Ve düşük başlangıçta duran “ulusun vicdanı” sadece Pugachev'in rezonansla vurarak veya skandal bir şekilde birisini doğurmaktan - bir yerde ve her zaman onun külotunda doğurmaktan - vazgeçmesini beklemektir! Yaşasın, sivil pozisyonunu açığa vurmak, stüdyoda bir araya gelmek ve polemik bir yetenek göstermek için bir neden var! Sivil sorulara bazı kesin cevaplar ve sonunda şüpheler sıfırdır - ama asıl mesele dedikleri gibi “lokomotif yetiştirdik”! Eh, onlar onları yükseltmediler, ama denedikleri gibi, “zor” konuyu şiddetle tartışıyorlar ve basın spotlarının ışığından faydalanıyorlar!
Ve bu gerçekten ciddi bir beceridir: keskin, parlak olmak, ancak tartışmaların sıcağında, daha sonra stop listesinden yapabileceğiniz bir şeyi mahvetmemelisiniz. Buradaki minnettar halk, internette yüksek sesle yayınlanan makaleleri ve basın yıldızlarının konuşmalarını abartıp yorumlarında rekabet etmemize izin verdi. Bunun kullanımı nedir? Evet, hayır: Beyin için iyi beslenen ve iş yerindeki yorgun olmayan gıdıklayanların hepsi hiçbir şeye yol açmaz.
Ancak tüm bu “buharlı bir lokomotif yetiştirmek” meselenin iğrenç özünden iyi bir uzaklaşmadır: üretimlerimizin ölmesi, ülke bir hammadde ekine dönüşür. Evet, ve bazen bunun hakkında yazılır ve söylenir, ancak özünde sessizlikleriyle tutuşan basın yıldızlarının çöp tenekesinin sesi. Onlara, cilalı ve hoş kokulu, bazı sağır Perm kollektif çiftliklerine ve kollektif çiftçilerine kek gibi görünen şey nedir? Bu “ulusun vicdanı” tüm Türkleri yiyor ve konuşma şovlarını Türkçe olarak Rusça kalp dilleri için veriyor!
İşte sokaktaki bir adam için, sinir bozucu sinirlerini gıdıklamak isteyen bir insan için yüksek sesli bir şey - evet! Ve bir şişe içinde olduğu gibi, bir ülkenin umutsuz yaşamına tırmanmak, uçlarını uçlara bağlamak, farklı bir çalışma ve beceri seviyesi gerektiren - onu reddetmek! Bu nedenle, Shchedrin ve Dostoyevski, Engelhardt, Ovechkin ve Mozhaev'in parladığı sivil vatandaşlığı uyandıran gazetecilik türü, rakibimize küçük bir tükürük borusu olarak kıvrıldı. Şu anki basın özgürlüğünün başlangıcından 200 yıl önce basılan ve aydınlanmış halk tarafından hevesle okunan yayınlar bile artık gazetecilikten çıkmıştı.
Ancak tarlalarımızı puanlayan kanlı zehirli Hogweed Sosnovsky gibi, bu yabani ot, parazit gazetecilik çiçek açıyor ve kokuyor. Gerçeği özlemiyor, zihni ve vicdanı uyandırmıyor, ancak iki haftadan uzun sürmeyen hisleri yağmalıyor. Biryulyovo’daki adamı yüksek sesli bir yankı ile öldürdüler - ısınacak bir şey var; Asıl mesele, sıcak ceset soğuyuncaya kadar vaktinde olmak! İki hafta geçti - ve diğerleri gibi unutuldu. Paketin tamamı yeni bir çilgin cinayeti, bir yardımcısı olan bir skandal veya Volochkova'nın çıplak göğüsleri şeklinde yeni bir sansasyonel yemek bekliyor.
Tüm tutkulu, hatta zaman zaman zekice tartışmalar - böyle bir yank, fikrin hiçbir yere götürmemesi gerektiğidir. Her biri için, kamuoyunu ısıtmak için tam tersi bir görüş bile her zaman saklıdır. Herkese dağıtılmalıdır silâh - yapma; göçmenler için vize uygulamak - girmeyin; ekonomik suçlar için dikmek - dikmek değil; Eşcinsel propagandasını söndürün - söndürmeyin. Peki, vb.
Ve toplumda tek bir koordinat sistemi ve genel iyi ve kötülük kavramı olmadığı için, bir parlak konuşmacının ortaya çıkardığı herhangi bir şey, diğeri daha az renkli olmaktan kaçınacaktır. Komünist ahlakın barbarca imha edilmesinden sonra manevi açıdan bakımsız kalan bir ülke, hava gibi bir çeşit yeni uzlaşmaya ihtiyaç duyuyor. Bu torii, taslaklarındaki Blok gibi, geceleri uyumamalı, bu aramadan muzdarip, acı veren arayışına hizmet etmeli - o zaman sadece bir şeylere acı çekebilirsin. Ama onlar sadece kişinin omzundan çıkmak için - ve çimlerin daha fazla büyümemediği bir tartışmadan etkilendiler! Büyümez: tüm büyük konuşmaları, bir tür yıkıcı paten pistinin arkasındaki gibi, asılmamış hektarlarımızın her zamankinden daha büyük bir diliminin arkasına bırakır.
Kahramanca hafif süvari eri Denis Davydov bazen şöyle yazmış:
Daha akıllı olduklarını söylüyorlar.
Ama biz kimden ne duyuyoruz?
Jomini da Jomini -
Ve votka hakkında bir kelime değil!
Şimdi sadece votka hakkında yeterli; benim derin inancımda neyin sadece dayanak noktası olabileceği ve tüm koordinat sisteminin temelini - iş hakkında bir söz değil. Emek, herhangi bir ulusun hayatta kalmasının başı ve güvencesidir. Zorluk olmadan, Pugacheva'nın skandal yavrularına göz kulak olduğumda, yabancıların açık alanlarımızı geliştirmesinin tüm hızıyla sürdüğü kısır göletimizden çıkamıyoruz. Her türlü düğüm ve aksama, bazen kanlı olduğu zaman bile düzensiz gider - ancak bu, sürecin kendisinin canlı ve dinamik olduğunun kanıtıdır.
Ve burada, bizler için ilerlemekte olan ordulara vize verilmesi ve yasanın güçlendirilmesiyle ilgili bütün tartışmalar boşa boş konuşmadır. Hiç yasa yok hikayeler iç kaynaklı barbarların fatihlerinin daha kültürlü fakat çürümüş milletleri fethetmelerini engellemediler. Akıl ustalarımız, rasyonel, kibar, ebedi, emek, hiçbir şey atmadan, genel bir parçalanma sonrasında sörfçüler gibi kayıyorlardı.
Önemli olan - çalmam istendi! Tabii ki, tiradımdan bir şey kesilecek, ama asıl mesele şu ki tökezledi, kardeşime bir embrasure olarak bıraktım ve bu demokrasi fikrini kurtardı!
Ancak bu demokrasiyle, net bir çıkmazımız var - şarkıcıları dünyada daha iyi bir şey icat edilmediğini tekrarlamaktan yorulmasa da. Sadece tüm bu icatların en iyisiyle, ahlaki olarak, endüstriyel olarak, bilimsel olarak vb. Aşağı ve aşağı düşeriz. Herhangi bir demokrasiye yabancı olan yabancılar onları daha az sayıda olan daha büyük ulusumuza özgürce dövdüler. Ama neden
Buharlı bir lokomotifin üzerine kanat asmak imkansız - ve sonra çıkmasını bekleyin. Ve demokrasimiz, her şeyden önce, zihinlerde korurken, kör prensipleri böyle bir melezle çok benzer. Bir yandan, SSCB'den daha şiddetli bir elek ile vuruluyor, kime ağzını açıp kime açmıyor, kime açmıyor. Ve en ateşli demokratlar için, standlarına yaklaşma konusundaki bu elek iktidardan bile daha temiz. Fakat aynı zamanda, bu demokrasi, herkesin yemin ettiği bir tür mutlak, kutsal taşa yükseltilir - bununla birlikte, sadece bir araç olarak hizmet etmeli, bütünün hayatının amacını değil.
Bunlar, kavgası ilerideki herhangi bir hareketten daha önemli olan kutsal kuğu, kerevit ve turna değildir; İki, üç veya daha fazla tartışmalı görüşün herhangi bir vesilesiyle var olması şart değildir. Bu, gerçeğin doğması gereken bir tartışma - ve eğer doğmadıysa, nasıl bir şekilde tartışılabilir? Bu, tartışmaya en iyi beyinleri dahil ederek yolun seçiminde yardımcı olur - ve curare zehiri gibi bir çeşit ortak sersemlik değil. Şimdi bizi bir anda her yöne çağırıyor - sonuç olarak hiçbir yere gitmiyoruz; ama ondan mahrum, ama kendi içlerinde daha dostça rakipler bize gider.
Bir zamanlar, çok eski zamanlarda, arkadaşım, Permiyen topraklarından Yura Orlov'dan kırsal bir pullukçu beni gecenin ortasında zili ile uyandırdı: “Duydunuz mu, yeni teknoloji tarafından elendik! Üç gün önce! Çocuklar size de selam gönderiyor! ”
Ve bir çılgın adam gibi, hizmet ettiğim Komsomolskaya Pravda'nın editör ofisine sürdüm, konuyla ilgili bir not yazdım - Yura Orlov'un beklenmedik bağlantısının üç gün önce kaldırıldığı! Tabii ki, Volochkova'nın göğüslerine aşağılık gelen bu duyu, ertesi gün ön sayfada göze çarpıyordu - ve temiz fikirli entelektüellerin üzerine ne kadar sıçramış olursa olsun, pullukçular için önemliydi. Perestroyka yıllarının öfkeli konjonktürü ve dahası “demokrasi için savaşlar”, yaşamın bu temel gerçeğini gazete sayfalarından tamamen sildi. Ve biz, mevcut “sansasyonel” gazetecilikle bunu bilmekle hiç ilgilenmiyoruz. Ve boşuna.
Bu mahsulün kalbin kanı ile bir yere yükseltildiği ya da tam tersine, onu kalbe alması - kalbe, ruha ulaşması gerçeği hakkında yazmak çok zor. Ama bu tam olarak ve birisinin yıldız göğüslerine binmek değil - en yüksek gazeteci akrobasi. Bu bir "rezonans" gerçeği değil - hayatidir; Abhazya Ardzinba'nın kahraman cumhurbaşkanı bir keresinde bir köye gelip şöyle sordu: “Peki, mısır ekili miydi?” diye cevapladı: “Evet, mısır saçma, politika nasıl Sukhumi'ye gidiyor?” “Sukhumi'deki politika bu - saçmalık. Ve en önemlisi - nasıl bıraktınız! ”Ve doğal bir gazeteci (boş bir ifade değil) cildinizden çıkıp bu“ mısır ”a ulaşacak ve onu büyük, ebedi gerçek bir izleyici ile aydınlatacak.
Evet, inşaat alanlarımızı ve ekinlerimizi net bir resmi lafla sol omuzdan yansıtan o fırsatçı gazetecilik nedeniyle zamanından ödün verildi. Fakat bu Sovyet yarı gerçekliği yerine, şimdiki tam yalan geldi: ne pulluk, ne ekin, ne de inşa etmek gerekmez, geçmiş “kepçenin” atavismidir. Tepedeki her şeyi satın alacağız ve yıldız yazma ve konuşma işi bu "Sovyet" meselelerine girmek değil, seçici skandallara sahip TV ve bilgisayarlara yayılmış insanları memnun etmek.
Bize yiyecek sağlayan bu Türklerin tarımsal konularını yazmasına izin verin. Ve bize göre, başkalarının çalışmalarına ilgi duyan tüketiciler Pugachev ve Galkin hakkında bilgi veriyorlar - külotlarında gerçekten gizli olan ne! Ve utanç bilmeden “ulusun vicdanı” bizim boşta olan herkese verir.
Yüksek turkuaz bir ceset üzerinde, tüm koz gazetecilerimiz tökezledi ve şişkindi. Ve şimdi tüm çıngıraklardan yoksun olan genel emek horlığı, arkadaşım Yura'yı, kolektif çiftliğini, zaferi, kendi tarımsal üretim fikrini - yani öldürdü. Trump kartı değil, kendin için bir isim ve reklam yapabileceğin bir gerçek.
Bugün tüm gazetecilik bu düşük başlangıçta devam ediyor. Kim savaş, kim anne? Kime sevilen birinin ölümünün bir felaket olduğu ve kime - kazançlı bir cenaze şirketi, iş de gösterebilir.
Ancak böyle bir "ulusun vicdanı" ile sansasyonel bir cesedi üzerinde dörtnala pire, çok ileri gitmez.