Genç Fatih'i idmanlarda izlerken, imza alan, onunla birlikte fotoğraf çektiren birçok hayranıyla birlikte gördüm. Gayet mütevaziydi.
Dün akşam da sahada adeta bir kahramandı. Her tehlikeli bölgeye o koştu. Allah nazardan saklasın.
Şımarmayacağını biliyorum, çünkü arkasında bakmakla yükümlü olduğu kişiler var.
İlie'nin bitirici noktalardaki çabukluğu, gol koklaması, yılmadan mücadelesi vardı. Osman sol kanatta hem hücuma kalktı, hem defans yaptı; oyunda vardı.
Ergün, görünmez bir kahramandı. Hem mücadele ediyor, hem sinsice milimetrik paslar atıyordu. Hagi de bir duruyor, bir parlıyor, takımını yönetiyordu.
Hakan Şükür uzun zaman sessiz kaldı. Ancak attığı gol tam kendine yakışır bir goldü. Bu isimler kahramanlar arasında yer alırken, Tugay en kritik pozisyonda gol kaçırıyordu. Attığı paslar da yerini bulamayınca kendi kendine isyan ediyordu.
Popescu'yu vallahi göremedim. O hala adapte olma devresinde. Sakatlanıp çıkana kadar Filipescu'nun da oyunda olup olmadığı belli değildi. Dün Galatasaray maçı yukarıda saldığım kahramanlar sayesinde kazandı. Zaten bu kadar kahramanın olursa her zaman maç kazanırsın, öbürleri de kaynayıp gider...