YZ destekli yazılım şirketi Drive.ai’ın başkanı Carol Reiley otomobillerin bizlerle konuşmasını istiyor.
Çogu kişinin sürücüsüz otomobillerle ilk deneyimi bir kenarda durup bakmaktır.
O yüzden de görevimizin bir parçası şeffaflık, yani araçlarımızın niyetlerini yayalara iletebilmesini sağlamak. Aracın tavanına monte edilmiş LED ya da lazerle yere yansıtılan görüntüler sözcükler, hatta simgeler aracılığıyla iletişime izin verebilir. Mavi bir ışık kullanarak aracın kendi kendine sürüş kipinde olduğunu insanlara belirtebilirsiniz. Unutmayın ki renk körleri bile maviyi görebilir.
Aracın içindeyse derin öğrenme yöntemiyle araca bir şeyler öğreten yapay zekâdan yararlanıyoruz. Belirli özelliklerin (şerit çizgileri, refüjler, bisikletliler) tanınmasını sağlayan neredeyse sonsuz sayıda “eğer, öyleyse, değilse” ifadesi yaratmak istemiyoruz. Yollarda gerçekleşebilecek olayların gelişigüzelliği düşünülürse böyle bir şeyi kodlamak hiç kullanışlı değil. Bizim yaptığımız türden bir “derin sürüş” nesneleri ve niyetleri tanımlayabiliyor, veri yığınlarını işleyebiliyor. Harita oluşturmaktan nesneleri tanımlamaya, algılayıcılardan gelen girdileri birleştirmeye kadar her işte bundan yararlanıyoruz. Derin öğrenme örneklerden ders alarak daha pürüzsüz sürüş sağlıyor. Araçtaki kesik kesik hareketlerin önüne geçip daha doğal bir his veriyor.
Tabii bir de otomobil kendi kendine gittiğinde günün iki saatini kazanmak var. Bunun gelecekte bir uygulama patlamasına yol açacağını düşünüyoruz. Otomobili bir bilgisayar platformu olarak düşünürseniz. burası sizin üçüncü yaşam mekânınız olacak. Olay sadece A noktasından B noktasına gitmek değil. Cep telefonunuzun içinde oturmak gibi düşünün.