We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bir demiryolu işaretçisinin oğlu olan Raymond Williams, 1921'de Galler'de doğdu. Cambridge'deki Abergavenny Grammar School ve Trinity College'da eğitim gördü, çalışmaları İkinci Dünya Savaşı tarafından kesintiye uğradı. İngiliz Ordusuna katıldı ve bir tank karşıtı kaptan olarak hizmet gördü.
Savaştan sonra Cambridge Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olmadan önce yetişkin eğitiminde çalıştı. Bir sosyalist, 1950'lerde E. P. Thompson, Raphael Samuel, Ralph Miliband, Stuart Hall ve John Saville ile güçlerini birleştirip The New Reasoner ve New Left Review adlı iki radikal dergi çıkardı.
Williams, kültür tarihi hakkında kapsamlı bir şekilde yazdı. Williams'ın kitapları şunları içerir: Kültür ve Toplum 1780-1960 (1958), Uzun Devrim (1961), anahtar kelimeler (1976), iletişim (1962), İkinci nesil (1964), Orwell (1971), Ülke ve Şehir (1973), Televizyon: Teknoloji ve Kültürel Biçim (1974), Marksizm ve Edebiyat(1977), Gönüllüler (1978), Materyalizm ve Kültür Sorunları (1980), Kültür (1981), Toplumda Yazılar (1983) ve bağlılıklar (1985).
Raymond Williams 1988'de öldü.
Tarihteki kelimeler: aynalar mı, motorlar mı?
Birkaç yıl önce, Fransız filozof ve sosyolog Auguste Comte tarafından 1851'de ortaya atılan, tek bir felsefi anahtar kelimenin, ‘altruism’'nin tarihine ayrılmış bir kitap yazdım. Bu, felsefenin kültürel tarihine ilk adım atışımdı.
Kısmen bu önceki projeden ilham alarak, Felsefenin Kültür Tarihi blogunda ‘Felsefe Anahtar Kelimeler’ – kısa denemelerine felsefeden geçen kelimelerin tarihleri, anlamları ve önemi üzerine bir dizi yazı eklemeye karar verdim. daha geniş bir kültüre Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bu dizinin ilk yazısını ‘altruism‘ üzerine yazmayı seçtim. Diğer anahtar kelimeler, Queen Mary'deki ‘Felsefi Britanya’ modülünü alan öğrenciler de dahil olmak üzere başkaları tarafından yazılacaktır.
Fedakarlık hakkındaki kitabımın ilk bölümünde, bir kelimenin tarihini yazmaya nasıl yaklaşılacağına dair düşüncelerimi ortaya koydum. Aşağıdaki yazı, The Invention of Alturism: Making Moral Anlams in Victorian Britain (Oxford: Oxford University Press for the British Academy, 2008) kitabının 1. bölümünden kısa ve biraz değiştirilmiş bir alıntıdır ve burada British Academy'nin izniyle yeniden üretilmiştir. Akademi.
Tarihçiler, geçmişle ilgili bilgi kaynakları olarak kelimelerin ve değişen kullanımlarının değerini uzun zamandır kabul ettiler. James Murray başkanlığındaki Viktorya dönemi sözlükbilimi projesi, Oxford ingilizce sözlük bir kelimenin mevcut anlamlarının, kullanım tarihi hakkında biraz bilgi sahibi olmadan tam olarak anlaşılamayacağının kabulü üzerine kurulmuştur. Bununla birlikte, bir kelimenin geçmişteki kullanımlarını incelemek, sadece mevcut anlamlarını üstlendiği süreçlerden daha fazlasına ışık tutabilir. Richard Chenevix Hendek, konuşması, ne olacağına dair orijinal planların arkasındaki itici güçlerden biri olan bilgin din adamı. OED, bir kelimenin geçmiş kullanımlarının, içinde meydana geldikleri kültürleri ve toplumları da aydınlatabileceğini savunarak, kelimelerin tarihsel kaynaklar olarak potansiyelini tanıyan biriydi. Onun kitabı Kelimelerin Çalışması Stajyer öğretmenlerden oluşan bir kitleye verilen derslerden oluşan (1851), insanlığın tarihini keşfetmek için kelimelerin tarihini kullandı. Trench, Samuel Taylor Coleridge'in, ikincisinde ifade edilen görüşünü onayladı. Yansıtma Yardımcıları (1825), 'bir kelimenin tarihi tarafından bir kampanyanın tarihinden daha fazla değere sahip daha fazla bilgi aktarılabileceği' durumlar vardı.[1]
Yirminci yüzyılda, diğer yazarlar, Trench'in sözlerin, tanık olarak hareket edebilecekleri geçmiş gerçeklere tanıklık edebileceği fikrini benimsediler. Inklings olarak bilinen Oxford yazarlar grubunun iki üyesi, C. S. Lewis ve Owen Barfield, her ikisi de aynı merkezi fikre dayanan tarihsel çalışmalar yazdılar. Barfield, onun İngilizce Kelimelerde Tarih, ilk olarak 1926'da yayınlandı, İngilizceyi dünyanın diğer dilleriyle birlikte, "insan ruhunun içsel, yaşayan tarihini bizim için koruyan" "bozulmaz bir harita" ile karşılaştırdı.[2] Arkadaşı C. S. Lewis'in Kelimelerde Çalışmalarİlk olarak 1960'ta yayınlanan ve 1950'lerde Cambridge öğrencilerine verilen derslere dayanan, geçmiş toplumlarda hüküm süren "düşüncelere ve duygulara attıkları ışık" için ve "daha fazlasına yardım etmek" için seçilen kelimeler üzerine bir dizi denemeden oluşuyordu. içinde kullanıldıkları literatürün doğru okunması.[3] Seçilen kelimeler 'doğa', 'zeka', 'basit' ve 'vicdan'ı içeriyordu ve klasik, ortaçağ ve modern dillerdeki felsefi, edebi ve dini eserlerden zengin örneklerle gösterildi. Lewis, çalışmalarının "yalnızca sözlüksel" olduğunu iddia etse de, aslında tarihsel konulara önemli ölçüde ışık tuttu ve Lewis, belirli anahtar kelimelerin kullanımlarıyla bağlantılı sosyal ve ahlaki statüye özel bir ilgi gösterdi. 'Özgür', 'frank', 'kötü adam' ve 'liberal' kavramlarının birbiriyle ilişkili çağrışımları üzerine yazdığı makale, bu yaklaşımın özellikle iyi bir örneğidir.[4]
Modern Britanya ve onun dilinin tarihçileri, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyılların, dramatik endüstriyel ve bilimsel dönüşümleriyle birlikte, İngilizce kelime dağarcığının geniş bir yelpazede yeni terimlerle genişlediğini ve zenginleştirildiğini kaydetti. Eric Hobsbawm araştırmasını açtı. Devrim Çağı “Sözcükler, genellikle belgelerden daha yüksek sesle konuşan tanıklardır” gözlemi ile “fabrika”, “demiryolu”, “bilim adamı”, “proletarya”, “faydacı”, “sosyoloji” ve “ideoloji”den söz etmeye devam etti. 1789 ve 1848 arasındaki dönemde 'icat edilmiş veya modern anlamlarını kazanmış' anahtar İngilizce kelimelerin örnekleri. Hobsbawm için önemleri, 'isimlerini verdikleri şeyler ve kavramların' gelişine veya dönüşümüne işaret etmesiydi. 5] 1950'lerde yazan Fransız dilbilimci Georges Matoré, mots temoins ve çırılçıplak - tanık kelimeler ve anahtar kelimeler. İlk kategori, maddi, teknolojik, sosyal veya entelektüel değişikliklerden veya dönüm noktalarından kaynaklanan neolojizmlerden oluşuyordu.[6] Hobsbawm'ın listesindeki terimler bu kategoriye girer. Matoré için ise anahtar kelimeler, bütün bir toplumun veya dönemin önde gelen fikrini veya duygusunu yakalayan kelimelerdi. O önerdi prud'homme ve felsefe erken modern Fransızca anahtar kelimeler olarak.[7]
İngilizce dilindeki tanık sözcükleri ve anahtar sözcüklere ilişkin en etkili çalışma, kuşkusuz Raymond Williams'ın 1976 tarihli kitabı olmuştur. Anahtar Sözcükler: Bir Kültür ve Toplum Sözlüğü. Williams, 1945'teki savaştan sonra Cambridge'e döndüğünde, buranın tüm kelime dağarcığının değiştiğini - insanların farklı bir dil konuştuğunu - ona göründüğünü açıkladı. Örneğin, bir değerler kümesini veya bir yaşam biçimini belirtmek için 'kültür' kelimesini çok daha sık duymuştur.[8] Sonuç olarak otuz yıl sonra tamamlanan çalışma, 'sanat', 'burjuva', 'hayırseverlik', 'demokrasi', 'elit', 'aile' gibi modern İngilizcedeki anahtar kelimelerin alfabetik olarak düzenlenmiş bir sözlüğüydü. üzerinde. Her giriş, seçilen kelimelerin gelişen tanımları, çağrışımları ve önemi üzerine etimolojik, tarihsel ve anlamsal yansımalar sundu. Williams, kitabını sınıflandırmak için mücadele etti, ancak bunun kültürel tarihe, tarihsel anlambilime, edebiyat tarihine, sosyolojiye ve fikirler tarihine bir katkı olarak kabul edilebileceğini öne sürdü.[9] Bu kitapta "özgecilik"ten "anahtar sözcük" olarak söz ettiğimde, Matoré'nin daha iddialı bir mot-clé.
Önceki paragraflarda incelenen önerilerin çoğu, Altruizmin İcadı oldukça açık yollarla. "Fedakarlık" hem ahlaki otorite kaynaklarındaki önemli değişimlere tanık olarak hem de Viktorya döneminin en karakteristik duygu ve fikirlerinden bazılarını yakalayan bir anahtar kelime olarak tanımlanabilir. Küçük bir entelektüeller grubunun yazıları aracılığıyla Comtecu kökenlerinden başlayarak, içinde birden çok anlam kazandığı geniş ve çeşitli başka metinlere yayılma modelinin, entelektüel ve toplumsal bir harita oluşturduğu düşünülebilir. bağlantılar. Bununla birlikte, bu tanımlamaların biraz ötesine geçmeyi umuyorum. Sözcükleri tarihsel dönüşümlerin tanığı, dilsel değişimi ise toplumsal değişimin bir haritası ya da aynası olarak düşünmek faydalı olsa da, bu tür metaforlar oldukça edilgendir. Gerçek tarihsel değişimin maddi, sosyal, politik, teknolojik ve hatta duygusal ve entelektüel olduğu ve bu tür temel değişimi dilsel değişime bakarak haritalandırabileceğimiz ya da takip edebileceğimiz fikrine güveniyorlar. -ürün.[10] Bu pasif metaforlar daha aktif metaforlarla desteklenebilir.
Önceki bir kültürün metinlerini ve değerlerini açmak ve açmak için bir anahtar olarak bir kelimenin imajı, bir harita veya ayna olarak dil fikrinden kesinlikle daha az pasiftir. Ancak sözcüğü, eski kullanıcılarından ziyade tarihçinin elinde olan bir şey olarak tasvir eder. Dilsel değişimi salt epifenomenalden daha fazlası olarak düşünmek istiyorsak, o zaman kelimelerin tarihine teknoloji tarihinin bir dalı olarak bakabiliriz. Bunu yapmak, kelimelerin, insanların kendileri için kimlik oluşturma, birbirleriyle tartışma ve doğal ve sosyal dünyaların yeni vizyonlarını ifade etme gibi şeyler yapmalarına izin veren araçlar olduğu gerçeğini kabul etmek olacaktır.[11] Dilsel değişim, böyle bir değişimin haritası ya da aynası olmaktan ziyade, bir tür sosyal, teknolojik, etik ve entelektüel değişimin kendisi olarak görülebilir. Daha da ileri gidip dilsel değişimi diğer değişim türlerinin motoru olarak düşünebiliriz. Birçok yeni kimlik, yeni fikir ve yeni ideoloji, varlıklarını yeni kelimelerin yaratılmasına veya eskilerin anlamlarının dönüştürülmesine dayanır. Quentin Skinner'ın belirttiği gibi, değerlendirici kelime dağarcığımızın soykütüğünün izini sürerek, "kendimizi yalnızca yansımalara değil, aynı zamanda toplumsal değişimin motorlarından birine bakarken buluruz."[12]
[1] Trench'in filolojik çalışmaları ve Coleridge'in sözcükleri "yaşayan güçler" olarak kavramasına duyduğu hayranlık hakkında, bkz. McKusick 1992, özellikle. 12-17
[2] Barfield 1954, 14, alıntılanan G. Hughes 1988, 1.
[7] Aynı eser, 67-70 ayrıca bkz. G. Hughes 1988, 24-5 G. Hughes 2000, 30-2.
[9] Ibid., 11. Doğrudan Williams'ın 1976 kitabından esinlenen çok yazarlı yeni bir cilt, Yeni Anahtar Sözcükler: Gözden Geçirilmiş Bir Kültür ve Toplum Sözlüğü. Bennett, "alternatif", "biyoloji", "ünlü", "yapıbozum", "etnisite", "köktencilik" ve benzerlerini içerir. et al. 2005. Bu yeni cilt, genel olarak, tarihsel anlambilime Williams'tan daha az ve kültürel ve sosyal teoriye daha fazla vurgu yapıyor gibi görünüyor.
[10] Bu, on dokuzuncu yüzyılda "tutkular" teorilerinden "duygular" teorilerine geçişle ilgili çalışmamda tercih etme eğiliminde olduğum modeldir. Dixon 2003, 249-51.
[11] Buradaki yaklaşımım Neil Kenny'ninkine benziyor. 'Merak' dilinin tarihine yönelik yaklaşımının, 'dili altta yatan sosyal, kültürel veya entelektüel bağlamların yalnızca bir yan fenomeni olarak, salt bir 'etki' olarak gören herhangi bir yaklaşımın yerini almak üzere tasarlandığını yazmıştır. neden oldular”.' Kenny 2004, 24.
Barfield, Owen (1954). İngilizce Kelimelerde Tarih. Yeni baskı. Londra, Faber ve Faber.
Bennett, Tony, et al. (ed.) (2005). Yeni Anahtar Sözcükler: Gözden Geçirilmiş Bir Kültür ve Toplum Sözlüğü. Oxford, Blackwell.
Dixon, Thomas (2003). Tutkulardan Duygulara: Seküler Bir Psikolojik Kategorinin Yaratılışı. Cambridge, Cambridge Üniversitesi Yayınları.
Hobsbawm, Eric (1973). Devrim Çağı: Avrupa 1789-1848. Londra, Kardinal. İlk baskı 1962.
Hughes, Geoffrey (1988). Zamandaki Sözcükler: İngilizce Kelime Bilgisinin Sosyal Tarihi. Oxford, Blackwell.
Hughes, Geoffrey (2000). İngilizce Kelimelerin Tarihi. Oxford, Blackwell.
Kenny, Neil (2004). Erken Modern Fransa ve Almanya'da Merakın Kullanımları. Oxford, Oxford Üniversitesi Yayınları.
Lewis, C.S. (1967). Kelimelerde Çalışmalar. İkinci baskı. Cambridge, Cambridge Üniversitesi Yayınları. İlk baskı 1960.
Matore, Georges (1953). La Méthode en Lexicologie: Domaine Français. Paris, Didier.
McKusick, James C. (1992). "Yaşayan Sözler": Samuel Taylor Coleridge ve OED.’ Modern Filoloji 90: 1-45.
Skinner, Quentin (2002). Siyasetin Vizyonları. Cilt I: Yönteme İlişkin. Cambridge, Cambridge Üniversitesi Yayınları.
Siper, Richard Chenevix (n.d.). Kelimelerin ve İngilizcenin Geçmişi ve Bugünü Üzerine Çalışma. Everyman'ın Kütüphanesi. Londra, J. M. Dent and Sons. İlk baskı 1851.
Williams, Raymond (1976). Anahtar Sözcükler: Bir Kültür ve Toplum Sözlüğü. Londra, Croom Helm.
Raymond Williams, Kültür ve Marksizm
İtibaren Uluslararası Sosyalizm 2 :ى, Yaz 1980, s.𧆃.
Lipman-Miliband Trust sayesinde Marven James Scott tarafından yazılmıştır.
için Einde O’ Callaghan tarafından işaretlendi. Çevrimiçi Troçkizm Ansiklopedisi (ETOL).
Raymond Williams, Cambridge Üniversitesi'nde Drama Profesörüdür. Şaşırtıcı bir şekilde, böyle bir pozisyona sahip biri için, Marksizm geleneği içinde durduğunu iddia ediyor. O sık sık katkıda bulunur Yeni Sol İnceleme ve o derginin editörleri yakın zamanda onunla 400 sayfalık bir röportaj kitabı yayınladılar. [1] Yayıncının tanıtım yazısının bir kısmı, onun bugün İngiltere'deki en üretken ve en etkili sosyalist yazar olduğunu söylüyor. Bu ifadenin doğru olup olmadığını bilmenin bir yolu yok, ancak Williams kesinlikle çok okunuyor: kitabı Kültür ve Toplum, ilk olarak 1958'de yayınlandı, hala yılda ortalama 5.000 kopya satıyor.
Okuyucularının büyük bir kısmı elbette entelektüel ve akademik soldandır ve bu derginin okuyucuları arasında belirli bir şüphecilik yaratmak için tek başına yeterli olabilir. Hiç şüphe yok ki, bu çevrelerin kaygıları, anlatılanlardan çok farklı. Uluslararası Sosyalizm Marksizm'den anlıyor, ancak bu, övdükleri her şeyin revizyonist saçmalık olması gerektiği anlamına gelmiyor. Williams örneğinde, sorduğu bazı soruların kendi cevaplarımızın çok titrek olduğu sorular olduğunu tartışmak istiyorum. Tabii ki, hem genel konumu hem de verdiği bazı cevaplar hakkında şüphe duymak için kesinlikle nedenler var, ancak bence çalışmasını kontrolden reddetmek bir hata olur.
Williams zor bir yazardır. Bunun nedeni kısmen sık sık anlaşılmaz bir tarzda yazması ve kısmen de çalışmalarının akademik düşünce içindeki bir dizi tartışma filtresi aracılığıyla çağdaş sorunları ele almasıdır. Buna ek olarak, bu derginin okuyucuları için özellikle zordur, çünkü uğraştığı sorunlar – kültür, sanat, vb. – bizim temel ilgi alanlarımız değildir ve sonuç olarak, söz konusu kavram ve meseleler o kadar tanıdık değildir. örneğin siyaset ve ekonomide kullandığımız gibi. Ancak bizim için merkezi olmamaları, önemsiz oldukları anlamına gelmez ve meydan okumaya çalıştığımız diğer düşman geleneklere faydalı olmalarını engellemez. Bu nedenle argümanların ne hakkında olduğunu açıklamaya çalışacağım ve onları eleştireceğim.
En değerli olduğunu düşündüğüm bölümle veya Williams'ın çalışmasıyla başlamak istiyorum. Sanat, edebiyat kültürü vb. üzerine klasik Marksist tartışmalara bakarsak, aşağıdaki tabloyu görürüz: Marksist bir eleştirmenin karşı karşıya olduğu başlıca görev, belirli büyük sanat eserlerinin onları üreten toplumla nasıl ilişkili olduğunu göstermektir. Bu, Kutsal Yazı ile başlayan bir endişedir: Örneğin Marx, geçmişin büyük literatürüne batmıştı. Lenin Tolstoy hakkında yazdı ve Beethoven'ı sevdi. Troçki, Dante'nin devam eden okumasını savundu. Bu gelenek, daha küçük şahsiyetler tarafından sürdürülür, örneğin Lukacs, enerjisinin çoğunu Goethe'den ve bir dizi diğerinden klasik metinlerin incelenmesine adadı. Bu dergi olarak günümüzde de devam etmektedir ve Sosyalist İnceleme göstermek.
Şimdi, bunun önemli bir faaliyet olmadığını veya ona ayrılan tüm enerjinin boşa gittiğini iddia etmek istemiyorum. Daha ziyade bu tür bir araştırma çok sınırlı bir sorgulamadır. Kültürün kapsamını birkaç eserle daraltır. Genellikle var olan kültür biçimlerinin yeni ortaya çıkanlardan daha üstün olduğu inancı eşlik eder ve genellikle geçmişte en iyi kültürün üretildiği inancı eşlik eder. Ayrıca, model olarak burjuva çağında üretilen kültürü aldığı için, örneğin büyük sanatın büyük bireylerin (genellikle erkeklerin) eseri olduğu gibi birçok burjuva varsayımını devralır. Sonuç olarak, en iyi Marksist tartışmalar bile ‘yaratıcı deha’ ve ‘şiirsel vizyon’ gibi şeyler hakkında tartışmaya girme eğilimindedir. Bu entelektüel çerçeveden bir dizi istenmeyen sonuç çıkar: kitleler türkü gibi marjinal alanlar dışında çok az büyük sanat ürettiler ve kültürel üretimin ve hatta tüketimin gerçekten çok zor olduğu ve bu nedenle özel bir alanın alanı olduğu. tür insanlar. Savunucuları beğensin ya da beğenmesin, bu görüşün sonuçları derinden anti-demokratik, anti-sosyalist ve dolayısıyla sakatlayıcıdır.
Williams, en iyi fikirlerinden bazılarını bu sınırlayıcı kültür anlayışına karşı geliştirdi. Edebiyat incelemesini tartışırken itirazlarını şu biçimde ortaya koydu:
‘. bu tür bir kişinin doğal ilgi alanı – yazı veya konuşmadaki tüm söylemlere ilgi– özelleşmiş ve hatta belirli bir kalitedeki basılı hayali kompozisyonlarla sınırlıydı. Tabii insanlar etrafa baktığında bunların çoğu geçmişte yazılmıştı. Bugün – – sadece televizyon ve tüm o saçmalıklar vardı, bu yüzden edebiyat, bazı yerlerde, sonunda ve temelde ortadan kaybolana kadar sürekli azalan daireler çizen o meşhur kuşa benzemeye başladı denildi.’ [2]
Williams, konumuna ortodoks Marksist geleneğin sınırlarının bir eleştirisi yoluyla değil, İngiliz edebiyatında kültür gibi kavramların nasıl kullanıldığının incelenmesi yoluyla geldi ve onun ilk formülasyonları, Kültür ve Toplum. Bazı açılardan, bu edebi gelenekteki kilit düşünürler ve özellikle Matthew Arnold (bir on dokuzuncu yüzyıl memuru, şair ve eleştirmen), yukarıda tanımladığım türden Marksistlerin kültürü düşünme biçimiyle paralellik gösterirler.Arnold'un en ünlü hesabı şu şekilde çalışır:
Bu makalenin tüm kapsamı, bizi en çok ilgilendiren tüm konularda, düşünülmüş ve dünyada dedi ki’ [3]
Şimdi, Arnold örneğinde, bu görüşün gerici sonuçları hakkında hiçbir şüphe yoktu. Kültür ve Anarşi Hyde Park'ta oy talep eden işçiler tarafından düzenlenen bir isyana yanıt olarak yazılmıştır. Arnold bunun gerçekten de çok kötü bir şey olduğunu düşündü ve ayaklanma konusunda onaylayarak babasından alıntı yaptı: ‘tarafları dövün ve çete liderlerini Tarpeian Kayası'ndan kovun!’ [4] Arnold'un 8217'nin fikri, bu zamansız, sınıfsız kültürün, sınıf çatışması gibi hoş olmayan şeyleri önlemek için bir merhem olarak kullanılabileceğiydi. Bu, nesiller boyu işçi sınıfı çocuklarının Shakespeare'e maruz kaldığı okullardaki ‘kültür’ öğretiminin içine yerleştirilmiş bir görüş. al. onları 'tatlılık ve ışık' peşinde koşanlar (Arnold'un bir başka formülasyonu) ve itaatkar ücretli köleler haline getirmek için tasarlanmış bir sürecin parçası olarak.
Buna karşı Williams önce kültürün bir dizi şeye indirgenemeyeceğini savundu: ‘Bir kültür, yaşanırken asla onun eserlerine indirgenemez.’ [5] Geçmişteki bir kültüre baktığımızda, biz onu ürettiği belirli işler açısından düşünmeye meyilliyiz. Her türlü nedenden ötürü, belirli bir kültürü oluşturan faaliyetlerin tümünü yeniden elde edemeyiz. Buna ek olarak, baktığımız şeyler genellikle, tesadüften önceki eleştirel yargıya kadar çeşitli süreçler tarafından zaten filtrelenmiştir ve bu da kendi zamanlarındaki yeri hakkındaki fikirlerimizi zaten önyargılıdır. Şimdi, geçmişin kültürü artık ölü olduğu için bunların çoğu kaçınılmaz olsa da, zorunluluktan bir erdem yapmak ve yapabileceğimiz tek şeyin belirli eserlere bakmak olduğunu düşünmek hala bir hatadır. Ve geçmiş kültürler için kullandığımız yöntem ve standartlarla kendi yaşayan, kültürel deneyimimizi yargılamak daha da büyük bir hatadır. Böylece Williams, işçi sınıfı kültürüne basitçe ürettiği kültürel eserler açısından bakarsak, yönetici sınıfın daha yüksek üretkenliğini pohpohlama eğiliminde olacak çok çarpık bir tablo elde ettiğimizi savundu. Bu çekici olmayan köşeden kurtulmak için Williams bir vurgu değişikliği önerdi:
‘. bir kültür sadece entelektüel ve yaratıcı çalışmaların bir bütünü değil, aynı zamanda ve esasen bütün bir yaşam biçimidir. Burjuva ve işçi sınıfı kültürü arasındaki ayrımın temeli, yalnızca ikincil olarak entelektüel ve yaratıcı çalışma alanındadır ve burada bile karmaşıktır. ortak bir dile dayanan ortak unsurlar tarafından. Birincil ayrım tüm yaşam biçiminde aranmalıdır ve burada yine barınma, giyim ve boş zaman biçimleri gibi kanıtlarla yetinmemeliyiz. Endüstriyel üretim, bu tür konularda bir tekdüzelik üretme eğilimindedir, ancak hayati ayrım farklı bir düzeyde yatmaktadır. Sanayi Devrimi'nden bu yana İngiliz yaşamının en önemli ayırt edici unsuru dil değil, kıyafet değil, boş zaman değil çünkü bunlar gerçekten de tekdüzelik eğilimi gösterecektir. En önemli ayrım, sosyal ilişkilerin doğasına ilişkin alternatif fikirler arasındadır.
Kültür artık insanların düşünme, hissetme ve hareket etme yollarının tamamı haline geldi.
Bu yeni pozisyonun üç önemli sonucu oldu. Biri büyük ölçüde konjonktüreldi: o sıralarda bazıları, işçi sınıfının hızla ortadan kaybolduğunu ve yerini yeni, şekilsiz bir orta sınıf nüfusa bıraktığını iddia ediyordu. Kanıt olarak, boş zaman kalıplarındaki değişiklikler vb. gibi şeyler gösterildi. Williams, bu gerici görüşe karşı güçlü bir argüman sundu: Ona göre sınıf, dünyanın farklı görüşlerinde cisimleşen merkezi bir mesele olmaya devam etti. İkincisi, futboldan bandolara, resim ve şiir kadar kültür olarak kabul edilen yepyeni bir yelpazeyle, artık egemen sınıfın ya da entelektüel paralı askerlerinin kültürün ezici kaynağı olmadığı gerçeğiydi. Üçüncüsü, bu faaliyetler yaygın olduğu ve yaygın olduğu için, kültür araştırmaları artık büyük şahsiyetler ve onların ürünlerine takıntılı değil.
Bunların hepsi bana değerli ve ilerici pozisyonlar gibi görünüyor. Burjuvazinin en sevilen mitlerinden bazılarına saldırıyorlar. Burjuva bireyin yegane koruma alanı olan bir ayrıcalıklı yaşam alanı olduğunu düşünmenin artık hiçbir temeli yoktur. "Kültürün" üretim araçlarına sahip olan bir elitin malı olduğu ve Monteverdi, Titian veya Ben Jonson'dan hoşlanmayanların kaba olduğu inancının artık hiçbir temeli yok. bazı değerli insani niteliklerden yoksun olan ve bu nedenle yönetmeye uygun olmayan eğitimsiz fahişeler. Artık, işçi sınıfının daha aşağı olduğunun gösterilebileceği bir yaşam alanı yok. Kültür artık geçmişte gelişen bir şey değildir ve şimdi ve gelecek, insan başarısının çorak çölleri değildir.
Ancak, bu argümanı kabul etsek bile, Williams'ın çalışmasıyla ilgili çok önemli sorunlar var. Williams, işçi sınıfı kültürünün gerçekliği hakkındaki argümanını geliştirirken şunları savundu:
‘Artık ‘işçi sınıfı kültürü’ ile tam olarak ne kastedildiğini görebiliriz. Proletarya sanatı, meclis evleri ya da dilin belirli bir kullanımı değil, daha çok temel kolektif fikir ve bundan kaynaklanan kurumlar, görgü kuralları, düşünce alışkanlıkları ve niyetlerdir. İçinden geçmekte olduğu aşamada işçi sınıfı kültürü, bireysel olmaktan (özellikle entelektüel veya yaratıcı eserler) ziyade öncelikle toplumsaldır (kurumlar yaratmıştır). Bağlam içinde düşünüldüğünde, çok dikkat çekici bir yaratıcı başarı olarak görülebilir.’ [7]
Bu iki zorluk doğurur. Öncelikle ‘sosyal’ kültürü ile ‘bireysel’ kültürü arasındaki ilişkinin ne olduğunu sormak isteyeceğiz. Williams tarafından ileri sürüldüğü şekilde, bu yanlış bir tartışmadır, çünkü sınıfsız bir toplumda entelektüel ve entelektüel değerlerin üretimi için gerekli koşulların genişletilmesi için koşulların var olacağı açıktır. yaratıcı çalışmalar’. Ancak bunun ötesinde gerçek bir sorun yatıyor: kültürün bu "antropolojik" versiyonunu benimsesek bile, neden hala entelektüel ve yaratıcı eserlerin özgüllüğü hakkında konuşmamıza izin veren fikirlere ihtiyacımız var gibi görünüyor? Daha da ileri gidebilir ve sadece olta balıkçılığı ve roman yazmanın her ikisi de kültürel faaliyetler olsa da, bunların farklı türde faaliyetler olduğunu ve ayrıca bazı romanların diğerlerinden daha iyi olduğunu iddia edebiliriz. Başka bir deyişle, gerçekten radikal bir popülizmi benimsemedikçe, antropolojimize ek olarak bir ‘estetik’ e ihtiyaç duymamız kaçınılmaz görünüyor. Zorluk bana aşılmaz görünmüyor: ‘temel kolektif fikir’'nin işçi sınıfı kültürünün temel taşı olsa da, büyük ölçüde gelişmeye muktedir olduğunu ve bazı kültürel değerler bulabileceğimizi kolaylıkla iddia edebiliriz. faaliyetler ve hatta bu temel fikri somutlaştıran, ancak çok karmaşık ve incelikli yollarla eserler. Sendika üyeliği ile devrimci bir partide faaliyet arasında bir mesafe olduğu gibi, temel kolektif fikir ile Brecht'in oyunları arasında da bir mesafe vardır. İkincisine bakmanın yollarını geliştirmek için Williams'ın temel anlayışının reddedilmesini içermez. [8]
Çok daha önemli bir sorun, Williams'ın anlatımında kültürün sınırlarının nerede olduğuna karar vermektir. Resim, müzik vb. bir kültür anlayışına sahip olmanın en büyük avantajlarından biri, neden bahsettiğimizi biliyor olmamızdır. Williams'ın önerdiği tanımla her şey kültürdür ya da olabilir ve dolayısıyla terim o kadar doludur ki boştur. Bu, özellikle işçi sınıfı kültürünün şimdiye kadar kurumlarda cisimleştiğini ve bununla sendikaları, İşçi Partisini vb. kastettiği argümanında özellikle açıktır. Bu tür şeyler hakkında, kültür incelemesinden çıkarılan yeni terimleri tanıtarak ne ekleyebileceğimizi görmek zor. Bu, en azından teori düzeyinde, çok gerçek bir zorluktur. Pratikte roman yazmanın ‘kültür’ olduğu, grev kazanmanın olmadığı konusunda kolayca hemfikir olsak da, – sokak tiyatrosu grupları, örneğin – sınıflandırması o kadar kolay olmayan birçok şey var. Ve kültür ile kültür-olmayan arasında teorik bir sınır çizgisi çizebilsek bile, yine de ikisi arasındaki ilişki sorununu çözmeye çalışmalıyız. Williams'ın kendisi bu sorunlara bir çözüm önermeye çalışıyor, ancak şimdilik onları soru olarak sayfada asılı bırakmak ve Williams'ın bir bütün olarak pozisyonunun daha geniş değerlendirmelerine geçmek istiyorum.
Williams'ın uzun yıllar Marksizm ile sorunlu bir ilişkisi vardı. İçinde Kültür ve Toplumörneğin, onun İngiliz Marksist kültür teorilerine ilişkin tartışması, dostane olmakla birlikte, açıkça tarafsız bir gözlemcinin tartışmasıydı. Altmışlı yıllarda Lukacs ve Goldmann'ı keşfetmesiyle, Marksizm ile yakınlaşmasını alenen ilan etmeye başladı ve son on yıldaki çalışmaları açıkça Marksist bir çerçeve içinde oldu.
Ama elbette, bu edepsiz dünyada, Marksizm herkes için her şey demektir ve Williams'ın gerçekte ne söylemek istediğini biraz daha araştırmamız gerekiyor. Marksist eleştirmenler, erken dönem çalışmalarının ‘kalıntı popülizm’ olduğunu ve ‘klasik merkezci bir duruş sergilediğini’ [9] ya da konumunun sınıf mücadelesi ve sınıf egemenliğine dair tam bir anlayıştan yoksun olduğunu savundu. [10] Bazı yönlerden bu eleştirilerle ilgili sorunlar, bunda yeterince ileri gitmemeleridir, en azından Kültür ve Toplum, Williams'ın birçok formülasyonu soyut reformist propagandaya çok yakın. [11] Öte yandan, yalnızca açık siyasi konumlara yönlendirildiklerinden, gerçek sorundan uzak dururlar: Williams'ta altta yatan ve sürekli bir konum bulabilir miyiz ve eğer öyleyse, onu nasıl değerlendireceğiz?
Williams'ın kelime dağarcığındaki anahtar terimlerden biri ‘duygu yapısı’'dır. Bunu şöyle tanımlıyor:
‘Terim zordur, ancak “duygu”, daha resmi “dünya görüşü” veya “ideoloji” kavramlarından bir ayrımı vurgulamak için seçilmiştir. Tabii ki her zaman onları dahil etmek zorunda olsak da, sadece resmi olarak kabul edilen ve sistematik inançların ötesine geçmemiz gerekmiyor. Aktif olarak yaşanan ve hissedilen anlamlar ve değerlerle ilgileniyoruz ve bunlar ile biçimsel veya sistematik inançlar arasındaki ilişkiler pratikte değişkendir. Alternatif bir tanım şu yapılar olabilir: tecrübe etmek: bir anlamda daha iyi ve daha geniş bir kelime, ancak duyularından birinin o geçmiş zamana sahip olması zorluğuyla, tanımlanmakta olan sosyal deneyim alanının tanınmasının önündeki en önemli engel. İtki, kısıtlama ve tonun karakteristik öğelerinden, özellikle bilinç ve ilişkilerin duygulanım öğelerinden bahsediyoruz: düşünceye karşı duygu değil, hissedilen olarak düşünce ve düşünce olarak duygu: yaşayan ve birbiriyle ilişkili bir süreklilik içinde mevcut türden pratik bilinç. Daha sonra bu öğeleri bir “yapı”: belirli, iç ilişkilere sahip, aynı anda iç içe geçmiş ve gerilimli bir küme olarak tanımlıyoruz.
Bu duygu yapısı fikri, sınıf tanımını toplumsal ilişkiler hakkındaki temel fikirden alan kültür kavramına açıkça çok yakındır. Böyle bir yapı, açıkça biçimsel ideolojilerden veya siyasi konumlardan önce tasavvur edilir ve bunların maruz kaldığı değişikliklerden kurtulabilir. Williams'ın kendi duygu yapısının ne olduğunu sorgulamak mantıklı görünüyor.
Bu sorunun tam bir incelemesi, çok sayıda romanın yanı sıra eleştirel çalışmasını da içerecek şekilde çok uzun olacaktır, bu yüzden kendimi tek bir anahtar kitaba bakmakla sınırlayacağım. Bu Ülke ve Şehir1968 ve 1971 yılları arasında yazılmıştır. Bir dizi nedenden dolayı uygun bir seçimdir. İlk olarak, Williams'ın Marksizmi yeniden başlattığını kamuoyuna duyurmasıyla kabaca aynı zamana denk geliyor. İkinci olarak, eleştirel çalışmalarının standartlarına göre, son derece kişisel bir belgedir. Üçüncüsü ve bu bir yargı meselesi, bana amaçlarım için örnek bir kitap gibi görünüyor.
Williams'ın bu kitaptaki kaygısı, kırsal ve kentsel yaşam kavramlarının bir bütün olarak sosyal ilişkiler hakkındaki fikirlere odaklanmasının çeşitli yollarını incelemektir. Kitabın başlarında Cambridge ve Cambridgeshire hakkında yazarken şunları söylüyor:
‘. ne zaman kır ve şehir, doğum ve öğrenim arasındaki ilişkileri düşünsem, bu tarihi aktif ve sürekli buluyorum: ilişkiler sadece fikir ve deneyimler değil, aynı zamanda rant ve çıkar, durum ve iktidar ilişkileri daha geniş bir sistemdir. 8217 [13]
Sonraki tartışmada, “kırsal aptallara” karşı klasik Marksist tutum da dahil olmak üzere, kasaba ve kır arasındaki karşıtlığın çeşitli efsanevi yorumlarını ortaya koyuyor. Küba ve Çin deneyiminden yola çıkarak, ortodoksluğun tarihte destekleyici oyuncular rolüne havale ettiği bu insanların, son kırk yıldır dünyanın ana devrimci gücü olduğunu öne sürüyor. [14] Başlıca amacı, tarihsel gelişmenin mantığının, sermaye ve emek arasındaki karşıtlığı hem şehrin hem de kırın ortak bir özelliği haline getirmek olduğunu iddia etmektir. Modern emperyalizmin gelişiminin şehir ve kır arasındaki gerilimi dünya ölçeğinde yeniden ürettiğini savunuyor:
‘“metropolitan” devletleri, bir ticaret sistemi aracılığıyla, ama aynı zamanda bir dizi ekonomik ve siyasi kontrol yoluyla, bu tedarik alanlarından, bu etkili hinterlandından, aynı zamanda dünya yüzeyinin büyük bir kısmı ve bu, halklarının çoğunluğunu içerir. Böylece, ekonomik ve politik ilişkilerde bir şehir ve kır modeli, ulus-devlet sınırlarının ötesine geçmiştir ve bir dünya modeli olarak görülmekte, aynı zamanda meydan okunmaktadır.
Bu, emperyalizmin sınırlı ve tek yanlı bir görüşü olsa da, kır ve şehir karşıtlığının önemini koruduğunu kanıtlamak için yeterli gerçeği koruyor.
Bununla birlikte, köylülük sorununun ve bunun sosyalizm için küresel mücadele üzerindeki etkilerinin önemli olduğunu iddia etmek bir şeydir. O halde kırsal emek deneyiminin bir tür özel erdeme sahip olduğunu iddia etmek oldukça farklıdır. Sanırım Williams'ın yaptığı şey şu: Örneğin:
Bir ahşabı inceltme ve uzun bir ihmalden sonra çit ve hendek için eski kuru taş duvarları onarmak ve yeniden inşa etmek ve işlerin nasıl yapılması gerektiğini yetenekli adamlardan görmek için ineklerin, çanların ve yüksük eldivenlerinin geri gelmesini izleme şansım oldu. ’ [16]
Bu pasajın arkasında iki farklı düşünce akımı vardır. Birincisi, işbölümünün ve özellikle Marx'ın kapitalizm eleştirisinin merkezi bir yönü olan kafa ve kol emeği arasındaki ayrımın çok sağlıklı bir şekilde reddedilmesidir. Ancak diğer oldukça açık, güncel olan, belirli mekanik olmayan ve pratikte tam olarak sosyalleşmemiş emeğin, emek ve doğa arasındaki karşıtlığın üstesinden gelmek için özel bir yeteneğe sahip olduğu için ayrıcalığıdır. Kanımca bu, Marksist sosyalizmle bağdaşmaz, çünkü bu teori, makine kullanımıyla desteklenen toplumsallaştırılmış emeğin üstün üretkenliği yoluyla insan özgürlüğü olasılığına dayanır. Bu emek anlayışının kaynağı hiç de Marksist değildir. Bu, Ruskin'in (bir on dokuzuncu yüzyıl sanat eleştirmeni) en iyi temsilcisi olduğu ve kendi hesabına Williams'ın entelektüel oluşumunda çok önemli olan edebi gelenekte yatar. Bu iki akımı sentezleme girişimi her zaman sorunlu olmuştur ve örneğin William Morris'teki birçok sorunun kaynağıdır. Williams'ın duygu yapısının merkezi unsurlarından biri, bu nedenle, en hafif tabirle, Marksist olmayan bir düşünce akımı yönünde yoğun nüanslara sahiptir.
Yine, sınıf sorununu toplumsal deneyimin birincil tanımlayıcısı olarak alırsak, bunun Williams'ın düşüncesinin merkezi bir yönü olduğuna hiç şüphe yoktur. Ancak sınıf mücadelesi farklı bir sorudur. Williams'ın daha önceki konumlarına yönelik eleştirilerinin kabul edildiğine şüphe yoktur ve artık biçimsel ‘ideoloji’ düzeyinde bu kavramın merkeziliğini kabul etmektedir. Çok daha fazla şüphe olan şey, bunun artık onun duygu yapısının ayrılmaz bir parçası olduğudur. Ülke ve Şehir endişelerinin merkezinde yer alan Thomas Hardy hakkındaki tartışmasında bunun bir turnusol testi sağlar.
Williams, bölümüne bize şunu hatırlatarak başlıyor: "Thomas Hardy, bir sendika oluşturmak için bir araya gelen tarım işçilerinin sınır dışı edilmesinden birkaç yıl sonra, Tolpuddle'dan birkaç mil uzakta doğdu." Hardy'nin hızlı değişim ve yoğun sınıf mücadelesi ile karakterize edilen bir toplumu çıkış noktası olarak kullandığını hatırlatır. Ancak gerçek Dorset'ten edebi Wessex'e geçişi tartışırken Williams, Hardy'nin eğitim, tarımsal değişim ve toplumsal hareketlilik, bir başka deyişle somut sınıf deneyimi ile ilgili kaygılarına odaklanır. Şimdi, bu kadarıyla, şüphesiz doğrudur ve Williams bunu iddia etmekte haklıdır. Karanlık Jude yeni bir çıkıştan ziyade önceki romanların doruk noktasıdır. Ancak Dorset'ten Wessex'e geçişin başka bir yönü daha var: Bildiğim kadarıyla Hardy'nin kurgusal dünyası, Tolpuddle şehitlerinde ve diğer tarım hareketlerinde mevcut olan sınıf mücadelesinin uçucu unsurlarını kaynatmayı başarıyor. önemli, ilginç, hatta temsili olsalar da, Lukacs'ın 'tipik' olarak adlandırdığı şey olmayan bireysel mücadele ile bizi.
Buna dikkat çekmekteki amacım, sınıf mücadelesinin tüm iyi edebiyatlar için merkeziliği hakkında sıkıcı bir ortodoks polemiğe bir açılış sağlamak değil. Daha ziyade, Hardy ve romanları hakkında oldukları gibi iki noktaya dikkat çekmektir.Hardy'nin çalışması, kırsal emeğin pratik deneyimine verdiği önemle haklı olarak ünlüdür ve bu nedenle, bu deneyimin önemli bir yönünün Hardy'nin kurgusal filminde neden birdenbire görünmez hale geldiğini sormak ilginç ve tam anlamıyla edebi bir sorudur. hesap. İkinci olarak, Hardy'nin kırsal sendikacılık girişimlerinin farkında olduğunu ve Williams'ın bu konudaki ‘güzel denemesi’ dediği şeyde onlar hakkında yazdığını biliyoruz. Dorsetshire İşçi. [18] Hardy bu girişimlerin faydası konusunda şüpheci olsa bile, kurgusal olmayan yazılarında mevcut olan bir şeyin neden kurgusal yazılarında bulunmaması gerektiğini sormak yine ilginç ve tam anlamıyla edebi bir sorudur. Ayrıca, Hardy hakkında ciddi bir tartışma sırasında Williams'ın kendisinin neden bu acı verici bariz soruları hiç sormadığını sormak da çok önemlidir.
Bence cevap, Williams'ın duygu yapısının sınıf mücadelesini gerçekte bu şekilde içermediğidir. Bir tahakküm deneyimi ve bunun sonucunda sakatlanma olarak sınıf, Williams için oldukça merkezidir, ancak sınıf mücadele etmek en iyi ihtimalle resmi ve jestsel bir onayın olduğu bir şeydir.
O halde, Williams'ın gerçek duygu yapısına bir yaklaşımın, kır ile kasaba ve sınıflar arasındaki geçişin merkezi özellikler olduğu bir yaklaşım olduğunu söyleyebiliriz. Aslında bunlar, bir Galli köyündeki bir demiryolu işçisinin oğlundan Cambridge Üniversitesi'ndeki olgun drama profesörüne bir hareket olarak kendi biyografisine yakından karşılık gelir. Böyle bir duygu yapısı ne gülünç derecede eksantrik ne de önemsizdir. Bu derginin bazı okuyucularının, daha az aşırı bir biçimde, benzer bir yukarı doğru hareketlilik deneyimine sahip olduğu muhtemelen doğrudur. Burjuva ulusal birliğinin merkezi imajının atları ve corgis'i seven bir taşralı hanımefendi figürü olduğu bir toplumda, kırsal toplum imajları sorununun hatırı sayılır bir ideolojik öneme sahip olduğu kesinlikle doğrudur. Ancak bu ana kutupların hiçbiri, kapitalizm altında sınıfsal tabakalaşmanın sürekliliği ve zorunluluğu üzerinde ve hatta toplumsallaşmış emeğin burjuva biçiminde bile mevcut olan muazzam olanaklar üzerinde odaklanacak Marksist duygu yapısının merkezinde değildir.
Bütün bunların sonuçları biraz önemlidir. Williams'ın kültürel faaliyet ve araştırma kapsamını bazı önde gelen Marksist entelektüellerin sınırlamak istediği katı sınırların ötesinde ilk başta genişletmesinin önemini şiddetle savunsam da, yine de Williams'ın genel çalışmasının sahip olduğu durum devam ediyor. bazı ciddi sonuçlar. Örneğin, Williams'ın katolik kültür anlayışını, farklı kültürel etkinlik türleri arasındaki niteliksel farklılıkların herhangi bir anlamı ile birleştirme sorunu, genellikle popülizmin en sıra dışı biçimlerine yol açmıştır. Birmingham Üniversitesi'ndeki Çağdaş Kültürel Araştırmalar Merkezi'nden bugüne kadar çıkan işçi sınıfı kültürü çalışmalarının çok sayıdaki bu konuda suçludur.
Ancak, genel olarak, bu tür sorunlar, kültürün akademik olarak incelenmesiyle sınırlandırılmış ve çok az doğrudan siyasi etkiye sahip olmuştur. Daha da önemlisi, daha önce incelediğimiz kültür ile kültür-olmayan arasındaki ya da kültür ile siyaset arasındaki ilişkinin nasıl analiz edildiğidir. Williams'ın kendi çözümü, gerçekliğin sınıf tanımları önemli olsa da, ‘insan’'ın sınıf tarafından tüketilmeyen başka bir alanı kaldığını iddia etmektir:
‘. her zaman ihmal edilen ve dışlanan başka bir toplumsal varlık ve bilinç vardır: başkalarının alternatif algıları, dolaysız ilişkilerde maddi dünyanın yeni algıları ve pratikleri. Pratikte bunlar, yükselen bir sınıfın gelişen ve eklemlenmiş çıkarlarından nitelik olarak farklıdır.
Williams'ın burada tartışıyor gibi göründüğü şey, politik pratiğin çoğunun ikisi arasındaki ilişkiye bağlı olduğunu hemen belirtmesine rağmen, formel politik pratiğe indirgenemeyen bir kültürel faaliyet alanı olduğudur.
Şimdi, bir düzeyde, bu ifade kuşkusuz doğrudur. Kutsal Kitapta, örneğin Troçki'de, sınıf bilincinin ve kültürel üretimin eşit olmayan bir hızla geliştiğine dair açık gerçeğe işaret eden formülasyonlar bulabiliriz. Bunun teorik temelini, üretim tarzından tamamen bağımsız olarak tüm insan yaşamına nüfuz eden, ancak işaret ettiği yer değiştirmenin oldukça açık bir şekilde gerçek olan bir soyut insan özü kavramına dayandığı için itiraz edilebilir bulabiliriz. Sorun, bu kavrayışı gerçek politik bağlamına yerleştirdiğimizde ortaya çıkıyor.
Yıllar boyunca, Williams birçok farklı siyasi akım tarafından kullanıldı ve bugün de bir istisna değil. Politika ve mektuplarla ilgili bazı incelemeler olumlu bir şekilde fışkırdı. Biri şöyle başlıyor: ‘Bu, çok basit bir şekilde, hayatım boyunca okuduğum en muhteşem kitaplardan biri’ ve şöyle bitiyor: ‘Muhteşem, bunu merak eden bir iş için neredeyse çok zayıf bir kelime.' 8217 [20] Bu tür övgüleri merak ediyorum. Ve merak ettiğim şeylerden biri de bugün Britanya'daki sol aydınlardan böyle bir kitap neden böyle bir savurganlığı emretsin ki.
Bu yorumcunun veya kitabı üretmeye karar veren kişilerin özel amaçlarından oldukça ayrı olarak, cevap bana göre birbiriyle ilişkili iki fenomende yatıyor. İlk olarak, Williams'ın argümanı, Politika ve Mektuplar birlikte Marksizm ve Edebiyat, olası bir sosyalist toplumun ön-biçimlendirmesi olarak radikal kültürel pratiğin ne kadar önemli olduğunu ayrıcalıklı kılma etkisine sahiptir. Bu, en azından mevcut olan bir konu Kültür ve Toplum ancak Leninist biçimiyle devrimci siyasetin kabul edilemez olduğu geniş bir yelpazedeki insanların mevcut ruh haline uyduğu oldukça açıktır.
İkinci olarak ve çok daha genel olarak çekicilik, Williams'ın argümanı ile Gramsci'nin reformist bir okuması arasındaki uyumda yatmaktadır. Williams, aslında, Gramsci'nin sonraki yazılarını ne ölçüde etkilediği konusunda oldukça spesifiktir, ancak bana öyle geliyor ki, bir kez daha, onun düşünce çizgisinin kökenlerini çok daha önceki çalışmalarda tespit edebiliyoruz. Reformistlerin ön plana çıkarmak istedikleri Gramsci okuması, yalnızca ama seçici olarak Hapishane Defterleri. ‘dar ekonomik mücadele’'den ayrı olarak kültürel mücadelenin önemini vurgulayan biridir. Böylece Williams'ın formülasyonları, çok fazla zorluk çekmeden, etkin bir reformist pratiğin yardımı ile ekonomik ve kültürel mücadeleler arasındaki eklemlenmeyi ihmal eden veya reddeden genel bir konum içinde asimile edilebilir. Williams'ın kendi yazıları, onun bu reformist sonuçlardan en azından şu anda uzak durmak isteyeceğini öne sürüyor. Politika ve Mektuplar ama kendi konumunun zayıflıkları, ister istemez, Geniş Akademik İttifak'ın değirmeni için kaba olduğu anlamına geliyor.
Özellikle, sınıf mücadelesinin olmaması ve sonuç olarak sınıf mücadelesinin merkezi aracı olarak partinin yokluğu, kültürel olan ile dar anlamda politik olan arasındaki bağın çözülmek şöyle dursun, asla düzgün bir şekilde kurulamayacağı anlamına gelir.
Aslında, alternatif bir okuma sunabiliriz. Hapishane Defterleri daha iyi bir çözüm geliştirmek için. Gramsci'nin hegemonya mücadelesine ilişkin tartışmasındaki anahtar terim, kültürel mücadelelerin özgüllüğü değil, Gramsci'nin dolaylı olarak Modern Prens olarak adlandırdığı devrimci partinin bu çeşitli mücadelelerin örgütleyicisi ve birleştiricisi rolündeki rolüdür. gelişmeler. Böylece şöyle yazar:
‘Kültürel reform olabilir mi ve daha önce bir ekonomik reform ve sosyal ve ekonomik alanlardaki konumlarında bir değişiklik olmaksızın toplumun bunalımlı katmanlarının konumu kültürel olarak iyileştirilebilir mi? Entelektüel ve ahlaki reform, bir ekonomik reform programı ile bağlantılı olmalıdır –, aslında ekonomik reform programı, her entelektüel ve ahlaki reformun kendini gösterdiği somut biçimdir. Modern Prens, gelişirken, tüm entelektüel ve ahlaki ilişkiler sisteminde devrim yapar, çünkü onun gelişimi, tam olarak, belirli herhangi bir eylemin, yalnızca amacı olduğu sürece, yararlı veya zararlı, erdemli veya kötü olarak görülmesi anlamına gelir. modern Prens'in kendisine atıfta bulunur ve onu güçlendirmeye veya ona karşı çıkmaya yardımcı olur.
Bu nedenle, bu açıklamada, kültürel mücadelelerin benzersiz bir özgüllüğü olduğu yönünde sıklıkla varılan sonuç reddedilir. Burada ‘ekonomik reform’, kültürel faaliyetin temel belirleyicisi olarak tanımlanmaktadır. Ayrıca bu farklı insan etkinliklerini örgütlemenin sadece partinin projesi olduğu değil, aynı zamanda onların animatörü olduğu da tartışılmaktadır.
Başka bir yerde Gramsci, devrimci bir partinin amacının aşağıdakileri sağlamanın olduğunu ileri sürerek çok daha ileri gider: ‘belirli bir partinin üyeleri, daha önce çok sayıda örgütte buldukları tüm tatminleri o partide bulurlar’ ve ‘a. diğer tüm örgütleri yok etmek veya . partinin tek düzenleyici olduğu bir sisteme dahil etmek. [22] Böylece, partinin amacı, üyelerinin kültürel yaşamını sağlamak ve bu kültürü örgütlemek olsa da, bunu, kültürün diğer sınıflar tarafından örgütlenmesine karşı bir mücadele yürüterek yapar. Kültürel mücadelenin birincil amacı, kültürel mücadeleleri mevcut kültürel örgütlenme biçimleri içinde sürdürmek değil, alternatif kültürel örgütlenme biçimleri sağlamaktır. Bu nedenle, diğerleri arasında, sonraki Gramsci'nin reformist bir okumasına yönelik girişimler oldukça sahtekârdır: savunduğu politikanın mevcut topluma nüfuz etmekle hiçbir ilgisi yoktur. Ayrıca siyaset ve kültür arasındaki ilişkinin anahtarını da ortaya koyuyor. Her şeyden önce, işçi sınıfı ile diğer kültür arasındaki fark, öncelikle onun içinde gömülü olan fikirler veya hatta kültür olarak adlandırılan faaliyet türleri değil, bunların örgütlenme biçimidir. Ve sonuç olarak, dar anlamda bu siyasi örgütlenme, işçi sınıfı kültürünün örgütlenmesi için bir önkoşuldur. İşçiler tarafından üstlenilen kültürel faaliyetler, egemen sınıfın örgütsel önderliği altında kaldığı ölçüde, devrimci partinin himayesi altında yer aldıkları ölçüde, tam anlamıyla proleter olabilirler. Williams'ın çalışmasında yer alan temelde ilerici fikirleri mevcut reformist yorum modasına açan şey, bu ayrımları yapmadaki başarısızlıktır.
Küçük İngiliz devrimci solu için bu noktaların çoğu zorunlu olarak soyuttur, ancak en azından bunları bir perspektif meselesi olarak inceleyebiliriz. Hiçbir insanın ya da çok az insanın siyasi iktidar mücadelesi tarafından tamamen emildiği açıktır. Herhangi kitle devrimci örgüt, futboldan resme kadar her şeye ilgi duyan çok sayıda insanı üye veya aktif destekçi olarak kendisine çekecektir. Bunlar, ilgili kişilerin temel çıkarları olmayabilir ve kesinlikle partinin temel çıkarları olmayacak, ancak aynı örgüt içinde bir arada var olmak zorunda kalacaklar. Şimdi, ya daha yakın bir amaç uğruna partinin kendisi tarafından bastırılabilir ve reddedilebilir ya da partinin kolektif çalışmasının bir parçası olarak örgütlenebilir ve yönetilebilirler. Reddedilirlerse, onları elinde tutanlar olsa da, çıkarlar ortadan kalkmaz. Bu durumda, bu kültürel etkinlikler işçi sınıfına ve partisine düşman güçler tarafından örgütlenecek ve böylece egemen olacaktır. Alternatif, partinin kendisinin bu faaliyetleri örgütleyebilecek bir tür “kültürel aygıt” oluşturmaya başlamasının yollarını aramaktır.
İşçi hareketinin tarihinde bunun örnekleri vardır. Bunların en gelişmişleri, önce SPD'nin ve ardından KPD'nin tam olarak geniş bir faaliyet yelpazesini kapsayan bu tür organizasyonları geliştirdiği Almanya'dandır. Her iki durumda da, çalışmaların çoğunun Almanca olması ve bu nedenle yaygın olarak bulunmaması gerçeğine ek olarak siyasi sorunlar vardır. KPD'nin kültürel aygıtı, büyük ölçüde Uluslararası İşçi Yardımı (IAH) örgütü etrafında örgütlendi ve Willi Munzenberg'in egemenliğindeydi. Elimdeki kanıtlara göre bu, ‘sağcı’ sapmalara meyilli görünüyor ve bu nedenle belki de daha önceki bir denemede önerdiğim modeli tam olarak sağlamıyor. [23] Özellikle, radikalleşmiş burjuva aydınları ile militan işçiler arasındaki ilişki sorununu çözmüş görünmüyor. İkisinin çelişkili olması gerekmez, ancak yerleşik burjuva kültürel figürlerini Marksizme kazanmak ile militanların kültürel öz-faaliyetlerini örgütlemek arasında açıkça bir fark vardır. [24]
Ancak kanıtlar tamamen ‘yabancı’ değil. 1930'lardaki yozlaşması sırasında bile, İngiliz KP'si daha mütevazı olsa da benzer bir anlayışa sahip görünüyor. Sol Kitap Kulübü iyi bilinen bir örnektir, ancak başka faaliyetler olduğuna dair kanıtlar da vardır. [25] Aslında, işçi hareketinin bu unutulmuş kayıtlarını, bizim uzun zamandır Komünist Enternasyonal'in Tezlerine uyguladığımız türden eleştirel coşkularla acilen aramamız gerekiyor. Britanya'daki devrimci sol, büyüklük ve olgunluk açısından geliştikçe, eninde sonunda Williams'ınkinden daha iyi yanıtlar vermek zorunda kalacağız.
Notlar
1. Politika ve Mektuplar (NLB, 1979).
2. Kültürel Bilim Olarak İletişim, C.W.E.'de Bigsby (ed.), Popüler Kültüre Yaklaşımlar (Arnold, 1976), s.㺡.
3. Kültür ve Anarşi (CUP, 1969), s.ن.
5. Kültür ve Toplum (Penguen, 1968), s.𧈶.
8. Williams'ın kendi çözümünü tatmin edici bulmasam da, büyük ölçüde daha sonra değinilen siyasi sorunlar nedeniyle, bunu burada daha fazla geliştirmek çok fazla konu dışına çıkmak olur.
9. Terry Eagleton'da Eleştiri ve İdeoloji (Verso, 1978), s.㺛.
10. E.P. Thompson'ın ünlü bir incelemesinde Uzun Devrim ve A. Swingewood tarafından Kitle Kültürü Efsanesi (Macmillan, 1977), s.㺫.
11. Örneğin, bkz. Kültür ve Toplum, s.𧉂, kültürle ilgili bir pasajın olduğu.
12. Marksizm ve Edebiyat (OUP, 1977), s.𧆄.
13. Ülke ve Şehir (Paladin, 1975), s.㺑.
18. Bana Hardy'nin H.M. Hyndman.
19. Marksizm ve Edebiyat, s.𧅾.
20. Phillip Corrigan'da Medya Kültürü ve Toplum, cilt.㺋, no.ف.
21. Hapishane Defterlerinden Seçmeler (L&W, 1971), s.𧆅.
23. Sanat ve Devrim tartışması, Uluslararası Sosyalizm 2 :م, Yaz 1979. Bkz. B. Gross, W. Munzenberg (Michigan Eyaleti, 1974). Böylece Munzenberg, KPD'de 'yarı bağımsız' bir figür olarak çok sayıda girişim düzenlerken, 1935'ten önce de bir dizi 'popüler cephe' tipi konferanslar düzenledi.
24. Bazı sorunların ilginç ama kısa bir tartışması, Brecht'in J. Willett's'deki açıklamasıdır. Tiyatro Üzerine Brecht (Methuen, 1978), s.𧅮.
25. Joe Jacobs, içinde Gettodan Çıkmak (J. Simon, 1978), bunlardan bazılarının ‘içeriden’ bir hesabını verir. çok ilginç malzeme var Fotoğraf/Politika:ف (Fotoğraf Atölyesi, 1979).
Kültür nedir? Raymond Williams ve “Geleneksel Farklılık” Kültürel Teorisi
Kültür nedir? Bu, kalıcı bir tarihsel sorundur. Tüm tarihçiler, özellikle kültür tarihçileri, ifade edilsin veya edilmesin, kültür hakkında bir teoriye sahiptir. Bu aynı zamanda entelektüel bir tarihsel problemdir, çünkü kültür sürekli olarak teorize edilirken, belki de aşırı teorileştirilirken - her modern düşünce tarzı bir kültürel teori içerir - “kültür” kelimesinin kökenleri ve yörüngesi nadiren tarihsel olarak incelenir.
Francis Mulhern, New Left Review'un en son baskısında (Ocak-Şubat 2009), Raymond Williams'ın ünlü eseri Culture and Society'ye (1961) geriye dönük bir bakış yoluyla bu sorunları ele alıyor.
Mulhern, Williams'ın sınıf oluşumuna yaptığı vurguda Marksist olan kültür teorisinin zamana direndiğini savunuyor. Mulhern, "Her şey değişti," diye yazıyor, "toplumsal yaşamın kapitalist düzeni değişmedi." Bununla birlikte, teoriyi ısrarla çekici kılan sınıf kavramı değildir. Aksine, Williams'ın (biraz şaşırtıcı bir şekilde) Edmund Burke'ün ulusal "süreklilik" kavramını ilk çıkışı olarak kullanması, çalışmalarının yirminci yüzyıl batı düşüncesinde çoğalan daha etkili kültür teorilerinden bazılarını aşmasına izin veren şeydir.
Mulhern'e göre bu türden ilk önemli teori, Yeni Hümanizmin muhafazakarlığından Frankfurt Okulu Marksizmine kadar birçok siyasi maske takmış olan edebiyat eleştirisidir. Bu analiz tarzı, kültürü "yüksek" olarak, barbar, rafine edilmemiş kitlelerin üzerinde duran, bir toplumun sunabileceği en iyinin gerçek bir ifadesi olarak, genellikle evrensele dayandığı düşünülen olarak anlar. İkincisi, popüler kültürü en önemli toplumsal ifade olarak değerlendiren İngiltere'deki Birmingham Okulu'na odaklanan asıl “Kültürel Çalışmalar”dır. Stuart Hall gibi Birmingham teorisyenleri, popüler kültürü, bazen baskıcı, ancak çoğu zaman, karşı-sezgisel, yıkıcı veya sınırlayıcı siyasi anlamla doldurdular.
Bu iki önemli kültür teorisinin aksine, Williams kültürü Burke'den “alışılmış farklılık” olarak algıladı: Bizim kültürümüz, alışkın olduğumuz ve başkalarının olmadığı şeydir. Mulhern, "hem parametreler ['özel' hem de 'fark'] esastır: gelenek veya gelenek olarak anlaşılan herhangi bir şey, diğer sosyal geçerlilik biçimlerine göre önceliklidir ve geçerliliği farklılıktır. Bu nedenle kültür, kendi kendini doğrulayan doğrudan kalıtım kipinde bir kolektiviteyi farklılaştıran şeydir - buna karşılık değeri de tam olarak kolektiviteyi farklılıkta bağlamasıdır.” Mulhern, edebi eleştirinin ve Kültürel Çalışmalar kültürün yinelemelerinin diyalektik bir sentezi olarak hareket etmekten ziyade, her iki formülasyonun da “alışılmış farklılıktan” uzandığını iddia etmeye devam ediyor. Mulhern şöyle yazıyor:
“Geleneksel farklılık olarak kültür, kültürel eleştiri tarafından savunulan yüksek, azınlık rezervleri ve Kültürel Çalışmalar tarafından değer verilen popüler biçimler ve uygulamalar ile birlikte listelenecek nihai bir açıdan üçüncü bir çeşit değildir. Her ikisinin de temel özelliklerini sergiler. Bu, kültürel ilkenin normatif bir iddia biçimidir, en azından tanımladığı belirli kollektif için -gerçekte "biz" nasılız- ve bazı durumlarda, pürist İslam'ın spot ışıklı örneğinde olduğu gibi, evrensel iddialarda bulunur. Aynı zamanda, insan kaynakları ve çekiciliği bakımından aşağı yukarı popülerdir, kuşatan, ötekinin boyunduruğu altına girmelerine karşı gerekli bir savunma olarak anlaşılır ve birçok biçim alır: ırkçılık ve bağnazlık, aynı zamanda liberalizm, modernite, Tanrısızlık, materyalizm, bencillik, ahlaksızlık, Amerikanlaştırma vb. Ve geleneksel farklılık olarak kültür söylemi bu ikisinin özelliklerini bu şekilde birleştiriyorsa, bunun nedeni bir tür diyalektik çözüm içermesi değildir. Aksine, bu anlamda kültür, bilinen kültürel eleştiri çeşitlerinin (ve dolaylı olarak kültürel çalışmaların) ortaya çıktığı ilk biçim, matris olduğu içindir.”
Williams'ı kültürel teorinin entelektüel tarihine yerleştirmek için çok fazla: Bu geleneksel farklılık kavramı çağdaş tarihi açıklamaya nasıl yardımcı olur? Mulhern bunu modern hayata verilen ikiz tepkilere göre açıklıyor: çok kültürlülük ve gelenekçilik. Birincisiyle ilgili olarak, Mulhern çokkültürlülüğün standart Marksist eleştirisini -bunun yalnızca liberal kapitalizmin dar, kuralcı çerçevesi içinde özgürlük ve fırsat açtığını- yinelese de, çokkültürlülüğü daha standart liberal zeminlerde eleştirmek için geleneksel farklılık kavramını kullanır. Yani, devlet çokkültürlülüğü resmi politika haline getirdiği için (burada İngiltere'ye atıfta bulunuyor, ama bu aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri bağlamında da işe yarıyor), daha önce hiç olmadığı kadar geleneksel farklılıklara dikkat çekerek kültürel klişeleri sertleştirdi. Bu, özellikle İngiltere'deki büyük Müslüman göçmen nüfus için geçerlidir.
Geleneğin icadında da benzer bir şey oldu - "kolektivitelerin miraslarını değişen koşullara uyarladığı bir süreç". Mulhern şöyle yazıyor: “Geleneksel farklılık, ister doktrin olarak, ister ibadet olarak, ister manevi ayin olarak, isterse de onaylanmış davranış olarak olsun, en güçlü biçimde din düzleminde doğrulanır. Miras ve durumun olumsallıklarının onu desteklediği bu söylemsel mantığın nihai etkisi, gelenekçiliği, geleneksel ilişkilerin ve uygulamaların sistematik savunuculuğunu güçlendirmek ve ondan yararlananları her zaman topluluk olarak adlandırılan nüfusun doğal liderleri olarak onaylamaktır.
Kısacası, Mulhern'in (Williams'ın alışılagelmiş farklılık teorisi aracılığıyla) son otuz yıldaki Amerikan "kültür savaşları"na dair zorlayıcı bir tarihsel teori sunduğunu düşünüyorum. Farklılığı -aynı madalyonun iki yüzü gibi hareket eden tepkileri- onaylamak ya da suçlamak için geleneğin vurgulanması, kabile düşmanlığını arttırır ve sınıf düşmanlığı gibi daha üretken olabilecek diğer antagonizma biçimlerinin yerini alır. yorumlara açığım
Kültürel Teori ve Popüler Kültüre Giriş – John Storey
Raymond Williams'ın kültür analizi, kültürel teori, kültürel tarih, TV, basın, radyo ve reklamcılığın anlaşılmasına odaklanır.
– Kültürel analiz, bir kültürün kültürel ifadelerini analiz ederek ve dolayısıyla belirli bir yaşam biçimini yeniden yapılandırarak ve yorumlayarak bir kültürün neyi ifade ettiğini anlamak için bir yöntemdir. 3 tip vardır:
Kültür ideali = keşif ve tanımlama.
Belgesel = eleştirel değerlendirme.
Sosyal = Anlamların ve değerlerin netleştirilmesi.
Birincisi, kültürün bir insan mükemmelliği hali olabileceği anlamına gelen “ideal”dir. Yani zamansız bir düzen oluşturabilecek bazı evrensel değerler vardır. İkincisi, belirli bir kültürün hayatta kalan metinleri veya uygulamaları anlamına gelen “belgesel” dir. Odak noktası, bir kültürü oluşturan entelektüel ve yaratıcı çalışmaların insan deneyimidir. Son olarak, kültürün sadece belirli bir yaşam biçiminin tanımı olduğu “sosyal” vardır. Son kategori daha çok çağdaş bir analizdir. Üç noktayı alıyor ve her birinin kültürü ifade etmede nasıl farklı olduğunu açıklıyor, ancak hepsi birbirinden besleniyor.
Williams'a göre kültür, anlamları ve değerleri (duyguların yapısını) ifade eder ve kültürel analiz yoluyla bunları açıklığa kavuşturmak mümkündür. Toplumun sürekli değişimini “duygu yapısı” olarak tanımlar. Williams, her nesilde gençlerin topluma tepki verdiğini ve bunu yaparak kendi değerlerini ve kendi kültürel kimliklerini yarattıklarını öne sürüyor.
– Kültürel analizler, hiyerarşik bir kültür değil, ortak bir kültür ister / Kültür endüstrileri tarafından sağlanan mallar ile insanların onlardan ne yaptıkları arasında ayrım.
– Kültür üç düzeyde bulunur:
Yaşanmış kültür: İnsanların günlük yaşamlarında belirli bir yerde ve belirli bir zamanda deneyimledikleri / Kültürün belgesel kaydı aracılığıyla erişim (belirli bir zaman ve yer).
Dönem kültürü: Bir kültüre ait ürünleri ve günlük olguları içeren kayıtlı kültürdür.
Seçici geleneğin kültürü: Önceki kültür türlerini birbirine bağlayan kültürdür. Yaşanılan kültürü anlamak için seçilen metinlerin seçiminde egemen sınıfın çıkarları ve değerleri gibi birçok faktör etkili olmuştur.
Williams, kültür analizinde "kültürün tanımındaki üç genel kategoriyi" ana hatlarıyla belirtir. (S.45)
- İdeal: Belirli mutlak veya evrensel değerler açısından insan mükemmelliğinin bir durumu veya sürecidir. (S.45)
- Belgesel: Belli bir kültürün günümüze ulaşan metinleri veya uygulamaları. (S.45)
- Sosyal: Kültür, belirli bir yaşam biçiminin tanımıdır. (S.46)
Pratik toplumsal yargı süreçleri üzerine kurulacak ve yine de kendisini hafifletici ve toplayıcı bir alternatif olarak sunacak nihai bir “insan temyiz mahkemesi” olarak kültür. (S. 45 – İdeal)
– Kültür, insan düşüncesinin ve deneyiminin ayrıntılı bir şekilde çeşitli şekillerde kaydedildiği entelektüel ve yaratıcı çalışmaların bütünüdür (S. 45 – Belgesel)
– Kültür, kültürelciliğin kurulması için çok önemlidir. (S. 46 – Sosyal)
– Kültür hakkında düşünmenin üç yolu (kültürün sosyal tanımı): (S. 46)
- Belirli bir yaşam biçimi olarak kültür
- Belirli bir yaşam biçiminin ifadesi olarak kültür.
- Belirli bir yaşam biçimini yeniden oluşturma yöntemi olarak kültürel analiz.
– Kültür analizi, bu ilişkilerin karmaşıklığı olan organizasyonun doğasını keşfetme girişimidir. (S.46)
Duygunun yapısı: belirli bir zaman ve yerde belirli bir grubun, sınıfın veya toplumun ortak değerleri. (S.46)
- Kolektif bir kültürel bilinçdışı ile bir ideoloji arasında bir geçiş olan söylemsel bir yapıyı tanımlayın (S. 46)
- On dokuzuncu yüzyıl toplumunun çelişkilerinin kurgusal metinlerinde bilinçdışı ve bilinçli çalışma (s. 47)
– Kültür her zaman üç düzeyde var olur: (S. 47)
- Yaşanmış kültür: Belirli bir yerde ve zamanda belirli bir anda insanların günlük yaşamlarında deneyimledikleri (s. 47)
- Dönem kültürü: Sanattan en gündelik olgulara kadar her türden kayıtlı kültür (s. 47).
- Seçici geleneğin kültürü: Yaşanılan kültür ile dönem kültürlerini birbirine bağlayan unsur (s. 47)
– Kültürel geleneklerin seçiciliği hakkında: Bu seçim sürecinin her zaman egemen olan sınıfın çıkarlarıyla ilgili olması ve hatta yönetilmesi yönünde bir eğilim olacaktır (s. 48)
– Kültürel gelenek sadece bir seçme değil, aynı zamanda bir yorumdur (s. 48)
Williams, kültür endüstrileri tarafından sağlanan metalar ile insanların bu metalardan yaptıkları arasında ayrım yapmamız konusunda ısrarcıdır (s. 49).
Patch'in ücretsiz, gerçek zamanlı güncellemeleriyle Hicksville'de neler olduğunu öğrenin.
Lisedeyken, Müdür Raymond Williams yakın zamanda gördüğü olumlu şeyleri yansıttı. "Benim için neşe, binaya geri dönmekten ve öğrenciler ve meslektaşlarla etkileşime girmekten ve öğrencilerin öğrenmesini teşvik etmenin farklı yollarını bulmaktan geliyor" dedi. "COVID'in kısıtlamalarından önce güçlü ilişkiler geliştirdik ve bu yüzden başarılı olduk. Birbirini önemseyen ve saygı duyan sağlam bir okul topluluğu kurduk. 'Merhamet' şu anda hepimizin benimsemesi gereken bir kelime."
Bölge, Bay Williams'ın bahsettiği daha büyük topluluğun bir parçası olduğumuzu hepimize hatırlatmak için "Hikayemizi Anlatmak" serisine devam ediyor. Sabır, dayanıklılık ve şefkat uygulamak, Hicksville'i hem başarılı hem de zorlu zamanlardan oluşan uzun bir tarih boyunca gördü. Hicksville Lisesi'ne devam etmek, bölgedeki bir öğrencinin eğitim yolunun zirvesi olmaya devam ediyor. Ve bu değişmedi - bir öğrenci ister okulda derslere devam ediyor isterse uzaktan öğreniyor olsun - lise, umut ve olasılıklarla dolu parlak bir geleceğe doğru atılan en önemli adımdır.
27.3 dönümlük bir arazi üzerinde yer alan sarı tuğlalı bina, klasik bir yüzyıl ortası tarzında Division Avenue boyunca sağlam bir şekilde uzanıyor. Binanın temel taşı 1954'ü başlangıç noktası olarak kaydeder, ancak lise aslında on yıllar önce Kudüs Caddesi'ndeki mevcut ortaokul binasında başladı.
Lise arşivlerinde düzenlenen bir yayında, "1850'de nüfustaki keskin artış eğiliminden kısa bir süre sonrasına kadar Hicksville'deki okulların herhangi bir kaydı yoktu." İlk okul, daha sonra 1868'de aynı sitede daha büyük bir okul oluşturmak için yıkılan tek odalı bir fıçı tahtası binası olan Nicholai Sokak Okulu idi.
21 Şubat 1901'de okul bölgesi Hicksville Union Ücretsiz Okul Bölgesi No. 17 olarak düzenlendi. 1914'te okulun 438 kayıtlı öğrencisi ve 14 öğretmenden oluşan bir kadrosu olduğu bildiriliyor. 1914 yılında, lise oluşturuldu ve New York Eyalet Üniversitesi tarafından Regents sertifikası verildi. İlk mezun sınıf beş üyeden oluşuyordu ve ikinci sınıf iki üyeden oluşuyordu.
Hicksville Lisesi mezunlarının en eski görüntülerinden biri basitçe "1915 Sınıfı" olarak etiketlendi. Görüntü, Nicholai Sokak Okulu'nun veranda basamaklarında birlikte duran dört genç kadını gösteriyor.
Hicksville'in nüfusu, 1923'ten 1936'ya ani bir artış göstererek büyümeye devam etti. 1923 baharında, topluluk, yeni bir lise için arazi satın alınması için 20.000 $ ve bir Ortaokul inşaatı için 250.000 $'ı onaylamaya oy verdi. Aralık 1923'te Kudüs Caddesi'ndeki Ortaokul-Lise inşaatı için hafriyat başladı. Temel taşı 26 Nisan 1924'te atıldı, aynı yıl Bölge Doğu Caddesi'ni ikinci gramer okulu olarak inşa etti.
Arşiv kayıtları, 1924'teki Şükran Günü tatili sırasında, "lise ekipmanının yeni binaya taşındığını ve 4 Aralık'ta yeni binada Ortaokul (7 ila 12. sınıf) öğrencileri tarafından işgal edildiğini belirtiyor. Bu büyük ölçüde rahatladı. Nicholai Caddesi gramer okulundaki tıkanıklık."
1925 yılına gelindiğinde, Hicksville eyalet sayımına göre 4.762 nüfusa sahipti. 4.500'ün üzerinde nüfusu ile bölge daha fazla devlet yardımı alabildi ve yönetim kurulu bir Okul Müfettişi kiralamak için harekete geçti. Denetleyen Müdür E. A. Van Slyke, 1925 yılında ilk Müfettiş olarak işe alındı. Aynı yıl Müdür Yardımcısı Mabel R. Farley, Ortaokul Müdürü olarak atandı. Müfettiş Van Slyke, 1936'da emekli olana kadar 13 yıl boyunca bölgenin eğitim lideri olarak devam etti.
Hicksville'in nüfusu II. Dünya Savaşı'ndan sonra arttı. 1948 yılının Kasım ayında, yeni okul siteleri için fon elde etmek için bir halk oylaması yapıldı. Burns, Dutch, Fork, Lee, Old Country Road ve Woodland ilkokulları, banliyö konut taleplerini karşılamak için hızla art arda inşa edildi. 1954 yılında, yeni lise Division Avenue konumunda inşa edilmiştir. Mabel R. Farley, 1956'da emekli olana kadar Müdür olarak atandı. Bugüne kadar, Bayan Farley lisenin en uzun süre görev yapan Müdürü olmuştur.
Mabel Farley bölgeye sadakatle hizmet etti, önce Nicholai Street Okulu'nda öğretmen olarak ve daha sonra binanın 1954'teki açılışından emekli olana kadar lise müdürü olarak görev yaptı.
1953 Hicksville Lisesi'nden Bay Denward Collins, yeni binanın Müdürü Bayan Farley'i tanıyordu. Aslında, Bayan Farley, Bay Collins'in annesinin Nicholai Caddesi Okulu'ndaki öğretmeniydi. Liseyi hala Kudüs Caddesi üzerindeyken okudu ve mezun oldu. Ailesi toplulukta beş nesli temsil ediyor – oğlu, aile evinde yaşayan dördüncü nesil.
Bay Collins, Bayan Farley'i oldukça iyi hatırlıyor. "Ben Nicholai Caddesi'ndeki anaokulundayken lisede müdürdü. Hicksville'in resmi olmayan bir belediye başkanı varsa, öyleydi. Okulla evliydi – Cebelitarık Kayası kadar güçlüydü ama öğrencilere karşı empatisi vardı. ve öğretmeyi gerçekten biliyordu. Emir verdi ve çok saygı gördü. Bir keresinde, Amerikan Lejyonu tarafından Boys State'e katılmak üzere seçildiğimi söylemek için ofisine çağırdı. Gerçekten onur duydum - ona çok saygı duydum "
Bayan Farley'e ek olarak, HHS'nin takip eden on yıllar boyunca birçok büyük lider oldu. Bay Raymond Williams, sekiz yıldır Hicksville Lisesi'nde Müdür olarak görev yapmaktadır. "Hicksville, harika kültürlerin bir araya geldiği bir potpuri," diye açıkladı. Müdür Williams, lisans eğitimini Adelphi Üniversitesi'nde, Yüksek Lisans derecesini ve NYS İdari Sertifikasını College of New Rochelle'de tamamladı. East Hampton'da iki yıl ortaokul beden eğitimi öğretmenliği yaptı, bir yıl Westbury'de Dekan, iki yıl Kuzey Babil'deki Robert Moses Ortaokulunda Müdür Yardımcısı ve sekiz yıl Kuzey Babil Müdürü olarak görev yaptı. Lise.
Topluluğun ilginç hikayelerinin çoğu, Hicksville Lisesi'ne geri dönüyor. Örneğin, Hicksville tren istasyonundaki görkemli beton kartalı fark ettiyseniz, Hicksville Lisesi Latince öğretmeni Bay Samuel Goldberg ve öğrencilerinin çabalarının sonuçlarını görüyorsunuz. Bay Goldberg'in genç bir Latin bilgini içeren sınıfı, HHS'nin 1964 Sınıfı olan Bay Harvey Goldstein, 1963'te yıkıma hazırlanan NYC'deki eski Penn İstasyonu'ndan kartallardan birinin korunmasını sağlamak için mektuplar yazdı. Erica Sinisky, Bay Goldstein'ın kızı hatırladı: "Babam, Bay Goldberg'in yıkıma nasıl tutkuyla karşı çıktığını ve Latin sınıfının mektup yazarak nasıl tavır aldığını ve sonunda eskileri ölümsüzleştiren çok imrenilen 22 kartaldan birini nasıl elde ettiğini anlatıyor. Mektup istasyonu."
Bay Goldstein, "Hicksville Tren İstasyonu'na her gittiğimde ve kartalı gördüğümde çok gurur duyuyorum" dedi. "Bay Goldberg harika bir öğretmendi. NYC'nin Neo-Klasik mimarisini değiştirdiğini ve kaybettiğini hissetti. Öğretme yöntemleri ilgi çekiciydi. Bize çok fazla arka plan verdi ve Latince öğrenmeyi ilginç hale getirdi." Sınıf arkadaşı Joseph Platt da aynı fikirde. "Bay Goldberg dört yıldır bende. Latince çok kuru olabilir ve öğrenmeyi ilginç ve eğlenceli hale getirdi."
Uzun zamandır Hicksville sakinleri gibi, Carolyn Pinto'nun ailesi de bölgeye üç kuşaktır derinden bağlı. Babası dokuz çocuktan biriydi ve çocukluğunun çoğunu Hicksville'de geçirdi. Kayınvalidesi Burns Caddesi'ne gitti ve Burns'te öğrenciydi. Aslında, gelecekteki kocası Louis, Jr. ile okuldaki anaokulunda tanıştı. İkisi de 1999'da HHS'den mezun oldular. Çocukları şu anda ortaokula ve Burns Avenue'ya gidiyor ve Bayan Pinto, Burns'ün PTA'sının Eş Başkanıdır. Carolyn, "Buradaki öğretmenler her zaman inanılmazdı" dedi. "Bu topluluk insanlarla ilgili. Lisede müzik ve tiyatro programları harikaydı. Koro öğretmeni Bay Dan Kristoff (Küçük Tiyatro'nun adını aldı) kapsayıcı ve ilgiliydi. Kocam aslında tiyatro eğitimi almaya devam etti. Hicksville benim evim gibi. Çok mutlu anılarım var. Çocuklarım da bizim bulunduğumuz sınıflardaydı ve şimdi onlar da mutlu anılara sahip olacaklar."
COVID sırasında hayat çok farklı şekillerde de olsa devam ediyor. Okul bölgesi, öğrencilerine hizmet ederek, aksi takdirde değişen bir dünyada hoş bir istikrar ve umut soluğu sağlayarak ilerlemeye devam ediyor. Ne de olsa, bize yavaşlamayı ve hayatımızda gerçekten önemli olan insanları ve yerleri düşünmeyi öğreten böyle zamanlar.
Hicksville Lisesi hakkında daha fazla bilgi edinmek için şu adresi ziyaret edin: https://hs.hicksvillepublicschools.org/ HHS mezunları haberleri için lütfen şu adresi ziyaret edin: http://hixnews.com/2003/. Liseyi sosyal medyada da takip edebilirsiniz – Twitter: @hps_hhspride ve Instagram: hicksvillehigh.
Bu basın bülteni Hicksville Devlet Okulları tarafından hazırlanmıştır. Burada ifade edilen görüşler yazarın kendisine aittir.
Erişim seçenekleri
Jon Lawrence, Stefan Collini, Guy Ortolano, Tim Rogan ve Gabriel Glickman'a ve Duncan Kelly'ye ve Modern Entelektüel Tarih'in iki anonim okuyucusuna, bu makalenin önceki versiyonlarına ilişkin anlayışlı yorumları için gerçekten minnettarım. Ayrıca Colorado-Boulder Üniversitesi'ndeki Norlin Kütüphanesi'ndeki Erika Kleinova ve meslektaşlarına ve Richard Burton Arşivleri personeline, Swansea Üniversitesi Caronwen Samuel'e ve Galler Ulusal Kütüphanesi personeline ve Merryn Williams'a teşekkür etmek istiyorum. babasının belgelerini kullanma izni.
Medya Teknolojisi ve Kültür Arasındaki İlişki Üzerine Raymond Williams ve Marshall McLuhan
Marshall McLuhan ve Raymond Williams, medyayı ve medyanın toplum ve kültürle olan ilişkisini anlamamıza önemli katkılarda bulundular. Özellikle McLuhan, konuyla ilgili etkili bir düşünür olmuştur ve fikirleri bugüne kadar tartışılmaya devam etmektedir. McLuhan'ın çalışması, medyanın nasıl özel bir alan değil, siyaset, ticaret ve kültürün iç içe geçtiği bir alan olduğuna vurgu yaptı. Medya ekolojisi alanının kurucu babalarından biri olan McLuhan, temel fikirlerini 1950'ler ve 60'larda ortaya koydu. Bu, telekomünikasyon teknolojisinde hızlı bir büyüme dönemiydi. McLuhan'ın üstlendiği proje, "insanlık tarihinin nüanslarının ve büyük taramalarının iletişim medyası tarafından nasıl mümkün kılındığını" açıklamaktan başka bir şey değildir. (Strate, 2004) Raymond Williams'ın medya analisti olarak kariyeri, McLuhan'ınkini başardı.Sonuç olarak, McLuhan'ın teorilerinin birçoğundaki kusurları görebildi ve onları büyük ölçüde düzeltebildi. Williams'ın selefinden farklı olduğu nokta, medyayı yalnızca teknolojik boyuttan ziyade daha geniş sosyo-kültürel ve ekonomik boyutlara yerleştirme yeteneğiydi. Bu makale, McLuhan'ın medya çalışmalarını yöneten birçok temel kavramı ortaya koyarken, medyayı incelemek için daha sağlam ve gerçek bir anlayış çerçevesi sunan Williams olduğunu tartışacaktır. Argümanları, televizyon ve internet gibi dijital medya durumlarında tartılır. Ve son olarak, her iki akademisyenin de kavramlarının yetersiz kaldığı durumlarda, Noam Chomsky ve Edward Herman tarafından önerilen Propaganda Modeline, medya ve işlevselliği hakkında daha kapsamlı bir anlayış sunması için başvurulur.
McLuhan'ın ilginç fikirlerinden biri, medyanın iletişim teknolojisinden çok daha fazlası olduğudur. Tüm “insan icatlarını ve yeniliklerini” içerir. Bu görüşe göre, kitle iletişim araçlarını oluşturan bileşenler, “ana kitle iletişim araçları ve iletişim teknolojilerine ek olarak konuşulan kelime, yollar, sayılar, giyim, konut, para, saatler, otomobil, oyunlar ve silahlar”ı içerir. (Driedger & Redekop, 1998) Bu nedenle medya, etkili bir şekilde insanların ve onların algılama yetilerinin ve yeteneklerinin bir uzantısıdır. Bu kurulumda bilginin yayılmasında verimlilik ve hız olsa da, endişeler, beraberindeki olumsuz sonuçlardır. Örneğin, bu yaygın medya alanının bir sonucu, bilgi işlemenin aşırı yükü altında kritik yetilerimizin uyuşmasıdır. 'Mecranın mesaj olduğu' bu kültürel düzende, medya teknolojisinin “nasıl ve ne ilettiğimiz, nasıl düşündüğümüz, hissettiğimiz ve duyularımızı nasıl kullandığımız ve sosyal organizasyonumuz, yaşam biçimimiz ve dünya görüşü." (Driedger & Redekop, 1998) McLuhan'ın medya teknolojisinin kültürü belirleme ve dikte etme gücü konusundaki endişelerine katılıyorum. McLuhan ayrıca şunları savundu:
“Duyusal organizasyon ve duyusal organizasyon ile düşüncenin doğası arasındaki ilişki, kişinin bir ortamla doğrudan deneyimi tarafından şekillendirildi. Televizyonu yüksek katılımlı bir ortam olarak gördü ve bu da izleyicilerin tüm deneyimlerinde aynı düzeyde katılım istemesine yol açtı. Bu, onun televizyonu bir “cool” mecrası olarak tanımlamasına dayanıyordu ve yüksek düzeyde yapılandırılmış “sıcak” caz ile daha yapılandırılmamış “cool” caz arasındaki ayrımdan yola çıkarak daha fazla dinleyici katılımı sağlıyordu. ” (Driedger & Redekop, 1998)
Bu teorinin artık yanlış olduğunun kanıtlandığını iddia etmek adil olur, çünkü televizyon aslında aktif katılımın aksine sadece pasif tüketim gerektirir. Gerçekten de, televizyon böylece aşağılayıcı "aptal kutu" ve "tüp" terimlerini elde etti. Bu, McLuhan'ın bir ortamın doğasına ilişkin kavrayışının yanlış olduğu birkaç örnekten biridir. Ancak medyanın kültür üzerindeki etkisiyle ilgili diğer teorilerinden bazıları genellikle doğrudur. Medya üzerine teorilerini ilk olarak The Mechanical Bride: Folklore of Industrial Man adlı ilk çalışmasında dile getirdi. İlk olarak 1951'de yayınlanan bu kitap, daha sonra medyanın doğası ve olanak sağlayan teknoloji hakkındaki düşüncelerinin aksine medya içeriğine odaklandı. McLuhan, “popüler kültürün teknolojik toplumun tutumlarını, inançlarını ve değerlerini yansıttığı ve desteklediği” yolları tanımlar. (Strate, 2004) Bu ortamda, insanlar teknokratik sosyal düzeni destekleyen belirli şekillerde koşullandırılır. McLuhan, profesyonel alanında süper bir uzman olan, ancak parçası olduğu sistemle eleştirel bir şekilde ilişki kurma yeteneği sınırlı olan 'teknolojik adam'a atıfta bulunur. McLuhan bu sınırlamanın yansımalarını tam olarak dile getirmese de, Raymond Williams'ınki bu bilimsel boşluğu dolduruyor. 'Teknolojik kadın'ın bir montaj hattında olduğu gibi seri olarak üretildiğini detaylandırıyor. Sabun, kozmetik, ev aletleri vb. ürünlerin tüketiminin bir ürünüdür. Daha fazla mekanizasyonla, geleneksel rollerinden bazıları, örneğin çamaşır makinesi gibi otomatik bir makineye kaydırılır. Kitle iletişim araçlarının geniş çapta yayılması ve nüfuz etmesi, çocukların özellikle etkilerinin rehin alınmasını sağlayacak şekildedir. Böylece teknolojik çocuklar anne sütü yerine bebek maması ile beslenerek büyüyorlar. Ortaya çıkan yerine getirilmemiş yenidoğan dürtüsü, onları daha sonraki yaşamda oral bir fiksasyona yönlendirir. Bu, sigara ve alkol bağımlılığı şeklinde kendini gösterir - Coca-Cola bile bu saplantıyı doyurmanın bir kaynağıdır. Ancak onları tüketim döngüsünde yerleşik tutan bu fiziksel tuzakların ötesinde, zihin yetileri üzerinde daha önemli etkiler vardır.
Kara Dağlar'daki bir köy olan Galler sınırından gelen Raymond Williams, Cambridge Üniversitesi'nde öğretilen kırsal yaşam görüntülerinin gördükleriyle eşleşmediğini buldu. Cambridge'de bir akademisyen olarak, Birleşik Krallık'ta hiçbir zaman kırsal kesimden ayrılmamış olan zıt şehir fikriyle birlikte çelişkiyi inceledi ve inceledi. Dünyanın diğer bölgelerinde şehirsiz kırsal yaşam vardı, ancak İngiltere'de çok uzun bir süre yoktu.
Bölüm 2, Bir Perspektif Sorunu, eski bir sürekli kırsal yaşamın son zamanlarda sona erdiği fikrini inceliyor. Yazarlar genellikle kendi çocukluklarında var olan bu zamansız düzeni hatırlarlar. Ama yazarlara çocukluklarından itibaren bakın ve onlar eski yazarın çocukluğunda hala var olan zamansız düzenin çoktan ortadan kalktığını düşünüyorlar. 1516'da Thomas More'a kadar giden bir örnekler zinciri verir.
Kent yaşamı da incelenir - özellikle bkz. bölüm 19, Karanlığın ve Işığın Şehirleri.
İçinde Ülke ve ŞehirRaymond Williams, 16. yüzyıldan bu yana İngiliz edebiyatında ülke ve şehir imajlarını ve bu imajların İngiltere'deki kapitalist gelişmeyle bağlantılı sosyal ve ekonomik değişimleri kavramsallaştırmada nasıl merkezi semboller haline geldiğini analiz ediyor. Williams, kırsal yaşam kavramını basit, doğal ve katkısız olarak çürüterek, ülkenin bir Altın çağ imajını bırakıyor. Williams'a göre bu, 16. yüzyıldan beri ülkede var olan sınıf çatışmasını, düşmanlığını ve husumetini gizleyen “bir hatıra işlevi gören bir mit”tir. Williams, bu görüntülerin İngiliz şairlerin, romancıların ve denemecilerin yazılarına nasıl yerleştirildiğini gösteriyor. Bu yazarlar sadece kır-kent ayrımını yeniden üretmekle kalmamış, aynı zamanda eserleri mevcut toplumsal düzeni haklı çıkarmaya da hizmet etmiştir. Kent ise İngiliz romanlarında kapitalist üretimin, emeğin, yerleşimin ve sömürünün sembolü olarak tasvir edilir ve ülkenin “kara aynası” olarak görülür. Şehir, modernliğin merkezi, yalnızlığın ve romantizmin kaybının mükemmel bir yeri olurken, ülke Eden'i temsil ediyordu. Charles Dickens ve Thomas Hardy'nin romanlarında, yalnız ve izole ruhlar arasında bir kayıp hissi ve aynı zamanda bir uyum duygusu var gibi görünüyor.
Williams'a göre, “ülke ve şehir karşıtlığı, deneyimimizin merkezi bir bölümünün ve toplumumuzun krizlerinin bilincine vardığımız başlıca biçimlerden biridir” (s. 289). Fikirler ne tür deneyimler yorumluyor görünür ve neden belirli biçimler bu dönemde ya da o sırada ortaya çıkar ya da yinelenir? Bu soruları yanıtlamak için Williams, “fikirlerin çeşitli biçimlerini tarihsel ve eleştirel olarak izlememiz gerektiğini” savunuyor (s. 290). Williams'ın çalışmasını esasen önemli kılan bu tarihsel bakış açısıdır, çünkü şehir kırsalda barış ve uyum arayışında olan kötü olarak basit, ikili bir açıklamayı reddeder. Bunun yerine, Williams ülkeyi ayrılmaz bir şekilde şehirle ilişkili olarak görüyor. Williams, tarihsel, yaşanmış biçimi ararken, en iyi bilinen iki kategorisini ayırt eder: "bilinebilir topluluklar" ve "duygu yapısı". Yüzyıllar boyunca, Williams, şairlerin ve romancıların eserlerinde hakim duygu yapısını - toplumun kurumsal ve ideolojik örgütlenmesinden farklı bir topluluğun yaşanmış deneyiminin izlerini - tanımlar.
Aynı şekilde, Williams, romancının insanları ve onların ilişkilerini özünde bilinebilir ve iletilebilir yollarla göstermeyi teklif etmesi anlamında, çoğu romanı “bilinebilir topluluklar” olarak görür (s. 163). Özetle, Williams özellikle şunları söyledi: “Her zaman sınırlı bir araştırmaydı: ülke ve şehir tek bir gelenek içinde. Ama beni, anlamlarını, içerimlerini ve başkalarıyla olan bağlantılarını sunabileceğim bir noktaya getirdi: olası birçok ortak çalışma türü için tartışma ve değişiklik için ama her şeyden önce bir vurgu için - bir deneyim duygusu ve değiştiriyoruz—yaşadığımız birçok ülke ve şehirde” (s. 306).
Raymond Williams (1921): Kültürel Üretim ve Emek Süreci
İtibaren Bugün Sosyalizm, No. 29, Haziran 1998, s. 30.
Iain Dalton tarafından yazıldı.
için Einde O’Callaghan tarafından işaretlendi. Çevrimiçi Troçkizm Ansiklopedisi (ETOL).
Raymond Williams, Marksist kültürel ve edebi eleştiriyi yeniden canlandıran işçi sınıfı Marksist bir eleştirmendi. VICTOR PAANANEN, ölümünden on yıl sonra, çalışmalarını saygıyla anıyor.
OCAK 1998 Marksist edebi ve kültürel eleştiriye bu yüzyılda İngiltere'de yazanlar arasında en büyük katkıyı yapan kişi olan Raymond Williams'ın ölümünün üzerinden on yıl geçti. Marksist eleştirinin ilerleyebilmesi için, şimdiye kadar olduğundan daha eksiksiz bir Marksist, hatta daha eksiksiz bir materyalist olması gerekiyordu. Marksizmin materyalist bakış açısı, insanların dünyada yaptığı işi – emek sürecinin kendisini – temel gerçeklik olarak görür. Emek her zaman maddi ve toplumsal bir süreçtir ve Marx, edebi ve diğer "sanatsal" üretim türlerinin de emek olarak anlaşılmasının temelini attı.
Ne yazık ki, Marx'ın bu konudaki ilk çalışmaları çok az ilgi gördü ve sanatsal üretime diğer emeklerden farklı olarak bakılmaya başlandı. Daha sonra önerileceği gibi, Williams emeğin merkeziliği konusundaki argümanını daha da açık hale getirmiş olabilir. Yine de, eleştiriyi ‘sağdan’ yapan Marksist eleştirmendi ve şu anda dünya çapında sahip olduğu geniş etkiyi tamamen hak ediyor.
Williams'ın edebiyat eleştirisindeki Marksist geleneği derinlemesine sorgulaması, yalnızca daha iyi Marksist eleştiri değil, aynı zamanda Marx'ın gerçekte ne söylediğine dair daha kapsamlı bir anlayış da üretti. William'ın ilerlemenin yolu hakkındaki sezgileri en başından sağlam görünüyordu, ancak yine de Christopher Caudwell, Ralph Fox ve Alick West gibi daha önceki İngiliz Marksistlerin rehberliğinin çoğunu yeniden düşünerek ve reddederek ileriye giden yolu temizlemesi gerekiyordu. . Ayrıca kıta teorisyenlerinden, özellikle Louis Althusser'den kaynaklanan idealist Marksizmin etkisine de direndi.
Williams'ın tanımlayacağı ve yararlı hale getireceği terimlerden birini kullanmak için, Williams, Galler'deki bir köy olan Pandy'de bir demiryolu işaretçisinin oğlu olarak işçi sınıfı bir aileye doğmasıyla belirlenen bir 'uyum' avantajına sahipti. Köyde küçük çaplı genel grev şiddetli bir şekilde verildiğinde beş yaşındaydı (Williams, Politika ve Mektuplar, P. 27). Williams, ara sıra bu tür topluluklarda ortaya çıkan erken gelişmiş burslu çocuktu ve Cambridge'de bir işçi sınıfı ailesinden yalnızca bir kişiyle tanıştığı bir yer kazandı.Politika ve Mektuplar, P. 40) ve eğitiminin dayandığı dar ‘kültür’'nin, içine doğduğu tüm yaşam biçiminin çoğunu dışladığını hemen anladı. İlk denemelerinden birinin belirttiği gibi, kültür ‘sıradandır’, insanların nasıl yaşadığıdır.
Okul müfredatında görünenin aksine, kültür, bir yönetici sınıfın yüzyıllar boyunca duygularını ortaya koyduğu sanatsal ifadenin örneklerinden oluşmaz. Matthew Arnold'un kültür ideali, “bilinen ve söylenenlerin en iyisi”” – çoğu liberal eğitimin temelidir– sadece sıradan insanların deneyimlerini dışlamakla kalmadı, aynı zamanda dünyayı herkese yabancı şekillerde anladı. dar sınıf temelli bir kardeşlik içinde değil.
Williams'ın yönetici sınıfın eğitim sistemiyle karşılaştığında yaptığı gibi, kişinin uyumunun bilincine varmak, ‘taahhüt’'e geçmektir. Bu sebepten dolayı. Williams'ın hayatı da baştan sona kararlı bir siyasi hayattı. Sosyalistlerin Stalinizmin uzun gecesinde karşı karşıya kaldıkları koşullar göz önüne alındığında, Williams, bürokratik olmayan ve demokratik ama yine de devrimci bir sosyalizme giden bir yol aramak zorunda kaldı ve bunu, yaşam boyu süren bir arayış içinde yaptı. Marx'ın özgün entelektüel katkısı.
Komünist Partinin geleneksel köklerine sahip olduğu bir topluluktan, Cambridge'deyken KP'ye katıldı, ancak savaş yıllarında (aktif hizmet gördüğü) savaş sonrası sosyalist harekette yeniden ortaya çıkmak için uzaklaştı. Yeni Sol'un kurucu figürleri ve 1967'nin baş yazarı 1 Mayıs Manifestosu.
Williams, reformistlere ve kariyercilere karşı her zaman sabırsızdı: İleri Emek Yürüyüşü Durduruldu mu? örneğin 1981'de, bir İşçi Partisi'nin kapitalizm içinde küçük kazanımlarla yetinmekle yetinmeyip, sosyalizme tam bir programatik bağlılık göstermesi çağrısında bulundu.
1977'de verdiği bir röportajda Williams, “a nesil bloğu” (Politika ve Mektuplar, P. 402) onu Troçki'nin devrimci teoriye katkısını keşfetmekten alıkoydu, ancak görüşmecisinin, yeni bir siyasi düzenin ortaya çıktığı bu toplumsal süreci kavramanın, Troçki'nin derin kavrayışı, büyük mirası olduğu şeklindeki ifadesini kabul etti. Troçki'nin düşüncesi'(s. 399).
Şüphesiz, Williams'ın Komünist Parti ile kısa süreli ilişkisi, ona, Troçki'ye dair, üzerinden atmakta güçlük çektiği çarpık bir bakış açısı kazandırdı. Yine de, Terry Eagleton'ın fark etmeye başladığı gibi, Williams'ın kariyerinin çarpıcı bir özelliği, genç radikalden orta yaşlı gericiye her zamanki klişe yürüyüşün memnuniyetle tersine çevrilmesiyle siyasi sola doğru istikrarlı bir şekilde ilerlemesidir ( Eagleton, Williams'ın ölüm ilanı Yeni Sol İnceleme, 1988).
Williams, Marksist metinlerde bariz çelişkiler veya belirsizlikler bulduğunda, bunu söylemekten asla çekinmedi ve bir süreliğine 'Marksist' etiketine direndi. onun Kültür ve Toplum (1958), bir zamanlar eleştirmen Christopher Caudwell'in sözde bilim mi yoksa Marksist bir estetik mi ürettiği sorusu üzerine öfkelenen tartışmaya bakar ve 'Marksist olmayan biri' olarak, bunun kendisine göre olmadığını beyan eder. karar ver. Bununla birlikte ve karakteristik olarak, o ilk ve önemli kitapta, ‘temel’ ve ‘üstyapı’ gibi kavramların Marksist açıklamalarının yetersiz formülasyonlar olduğunu beyan etmesine rağmen, bu ilişkiyi yeniden düşünmek için neredeyse yirmi yıl harcayacaktı. , bir Marksist olarak, daha materyalist – daha Marksist bir şekilde açıklayın.
Edebiyata ve kültüre gerçek anlamda Marksist bir yaklaşım için verilen bu uzun mücadele sonunda dönüm noktası niteliğindeki kitapla sonuçlandı: Marksizm ve EdebiyatBu zamana kadar, Williams'ın düşüncesi Marx'a daldırılarak o kadar tazelenmiş ve netleşmişti ve onun yaşam boyu uyumu ve bağlılığı ekonomik-politik-tarihsel bütünlük içinde o kadar tam olarak doğrulandı ki, şimdi Marksizm aracılığıyla kavradı. Kendisini bir Marksist ve edebiyata yaklaşımını bir "kültürel materyalist" olarak ilan etmekten çekinmiyor. Marksizm ve Edebiyatkendisi şimdi yirmi yaşında olan, Williams'ın kariyerinin merkezi kitabı ve Marksist eleştiriyi canlandıran ve ona yeni görevler veren kitap olarak durmalıdır.
KİTAP, önceki Marksist eleştirmenler tarafından çarpıtılmış anahtar kavramları inceleyerek DEVAM EDİYOR. Aynı zamanda, edebiyatla ilgili burjuva formülasyonlarının yetersizliğini açığa vurur ve "tür" gibi sıradan kategorilerin değeri ve "yazar"ın doğasına ilişkin olağan anlayışlar hakkında derin şüpheler uyandırır. Edebiyat uzun zamandır anlamsız ve tutarsız bir şekilde dar bir ‘türler’ ya da roman, epik ya da lirik gibi türler– içinde sınıflandırılmıştı, ancak bu tür kategoriler hem toplum değiştikçe gelişmeleri hem de onun yarattığı yenilikçi dürtüyü görmezden geliyor. insan gösterir. ‘yazarlar’'ye gelince, bir toplum ve ekonomik sistem içinde emeği geçen herkeste olduğu gibi, toplumsal rol, bilinç ve bağımsızlık derecesinde büyük farklılıklar vardır.
Bir açıklama kitabı için, Marksizm ve Edebiyat Williams'ın Marksizm ve edebiyatla yaşam boyu süren mücadelesini adeta yeniden üreten görünüşte küçük ayrımları ortaya çıkarmak için gerçekten çok mücadele etmesi gerektiği için okuma talep ediyor. Ayrıca örnek azlığından da muzdariptir: Williams, kitabın yazıldığı Oxford tanıtımları dizisinin formatının, elindeki sayfa sayısını ciddi şekilde kısıtladığını açıklar. Williams'ın pek çok kitabı ve makalesinde, son yıllarda eleştiriye musallat olan jargondan dikkat çekici bir biçimde uzaktır, ancak burada dil, çoğu okuyucunun soyut ve yabancı olduğu izlenimini uyandırır. Yine de, sorunlarına rağmen, Marksizm ve Edebiyat 218 dolu sayfasıyla Marksist eleştirinin ve Marksizmin kendisinin önemli ölçüde ilerlemesini sağlayan bir kitap olmaya devam ediyor.
Antropologların – kelimesini kullandığı anlamda en doğru şekilde ‘bütün bir yaşam tarzı’ – ‘kültür’ anlamına gelen ‘Kültür’, her zaman insanlar tarafından yapılan bir şeydir. Marx, bir kültür yapmanın aynı zamanda maddi, toplumsal üretimin de emek olduğunu göstererek, insanların kendi dünyalarını yaptıkları fikrini geliştirdi. Ancak birçok Marksist, Marx'ın aksine, ideolojinin, fikir üretiminin kendisinin maddi ve toplumsal olduğunu kavrayamadı. Marx, ‘taban’ ve ‘üstyapı’ (‘) metaforunu kullandı.Überbau’) ve Marksist eleştirmenler ve diğerleri, bu ilişkiyi, maddi ve entelektüel alanların tamamen Marksist olmayan bir ayrımı açısından ele aldılar. (Bir Marksist için, ‘toplumsal varlık bilinci belirler’).
Kültürel etkinliğin maddi üretim olduğunu göstermeye başlamak için Williams, ‘dile’ döner ve edebi eleştirinin Ferdinand de Saussure'ünki gibi yetersiz dilbilimsel teoriye dayanmasından yakınır. Marx, dilin insanın kendini yaratmasının ayrılmaz bir parçası olduğunu anladı: insan kimliği sosyal ve maddi olarak belirlense bile, sözlü olarak oluşturulur. Marx'a göre dil, ‘pratik bilinçtir’ dil maddidir (Marx'ın dediği gibi ‘hareketli hava katmanları’) ve toplumsaldır.
Dil kullanımı, Williams'ın belirttiği gibi, “sürekli bir sosyal ilişki içinde olan gerçek bireyler arasında devam eden konuşma-etkinliğinden” kaynaklanan üretken aktivitedir. Saussure'ün ‘geçmiş ürün’'ye dayanmasının aksine, bir dilin “sürekli gelişimi” vardır. Williams, "maddi gerçekliğin", pratik bilinç olarak üretken faaliyet de dahil olmak üzere tüm sosyal faaliyetlerle doyurulan ve doyuran dil aracılığıyla kavrandığını söylüyor (s. 37). ‘edebiyat’ etiketi tarihsel olarak, bir yönetici sınıf tarafından belirli yaratıcı metinlerden seçilen belirli eserlerle sınırlıydı, ancak ‘edebiyat’ daha doğru bir şekilde her türlü dilbilimsel çalışmayı içerir: “Edebiyat’'ın 8221, diyor Williams, “bir dilin toplumsal ve biçimsel özellikleri içindeki biçimsel bileşimin süreci ve sonucudur' (s. 46).
Williams, çoğunlukla, dil ve entelektüel ürünlerin üretimi hakkındaki klasik Marksist formülasyonları sonraki çabalardan daha yararlı buluyorsa, Antonio Gramsci'nin ‘hegemonya’ egemen sınıf, yönettiği kişilerin bilincini şekillendirir. Bu sözcüğü, Marx'ın ‘her zaman egemen sınıfının fikirleri olmuştur’ olarak kabul ettiği ‘her çağın egemen fikirlerini’ tanımlamak için ‘üstyapı’ veya‘ideoloji’’den daha yararlı buluyor. yönetilenler tarafından bile gerçek sanılır. Belirli bir hegemonya içinde gelenek (her zaman seçici), kurumlar (özellikle eğitim ve iletişimde, büyük ölçüde Althusser'in "devlet ideolojik aygıtı" dediği şey) ve oluşumlar (yani bilinçli entelektüel veya sanatsal hareketler) arasında ayrım yapılabilir.
Bir kültürdeki veya belirli bir kültürel üründeki, bir edebiyat parçası gibi, Baskın, Kalıntı veya Ortaya Çıkan unsurlar faydalı bir şekilde ayırt edilebilir. Klasik veya feodal zamanlardan kalan tutumlardan oluşan Kalıntı, modern rekabete karşı kurulan Hıristiyan kardeşlik idealinde olduğu gibi, zaman zaman kapitalizm öncesi değerlere geri dönerek karşı-hegemonik olabilir.
Ortaya Çıkan'ın, hegemonik tarafından ihmal edilen bir kültürel üretim alanından bir sınıf temelinde ortaya çıkması muhtemeldir: rock müziğindeki eğilimler kar sistemine dahil edilene kadar, bunlar genellikle hem protesto hem de yeni sosyal ilişkilerin bir vizyonudur. Ortaya çıkışları, elbette, topluluktan ziyade rekabeti kutlayan kapitalizm altındaki ortak yaşam anlayışı olan Dominant – tarafından bastırılır.
Edebiyatta ve diğer kültürel üretimlerde bulunan duygu yapıları (yazıları boyunca Williams'ın en sevdiği deyimi) içinde, ‘Önceden ortaya çıkan’ unsurlar bile kavranabilir. Duygu yapılarının kendileri sosyal deneyimdir, ancak çoğu zaman kişisel deneyimle karıştırılır ve tam olarak ifade edilmeden çok önce hissedilir. Williams hiçbir örnek sunmaz, ancak son elli yıldaki İngiliz gençlik kültürünün çeşitli evreleri, belki de, "önceden ortaya çıkan" ancak kökeni sosyal olan ve her şeyin üzerinde kültürel eklemlenme arayışında olan duygu yapılarının örnekleriyle dolu olacaktır. hegemonyaya karşı. Punk müzik ve vücut piercingi, hegemonyaya karşı ‘Önceden ortaya çıkan’ direnişin son iki örneğidir.
‘estetik’ deneyimi, burjuva ekonomisi içinde bir tüketim maddesidir. Burjuva döneminde estetikte aranan, kapitalizmin dışladığı insani değerlerdir. Estetik deneyimler gerçektir, hatta bazen oldukça fizikseldir, ancak ideal bir düzlemde veya başka kültürlerdeki anlamlarla veya başka zamanlarda değil, belirli sosyal ve tarihsel koşullarda ortaya çıkar. Teknikteki krizler, sanat ve toplum arasındaki ilişkide kriz dönemlerinde meydana gelmiştir, dolayısıyla toplumsal ilişki kipleri olan ‘formlar’, toplumsal değişim dönemlerinde istikrarsız hale gelir.
Ortaya Çıkan, dikkate değer bir şekilde, içerikte görülmeden önce bile genellikle bir edebi eser biçiminde görülebilir. (Rock and roll'un yeni 'mesajının' gençlik kültürü tarafından daha dile getirilemeden kavrandığını fark ederek Williams'ın biçim üzerindeki bu vurguyla ne demek istediğini kavramaya başlayabiliriz. roman, burjuva kültüründe bir ifadeden çok bir endişe olan bir çözülme duygusuyla birlikte ortaya çıkmıştır).
‘Alignment and Commitment’'ye gelince, tüm yazılar, sosyal ilişkiler içindeki bir konumdan ortaya çıktığı için hizalıdır, ancak kararlı yazı bu hizalamanın bilincindedir veya bir hizalama değişikliğinden gelir. Son olarak, özetlersek, Williams, edebi üretimin, zaman zaman hegemonik olanın "benliğin lifleri" içinde karşı karşıya kalabileceği toplumsal ve maddi bir öz-biçim olduğunu öne sürer.
Bazı Stalinist eleştirmenler tarafından kabaca uygulanan dili benimseme konusunda isteksiz görünen Williams, ne yazık ki öyle görünüyor. Marksizm ve Edebiyat edebi üretim ve diğer kültürel üretim biçimlerini genel emek süreciyle ilişkilendirmeye yönelik bazı fırsatları kaçırmak. “‘emek’ kelimesini not eder. giderek daha dar bir şekilde kavranıyordu, öyle ki, "maddi sürecin tamamını" (s. 33) değil, yalnızca belirli iş türlerini kapsıyordu. Ancak Williams, o zaman kesinlikle birleştirici 'emek' sözcüğünden kaçınmamalı, bunun yerine dünyayı değiştirmeye yönelik tüm insani çabaları kapsayan tam Marksist anlamıyla genişletilmesinde ısrar etmelidir.
Williams'ın kendisinin de belirttiği gibi:
“‘Bilinç ve ürünleri’, değişken biçimlerde olsa da her zaman maddi toplumsal sürecin parçalarıdır: ister Marx'ın emek sürecindeki ‘hayalinin’ gerekli öğesi olarak adlandırdığı şey olsun, isterse yaşamın zorunlu koşulları olarak olsun. ilişkili emek, dilde ve pratik ilişki fikirlerinde ya da gerçek süreçlerde çok sık ve önemli ölçüde unutulan – hepsi fiziksel ve maddi, çoğu açıkça öyle maskelenmiş ve idealize edilmiş & #8216bilinç ve ürünleri’, ancak yanılsama olmadan görüldüğünde kendileri de zorunlu olarak toplumsal maddi faaliyetlerdir.” (s. 61).
Aslında emek, zihinsel ve maddi süreçlerin bir bağlantısını temsil eder, ancak özel mülkiyetin eşzamanlı ortaya çıkışı ve işbölümünden bu yana olduğu gibi, emek yabancılaştığında, sonuç, Marx ve Engels'in "ideoloji" dediği şeydir. 8216 kendine bağımlı teori’ veya #8216yanlış bilinç’.
Williams, Marx ve Engels tarafından gözden kaçırılmayan bir birlik olan "emek" sözcüğü altında tüm toplumsal maddi süreçlerin kapsandığını cesurca ileri sürseydi, edebi ve kültürel üretimin, ürünlerinin ve süreçlerinin, diğer emek türleri ile aynı terimlerle analiz edilebilir. İnsanlığın kendisi işbölümünde bölünmüştür (Engels'in iddia ettiği gibi), bu nedenle edebi ürünü yapan en iyi ihtimalle eksiksizliğe ulaşan zarar görmüş bir insandır. Yazarın toplumsal varlığının tüm sınırları ve baskıları yazara ve edebi ürüne yansır. Kapitalizmin sert gerçeklerinden bir kaçış olarak estetiğin alanı, kendisini dünyadan kurtarabilecek bir konumda olduğuna inanan yanlış bilinçtir (Marx ve Engels, Alman İdeolojisi). Williams, hem kendisinin hem de Marx'ın uyardığı ‘zihinsel’ ve ‘maddi’ emek ayrımını sürdürme riskiyle karşı karşıyadır. Tüm insan üretkenliği kesinlikle "emek"tir ve diğer Marksistler, özellikle 1930'larda, kelimenin ne anlama geldiği konusunda çok dar bir görüşe sahip olsalar bile, böyle adlandırılmalıdır.
başarı Marksizm ve Edebiyat aslında edebiyat üretiminin ve diğer tüm kültürel üretimin maddi bir toplumsal sürecin yaratılması olduğunu göstermek için Marx'a dönmektir. Tüm yaratıcı çalışmalar, türün belirleyici faaliyeti içinde insanların dünyayı değiştirdiği emek sürecinin bir parçasıdır. Tüm emek, daha insani bir dünya yaratma çabasının bir parçasıdır.
Harcanan emek yabancılaşmış emek olduğunda, bu ürün ister bir sone ister bir gökdelen olsun, bu tür bir yabancılaşmanın çarpıklıkları üründe aşikardır. Ancak edebiyat dahil tüm çalışmalar tam bir insanlığa ulaşır. Marksistlerin gerçekleştirmeye çağrıldıkları iş, en doğrudan insan amacına hitap eder, çünkü Marksistlerin üstlendiği emek, sosyalizmin inşasıdır. Bu nihai göreve yönelik olarak, edebiyat incelemesinin beklenmedik bakış açısından Raymond Williams, insan emeğinin içinde, dünya çapında sosyalizme doğru tarihsel hareketin bir parçası olan bir özlemi nasıl barındırdığını anlamamıza yardımcı olur.
RAYMOND WILLIAMS TARAFINDAN ÖNEMLİ KİTAPLARIN KISA LİSTESİ:
Kültür ve Toplum 1780: Sanayi devrimi döneminin toplum ve onu temsil etmeyi öneren kültür üzerindeki etkisinin araştırılması (1958).
Uzun Devrim: Endüstriyel, demokratik ve kültürel devrimler iç içedir ve birlikte ilerlemelidir (1961).
Modern Trajedi: Modern trajedi ancak yirminci yüzyılın savaş, devrim ve toplumsal kriz deneyimi (1966) içinde anlaşılabilir.
Ibsen'den Brecht'e Dram: Dramadaki natüralizm, insanın çektiği acıların doğaüstü kökenlerinden ziyade insanı göstermek için gerekli olsa da, natüralizmin uzlaşımları Ibsen'den (1968) sonra giderek yetersiz kaldı.
Ülke ve Şehir: Ülke dediğimiz şey büyük ölçüde insan emeği ile yapılır, ancak İngiliz edebiyatı, modern şehirde imkansız olan kırsal bir yaşam tarzına duyulan özlemi dile getirdi (1973).
Anahtar Kelimeler: Kültür ve toplumu analiz etmek için gereken kaygan kelimelerin tanımları (1976).
Marksizm ve Edebiyat: Williams'ın Marksist teorinin en önemli eseri (1977).
Politika ve Mektuplar: ile röportajlar Yeni Sol İnceleme: Görüşmecilere verdiği yanıtlarda Williams, fikirlerinin bir tarihini ve bazı otobiyografilerini (1979) öne sürer.
Kültür: Bir kültür sosyolojisinin kısa bir taslağı (1981).
2000'e doğru: Sosyalist bir gelecek için umut bulmayı başaran kapitalizmdeki mevcut acımasız aşamanın analizi (1983).
Modernizmin Siyaseti: (Ölümünden sonra, Tony Pinkney tarafından bir araya getirildi) Sanatta modernizm, başlangıçtaki dürtüsünde anti-burjuvaydı, ancak kısa süre sonra değerlerin olmadığı bir dünyada kapitalist kontrolü haklı çıkarmak için kullanıldı (1989).