Onun varlığından haberdar olan küçük bir grup fotoğraf uzmanı için, basitçe Meksika valizi olarak biliniyordu. Ve kayıp modern kültürel hazineler panteonunda, Hemingway'in 1922'de bir tren istasyonundan kaybolan ilk el yazmalarıyla aynı efsanevi aura ile çevriliydi.
Bavul ?? aslında üç çürük karton valiz ?? Modern savaş fotoğrafçılığının öncülerinden Robert Capa'nın 1939'da Amerika'ya kaçmadan önce İspanya İç Savaşı sırasında çektiği ve Paris'teki karanlık odasının içeriğini geride bırakarak çektiği binlerce negatif fotoğraf içeriyordu.
Capa, eserin Nazi işgali sırasında kaybolduğunu varsaydı ve 1954'te Vietnam'da görevdeyken öldü. Ancak 1995'te, bir John le Carré romanına yakışır bir yolculuğa çıktıktan sonra, negatiflerin bir şekilde hayatta kaldığı söylentisi yayılmaya başladı: Paris'ten Marsilya'ya ve ardından Pancho Villa'nın emrinde görev yapmış bir Meksikalı general ve diplomatın elinde Meksika'ya. Şehir.
Ve geçen aya kadar, yarım yüzyıldan fazla bir süre gizli kaldıkları yer, büyük olasılıkla son yolculukları olacak olan, Robert Capa'nın erkek kardeşi Cornell tarafından kurulan Midtown Manhattan'daki Uluslararası Fotoğraf Merkezi'ne yaptıkları zamana kadar. Gerçek evlerinin ne olması gerektiği konusunda yıllarca süren sessiz, düzensiz müzakerelerden sonra, negatiflerin yasal mülkiyeti, onları 1990'larda ilk kez gören ve kısa sürede tarihi önemini fark eden Meksikalı bir film yapımcısı da dahil olmak üzere generalin torunları tarafından yakın zamanda Capa mülküne devredildi. ailesinin sahip olduklarından.
Merkezin baş küratörü Brian Wallis, bu gerçekten Capa çalışmasının kutsal kâsesi, dedi ve Çapa negatiflerinin yanı sıra, çatlamış, tozla kaplı kutuların da Robert Capa'nın yönetmeni Gerda Taro tarafından İspanya İç Savaşı görüntüleri içerdiğini ekledi. profesyonel olarak ve bir zamanlar kişisel olarak ve Capa ile etkili Magnum fotoğraf ajansını kuran Chim olarak bilinen David Seymour tarafından ortak olunmuştur.
Keşif, fotoğraf dünyasında şok dalgaları gönderdi, en azından, Capa'nın mirasını sürdüren bir soru olan negatiflerin bir kez ve herkes için çözüleceği umulduğu için değil: En ünlü resmi ne olabilir? ve tüm zamanların en ünlü savaş fotoğraflarından biri ?? Sahnelendi. Düşen Asker olarak bilinen bu fotoğraf, 1936'da Córdoba yakınlarındaki bir yamaçta bir kurşun göğsüne veya kafasına çarptığı anda geriye doğru sendeleyen bir İspanyol Cumhuriyetçi milisi gösteriyor. Resim, Fransız dergisi Vu'da ilk yayınlandığında, bir sansasyon yarattı ve Cumhuriyet davasına verilen desteğin kristalleşmesine yardımcı oldu.
Capa biyografisini yazan Richard Whelan, fotoğrafın sahte olmadığına dair ikna edici bir iddiada bulunmasına rağmen, şüpheler devam etti. Kısmen bunun nedeni, Capa ve Taro'nun savaş sırasında gazetecilik müfrezesi yapmamış numarası yapmamasıdır? onlar sadık davanın komünist partizanları mıydı? ve o zamanlar yaygın bir uygulama olan aşamalı manevraları fotoğrafladığı biliniyordu. Çekimin negatifi hiçbir zaman bulunamadı (uzun süredir eski bir baskıdan yeniden üretildi) ve özellikle çekimden önce ve sonra çekilen tüm görüntüleri gösteren orijinal dizide bir tanesinin keşfi tartışmayı sonlandırabilir.
Ancak keşif, adli nedenlerden çok büyük bir olay olarak selamlanıyor. Bu, savaşın tanımladığı bir yüzyılda, savaşın nasıl görüldüğünü tanımlamada çok önemli bir rol oynayan ve dehşetlerini her zamankinden daha da yakınlaştıran bir fotoğrafçının biçimlendirici çalışmasıdır. Resimleriniz yeterince iyi değilse, onun mantrası yeterince yakın değil misiniz? henüz daha sinematik ve gerçek dışı hale getirme sürecinde. (Capa, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, daha sonra Hollywood'da bir süre görev yaptı, Howard Hawks gibi yönetmenlerle arkadaş oldu ve Ingrid Bergman'ı romanlaştırdı.)
Capa, ağzının kenarına bir sigara iliştirilmiş ve kameraları yorgunluklarının üzerine asılmış, dünyayı dolaşan savaş fotoğrafçısının imajını pratikte icat etti. Korkusuzluğu asker tebaasını bile korkuttu ve savaşlar arasında Hemingway ve Steinbeck ile takıldı ve genellikle çok fazla içti, görünüşe göre her şeyi gösterişle çekti. William Saroyan, Capa'yı kenarda fotoğraf çekmek olan bir poker oyuncusu olarak gördüğünü yazdı.
Sadece çağdaş cazibesini arttırıyormuş gibi görünen Warholvari bir tarzda, aynı zamanda az çok kendini de icat etti. Macaristan'da doğan Endre Friedmann, o ve Paris'te tanıştığı Taro, Robert Capa'nın kişiliğini mi pişirdi?? onu ünlü bir Amerikalı fotoğrafçı olarak mı faturalandırdılar? Görev almalarına yardımcı olmak için. Daha sonra kurguyu somutlaştırmaya ve gerçeğe dönüştürmeye başladı. (Gerçek adı Gerta Pohorylle olan bir Alman olan Taro, 1937'de İspanya'da fotoğraf çekerken bir tank kazasında öldü.)
Yeni keşfedilen eseri korumak ve kataloglamak için aylarca süren bir çabaya başlayan Uluslararası Fotoğraf Merkezi'ndeki küratörler, 3500 kadar negatifin Meksika'ya nasıl geldiklerinin asla bilinmeyebileceğini söylüyorlar.
1995 yılında, City University of New York'un bir parçası olan Queens College'da profesör olan Jerald R. Green, kısmen kolej tarafından desteklenen İspanya İç Savaşı fotoğraflarından oluşan bir sergiyi az önce görmüş olan bir Mexico City film yapımcısından bir mektup aldı. Yakın zamanda, 1967'de ölen babası General Francisco Aguilar Gonzalez'den miras kalan, teyzesine ait bir nitrat negatif arşivine sahip olduğunu yazdı. General, 1930'ların sonlarında bir diplomat olarak görevlendirildi. Cumhuriyetçi davanın bir destekçisi olan Meksika hükümetinin, İspanya'dan gelen antifaşist mültecilerin Meksika'ya göç etmesine yardım etmeye başladığı Marsilya.
Uzmanların arşivlerden ve biyografi yazarı (geçen yıl ölen) Bay Whelan'ın araştırmalarından bir araya getirebildiği kadarıyla, Capa, görünüşe göre, karanlık oda yöneticisinden, Macar bir arkadaşı ve Cziki olarak bilinen Imre Weisz adlı fotoğrafçıdan kurtarmasını istedi. Negatiflerini 1939 veya 1940'ta, Capa New York'tayken ve eserinin yok olacağından korktuğunda.
Bay Weisz'in valizleri Marsilya'ya götürdüğüne inanılıyor, ancak tutuklandı ve Cezayir'deki bir toplama kampına yollandı. Bir noktada, negatifler, onları 1967'de öldüğü Meksika'ya taşıyan General Aguilar Gonzalez ile sona erdi. Generalin fotoğrafları kimin çektiğini veya ne gösterdiklerini bilip bilmediği belli değil; ama yaptıysa, Capa ya da tesadüfen hayatının geri kalanını Sürrealist ressam Leonora Carrington ile evlendiği Mexico City'de yaşayan Bay Weisz ile iletişime geçmeye çalışmamış görünüyor. (Bay Weisz yakın zamanda, 90'lı yaşlarında öldü; Bay Whelan, 1985'teki Capa biyografisi için onunla röportaj yaptı, ancak kayıp negatifler hakkında herhangi bir bilgi ortaya çıkarmadı.)
Bay Wallis, geçmişe bakıldığında bu şeyleri bulmak için daha fazla çaba gösterilmemesinin garip göründüğünü söyledi. Ama sanırım onlardan vazgeçtiler. Pek çok şey gibi onlar da savaşta kayboldular.
Fotoğraf merkezi, eserin var olabileceğini öğrendiğinde, Meksikalı film yapımcısı ile temasa geçti ve geri gönderilmesini istedi. Ancak merkezin programlardan sorumlu müdür yardımcısı Phillip S. Block, mektupların ve telefon görüşmelerinin hiçbir taahhüt olmadan sona erdiğini söyledi ve kendisinin ve diğerlerinin, yapımcının iddialarının doğru olup olmadığından bile başlangıçta emin olmadıklarını, çünkü hiç kimseye gösterilmediğini söyledi. negatifler. (Negatiflerin geri dönmesinin Aguilar Gonzalez ailesinin ortak kararı olduğunu söyleyen yapımcı, bu yazıda kimliğinin açıklanmamasını istedi ve bunun için röportaj yapmayı reddetti.)
Adamla buluşmalar planlanmıştı, ama o ortaya çıkmayacaktı. Ve sonra, kim bilir hangi sebeple iletişim tamamen kesildi, dedi Bay Block. Zaman zaman temasın yeniden sağlanması için çabalar başarısızlıkla sonuçlandı. Ancak merkez, geçen Eylül ayında açılan Capa ve Taro'nun savaş fotoğrafçılığının yeni gösterilerini düzenlemeye başladığında, ilk negatiflerden gelen görüntülerin gösterilere dahil edilebileceğini umarak tekrar denemeye karar verdi.
Bay Wallis, film yapımcısı için asla para aramadığını söyledi. Bunların doğru yere gittiğinden emin olmak istiyor gibiydi.
Hayal kırıklığına uğrayan merkez, uzun yıllardır Mexico City'de yaşayan küratör ve akademisyen Trisha Ziff'in yardımına başvurdu. Sadece münzevi adamın izini sürmek için haftalarca çalıştıktan sonra, olumsuzluklar hakkında neredeyse bir yıl süren tartışmalara başladı.
Alberto Korda'nın bir fotoğrafına dayalı olarak Che Guevara'nın geniş çapta çoğaltılmış görüntüsü hakkında bir belgeseli tamamladığı Los Angeles'tan telefonla röportaj yapan Bayan Ziff, bunun peşini bırakamayacağından değil, dedi.
Sanırım benden önce hiç kimse bunu, bu kadar hassas bir şeyin düşünülmesi gerektiği şekilde düşünmemişti, dedi. Film yapımcısı kısmen, Meksika'daki insanların, görüntüleri ülkelerinin İspanya İç Savaşı ile derin tarihsel bağlantısının bir parçası olarak gördüğü için, negatiflerin Amerika Birleşik Devletleri'ne gidişini eleştirebileceklerinden endişeleniyor. Kişinin içinde bulunduğu ikileme saygı duyması ve onurlandırması gerektiğini söyledi.
Sonunda Bayan Ziff onu işi bırakması için ikna etti ?? Sanırım biri beni inatçı olarak tanımlayabilir, dedi? aynı zamanda fotoğraf merkezinden, yapımcının olumsuzların hayatta kalması, Meksika'ya yolculukları ve ailesinin onları kurtarmadaki rolü hakkında yapmak istediği bir belgesel için Çapa görüntülerini kullanmasına izin vereceğine dair bir söz alıyor.
Onu oldukça düzenli görüyorum, dedi Bayan Ziff ve sanırım şimdi bu konuda kendini rahat hissediyor.
Aralık ayında, az sayıda negatifin daha önce iki iyi niyetle teslim edilmesinden sonra, film yapımcısı nihayet işin büyük kısmını Bayan Ziff'e verdi ve o, New York'a giden bir uçakla kendisi taşıdı.
FedEx kutusuna koymayacaktım, dedi.
Bu kutuları aldığımda neredeyse ellerimde titriyormuş gibi hissettim, diye ekledi. Benim için en muhteşem kısım buydu.
Bay Wallis, Rochester'daki George Eastman House'dan koruma uzmanlarının filmin durumunu henüz değerlendirmeye başladıklarını, ancak esasen şekerleme kutuları gibi görünen şeylerde saklanan 70 yıllık nitrat stoğu için oldukça iyi göründüğünü söyledi.
Sanki dün yapılmışlar, dedi. Hiç kırılgan değiller. Çok tazeler. Her bir ruloda ne olduğunu anlamak için bazılarına temkinli bir şekilde baktık.
Ve keşifler zaten kutulardan yapıldı mı? bir kırmızı, bir yeşil ve bir bej ?? içeriği Bay Weisz veya başka bir stüdyo asistanı tarafından elle çizilmiş ızgaralarda dikkatlice etiketlenmiş gibi görünüyor. Araştırmacılar Hemingway'in ve Federico García Lorca'nın resimlerine rastladı.
Chim'in en ünlü İspanya İç Savaşı fotoğraflarından birinin, 1936'da bir açık hava toplantısında konuşana doğru bakarken göğsünde bebeği kucaklayan bir kadını gösteren negatifi de bulundu. Bay Wallis, 'Bunu görmek bizi şaşırttı,' dedi. (Genellikle, endişeli bir şekilde bombardıman uçakları için gökyüzünü tarayan kadını gösteren fotoğraftan, Susan Sontag'ın, 2003'te savaş görüntülerinin eleştirel bir incelemesi olan, ünlü Fotoğraf Üzerine adlı incelemesindeki fikirleri yeniden değerlendirmesi olan Regarding the Pain of Others'da bahsedilmişti. ve acı çekmek.)
Araştırma, ilk kadın savaş fotoğrafçılarından Taro'nun karanlık kariyerinin yeniden değerlendirilmesini sağlayabilir ve Çapa'ya atfedilen bazı resimlerin aslında ona ait olduğunun belirlenmesine yol açabilir. Bay Wallis, ikisinin birlikte yakın bir şekilde çalıştığını ve erken çalışmalarının bazılarını ortak kredi limitleriyle etiketleyerek, bazen yazarlığın kesin olarak kurulmasını zorlaştırdığını söyledi. The Falling Soldier'ın Capa'ya değil Taro'ya ait olma ihtimalinin çok düşük olduğunu da ekledi.
Bu, havada uçuşan başka bir teori, dedi. Sadece bilmiyoruz. Bana göre bu malzeme hakkında bu kadar heyecan verici olan şey bu. O kadar çok soru var ki, henüz sorulmamış bile o kadar çok soru var ki cevaplayabilecekler.
Sonuç olarak, Bay Wallis, keşfin çok önemli olduğunu çünkü modern savaş fotoğrafçılığının kendisinin doğuşundan gelen hammadde olduğunu söyledi.
Çapa, bu fotoğraflarda savaşı tasvir etmenin, fotoğrafçının gözlemci değil, savaşın içinde olduğu bir mod ve yöntem oluşturduğunu ve o andan itibaren izleyicilerin ve editörlerin talep ettiği standart haline geldiğini söyledi. Başka bir şey, ve sen sadece kenarda oturuyormuşsun gibi görünüyordu. Ve somutlaştırdığı görsel devrim tam burada, bu ilk resimlerde gerçekleşti.