İsrail topraklarındaki askeri saldırıyı başlatan kişi Ortadoğu’nun iki ülkesi oldu: Mısır ve Suriye. Bu ülkelerin diplomatları, 1967’te ele geçirilen toprakların iadesi konusunda İsrail makamlarıyla tekrar tekrar müzakere etmeye çalıştı. Ancak İsrail, Arapları aşırı önlem almaya zorlayan ve Yahudi devletiyle müzakerelerin reddedilmesi ve barışı reddetme anlamına gelen "üç" hayır "kuralını imzalayan komşulardan gelen önerileri kategorik olarak reddetti. Bu, tarihte “yıpratma savaşı” başlığı altında kalan halsiz bir politik çatışmanın başlangıcına işaret ediyordu. Bir zamanlar ellerinden alınan toprakların geri dönüşü, Arapların bir önceki “Altı Gün Savaşı” nda elde edilen şerefsizleri yıkamak için gecikmiş bir arzu olarak ilke meselesine dönüştü.
1967 savaşında oldukça hızlı ve ikna edici bir zafer kazanan İsrail, onların görüşüne göre, düzgün bir şekilde savaşamayan Arapların önümüzdeki yıllarda onlara saldırmaya cesaret edemeyeceğinden kesinlikle emindi. Süveyş Kanalı boyunca İsrailliler “Bar-Lev Hattı (geliştiricileri General Chaim Bar-Lev adına) adı verilen güçlü surlar inşa ettiler. Otuz ila elli kilometre derinlikte birkaç savunma hattından oluşuyordu. İlk şerit Süveyş Kanalı boyunca geçti ve sırt üzerinde donatılmış müfreze güçlü noktaları olan yirmi metre yüksekliğinde bir tanksavar suru (yaklaşık yüz altmış kilometre uzunluğunda) içeriyordu. Ayak askerlerinin her müfreze destekledi tank Müfreze. Kanalın içine yağ akışını sağlamak için milin içine boru hatları yerleştirildi. Kritik bir durumda, serbest bırakılması ve ateşe verilmesi gerekiyordu. Savunma hatları arasında tank grupları ve motorlu piyadeler tarafından devriye gezilen bir yol vardı. Yol, kendinden tahrikli silahların pilini tehdit altındaki bölgeye aktarmak için tasarlandı. İkinci satır, hesaplamalara göre beş günden fazla özerk tutabilen şirket kalelerine dayanıyordu. Ve son olarak, kanaldan otuz kilometre uzakta, üç zırhlı tugay yedekte durdu. “Bar-Lev Hattı” nın inşası İsrail'e üç yüz milyon dolara mal oldu. Golan Tepeleri'nde (Suriye cephesi) yetmiş beş kilometrelik bir savunma hattı da kuruldu. Üs, zemine kazılmış tankları (cephenin kilometre başına yaklaşık on iki birimi) içeren yükseklikte bulunan güçlü noktalardan oluşuyordu. Yükseklikte bir kanal da vardı - altı metre genişliğinde ve dört metre derinliğinde bir hendek. Hem Suriye hem de Süveyş sektörlerinde İsrailliler savunma savaşına hazırlanıyorlardı ve yarımadadaki önceki savaşlarda motorlu birliklerin başarısı komutanlarının tankların önemini yeniden değerlendirmeye ve piyade ve topçuları küçümsemesine yol açtı. Bu hatalar için kan ödemek zorunda kaldım.
Mısır'ın, 1967'ta yeniden doğan, Sina Yarımadası'nı ve komşuları tarafından işgal edilen Golan Tepeleri'ni geri getirme ve toprak bütünlüğünü geri kazanma isteği, 1970'in Başkan Gamal Abdel Nasır'ın ölümünden sonra Mısır'daki Cumhurbaşkanı Gamal Abdel Nasır'ın ölümünden sonra Mısır'da iktidara gelmesi sonrasında büyük önem kazanmıştır. Yapılan hatalar göz önüne alındığında Mısırlılar, yeni bir askeri strateji geliştirmenin yanı sıra, savaş güçlerini geliştirmek ve güçlendirmek için de çok iyi bir iş çıkardılar. Gelecekteki performans için hazırlıklar, 1971'te intikam almaya istekli olan Araplar tarafından İskenderiye ve Kahire yakınlarında özel eğitim merkezleri inşa edildiğinde, hareketli Mısır silahlı kuvvetlerinin savaşta pratik becerilerini geliştirdiği “Bar-Lev hattının parçaları” tarafından başlatıldı. bir kanalı zorlamak ve engebeli arazide yükseklikleri aşmak.
Mısır silahlı kuvvetlerinde mayın temizleme birimleri arttı. Ekipmanın köprü kafasına teslim edilmesine özellikle dikkat edildi - ağır makinelerin şafttan çekilmesi ve indirilmesi en yavaş olanı değil. Ek olarak, Mısırlılar ağır ekipman taşıma problemini karşılaşılan kumlu şaftlardan çözmek için kullanıma hazır bir yaklaşım kullanmaya karar verdiler. Federal Almanya ve İngiltere'deki yılın 1973 yazında, yaklaşık yüz altmış su topu satın aldılar - su topları. Fikir basit ve ustaca oldu: üstten bir engelin üstesinden gelmek yerine, geçitleri gevşek kumlu millerde bulanıklaştırmak için su toplarının yardımıyla karar verildi.
Bir sonraki adım, başka bir memnuniyetsiz komşu Suriye'yi suçluların saldırısına sokmaktı. İsraillilerin dikkatini ve gücünü yönlendirmek için, Golan Tepeleri'nden düşmanlıklara başlamak zorunda kaldı ve İsrail'in savaş yönünü aynı anda iki yönden Mısırlıların kazanma şansını önemli ölçüde artırmasına izin verdi. Bazı kaynaklara göre, bu Arap devletinin savaşına girişe ek bir ivme İsrail saldırısı oldu. havacılık 13 Eylül 1973'te Suriye MIG'lerine. On iki Suriye uçağının İsrailliler tarafından vurulduğu bir hava çatışması Lübnan-Suriye sınırında meydana geldi.
Altı Gün Savaşı'ndan çıkarılan derslerden biri, Suriye ve Mısır ordularının büyük yeniden silahlanmasıydı. Daha modern askeri teçhizata sahip ekipmanlarına muazzam bir katkı, yalnızca Mısır'a çeşitli tadilat tanklarını sağlamakla kalmayıp aynı zamanda askerleri zırhlı araçlar kullanarak uygun savaşta eğiten deneyimli eğitmenler de yaptı. Araplar ordularını, düşman teçhizatını hızlı ve etkili bir şekilde tahrip edebilen çok sayıda “Küçük” tanksavar füzesi ile donattılar. İlk başta İsrail istihbaratını ve sınır devriyelerini uyaran periyodik olarak gerçekleştirilen tatbikatlar nihayetinde komşular tarafından norm olarak algılandı.
Daha az dikkatsizce, Araplar, Yahudi bayramlarından biri olan Yom Kippur (Kefaret Günü) olan taarruz gününü seçme sorununa yaklaştı. İsraillilerin Yargı Günü'nü dua ederek geçirdiklerini biliyorlardı ve şehirler ölüyor gibi görünüyor: kurumlar ve toplu taşıma araçları çalışmıyor ve radyo ve televizyon yayınlarını askıya alıyor. Ancak, kurnaz muhalif, İsraillilerin saldırının başlamasından kısa bir süre sonra hızla harekete geçip takviye almalarına izin veren trafik sıkışıklığının olmadığı gerçeğini hesaba katmadı.
Mısırlıların ve Suriyelilerin saldırılarını ani yapmak tam olarak doğru olmayacak, çünkü zaten sabahın erken saatlerinde, işgali başlamadan çok önce, İsrail’de seferberlik yaşandığı biliniyor. Acil önlemlerin alınması, İsrail hükümetinin bazı üyeleri uzun bir süre talep etti ve yaklaşmakta olan saldırı hakkında düzenli olarak istihbarat bilgisi aldı, bu ülkenin tüm yönetim çevrelerini endişelendiriyordu. Bununla birlikte, ABD Dışişleri Bakanı tarafından baskı altına alınan Başbakan Golda Meir'in belirsizliği ve kararsızlığı ile Savunma Bakanı Moshe Dayan'ın şüphesi de belirleyici oldu.
Birden İsrail ordusu için Ekim 6'in düşmanın Sina'yı elinde tuttuğu topraklara düştüğü güç vardı. Dördüncü Arap-İsrail Savaşı’nın tank savaşlarını anlatan birçok tarihçi, bunları II. Dünya Savaşı’nda Kursk Savaşı gibi görkemli tarihi olaylarla karşılaştırdı. Savaşların görgü tanıkları, İsrail’e taşınan ve ufka uzanan sayısız Mısır tankını hatırlıyor. Arazi sürekli topçu mermileri patlamalarından titredi. Dünya tarihindeki en büyük tank savaşlarından biriydi. Aynen 14: 00, İsrailliler'in durumuna bir İsrail hava saldırısı düzenledi ve beş dakika sonra Mısır topçusu, iki binden fazla silahın ve havanın yer aldığı ezici bir darbe yaptı. Saldırının hazırlıklı olması, Mısırlıların yirmi dakika içinde İsraillilerin tüm ateş noktalarını çoktan harekete geçirdikleri ve ateşi savunmanın derinliklerine doğru hareket ettirdikleri on dakika sonra, surların tepesinde bulundukları gerçeğiyle açıkça gösteriliyor. Birlikleri, aynı anda yetmiş yerlerde araç geçişleri hazırlarken Süveyş Kanalı'nı tamamen aşağı doğru zorladı. Öğle yemeğinden sonra, sevinçli Enver Sedat, Sovyetler Birliği’nin Kahire Büyükelçisi Vladimir Vinogradov’u aradı ve telefona şöyle bağırdı: “Kanalı geçtik! Doğu yakasındayız. Doğu yakasında Mısır bayrağı! ”
6'tan Ekim'e kadar Sina cephesinde mücadele 15
15'tan Ekim'e kadar Sina cephesinde mücadele 24
Suriye cephesinde mücadele
Bundan sonra, İsrail’in dış ilişkiler hizmetlerinin en önde gelen temsilcilerinden Jacob Kedmi’nin en önemli temsilcilerinden Jacob Kedmi’nin hatıralarından alıntılar şöyle: “İlk başarısızlıkların sebeplerinden biri istihbarat liderlerimizin özgüvenleri. Savaşın arifesinde, Moshe Dayan, Ariel Şaron'u Genelkurmay başkanlığına önermek istedi ancak kişisel cesaretle, kesinlikle politik değildi. Başbakan bunun üzerine veto koydu, Dayan kaçtı ve Arik çiftliğini koyunlarını beslemek için güneydeki bölge komutanlığı görevinden ayrıldı. Genelkurmay Başkanı, şüphesiz Şaron’a profesyonel anlamda yetersiz kalıyordu.
İsrailliler, düşmanın beklenmedik baskısı, saldırının hızı ve ölçeği ile cesaretlendirilmelerine rağmen, tepkisi uzun sürmedi. İlk Mısır askerleri İsrail topraklarına ayak basar basmaz, derhal tank birimleri tarafından saldırıya uğradılar. Hazırlık süresi yetersizliğinden dolayı, çok hızlı bir karar olarak ortaya çıkan istihbarat verileri olmadan, kör davrandılar. Sonuç olarak, günün sonunda, Mısır'ın piyade desteğiyle ATGM'nin hesaplamaları iki yüzden fazla İsrail tankını etkisiz hale getirmeyi başardı. Mağlubiyetten sonra mağlubiyet ve görkemli İsrail uçağı, sadece üç gün seksen uçağından fazla kaybetti.
Ekim ayının akşamı 7, iki tank, biri makineleşti ve Mısırlıların beş piyade bölüğü zaten Sina topraklarına ev sahipliği yaptı. Piyade sayısı yüz bin kişiye, tanklara - sekiz yüzden fazla - ulaştı. Aynı zamanda, Mısır'ın ikinci ordusu Akdeniz sahili saldırılarına neden oldu ve üçüncü ordu Süveyş bölgesine saldırdı. Mücadele geceleri bile devam etti ve bu planda Mısırlılar ve Suriyeliler önemli bir avantaja sahiptiler. Gerçek şu ki, Arapların tank filosunun büyük kısmı, mürettebat komutanını ve doğrudan nişancıyı kontrol etme kabiliyetine sahip gece görüş cihazları bulunan Sovyet T-55 idi. Bu, düşmanın zırhlı araçlarında başarılı bir bombardıman yapılmasını mümkün kıldı; bu daha zordu - İsrailli tanklarda sadece bir sürücü gece görüş cihazlarını kullanabildi. Ayrıca, T-55'in küçük boyutu ve nispeten düşük ağırlığı nedeniyle yüksek manevra kabiliyeti, onları ağır ve daha büyük İsrail tanklarından daha az savunmasız bıraktı. Ancak, daha büyük boyutlara ve ağırlığa sahip olan İsrail ordusunun tankları, ekipleri için daha konforlu koşullar sağladılar, daha büyük kaldırma ve indirme açıları, iki veya üç kat daha fazla mühimmat ve yakıt tanklarının yanı sıra daha güçlü motorlar vardı. Bu faktörler daha sonra bu savaşın sonucunda önemli bir rol oynadı.
“Teoride, her şey bizim için iyiydi, fakat pratikte genel personelin tek bir senaryosu değildi. Personel birimlerinin, rezerv yaklaşana kadar savunma hattını yirmi dört saat tutmak zorunda kaldıklarına inanılıyordu, ancak yapamadılar. Güneyde, bir karışıklık oldu. Stratejik yönetim yoktu, parçalar ayrı ayrı savaşa girdi. İnsanlar düşüncesizce belirli ölümlere yollandılar. Daha sonra, örneğin bir bölünmenin bir tank taburuna saldırdığı zaman muhteşem şeyler bulundu. Ve taktiksel görüşlerden dolayı değil, sadece liderliğin aptallığından dolayı. Veya ünlü sloganı: "Geri adım değil." Ve nerede o? Çölde, en yakın yerleşim yeri kilometrelerce. Moskova'nın arkasındaki Klochkov'du ve rakibimiz kumların arasından bile geçemiyordu, sadece geçişlerin girişini yakalamak için. Askerleri geri çekmek, Mısırlıları hava örtüsü altından çekmek ve yok etmek için manevra yapmak yerine liderliğimiz çölü tutma emrini verdi. Tüm bunlar nihayetinde büyük fedakarlıklara yol açtı. ”
Arapların Sina yönündeki başarıları, Suriyelilerin Golan Tepeleri bölgesindeki başarısızlıklarıyla dengelendi. İlk saldırıdan iki gün sonra İsrailliler duyularına geldi ve Ekim'de 8, Suriyelileri kuvvetle çağırmak yerine belirleyici bir mücadeleye geçti. Ekim ayından önce 14, İsrail ordusu Şam yönünde önemli ilerlemeler kaydetmeyi ve iletişimi uzatmamak için konumlarını sağlam bir şekilde sağlamlaştırmayı başardı.
Ekim ayının tüm 8'i boyunca en sert tank savaşı, İsrail tank tugaylarının ekipmanlarının yüzde altmışına kadar kaybettikleri Sinai'de devam etti. Çaresiz Arapların savunmasını kırma girişimlerinden birinde, İsrail Tugayı on sekiz dakika içinde yirmi dört tank kaybetmeyi başardı. Dikkat çekici olan, zırhlı araçların neredeyse yarısının ATGM'lerle donanmış Mısırlı helikopterler tarafından tahrip edilmiş olmasıydı ve her zaman “yenilmez” olarak kabul edilen İsrail filosu, Mısır hava savunma kuvvetleri kusursuz bir şekilde çalıştığı için yardımcı olamıyordu. 9 ekiminde Mısır ordusu, 190'in İsrail tank tugayını tamamen imha etmeyi başardı ve komutanı Asaf Yaguri ele geçirildi.
Ekim 10, dört gün süren yoğun bir savaştan sonra, savaş alanındaki durum biraz dengelendi ve hafif bir soluk vardı. Zaman zaman İsrailliler, Mısır silahlı yerleştirmelerine karşı küçük bir karşı saldırı başlattılar. Boşluk çok basit bir şekilde açıklandı: askeri çatışmanın her iki tarafı da, İsrailliler için ABD ve Mısır ve Suriye için SSCB gibi sponsorlarından destek bekliyordu. İsrailliler risk almamayı tercih ettiler, pozisyonları çok istikrarsızdı ve herhangi bir düşman saldırısı savunmada bir atılım yaparak Arapların kuzeye açılmasını sağlayabilirdi.
Sina cephesinde faaliyetler, Mısırlıların dört piyade ve iki tank bölümünün keskin bir şekilde düşmana saldırıp on kilometre ileri ilerlediği 6 Ekim sabahı 30: 14'e tekrar başladı. Fakat sonra Araplar iki yüz yerleşik İsrail tankını uçurdu. TOW tanksavar sistemleriyle donatılmış on sekiz helikopterin desteğiyle İsrailliler, Mısır'ın Mitla Geçidi yakınındaki ilerleyen tank tugayının neredeyse yarısını imha etmeyi başardılar. Ardından devam eden gece savaşında, iki yüz altmış tank ve iki yüz Mısır zırhlı personel gemisini imha ettiler. İsrail ordusunun kendi kayıpları kırk tanktan biraz daha fazlaydı. Aynı gün, İsrail’in Sina’daki zırhlı kuvvetlerini komuta eden General Mendler öldürüldü.
“İlk hava savaşlarında en iyi pilotları kaybettik. Liderliğimizin bir diğer yanlış hesaplaması: Mısır ordusunun hava savunma sistemleri işletmesine saldırması. Uçakları noktadan vurmuşlar, 100'den fazla kişi vuruldu. Genel olarak, Mısırlılar çok cesurca savaştı. Mesleki seviyeleri çok iyi değildi, liderliğin de sorunları vardı ve daha yüksek, daha sıradan askerler umutsuzca savaştı. Üç kere nasıl taşındığımızı hatırlıyorum. Tankın karşısında durdu ve bizi Kalaşnikof'tan suladı. Ona bindik ve rayların arasına uzandı, sonra ayağa kalktı ve tekrar vurdu. Arabayı alnında tekrar tekrar çevirdin ... Sonuç olarak, üçüncü kez rayların altına koyduğunda, tankı yerine çevirdik. ”
Her iki tarafın da kaybı o kadar büyümüştür ki, ek teslimat yapılmadan оружия ve ilgilenen "hayırsever" lerden gelen teknoloji yeterli değildi. Açıkçası, eğer Birleşik Devletler'in yardımı olmasaydı, Ekim savaşının sonucu İsrail için bu kadar elverişli olmazdı. O günlerde, Avrupa ülkeleri ülkeye yapılan askeri yardımı tamamen reddetti. Gündüz ve gece, Golda Meir sürekli Washington'u aradı ve Amerika Devlet Başkanı ve hava köprüsü ile buluşmasını ayarlamak istedi. İfadeleri şöyle seslendi: “Bugün bize yardım et. Yarın çok geç olacak. ” Aynı zamanda, başbakan sürekli olarak Amerikalılara “Rus silahlarının devasa teslimatlarının” Suriye ve Mısır'a yapıldığını hatırlattı. Sonunda, Nixon izin verdi ve Ekim 14, savaşın dokuzuncu gününde, bir hava köprüsü ortaya çıktı. İlk askeri nakliye uçağının havaalanına indiğini duyan Golda Meir, kendi kabulüyle, mutlulukla gözyaşlarına boğuldu. Bu gerçekten sevinecek bir şeydi - uzak müttefikler tanklara, mermilere ve füzelere (özellikle havadan havaya) saplamadılar. Sonraki on gün boyunca İsrail yüz yirmi sekiz savaş uçağı, yüz elli M60 tankı, iki bin yeni menzilli ATGM, çok sayıda füze ve küme bombası aldı. Askeri kargo yirmi yedi bin tona teslim edildi.
Ekim 14’te, bir grup İsrailli sabotajcı, Jebel Ataq bölgesindeki Mısır radyosu tarafından durdurma merkezini devre dışı bıraktı. Bu kayıp, birliklerin ve keşiflerin son emrini büyük ölçüde karmaşıklaştırdı. Dokuz tank tugayının Ekim 15 güçleri, İsrailliler ilk ön karşı saldırıyı başlattılar. Gün boyunca yoğun düşmanlıkların yaşanmasına rağmen, savaşan partilerin hiçbiri başarılı olamadı.
En yetenekli İsrail askeri liderlerinden Binbaşı General Ariel Sharon tarafından standart dışı ve beklenmedik bir çıkış yolu bulundu. Eski Arap-İsrail savaşlarının zamanlarının mükemmel bir siyasi ve askeri eğitim öğrencisi aceleyle rezervden çekildi. Planının gelişmesine neyin ilham verdiğini belirleyemedi - belli bir tarihsel örnek ya da durumun genel umutsuzluğu, anlaşılmaz bir yüksek emirle desteklenen - bugün söylemesi zor. Sadece daha önce Bar-Lev hattının yapımını şiddetle eleştirdiği, çok benzer bir “Maginot Hattı” nın 1940 yılında Fransa'ya yardım etmediğini belirtti.
Şaron, çok maceracı bir teknik kullanmaya karar verdi - 143'e, İsraillilerin pozisyonlarını kapsayan ikinci ve üçüncü Mısır ordusunun zayıf kavşağındaki zırhlı bölünmesiyle saldırması. İlginç bir şekilde, Moshe Dayan daha önce bütün Güney Bölgesi'nin saldırgan eylemlerden uzak durmasını emretti. Cephenin istikrara kavuşturulması hükümetin Mısırlılarla olası ateşkes görüşmeleri yapması için gerekliydi. Ancak, Ariel Şaron bu talimatı görmezden geldi.
Ekim gecesi 15 ve 16, yedi tank ve sekiz zırhlı personel gemisinden oluşan küçük bir İsrail müfrezesi, Mısır kıyısında küçük bir köprü kurucu alarak Büyük Acı Göl'ü geçti. Düşman ordusu, Batı Şeria'nın savunması için ilave fon ayırmaksızın İsrail hareketinin başlangıcını kaçırdı. Bir duba köprüsü inşa etmeyi ve karşı bankaya tank göndermeyi başaran, Şaron’un düşmanı kıyısında yerleşik köprü köprüsünün varlığından kaynaklanıyordu.
“Mısırlılar, kanalı hızla ve ateş altında aştı. Büyük boy artırma aletlerimizin hiçbiri işe yaramadı. Sadece Almanya'da satın alınan dubalar ... Başarımız, tankların oraya gitmeyeceğine karar veren Mısır liderliğinin hatalarından kaynaklanıyordu. En az bir tugay bırakmışlarsa, tüm hikaye farklı olacaktı ... Süveyş Kanalı'nın karşı tarafındaki köprü kafasını ele geçirdikten sonra, ikinci kademe birliklerine giderdik. Tank karşıtı silahlarını ilk çizgiye transfer ettikten sonra, zırhlı araçlarla savaşma araçlarından mahrum edildiler. Bu arada, hava savunma sistemleri ile komik bir hikaye vardı. Komuta onları etkisiz hale getirme emri verdi, ancak füzelere çarpmasın, ama sadece antenlere. Kontrol sistemini, antenleri yok ettik ama ailede onsuz değildi ... Biri roketin etrafında sallandı. Kontrol olmadan birkaç dakika tanklar arasında sinüloitleri yazmak için harcadı, sonra patladığı yere bir yerlere uçtu. Sonra bu zeki adamı her dilde konuştuk. ”
Mısırlılar, dikkatsizlikleriyle onları tehdit eden şeyin ne olduğunu anladıklarında, derhal saldırdılar, batı yakasına yerleşen küçük düşman grubunu kesmeye çalıştılar. Fakat hava desteği ve tankın ve piyade bölünmelerinin gücü bile önemli sonuçlar getiremedi. Bazı gözlemcilere göre, en vahşi olan "Çin çiftliği" yakınındaki Gorky Gölü'ndeki savaş. Mısır ordusu için gece savaşı çok kötü bir şekilde sona erdi: Şaron’un askerleri, yetmiş araçtan kişisel kayıplarla bir buçuk yüz Mısır tankını düşürmeyi başardı. Ertesi gün, Ekim 17, Mısırlılar zırhlı araç birlikleri kadar kaybetti, İsrail ordusunun kayıpları ise sadece seksen tank oldu. Günün sonunda, Mısırlılar, seksen altı aracın kaybını ödedikleri düşmanı geri almak için son çaresizlik çabalarını sarf ederken, İsrailliler sadece dört ekipman kaybetti.
Ekim 18 Kanalın üstünden geçen İsrail'in 252 ve 162'leri, üçüncü ordunun temsil ettiği Mısır birliklerinin arkasına girmeye başladı. Mısırlıların ilk ve en önemli kayıplarından biri, kanalın batısında bulunan hava savunma kuvvetlerinin neredeyse tamamen tahrip edilmesiydi. Bu da İsrail havacılığına gökyüzü açtı. Ekim 19 üçüncü ordunun baskın pozisyonu tehdidine dönüştü. İsrail ordusu, nefret ettiği komşuya belirleyici bir darbe vermeye hazırlanıyordu, ancak o sırada BM, Orta Doğu ülkeleriyle ilişkilere müdahale etmeye karar verdi ve bu da derhal düşmanlıktan çekilmeyi istedi. Her iki taraf da nefes almak ve güçlerini yeniden bir araya getirmek için hafif bir sükunet kullandı ve yeni savaşlara hazırlandı. İsrail ordusu, “büyük kardeşler” in tavsiyelerine uymak için acele etmedi ve yalnızca Sina Savaşının son akoru olan Süveyş'in yakalanmasından sonra Ekim 25'ta durdu. ABD nükleer güçlerinin ve Sovyet Hava Kuvvetleri'nin tam mücadele etmeye hazır olduğunu gösteren bir gösteri ile Tel Aviv'in yönetici çevreleri üzerindeki üç günlük psikolojik baskı, sonuçlarını verdi. Savaş durduruldu.
“En zoru savaştan sonra oldu. Taburumuzda büyük kayıplar oldu, yüzde yetmiş kişi öldü ve yaralandı. Bir adam ve ben savaş yerlerine gittik ve tanktaki adamların kalıntılarını aldık. Kimsenin isimsiz kalmasını istemediler ... Ama bir tankta ölüm ... Yanmış bir insandan, sadece kilonun benzeri bir yarım kilo sarı kütle kaldı. Al, kır, bir asker madalyonu ara ...
Her ailede, sorular, sorular ... Cevaplamaya başladın ve gözlerinde: O öldü ve sen yaşıyorsun. Ve sonuna kadar her şeyi söylemek için yapamam. Örneğin, askerlerimizin kendi topçuları tarafından ele alındığı durumlar vardı. Bir anneye çocuğunun bir İsrail kabuğundan düştüğünü nasıl söyleyebilirsiniz? ”
Her ailede, sorular, sorular ... Cevaplamaya başladın ve gözlerinde: O öldü ve sen yaşıyorsun. Ve sonuna kadar her şeyi söylemek için yapamam. Örneğin, askerlerimizin kendi topçuları tarafından ele alındığı durumlar vardı. Bir anneye çocuğunun bir İsrail kabuğundan düştüğünü nasıl söyleyebilirsiniz? ”
Savaştaki tüm katılımcılar gözle görülür kayıplara maruz kaldılar: on dokuz savaş günü boyunca, Arap ülkeleri üç yüz altmış sekiz helikopter ve uçak kaybetti (ve altmış dokuzu on beş yüz zırhlı araç nedeniyle kendi hava savunma kuvvetleri tarafından vuruldu). On sekiz binden fazla insan öldü, yaklaşık elli bin kişi yaralandı. İsrail, yüz on dört helikopter ve uçak, sekiz yüzden fazla zırhlı araç ve tank kaybetti. Yaklaşık iki buçuk bin İsrailli öldürüldü ve yedi buçuk bin yaralandı.
Şimdiye kadar, farklı ülkelerden araştırmacılar savaşın sonucunu değerlendirme konusunda aynı görüşe gelmediler. Arap ülkeleri, İsrail ordusunun savunmasızlığı mitini yok ederek 1973 yılını kazandıklarına inanıyor. Genel olarak Mısır'da, Ekim 6 Zafer Bayramı olarak kutlanır. Kanıt olarak, İsrail’in ancak savaştan sonra Sina Yarımadası’nın kurtuluşuyla sonuçlanan müzakereleri kabul ettiği iddia ediliyor. İsrail'de tam tersine, kazandıklarına inanıyorlar ve tartışmak zor: on sekiz gün sonra IDF Kahire'den yüz kilometre uzaktaydı, Mısırlıların üçüncü ordusu kuşatıldı ve Şam İsrailli silahlı silahların önünde yatıyordu. Yine de, savaşçıların kendileri için koydukları hedeflerden hareket edersek, hiçbiri tam olarak başarılmadı.
Tarihçilerin çoğuna göre dördüncü Arap-İsrail savaşı, bir pozitif nokta dışında bir “çekiliş” ile sonuçlandı - İsrail seçkinleri, sonunda Orta Doğu ülkeleriyle ilişkilerinin kurulmasını ciddiye aldı. İsrail’deki düşmanlıkların sona ermesinin ardından, İsrail Yüksek Mahkemesi başkanı Shimon Agranat başkanlığında bir komisyon kuruldu. Neredeyse ulusal bir felakete dönüşen “yanlış anlama” nın nedenlerini araştırması talimatı verilen oydu. Nisan ayındaki 1’te 1974’te açıklanan komisyonun ilk bulguları halkı şok etti. Mısır ordusunun gerçek niyetlerini ortaya koyduğu sonucuna göre, İsrail istihbarat servisleri devam eden egzersizler şeklinde bir kapak koydu ve Arapların çatışmaya yol açmaması için kuvvetlerin erken seferberliği ertelendi.
“Üst liderlik değiştirildi, ancak emir ve askeri eğitim ilkeleri eski kaldı. Derin analiz yerine insanlar bir coşku durumuna düştü. Savaşta yer alan herkes, kendilerini nasıl gösterdiklerine bakılmaksızın, rütbelere terfi etti. Profesyonel orduda, tutarsızlıklar nedeniyle savaştan önce emir almamış olan birçok insan vardı. Sadece komandolar, Yüksek Teknoloji uzmanları, deniz subayları ve pilotlar ordumuzda gerçekten yüksek bir profesyonel düzeyini korudu. ”
Çatışmanın sona ermesinden dört ay sonra, Golda Meir açıkça İsrail’in en yüksek yöneten çevrelerinin neredeyse yenilgiye yol açan brüt hatalar yaptığını açıkladı. Buna cevaben, ülke sakinlerinin çoğu, onu "Kıyamet Savaşı" nın suçlu olarak tanıdı. Bir süre sonra veya yılın nisan 11'inde 1974 yerine, kitlesel sokak protestoları dalgasının zirvesinde, başbakan, eski İsrail’in eski ABD Büyükelçisi YNNAKX’a Genelkurmay’a komuta ettiği Yitzhak Rabin’e yol göstermesi için görevinden ayrılmak zorunda kaldı. İsrail ordusu. Ayrılırken attı: “Yeterince beni. Beş yıl boyunca bu yükü taşıyordum, gücüm kayboldu. ” Başlar ve askeri adamlar da uçtu: Genelkurmay Başkanı Güney Bölge Komutanı Shmuel Gonin komutanı David Elazar ve önde gelen askeri istihbarat liderleri istifaya başladı. Savaşın kahramanı, neredeyse tek elle ülkeyi yenilgiden kurtarmış olan Şaron'a gitti, çünkü 1967 yazının sonuna kadar Güney Bölgesi'ne gitti. Asıl ulusal uzlaşma politikasını uygulamak için, 1973 yılında İsrail Başbakanı görevine atanan Menachem Begin Yitzhak Rabin'in halefi vardı. Bu politikanın sonucu, Arap devletinin Yahudi devletiyle mücadelesinin sonunu belirleyen 1977’teki Camp David Anlaşmalarının imzalanmasıydı. Tarihin ironisi - Begin, Golda Meir'in 1979'te reddettiği koşullar konusunda neredeyse Sedat'la barışı sağladı. “Ekim Savaşı” ndaki güçlü çatlak bir kez daha İsrail’e ve tüm dünyaya gururun siyaset konusunda çok kötü bir danışman olduğunu kanıtladı.
Ekim Savaşı geçmişte olduğu gibi giderek önem kazanıyor. Özellikle, çeşitli havadan havaya, yerden yere, denizden yere ve havadan yere füzelerin kullanıldığı yeni bir askeri çatışmalar dönemi oldu. Bulgular ışığında, askeri stratejistler tüm askeri teçhizatı ve bilimi yeniden düşünmek zorunda kaldı. Ek olarak, Arap-İsrail savaşı, ilk dünya petrol krizinin resmi sebebiydi. Ekim 17 1973 yılı, Arap ülkelerinden gelen ana petrol ihracatçıları, üretimini azaltmanın yanı sıra Amerika Birleşik Devletleri'ne arzda ambargo dağıtan bir karar aldı. Bu önlemlerin küresel ekonomi üzerinde büyük bir etkisi oldu.
Sübjektif faktörler arasında, Mısır'ı SSCB müttefiki birinden ABD ile işbirliğine açık olan düşman bir ülkeye dönüştürmeye başlayan Enver Sedat'ın dış politikası özellikle dikkat çekici. Sovyet diplomatlar, giderek Washington’un himayesinde İsrail ve Mısır arasındaki ikili anlaşmaların karakterini üstlenen Ortadoğu’daki yerleşim süreçlerine katılımın bir kenara itti. 1976'te ABD'den ilk C-130 askeri nakliye uçağı Mısır'a uçtu. Aynı zamanda (14 Mart 1976 yılı, kesin olması) Sadat, SSCB ile dostluk anlaşması ve işbirliğinin sona erdiğini açıkladı. Bir ay içinde tüm Sovyet askeri servisleri ülkeden ayrıldı.
Bilgi kaynakları:
http://btvt.narod.ru/2/wsd.html
http://ria.ru/analytics/20131006/967823621.html
http://www.agentura.ru/dossier/izrail/nativ/kedmi/
http://www.polit.ru/article/2008/10/08/war/