İddia 20: Ay Modülleri inişte bir çukur oluşturmadı. Kalkışta da tozun dağıldığı görülmedi.
Ay Modülü yüzeye yaklaştığı zaman 2 metreye yakın iniş sondaları yüzeyle temas edince iniş motorları kapatıldı. Komplo teorisyenleri bu esnada modülün roket egzozuyla iniş için 10,000 pound (4500 kilogram) kadar güç uyguladığını iddia etseler de gerçekte kullanılan güç 3000 pound (1400 kilogram) kadardı, sonuçta Ay'ın çekim kuvveti Dünya'nın 1/6'sı kadardır. İniş sırasında yüzeyde bulunan toz dağıldı (İddia 19'da belirttiğimiz gibi bu toz Dünya'daki tozlar gibi her yere yayılmak yerine iniş yerinden uzaklaştı) ve altta yer alan sert zemin yüzeye çıkmış oldu. Bu toprak yapısının (Lunar Regolith olarak bilinir) sert olmasıyla beraber iniş motorları da kapalı olduğu için bir çukurun oluşmaması normaldi. Motorlar açık olsaydı bile yine de bir çukurun (ya da kraterin) oluşması beklenemezdi. Örneğin DC-X test uçuşun programında uçuşlardan birinde bir roket acil bir iniş yaptı ve zemine uygulanan güç 60,000 pound (27,200 kilogram) kadardı. Bu motorun uyguladığı kuvvet çölde yaptığı iniş yerinde çok belirgin olmayan bir iz oluşturduğu halde hiçbir şekilde bir krater oluşturmamıştı. Bununla beraber iniş sırasında Ay Modülünün altında yer alan tozlar dışarıya atıldığı için kalkış sırasında yeniden tozun dağıldığı görülmesi de beklenemezdi.
İddia 21: Kalkış roketin ikinci aşamasında ve/veya Ay Modülün çıkış aşamasında bir alevlenme görülmedi.
Ay’da atmosfer olmadığından bir alevlenmenin görülmemesi anlaşılır bir durumdur. Bununla beraber Ay Modüllerinde yakıt türü için Aerozine 50 ve itici güç için de Dinitrojen Tetroksit kullanılmıştır. Dünya’da iken biraz daha belirgin olabilir ancak Ay’da iken egzoz gazları görünmeze yakın bir görünüme sahiptir (Görsel 15'e bakınız).
Görsel 15
İddia 22: Apollo 11 ineceği yerden daha uzak bir yere indiği halde Apollo 12 hedefine tam ulaşarak Surveyor 3 sondasından sadece 200 metre uzaklığına inmiştir.
Apollo 11’in iniş yeri normalde inilmesi gereken yerden güney-doğu yönünde birkaç kilometre ötesindeydi. Bunun sebebi inilmesi gereken yerde orta büyüklükte bir kraterin yakınlarında kaya parçaların bulunmasından dolayıydı. Bununla beraber Ay Modülü ile Komuta Modülü arasındaki tünelde yer alan basınç bütünüyle azaltılamadığı için ayrılma esnasında Ay Modülü kaçak havanın itmesiyle beklenenden daha yüksek bir yörünge hızına çıkmasını sağladı. Bu problem Apollo 12’de yaşanmadığı için belirlenen yerde inilebildi, Surveyor III uzay aracının yanına da gidilebildi (Görsel 16'ya bakınız). Yine de yaşanılan bu durum Apollo 11 görevini engellemedi ve güvenli bir iniş yapılabildi.
Görsel 16
İddia 23: Ay inişlerin hepsi Richard Nixon devlet başkanı iken gerçekleşmişti, ancak başka hiçbir zamanda, hele onlarca sene sonra bile teknoloji bu kadar ilerlemişken bir daha Ay'a gidilmedi.
Bütçe konusundaki sıkıntılar haricinde Apollo’nun Ay inişlerindeki başarılı görevlerinden sonra hedef daha da ilerisine gitmek oldu (mesela Mars gezegenine insanlı uçuş yapmak gibi). Ay’a gitmenin birkaç bayrak dikmekten ve birkaç adım atmaktan öte belirli bir amaç için gidilmesi gerektiğini belirten NASA çalışanların haricinde gelecek yıllarda birkaç gün yerine orada birkaç hafta ya da ay kalınabilmesi için bazı çalışmaların yapıldığı da söylenmektedir. Geçmiş görevlerde yaşanılan sıkıntılar göz önünde bulundurarak bunların üstesinden gelebilmek için farklı çalışmaların yer aldığı bilinmektedir. Bu sorunları anlamak ve gelişen teknoloji ile bunların üstesinden gelebilmek gelecek nesillerin farklı gezegenlere yerleşme sürecini kolaylaştırabilecektir. Ek bilgi olarak Ay'a gitmek teknolojik bir sorun olmaktan çok parayla ilgili bir sorundu. Hem ABD hem de Rusya bu yarışta yüklü miktarlarda para harcadı. Daha sonralarında ABD kamuoyu ve kongresi Ay yolculukları için halka ait paranın boşa harcandığını düşünmeye başladı, halkın kendisi de bu tarz görevlere duyduğu ilgiyi de zamanla yitirmişti, öyle ki bazıları harcanan paralar için protestolarda bulundu. Bu durum olumsuz bir şekilde geri yansıdı ve son Ay seferlerini canlı yayınlayacak TV kanalı dahi bulunamıyordu çünkü reytingler fazlasıyla düşmüştü.
İddia 24: Ay ile Dünya arasındaki mesafe 400,000 kilometreye yakın iken aralarındaki iletişim 2 saniyelik gecikmeli olmalıydı.
Bu 2 saniyelik gecikme bütün kayıtlarda görülmektedir zaten, ancak belgeseller için bu gecikmeler eş-zamanlı bir hale getirilmiş olabilir.
İddia 25: Astronotlar Ay Modülü ile Komuta Modülünü birbirine bağlayan tünelin arasından uzay giysileri ve arka çantalarıyla geçemezdi çünkü tünelin kendisi bunun için fazlasıyla dardı.
Astronotların uzay giysilerini ve arka çantalarını takıp tünelden geçemeyeceği kısmı doğrudur. Ancak böyle bir durumun yaşanmasına da gerek yoktu çünkü bunlar zaten Ay Modülün içinde yer alıyordu, yani bir modülden diğer modüle taşımaya gerek kalınmadı.
İddia 26: Avustralya’daki Parkes Gözlem Evi bütün Dünya’ya ilk Ay yürüyüşün irtibatını sağlayacaktı ancak asıl iletişimin kurulmasından 5 saat öncesinde geri çekilmeleri söylendi.
İlk Ay yürüyüşün zamanlaması inişten sonra değişti, bu sebeple Parkes’in irtibatı daha sonrasında sağlaması normal bir durumdur.
İddia 27: Ay’da garip ışıklar görüldü.
Bazıları için bu garip ışıklar UFO iken, bazıları için de bunlar stüdyo ışıklarıdır. Her türlü ikisi de doğru değildir. Görülen şey gerçekte lens parlamalarıdır ve dikkatle bakılırsa Güneş ışığının geldiği hizasındalar (Görsel 17'ye bakınız).
Görsel 17
İddia 28: Telemetri içeren Apollo 11 veri kasetleri ile ilk Ay yürüyüşün kaliteli videoları kayıp.
Apollo aracı sürekli olarak telemetri iletimlerinde bulunmuştur. Bilmeyenler için telemetri bir sistem ya da tesisin uzaktan kablo veya kablosuz olarak izlenmesi veya kontrol edilmesidir. Amatörler bile Apollo iletişimlerini radyolarından dinleyebilmiştir. Uzay aracı Ay'a yaklaştıkça Doppler Etkisinden dolayı iletim frekansları değişmektedir. Komuta Modülü Dünya'ya yaklaşınca da bu frekanslarda bir değişim görülmektedir. Radyo teleskopları olan her ulus bu değişimleri kolayca saptayabilir. Bu durumda özellikle Ruslar böyle değişimlerin yer alıp almadığına dikkat ederdi ve eğer herhangi bir sahtekarlık tespit edilseydi, bunu ilk Ruslar kendileri ifşa ederdi. Kaybolan videolar konusuna da gelirsek, ilk Ay yürüyüşünün canlı yayınlanan "kaliteli" videoları yoktur. Dünya'ya gönderilen canlı yayın sinyalleri oldukça düşük çözünürlüğe sahipti. Bunun yanında, ABD ile Avrupa arasındaki yayın standardı farkı (pal-ntsc-secam) nedeniyle, yayının doğrudan Dünya televizyonlarına verilmesi, dönüştürme işlemi nedeniyle çok zordu. Bu nedenle, yayın bir perdeye yansıtıldı ve tüm TV kanalları çekimlerini bu perdedeki yayının üzerinden yaptı. Bu yayınlar kaydedilmişlerdi. Ancak, kayıtlar perdeye yansıyandan daha kaliteli değildi. Sonrasında arşive kaldırılan orijinal kayıtlara yıllar boyunca ihtiyaç duyulmadı. Sonraki yıllarda görüntü işleme teknolojilerindeki gelişme nedeniyle görüntülerin yeniden restore edilerek kalitelerinin artırılması gündeme geldiğinde, arşivlendikleri yerde bulunamadılar. Bu normaldi, çünkü orjinallere hiç ihtiyaç duyulmamıştı. Ancak, daha sonra orijinal kayıtlar bulundu ve bir kısmı restore edilerek yayınlandı. Buradan
bakabilirsiniz. Burada şunu da söylemek gerekiyor; film restorasyonu (özellikle düşük çözünürlük söz konusu olunca) çok pahalıya malolur. NASA gibi bütçesi belli bir kurumun videoları restore ettirmek için para ayırması oldukça güç. Star Trek gibi, Dünya'da milyonlarca hayranı bulunan bir dizi serisinin bile, orijinal çekimleri çok kaliteli olduğu halde restorasyona tabi tutulması 2006 yılında mümkün olabildi. Üstelik, yapımcı bu restorasyondan milyonlarca dolar kazanacağı halde, çok uzun yıllar beklemek zorunda kaldı. Oysa NASA, restorasyondan para kazanmayacak, aksine milyonlarca dolar kaybedecekti, ve kaybetti de.
İddia 29: "2001: A Space Odyssey" filmin direktörlüğünü yapan Stanley Kubrick Apollo 11 ile 12 görevlerinin çekimini yapmıştır.
1968 yapımlı "2001: A Space Odyssey" adlı filmin yönetmeliğini yapan Stanley Kubrick'in Apollo görevlerinin görüntülerini oluşturduğu iddia edilmiştir. NASA'nın gizli bir şekilde film yönetmeni Stanley Kubrick ile görüştüğü öne sürüldü. Ancak bu komploda bazı kusurlar var. Yayınlanan film ilk Ay inişinden evvel çıkmıştı ve Kubrick'in tasvir ettiği Ay yüzeyi gerçek görüntülerden çok daha farklıydı. Filmin yapımı için Kubrick'in NASA'dan Frederick Ordway ile Harry Lange'i çağırdığı bilinmektedir, ancak birçok kez belirtildiği gibi, Ay'da yaşanılan şeylerin Dünya'da taklidi yapılamazdı.
İddia 30: Ay'dan ayrılınca kalkışın görüntülerini kim çekti?
Ay aracının üzerine uzaktan kontrol edilebilen bir kamera yerleştirilmişti. Bu kamera Houston'daki Görev Kontrol merkezinden kontrol edildi. Yaşanılacak 1.3 saniyelik gecikme için kameraya sinyal erkenden gönderildi, böylece Ay Modülün kalkışı izlenebildi (Görsel 18'e bakınız).
Görsel 18
İddia 31: NASA neden tüm tartışmaları bitirmek için Hubble teleskobuyla Ay’ın yüzeyinde ekipmanların görüntülerini çekmiyor?
Hubble Uzay Teleskobu sayesinde nebulalar gibi hem aşırı büyük hem de muhteşem görüntülere bakabildik. Ancak demin de belirttiğimiz gibi "büyük" şeyler görüntülenmektedir. Ay'daki ekipmanlar ise görüntülemek için fazlasıyla küçüktür. Hubble'ı Ay'a doğru çevirseydik, en küçük 100 metre kadarlık bir kısmı görüntüleyebilirdi. Ay'da geriye bırakılanların genişliği ise en fazla 10 metre kadardı. Ancak buna rağmen NASA'nın LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter) uzay aracı, 24 kilometre yükseklikten aldığı görüntülerde Apollo programında bırakılan izleri ve ekipmanları görüntüleyebildi. Buradan
bakabilirsiniz.
İddia 32: Capricorn One filminin bütçesi 4 milyon dolar iken Ay Görevlerine yaklaşık 40 milyon dolar harcanmıştır. NASA böyle bir bütçeyle rahatça Ay İnişlerini gerçekmiş gibi gösterebilirdi, üstelik görev ile filmin arasında benzerlikler de bulunmaktadır.
"Capicorn One" filmi Ay inişlerinden seneler sonra 1978 senesinde yapılmıştı. Filmin ana konusu NASA'nın sahte bir Mars görevi düzenlemesiydi. FOX kanalı bu program ile bir sansasyon yaratmaya çalışıyordu, ancak ne olursa olsun, belirttiğimiz gibi Ay'da görülen fenomenlerin taklidi Dünya'da yapılamazdı. Bu durumda Ay'da görülenlerin neden öyle göründüğüne dair (mesela tozun yükselişi gibi) yapılacak hesaplamalar ile Dünya'da yapılacak hesaplamalar arasında farklar içerirdi.
Görsel 19
İddia 33: Ay İnişlerinin sahte olduğunu düşünen araştırmacı Bill Kaysing bu göreve ait başarı oranının 60,000’de 1 olduğunu belirtmiştir.
Komplo teorisyeni olan Bill Kaysing başarılı bir görevin gerçekleşmesi için bu olasılığının %0.0017 (yani 60,000'de 1) olduğunu hesap etti. Doğrusu 1960'ların ortalarında Florida'daki Genel Elektrik Şirketi'nin (General Electric Compnay) Apollo Destek Departmanı NASA için görevlerin emniyeti konusunda kapsamlı çalışmalar yürüttü ve tüm sistemlerin bütün modelleri çalışmalarda içerildi. Bilgisayar simülasyonları ile farklı senaryolar da ele alındı. Bu çalışmaların sonuçlarına bakılırsa Ay'ın yüzeyine inme ve Dünya'ya sağ salim dönme olasılıkları hiçbir şekilde %90'nın altına düşmedi.
İddia 34: NASA çalışanların ölümlerine ne demeli?
10 tane astronotun gizemli bir şekilde öldürüldüğü iddia edilmiştir ve bunun arkasındaki sebebin NASA'nın bu kişileri susturmaya çalışmasıdır. Ancak durum böyle değildir. Hayatını kaybeden kişiler şunlardı: Ed Givens (araba kazası), Ted Freeman (T-38 kazası), C.C. Williams (T-38 kazası), Elliot See ve Charlie Bassett (T-38 kazası), Gus Grissom, Ed White ve Roger Chaffee (Apollo 1 yangını). Geriye 2 kişi kalıyor, ve bu kişiler FOX'un "Komplo Teorisi: Ay'a Gittik Mi?" programında yer alan konuşmacılar tarafından gösteriliyor, ancak bu 2 kişi birer astronot değildi. Mike Adams bir X-15 pilotu idi ve test uçuşta hayatını kaybetmişti. Diğer kişi ise Robert Lawrence, Hava Kuvvetleri İnsanlı Yörünge Laboratuvar (Air Force Manned Orbiting Laboratory) pilotu idi ve o da bir jet kazasında hayatını kaybetti. FOX programı aynı zamanda Apollo 1 yangınında ölen Gus Grissom'un uzay programını eleştirdiği için öldürüldüğünü ileriye sürdü, ancak bu iddianın kendisi de doğru değildir çünkü Gus bu programda oldukça hevesliydi.
İddia 35: Ay Modülüne ait iniş motorların sesi duyulmadı.
Dünya'da bir roket motoru çok ses çıkarır. Bu sesler yüksek hızda çalışan egzoz jetinden ve çevreleyen atmosferden kaynaklanmaktadır. Ancak Ay Modülü bir vakumun içerisindeydi ve astronotların mikrofonları da uzay giysilerinin içindeydi. Astronotlara ait mikrofonlar yakın civarda yayılan sesleri algılayabilecek türden olduğu için de sadece astronotların sesleri duyulabiliyordu.
İddia 36: Bir binanın içinde uzay giysilerini giymiş çalışanlar görülmektedir.
Bu tarz fotoğraflar Ay inişlerinin sahte olduğunu göstermek için iddiacı kimseler tarafından etrafta paylaşıldı. Gerçekte bu fotoğraflar Ay görevleri için Dünya'da önceden yapılan hazırlıkların görüntüleriydi. Zaten NASA da bu fotoğrafları hiçbir şekilde gizlemedi ve Ay'da çekildiklerini de iddia etmedi.
İddia 37: Prototipleri bile Dünya'da sorun çıkarırken nasıl oluyor da test edilmemiş Ay Modülü Ay'a 6 kere sefer düzenleyebildi ve inişi gerçekleştirebildi? Öyle ki bir test sırasında Neil Armstrong bile aracı kontrol edemeyip çıkmak zorunda kalmıştı.
Asıl Ay Modülünü kontrol edebilmeyi öğrenmek için Apollo astronotları LLTV'yi (Lunar Landing Training Vehicle, yani Ay İnişi Antrenman Aracı) ve LLRV'yi (Lunar Landing Research Vehicle, yani Ay İnişi Araştırma Aracı) kullanıyorlardı. İddia edildiği halde bu araçlar Ay Modülünün birer prototipi değil, birer test aracıydı. Test edilmediği iddia edilen Ay Modülleri de geliştirildikleri süreç boyunca durmadan test edildiler. Örnek olarak iniş ve çıkış motorları NASA White Sands test tesisinde yürütülen bir program ile geliştirildi. Apollo 9 görevinde Dünya yörüngesinde Ay Modülü ile ilk insanlı uçuş test etmiş oldu ve Apollo 10 da Ay'ın yüzeyine 15 kilometre yaklaşabilmişti. Bunların hepsi sonraki görevler için ön hazırlık olmuştu ve bu elde edilen başarılar binlerce çalışanın senelerce verdikleri uğraşlarla gerçekleşti. Neil Armstrong konusuna da gelirsek, kendisi bir test uçuşu sırasında LLRV jeti idare etmek için helyum basınçlandırma sistemi çalışmayınca araçtan çıkmak zorunda kalmıştı, aracın kendisi de dengesiz olup yere çakıldı (Görsel 20'ye bakınız). Bu olayın haricinde LLRV ve LLTV ile yüzlerce başarılı uçuş gerçekleştirildi. Bu iddiaya verdiğimiz cevapla beraber bir de İddia 44'e bakmanızı tavsiye ederiz.
Görsel 20
İddia 38: Uzay giysilerin zorluğuna rağmen astronotlar kadrajsız ve pozometresiz nasıl düzgün fotoğraflar çekebildiler?
NASA, Ay'da çekilecek fotoğraflara çok büyük önem veriyordu. Ancak Ay'da astronotların fotoğraf makinelerini hantal uzay giysileri içinde kontrol etmeleri ve çekecekleri yeri kadraja almaları çok zordu. Bu nedenle makinaların kullanımı olabildiğince basitleştirildi ve tek bir düğmeye basmaya indirgendi. Daha sonra, uygun bir geniş açı objektif makinalara yerleştirilerek, astronotların göğüs kısmına monte edildi. Astronotun tek yapması, fotoğrafı çekeceği yere dönmek ve denklanşöre basmaktı. Ancak, bunun da antremanı gerekiyordu ve bu yüzden Astronotlara, gündelik hayatlarında makinayı "göğüslerinde" kullanma emri verildi. Öyle ki, izinli günlerinde ailelerinin yanlarına gittiklerinde dahi göğüslerine bağlanmış kameralarla geziyorlar, sürekli fotoğraf çekiyorlardı.
İddia 39: Neden Ay'a geri dönülmedi ve neden Ruslar da birilerini göndermedi?
İddia 23'te bu konuya kısa bir cevap yazmıştık zaten. NASA 1969 ile 1972 seneleri arasında Ay'a 12 adam gönderdi ve Ay İnişleri konusunda 6 başarılı görev gerçekleştirildi. Peki neden bunca zamandır geri gidilmedi? Alınan onca tedbir ve yapılan bütün çalışmalara rağmen yine de her şekilde bir risk bulunabilmektedir, bu yüzden insan gönderince sağ salim gidip gelmeleri önemlidir. Bununla beraber gitmek için de belirli amaçların olması gerekir, sonuçta bu kadar pahalı bir görev için (enflasyonu hesaba katmak gerekir) keyfi olarak Dünya'dan Ay'a yolculuk yapılamaz. ABD ile Rusya arasında yapılan uzay yarışında kazanan ABD olunca Rusya Ay'a insanlı uçuş yapmaktan geri çekildi, ama buna rağmen ilerleyen yıllarda Ay'a araçlar gönderdi. Ruslar birçok ilki gerçekleştirebilmişti, ancak ABD sürelerini iyi kullanarak daha metodolojik bir şekilde çalıştı, bu da daha ileri bir teknolojiye sahip olmalarını sağladı. Bununla beraber bazı ilklere de imza attılar: Araç-içi bilgisayar, güç için yakıt hücreleri, uzayda araç kenetleme vs. Rusya da uzay yarışında elinden geleni yapmaya çalıştı, ancak 1969 senesinde iki kere gerçekleştirdikleri (ilki 21 Şubat, ikincisi de 3 Temmuz tarihinde) N1 roket fırlatmaları fırlatma rampalarında patladı ve fırlatma kompleksin çoğunu yok etti.
İddia 40: Dünya'daki teleskoplarımız Ay'ın yüzeyindeki ekipmanları görebilmesi gerekirdi.
İddia 31'e tekrar bakmanızı tavsiye ederiz. Dünya'daki en büyük teleskop Hawaii'de bulunan 10 metrelik Keck teleskobudur. Buna rağmen Dünya'daki hiçbir teleskop 400,000 kilometre uzaklıktaki Ay'ın üzerinde yer alan Apollo ekipmanlarını görüntüleyemez. Bu konuda yapılan hesaplamalar üzerine şuradaki
yazıyı okuyabilirsiniz.
İddia 41: Amerika halkının %20’si Ay İnişlerinin sahte olduğuna inanıyor.
1999 senesinde yapılan Gallup anketine
göre bu oran aslında %6'dır. %20 gibi bir oranı öne sürenlerin neye dayandığı bilinmiyor, ancak bu oran %20 bile olsaydı, bu her türlü halkın en az %80'nin Ay İnişlerinin gerçek olduğunu düşündüğü anlamına da gelirdi, bu yüzden bu her açıdan kaybeden bir argümandır.
İddia 42: Uzayda aşırı hızlı mikrometeorlar bulunuyor. Bunlar uzay aracına çarpıp astronotları öldürebilirdi.
Apollo astronotları korumak için kalkanlar bulunuyordu. Ayrıca bu mikrometeorlar küçük bir kütleye sahip olduğu için kalkanda kullanılan materyallerin kalın olmasına lüzum yoktu. Ay Modülün dışında çok ince bir alüminyum tabakası vardı. Bununla beraber astronotların kendilerini de korumak için uzay giysileri mikrometeor kılıfı da içeriyordu. Her türlü uzayda ve Ay'ın yüzeyinde bol miktarda mikrometeorun bulunduğu doğrudur. Ancak, bunlardan zarar verici büyüklüğe sahip bir tanesinin Astronotlara veya uzay araçlarına çarpma ihtimali oldukça düşüktür. Mikrometeor tehlikesi ciddi bir tehlikedir ama, bir şehir efsanesine dönüşüp çok abartılmıştır. Eğer bu tehdit çok büyük ve kaçınılmaz olsaydı, neredeyse 15 yıldır 36,000 kilometre yükseklikteki yörüngesinde bize hizmet veren Türksat uyduları çoktan parçalanmış olurdu ve bizler de uydu antenlerimizi uzun yıllar önce çöpe atardık.
İddia 43: Ay yüzeyinde kullanılan araç hiçbir şekilde İniş Modülüne sığamazdı.
Eğer ay aracın (Lunar Rover) ölçüleri alınsaydı, o zaman Ay Modülüne sığamayacağı görülürdü elbette. Ancak ay aracı bu şekilde götürülmedi zaten. Modülde bulunan merdivenin sağ tarafına katlanarak konuldu, astronotlar da çıkınca bunu indirdi. Buradan
ve buradan
daha fazla bilgi edinebilirsiniz.
Görsel 21
İddia 44: Apollo 11'den önceki görevlerde hep sorunlar çıkıyordu. Ancak Apollo 13’ün haricinde NASA hiçbir görevde dikkate değer bir sorunun olmadığını iddia etti.
Öncelikle "arıza" ile "önemli boyutta teknik sorununun" aynı şeyler olmadığını anlamamız gerekiyor. Bu yüzden Apollo 13'ün haricinde hiçbir Apollo görevinde önemli boyutta bir teknik sorunla karşılaşılmadı (İddia 34'de Apollo 1'de yangın çıktığını söylemiştik, ancak Apollo 1 hiçbir zaman fırlatılamamıştı ve bu yangın fırlatma rampasında test edilirken ortaya çıkmıştı). Apollo 11'den evvel görevler donanım ile prosedürde yer alabilecek kusurları tespit etmek için yapılan test uçuşları idi, böylece daha sonra yapılan Apollo görevleri daha emin adımlarla gerçekleşebildi. Bütün bunlarla beraber yapılan çalışmalarda uçuş kontrolörlerin, mühendislerin ve eğitimli astronotların yer aldığını göz önünde de bulundurmamız gerekiyor.
İddia 45: Gölgelerde bir sürü obje bulunduğu halde oldukça detaylı ve biraz ışık almış gibi görünmektedirler, oysa hepsi gölgede iken simsiyah görülmeleri gerekirdi.
Ay'ın yüzeyi Güneş'ten gelen ışınları yansıttığını birçok kez burada belirttik. Ay'ın yüzeyine gelen ışık geldiği yönde geri yansımaktadır, bu sebeple siz Ay'ın yüzeyine bir fener tuttuğunuz zaman ona doğrudan bakınca ışığın size geri yansıdığını görürsünüz, ancak yanınızda duran biri sizin gördüğünüz parlaklıkta bir ışığı görmez. Tabi Ay'ın yüzeyi bir duvar gibi düz bir eğime sahip değildir bu yüzden Güneş'ten gelen ışınlar Ay'ın her yerine 90 derecelik bir açıyla gelmemektedir, bu da gelen ışınların etrafa dağılmasını sağlamaktadır. Bu şekilde simsiyah olması gerektiği beklenen bir gölgeye düşen ışınlar oranın biraz aydınlatılmış gibi görünmesini sağlayabilmektedir. Ay'daki objelerle beraber bu durum astronotlar için de geçerlidir, bu yüzden gölgede durdukları halde astronotları simsiyah yerine rahatlıkla görebiliyorsunuz.
İddia 46: Apollo 11 görüntülerinde astronotlar hareket ettikçe gölgelerin boyları durmadan kısalıp uzuyor. Bu yapay ışıkların olduğunu göstermektedir.
Bu iddia için en çok Görsel 22 öne sürülmektedir. Bayrağın yanında astronotlar Buzz Aldrin ile Neil Armstrong yer almaktadır. Apollo 11'in iniş yerindeki zemin düz gibi görünse de aslında kıvrımlar da bulunmaktadır. Fotoğraflara bakınca bu eğimi kavramakla zorlanabiliriz ancak bu durum fotoğraflardaki farklı gölge boylarını açıklamaktadır.
Görsel 22
İddia 47: Apollo 11 görevinde Neil Armstrong, Buzz Aldrin’in fotoğrafını çekince "ufuk çizgisi" Buzz Aldrin’in göz hizasında görünmektedir, oysa kamera Neil Armstrong’un göğüs hizasında iken bu ufuk çizgisi de göğüs hizasında olmalıydı.
Bahsedilen fotoğraf İddia 11'de gösterilenle aynı fotoğraftır (Görsel 23'e bakınız). Bu iddiaya göre Neil Armstrong ile Buzz Aldrin aynı zemin seviyesinde bulunuyordu. Ancak Armstrong daha yüksek bir zeminde dursaydı o zaman ufuk çizgisi de aynı şekilde yükselmiş olurdu. Eğer Buzz'ın yansımasından Armstrong'a dikkatle bakarsak, ufuk çizgisi göğüs hizasından geçmektedir. Bu durumda ufuk çizgisinin Buzz Aldrin'in göz hizasından ve Neil Armstrong'un göğüs hizasından geçmesi anlaşılmaktadır.
Görsel 23
İddia 48: NASA Dünya'ya veri gönderebilmek için TETR-A uydusunu kullanarak Dünya'daki herkesin gerçek verileri elde ettikleri düşündürtmüştür.
Uçuş kontrolleriyle ilgilenen Görev Kontrol Merkezi (MCC) bilgisayar ekranlarında ne yazıyorsa onları okuyordu. Ancak İnsanlı Uzay Uçuşu Ağsı (MSFN) uzaydan radyo sinyallerini alıp bunları MCC'ye iletiyordu, bu yüzden bir uydu buradaki çalışanları kandıramazdı. Apollo uzay aracı Ay'a doğru belirli bir yörüngede gitti ve bunlar düzgün bir şekilde takip edilebildi. TETR-A uydusu Dünya'yı çevreleyen bir uyduydu ve Apollo'dan ayrı olarak farklı bir yörüngedeydi. Bununla beraber TETR-A uydusu 28 Nisan 1968 senesinde (yani Apollo 11'den 8 ay evvel) Dünya'nın atmosferine giriş yapmıştı.
İddia 49: 1960'larda Apollo'nun rehber bilgisayarını inşa edecek teknoloji yoktu. Olsaydı bile günümüz mutfak aletlerinden daha az işlem gücüne sahip olurdu.
Apollo rehber bilgisayarın tek bir görevi vardı, o da rehberlik yapmaktı. Sayısal işlemler daha çok Komuta Merkezinde ana bilgisayarlarda yapılıyordu. Sonuçlar da sonrasında araç-içi bilgisayara aktarılıyordu. Bütün bu işlemler küçük miktarlarda olan RAM'de tutulabiliyordu. İddiacı kimseler ise bu işlemlerin çok daha karmaşık olduğunu ileri sürmektedir fakat durum hiç de böyle değildir. Hatta 1960'lı yıllarda Mercury uzay aracı bir araç-içi bilgisayar olmadan bile uzaya fırlatıldı ve yörüngesi kusursuz bir şekilde kontrol edilebildi. 1960'larda genel amaçlı bilgisayarlar üretilse bile NASA'nın ihtiyacı tek bir görevi yerine getirebilecek bilgisayarların olmasıydı. O zamanlarda mikroişlemciler yer almasa bile basit görevleri yerine getirebilecek mikroçipler bulunuyordu. Günümüzde teknoloji 1960'lara oranla daha ileri olsa bile, o zamanlardaki teknoloji bu tarz görevlerin üstesinden gelebilecek türdendi. Bununla beraber 21. yüzyılda yaşayıp komplo iddialarında bulunan birçok kişi de 1960'lardaki teknolojinin detaylarını ve Ay Görevleri için yapılan hesaplamalarla beraber teknik bilgileri anlayabilecek bir seviyede değildir, ancak bu tarz konuları kapsamlı bir şekilde araştırıp anlayabilenler Apollo programlarını küçümsemekten çekinebilmektedir. Bu durumda eleştiri yaparken neyi eleştirdiğimizin de farkında olmalıyız.
İddia 50: Ay’dan astronotlar tarafından getirildiği söylenen Ay taşları aslında Ay'a gönderilen araçlar tarafından alınıp getirilmiştir.
Ay görevlerinde farklı çeşitlerde taşlar toplanabilmişti. Sadece robotların yer aldığı görevlerde ise toplanacak örneklerin sayısı daha az olabilir ve gideceği yerler de sınırlıdır. Bunun aksine Apollo astronotları farklı jeolojik bölgelere gidebilmiştir ve çeşitli taş örnekleri bulabilmiştir. Örnek olarak Apollo 15 astronotları "Genesis Rock" taşını bulabilmiştir ve bu taşın yaşı 4 milyar yıldır. Apollo görevleri süresince kilolarca örnek Dünya'ya getirilmiştir: Apollo 11 (22 kg), Apollo 12 (34kg) , Apollo 14 (43kg) , Apollo 15 (77kg), Apollo 16 (95kg) ve Apollo 17 (111kg). 1970'li yıllarda Ruslar da başarıyla Ay'dan gönderdikleri 3 tane insansız araçlarla örnekler getirebilmiştir: Luna 16 (101gr), Luna 20 (55gr) ve Luna 24 (170gr). Gördüğünüz gibi insanlı Apollo görevleriyle 2415 örnekle toplamda 382 kilogram toplayabilmişken, insansız Luna görevleriyle toplamda 326 gram toplayabilmiştir.
Apollo görevlerinin özetini gösteren bu çizimler tam olarak neler olduğunu aklınızda canlandırmanızı kolaylaştıracaktır.