Hayatın ilk moleküllerinin nasıl ortaya çıktığını keşfetmeye yönelik radikal arayış20. yüzyılın başlarında, Alexander Oparin adlı genç bir biyokimyacı, 'yaşayanların dünyasını' 'ölülerin dünyasıyla' ilişkilendirmek için yola çıktı. Temel Çıkarımlar
- 20. yüzyılın başlarında, genç bir Rus biyokimyacının aklına radikal bir fikir geldi: Kimyasal evrim, yaşamın kökenini açıklayabilir.
- Alexander Oparin adlı biyokimyacı, Big Bang'de yaratıldığını artık bildiğimiz atom ve parçacıkların nasıl canlı moleküllerini oluşturduğunu belirlemek için ilk bilimsel çabayı başlattı.
- kitabında İçinize Ne Girdi: Büyük Patlamadan Dün Geceki Akşam Yemeğine Kadar Bedeninizin Atomlarının Hikayesi Dan Levitt, bu arayışın büyüleyici tarihini ve bildiğimiz şekliyle yaşamın kökenlerinin ardındaki bilimi keşfediyor.
WHAT'S'tan alıntıdır GOTTEN INTO SİZİNLE Dan Levitt tarafından. Telif Hakkı © 2023, Dan Levitt'e aittir. izinle alıntılanmıştır HarperCollins Publishers'ın bir markası olan Harper. Tüm hakları Saklıdır.
1918'de, Komünist Rusya'nın yeni başkenti Moskova'nın vatandaşları, normal bir yaşam görüntüsünü sürdürmek için mücadele etti. Kolay değildi. Beyaz ve Kızıl Rus orduları arasında acımasız bir iç savaş şiddetleniyordu. Batı bir ticaret savaşı dayatmıştı. Başkent, devrimci fikirlerle, eşitlik, adalet ve tarih hakkında yeni düşünme biçimleriyle doluydu. Kaçmayan varlıklı olanlar sıradan vatandaş statüsüne indirildi ve servetlerini ve evlerini daha az ayrıcalıklı olanlarla paylaşmaya zorlandı. Radikal bilimsel fikirlerle dolu genç bir biyokimyacı olan Alexander Oparin, tüm devrimci coşkuya rağmen hayal kırıklığı yaratan bir haber aldı. Sansür kurulu, yaşamın yalnızca kimyasallardan nasıl oluştuğuna dair spekülasyonlar yapan bir el yazması yayınlamasına izin vermedi. Bolşevikler bir yıl önce çarı devirmiş olsalar da, belki de Rus Ortodoks Kilisesi'ni doğrudan düşman etmeye henüz hazır olmadıkları için, devrimci ideolojileri henüz sansürcülerin eline geçmemişti.
Yine de Oparin'in radikal fikirleri uzun süre bastırılmayacaktı. kıvılcım çıkarırlardı eski kimyasal atalarımızın kökenini bulma arayışı —yaşamın yapı taşları olan organik moleküller. 'Yaşayanların dünyasını' 'ölülerin dünyasına' bağlama çabasının ilk adımı olacağını umuyordu.
Oparin, geleneksel kütük evlerin, toprak yolların ve atlı arabaların bulunduğu bir taşra kasabası olan Uglich'te büyüdü. Tomurcuklanan bir bitki toplayıcısı olarak, ladin, huş ve çam ormanlarında bulduğu harika ağaç, ot, çiçek ve böcek çeşitliliğinden memnun kaldı. 1914'te botanik okumak için Moskova Üniversitesi'ne kaydoldu ve Bolşeviklerin iktidarı ele geçirdiği yıl olan 1917'de bitki fizyolojisi alanında yüksek lisans yaptı. Lenin benzeri bir keçi sakalı ve bıyığı benimsedi ve seçkin bilim adamı ve devrimci Alexei Bakh ile çalışmaya başladı. Çar Açlığı , devrimci sosyalizmi popülerleştirmişti. Bakh yönetiminde Oparin, alglerde fotosentez okudu.
Ne kadar çok şey öğrenirse, başka bir devrimci fikre o kadar çok ikna oldu: kimyasal evrim yaşamın kökenini açıklayabilir. Darwin'in yayınlanmasından yarım asır sonra bile Türlerin Kökeni , birkaç kişi kabul etti. İngiltere'de birçok önde gelen bilim adamı, uzun zamandır misyonlarını Tanrı'nın yaratışının görkemini açığa çıkarmak olarak gören seçkin kişilerdi. Hayatın cansız kimyasallardan doğabileceğini öne sürmek sapkınlıktı. Ancak yeni Rusya'da, Oparin'in bu yeni çizgilerdeki spekülasyonları (henüz sansür kurulu tarafından olmasa da) olumlu bir şekilde teşvik edildi.
Yine de, kimyasal kökenlerimizin izini sürmeye çalışırken, Oparin göze batan bir sorunla karşı karşıya kaldı: Vücudunuzdaki ve tüm yaşamdaki moleküller, etrafımızdaki kayalarda bulunan inorganik moleküllerden tamamen farklı. Kompozisyonunuzu analiz ettiyseniz, yaklaşık yüzde 60'ınızın su olduğunu görürsünüz. Diğer yüzde 1 ise sodyum, potasyum ve magnezyum gibi elementlerden oluşan iyon yüklü moleküllerdir. Tırnaklarınızdan ve iskeletinizden kaslarınıza ve beyninize kadar içinizdeki diğer her şey, karbon zincirleri veya halkaları etrafında inşa edilmiş organik moleküller olan organik moleküllerden yapılmıştır.
Karbonun bir kişilik tipi varsa, bu dışa dönük bir bağlayıcıdır. Aslında, evrenin başka bir yerinde hayat keşfedersek, birçok bilim adamı onun da karbon etrafında inşa edileceğine inanıyor. Karbonun çok yönlülüğü, dış kabuğunda dört elektrona sahip olmasından kaynaklanmaktadır. Bu ve küçük boyutu, düzgün geometri hileleriyle dört yönde kolayca bağlanarak uzun, kararlı halkalar ve zincirler oluşturabileceği anlamına gelir. Bunlar organik benliğinizin omurgalarıdır. Şekerleriniz, yağ asitleriniz, amino asitleriniz ve nükleik asitlerinizin hepsi karbon etrafında inşa edilmiştir. Bunlar birbirine bağlandığında, daha büyük organik yapı taşlarınız olan karbonhidratları, yağları, proteinleri ve DNA'yı oluştururlar. Örneğin, büyük bir kas olan kalbinizin yaklaşık yüzde 70'i proteindir (suyu saymazsak), başka bir deyişle yüzde 70'i amino asittir.
Ancak bilim adamlarının bildiği kadarıyla bu organik moleküller ancak canlılar tarafından yapılabiliyordu. Ne kadar ararsanız arayın, onları Dünya'nın kayalarında bulamazsınız - organik maddeden yaratılan kömür gibi tortul kayaçlar dışında. Bu, en hafif deyimiyle, yaşamın kökenini açıklamaya engel teşkil ediyordu. Yapı taşlarının nereden geldiğini bilmeden görünüşünü pek iyi anlayamazsın. Bilim adamları şaşkına döndü. Ölü kayalardaki inorganik moleküller ile yaşamdaki karmaşık organik moleküller arasındaki uçurum, bilim adamları için bugün beynimizdeki moleküllerin nasıl bilinci yarattığını açıklamak kadar sorunluydu. Birçoğu, organik moleküllerin yalnızca 'hayati bir kıvılcım' - yalnızca canlı organizmalarda bulunan açıklanamaz bir güç - tarafından yaratılabileceğine inanıyordu.
Öğrenciyken hep vitalizmin saçma olduğunu düşünürdüm. Herhangi bir bilim adamı bunu nasıl değerlendirebilir? Ancak bilim adamlarının yerine geçerseniz anlamak daha kolay. Aristoteles'e kadar uzanan bir geçmişe, pek çok büyük düşünür bir tür dirimselciliğe inanıyordu. Basit moleküllerin nasıl organik hale geldiğine dair bir teoriniz, hücreleri veya içlerindeki yapıları görselleştirecek güçlü elektron mikroskoplarınız ve kalıtımın nasıl aktarıldığı hakkında hiçbir fikriniz olmasaydı, o zaman ölü kimyasallardan canlı varlıklara sıçrama sihirli görünebilirdi. Şunu göz önünde bulundurun: Bir taşı ikiye bölerseniz, her iki parçaya da başka bir şey olmaz. Bir planarya yassı solucanını ikiye bölerseniz, her iki bölüm de aynı bütünlere dönüşecektir. Bunu nasıl açıklarsın? On sekizinci yüzyıl İsveçli kimyager Jöns Berzelius, 'Yaşayan Doğadaki elementler, ölülerdekinden farklı yasalara uyuyor gibi görünüyor' diye yazmıştı. Cansız madde yaşam enerjisinden yoksun görünüyordu. On dokuzuncu yüzyılın parlak fizikçisi Lord Kelvin (aynı zamanda havadan ağır uçan makinelerin asla mümkün olamayacağını düşünmesiyle tanınır) şöyle yazmıştı: 'Ölü madde, daha önce canlı olan maddenin etkisi altına girmeden canlı olamaz. Bu bana yerçekimi yasası kadar kesin bir bilim öğretisi gibi görünüyor.” Yirminci yüzyılda, kuantum fiziğinin kurucularından Niels Bohr, hayatı anlamak için yeni tür fiziksel fenomenler keşfetmemiz gerekebileceği konusunda spekülasyon yaptı. Yeni türlerin nasıl ortaya çıktığını göstermiş olan Darwin bile, ilk yaşamın bir kimyasallar havuzundan nasıl ortaya çıktığını açıklayamıyordu. Botanist Joseph Hooker'a, 'Şu anda hayatın kökeni hakkında düşünmek saçmalık,' diye yazmıştı. 'İnsan maddenin kökenini de düşünebilir.'
On dokuzuncu yüzyıl bilim adamlarının çoğu o kadar hüsrana uğradı ki kumar oynadılar. Lord Kelvin'in çözümü, evrenin ve yaşamın her zaman var olduğunu öne sürmekti. Ünlü bilim adamı ve filozof Hermann von Helmholtz da aynı fikirdeydi. Hayatın çok eski olduğuna, maddenin kendisi kadar eski olduğuna inanıyorlardı. Dünya'da ortaya çıkmadan çok önce evrenin başka bir yerinde var olmuş olmalı. Otostopla meteorlara veya kuyruklu yıldızlara binmiş olabileceği tahmin edilse de, buraya nasıl geldiği bir sır olarak kaldı. 'Kim bilir,' diye tartıştı Helmholtz, 'uzayda her yerde kaynaşan bu cisimlerin, yeni bir dünyanın olduğu her yere yaşam tohumları saçıp saçmadığını?' Ancak Kelvin, Helmholtz ve diğerlerinin önerdiği panspermia teorisi ('her yerde tohumlar' anlamına gelir), sadece kutuyu yolun aşağısına tekmeledi. Hayatın kökenlerinin gizemini çözmeye yardımcı olacak hiçbir şey yapmadı.
1922'de, sansür kurulu tarafından reddedilen Oparin'den birkaç yıl sonra, Bolşevik kahramanı Alexei Bakh ile Moskova'daki bir laboratuvarda çalışıyordu. Ayrıca bir öğretmenlik randevusu aldı. Üniversitede çizdiği heybetli, uyumsuz figürle uzun süre hatırlanacaktı. Yurtdışına kısa bir süre okumak için gönderilmişti ve öğrencilerinin yıpranmış, eski püskü kıyafetlerinin aksine, zarif bir Avrupai takım elbise giymişti ve her zaman papyon takmıştı, bu da bir zarafet ve otorite havası veriyordu. Yeni işçi cennetinde yaşam koşulları zordu. Ekonomi darmadağındı ve Moskova'da birçok kişi açlıktan ölüyordu. Oparin, biyokimyasal bilgisini ekmek ve çay üretimini geliştirmek için uygulamaya başladı.
Bu büyük ihtiyacın olduğu zamanda bile, daha derin bilimsel sorularla büyüsünden kurtulamadı. O da Darwin'in şaheserinin, Türlerin Kökeni , 'ilk bölümü eksikti', ancak Oparin bu konuda bir şeyler yapılabileceğini düşündü. İlk ilkelere dönmeye karar verdi. Organik moleküllerin sadece canlı organizmalar tarafından yapılması gerçekten mümkün müydü? Eğer öyleyse, o zaman ilk hücre -enerji üretebilen ve kendini kopyalayabilen moleküllerin zarla çevrili ilk topluluğu- o kadar fevkalade gelişmiş olmalıdır ki, yapıldığı malzemeleri de üretebilir. Açıkçası, bu, üzerinde düşünülemeyecek kadar büyük bir evrimsel sıçramaydı. Oparin'e göre, ilk hücrenin çevresinde zaten var olan organik moleküllerden türediğini varsaymak çok daha anlamlıydı. Ama nereden geldiler?
Hayatın kökenini aldatıcı bir şekilde basit gösteren bir gerçeği zaten biliyordu. On dokuzuncu yüzyıl kimyagerleri, periyodik tablodaki çok sayıda elemente rağmen, kütlemizin neredeyse tamamının sadece altı tanesinden geldiğini zaten saptamışlardı: karbon, hidrojen, oksijen, nitrojen, kükürt ve fosfor.
Yağlarınız ve karbonhidratlarınız, yalnızca karbon, hidrojen ve oksijenden oluşan molekül zincirleridir. Proteinleriniz karbon, hidrojen, oksijen, nitrojen ve kükürtten yapılmıştır. Ve DNA'nız sadece karbon, hidrojen, oksijen, nitrojen ve fosfordan yapılmıştır. Bu altı element, içinizdeki her şeyin kabaca yüzde 99'unu oluşturur. 150 kiloluk bir insan, kütle olarak 94 libre oksijen, 35 libre karbon, 15 libre hidrojen, 4 libre nitrojen, yaklaşık 2 libre fosfor ve yarım libre kükürt içerir.
Bu altı element aynı zamanda evrendeki en bol elementler arasındadır. Hidrojen en bol olanıdır; oksijen üçüncü; karbon, altıncı; nitrojen, on üçüncü; kükürt, on altıncı; ve fosfor, on dokuzuncu. Bir bakıma bu, yaşamın kökenini anlamayı bir kimyasal Scrabble oyunu haline getiriyor. Sadece bu birkaç elementin nasıl bir araya gelerek organik moleküller oluşturduğunu açıklamanız gerekiyor.
Tabii ki, bu şeytani bir şekilde zor görünüyor. Atomlar kime bağlanacakları konusunda seçicidirler. Ve bu altı unsurun potansiyel kombinasyonlarının sayısı akıllara durgunluk veriyor. Karbon o kadar gelişigüzel, bükülme ve bağlanma konusunda o kadar yetenekli ki, Dünya'da bilinen on milyondan fazla organik molekül var.
1924'te, artık halkı Tanrı'nın var olmadığına ikna etmeye can atan Kızıl Rusya'da, Moskova İşçisi, Oparin'in yetmiş bir sayfalık el yazmasını 'Dünyanın Proleterleri Birleşin!' ön kapağına sıçradı. On iki yıl sonra Oparin, argümanını genişleten ve daha yeni bilimi içeren bir kitap yayınladı.Her Perşembe gelen kutunuza gönderilen mantıksız, şaşırtıcı ve etkili hikayeler için abone olun
Oparin'in çığır açan ilk içgörüsü, yaşamın ilk nasıl ortaya çıktığını anlamak için milyarlarca yıl önce Dünya'nın net bir resmine ihtiyacı olduğuydu. İlginç bir şekilde, hayatı düşünen neredeyse hiç kimse bunu daha önce düşünmemişti. Astronomi ve jeolojideki en son bulguları gözden geçirdikten sonra, Dünya ilk oluştuğunda bugünkü gibi görünmediğini fark etti.
En önemlisi eksik olan şeydi. Birçok bilim adamı oksijenin her zaman var olduğunu varsaydı, ancak Oparin atmosferimizdeki oksijenin fotosentezle üretildiğini anladı. Yaşam ortaya çıkmadan önce atmosferimizde oksijen yoktu. Sen ve ben orada bir saniye bile hayatta kalamazdık.
Dünyanın ilk atmosferinin, gökbilimcilerin amonyak ve metanla dolu olduğunu yeni keşfettikleri Jüpiter'inkine daha çok benzediğini iddia etti. Dikkat çekici bir şekilde, temel bileşenlerden - metan gibi basit hidrokarbonlar (CH 4 ), amonyak ile birlikte (NH 4 ), hidrojen (H 2 ) ve su (H 2 0)—Oparin, daha karmaşık organik moleküller, proteinler ve yaşam yaratabilecek ayrıntılı bir dizi kimyasal reaksiyonun kağıt üzerinde ana hatlarını çizdi. Yaşamın, kimyasal evrimin doruk noktası olarak anlaşılabileceğini savundu. Alçakgönüllülükle, kitabın adını Hayatın Kökeni , Darwin'in bir ön filmi için uygun bir isim Türlerin Kökeni .
O ilk hayat neye benziyordu? Oparin'in çağdaşlarından bazıları bunun fotosentez yapan algler olduğunu iddia etti. Oparin için bu kesinlikle imkansızdı. Bir bitki biyokimyacısı olarak, fotosentezin karmaşıklığı konusunda sağlıklı bir takdiri vardı. Evrim geçiren ilk organizmaların zaten bu kadar gelişmiş olmalarına imkan yoktu; bu çok fazla bir evrimsel sıçramaydı. Bunun yerine, ilk yaşam formu için, okyanusta yavaş yavaş bakteriye dönüşen organik molekül kümelerini aday gösterdi.
İngiltere'de gösterişli, özgür düşünen evrimci biyolog, biyokimyacı, matematikçi ve üretken yazar J.B.S. Haldane, bağımsız olarak benzer bir teori geliştirdi ve bu teori, bir dergide yayınlandı. Akılcı Yıllık . Pek çok bilim adamı ilk başta bunu 'çılgınca spekülasyon' olarak nitelendirdi ve Haldane büyük ölçüde diğer önemli konulara geçti. Ancak Oparin, kariyerinin geri kalanında yaşamın kökeni üzerinde çalışmaya devam etti. Oparin'in bilime katkısı sadece çığır açıcı değildi, aynı zamanda bilimsel bir patlamayı da tetikleyecekti.
Paylaş: