Konumsal savunma için (tüfeklerle karşılaştırıldığında) ateşin doğruluğu kadar önemli bir niteliğe sahip olan makineli tüfekler, taktiksel olarak en önemli ve tehdit altındaki konumlara (düşmanın muhtemel saldırısının yükseklik ve yönlerinin zıt yamaçlarında) ve kanatlarda (makineli tüfek çapraz ateşine konsantre olmayı mümkün kıldı). İdeal olarak, saldırganın yangın korumasını gerçekleştirmeye çalıştılar.
Makineli tüfekler atış pozisyonlarına serpiştirilebilir veya bağımsız olarak kurulabilir (yani, ayrı ayrı - esas olarak takım tarafından; bu durumda, özel makineli tüfek siperleri inşa edildi).
Makineli tüfek şirketi yerinde.
Makineli tüfeklerin zırhlı barınaklara yerleştirilmesi önerildi.
Doğrudan ateş hattındaki makineli tüfekler dikkatlice kamufle edildi ve onları bir mesajla arka konumlara bağladı.
2 tür makineli tüfek yuvası vardı.
1) Yalnızca düşman saldırılarını yansıtmakla kalmayıp, aynı zamanda ortaya çıkan ayrı düşman askerleri ve subayları, gözcüleri, vb. Gruplarına uzun mesafelerde ateş etmesi beklenen kalıcı olarak çalışan makineli tüfekler için. büyük yangın sektörleri ile yangın.
2) Yakın dövüş makineli tüfeklerinde, özellikle düşman saldırılarını püskürtmek, pozisyona yaklaşmaları engellemek vb. İçin tasarlanmıştı. Böyle bir makineli tüfek yuvası, korkuluk üzerinden farklı yönlerde ateş etmeye izin veren dayanıklı bir sandalyeden oluşmalıydı. Yakınlarda, bir makineli tüfekle birlikte bir mürettebatın ağır mermilerden saklanabileceği ve mühimmatın da depolandığı bir sığınak ("tilki deliği") vardı.
Bombardıman uçaklarının ve havanların, arazinin yükseklik ve kıvrımlarının ters eğimlerinin arkasına, tercihen hendeklerden uzağa yerleştirilmesi ve mümkün olduğunca sık konum değiştirmesi emredildi. Bombalar ve havan topları özel siperlerdeydi - tüfek pozisyonlarının arkasında 50 veya daha fazla adım (sonuncusu geri dönüş düşman ateşine maruz kalmamak için). Havan bombardıman siperleri, hem piyade siperleri hem de kendi barınaklarıyla iletişim siperleriyle birbirine bağlanmıştı.
El bombaları sortiler yapılırken, düşman izcilerini püskürtmek, dikenli tellerin imhasına karşı koymak vb. İçin kullanıldı.
Kimyasal savaşın patlak vermesiyle, Rus komutanlığı, önceden kimyasal bir saldırı hazırladığını tespit etmek için düşmanın davranışını dikkatli bir şekilde gözlemlemeye başladı. Gaz tüplerinin kurulumunu tespit etmek mümkün olsaydı, onlara topçu ateşi açıldı. Bir gaz saldırısının başlangıcını zamanında uyarmak için, pozisyonların önüne özel gözlem direkleri kuruldu - geleneksel sinyallerle bir gaz bulutunun görünümünü duyurdular. Kimyasal bir alarm sinyali üzerine askerler gaz maskeleri taktılar, ateş yaktılar ve bir düşman saldırısını püskürtmeye hazırlandılar.
Makineli tüfek yuvaları ve barınakları. Plan. Güçlendirilmiş bölgeler için mücadele kılavuzu. Ed. 4., 1916.
Topçu, kilit bir rol oynadı.
Mevcut silahların bir kısmı savaş hattına yerleştirildi ve diğer kısmı genel yedeğe alındı. Pozisyonlardaki silahlar, özellikle kapalı pozisyonlarda özel siperlere yerleştirildi. Ağır piller 3-5 mesafeye yerleştirildi ve hafif piller - önden en fazla 2 km uzakta. Pillerin de yedek konumları vardı.
Raylar bazen ağır akülerin ateşleme pozisyonlarına getirilirdi ve bu arada cephaneli arabaların hareket ettiği yerlerdi.
Topçu ateşi masajı yapma ve uygun noktada konsantrasyonunu sağlama konularına daha fazla dikkat edildi - öncelikle savunulan konuma en önemli yaklaşımlar. Topçuları olabildiğince dağıtmaya çalıştılar, şu ilkeye göre hareket ettiler: "ayrı olmak, birlikte ateş etmek."
Yangının sonuçlarını izlemek için topçu gözlem direkleri inşa edildi. Ayrıca yüksek binalar, ağaçlar, tepeler olarak da hizmet edebilirler.
Topçuya hatasız bir piyade örtüsü atandı - silahları korudu ve topçuların ağır işleri yapmasına yardımcı oldu.
Savunma topçuları ve makineli tüfek ateşi, ilerleyen düşmanın saldırısını püskürtmede kilit bir faktördü. Bu tür yangının organizasyonunun iyileştirilmesi, savaş başlığındaki yangın birimlerinin sayısını azaltmayı ve rezervleri artırmayı mümkün kıldı. Uygulama, ateşin topçu ateşi barajının açılmasına kadar çağrıldığı andan itibaren 2 dakikadan fazla sürmemesi gerektiği gerçeğinden yola çıktı. Önden bombardıman sırasında topçu yoğunlukları optimal kabul edildi - pil başına en fazla 100 m, yani. tabanca başına yaklaşık 15 metre (bir boşluk genişliği). Topçu ve makineli tüfek eylemlerinin bir kombinasyonunu sağlayan savunma ateş planı, düşmanın içeri girmesi durumunda savunma bölgesi içinde bu tür bir yangının ilerlemesini sağlamalıydı. Saldırıdan önce düşman piyadelerinin toplandığı siperler de zorunluydu.
Muharebe operasyonlarının konumsallığının dışsal, niteleyici bir işareti, savaş hattında ve tahkimatların önünde sözde yapay engellerin varlığıydı. Bu tür engeller, düşman piyadelerinin ilerlemesini, savaş düzenini parçalamasını ve (önemli olan) savunucunun güçlü ateşi altında ilerlemesini zorlaştırdı. Ne de olsa ateş altında ilerleyen piyadelerin hafif bir gecikmesi bile ciddi kayıplara yol açtı.
Engeller için temel gereksinimler, düşman topçu gözlemcileri için maksimum "görünmezlik", imha edilmesi zor ve sistem tarafından etkili bir yangın koruması olasılığı idi.
Savaş tecrübesi, tüm cephe boyunca engellerin bir seferde aşılmasının imkansız olduğunu göstermiştir. Birkaç noktada geçmeyi başardılarsa iyi olur. Ve saldırganın ana çabaları bu pasajlara yönlendirildi. Buna göre, savunucunun en önemli görevi, özel olarak tasarlanmış bir önlem sistemi aracılığıyla yapay engellerin korunmasıydı.
Suni engeller serisinin en güçlüsü, su ile dolu, en az 4,2 m genişliğinde ve 2 m derinliğinde hendek olarak kabul edildi.Hendekler su altı tel engelleri ile güçlendirildiğinde etki arttı.
Ancak en yaygın kullanım, standart genişliği 4,5 metreye kadar olan sıradan tel çitler için bulundu. Dikenli tel çitler, savunmacının cephaneliğindeki en güçlü ve en başarılı yapay engel haline geldi. Bu şaşırtıcı değil: Ne de olsa engeller, Birinci Dünya Savaşı ordularının ana gücü olan insan gücünün hareketini engelledi. Aynı zamanda, tahta kazıkların kullanılması nedeniyle (3 adım - kazıklar arasındaki standart mesafe), engeller hemen arkalarındaki tüfek siperleri tarafından (kural olarak) maskelenmiştir.
El bombası atma mesafesini aşan siperlerden (60-80 adım) ve tercihen birkaç sıra halinde (her sıra ayrı bir sıfırlama gerektirdiğinden, bu, topçu yardımı ile bariyerleri yok etmeyi zorlaştıran) tel bariyerleri kurmaya çalıştılar. Engelin sıraları arasındaki mesafenin düşmanın serbest manevrasını engellemesi gerekiyordu (sıralar arasındaki standart mesafe 1,5 adımdır). Bu nedenle, çitin daha az geniş şeritten daha dar şeritlere sahip olmasının daha iyi olduğuna inanılıyordu.
Tel çit. Ordunun tüm şubeleri için askeri mühendislik kılavuzu. SPb., 1910.
Dikenli tel sıkı çekilmedi - eşkenar üçgenlerin köşelerinde çakılan kazıkların etrafına sarıldı. Çitin kazığı, birbirine bitişik 6 kazık ile telle bağlanmıştı ve genel olarak, tel ağa mümkün olduğunca düzensizlik vermeye çalıştılar. Bu amaçla, kazıkların yüksekliği dengesiz hale getirildi.
Tel çitin standart şerit genişliği 4,2 - 8,5 metredir (3-6 sıra kazık).
Tel bariyerler için çeşitli seçenekler ortaya çıktı - örneğin, 1917'de ortaya çıktı: a) ayak halkaları, b) birkaç sıra sapan üzerinde bariyerler (dikenli tel ile yoğun olarak örülmüş ("ayak halkaları" şeklinde)), c) tel tuzaklar.
Çelik yaylar üzerindeki Alman tel çitler
Bazen telden bir elektrik akımı geçirildi ve bu da çiti daha da güçlü hale getirdi.
Rus ordusu da daha küçük ölçekte de olsa bu tür engelleri kullandı. Elektrikli tel çit yaratmanın ilk deneyimi, 2 tonluk bir kamyona kurulan ve 230 voltluk bir akım üretecek şekilde uyarlanan bir mobil otomobil santrali ile Güneybatı Cephesinde gerçekleştirildi. Kamyona monte edilen bir transformatör, voltajın 2400 volta çıkarılmasına izin verdi. Önde, istasyon köye yerleştirildi. Glubochek-Velky ve köyün yakınında inşa edilen tel çitleri elektriklendirdi. Kurovets.
12. Kuzey Cephesi Ordusu'nun Riga sektörüne 4 yüksek voltajlı otomobil santrali sağlandı - 12 kilometreden uzun (ve kabloyla sayılan - 50 kilometreden fazla) bir ağı beslediler. Riga pozisyonlarının ikinci hattının ilk hattına, Sukha Dvina'dan Zarinsky kavşağına kadar olan bölümde elektrik bariyerler kuruldu. Bariyerler günlük olarak kontrol edildi ve savaş bölgesi şeflerinin talebi üzerine sürekli olarak savaşa hazır durumda tutuldu. Yerel özelliklere ve olağan kablo ağlarının yapısına bağlı olarak bir veya iki sıra kazık üzerine kuruldular. Ağı besleyen kablolar kısmen direklerin üzerine, ancak esas olarak (kırılmalara karşı koruma için) yeraltına döşendi. Distribütörler sığınaklara yerleştirildi. Pozisyonlarda dağıtıcılar, elektrik santralleri ve askeri birimler arasında telefon iletişimi sağlandı. Riga'da yedek eşyaların depolanması için makinelerin, cihazların onarımı için bir atölye, arabalar için bir garaj ve elektrikli araba istasyonları ve elektrikli tel çitlerin teçhizatı için bir depo oluşturuldu. Ağların bakımı özel elektrik ekipleri tarafından yapıldı.
Ayrıca, 12. Ordu Kurmay Başkanının kararıyla, şehre en yakın mevkiler alanında Riga'ya en yakın yaklaşımlarda elektriksel koruyucu engeller oluşturmak için çalışmalar yapıldı. Her şeyden önce, Riga'ya giden yollara - Mitavskoe shosse, Long road, Bauskoe shosse, Kalnesemskoe shosse, Shlokskoe shosse (dolaşması zor olan yerlere) elektrik karakolları kuruldu. Aynı zamanda nehir üzerindeki köprülere elektrikli engeller kondu. Riga'daki Dvina. Bu çalışmaların tamamlanmasının ardından, bireysel elektrikli bölümleri tek bir elektrik bariyer sistemine bağlamaya geçtik. Bu bariyerlerin, şehir merkezi güç istasyonundan 4 trafo merkezi aracılığıyla elektrik akımı ile beslenmesi gerekiyordu.
Tel ağlar genellikle kurt çukurlarına bağlanırdı. Derinliği 2 metreden fazla olan bu yapay engel, zemine sürülen dipte keskinleştirilmiş bir kazığa sahipti. Çukurlar birkaç sıra halinde sendelendi ve kazıklar da boşluklar arasında çakıldı (tel ağlar ikincisinin üzerine çekildi).
Kurt çukurları tel örgü ile güçlendirilmiştir. Ordunun tüm şubeleri için askeri mühendislik kılavuzu. SPb., 1910.
Avusturyalılar, kurt çukurlarının büyük ustalarıydı. Ancak, çentiklerin ve tel engellerin aksine, kurt çukurları en basit şekilde etkisiz hale getirildi - ağır topçu ateşi çukurları ve kraterleri ortak bir toprak kütlesine dönüştürdü.
Serifler etkili yapay engellerdir. 3 sıra ağaçtan oluşturuldular - arka ağaçların tepeleri öndeki gövdeleri kaplayacak şekilde (gerekirse, engel direklerle güçlendirilebilir). Çentikler, el ilanları ile yere tutturulmuştu.
Böyle bir engel sadece saldırganların hareketini ciddi şekilde engellemekle kalmadı, ağır toplar tarafından bile zorlukla imha edildi.
Benzer çentikler Almanlar tarafından Riga, Dvinsky ve Mitavsky cephelerinde yaratıldı.
Kısa ağaçlar. Ordunun tüm şubeleri için askeri mühendislik kılavuzu. SPb., 1910.
Uzun ağaç hatları. Aynı yerde
Dikenli tel dallar
Çit, birbirine yakın yere gömülmüş ve savunmacının yanından çivilenmiş yatay tahtalarla birbirine bağlanmış keskin kütüklerden inşa edildi. Engel bir çite benziyordu ve kural olarak pozisyonların önüne - bir hendekte yerleştirildi.
Sapan, 2-3 kutuplu çaprazdan (107 cm'ye kadar yükseklik) ve bunları birbirine bağlayan bir çapraz parçadan (1 - 1,5 m uzunluğunda) oluşuyordu. Sapan, kenarlar ve çaprazlar boyunca dikenli telle örülmüştür. Ayrılmayı zorlaştırmak için, sapanlar da dikenli telle sabitlendi. Sapan, sabit tel bariyerleri onarmak için kullanılan ve tel bariyerlerdeki geçiş yollarını bloke eden hareketli bir bariyerdi.
Sapanlar. Ordunun tüm şubeleri için askeri mühendislik kılavuzu. SPb., 1910.
Bazen yatay bir tel ağ ile güçlendirilmiş kuru hendekler oluşturuldu. Ağ, hendeğin dibinden, tüfeğe takılan tel makasların kullanılmasını engelleyecek bir yüksekliğe yerleştirildi.
devam edecek