Konversiyon (Somatidasyon) konversiyon bozukluğunu bilinen bir nörolojik veya tıbbi hastalıklarla açıklanamayan bir veya daha fazla nörolojik semptomun (örn. paralizi, körlük, parastziler) bir arada olması ile karakterize bir bozukluk olarak tanımlanır. Ek olarak, tanı için semptomların başlangıcı veya alevlenmesi psikolojik etkenlerle ilişkili olmalıdır. Konversiyon bozukluğun yıllık insidansı 100.000de 22 olarak bildirilmiştir. Erişkin hastalarda kadın erkek oranı en az 2ye 1, en fazla 5e 1dir. Çocuklarda bile üstünlük kızlardadır. Konversiyon bozukluğu olan erkekler sıklıkla mesleki ve askeri kazalar geçirmişlerdir. Konversiyon bozukluğu çocukluktan ileri yaşlara kadar herhangi bir yaşta başlayabilir, fakat ergenlerde ve genç erişkinlerde daha sıktır. Veriler, konversiyon bozukluğunun kırsal nüfusta, az eğitimli kişilerde, düşük zeka düzeyi olanlarda, düşük sosyoekonomik grupta ve çatışmalara katılmış askeri personelde daha sık görüldüğü belirtilmektedir. Psikanalitik teoriye göre, konversiyon bozukluğu bilinç dışı intrapsisik çatışmanın bastırılması ve anksiyetenin fiziksel bir semptoma dönüştürülmesi sonucu ortaya çıkar. Çatışma, içgüdüsel uyaranlar ile (örneğin agresif ve cinsel) bunların ifade edilmesine karşı engel olması arasındadır. Felçler, körlük ve mutizm en sık görülen konversiyon bozukluğun semptomlarıdır. Konversiyon bozukluğunda özellikle ekstremitelere ait anestezi ve paresteziler sık görülür. Semptomları olan hastalar nadiren düşer ve genellikle yaralanmazlar. Yalancı nöbetler konversiyon bozukluğunda bir diğer semptomdur. Yalancı nöbeti olan yaklaşık üçte bir hastada ayrıca beraberinde epileptik bozukluk da vardır. Yalancı bayılma sonrasında pupilla ve öğürme refleksleri korunmuştur ve nöbet sonrası hastada prolaktin konsantrasyonunda artış olmaz. Konversiyon bozukluğu tanısı almış hastaların yaklaşık %25-50si sonuçta erken dönemdeki semptomların nedeni olabilecek nörolojik veya psikiyatrik olmayan tıbbi bozukluk tanısı almışlardır. Konversiyon bozukluğu olan hastaların büyük çoğunluğunda belki %90-100ün de başlangıç semptomları birkaç gün veya bir aydan kısa bir sürede ortadan kalkar. Hastaların %75inin başka bir epizod geçirmeyeceği belirtilir, ancak hastaların %25i stres dönemlerinde ek epizodlar geçirebilirler. Konversiyon bozukluğunun semptomları genellikle kendiliğinden gerilese de, bu gerilemeyi İçgörü merkezli destekleyici veya davranışçı terapi kolaylaştırır; terapinin en önemli özelliği ilgi ve otoriter teropatik ilişkidir. Konversiyon bozukluğu asagidaki belirtilerin varligi durumunda bu bozukluktan bahsedilir. 1- Istemli motor ( kas gucu ile yapılan hareketlere bagli ) ya da duyusal ( duyma, görme ,tad,koku ve dokunmayi hissetme gibi ) bes duyuyu etkileyip, norolojik ya da başka bir vucutsal hastaligi akla getiren bir ya da daha çok sikayet veya islevde azalmanin varligi. 2- Bu yakinmalarla birlikte psikolojik etkenlerin de oldugunun belirlenmesi. Bu durumun baslangici ve sikayetlerin artma durumlarinin oncesinde kişide gerilim ve stres etkenleri bulunmaktadır. 3- Bu yakinmalar hasta tarafindan isteyerek, bilincli bir sekilde olusturulmamaktadir. 4- Bu durum başka bir vucutsal hastaliga ,kullanilan bir maddenin etkisine bagli olmayip, yetisilen cevreye ait olagan bir davranis seklinde açiklanamaz. 5- Bu durum hastada belirgin derecede kaygı, gerilim ve is ya da sosyal hayatında bozulmaya yol acar. Konversiyon bozukluğunun tipleri: 1- Motor ( hareket ve kas kuvveti gerektiren işlevler ) sikayetler ya da eksikliklerle seyreden tip: Denge bozukluğu, kol- bacakta güç kaybı, felç olmuş gibi hareket ettirememe, yutma güçlüğü, boğazda tıkayıcı bir kitle hissi, ses çıkaramama, idrar yapamama gibi yakinmalardan biri ya da daha çoğu vardır. 2- Duyulara ait yakınma ve işlev azalmaları ile seyreden tip : Dokunma duyusu kaybı ya da ağrı hissetmeme, çift görme, hiç bir şey görememe, duymama ve halusinasyon yaşantıları. 3- Katılma ya da epilepsi ( sara ) hastaları gibi kasılma nöbetleri ile seyreden tip. 4- Karışım tipi: Yukarıda sayılan tiplerin bir arada olduğu sekil. Bu rahatsızlığın tanısının konmadan önce ,yakinmalara yol açabilecek diğer vucutsal hastalık ya da sebepleri dışlamak için gerekli muayene ve laboratuar tetkikleri yapılmalıdır.Farklı araştırma sonuçlarına göre kadınlarda erkeklere göre 2-10 kat daha çok görülmektedir.