İki tür şairi hiç sevmem: Birincisi, gençliğinde şiir yazdıktan sonra, evlenip barklanıp bir mesleğe başladıktan sonra şiiri bırakanlar... İkincisi, ömür boyu şiirle ciddi şekilde ilgilenmeyip, yaşlanarak mesleğinden emekli olduktan sonra, boş vakitlerini değerlendirmek amacıyla şiire başlayanlar... M.Mazhar Alphan bu ikinci kategoriye giriyor. 1941 doğumlu şairimizin ilk kitabı "Evim Önü Yeşil Pınar" 1991 yılındayken, yani şair 50 yaşındayken yayımlanmış. O kitabı bilmiyorum. Ama kitabın ismi pek umut vaat edici değil gibi doğrusu. Benim elime geçen kitabı "Kendine Uçurum" ise, açık bir ifadeyle söylersem, hiç de zengin bir okuma serüveni vaat etmiyor. Kitaptaki bazı şiirlerin üzerinde yer alan manzum metinlerin ne anlama geldiğini çözemedim. Alttaki şiirle, bu metinler arasında bağ kurmakta zorlandım. Ama muhakkak bir hikmeti vardır. Anlamsal zenginliklere ve imgesel çeşitliklere yer verme derdi olmayan ürünler dizilmiş arka arkaya. Bana hitap etmekten uzaktı doğrusu. Ancak "Çağrı", "Kardelen" "Lodos" gibi diğer şiirlere nazaran bir parıltı oluşturan çalışmalar da yok değil. Ancak yeterli mi? Bence kesinlikle hayır.