İçeri girdiğimizde, bir zât seccâde üzerinde kıbleye karşı oturuyordu. Beni getiren zât karşısına varıp, elini öpünce ben de varıp eline öpmek için elimi uzattım. O anda mübârek gözlerini açıp; "Geldiniz mi?" dediğinde, huzûrunda bulunduğum zâtın, hat dersi aldığım hocaefendinin evinde gördüğüm Emîn Efendi olduğunu gördüm. Sevinçle elini öpüp huzûruna oturdum. Beni dâvet eden zâta da; "Gel Hacı Halîl, sen de otur" buyurdu. O da gelip oturunca, ona duâ edip; "Hacı Halîl Efendi! Bu çocuğu hocasında gördüğüm günden beri Resûlullah Efendimizden bize vermelerini ricâ ederdim. Allah?û Teâlâya hamd olsun, kabûl ve ihsân buyurup verdiler. Telef olmadı" dedi. Ben o sırada bu sözleri anlayamamıştım. Sonra bunu defalarca dostlarıma anlattığımda anlayabildik.
Mehmed Emîn Efendi ile berâber yemek yedik.Yemekten sonra ikindi vaktine kadar kaldık. "Senin evinde kim var?" buyurdu. Ben de; "Efendim, bir sene önce babam vefâm etti. Bir annem ve altı yaşında bir erkek kardeşim var" dedim. Bize izin verip; "Yarın sabah gene gel" buyurdu. Elini öpüp ayrıldım. Eve varınca anneme bu hâdiseyi anlattım. Memnûn olup; "Hak Teâlâ seni yetim ve kimsesiz bırakmaz. Sana bir ata ihsân eylemiş, İnşâallah terbiyeleriyle nasîblenirsin" diye duâ etti.