Gezegenimizin en güzel bölgelerinin çoğu aynı zamanda yoğun çatışma bölgeleridir. Yeni bir örnekte, Şubat ayında geleneksel çobanlar Kenya Dağı etrafındaki araziyi devraldıDünya Mirası ve biyoçeşitliliğin sıcak noktası olan turistik kır evini yakmak ve binlerce hayvanı otlatmaya getirmek.
Bu gerilimler, ABD’nin de dahil olduğu, çatışmaların Federal toprakların ve ulusal vahşi yaşam sığınaklarının kontrolü. Ancak, Asya ve Afrika'daki eski kolonilerde, sömürgeci arazi edinimlerinin çağdaş etkileri, kast veya etnik kökene dayalı sosyal bölünmelerin devam etmesiyle daha da karmaşık hale geliyor. Ayrıca ormancılık kurumlarının personeli ile bu çatışmalardan en fazla etkilenen yerli ve orman bağımlı gruplar arasındaki sosyal ve kültürel farklılıklar ile daha da kötüleşmektedirler.
Pek çok çevrecinin geleneksel bilgeliği, çevreyi korumak ve yerli ve orman bağımlı insanlar için sosyal adaleti sağlamak arasında doğal bir dengenin var olmasıdır. Yeni kitabımda “Ormanda Demokrasi: Hindistan, Tanzanya ve Meksika'da Çevre Koruma ve Sosyal Adalet“Bu perspektife meydan okuyorum. Araştırmam, ülkeler ormana bağımlı insanların haklarını koruduğunda ve siyasi sürece halkın katılımını desteklediğinde, çevre üzerindeki çatışmalarla daha iyi baş edebildiklerini göstermektedir.
Kimin ormanları?
UNESCO Dünya Mirası Listesi'ndeki kuzeydoğu Hindistan'daki Kaziranga Milli Parkı, sorunu açıkça göstermektedir. Park tahmini bir ev 2,401 tek boynuzlu gergedanlar - Dünyadaki kalan gergedanların üçte ikisinden fazlası - ve Bengal kaplanlarının yoğunluğu, dünyadaki diğer korunan alanlardan daha yüksek.
Kaziranga'nın korucuları, şüpheli kaçak avcıları caydırmak ve cezalandırmak için ateş etme güçlerine sahiptir. Öldürdüler fazla 50 insan son üç yılda kaçak avcı olma şüphesiyle. Yerli halkın haklarını savunan kar amacı gütmeyen Survival International, uzun zamandır bunlara durma çağrısında bulundu:yargısız infazlar".
Bazı gözlemciler bu çatışmaları bir çağdaş koruma maliyeti, ormanlık araziler için tartışmalı iddialara dayanırlar. Bu çatışmaların insan kurbanları dünyanın en fakir ve en marjinalleşmiş insanları arasında. Onlar kaçak avcı değiller ve korumaya karşı çıkmıyorlar. Kaziranga'da oldu raporları dahil olmak üzere çocuklar için, henüz kaçak avcı olmayanlar öldürdü.
Bunun yerine, Kenya, Hindistan ve başka yerlerdeki mücadeleler yerel halkın sık sık ihlal edildiği hakkında orman ve toprak hakları. Bu hakların korunması mutlaka ormanların ve vahşi yaşamın kurtarılması ile çelişmez. Aksine, yerli orman arazisi haklarını korumak ormansızlaşma oranlarını yavaşlattı, özellikle Latin Amerika’da.
Ne yazık ki, bu strateji kuraldan çok istisnadır. Bu gerçek önemli bir soruyu gündeme getiriyor: Neden bazı toplumlar çevre korumayı ve sosyal adaleti diğerlerinden daha etkili bir şekilde dengeliyorlar?
Halkın katılımı korumayı destekler
Meksika'nın tecrübesi, doğal kaynaklara zarar vermeden arazi haklarının korunmasının mümkün olduğunu göstermektedir. 20. Yüzyılın başındaki Meksika devriminden sonra hükümet, kapsamlı bir tarım reformları programı başlattı. Büyük ölçekli arazi yeniden dağıtımı, ülkenin ormanlık alanlarının yaklaşık yüzde XN'ini köylü kolektiflerinin kontrolünde tutmaktadır. Güçlü toplumsal seferberlikle birlikte, bu süreç köylülere siyasi ve politika kararlarında ses çıkardı.
Siyasi popülizmin ormanların geniş çapta tahrip olmasına neden olacağına dair korkuların aksine, Meksika’da yapılan bu reformlar, dünyadaki en güçlü topluluk ormancılık programlarının ortaya çıkmasına neden olmuş ve Meksika ormanlarının ve vahşi yaşam kaynaklarının sürdürülebilir korunması. Yerel gruplar, kendi yönetim planlarını geliştirerek orman ortaklarını toplu olarak kontrol eder ve yönetir. Tüketim ve ticari satış için kereste de dahil olmak üzere orman ürünlerinin sürdürülebilir bir şekilde toplanmasını içerir. Bu topluluk grupları ayrıca orman yönetimi kuralları oluşturma yetkisi yerel bağlamda iyi sonuç veriyor. Devlet kurumları bu kuralları geçersiz kılamaz.
Tanzanya ve Hindistan'da işler çok farklı. 2014'te yaban hayatı safarileri ve doğa turizmi, Tanzanya'nın döviz kazancının yüzde 25'ini ve ülkenin toplam GSYİH'sının yüzde 17'ini oluşturdu. Ancak hükümet yaban hayatı ve ormancılık ajansları yerel grupları mahrum bırak anayasaya göre zorunlu olarak vahşi yaşam turizminden yararlanma olanakları, şiddetli yoksulluk içinde yaşayanların üçte birinden fazlası.
Benzer şekilde, Hindistan çok sayıda doğal kaynağa sahip ve son yirmi yılda hızlı bir ekonomik büyüme yaşadı, ancak henüz 300 milyon yerli ve orman bağımlı insan için sosyal ve çevresel adaleti sağlamıştır. Bu gruplardaki birçok insan Sahraaltı Afrika'daki seviyelerle karşılaştırılabilir yoksulluk.
Hindistan demokrasi olarak kutlanıyor, ancak çevre politikaları merkezi bir bürokrasi tarafından kontrol ediliyor. Ormana bağımlı insanlar politika sürecinin dışında kalıyor ve Hindistan'ın şişirilmiş ve etkisiz bürokrasisini hesaba katamazlar. Sonuç olarak, ajanslar kategorize etme gibi manevralara katılıyor kent bahçeleri ve ticari ağaç tarlaları “ormanlar” olarak. Bu, doğal ormanlık alanlardaki kayıpları gizler ve hükümetin koruma sicilini abartır.
2006’te orman halklarının ülke çapında seferber edilmesi, Hindistan Parlamentosu’nun Orman Hakları KanunuOrmana bağımlı kişilerin toprak haklarını güvence altına alan ve onlara etkili çevre koruma için gerekli yasal güçleri veren. Kanun Orman ürünlerinin yerel olarak yönetilen orman alanlarından satılması hakkı da dahil olmak üzere, topluluk orman kaynaklarını yönetmek için orman bağımlı grupların toplu haklarını tanır.
Ancak, topluluk gruplarının kereste satma hakkı yoktur. Daha da önemlisi, bürokrasi politika yaratma konusundaki sıkı tutumu korumuştur ve aktif olarak yasaların uygulanmasını zayıflattı. Araştırmam, bu ajansların diğer departman ve vatandaş gruplarıyla istişarede bulunmadıkları için ürettiklerini göstermektedir. bilgisiz politikalar ve programlar.
Yerel bahis oluşturma
Buna karşılık, kitabımda gösterdiğim gibi, vatandaş gruplarının ve sivil toplum kuruluşlarının siyasi ve politika süreçlerinde yer almasına yardımcı olan somut kurumsal düzenlemeler başarılı bir çevre korumasını teşvik ediyor. Örneğin, ulusal ve yerel yasalar Meksika’daki kırsal vatandaşlara yardım ormanlarını özerk biçimde yönetmek.
Ancak, benzer düzenlemeler Kenya, Tanzanya ve Hindistan etkisiz iki nedenden dolayı. İlk olarak, oradaki orman bağımlı insanlar politika yapımında ve program uygulamasında herhangi bir kaldıraç kullanmazlar veya herhangi bir politik etkiye sahip değildirler. Bu, politikaların etkili kaynak yönetiminde yerel risk yaratmadığı anlamına gelir. İkincisi, vatandaşlar hesaba katılacak memurları tutamazlar. Bu, söz konusu yetkililerin, kişisel kazanımlar için isteksizce yasal güçlerini kötüye kullanabilecekleri anlamına geliyor.
Çevre kaynaklarının korunmasında vatandaşlara somut riskler sunan sağlam düzenlemeler oluşturmak Kolay değil. Ancak bu yatırıma değer. Tahminime göre, orman arazisi çatışmaları 750 milyonu doğrudan dünyadaki 1.5 milyar insanı etkiliyor. Ayrıca koruma alanındaki küresel yatırımları baltalıyorlar.
Araştırma Haklar ve Kaynak Girişimi, Woods Hole Araştırma Merkezi ve Dünya Kaynakları Enstitüsü Yerli halklar ve diğer orman bağımlı gruplar tarafından yönetilen alanların karbonun en az yüzde 24'i dünyanın tropik ormanlarında yerin üstünde depolanmış. Orman koruma çalışmaları başarısız olursa, iklim değişikliğinin etkilerini daha da kötüleştireceklerdir. Ulusal ve uluslararası güvenliği tehlikeye sokan gelecek yıllarda ve on yıllar içinde.
Bunu sağlamak için bu zıtlıkları çözmek çok önemlidir. Hükümetler ve özel vatandaşlar tarafından milyarlarca dolar katkı sağlandı. Çözmeleri gereken problemleri daha da kötüleştirmeyin. Tasarruf politikaları kritik ekosistem hizmetlerini korumak ve aynı zamanda kırsal geçim kaynaklarını desteklemek başarılı olma olasılığı daha yüksektir. Korumayı sosyal araştırmalara ve politik gözetimine açmak, devlet kurumlarını hesaba katarken, çevresel olarak esnek ve sosyal olarak adil bir dünyaya ulaşmak için gerekli adımlardır.