SSCB liderliğinin aptal olduğunu söylemek mümkün. Ama bu öyle değil
SSCB halklarının (Baltıklar, Kırım Tatarları ve diğerleri) Stalinist sınırdışıları, şimdi, geleneksel olarak, zorbaların zulmü ve intikamı ile açıklanmaktadır. Ve mantıklı bir bakış açısıyla deneyelim ...
İlk olarak, karar verelim: sürgünler Stalin tarafından icat edilmedi. “Güvenilmez” ülkelerin ön saflarından kaldırılması, tüm dünya ülkelerinin askeri tatbikatında yaygın bir şeydir.
Nazik idari tahliyelerden tam tahribata kadar değişen derecelerde katılıkla ortaya çıkar.
Ve burada da - Stalin bir rekor kırmadı. Birinci Dünya Savaşı'nın başındaki Türkler, güvenilmez Ermenilerini kökleriyle kesti. Avusturyalılar, güvenilmez Galiçyalı Rusları ölüm kamplarına sürdüler - Talerhof ve Terezin.
“Kanlı” Stalin farklı davranıyordu - ulusları SSCB'nin geniş toprakları üzerine kaydırdı.
Neden ihtiyacı vardı? Tahmin edelim: savaş başlıyor (çoktan başladı, daha yeni bitmiştir). Bütün ekonomi maksimum gerilim seviyesinde çalışır, her insan, her litre yakıt, her demiryolu taşımacılığı önemlidir ...
Ve sonra lider bir "akşamdan kalma" dan bir karar alır: hadi birkaç yüz binlerce insanı birkaç bin kilometre boyunca bir yere taşıyalım ... Ulusal ekonomi kulaklarında duruyor: on binlerce insan cephenin ve askeri-sanayi kompleksinin dikkatini dağıttı (askeri, milisler, idareciler, ulaştırma işçileri, malzemeler), yüzlerce tren, kömür, çelik çekmek yerine ülke tabanındaki eşyalarıyla mutsuz insanları çekmeye başlar, tanklar ve mermiler ...
Ayrıca: tüm milletin alındığı bölge uzun süre verimsiz hale gelir. Ve bu insanların getirildiği bölge, gelenlerin alımı ve temel düzenlemeleri için değerli bir kaynak harcıyor. Halkların bu göçlerinin ne kadar paraya mal olduğu sayılır. Ancak ülke ekonomisine darbe kesinlikle güçlüydü.
Bu gibi durumlarda çocuklar soruyu soruyor: "Amca, aptal mısın?"
SSCB liderliğinin aptal olduğunu söylemek mümkün. Ama bu öyle değil. Aptallar savaş kazanmaz. Özellikle de dünya. Yani, Stalin'in eylemlerinde mantıktı. Hangisi?
Bunu en tipik örnekle açıklamaya çalışacağım - Kırım Tatarlarının 1944'in ilkbaharında Özbekistan'a sürülmesi.
Umarım Kırım Tatarlarının Alman işgalini aktif olarak desteklediğini biliyorsundur? Alman ordusunun 11 komutanı Albay-General von Manstein, bir sürprizle, “Tatarlar hemen tarafımıza geçti. İçimizde Bolşevik boyunduruğundan kurtarıcılarını gördüler ... "
Sebepleri şu anda analiz etmeyeceğim, sadece şunu söyleyeceğim: Alman işgali sırasında küçük bir Kırım Tatar halkı Hitler'i 20 bin savaşçısından daha fazla tuttu - savaşçı taburları, polisler, cezai ... . Bu bir gerçek.
Sovyet ordusu, Nisan 1944’te Kırım’ı yendikten sonra, yarımadada Almanlara hizmet eden çok sayıda Tatar kaldı. Ne için? Ve aynı şekilde - gerilla savaşı için. Almanlar onları orada bu amaç için hazırladılar. Ve partizanlar için Kırım şaşırtıcı bir şekilde adapte oldu.
Büyük coveted kıyı şeridi - teslim etmek silâh ve sarf malzemeleri, iniş endüstriyel ölçekte olabilir. Dağlar, ormanlar, mağaralar, vahşi yollar - on bin militanı kolayca kapabilirsiniz. Ve asıl şey: Kırım-Tatar nüfusu Sovyet gücüne düşman, partizanlarını en az yüz yıl boyunca desteklemeye hazır - yiyecek, kıyafet, sığınak, istihbarat, savaşçı ...
Ve şimdi bakalım: Ön batıya doğru gitti, küçük bir garnizon ve idare yarımadada kaldı. O zamana kadar güney Ukrayna, Romanya ve Bulgaristan da Almanlara aitti ... Sahillerinden Kırım'a kadar bir gece geçidi var. En basit senaryo: partizan isyanı, Alman birliklerinin inişi ve Kırım - yine Alman. Sovyet ordusunun arkasında.
Sonra ne yapılmalı? İlk seçenek, yarımadanın üzerine birkaç bölüm daha bırakmak ve gerilla hareketini yıllar boyu yavaş yavaş boğmak. Aslında savaştan sonra, Baltık Devletleri'ndeki “orman kardeşleri” ve Batı Ukrayna'daki Bandera'ya karşı mücadele gerçekleşti. Fakat bu ekstra bölümleri 1944'in ilkbaharında nereden edinebilirim? Ön tarafta, her tabur önemlidir.
İkinci seçenek, halk desteğinin partizanlarını mahrum bırakmak. Yemek olmadan fazla bir şey yapmazlar. Naziler bu sorunu Belarus'ta basitçe çözdüler - binlerce kilometrelik partizan bölgelerindeki sivil nüfusu tamamen yok ettiler. Dedikleri gibi - insan yok, problem yok.
Ve başka hangi seçenekler olabilir? .. Sorun için özür dile ve Kırım'ı Almanlara iade et. Ve Almanlar memnun olacak ve Kırım Tatarları ... Ve burada askeri mantıkla yönlendirilen Kırım Tatarlarını yarımadandan sınır dışı etme ihtiyacına geldik ...
Zalimce? Pek değil. Tatarların kovulması II. Dünya Savaşı sırasında olan en iğrenç şey değil. Herhangi bir alternatif çok daha kötü olurdu.
Alman’ın düşmanın sivil nüfusu ile başa çıkma yöntemlerinden bahsetmeyeceğim, ancak savaşın sonunda Amerikalıların Japonya'nın sivil nüfusuna kabaca Kırım'dan atılan Tatar sayısına eşit atom bombası yaktıklarını hatırlatmama izin ver. Stalin'in Tatarlarla birlikte yaptığı gibi Japonları güneşli Özbekistan'a göndermediler, yaktılar. Bu dünyadaki en demokratik ülkenin askeri mantığıydı ...
Belki yanılıyorum ama Stalin’in sürgünlerinin uygulaması bana daha insancıl görünüyor.
PS Anlayamadığım bir şey: 1942'deki Amerikalılar, 120 toplama kampında, Japon kökenli binlerce vatandaşı, 1 toplama kamplarına gönderildi. Kanlarında en az 16 / 8 bulunanların Japon kanının bir parçası vardı ... Mantıkları neydi? Sonuçta, Japon askeri Amerika kıtasına gitmedi, Amerika'dan Japonya'ya - XNUMX bin Okyanusun Km, Amerika'da asla bir Japon partizanı olmadı ... Belki, kim bilir?
Fotochka zirvede - bu Auschwitz değil, Arkansas'taki Japonlar için bir toplama kampı. Doğru, rahat yer?