Sözleşmenin geçmişi
Alaska'yı ilk açan, 1648'taki Semen Dezhnev'in bir seferiydi. Ayrıca, Alaska’da XVII-XVIII yüzyıllarda Alaska’da bir Rus yerleşim Kangovey (Kymgovey) olduğuna dair kanıtlar var. Versiyonlardan birine göre, Kungovey'in ilk sakinleri, 1648'te batmış ve kayıp olduğu düşünülen Semyon Dezhnev'in keşif gezisinden birkaç düzine denizci idi.
1732'te Saint Gabriel gemisindeki Mikhail Gvozdev, Galler Prensi Prens yakınındaki Alaska sahiline ulaştı. Gvozdev, Boğaz'ın kıyılarını tarif eden Seward yarımadasının kıyılarını inceledi. 1741'te Bering seferi, Aleutianları ve Alaska kıyılarını keşfetti. 1772'te, ilk kalıcı Rus yerleşimi Unalaska adasında kuruldu. 1784'te, Shelikhov seferi Kodiak Adası'na geldi ve bir yerleşim kurdu. Kodiak, Rus Amerika'nın ilk başkenti oldu. 1799'te, Mikhailovsky Kalesi (Sitka) kuruldu. Kale, Kızılderililerle olan çatışma sırasında tahrip edildi, ancak yeni bir yerde yeniden inşa edildi. Yeni yerleşim Novoarkhangelsk seçildi. 1808, Novoarkhangelsk, bölgenin yeni başkenti oldu. 1812, en güneydeki yerleşim yeri olan Fort Ross tarafından kuruldu.
1780 tarafından. Alaska iki büyük ticaret şirketi tarafından yönetildi: Shelikhova - Golikova ve Lebedeva - Lastochkina. Ancak, "Shelikhovtsy" yarışmayı kazandı. 1798’te “Kuğular”, Rusya’yı terketmek zorunda kaldı. Bölgede, Shelikhov'un mirasçılarına ve eski yoldaşı Golikov'a ait şirketler tam bir tekel aldı. 1799'ta, yerli girişimcilerin ve bürokrasinin çıkarlarını temsil eden Rus-Amerikan Şirketi (RAC) tamamlandı. Şirketin kurucularından ve gayri resmi başkanlarından biri Nikolai Rezanov idi. Şirketin merkezi Irkutsk'ta bulunuyordu. Rusya, Sibirya Genel Valisinin ve ardından Doğu Sibirya Genel Valisinin (1822 yılından) bir parçasıydı.
İskender’in saltanatına, Rusya’nın Pasifik sınırlarına erişiminin ve Amerika’daki Rus mülklerinin aktif sömürgeleştirilmesinin destekçisi olarak başladığına dikkat edilmelidir. Rezanov'u tercih eden RAC'ın hissedarlarından biriydi ve Baranov'u teşvik etti, Kruzenshtern’in “Ümit” ini kendi pahasına donattı ve yeni Rus dünya turları fikirlerini destekledi. Napolyon savaşları, Rusya ve İskender'i Amerika'dan büyük ölçüde rahatsız etti, ancak daha sonra egemen çıkarına döndü. Antarktika'yı açan Bellingshausen ve Lazarev'in seferleri düzenlendi.
4 (16) Eylül 1821, Alexander, yabancı gemilerin Rus Pasifik mülklerinin kıyısındaki İtalyan millerinden (100 km) daha yakın bir yere gitmesini yasaklayan bir kararname çıkardı. Yabancıların Amerika'daki 190 derece kuzey enleminden, Kuzeydoğu Asya'daki kuzey enleminden 51 derece 45 saniyeye geçmeleri yasaklandı. Yabancılar da Rus Pasifik bölgesinde ticaret yapmak yasaktı. Sonuç olarak, Rus mallarının resmi güney sınırı, 50'ten 55 derecesine, yani neredeyse Vancouver'a taşındı. O sırada, Amerika'nın batı kıyısı neredeyse hiç kimse değildi. Bu kararname, İskender’in yalnızca Rus Amerika’daki mülkiyeti elinde tutmayı değil, aynı zamanda genişletmeyi de planladığını gösterdi. Bu kararname Bering Denizi'ni Rusya iç denizleri haline getirdi. Böylece, Rus hükümeti, Rus sularındaki Anglo-Sakson soygununa, kaçakçılığına ve provokasyonlarına ağır bir darbe verdi. Kararname çok zamanında yapıldı ve Rus doğu emperyalist sınırlarının tasarımını tamamlayabilirdi.
Ancak, Anglo-Saksonlar hemen histeriye başladı. ABD Dışişleri Bakanı John Quincy Adams ve İngiltere Dışişleri Bakanı George Canning protesto etti. “Özgür” Anglo-Sakson basını, Rusların “tedbirsiz eylemleri” üzerinde kayda değer bir ayaklanma yarattı. Anglo-Saksonlar hasta mısırlara saldırdılar - “serbest ticaretlerini” kısıtladılar, yani Rus alanlarındaki kedileri, kunduzları ve kılıcı temizlemelerini, Kızılderilileri ve Aleuts'u “ateşli su” ile Ruslara karşı kışkırtmalarını yasakladılar. ABD ve İngiltere, yasakların kaldırılması konusunda Rusya ile müzakerelere başladı. Sonuç olarak, Anglo-Saxons’un baskısı altında, Rusya, eğer yılın 1821 kararını iptal etmediyse, gerçekte pratikte uygulamadı.
Aralık ayında, ABD Başkanı James Monroe 1823 ABD dış politikasının temel prensibini (“Amerikalılar için Amerika”) ilan etti. Amerika kıtasını, Avrupa güçlerinin müdahalesine kapatılacak bir bölge ilan etme fikri Dışişleri Bakanı John Adams'a aitti. Monroe Doktrini'nin ilan edilmesinin nedeni, Kutsal İttifak'ın (Rusya, Prusya ve Avusturya) bağımsızlığını ilan eden Latin Amerikan kolonileri üzerindeki İspanyol tahakkümünü geri kazanma arzusuydu. Gelecekte, bu doktrin Amerikalıların (özellikle Meksika topraklarının yarısından fazlası) geniş toprakları ele geçirmesinin ve Karayipler'deki ve Orta ve Güney Amerika'daki topraklardaki etki alanlarının yayılmasının temelini oluşturdu. ABD sahiplerinin planına göre, batı yarımkürede Amerikalıların “ataları” olması gerekiyordu. Rusya Amerika dahil
Rusya, boşuna da olsa, ABD ile ilgili uzun süredir dostane pozisyonda kaldı. Ruslar yanlışlıkla ABD’de İngiltere’ye karşı bir denge gördü. Amerikalılar tüm dostça jestleri ve tavizleri memnuniyetle kabul ettiler ve daha fazlasını istediler, ancak Rusya'nın müttefiki olmadılar. Yanke'ler en iyi “demokratik geleneklere” göre hareket ettiler: dıştan arkadaşlıklarını dışa vurdular ve naziktiler, ama aslında Rusya'ya karşı meraklılardı. Rusların güçsüzlüğe karşı cana yakınlıklarını yakalayan Yankees, Rus Amerikalıların evlerinde olduğu gibi davranmaya çalıştı. Dahası, hiçbir gerçek askeri ruhu ve askeri gelenekleri olmayan (Fransızlar, Amerikalılar için bağımsızlık savaşı kazandı), Amerikalılar, Rusya'nın gücüne inanmadılar.
Amerikalılar daha sonra açık spekülatörlerdi. ABD pratikte gelişmiş bir sanayiye sahip değildi, tarım ülkesiydi. Bu nedenle, Amerikalı tüccarlar Avrupa ve "sömürge" mallarının satışını yaptılar (rom, kahve, kakao, karabiber, karanfil, çikolata vb.).
Shelikhov ve Rezanov zamanlarında, Ruslar Amerikalılarla çarpıştı. Rus Amerika’da, Amerikalı avcıların ve spekülatörlerin yasadışı faaliyetleri artmaya başladı (“Bostonyalılar” olarak adlandırıldı). Bir kürk hayvanını dövdüler ve hızlıca nd. "Üçgen ticaret" ("viski - kürkler - Çin altın"). Amerikalılar, yerlilerle kürkle ticaret yapmamızı engelledi, viskilerini, ateşli silahlarını ödediler. silah, barut, kurşun. Aynı zamanda, yerliler, Ruslara karşı ayaklanmalar düzenlediler. Sonra kürkleri Çinlilere büyük kar ile sattıkları Kanton'a getirdiler. Karın bir kısmı viski, silah ve mühimmat gitti. İşler çok kârlıydı.
Rezanov, sorunun askeri çözümünü önerdi - askeri-ticari bir filo kurmak ve “Bostonluları” zorla zorlayarak Rus ticaretinin Çin ile kürk ticaretinde tekelleşmesini sağladı. Aynı zamanda, Pasifik Okyanusu’nda güçlü bir Rus donanması kurmayı teklif etti ve bu da Pasifik Okyanusu’nun kuzey (Rus) kesiminin tamamen egemen olmasını mümkün kılacaktı. O sırada Amerika, sanayi açısından hala çok zayıftı. Ve daha da zayıf, silahlı kuvvetleriydi. Anglo-Amerikan Savaşı sırasında 1812-1815 bunu söylemek yeterli. 1814'deki İngilizler kolaylıkla Amerikan başkenti Washington'u aldı ve yaktı. Bu nedenle, Yanke'ler Rus saldırısına karşı koyamadılar. Fakat Rezanov, başbakan planlarıyla doluydu, garip ve aniden öldü.
kongre
5 (17) Nisan 1824, Rusya Dışişleri Bakanı Nesselrode, Amerika Birleşik Devletleri eski Rus İmparatorluğu elçisi Poletika ve Rusya’nın Amerikan elçisi Henry Middleton, Rusya’da St. Rusya'ya bu kârsız anlaşmayı imzalayan, sürekli olarak Avusturya yanlısı bir politika izleyen ve dürüst bir anglophile olduğu Nesselrode'un (1816'tan 1856 yılına kadar dışişleri bakanı olarak hizmet etti) belirtildiği belirtilmelidir. Rusya'nın Uzak Doğu politikasının başarısızlıklarından sorumlu olan Nesselrode'dir. Pasifik'te Rus mülklerinin genişlemesini önlemek için elinden geleni yaptı. Özellikle, Çin'e ait Amur havzasını tanımayı ve sonsuza dek terk etmeyi teklif ettiği Amur'un çalışmasını engelledi.
Sözleşmeye göre, Rusya Oregon yönünde kuzey enleminin 54 ° 40 'in kuzeyine taşınmayı reddetti (Fort Ross durumu belirtilmedi). Ek olarak, Rusya Amerikan ticaret çıkarlarına büyük bir imtiyaz verdi - 10’te yıllarca yabancı gezinme, ticaret ve el sanatlarının serbest kalması konusunda fikir birliğine varmaya karar verdi. Aslında, Anglo-Saxon avlanma ve avlanma yasallaştırıldı. Yankees'in balıkçılık ve ticari işleriyle eşzamanlı olarak yaptığı Amerikan yıkıcı faaliyetleri gibi. Amerikalılar, Rusya’nın Asya’da bile bulunma hakkına sahipler.
Ciddi bir diplomatik yenilgiydi. Düşmandan askeri bir yenilgiye uğramamış, son zamanlarda Napolyon’un Avrupa’nın bütününü yenen güçlü bir dünya süper gücü olan Berlin’i kurtardı ve Paris’i bir süngere götürdü, Rusya’nın Amerikalılar tarafından gönüllü olarak soyulmasına izin verdi.
Görünüşe göre, bu dönemde Rus Dışişleri Bakanlığı'na hükmeden ve yüksek profilli salonları dolduran şahsiyetler rollerini oynadılar. Nesselrode'ın anomalisi hakkında zaten söylendi, Uralların ötesinde ne olduğu umrunda değildi. Buna ek olarak, bu sözleşmede ve sonuçta Rusya'nın korkunç jeopolitik yenilgisine yol açan diğer tavizlerde - Alaska'nın satışı, Rus Amerika'nın reddi, her türlü karanlık kişiliğin oynadığı rol oynadı. Onlar gerçek “kozmopolit” lerdi ve ardından “dünya barışı” uğruna Rus ulusal çıkarlarını teslim eden Batılılar.
Bunların arasında Peter Poletika da vardı. Bu diplomat aynı zamanda bir Anglophile idi. 1819’te Amerika’ya Rus elçisi olarak geldi. İlginç bir gerçek, deneyimli bir diplomat olarak Poletika'nın, İspanya’nın ABD’de Adams-Onis’in anlaşmasını onaylamasını etkilemek için etkisinin kullanılması. Bu antlaşma Şubat ayında Washington 1819'te Adams ile İspanyol elçisi Louis Onis arasında imzalandı ve Batı ve Doğu Florida'daki İspanyol kolonilerinin General E. Jackson (Amerika Birleşik Devletleri'nin gelecekteki başkanı) tarafından ele geçirilmesini tasarladı. Meksika’daki İspanyol mülklerini ve Amerikalılar tarafından talep edilen bölgeleri ayırdı. Bu anlaşma, ABD’nin batıya, Oregon’a ve Pasifik kıyılarına mülkiyetini arttırdığı için Rusya’ya faydası olmadı. İspanya ile ABD arasındaki çatışma, Amerikalıları Pasifik'ten uzak tutmak için İspanyollarla engel olmamızı sağladı. Fort Ross'un konumunu güçlendirebiliriz. Ancak, Rusya elçisi bu anlaşmayı destekledi. Aptallık mı, ihanet mi? Uçuş potansiyel düşmanlarımızın menfaatlerideydi. 1821’te, antlaşma onaylandı ve Amerikalıların Kuzey Amerika’daki konumunu ciddi şekilde güçlendirdi.
Ayrıca, Poletika, Alexander'ın Eylül 4’un 16’inden (1821) aldığı kararnameye karşı çıktı. Poletika, Rus çıkarlarına karşı hareket etti. Bu nedenle, Rus elçisinin bazı nedenlerden dolayı yaptıkları eylemler Washington’un çıkarları içindi. Rusya’ya ABD’deki çıkarların teslim edilmesinden sonra Poletik, Rusya’ya geri çağrıldı ve Rusya’daki bölgemizdeki ihtilafla ilgili olarak ABD ve İngiltere ile müzakere etmek üzere bir görevli atandı. Anlaşılan, Rusya'daki “beşinci sütun” uykuda değildi ve aktif olarak rakiplerimiz lehine stratejik meseleleri çözüyordu.
Poletika'nın biyografisinde çok ilginç bir ayrıntı var: ABD'nin en eski ve en prestijli bilim topluluğu olan Amerikan Felsefi Derneği ile bağlantı. Bu bağlantı, Poletika, ABD'ye ilk ziyareti sırasında Palen elçisi olarak görev yaptığında kuruldu. Toplum, 1743 yılında B. Franklin'in (ünlü bir mason) aktif yardımı ile kuruldu ve çekirdeği “Deri Önlük Kulübü” idi. Yani, Amerikalı "filozofların" temeli Masonlardı. Adams bu toplumun bir üyesiydi. Bildiğiniz gibi, Birleşik Devletler'in politik elitleri kuruluşlarından beri, sıradan insanlara kapalı olan kulüp, zâviye ve emir sistemlerinde belirli bir “döküm” yapılan masonlardı. Böylece XIX yüzyıldaydı ve şimdi oluyor. ABD'ye yaptığı ikinci gezi sırasında Poletika, “filozoflar” ile bağlarını güçlendirdi. Bu temasların ışığında, Rusya'nın ulusal çıkarlarının ihaneti oldukça anlaşılabilir görünüyor. Poletika, “Yeni Dünya Düzeni” nin yapımında “kardeşleriyle” birlikte yer alan kozmopolit “beşinci sütunun” bir temsilcisiydi.
Ne yazık ki, babası çok çeşitli hileler ve düpedüz düşmanların öldürülmesiyle çevrili İskender, onların etkisinden kurtulamamıştır. Bu tutarsız ve çelişkili politikalarını açıklar. Kendisini asla “arkadaşların” ve “yabancı ortakların” etkisinden tamamen kurtaramadı. Neden bu kadar çok seyahat ettiği açık ve versiyonlardan birine göre, hayatını tahtı terk ederek “yaşlı bir adam” olarak sona erdi.
1825’te aynı Poletika, Rusya’nın Rus-İngiliz konvansiyonu olan Rusya için elverişsiz bir sözleşme daha hazırladı. Onun için, Londra daha da elverişli oldu (!) Washington'dan bile, navigasyon ve ticaret şartları. Yılın 1825 Sözleşmesi, İngiliz gemilerinin sonsuza dek (!) Özgürce "... tüm nehirler ve akarsular boyunca serbestçe yüzmelerine izin verdi (Pasifik Okyanusu'na akan" 54 ° 40 'in kuzeyindeki kıyı şeridindeki sınır çizgisini geçti. " w. Aynı zamanda, bu anlaşmaya göre, Alaska ve Kanada’nın Rus ve İngiliz mallarının sınır çizgisi kuruldu. Burada olmasına rağmen, bazı Rus devlet adamlarına göre, Rusya İngilizlere çok şey verdi. Genel olarak, hem 1824 hem de 1825'teki her iki sözleşme de aslında Rus Amerika'daki Rus pozisyonlarının teslim olma eylemleriydi. Kuzey Amerika'da aşamalı bir Rus mülkiyeti teslim edildi. Henüz tam ve koşulsuz değil, aynı zamanda çok da önemli değil. Rus-Amerikan şirketi ve ona yakın çevreler bu anlaşmalara karşı protesto gösterileri yaptı, ancak boşuna. Her iki sözleşme de onaylandı. 1867’taki Rus Amerika’nın teslim olmasının trajedisi hızla yaklaştı.