zorluk çektiğim konulardan biri, hepimiz gibi. evrenin öncesi, olay ufkunun ötesi gibi bazı fenomenleri zihnimde canlandırdığımda şimdiki fizik yasalarıyla uyumlu olmasalar da kendilerine has yasalarla uyumlu olabilecek bir hal alıyorlar. boyutlar küçüldükçe yasalar kuantum mekanikleşirken, olay ufkundan sonra ve evrenin öncesinde daha da farklı bir "mekanik" çalışmaya başlıyor. evet şunlar şöyle olsa aslında buna uygun bir "matematik" olabilir diyorsun ve mantık ötesindeki bir mantıkta anlam kazanan olaylarla karşılaşıyorsun ama sonra yine eksik bir parça çıkıyor. (aslında bilinmeyeni güzel yapan da bu zaten. bilememeyi sevmek apayrı bir şey) hipotezlerin teoriye dönüşmesi şu durumda zaten imkansız iken, hipotezlerin kendisi bile bir noktadan sonra hipotez olmaktan çıkıyor ve tamamen sürükleyici bir sci-fi romanına evriliyor. daha da ötesine sanırım evrimsel yapımın yetersizliğinden ötürü gidemiyorum. zaten bir kere bu konulara girerek mantığın sınırlarını aşıyorsunuz ve bundan sonra uzay-zamana dair olan fiziği unutmak zorundasınız. yine de bu bile yetmiyor daha öteye gitmeye çünkü bu bilinç daha da ötesini kavramaya yetkin değil. belki 1 milyon yıl sonra hala hayatta olsaydım, takıldığım noktalardan sonrasını hayalimde canlandırabilirdim. şu an için mantığın sınırlarında dolaşıp ötesine her geçişimde karşılaştığım tek şey, aşırı derecede aciz bir varlık olduğumdur.
-
1.
- 2.