Herkes Gitar Çalabilir Mi?
Benim ilk okul yıllarımdan beri istediğim bir şeydi gitar çalmak ve buradan yola çıkarak sizlere herkesin gitar çalamayacağını, yani "bıkanların, yapamam diyenlerin" gitar çalamayacağından bahsedeceğim. Aslında bu bahsedeceğim şeyler tüm enstrumanlar için geçerlidir, sadece gitar için değil. Hatta sadece enstrumanlardan da değil "tüm hayatımız" ile ilgilidir.
Son zamanlarda okuduğum bazı yazılar, kitaplar vs. benim bu yazımı yazmamda etkili oldu. Çünkü hep şundan bahsediyorlar "yapamam dersen yapamazsın, eğer bir şeyi gerçekten istiyorsan yapmalısın". Ben de ilk okul yıllarımdan itibaren hep gitar çalmak istemişimdir. Bu hayalimi de geçen sene gerçekleştirdim. Ama sonunda gerçekleştirdim. "Boş ver ya gitar çalınır mı?" diyenlere inat hatta "herkes gitar çalıyor, sen başka bir şey çal" diyenlere inat ben bu hayalimi gerçekleştirdim. Çünkü "istiyordum". Her şey de bundan ibaretti "istiyordum".
Evet artık hayalim gerçekleşmişti, bir gitarım olmuştu ve bir gitar kursuna gidiyordum. Kursa ilk başladığım zamanlarda yaz tatiliydi, üç aylık bir yaz tatili ve çok iyi hatırlıyorum, hocamız bize şöyle bir şey demişti "okullar başladığı zaman yavaş yavaş bir kaçınız bu kurstan ayrılmaya başlayacak, ama sadece bir kaçınız burada kalacak". Yani o zamanda ben şunu demek istediğini anlamıştım "kursa devam edecek olan kişiler sadece bıkmayanlar ve gerçekten bu kursa gelmek isteyenler olacak". Ve tam da hocamızın dediği gibi olmuştu, sonunda on altı kişilik bir sınıftan geriye sadece dört kişi kalmıştık.
Peki ama neden? Nasıl olur da on altı kişilik bir sınıftan geriye dört kişi kalırız?
Kursta sadece bu dört kişiye ayrıcalık mı tanınıyordu? Hayır. Diğerlerine kötü mü davranılıyordu? Hayır.
İşte tam da burada "herkes gitar çalabilir mi?" konusuna gelmiş oluyoruz. Demek ki neymiş "herkes gitar çalamaz'mış'."
Halbuki hiç de öğle bir şey yok, aslıda isteyen herkes gitar çalabilir. Ama sadece gerçekten isteyenler ve ben başarabilirim, korkmam diyenler gitar çalabilir.
Diğerlerinin kurstan ayrılma nedenlerine bakacak olursak da şu şekildeydi;
Okulun başlaması ve ikisini bir arada yürütemeyecekleri, daha öncelikli şeylerinin olması gibi nedenler. Ve asıl göze çarpanlar ise bir kaç tanesinin kursa gelmek istemeleri ama gelememeleriydi, çünkü onlar sadece istiyor ve yerlerinde sayıyorlardı, "ben başarabilirim" demiyorlardı, diyemiyorlardı.
Yanlış hatırlamıyorsam "Kafesin İçerisindeki Hayat" kitabından şöyle bir şey öğrenmiştim; Bir adamdan bahsedip, adamın her zaman işe gitmeden önce kendi kendine yaklaşık 30 defa söylediği bir sözden bahsediyor "ben işimi en iyi yapan kişiyim, benden daha iyi hiç kimse olamaz".
Adamın bu sözü kendine söylemesinin nedeni de şuymuş; aklına bu cümleyi kazıyor ve akıl, beyin öğle bir şeydir ki söylediğiniz bu tür sözler beyninize hızlı bir şekilde kazınırmış ve işimizi en iyi halimizle, performanslı bir şekilde yaparmışız. Aslında bu tür şeylere neredeyse tüm kişisel gelişim kitaplarında yer verilmektedir. Sanırım kısacası kendimizi motive etmenin bir yoludur.
Bu kitaba değinmemin nedeni de "ben başaramam" diyenler içindi. Onlara "o zaman kendinizi motive edin" diyorum. Yani kursa gitmeden önce kendinize 30 kere "En iyi gitar çalan kişi benim" deyin. Bu tür sözlerin etkisi de kanıtlanmıştır, işe yaradığını kendimden biliyorum, çünkü hala gitar kursuna gitmekteyim ve hala ilk günkü gibi her yeni bir şey öğrendiğimde heyecanlanıyorum, mutlu oluyorum, dahası var mı?
Bir de şöyle kişiler var; Kursta diğer kişilere oranla daha az odaklandığı için, ben gitar çalamıyorum deyip kursu bırakmak istemeleri.
O kişilere de şöyle bir şey demek istiyorum; "Ben de ilk başlarda öğle düşünmüştüm ama biraz fazladan çalışınca, biraz da derse odaklanarak insan oluyormuş diyor." Sonuçta hiç kimse "annesinin karnında gitar çalmaya başlamıyor!!"
Sanırım bu kadarı herkes için yeterli olacaktır, yazımı uzatmanın bir alemi yok. Son söz olarak: KORKMAYIN ve BAŞARIN! diyorum. Bazen başarısızlığa uğrayabilirsiniz ama unutmayın ki bu başarısızlıklar sizi her zaman başarıya taşıyacak merdivenlerdir.