1937'te Naziler "Eş Eğitim Okulları" nı açtı. Onlar aracılığıyla SS ve NSDAP görevlilerine evlenen kızları geçmeleri gerekiyordu. Okullarda, onlara ev ekonomisi, çocuk bakımı ve tarım öğretildi. Eş - Naziler için ideal bir kadındı, kadınların üniversitelerde okumak, ofislerde ve prodüksiyonda çalışmak yasaktı.
Ağustos ayının başında, Berlin’de, Nazilerin “eşlerin okulları” ndaki çalışmaları yürütmek için arşivlerde talimatlar bulundu. Bu belgeler, Birinci Dünya'da başka bir Nazizm türü hakkında konuşma yapılmasına neden oldu - anti-Semitizm ve anti-komünizmin yanı sıra, anti-feminizmdi.
1936'teki Reichsfuhrer SS Heinrich Himmler, Nazilerin eşi olmak isteyen kızlar için özel bir eğitim kursu oluşturulması kararnamesi imzaladı. Kızların genç bir eşi aldıkları Gelin Okulları, Ulusal Sosyalist Kadın Örgütü başkanı Gertrude Scholz-Klink tarafından yönetildi (zirvede 1943'ta, bu organizasyonda 7 milyon Alman kadın vardı).
Bu eğitim kurumları, düğümü SS üyeleriyle ve Almanya Ulusal Sosyalist Partisinin kurtarılmış işçileriyle bağlamak isteyenlere kayıtlıydı. 1939 yılında bu liste genişletildi - subaylar gibi potansiyel kocaları dahil etti.
İlk okul, Berlin yakınlarındaki Wannsee Gölü'ndeki Schwanenwerder adasında (Goebbels ve Albert Speer villalarının yakınında) açıldı. 1944'ten önce, bu tür okulların 32'i toplamda Almanya'da göründü.
Sadece Ariek okula kabul edildi (bazen Yahudi kanı 1 / 8'tan fazla olmayan Alman kadınlar için bir istisna yapıldı). Fiziksel yaralanmalara ve zihinsel hastalıklara sahip olmamalılardı (ebeveynlerden birinin şizofreni hastası olanlar da okula kabul edilmedi).
Gelinin okullarında, 6 haftalık bir kurs vardı (1939'ten, iki aylık bir kurs), bu sırada sadece ev ekonomisi değil, aynı zamanda genetik ve ırk öğretiminin temelleri, siyaset bilimi ve hikayeler. Zorunlu her gün 2 beden eğitimi dersleri idi. Ayrıca, tarım çalışmaları zorunlu bir çalışma unsuru haline getirdi - yalnızca bu çalışma bir Alman kadına layık görüldü (aşağıda daha fazlası vardı).
Ayrıca gelinlere retorik, laik davranış ve çocuk bakımı öğretildi. Kursun sonunda, tüm bilgilerin özümsenmesine bağlı olarak, "örnek Almanlar" ile evlenme hakkı veren sertifikalar verildi. Bu mezunlar neo-pagan ayinlerine göre evlilik yaptılar.
(Alman Kadınları Lideri - Scholz-Klink)
Bu tür okullarda eğitim ödendi - 135 Reichsmarks (şu anki oranda 400 İngiliz Sterlini veya yaklaşık 20 bin ruble). Ancak bu para kısa süre sonra "geri döndü": "gerçek bir Aryan" ile böyle bir okuldan mezun olunca devlet, onlara 1000 yıllarında (5 bin ruble) 150 markalarında faizsiz bir sübvansiyon verdi ve bu miktardaki her çocuk için 250 markaları affedildi.
Alman karısının o dönemde yetiştirilmesinin temeli “üç iyi bilinen K” idi: kinder, küche ve kirche (çocuklar, mutfak ve kilise). Ve bu sanatsal bir abartı değil - tam olarak Nazi kadınların idealinin nasıl görüldüğü. Daha doğrusu - Almanlar, “eşler için okulların” ideolojik temeli olduğu için, kadınların toplumdaki rolünün Hitler'in iktidara gelmeden önce icat ettiği ideolojik temel. 1917'te, ilk “Anneler Okulu” Stuttgart'ta açıldı; Birinci Dünya Kadınlarının arka planında, aileye, devlete ve ev ekonomisine sadakatle öğretildi.
Nazi rejimi, nüfusu artırmakla çok ilgilendi. Bundan sonra, yüksek öğrenim kurumlarında işe alınan iş ve eğitimin bir kadının temel işlevinin yerine getirilmesinde bir engel olduğu sonucuna varmıştır.
Çalışan kadın evlendi ve gönüllü olarak işten ayrıldıysa, 600 markalarında faizsiz bir kredi kullandı. 1934'ten bu yana aktif bir doğum oranı promosyonu başladı: çocuk ve aile yardımı uygulandı (bir çocuk için 30'e kadar, 4200 ruble'den biraz fazla), büyük aileler için tıbbi bakım tercihli oranlarda sağlandı. Hamile kadınların gelecekteki annelik için hazırlandığı özel okullar açıldı. Propaganda, annenin onurunu ve onurunu dışlamaktan yorulmadı ve 8 çocuğu olan kadınlara Altın Anne Haçı verildi (ayrıca, aylık olarak 500 markalarında ödenekler almaya hak kazandılar - yaklaşık 70 bin ruble). Almanya doğum oranının çok yüksek oranda büyüdüğü tek Avrupa ülkesi oldu. 1934'te biraz fazla 1 milyon bebek doğduğunda, 1939'te zaten 1,5 milyon çocuk vardı.
Teşvik ve kadın siyasetinin peşinde. 1941’te, Nazi Partisi’nin üyeleri arasındaki kadınların sayısı% 16,5’ti (bu, neredeyse SSCB’deki CPSU’da (b) olduğundan 2 kat daha fazla).
Daha düşük seviyelerdeki işsiz kadınlar (işçiler ve köylüler) için haftada 20 saat çalışmaları gereken çalışma kampları düzenlendi. Çalışma kamplarının sakinleri, zorunlu bir özelliği gamalı haçlı bir kol bandı olan üniformalara sahipti. Eski moda “die Maid” (kızlık, kız) kelimesini ideolojik içerikle dolduran “kız işçiler” - “Arbeitsmaiden” olarak adlandırılmaya başlandı. Her bir mektup, Alman kadınının doğasında bulunan erdemlerden birini işaret ediyordu: der Mut - cesaret, Aufopferung - fedakarlık, der İdealismus - idealizm, Demut - alçakgönüllülük.
Naziler iktidara geldikten sonra, kadınların profesyonel, siyasi veya akademik bir kariyer için arzularını doğal olmayan bir fenomen olarak görmeye başladı. Bir kadın için en büyük mutluluk, kocasının yanındaki aile yanında kalmasıydı. Yanlışlıkla değil, 1921 yılında, NSDAP, kadınların yüksek parti ve devlet ilanlarına izin verilmemesi gerektiğine karar verdi. Zaten 1933'in baharında, devlet aygıtının çalışan kadınlardan sistematik olarak kurtarılması başladı. Naziler milletin sağlığına dikkat etmenin bir kadına güvenemeyeceği kadar sorumlu bir görev olduğunu ilan ettiği için, sadece kurum çalışanları değil evli kadın doktorlar da görevden alındı.
1936’te, hakim veya avukat olarak görev yapan evli kadınlar, kocaları onları koruduğu için görevden alındı. Kadın öğretmenlerin sayısı önemli ölçüde azaldı ve kadınların okullarında ev ekonomisi ve el sanatları ana çalışma konusu haline geldi.
Aslında, kadınlar için yüksek öğrenim yasağı ilan edildi. Zaten 1934 yılında, Alman üniversitelerinde yalnızca 1500 öğrencileri kalıyor (1930 yılında - binlerce 32). Kadınların son Weimar Reichstag'ın milletvekillerinin kaderi dikkat çekici: 4 intihar etti, 10 bir toplama kampına düştü, 30 ev hapsinde kaldı ve 43 ülkeden göç etmek zorunda kaldı.
İşyerinde ve hizmet sektöründe çalışan kadınlar için rejim tarafından daha farklı bir politika izlenmiştir. Naziler, “ev yardımcıları” olarak çalışan 4 milyon kadına ya da iş günü tam olarak ödenmeyen sayısız satış kadrosuna dokunmadı. Aksine, bu çalışmalar "tipik olarak kadın" olarak ilan edildi. Evlenmemiş kızların çalışmaları şiddetle teşvik edildi - Ocak 1939'ten itibaren, 25 yılından daha genç olan tüm bekar kadınlar için işgücü hizmeti zorunlu hale geldi; ağırlıklı olarak birçok çocuğun annesine köye ya da hizmetçiye gönderildi.
Tarım da memnuniyetle karşılandı: arazi çalışmaları kadınların temel erdemlerinden biri ilan edildi. Bahçe arazilerinin ailelerine tahsis programı Hitler tarafından icat edildi - daha sonra neredeyse tüm Avrupa ülkeleri (Brezhnev altındaki SSCB dahil) tarafından devralındı.
Bugün, Nazi Almanyası'ndaki kadınların bu konumu, Müslüman dünyasındaki kadınların konumu ile eşdeğer olabilir. Ve bu kısmen doğrudur: İsviçreli psikolog Karl-Gustav Jung, 1930’un sonunda Nazi ideolojisinin modernize İslam’a (daha çok, Türkçe ya da İran türünde) çok benzer olduğunu yazdı.