We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Ütüler - Degas. 76x81
Edgar Degas, kimsenin önceden tahmin edemeyeceği bir arsada izleyicisini nasıl şaşırtacağını, tuvaldeki görüntüye nasıl empati kurmasını sağlayacağını biliyordu. Bir istisna değil ve onun “Demirci” - elinde bir şişe şarapla sıkıcı, monoton çalışmalarından esneyen bir işçinin figürü neredeyse yirminci yüzyılın başlarında çalışan bir kadının sembolü haline geldi.
İş, usta için benzersiz bir durum olan, bazen boyanmamış kaba bir tuval üzerinde yapıldı, petrol tekniğinin pastel bir teknik gibi olduğu bir etkiye ulaştı. Ama yine de, sanatçının bu yaratılışında, ana şey teknik beceri değil. Ütü kadının elinin hareketi, başı geriye atıldı, esnedi, bir şişe şarapla güvendi - her şey ona zincirlendi ve gitmesine izin vermiyor, tam anlamıyla sırt ağrısını ve bacaklarını “vızıldadığını” hissediyorsun.
İkinci kadının yorgunluğu, elleri ve tüm vücudu ile ütüye baskı yapar. İşini kafasını kaldırmadan okşadı. Yarın aynı umutsuzluk, sıkı çalışma ve keten yığınları. Degas bu tuvali bile şaşırtmıyor, bize bile öğretmiyor, ancak zengin sokakların ve meydanların tinselinin arkasında görünmeyen başka bir Paris'i, her gün, gri, Paris'te atölyeler ve çamaşırhaneler, mutfaklar ve küçük dükkanlar görmemizi sağlıyor.
Çamaşırhanesindeki Degas artık bir “salon” sanatçısı değil, zarif bir estetik değil, aynı zamanda sıradan insanlara hitap eden sert bir gerçekçi olabilir. Emek adamı, büyük ustanın çalışmalarında birçok kez ortaya çıkar, ancak her zaman derin hümanizm ve insanlara sevgi duygusu ile ortaya çıkar.