Burada, orada ve her yerde, önceki on yılın başlarından ortalarına kadar ortaya çıkan “eğitim kesintiye uğramış” kitapların akınına uğradım.
gibi kitaplardan bahsediyorum. DIY U: Edupunks, Edupreneurs ve Yüksek Öğretimde Yaklaşan Dönüşüm kaydeden Anya Kamenetz, Yenilikçi Üniversite: Yüksek Öğretimin DNA’sını Baştan Aşağıya Değiştirmek Clayton Christensen ve Henry J. Eyring tarafından, College Unbound: Yüksek Öğretimin Geleceği Jeffrey Selingo ve Kevin Carey tarafından Üniversitenin Sonu: Öğrenmenin Geleceğini ve Her Yerin Üniversitesini Yaratmak.
Çok sayıda diğerleri var. Bunlar, yüksek öğrenimi büyük miktarlarda kamu parasını özel ellere akıtmak veya basitçe öldürmek için bir araç olarak kullanmak yerine, yüksek öğrenimin eğitim misyonuna gerçek bir ilgi duyan insanlar tarafından iyi niyetle yazılmış olanlardır. siyasi projelerine düşman olarak gördükleri bir sektör.
Eleştirim birkaç temel farklılığa dayanıyordu.
Birincisi ve belki de en önemlisi, bu kitapların temelini oluşturan temel ortak tezin – öğretim ve öğrenimi temelden değiştirecek teknik bir devrimin geldiği – çok bariz bir şekilde yanlış olduğuna dair ezici bir inancım vardı.
Lisans deneyiminin hala önemli bir bölümünü oluşturan türdeş dersler ve yüksek öğrenim değişecekse kesintiye uğraması gereken dersleri öğretme konusundaki ön saf deneyimim nedeniyle, KAÇD’lerin ve dolayısıyla Kişiselleştirilmiş öğrenme denilen şey, neyin bir üniversite diploması olarak nitelendirilmesi gerektiğini de tanımlamadan, geleneksel eğitime kabul edilebilir bir alternatif olduğunu kanıtlamayacaktı.
(Teknolojinin yapabileceklerini karşılamak için kimlik bilgilerinin tanımlanması aslında en büyük korkumdu, neyin tanımlandığını gördükten sonra beş paragraflık kompozisyona yetkin yazı yazma talimatını yok etti.)
Diğer başlıca itirazım, mizaçsal muhafazakarlığımdan ve kolej ve üniversite kurumlarının kolektif işletmeler olarak kendi içlerinde ve yeterlilik belgelerinin taşıyıcısı olma rollerinin ötesinde nedenlerle önemli olduklarına olan inancımdan kaynaklanıyordu. Bunlar, Cecilia Orphan ve Kevin McClure’un bir toplantıda adlandırdıkları şeydir. son makale Değişiklik: Yüksek Öğrenim Dergisitoplulukta yaşayan insanlar için istihdam, faaliyet ve ekonomik fırsat merkezleri olarak hareket eden “çapa kurumları”.
Kitabımda savunduğum gibi, Sürdürülebilir. esnek. Free.: Kamu Yüksek Öğretiminin Geleceği, eğitim, yalnızca bir tüketim malından ziyade uygun bir şekilde “altyapı” olarak görülüyor. Ortaöğretim sonrası kurumların akreditasyon işlevi söz konusu olduğunda mevcut sisteme yeterince iyi bir alternatif sağlayan bazı yıkıcı teknolojiler ortaya çıksa bile, bu kurumların ortadan kalkması durumunda nelerin kaybedileceği konusunda çok dikkatli olmalıyız.
COVID izolasyon dönemini takip eden birçok kişinin, bu kurumların belki de onlara verdiğimiz değerden daha önemli olduğunu ve gerçekten de korumaya ve hatta geliştirmeye değer olduğunu kabul etmesi beni biraz cesaretlendirdi. Bunu başarıp başaramayacağımız açık bir soru, ancak bugünlerde aksama ve yüksek öğrenim hakkında çok daha az şey duyuluyor.
Tüm bu kitapların açık bir alt metni, esasen, bu kurumların değişmeyeceğine göre, tüm bagajı getirmeden eğitim misyonunu koruyan başka ne ortaya çıkabilirdi?
Ancak bu bagaj – ademi merkeziyetçilik, fakülte özerkliği ilkeleri, yüksek değişim çıtası – yüksek öğretim kurumlarını bu kadar önemli ve kalıcı kılan şeylerin önemli bir parçasıdır. Bu bagaj, gerçekten feci bazı şeylerin olmasını engelleyen şeydir, örneğin Virginia Üniversitesi’ndeki 2012 örneği, paniğe kapılmış bir Ziyaretçi Kurulu üniversite başkanı Teresa Sullivan’ı görevden aldığında, çünkü kurulun bazı üyeleri Sullivan’ın Harvard ve Stanford’un liderliğinde istasyondan çekilen çevrimiçi eğitim/MOOC çoğunluğuna atlamak için çok yavaş olduğunu hissetti. Kurul, Sullivan’ın “okula bir şirket genel müdürünün alt düzey zihniyetiyle yaklaşma konusundaki isteksizliğini” özellikle gösterdi.
Fakülteden ve daha geniş üniversite topluluğundan gelen geri bildirim, 2018’e kadar görev yapan Sullivan’ın görevine iade edilmesine yol açtı ve kuruma, görev süresinin bitiminden hemen sonra tamamen yürürlüğe giren genel eğitim müfredatının başarılı bir şekilde yenilenmesinde rehberlik etti.
Bu kitaplara yönelik eleştirilerimin sağlam temellere dayandığına inansam da, çok gizli kalmış ve gerçekten de daha çok benzer görünebilecek bazı yöntemleri benimsemeyi düşünmesi gereken yüksek eğitim kurumlarının büyük resim eleştirisine daha sempatik geldiğim bir alan var. “akademi” yerine “iş”.
Beni yanlış anlama – temel tezi Sürdürülebilir. esnek. Özgür. kurumların eğitim gelirini gerçekleştirme güdüsüne yönelik iş/operasyonlardan önemli ölçüde daha az ve öğretme ve öğrenme misyonuna çok daha fazla odaklanması gerektiğini savunuyor. Kolejlerin ve üniversitelerin bir iş gibi yönetilmesi gerektiğini tartışmak için burada değilim, çünkü zaten onların zararına olan bu.[1]
Ancak … kurumların işini gelir elde etmekten uzaklaştırıp misyona doğru yeniden yönlendirirsek, daha ticari bir yaklaşımın işe yarayacağı bazı alanlar görebiliriz.
Daha ticari/girişimci bir ruhu kucaklayabilecek alanlardan biri, (iyi) işletmelerin hareket etme hızının ve (iyi) işletmelerin mekanizmalarının hareket edebildiği öğretme ve öğrenme alanıdır.[2]Yeteneği belirleme ve ilerletme ve bu yeteneği desteklemek için kaynakları sağlama konusunda akademiden üstündür.
Yeteneği belirleme ve bu emekçilere ellerinden gelenin en iyisini yapmaya ve yenilik yapmaya devam etmeleri için kaynakları sağlamaya ilişkin sonraki soruyla başlayalım.
Öğretme ve öğrenme hakkında konuşurken, akademi yapısı ve uygulamaları açısından bundan daha kötü olamaz. Bildiğimiz gibi, akademiye kabul edilen lonca yapısının öğretme ve öğrenme kalitesiyle neredeyse hiçbir ilişkisi yoktur ve fakültenin artan bir şekilde birleştirilmesiyle, maddi kaynaklara (zaman ve tazminat) bu önemli emeğe öncelik verilmesine izin verenler ve vermeyenler. Daha da kötüsü – evet, daha da kötüye gidiyor – kimler yapmak Etkili ve yenilikçi öğretime ayıracak kaynaklara sahip olmak, o işin kalitesine göre değerlendirilmez.
Daha da kötüye gidiyor. Öğretme ve öğrenmenin emeğin odak noktası olması gerektiği pozisyonlarda, birçok kurum kasıtlı olarak bir fakülteyi “çalkalamak”. Ülkedeki hemen hemen her “ziyaretçi” pozisyonu veya Harvard’ın kadrolu olmayan öğretim görevlilerini/arkadaşlarını/ve diğerlerini sınırlama konusundaki gerçekten akıllara durgunluk veren uygulamasını düşünün. en fazla sekiz yıllık çalışma süresi.
James Rushing Daniel’in yazdığı gibi kronik“Öğretim performansı veya akademik başarısı ne olursa olsun, bu eşiğe ulaşan akademisyenler, yenileme için uygun değildir.”
Akademik kurumların iş “mantığına” göre bu mantıklıdır, çünkü pozisyonları kayıplara karşı savunmasız bırakmak okullara bütçe esnekliği verir.
Ancak kurumsal iş uygulamaları açısından, en deneyimli ve yetenekli çalışanlarınızı bir takvimde rastgele bir noktaya çarptıktan sonra bir kenara atmak gibi standart bir politikaya sahip olmak saçmadır.
Akademinin emek yapıları, tüm dünyaların en kötüsünü birleştirir.
Akademi içinde öğretme ve öğrenme pratiği, yeterince ticari olmamakla da engellenir. Bu nokta, bu hafta başlarında Twitter’da Robert Talbert tarafından bana yönlendirildi.
O yazdı, “Yüksek öğrenim, öğretim yeniliklerini (iyi) işletmelerin yenilikleri ele aldığı gibi ele almalıdır: Kullanıcılarla konuşun, minimum düzeyde kullanılabilir bir ürün oluşturun/dağıtın ve ardından yineleyin. Verileri toplayın ve yolda ayarlayın. Ancak başlamak için kritik bir kütlenin oluşmasını beklemeyin.”
Talbert’in sözlerini okuduğumda, pedagojik uygulamalarımı geliştirmek için yarıyıldan yarıya sürekli bir deney olarak kendi derslerimi bu şekilde yürütebildiğime dair bir ironi beni şaşırttı. görev süresi olmayan eğitmen.
Pencereden atılan alçakgönüllülük, içinde somutlaşan pedagoji Yazarın Pratiği yaklaşık 20 yıllık öğretmenlik kariyerimin tamamında karşılaştığım diğer tüm kaynaklardan daha üstün bir yazma öğretimi yaklaşımıdır. Pedagoji, materyali öğrenci seçim çevresine göre değiştirme ve uyarlama özgürlüğüne sahip bir eğitmen tarafından istihdam edildiğinde daha da geliştirilir.
Akademik loncada olsaydım, akran değerlendirmesi parametrelerini karşılayacak ve yaklaşımın etkinliğini gösterecek bir çalışma tasarlayabileceğimi biliyorum ve kayıp kayıplarından biri olmasaydım, tam olarak bunu yapıyor olabilirdim.[3]
Ancak Talbert’e göre bu gerekli olmamalı ve öğretme ve öğrenme alanında da arzu edilen bir şey değil. Aynı düşünce akışındaki başka bir tweet’te şöyle diyor: “Bence yüksek eğitimdeki insanlar, çoğunlukla akademik geçmişe sahipler, kapsamlı bir literatür incelemesi ve onu doğrulayan birkaç yayınlanmış çalışma olana kadar herhangi bir şey yapmaktan veya söylemekten çekiniyorlar. Bu bazı alanlarda sorun değil ama öğretmek için çok dikkatli” (vurgu benim).
ben bilmek yazma pedagojimin benim için işe yaradığını ve altta yatan değerler açısından benzer bir yerden gelen başkaları için işe yaradığını. Teorik olarak yapabileceğim bu akran değerlendirmeli çalışma, öğrencilerin ürettikleri çalışma ve kendi deneyimleri hakkında ifade ettikleri şeyler açısından yeterliliğin kanıtı önümde olduğunda gerekli değildir.
Her neyse, sinir bozucu. Bugünlerde öğretimde yeniliklerin etrafında muazzam bir enerji var, ancak bu enerji, içinde bulunduğu akademik atmosfer tarafından bastırılıyor.
Bununla birlikte, yüksek öğrenimin nasıl işlediğine gelince, “hızlı hareket et ve bir şeyleri boz” iş kültürünün ikili değerleri ile statüko akademisinin çok daha yavaş değişen doğası arasında seçim yapmak zorunda kalsaydım, statükonun üzerine.
Dünyada başka olasılıkların var olduğunu bildiğimiz halde neden bu ikili dosyalardan seçim yapmak zorunda olduğumuzdan emin değilim. Aralarında Robert Talbert’in de bulunduğu pek çok eğitmen harika, yenilikçi işler yapmak için kısıtlamalara meydan okuyor.
Bu fikirleri öğrencilerin yararına yükselten ve yaygınlaştıran bir akademik yapıyı nasıl oluştururuz?
[1] Sorun, işin (öğrenim ücreti geliri) misyonla (öğretme ve öğrenme) uyumsuz olmasıdır. Bu şeyler sürekli savaş halinde.
[2] İyi işletmelerin “iyi” tarafını burada vurgulayayım. İşletmelerin kâr adına çalışanlarına verdiği zararın farkındayım ama iyi, sürdürülebilir işletmeler var. Bu konuların iş dünyasına karşı akademide nasıl ele alındığına ilişkin yapı farklılıklarından bahsediyorum.
[3] Aslında nasıl görüneceğini neredeyse tam olarak biliyorum.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/just-visiting/where-higher-ed-should-be-more-businesslike