Son günlerde, Ebola virüsü, bu hastalığın tarihinde ilk kez, Afrika’nın topraklarında bulunan birkaç onaylanmış bulaşıcılık vakasıyla Afrika’yı terk etmiş olan yeni bir salgın yüzünden tekrar haber haline geldi. Amerika Birleşik Devletleri: Kent Brantly ve Nancy Writebol, ikisi de Emory Üniversitesi Hastanesi'nde (Atlanta) hastaneye kaldırıldı, her ikisi de Liberya'daki hastalara katılırken enfekte oldu.
Sonunda Batıda bulunan büyük ilaç şirketlerinin virüse karşı bir aşı geliştirmelerine neden olduğu gerçeği olabilir mi? Ebola, ilk olarak Zaire'de izole edildiğinden en az 1976 yılından beri bilimsel olarak bilinmektedir. Ve, o zamandan bu yana, virüs HIV'e benzer bir şekilde bir kaderi takip etti ya da en azından Birleşik Krallık Halk Sağlığı Okulu başkanı John Ashton'ın geçen Pazar günü The Independent'te bir köşe yazısı yayınladığı izlenimini verdi. Yoksulluk ve hastalık arasındaki ilişki hakkında ya da neden büyük ilaç şirketlerinin Ebola'ya karşı bir aşı geliştirilmesini engelledikleri, çünkü şimdiye dek, hastalık yalnızca Afrika’ydı.
Her iki durumda da - HIV ve Ebola'yı karşılaştıran Ashton yazıyor - azınlık grupların iktidarsız katılımının, cevabı geciktirmeye ve uluslararası kaynakların yeterli kaynaklarla uygulanmasını geciktirmeye yardımcı olduğu görülüyor. AIDS konusunda, araştırmalarına yatırılmadan birkaç yıl önce geçildi ve sözde “masum” gruplar (kadınlar, çocuklar, hemofilikler ve heteroseksüel insanlar) dahil olana kadar, medyanın siyasetçiler, bilim topluluğu ve finans kuruluşları bu durumu not aldı.
Bu kısa paragrafta, bilim adamı, ihtiyatlı ama kararlı bir şekilde, kamuoyunun altında bulunan ve dünya antipotlarında kaynak bulunmayan insanları etkileyerek ölümcül hastalıkları gizlemeye meyilli olduğu perdeyi gizlice dolaşıyor. Ve kültürümüzün köşe uçlarına gizemli veya labirent olarak yerleştirilmiş bir sebep için değil, belki de çok basit bir sebep için: para. Sağlığın bir meta haline geldiği bir zamanda, sömürülebilecek ve bundan kâr elde edilebilecek bir tür kaynak, o zaman bakımını parasını ödeyebilenlere aittir. Ve ne yazık ki, Afrika nüfusunun çoğunluğunun bu modelde yeri yok.
Bu bakımdan Ashton şöyle bir sonuca varıyor:
İlaç endüstrisinin tedavi ve aşı araştırmalarına yatırım yapma konusundaki isteksizliği, şirketlerin yapmayı reddettiği, çünkü söz konusu rakamlar, yatırımları haklı kılmayacak kadar küçük oldukları için de karşı karşıyayız. . Bu, etik ve sosyal bir kodun yokluğunda hareket eden kapitalizmin ahlaki iflasıdır.