İyi günler dilerim. Chiang Rai’nin yeşil şeritlerinde yorucu bir yolculuktan sonra kim bu kadar hoş karşılanmak istemez ki?
Önlenemez bir kahve arzusuyla hareket eden Baan Mai Praimeka’nın arazisinde 40 km kadar merdiven çıktım ve burada kiralanan bungalovlardan birinin rengarenk bir duvar resminden selam bana sesleniyor.
Chiang Rai şehrinin güneydoğusunda, Wiang Chai bölgesinde, Tambon Don Sila’daki Mae Tak Gölü’ndeyim. Baan Mai Praimeka, bu güzel (rezervuar) gölde – ve aynı zamanda çevredeki – kafein seviyemi düzene sokmak için gidebileceğim tek yer ve aynı zamanda güzel bir yer. Yeme-içmenin yanı sıra geceyi bungalovda veya lüks bir çadırda da geçirebilirsiniz.
Saat dokuzdan kısa bir süre sonra, mağaza daha yeni açıldı, ama neyse ki kahve makinesi çoktan başlamaya hazır. Benim siparişim ‘Americano, Ron’ ve soğutulmuş vitrinden bana çekici bir şekilde gülümseyen bir dilim pasta seçiyorum. Bu ekstra kaloriler tropikal bir yaz güneşinde dönüş yolunda kar gibi eriyecek… ..
Mae Tak (rezervuar) gölü güzeldir, ancak çoğu göl ve nehirde olduğu gibi su seviyesi yılın zamanı için çok düşüktür. Ayrıca geçen yıla göre daha düşük, geçen yağmur mevsimi ortalamanın üzerinde ıslaktı ve yaklaşık üç yıl önce buradaki ilk ziyaretimden çok daha düşüktü. Kiralanan deniz bisikletleri ve tekneler şimdi suyun kenarlarından onlarca metre uzakta kuruması için boşta yatıyor.
Kahvenin arkasından suyun ve diğer taraftaki dağların manzarasını seyrediyorum. Sessizlik sağır ediyor, göl boyunca neredeyse hiç bina yok ve geldiğim yol – göle yakın tek yol – gölden en az yüz metre uzakta. Caddenin karşısında hiç yol yok; sadece asfaltsız bir yol, engebeli ve çukurlarla dolu – biliyorum çünkü bir kez MTB ile gölün etrafında tam bir tur yaptım. Bir kez yeterliydi!
Kahveden sonra, akılda farklı, biraz daha uzun bir rota ile Chiang Rai’ye dönün. Ayrıldığımda, duvar resmi bana yine ‘güzel bir gün’ diliyor, bu yüzden bugün hiçbir şey ters gidemez ……
Asfaltsız rampadan yola dönün; Aslında sağa dönmem gerekiyor ama önce gölün güney tarafına geldiğim yerden biraz sola gidiyorum. Bir noktada asfalt bu tarafta bitiyor. Bundan önce, yolun sağında, bir tepenin üzerinde, yakın zamanda inşa edilmiş bir başka tapınak, Wat Santi Rattan Wararam var. Bir an etrafa baktım ve sonra Chiang Rai’ye döndüm.
Geri dönüş yolunun ilk altı kilometresini zaten görmüştüm, ama sonra sağa, başlangıçta asfaltlanmış bir yola dönüyorum, birkaç kilometre sonra asfaltsız dönüyor, bu da beni büyük bir muz plantasyonuna götürüyor. Sonunda, beni 10 km’den daha uzun bir mesafeye Nong Luang’a götüren – ve bazen de içinden geçen – güzel bir bisiklet yolunun başlangıcına varıyorum.
Nong Luang, mevsimlerle birlikte değişse de, suyu makul seviyede tutan temel kaynaklara sahip doğal bir göldür.
Şimdi bile geçen yılın Haziran ayından daha düşük, en son burada olduğum zamandan. Sığ bir göldür, birçok yerde daha çok ‘sulak alan’ alanıdır. Bir sürü balık, ona gelen bir sürü kuş. Balıkçıllar, çok sayıda leylek: özellikle sabahın çok erken saatlerinde ilgilenenler için burada görülecek çok şey var.
Burada çok sessizlik: Kuşlar dışında, tek bir kulübe ve orada burada bir bufalo, sonuçta hiçbir yaşam belirtisi yok. Burada başka bisikletçilerle ve / veya turistlerle hiç tanışmadım, ama bir zamanlar bölgede bir avluda yaşayan bir Fransız fotoğraf çekiyordu.
İyi bir 10 km sonra bisiklet yolu başladığı kadar aniden bitiyor, ancak bu noktada asfaltsız bir yol değil, düzgün asfalt bir yol buluyorum. Yeni bir yolun parçası olarak gölden geçerek, köprünün yapıldığı noktayı geçmek beni bir süre daha su boyunca götürüyor. Daha önce görmüştüm, ama yine de böyle bir şeyin burada sorunsuz bir şekilde yapılabileceğine inanamayarak kafamı salladım: Böyle özel bir alanın bir şekilde korunduğunu düşünürsünüz, ama görünüşe göre durum böyle değil.
Wiang Chai ile Chiang Rai’deki üssüme dönüyorum. Saatte 84 km, bisikletin üzerinde kalın bir toz tabakası ve yüzümde fırçalanamayan bir gülümseme: Tayland’da bir başka güzel sabahın hasadı.
Bu öğleden sonra havuzda!