XNUMX. - XNUMX. yüzyılların doğusunda Slav atlı Yazar tarafından çizim
"VO" üzerine yayınlamayı planladığımız bir dizi makalede, silahlara ve bunların ilk Slavlar tarafından nasıl kullanıldığına odaklanacağız. İlk makale, XNUMX. yüzyıldan XNUMX. yüzyıl başına kadar Slavların taktiklerine ayrılacak. Çok fazla tartışmaya neden olan bir soruyu ayrı ayrı ele alacağız: ilk Slavların süvarileri var mıydı?
Bu çalışmalar eski orduya adanmış döngüyü sürdürüyor hikayeler Slavlar.
XNUMX. - XNUMX. yüzyılın başlarındaki erken Slavların taktikleri.
İncelenen dönemde bir veya başka bir silahın kullanılması, kullanım yöntemleri toplumdaki durumu yansıtır:
"Her millet, tüm askeri sistemleri kendisi için yarattı."
(Golitsyn N.S.)
Ekonomik ve sıradan yaşam deneyimine dayalı olarak dünyanın yapısının toplum tarafından anlaşılmasından kaynaklanırlar.
O döneme kadar, bir veya daha fazla erken toplumsal örgütlenme çerçevesinde, üretken yollarla değil, ele geçirme yoluyla bir artı ürün elde etme olasılığı hakkında bir anlayış yoktu, askeri "iş" her zaman bir etnik grubun üretim yeteneklerinin bir devamı oldu.
Ayrıntılı yazılı kanıtı sadece XNUMX. yüzyılda ortaya çıkan Slavlar, kendilerine yaşam ve çalışma koşullarını dikte edenlerden başka taktiklere sahip olamazlardı.
Harita. Erken Slavların Göçü
Tarih sahnesine çıktıklarından beri, baskın ve pusu ana askeri faaliyet türü haline geldi:
Mauritius, "Kendi yararlarına," diye yazdı, "gece gündüz pek çok numara icat ederek pusular, sürpriz saldırılar ve numaralar kullanıyorlar."
Bilgilerin çoğu, Slavların ormanlarda, uçurumlarda ve geçitlerde savaşma tercihlerine ayrılmıştır.
İstihbaratta eşitleri yoktu. Köylerine yapılan ani bir baskın sırasında, Slav askerleri düşmanlardan saklanarak suyun altına battılar ve uzun bir sazdan nefes alarak saatlerce bu pozisyonda kaldılar.
Slav istihbarat ajanı, Procopius'un bize yazdığı "dili" bu şekilde yakalar. İtalya'da oldu:
“Ve sabahın erken saatlerinde bu Slav, duvarlara çok yaklaşarak çalılıkların arkasına saklandı ve bir topun içinde kıvrıldı, çimlere saklandı. Günün başlangıcında, bir goth oraya geldi ve hızla taze ot toplamaya başladı, çalılıkların yığınlarından herhangi bir sorun beklemiyordu, ancak sık sık düşman kampına, sanki oradan biri ona karşı hareket edecekmiş gibi geriye bakıyordu. Ona arkadan koşan Slav aniden onu yakaladı ve iki eliyle kuvvetli bir şekilde vücuduna bastırarak kampa getirdi ve Valerian'a teslim etti. "
Karıncalar "karakteristik yiğitlikleriyle" Bizans birliklerinde Gotlara karşı "uzak bölgelerde" savaştılar.
705'te Friula'da Lombardların atlıları ve piyadeleri dağa yerleşmiş Slav akıncılarına saldırdı. Slavlar, binicileri taşlı ve baltalı atlarla yere serdiler, Friul'un tüm soylularını öldürdüler ve savaşı kazandı.
Slavların kılık değiştirme yeteneğini Teofilak Simokatta'nın yaptığından daha iyi iletmek, imkansız:
"O barbar sürüsünün canavarı Piragast, nehir geçişlerinde askeri güçlerle kamp kurdu ve yapraklarda unutulmuş bir tür üzüm gibi kendini ormanda kılık değiştirdi."
Sonuç olarak, bir pusu olduğuna inanmayan stratejist Peter, geçişe başladı ve hemen bin askerini kaybetti.
Bu taktik Slavlar tarafından bir kereden fazla kullanıldı ve daha sonra 614'te silahlarının zayıflığını telafi etti:
“Bu Ayo bir yıl beş aydır düklüğü yönettiğinde, Slavlar çok sayıda gemiyle geldiler ve kamplarını Siponta (Siponto) kenti yakınlarında kurdular. Kampın etrafına gizli tuzaklar kurdular ve Ayo, Raduald ve Grimuald'ın yokluğunda onlara karşı çıkıp onu kırmaya çalıştığında, atı bu tuzaklardan birine düştü. Slavlar ona saldırdı ve diğerleriyle birlikte öldürüldü. "
Konstantin V (741-775) 760'ta Bulgaristan'a bir baskın yaptı, ancak Vyrbish dağ geçidinde pusuya düşürüldü, bu büyük olasılıkla Bulgarların paktiotları, sınır Slavları tarafından organize edildi. Savaşta pusu örgütlenmesinin doğal bir şey olduğu Slavlar. Bizanslılar yenildi, Trakya'nın stratejisi bozuldu.
Slavların açık savaştaki çatışmalarına gelince, o zaman şüphesiz sadece "kalabalık" ile savaştan bahsedebiliriz.
XNUMX. yüzyılın yazarı Slavların "kalabalığı" hakkında yazdı. Onları XNUMX. yüzyılda Gotların taktikleriyle karşılaştıran Ürdün. Sadece çok sayıda kişinin Slavlar için başarıyı garantilediğini belirtti: sayısal üstünlükten yararlanarak Antes, Gotlarla değişen başarılarla savaştı. Ve Bizans İmparatorluğu'nun sınırlarına ulaşan Slavlar, tabii ki, "kalabalık içinde" (Ομιλoς) savaş durumu nedeniyle bunu yapmaya zorlandıklarında savaşmaya devam ettiler. VI yüzyılın ortalarından periyodik olarak. Slav oluşumlarıyla ilişkili olarak, Procopius of Caesarea, "ordu" (Στράτευμα veya Στpατός) terimini kullanır.
Ancak Procopius of Caesarea'nın eserlerinde bu terimleri inceleyen S.A. Ivanov'un Ομιλoς'un bir milis olduğu ve Στpατός'ın profesyonel birimler olduğu sonucuna katılmak zor. Kaynaklarda herhangi bir profesyonel askeri gruptan, yani bir aşiret örgütü çerçevesinde değil, sadece savaşla yaşayan insanlardan bahsedilmez. Bazı Slav savaşçıları hakkında ayrı, nadir raporlar ve hatta "VO" üzerine daha önceki makalelerde yazdığımız, Procopius'un Roma İmparatorluğu'nda hizmet ederken bahsettiği ayrı antes müfrezesi hiçbir şeyi değiştirmez.
Geleneksel kitlesel Slav silahlarıyla (bu konu hakkında sonraki makalelerde), doğru sistemin herhangi bir kullanımı hakkında konuşmaya gerek yoktur. Aksi halde mızrak fırlatmak оружия yalnızca "kalabalık" içinde kullanılabilirdi ve son derece tehlikeliydi:
"Getae'ye yaklaşan Romalılar - bu barbarların eski adı budur, onlarla el ele uğraşmaya cesaret edemediler: Barbarların tahkimatlarından atlara attığı dartlardan korkuyorlardı."
Başarısızlık durumunda, Slav askerleri basitçe kaçtı. Bu nedenle, araştırmacıya göre şöyle görünen XNUMX. yüzyılda Slav askeri harekatının yeniden inşasına katılamayız:
“... Slavlar haykırışlarını yükselttiler ve koşmaya başladılar; sonra mızraklarını fırlatarak el ele yürüdüler. "
Ve ayrıca, Slavların ilk sırası kalkanlarla, geri kalanı olmadan: dart ve yaylarla (Nefyodkin A.K.).
Böyle bir yapım olsaydı, kaynaklara açıkça yansırdı ama bu tür taktikler konusunda sessiz kalıyorlar.
El ele dövüşten bahsetmişken, dolaylı verilerin bize Slavların oldukça aktif olarak teknolojik olarak basit ama etkili bir yakın dövüş silahı - bir kulüp kullandıklarını varsayma hakkı verdiğini not ediyoruz. Ama bunun hakkında - uygun yerde.
Mauritius Stratig'in belirttiği gibi Slavlar, tahkimatlardan savaşmayı, tepelerde mevzileri işgal etmeyi ve arka ve yanları güvenilir bir şekilde örtmeyi tercih ettiler.
Slavlar tarafından arabalardan (Karagon veya Wagenburg) tahkimat kullandığına dair kanıtlar var.
Pusu ve baskın taktiklerinden daha doğru savaş koşullarının nadir kullanımına geçiş dönemi oldukça uzundur, tekrar ediyorum, tarihsel kaynaklar da bundan bahsediyor.
F. Cardini bu döneme "kalabalıktan saflara geçiş" zamanı adını verdi.
Bu geçiş dönemini incelemenin zorluğu hakkında "VO" üzerine daha önceki makalelerde yazmıştık: "kalabalıktan oluşuma."
Bir yandan, karşılaştırmalı bir tarihsel analiz, geçişin sınırlarının karmaşık olduğunu, örneğin Viking çağındaki antik Romalılar, Yunanlılar ve İskandinavlarda olduğu gibi, genel bir organizasyon çerçevesinde "düzen" kullanımının gerçekleşebileceğini göstermektedir.
Öte yandan, takım gibi erken dönem askeri devlet kurumlarının varlığı, "sistemin" oluşumu için belirleyici değildir. Takım bir "kalabalık" içinde savaşabilir. Sezar tarafından tanımlanan Galyalıların maiyetlerinde olduğu gibi.
VI-VIII yüzyıllarda. tüm Slav kabileleri farklı aşamalardaydı, ancak yine de bir kabile sistemi. Aşiretlerin Balkan Yarımadası topraklarına ve batıya göçü sırasında, savaşlar sırasında yıkılmışsa aşiret yapısı yeniden canlandırıldı, yani. bölgesel bir topluluğa geçiş olmadı.
Elbette, Slavların çok aşina olduğu Romalıların askeri meseleleri de "oluşum halindeki" savaşı etkiledi.
"Oluşum" sorununun kendisi ordunun yapısıyla yakından ilgilidir. Daha sonra Doğu Slavların ordu-halkının organizasyonunda ondalık bir sisteme sahip olduğunu biliyoruz, Slavlarda da benzerler var, dil grubunda yakın - Almanlar.
Roma ordusunun yapısal birimlerinin oluşumu, eski Yunanlılar ile aynı sisteme dayanıyordu ("loch", Slav "düzine" nin bir benzeri).
Bu sistem, aşiret ilişkilerinin çökmesinden önce ortaya çıkamazdı. Özellikle, Antik Rus'taki ayrıntıları, daha önce değil, XNUMX. yüzyılın sonundan başlayarak, bir bölge topluluğuna geçiş ve klan ilişkilerinin çöküşünden itibaren ortaya çıkıyor.
Bu dönemden önce, voi, Peçenekler, Kumanlar, Macarlar gibi, erken Spartalılar ya da XNUMX-XNUMX. Yüzyıllarda Norveç'in bağları gibi bir tür çerçevesinde savaştı. Hepsi için inşaat doğuştan gerçekleşti.
Ondalık sistem hiçbir şekilde aynı sistemde yakın akraba oluşumunu dışlamaz, ancak gerekirse onlara “komşular” eklenebilir ki bu genel bir sistemde olamaz.
Askerlerin aile ve onlarca örgütlenmesi karşıttır, ancak Slav tarihinin bu yönüne, daha doğrusu Doğu Slav tarihine ayrı bir makale ayıracağız.
Birkaç kaynak zaten bize Slavların taktiklerinin evrimini izleme fırsatı veriyor: pusuya, saldırılara ve kalabalık savunmasından oluşumun unsurlarının görünümüne kadar.
Genel ilişkiler ve bunlardan doğan psikolojik temsiller ve bağlantılar, doğru sırada savaşmak için savaşçıların gerekli özelliklerini sağlamaz.
Burada en önemli nokta, hayatınızı uçuşla kurtarmak ve savaşta ölmemek utanç verici olmadığında, kelimenin tam anlamıyla ve mecazi anlamında bir tür koruma faktörü idi. Aynı zamanda, klan başkanı veya liderin, özellikle savaşta tüm akrabalarının yaşamını ve ölümünü elden çıkarma özgürlüğüne sahip olduğunu unutmayın.
Tahmin olarak, kabile sisteminin farklı aşamalarında farklı türde bir davranış olduğu varsayılabilir.
Ancak VII.Yüzyılda. Bizans ile uzun süreli temas kuran bazı Slav kabileleri, sistemin bazı unsurlarını kullanarak savaşıyorlar.
670'lerde Selanik kuşatması sırasında Slav aşiret birliği şu kısımlara sahipti:
"... silahlı okçular, kalkan taşıyıcılar, hafif silahlılar, mızrak atıcılar, sapanlar, manganaryanlar."
Yani, orduları zaten sadece mızrak ve kalkan fırlatan savaşçıların müfrezelerinden değil, aynı zamanda diğer silah türlerinin kullanımında uzmanlaşmış birimlerden de oluşuyordu. Bir bölünme var: okçular önemli bir yer işgal ediyor, zaten ağır silahlı piyade var (άσπιδιώται). Öyle görünüyor ki, Slavların Balkanlar'ın fethi sırasında ele geçirdikleri birçok ele geçirilen silahın ele geçirilmesi sayesinde böyle bir bölünme sağlandı.
Yukarıdaki uzmanlaşma, büyük olasılıkla, Roma (Bizans) askeri sisteminin etkisi altında ortaya çıktı.
Sadece Bizanslılarla çok yakın temas halinde olan kabileler tarafından kabul edildi ve o zaman bile, en azından, ordunun modern Bulgaristan topraklarında bulunan kabileler arasında böyle bir düzenlemesi hakkında hiçbir şey bilinmiyor.
Dolaylı göstergelerle, Hırvat aşiret birliğinin Balkanlar'da yeni bir vatan "bulurken" benzer bir şey kullandığı varsayılabilir.
Çoğunlukla, kuzeyde yaşayan Slav kabileleri görünüşe göre aynı yapıyı korudu ve çetelerle savaşlara katıldı.
Taktik demişken, ilk Slavların süvari olup olmadığı konusundaki önemli ve tartışmalı soruyu görmezden gelemeyiz.
Slav süvari
Bu bölümden önce bazı kavramları tanımlamak istiyorum.
Süvari hakkında konuştuğumuzda, öncelikle askerleri at sırtında hareket ettirmenin herhangi bir yönteminden değil, süvarilerden veya atlı bir oluşumda savaşan profesyonel askerlerden bahsediyoruz. İncelenen dönemde bazı terimlerin (süvari, profesyonel) ciddi bir modernizasyon yapmasına rağmen, bunları savaşta ilk Slavlar tarafından atların kullanımıyla ilgili kavramları ayırmak için kullanmak zorunda kalacağız.
Etnografik materyal temelinde, atın Slavların yaşamında önemli bir rol oynadığı söylenebilir, ancak sadece bir işgücü olarak değil.
Yüce tanrı (savaş arabaları, gök gürültüsü, taş oklar) tarafından taşınan bir at veya at hakkındaki mitolojik fikirlerin, MÖ XNUMX. binyılda Hint-Avrupalıların yerleşiminin kahramanca döneminden kaynaklanan belirli tarihsel kökleri vardır. Bu olayların yankılarının çok daha sonra oluşan bir dil grubu olan erken Slavlara ne ölçüde yansıdığını yargılamak zordur. Ancak Slav mitolojisinin yeniden inşasına dayanarak, Perun'un veya hipostasis Stepan'ın (Stepan tavası) atların koruyucu azizi olduğu biliniyor, at, Perun'a yapılan fedakarlıklarda önemli bir rol oynadı (Ivanov Vch. V., Toporov V.N.).
Yazılı kaynaklar bize ilk Slavlar arasında binicilik ekipmanı hakkında neredeyse hiçbir şey söylemiyor.
Eski Slavların çeşitli göçebelerle son derece yakın etkileşimi: Doğu Avrupa bozkırlarının Hint-Avrupa kabileleri (geç İskitler, Sarmatlar, Alanlar), Hunlar, Bulgarlar, Proto-Bulgarlar ve Avarlar, pratik olarak binicilik işlerini ve V-VII. Yüzyılların arkeolojik buluntularını etkilemedi, ilk Slavlar arasında binicilikle ilişkilendirilen bir parça karakter (Kazansky M.M.).
Smolensk bölgesinin uzun ve uzun höyüklerinde, V-VI yüzyıllarda, keskin bir konik dikenli 4 mahmuz ve düğme şeklinde bir kalınlaşma bulundu (Kirpichnikov A.N.). Polonya ve Çek Cumhuriyeti'nde de benzer buluntular var, ancak buluntuların özelliğinden dolayı bu mahmuzların genellikle milenyumun başlarına ve XNUMX. yüzyıla kadar uzandığı kanaatine varılıyor. bunların kullanıldığına dair hiçbir kanıt yoktur (Shmidt E.A.).
Batı Slavlar arasında, XNUMX. yüzyılın ikinci yarısında, Frankların (Kirpichnikov A.N.) etkisi altında mahmuzlar ortaya çıkıyor. Bazı araştırmacılara göre Slavlar, XNUMX. ve XNUMX. yüzyılların sonunda Batı Balt'lardan kanca şeklinde mahmuzlar ödünç almış olabilirler. (Rudnitsky M.).
Erken Slavların komşuları olan Batı Baltlarının mahmuzları. Kaynak: Rudnitsky M. 5.-2014. yüzyıllarda Batı Baltları ve Slavlar arasındaki temaslar: arkeolojik veriler // Stratum plus. Numara XNUMX. XNUMX
Yani göçebelerin bu konudaki etkisinin dışlandığını görüyoruz. Yazılı kaynakların verileriyle örtüşen.
"Strategicon" un yazarı, Slavların askerlerden gelen pusular nedeniyle atları kaçırdığını ve Efesli John'un (80. yüzyılın XNUMX'leri) yakalanan Bizans at sürüleri hakkında bilgi verdiğini yazar. Bu bilgi süvarilerin başlangıcına işaret ediyor gibi görünüyor.
Ancak bazı araştırmacılar, bu kaçırmaların amacının Bizans savaşçılarını atlardan mahrum etmek olduğuna inanıyorlarsa, diğerleri atların ele geçirilmesinin kendi süvarileri için yapıldığını varsayar (Kuchma V.V., Ivanov S.A.). Ve bu nedenle, Procopius of Caesarea tarafından kullanılan "ordu" (Στράτευμα) terimi genel olarak orduya değil, atlı Slav ordusuna (Ivanov SA) atfedilmelidir.
547'de Slavlar Tuna'dan 900 km düz bir çizgi olan Epidamnes'e baskın düzenledi. S.A. Ivanov, böyle bir yolculuk ancak atlarla yapılabilir diyor.
Bu, Romalı piyadelerin atları almaya çalıştığı İtalya'daki askeri durumla tutarlıdır.
Baskınlar da dahil olmak üzere mesafeler boyunca hareket ederken Slavlar tarafından atların olası kullanımı gerçeğini tartışmadan, bir savaş birimi olarak süvariler ile atları teslimat aracı olarak kullanan savaşçılar arasında büyük bir fark olduğunu bir kez daha not ediyoruz.
Ve Illyria'nın işgali sırasında Slavlar özellikle tehdit edilmedi, Illyria'nın stratejilerinin (usta) 15 bin savaşçısı onlarla temasa geçmedi, muhtemelen önemli sayılarından korkarak Slav savaşçılarının planlarını sakin bir şekilde gerçekleştirmelerine izin verdi:
“Burada ve eski günlerde bulunan birçok tahkimat bile güçlü görünüyordu, çünkü kimse onları savunmuyordu, Slavlar almayı başardılar; tüm çevredeki yerlere dağıldılar, özgürce yıkım yarattılar. "
Dolayısıyla, bu bilginin Slav süvarileriyle (Στράτευμα) ilgisi yoktur. Yukarıdaki pasajdan, baskının bir süvari ordusu tarafından gerçekleştirildiği hiçbir şekilde takip edilmiyor.
Yukarıda bahsedilen bir dizi kaynakta anlatılan atların yakalanması, araçlara olan ihtiyaç tarafından dikte edilmiş, aynı zamanda Bizanslılar bunlardan mahrum bırakılmıştır. Dahası, Roma ordusu, İmparator Mauritius'un askerlere Slav topraklarında kışa gitmelerini emrettiği 604'teki durumda olduğu gibi, zaten at eksikliğinden muzdaripti.
Bu skorda, Slav bir keşif müfrezesinin 594'te meydana gelen bu olayların Romalıların zekasını nasıl tahrip ettiğini anlatan Simokatta'ya dair kanıtlarımız var:
"Atlarından atlayan Slavlar bir ara vermeye ve ayrıca atlarına biraz dinlenmeye karar verdiler."
Ve son olarak, alarm sırasında çıplak bir ata atlayan ve ilerleyen Romalılarla savaştan önce kararlı bir şekilde inen Slavların askeri liderlerinden Ardagast hakkında oldukça etkili bilgiler (593).
Bu durumu göz önünde bulundurarak, İtalya'daki Hunlar-federasyonlarıyla birlikte bu birkaç Slav veya Ante'nin, yaklaşık 300 kişinin (aritmanın) atlı tüfek ordusu olduğu hipotezini kabul etmek zordur. Kaynaklar bunu hiçbir şekilde doğrulamıyor (Kazansky M.M.).
VI.Yüzyıl dönemi için. Herhangi bir Slav süvari hakkında konuşmaya gerek yok, atlar yalnızca baskınlar ve kampanyalar sırasında hareket için kullanıldı.
Klanların başkanları, askeri liderler, seçkin askerler, at teçhizatının süslemelerini tanıyan, isteyerek kullandılar, bu konuda birkaç arkeolojik kanıtımız var (Kazansky M.M.).
254. ve 2019. yüzyılların erken dönem Slavları arasında at ve binici ekipmanı buluntuları. Kaynak: Kazansky M.M. XNUMX. ve XNUMX. yüzyıllarda bozkır gelenekleri ve Slav silahları ve at ekipmanları / CSIA. Konu XNUMX. M., XNUMX
Slav süvarilerine bir gönderme olarak kabul edilebilecek birkaç yazılı tanıklığımız daha var.
İlki, Avar "devletinin" tam kalbinde, 600 yılında Stratilatus Priscus keşif birliklerinin seferberliğiyle bağlantılı. Avarlarla büyük olasılıkla birkaç at savaşı yaşandı. Zafer Romalılarda kaldı. Sonunda, güçlerini Tisse Nehri üzerinde toplayan Avarlar intikam almaya çalıştı. Avarların emrindeki birlikler, Avarlar, Bulgarlar ve Gepidlerden ve büyük bir Slav ordusundan ayrı olarak oluşuyordu. Bu savaşta, Tisza ve Tuna nehirlerinin kesişme noktalarında Avarlarla birlikte yaşayan bağımlı Slavlar yaya olarak savaşabilirdi ya da olmayabilirdi.
Buna yakın, Slavların - Avar tecavüzcülerinden, Slavlardan doğan oğullarının bu tür alaylara tahammül edemediği ve Avarlara karşı çıktığı yarı efsanevi mesajdır. Bu durumda, atlıların becerilerine hakim olup olmadıkları sorusuyla ilgileniyoruz.
Öyle görünüyor ki, böyle bir hipotez reddedilmelidir. Birincisi, Slavların bir ayak savaşında bile Avarlara zarar verebileceğine şüphe yok, Kagan Bayan "onlardan çok acı çektiğini" iddia etti. İlk Slav kralı Samo'nun önderliğindeki zaferler, Avarlara karşı isyan eden Bulgar binicilerin Slavların özgür veya farkında olmadan müttefikleri olmasıyla da ilişkilendirildi. Ancak Slavlar savaşları kendileri gerçekleştirdi, müttefikler hakkında hiçbir yerde söylenmedi.
İkinci olarak, gözden geçirilen dönemde batıda at sırtında savaşan Slavlar hakkında daha sonra hiçbir kaynak rapor vermedi ve yukarıda gördüğümüz gibi Slavlar batıdan mahmuzlar ödünç aldı.
Üçüncüsü, Slav kollarının hayatı klan çerçevesinde gerçekleştirildi ve şiddetten doğan çocuğun bir yolu vardı: klan tarafından tanınmak ya da tanınmamak, yani. helak. Göçebelerin acımasız "etik normlarının" kendilerine türlerinden üyeler değil, "köleler" ile ilgili herhangi bir yükümlülük yüklediği konusunda büyük şüpheler uyandırıyor. 610 yılında Forum Julia (Friul) şehrini kagan'a teslim eden Lombard düşesi Romilda bile Avarlar tarafından tecavüze uğradı ve kazığa tutuldu.
Toplanan arkeolojik kanıtlar, göçebelerin erken Slavların askeri meseleleri üzerindeki son derece küçük bir etkisinden bahsediyor (Kazansky M.M.).
Günümüzde olduğu gibi, askeri teknolojilerin, onlar için hammadde kaynaklarının sahipleri tarafından ciddi şekilde korunduğunu vurguluyoruz. Bunu "VO" üzerine bir makalede yazdık. "XNUMX. ve XNUMX. yüzyılların erken dönem Slavlarının cinsi ve askeri organizasyonu.".
Binicilik savaşının özelliklerini, özellikle de okçuluğu tanımaya gelince, göçebeler bunu çocuklarına ve belirli bir göçebe ailede köleliğe erken yaşta düşen çocuklarına öğretti. Macarlar hakkında daha sonraki kaynaklarda doğrudan kanıtlarımız var. Aynı zamanda, elbette, çocuk köle tamamen göçebe yapıya dahil edildi, statü olarak kendi nişini işgal etti, ancak dışarıdan efendilerinden hiçbir şekilde farklı değildi.
Böylece göçebelerle yakın temas halinde olan ilk Slavlar profesyonel bir binicilik ordusu bulamadılar.
Konudan biraz hareketle, toplum çiftçilik ve savaşa bölündüğünde, erken feodalizmin ortaya çıkmasıyla birlikte farklı Slav halkları arasında profesyonel at birliklerinin ortaya çıktığını varsayalım. Bu unsurlar kısmen Hırvatistan ve Sırbistan'da, çoğunlukla batı komşularından etkilenen Polonya ve Çek Cumhuriyeti'nde ve elbette XNUMX. yüzyılın sonundan beri Rusya'da görülebilir, ancak daha önce değil.
Şimdi Slav süvarilerinin XNUMX. yüzyılın sonundaki tartışmalı son kanıtlarını ele alalım.
1. yüzyılın sonunda, 30. Bulgar devletine karşı bir seferden sonra Justinian II, Prens Nebul önderliğindeki XNUMX bin Slav savaşçıyı aileleriyle birlikte Küçük Asya topraklarına, Opsikii teması olan Bitinya'ya yerleştirdi. Vasileus, Bizans'ın kilit sınırında güçlü bir ordu toplamak istedi.
Proto-Bulgarlar devletinde Slavların herhangi bir süvari birliğini bilmiyoruz; Dahası, Bilge VI.Leo (866-912) bile Slavların ve Bulgarların taktiklerini ve silahlarını bölerek Macarlar ile Macarlar arasındaki farkın yalnızca Hıristiyan inancının benimsenmesinde yattığını vurguladı.
Böyle bir güç, çılgın basileus Justinian II'nin dünyayı Araplarla parçalamasına ve düşmanlıklar başlatmasına izin verdi. 692'de Slavlar, Primorsky, Sivastopol yakınlarında Saracen ordusunu yendi. O anda ne tür bir ordu vardı, ister ayak ister at, ancak tahmin edebiliriz.
Küçük Asya'ya taşınan Slavların silahlarının tek kanıtı, Prens Nibul'un sadağı hakkındaki mesajdır ve bu bilgi iki şekilde açıklanabilir, çünkü yay ve ok hem atlıların hem de piyadelerin silahlarıdır.
Görünüşe göre Slavların Araplar üzerindeki zaferinin yanı sıra, daha sonra liderlerine Araplar tarafından rüşvet verilmesi, ordunun gerçekten çok büyük olmasından kaynaklanıyor. Slavlar 692'de Arapların yanına giderken Usman b. El-Velid, Ermenistan'da Romalıları 4 bin kuvvetle mağlup etti ve bunun sonucunda Ermenistan, Halife'nin vasallığı altına girdi.
Arap cephesinin özellikleri göz önüne alındığında, gelen voi'nin Bizanslılar tarafından süvarilere atanmış olması mümkündür, ancak büyük olasılıkla Slav ordusunun ezici çoğunluğu yaya olarak kalmıştır.
Bir kez daha vurguluyoruz ki, böylesine güçlü bir askeri kitlenin gelişinin, Suriye sınırındaki güçlerin yaya olarak kalsa bile önemli ölçüde değiştirebileceğini.
Bizans'ın doğu sınırında Slav. XNUMX. yüzyılın sonu - VIII.Yüzyılın başlangıcı. Yazar tarafından çizim
Yerleşik halklar arasında süvarilerin (süvarilerin) ortaya çıkışı sorunu kolay değildir ve büyük ölçüde tartışmalı olmaya devam etmektedir.
Araştırmacılar, XNUMX.-XNUMX. yüzyıllarda Slav süvarileri hakkında yazdıklarında ve atların bir ulaşım aracı olarak kullanılmasından bahsetmediklerinde, bana öyle geliyor ki, Slav toplumunun bir süvari ordusunu içerebilecek veya sergileyebilecek bir yapı ile tam tutarsızlık anı dikkate alınmıyor. Bu bir klan sistemiydi (ilkelliği olmayan bir topluluk). Rod birlikte savaşır, birlikte kaçar, kişisel ölümle ilişkilendirilen kahramanlık için yer yoktur. Klanın durumuna ilişkin sorumluluk, kişisel kahramanlıktan daha yüksektir; bu, atla ilgili olarak herkesin ya yürüyerek ya da at sırtında (göçebeler gibi) savaştığı anlamına gelir.
Böyle bir yapıda, bir süvari profesyonel becerilerini, hareket için değil, savaş için yeterli, sadece klanın ekonomik faaliyetinin aleyhine, özellikle de etnik çiftçi gruplarından edinme fırsatı yoktur. Bununla birlikte, burada Slavlar bir istisna değildir ve Gotlar (kabile) ve Franklar ve Gepidler, Erülsler, Lombardlar ve son olarak Saksonlar - devlet öncesi yapıların farklı gelişim aşamalarında duran Cermen etnik grupları - hepsi çoğunlukla piyadelerdi:
F. Cardini, “Franklar ve Saksonlar uzun süre yaya olarak savaştılar ve atlar ulaşım aracı olarak kullanıldı” diye yazmıştı. Bu gelenek, çeşitli nedenlerle oldukça yaygındı. Bunun ana nedeni, süvarilerin, özellikle hafif süvarilerin avantajının henüz genel olarak kabul edilen ve tartışılmaz bir gerçek haline gelmemiş olmasıydı. "
Kabile örgütünün dışında duran bir şefliğin ve bir ekibin ortaya çıkması, yerleşik halklar arasında atlıların ortaya çıkmasını teşvik eder, ancak ilk Slavlar için bunun hakkında konuşmak gerekli değildir.
Süvarileri korumak için gerekli kaynakları söyleyelim.
Mauritius "Strategicon" da, bir biniciyi donatmak, bir atı donatmak ve onu sağlamak için bir bölüm ayrılmıştır: "Bir binicilik stratiotu nasıl donatılır ve gerektiğinde ne satın alınmalıdır." Bir sürücüyü tam desteğiyle donatmak önemli meblağlar gerektiriyordu. Roma İmparatorluğu için büyük bir mali yüke mal oldu.
Bir dizi Slav kabilesinin göçebeleri, komşuları ve yöneticileri arasında da benzer bir durum gözlemliyoruz. Göçebeler karlı yerleri (şehirleri) ele geçirir, Bizans zanaatkâr nüfusunu Avar Kaganate topraklarına yerleştirir, sadece komşu kabilelere değil, aynı zamanda Roma imparatorluğuna da haraçlarla “işkence eder”, bunların hepsi her şeyden önce atlı ordu-halkını desteklemeye gitti. Koruyucu Menander'in yazdığı bu olayın ("derler") haberine göre lamenar zırhlı 60 bin atlı, Sklavinlere karşı bir sefer başlattı. Menander'ın sözlerine göre kendimizi tekrar edelim. Hizmetkarlar ve yardımcı kuvvetler de dahil olmak üzere bu devasa Avar ordusu, en az 120 bin kişiden ve aynı sayıda attan oluşmalıydı.
Doğal atlı ordusunun bakımı, yerleşik halkların aksine, tüm varlığı at sırtında yaşam olan pahalıydı.
Bu aşamada Slav toplumu süvarileri desteklemek için bu tür kaynaklara sahip değildi. Geçimlik tarım, el sanatları, aile içinde de, iklim koşullarının etkisi ve dış istilalar, aşırılıklara kaynak ayırmayı hiçbir şekilde mümkün kılmadı.
Ancak yaşam ve yönetim için daha elverişli iklim koşullarında, XNUMX. yüzyılın Yunanistan'ında, Slav kabileleri, silahları dövebilen ve kuşatma makineleri yaratabilen ustalardan bahsetmek yerine, silah türlerine bölünmüş daha ciddi silahlara ve hatta müfrezelere sahiptir.
Yukarıdakilerin hepsini göz önünde bulundurarak, gözden geçirilen dönemde, erken Slavların bir tür asker olarak süvariye sahip olmadığını söyleyebiliriz.
Elimizdeki veriler sadece VI-VIII ve muhtemelen IX.Yüzyıl dönemini söylememize izin veriyor. ilk Slavların taktiklerinin "mafyadan saflara" geliştirilmesinde bir dönemdi.
Kaynaklar ve edebiyat:
Bilge VI. Leo. Leo taktikleri. Yayın, V.V. Kuçma. SPb., 2012.
Paul the Deacon. Lombardların Tarihi // IV - IX yüzyılların ortaçağ Latin edebiyatının anıtları Per. D.N. Rakov M., 1970.
Caesarea Procopius'u. Got with Goths / Tercüme: S.P. Kondratiev. T.I. M., 1996.
Sakson Annalist. Kayıt 741-1139 I.V. Dyakonov'un çevirisi ve yorumları M., 2012.
Slavlar hakkında eski yazılı haberlerin kodeksi. T.II. M., 1995.
Mauritius Strategicon / V.V. Kuchma tarafından tercüme ve yorum. SPb., 2003.
Theophylact Simokatta. Tarih / S.P. Kondratyev tarafından çevrildi. M., 1996.
Ivanov Vch. V., Toporov V.N. Slav antikaları alanında araştırma. M., 1974.
Kazansky M.M. 254. ve 2019. yüzyıllarda bozkır gelenekleri ve Slav silahları ve at ekipmanları / CSIA. Konu XNUMX.M., XNUMX.
Cardini F. Ortaçağ şövalyeliğinin kökenleri. M., 1987.
Kirpichnikov A.N. Eski Rus silahları. XNUMX-XNUMX. Yüzyıllarda Rusya'da binici ve binicilik ekipmanı.
SSCB'nin arkeolojisi. Arkeolojik kaynakların koleksiyonu / Akademisyen B.A. Rybakov'un genel editörlüğü altında. M., 1973.
A.K. Nefyodkin Slavların VI.Yüzyıldaki taktikleri. (erken Bizans yazarlarının ifadesine göre) // Bizans zaman kitabı № 87. 2003.
Rybakov B.A. Eski Slavların putperestliği. M., 1981.
Devam edecek ...