18. yüzyıl sonunda, Osmanlı İmparatorluğu’na bağlı bir bölge olmaya devam eden Cezayir, bariz bir gerileyişle boğuşmaktaydı. Ekonomik gelişme oldukça düşük seviyelerdeydi. Nüfusun büyük çoğunluğu temel olarak göçebe sığır yetiştiriciliği ile iştigal oluyordu.
Kapitalizm ve burjuvazi, kendine uygun bir hukuk getirmiştir. Bir zamanlar Tanrının lütfuyla işleyen giyotin, şimdi her ülkedeki burjuvanın vizesine bağlıdır. Hatta çok tepeden bakıldığında, ahlak da gelenekler de o yönde billurlaşmaya başlamıştır. Peki halk? Kitleler? Devletin egemenlik işlemlerine kitlelerin katkıda bulunduğu alanlar yok mudur?
Sartre’ın Simone de Beauvoir’la olan ilişkisi, Camus’yle yaptığı tartışma, Jean Genet’yle arasındaki sıkı bağlantıyla ilgili bir şeyler okuduğumuzda onu ortamı içinde konumlarız. Sartre işte bu ortam sayesinde Sartre olmuştur, Fransa’nın Cezayir politikasına da, Vietnam’a da karşı çıkan kişi olmuştur.
Uzun yıllar boyunca Fransa’nın sömürgesi olarak varlığını sürdüren Cezayir’in bağımsızlığını kazanış hikayesini anlatan film 1954 ve 1957 yılları arasındaki mücadele döneminde geçiyor. Casbah kalesinin bölmelerinde başlayan özgürlük hareketi zamanla tüm şehre yayıldığında sivil savaş patlak verir. Bir zaman sonra şiddetini artırdığında ise Fransız ordusu, terör örgütü olarak adlandırdığı, Cezayir direniş hareketi FLN’nin peşine düşerek üyelerini yok etmeye başlar. Bu savaş yıllara yayılarak insanlık tarihinin en kanlı özgürlük mücadelerinden birine dönüşür.
Fanon omurilik lösemisine yakalandığını farkettiği ve sonrasında bir yıllık ömrü kaldığı, bir -o dönemde- tedavisi olmadığını bildiği bir hastalığa mahkûm olduğunu öğrendiği yıl son kitabı Yeryüzünün Lanetlileri’ni yazdı. Militan bir düşünür olarak tarihte yerini alan Fanon, sömürgeciliğin sömürge halkı üzerindeki psikolojik sonuçlarını, ekonomik, politik ve kültürel tahakkümün tahakküm altındaki kişi üzerindeki etkileri üzerine çalıştı. Bir psikiyatrist olarak şiddeti başlı başına bir amaç haline getirmemekle beraber sömürüye karşı zorunlu olarak geçilecek bir yer olarak gördü. İktidarın kitleleri sindirmeye yönelik sistematik bir şekilde salgıladığı şiddet ve baskıya karşı ezilenlerin karşı şiddetti ile toplumun korkusuzlaşarak özgürleştirdiğini ileri sürdü. Sartre, bu tezini, kitabına yazdığı bir önsöz ile doğrudan destekledi.