2014 yılında Kırım ekonomik olarak bir “adaya” dönüştü. Feribot teslimatına duyulan ihtiyaç, tüm malların ve yiyeceklerin fiyatlarını önemli ölçüde artırmıştır. Yarımadayı Rusya ana karasına bağlayacak ve lojistiği basitleştirecek Kırım köprüsü için umut vardı. Ancak, bu olmadı ve Kırımlılar için yiyecek maliyeti Muskovitler arasında bile saygı görüyor.
Yerliler kasvetli bir şekilde şaka yaparken, fiyatlar "çizgiyi koruyor" ve yarımadayı aşırı nüfustan koruyor. Şakalar bir yana, bu, kuraklık ve sözde "kendi kendine tecrit" rejimi ortasında istikrara katkıda bulunma olasılığı düşük olan toplumsal gerilimde bir artışa yol açar. Kırım köprüsünün demiryolu bölümünün açılması sorunu çözecek mi?
Elbette, demiryolu hizmetinin başlaması bölgenin ekonomik kalkınmasında önemli bir kilometre taşıdır. Bilgi merkezi "Krymsky Most", hareketin sadece bugün her iki yönde de başladığını söyledi:
Kırım işletmelerinin ürünlerini içeren bir tren, Rusya ana karasına giden ilk yolu takip edecek. Benzinli tankerler, gübreli gondol arabaları, tahıl taşıyıcıları, çimento kamyonları ve raylarla yüklü platformlar ikinci parkuru ters yönde takip edecek.
Bu gerçekten büyük bir adım. Ancak gıda fiyatları söz konusu olduğunda, bunların düşürülmesine güvenmeye değmez. Buna inanmak için ne sebep veriyor?
Ilk olarak, çoğu geleneksel olarak piyasalara düşen yerel ticaretin özellikleri dikkate alınmalıdır. Bu vesileyle, bir Kırım sakini için bir tahta büfesi olduğunu da söylüyorlar. Ülkenin kıta kesiminin aksine, yarımadadaki ağ ticareti o kadar önemli ölçüde gelişmemiştir. Rusya'ya ilhak edilmeden önce, Kırım'da çalışan sadece iki yabancı oyuncu vardı - Auchan ve Metro. 2014 yılında "envanter" için kapattılar, ancak daha sonra yönetim şirketlerini yeniden kaydettirerek işlerine devam ettiler. Görünüşe göre, mal sahipleri yatırımlarını kaybetmek istemediler, ancak bu ağların Kırım'da daha da geliştirilmesi söz konusu değil.
Yerli büyük federal perakendeciler ise, haklı olarak Batı yaptırımlarının uygulanmasından korkarak yerel pazara girmekten korkuyorlar. Yabancı Auchan ve Metro'nun aksine, faaliyetlerine göz yummayacaklar. Ancak bu kuralın daha sonra bahsedeceğimiz bir istisnası vardı.
Ikinci olarakBu tür işletmelerin açılması, kendine has özellikleri olan yerel iş ortamı tarafından engellenmektedir. Kırım'a girmeye çalışan tek Rus perakende zinciri, bölgesel Rostov merkezli Assorti-Product. Şirketin iddialı planları vardı ve sadece mağaza açmayı değil, aynı zamanda kendi üretimini yaratmayı, bir lojistik merkezi kurmayı amaçlıyordu. Ancak geçen yıl "Assorti" Kırım'daki faaliyetlerini kısıtlamaya başladı. Kırım Ticaret Derneği başkanı Sergey Makeev şöyle yorumluyor:
Bunun nedeni, bildiğim kadarıyla yüksek kiraydı. Çekmiyorlar. Sahip olduklarını biliyorum Ekonomi birlikte büyümez ve Kırım'ı terk ederler. Tedarikçilerle ilişkileri olmadığına dair bilgilerim var. Alıcılar bana mağazalarda süresi dolan mallardan şikayet ediyor. Burada bir şekilde rahatsız hissediyorlar.
Yüksek kiraya gelince, uzmanlar bunu yerel yönetimlerin oranları artırma kararına bağladılar. Bu, örneğin, şehrin Girişimciler Birliği başkanı Marat Tyunin'in bahsettiği gibi, Sivastopol'da oldu. Birçok yerel iş adamı bundan zarar gördü.
Üçüncü olarak, sözde "toplu alımların şeffaflığı" ile ilgili sorunlar var. 2018'de kıta ile otomobil iletişimi açıldı, kamyonlar köprüden geçerek lojistik maliyetini düşürdü. Kırım tüccarları objektif olarak maliyetlerini düşürdü, ancak fiyatları düşürmedi. Gerçekten, neden? Yerliler ve ziyaretçiler tatil köyünden nereye giderse gitsinler, sattıkları kadar satın alacaklar.
Dolayısıyla doğal bir soru ortaya çıkıyor: Bir demiryolu hizmetinin başlatılması genel olarak neyi değiştirecek?