Doğanın tüm sabitleri arasında, ciddi şekilde hafife alınan biri var. İnce yapı sabiti olarak bilinir ve elektromanyetik etkileşimlerin gücünün temelini oluşturur. Değeri 1/137.03599913 ve nedenini bilmiyoruz. Belki de gerçekten sabit değildir, bu tekrar tekrar test edilmiş bir hipotez. En son girişim, yıldızları kullanıyor.
İnce yapı sabiti pek çok şeyin temelini oluşturur. Sayı farklı olsaydı, yıldızlar aynı şekilde yanmayabilir ve yaşam gelişmeyebilirdi. Yüzde 4'lük bir değişim, yıldızların karbon üretmesini durdururdu. Gökyüzünün mavi olmasının ve ekmeğin tereyağlı tarafa düşmesinin nedeni budur. Ancak bunun nereden geldiğini ve bu bilgi olmadan, gerçekten sabit kalıp kalmadığını bilmiyoruz.
Araştırmacılar şimdi 17 güneş ikizinin, tıpkı Güneş gibi atmosferik özelliklere sahip yıldızlar, ışık spektrumunu incelediler. Gök bilimciler, bir yıldızın kimyasal bileşimini, ışığındaki soğurma çizgilerini ölçerek nasıl inceleyeceklerini bilirler. Farklı kimyasallar, belirli dalga boylarında bazı yıldız ışıklarını bloke ederek bu tür çizgiler oluşturur. Ve bu dalga boyları ince yapı sabitine bağlıdır. Güneş gibi yıldızları seçerek daha kesin bir ölçüm yapmak mümkündür.
Ekip, ince yapı sabitinin Dünya'dan 50 parsek içindeki her yıldızda milyarda 50 parçadan fazla değişmediğini tahmin edebildi. Birleşik sonuçlar bize ince yapı sabitinin milyarda 12 parçadan fazla değişmediğini söylüyor.
Swinburne Teknoloji Üniversitesi'nden baş yazar Profesör Michael Murphy, bir açıklamada, "Dünyamızın dışındaki elektromanyetizmayı daha önce hiç bu kadar kesin bir şekilde test etmemiştik. Melbourne ile Sidney arasındaki mesafenin birkaç santimetre kadar değişip değişmediğini test etmek gibi.” dedi. “Yıldızlar arasında elektromanyetizmanın değiştiğini görseydik, şu anda anladığımız şekliyle doğa kanunlarını çiğnerdi. Bunu açıklamak için tamamen yeni fikirlere ihtiyacımız olurdu.”
Artık kullanılmayan Arecibo teleskobu daha önce sabitin son 3 milyar yıldaki değişikliklerini test etmek için kullanılmış ve milyonda 1,3 parçadan fazla değişmediğini bulmuştu. Daha küçük bir bölgeye odaklansa da, bu çalışma 100 kat daha hassastı.
Profesör Murphy, "Ne yazık ki, yeni ölçümlerimiz favori teorimizi bozmadı. Ancak incelediğimiz yıldızların hepsi nispeten yakın, sadece 160 ışık yılı kadar uzakta. Son zamanlarda çok daha uzakta, Samanyolu galaksimizin merkezine yaklaşık yarı mesafede yeni güneş ikizleri belirledik.” diye ekledi. "Bu çok daha uzak Güneşleri en büyük optik teleskoplarla gözlemleyebilirsek, belki Evrenin anahtarlarını bulabiliriz."
Çalışma Science dergisinde yayınlandı.
Bu içerik IFLSCIENCE’da yayınlanmıştır.