2019’da 26 yaşındayken Ghafari, muhafazakar Maidan Shar şehrinde Afganistan’ın en genç kadın belediye başkanı oldu. Sürekli tacize, yıldırmaya ve düzenli protestolara katlandı: öfkeli adamlar ofisinin önünde gösteri yapar, sopalar ve taşlar atardı.
Afgan ordusunun kıdemli bir üyesi olan babası, 2020’de silahlı kişilerce öldürüldü. Ghafari, Taliban’ın sorumlu olduğuna inanıyor. (Taliban kamuoyuna açıklama yapmadı).
Taliban güçleri geçen yıl 15 Ağustos’ta başkent Kabil’i ele geçirdiğinde, Ghafari ailesinin diğer üyelerinin de ciddi tehlike altında olduğuna inanıyordu.
Birkaç gün sonra Ghafari ailesiyle birlikte ülkeyi terk etti. Taliban kontrol noktalarından geçerken saklanmak için Kabil havaalanına giden bir arabanın ayak boşluğuna saklandı.
Şu anda Almanya’da yaşıyor, Taliban’ın anavatanını ele geçirmesinin üzerinden bir yıl geçtiğini düşünüyor ve yeni ülkesinde daimi bir misafir gibi hissediyor.
Bu yorumda ifade edilen görüşler kendisine aittir.
CNN: Geçen yıl bu zaman içinder, Taliban Afganistan’ı ele geçirmenin eşiğindeydi — hangi noktada gitmeye karar verdiniz ve bunu nasıl yaptınız?
Ghafari: Hiçbir zaman ülkemi terk etmeye karar vermedim. Bana olanlar sadece bir zaman meselesiydi ve bunun doğrudan nedeni ailemdi. 15 Ağustos 2021’den önce ayrılmak için birçok fırsatım oldu ama yaptığımda ailemin güvenliğini sağlamak içindi.
İşim ve verdiğim kararlar nedeniyle ailemin bir üyesini daha kaybetmek istemedim. Babamın tabutunu omuzlarımda taşımam yeterliydi ve hala bende. Başkasınınkini taşıyamadım.
22 Ağustos 2021’de tüm ailemle Almanya’ya geldim. Hayatımın en kötü deneyimiydi. Vatanımı terk etmek, babamı kaybetmekten daha zordu.
Hiçbir zaman ölümden korkmadım – eminim hikayemi takip eden insanlar zaten her gün ölüme doğru yol aldığımı biliyor – bu yüzden bu asla benim hakkımda bir karar olmadı. Ama işimle hiçbir ilgisi olmayan ailemin huzur içinde yaşama hakkı var.
CNN: Afganistan’da siyasete ilk nasıl girdiniz? Ailenizin bunu size yapmasında nasıl bir rol oynadı?
Ghafari: Küçük yaştan itibaren Afgan toplumunun kadınlara karşı ayrımcılığını gözlemledim. Büyürken, problemun kökünü bulmaya çalıştım. Sonra fark ettim ki kadınların hayatındaki tüm bu problemların benim kültürüm, geleneklerim ve dinimle hiçbir ilgisi yok.
Bu ülkede kadınların başına gelen her şey, karar vericiler ve hükümetler tarafından yürütülen kötü politikaların sonucudur – sadece ülke içinde değil, küresel olarak.
Karar verici, değişim yaratan biri olmaya ve kadınların yaşamlarını iyileştirmek için çalışmaya karar verdim. Ve bu karar beni dünyanın ‘siyaset’ dediği şeye götürdü – benim için halkıma, özellikle de ülkemin kadınlarına karşı sorumlulukla ilgiliydi ve hala öyle.
Bunu ülkemin yeni neslinin sesinin gücüne, onur, dürüstlük ve inançla yapıyorum.
Bu yolculukta babamdan nişanlıma kadar ailem büyük rol oynadı. Beni her zaman inandığım şey için savaşmaya teşvik ettiler. Çoğu zaman yaptıklarımın nedeni onlar.
CNN: Almanya’da nasıl bir karşılama aldınız?
Ghafari: Almanya’daki hayatım daha çok misafirhanede yaşayan bir misafir gibi! Bunu söylüyorum çünkü insanlar ve hükümet beni ve ailemi çok iyi karşılamış olsa da burada kendimi hala evimde gibi hissetmiyorum.
Ben bu ülkeye ait değilim ve burası benim evim değil. Burada, üç farklı kuşak Afgan kadının, büyükannem ve büyükbabam, ebeveynlerim ve benimkinin öyküsünü yazmakla meşgulüm.
Ayrıca, 10’dan fazla kadının çalıştığı, dullara eğitim ve mesleki eğitimin yanı sıra sağlık hizmetleri de sunan bir STK merkezi olan Kabil’deki STK merkezini uzaktan yönettim. Arkadaşlarımın yardımıyla ve bazı bağışlarla desteklediğim tüm mücevherlerimi satarak başladım.
Farkındalık yaratmak için seyahat ediyorum, etkinliklere konuk konuşmacı olarak katılarak Afganistan hakkında konuşuyorum. Çoğunlukla buraya seyahat etmemin nedeni bu, belki de hayatımın büyük karmaşasını Afganistan’da evimden uzakta görmek istemediğimden.
CNN: Şubatta Afganistan’a gittiniz — neden ve ne buldunuz?
Ghafari: 24 Şubat’ta, Ukrayna’da savaşın başladığı gün, oraya odaklanmak için Afganistan’a dönmeye karar verdim.
Şimdi, Afganistan hakkında konuştuğumuzda, her zaman siyaset, hükümet, Taliban hakkında konuşuyoruz. Bu asla normal insanların – eşlerin, dulların – sesleri değildir, kimse onları duymaz.
Yerel halk ile uluslararası toplum arasında bir köprü kurmaya ihtiyaç var ve eğer benim adım ve itibarım aracılığıyla bu köprünün kurulmasına yardımcı olabilirsem, denemeliyim.
Afganistan’dan ayrılmak bana göre değildi. Belki bugün veya yarın öleceğim. Ama hakikat yolunda ölmenin tarihte şerefli bir yeri vardır.
aileme gittim. Kardeşlerime başka bir hayat yaşama şansı verebilirsem, vermeliyim.
Kabil’de dolaşırken, yol kenarında duran ve ev eşyası satan insanlar gördüm. Kadınların ofislere gitmesine izin verilmedi, ancak bir parça ekmek için fırınların önünde dilenmelerine izin verildi.
Taliban hakkında hiçbir yanılsama içinde değilim, ancak Afganistan’da birkaç yıl iktidarda kalacaklarını da biliyorum. Medveyaha çok Taliban’a ve nasıl yöneteceklerine odaklandı, ancak insanları önemsiyorum ve Afganistan halkı ile dünya arasında onu kesmek yerine bir köprü kurmamız gerektiğine inanıyorum.
CNN: Afganistan’daki kızların ve kadınların şu anda en çok neye ihtiyacı var?
Ghafari: Bir cümleyle: Yeterince gıdaya, eğitime, özgürlüğe ve insan haklarına göre eşitliğe sahip olmalıdırlar.
CNN: ABD (ve uluslararası toplum) ne yapmalı? İlerideki yol nedir?
Ghafari: Afganistan’da ne olduysa bize uluslararası güçler aracılığıyla geldi – Taliban’la bu anlaşmayı yapan ve onları tekrar iktidara getiren ABD’ydi.
2001 yılında onlar [the US and allies] Afganistan’a geldi, halk için asla bir değişiklik yapmadı; kendi sebepleri içindi – ve Afganistan’ı kendi sebepleri için terk ettiler. Bu yüzden şimdi farklı davranmalarını bekleyemem.
Şimdi Ukrayna’daki savaşla birlikte, uluslararası toplum diğer savaş bölgelerini – Afganistan, Suriye, Filistin toprakları ve diğerleri – unuttu. Ve bu gerçekten korkunç.