Bayat ve 25 yıllık bir makara Kodacolor VR 1000 ile çekim yaptım ve ham sonuçlar ile standart son-rötuş uyguladıklarımı karşılaştırdım.
2011’in 1 Ağustos’unda biri, neredeyse bedava fiyatına, kendisinin de aldığı bir Kodacolor VR 1000 film linki yolladı. Ona minnetar olduğumu söyledim, makaraya gereken saygıyı gösterdim ve çıktıları "net"e koydum. O da beni bir ödüle layık gördü. İşte bunlar da film hakkındaki görüşlerim.
Bu postayla aldığım kutu:
Bu, önemli kısmının daha yakından hali:
Son kullanma tarihine dikkat edin. Üzerinden tam yirmi beş yıl geçmiş! Ayrıca, bakın şöyle yazıyor: “Zaman geçtikçe renkler solabilir; film değiştirilemez ve renk değişimi garantiye kapsamında değildir.”
Bu da kutunun iç tarafı:
Diğer VR filmlerden – 100, 200, 400 – bahsettiği yere dikkat edin, şöyle diyor: “Filmin kullanılabilir süresini uzatmak için soğutmayın.” Bu film piyasaya çıktığında, varolan en çabuk renkli negatif filmdi. Bu da onun için yapılmış reklamlardan biri :
Kutuyu birkaç gün bağrıma bastıktan ve çıkacağım geziyi planladıktan sonra, “filmin, son kullanma tarihini her on yıl geçişinde duyarlılığının bir kademesini kaybetmesi”ne dayanan eskime ilkesine uyarak çekmeye karar verdim.Filmi iki buçuk onyıllık "bayatlığı"nı dengelemek için, iki buçuk kat daha yavaş çektim (200 ASA civarında). Hızlı bir lens ve Canon EOS Rebel Ti ile çekimleri yaptım. Filmi hiç kesmeden, taramadan ve basmadan, kendi Walgreenslerimle* yıkadım. Olabilecek en az sayıda renk düzeltmesiyle kendim taradım. En az sayıda dedim çünkü negatifleri dijital ortama aktarırken mutlaka birtakım düzeltmelere ihtiyaç duyuluyor. En basitinden, program görüntüyü ters alıyor ve turuncuya kaymayı dengeliyor kendiliğinden.
Sonra, tüm fotoğrafları her zaman yaptığımdan farksız bir biçimde düzenledim. Işığı, kontrastı, renk ayarını düzelttim. Gerek olduğunu düşündüğüm yerlerde kırpmalar da yaptım. Aşağıdaki fotoğraf çiftlerinde, ilk olanlar “dokunulmamış”. İkinciler ise düzenlemeleri yaptığım halleri.
İşte sonuçlar:
Peki, ben bu deneyimden ne kazandım? İlk olarak şunu söyleyebilirim ki, “filmin, son kullanma tarihini her on yıl geçişinde duyarlılığının bir kademesini kaybetmesi”ne dayanan eskime ilkesi gayet başarılı bir biçimde çalışıyor. Başka bayat film çıktıları da gördüm ve genelde aşırı pozlanmışlardı çünkü duyarlılık kaybını yeterince dengelememişlerdi.Bu film 1000 ASA ve ben 200 ASA civarında çektim. Bu, son kullanma tarihi iki buçuk onyıl geçmiş bir film için yeterli bir dengeleme hamlesi gibi görünüyor. İkinci olarak, renkte kesinlikle bir kayma mevcut. Bence bunun olmasının sebebi renge duyarlı tabakaların her noktada aynı duyarlılık kaybını yaşamıyor olmaları. Dokunulmamış olan fotoğrafların renklerinin daha iyi olduğunu söyleyenler oldu. Bana sorarsanız, rengi düzeltilmiş olanlardaki renklerin uç noktalardaki karşıtlığı çok hoş. Ya siz ne düşünüyorsunuz?
*Walgreens, Amerika, Ilinois’de film yıkama kimyasalları da üreten bir kimya şirketi (Ç.N.)