Hatta bu kadar ilgilenmeniz övgüye değer. Her şeyi, şu sözünü ettiğiniz yerel konuların hepsini konuşacağız, merak etmeyin, birazdan konuşacağız. Ama şu kadarını hemen söyleyeyim Mr. Ryder. Bence gereksiz yere endişeleniyorsunuz. Evet, bu gece omuzlarınızda ağır bir sorumluluk olacak, ama unutmayın ki siz şimdiye kadar birçok kez benzer durumlarda bulundunuz ve sonuçta alnınızın akıyla çıktınız hepsinden. Bu sefer farklı olması için bir sebep var mı?” “Ama benim söylemek istediğim şu, Miss Collins” dedim sözünü keserek. “Bu sefer çok farklı gelişti her şey. Bu sefer olayları ele alamadım … ” Yine derin bir iç çektim. “Doğruyu söylemek gerekirse her zamanki gibi bir çerçeve hazırlama fırsatı bulamadım … ” “Her şeyi birazdan konuşacağız. Ama Mr. Ryder, durumu kesinlikle abarttığınız kanısındayım. Bu kadar endişelenmeniz için nasıl bir sebep olabilir? Uzmanlık bakımından sizinle kimse yarışamaz, uluslararası kabul görmüş bir dehasınız, gerçekten, korkulacak ne var? Doğrusunu isterseniz” -tekrar sesini alçalttı- “böyle bir kentin insanları, sizden ne gelse minnet duyacaktır. Sırf genel izlenimlerinizi anlatın, şikayet edecek değiller. Korkulacak hiçbir şey yok.” Söylediklerinde haklı olduğunu anlayarak başımı salladım ve neredeyse bir anda gerginliğim yok oldu. “Ama birazdan her şeyi ayrıntısıyla konuşacağız.” Miss Collins omzumu tutmaya devam ederek oturma odasına götürü yordu beni. “Söz veriyorum, uzun sürmeyecek. Lütfen oturun, rahatınıza bakın.” Güneş ışığıyla ve taze çiçeklerle dolu, küçük, kare bir odaya girdim. Birbirinden farklı çeşitli koltuklar, sehpanın üzerindeki dergiler, bir dişçi ya da doktorun bekleme odasını çağrıştırı yordu. Tıknaz adam Miss Collins’i görünce derhal ayağa kalktı; belki kibarlığından, belki de onu salona alacağını umarak. Bizi tanıştıracağını sanıyordum, ama belli ki protokol gerçekten bekleme odası protokolüydü, Miss Collins adama gülümsemekle yetinip belli ki ikimize birden, “Uzun sürmez” diye mırıldanarak iç kapıdan çıktı.