Önce, hakikisiyle-yalancısıyla erik ağaçları çiçek açtı.
Ardından adlarını bilmediğim, fakat aynı familyadan oldukları aşikâr olan ağaçlar eşlik etti onlara.
Sanki; bu yıl çokça müşerref olduğumuz, kışın çiğnenmemiş ve kirletilmemiş karını dallarının ucunda bahara taşıyorlardı.
Sonra yalancı kirazlar çiçeğe durdu, öyle ki sanki dipten-doruğa, tepeden-tırnağa şehrayine durmuş da Boğaz'a yakıştığına dair onay bekliyormuş gibi. (Sonradan buralara geldiği daha çok cadde kenarlarına ve refüjlere dikildiğinden belli)
Daha sonra, kim bilir kaç yüz yıldır Boğaz'la beraber varlığını sürdüren erguvanlar çiçeğe durdu, o pembeden kırmızıya dönüşen renkleriyle, asaletiyle, muştucu yanıyla;
Kalkın! Bahar geldi demek onun göreviydi sanki...
En son bir sabah ansızın mor salkımlar saldırdı üstümüze.
Kelime oyunu yapmıyorum, gerçekten de sanki bir anda açtı Boğaz'ın tüm mor salkımları.
Sanki hep varlarmış gibi.
Sanki bahçe duvarlarının, korkulukların, kıyının-köşenin, sokakların asıl sahibiymiş gibi övünç içinde...