Bugün benim doğum günüm. 33 yaşındayım.
Doğum günleri hayranı değilim. Bugünün dünden farklı değil. Düşüncelerim, hislerim, başarılar ve başarısızlıklar hala aynı. Bu, doğumgünleri arasında bizi değiştiren zaman, günün kendisi değil. Her neyse, neden sadece hayatınızın bir gününü kutlarsın? Her gün hayatı kutlayalım. Her gün doğum günüm gibi davranmayı severim.
Ancak, bir yıl daha geriye baktığımda, çok bayat hissediyorum. Hayat bayatmış hissediyor. Bu blog bayatmış hissediyor. Her şey bayat hissediyor. Otuz iki ila otuz üç, hem profesyonel hem de kişisel olarak benim için büyük bir büyüme yılı oldu. Fakat bu, değişmeyen bir sapkınlık duygusunun benim üzerime gelmesi gerçeğini değiştirmedi.
Ardından, geçen yıldan bu otuz beş yaşına gelmeden önce yapmak istediğim her şeyle ilgili bir blog postasına rastladım.
Geçen yıl, ben başarılı oldum Yok onların
Tabii, geçen yıl birkaç yeni ülkeyi ziyaret ettiğimi gördüm, ama büyük bir maceraya gittiğimi hissetmiyorum. Bir hamster tekerleğindeymişim gibi hissediyorum, tekrar tekrar tekrar aynı yerlere dönüyorum. Sahip olduğum tüm fırsatlar, tanıdığım ve tanıştığım insanlar ve gidebileceğim yerler için minnettar olsam da, seyahatlerim büyüyormuş gibi hissetmiyorum, ne de büyüyorum.
Bu liste beni odaklamak için tasarlandı, ancak bunun yerine dijital tozu topladı. Diğerleri gibi, ben de büyük hayal kurdum, büyük konuştum ve büyük planlar yaptım - ama itme patlak verdiğinde, omuzlarımı silktim ve “hayat yoldan çıktı” dedi. Her zaman bir konferans ya da çok fazla iş vardı. ya da New York'ta bir etkinlik.
Ve NYC'deki hayatı ve yolda yaşamı dengeleme kararımın arkasında dururken, mazeret yapmayı bırakıp kendi tavsiyemi yerine getirmenin zamanı geldiğini anladım. “Hayatı bu şekilde alamamak” için tek yol, işlemek - o bileti ayırtmak ve günleri geri saymaktır. “Gidiyorum” demenin kolay bir yolu var, ancak bu bileti rezerve ederek taahhütte bulunuyorsunuz. İnsanları, "yapmazsam" gitmeye nasıl teşvik edebilirim?
Bu yüzden dün bilet rezervasyonu yaptım - bu uçak biletleri - ve sorumlu tutulmak için onları buraya gönderiyorum. Yazlarım Avrupa çapında grup turları ile dolu iken, sonbaharda başlıyor, bazı yeni maceralar zamanı!
Eylül ayı ortalarında sonunda İzlanda'ya gidiyorum. İzlanda'ya gitme konusunda çok şey konuştum, ama sonunda bunu yapmanın zamanı geldi:
Arkadaşımın Hong Kong'da bir yıldan uzun bir süre boyunca ziyaret edeceğine ve süper ucuz bir bilet bulduktan sonra (yalnızca NYC'den 1k'lik bir gidiş dönüş yolculuğu) ona umut vaad ediyordum:
2 Kasım'da Karayipler'de 4-6 hafta seyahat etmek için Porto Riko'ya gidiyorum. Bölgeyi her zaman tekneyle gezmek istiyorum ve sonunda bunu yapmak için zamanı geldi. Seyahat programım yok. Sadece Porto Riko'dan güneye ve doğuya gidiyorum ve rüzgârın beni nereye götürdüğünü göreceğim:
Yılbaşında Filipinler'i veya Arjantin'i ziyaret edeceğim, ancak bilet fiyatları şu anda 2,000 dolara yaklaşıyor, bu yüzden bunu bekleyeceğim ve fiyatların düşüp düşmediğini veya ödül biletlerinin mevcut olup olmadığını göreceğim.
İşte aldın. Biletler rezerve edildi. Artık geri dönüşü yok. Eskiyi yeniden ziyaret etmek yerine yeni yerler keşfetmenin vakti geldi.
Gelecek yıl bu yeni maceraların olması, eskileri tekrar etmemesi.
Bu benim doğum günüm sözüm ... kendime ve sana.