1942'de Birleşik Devletler Ordusu'nun Sinyal İstihbarat Servisi, Alman kodlarını kırmak için Meredith Gardner'ı işe aldı. Bu süre zarfında kendi kendine Japonca da öğrendi, böylece onların kodları üzerinde de çalışabildi. Savaşın geri kalanını Almanya ve Japonya arasındaki mesajları inceleyerek geçirdi. "Önce Alman şifreleri ve daha sonra Japon süper şifreli kodları üzerinde çalıştı; bu kodlarda, mesajlar önce bir kod kitabından alınan beş rakamlı gruplar halinde kodlandı ve daha sonra bir katkı maddesi olarak bilinen rastgele üretilmiş bir dizi şekil ekleyerek şifrelendi. ikinci bir kitaptan alınmıştır." (1)
Savaştan sonra Gardner, Moskova ile yabancı misyonları arasındaki birikmiş iletişimin şifresini çözmeye yardım etmekle görevlendirildi. 1945'te 200.000'den fazla mesaj kopyalandı ve şimdi bir kriptanalist ekibi bunların şifresini çözmeye çalıştı. Venona (uygun bir şekilde hiçbir anlamı olmayan bir kelime) adlı proje, Virginia'daki Arlington Hall'da yapıldı. (2) Sovyet mesajları, Japon süper şifreli kodlarıyla tamamen aynı şekilde üretildi. Bununla birlikte, "Japonların aynı katkı maddesi dizilerini tekrar tekrar kullanarak kod kırıcılara bir yol verdiği yerde, Rus sistemi vermedi. Adından da anlaşılacağı gibi, katkı maddesi bir pedin ayrı sayfalarında göründü. Bir kez bir katkı maddesi akışı kullanıldı. , o sayfa yırtıldı ve yok edildi, bu da mesajın kırılmasını imkansız hale getirdi." (3)
Yazar Peter Wright'a göre, casus ustası (1987): "Meredith Gardner... Finlandiya'daki bir savaş alanında bulunan bir Rus kod kitabının kömürleşmiş kalıntıları üzerinde çalışmaya başladı. Her ne kadar eksik olsa da, kod kitabında radyo mesajlarında en yaygın komutlardan bazıları için gruplar vardı - bunlar 'Büyü' ve 'Bitiş' için. Bunlar yaygındır, çünkü herhangi bir kod kitabının yalnızca sınırlı bir kelime dağarcığı vardır ve bir muhatap kod kitabındaki ilgili gruptan yoksun olduğunda - her zaman, örneğin isimlerde olduğu gibi - sözcüğü harf harf heceleyerek, ' sözcüğünü ön eki ile yazması gerekir. Gardner, bu ortak grupları kullanarak önceki Rus radyo trafiğini tekrar kontrol etti ve bazı kanallarda aynı tek seferlik pedlerin kullanıldığını gösteren tekrarlar olduğunu fark etti. . Yavaş yavaş aynı pedler kullanılarak şifrelenmiş trafiği 'eşleştirdi' ve onu kırmaya çalışmaya başladı." (4)
David C. Martin'in de belirttiği gibi, yavaş bir işti: "Kriptanalistler, aynı katkı maddelerinin bir kereden fazla kullanıldığını keşfettiklerinde, Sovyet şifre sistemini kırmak için ihtiyaç duydukları tüm güce sahip oldular. Dünyanın bir yerinde ele geçirilen bir Sovyet mesajı için katkı maddeleri, aynı katkı maddelerini dünyanın başka yerlerinde yakalanan büyük mesaj yığınına karşı test edebilirler.Er ya da geç aynı katkı maddeleri ortaya çıkacak ve başka bir mesajın şifresi çözülebilecekti. mükemmel sonuçlardan daha azına sahip, dayanılmaz derecede sıkıcı bir görev.Kod kitabının yalnızca bir kısmı kurtarıldığından, Sovyetler tarafından kullanılan 999 beş basamaklı grubun çoğu eksikti. Katkı maddesini bilmek uygun beş basamaklı grubu verebilir, ancak eğer bu grup kod kitabında bulunamazsa, kelime çözülemez olarak kaldı. Bütün pasajlar boşluktu ve diğer ifadelerin anlamı ancak belli belirsiz kavranabilirdi." (5)
William Weisband, NKVD'ye Venona Projesinin başarının eşiğinde olduğunu hemen bildirdi. FBI'ın kodun kırılmak üzere olduğunu bildiklerinden habersiz olduğundan emin olmak için onu kullanmaya devam ettiler. "Operatörlere", "her hafta özet raporlar veya basın ve kişisel bağlantılara dayalı bilgiler oluşturmaları ve merkeze telgrafla iletilmeleri" talimatı verildi. Allen Weinstein gibi, yazarın Avlanan Ağaç: Amerika'da Sovyet Casusluğu (1999), "Sovyet istihbaratının bir zamanlar gelişen Amerikan ağları, kısacası, neredeyse bir gecede sanal bir kırpma hizmetine dönüştürülmüştü." (6)
Şubat 1948'de bir Sovyet yetkilisi Weisband'ın çalışmaları hakkında bir iç memorandum yazdı. "Bir yıl boyunca, Amerikalıların Sovyet şifrelerini deşifre etme, Sovyet kurumlarının açık radyo yazışmalarını ele geçirme ve analiz etme (Venona projesi) konusundaki çalışmaları hakkında (Weisband) çok sayıda çok değerli belgesel materyali alındı. Bu materyallerden, Bu çalışma sonucunda Amerikan istihbaratının SSCB'nin silahlı kuvvetlerinin konuşlandırılması, çeşitli sanayi kollarının üretim kapasitesi ve SSCB'de atom enerjisi alanındaki çalışmalar hakkında önemli veriler elde etmeyi başardığını öğrendik. .. Weisband'ın materyallerine dayanarak, devlet güvenlik organlarımız bir dizi savunma önlemi aldı ve bu da Amerikan deşifre hizmetinin etkinliğinin azalmasına neden oldu.Bu, Amerikalılar tarafından deşifre ve analiz miktarında önemli ölçüde azalmaya yol açtı. " (7)
Weisband belgeleri ABD'deki Sovyet irtibatı Yuri Bruslov'a verdi. Ağustos 1948'de Weisband, casus olarak ifşa olacağından endişelendi ve ölü mektuplara geçti. Weisband ayrıca Bruslov'dan Sovyetler Birliği'ne sığınma talebinde bulunmasını istedi. Çok önemli bir kaynaktı ve bu nedenle çabaları için ona düzenli olarak 600 dolar ödemeye başladılar. 1949'da Bruslov'un yerini Nikolai Statskevich aldı. Aralık 1949'da FBI, Statskevich'i bir Sovyet ajanı olarak tanımladı. Ayrıca Weisband ile düzenli toplantılar yaptığını da keşfettiler.
1949 yılına kadar Meredith Gardner büyük atılımını yapmadı. Winston Churchill'den Harry S. Truman'a 1945 tarihli bir telgrafın metni olarak tanımlayacak kadar Sovyet mesajının şifresini çözebildi. Mesajı İngiliz Büyükelçiliği tarafından sağlanan telgrafın tam bir kopyasıyla karşılaştıran kriptanalistler, savaş sırasında Sovyetlerin Birleşik Devletler başkanı ile İngiltere başbakanı arasındaki gizli iletişime erişimi olan bir casusu olduğunu şüpheye yer bırakmayacak şekilde doğruladılar.
Silahlı Kuvvetler Güvenlik Ajansı, İngiliz Büyükelçiliği tarafından yürütülen tüm aktarımların kopyalarını istedi ve bunları New York-Moskova kanalındaki şifreli mesajlarla eşleştirmeye, kod kitabında geriye doğru çalışarak ve katkı maddesine ulaşmaya başladı. Yavaş yavaş bu mesajları yazıya geçirebildiler. Artık hem Washington'daki İngiliz Büyükelçiliği'nden hem de Los Alamos, New Mexico'daki atom bombası projesinden gelen büyük bir sırların kanaması olduğu ortaya çıktı.
Bir mesaj, Manhattan Projesi üzerinde çalışan ve Sovyetler için casusluk yapan bilim adamlarından birinin bir Amerikan üniversitesinde bir kız kardeşi olduğunu ortaya çıkardı. Bu bilim adamı Amerika Birleşik Devletleri'nde doğmamıştı. FBI, proje üzerinde çalışan bilim adamları hakkında tam bir soruşturma yürüttüğünde, Klaus Fuchs'un savaş sırasında kısa bir süre Swarthmore Koleji'ne giden bir kız kardeşi Kristel olduğunu buldu.
Savaştan sonra Fuchs İngiltere'ye döndü ve burada Harwell'deki İngiliz Nükleer Araştırma Merkezi'nin fizik bölümünün başkanı oldu. FBI, MI5'e şüphelerini anlattı ve Fuchs sorgulanmak üzere getirildi. Fuchs, casuslukla herhangi bir ilgisi olduğunu reddetti ve istihbarat servisleri, onu tutuklayıp casuslukla suçlamak için yeterli kanıta sahip değildi. Ancak, Jim Skardon ile tekrarlanan röportajlardan sonra, 23 Ocak 1950'de Sovyetler Birliği'ne bilgi aktardığını sonunda itiraf etti. Birkaç gün sonra J. Edgar Hoover, Başkan Harry S. Truman'ı şu şekilde bilgilendirdi: "İngiltere'den, burada çalışan en iyi bilim adamlarından birinden tam bir bilgi aldığımıza dair bir haber aldık. atom bombasının Ruslara." (8)
Fuchs, 1 Mart 1950'de Resmi Sırlar Yasası'nı "potansiyel bir düşmana bilgi vererek" ihlal etmekten suçlu bulundu. 90 dakikadan az süren bir duruşmanın ardından Lord Rayner Goddard, Sovyetler Birliği o zamanlar müttefik olarak sınıflandırıldığı için onu casusluktan en fazla on dört yıl hapis cezasına çarptırdı. (9) Hoover, "Fuchs, kendisi tarafından sağlanan bilgilerin Rusya'nın atom bombası üretimini birkaç yıl hızlandırdığını tahmin edeceğini söyledi." (10)
Meredith Gardner ve Klaus Fuchs tarafından sağlanan daha fazla bilginin ardından FBI, Temmuz 1950'de Harry Gold ve David Greenglass'ı tutukladı, Greenglass FBI tarafından tutuklandı ve Sovyetler Birliği için casusluk yapmakla suçlandı. Sorgulama sırasında casusluk yaptığını kabul etti ve bağlantılarından biri olarak Julius Rosenberg'i seçti. Kız kardeşi Ethel Rosenberg'in olaya karıştığını yalanladı, ancak karısı Ruth Greenglass'ın kurye olarak kullanıldığını itiraf etti. (11)
Gardner ayrıca Manhattan Projesi'nde başka bir Sovyet casusunun izini sürmek için FBI'a bilgi sağlıyordu. Theodore Hall adlı Amerikalı bir bilim adamıydı ve şu anda Chicago Üniversitesi'nde ders veriyordu. Mart 1951'de Alan H. Belmont ile röportaj yaptı. "FBI ajanları hiçbir şey vermediğini itiraf etmesi için ona baskı yapmasına rağmen ve Venona belgeleri dışında aleyhine başka bir kanıt bulamadılar. Venona hala yeni sırlar veriyordu. ABD güvenlik yetkilileri, Moskova'nın kodu kırdıklarını bilmesini göze alamayacaklarına inanıyorlardı... Gelecekte diğer balıklar, FBI Theodore Hall'un serbest yüzmesine izin verdi." (12) Aslında, Sovyetler, Silahlı Kuvvetler Güvenlik Ajansı'nda Gardner ile birlikte çalışan William Weisband tarafından sağlanan bilgiler sayesinde, bu atılımı zaten biliyordu.
Peter Wright, atom casuslarının tutuklanmasından sonra Londra'da Meredith Gardner ile bir araya geldi: "O sessiz, bilgin bir adamdı, diğer kriptanalistler tarafından duyulan korkudan tamamen habersizdi. Bana kibritlerde nasıl çalıştığını anlatırdı. Philby adındaki genç bir İngiliz'in onu düzenli olarak ziyaret edip, kaydettiği ilerlemeye hayranlıkla baktığını ve Gardner'ın 1960'ların sonlarında oldukça üzücü bir figür olduğunu biliyordu. mümkün kıldığı kırılma, matematiksel güzellikte bir şeydi ve bu kırılmanın kullanılması onu bunalıma soktu." Wright, araştırmasının McCarthycilikle ve Julius Rosenberg ile Ethel Rosenberg'in idamlarıyla sonuçlanmasından dolayı üzgün olduğunu açıkladı. Wright, Gardner'ın şöyle dediğini aktarıyor: "Bunun kimsenin başını belaya sokmasını asla istemedim." Wright, Gardner'ın "keşfinin neredeyse kaçınılmaz olarak elektrikli sandalyeye yol açması gerçeği karşısında dehşete düştüğünü ve (benim gibi) Rosenberg'lerin suçlu olmalarına rağmen affedilmesi gerektiğini hissettiklerini ekledi. Gardner'ın zihninde VENONA neredeyse bir sanat biçimiydi ve onun kaba McCarthycilikle lekelenmesini istemiyordu." (13)
Meredith Gardner ve ekibi, İkinci Dünya Savaşı sırasında 200'den fazla Amerikalı'nın Sovyet ajanı haline geldiğini ortaya çıkardı. Dışişleri Bakanlığı'nda ve en önde gelen devlet kurumlarında, Manhattan Projesi'nde ve Stratejik Hizmetler Ofisi'nde (OSS) casusları vardı. Ancak, ilk başta Homer kod adlı bir casusun kimliğini keşfedemediler. Adı, New York'taki Sovyet başkonsolosluğundaki KGB istasyonundan Moskova Merkezine gönderilen bir dizi mesajda bulundu. Kriptanalizciler casusun 1944'ten beri Washington'da olduğunu keşfettiler. FBI, bunun 6.000 kişiden biri olabileceği sonucuna vardı. İlk başta çabalarını büyükelçiliğin diplomatik olmayan çalışanları üzerinde yoğunlaştırdılar.
Nisan 1951'de Venona kod çözücüleri, mesajlardan birinde hayati ipucunu buldu. Homer, hamile karısını bahane ederek New York'taki Sovyet kontrolüyle düzenli temaslar kurmuştu. Bu bilgi, casusun Washington büyükelçiliğinin ilk sekreteri Donald Maclean olduğunu belirlemelerini sağladı. FBI tarafından bilinmeyen, MI6'nın onları Venona projesinde adı geçen İngiliz casuslarının kimliğini belirlemeye yardım etmeleri için gönderdiği adam Kim Philby de bir Sovyet ajanıydı. Meredith Gardner daha sonra Philby'nin Arlington Hall'a düzenli bir ziyaretçi olduğunu hatırladı. Philby'nin iş başındaki şifre çözme ekiplerini gözlemlediği tuhaf yoğunluğu gözlemledi: "Philby kuşkusuz kendinden geçmiş bir dikkatle bakıyordu ama tek kelime etmedi, tek kelime bile etmedi." (14) Ben Macintyre olarak, yazarın Arkadaşlar Arasında Bir Casus (2014) şunları belirtti: "Philby, kötü haberi Valeri Makayev'e (Philby'nin Amerika'daki Rus bağlantısı) derhal iletti ve Maclean'ın sorgulanmadan ve tüm İngiliz casus ağını - ve daha da önemlisi Philby'nin kendisini tehlikeye atmadan önce İngiltere'den çıkarılmasını talep etti. " (15) Philby'nin uyarısı sonucunda Maclean ve diğer casus Guy Burgess Moskova'ya kaçmayı başardılar.
1995-96'da Venona arşivlerinden gelen 2.990'dan fazla tamamen veya kısmen şifresi çözülmüş Sovyet istihbarat kablosunun gizliliği kaldırıldı ve Merkezi İstihbarat Teşkilatı ve Ulusal Güvenlik Teşkilatı tarafından serbest bırakıldı.
Savaşın karmaşasının ortasında Moskova, dünyanın dört bir yanındaki çeşitli Sovyet tesislerine çift katkı maddesi setleri göndermişti. Kriptanalistler, aynı seri katkı maddelerinin birden fazla kez kullanıldığını keşfettiklerinde, Sovyet şifre sistemini kırmak için ihtiyaç duydukları tüm kaldıraca sahip oldular. Bütün pasajlar boştu ve diğer ifadelerin anlamı ancak belli belirsiz kavranabilirdi.
Görevin zahmetli doğası nedeniyle, bir Sovyet mesajının gerçek iletimi ile Silahlı Kuvvetler Güvenlik Ajansı tarafından şifresinin çözülmesi arasında yıllar geçecekti. İlk büyük kırılma 1949'da, kriptanalistlerin New York-Moskova kanalında mükerrer bir katkı maddesi buldukları ve bunu Churchill'den Truman'a 1945 tarihli bir telgrafın metni olarak tanımlayacak kadar bir Sovyet mesajının şifresini çözebildikleri zamana kadar gelmedi. . Mesajı İngiliz Büyükelçiliği tarafından sağlanan telgrafın tam bir kopyasıyla karşılaştıran kriptanalistler, bir Sovyet casusunun bir şekilde iki devlet başkanı arasındaki özel bir iletişimin birebir metnini -kablo numarası ve tümünü- elde edebildiğini şüpheye yer bırakmayacak şekilde doğruladılar.
Savaşın bitiminden kısa bir süre sonra, ABD Silahlı Kuvvetleri Güvenlik Ajansı'ndan (NSA'nın öncüsü) Meredith Gardner adlı parlak bir Amerikalı kriptanalist, Finlandiya'daki bir savaş alanında bulunan bir Rus kod kitabının kömürleşmiş kalıntıları üzerinde çalışmaya başladı. Eksik olmasına rağmen, kod kitabında radyo mesajlarındaki en yaygın komutlardan bazıları için gruplar vardı - "Spell" ve "Endspell" için olanlar. Bunlar yaygındır, çünkü herhangi bir kod kitabında yalnızca sınırlı bir kelime dağarcığı vardır ve bir muhatap kod kitabında ilgili gruptan yoksun olduğunda - her zaman, örneğin isimlerde olduğu gibi - kelimeyi harf harf heceleyerek, " kelimesini ön eki ile hecelemesi gerekir. "Spell" ve muhatabını uyarmak için "Endspell" kelimesiyle bitiyor.
Bu ortak grupları kullanan Gardner, önceki Rus radyo trafiğini tekrar kontrol etti ve bazı kanallarda aynı tek seferlik pedlerin kullanıldığını gösteren tekrarlar olduğunu fark etti. Yavaş yavaş, aynı pedler kullanılarak şifrelenmiş trafiği "eşleştirdi" ve onu kırmaya çalışmaya başladı. İlk başta, Rus şifrelerini kırdığını iddia ettiğinde kimse ona inanmadı ve ancak Washington'dan Moskova'ya Büyükelçilik kanalında büyük bir atılım yaptığında ciddiye alındı. İngilizce "Savunma savaşları kazanmaz!" ifadesinin şifresini çözdü. bu bir "SpelllEndspell" dizisiydi. Gardner bunu mesajın gönderildiği tarihten hemen önce ABD'de yayınlanan savunma stratejisi üzerine bir kitap olarak kabul etti. Bu noktada Silahlı Kuvvetler Güvenlik Ajansı, o zamanlar kriptanalizde dünya lideri olan İngilizlerle sırrı paylaştı ve birlikte kırk yıl süren trafiği kırmak için ortak bir çabaya başladılar.
BRIDE Operasyonu (ilk olarak bilindiği gibi), ancak daha sonra Britanya'da bilindiği gibi DRUG ve VENONA, acı verici bir şekilde yavaş ilerleme kaydetti. Mevcut trafik kütlesi arasında eşleşme bulmak yeterince zaman aldı. Ancak o zaman bile, maçın her iki tarafındaki mesajların kırılabileceğine dair bir kesinlik yoktu. Kod kitabı eksikti, bu nedenle kod kırıcılar "teminat" istihbaratı kullandılar. Örneğin, Washington'dan Moskova'ya KGB kanalı ile New York'tan Moskova'ya ticaret kanalı arasında bir eşleşme bulurlarsa, "teminat" kullanarak ticaret kanalına saldırmak mümkündü, nakliye manifestolarından, kargodan toplanan bilgiler. mesajın tarihi için kayıtlar, hareket ve varış saatleri, gelgit tabloları vb. Bu bilgi, kod kırıcıların ticaret trafiğinde neler olabileceğine dair tahminlerde bulunmalarını sağladı. Bir maçın bir tarafında molalar verildiğinde, kod çizelgesi için daha fazla grup sağladı ve diğer tarafta ilerlemelere yardımcı oldu.
İngilizler ve Amerikalılar VENONA molalarını genişletmek için önemli bir cihaz geliştirdiler. Buna "pencere dizini" adı verildi. Ne zaman bir kelime veya kelime öbeği kırılsa, eşleşen trafikte göründüğü diğer her yere endekslendi. İngilizler bu şifre çözmeleri daha gelişmiş bir şekilde endekslemeye başladılar. Şifresi çözülen kelime veya deyimin her iki yanına iki çözülmemiş grup yerleştirdiler ve bir süre sonra bu pencere indeksleri, parçalanmış farklı kelimeleri aynı çözülmemiş grup tarafından takip edilen tekrarlara yol açtı. Tekrarlama genellikle gruba başarılı bir saldırı başlatmak için yeterli teminat verdi ve böylece pencere indekslerini genişletti. Başka bir teknik "sürükle" idi. Bir "SpelUEndspell" dizisi veya adı ortaya çıktığında ve kriptanalistler hecelenen dizinin eksik harflerinin ne olduğunu bilmiyorlardı, gruplar bir bilgisayar kullanılarak kanalların geri kalanı boyunca sürüklendi ve dışarı bir liste çıktı. tüm tekrarlar. Daha sonra kriptanalistler, tekrarlanan eşleşmelerin ters tarafında çalışmaya başlayacak ve "Spell/Endspell" dizisine bu şekilde saldırmayı umacaktı.
Bu, kusurlu bir sanattı, genellikle ayda bir veya iki kelime ileri gidiyor ve sonra birdenbire öne çıkıyordu, tıpkı Amerikalıların Washington Büyükelçiliği kanalında kaydedilmiş bir konuşmanın tam metnini bulduğu zaman gibi. Genellikle korkunç yeni zorluklarla karşılaşıldı: tek seferlik pedler alışılmışın dışında, yukarı ve aşağı veya katlanmış şekilde kullanıldı, bu da kibrit bulma sürecini sonsuz derecede daha sorunlu hale getirdi. Kod kitaplarında da zorluklar vardı. Bazen değiştiler ve Büyükelçilik, GRU ve ticaret kanalları, bir sözlük gibi, alfabetik olarak sıralanmış basit bir kod kitabı kullanırken, kod kırıcılar, kod kitabının neresinde göründüğü gruptan tahmin edebilir, KGB özel bir çok hacimli rastgele kod kitabı kullandı. bu da eşleşen KGB kanallarının şifresini çözmeyi akıl almaz bir görev haline getirdi. VENONA'ya dahil olan çaba çok büyüktü. Yıllar boyunca hem GCHQ hem de NSA ve MIS, dünyayı "teminat" aramak için araştıran araştırmacı ekiplerini çalıştırdı; ama çabalara rağmen elimizdeki 200.000 mesajın yüzde 1'inden daha azı kırıldı ve bunların çoğu sadece birkaç kelimeyle kırıldı....
Yıllar sonra, Meredith Gardner'ın Britanya VENONA'sında bize yardım etmesi için Britanya'yı ziyaret etmesini ayarladım. Sessiz, bilgili bir adamdı, diğer kriptanalistler tarafından duyulan korkudan tamamen habersizdi.Mümkün kıldığı kriptanalitik kopuşun matematiksel güzellikte bir şey olduğunu çok iyi hissediyordu ve bu kopuşun kullanımından dolayı bunalıma girmişti.
"Bunun kimsenin başını belaya sokmasını asla istemedim" derdi. Keşfinin neredeyse kaçınılmaz olarak elektrikli sandalyeye yol açması karşısında dehşete düştü ve (benim gibi) Rosenberg'lerin suçlu olmalarına rağmen affedilmesi gerektiğini hissetti. Gardner'ın zihninde VENONA neredeyse bir sanat formuydu ve onun kaba McCarthycilik tarafından kirletilmesini istemiyordu. Ancak şifre kırmanın, İngiliz ve Amerikan istihbarat servislerindeki bu birkaç beyinsiz subay arasındaki Soğuk Savaş tutumları üzerinde temel bir etkisi oldu. İlk kırılmanın ardından on yıllarda Batı istihbaratına giderek daha fazla nüfuz eden karşı casusluk soruşturmasına yeni vurgunun kaynağı oldu. Daha doğrudan, Batılı siyasi liderliğin görünüşte bir ittifak politikası izlediği ve dostluk elini uzattığı bir zamanda, Sovyet casusluk saldırısının dünya çapındaki ölçeğini gösterdi. Örneğin, İngiliz trafiğinde, o Eylül haftası boyunca KGB kanalının çoğu, Moskova'dan, Müttefik mahkumların Sovyet makamlarına, Kazaklar gibi gruplara ve Sovyetler Birliği'ne karşı savaşan diğer gruplara geri dönüşü için düzenlemeleri detaylandıran mesajlarla alındı. . Mesajların çoğu, mümkün olan en kısa sürede yakalanmaları gereken uzun isim ve talimat listeleriydi. Mesajları okuduğumda, hepsi çoktan ölmüştü, ama o sırada birçok istihbarat görevlisi, 1945'te barışın gelmediği duygusuna kapılmış olmalı; bir Alman toplama kampı sadece bir Sovyet Gulag'ı ile değiştirilmişti.
(1) Günlük telgraf (20 Ağustos 2002)
(2) David Stout, New York Times (18 Ağustos 2002)
(3) Günlük telgraf (20 Ağustos 2002)
(4) Peter Wright, casus ustası (1987) sayfa 180
(5) David C.Martin, Aynaların Vahşiliği (1980) sayfa 40
(6) Allen Weinstein, Avlanan Ağaç: Amerika'da Sovyet Casusluğu (1999) sayfa 286
(7) Yuri Bruslov, William Weisband üzerine muhtıra (Şubat 1948)
(8) J. Edgar Hoover, Başkan Harry S. Truman'a mesaj (1 Kasım 1950)
(9) Norman Moss, Klaus Fuchs: Atom Bombasını Çalan Adam (1987) sayfa 158
(10) David C. Martin tarafından alıntılanmıştır, Aynaların Vahşiliği (1980) sayfa 41
(11) Walter ve Miriam Schneir, Soruşturmaya Davet (1965)
(12) Brian Cathcart, Bağımsız (12 Kasım 1999)
(13) Peter Wright, casus ustası (1987) sayfa 185
(14) Christopher Andrew, Diyarın Savunması: MI5'in Yetkili Tarihi (2009) sayfa 378
(15) Ben Macintyre, Arkadaşlar Arasında Bir Casus (2014) sayfa 147
(16) Bart Barnes, Los Angeles zamanları (21 Ağustos 2002)
(17) Günlük telgraf (20 Ağustos 2002)
Venona Projesi
1940'larda şu anda KGB ve Sovyet askeri istihbarat teşkilatı GRU olarak adlandırılan ajanlar tarafından gönderilen mesajları toplamak ve şifresini çözmek için ABD'nin çok gizli bir çabası. İster atom sırlarını çalmak ister ABD dış politikasını etkilemek olsun, 1940'lardaki komünist zaferler inanılmaz derecede geniş bir casus ve nüfuz ağı tarafından beslendi. Kamuya açık açıklamaların başlangıcı, 1995 tarihli bir makalede gerçekleşti. Baltimore Güneşi. Kısa bir süre önce Rusya'nın cömertliği ve Venona Belgeleri'nin kendi versiyonunu biraz farkında olmadan halka yayınlaması sayesinde, FDR'nin İdaresi hakkında daha da sinsilik ortaya çıktı. Alexander Vasilyev ve onun Defterler [Güvenilirlik Üzerine Not] ile ilgili kısaca sınıflandırılmış KGB belgeleri Sovyet sonrası Rusya, Venona Projesi'nin ifşaatlarını doğruluyor ve hatta güncelliyor ve komünist sızma konusunda haklı olduğu kanıtlanan Joe McCarthy'yi haklı çıkarıyor.
McCarthy dönemi, yaygın olarak, paranoyak ve irrasyonel bir iç komünizm korkusuyla tüketilen Amerika'nın cadı avına çıktığı bir dönem olarak tasvir edilir. Cadılar gibi komünist casuslar da büyük ölçüde hayal ürünü olarak kabul edildiğinden, Ulusal Tarih Standartları'nın birkaç yıl önce yayınlanan ilk versiyonunun, en korkutucu olanı olarak McCarthyciliğe aşırı miktarda zaman ayırması şaşırtıcı değildir. ve modern Amerikan tarihinde iğrenç bir dönem. 1970'lerin, 1980'lerin ve 1990'ların çoğunda, Birleşik Devletler Komünist Partisi'nin, şeytanlaştırılan ve zulme uğrayan demokrasiye, sivil haklara ve işçi örgütlenmesine bağlı küçük, zararsız bir idealist grubu olduğunu savunan sürekli bir kitap ve makale döküldü. Sadece McCarthy tarafından değil, aynı zamanda FBI başkanı J. Edgar Hoover ve Alger Hiss'e zulmeden Richard Nixon tarafından yönetilen bir Amerikan engizisyonu tarafından. 1970'lerde FBI aşırılıklarının ve yasa ihlallerinin ifşa edilmesi, Hoover'ın suç duyurularına yol açtı, Hoover da elinde kadın kılığında resimleri olduğu için organize suç tarafından şantaj yapılan biri olarak ifşa edildi. (Bu, tesadüfen, Sovyet KGB tarafından üretildiğini ve saf bir basın tarafından yayıldığını bildiğimiz bir suçlamadır.) Ve tabii ki Watergate, Nixon'ın rezil olmasına ve başkanlıktan istifa etmesine yol açtı.
Ortanın solundaki bir kıyafet olan Wikipedia'ya göre, bu:
&ldquoVenona projesi, Birleşik Devletler Ordusu'nun Sinyal İstihbarat Servisi (daha sonra Ulusal Güvenlik Teşkilatı) tarafından başlatılan ve 1 Şubat 1943'ten 1 Ekim 1980'e kadar süren bir karşı istihbarat programıydı. Venona projesinin amacı, ABD Ordusu tarafından iletilen mesajların şifresini çözmekti. Sovyetler Birliği istihbarat teşkilatları (örn. NKVD, KGB ve GRU). Venona projesinin 37 yıllık süresi boyunca, Sinyal İstihbarat Servisi yaklaşık 3.000 Sovyet mesajı aldı (yalnızca bazılarının şifresi çözülebildi), sinyal istihbarat verimi İngiltere'deki Cambridge Five casusluk halkasının keşfini ve Manhattan'ın Sovyet casusluğunu içeriyordu. ABD'de Sovyet atom bombası projesi için proje. Venona projesi sona erdikten sonra 15 yıldan fazla bir süre gizli kaldı ve şifresi çözülen Sovyet mesajlarından bazıları 1995 yılına kadar gizliliği kaldırılıp yayınlanmadı.&rdquo
&ldquoVenona, Julius ve Ethel Rosenberg davasına önemli bilgiler ekleyerek Julius'un casusluktan suçlu olduğunu açıkça ortaya koydu ve ayrıca Ethel'in bir müdür olarak hareket etmese de hala bir yardımcı olarak hareket ettiğini, Julius'un casusluk faaliyeti hakkında tam bilgiye sahip olduğunu ve kardeşinin atom casusluğu için işe alınmasında ana rolü oynadı.&rdquo
"Venona şifre çözmeleri, atom casusu Klaus Fuchs'un ifşa edilmesinde de önemliydi. İlk mesajlardan bazıları, CHARLES ve REST kod adlarıyla anılan Manhattan Projesi'ndeki bir bilim adamının ilgili bilgilerinin şifresini çözüyordu. Moskova'dan New York'a gönderilen 10 Nisan 1945 tarihli böyle bir mesajda, CHARLES tarafından sağlanan "çok değerli bilgiler" olarak adlandırıldı. , mesaj CHARLES'ten daha fazla teknik ayrıntı istedi. VENONA şifre çözmelerine dayanan araştırmalar sonunda CHARLES ve REST'i 1949'da Fuchs olarak tanımladı.&rdquo
Moynihan Hükümet Gizliliği Komisyonu'na göre, hem Alger Hiss'in hem de Harry Dexter White'ın suç ortaklığı Venona tarafından kesin olarak kanıtlandı ve &ldquoDışişleri Bakanlığı'ndan Alger Hiss'in suç ortaklığı yerleşmiş görünüyor. Hazine Bakanlığı'ndan Harry Dexter White'ınki gibi.&rdquo 1998 tarihli kitabında Senatör Moynihan, Hiss'in Venona tarafından bir Sovyet casusu olarak tanımlandığından emin olduğunu ifade ederek, &ldquoHiss gerçekten bir Sovyet ajanıydı ve Moskova tarafından onun en büyük ajanı olarak görülüyordu. önemli.&rdquo
Harry Dexter White, Sovyetlere bilgi sağlayan üst düzey bir Hazine Bakanlığı yetkilisi ve Dışişleri Bakanlığı irtibat görevlisiydi. White, küreselcilere ve Sovyetlere yardım etmek için Uluslararası Para Fonu'nu ve Dünya Bankası'nı devreye soktu. Ayrıca Mao ve Komünistlerin Çan'ın halkını yenmesine yardım eden Çin'deki Çan Kay-Şek hükümetinin mali açıdan istikrarsızlaşmasına da yardımcı oldu. Casusluk çalışmasından pişmanlık duyan eski Komünist Elizabeth Bentley, soğuktan kurtuldu ve 1945'te White'ı suçladı. 1947'ye kadar devlet hizmetinden ayrılmadı. White, 1948'de House Amerikan Karşıtı Faaliyetler Komitesi önünde ifade verdikten sonra kalp krizinden öldü.
Alger Hiss, Amerikan diplomatik hizmet bilgilerini kurye Whittaker Chambers aracılığıyla Sovyetlere ileten üst düzey bir Dışişleri Bakanlığı yetkilisiydi. Hiss, Yalta'da zayıf bir FDR ile birlikteydi ve Doğu Avrupa'yı Stalin'e veren satışın düzenlenmesine yardımcı oldu ve ona Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nda Amerika'nın bir oya karşılık üç oyu verdi. FDR, Yalta konferansından haftalar sonra öldü.
Chambers, Komünizminden tövbe etti, Hiss'ten de aynısını yapmasını istedi ve Hiss istemediğinde, Chambers yaptıklarını itiraf etti ve Hiss'i suçladı. Chambers, 1948'de Amerikan Karşıtı Faaliyetler Komitesi önünde ifade verdi. Hiss, Chambers'a iftira davası açtı ve Chambers, Hiss'in çaldığı ve Chambers'ın Sovyetlere vermesini sağlayan &ldquoPumpkin Papers&rdquo &rdquo belgelerin mikrofilmini üreterek Hiss'in boğazını kesti. Zamanaşımı, Chambers'ın, 1950'nin başlarında Hiss'i daha az yalancı şahitlik suçlamalarıyla mahkûm etmesinin doğrudan kanıtıyla sona ermişti.
Venona Belgeleri (kayıtlar), Sovyet mesajlarının ele geçirilmesinde adı geçen çok sayıda Amerikalı politikacı ve hükümet bordrosu listeledi. Bu, bazı insanları yanlış bir şekilde sadakat veya güvenlik sorunlarıyla suçladı, ancak diğerlerini çiviledi.
Sovyet arşivlerini kontrol eden ve notlar veren diğer araştırmacılar, McCarthy'nin sadakat riskleri veya güvenlik riskleri olarak adlandırdığı çok sayıda insanın Sovyetlere yardım ettiğini gösterebildiler.
Venona gazeteleri neden 1995'e kadar gün ışığına çıkmadı?
Gizli bir programın parçasıydılar. Bazıları, Genelkurmay Başkanı Omar Bradley'in, personelindeki sızıntılar nedeniyle yapılan müdahaleler hakkında doğrudan bilgi sahibi olduğu konusunda Truman yönetimine güvenmediğini ve bu nedenle Venona Programının varlığını Truman'dan sakladığını söylüyor. Diğerleri, Truman'ın Ordu, CIA ve FBI'ın kendisine verdiği bilgilere şüpheyle yaklaştığını çünkü FDR'nin bu kadar çok pisliğin kendi yönetimlerinde yüksek yerlere gelmesine izin vereceğine inanamayacağını söylüyor. Sadık bir Demokrat olan Truman, FDR'nin atananlarının çoğunu, hatta zehirli olanları bile elinde tuttu.
Yine de diğerleri, Truman'ın bir politikacı olarak partisine zarar vermekten korktuğunu söylüyor. Truman ayrıca Alger Hiss vakasını "kırmızı ringa balığı" olarak da adlandırdı.&rdquo Birinci sınıf kongre üyesi Richard Nixon, Hiss'i kamu kayıtlarına karşı kontrol edilebilecek sıradan şeyler hakkında sorgularken Hiss'in bir yalancı olduğunu göstermişti. Hiss, Chambers'ı tanıdığını yalanladı. Chambers, Hiss hakkında ayrıntılar verdi ve ifadesi doğruydu. Kamuya açık kayıtlarla olan bu çelişki, onu yalancı bir gelincik gibi gösteriyordu.
Truman ayrıca ekibinin onu hayal kırıklığına uğratacak diğer üyeleri için de sıkıştı.
Temelde iyi bir adam olan Truman, Avrupa'da Stalin'e karşı geri adım attı ve Kore Savaşı'na katıldı. Ancak kendi yönetiminin komünist nüfuzunun boyutunu hafife aldı. Hiss'in mahkumiyetinin hemen ardından, Joe McCarthy, WV, Wheeling'de, onu ülkenin en önemli sorunlarından biri yapan Komünist yıkım hakkında bir konuşma yaptı. McCarthy, Truman'ın güvenilirliğine zarar verebildi, 1950 ve 1952'de bir dizi GOP adayının Senato'ya seçilmesine yardımcı oldu ve General Dwight Eisenhower'ın 1952 seçimlerini kazanmasına yardımcı oldu.
Ancak Kuruluş, McCarthy'den daha büyüktü. Bugün RINO'lar diyeceğimiz tüm Demokratlar ve GOP çalışanları, Joe McCarthy'ye akla gelebilecek en aşağılık terimlerle vahşice saldırdı. Çalışanı Jean Kerr ile evlendiğinde, Sol, yanlış bir şekilde, Joe'nun onu kürtaj yaptırmaya zorladığı için kısır olduğunu söyledi. (Joe ve Jean bir kız evlat evlat edindi.) McCarthy, hükümette yolsuzluk veya yıkım konusunda bilgi uçuranların bir arkadaşıydı ve bu, Düzen tiplerini kızdırdı. Pek çok medya insanı McCarthy'den nefret ediyordu çünkü bir DC barında Kuruluş Washington Post'u ve NBC yazarı Drew Pearson'ı kasıklarından tekmeledi ve düşürdü. (Ve bugün medya, Başkan Trump'ın onlara karşı sert olduğunu düşünüyor.)
Eisenhower, sahne arkasında, McCarthy'nin ordudaki casusluğunu ifşa etmesinin ardından McCarthy'ye saldırdı. McCarhty'nin Cumhuriyetçi karşıtları tarafından yönetilen Senato, 1954'ün sonlarında McCarthy'yi bu kurumdaki "ldquodecorum" ihlallerinden dolayı kınadı. Prescott Bush (R-CT), George Bush'un (41) yapışkan babası kınama için oy kullandı. Joe'nun savaş arkadaşı John Kennedy (D-Mass.), Senato Azınlık Lideri Lyndon Johnson'ın (D-TX), Senato'daki hemen hemen tüm diğer Demokratların bunu yapmasını sağlamasına rağmen, ona karşı oy kullanmadı.
McCarthy zaten çok iyi bir GOPER'dı. Siyahi sivil haklar, çiftçi ve sendika yanlısıydı. Ayrıca DC'de kaba bir yabancıydı. Resmi DC suarelerine katılmaktan çok evde ekin hasadı yapıyor ya da Hizmet arkadaşlarıyla içki içiyor ya da kadınları kovalıyordu (Jean Kerr onu dürüst bir adam yapmadan önce). Ancak tek bir adam olarak DC Kuruluşunun zekasını ve bütünlüğünü sorgulamaya cesaret ettiğinden, Demokratlar ve Cumhuriyetçiler onu yok etmeye çalışmak için birleştiler.
Eisenhower'ın Vietnam Savaşı'na katılımına karşı çıkan ilk GOP senatörü McCarthy, boyun eğmedi. Savaşın yapacağı tek şeyin, Amerikalıları hiçbir geçerli amaç olmaksızın öldürmek olduğunu söyledi. Joe McCarthy'yi 1957'de, aşırı içki içmesinden kaynaklanan hepatit, henüz görevdeyken öldürdü.
Joe McCarthy'nin Wheeling, WV'de hükümette yıkım hakkında yaptığı konuşmanın 50. yıldönümünü anan 2/8/2000 tarihli bir World Net Daily makalesinde şunlar kaydedildi:
&ldquoProfesör Arthur Herman'ın (&lsquos) yeni kitabı, &ldquoJoseph McCarthy: Amerika'nın En Nefret Edilen Senatörü'nün Yaşamını ve Mirasını Yeniden İnceliyor&rdquo ve New York Times Dergisi'nde Pazar günü yer aldı, McCarthy'nin suçlamalarının çoğunun doğrulandığını gösteriyor. Aynı zamanda Smithsonian'ın Batı Mirası Programı'nın koordinatörü olan Herman, McCarthy'nin suçlamalarının doğruluğunun "artık tartışma konusu olmadığını" ve "artık gerçek olarak kabul edildiğini" söyledi. Ancak, "Carthycilik" terimi hâlâ dilde kalıyor.
McCarthy'nin kendisine karşı düzenlenen tüm güçleri anlayıp anlamadığı sorulduğunda, Herman hayır, McCarthy'nin Washington düzeninin çoğuna karşı savaştığını fark etmediğini söyledi. Başkan Truman, ifşaların kilit Demokrat yetkililere yansıyacağından korkuyordu ve büyük medya ve akademik dünya, Depresyon ve II. Dünya Savaşı'nın bir mirası olarak çok solcuydu. Yüksek hükümet yetkilileri ayrıca geçmişteki atamalarının soruşturulmasından ve komünist ya da sempatizan olduğu ortaya çıkan insanlarla olan ilişkilerinden de korkuyordu.
McCarthy'nin bu kadar şeytanlaştırılmasının nedeni buydu, dedi.&rdquo
Herman bir noktada haklıydı. McCarthy'nin Cumhuriyetçilerin yardımına ihtiyacı olduğunu düşündüğünü söylemedi. Ancak başkanı ve GOP senatörlerinin yarısı ona karşı döndü.
Dışişleri Bakanlığı'ndaki Amerikan karşıtları yıllar boyunca çok zarar verdi.
John F. Kennedy, bir kongre üyesi olarak, Çin'in Komünizme düşmesindeki beceriksizliği ve/veya ihaneti eleştirdi. Suçlanacak olanın Demokratlar olması onun için önemli değildi.
Stalin ve Mao tarafından teşvik edilen Kuzey Kore kukla diktatörü Kim Il-sung, 1950'de Kızıl Korelilerini Güney Kore'yi fethetmeye gönderdi. Bu, Truman kabinesinde Dışişleri Bakanlığı'nı George Marshall'dan devralan Dean Acheson'ın (Marshall, 1950'de Truman'ın Savunma Bakanı olarak yeniden ortaya çıkacaktı), aptalca bir şekilde, Güney Kore'nin Amerika'nın savunma çevresinin dışında kaldığını söylemesinden kısa bir süre sonra oldu. Acheson'ın Çin'in en üst düzey eli Owen Lattimore, "Yapılması gereken Güney Kore'nin düşmesine izin vermek ama onu biz itmişiz gibi görünmesine izin vermemek" dedi.
Bu, 36.000'den fazla Amerikalı'nın hayatına mal olan Kore Savaşı'na yol açtı. Kızıllar, Don Amcam'ın hayatının en güzel yıllarından bazılarına mal oldu ve hedef talimi için doktorunun haçını kullanan Çinli piçlerden aldığı birçok yaraya mal oldu.
Lattimore'un Sovyet esir kampları ve Komünistlerin yararına olan diğer öğeler hakkında bir dizi yayında yalan söylediği ortaya çıktı. Lattimore, onlara yazar olarak kapak veren bir Komünizm sempatizanıydı. Daha sonra eski Komünist Louis Budenz tarafından Komünist olarak ifşa edildi. Lattimore, Komünist ve solcu gruplarla bağlantıları hakkında McCarran Komitesi önünde yemin altında yalan söylemekle suçlanacak. Sol eğilimli federal yargıç Luther Youngdahl, 1955'te davayı teknik ayrıntılarla ilgili olarak reddetti. Ike'ın Adalet Bakanlığı davayı mahvetmiş olabilir.
McCarthy, Lattimore'u bir güvenlik riski ve bir Komünist olarak listeledi. O ikisiydi. Lattimore'un kolejde öğretmenlik yapmasına hâlâ izin veriliyordu, ancak JFK başkan olunca İngiltere'ye gitti.
Komiteyi yöneten Patrick McCarran (D-NV) 1954'te öldü. Farklı partilerden olmalarına rağmen Joe McCarthy'nin Senato'daki akıl hocasıydı. Her iki adam da Komünizmden nefret ediyordu.
Dışişleri Bakanlığı'nda kimliği belirsiz kişiler, 1956'da New York Times'a Macar Ayaklanmasının bu kadar çok kelimeyle Amerikan hükümetini ilgilendirmediğini sızdırdı. Eisenhower 1956'da başkandı. Bu, Sovyet diktatörü Kruşçev'e Macarları ezmesi için yeşil ışıktı.
Kanada doğumlu olan Bush 41 diplomatı April Glaspie 1990'da Irak'ın diktatörü Saddam Hüseyin'e Kuveytlilerle olan sınır anlaşmazlığının Bush yönetimini ilgilendirmediği sözünü verdi. Saddam bunu küçük ülkeyi ele geçirmek için bir sorun olarak yorumladı. Bu durum, her iki Bush yönetimi döneminde de Irak halkına karşı savaşlara yol açtı.
Ancak diğer devlet kurumları, Amerikan karşıtlarını cezbetmek için Dışişleri Bakanlığı'na katılmaya başladı.
CIA, Dominik diktatörü Rafael Trujillo, Güney Vietnam liderleri Ngo Diem ve kardeşi Ngo Nhu ve Şilili solcu lider Salvador Allende'nin cinayetlerine karıştı.
Bazıları CIA'in Castro'yu öldürmeye çalışmakta o kadar beceriksiz olduğunu söylüyor ki Küba Kızılı diktatörü karşılık verdi ve JFK'yi öldürttü. Diğerleri, CIA ve FBI'ın, Kennedy'nin başkan olabilmesi için öldürülmesi için Lyndon Johnson ile birlikte çalıştığını söylüyor.
Kennedy, kanun kaçağı oldukları için CIA'i parçalamak istedi. CIA'i yaratan Harry Truman bile JFK'nin öldürülmesinden sonra aynı şeyi söyledi. Ve Truman bir Kennedy destekçisi değil, bir LBJ destekçisiydi.
Joe McCarthy hakkındaki raporumdaki başka bir adam &ndash John Abt &ndash, JFK cinayetinde ortaya çıktı. Unutmayın, Kennedy ve Joe McCarthy arkadaştı ve Joe, John'un kız kardeşi Patricia ile çıktı. Joe, Abt'de haklıydı. McCarthy, bir hükümet avukatı ve işçi çevrelerindeki Komünistlerin dostu olan Abt'yi sorguladıktan sonra, Abt Komünist Parti'nin danışmanı oldu. Abt'nin sorunlu bir çocuk olduğunu düşündüğüm için saf mıydım? Bir Komünist ve Castroit olan Oswald, mahkumiyet (bazılarını söyleyin) veya Derin Devlet korumasıyla (diğerlerini söyleyin) Dallas polisinden, onu tutukladıktan sonra Abt'nin kendisini temsil etmesini istedi.
CIA, eski CIA direktörü ve Başkan Yardımcısı George Bush'un yardımıyla, Başkan Reagan'ın Contras planına yaptığı yardımı, CIA varlığı Arkansas valisi Bill Clinton'ı içeren bir uyuşturucu kaçakçılığı, kiralık cinayet ve kara para aklama planına dönüştürdü.Bir CIA adamı ve &ldquoCompromised: Clinton, Bush and the CIA" kitabının yazarı Terry Reed'e göre, Oliver North ve diğer CIA ajanları Başkan Reagan ile alay etti ve Bush'u övdü. AG William Barr. Reed ayrıca CIA'in bazı yasadışı faaliyetlerinin Reagan'ı görevden almaya zorlamak için tasarlandığını ve neredeyse başarılı olduklarını açıkladı.
Bush'ların bir aile dostu olan John Hinckley, daha az karmaşık bir yol denedi. 1981'de Başkan Reagan'ı vurdu ve neredeyse öldürüyordu.
1950'lerde etkisizlikten profesyonelliğe ve vatanseverliğe yükselen FBI, bir kez daha kaymıştı. J. Edgar Hoover, LBJ'nin Dr. Martin Luther King ve diğerlerini gözetlemesine yardım ederek işini sürdürdü. Siyaset, kolluk kuvvetlerini harekete geçirdi.
Bush'lar, Clinton'lar ve Obama'lar, bu ulusun kontrolünü sümüksü ellerinde tuttukları otuz yıl boyunca CIA, NSA ve FBI'a bir dizi Amerikan karşıtı ajan yerleştirdi. Bu insanlar derin devlet muhaliflerine saldırmak için hükümetin her yerinde görev yapıyor.
Kiralama
E-posta uyarıları
Makalelerden alıntı yapmak
En sonuncu
En çok okunan
En Çok Atıf Alan
- Çevrimiçi ISSN 1938-2340
- ISSN 0882-228X'i yazdır
- Telif hakkı © 2021 Amerikan Tarihçileri Örgütü
Bağlamak
Kaynaklar
Keşfetmek
Oxford University Press, Oxford Üniversitesi'nin bir bölümüdür. Üniversitenin araştırma, burs ve eğitimde mükemmellik hedefini dünya çapında yayınlayarak ilerletir.
Bu Özellik Yalnızca Abonelere Kullanılabilir
Bu PDF Yalnızca Aboneler tarafından kullanılabilir
Bu pdf'ye tam erişim için mevcut bir hesapta oturum açın veya yıllık abonelik satın alın.
Venona, II. Dünya Savaşı'nın ortasında Ulusal Güvenlik Ajansı'nın bir öncüsü tarafından başlatılan ve Soğuk Savaş'ın ilk yıllarında büyük ölçüde genişleyen, kısmen başarılı ve uzun yıllar boyunca çok gizli bir ABD karşı istihbarat operasyonunun kod adıydı. Amacı, dünyanın çeşitli ülkelerindeki Moskova karargahı ile Sovyet istihbarat istasyonları arasındaki şifreli mesajları ele geçirmek, deşifre etmek ve tercüme etmekti. 1940'ların sonlarında, ABD'li kriptograflar Sovyetlerin savaş sırasında kullandığı şifreyi kırmış ve o döneme ait kabloları çevirmeye başlamışlardı. Yıllar sonra, 1995'ten başlayarak, bu kabloların yaklaşık 3.000'i İngilizce olarak halka açıldı (ve şimdi NSA web sitesinde yayınlanıyor).
Önemli bir tarihsel kaynak olarak, Venona kabloları yine de bir dizi sinir bozucu özelliğe sahiptir: 3.000 kablonun çoğu yalnızca parçalar veya izole ifadeler olarak mevcuttur (ve 3.000, etkileyici bir sayı olmasına rağmen, milyonlarca kablonun yalnızca küçük bir kısmıdır). Sovyetler, ancak 1980'de sona eren Venona programı yıllarında gönderiyor ve alıyorlardı). Orijinal Rusça metinler hala sınıflandırıldığından, yayınlanan çevirilerin doğruluğunu kontrol etmenin bir yolu yoktur.
Kiralama
E-posta uyarıları
Makalelerden alıntı yapmak
En sonuncu
En çok okunan
En Çok Atıf Alan
- Çevrimiçi ISSN 1938-2340
- ISSN 0882-228X'i yazdır
- Telif hakkı © 2021 Amerikan Tarihçileri Örgütü
Bağlamak
Kaynaklar
Keşfetmek
Oxford University Press, Oxford Üniversitesi'nin bir bölümüdür. Üniversitenin araştırma, burs ve eğitimde mükemmellik hedefini dünya çapında yayınlayarak ilerletir.
Bu Özellik Yalnızca Abonelere Kullanılabilir
Bu PDF Yalnızca Aboneler tarafından kullanılabilir
Bu pdf'ye tam erişim için mevcut bir hesapta oturum açın veya yıllık abonelik satın alın.
Daha Fazla Yorum:
Ari Tai - 12/4/2007
Bu kişilerin çeşitli kağıtlarının kamuoyunda görünürlük durumu nedir? Başkan Truman, Senatör Moynihan ve adı geçen diğerleri? Yakın zamanda mevcutlarsa, kamu incelemesi için, hatta belki de çevrimiçi olarak mevcutlar mı? En hassas notların gizliliğinin kaldırılmasının ve/veya merhumun dileklerinin yerine getirilmesinin 50-70 yıl sürdüğünü düşünüyorum. Ve bazıları asla olmayabilir (40'lardan kalma nükleer silahlarla ilgili araştırma makalelerinin çoğu hala sınıflandırılmaktadır).
David Sağ - 10/10/2003
2003 yılında hükümet yetkililerinin uygunsuz sözlerini haber yapmanın 50 yıl önceki hükümet yetkililerinin haince eylemlerini haber yapmakla ne alakası olduğunu göremiyorum. Bir muhabiri, asılsız ve anlamsız ağır suçlar yoluyla siyasi gündemi olarak algılanan şeyi ilerletmek için sabun kutusunu kullanmakla histerik bir şekilde suçlamak yerine, Bayan Ward'a Prozac tedavisine devam etmesini ve uygunsuz bir şekilde yanıt verdiği makaleyi tekrar okumasını öneriyorum.
Bay Novak, New York Times ya da Washington Times'ın bir çalışanı değil, bu nedenle Jason Blair'in ve batı kıyısındaki çocukça Arnie-Karşıtı savaşların bu gün ve çağında Bob Novak'ın doğruluğu temiz bir nefes.
Wesley Akıllı - 10/2/2003
Kabalığınız bir yana, sorunuz Bay Phillips'in sorması gereken soruydu. Bir cevap, Novak'ın bunun önemli bir konu olduğunu düşünmediğiydi. Bir diğeri, Novak'ın aslında bir Washington DC oyuncusu olmak ve olmaya devam etmek isteyen ve oyunu sürdürmekle ilgilenen ve istekli olan biri olması olabilir.
Tarafsız bir izleyici, bugün çeşitli haber hesaplarını okumaktan, herhangi bir sonuca varmak için henüz mevcut olmayan bir sürü bilgi olduğu sonucuna varmaya meyillidir.
K.A. Shelton - 10/2/2003
Bay Novak'ın verdiği yanıtın keskinliğini kafa karıştırıcı buluyorum. Klehr ve Johnson'ın makalesinde ad hominem saldırıları, hakaret içeren dil veya Novak veya Kirby'ye yönelik taciz olarak sınıflandırılabilecek herhangi bir şey yok. Aslında, Kirby'nin ifadelerindeki herhangi bir hatayı kişisel yalana atfetmiyorlar, daha ziyade sözlü tarihle ilgili genel olarak sorunlar olduğuna dikkat çekiyorlar. Bob Novak ile aynı fikirde olmama eyleminin kendisi şimdi haksız olmakla eş anlamlı mı? Bunun yerine, Johnson ve Klehr, özellikle de şifre çözme sürecinin 1945'te Truman'a rapor edilecek herhangi bir şey olması için yeterince ilerlemediğini (muhtemelen açıkça belirlenebilecek bir şey) olgu ve kronolojiyle ilgili asli meseleler hakkında tartışıyorlar. Kirby'nin 1949 toplantısını okuması, Truman'a daha önce bilgi verilmiş olsaydı bir anlam ifade etmiyordu. Böylece Kirby'nin anılarının hatalı olduğunu gösterebiliyorlar. Bunun için Novak, yalnızca Kirby'nin ilk elden hesaplarına ait olmayan Kirby'nin anılarını ve notlarını yeniden öne sürebilir. Novak'ın metodolojisi (burada ve başka yerlerde) uzun zamandır resmi hükümet kayıtlarının özel kaynaklardan daha az değerli olduğunu görmüştür, ki bu bir gazeteci için kesinlikle değerlidir ancak o, bu tür metodolojik varsayımların belirli bir süre boyunca kullanıldığında özel sorunlar yaratma olasılığını kabul etmeye isteksiz görünmektedir. gazetecilerin genellikle uğraştığından çok daha uzun. Bu sorunlar tarihçi için çok daha açıktır. Bu, kanıta yaklaşımda ilginç bir disiplin farkıdır, ancak Novak'ın tüm konuşmadaki tek "haksız" ve "haksız" ifadeleri içeren tepkisinin tonunu pek haklı çıkarmaz.
John Cuepublic - 10/2/2003
"Bir CIA ajanının adını ifşa etmek bir suçtur. Ancak istihbarat ajanlarının kimliklerinin gizliliğini düzenleyen yasaya göre suçu işleyen kişi Novak değil, kaynaktır."
İyi iş, Maxwell. Diyelim ki bu konunun asıl sorusunun cevabı "evet" = Novak ne yaptığını biliyordu. Diğer birkaç gazeteci bunu yapmayı reddettiğinde (yani, ajanın adını kendilerine sızdırılmış olmasına rağmen açıklamadı) neden o zaman suça yardım etti?
Wesley Akıllı - 10/1/2003
Wesley Akıllı - 10/1/2003
Bir CIA ajanının adını ifşa etmek bir suçtur. Ancak istihbarat ajanlarının kimliklerinin gizliliğini düzenleyen yasaya göre, suçu işleyen kişi Novak değil, kaynaktır.
Caroline Ward - 10/1/2003
Novak'ın şu anda cevaplaması gereken çok şey var. Onun bir CIA ajanını gaddarca 'gezmeyi' savunan son birkaç gün içinde yayında yaptığı aldatıcı açıklamalar, onun rüşvetçi siyasi motivasyonlarını ortaya koyuyor. Kendinden utanmalı ve neden Venona'daki pozisyonunu inandırıcı bulmalıyız?
Edward Phillips - 30/9/2003
Kötü şöhretli bir sağcı paçavradan alınan bu dolambaçlı argümana neden inanalım? Tartışmalı bir siyasi köşe yazarı olan Novak'ın tarihçi olarak herhangi bir referansı var mı?
Teksas ders kitabı tartışması
Tartışma, 2009'da Texas Eyaleti Eğitim Kurulu'nun lise tarih derslerini gözden geçirmesi üzerine ortaya çıktı. müfredat Venona'yı önermek, Senatör Joseph McCarthy'nin Sovyet casusları veya komünist sempatizanları olduğuna inandığı kişileri ifşa etme gayretinde haklı olduğunu gösteriyor. [54] Eleştirmenler, McCarthy tarafından tanımlanan çoğu kişi ve kuruluşun Venona içeriğinde bahsedilmediğini ve suçlamalarının büyük ölçüde kanıtlarla desteklenmediğini iddia ediyor. [55]
Venona Projesi Bilgilerinin Açıklaması ve Tarihçesi
Ekteki özetin amacı, kovuşturma için [Venona projesi](S) bilgilerini kullanma olasılıklarını değerlendirmektir. Bu konuyu uygun bir perspektifte görebilmek için, [xxxx](S) bilgisinin tam olarak ne olduğunu ortaya koymanın yanı sıra Büro'nun bu trafiği nasıl aldığının kökenini ve tarihini kısaca gözden geçirmenin gerekli olduğuna inanılıyordu. Sonuç olarak, ekteki özet aşağıdaki gibi dört bölüme ayrılmıştır:
Judith Coplon ve Silvermaster-Perlo grupları Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı işledikleri suçlardan dolayı başarılı bir şekilde kovuşturulabilirlerse, adaletin gerektiği gibi yerine getirileceğinden şüphe yoktur. [xxxx](S) bilgilerinin kanıtlarına giriş olabilirdi bu konuların başarılı bir şekilde kovuşturulmasında dönüm noktası bununla birlikte, ilgili tüm faktörlerin dikkatli bir şekilde incelenmesi, [xxxx](S) bilgilerini kovuşturma için kullanmaya çalışmanın ABD'nin veya Büro'nun çıkarına olmayacağı sonucuna varılmasını zorunlu kılar. [el ile altı çizili]: 1) ilgili hukuk sorunu -- [xxxx](S) bilgilerinin kulaktan dolma delil kuralının bir istisnası olarak delil olarak kabul edilip edilmeyeceği 2) mesajların parçalı yapısı ve burada yer alan kapak adlarının yaygın kullanımı konuların pozitif olarak tanımlanmasını zorlaştırır 3) iletişim istihbarat verilerinden bahsedilmesiyle ilgili ciddi kısıtlamalar ve Ulusal Güvenlik Ajansı, ABD İletişim İstihbarat Kurulu ve belki de Ulusal Güvenlik Konseyi'nden ABD'nin çabalarının ve başarılarının kamuya açıklanmasına karşı beklenen itirazlar iletişim istihbarat alanı 4) Sovyetler 1940'larda kodlarını kırmadaki başarı derecesini öğrenirlerse ABD'nin bu alandaki çabalarına vereceği zarar 5) bunun bir seçim yılı olmasının siyasi sonuçları 6) uluslararası yankılar ve bunun sonucunda ortaya çıkan Sovyet propagandası ABD'nin darbe girişimi sırasında Sovyet kodlu mesajlarına müdahale ettiği ve kırmak için çalıştığı açıklandı. Eksen ve 7) [xxxx](S) bilgilerine dayanan bekleyen casusluk davaları üzerindeki etkileri. Bu faktörler, kovuşturma için [xxxx](S) bilgilerinin kullanılmasına karşı ağır basar.
[xxxx](S) trafiğinden elde edilen bilgilere dayanarak, Judith Coplon, Valentin Gubitchev, Emil Klaus Fuchs, Harry Gold, Alfred Dean Slack, Abraham Brothman, Miriam Moskowitz, David Greenglass, Julius ve Ethel Rosenberg, Morton hakkında dava açıldı. Sobell ve William Perl. Bu vakaların tümü, bizim tarafımızdan doğrudan veya dolaylı olarak [xxxx](S) bilgisinden başlatılan soruşturmalardı. Bu kovuşturmalar mahkemede [xxxx](S) bilgileri kullanılmadan başlatıldı.
Bu politikayı sürdürmemiz gerektiğine inanılıyor.
[El ile:] Kabul ediyorum. L. 2/8
BEN. [VENONA PROJESİ](LER)İNİN AÇIKLAMASI VE TARİHÇESİ BİLGİLERİ
[Venona projesi](S), 1942-46 dönemini kapsayan belirli Sovyet istihbarat mesajlarının şifresini çözmek için çalışan Ulusal Güvenlik Ajansı'na (NSA) bağlı küçük bir kriptograf grubudur. Bu Sovyet mesajları, Amerika Birleşik Devletleri ve Moskova'daki Sovyet istihbarat operatörleri arasında gönderilen telgraflar, kablolar ve radyo mesajlarından oluşur. Sonuç olarak, bu materyal iletişim istihbarat bilgisi kategorisine girer ve bu nedenle "bilinmesi gerekenler" temelinde dağıtımı yöneten en katı düzenlemelere tabidir. Bu mesajlar, bir bürodan Büro'ya (kodlu) teletiplerle aynı kategoriye giriyor gibi görünüyor ve ayrıntılı raporlar şüphesiz MGB (Sovyet İstihbarat Servisi) tarafından diplomatik kese içinde gönderiliyordu. Bu mesajların metnini gizlemenin genel Rusça yöntemi, önce bir kod kitabı kullanarak Rusça düz metni koda çevirmek ve ardından koda bir kerelik bir tuş takımı uygulayarak mesajı kurtarmayı neredeyse imkansız hale getirmektir. [xxxx](S) mesajlarının ele geçirilmesi ABD Ordusu tarafından yapıldı. Yakalanan mesajlar bir dizi sayıdan oluşur. Bu sayılar çalışma sayfalarına [xxxx](S) ile yerleştirilir ve daha sonra katkı maddesine (şifreleme işlemi) ulaşmak için çaba gösterilir. Katkı maddesi doğru bir şekilde belirlendikten sonra mesaj, NSA tarafından kısmen yeniden oluşturulmuş MGB kod kitabı kullanılarak okunabilir. Temel sorun, katkı maddesini geliştirmektir. Bu, Rusça'yı da çevirebilen deneyimli kriptografların özenli çabasını gerektirir. Hem [xxxx](S) hem de [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx](S) bu sorun üzerinde çalışıyor ve çalışma sayfaları [xxxx](S) tarafından oluşturuldu ve [xxxxxxxxxxx](S)'e gönderildi. Ayrıca, [xxxx](S)'nin İngiltere'de [xxxxxxxxx](S) ile çalışan bir adamı var. Buna karşılık, [xxxxxxxxxxx](S), [xxxx](S)'de tam zamanlı çalışan bir kriptografa sahiptir.
Büro tarafından MGB deşifre edilmiş trafik hakkında alınan ilk rapor, Ordu Güvenlik Ajansı'ndan (NSA'nın öncülü) 4/16/48'den alındı. Albay L.E. Ordu İstihbarat Birimi'nden Forney, o sırada Büro'ya verilen mesajların 1944 tarihli olduğunu, ancak deşifrenin henüz tamamlandığını tavsiye etti. Albay Forney, Ordunun Rus trafiğine girebildiği gerçeğinin Büro tarafından çok yakından takip edilmesi gerektiğini tavsiye etti. İlk kod çözme işlemleri, o sırada Rus trafiğinin şifresini çözmek için çalışan Donanmaya da dağıtılmıştı. Donanma da ilk şifre çözmeler hakkında CIA'yi bilgilendirdi. Ancak o zamandan beri (CIA'nın [xxxx](S) bilgilerini almaya başladığı Mayıs 1952'ye kadar), bu trafik, yetkili tüketicilere dağıtılan diğer iletişim istihbarat trafiğinde olduğu gibi yayınlanmadı, ancak güvenlik amacıyla çalışma sayfalarında tutuldu. . Yalnızca Büro ve [xxxxxxxxxxxx](S)'in kullanımına sunuldu. Bu Rus trafiğinin ilk şifreleri parça parça ve boşluklarla doluydu. Albay Forney, Büro'nun mesajları inceleyerek ve soruşturmalar yürüterek, Ordu kriptograflarının mesajların ek kurtarılmamış kısımlarını okumalarına yardımcı olacak bilgiler geliştirebileceğini hissetti. Ordu, bu mesajların bir MGB sisteminin parçası olduğunu belirtti ve sonraki çalışma bu görüşü doğruladı.
II. [VENONA PROJESİ](LER)İNİN BİLGİSİ KİMDİR?
Nisan 1948'den Mayıs 1952'ye kadar Büro, NSA dışında bu Rus MGB trafiğinin farkında olan tek ABD ajansıydı. Bu süre boyunca [xxxxxxxxxxxx](S), [xxxx])S) ile bağlantılı olarak trafik üzerinde çalışıyordu ve sonuç olarak, [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx](S)'nin bu trafikten haberdar olduğunu biliyoruz. Haziran 1948'de Col Forney, Donanma ve Hava Kuvvetlerine [xxxx](S) bilgisinin varlığından haberdar edilmemesi gerektiğini tavsiye etti. Mayıs 1952'de, o zamanki CIA başkanı General Walter Bedell Smith'in NSA'ya yaptığı ısrar ve baskıyla, o ajansa [xxxx](S) bilgilerine erişim izni verildi ve o zamandan beri bu ajanslar üzerinde çalıştı ve aldı. Deniz Kuvvetleri, Hava Kuvvetleri ve Devlet, ABD İletişim İstihbarat Kurulu (USCIB) üyesi olmalarına ve bu nedenle [xxxx](S) bilgilerini alma hakkına sahip olmalarına rağmen, kendilerine verilen orijinal kod çözmeler dışında bugüne kadar bu bilgileri almamışlardır. Donanmaya Nisan 1948'de. Bundan sonra, Donanmaya başka kod çözme verilmedi.
[xxxx](S) bilgilerinin Büro tarafından dağıtılmasının değerlendirildiği nadir durumlarda, ilk olarak NSA'dan izin alınır ve bu kurum tarafından herhangi bir itirazda bulunulmazsa, bilgi kaynağı korumak için başka sözcüklerle yazılır. Bilgi daha sonra sadece iletişim istihbarat materyalini almak için temizlenen birine verilebilir. Hükümette çok az insan bu kadar temizlendi.
III. [VENONA PROJESİ](LER) MESAJLARININ NİTELİĞİ VE KAPAK İSİMLERİNİN KULLANIMI
[xxxx](S)'nin Büro'ya sunduğu mesajlar, çoğunlukla çok parçalı ve boşluklarla dolu. Mesajların bazı kısımları bir daha asla kurtarılamaz çünkü fiili müdahale sırasında mesajın tamamı elde edilememiştir. Diğer kısımlar, yalnızca kriptografların becerisi ve Büro'nun yardımı ile kurtarılabilir. Sıklıkla, mesajların incelenmesi ve Büro dosyalarının gözden geçirilmesi yoluyla Büro, olaya karışan kişiler için şüpheliler sunabilir. [xxxx](S) mesajın bir bölümünü kesip ABD Hükümeti kayıtlarından veya belgelerinden türetilen belirli bilgilere atıfta bulunulduğunun belirlendiği noktaya kadar okuduğunda, Büro bu tür kayıt veya belgeleri bulmak için soruşturma yürütür. Bulunduklarında, bu kayıtlar [xxxx](S)'e sunulur ve doğru belge olduğu ortaya çıkarsa, [xxxx](S) bunu bir "beşik" olarak kullanır ve böylece mesajın daha önce kurtarılmamış bölümlerini okuyabilir . [xxxx](S) kriptograflarının bu mesajları deşifre ederken anlamlara ilişkin belirli varsayımlarda bulundukları ve bundan sonra Rusça deyimlerin doğru tercümesinin bir sorun haline gelebileceği anlaşılmalıdır. [xxxx](S), bu gibi nedenlerle, bu deşifre edilmiş mesajlardan birinin çevirisine dahil edilen hemen hemen her şeyin gelecekte kökten revize edilebileceğini belirtti.
Bu deşifre edilmiş mesajların doğruluğu tartışılırken göz önünde bulundurulması gereken bir diğer çok önemli faktör, bu trafikte belirtilen kapak adlarının yaygın olarak kullanılmasıdır. Bir kişi Sovyetler tarafından ajan olarak kabul edildiğinde, Moskova'daki karargaha onun hakkında yeterli arka plan bilgisi gönderildi. Daha sonra kendisine bir kapak adı verildi ve gerçek adı bir daha anılmadı. Bu, olumlu tanımlamaları en zor hale getirir, çünkü aracı "şu ve bu" (gerçek ad) bundan böyle "_______" (kapak adı) olarak bilineceğini belirten ilk mesajı nadiren alırız. Ayrıca, kapak adları oldukça sık değiştirildi ve "Henry" kapak adı, kullanıldığı tarihe bağlı olarak iki farklı kişi için geçerli olabilir. New York şehrinin "Tyre", FBI'ın ise "Hata" olduğu gerçeğinden de anlaşılacağı gibi, kişi için olduğu kadar yer ve organizasyonlar için de kapak isimleri kullanıldı. Yukarıdaki faktörlerin tümü, mesajların doğru bir şekilde okunmasını zorlaştırır ve birçok tanımlamanın belirsiz doğasına işaret eder.
Örneğin, 1948'de aldığımız ilk mesajlardan biri, "Anten" adlı bir kişiyle ilgiliydi. 5/5/44 tarihli mesajda, "Anten"in 25 yaşında, "Tyre"de (New York) yaşayan bir "hemşeri" (CP,USA üyesi) olduğu bilgisi yer aldı. 1940 yılında Cooper Union'da kurs, Ft.'de Signal Corps'ta çalıştı. Monmouth ve Ethel adında bir karısı vardı.Weisbrod'un arka planı "Anten" hakkında bilinen bilgilerle örtüştüğü için "Anten"in Joseph Weisbrod olarak geçici bir tanımlamasını yaptık. Weisbrod doğru yaştaydı, komünist geçmişi vardı, NYC'de yaşıyordu, 1939'da Cooper Union'a katıldı, Signal Corps, Ft.'de çalıştı. Monmouth ve karısının adı Ethel'di. "Anten" için iyi bir şüpheliydi ta ki bir süre sonra, "Anten"in Julius Rosenberg olduğunu soruşturma yoluyla kesin olarak belirlediğimiz zamana kadar.
Kapak isimleri sadece Sovyet ajanlarını belirtmek için kullanılmadı, mesajlarda adı geçen diğer kişilere de kapak isimleri verildi. Örneğin, "Kapitan" (Kaptan) eski Başkan F.D. Roosevelt. Bir bütün olarak trafik araştırması, "Kapitan" gibi bir gizli adın, istihbarat kapasitesinde Sovyetler için operasyon yapan ajanlara atanan kapak adlarından farklı bir amaca hizmet ettiğini gösteriyor. İkinci tip kapak adları, muhtemelen doğrudan temsilcinin kişisini korumak için tasarlanmıştır. "Kapitan" tipi kapak adı, yalnızca anlamı gizler ve böylece ajana dolaylı koruma sağlar ve aynı zamanda, hangi istihbaratın iletildiği konusunda yabancı istihbarat örgütlerini şaşırtmak için hesaplanır.
[xxxx](S) bilgilerini mahkemede kullanabilirsek, Hükümetin Judith Coplon'u ve Silvermaster ve Perlo gruplarındaki birkaç kişiyi başarılı bir şekilde yargılayabileceği düşünülebilir. [xxxx](S) bilgilerinin kamuya açıklanmasının Elizabeth Bentley'i destekleyeceği de açıktır.
Mesajlarda Judith Coplon'dan ismiyle bahsedilmiyordu, ancak Temmuz 1944 ve Ocak 1945 tarihli [xxxx](S) trafiğinde, "Sima" takma adıyla belirtilen kişiyle ilgili tanımlayıcı bilgiler, " Sima" Judith Coplon'du. Sonraki araştırmamız, Coplon'un 1949'da Sovyet amiri Valentin Gubitchev ile temas halindeyken hala bir Sovyet casusluk ajanı olarak faaliyet gösterdiğinin belirlenmesi üzerine ek kanıtlar ekledi.
[xxxx](S) bilgisi, Silvermaster-Perlo davalarında görülen bölümlere önemli ölçüde karşılık gelen belirli bölümlere girme eğilimindedir. Mesajlarda belirtilen verilerden ve Elizabeth Bentley tarafından sağlanan Silvermaster ve Perlo grupları hakkındaki bilgimizden, Silvermaster'ın [xxxx](S)'de "Robert" kapak adıyla belirtilen kişiyle aynı olduğu görülüyor. Ayrıca "Donald"ın William Ludwig Ulman olduğu, Bentley'nin kendisinin "Good Girl" ve "Myrna" olduğu, Helen Silvermaster'ın ise "Dora" olduğu, Abraham George Silverman'ın "Aileron"a uyduğu ve Jake Golos'un "Zouk" ile aynı olduğu anlaşılıyor. Silvermaster grubundaki diğer kişiler, [xxxx](S) materyalinde kapak adlarıyla belirtilen kişilerle geçici olarak tanımlanmıştır.
5/13/44 tarihli aşağıdaki mesajı incelediğimizde Perlo grubu [xxxx](S) bilgilerine uyuyor:
NYC'deki "Belediye Başkanı" (kimliği belirsiz), Moskova'daki MGB merkezine bizzat bir rapor hazırlayarak "İyi Kız" (Bentley) hakkında "Dümenci"nin (Earl Browder) talimatlarına uygun olarak bazı belirsiz eylemlerde bulunulduğunu bildirmiştir. "Belediye Başkanı" daha sonra kışa ve ayrıca "Magdoff-'Kant" (Muhtemelen Harry Magdoff)'a atıfta bulundu. Bu son referansı daha sonra "İyi Kız"ın görüşüne göre "onların" güvenilir olduğuna dair bir açıklama izledi. Ayrıca kimsenin olasılıklarıyla ilgilenmediğinden de bahsedildi.
"Storm" (tanımlanamayan) isminden bahsedildi ve daha sonra "Raider" (Victor Perlo), "Plumb" (Charles Kramer), "Ted" (Edward Fitzgerald) ve "Kant" (Harry Magdoff)'un sırayla geleceği bildirildi. iki haftada bir NY'a geliyor. "Belediye Başkanı", "Plumb" dedi ve "Ted", "Pal"i biliyordu (kapak adı daha sonra "Robert" olarak değiştirilen Nathan Gregory Silvermaster).
Yukarıdakilere atıfta bulunarak, Elizabeth Bentley'nin Jacob Golos'un, Earl Browder aracılığıyla Washington DC'deki bir grupla temas kurduğunu kendisine bildirdiğini söylediği hatırlanmalıdır. Golos'un 1943'te ölümünden sonra, 1944'te bu grupla iki toplantı düzenlendi. İlk toplantının Browder tarafından ayarlandığı ve 27.02.44 tarihinde yapıldığı sanılıyor. Toplantılar John Abt'ın NYC'deki dairesinde yapıldı ve Bentley, Victor Perlo, Charles Kramer, Harry Magdoff ve Edward Fitzgerald olarak tanımlanan dört kişiyle tanıştırıldı.
Yukarıdan da görülebileceği gibi, eğer [xxxx](S) mesajları (ve bunlardan birkaç tane var) kanıt olarak sunulabilirse, Elizabeth Bentley'in ifadesi ile birlikte içerikleri, bir dizi Silvermaster ve Perlo deneğini mahkum edebilir. .
[xxxx](S) bilgilerini kovuşturma menfaatleri için kullanmanın avantajları (varsayarak [el ile altı çizili] delil olarak kabul edileceği) açıktır. Bu, Elizabeth Bentley'i destekleyecek ve Hükümetin, yargılanmadan serbest kalmaya devam eden, adalete karşı bir günah olan Judith Coplon ve Silvermaster gibi bir dizi tebaayı mahkum etmesine olanak tanıyacaktır. Bu mesajların kamuya açıklanması, Elizabeth Bentley'in ifadesine duyduğumuz güven konusunda Büro'yu haklı çıkaracaktır. Aynı zamanda, [xxxxxxxxxxxxxxxx](S) bilgilerini alenen veya bir kovuşturmada kullanmanın dezavantajları da ezici bir şekilde ortaya çıkıyor.
Her şeyden önce, deşifre edilen mesajların delil olarak kabul edilip edilmeyeceğini bilmiyoruz ve kabul edilmezlerse, bu, herhangi bir kovuşturma umudunu birdenbire ortadan kaldıracaktır. Savunma avukatının, kulaktan dolma delil kuralına dayanarak, mesajların hariç tutulması için derhal harekete geçeceğine inanılıyor. Muhtemelen ne mesajı gönderen kişinin (Sovyet yetkilisi) ne de mesajı alan kişinin (Sovyet yetkilisi) ifade vermeye müsait olmadığını ve bu nedenle mesajın içeriğinin sanıklarla ilgili olduğu için tamamen kulaktan dolma olduğunu iddia edecektir. Sonuç olarak, böyle bir hareketin üstesinden gelmek için, mesajları ele geçirenlerin ve mesajları deşifre eden kriptografların uzman ifadelerini kullanarak kabullerine güvenmek gerekecektir. Burada bir hukuk sorunu söz konusudur. Mesajların muhtemelen, bilirkişi ifadesinin belgelerin gerçekliğini kanıtlamak için yeterli olduğu ve mevcut en iyi kanıt olduğu yönünde kulaktan dolma delil kuralına bir istisna temelinde delil olarak sunulabileceğine inanılmaktadır.
Mesajların kanıt olarak sunulabileceğini varsayarsak, o zaman bir kimlik sorumuz var. Mesajların kendilerinin parçalı doğası, kriptografların mesajları kırarken yaptıkları varsayımlar ve ilgili şüpheli yorumlar ve çeviriler, ayrıca kişiler ve yerler için kapak adlarının yaygın kullanımı, pozitif tanımlama problemini son derece zorlaştırmaktadır. Burada yine, kriptografların uzman ifadesine güvenmek gerekir ve görünüşe göre durum tamamen ikinci derece olacaktır.
Ayrıca, Hükümet kriptograflarının ifadesinin hükümetin davasının bir parçası olarak kabul edildiğini varsayarsak, savunmaya muhtemelen mahkeme tarafından savunma tarafından işe alınan özel kriptografların, Hükümet kriptograflarının çalışma sayfalarının yanı sıra mesajları incelemesi için yetki verilecektir. Ayrıca, bu mesajların çoğunluğunun parçalı doğası göz önüne alındığında, savunma, kriptograflarının [xxxx](S)'in kırmada başarısız olduğu ve şu öncülde kanıt bulunmayan mesajları incelemesini talep edecektir. bu tür mesajlar, eğer kodu çözülürse, müşterilerini temize çıkarabilir. Bu, kriptografi alanındaki Hükümet tekniklerinin ve uygulamalarının yetkisiz kişilere ifşa edilmesine yol açacak ve dolayısıyla Hükümetin iletişim istihbarat alanındaki çabalarını tehlikeye atacaktır. Ayrıca, ek mesajlar Büro'nun soruşturması devam eden bireyleri ön plana çıkaracağından, bu hareket tarzı Büro'nun aleyhine hareket edecektir.
İlgili hukuk sorununa ek olarak, mahkemede [xxxx](S) bilgilerinin kullanımına karşı ağırlık veren bir dizi başka faktör vardır. Bu faktörler, Büro'nun bakış açısından çok önemlidir.
[xxxx](S) bilgileri iletişim istihbarat bilgileridir ve sonuç olarak hepsi "Çok Gizli" olarak sınıflandırılır ve sıkı bir şekilde kontrol edilir. Bu bilgilerin görevlerinin düzgün bir şekilde yerine getirilmesi için gerekli olduğu kişiler dışında, doğrudan veya dolaylı olarak iletişim istihbaratının varlığına atıfta bulunulmasından kaçınılmalıdır. İletişim istihbaratı materyalinin yayılması "bilmesi gereken" esasına göre yapılır ve [xxxx](S) materyali, yayınlanmadığı veya USCIB tüketicilerine dağıtılmadığı için diğer iletişim istihbarat verilerinden daha fazla kısıtlanmıştır. FBI'dan ve daha yakın zamanda CIA'den daha. [xxxx](S) bilgilerinin mahkemede kullanılmasına ilişkin herhangi bir karar verilmeden önce, mesajların gizliliği kaldırılmalıdır. Böyle bir sınıflandırmanın kaldırılmasının elbette USCIB tarafından iletilmesi gerekecektir ve onayın aynı zamanda Ulusal Güvenlik İletişim İstihbaratı Özel Komitesi'nden de gelmesi gerektiği açıktır ve aslında, muhtemelen, bunu zorunlu kılacaktır. cumhurbaşkanının onayı. Aynı zamanda, [xxxx](S) verilerinin şifresi Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık'ın ortak çabalarıyla çözüldüğü için [xxxxxxxxxxx](S)'nin bildirilmesi gerekecek gibi görünüyor. Laucklin Currie davasında, kovuşturma olasılıklarını düşündüğümüzde, NSA'dan General Canine, ABD'nin Rus kodunu kırma çabalarını ortaya çıkarmanın pek tavsiye edilmez olduğunu belirtti. NSA'nın [xxxx](S) bilgilerini mahkemede kullanma girişimine şiddetle itiraz edeceğine inanılıyor, çünkü böyle yapmak Sovyetlere ABD'nin 1943-46 döneminde kullanılan Sovyet kodunu kırmadaki başarısının derecesini gösterecektir. . Buna ek olarak, Sovyetlerin ABD'nin kodlarını kırmadaki başarı derecesine ilişkin bu bilgisi, Rus kodlarını kırmaya yönelik mevcut çabalarda NSA'nın aleyhine çalışabilir.
Şu anda [xxxx](S) bilgilerinin varlığının ifşa edilmesinin Büro'yu şiddetli bir siyasi savaşın tam ortasına yerleştireceğine inanılıyor. Bu bir seçim yılı ve Cumhuriyetçiler, Demokratların iktidarda olduğu 1940'larda Komünistler ve Sovyet ajanlarının ABD Hükümetine sızma derecesini vurgulamak için kuşkusuz [xxxx](S) bilgilerini ifşa edeceklerdi. Aynı zamanda, Demokratlar muhtemelen FBI'ın bu bilgiyi Demokratik yönetim sırasında uygun yetkililerden sakladığını iddia ederek karşılık verecek ve aynı zamanda mesajların kurs sırasında ele geçirildiğini ve deşifre edildiğini iddia ederek ellerinden gelen krediyi kurtaracaklardı. idaresi altında ve onların rehberliğinde. Büro tam ortada olurdu.
Ruslar kuşkusuz, iki ülkenin ortak bir düşmana karşı müttefik olduğu süre boyunca ABD'nin Rus kodunu ele geçirmek ve kırmak için para ve insan gücü harcadığını haykıracaktı. Propaganda makinesi fazla mesai yapacak ve bunun ABD'nin savaş sırasında asla iyi niyetle hareket etmediğinin kanıtı olduğunu kanıtlayacaktı. Ayrıca, Büro dosyalarında bunu doğrulayacak yazılı bir kayıt bulunmamakla birlikte, NSA yetkilileri tarafından, savaş sırasında ABD'deki Sovyet diplomatlarına, Moskova'ya mesaj göndermek için Pentagon'daki Ordu radyo tesislerini kullanma izni verildiği belirtildi. Başkan Roosevelt'in bu izni verdiği ve Sovyetlere mesajlarının ABD makamları tarafından kesilmeyeceği veya müdahale edilmeyeceği vaadiyle eşlik ettiği belirtildi. Burada yine Sovyetler, ABD'yi sadakatsiz bir müttefik ve sahte bir dost olarak karalayacaktı.
Büro şu anda ya [xxxx](S) trafiğinde adı geçen ya da bununla bir bağlantısı olan kişilerle ilgili yaklaşık 100 vakayı araştırıyor. Ayrıca, Mocase'deki bazı konulardan [xxxx](S) trafiğinde bahsedilmektedir. Bu trafik ve buna dahil olan kişiler hakkındaki bilgimizin kamuya açıklanması, muhtemelen, hala Sovyetler için faaliyet gösteren bu kişilerin bazılarının faaliyetlerini durdurmasına ve muhtemelen ortadan kaybolmasına neden olacaktır. Bekleyen bu davalar üzerindeki etkileri şu anda değerlendirmek zor olacaktır.
Venona Projesi - Tarihçe
ABD Ulusal Güvenlik Ajansı, Venona projesi tarafından şifresi çözülen ve çoğu 1947 ile 1952 arasında kırılmış olan ilk Sovyet kablo grubunu serbest bırakmadan önce neredeyse 50 yıl bekledi.
Aralık 1946'da, Venona'daki en eski buluşlardan birinde, Sinyal İstihbarat Servisi'nde (NSA öncüsü) bir analist olan Meredith Gardner, Manhattan Projesi üzerinde çalışan önde gelen bilim adamlarının bir listesini veren 1944 KGB mesajına girdi. atom bombası yapmak için.
Hepsi 1944 ve 1945'ten yirmi bir deşifre edilmiş KGB kablosu, "Anten" ve daha sonra "Liberal" lakaplarını taşıyan Julius Rosenberg'i tartışıyor.
19 Haziran 1953'te New York'taki Sing Sing Hapishanesinde idam edilen Julius ve Ethel Rosenberg, Soğuk Savaş sırasında ABD'de casusluk suçundan idam edilen tek kişilerdi.
Venona yakalamaları, Sovyetlerin Ethel Rosenberg'e asla gizli bir isim vermediğini ortaya koyuyor, diyor oğulları Robert ve Michael Meeropol, onun casusluktan masum olduğuna dair kanıt.
5 Aralık 2001'de, İlişkili basın David Greenglass, kendi cezasını azaltmak ve karısı Ruth'u hapisten uzak tutmak için kız kardeşi Ethel'in casusluk işine karıştığı konusunda yeminli olarak yalan söylediğini itiraf etti.
Kız kardeşinin ölümünden yaklaşık yarım yüzyıl sonra, David Greenglass ve eşi Ruth hayatta ve iyiler, New York bölgesinde takma isimler altında yaşıyorlar.
Manhattan Projesi'nin bir başka casusu olan Ted Hall, 14 yaşında Columbia Üniversitesi'ne giden ve 18 yaşında Harvard'dan mezun olan bir fizik dahisiydi.
KGB, Hall'a "Genç" adını verdi, çünkü Sovyetlere atom bombasıyla ilgili sırları ilk ilettiğinde sadece 19 yaşındaydı.
Hall, karısı Joan'a, ABD'nin İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra çok gerici bir güç haline geleceğinden korktuğu için SSCB'ye atom bombasının sırlarını verdiğini ve Sovyetler Birliği'nin buna karşı koyabilecek tek ülke olduğunu söyledi.
Savaştan sonra Hall, Chicago Üniversitesi'nde doktora yaptı ve sonunda İngiltere'ye taşındı. Ne kendisi ne de baş kuryesi Saville Sax hakkında dava açılmadı.
Hall, 1 Kasım 1999'da 74 yaşında öldüğü güne kadar, casusluk yaptığını hiçbir zaman tam olarak kabul etmedi.
Manhattan Projesi içindeki belki de en zarar verici casus olan Klaus Fuchs, 1950'de tam bir itirafta bulundu, dokuz yıl hapis yattı ve ardından 1988'de öldüğü Komünist Doğu Almanya'ya taşındı.
Fuchs'un birkaç tutuklamaya yol açan itirafından aylar sonra, casuslar Joel Barr ve Alfred Sarant ortadan kayboldu. Bir Harvard araştırmacısının onları önde gelen Sovyet bilim adamları Joseph Berg ve Philip Georgievich Staros olarak tanımladığı 1983 yılına kadar onlardan başka bir şey duyulmadı.
Sonunda, Venona, Amerikalı William Weisband ve İngiliz H.R. "Kim" Philby tarafından ciddi şekilde tehlikeye atıldı, her ikisi de Venona'ya erişimi vardı, görünüşe göre Sovyetlere programdan bahsetti.
Venona, KGB'nin Amerikan endişeleri için kapak adlarının "Enormoz" (Manhattan Projesi), "Arsenal" (ABD Savaş Bakanlığı) ve "Banka" (ABD Dışişleri Bakanlığı) olduğunu gösteriyor.
Bir KGB mesajında, Amerikan Komünist Partisi'nin bir üyesine "Ülke Arkadaşı", Genç Komünistler Birliği'nin bir üyesine ise "Jimnastikçi" deniyordu.
Bugüne kadar NSA, Venona ile ilgili 3.000'den fazla mesajın gizliliğini kaldırdı.
Yine de KGB'nin New York ofisinden Moskova'ya gönderilen hacimli mesaj trafiğinden Venona kriptanalistleri 1944 mesajlarının sadece yüzde 49'unu, 1943 mesajlarının yüzde 15'ini ve 1942 mesajlarının sadece yüzde 1,8'ini çözebildiler.
14 Haziran 1943'te Sovyet büyükelçiliğinde Sovyetlere atom bombası projesi hakkında değerli bilimsel bilgiler veren bir casus olan "Quantum" da dahil olmak üzere, Venona trafiğinde yalnızca takma adlarıyla tanınan birçok kişinin kimliği hiçbir zaman belirlenemedi. .
Venona Projesi - Tarihçe
1943'te Ulusal Güvenlik Ajansı'nın (NSA) öncüsü olan Ordu Sinyal İstihbarat Servisi, Sovyet Diplomatik kodunu kırmaya odaklanan "VENONA" kod adlı bir proje başlattı. Nihayetinde, birkaç yıl boyunca bir dizi kriptografik atılımdan sonra, bir dizi KGB casusluk mesajı kırıldı, okundu ve atom bombası casusları da dahil olmak üzere KGB'den ilham alan yaygın casusluk çabalarının ayrıntılarını ortaya çıkarmak için keşfedildi.
VENONA'dan gelen karşı istihbarat getirisi önemliydi. FBI'a Rosenberg atom casusluk halkasının ve atom bombası programını gözetleyen bir dizi başka ajanın tanımlanmasına katkıda bulunan soruşturma ipuçlarını sağlamada etkili oldu.
11 Temmuz 1995'te Virginia, Langley'deki CIA merkezindeki bir törenle, Merkezi İstihbarat Direktörü John M. Deutch, şifreli Sovyet diplomatik iletişimlerinin VENONA çevirilerinin yayınlandığını duyurdu. Ekim 1996'da Washington DC'de CIA, NSA ve Center for Democracy tarafından desteklenen VENONA üzerine bir konferans düzenlendi. VENONA, Sovyet Casusluğu ve Amerikan Tepkisi, 1939-1957, VENONA ile ilgilenen bilim adamları için bir el kitabı olarak. Amerikan karşı istihbaratının bu bölümüyle ilgilenen herkes, İnternet'teki 2.900 Sovyet mesajına bakmanın yanı sıra VENONA cildini de kullanmalı.
Venona'nın Kısa Tarihi
1 Şubat 1943'te, Ulusal Hizmet Ajansı'nın öncüsü olan ABD Ordusu Sinyal İstihbarat Servisi, daha sonra VENONA olarak adlandırılan küçük, çok gizli bir program başlattı. VENONA programının amacı, şifrelenmiş Sovyet diplomatik iletişimlerini incelemek ve muhtemelen sömürmekti. Bu mesajlar, 1939'dan beri Sinyal İstihbarat Servisi (daha sonra ABD Ordusu Sinyal Güvenlik Ajansı olarak yeniden adlandırıldı ve genel olarak Virginia'daki karargahının bulunduğu yere göre "Arlington Hall" olarak adlandırıldı) tarafından biriktirilmişti, ancak daha önce çalışılmamıştı. Sadece haftalar önce öğretmenlik yapmış genç bir Sinyal İstihbarat Servisi çalışanı olan Bayan Gene Grabeel projeye başladı.
Biriken mesaj trafiği, Moskova'dan belirli diplomatik misyonlarına ve bu misyonlardan Moskova'ya gönderilen binlerce Sovyet diplomatik telgrafının sıralanmamış bir koleksiyonunu içeriyordu. Projenin ilk aylarında, Arlington Hall analistleri trafiği diplomatik misyonlara ve kriptografik sistem veya aboneye göre sıraladı.
İlk analiz, daha sonra farklı aboneler tarafından kullanıldığı belirlenen beş şifreleme sisteminin Moskova ile bir dizi Sovyet denizaşırı misyonu arasında kullanımda olduğunu gösterdi. Ayrıca, bir sistemin ticaret konularını, özellikle de Ödünç Ver-Kirala içerdiği ortaya çıktı. Diğer dört sistem, Moskova'daki Sovyet Dışişleri Bakanlığı'nın yurtdışındaki misyonlarıyla iletişim kurmasını içeriyor gibi görünüyordu.
Daha fazla analiz, beş sistemin her birinin yalnızca aşağıdaki abonelerden biri tarafından kullanıldığını gösterdi (toplanan mesaj trafiği hacmine göre azalan sırada listelenmiştir):
1. Ticaret temsilcileri_Lend-Lease, AMTORG ve Sovyet Hükümeti Satın Alma Komisyonu.
2. Diplomatlar_Meşru Sovyet Büyükelçiliği ve konsolosluk işlerinin yürütülmesinde diplomatik birliğin üyeleri.
3. KGB_Sovyet casusluk ajansı, merkezi Moskova'da ve yurt dışındaki Rezidanslar (istasyonlar).
4. GRU_Sovyet Ordusu Genelkurmay İstihbarat Müdürlüğü ve yurtdışı ataşeleri.
5. GRU_Deniz-Sovyet Deniz İstihbarat Personeli.
VENONA Buluşları
Şubat 1943'ün başından itibaren, trafiğin analizi yavaş ve zor oldu. Daha sonra Ekim 1943'te, Şikago Üniversitesi'nde barış zamanı arkeologu olan bir Sinyal Birlikleri yedek subayı olan Teğmen Richard Hallock, Sovyet ticaret trafiğinin kriptografik sisteminde bir zayıflık keşfetti. Bu keşif, diğer dört şifreleme sisteminde daha fazla analitik ilerleme için bir araç sağladı.
1944 boyunca, diğer uzman kriptanalistlerin becerileri, mesajların şifreleme sistemlerinden herhangi birinin kırılıp kırılamayacağını görmek için bu Sovyet mesaj trafiğine dayandırıldı. Bu kriptanalistlerden biri olan Cecil Phillips, o sırada sistemi kimin kullandığını bilmemesine rağmen, KGB tarafından kullanılan şifreleme sistemine temelden bir kırılmaya yol açan gözlemler yaptı. Mesajlar çift şifreliydi ve çok zordu. Arlington Hall'un olağanüstü kriptanalitik buluşlarına rağmen, bu KGB mesajlarının herhangi bir bölümünün standart diplomatik iletişimden ziyade okunabilmesi ve hatta KGB olarak tanınması neredeyse iki yıl daha alacaktı.
1945'te VENONA'nın şifrelerini çözebildiği, birbirine yakın üç karşı istihbarat olayı meydana geldi. İlk olarak, FBI, 1930'larda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Sovyet casusluğuyla ilgili ayrıntıları ifşa etme çabaları dikkate alınmayan Whittaker Chambers'ı dikkatle sorguladı. İkincisi, bir GRU kod memuru olan Igor Gouzenko, Ottawa'ya kaçtı. Üçüncüsü, 1945 sonlarında kıdemli bir KGB kuryesi ve yardımcı ajan işleyicisi olan Elizabeth Bentley, FBI'a gitti ve isimlerini verdi. Gouzenko'nun ifşaatları Müttefik karşı istihbarat çabaları için önemli olsa da, VENONA'nın atılımlarıyla hiçbir ilgisi yoktu. VENONA sistem ailesindekiler gibi güçlü kriptografik sistemler kolay kolay düşmez.
Ancak VENONA şifre çözmeleri, Chambers ve Bentley'in açıklamalarının doğruluğunu göstermek içindi.
1946 yazında, bir Arlington Hall analisti olan Meredith Gardener, New York'taki KGB Residency ile Moskova Merkezi arasında gönderilen KGB mesajlarının bölümlerini okumaya başladı. 31 Temmuz 1946'da, 10 Ağustos 1944'te Moskova'ya gönderilen bir KGB New York mesajından bir cümle çıkardı. Bu mesajın, daha sonraki bir analizde, Latin Amerika'daki gizli KGB faaliyeti hakkında bir tartışma olduğu ortaya çıktı. 13 Aralık'ta Gardner, 1944'teki ABD başkanlık seçim kampanyasını tartışan bir KGB mesajını okuyabildi. Bir hafta sonra, 20 Aralık 1946'da, iki yıl önce Moskova Merkezine gönderilmiş olan ve içinde bir mesaj içeren başka bir KGB mesajına girdi. Manhattan Projesi-atom bombası üzerinde çalışan önde gelen bilim adamlarının isim listesi!
Nisan sonu veya Mayıs 1947'de Gardner, Aralık 1944'te Savaş Departmanı Genelkurmay Başkanlığı'ndan birinin Sovyetlere çok gizli bilgiler sağladığını gösteren iki KGB mesajını okuyabildi.
ABD Ordusu istihbaratı G-2, Arlington Hall'dan gelen bilgilerle alarma geçti. 22 Temmuz 1947 tarihli bir Arlington Hall raporu, Sovyet mesaj trafiğinin düzinelerce, muhtemelen yüzlerce gizli isim, ANTENNA ve LIBERAL (daha sonra Julius Rosenburg olarak tanımlanacak) dahil birçok KGB ajanı içerdiğini gösterdi. Bir mesaj, LIBERAL'in karısının adının "Ethel." olduğundan bahsediyordu.
G-2'nin asistanı General Carter W. Clarke, FBI irtibat subayını G-2'ye çağırdı ve ona Ordunun Sovyet istihbarat servisi trafiğine girmeye başladığını ve trafiğin Birleşik Devletler'de büyük bir Sovyet casusluk çabasını gösterdiğini söyledi. Devletler.
General Carter W. Clarke
FOTOĞRAF
Ekim 1948'de FBI özel ajanı Robert Lamphere, VENONA casusluk materyali için FBI irtibat ve vaka kontrolörü olarak tam zamanlı olarak VENONA Projesine katıldı. Ayrıca, 1948'de İngilizler VENONA çabalarına katıldılar, özellikle de sinyal istihbarat servisleri Arlington Hall'a tam zamanlı analistler atadı. VENONA'nın uzun yıllar boyunca, büyük ölçüde Robert Lamphere ve Meredith Gardner'ın ilk çabalarının bir sonucu olarak, iki ABD kurumu ve Birleşik Krallık arasında mükemmel bir işbirliği vardı.
Robert Lamphere
FOTOĞRAF
VENONA'daki kapak adları
VENONA mesajları yüzlerce gizli isimle doldurulur (Sovyet istihbarat subaylarının ve ajanlarının, yani casusların veya işbirliği yapan kaynakların yanı sıra şifreli mesajlarda tartışılan kuruluşlar, kişiler veya yerlerin kimliklerini gizlemek için gerçek isimlerin yerine kullanılan tanımlamalar) ). Bir dizi tanınmış kişi de kapak adlarıyla belirtilirken, bu kategorideki diğerleri mesajların metninde adlarıyla görünür. Aşağıdakiler VENONA külliyatından elde edilen kapak adlarının örnekleridir:
|Kapak adı||Doğru isim|
|KAPITAN||Başkan Roosevelt|
|ANTEN (daha sonra LİBERAL)||Julius Rosenberg|
|BABİL||San Francisco|
|CEPHANELİK||ABD Savaş Departmanı|
|BANKA||ABD Dışişleri Bakanlığı|
|ENORMOZ||Manhattan Projesi/A-bomba|
|ANTON||Leonid Kvasnikov, KGB|
Arlington Hall ve FBI, kimliklere yönelik gizli adları inceledi ve bunları gizli ad aileleri halinde gruplandırdı. Bazı kapak adları mitolojiden geldi, bazıları Rusça verilen adlardı ve diğerleri balık adlarıydı, vb. KAPITAN bağlamdan kolayca Başkan Roosevelt için iyi bir kapak adı olarak tanımlandı, ancak yine de kapak adı daha düşük düzeydeki kişilerinkilerden daha fazlaydı. PRINCE, DUKE ve GOD adlı KGB ajanları dahil. Diğer KGB varlıkları sadece BOB, TOM ve JOHN iken, Elizabeth Bentley GOOD GIRL kapak adına sahipti. Çok nadiren, KGB bir kapak adı seçerken dikkatsizdi. Örneğin, KGB ajanı Boris Moros için FROST gizli adı kullanıldı. "Don" kelimesinin Rusça karşılığı Moroz'dur."
VENONA Çevirileri
Çevrilmiş yaklaşık 2.200 VENONA mesajı vardı. Halka sunulan VENONA çevirileri genellikle beklenmedik bir şekilde yakın bir çeviri tarihi gösterir, çünkü güçlü kriptografik sistemlerin kırılması, deneme yanılma ve ek keşiflere yol açan yeni keşiflerin yeniden uygulanmasını gerektiren yinelemeli bir süreçtir. Sonuç olarak, yeni keşifler daha fazla metnin şifresinin çözülmesi ve anlaşılmasında ilerleme sağladığından, bir mesaj yıllar içinde birçok kez yeniden işlenmiş olabilir. Kısmi bilgiler, 1947 gibi erken bir tarihte birçok mesajda mevcuttu ve daha sonra o yıl FBI'a sağlandı. 1944 ve 1945 yılları arasında Moskova ile New York ve Moskova ile Washington arasında kırılabilecek olan KGB mesajlarının neredeyse tamamı 1947 ile 1952 arasında az ya da çok kırıldı.
Çevrilen mesajlarda hala okunamayan boşluklar var. Bunlar, "kurtarılmamış" veya "kurtarılamaz" kod grupları olarak belirtilir. Bu, kriptanalistlerin mesajların bu kısımlarını kıramadığı anlamına gelir.
Başarı oranı
VENONA mesajlarının seri numarası, KGB ve GRU'nun Moskova ile denizaşırı alıcılar arasında binlerce mesaj gönderdiğini gösteriyor. Gönderilen ve alınan toplam mesajların yalnızca bir kısmı kriptanalistler için mevcuttu. İstismar edilen mesajlar hiçbir zaman gerçek zamanlı olarak istismar edilmedi. 1946'da Meredith Gardner, 1944'ün KGB mesajları üzerinde çalışıyordu.
Arlington Hall'un VENONA mesajlarını okuma yeteneği, temeldeki kodun, önemli değişikliklerin ve hacim eksikliğinin bir işlevi olduğundan sivilceli idi.
KGB New York ofisinden Moskova'ya giden mesaj trafiğinin 1944 mesajlarının yüzde 49'u ve 1943 mesajlarının yüzde 15'i okunabilirdi, ancak bu 1942 mesajlarının sadece yüzde 1,8'i için geçerliydi. 1945 KGB Washington ofisinden Moskova'ya gönderilen mesajların yalnızca yüzde 1,5'i okunabilirdi. 1943 GRU-Donanma Washington'dan Moskova'ya mesajların yaklaşık yüzde 50'si okundu, ancak hiçbiri başka bir yıla ait değildi.
VENONA Mitleri ve Yanlış Anlamalar
Bir dizi kitap ve makalede yazılanlara rağmen, Arlington Hall VENONA'nın atılımlarını yalnızca alın teri analizi yoluyla yaptı. Ana analitik atılımların yapıldığı yıllarda, Teğmen Richard Hallock, Cecil Phillips veya Meredith Gardner ve meslektaşları için kayıp, keşfedilmiş veya savaş alanında kurtarılmış Sovyet kod kitaplarından hiçbir kriptanalitik yardım yoktu. Kısmen yanmış bir kod kitabının fotokopisinin (1945'te ABD Askeri İstihbaratı tarafından ele geçirildi) bir başka kriptanalitik buluştan sonra VENONA kripto grafik sistemleriyle ilişkili olduğu 1953 yılına kadar keşfedilmedi. VENONA mesajlarının başarılı bir şekilde çözülmesi, Arlington Hall'daki sıkışık ofislerinde uzun saatler boyunca çalışan zeki ve kendini adamış küçük bir grup kadın ve erkeğin bir analiz zaferiydi.
KGB New York İkametgahından Moskova Merkezine Mesajlar
1939-1941 yılları arasında New York ve Moskova arasındaki KGB ve GRU iletişimleri, kırılamayan kriptografik sistemlerde olmasına rağmen, New York_Moscow KGB ve GRU mesaj sayılarının bu yıllar arasında karşılaştırılması, en azından Amerika Birleşik Devletleri'nde, GRU, o zamana kadar daha aktif Sovyet istihbarat teşkilatı olabilirdi. Örneğin, 1940 yılında, NY GRU Moskova'ya tahmini 992 mesaj gönderirken, KGB sadece tahmini 335 mesaj gönderdi. Ayrıca, 1944 ve 1945 mesajlarının sonraki çevirileri, bir dizi KGB casusluk şahsiyetinin daha önce GRU varlıkları (veya muhtemelen GRU kontrolü altındaki COMINTTERN ajanları) olduğunu göstermektedir. 1942'de yaklaşık 1.300 KGB New York_Moscow mesajı vardı, ancak yalnızca 23'ü başarıyla çözüldü ve çevrildi. Ancak 1943'te, 200'ün üzerinde şifresi çözülmüş ve çevrilmiş 1300'den biraz fazla mesaj vardı.
COMINTTERN ve Sovyet İstihbarat Hizmetleri
COMINTTERN (Komünist Enternasyonal), devrim davasını ilerletmek için Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere çeşitli ülkelerin ulusal komünist partileriyle irtibat kuran, Sovyet kontrollü bir örgüttü. Moskova, COMINTTERN aygıtı aracılığıyla taraflara rehberlik, destek ve emirler verdi. Bununla birlikte, Stalin 1943'te COMINTTERN'i alenen dağıttı. 12 Eylül 1943'te tüm istasyonlara bir Moskova mesajı, bu olayla ilgili 142 numaralı mesaj, VENONA çevirilerinin enter korpusundaki en ilginç ve tarihsel olarak önemli mesajlardan biridir. Bu mesaj, KGB'nin COMINTTERN ve ulusal Komünist partilerle olan bağlantısını açıkça ortaya koymaktadır. Mesaj, COMINTTERN'in dağıtılmasından sonra Komünist Parti içindeki istihbarat kaynaklarının ele alınmasına ilişkin talimatları detaylandırıyor. Moskova-Canberra mesajının çevirisi, tüm Rezidanslara gönderilenlerin şifresi başarıyla çözülen tek mesajdı.
Amerika Birleşik Devletleri'nde KGB Örgütü
VENONA döneminde, KGB'nin New York, Washington ve San Francisco'da ABD İkametgahları vardı__sonuncu ikamet yeri Aralık 1941'e kadar kurulmadı (veya muhtemelen yeniden kurulmadı). Los Angeles'ta da bir coğrafi Alt İkametgah vardı.
Çeviriler, KGB New York Residency'nin üç resmi kurumsal koruma düzenlemesi altında çalıştığını gösteriyor: Sovyet Konsolosluğu, ticaret
misyon (AMTORG/Sovyet Hükümeti Satın Alma Komisyonu) ve Sovyet haber ajansı TASS. Diğer KGB memurları, Satın Alma Komisyonu kapsamında Amerika Birleşik Devletleri'nin çeşitli yerlerinde, genellikle Borç Verme-Kiralama konularında çalışan fabrika müfettişleri olarak çalıştı.
1942'de General Vassili M. Zubilin (gerçek adı: Zarubin), New York'ta KGB Sakini (şefi) idi. VENONA'da MAXIM mahlasıyla tanınan Zubilin, birçok KGB telgrafına imza attı. Karısı Elizabeth, VARDO lakabına sahip bir KGB albaydı. Zubilin/MAXIM'in Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kıdemli KGB subayı olduğuna dair işaretler var. Örneğin, Washington'daki KGB İkametgahı, Zubilin oraya vardıktan sonra 1943'ün sonlarına kadar mesaj göndermedi. Ondan önce New York, Washington'a casusluk mesajları gönderdi.
Yurtdışındaki tüm KGB Rezidansları, Moskova Merkezinin Birinci Baş Müdürlüğü (Dış İstihbarat) altına girdi. VICTOR lakaplı Teğmen General Pavel Fitin, Birinci Baş Müdürlüğü yönetti ve Konutlardan gelen VENONA mesajlarının çoğu ona yöneltildi.
New York'taki KGB memurlarının çoğu veya tamamı Birinci Baş Müdürlük için çalışsa da, günlük operasyonları KGB'nin "Hat" dediği şeyle tanımlandı. VENONA çevirilerinde bir dizi Satırdan bahsedilmiştir ve bunların uzmanlığı ya tanımlanabilir ya da kolayca çıkarılabilir. Bunların hepsi olmasa da bazıları 1942-43 mesajlarında görülebilir:
Hat Hedefi veya İşlevi
KhU Hattı: Manhattan Projesi, jet motorları, roket motorları, radar dahil olmak üzere yüksek teknoloji hedefleri (Julius Rosenberg'in grubu bu Hat altında çalıştı).
Beyaz Hat: Muhtemelen Beyaz Ruslara karşı çalıştı.
Beşinci Hat: Sovyet Tüccar Filosunun Güvenliği (muhtemelen Moskova Merkezindeki İkinci Baş Müdürlüğün iç karşı istihbaratına bağlı.
İkinci Hat: Sovyet devletini ilgilendiren milliyetçi veya azınlık grupları izlemek (örneğin, Ukraynalılar).
Teknik Hat "quotA": Belge sahteciliği gibi özel işler.
Fellow Countryman Line: Amerikan Komünist Partisi ile İrtibat.
Cover Line: KGB görevlisinin kurumsal veya kişisel kimliği.
VENONA materyallerinde atıfta bulunulan diğer kuruluşlar arasında, Moskova Merkezindeki Sekizinci Departman, siyasi istihbaratı değerlendiren ve Merkez-KGB karargahının telgraflarını şifreleyen ve şifresini çözen özel şifre ofisini ve muhtemelen COMINTTERN karargahı anlamına gelen "House" veya "Big House"u içerir. Moskova (her ne kadar bazen Moskova Merkezi için birbirinin yerine kullanılıyor gibi görünse de).
New York'taki KGB Residency tarafından gönderilen telgraflar genellikle Mukim (MAXIM, LUKA veya MAJ) tarafından imzalanır ve Birinci Baş Müdürlük başkanı VIKTOR'a gönderilirdi. Moskova Merkezi ona 1944'te özel yetki verdiğinden, bazen KhU Hattının başı olan ANTON mahlasıyla telgraflar imzalandı. Özel durumlarda, telgraflar PETROV'a gönderildi veya ondan alındı. ancak Sovyet güvenlik aygıtı, PETROV da VN olabilirdi Beria'nın başlıca yardımcısı olan Merkulov, muhtemelen 1943'ün ikinci yarısından itibaren KGB operasyonlarını yönetti.
En azından New York İkametgahı örneğinde, KGB'nin, COMINTTERN'in dağılmasının etkisini sıralarken, casusluk faaliyetlerini daha iyi organize etmeye çalışırken, muhtemelen ne olduğunu görüyoruz. KGB'nin casusluktan ziyade klasik bir COMINTTERN metodolojisi olan yıkım fırsatları sunan Avrupalı ve Latin Amerikalı komünistlere de kayda değer bir ilgi duyduğunu görüyoruz. Bununla birlikte, New York İkametgahının bu dönemde birçok casusluk varlığı vardı ve saldırgan, hatta pervasız ve insanları hassas pozisyonlara yerleştirmeye veya yerleştirmeye çalışırken yaratıcıydı.
Bir Sovyet Yasadışının faaliyetleri: MER/ALBERT (kumaşçı olarak çalışan KGB subayı Iskak Akhmerov'un takma adı) VENONA'da görülüyor ve bu da Sovyet istihbaratı tarafından kullanılan Yasadışı kişiler hakkında bir fikir veriyor. Her ne kadar sadece Akhmerov'un faaliyetleri ve bir GRU-deniz operasyonunun bir yasadışı olayla ilgili olduğu biraz ayrıntılı olarak sunulsa da, bahsedilen az sayıda başka yasadışı vakası vardır. Bir Yasadışı, genellikle resmi Sovyet kurumlarıyla görünür bir bağlantısı olmayan bir takma ad altında faaliyet gösteren bir Sovyet vatandaşı, bir KGB veya GRU memuruydu. Yasadışı kişilerin diplomatik dokunulmazlıkları yoktu, genellikle ülkeye yasadışı yollardan giriyorlardı - bu nedenle terim.
Washington KGB İkametgahı
Atom bombası projesi gibi yüksek teknolojili hedeflere karşı çalışan ajanları dışında, en önemli KGB kaynakları Washington DC'deydi. 1943'ün sonlarında Washington Residency bazı ajanlarını yönetmeye başladı, ancak 1945'e kadar nihayet ajanlarının çoğunun sorumluluğunu üstlenmediler. New York'ta KGB Sakini olan Vassili Zubilin, 1943'te Washington'a taşındı ve Yerleşik oldu. Onun hareketinden sonra, Washington İkametgahı artan hacimde mesajlar göndermeye başladı. Zubilin 1944'te Moskova'ya geri çağrıldığında, Washington'da onun yerini VADIM mahlası olan Anatoliy Gromov aldı. Gromov (gerçek soyadı Gorsky) aynı zamanda otuzlu yaşlarının sonlarında kıdemli bir subaydı ve önceki dört yıl boyunca Londra'da KGB Sakini olarak hizmet etmişti. Amerikalı casus ve KGB kuryesi Elizabeth Bentley, onu yalnızca "Al" olarak tanıyordu.
New York Casusluk Operasyonları'nın 151The New KGB
1944'te, Stepan Apresyian olduğuna inanılan MAJ, New York'ta KGB Sakini oldu. Mukim yardımcısı veya astı SERGEJ'in Moskova Merkezi'ne yaptığı şikayete göre, MAJ daha önce yurt dışında görevlendirilmemiş genç, deneyimsiz bir subaydı. Apresyian yaklaşık 28 yaşındaydı ve New York'ta konsolos yardımcısı kılığında ameliyat yapıyordu. MAJ'in neden erken KGB rütbesine yükseltildiğini bilmesek de, KGB casusluk operasyonlarında başka büyük değişiklikler de oldu.
Moskova Merkezi ve New York İkametgahı, Jacob Golos (ZVUK lakabı) ve Greg Silverman (PEL ve ROBERT lakabı) gibi Amerikan Komünistleri tarafından KGB adına işletilen bazı mevcut casusluk ağlarının daha doğrudan kontrolünü ele geçirmeyi amaçlıyordu. Ve MAJ'ın Moskova'ya bildirdiği gibi, KGB'nin Komünist Parti içinden toplanmayan casusluk ağlarına ihtiyaç duyacağı zaman gelebilir.
Bütün bunlar COMNINTERN'in dağılmasıyla ilgilidir. Geçişe Amerikan casusları, Greg Silverman ve Elizabeth Bentley ile onların bazı ajanları karşı çıktı. Moskova'nın kendilerine güvenmediğinden ve pratik bir mesele olarak KGB'nin, memurlarını eski muhafız Komünist Parti kontrolörlerini atlayarak ajanlarla doğrudan temasa geçirirse casusluk operasyonlarını yürütmede daha az başarılı olacağından şikayet ettiler. Belki de bunu dikkate alan KGB, Yasadışı Albert'i casusluk operasyonlarına dahil etti. Silvermaster, Elizabeth Bentley, onların bazı ajanları ve "yeni ağ"ın üyeleri artık Albert'in kontrolü altına girecekti.
KGB Operasyonları
VENONA materyallerindeki bilgiler, o zamanın KGB ticaretini (yani, casusluk ve karşı casusluğun pratik araç ve yöntemlerini) çok detaylı bir şekilde ortaya koymaktadır. VENONA mesajlarının çoğu operasyonel/ticari konularla ilgilidir. Yurtdışındaki KGB istasyonları tarafından toplanan verilerin hacmi telgrafla rapor edilemeyecek kadar büyüktü, bunun yerine VENONA mesajları, gizli belgelerin fotokopilerinin kurye ile Moskova'ya gittiğini gösteriyordu.Bir çeviride, New York'taki KGB, Moskova'ya, ROBERT adlı ajanlarından 56 rulo film aldığını ve bu gizli malzeme hazinesinin kurye ile Moskova Merkezine gönderileceğini bildirdi.
VENONA çevirilerindeki bilgiler, bu gizli toplantıların güvenliğine büyük önem verilerek, ajanlarıyla toplantılar düzenlemede KGB'nin çalışma şeklini açıklar. Diğer mesajlar, FBI'ın karşı gözetimine, dinleme cihazlarının tespitine ve ABD'deki Sovyet personelinin sadakatini sağlamaya karşı KGB karşı önlemlerini açıklar. Özellikle büyüleyici bir dizi VENONA mesajı, KGB'nin San Francisco ve diğer ABD limanlarındaki ticari gemilerden firar eden Sovyet denizcilerini bulma çabalarını anlatıyor. En ilginç mesajlardan bazıları, KGB değerlendirmesini ve Amerikan Komünistlerinin casusluk çalışması için işe alınmasını detaylandırıyor.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki KGB ve GRU Casusları ve Varlıkları
VENONA çevirilerinde bulunan 200'den fazla isim verilmiş veya gizli isim verilmiş kişi, o zamanlar Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan kişiler, mesajlarında KGB ve GRU tarafından gizli varlıkları veya bağlantıları olarak iddia edilmektedir. Bu kişilerin birçoğunun kimliği tespit edildi, birçoğunun kimliği tespit edilemedi. Bu yaklaşık 200 kişi, yine VENONA'da bulunan birçok KGB ve GRU memurundan ayrıdır. Böyle bir varlık, ROBERT, VENONA çevirilerinde birkaç düzine kez bulunur. Diğer kapaklı kişiler sadece birkaç kez bulundu. New York KGB trafiğindeki tanımlanamayan kapak adlarının çoğu üç veya daha az kez görünüyor
VENONA Programına Karşı KGB Casusluğu
Sinyal istihbaratı dışındaki bir dizi kaynak, KGB'nin ABD'nin Sovyet iletişimini incelemeye başladığını erken öğrendiğini ortaya koyuyor. 1945'in sonlarında, KGB ajanı Elizabeth Bentley FBI'a KGB'nin ABD'nin 1944'teki çabaları hakkında bazı sınırlı bilgiler edindiğini söyledi. Kim Philby, Washington, D.C.'ye atandığı sırada,
1949-1951, ara sıra VENONA hakkında tartışmalar için Arlington Hall'u ziyaret etti, ayrıca resmi görevlerinin bir parçası olarak düzenli olarak VENONA çevirilerinin özetlerinin kopyalarını aldı. Sovyetler, Arlington Hall'un neyi başardığını bilseler de, hiçbir şekilde mesajı geri alamadılar.
Rosenberg/Atom Bombası Casusluk Mesajları
Atom bombası casusluk mesajlarıyla ilişkili olduğu belirlenen 49 VENONA çevirisinin ikisi hariç tümü KGB trafiğidir, biri GRU, diğeri Sovyet diplomatik mesajlarıdır.
Bu mesajlar Julius ve Ethel Rosenberg, Harry Gold, Klaus Fuchs, David ve Ruth Greenglass ve diğerlerinin bazı gizli faaliyetlerini ifşa etmektedir. Atom bombası casusluğuyla bağlantılı PERS adlı kişinin oynadığı rol, bugüne kadar tanımlanamadı.
VENONA mesajları, ANTON gizli adı olan KGB subayı Leonid Kvasnikov'un Amerika Birleşik Devletleri'ndeki atom bombası casusluğunun başında olduğunu, ancak kontrolü altına giren Rosenberg'ler gibi, ABD jet uçağı programı gibi birçok başka yüksek teknoloji casusluk hedefi olduğunu gösteriyor. radar ve roketlerdeki vs. gelişmeler. Çoğu VENONA mesajında olduğu gibi, Rosenberg mesajları da KGB ağ kontrolü ve ticari konularla ilgili çok fazla bilgi içerir.
Elizabeth Bentley
1945'te, aynı zamanda bir casus ağı işleten ve kurye olarak hizmet veren bir KGB ajanı olan Elizabeth Bentley, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Sovyet casusluğunu ve onun içindeki rolünü açıklamak için FBI'a gitti. FBI'a KGB'ye gizlice bilgi sağlayan pek çok ismin güven pozisyonundaki 151 kişiyi belirttiği 100 sayfalık bir açıklama yaptı. Ancak, herhangi bir belgesel kanıt getirmedi. Hiçbir casusluk kovuşturması, doğrudan suçlamalarından kaynaklanmadı. Yıllar boyunca Kongre önünde ve mahkemede ifade verdi ve ayrıca casusluk kariyeri hakkında bir kitap yayınladı. Elizabeth Bentley tartışmalı bir figürdü ve onun bilgisini iskonto eden birçok kişi vardı. Bayan Bentley, VENONA çevirilerinde (UMNITSA, GOOD GIRL ve MYRNA kapak adları) ve FBI'a adını verdiği düzinelerce KGB ajanı ve memuru gibi görünüyor. VENONA, Bayan Bentley'nin FBI'a sağladığı Sovyet casusluğu hakkındaki bilgilerin çoğunu doğruluyor.
Elizabeth Bentley
FOTOĞRAF
Boris Morros
Boris Morros, Bayan Bentley gibi, Soğuk Savaş'ın bir başka tartışmalı figürüydü. 1959'da sık sık eleştirilen bir kitap yazdı, Karşı Casus Olarak On YılımKGB ile uzun süredir devam eden ilişkisini ve FBI'a gitme kararını ABD'deki KGB operasyonlarının hikayesiyle anlattığı filmde. Kitapta Zubilin ve Jack Soble dahil olmak üzere VENONA'da adı geçen çeşitli kişilikler hakkında yazdı. Morros, VENONA'da FROST kapak adı olarak görünür. Morros kitabında, KGB ajanı Alfred Stern'in Morros tarafından yönetilen bir müzik şirketini KGB cephesi ve uluslararası istihbarat operasyonları için bir kılıf olarak finanse etmek için kendi parasını nasıl sağladığını anlattı. VENONA-Stern'de (LUI kapak adı) bu operasyon onaylandı, onun "130.000 dolarlık yatırımının tükendiğini" ve ayrıca "yardımcı olma arzumu yeniden teyit etmek istiyorum" dediği aktarılıyor. Kaynaklarım her türlü sağlam yapıcı amaç için yeterlidir."
Donald Maclean
Uzun zamandır KGB ajanı Donald Maclean, takma adı HOMER, 1940'larda Washington'a gönderilen kıdemli bir İngiliz diplomat, 1944'te gönderilen birkaç VENONA mesajında bulundu. VENONA'dan gelen bilgiler nedeniyle etkisiz hale getirildi. Sınırlı bir pencereden gelen Washington mesajlarının yalnızca küçük bir kısmı okunduğundan, Maclean'ın katılımına yalnızca bir bakış, ancak Sovyetlere sağladığı önemli bilgilerin türünü görmek için bolca fırsat var.
HOMER, Rusça kapak adı GOMER yazımının İngilizce yorumudur. (Rusçada kullanılan Kiril alfabesinde, Roma alfabesinin "quoth" sesini temsil eden bir harf yoktur ve yabancı kelimeler düzenli olarak Kiril alfabesinde "quotg" eşdeğeri ile yazılır.)
İlk günlerde Arlington Hall'un ana VENONA analisti Meredith Gardner, HOMER mesajlarını 1947/48 gibi erken bir tarihte kırmaya başladı, ancak kapak adı mesajlarda GOMMER (bir KGB yanlış yazım) olarak çeşitli şekillerde temsil edildiğinden hikaye hemen bir araya gelmedi. GOMER, G. ve "Material G." Başlangıçta, bunların hepsinin aynı kişiye referanslar olduğu açık değildi, özellikle hem New York hem de Washington trafiği söz konusu olduğundan ve Gardner önce NYC trafiğinde çalıştı.
Perspektif
VENONA programı, Arlington Hall kod kırıcılarının kullanımına açık olan KGB ve GRU mesajlarıyla ilgiliydi. Toplanan mesajların çoğunun şifresi başarılı bir şekilde çözülmedi ve döneme ait KGB ve GRU arşivlerinin yayınlanması dışında, VENONA mesaj külliyatında temsil edilen KGB ve GRU faaliyetleri hakkında asla daha fazla bilgi sahibi olamayabiliriz.