Şimdi hayatta olsa, mikroçip üretir, robot yapar, binlerce gence yabancı dil ve kodlama dersleri açardı, eminim. Onu kötücül bir diktatör olarak karikatürize eden düşmanlarının da, dogmalaştırıp statik kalıplara sığdıran hayranlarının da anlamadığı bu.
Bugün yaşasaydı, çağın gereği neyse onu yapardı.
Sadece ünvanı ve adı anılarak unutturulmaya çalışılsa da, onun bir soyadı var.
Bugünlerde bir seçim malzemesi yapılıyor olsa da onun bir mirası var.
Bu mirasın büyüklüğünü, dehanın azametini Türkiye’ye ve dünyaya dışarıdan bakınca anlıyorsunuz.
Robotların ve makinelerin insanlığın yönünü çizdiği bu çağdan 100 yıl geriye gidince, daha 1927’de Kayseri’de uçak fabrikası kurdurduğunda. Emsalleri henüz yokken kadınlara seçilme hakkı verdirdiğinde. Bugünün en ileri teknik mesleği ile aynı olabilecek şekilde, bir kadını pilot yaptığında. Bozkırın ortasında orman yeşerttiğinde. Bir ülkenin tekstil sanayisini, fabrikalarını, tesislerini kurduğunda.
Halkın çocuğu Boğaz’ın kenarında, memleketin en güzel yerinde parasız okusun diye okul yaptırdığında.
Anlıyorsunuz; bir ülkeyi çağdaş uygarlık seviyesine çıkarmak ne demek, bedeli nedir, tüm yobaz saldırılara, hamasi siyasete rağmen bu mirasın halen ayakta durması ne demek…
Fikirlerin hayatta Paşam. Seni istedikleri müfredattan çıkarsınlar. Bu su hiç durmaz.