22 Haziran 1941, Hitler'in Reich'in bayrağı altında, neredeyse tüm kıta Avrupası'nın askeri ve ekonomik gücü SSCB'ye çöktü. O zamana kadar, Almanya bölgeyi 3 milyon metrekarede kontrol etti ya da korudu. 290 milyon civarında yaşadığı km. “Tarafsız” olarak adlandırılan İsviçre ve İsveç bile faşist Almanya'nın askeri gücünün büyümesine önemli katkılarda bulundu.
Hitler, 1941 tarafından, çoğu Avrupa ülkesinin askeri sanayisine, silahlarına ve seferberlik stoklarına hizmet etmeyi başardı. Bu onun insanlık tarihindeki en güçlü askeri makineyi yaratmasına izin verdi. Anavatanımızın genişliğinde bir yangın pisti gibi gezdi ...
Brest Kalesi ilk darbeyi aldı. Savunucuları bir aydan fazla bir süre savunmayı sürdürdü. Arkasında, bazı modern “gerçeği arayanlar” ın kastetmeyi sevdiği hiçbir sapma yoktu. Kalenin savunucuları son nefesine kadar savaştılar.
Kalemin bodrum katlarından birinin sıvalarına çizilen kelimeleri hayatımın sonuna kadar hatırlıyorum. “Üçümüz vardı. Bizim için zordu. Biz ölüyoruz ama pes etmiyoruz. 22. 07. 1941 ».
Smolensk, Sivastopol, Odessa, Voronej, Leningrad ve Moskova'yı savunan katılımcılar daha az dindar olmayı hak etmiyorlar. Gözaltına alındılar, sonra durdular ve sonra Nazi kötülüğünü geri sürdüler.
Причем погнали так, что бывший пресс-секретарь нацистского министра иностранных дел Риббентропа, оберштурмбанфюрер СС (подполковник) Карл Шмидт (писавший под псевдонимом Пауль Карелл) после войны был вынужден признать, что в 1944 году «темпы наступления советских войск превышали темпы продвижения tank групп Гудериана и Гота по маршруту Брест-Смоленск-Ельня во время «блицкрига» летом 1941 г.».
Bu gerçeği, Alman "yıldırım" ını seven ve savaş sanatında eşsiz bir şey olarak sunan Rus tarihçiler için hatırlıyorum.
Sovyet zaferlerinden bahsetmek оружияyaratıcıları, arka kahramanları, emekleri tarafından yaratıldıkları hakkında sessiz kalmak imkansızdır. Savaşın başlamasından birkaç ay sonra sonbahar ve kış aylarında 1941, Sovyet halkı 2593 sanayi şirketlerini ülkenin doğu bölgelerine devretti! Ayrıca, 2,4 milyon sığır, 200 bin domuz, 5,1 milyon koyun ve keçi, 800 bin at Doğu'ya taşındı. 10 milyon insan arka bölgelere taşındı.
Bu, demiryolu taşımacılığı organizasyonunda inanılmaz bir güç, tutarlılık ve doğruluk çabası gerektiriyordu. Bu gönderilerin hacmi şaşırtıcı. Sadece bir Zaporizhstal tesisinin tahliyesi için 8000 otomobillerini aldı. Ve bu ölçekte işletmeler yüz değildi. Neredeyse tekerleklerden olan hepsi cepheye çok gerekli ürünleri vermeye başladı.
Uçak tasarımcısı Alexander Sergeevich Yakovlev, "Moskova’dan Sibirya’ya tahliye edilen Yak savaş uçağı fabrikasının Moskova üretim hacmini üç ay sonra aştığını ve on bir ay sonra da tahliyeden on iki kez daha fazla uçak yaptığını" hatırlattı.
Sonuç olarak, yılın 1942'inin sonunda, SSCB, 3,9 zamanlarında tank üretmekte, 1,9 zamanlarında, her türlü silahı - 3,9 zamanlarında savaş uçaklarında, Almanya'nın önüne geçti. Modern Rus "etkili" yöneticilerinden herhangi biri böyle bir şeyi tekrar edebilir mi?
Elbette, Lend Lease'in (Amerikan askeri yardımı) önemini not etmek mümkün değil. Bu yardımın karşılığını ödeyerek, bunun, bir derece ahlaki açıdan, yönetimin ve Amerika Birleşik Devletleri'nin sanayi sermayesinin bir tür eylemi olarak idealleştirilmemesi gerekir.
Lend-Lease'in özünde, ABD Başkanı Franklin Delano Roosevelt'in özü aşağıdaki gibi tanımlandığı, tamamen pragmatik bir hesaplama yapıldı. “Komşunuzun evi yanıyorsa ve bir bahçe hortumunuz varsa, eviniz yanana kadar komşunuza ödünç verin” dedi.
Daha spesifik olarak, ABD Senatörü Harry Truman (ABD'nin gelecekteki başkanı) Lend-Lease hakkında konuştu. 24 Haziran 1941, Almanya kazanırsa Rusya’ya, Rusya ise Almanya’ya yardım edeceğimizi söyledi. Fakat asıl mesele, birbirlerini mümkün olduğunca öldürmeleri.
Borç vermenin, Nazizm'e karşı kazandığı zaferin değeri farklı bir şekilde tahmin ediliyor. Batı'da tartışılıyor ve Rus tarihçilerin bazıları, Ödünç Vermeden, Sovyetler Birliği'nin dayanmayacağına inanıyor. SSCB'de, Amerikan silah, ulaştırma, malzeme ve yiyecek tedarikinin önemi göz ardı edildi.
Bu sarf malzemelerinin, savaş ekonomisi döneminde yerli üretim ile ilgili paylarının yalnızca% 4 civarında olduğu ve dolayısıyla düşmanlıkların seyri üzerinde belirleyici bir etkisi olamayacağı söylenirdi. Öte yandan, parasal olarak Amerikan borç verme teslimatlarının hacmi yaklaşık 11 milyar ABD doları olarak gerçekleşti.
Ek olarak, bu durum belirli bir zamanda dikkate alınmalıdır. Çölde susuzluktan ölmek için tek bir su şişesi bile hayat ve vahaya ulaşmak için bir fırsat. Aynı zamanda, Ekim 1941’e kadar, SSCB’nin bu “balonun” parasını altın olarak ödediğini not ediyoruz. Sovyet altını İngiltere’ye askeri mallar için taşıyan Almanlar tarafından Nisan ayında battılan Alman kruvazörü Edinburgh’u hatırlayın. Ve 1942'taki "balon" önemsizdi ...
Amerikalılar, malzemelerini SSCB'ye, ancak Roosevelt, SSCB’nin 1941’in Ekim ayında Lend-Lease ile olan bağlantısını onayladıktan sonra tedarik etmeye başladı. Ancak, Amerikan Borç Verme teslimatları yalnızca Stalingrad ve Kursk Muharebesi'nden sonra, yani 1943'in ikinci yarısında uygulandı.
Bununla birlikte, Lend-Lease'in rolü, 1942 yılından itibaren müttefik malzemelerin alımına önderlik eden eski SSCB Dış Ticaret Komiseri Anastas Mikoyan tarafından büyük beğeni topladı.
Halk Komiserliği, “1941'te her şeyi kaybettik ve eğer Lend-Lease için olmasaydı, ordu için silahlar, yiyecek ve sıcak giysiler olmasaydı, başka bir soru da işlerin nasıl sonuçlanacağıydı… Lend-Lease olmadan, muhtemelen bir veya bir buçuk ekstra daha olacaktı. savaştım. "
SSCB’nin Lend-Lease kapsamında 409,5 bin araç (diğer müttefiklerin yardımı ile 427 bin), 32 bin ordu motosikleti ve 13,3 bin traktör ve traktör, 18 bin tanktan farklı tipte 7 bin uçak hakkında İngiltere 12,5 bin), 90 kargo gemileri ve 105 deniz altı denizaltı gemileri, 2 milyon 317 bin ton çelik, 1900 lokomotif ve 11 bin otomobil, 295 bin ton toz ve patlayıcı madde, 387 bin ton bakır, 328 bin ton toz ve patlayıcı dahil Tünel alüminyum, 38,1 bin makina takımı, 610 bin ton şeker, 665 bin ton konserve et ve diğerleri.
Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın “Kısa Tarihi” nde Sovyet üretimi ile ilgili olarak, Lend Lease kapsamındaki malzemelerin şu şekilde olduğu belirtildi: tüm sistemlerin topçu silahları için -% 1,9, tanklar için - 7%, savaş uçakları için -% 13'e kadar. 1943'taki Kızıl Ordu'nun otoparkında, ithal arabalar% 5,4 ve 1944'te zaten% 19 idi.
Ancak, "genel" den hesaplanması her zaman doğru değildir. Örneğin, Amerikan uçağı P-39 "Air Cobra" ("Airacobra") alın. SSCB'ye sadece yaklaşık 5 bin adettir. Sovyet endüstrisi tarafından üretilen 120 bin uçaktan, bu sadece% 4,2. Ancak, üç kez liderliğindeki Sovyetler Birliği Kahramanı Alexander Pokryshkin'in liderliğindeki 15 Sovyet pilotları, Air Cobra'yı 1943'ten savaşın sonuna kadar uçurdu ve beş yüz Alman uçağını düşürdü.
Amerikalılar aynı zamanda Union 20'e binlerce Studebaker arabası teslim ettiler. Biraz gözükürdü. Ancak Studebakers, her voleybolun Zaferi yaklaştırdığı efsanevi Katyuşa roketatarının ana şasisi haline geldi.
Aynı durum, ABD 8 bin topçu silahı teslimatı ile oldu. Bunları SSCB'deki genel araç üretimi (482,2 bin) ile karşılaştırırsak, bu sadece% 1,6'tir. Ancak bunların Stalin'e göre gerekli olan uçaksavar silahları olduğu akılda tutulmalıdır.
Yine de, tekrarlamak istiyorum, Batı'nın askeri teknik yardımının önemini abartmak olmamalı. Daha önce de belirtildiği gibi, Lend Lease kapsamındaki ana malzeme hacmi, Almanların askeri gücünün zaten parçalandığı Stalingrad ve Kursk'taki Almanların yenilgisinden sonraki dönemde geldi. Kuşkusuz, bu malzemeler SSCB'nin hayatta kalmasına ve zaferini hızlandırmasına yardımcı oldu. Bununla birlikte, bu zaferi kazanmada asıl rol Sovyet askeri liderlerinin yeteneği ve Sovyet askerlerinin kahramanlığı tarafından oynandı. Bu, örneğin, aşağıdaki gerçek tarafından doğrulanır.
6 Haziran 1944, 10 binlerce uçak, 1200 savaş gemisi, 804 nakliye gemisi ve 4126 iniş gemisi, İngiliz Kanalı'na 156 binlerce Müttefik kuvvetini attı (83 binlerce İngiliz ve Kanadalı, 73 binlerce Amerikalı). Uzun zamandır beklenen İkinci Cephenin keşfi idi.
1944'ün sonunda, Avrupa'daki müttefik kuvvetler grubu, 10 binden fazla uçak, 6,5 bin tanka sahip neredeyse bir milyon kişiye ulaştı. Amerika Avrupa savaş tiyatrosuna en gelişmiş askeri teçhizatı attı. Anglo-Amerikan авиация havada yüce hüküm sürdü.
Müttefikler zahmetsizce, sadece müthiş ve zaptedilemez Atlantik Duvarı sözleriyle ayrıldılar. Almanya sınırlarında yapmaları gereken tek şey, sökülen Siegfried Hattı'nın üstesinden gelmekti. Nazilerin sona erdiği anlaşılıyor.
Ancak 16 Aralık 1944, Ordu Grubu B, 200'tan fazla asker ve subay, 900 tank, 800 uçak ve 2600 silah ve harç ile Arden bölgesindeki Arden bölgesinde, belirli tank bölümlerinin Arden bölgesinde saldırıya uğradı. ABD Ordusu General Omar Bradley, 12 milyon asker numaralandırdı.
Birkaç saat içinde Almanlar, Amerikalıların savunmasını bastı ve taarruzu geliştirdi.
Ocak ayında, 1945, saldırıyı hızlandırdılar. Amerikalılar için durum felaketti. Bu bağlamda, keşif kuvvetlerinin yüksek komutanı General Dwight D. Eisenhower, ABD ve Büyük Britanya başkanlarının yardım almak için SSCB'ye başvurduğunu belirtti.
Ocak 6 İngiltere Başbakanı Winston Churchill, I. Stalin’e Batı’da “rahatsız edici” bir durum olduğunu, “çok ağır savaşların sürdüğünü” söyledi ve bu bağlamda Anglo-Amerikalı’ların Sovyet taarruzuna güvenip güvenemeyeceklerini söylemek istedi. Ocak. Ertesi gün, Sovyet hükümeti, başlangıçta Ocak 1945, 20 için planlanan Orta Cepheye yönelik saldırı zamanlamamızın Ocak 1945'e kaydırıldığını söyledi.
12 ile 14 arasındaki dönemde, 1945'in Ocak ayında, 1200 km boyunca Sovyet cephesi (Doğu Prusya ve Batı Karpatlar'dan) hareket etmeye başladı. Aynı zamanda, bir dizi saldırgan operasyon gerçekleştirildi: Vistül-Oder, Sandomierz-Silezya, Batı Karpat, Doğu Prusya, Varşova-Poznan. Her biri ölçekli olarak Ardennes operasyonunu önemli ölçüde aştı.
Askeri sanat kurallarına göre, güçlendirilmiş bir düşmana yapılan başarılı bir saldırının 4: 1'in maddi avantajını gerektirdiğine inanılıyor. Ancak, özellikle güçlü tahkimatlarda böyle bir avantajın başarıyı garanti etmediği durumlar vardır. Ancak Ocak ayındaki 12, Kızıl Ordu'nun bileşimi olan Kızıl Ordu'nun 1945'i, Alman cephesinden yoğun bir şekilde darbe alarak geçti.
Doğu Prusya operasyonuna katılmak için Sovyet askeri liderliği, 1,7 bin savaş uçağı üzerinde 25,4 milyon, 4 bin silah ve harç, 3 bin tank ve SPG'yi yoğunlaştırdı. Bu grup, askeri surları birkaç yüz yıl boyunca kurulan Königsberg'e saldırdı. Şehir, 780 bin Wehrmacht askerleri, 8,2 bin silah ve harçlar, 700 tanklar ve saldırı silahları, 775 uçakları tarafından savunuldu.
Ancak, Koenigsberg üç gün içinde alındı. Karşılaştırma için, Stalingrad'ın dört aydan fazla bir kuşatmaya dayandığını ve ana tahkimatının Çavuş Pavlov'un evi olarak bilinen sıradan bir konut olduğunu hatırlıyoruz.
Kızıl Ordu’nun başarısı açıktı, ancak Ocak 13’tan Nisan 25 1945’a kadar olan dönemde Sovyet cephelerinin kayıpları da ağırdı. 126,5 bin asker ve subay öldü ve kayboldu, 458 binden fazla asker hastalık nedeniyle yaralandı ya da eylem dışı kaldı. Askerler, 3,5 bin tank ve kendinden tahrikli topçu, 1,6 bin silah ve harç ve neredeyse 1,5 bin savaş uçağı kaybetti.
Ancak, Alman kayıpları kıyaslanamayacak kadar büyüktü. Sadece Doğu Prusya'daki Alman bölümlerinin 25'i tahrip edildi, 12 bölümleri, bileşimlerinin% 50'inden 70'ini kaybetti. Sovyet birlikleri, 220 binden fazla asker ve subayı ele geçirdi. Yaklaşık 15 bin silah ve harç, 1,4 bin tank ve saldırı silahı, 363 savaş uçağı ve diğer birçok askeri teçhizat kupa oldu.
Genel olarak, Wehrmacht'in Sovyet Ocak taarruzundaki kayıpları 500 bin kişiye kadardı. Ardennes'da Alman kayıpları 81 bin kişiye ulaştı.
Sovyet taarruzunun başlamasından sonra, Naziler Batı'da aktif düşmanlıklardan vazgeçerek sadece savaş engellerini geride bıraktılar. Zaten Ocak ayında 18, Yılın 1945'inde F. Roosevelt, I. Stalin'e şöyle yazmıştı: “Kahraman savaşçılarının daha önce gerçekleştirdiği istismarlar ve bu saldırıda daha önce gösterdikleri etkililik, birliklerimizin her iki cephesinde de erken başarılar için umut vermek için her türlü sebebi veriyor.”
Müttefikler Ardennes'deki grevden ancak 1945 Mart ayının son haftasında toparlanabildiler. Şu anda, Nazilerin tüm rezervlerini Doğu'ya atmasına rağmen, Kızıl Ordu başarıyla Almanya'ya doğru ilerliyordu. Büyük ocak taarruz Sovyet askerlerini Alman başkentine yaklaşmaya yöneltti. Şubat ayının başında Berlin’den önce, 1945 yalnızca 60 km kaldı.
Gördüğümüz gibi, İkinci Dünya Savaşı'nın son aşamasında askeri harekatların başarısındaki belirleyici rol, ABD'nin motorlu oluşumları tarafından değil, Sovyet komutanları ve askerleri tarafından oynandı. Ellerinde, askeri teçhizat bir mucize yaptı ve yalnızca Ardennes'deki Amerikan ve İngiliz birliklerinin kurtuluşunu değil, aynı zamanda Nazi Almanyası üzerindeki son zaferini de sağladı.
Sovyet askerlerinin kahramanlığı ve kanının, müttefiklerin ortak düşmana karşı mücadelede Sovyetler Birliği'ne sağladıkları askeri ve maddi yardım için yeterli bir ödeme olduğu anlaşılıyor. Fakat Amerikalılar bunu biraz farklı görüyorlardı.
Japonya'nın yenilgisinden sonra, Devletler, hayatta kalan askeri teçhizatı yılın 2 Eylül 1945’inden itibaren iade etmek ve borcunu ödemek için Sovyet hükümetine bir teklif gönderdi. En azından savaş sırasında tahrip olan ABD askeri teçhizatı için tazminat talep etmediler.
İlginç olanı askeri araçların Amerikalılara, özellikle de arabalara koyma süreci oldu. Görgü tanıklarının ifadesine göre, bu 1946-1947 yılında oldu. Amerikalılar limana bir baskı ve makasla bir gemi getirdiler. Özel bir komisyon titizlikle arabayı aldı, fabrika konfigürasyonunun uygunluğunu kontrol etti, ardından hemen bir baskı altında gönderildi ve “küp” şeklinde gemiye yüklendi.
Borç kiralama malzemeleri ödemeleri konusunda Sovyet-Amerikan müzakereleri 1948'te başladı ve aralıklarla 1990 Haziranına kadar devam etti. Ardından Gorbachev ve Bush borcun son ödemesi için yeni bir son tarih belirledi - yılda 2030 ve 674 milyon dolar.
İlginç bir şekilde, Birleşik Devletler, II. Dünya Savaşı'nda Almanya ile olan savaşların ana yükünü taşıyorsa ve Sovyetlerle orantılı olarak zayiat verdiyse, alacaklılarına SSCB ile aynı koşullar altında ödeme yapmayı kabul ederler mi?
Uluyan tarafların insan kayıplarından özel olarak söz edilmelidir. Her şeyden önce, Sovyet kayıpları hakkında. Bugün, özü aşağıdaki gibi olan sofistike spekülasyonların konusu haline geldiler. SSCB Wehrmacht'ı savaşı kazandığı için cesetlerle doldurdu. Bu arada, askeri tarihçi Albay-General G.F. Savaştaki Krivosheev, 8,7 milyondan fazlasının Alman esaretinde olduğu 3 milyon Sovyet askerini öldürdü, toplamda, 26,6 milyon Sovyet halkı savaş sırasında öldü. SSCB’deki 1940’taki nüfusun 194 milyon olduğunu hatırlayın.
Bununla birlikte, Rus tarihçi ve yayıncı Boris Sokolov, savaş yıllarında Sovyet silahlı kuvvetlerinin 26,4 milyonu kaybettiği iddia edildiğini ve SSCB'nin toplam zayiatının 43,4 milyon olduğunu belirtti. Sokolov'un Sovyet kayıplarına (yani doğmuş, doğmamış olanlar) demografik zararlar dahil ettiği, ancak bunu Almanya için yapmadığı belirtilmelidir.
Aynı zamanda, Sokolov, 1941 yılında SSCB'nin nüfusunu 209 milyona yükseltti, buna göre hesaplamalarında Sovyet kayıplarının sayısını otomatik olarak arttırdı. Sokolov böyle bilinçli "gafları" hesaplamalarında çok şey yaptı. Bunlar hakkında daha fazla bilgiyi Vladimir Timakov’un “Yarın” gazetesinde 09.05.2012 tarafından yayınlanan “Zafer Demografi” adlı makalesinde okuyabilirsiniz.
Sokolov kasıtlı olarak, 1942'in yıkılmasıyla SSCB'nin, 80 milyondan fazla insanın yaşadığı bölgeyi kaybettiğini dikkate almadı.
Sonuç olarak, Sovyetlerin zorunlu kaynakları neredeyse Nazi Almanyası kaynaklarına eşitti. Bu nedenle, SSCB'nin “Nazileri cesetlerle örtmek” için küçük bir gerçek fırsatı vardı.
Sokolov, Alman savaşındaki toplam insan kayıplarını 5,95 milyon olarak tahmin etti. Aynı zamanda, Wehrmacht ve SS'nin bazı kesimlerinin, Doğu cephesinde - 3,95 milyon olan tüm 2,6 milyonlarını kaybettiği iddia edildiğini iddia ediyor. SSCB ve Almanya Sokolov askeri kayıplarının oranı 10,3: 1. (B. Sokolov. Fiyat savaşları: SSCB ve Almanya'nın kayıpları, 1939-1945).
Buradaki izlenim, Sokolov'un Alman kayıp sayısını Hitler'in dile getirdiği şekilde ayarlamaya çalıştığı yönünde. O yılın Şubat ayında 1945, Almanya'nın milyonlarca kişiyi kaybettiğini ve 6'i öldürdüğünü söyledi. Belki de bu nedenle Sokolov, Batı Alman askeri tarihçisi R. Overmans'ın verilerini reddetti. II. Dünya Savaşı’ndaki Alman silahlı kuvvetlerinin, esir dahil ölüler de dahil olmak üzere 5,3 milyon ölüdeki kayıplarını tahmin etti.
Bununla birlikte, Overmans, Wehrmacht'ın zararlarıyla ilgili raporları inceleyerek, bazı durumlarda indirgeme faktörünü "2" kullandıklarını tespit etti. Basitçe söylemek gerekirse, Almanlar kayıplarını yarı yarıya azalttı. Övünen Alman istatistikleri için çok fazla.
Bu bağlamda, şu anda Almanya'da sunulan bazı Alman savaş kayıpları çeşitlerini listeliyoruz. Alman hükümetinin resmi verilerine göre, savaşta Alman silahlı kuvvetlerinin geri dönüşü olmayan can kaybı 4.192 bin kişide tanımlanmaktadır. Eski Wehrmacht Binbaşı General B. Muller-Hillebrand, 4,0 milyonda Alman savaş kayıplarının miktarını belirledi. Profesör Helmut Arntz, II. Dünya Savaşı'ndaki Alman silahlı kuvvetlerinin kayıplarının (sadece Almanlar) yalnızca 3.250 bin kişiye ulaştığına inanıyor.
Eğer bariz gerçekler olmasaydı, inanmak mümkün olurdu. Prenses Vasilchikova, 1943'taki “Berlin Günlüğü” nde mobilize edilebilecek herkesin orduya seferber edildiğini yazdı. Sonra Almanya'da "toplam" mobilizasyon ilan edildi. Nisan ayının sonunun haber bülteni 1945, Hitler’in mobilize ergenler ve yaşlılar çizgisinde nasıl gittiğini gösteriyor.
Toplamda, savaş yıllarında, Almanya, 17,8'tan 19,0 milyona kadar çeşitli kaynaklara göre harekete geçti. Bu milyonlar nereye gitti? Bu yöndeki bazı çalışmalar Rus tarihçi ekonomist A. Kozinsky tarafından yapıldı. Alman kayıplarının tüm hesaplamalarında 5,0 milyon Wehrmacht askerinin çevresinde garip bir şekilde ortadan kaybolduğunu ve öldüğünü ikna edici bir şekilde kanıtladı. (A. Kozinsky. "İkinci Dünya Savaşı'ndaki askeri kayıpların tarihi: Kaç Hitlerite silahlı kuvvetinin öldürüldüğünü kaybetti?").
Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki zayiatlarla ilgili SSCB Savunma Bakanlığı Komisyon Üyesi’nin Binbaşı Genel Başkanı Gurkin, “1941-1945’taki Sovyet-Alman cephesinde insan kayıpları” başlıklı makalede, Nazi Almanya’nın Sovyet-Alman cephesinde Nazi Almanya’nın geri dönüşümsüz insan kayıplarını da içerdiğine inanıyor Avusturya, Lüksemburg, Alsas, Lothing, Sudeten Almanlar ve diğer devletlerden gönüllü oluşumlar, 6.923.700 insanını oluşturdu. (“Yeni ve Yeni Tarih”, No. 3, 1992).
Sonuç olarak, Sovyet-Alman cephesinde zayiat oranı, Almanya lehine 1: 1,3'tan daha fazla değildir. Bu kayıp oranı, savaşın sonunda Wehrmacht ve Kızıl Ordu'nun insan dengesinin analizi ile doğrulanmaktadır.
Sonra, Wehrmacht'ta yaklaşık 7,0 milyon askeri personel (belirtilenlerin% 33'u) silahların altında, Kızıl Ordu'da - 12,8 milyon (37'un% XNUMX'u) kaldı.
Gurkin’in hesaplamalarına göre, II. Dünya Savaşı’nda Alman silahlı kuvvetlerinin toplam zayiatı, 13.448.000 halkı, ya da mobilize edilen sayının% 75,1’i ve Avusturya dahil bir yıl toplam 46 erkek nüfusunun% 1939’i.
Almanlar bu kayıpların çoğunu Doğu Cephesinde yaşadı. Wehrmacht 1941'in haziran-temmuz aylarında sadece üç hafta süren mücadelede 100 bin kişiyi kaybettiğini hatırlayın. Almanlar, en güçlü Avrupa ordusu Fransız olan savaşlarda bile bu kayıpları yaşamadılar. Ve SSCB'de Naziler Moskova, Rzhev, Leningrad, Voronej, Stalingrad, Kursk, Kiev vb. Yakın savaşlardan geçti. Bu savaşlar Naziler için gerçek bir "kıyma makinesi" oldu.
Ancak, Nazi generallerinin komuta yeteneklerini vurgulayan Sokolov'a göre, bu savaşlardaki Almanların Ruslara ateş etmekten sıkıldığını ortaya koyuyor. Goebbels'ın öne sürdüğü gibi düzleştikçe, neredeyse kayıpsız bir şekilde geri çekildiklerini iddia ettiler. Bu şekilde, mühimmatı, mermileri ve insanları “kurtarıyor”, Naziler Berlin'e kadar geri çekildi mi? Ve teslimiyetinin bu destanını tamamladı mı? İnanabiliyor musun?
Bay Sokolov'a Wehrmacht'ın herhangi bir askeri ve subayı için Doğu Cephesi'ne giden yolun en korkunç ceza olduğunu hatırlatmaya devam ediyor. Bu cephede Almanya, askeri personelin% 72'ini, tankların% 75'ini, uçağın 78'ini kaybetti.
Sivil Alman nüfusun kayıpları neydi? Daha önce bahsedilen prof. Bay Arntz bu kayıpları yaklaşık olarak 3-3,5 milyon olarak belirledi. Bu rakam aşağıdaki nedenlerden dolayı anlaşılamamıştır. Arntz, 500’in binlerce kişinin Almanya’daki bombalama olayından öldüğünü düşünüyor. Aynı zamanda, 250 bin kişinin yalnızca Dresden'deki Müttefik bombalar tarafından öldürüldüğü bilgisini kendisi aktarıyor. (G. Arntz. II. Dünya Savaşı'nda insan zayiatı).
Benzer şekilde, Hamburg, Köln ve Juelich de dahil olmak üzere beş büyük Alman şehri tahrip edildi (Dresden gibi% 90'a göre). 56 Alman şehirleri,% 50'ten daha fazla bombalanarak tahrip edildi. Müttefiklerin, Almanya'da 75 Hiroşima'ya eşit sayıda bomba attığı tahmin ediliyor.
Dizine göre Japonya-Hanbuch, hrsg. Von H / Hammitzsch, Zusammenarbeit mit L. Brull / 2 / Aufl. Hiroşima'daki Stuttgart, 1984 (s. 155, 195), 260 binden fazla insanı öldürdü ve 100 binden fazla kişi yaralandı. Hiroşima ile bir benzetme yaparsak, Almanya sivil toplumu arasında Müttefik bombalamalarından kaynaklanan zayiatın bir milyondan fazla kurban sayması gerektiği ortaya çıktı.
Eski müttefiklerimizin can kaybını hatırlayın: ABD ve İngiltere. Bugün, kendilerini Nazi Almanyası'nın yenilgisine kesin katkı yapan güçler olarak konumlandırıyorlar.
ABD'nin 418 savaşında binlerce kişinin kaybettiği biliniyor. Ancak bunun için çok önemli maddi tazminat aldı.
Amerika Birleşik Devletleri, savaş sırasında güçlü bir askeri-endüstriyel kompleks yaratan ve dünya altın rezervlerinin% 73'inde yoğunlaşan dünyadaki tek savaşçı ülke oldu.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, ABD'nin de altın rezervlerini 1,9 milyar dolardan 4,0 milyar dolara çıkardığını ve altın fiyatından devam edersek, o zaman bir milyar dolar 1920'in modern 55 milyar dolara tekabül ettiğini hatırlayın. Kime savaş, kime karşı ana
İngiltere, Eylül ayında Almanya'ya savaş ilan etti 1939. 1940'te 300-bininci seferi kuvvetini Fransa'nın yardımına gönderdi. Ancak, 5 milyonlarca güçlü Fransız ordusu gibi, birkaç hafta içinde Almanlar tarafından yenildi. Bundan sonra İngiltere, Alman bombalama saldırılarına, V-1 uçaklarına ve Londra'daki V-2 uçaklarına itme çabalarına odaklandı.
İngiltere’nin ana askeri operasyonları, Kuzey Afrika’nın askeri operasyonlar tiyatrosunu ve 1944’ten bu yana Avrupa’yı yönetti.
Bugün İngiliz ve Batılı tarihçiler inatla El Alamein savaşının (Ekim-Kasım 1942, Mısır, İskenderiye'den 106 km), İkinci Dünya Savaşı'nın belirleyici savaşı olduğu görüşünü empoze ediyorlar.
Genel Bernard Montgomery numarası 8 altında bu savaşta 220-ı İngiliz Ordusu içinde bin. Adam 1100 tankları, 750 uçaklar ve 908 silahlarla 115 ile Mareşal Erwin Rommel numarası 600 komutası bin. Adam altında, Alman-İtalyan grubu mağlup hatırlayın Tanklar, 900 uçakları ve 552 silahları.
İngilizler, 13.560'i öldürdü ve yaraladı El Alamein, tankın 332'i, Almanlar ve İtalyanlar, öldürülen ve yaralananların 30.542'ini ve tankın 232'ini kaybetti. Büyük Britanya’nın savaştaki toplam zararı 450 bin kişiyi buldu.
Stalingrad Savaşı’ndan bahsettiğimizde (Temmuz 1942 - Şubat 1943), savaşçı partilerin (Kızıl Ordu ve Wehrmacht) neredeyse iki milyon insanın (1,12 milyon Sovyet ve 840 bin Alman) toplam geri dönüşümsüz ve sıhhi zararının olduğunu not ettik. . Batı Cephesinde Almanların toplam geri dönüşü olmayan zararının 340 bin kişinin öldüğü olduğu bilinmektedir.
Kursk Savaşı'nda (5 Temmuz - 23 Ağustos 1943), 1,3 milyon, 3,4 bin tank, 19,1 bin silah ve harç ve 2,2 bin tank, 0,9 bin silah ve harç ve 2,7 bin uçaktan oluşan grupların Sovyet grubu Alman rütbelerine karşı çıktı. 10,0 milyon, 2,0 bin tank, yaklaşık 7 bin silah ve harç ve 5 bin uçak. Kursk yakınlarındaki zırhlı araçların toplam kayıpları, 6,0, 1,5 bin tanktan (XNUMX bin Sovyet ve XNUMX bin Alman) fazladır.
Modern Alman tarihçilerinin Wehrmacht'ın Kursk yakınlarında tank savaşları kazandığını iddia ettiğini unutmayın. Evet, Sovyet zırhlı araç kayıpları Almanlardan önemli ölçüde yüksekti. Fakat SSCB için ölümcül olmadılar. Endüstri onları hızla yeniledi. Ve Alman tankerler için Kursk'taki zafer yıldızı sonunda atıldı.
Alman "tank dahi" nin Albay General Heinz Guderian, Alman zırhlı kuvvetlerinin Kursk yakınlarında "belirleyici bir yenilgiye" uğradığını kabul etmesi tesadüf değil. Sonuç olarak, Almanlar, Doğu Cephesinde, 1941 ve 1942 yıllarında olduğu gibi, büyük zırhlı araç gruplarını kullanarak büyük çaplı bir saldırı gerçekleştiremedi.
Nihayet, Nisan-Mayıs 1945’te, 1,9 milyon kişi, Berlin’i Sovyet tarafından, 6250 tanktan, 7500 uçaktan, 1,0 milyondan fazla insandan, 1500 tanktan ve 3300 uçaktan daha fazla bloke etmek ve almak için operasyona katıldı.
Sonuçta, savaş sırasında Kızıl Ordu, Almanya ve uydularının 640 bölümünü yenerken, Birleşik Devletler, İngiltere ve Fransa birlikleri - 180'i mağlup etti.
Yukarıdakiler, 1941-1945’teki dünyanın kaderinin El Alamein’de veya Ardennes’te değil, Moskova, Stalingrad, Kursk ve Berlin’in savaşlarında karar verildiğini beyan etme hakkını verir.
Hiç şüphe yok ki, ne Birleşik Devletler ne de Birleşik Krallık, Alman faşizminin yenilgisinde belirleyici bir rol üstlenemez. Belki de, Zafer arifesinde, bunun hakkında konuşamazdım. Ancak günümüzde kaygı, İkinci Dünya Savaşı'ndan belirli bir sorun olmadan kurtulan eski müttefiklerimizin politikası, bugünlerde Üçüncü Dünya Savaşı'nda gelişebilecek bölgesel çatışmalara ilham veriyor.