Resimler ve çizimler üzüntüyle baş etmemize yardımcı olabilir mi? Sanat tarihi yapabileceklerine inanıyor. Gönderen Albrecht Dürer ‘(umutsuzluk uçları ve taktikler ‘Başlamak Bu andan itibaren ın 16. yüzyıla uzanan Banksy ilan) sanılıyor bu yılın başlarında Londra’da oluşturulan bir protesto duvar bir somurtma melek Woodcut’, görüntülerin gizli bir geleneğe vardır Bu melankoliyi sadece hasta bir kişinin acı çekmesi olarak değil, bizi endişeden endişelendirebilecek gizemli bir bilmece sunar.
Ruh için sudoku gibi, Lucas Cranach the Elder’ın tablosu Melancholia (1532) gibi retina bilmeceleri; Artemisia Gentileschi’nin Melankoli rolünde Mary Magdalene (1622-25) ve Giorgio De Chirico’nun ıssız rüya manzarası Melancholy ve Mystery of the Street (1914), beynimizi meşgul ederek onlarla paylaşabileceğimiz umutsuzluktan bizi kurtarıyor. Bu eserler, depresyon üzerine etkili 1621 kitabı The Anatomy of Melancholy’nin yazarı olan 17. yüzyıl İngiliz bilim adamı Robert Burton’ın “melankolinin tembellikten daha büyük bir nedeni, iş ”. Ne tür bir iş? “Melankolinin üstesinden gelinebilir,” diye bitirdi Burton, “ancak melankoli ile”.
Çözülmesi gereken birden fazla sembolle, Albrecht Dürer’in 16. yüzyıl gravürü izleyiciler için bir muamma oluşturuyor (Kredi: Getty Images)
Bu paradoksun nasıl işlediğini anlamak için, Dürer’in geleneği harekete geçirdiği söylenebilecek ünlü meditasyon Melencolia I’i (1514) düşünün. Etkileyici gravür baskıda, kanatlı ve küstah bir melek, yumruklarını yumruklayarak anlamsız bir pusulayı döndürürken, çevresinde uzlaşmaz gibi görünen semboller dağınık durmaktadır. Bunların hepsi ne anlama geliyor, bu düz kenar ve çekiç; o kıskaçlar ve ölçekler; o merdiven ve maşa; buhurdan ve güneş saati? İşin ortasında çömelen bu devasa polihedronun metafiziksel ağırlığını nasıl ölçeceğiz? Bu, çok boyutlu yüzünün noktalı pikselleşmesinde yüzünü buruşturan bir kafatası mı?
Bir bulmaca içinde yapboz
Dahası, oymanın ortasındaki atılmış bir değirmen taşının üzerine tünemiş, kör gözlerle boş bir tahtaya karalayan tombul melek (veya putto ) hakkında ne yapabiliriz? Uzaktan arkasında gördüğümüz gökkuşağı mı? Ve onun altında bir kuyruklu yıldız mı? Gökyüzünde hırlayan yarasanın açtığı pankartın gururla ilan ettiği ‘Melencolia’ temasıyla tüm bu dramatik atmosferin tam olarak ne ilgisi var? Dürer’in zamanında melankolinin içsel bir dengesizlikten – aşırı ‘kara safra’dan (antik çağlardan beri kişinin mizacını belirlediğine inanılan dört gizemli’ mizah’tan biri) kaynaklandığı ve sonbahar ve gezegenle bağlantılı olduğu düşünülüyordu. Satürn. Bu değişkenleri, çözülmeyen ipuçlarının zaten taşan formülüne nasıl katmalıyız?
Çalışma, yaşamdan bunalmış ruhlar için bir stres çarkı işlevi görür.
Dürer, yarım bin yıl önce sinir bozucu gravürlerini yarattığından beri, bilim adamları sayısız amblemi, alegorileri ve mecazları tutarlı bir anlatıya sığdırmaya çalışırken kafalarını kaşıdılar. Henüz kesinliği kanıtlayan tek bir yorum olmadığından, çalışmanın tam da çözümsüzlüğünün asıl amacı ve amacı olup olmadığını merak ediyorsunuz. Melankolik umutsuzluğun duygusal olarak doğrudan bir tasvirini sunmaktan ziyade, gravür bunun yerine zorlu bir bulmaca şeklinde bir tür kurnaz başa çıkma mekanizması sağlıyor gibi görünüyor – bir tür bilişsel Rubik küpü, zihnimizi melankoliden tamamen hoşnut ederek uzaklaştırır.
Filozof Alain de Botton’a göre melankoli, “iyileştirilmesi gereken bir hastalık değil, [ancak] ne kadar ıstırabın … içinden geçtiğimizin duygusuz bir kabulüdür”
Çalışmanın sağ üst köşesinde, bir “sihirli kare” nin matematiksel mucizesi, işin yaşamdan bunalmış ruhlar için bir stres çarkı olarak nasıl işlediğini anlamanın anahtarı olabilir. Dürer’in sihirli karesi, her satır, sütun ve köşegenin toplamının aynı olduğu bir sayılar tablosu (bu durumda, bunların toplamı 34’tür), Dürer’in sihirli karesi, böylesi bir aritmetik harikasının şimdiye kadar basılmış bilinen en eski örneğidir. Avrupa. Zekice hazırlanmış sayısal ızgara (en alt satırda gravürün yapıldığı yılı da içerir) işe evrenin içkin düzeni ve yanılmaz mantığı duygusu ile yatırım yapar, eğer sadece biri bu mantığın ne olduğunu çıkarabilirse.
Dürer’in gravüründeki birçok unsur, Lucas Cranach the Elder’ın bir tablosu olan Melancholy’de (1532) yeniden ortaya çıkıyor (Kredi: Alamy)
Dürer’in etkileyici gravürünün gizeminin kültürel bilincin derinliklerine sızması uzun sürmedi. Dürer’in çağdaşı Lucas Cranach the Elder, panel üzerine yağlı boya tablosu Melancholy (1532) için, daha önceki siyah-beyaz gravürde bulduğumuz unsurların çoğunu Alman Rönesans renklerinin en netiyle yeniden canlandırıyor: bir kara melek; sıska bir köpek; ağaç işleme aletleri; ve Cranach’ın bakış açısıyla, yürümeye başlayan üçüzlerin kargaşasına dönüşen tombul bir çocuğun tuhaf tuhaflıkları. Ayrıca Dürer’in baskısından ödünç alınan büyük bir boş kürenin varlığıdır. Ancak, gözü gerçekten şaşırtan şey, vurucuların birinin yakınında tuttuğu çemberdir., küreyi halka boyunca dürtmeye kararlı olan. Ama sığacak mı? Bebeklerin görevinin muhtemel başarısı veya başarısızlığıyla meşgulken, kendimizi Dürer’in önceki meleği gibi, zihinsel pusulalarımızı döndürürken, topun ve yüzüğün göreceli oranlarının saptırıcı hesaplamalarına dalmış buluyoruz – yaşam ve hırslarının bilgeliği . Düşüncelerimizde kaybolduğumuzda, melankolik paspasımızın yavaş yavaş kendisini daha asil bir şeye benzettiğini fark etmiyoruz: felsefe.
Fetti’nin Melancolia’sı, Dürer’in gravürlerinden olağan öğelerin yanı sıra boya fırçalarını da içeriyor (Kredi: Alamy)
Sonraki yüzyıllar, Dürer’in sürükleyici tasarımının sürekli yeniden icatlarına tanık oldu. İtalyan Barok sanatçıları Domenico Fetti ve Artemisia Gentileschi’nin tabloları da dahil olmak üzere 17. yüzyıldaki önemli örnekler, melankoliyi sanatsal deha ile ilişkili ayrıcalıklı bir sıkıntı olarak algılama eğilimini ortaya koyuyor. Fetti’nin Melancolia’sında (1619), Dürer ve Cranach’ın eserlerinden ithal edilen bir köpek ve kürenin şimdiye kadarki stok bileşenlerine, bir paçavra ile bağlanmış (resmin alt ortasında) boya fırçası ve yanında , küçük bir heykelin anatomik modeli. Melankoli rolünde Mary Magdalene’de Gentileschi, Dürer, Cranach ve Fetti’nin eserlerinde incelemeye alışkın olduğumuz hemen hemen her sembolik nesneyi cesurca sıyırarak farklı bir yol izliyor. Bizi bunun yerine tamamen melankolinin kişileştirilmesine odaklanmaya zorluyor, ki bu tam da sanatçının kendi portresidir. Burada, çözülecek bulmaca rastgele ipuçlarından oluşan bir çıngıraklı çuval değil, Gentileschi’nin alegori, din ve kendini yansıtma meseleleri tek bir konuya dokunduğu için tek bir konuya sıkıştırdığı karmaşık bir kişiliğin palimpsestidir.
Gentileschi, insana ve umutsuzluk duruşuna odaklanarak Dürer’den birçok amblemi çıkardı (Kredi: Alamy)
Gentileschi, daha önceki kronik umutsuzluk çalışmalarında dikkatimizi çeken amblemlerin ve alegorilerin karmaşasını ortadan kaldırarak, insan yüzünün ve fiziğinin, tüm anlaşılmaz dokunuşları ve derinliklerinde endişelendiğimiz bulmaca haline gelmesine ve merkezi olanı üstlenmesine izin verir. melankolik mucizemizin odak noktası. Francisco Goya, Vincent van Gogh ve Edvard Munch tarafından geleneğin sonraki dönüm noktaları, Gentileschi’nin kendine güvenen kompozisyon ekonomisinden ders alacaktır.
Gaspar Melchor de Jovellanos, Goya’nın portresinde tanıdık bir poz veriyor (Kredi: Alamy)
Goya’nın 1798’de İspanyol Aydınlanma devlet adamı ve edebiyatçı Gaspar Melchor de Jovellanos’un portresinde, onun bakışındaki yankılanan bir hüzün, bizimkini barındırıyor, yapmacık bir benzetme ve benzetme demeti değil. Goya’nın moralini bozmuş patronunu çevreleyen nesnelerin sembolik anlamında başka türlü sahip olabileceğimiz herhangi bir entelektüel merak – örneğin elini aşağıya indiren katlanmış mermi ya da rahatlatıcı bir eli kafasına doğru uzatan heykelin esrarengiz şefkatinin yerini alır. öznenin acı çeken ruhunun daha acil bilmecesiyle.
Van Gogh şunları yazdı: “Dr Gachet’de gerçek bir arkadaş buldum … fiziksel ve zihinsel olarak birbirimize çok benziyoruz” – bu portreyi kendini çekmeden haftalar önce bitirdi
Van Gogh’un sorunlu doktoru Dr.Paul Gachet’in 1890’da resmettiği benzerliğinin ağır, elle desteklenmiş kafalarına ve Munch’ın depresyonun arketipsel tasviri Melankoly’ye (1891) ulaştığımızda, sanatta derin bir değişim olduğu açıktır Aşırı analiz edilmiş alegorilerden (Dürer, Cranach ve Fetti’de) entelektüel ikonografilerinin yaratıcılığından çok tutkularının yoğunluğuyla bizi daha çok büyüleyen küstah fırça darbelerine kadar tavır ve estetik strateji ortaya çıktı. Van Gogh’un ve Munch’ın eserlerinde bu kimsesiz figürlerin yaşadıkları mekanlar artık yüzyıllar önce karşılaştığımız klostrofobik ve dikkatlice ayarlanmış amblem ve metafor motorları olmasa da, lirik cazibelerinde daha az saptırmıyorlar.
Şimdiye kadar, durgun duruşu, umutsuzluğun eski usta tasvirlerini güvenilir bir şekilde tanımlayan oturmuş özne gitti.
Aynı şey, De Chirico’nun, bizi paradoksal bir şekilde yalnızlığın içine hapsederek bizi yalnızlığın dışına çıkarmaya çalışan ıssızlık, Melankoli ve Sokağın Gizemi’ne rüya gibi öyküsü için de söylenebilir. Burada, Cranach’ın şifreli resminden kurtulmuş gibi göründüğü bir çemberi yuvarlayan bir kız, bilinmeyen bir geleceğin yarattığı uzayan gölgeler uğursuzca ona doğru uzanırken terk edilmiş bir karenin soğuk ışığına doğru dönüyor.
Yine bir çember içeren De Chirico’nun Melancholy ve Mystery of the Street, ürkütücü gözden kaybolan noktaların bir koleksiyonu için her zamanki yorgun oturan figürü terk ediyor (Kredi: Alamy)
Kaygıdan bıkmış, merkezi oturan özne tamamen ortadan kalktı ve durgun duruşu şimdiye kadar eski umutsuzluk tasvirlerini güvenilir bir şekilde tanımlamıştı. Psikanaliz için hiçbir yüz veya fizyonomi olmadan ve deşifre edilecek belirsiz nesnelerin dağılması olmadan, gözlerimiz bunun yerine farklı perspektif çizgilerinin ve sahneyi başka bir yerde ürkütücü bir hale getiren kaybolan noktaların rahatsız edici yanlış hizalamasını düşünmeye bırakılır – fiziksel ve psikolojik olarak zamandan kopuk bir alan ve boşluk, ancak garip bir şekilde tanıdık.
Umutsuzluktan bir sarsıntı
Dürer’den De Chirico’ya sanatçılar, sürekli gelişen görsel aletlerle bizi üzüntüden baştan çıkarmaya çalıştılar. Ama melankoliğimizin kaynağı sadece kendi iç huzurumuzu tüketmekle değil, herkesi ve her şeyi tüketmekle tehdit ettiğinde ne olur? Nisan 2019’da, Londra’daki Marble Arch yakınlarında, iklim değişikliğiyle mücadele için harekete geçme talebinde bulunan aktivistlerin işgal ettiği bir yerde, bir gecede melankoli imgesini cesaretle artıran ve geleneği başka bir düzeye taşıyan bir duvar resmi ortaya çıktı.
Banksy tarafından yapıldığına inanılan – iklim değişikliği aktivist hareketi Extinction Rebellion’ın logosunu taşıyan bir duvar resmi, Nisan 2019’da Londra’da ortaya çıktı.
Yaygın olarak sokak sanatçısı Banksy’ye atfedilen grafitli çalışma, küçük bir kürek yanında diz çökmüş bir çocuğu ve henüz diktiği yeni bir dalın kırılgan erişimini tasvir ediyor. Elinde, şiddet içermeyen çevre hareketi Extinction Rebellion’un unutulmaz geometrik logosuyla basılmış minik bir pankart tutuyor: Dürer’in seminal gravüründen öğeleri yansıtan bir küre ile çevrelenmiş stilize bir kum saati. Cranach ve Fetti, Gentileschi ve Van’ın yukarıdaki resimlerinden herhangi birinin sanatsal stratejilerini kolayca tarif edebilen, şablonla çizilmiş kızın yanındaki beton havaya süslenmiş, sprey boyalı ‘buradan umutsuzluk biter ve taktikler başlar’ ifadesi vardır. Gogh, Munch ve De Chirico. Duvar resmi mesajının açıklığı aciliyetine ihanet ediyor. Artık gizli anlamlar üzerinde derin düşünmek veya gizli sembollerin karmaşık çağrışımlarının şifresini çözmek için zaman yok. Duvar resmi, incelik çağının bittiğini söylüyor. Melankoli, hayatta kalmamızın karşılayamayacağı bir lükstür.