Özet: Otizm spektrumundaki küçük çocuklar, ebeveynleriyle oynarken nörotipik bir çocuğunkine benzer bir ilgi gördü.
Kaynak: Hücre Basın
On yıllardır otizm araştırmaları, laboratuvar görevleri veya klinisyenlerle yapılan görüşmeler sırasında toplanan ve çocukların başkalarıyla günlük etkileşimlerinden daha kısıtlı verilere dayanıyordu.
Dergide yayınlanan bir araştırma Güncel Biyoloji 12 Mayıs’ta, küçük çocukları daha doğal oyun ortamlarında gözlemleyerek statükoya meydan okuyor.
Bilim adamları, oyuncaklarla oynarken çocukların göz hareketlerini izlemek için başa takılan bir kamera kullanarak, otizmli çocukların ortak dikkat elde ettiklerini gözlemlediler – ebeveynleriyle aynı anda aynı oyuncağa bakmak için harcadıkları zamanla ölçülür – tipik seviyelerde.
Indiana Üniversitesi’nde otizm araştırmacısı olan Julia Yurkovic-Harding, çocukların sosyal ortaklarla daha rahat ve doğal ortamlarda nasıl etkileşime girdiğini anlamak için, otizmli çocuklarla sosyal etkileşimleri incelemek için ikili başa takılan göz izleme yöntemini kullanan ilk kişiler arasındaydı. çocuklar ve ebeveynleri arasında.
Çalışmanın ilk yazarlarından Yurkovic-Harding, “Başa takılan göz takibi, görsel dikkatlerini ve manuel hareketlerini ölçmede kesinlik elde etmemizi sağlıyor, ancak çocukların daha doğal bir şekilde oynamasına izin vermemizi sağlıyor” diyor.
Otizm spektrumuna giren çocuklar genellikle bir sosyal partnerin gözlerini takip etmekte güçlük çekerler. Bakışları takip etme olarak adlandırılan bu davranış, otizm araştırmacılarının ortak dikkati tanımlama eğiliminin önemli bir parçasıdır.
Bununla birlikte, tipik gelişen çocukların gelişimini incelemek için başa takılan göz takibini kullanan araştırmacılar, yakın zamanda çocukların birlikte oyuncaklarla oynarken ebeveynlerinin yüzlerine çok sık bakmadıklarını keşfettiler.
Bu, bakışları takip etmenin bazı daha doğal ortamlarda ortak dikkati elde etmek için uygun bir ipucu olmayabileceği anlamına gelir. Bunun yerine, tipik olarak gelişen çocuklar, ebeveynlerinin neye baktığını bilmenin bir yolu olarak, genellikle oyuncaklara dokunan veya tutan ebeveynlerinin ellerini takip eder.
2-4 yaş arası 50 çocuktan oluşan bir grupla oyun seansları sırasında toplanan verilerin bir değerlendirmesi, otistik çocukların nörotipik akranlarıyla tutarlı seviyelerde ortak dikkati sürdürdüklerini buldu.
Bu sonuçlar Yurkovic-Harding için heyecan vericiydi. “Otizmli çocuklarda tipik ve bozulmamış bir şey bulduğunuzda, keşfetmek için bu fırsat var” diyor. Ek olarak, otizmli çocuklar, ebeveynlerinin dikkatini ortak dikkat için takip etmek için bakışları takip etme ipuçlarından ziyade el takiplerini kullandılar.
Bir çocuğun ebeveyni ile birlikte oyuncak kamyonla oynamak veya bloklarla inşa etmek gibi bir etkinliğe odaklandığı deneyimlerin dil gelişimini desteklediği düşünülmektedir.
Mevcut çalışma, otizm spektrum bozukluğu olan çocukların ebeveynlerinin, aynı oyuncağa bakmadıkları zamana kıyasla, birlikte dikkat edildiklerinde oyuncaklara daha sık isim verdiklerini buldu.
Yurkovic-Harding ve ekibi, otizmli çocukların daha tipik şekillerde oynayabildiği zamanları belirleyerek, yetişkinlerin otizmli çocukları bu etkinliklerden daha fazlasını yapmaya teşvik edebileceğini ve daha fazla öğrenme şansı tanıyabileceğini umuyor.
“Otizmli bireylerin günlük yaşamlarını, her gün karşı karşıya kaldıkları sosyal baskıları ve etkileşime girdikleri sosyal bağlamı anlamaya çalışmalıyız, böylece bir şekilde etrafımızdaki sosyal dünyada var olmalarına yardımcı olabiliriz. bu onlar için rahat ve kendinden emin” diyor.
Bu ASD araştırma haberleri hakkında
Orjinal araştırma: Açık Erişim.
“OSB’li Çocuklar Yüz Görünümü Olmadan Serbest Akan Oyuncak Oyunlarında Ortak Dikkat Kurarlar”Julia Yurkovic-Harding ve ark. Güncel Biyoloji
Soyut
OSB’li Çocuklar Yüz Görünümü Olmadan Serbest Akan Oyuncak Oyunlarında Ortak Dikkat Kurarlar
Öne Çıkanlar
- OSB’li çocuklar, oyuncak oyunu sırasında sık ve tipik seviyelerde ortak dikkat ile meşgul olurlar.
- TD ikilileri gibi, ASD ikilileri de ortak dikkat oluşturmak için (gözlerden ziyade) elleri takip eder.
- Her iki grupta da ebeveynler ortak ilgi anlarında oyuncaklara daha sık isim verirler.
- Bu sonuçlar, OSB’de ortak dikkat eksikliğinin önemi hakkında soruları gündeme getiriyor.
Özet
Çocukların dikkatini başka bir kişiyle paylaşma (yani ortak dikkati sağlama) yeteneği, genel olarak çevreleri hakkında bilgi edinmek ve özellikle dil ve nesne kelime öğrenimini desteklemek için kritik öneme sahiptir.
Otizm spektrum bozukluğu (ASD) ile ilgili olduğu için ortak dikkat (JA), genellikle gözle bakma veya yalnızca açık işaret etme ipuçlarından kaynaklandığı için daha dar bir şekilde operasyonelleştirilirken, son kanıtlar, JA’nın doğal ortamlarda daha geniş bir şekilde diğer birçok yoldan daha geniş bir şekilde elde edilebileceğini göstermektedir. bakışlar ve jestler.
Burada, ASD’li çocukları tipik olarak gelişen (TD) çocuklarla karşılaştırarak, serbest akışlı ebeveyn-çocuk oyuncağı sırasında JA bölümlerine giden yolları ve özelliklerini incelemek için çift başa takılı göz izleme kullanıyoruz. JA anları, nesnel olarak hem çocuğun hem de ebeveynin aynı anda aynı nesneye yönelik bakışları olarak tanımlandı.
TD çocuklarında önceki çalışmalarla tutarlı, Bu yapılandırılmamış serbest oyun bağlamında hem TD hem de OSB’li çocukların nadiren ebeveynlerinin yüzüne baktıklarını bulduk. Bununla birlikte, her iki grup da benzer şekilde yüksek JA oranlarına ulaştı ve bu, JA’ya alternatif yolların kullanılmasını önererek şansı çok aştı. Bu alternatif yolları karakterize ediyoruz, her iki grup arasında benzer seviyelerde ortaya çıktıklarını buluyoruz ve benzer sonuçlara ulaşıyoruz: yani, her iki grup için, JA’nın hedefleri, o anlarda ebeveynler tarafından ortak olarak katılmayan nesnelerden daha sık olarak adlandırılır.
Bu bulgular, OSB’deki JA yeteneklerinin ve bozulmanın kavramsallaştırılmasını genişletir ve OSB’de yüze bakış aracılı JA yolunun mekanik rolüyle ilgili soruları gündeme getirir.