Tasarımcı müziği: Tycho'nun sanat ve sesi nasıl harmanladığı
Scott Hansen yıllardır iki farklı kişiliğe sahipti. ISO50 adı altında sanat ve tasarım çalışmaları yaratırken, ortam, elektronik müziği Tycho takma adı altında yapıldı. Bu dünyalar şimdi nihayet bir araya geliyor. Gelecek ay Hansen serbest bırakacakUyanıkGhostly International'daki ikinci albümü ve serbest grafik tasarımcı olarak önceki kariyerini bir kenara bırakarak tam zamanlı olarak müziğe odaklanabildiği ilk albümü. Bunun yerine, tüm bu enerjiyi Tycho'ya verdi, sadece müziği değil, albüm kapaklarından konser afişlerine kadar görsel yönleri de işliyor. Hansen ile odaktaki değişiklik, bir grupla çalışmanın nasıl bir şey olduğu ve neden elektronik müzik dinlemediği hakkında konuştuk.
Uyanıkolacak18 Mart'ta mevcut.
Tam zamanlı olarak müziğe odaklanabilmek bu albümün gidişatını nasıl değiştirdi?
Daha önce, zaman her şeyin arka planda olduğunu dikte ediyordu ve sanki burada birkaç dakikam var ya da orada bir günüm var ve bu işi halledeceğim. Ancak belirli bir süre boyunca uyumlu bir çaba değildi. Ve bu sefer, neyse ki, ona bu şekilde yaklaşabildim. Gerçekten, daha kristalize bir vizyona yol açtı ve sonunda üründen memnun kaldım ve bu projenin her zaman olmasını istediğim şeyi ve müziğin nasıl olmasını istediğimi temsil etti. Ve bu sadece zamanım olması ve boş zamanlarımda tekrar tekrar ziyaret etmek yerine bu süre boyunca içine dalmış olmamdan kaynaklanıyordu.
'Teknolojiye olan ilgim sayesinde elektronikle tanıştım.'
Ne kadar süredir bu albüm üzerinde çalışıyorsunuz?
Sanırım Ekim civarında teslim ettim ve Ocak sonunda başladık, yani 8-9 ay gibi bir süreydi. Sanırım o yıl boyunca biraz tur yaptığımız bir yerde biraz zaman vardı, ama genel olarak muhtemelen yaklaşık altı ay harcadık.
Turne ile, şimdi bir grupla çalışıyorsun ve şovlar yapıyorsun, bu sound'u nasıl etkiledi ve albüm nasıl çıktı?
Her zaman daha çok gitar odaklı ve genel olarak sadece rock müziği takdir etmişimdir; bunu dinliyorum. Elektronik müzik pek dinlemem. Elektroniğe teknolojiye olan ilgim sayesinde girdim, ama bu daha çok deneysel bir şeydi. Zamanla gitarı öğrendim ve giderek daha fazlasını dahil etmeye başladım ve canlı gösteri için bas ve gitar çalan Sacramento'dan bir arkadaşım olan Zac Brown ile çalışmaya başladım. Bu yüzden onu canlı şova dahil etmeye başladım ve pratik yaparken bu bir şekilde büyüdü, sadece ortalığı karıştırıyorduk ve bundan gerçekten ilginç şeyler çıkıyordu. Bu kesinlikle bir grup kaydı, üç parça. Canlı şovdan gelişti.
Kalkan ajanları olacak
Peki bu albüm ile bu albüm arasındaki en büyük fark nedir?Dalış?
İleDalış, sürecim [önceki albüm] ile yaptığım şeye benziyorduGeçmiş Prolog'durBu, ana fikrin her olası değişimini araştıran bu dolambaçlı yolculukların bir türüdür. Oysa bu çok odaklanmış, keskinleştirilmiş bir fikir - sürekli [soruyorduk], buradaki ana fikir nedir ve bunu mümkün olan en verimli şekilde nasıl ifade edebiliriz? Bu yüzden bir çok şeyi kesip dilimledik ve daha önce sadece deneysel olduğu ve her şeyi duvara fırlatıp neyin sıkıştığını görmek yerine, neyi aşmaya çalıştığımızı düşünerek çok daha fazla zaman harcadık.
Bu albümle ulaşmaya çalıştığınız en önemli şey neydi?
Anlatmak zor. Bu müziğin tüm fikri ve genel olarak enstrümantal müzik benim için diğer insanların fikirlerini veya duygularını yansıtmaları için bu çerçeveyi yaratmaktır. Bunun bununla ilgili olduğunu ya da bunun bununla ilgili olduğunu söylemek için yola çıkmadım. Bununla tam olarak konuşamazdım, ama kesinlikle bu yeni, daha karanlık hissi yansıtmak istedim - duygusal anlamda değil, ama renkler açısından düşünüyorum.
Yani bu daha çok o ton paletindeydi, koyu mavi. Böyle hissetmesini istedim - belki de uzakta bazı ışıklar ve silüetler olan karanlık bir odadaydınız. Eski şeyler daha yuvarlak ve hafif hissettirirken, sadece daha güçlü hissetmesini ve daha fazla avantajı olmasını istedim.
Sıra oturup yeni bir şarkı yazmaya gelince nasıl bir süreciniz var?
Değişir, ancak genel olarak genellikle kısa bir gitar veya klavye melodisi ile başlarım, bir şeyin birkaç ölçüsü ve sonra bir döngü oluştururum. Bunun altına biraz bas koyacağım ve sonra ritmik unsurlarla ete kemiğe bürünmeye başlayacağım. Bu albümle bunu yaptım ve bu konseptleri yarattım ve sonra Zac ile bir araya geldik ve temelde her şeyi yıkıp yeniden başladık. Ve sonra davullarla birlikte oraya [davulcu Rory O'Connor] girdiğimizde, bu en ilginç kısımdı, çünkü aranjmanların dinamiklerini gerçekten büyük ölçüde değiştirdi.
Davul programlama ile, eskiden yaptığım gibi, birinin bu davul kalıplarını nasıl çalacağını düşünürdüm ve sonra bunu programlama yoluyla kopyalamaya çalışırdım. Daha iyi ya da daha kötü değil, sadece farklı bir tarz. Her zaman bu yayları yaratabilecekleri gerçek bir davulcu ile çalışmak istemişimdir, böylece her şeyi gerçekten başka bir yöne yönlendirdi. Üç aşamalı bir süreç gibi ve her aşamada şarkı yeni girişe göre neredeyse yeniden karıştırılıyor.
Com Truise veya Pilotpriest gibi pek çok elektronik sanatçı, yeni bir albüme, aslında var olmayan bir siberpunk bilimkurgu filminin müziğini yapıyormuş gibi yaklaşıyor gibi görünüyor. Bu, yeni bir albüme yaklaşımınızla nasıl kıyaslanıyor?
Keşke 'İşte bu sahne' dediğim yerde belirli bir vizyon olduğunu söyleyebilseydim. Ama bence gerçekten olaydan sonra ortaya çıkıyor. Daha çok şarkı gelişmeye başladıkça görseller görmeye başlıyorum, tam tersi değil. Asla, bir dağın üzerinde durup bir vadiye ya da onun gibi bir şeye bakarken şarkıyı yapacağım gibi değil. Hiçbir zaman bu kadar erken bir niyet içine girmedi. Bence çoğunlukla bu belirsiz ruh hallerini veya duyguları herhangi bir şarkı sözü olmadan tercüme ediyor.
Daha önce müzik ve görsel çalışmalarınız için bu iki ayrı personanız vardı. Bunun arkasındaki mantık neydi ve şimdi bir araya gelmişler gibi mi geliyor?
İlk başta bilinçli bir karar olduğunu düşünmüyorum, sadece aralarındaki bağlantıyı görmedim. Hayatım boyunca hep görsel bir sanatçıydım ve müziğe gerçekten geç geldim - 21 ya da 22 yaşımdayken ilk kez bir müzik aletine dokundum.
'Şarkı gelişmeye başladıkça görseller görmeye başlıyorum.'
Benim için her zaman bu eğlenceli yan hobiydi. İlgilendiğim şey teknolojiydi, benim için bir geçitti. Görsel çalışmalarım her zaman daha fazla ağırlık taşıyordu çünkü bu konuda daha deneyimli olduğumu hissettim. Müziği öğrenmeye ve uygulamaya daha fazla zaman ayırabildiğim için, daha fazla ağırlık almaya başladı. Sonra ifade etmeye çalıştığım fikir açısından ikisi arasında büyük bir bağlantı olduğunu fark etmeye başladım. Temelde bir ve aynı olduklarını anladım. Şimdi Tycho'yu görsel-işitsel bir proje olarak görüyorum. Şu anda yaptığım herhangi bir tasarım veya görsel çalışma, yalnızca müzik projesine adanmıştır.
Görsel bileşenin ne kattığını düşünüyorsunuz?
Bunu merak ediyorum. Canlı şovu görürseniz, kesinlikle bunun büyük bir bileşenidir. Tüm bunlar daha kişisel hissettiriyor, çünkü müziğin ne hakkında olduğunu gerçekten anlayan ya da anlamayan bir ışıklandırma yönetmeni tutmadık ya da görseller yaratması için birini tutmadık. Bu açıdan iyi. Genel marka için ilginç çünkü çok tutarlı bir şey, tüm albüm kapakları ve görseller müzikle aynı yerden geliyor. Benim için daha uyumlu bir şey gibi geliyor.
İkisinin birbirini etkilediğini düşünüyor musunuz? Bir görselin bir şarkıya ilham vermesi gibi mi, yoksa tam tersi mi?
Her zaman tersi olur. Her zaman müzik önce gelir ve görsel olan her şey ikinci sırada gelir. Çoğu zaman, giderken görüntüleri yaratıyorum. Bu plak kapağıyla, albüme daha yeni başladığımız zamanlara ait bir görüntü oluşturdum ve zaman içinde onu geliştirmeye ve ince ayar yapmaya devam ettim. Müzikten etkilendiğini düşünüyorum. Ama sonra bir parçam geriye bakıyor ve belki de durum o kadar da değil, daha çok bu şeyleri paralel olarak yarattığımı ve her ikisinin de aynı fikirlerden ve aynı kavramlardan etkilendiğini düşünüyor, ama öyle değil. bazen inanmak istediğim gibi aralarında çok fazla etkileşim var.
bluetooth adaptör anahtarı
Müziğe geç kaldığını söyledin, hiç kariyerin olmasını bekliyor muydun? Bu bir hedef miydi?
Kesinlikle hayır. Birkaç günde bir, bunu yaşamak için yapıyor olmamın çılgınlık olduğunu düşünüyorum. Bence bu bir hedefti ve genel vizyonun bir parçasıydı, ancak belki birkaç yıl sonrasına kadar tüm kalbimle inandığım bir şey olduğunu sanmıyorum. Ve o zaman bile bir tür atlama-a-- uçurum tipi bir şey - umarım yumuşak bir şekilde inerim. Gerçekten işe yarayacağını hiç düşünmemiştim, ayağımı her iki dünyada da eskisi gibi tutmak yerine, en azından bu yüzde 100'e odaklanmayı kendime borçlu olduğumu hissettim. Eskiden çok fazla serbest grafik tasarım yapardım ve bu benim enerjimin çoğunu aldı. Vizyonu hiçbir zaman tam olarak gerçekleştiremedim çünkü hak ettiği zamanı ayırmadım.
Artık albüm tamamlandı, sırada ne var?
Benim için ufuktaki en büyük şey video. Müzik ve tasarımın mükemmel bir karışımına en yakın şey olduğunu hissediyorum çünkü müziğin dinamiklerini ve hareketini barındırırken aynı zamanda tasarımın estetik bileşenlerini de barındırıyor. Güzel bir karışım. Görüntü, müzikle birlikte hareket ettiğinde çok daha güçlü hale geliyor. Bu her zaman daha fazla zaman geçirmek istediğim bir şeydi, ama zamanım olmadı.