“İnsanın geleceğine olan inanç, insansı atalarımızla başlayan tarihin yönünü anlamaya dayanır.” (Silo, Arkadaşlarıma mektup s.45, 1995)
Başkalarına bakmak insan yapısına dayanır. Birçoğu şiddetsizlik’in eski zamanlardan geldiğinin farkında değil. 2.500 yıl önce Ahimsa’da resmileşti. Bu blogda “başkalarına bakmak ve başkalarına bakmak” tutumunu araştıracağız. Bu “başkalarını önemseme” tutumu, ilk insan topluluğunun hayatta kalması için esastı. “Başkalarını önemsemek”, çağımızın başında atalarımızın adımına eşlik eden şiddet içermeyen jest ve eylemle bağlantılıdır.Şiddetsizlik tutumu belki 100.000 yıl öncesinden daha da ileri geliyor. İnsan türünün “zihinsel ve psikososyal dokusunun” bir parçasıdır, ancak henüz şekillenememiştir. Hümanist hareketin kurucusu ve kurucusu “Universal Roots Myths” Silo, belki de şiddet içermeyen tutumun çoktan önce insanın bilincinde olduğunu açıklıyor. Bu şiddetsizlik tutumu, insanlığın başlangıcında ortaya çıktı, daha sonra 10.000 yıl önce ortadan kayboldu.
Karen Rohn, “Silo’nun kişisel mektubundaki bir metindeki kopma Yansımaları” nda başkalarına bakmak için “tutumu” araştırdı. Bu çalışmada Silo’nun 2004 yılında kendisine yazdığı bir mektubu yorumladığını açıkladı. Kısa bir metinde, Silo, son 300.000 yıllık insan sürecinin zamansal bir yayında hareket ediyor. Rohn, Silo’nun bu temaları ve kavramları, bu süreçlerin anlaşılmasına yardımcı olan daha derin ve samimi bir bağlantı ile uzak bir tanımlayıcı perspektifte nasıl ele aldığını açıkladı. “Eşsiz Silo tarzı,“ içeride iken aynı anda uzaktan gözlemleyerek ”, birinin“ tavşan deliğinden düşmesine ”yardımcı olur. Kişisel ve kolektif manzaramızın derinliklerinde hareket etmeye devam eden orijinal manevi, zihinsel ve psikososyal insan eğilimini oluşturan tarihsel anları ve belirleyici durum faktörlerini belirler. Rohn mektubu “eğilim” kelimesinin anlamını araştırarak araştırdı. Klasik İngilizce sözlüklerde “eğilim” tanımı “belirli bir yönde hareket etme ya da hareket etmeye meyilli” olduğunu açıkladı. Silo bu kelimeyi kullanarak, insan içinde zaman içinde belirli bir anda orijinal hareketinin veya eğiminin tanımlanmış bir yönde ve karakterde doğduğunu söyler. Rohn başkalarının “dikkat etmek veya ona bakmak, dikkatini vermek” olan eğilim kelimesi tanımını ortaya koyar ve belirli bir tutum olarak yorumlanabilir. Rohn çeşitli kültürlerde eski ilahiyat, kutsal Anneler ve Tanrıçaları inceler. “Güney Hindistan’ın Temel Deneyimin Enerjisel Kökleri” adlı çalışmada, Tanrıça’nın merkezi niteliklerini geliştirdi: bunlar, hem insan hem de hayvan yaşamını yeniden üretme, doğurma, besleme ve koruma gibi eşsiz eylemleri.“.. Neolitik çağdan farklı tarihî aktörler ortaya çıktı, bu da yazıya, hayvanların ve bitkilerin evcilleştirilmesine ve İndus Vadisi, Çin, Mezopotamya ve Doğu Akdeniz’deki ilk kentsel yerleşimlere (Girit, Anadolu, Mısır uygarlıkları dahil) ortaya çıktı. ve Kuzey Afrika). Tüm bunlar fırının en temel teknolojisi (ve tabii ki yangının korunması ve üretimi) ve anaerkil sosyal yapı sayesinde hayat buldu. ” (Karen Rohn, Güney Hindistan’ın Temel Deneyiminin Enerjik Kökenleri)
Ama sonra, bir kırılma oldu, yavaş yavaş efsaneler değişti ve Anneler ve Tanrıça’nın yerine Babalar, erkek tanrılar ve ataerkil toplum ve yeni hayat babanın soyuna aitti.Rohn’a göre bunun bir tür olarak evrimimizde, bir tür olarak arzularımızda, zihinsel ve ruhsal mutluluğumuzda veya acılarımızda muazzam sonuçları vardır. Çünkü o anda insanlar acı çekerek üretilen bir “tür ayrımcılığı” yarattılar.“Acı yarattık” tür düzeyinde ve oradan ayrımcılık formu icat etmeyi bırakmadı. Azınlıklara, dine, ten rengine, fakirlere, çeşitli insani ve kültürel özelliklere karşı ayrımcılık.“Eğer evrim bir türdeki serbest enerjiye ve çevresinin sağlığına bağlıysa, evrimimizde az çok gözaltına alınırız ve işler karmaşıktır. Hepimiz göze çarpmayan yarıyı değil, hepimiz alıkonuyoruz, çünkü hepimiz birbirimizle ilişki kurup yaşıyoruz. Ayrımcılığın yarattığı derin değişimler tüm ilişkileri değiştirir çünkü bir tür olarak biz tek yapıyız. Nüfusun yarısının “daha az” olduğu düşünülen başka bir tür hayal edebilir miyiz, bu durumun olasılıklarını nasıl değerlendiririz? Oyunun kurallarının, bir eğilim, bir kalıp ve bir yönde bir tür olduğumuzu unuttuk. Temel insan eğilimimiz, topluluğun, işleri daha iyi hale getirmeye, özen göstermeye yönelik doğal bir eğilimdir. ” (Karen Rohn, Güney Hindistan’ın Temel Deneyiminin Enerjik Kökenleri)
Bu zihinsel ve sosyal erdemler, paylaşılan deneyimleri, idealleri, tutumları ve prosedürleri ile bir kabile veya topluluğun tüm üyeleri için kolektif bir yaşam tarzının duyarlılığının ve yönünün bir parçasıydı ve burada temel eğilimimiz belirlendi, bölünmedi erkek ve kadın , bir bütünün parçasıydı, insan denen bir tür.
Kolektif durumumuz değişti ve bugün kadınsıların değer kaybettiği ve erilden daha az olduğu düşünülen az çok küresel bir peyzaj içinde yaşıyoruz. Son dönemde, daha önce kuşkusuz olan kutsal kadınsı, yavaş yavaş reddedildi ve manzaramızda bir varlık olarak ortadan kaldırıldı. Ortak kolektif eğilimimizdeki kopuş, türlerimizin evrimini zayıflatır ve durdurur.
Bir gün başka bir gezegeni ziyaret edip potansiyellerinin yarısını reddeden ve insan çeşitliliğini reddeden bir türle karşılaşırsak, muhtemelen “bu çılgın” olduğunu düşünür ve “bu durum tamamen kabul edilemez” diyebiliriz. Muhtemelen onlara, bu durumun evrimlerinde muazzam sonuçları olduğunu ve bir tür olarak geleceklerini ve tam potansiyellerini azalttığını açıklayacağız.
Bugün göründüğü takdirde, evrimleşebilmemizin tek yolu bir tür olarak birlikte olacaktır. Birlikte, başkalarını önemseme ve başkalarına dikkat etme, çevreye özen gösterme, gezegenimizi önemseme “biz” hakkındaki eğilimimizi kabul ediyoruz. Çünkü kendimizi bölmeye, doğayı bölmeye, ülkeleri bölmeye, aileleri bölmeye ve hayatımızı bölmeye devam edersek, içimizde ve etrafımızda yanlış yolda ilerlediğimizi gösteren işaretler olur.
Rohn’a göre, eğilimimizin ve türümüzün tüm potansiyeli ile temas halinde olmak için ortak zeminde yaşamak ve hareket etmek gerekiyor. Silo, “Evrensel Kök Mitleri” ndeki bu ilginç metafora atıfta bulunur.
Fakat bu büyük ivme ve değişiklik anlarında ne yapmalıyız? Sadece kendimiz ve başkaları için, neyin aktif olmayan şiddetin temel tutumu olan “başkalarına bakmak” için rehberlik edebileceğimize inanıyorum. Fakat açıkçası, doğru şeyi yapmak için olayların yönünü değiştirmek yeterli değildir.Bugün olayların yönü ne olacak?Herkes, pragmatizm zamanının artık gittiğini ve bize bıraktığı şeylere, “faşizm ve hoşgörüsüzlüğün” yeniden doğduğunu fark ediyor. Durum değiştikçe çok daha tehlikeli ve kontrolden çıktıkça, bu senaryoya iklim değişikliği ve göç krizi, salgın hastalıklar, savaşlar ve her kıtada büyük tahribat silahları (nükleer silahlar) gibi daha fazla güç katılıyor. kolayca herhangi bir “faşist hükümet” ya da “terörist gruplar” ın elinde olabilir. Tarihte birçok ideolojinin kaybolduğunu ve çevreye ve yeni koşullara uyum sağlamadığını gördük.Görünüşe göre güçlü bir türbülans bölgesine giriyoruz ve dağınık olabilir. Acil bir duruma nasıl hazırlanıyorsunuz? Atlamanız gerekiyor!Kendimizi ve toplumumuzu atlamanın ve hazırlamanın zamanının geldiğine inanıyorum, çünkü büyük kriz varken, düşünmek veya ortak kaderimizi seçmek için zaman olmayacak, acil durumlarda “tehlikeli” durum bizi seçecek. O an ortaya çıktığında insanlar hızla hareket edecek ve güvenliği seçecekler. Hazırlanmazsak, dünya çapında otoriter ve şiddet içeren bir örgütün yetiştirilmesi için mükemmel bir fırsat olacaktır.
Toplumsal değişim ve Aktif Şiddetsizlik
İnsan zihinsel ve psikososyal yapısında bir değişiklik için türümüzün seviyesine uygun koşulları belirleyerek kendimizi hazırlamamız gerektiğine inanıyorum. Bu tür bir değişiklik, türümüzle uzlaşma deneyimiyle bağlantılı olacaktır. Hala bu eğilimin içinde bir “tohum dinlenmesi süreci” var. Uygun koşulların harekete geçirilmesi durumunda bu eğilimin potansiyeli dünyada hızla büyüyebilir.
Gezegenleşme anında yaşadığımız için, Aktif Olmayan Şiddetin, iyi zamanlanmış eyleme dayanan stratejik bir metodoloji olduğunu ve hayatımızın yönünde ve toplumda değişim üretebileceğine inanıyorum.
Aktif Şiddetsizlik, toplumsal değişim için koşullar yaratmak için çok çekingen mi?
Aktif Şiddetsizlik projelerine katıldığım yıllar boyunca, “Aktif Şiddetsizlik sosyal değişim için koşullar yaratmak için çok çekingen, Aktif Şiddetsizlik ve yeni hümanizm hakkında projeler başlatmak için zamanınızı kaybediyorsunuz” diyen birçok insanla karşılaştım.
Daha sonra, herhangi bir zorluk ile karşılaştıklarında geri çekilen veya felç olan ürkek ile zorlukların üstesinden gelmek için harekete geçenler arasında tam olarak geçebileceklerini ilerleterek bildiklerini fark etmediler. problemler.
Onlarca yıldır Aktif Şiddetsizlik uyguladım. Kanada’da ve Avrupa’da arkadaşlarımla birkaç proje başlattım. Montreal’de “Visions Voisins” adlı bir mahalle gazetesi başlattık. Gazete her ay 10 yıldan uzun süredir hümanist ve şiddet içermeyen gönüllüler tarafından basıldı.
11 Eylül 2001’deki saldırılardan sonra, terörist saldırıları durdurmak için savaşı kınamak için birkaç gösteri düzenledik. Daha sonra, İngiltere’de hümanist arkadaşlarla uluslararası bir şiddetsiz eğitim programına başladım. Kenya, Fas, Haiti’de birkaç eğitim organize ediyorum.
2011’de, ilk Dünya Barış ve Şiddetsizlik Yürüyüşü’nden sonra , yeni nesiller için bir başka Şiddetsizlik Etkinliği programı daha başlattım . Aktif şiddetsizliği teşvik eden “Run This Way” okul programı. Fransa, İrlanda, Quebec’te 20.000’den fazla öğrenci 4 yıl boyunca programa katıldı.
Şu anda , Pressenza Haber Ajansı ile şiddetsizlik ile ilgili yeni medya projelerinde gönüllü olarak çalışıyorum. Pressenza, dünya çapında aktivistler ve gazeteciler için aktif bir kaynaktır.
Birçok kez deneyimlerimle yeni bir projeyle ilerledim, bazen bir projeyi bırakmalıydım çünkü ileri gidersem gücümün ötesinde sorunlar yaratabilir. Karşılaştığım sorun o kadar büyüktü ki geri çekilmek zorunda kaldım, ancak şiddetin etkisinin artması ya da sorunun etkisi zayıflaması nedeniyle dinamiklerin ve güç ilişkisinin değişeceğini biliyordum.
Bugün dinamikte ve kuvvetler ilişkisinde değişiklikler görüyorum. Şiddet, ayrımcılık ve ırkçılık yaratan sistemi Aktif Şiddetsizlik ile silahsızlandırmanın zamanı geldiğine inanıyorum. Bu projeyi türümüz için bir istek olarak görüyorum. Belki de ilk insan topluluğunun hayatta kalması için temel olan “başkalarını önemseme” eğilimimizle uzlaşma zamanıdır.“Milyonlarca yıl boyunca acı ve ıstırapları aşmak için uğraşan ve mücadele eden bu tür, artık saçma görünmeyecek. Bu yüzden basit acil koşullardan daha geniş süreçleri anlamamız ve acil sonuçlar görmesek bile, evrim yönünde giden her şeyi desteklememiz gerekiyor. ” (Silo, Arkadaşlarıma mektup s.45, 1995)Simurg-News'i sosyal medyadan da takip edebilirsiniz!