Alfabetik Ödüllü kişi arama
J. Robin Warren
11. Haziran 1937, North Adelaide, Güney Avustralya, orta sınıf bir anne-babanın ilk çocuğu dünyaya geldi. Ben beşinci nesil Güney Avustralya. Güney Avustralya, Victoria ile birlikte, bir arazi yatırım programında yer alan, İngiltere'de ücretsiz yerleşimciler tarafından kurulmuştur ki, aslında küçük bir taşan büyüleyici bir devlet. Hükümlü vardı. Başka bir yerde Avustralya, Amerika, Kurtuluş Savaşı'ndan sonra onları kapalı olunca, büyük şehirlerde İngiltere'nin istenmeyen cezaevleri olarak başladı. Özgün yerleşimcilerin 1836-7 geldi ve güzel bir şehir Adelaide ana yerleşim yeri olarak seçildi. Kentin ana meydanında km geniş sokaklarda geçti ve park ile çevrilidir yaratıcı dizayn edilmiştir. Adelaide Viktorya döneminde hızla genişledi ve 19. yüzyılın sonuna kadar yaklaşık 100.000 kişilik bir kalabalık kenti oldu.
1840 yılında Aberdeen Warrens göç ettiler. Onların en büyük oğlu, benim büyük büyükbabası John Campbell Warren, yerel hükümet üyesi, Hafif Süvari Kaptan ve 16 çocuk bir aile, patrik oldu. Adelaide Hills büyük bir gayrimenkul sahibi. Yüzyılın başından, büyükbaş hayvan ve buğday için büyük alanları açmak için outback Güney Avustralya (Anna Creek) ve Batı Avustralya (Katanning) oğulları gönderdi. Babam, Roger Warren, bağcılık eğitimi ve Avustralya'nın önde gelen şarap üreticileri biri oldu.
Annem ataları 1836-7 ilk yerleşimciler ile İngiltere Adelaide arası göç etti. Dedem, Sydney Verco, doktorlardan oluşan bir hanedanın aitti. Verco ailesi hala Adelaide doktorlar kadar çok olun. O beslemek ve eğitmek için gelir ve dört çocuk bırakarak, anneannem, Alice, genç yaşta öldü. Her nasılsa genişletilmiş aile yardımı ile, o bütün çocukların özel okullara göndermeyi başardı. O çizik ve oğlu Luke, tıp fakültesine yoluyla göndermek için yeterli para almak için kaydedilir. Annem, Helen, çaresizce bir doktor olmak istemiş, ancak benzer maddi olarak destek olamazdı. O sonunda yerine bir hemşire olarak eğitilmişlerdir. Ben bugüne kadar bana tıp öğrenimi için baskı annem hatırlamıyorum, ama her nasılsa bu her zaman amacım gibi görünüyordu. Hepimiz İkinci Dünya Savaşı sırasında Ordu Tıp Kolordu bir kaptan olan amcam Luke Verco, çok gurur duyuyorlardı. Ben hala onun üniforması içinde onu açık anılarım var. Savaştan sonra, o bir ülke pratisyen oldu ve benim favori amcası.
Ailem depresyon sırasında evlendi. Hayat kolay değil. Doğdum, biz sadece babam tarafından çekilen fotoğraflardan hatırlıyorum, Brighton sahil banliyösünde yaşamış. 1939 yılında, biz Unley güney banliyösünde büyükannem eski evine taşındı. Benim eski anıları, kabaca, Japonya'nın İkinci Dünya Savaşı içine girişi ile çakıştı olurdu bir yerel özel okul, benim küçük üç tekerlekli bisiklet sürme. Benim için savaş, oldukça gerçek dışı edildi. Japon kadar kuzeyinde, Kuzey Avustralya bombalama edildi ile ilgili bir şey olduğunu biliyordu. Sydney yakalanan Japon denizaltıları bir sergi katılıyor hatırlıyorum. Kuzey Afrika Almanlarla savaşan cesur askerler hakkında kitaplar vardı. Sessiz küçük Adelaide bu çocuklar için tüm uzaklardaki olaylar, neredeyse bir macera öyküsü.
Diğer şeyler, biz onları gerçekten anlamadan, gördüğünü araba neredeyse hiç olmayışı ve ev için elektrikli eşya almanın imkansızlığı. Bizim sokakta bir araba motoru yakıt gaz üreticisi, yakılan kok kömürü ve üretilen karbon monoksit kullandı. Biraz şaşkınlık, arkasına bağlı paslı siyah brülörler ile bu araba izlemek için kullanılan. Kömür gazı ile dolu çatının üstünde araba kendisi gibi büyük bir gaz çanta, evimize yakın bir araba vardı. Petrol neredeyse kullanılamaz, ancak bu bana biraz etkisi oldu. Gıda ve giyim karneyle, ama annem lüks düşüncemiz, ekmeğin üzerine bulaşmış kavurma yemek yağ ve et suyu ile yapılan ekmek ve damlama ', olsa bile, aile, iyi beslenmiş ve giyinik tutmak mümkün olması gibi görünüyordu. Savaş sona erdiğinde, bir buzdolabı satın almak mümkün. Daha önce, gıda, bir buz göğüs serin tutuldu.
Savaş sırasında ve sonrasında, yerel kamu ilköğretim okulu, Westbourne Park Okulu katıldı. O günlerde Eğitim, bugün daha ezberci çok daha fazla kelime sütunlar, özellikle büyü ve Çarpım tablosunu ezberlemek öğrenmek oldu. Ben denge artık çok uzakta başka bir şekilde eğik şüpheleniyoruz. Başlamasından sonra, hesap makineleri ve bilgisayarlar, yeteneği asla pişman olsa da aritmetik artık kafa yapıldı. Medyanın çoğu bugün önermek gibi görünüyor, bunun kesinlikle Rote öğrenme aslında eğitimin sadece küçük bir parçası oldu. Benim çocuklarım onlar edebiyat okuma ve çalışma boyunca gitti yazım almak için beklenen gibi görünüyordu, ama artan ev eğlence başlangıcı ile yaptığımız daha az okumak için görünüyor. Biz radyo dinlemek için kullanılan ve kendimi beni yatak, radyo dinlemek için etkin bir kristal radyo seti,. Annem ben istedim herhangi bir kitap alabilir emin yaptı, ve ben her zamanki çocuk macera hikayeleri hevesli bir okuyucu, hem yeni ve klasik oldu. Ben de bilim ile ilgili kitaplar okumak için kullanılır.
Ben büyüdükçe, ben okula binmek ve arkadaşlarımı ziyaret etmek benim ilk bisiklet aldı. O günlerde, Adelaide banliyölerinde dikkat çekecek derecede güvenli. Çok zor, (anne, her zaman rağmen) dışarı çıkmak için eve kilitlemek için gerekli. Saldırıya uğrayan çocuklarla ilgili hiçbir endişe yok gibi görünüyordu. Orada çok az sayıda araba yollarda hala, ve çocuklar yalnız binmek için güvensiz olduğu fikrine uzak bir nesil oldu. Ben de bazen yabani böğürtlen toplama (annem güzel sıkışıklığı) ya da zaman zaman 'yabbies' (yerel vahşi tatlı su ıstakoz) alıcı, Adelaide eteklerinde sürme kendimi eğlendirmek için kullanılır. Babamın eski Voitlander kamera ile aile fotoğraflarını çekmek izledi ve sonunda bana benim 10. doğum günü için bir Kodak kutusu kamera satın almak için onu ikna etti. Yakında, gelişmekte olan yemekler ve baskı kağıdı elde ve yaşam boyu hobi fotoğrafçılığı benim kesinlikle başladı.
Kriket oldukça düşük bir düzeyde oynanan bir oyun zevk rağmen, okulda spor iyi değildi, ama Adelaide Hills gezerek ve manzara fotoğraf çekmek, bisiklet ve fotoğraf makinesi ile daha maceralı hale geldi. Hızlı veya yavaş arkadaşları hakkında endişelenmenize gerek kalmadan, kendi sürme ve istediği her şeyi yapıyor, bir yalnız adam biraz. Bu benim sosyal becerileri biraz engel yoktu, ama hiç şüphesiz çok daha kolay patoloji benim nihai meslek.
Benim gençlik yıllarında girdi, benim orta öğretime başladı. Bu Adelaide bölgesindeki en eski okulunda, St Peter Koleji, aynı okulda Lord Florey katıldı. En az iki önceki nesillere Warrens oraya gittik. Ben babamın adını, bir masa oyulmuş ve 1917 tarihli bulundu. Var Hayat yerel ilkokul oldukça farklı oldu. Çok daha rekabetçi oldu. En iyi öğrenciler dört seviyeleri ile her sınıf (yıl), en üst düzeyde idi. Bunlar, aşağıdaki sınıf küme her sınav alt öğrencileri ile İngilizce lig futbol benzer bir düzenleme vardı. Bu benim aşırı sıkıntı, bir kez bana oldu ve ben bir düzeyde geri dönmek ve orada kalmak için yemin etti. Sonra üniversite katıldı Öğrencilerin çoğu üst sınıf. Müfredat, İngiliz edebiyatı, iki yabancı dilde (genellikle Latince ve Fransızca), matematik (benim favori tabi), fizik ve kimya dahil. Tüm tıp ya da mühendislik gibi bilim odaklı üniversite okullarına giriş sınavı için gerekli.
Spor, okul müfredatının önemli bir parçası oldu. Ne yazık ki, bunu çok iyi değildi ve gerçekten zevk vermedi. Ancak, benim hafta sonu bisiklet ve fotoğraf devam etti. Ordu beceri ve muhtemelen anında itaat öğrendim nerede okul ordusu Harbiyeli ünitesi, katıldı. Ben özellikle tüfek keyif aldım. Okul minikler öğrenilen Hedef çekim, benim yetişkin yaşamda birincil spor aktivitesi haline geldi.
Federal bursu kazanarak, 1954 yılında okula kaydoldu. Bu burs, Federal hükümet tarafından, kitleler için ücretsiz bir yükseköğretim sağlamak için ilk girişimi. Ben hala bu mükemmel bir fikir olduğunu düşünüyorum. Orada sadece, tıp ya da mühendislik gibi büyük Üniversitesi'nde okullar, girmek istedi herkes karşılamak için yeterli burs hakkında bu yüzden Üniversitesi katılan insanların çoğu ücretsiz eğitim verilmiştir. Hükümet ücretleri ödeyerek, ama onlar para kazanmaya başladıklarında onları öğrenciler tarafından geri ödenecek gerektiren durum, şimdi çok daha karmaşıktır.
I was born on the 11th of June 1937, in North Adelaide, South Australia, the first child of middle-class parents. I am a fifth generation South Australian. South Australia is a charming state, a little overfull of the fact that, along with Victoria, it was settled by free settlers from England, who took part in a land investment program. There were no convicts. Elsewhere in Australia, the major cities began as prisons for Britain's unwanted, when America became closed to them after the War of Independence. The original settlers arrived in 18367 and the beautiful city of Adelaide was chosen as the main settlement. It was imaginatively designed, with the main city square mile crossed by broad streets and surrounded by parkland. Adelaide rapidly expanded during the Victorian era, and by the end of the 19th century it was a bustling city of about 100,000 people.
The Warrens migrated from Aberdeen in 1840. Their eldest son, my great grandfather John Campbell Warren, was a member of the local government, Captain of the Light Cavalry, and patriarch of a family of 16 children. He owned a large estate in the Adelaide Hills. At the turn of the century, he sent his sons to outback South Australia (Anna Creek) and Western Australia (Katanning) to open up huge areas for cattle and wheat. My father, Roger Warren, studied viticulture and became one of Australia's leading winemakers.
My mother's ancestors migrated from England to Adelaide with the first settlers in 18367. My grandfather, Sydney Verco, belonged to a dynasty of doctors. The Verco family still make up many of Adelaide's doctors. He died young, leaving my grandmother, Alice, with no income and four children to feed and educate. Somehow with the help of the extended family, she managed to send all the children to private schools. She scratched and saved to get enough money to send her son, Luke, through medical school. My mother, Helen, had desperately wanted to be a doctor, but could not be similarly financially supported. She eventually trained as a nurse instead. I cannot remember my mother ever pressuring me to study medicine, but somehow this always seemed to be my aim. We were all very proud of my uncle Luke Verco, who was a captain in the Army Medical Corps during the Second World War. I still have clear memories of him in his uniform. After the war, he became a country general practitioner, and my favourite uncle.
My parents married during the depression. Life was not easy. When I was born, we lived at the seaside suburb of Brighton, which I only remember from photographs taken by my father. In 1939, we moved to my grandmother's old home in the southern suburb of Unley. My earliest memories were of riding my little tricycle to a local private school, which would have roughly coincided with Japan's entry into World War II. For me, the war was rather unreal. We knew it was something to do with the Japanese up north, who were bombing Northern Australia. I recall attending an exhibition of Japanese submarines caught in Sydney Harbour. There were books about our brave soldiers fighting Germans in North Africa. For children in quiet little Adelaide these were all faraway events, almost an adventure story.
Other things that we saw, without really understanding them, were the almost total absence of cars, and the impossibility of getting electrical goods for the home. One car on our street used a 'gas producer', which burnt coke and produced carbon monoxide to fuel the motor. We used to watch these cars, with rusty black burners attached to the back, in some wonderment. A car near our home had a gas bag on top of the roof, as big as the car itself, filled with coal gas. Petrol was almost unavailable, but this had little effect on me. Food and clothing were rationed, but my mother seemed to be able to keep the family well fed and clothed, even if our idea of luxury was 'bread and dripping', made with fat and meat juices from the roasting dish, smeared on bread. When the war ended, we were able to buy a refrigerator. Previously, food was kept cool in an ice chest.
During and after the war, I attended the local public primary school, Westbourne Park School. Education in those days was much more by rote than today, particularly learning how to spell columns of words and memorize multiplication tables. I suspect the balance now has tilted too far the other way. With the onset of calculators and then computers, arithmetic was no longer done in the head, although I never regret the ability. Rote learning was actually only a small part of our education certainly not all of it, as the media often seems to suggest today. My children seemed to be expected to pick up spelling as they went along, reading and studying literature, but with the onset of increasing home entertainment they seem to read less than we did. We used to listen to the radio, and I made myself a crystal radio set, which enabled me to hear the radio in bed. My mother made sure that I could get any books I wanted, and I was an avid reader of all the usual boy's adventure stories, both new and classic. I also used to read books about science.
As I grew older, I obtained my first bicycle, which I used to ride to school and visit my friends. In those days, the Adelaide suburbs were remarkably safe. You hardly needed to lock the house to go out (although mother always did). There seemed to be no worry about children being attacked. There were still very few cars on the roads, and the idea that it was unsafe for children to ride alone was a generation away. I also used to amuse myself riding in the Adelaide foothills, sometimes picking wild blackberries (which my mother made into beautiful jam) or catching occasional 'yabbies' (the local wild freshwater lobsters). I watched my father take family photographs with his old Voitlander camera, and I finally persuaded him to buy me a Kodak box camera for my 10th birthday. I soon obtained developing dishes and printing paper, and my lifelong hobby of photography was definitely started.
I was never good at sports at school, although I enjoyed a game of cricket (played at a pretty low level), but I did become more adventurous with my bicycle and camera, touring around the Adelaide Hills and taking landscape photographs. I was a bit of a loner, riding on my own and doing whatever I wanted, not having to worry about how fast or slow companions were. This did somewhat hinder my social skills, but no doubt made my eventual profession in pathology much easier.
As I entered my teenage years, I began my secondary education. This was at the oldest school in Adelaide, St Peter's College, the same school Lord Florey attended. At least two previous generations of Warrens went there. I found my father's name carved into a desk and dated 1917. Life there was quite different from the local primary school. It was much more competitive. The best students were in the top level, with four levels in each grade (year). They had an arrangement similar to English league football, with the bottom students in each term exams being relegated to the class below. This happened to me once, to my extreme annoyance, and I vowed to return to level one and stay there. Most students who later attended university were in the top class. The curriculum there included English literature, two foreign languages (usually Latin and French), mathematics (my favourite subject), physics and chemistry. All were required for matriculation to the science oriented university schools such as medicine or engineering.
Sport was an important part of the school curriculum. Unfortunately, I was never much good at it, and did not really enjoy it. However, I continued my weekend cycling and photography. I attended the school's army cadet unit, where I learned army skills and, presumably, instant obedience. I particularly enjoyed the rifle shooting. Target shooting, which I learnt in the school cadets, became the primary sporting activity of my adult life.
I matriculated from the school in 1954, gaining a Commonwealth scholarship. These scholarships were the initial attempt by the Commonwealth government to provide free tertiary education for the masses. I still think it was an excellent idea. There were just about enough scholarships to cover anyone who wanted to enter the major University schools, such as medicine or engineering, so most people attending the University were provided with free education. The situation is much more complex now, with the government paying the fees, but requiring them to be repaid by the students when they start earning money.