Mezun olduğum okuldaki yüzme testinin uzun süredir ertelenen kaldırılmasıyla ilgili Pazartesi günkü gönderi, bazı düşünceli yanıtlar verdi.
Gavin Ferriby, zorunluluğun 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarındaki “kaslı Hıristiyanlık” hareketinden kaynaklanmış olabileceğini öne sürdü. O zamanlar yüzmenin özellikle erkeksi kabul edildiğine ve erkeklerde fiziksel gücün giderek Hıristiyan erdemiyle eşitlendiğine dikkat çekti. (O zamanlar, okulum tamamen erkekti.) İtiraf etmeliyim ki, bunu düşünmemiştim. Zamanlama doğru görünüyor, ancak dini bir hareketin parçası olup olmadığı tarihe karıştı.
Michael Burke, sarsıcı bir anımsama ile şunları yazdı:
“Virginia Askeri Enstitüsünde, tüm öğrenciler hala bir sömestr yüzme kursu alıyorlar (gerekli toplam üç yıllık PE’nin bir parçası) – 1969’da aldım – o erkeklerin olduğu günlerde, çıplak olarak yapıldı. Bu benim son yılımı değiştirdi. Size garanti ederim ki, 18 yaşındaki elli çıplak erkek bir havuzda belki de sizin deneyiminiz kadar garipti.”
1986’daki sınavımın pek de öyle olmadığını söylemekten memnun oldum.
Orada bulunduğum zamanlardan bir başka Williams mezunu, başarısız olacağını bildiği bir yüzme sınavına girmektense iyileştirici yüzme sınıfına kaydolduğunu itiraf etmek için yazdı, ancak sadece telafi yüzme sınıfındaki öğrencilerin neredeyse tamamının iyi olduğunu keşfetti. ya siyahi ya da İspanyol. Bu 80’lerde doğruysa, gerekliliği ortadan kaldırmanın 2022’ye kadar sürmesi dikkat çekici.
Birkaç kişi, boğulmanın önemli bir ölüm nedeni olduğunu belirterek şartı savunurken yazdı. Tabii ki, ama kendi mezuniyet şartı olan tek tehlike bu.
Bağlam eklemek için bilge ve dünyevi okuyucularıma teşekkürler!
–
Seyahat tanrıları kızgın kalır ve kurban talep etmeye devam eder.
Geçen ay New York’ta COVID’ye yakalandığım AACC konferansına katıldım. Enfeksiyonun seyahat tanrılarının iştahını bir süreliğine doyuracağını ummuştum. Ama hayır.
Geçen hafta Cleveland yakınlarında bir randevum vardı, bu yüzden Newark’tan uçuş rezervasyonu yaptım. Oradaki uçuş biraz gecikti ama korkunç bir şey yoktu ve bence nişan gerçekten iyi gitti. Daha sonra, güzel bir günü tamamlamayı dört gözle bekleyerek Cleveland havaalanına döndüm.
O noktada, seyahat tanrılarının kibir kokusu aldığını düşünüyorum. İntikamlarını aldılar.
Akşam 8:00 için planlanan dönüş uçuşum, sonunda iptal edilmeden önce birkaç kez ertelendi. Yakındaki bir oteli bulmak için çabalamam gerekti ve onlar koşmayı bırakmadan önce son mekiği yakalamayı başardım. Havayolundan, ertesi gün sabah erkenden bir uçuş için beni yeniden rezerve ettiklerini söyleyen bir mesaj aldım, bu yüzden telefonumun alarmını saat karanlık için kurdum ve elimden gelenin en iyisini yaptım.
Sabah uçuşunun da iptal edildiğini söyleyen bir mesajla 4:45’te uyandım. Diğer havayollarının makul hiçbir şeyi yoktu – çoğu zaman cazip bir kader gibi görünen “Cleveland’dan Atlanta’ya Newark’a” gibi rotaları olan 10 saatlik maratonlar. Amtrak’ın kelimenin tam anlamıyla hiçbir şeyi yoktu. Bu yüzden bir araba kiraladım.
Coğrafya öğrencileri, Cleveland’dan Newark’a geri dönmenin Pennsylvania’yı uzun bir yoldan geçmeyi içerdiğini çabucak anlayacaklar. Çok, çok uzun yol. İşleri biraz karmaşıklaştıran, gerçekten de kaçırmak istemediğim bir sabah Zoom görüşmesi vardı. Eve gitmem gereken gece dönmüş olsaydım bu bir sorun olmayacaktı ama dönüşü bir gün geriye atmak yeni bir çatışma yarattı. Pennsylvania’nın merkezindeki Route 80’den Zoom araması nasıl yapılır?
Burada, Pa, DuBois’deki Fairfield Inn’in yöneticisine bir not. Otelin kahvaltı alanında ana kamp kurdum (bu saat 11 civarındaydı). Bunun olmasına izin verecek kadar şaşkın görünüyordu. Oradan iPad’i ateşledim, Zoom’u yaptım ve yola geri döndüm. Ne kadar iyi rastladım bilmiyorum ama bu şartlar altında bununla gurur duyuyordum.
Pekala, seyahat tanrıları, amacınızı belirttiniz. Bir sonraki gezi lütfen olaysız geçebilir mi?
–
Perşembe günü The Boy, eski teknoloji hakkındaki bilgilerimden yararlanmak için bana Virginia’dan FaceTime gönderdi: “Az önce bazı eski tarz hoparlörleri bedavaya aldım! Bu telleri ne yapacağım?”
Onlara güç vermek için krank kolunu alıp almadığını sorma dürtüsüyle savaştım.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/confessions-community-college-dean/friday-fragments-236