İki küçük Sovyet yapımı füze teknesi (Proje 183P) Mısırlı filo radyo istihbaratını yürüten Port Said yakınlarındaki İsrail muhrip Eilat'ı batırdı. KR tarafından başlatılan dört P-15'den üçü destroyere düştü ve sonuncusu doğrudan sudaki mürettebat denizcilerinin kafalarına fırladı: kırık gemileri zaten batıyordu. Prensip olarak, Eilat imhası ilk iki füzeden fazlasıyla yeterli olurdu, çünkü üç veya dört Amerikan Brooklyn gibi hafif bir kruvazör batırmış olabilir.
Mısır'ın yüksek deniz zaferi, öncelikle ustalaşmaya yardımcı olan Sovyet askeri danışmanları sayesinde gerçekleşti ve ardından yeni silâh. Batı ülkeleri için, eski gemi (eski İngiliz destroyer Zealous - "Zealous", 1944, inşa edildi) bile olsa, "Eilat" ın ölümü bir şoktu. Tabii ki, düşman, 60’lerin başında, Sovyet Donanması’nın dünyanın ilk füze botlarını aldığını ve kısa sürede onları dost rejimlere teslim etmeye başladığının farkındaydı. Bununla birlikte, Batı'da, sırasıyla iki ve dört adet П-183 (SSN-205 Styx) füzesiyle donanmış 15Р (NATO sınıflandırma Komar'a göre) ve 2 (Osa) projelerine ait tekneler, aşağıdan fakirlerin silahı olarak adlandırılıyordu. Belki mantıksız değil, ama “iğnelerinin” çok keskin olduğu ortaya çıktı.
Alexander Bereznyak (şimdiki Raduga GosMKB) tasarım ekibinde Moskova yakınlarındaki Dubna'da doğan P-15 roketi, dünya çapındaki popülerliği bakımından dünyanın Kalash eşdeğeri haline geldi. P-15'li tekneler Mısır, Varşova Paktı, Cezayir, Angola, Vietnam, Hindistan, Endonezya, Irak, Çin, Küba, Libya, Kuzey Kore, Kuzey ve Güney Yemen, Suriye, Somali, Finlandiya, Etiyopya hariç SSCB'den alındı. (sonra Eritre'ye gitti) ve Yugoslavya. Buna ek olarak, P-15 üretimi (ve Sovyet projeleri 183Р ve 205 modelinde teknelerin inşası) PRC ve DPRK konusunda uzmanlaştı. İlk modifikasyonlarda aktif bir radar veya termal hedefleme kafasına sahip olan bu yönlendirmeli mermi, 40 kilometre mesafedeki hedefleri vurabilir. Güçlü, yüksek patlayıcı bir savaş başlığı, Stix'in 180-mm çelik zımbalanmasına ve bir düşman gemisinin 10 yarıçapındaki dolgusunu parçalamasına izin verdi. Bu göstergeleri değerlendirmek için, 70'te de hizmet veren Baltimore tipi Amerikan ağır kruvazörlerinin zırh kemerinin kalınlığının 152 milimetre olduğunu söyleyebiliriz.
Aralık ayında, P-1971'un kurbanı olan 15, bu durumda 205 projesinin Hindistan füze botu tarafından serbest bırakıldı, İngiliz menşeli bir başka destroyer - Pakistanlı Khaibar. Hintliler ayrıca Karaçi limanında üç araç da battılar. Bazı haberlere göre, 1974’te PLA filosu, Çin Paracel Adaları’nı ele geçirdiğinde “Styxes” ’ini Güney Vietnam Donanması’na karşı başarıyla uyguladı.
“Amerikan yörüngesi” ülkelerinden birincisi İsrailliler tarafından Sovyet yapımı füze gemileriyle çarpışmadan, Donanmalarını benzer gemilerle (Fransız tasarımı Saar tipi) Gabriel RCC ile donatmak için aceleyle öğrenildi. Savaş birimi "Gabriel", P-15'ten daha az güçlüydü. Ancak, gemideki füze sayısındaki “Saar” in üstünlüğüne (en fazla sekiz) ve topçu silahlarındaki (76 ve 40-mm AU) 30 ve 25-mm'ye karşı üstünlükleri göz önüne alındığında, Arap teknelerini batırmak yeterliydi. Helikopterlerle ve elektronik savaşla işbirliği içinde "Saary" i ustaca kullanarak, 1973'taki İsrail denizciler, kendilerine ait olanları kaybetmeden Mısır ve Suriye Deniz Kuvvetleri'ne ait birkaç füze teknesini imha ettiler ve bu da daha küçük bir "Gabriel" dizisini kullandılar.
Styx'in çıkışından etkilenen dünyanın pek çok deniz gücü, Almanya, İtalya, İsveç gibi fakir olmayan ülkeler de dahil olmak üzere füze gemileriyle donatılmaya başladı (bu arada, Batı'nın oldukça garip olanı benimseyen ilk ülke oldu). Yıkıcılar için Robot 60), Norveç, Danimarka, Japonya. Yurtdışındaki ana RCC'ler Fransız Exoset, Amerikan Zıpkın, İsveç RBS-08, Norveç Pengueni ve P-15 temasında Çin varyasyonlarıydı.
Sovyet deniz savaşı felsefesinde P-15 ile roket botlarının aslen "sınıf arkadaşları" ile değil, esas olarak büyük savaş gemileri ve düşman nakliyeleri ile savaşmaya niyetli olduğu açık. Bunu takiben, geliştiricilerimiz, artık zamanın gereksinimlerini karşılamayan 30bis projesinin büyük ölçekli “klasik” yıkıcılarını, P-15 içeren üç konteynerli fırlatıcı ile (torpido tüpleri ve arka 130-mm taret yerine) yeniden donatmayı önerdi. Ses roket gemileri ortaya çıkacaktı, ama Donanmanın Ana Komutanlığı kökündeki fikri “hackledi” ve P-15'i deniz ve okyanus bölgesi için tavizsiz buldu. Gerçekte, bu yıkıcılar kendilerini, topçu ve torpido silahlarının tasarım kompozisyonunu korurken, öyle görünüyorlardı. Bu arada, Çin, filosunun grev potansiyelini artırmaya başladı, 2 projesinde yer alan SSCB'nin Hayin-15 (Çin P-7) füzelerini donattı ve Sovyet birimlerinden ve bölümlerinden nöbetçi birimlerden gönderdi. projenin gemileri 1941. Filomuzda, sonuncusu 1942 yılları tarafından yazılan bu kıdemli devriyeler (“elli dolar”), orijinal silah setiyle birlikte kaldı. Dahası, Çin, Sovyet “klasik” projesi 50'a dayanan oldukça geniş bir roket avcısı serisini (“Lyuda” tipi) faaliyete geçirdi. Başlangıçta, prototipten farklı olarak, torpido tüpleri yerine, Hayin-90 için üç konteynerli fırlatıcıları vardı.
Sonuç olarak, Termite SCRK'nin (70 km menzili olan P-15М) ortaya çıkmasıyla sonuçlanan P-15'in ciddi bir iyileşmesinden sonra, 80-ler'de Donanmamızdaki büyük gemileri donatmaya başladılar. Bu kompleks, BOD projesi 61М'ın ve 56У projesinin büyük roket gemilerinin modernizasyonu sırasında elde edildi. Çünkü "Termit" ve bir nükleer savaş başlığı sağlandı.
"Termit" enkarnasyonundaki P-15 hala ve yabancı filolarımızla (NATO’nun Karadeniz’deki neofitleri dahil) hala hizmette. "Yıldırım" ve kıyı mobil SCRC "Rubezh" tipi roket teknelerini kullandı. DPRK'nın arkaik Donanması'nda bile, kıyılarda, özellikle de ada bölgesinde faaliyet gösteren P-15 gemileri, yok edici ve füze kruvazörü de dahil olmak üzere potansiyel düşmanın modern gemileri için gerçek bir tehdit oluşturuyor. Bu nedenle, ABD Donanması ve Güney Kore’nin "Styx" emriyle mücadelenin önemli görevlerden biri olduğu düşünülmektedir.