Tüfek savaş kruvazörü. Gerçekleşmemiş projeler
Соединенные Штаты Америки
Öykü ABD lineer kruvazörlerinin yaratılması iyi başladı ve ... garip bir şekilde, sona erdi, ancak Amerikan amirallerinin ve tasarımcılarının haklarının burada olmadığı belirtilmelidir.
Nitekim ABD'de bir savaş kruvazörü fikri ABD'de 1903 kadar erken formüle edildi; Newport'taki Deniz Koleji, silah ve zırhı filosuna benzeyen ancak süratini aşan bir zırhlı kruvazör fikri ortaya çıktığında. Bu tür gemilerin, ana kuvvetler yaklaşana kadar düşman savaş gemilerini yakalayıp bağlaması gerektiği, bu nedenle kruvazörün 305 mm topçu ile donatılması ve buna karşı koruma sağlaması gerektiği varsayılmıştır. Bu görüşlere göre, Amerika Birleşik Devletleri’nin savaş gemileri, Amiral Sunucuların ana güçlerine ayak uyduramadığında, İspanya-Amerikan savaşı deneyimi çok iyi bir şekilde görüldü. Aynı zamanda, düşman gemilerini yakalayıp vuran zırhlı kruvazör “Brooklyn” in başarısı, büyük ölçüde tasarımının kalitesinden değil, aynı zamanda İspanyol avcıların hedefe varamamasından kaynaklanıyordu. Eğer İspanyollar Amerikan "meslektaşları" ile karşılaştırılabilir bir eğitim almış olsaydı, o zaman ... hayır, Santiago de Cuba savaşında bu durumda pek kazanamazlardı, ancak Brooklyn'e ve zırhlı filolarının en az yarısını yok etmekten kurtar. Amerikan denizciler haraç ödemeli - denizde kayda değer bir başarı onları kör etmedi ve ABD zırhlı kruvazörlerinin maddi kusurlarını kapatmadı.
Deniz Koleji'nin bulguları ancak memnuniyetle karşılandı - Amerikalılar başlangıçta savaş kruvazörünü ana güçlerin savaşına katılacak bir gemi olarak görüyorlardı, görüşleri Alman olanlara çok yakın görünüyordu ve Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki dönemde dünyanın en başarılı savaş kruvazörlerini yaratabilen Almanlardı. . Aynı zamanda, ilk ABD projeleri, belki de Alman meslektaşlarından daha da ileriydi.
Alman gemi yapımcıları ve amiralleri, aynı zamanda inşa edilen savaş gemileriyle karşılaştırıldığında korumayı zayıflatarak ve ana kalibreyi azaltarak savaşçılarının yüksek hızlarına ulaşırken, bir süredir Amerika Birleşik Devletleri'nde hiçbir yere eşit savaş gemileri ve savaş gemilerinin yerinden edilmesine karar veremediler. öyleydi. Savaş kruvazörünün ilk taslağı, Wyoming korkusuzuna benzerdi (altı taretteki 26 000 t, 12 * 305-mm top, 280-mm zırh ve 20,5 knot hızı)
Ancak daha dar ve daha uzun bir gövdeyle, yüksek hızlı bir gövde elde etmek için, savaş gemisi kruvazörünün uzunluğu, 200 m'de Wyoming'inkinden daha yüksek olan 28,7 m'ye ulaşmış olmalıdır. Silahlanma zayıflamış, ancak savaş gemileriyle savaşmak için oldukça yeterli - dört kulede 8 * 305-mm toplar ve hız 25,5 düğümlerine ulaşmak zorunda kaldı. Aynı zamanda, rezervasyon sadece “Wyoming” seviyesinde tutulmadı, hatta belki de bunun üstün olduğunu söyleyebiliriz. Zırhın kalınlığı, güverte, barbekü vb. savaş gemisi seviyesinde kaldı, ancak ana zırhlı bandın uzunluğu ve yüksekliği "Wyoming" inkilerden daha fazla olmalıydı. Bu durumda, savaş gemisinin yer değiştirmesi 26 000 T, yani karşılık gelen savaş gemisine eşit olacaktı.
Kavramsal olarak, proje süresi için son derece başarılı olduğu ortaya çıktı (geliştirme tarihinin tam yazarı bilinmiyor, ancak büyük olasılıkla 1909-1910), ancak o yıllarda Amerika Birleşik Devletleri korkaklıkların inşasına öncelik verdi, bu yüzden “Amerikan Dreflinger” hiç atılmadı. Ancak, bu proje hızla eskiydi, ancak yaratıcılarının suçu değildi - sadece süper-korkutucuların çağına neden olan “305-mm” savaş gemilerinin değişmesiydi.
Bir ABD kruvazörünün bir sonraki projesi, metalle de olsa, kesinlikle dünyanın en iyi savaş kruvazörü olduğunu iddia edecektir - Nevada savaş gemisine bir analog olması gerekiyordu, en son rezervasyonunu koruyor, silahlanmayı 8 * 356-mm silahlarına düşürüyor ve geminin hızını sağlıyor 29 düğümlerinde. Bu tür bir gemi için TK'nin 1911 g'de sunulduğu ve 1912 g'de bulunması gerektiği göz önüne alındığında, böyle bir savaş gemisi kesinlikle tüm İngiliz, Alman ve Japon savaş gemilerinin gerisinde kalacaktı.
Tabii ki, böyle bir TTX için bir şey ödenmek zorundaydı: fiyat, 30 000 t (bu yıllar için - son derece fazlası) üzerindeki yer değiştirmedeki artış ve aynı zamanda Amerikan standartlarına göre ekonomik kursla birlikte “hepsi” 5 000 mil aralığında. Ve eğer Amerikalılar ilkine (yer değiştirme büyümesi) katılmaya hazır olsaydı, ikincisi onlar için tamamen kabul edilemezdi. Bir yandan, elbette, ABD amirallerini suçlayabilirsiniz - Avrupalı meslektaşları için 5 000 milleri aşağı yukarı normal görünüyordu, ama zaten Japonya’yı denizde gelecekteki bir düşman olarak arayan Amerikalılar gerçekten gemileri almak istedi. okyanus menzili ve 8'ten daha az 000 mil kabul etmedi.
Yukarıdaki nedenlerin bir sonucu olarak, lineer kruvazörün tasarımının çeşitli varyantları, diğer tüm şeylerin eşit olması durumunda zırhın kalınlığının sürekli olarak 356 mm'den 280 ve 203 mm'ye düştüğü göz önünde bulundurulmuştur ve sadece ikinci durumda 8 000 mil aralığına ulaşılmıştır. Sonuç olarak, Amerikan denizciler ikinci seçeneği tercih ettiler ve ... yine korkutucu inşaatın önceliği olduğunu düşünerek davayı arka yakıcıya koydular. Ancak, rezervasyonun kritik bir şekilde zayıflaması nedeniyle kurslar lehine bir seçim yapmak için burada bulunan Amerikalılar, sonsuza dek bu sınıftaki zaman gemileri için en iyi projelerini, Lexington tipinde bir savaş kruvazörü olarak adlandırılan şaşırtıcı bir “şeye” bıraktılar.
Mesele şu ki, 1915'te Amerikan filosu tekrar muharebe kruvazörleri inşa etme fikrine geri döndüğünde, amiraller bu gemi sınıfının yapıdaki rolü ve yeri hakkındaki görüşlerini tamamen değiştirdiler. filo. Muharebe kruvazörlerine olan ilgi, bu sınıftaki gemilerin potansiyelini gösteren Dogger Banks Muharebesi'ni körükledi, ancak şimdi Amerikalıların ya İngilizlerden ya da Almanlardan tamamen farklı yeni bir muharebe kruvazörü kavramını benimsemeleri şaşırtıcı. ABD amirallerinin planlarına göre, doğrusal kruvazörler, yukarıda belirtilen hıza erişebilen hafif kruvazörleri ve muhripleri de içeren “35 düğümlü” oluşumların bel kemiği olacaktı.
Kuşkusuz, o zamanın teknolojik seviyesi büyük gemilerin hızını 35 düğümlerine getirmeyi mümkün kılıyordu, ama elbette, sadece diğer dövüş nitelikleriyle yapılan büyük fedakarlıklar pahasına. Ama ne için? Bu tamamen belirsizdir, çünkü “35-node” bağlantılarını kullanma konusunda bazı aklı başında bir kavram hiç doğmamıştır. Genel olarak, aşağıdakiler gerçekleşti: 35 düğümlerinde süper hız kazanma çabasıyla, Amerikalılar ateş güçlerini ve menzillerini feda etmeye hazır değildi: bu nedenle, savaş kruvazörünün rezervasyonunu ve ayakta kalmasını neredeyse sıfıra indirmek zorunda kaldık. Gemi 8 * 406-mm top aldı, ancak gövdesi çok uzun ve dardı, bu da bazı ciddi PTZ'leri hariç tuttu ve rezervasyon, 203 mm'yi aşmadı!
Fakat şaşırtıcı derecede farklı. İngilizlerin “Hood” u bıraktığını ve savaş yeteneklerini (son İngiliz savaş kruvazörünün tasarım belgeleri ABD’ye devredildiğini) sunduğunu ve İngiliz’den Jutland savaşı sırasında aldığı gemilere verilen zararın bir analizini aldıklarını bilen Amerikalılar, İngilizlere yapışmaya devam etti Bir savaş kruvazörü konsepti, minimum koruma ile maksimum hız ve ateş gücüdür. Temel olarak, Amerika Birleşik Devletleri tasarımcıları sadece geri çekildi - su altı korumasının önemsizliğini anlayarak, bu yıllar için daha iyi ya da az PTZ sağlayan gövde genişliğini 31,7 m'ye yükselttiler. Hız 33,5 düğümlerine düşürülmek zorunda kaldı, ancak gemi tamamen garip kaldı - 44 000 T'nin üstünde bir yer değiştirme ile (yaklaşık olarak 3 000 T'nin altında Hud'dan daha fazlası!) Ve 8 * 406-mm'de silahlandı, sadece 178 mm'de korunuyordu. zırh! Kulelerin alnı 279 mm, barbette - 229 mm, doğrama - 305 mm'ye ulaştı. Bu seviyedeki rezervasyon, yükseltilmeden önce Ripals ve Rinaun'dan biraz daha üstündü, ama elbette, dünyanın herhangi bir ağır gemisine karşı hareket etmek tamamen yetersizdi ve Lexingtons'un (Amerikan savaş kruvazörü serisinin adıydı) hiç şüphe yok. Koruma açısından ve projenin genel dengesi açısından kategorik olarak “Hood” a göre daha düşüktür. Genel olarak, altı Lexington savaş uçağının yapımı, Birinci Dünya Savaşı sırasında kazanılan dünya deneyimine aykırı olarak taktiksel kaygılarla tamamen haksızlığa uğradı ve bu gemiler orijinal tanımlarında tamamlandıysa, Amerikan gemi yapımında büyük bir hata olur.
Bu sadece olmadı. Temel olarak, aşağıdakiler gerçekleşti: Savaş sonrası İngiliz ve Japon gemilerinin taktik ve teknik özelliklerini öğrendikten sonra, Amerikalılar en yeni savaş gemilerinin ve savaşçıların, genel olarak, en fazla ilerleme kaydetmediğini fark etti. Daha mükemmel ve büyük gemiler gerekliydi, ancak pahalıydı ve ayrıca Panama Kanalı'ndan geçemediler ve bütün bunlar, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra ABD olan dünyanın ilk ekonomisi için bile muazzam sorunlar yarattı. Bu nedenle, 1920'te iktidara gelen ABD Başkanı W. Garding, Washington Denizcilik Anlaşması ile ünlü olan deniz silahlanmalarının azaltılması konulu bir konferans başlattı; bu sırada ABD, diğer taahhütlerin yanı sıra altı Lexington'un inşaatını tamamlamayı da reddetti. O zaman, ilk ve son Amerikan savaş görevlilerinin ortalama teknik hazırlığı ortalama% 30 civarındaydı.
Kendi başına, devasa ve son derece pahalı inşaatın reddedilmesi, ancak modern deniz savaşının gerekliliklerine tamamen uymayan ABD lineer kruvazörleri zaten bir başarı olarak kabul edilebilir, ancak Lexington’nun sonunun başarılı olmasının nedeni bu değil. Bilindiği gibi, bu tip iki gemi yine de ABD Donanması'na tanıtıldı, ancak zaten tamamen farklı bir sınıf uçak gemisi gemileri tarafından getirildi. Ve şunu söylemeliyim ki, Lexington ve Saratoga uçak gemileri olarak adlandırılan Amerikan denizciler olarak “Leydi Lex” ve “Leydi Sarah” dünyanın diğer en büyük gemilerden yeniden inşa edilmiş en başarılı uçak gemileri oldular.
Bu, savaş görevlileri üzerinde biraz garip görünen bazı tasarım çözümleri ile kolaylaştırılmış, ancak bazı tarihçilerin Amerikalıların projede böyle bir yeniden yapılanma olasılığını ortaya koyduğu versiyonunu ortaya koymalarına olanak tanıyan uçak gemileri için oldukça uygun. Bu makalenin yazara göre, bu sürüm çok şüpheli görünüyor, çünkü Lexington'un tasarım aşamasında Washington anlaşmasının başarısını üstlenmenin pek mümkün olmamakla birlikte, bu sürümü tamamen inkar etmek mümkün değil. Genel olarak, bu hikaye hala araştırmacılarını bekliyor, ancak Lexington tipindeki tamamen saçma TTX lineer kruvazörlerine rağmen, ABD lineer kruvazörlerini tasarlamanın tarihçesinin savaş uçakları standartlarına göre dikkate değer iki tane ortaya çıkmasına neden olduğunu söyleyebiliriz.
Bununla birlikte ABD Donanmasını tebrik ediyoruz.
Japonya
Birleşik Filo, üçü aynı Japon tersanelerinde inşa edilmiş olan dört Kongo sınıfı savaş görevlisini doldurduktan sonra, Japonlar, savaş yapma çabalarına odaklandı. Bununla birlikte, Amerikalılar yeni gemi inşa programlarını 1916'te dile getirdikten sonra, 10 savaş gemileri ve 6 savaş görevlileri, Mikado denekleri, son yıllarda ilk kez savaş kruvazörlerinin bulunduğu kendilerine karşı çıktılar. Şimdi Japonya'daki gemi inşa programlarının özelliklerine odaklanmayacağız, yalnızca 1918 g'nin sonunda Yamato oğullarının 8 savaş gemileri ve 8 savaş kruvaziyerleri ("Nagato" ve "Mutsu" inşa etmek zorunda oldukları "8 + 8" adlı programı kabul ettiğini not ettik. buna dahil, ancak daha önce inşa edilmiş 356-mm savaş gemileri ve savaşçıları - hayır). İlki, Kaga tipinde iki savaş gemisi ve Amagi tipinde iki savaş gemisi yerleştirmekti.
Bu gemiler hakkında ne söylenebilir? Toza ve Kaga savaş gemileri, Nagato'nun “azar azar” geliştiren yükseltilmiş bir versiyonu haline geldi - ateş gücü, beşinci bir ana kalibre kulesi eklenerek geliştirildi, böylece toplam 410-mm silah sayısı 10'e düşürüldü. Rezervasyon, bazı takviye de aldı - Kaga zırh kemeri Nagato'dan (280 mm'ye karşı 305 mm'ye göre) daha ince olmasına rağmen, düşük zırh direncini tamamen eşitleyen eğimliydi, ancak yatay savunma biraz daha iyi hale geldi.
Bununla birlikte, savaş nitelikleri açısından, Kaga savaş sonrası savaş için oldukça garip bir manzaraydı. Vücudunun zırhı bir şekilde, savaş gemisi "Hood" unkine paralel ve bir şekilde yetersizdi. Bununla birlikte, daha önce yazdığımız gibi, “Hood”, 380-381-mm korkakları döneminde inşa edildi ve çekinceleri, zamanları için mükemmel olmasına rağmen, gemiyi bu silahların mermilerinden sınırlı bir ölçüde korudu.
Aynı zamanda, Kaga ve Toza savaş gemileri tasarlanırken, deniz ilerlemesi bir sonraki adıma geçerek daha da güçlü 16-inç silahlarına geçti. Görkemli İngiliz 381-mm topçu sistemi, 871 kg mermisini başlangıçtaki 752 m / s hızına çıkardı, ancak Maryland tipi savaş gemilerine monte edilen Amerikan 406-mm silahı, ilk hızda 1 m / s ve Japon mermileriyle yapılan bir mermiyle ateş etti. 016-mm silahı, ilk 768 m / s hızıyla tam olarak bir ton ağırlığında bir mermi atar. Yani, 410-mm silahların gücündeki üstünlük% 790-406'tir. Ancak, artan mesafe ile, on beş inçlik İngiliz, zırh penetrasyonundaki Japon ve Amerikan silahlarına daha belirgin şekilde kaybediyordu - gerçek şu ki, daha ağır olan mermi hızını yavaşlatıyor, ancak on altı inçlik silahların hızı başlangıçta ...
Başka bir deyişle, Hud rezervasyonu sınırlı miktarda 380-381-mm mermilerden korunuyordu ve (en iyi ihtimalle!) Çok sınırlıydı - 406-410 mm'den. Her ne kadar “Hood”, 406-mm'lik mermilerin isabetine dayanabilse de, korumasının amaçlanmadığını ve bunun için çok zayıf olduğunu söylemek güvenlidir. Kaga'nın Hud'dan daha zırhlı olduğu gerçeği göz önüne alındığında, bu gemilerin saldırgan savunma niteliklerinin belirli bir paritesini belirtebiliriz. “Hood” daha kötü silahlı, ancak 410-mm'lik mermilerin uzun süre bombalanmasına dayanamamasına rağmen, biraz daha iyi korunuyor. Aynı zamanda, rakibinin rezervasyonu (280 mm zırh kayışı eğik, 102-160 mm zırhlı kalıp 76-102 mm eğim ile) İngiliz 381-mm "yeşil savaşına" karşı oldukça savunmasızdır. Diğer bir deyişle, her iki geminin de “rakiplerinin” mermilerinden korunması aynı derecede zayıf görünüyor, ancak yine de, ana kalibre ve daha ağır mermilerin daha fazla gövdesi nedeniyle Japon savaş gemisi, Hud için kritik isabetler sağlama konusunda daha fazla şansa sahipti. Ancak İngiliz gemisi çok daha hızlıydı (31 tahvillerine karşı 26,5 bağları), bu da ona belli taktiksel avantajlar kazandırdı.
Genel olarak, Kaga tipi Japon savaş gemilerinin, bu silahlara dayanamayan çok güçlü silahları ve çekinceleri bir araya getirdiği söylenebilir. İngilizler kendileri “Khud” un korunmasının artan tehdit seviyesi için tamamen yetersiz olduğunu kabul ettiler ve her şekilde güçlendirmeye ihtiyaç duyduğunu (halen ulaştığımız savaş sonrası projelerde yapıldığı) gördü. Ve sonuçta, “Hood” un bir askeri yapı gemisi olduğunu unutmamalıyız. Peki Japonlar savaştan sonra daha zayıf bir koruma ile bir savaş gemisi kurarak neye güvendi? Yazar bu sorunun cevabı yok.
Genel olarak, Kaga tipi savaş gemileri, çok güçlü silahları, tamamen yetersiz çekinceleri ve zamanları için çok ılımlı bir hızları olan bir tür savaşçıydı, böylece “devasalık” dan kaçınıyordu - gemi 40 binden daha az bir sürede bırakılmayı başardı. Tonlarca deplasman (bunun standart mı yoksa normal bir deplasman mı olduğu açık olmasa da, yazar son seçeneğe yatkın). Elbette, Kaga, Amerikan Maryland’den daha iyi silahlanmış ve daha hızlıydı, ancak 406 mm'lik mermilere karşı aklı başında koruma eksikliği, konuyu fena halde bozmuş. Ek olarak, “Kaga” analogu “Maryland” değil, “Güney Dakota” tipi savaş gemileri (tabii ki savaş öncesi değil) 1920, düzinelerce 406-mm tabancaları, 23 hız düğümleri ve 343 mm on-board ile düşünülmelidir. zırh.
Öyleyse, neden makale savaş kruvazörlerine ayrılmışsa, neden savaş gemilerine bu kadar uzun bir giriş yapmalısınız? Her şey çok basit - Amagi tipi savaş gemilerini yaratırken, Japonlar, İngiliz kavramını özenle kopyaladı - Kaga savaş gemilerine kıyasla biraz daha büyük bir yer değiştirmeyle (çeşitli 41 217 - 42 300 t vs 39 330 t'ye göre), Japon savaşçıları aynı güçlü silahlar (hepsi aynı 10 * 410-mm toplar), daha yüksek hız (30 düğümlerine karşı 26,5 düğümleri) ve önemli ölçüde daha zayıf zırhlar. Ana zırh kayışı, 280'ten 254 mm'ye bir "alçaltma" aldı. Eğimler - 50-80 mm ve 76 mm (diğer verilere göre, "Kaga" eğri 50-102 mm idi). Zırhın kalınlığı 102-140 mm'ye karşı 102-160 mm idi. Ana kalibreli kulelerin azami kalınlığı 356'tan 280 mm'ye “dışarı taşınmış”.
“Amagi” tipi savaş askerleri, Jutland savaşında harika görüneceklerdi ve Amiral Beatty bu gemilere sahipse, Hipper 1 keşif grubunun tuzlu olması gerektiğine dair hiçbir şüphe yok. Hohzeeflot'un savaş kruvazörleriyle yapılan savaşlarda Amagi, ezici bir ateş gücüne sahipken, savunmaları genel olarak 305 mm'lik mermilere karşı oldukça yeterliydi, ancak prensip olarak Derflinger ve Lyutzov hala geri çekilme şansına sahipti. . Bununla birlikte, Japon savaş uçaklarının rezervasyonu, 305 mm zırh delici mermilere karşı kesin bir koruma sağlamadı ve bazı durumlarda onlar tarafından delinebilir (büyük zorluk olmasına rağmen, bunun için hala bir şans vardı).
Ancak, Amagi'nin tam teşekküllü 343-356-mm zırh delici mermilere karşı koruma yetenekleri, 380-381-mm'ye karşı - 406-mm'ye karşı - ihmal edilebilir düzeyde - tamamen eksiktir. Yani, garip bir şekilde, Japon savaşçılarının Amerikan Lexington ile rezervasyonlarını karşılaştırarak, biraz parite hakkında konuşabiliriz - evet, resmi olarak Japon zırhı biraz daha kalındır, ama aslında ne "ne de" rakiplerinin "406-410-mm'lik mermilerinden ne? hiç savunmamış. Son derece ince yumurta kabuğu kırıcılarla donanmış ...
Kuşkusuz, bu gemilerin inşası, bildiğimiz gibi, ana rakibi olan ABD ile karşılaştırıldığında, araç ve yetenekler bakımından oldukça kısıtlı olan Japonya için haklı değildi. Bu nedenle Japonlar, Washington Denizcilik Anlaşmasını Yamato'nun oğullarını tamamen yararsız savaş gemileri yaratmalarına karşı koruyan Amaterasu'ya hediye olarak görmelidir.
"Akagi" ve "Amagi" uçak gemilerine dönüştürülecekti, ancak "Amagi" deprem sırasında büyük zarar gördü, hala bitmedi ve hurdaya gitti (bunun yerine bitmemiş savaş gemisi "Kaga" dönüştürüldü). Bu gemilerin ikisi de Pasifik Savaşının ilk aşaması savaşlarında ün kazandı, ancak yine de teknik olarak bu gemilerin Lexington ve Saratoga'ya göre daha düşük olduğu kabul edilmelidir - ancak bu tamamen farklı bir hikaye ...
Almanya
“Ersatz Yorke” den sonra “kasvetli Teutonic deha” nın tüm projelerinin coşku duymadan yapılan eskizlerden başka bir şey olmadığı söylenmelidir. Şubat-Mart aylarında, 1918, Almanya'daki herkesin kesinlikle savaşın bitiminden önce hiçbir ağır gemi döşenmesinin gerçekleşmeyeceğini ve kimsenin savaşın bitmesinden sonra ne olacağını tahmin edemediğini ancak cephelerde durumun daha da kötüleştiğini anlayacağını anlamıştı. Bu nedenle, amirallerin ve tasarımcıların “görüş mücadelesi” yoktu, projeler büyük ölçüde “makinede” yaratıldı: belki de Alman savaş kruvazörlerinin son çizimlerinin çok ortak noktası vardı.
Mesela, hepsi süper güçlü 420-mm ana kalibre tabancaları ile donanmışlardı, ama silah sayısı farklıydı - 4; İki tabanca taretlerde 6 ve 8 tabancalar. Muhtemelen 6 üzerindeki en dengeli proje bu tür silahlardı - iki kulenin kıçta ve sadece bir tanesinin yayda bulunması ilginçti. Görünen abartılığa rağmen, böyle bir kule düzenlemesinin avantajları vardı - kıçtaki iki kule, motor odalarını ayırdı ve bir mermiye vurarak aciz olmadılar, ayrıca, kulelerin benzer düzenlenmesi, "yaydaki iki" ile karşılaştırıldığında en iyi ateşleme açılarını verdiler. - kıç tarafındaki biri.
Dikey rezervasyon geleneksel olarak güçlüydü - Mackensen ve Ersatz York projelerinde Almanlar, büyük Hamburg hesabı tarafından Dreflinger'in savunmasını kopyaladı, hafif bir iyileşme ile (ve bazı durumlarda bozulmalara) sınırladı ve ancak şimdi, sonunda uzun bir süre ümit verici görünen bir adım attı ve zırhlı kayışın kalınlığını 350 mm'ye getirerek, alt kenarını 170 mm'ye kadar inceltin. 350 mm alanının üzerinde, 250 mm yerleştirildi ve ikinci bir 170 mm zırh kayışı sağlandı. Calibre'nin ana kalibreli mandalları üst güverte üzerinde 350 mm zırh, 250 mm ikinci kayış için 170 mm ve ana zırh kayışının 150 mm bölümü için 250 mm idi. İlginçtir ki, 350 mm zırh kayışı, ana kalibre taret tesisatlarının pervazlarından çok daha fazla yayda ve kıçta devam etmesi bakımından tek yan savunma idi, ancak bittiği yerde tahtanın hiçbir koruması yoktu. Bu savaş hücresinin normal yer değiştirmesi 45 000 t'ye yakındı ve 31 düğümünü geliştirebileceği varsayıldı.
Almanların çok iyi dengelenmiş bir gemiyi "yaklaştığını" söylemek mümkün gibi görünüyor, ancak ne yazık ki, projede Aşil topuğu vardı, adı geminin yatay savunmasıydı. Gerçek şu ki (yazarın bildiği kadarıyla), tabanının hala 30 mm'ye ulaşan mahzeni alanında, eğimli, 60 mm kalınlığında zırhlı bir güverteden yapıldığıdır. Tabii ki, diğer güverteler göz önüne alındığında, yatay koruma biraz daha iyiydi (Ersatz York'ta, şüpheli olsa da 80-110, muhtemelen 125 mm, ancak şüpheli olmasına rağmen), ancak kesinlikle yetersiz kaldı.
Genel olarak, "Ersatz York" u takip etmesi beklenen savaş kruvazörlerinin gelişiminin, Alman deniz düşüncesinin yönünü değerlendirmesine izin vermeyen bir aşamada donduğunu söyleyebiliriz. Ana kalibrenin dikey korumasını, hızını ve gücünü güçlendirme arzusunu görüyoruz, ancak Almanya Birinci Dünya Savaşı'nı kaybetmemiş ve savaş kruvazörlerinin inşasına devam etseydi, o zaman nihai proje büyük olasılıkla 1918'in başında çizdiğimiz eskiz seçeneklerinden çok farklı olurdu.
Büyük Britanya
Ne yazık ki, makalenin hacmi bize "G-3" projesinin savaş kruvazörlerinin analizi için yer bırakmadı. Ancak, bu en iyisi olabilir, çünkü bu sınıftaki bir İngiliz gemisinin son projesi tamamen ayrı bir malzemeye layıktır.
Devam edecek ...
- Chelyabinsk şehrinden Andrei
- Savaş Gemisi: Fon der Tann vs Indefatigeble
Line Cruiser Rekabeti: Moltke - Lion
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.