Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın şeref ve şan ile zaferle sona ermesinden sonra, onu kazanan Sovyetler Birliği ordusu çok ciddi değişikliklere uğradı. Tam olarak nasıl olduklarını ve çeşitli aşamalarının her birinin neyle bağlantılı olduğunu hatırlamaya çalışalım.
Bu zor zamanı dikkatlice incelemek, ana konudaki tüm bütünlüğü ve tutarlılığı için - ülkeyi herhangi bir düşmandan güvenilir bir şekilde koruyabilen güçlü silahlı kuvvetler yaratma arzusu, savaş sonrası ordunun reformlarının oldukça emin bir şekilde iki döneme bölünebileceğini fark edemez. İlki yaklaşık 1945'ten 1948'e, ikincisi ise 1948'den Stalin'in ölümüne ve Nikita Kruşçev'in iktidara gelmesine kadar sürdü. Onların arasındaki fark ne?
Kısacası, bana göre, zaferden hemen sonra ülkenin silahlı kuvvetlerinin barış zamanına uyarlanması olsaydı, o zaman başta Birleşik Devletler ve Büyük Britanya olmak üzere "kolektif Batı" nın ardından, bizimle açık bir çatışma sürecine girdiği gerçeğine indirgenebiliriz. ülke, küresel amaç ve hedefler en sert şekilde değiştirildi. Bu tezin en basit ve en ikna edici kanıtı, ordumuzun büyüklüğünün o dönemdeki dinamiklerinin göstergesidir.
Mayıs 1945 itibariyle Kızıl Ordu saflarında 11 milyon 300 bin kişi vardı. 1948'in başında bu rakam 2 milyonun biraz üzerindeydi, beş kattan fazla bir azalma. Bununla birlikte, Stalin'in ölümü sırasında, SSCB Silahlı Kuvvetleri neredeyse 5 buçuk milyon personele sahipti. Bildiğiniz gibi Joseph Vissarionovich hiçbir zaman sebepsiz bir şey yapmadı. Sonuç olarak, ordunun büyüklüğündeki yeni iki kat artış bir şeyden kaynaklanıyordu.
Bununla birlikte, reformlara ve değişikliklere dönelim. Bazen, tamamen kronolojik bir düzenden sapıp, onları önem derecesine ve tabiri caizse küreselliğe göre inşa etmeme izin vereceğim. Her şeyden önce, 1946 Şubatının sonunda, İşçi ve Köylü Kızıl Ordusu, Sovyet Ordusu olarak yeniden adlandırıldı. Bu güne kadar biri şaşkına dönmüş durumda: Neden özellikle bu kadar parlak zaferlerin ardından isim değiştirildi? Bence Stalin'in, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın yalnızca iki "ileri" sınıfın temsilcilerinin değil, kazandığının çok iyi farkında olduğunu düşünüyorum. Sosyal kökenlerine bakılmaksızın zaferi uyduran ve bunun için canlarını veren herkese haraç ödedi ve bir kez daha Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın sonunda tamamen yeni bir insan topluluğunun - Sovyet halkının oluştuğu pota haline geldiğini vurguladı. Dolayısıyla değişim.
Zaferin ardından, ülkenin silahlı kuvvetlerinin yapısında, öncelikle liderliğinde önemli değişiklikler yapıldı. Savaş zamanının ana organları, Devlet Savunma Komitesi ve Yüksek Komutanlık Karargahı 4 Eylül 1945'te kaldırıldı. Şubat 1946'da halkın savunma ve deniz komiserleri filo Silahlı Kuvvetler Halk Komiserliği'nde birleşti. Bir ay sonra, tüm Sovyet yönetim organları gibi, Silahlı Kuvvetler Bakanlığı olarak tanındı. 1950'de SSCB Askeri ve Deniz Bakanlıkları yeniden kuruldu.
Askeri bölgelerin sayısı hızla düşüyordu: Ekim 32'da 1946'den aynı yıl 21'e ve 16'de 1950'ya. Yukarıda belirtildiği gibi, ordunun safları 1948 askerlik çağına ait 8 buçuk milyon kişiyi bıraktığında, nihayet 33'de tamamlanan hızlı bir terhis oldu. Aynı zamanda, Kruşçev'in veya "perestroyka sonrası" barbar reformlarından farklı olarak, en kötü şey olmadı - komuta personelinin en iyi temsilcileri olan silahlı kuvvetlerin "altın fonunu" israf etmek. Daha yüksek askeri eğitim almış subayların görevden alınması kesinlikle yasaktı. Dahası, Sovyet Ordusunda devasa işler sadece korumak için değil, aynı zamanda personel potansiyelini geliştirmek için de ortaya çıktı. Ateş gibi "saman yutan" savaş, kıdemsiz komuta personeli için sona ermişti ve şimdi vurgu, subayların eğitiminin niceliğine değil, niteliğine konulmuştu.
Her şeyden önce, bu, askeri uzmanlar için tüm hızlandırılmış eğitim kurslarının kesin bir şekilde reddedilmesiyle ifade edildi. Askeri okullar, genç subayların iki ve ardından üç yıllık eğitim dönemlerine geçti. Aynı zamanda, sayıları istikrarlı bir şekilde arttı: 1946'dan 1953'e kadar, SSCB'de 30'dan fazla yüksek askeri okul ve dört akademi açıldı! Ana vurgu, yalnızca gelecekteki komutanların değil, aynı zamanda birinci sınıf teknik uzmanların da eğitilmesine verildi. Büyük Vatanseverlik Savaşı zaten bir "motor savaşıydı" ve Kremlin, bir sonraki çatışmanın daha sofistike ve sofistike askeri teknolojilerin bir çatışması olacağının gayet farkındaydı.
Bu nedenle Sovyet Ordusu'nun benzeri görülmemiş yeniden teçhizatı, en modern, en gelişmiş silah ve teçhizat modelleriyle gerçekleştirildi. Bu, o sırada en gelişmiş tüfek olarak girdiği her tür ve türdeki birlik için geçerliydi. silâhVe yeni tanklar, uçak, topçu, radar istasyonları ve çok daha fazlası. Donanmada da aynı süreçler devam ediyordu. Stratejik füze kuvvetleri (ilk birimleri Ağustos 1946'da oluşturulan Yüksek Komuta Yedeği Özel Amaçlı Tugayı) ve füze karşıtı savunma kuvvetleri gibi gelecekteki savaş silahlarının temelleri bu yıllarda atıldı. Sovyetler Birliği'nin nükleer füze kalkanı, ülkemize gelecekteki on yıllarca barışçıl yaşam sağlamak için tasarlanmış olan hızlandırılmış bir hızla yaratılıyordu.
O yıllarda SSCB Silahlı Kuvvetlerinin gelişimine verilen itici güç o kadar güçlüydü ve kısa sürede yarattıkları potansiyel o kadar büyük ki, Nikita Kruşçev'in "dönüşümler" kisvesi altındaki yıkıcı eylemleri bile onu zayıflatmak için mümkün olan her şeyi yaptıysa yıkım değil. Ancak, bu zaten tamamen farklı tarih.