Bütün dünya bir dönüş planı olduğunu biliyordu. Herkes geri döneceğini söyledi. Fakat hiç kimse, adamın bu planı kullanmak isteyip istemediğini bilmiyordu. Ayrıca, Adam geri döndüğünü ve ne zaman ilan edeceğini de bilmiyordu. Ayrıca, Gelecekteki insanın geri dönüşünün neye benzeyeceği de bilinmiyordu, ki bunun gerçekleşip gerçekleşmeyeceği bilinmiyor. Fakat burada Adam çizginin üzerinden geçti ve geri dönüş gerçekleşti ve bilinmediği bilinenler bundan sonra ünlü oldu.
Cumartesi, Eylül, 24, Moskova'da, Birleşik Rusya kongresinde, Vladimir Putin cumhurbaşkanlığına aday gösterildi. Bununla birlikte, Rusya Federasyonu Başbakanı, en karmaşık satranç oyununu, 2007'ta başlattığı başkanlık gücünü kendisine devrettikten sonra oyun sonuna taşıdı. Ardından, Cumhurbaşkanı Vladimir Putin'den bir seçim yapmasını talep ettiği dünya siyasetinin talepleri: bir seçim yapması için dünya topluluğunun belirttiklerini yerine getirir ve devlet başkanlığı görevinden ayrılır ya da demokratik ülkelerin yüksek görüşüne rağmen, Rusya'nın anayasasını değiştiren üçüncü bir dönem başkanı kalır. Seçim, birçok tehlikeler, riskler ve tuzaklar nedeniyle oldukça tatsızdı.
O anda, Putin, Rus anayasasının resmi gerekliliklerini yerine getirme yolunu seçti ve cumhurbaşkanı olarak istifa ederek iktidarını Rus hükümeti başkanlığını devraldığı Dmitry Medvedev'e devretti. Ancak, hayatın gösterdiği gibi, Putin bu dört yıl boyunca gerçek “ulusun babası” olarak kaldı ve Başkan Medvedev daha çok temsili görevlerde bulundu. Bu en alt satırda. Bütün bu zaman boyunca gerçeklik çok daha karmaşık, çelişkili ve yoğundu.
Putin, iktidarını altı yıllığına iki yıl boyunca halefine devretme senaryosunu seçti ve başarıyla uyguladı ve kendi kişisini halefi olarak belirledi. Eğer bu zarif kombinasyonu, 2012'in ilkbaharındaki başkanlık seçiminde muzaffer bir sona getirmeyi başarırsa, o zaman en az ve en yenisinde eşit olan bir saray entrikaı dahi olarak adlandırılabilir. hikayeler.
Ancak böyle bir seçimin madalyası sadece cila parlayan taraf değildir. Bir kez daha resmi olarak Rus devlet başkanlığını devraldığında Vladimir Putin'in omuzlarına düşecek devasa sorumlulukla ilgili ikinci bir taraf da var. Bu sorumluluk hakkında konuşacağız.
Düşman
Aslında, Putin Batı'nın bir düşmanı değildi. Onun görüşlerinin evrimi hakkında konuşmak daha uygun: açık bir şekilde Batı yanlısı ülkeden - hükümetin ilk yıllarında, ihtiyatlı ve pragmatik - cumhurbaşkanlığını 2008 yılında bıraktığı sırada. Kesin olan bir şey var: Vladimir Putin hiçbir zaman tam olarak Washington’un kuklası olmadı, ancak çoğu zaman Beyaz Saray’da yazılmış olan dünyada kurulan kurallara göre oynadı.
Öte yandan, ABD demokratik yönetimi, cumhuriyetçi gibi, Vladimir Putin’e karşı hoşlanmadıklarını göstermekte tereddüt etmedi ve son bir veya iki yıl içinde açıkça kendisine karşı psikolojik bir yok etme savaşı yaptılar. Bu savaşın özveri, ABD'nin Gorbaçov'un perestroykisinin tekrarı olarak gördüğü Rus-Amerikan ilişkilerinin “sıfırlanması” dır. Elde ettiği sonuçlara göre, Dmitry Medvedev ikinci kez Rusya cumhurbaşkanı seçildi ve Rusya Federasyonu’nun ayrılması ikinci döneminin sonu olarak gerçekleşmeli. “Sıfırlama” sırasında Amerikalı stratejistler G-2 fikrini ortaya attı; bunun anlamı, Rusya da dahil olmak üzere dünyayı ABD ile Çin arasında “kardeşçe” bölüştürmek oldu.
Özel konuşmalarda, Amerikalıların kendilerini basit dileklerle sınırlamadıklarını, ancak doğrudan ABD’nin Rusya’da Arap Baharı gibi başka bir demokratik devrimi kışkırtma ihtimalleri dahil olmak üzere, Putin’e ve ABD’nin tüm “on idamları” na en yakın yoldaşlarına işaret ettiğini açıkça söyleyebiliriz. Ek olarak, Batı topluluğu, Dmitry Medvedev’in Vladimir Putin’le anlaşmalarını, geleneksel olarak hükümet ve Merkez Bankası’ndaki ekonomik ve mali blokları geleneksel olarak kontrol eden Rus seçkinleri arasındaki beşinci sütunun tam olarak dahil olduğu ikili kurallar çerçevesinde zorlamasını mümkün kılan her şeyi yaptı. .
Aslında, Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanı Hillary Clinton'un sembolik olarak Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov'a basmayı teklif ettiği kırmızı düğmeye yanlışlıkla yazıldığından, Rusya ile Amerika arasındaki ilişkilerin “sıfırlanması” “aşırı” oldu. Freud'a göre oldukça açık.
Putin, Amerikalıların planlarının aksine, yine de cumhurbaşkanlığına taşındı ve büyük olasılıkla yeniden seçilecek. Bu olaydan sonra bazı sonuçlar çıkarabilirsiniz.
İlk olarak, Vladimir Putin ABD tehditlerini ciddiye aldı ve jeopolitik alanda kendisini korumak için önleyici tedbirler aldı.
İkincisi, Dmitry Medvedev, Batı'nın baskısına rağmen, Putin'le yüzleşmek istemedi ya da basitçe istemedi.
Üçüncüsü, Putin’in Rus liderliğindeki grubu, kendisine ihanet etmedi ve Amerikan yönetiminin şantajına ve tehditlerine rağmen, siyasi düşmanlarının kampına gitmedi.
Dördüncüsü, bundan böyle ne Amerikalıların ne de Putin'in artık bu mücadelede geri çekilme ya da kaybetme lüksüne sahip olamayacağı açıktır. "Kayboldular." Vladimir Putin bu gerçeği çok iyi anlıyor. Kendisini ve arkadaşlarını iktidarda anlayın. Ve Rus seçkinlerindeki düşmanları.
Sessiz sahne
Putin’in cumhurbaşkanlığı adayı olarak ilan edilmesine verilen cevap, “dünya topluluğunun” tepesindeki sessiz sahne oldu; bunun yerine, yavaş yavaş “işbirliğine ve ortaklığa hazırlıklı olma” gibi protokol yasaklarının sıkıcı üfürümüne dönüşen genel bir histerinin yerini aldı.
Derin hayal kırıklıklarını dile getirmek için Batı, eski İngiliz Rusya Federasyonu Büyükelçisi Anthony Brenton'u uzun yıllara dayanan tecrübesiyle açıkladı. Putin’in Rusya’nın başkanlığına aday olma kararının “demokratik olmadığını” iddia eden Brenton, “Batı’nın Rusya’yla ciddi bir çatışma beklediğini” söyledi.
Rusya içinde, bu durum yalnızca anlaşmazlık ifadeleriyle sınırlı değildi. Görevini Rus halkı yerine ABD Federal Rezervi'ne bakanlık yeri olarak gören Maliye Bakanı Rossi Kudrin, daha önce Washington'la olan görüşlerini koordine ettikten sonra Vladimir Putin'in cumhurbaşkanlığı adaylığını açıkça protesto etti. Bakanın göstericiliğinin “ihanetinin” asılsız olmadığı, ancak malların tutuklanması tehditleriyle veya büyük Rus şirket ve kişisel hesaplarıyla Batı tarafından desteklendiği göz ardı edilemez. Ancak, olabileceği gibi, ertesi gün Amerikan protégé'sinin Başkan Medvedev'in kararnamesiyle görevinden meydan okurcasına çıkarılması. Beyaz Saray'a böyle bir darbe ile cevap veren ve bu işi Cumhurbaşkanı Dmitry Medvedev'in elleriyle resmileştiren Vladimir Putin olduğundan şüphemiz mi var? Bu hamle, Putin, ayrıca, bir kerede düştü, Yeltsin'in çabalarıyla tüm Rus bağımsızlığının yıllarının Wall Street bankalarının “ekonomik yargı alanı” altında olduğu trilyon dolarlık Rus bütçesi üzerinde kontrol sahibi oldu. Eğer böyle bir eğilim çerçevesinde olaylar gelişmeye devam ederse, çok yakında, Rusya Federasyonu'nun bugün çoğu kez Amerikan bankalarına yatırılan kendi altın ve döviz rezervlerini bağımsız olarak yönetme hakkı için keskin bir mücadele beklemeliyiz. Bütün bunlar, anladığınız gibi, ne Washington, ne Londra, ne Brüksel, ne de az İsviçre'nin gerçekten sevmediği Rusya'nın gerçek egemenliğine yönelik adımların özüdür. Evet, ve Kiev onların beğenisine değil.
BİLİNMEYEN BİLİN
Kriz
Putin’in Rusya hükümetinin başbakanı olduğu dönemde, dünya çok değişti. Bunun nedeni, resmen 2008 yılında resmen başlatılan ve on yıllarca devam etmekle tehdit eden küresel ekonomik krizdi. Küresel ekonomideki ilişkilerin uzun zamandır herhangi bir eleştiriye dayanmadığı gerçeği, ekonomi ile ilgilenen herkes tarafından iyi bilinmektedir. Finansal sistemin yenilgisinin gerçek derinliği bilinmiyordu ve büyük çaplı bir krizin olası başlangıcı zamanlaması da bilinmiyordu. Dünya krizinin kabul etmeye hazırlandığı tezahürü biçimleri bilinmiyordu. Daha bilinmeyen, yalnızca kendilerini bilinmeyen olarak göstermek zorunda kalabilecekleri bilinen ve bu durumun ne zaman bilinmediği bilinen kriz olgusunun üstesinden gelme yollarıydı.
Dünyanın seçkin parasalcı yöntemlerle ekonomik zorlukların üstesinden gelmek için elit olma girişimi, ABD ve AB’de kamu maliyesinin istikrarının tam olarak tahrip edilmesine yol açtı ve ayrıca Batı’daki kuruluşların kendi devletlerinde işlerin durumunu kontrol etmedeki isteksizliğini gösterdi. Dünyada, birbiri ile karşı karşıya kalındığında, ekonomik güçleri ulus ötesi finansal oligarşinin elinde merkezileştirme eğilimi artıyor ve bunun tam tersi, dünyayı, dünya güçleri himayesinde, ekonomik ve siyasi etki bölgelerini ayrı ayrı kümelere ayırmak: Çin, Rusya, AB ve ABD.
Yeni dünyada Rusya
Başkanlığı devralacak olan Vladimir Putin'e ne olacak? Bundan sonra bakalım, bundan sonra, hem Rusya hem de dünya seçkinleri tam olarak Rusya devlet başkanı olduğu anlamına gelecektir. Ondan, Rus vatandaşlarının ilk kişiden nasıl başlayacağını sormaya başlayacakları ve Vladimir Putin’in, hâlâ Dmitry Medvedev’in halen jüri başkanlığının arkasına saklanarak sahnelerin arkasına manevra yapma imkânı bulunmayacak.
Yeterince uzak bir ufku koruyarak Rusya'daki duruma bakmaya değer.
Birincisi, krizin başlangıcından bu yana geçen üç yıl içerisinde, Rusya ekonomiyi tam olarak restore etmemiş, kilit sorunlardan korumayı ve dünya petrol fiyatlarındaki düşüşün neden olabileceği zararlı etkilerden koruyamamıştır. Aslında, yıllar içinde Rusya'da ekonomik alanda temel yenilikler yapılmamıştır. Atalet nedeniyle, enerji taşıyıcıları için dünya fiyatlarında yeni bir yükseliş yaşayan ülke, ABD ve Avrupa krizinin sular altında kaldığı dolar ve euro emisyonlarının ardından yüzmeye başladı. Bundan daha fazlası. Hem Rusya Federasyonu'nun sanayi alanında hem de tarımda, bu dönemde gözle görülür şekilde kötüleşti ve ithal tüketim mallarına, gıda ürünlerine ve bileşenlerine bağımlılık kritik hale geldi.
İkincisi, küresel ekonomideki olumlu emisyon etkileri kendilerini tüketti. Krizin daha da gelişmesi, yine Rusya'ya zarar verecek. Her şey yalnızca ABD Federal Rezervinin durgunluğu durdurmak için gelecekte seçeceği taktiklere bağlı olacak. Bu, petrol ve gaz fiyatlarında keskin bir çöküşün eşlik edeceği bir deflasyon senaryosu ve belki de emtia fiyatlarında nominal, hatta belki de önemli bir artışa yol açacak olan yüksek enflasyonlu bir senaryo olabilir. Ancak, herhangi bir senaryonun ana sonucu, küresel enerji talebinde bir düşüş olabilir.
Üçüncüsü, Avrupa Birliği'nin zorlukları aşılmaz hale geldi ve bölge, petrol ve gaz tüketiminde düşüşe yol açacak bir dizi devlet varsayılanı bekliyor. Bu sadece Rus ekonomisinin sorunlarını ağırlaştıracak.
Dördüncüsü, Mağrip’in istikrarsızlaştırılması ve Orta Doğu’daki Amerikalılar ve Afpak’tan gelecek olan kundaklama, Amerikan jeopolitik grevinin şu hedeflerine doğrudan işaret ediyor: Kafkaslar ve Orta Asya. Muhtemelen, Putny başkanlığındaki Rus seçkinlerinin bir kısmı, nihayetinde ABD'nin, dünyanın geri kalanından kaynakların acımasızca tahsis edilmesi nedeniyle, zorluklarının üstesinden geleceğine ikna oldu. Her şeyden önce, son on yılda zenginleşen ham ülkelerin kaynakları nedeniyle, petrol ve gaz kirası alıyorlar.
Washington’un SSCB’nin çizgileri boyunca Rusya’yı basitçe tuhaf bir şekilde parçalayacağı gerçeğinin farkında olmamak artık mümkün değil. Ancak bu senaryoya göre, dünya topluluğu, büyük olasılıkla, Gorbachev kadar pastoral değil, Putin ve kolluk kuvvetleri için kişisel bir kader hazırladı. Daha büyük olasılıkla - Miloseviç veya Mübarek gibi.
Vladimir Putin çekinmeden, Cemahiriyesi lideri ile dostane ilişkiler aktiftir ve aktif ona devlet ödülleri veren Batı, "ilan "Kaddafi'nin diktatör" ve "rejimin zulüm" hakkında sahte Dünya televizyon kanallarında göstermeye başladı ve ne zaman Libya senaryosunun, lütfu takdir edemedi etmedi demokratik devrimciler ", BM'yi Trablus'ta meşru olarak seçilen hükümeti serbest bırakma kararı almaya zorladı ve ardından Libya devletliğini yenmek için askeri bir operasyon yaptı. Kandırılmış dünya kamuoyu NATO’nun müdahale örgütlerinin “demokrasi mücadelesi” gürültüsü altında Batılı bankalardaki Libya varlıklarını 100’tan 150’a kadar olan milyar dolara dondurduğuna dikkat etmedi. Bu para NATO müdahalesinin masraflarının yanı sıra, bir askeri grubun ve NATO’daki askeri üslerin Libya’daki bakımını da karşılayacak. Putin Rus bankaları "demokratik toplum" ülkelerin "korunması on" bugün döviz rezervlerinin 500 milyar dolar bugünün tek kutuplu dünya içinde olduğunu anlamak için başarısız olamaz "adil oyun" ABD ve müttefikleri. Amerikalıların uzun zaman önce bu parayı “elden çıkardıkları” ve şu anda Rus rejimini “suçlu” olarak ilan etmekten başka bir seçeneğin olmadığı ve sudaki Rus rezervleri ile yapılan işlemlerinin sonunu gizleyerek yıkılmalarını organize edemedikleri göz ardı edilemez. Böyle bir şey, belki de Rus güvenlik servisleri öğrenilen ve hatta Devlet Duması Aralık seçimleri sonucunu beklemeden, kendi yeniden seçimde tırmandığı "satranç oyunu" artırmak amacıyla Putin'i istenir.
Bu zorluğun cevabı, muazzam güç ve kaynak kullanımı gerektirecek ve Rusya ile ABD arasında doğrudan Rus devletinin sınırları dahilinde doğrudan bir çatışmaya yol açmayacağı bir gerçek değil.
Beşinci olarak, Rusya Federasyonu Londra, Paris ve Cote d'Azur kendi rahat bir hayat ödeyerek, keskin Rus elit konsensüs, bir "bozuk kira" şeklinde kendi lehine yeniden dağıtılan artı-ürünün hacmi düştü. Durumun draması, Putin’in Rus bütçesinden beslenen yüksek statülü yiyenlerin sayısının daha küçük hale gelmediğini ve kaynakların miktarı hakkında söylenemediğini bilmesi gerçeğine dayanıyor. Ancak bu “yiyiciler” kendileri, yaklaşmakta olan sert gerçekliği nesnel kaçınılmazlık olarak algılamak istemiyorlar. Hepsi artık olmayacak olan ziyafetin devam etmesini umut ediyor, ama artık sadece Putin ve birkaçı tarafından biliniyor ve aynı zamanda Rus seçkinlerinin çoğunluğu için bu ünlüün bilinmeyeceği bilinmektedir. Ve her zamanki beslenmesini sağlamadığında seçkinlerin öfkesine kapacak olan Putin olacak. ABD’nin en üst düzey seçkinleri arasında, planlarına göre “Moskova’nın kapısını” düşmana açacak olan beşinci hain sütununu oluşturacaklar. Her durumda, son yıllarda Rusya'da 7-8 yılını içeren bu dikey dikey güç modeli durdu ve yeni zorluklara daha uygun bir şeyle değiştirilmesi gerekiyor. Finansal krizin etkisi korkunç bir güç olacak ve eski bagajıyla yaşamak gerçekçi olmayacak.
Bilinmeyene Adımlar
Putin'in, ekonomik ve sosyal devrim ile birleştirilmesi gereken personeli ve idari devrimi kademeli olarak hazırlamaya başladığı görülmektedir. Rusya'nın şansı, Putin'in onu yukarıdan tutmayı başarabilmesi. Muhtemelen, yaklaşmakta olan dönüşümlerin bazı bireysel unsurları, Vladimir Putin zaten onun karakteristik özel operasyon tarzında uygulamaya çalışıyor.
Özellikle, Birleşik Rusya kongresinde yaptığı konuşmada, yeni basılmış cumhurbaşkanlığı adayı aniden dünyadaki finansal seçkinlerin kutsal dogmalarına aniden saldırdı ve “kredi yaratmaya dayalı ekonomik modelin kendisini tükettiğini” belirtti. Putin daha da ileri gitti ve Rusya'da tüm kurumsal borçları bankacılık sektörüne yazmanın ve Rusya'nın neredeyse yeni bir “sanayileşmesine” başlamanın gerekli olduğunu açıkladı. Önümüzde bir jeopolitik planın aşamalarını görürsek, yakında Başkan Dimitri Medvedev'in kararnamesiyle Rusya Federasyonu Merkez Bankası'ndaki personel değişikliğini nasıl değiştireceğini ve işlevlerini nasıl değiştireceğini göreceğiz. Ek olarak, Rusya, altın rezervlerinin ülkeye geri gönderilmesini zorlaştırabilir; bu da Amerika Birleşik Devletleri ile açık bir çatışmanın başlangıcını işaretler.
Geniş çapta, Rusya, dünya düzeninin modern modeli çerçevesinde kriz sonucu devletliği koruma şansına sahip değil. Rusya, liberal model çerçevesinde, önümüzdeki mali fırtınada en büyük kayıplar olmadan hayatta kalamaz. Hayatta kalma ve muhtemelen Rossi’nin atma olasılığı, kendi para birimi alanını oluşturmak ve onu ilklerden biri yapmak.
Bu, bir dizi çok sorumlu ve kararlı adım atmayı ve Batı ile en akut yüzleşmeye hazır olmayı gerektirecektir. Ancak alternatif, SSCB'nin çöküşüne eşlik eden Rus topraklarında on kez ölçeklenen bir trajedi.
Bu adımlar nedir?
En önemli adım, eski SSCB toprakları veya hatta eski CMEA'nın bazı ülkeleri (gelecekteki ruble bölgenin bir prototipi) üzerinde kontrol - siyasi, askeri ve ekonomik - kurarak gelecekteki para biriminin potansiyel pazarını arttırmaktır. Pek çoğu için, çok yakında AB'nin ve Müslüman dünyadaki kaosun dağılması birçok ülkeye Rusya ile ittifak yapmayı sadece mümkün değil, hatta arzu edilebilir veya basitçe salgılaştırır. Rusya'nın ve nükleer kalkanın kaynak bolluğu ile çarpılan milyonlarca insandan oluşan bir nüfusu olan bölgeyi izlemek, bu tür bir projeyi oldukça umut verici hale getirecektir.
İkinci adım, hükümetin sosyo-ekonomik modelindeki bir değişikliktir. Tele-tabloyu değerlendiren ilk geçici adımlar, Vladimir Putin zaten maliye bakanı olarak görevinden Aleksey Kudrin'i çıkardı ve yeni ekonomik doktrinin tezlerini dile getirdi. Rusya Federasyonu'nun kendi para birimi üzerindeki egemen kontrolünü oluşturmak için aşağıdaki sözlerin ve adımların uygulanıp uygulanmayacağı bir soru. Putin'in zamanının sınırlı olması nedeniyle çok yakında bir cevap alacağız. Görünüşe göre Rusya Merkez Bankası ve ABD ile olan altın rezervlerinin savaşı gerçekleşebilir gibi görünüyor. ABD’nin planlarının, Putin’in cumhurbaşkanlığı seçimlerinin gayrı meşru olarak ilan edilmediğini ve bu nedenle Rus varlıklarının ve Batı’daki bankalarda şirket hesaplarının ele geçirilmesini sağlamadığını garanti etmek imkansız.
Üçüncü adım, sınai Rusya'nın canlandırılması ve tüm etkisinin gelecekteki bölgesi. Rus liderliğinin eylemlerini doğru yorumlarsak, halkın seferberliği geliyor. Vatandaşların pratikte, gerçek hayatın ofislerde oturmadığı, güvenlik firmalarında zamanı işaretlemediği, fabrikalarda ve şantiyelerde, tasarım ofislerinde, denizde, havada ve uzayda. Böyle bir gerçeklikte Rus makamlarla hizmet eden çok fazla ekonomik model yoktur, ya da sadece iki ya da üç tane vardır. Birincisi, devletin sosyalliğe ve adalete keskin bir şekilde eğilmesini öngören 30-ies'in Sovyet sanayileşmesinin bir modelidir. İkincisi, bu, Almanya'daki sanayi devrimini aynı 30'lerde yöneten Yalmar Schacht'ın modelidir. Üçüncüsü, gelişmiş bir “Belarus modeli” tüm Rusya toprakları üzerinde ölçeklendirildi ve doğal kaynaklara erişimin kolaylaştırılmasıyla desteklendi.
Dördüncü adım, bir personel devrimidir. Burada, böyle bir açıklama gerekli değildir, çünkü “serbest piyasanın mucizevi eline” inanan fabrikaları ve uzay merkezlerini iman eden parasalcı fanatikleri hayal etmek zordur. Ve bütün insanların ahlaki ayıklanmaya ve güçlü bir sarsıntıya ihtiyacı var, bu da milyonlarca insanın tekrar güçlerine inanmasını ve yüksek sosyal hedef ve ideallerini arzu etmesini sağlar.
Beşinci adım yolsuzluğun bastırılmasıdır.
Altıncı adım, maden kaynakları, enerji, büyük ölçekli sanayi, arsa, kamu hizmetleri ve toptan dağıtım altyapısı, ulaşım ve iletişimin millileştirilmesidir. Bankaların paraları reel ekonominin kanı haline gelmemiş, ancak spekülatif sektöre yönlendirilmiş ve olmaya devam ettiği için, Rus bankacılık sisteminin amaç ve hedeflerini tamamen yeniden düşünmek gerekecektir.
Açıkçası, finansal krizin ikinci darbesinden sonra, Rus endüstrisi karlılık sınırlarının dışına düşecek ve hükümet kârlı bir ekonomiye dönüşmek için kârsız ekonomiyi zorla ulusallaştıracak. Ancak bu şekilde, kendi para birimi alanının iç pazarında garantili satışlar sağlamak mümkün olacaktır.
Ve son olarak, Vladimir Putin'in yapması gereken yedinci adım, Rusya’daki yaygın suçluluğa son vermek ya da etnik örgütlü suçun egemenliğini ortadan kaldırmaktır. Kabile temelinde örgütlenen Kafkasya ve Orta Asya'dan gelen insan çeteleri, aşkın zulüm ve bağlılıklarıyla yasalara saygılı vatandaşları korkutuyor. Sivil toplumun bunlara karşı bağışıklığı yoktur, çünkü bu gruplar paketin yasalarına göre hareket eder, polisleri, hakimleri ve savcıları kontrolündeki yozlaştırır ve hatta zorlar. Etnik suç yolunda devlete dayanmalı ve buna fiziksel olarak bir son vermeli. Çabuk ve kararlı. Bu yapılmazsa, bu tür örgütler kolayca liberal Batı’nın savaş birimlerine dönüşecek ve meşru Rus otoritelerini devirmeyi amaçlayacaktır. Suriye ve Libya'da iç savaşın öncüsü olan etnik, aşiret ve din ilkesi tarafından düzenlenen silahlı suç gruplarıydı. Rusya'da, aynı senaryonun gerçekleşmesi için her şey hazır.
Bunların hepsi ekonomi ve içişleri ile ilgili. Çözümü, üçüncü döneminde Putin'in omuzlarına düşecek olan daha önemli bir sorun, Rusya'yı SSCB'nin dağılmasından sonra dolaştığı jeopolitik çıkmazın dışına çıkarmak.
BİLİNMEYEN BİLİNMEYEN
Satranç
Dünyanın büyüyen kaosu, tutarlılık ve yapaylığın özelliklerini açıkça ortaya koyuyor. Vladimir Putin'in Rusya'nın jeopolitik pozisyonunu çok yakın bir zamanda değiştirmesi için ne gibi önlemler alacağına dair bazı tahminlerde bulunmaya değer, muhtemelen resmi cumhurbaşkanlığı seçimini beklemiyor bile.
Söylemeye değer gerçekler.
Birincisi, Rusya başbakanlığı görevinde iken Putin savunma harcamalarını artırmak için elinden geleni yaptı ve olabildiğince Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetlerini gerçekleştirmeye ve modernize etmeye çalıştı. Eleştiri aşırı militarizasyon için liberal halktan ve "kötü Savunma Bakanı" ve mantıksız politikası nedeniyle vatansever halktan düştü. Ancak, bugün olduğu gibi, Rus ordusu, nükleer bir kulübe sahip olan Avrupa standartlarına göre müthiş bir güçtür. Düşmana kabul edilemez hasar vermeyi vaat eden hava savunma sistemleri var havacılık Rusya'daki Libya senaryosunu ve NATO kruvaziyer füzelerinin çoğunu hedeflere yaklaşım konusunda yakalayabilenleri uygulamaya çalışırken.
İkincisi, son yıllarda hükümet başkanı olarak, Putin ülkenin dış politikasının asıl liderliğini korumuştur. Bu politikayı birkaç kelimeyle tarif edersek, bize kısıtlı ve temkinli bir politika gibi görünüyor. Asıl görevi sınırlar boyunca dış politika istikrarı sağlamak ve Rusya-Gürcistan savaşından sonra soluğu ABD ile daha büyük bir yüzleşmeye hazırlanmak için kullanmaktı. Görünüşe göre Vladimir Putin, Amerikalılarla açık bir çatışmanın başlamasını geciktirerek Rusya için belirsiz dış politika adımları atmaya zorlandı. Bu, START-3 anlaşmasını, bir “sıfırlamayı”, Gürcistan'la kazanılan muzaffer bir savaşın sonuçlarının fiili olarak terk edilmesini, İran hakkındaki kararları desteklemesini ve son olarak Libya'nın NATO ülkelerini yağmalamak için teslim etmesini içermelidir. Burada, uluslararası arenadaki en tartışmalı adımların resmen Putin tarafından değil, Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı Dmitry Medvedev'in resmi olarak atılmış olduğunu belirtmek gerekir. Muhtemelen, bu kadar basit ve karmaşık bir şekilde, Putin gelecekteki, itibarına halel getirmeksizin, selefinin anlaşmalarının uygulanmasını tamamen ya da kısmen terk etme olasılığını saklı tuttu.
Ayı ve ejderha
Rusya ile eşzamanlı olarak BM Güvenlik Konseyi ve Çin’in, Amerikan ve NATO planlarının uygulanmasını özellikle engellemeyen çoğu tartışmalı konuya oy verdiğini hatırlarsak, o zaman belli bir sistemin ve hatta bir Rus-Çin anlaşmasının varlığından şüphelenebiliriz.
Güvenilir kaynaklardan, Ağustos-Eylül 2010’te, iki ülkenin ABD’nin genişlemesine karşı stratejilerini koordine etmeyi kabul ettikleri PRC arasında, Rusya Federasyonu’nun liderliği ile son derece önemli bir müzakere yapıldığı bilinmektedir. Bu süre zarfında, Putin üçüncü bir dönem için koşmaya son kararını verdi, yaklaşan saltanatının esas olarak ilk ikisinden farklı olacağını ve bunun barış zamanı değil savaş zamanının kuralı olacağının farkındaydı.
Bunu Washington'da da anlıyorlar ve bu nedenle Amerikalılar, savaşın açık aşamasının başlangıcını zorunlu tutup Mağrip'ten Pakistan'a kadar olan Anaconda Arkının tamamı boyunca siyasi istikrarı artırdılar. Mart 9 11-2011 yıllarda Rusya'ya yaptığı resmi ziyaret sırasında, Arap devrimlerinin ortasında, ABD Başkan Yardımcısı Joseph Biden açıkça 2012 yıl başkanlığını vazgeçmek Vladimir Putin'e talebini ortaya koydu. Rusya Başbakanı’nın verdiği yanıt altı aylık bir duraksamadan sonra geldi, Rusya Başbakanı XIMUMX-24’in Eylül ayında, 26’un 2011’in XIMUMX döneminde bu ultimatum de factoyu reddettiği bir asimetrik grev başlattı. Bütün prosedürel formaliteleri gözlemleyerek ve son derece sakinliği koruyan Vladimir Putin, Rusya başkanlığına taşındı.
Rusya ve Çin Halk Cumhuriyeti, ABD ve NATO’nun bölgesel ihtilaflara girmelerini engellemedi, ancak şimdi Batı’nın kendilerine sık sık çökmelerine izin vererek bu çatışmaları çözmede hiçbir şekilde yardımcı olmuyorlar. Özel not, Libya’da, NATO’nun askeri Moloch’unun Albay Gaddafi’nin beklenmedik şekilde kahramanca direnmesiyle karşılaştığı durum. Beklenen bir veya iki aylık NATO’nun yerine Libya’nın direnişi yarım yıl geriledi ve bunun sonu gelmedi.
Albay
Libya savaşı Putin'e gelecekte başka bir cömert ikramiye verebilir. Libya cephesindeki başarısızlık, bugün Fransa’ya başkanlık eden Rusya’nın huzursuz rakibi Nicolas Sarkozy’nin siyasi kariyeri üzerinde ciddi bir çarpı işareti olacak.
Ek olarak, Rusya başbakanı, kanunda veya sahtekarlığında, gaz savaşında krizden önce kazandığı pozisyonları teslim etmemeyi başardı. İlk olarak, Nabucco doğal gaz boru hattı hiç doğmadı. Ve ikinci olarak, Vladimir Putin, yine de, bu süreçte Ukrayna'yı transit gaz iletim tekelinden mahrum bırakan ve son jeopolitik kozlarını Kiev'den alan Almanya'ya Nord Stream doğal gaz boru hattını başlattı. Ve ABD’nin ve AB’deki kukla müttefiklerinin toplam direnişine rağmen, kabul etti. Dahası, bu doğal gaz boru hattı, Putin’in, Alman menfaatlerinden daha fazla Amerikan çıkarını savunan Angela Merkel'in ardındaki Alman ekonomik elitiyle gruplaşmasının doğrudan bir araya gelmesi sonucu faaliyete geçti.
Şöhretli aksiyomu, gerçek hayatta “tesadüflerin olmadığını” hatırlarsak, o zaman politik gerileme aynı zamanda Avrupa'daki iki ana muhalif olan Angels Merkel ve Nicolas Sarkozy'nin de zamanında gerçekleşmesi gerekecek. Bu, çok yakın gelecekte, daha yakın bir yakınlaşma, hatta euro bölgesi çöküşünden sonra gündemde olabilecek Rusya, Almanya ve Fransa arasındaki birliğin kapısını açıyor. Yukarıdaki üç ülke tarafından yönetilen Yeni Avrupa yapılandırması, on yıldan uzun bir süredir tartışılmaktadır, ancak bu her zaman dünya toplumunun Anglo-Sakson kısmı tarafından engellenmiştir. Kriz sonrası dünya bugünün ittifaklarının dışında yeni jeopolitik bakış açıları açıyor ve Putin’in bu alandaki kararlılığı geleceğe göz kulak olmakla birlikte sadece saygı ve onay uyandırıyor.
Libya’daki uzun süre devam eden savaş ve ekonomik durumun sert biçimde bozulması, görünüşe göre, Anakonda’nın yayını istikrarsızlaştırmak için ABD’yi bozdu. Büyük olasılıkla, Fas'tan, Suriye'den ve İran'dan ve Pakistan'ı da içeren meşru hükümetlerin tutarlı bir şekilde devirilmesini öngören plan, Ocak-Şubat 2011’te yoğun bir başlangıçtan sonra durdu. ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton inandırıcı olmayan girişimler Irak ve Afganistan'da yorgun demoralize birlikleri elinde yerken, Cumhurbaşkanı Asıf Ali Zerdari, kendi himayesindeki karşı isyan kışkırtır Pakistan ve tüm güçlerini tehdit ve arka için - çözülmemiş Filistin sorununa, Arap-İsrail savaşı gelişi Suriye ve İran’ı “demokratikleştirmek” istemiyor.
GELECEK BİLİNMİYOR
Rusya cumhurbaşkanlığını devralmış olan Putin, Avrupa-Atlantik hükümlerine karşı çıkmaya hazır olmalı. Bu çatışma, Rusya'nın süper güç statüsünü yeniden kazanma yoluna girdiğinde, Putin'in yönetiminin önceki tüm tarihi tarafından programlandı. Bugün, elbette, kriz öncesi yıllarda Rus seçkinleri tarafından kaçırılan fırsatlar hakkında çok konuşulabilir. Ancak farklı bir açıdan bakmak makul. Diyelim ki, Rusya’nın AB’de olduğu gibi Batı’dan ithal edilen ekonomik çöküş, sosyal kargaşalık ve borç çöküşünden de kaçınması zaten çok iyi oldu. Olasılıklar sadece Rusya’da değil, tamamen teorikti. Başlıca oyuncuların her biri bu yıllarda bir şey kazanmış ve bir başkasının suçuyla bir şeyi kaçırmış veya kaybetmiştir. Rusya, hayali veya hayali özelliklere sahip bir “boşluktaki küresel yapı” değildir. Gerçek hayat, oldukça spesifik Rus siyasi ve devlet figürlerinin ve çok spesifik Rusların tarihi çalışmalarına katılmanın yanı sıra Amerikalıları, Almanları, Çince ya da İngilizceyi icat etmeden yaşamayı içerir. Baştan çıkarmak ve konuyla ilgili anlamsız bir eğitime katılmak kolaydır ve örneğin, Joseph Stalin veya Theodore Roosevelt, Rusya Federasyonu'nun başında olsaydı bugün ne olurdu? Ancak bu asla olmayacak ve bu nedenle Rusya'nın cumhurbaşkanlığı ile ilgili iddialarını ilan eden Vladimir Putin’in, Korkunç İvan, Nicholas II veya Stolypin’in olmadığını ve neredeyse üçüncü bir dönem için seçilmesi neredeyse garanti edilen Putin olduğunu anlamak çok daha mantıklı. Vladimir Putin başkanlığında şu anda Rusya'ya saldıracak olan Amerika Barack Obama ve Hillary Clinton. Hangi kararları alacağına, bu anlardan hangi insanın kendisini destekleyeceği ve Rusya'nın içinde ve dışında karşı karşıya geleceği, hangi insanların kendisine ihanet edeceği ve hangilerinin kişisel çıkarlarını ve hatta hayatlarını feda edeceği ile ilgili Rusya'nın kaderine ve Sovyet sonrası bütün uzaya bağlı.
Putin'in gelecekteki zorluklarla nasıl başa çıkacağını tahmin edebiliriz; bu, siyasi süreçteki tüm katılımcıların yaptıkları gibi, az ya da çok başarılı. Üçüncü cumhurbaşkanının görev süresi, 2000’te seçilen Putin değil, çoğunlukla bizim için bilinmeyen yeni bir adam. Bundan daha fazlası. Bir zamanlar onu harap etmekten kurtaran yanlış Rusya'ya liderlik edecek, ancak büyük ölçüde bilinmeyen başka bir ülke, çünkü dayanabileceği ve yaşayabileceği bilinmeyen zorluklar yaşayacak - bilinmemektedir.
Öte yandan, Rusya'nın düşmanları ve arkadaşları aynı belirsizlik içindedir. Son yıllarda tarihin seyri keskin bir şekilde hızlanmıştır. Çok yakın bir gelecekte Rus liderinin spekülatif bir formülasyonda bile bugün hala inanılmaz görünen görevleri çözmek zorunda kalacağını düşünmeye teşebbüs ediyoruz.
Anlaşılan o ki, Rusya bir süre sonra kendi başına ağır bir sorumluluk yükü üstlenmeli ve Transkafkasya üzerindeki kontrolünü yeniden ele geçirmeli, bir terörist eylem yatağını ortadan kaldırıyor.
Rusya’nın Çin Halk Cumhuriyeti’yle birlikte ya da bağımsız olarak, burada barbarlık ateşinin alevlenmesini durdurmak için askeri birlikleri eski Sovyet Orta Asya ülkelerine sokması gerekecek bir durum olabilir.
Euro Bölgesi ülkelerinin yaklaşmakta olan borç krizi, doğrudan Doğu Avrupa ülkelerinin kaçınılmaz bir şekilde çökmesine neden olacak. AB liderliğinin Yunanistan'ın yaklaşmakta olan temerrütünü frenleme umutları, en büyük bankaların sistemik iflasından kaçınan umutlar gerçekleşmeyebilir. Mali sıkıntılar Avrupa bürokrasisinin kontrolünü elinden atarsa, Avrupa ülkelerinin çoğu ciddi sosyo-ekonomik felakete sürüklenecektir. Bu anda, dünyadaki yeni bir açık yeniden bölümlenme başlayacak ve bu da bizi önceki tüm tarihsel felaketler kadar beklenmedik bir şekilde çökertecek. Vladimir Putin böyle bir zamanda cumhurbaşkanı olacak ve Rus etki bölgesinde bir ülkeyi, yol kenarında yatan Avrupa Birliği'nin bir parçasını ya da şerefsiz bir sonucu kabul edip etmemeyi seçme sorumluluğunu üstlenecek. eski sendika cumhuriyetlerinin çoğu. Vladimir Putin başkanlığındaki Rusya, tarihi yörüngesinde de dahil olmak üzere onlara bir yaşam çizgisi atabilecek mi?
Rusya'nın gelecekteki Bilinmeyen Dünyasının bir tasarımcısı olma veya unutulmaya düşme şansına sahip olacağı Bilinmeyen Çağı geliyor. Fakat en azından o kadar da fena değil, belirsizlikte, kaptanlardan biri Vladimir Putin olacak. Bu yüzden ona iyi şanslar diliyoruz!
Tanrı yardımcımız olsun!