19. yüzyılda İngiltere, anayasal monarşi ile yönetiliyordu. Parlamentonun üst kanadını oluşturan Lortlar Kamarası’nın üyeleri kral tarafından atanıyordu. Alt kanadını oluşturan Avam Kamarası ise halkın oylarıyla seçiliyordu. Bu bağlamda kral, Lortlar Kamarası ve Avam Kamarası, sırasıyla monarşi, aristokrasi ve demokrasiye denk gelen unsurlardı. Ancak seçim sisteminde önemli birtakım eksiklik ya da kusurlar vardı. En önemlisi oy kullanma hakkı üzerindeki kısıtlamalar ve halkın seçimlere katılımındaki fırsat eşitsizliğiydi. Koltuk dağılımı Sanayi Devrimi öncesi toplum yapısına göre ayarlanmıştı. Nüfusun büyük artış gösterdiği önemli sanayi merkezleri Avam Kamarası’nda temsil edilmezken, küçük ve önemsiz yerleşim yerleri iki üyeyle temsil edilebiliyordu. Parlamentonun, Sanayi Devrimi’nden doğan yeni bir toplumun ihtiyaçlarına cevap verebilecek hale gelmesi gerektiği açıktı. Reform talebi de herkesten önce Sanayi Devrimi’nin sonucu olarak ortaya çıkan işçi sınıfından geldi. 1830’da Fransa’da X. Charles’ın iktidardan düşmesiyle sonuçlanan Temmuz İhtilali ise İngiltere’de parlamento reformu meselesine bir canlanma getirdi. Ancak reformcuların siyasi değişimi sağlayabilmeleri için yerleşik muhalefetin üstesinden gelmeleri gerekiyordu. Bunun için de öncelikle siyasi liderlik becerisine ve kamuoyu baskısına ihtiyaç vardı. Nitekim bir Whig olan Başbakan Lort Grey reform meselesini ele aldı. Bu çalışmada reform çalışmaları sırasında karşılaşılan zorlukların yanı sıra, 1832 Reform Yasası’nın, İngiltere’de yarım asırdan fazla bir süredir şikâyet edilen bir sistemin hatalarını ne kadar düzeltebildiği ortaya konulmaya çalışılmıştır.
İngiltere, temsilî demokrasi, Temmuz İhtilali, Lort Grey, 1832 Reform Yasası.