Maçı -klasik deyimle- düşüncede kaybetmiştik. Oyuncu seçimi ve oyun anlayışıyla biz beraberliği kurtarmak, Hırvatistan ise büyük bir istekle maçı almak için maça çıkmıştı.
Fatih Terim, Hırvatistan-Türkiye maçından bir gün önce yaptığı basın toplantısında -ki rahmetli Levent Kırca'ya malzeme olabilecek pek çok ayrıntı vardı- sözlerine "Tarihiyle, sanatıyla, edebiyatıyla Fransa'ya teşekkür..." diyerek başlamıştı. Bir edebiyat eleştirmeni olarak, bu sözden cesaret alıp birkaç saptama yapmak istiyorum:
1- Maçı -klasik deyimle- düşüncede kaybetmiştik. Oyuncu seçimi ve oyun anlayışıyla biz beraberliği kurtarmak, Hırvatistan ise büyük bir istekle maçı almak için maça çıkmıştı.
2- Yenme hırsının zayıflığı basın toplantısında Terim'in açıklamalarında başlamıştı. Terim'den, "Hırvatistan takımının 2008'in rövanşını almak isteyecekler" sorusuna, "olabilir, o onların sorunu vs." gibi bir yanıt vereceğini beklerken, Fransa'ya, UEFA'ya selam gönderen konuşmasına "A, onlar aldı o rövanşı, daha çok maçımız var canım… Burada maç kazanmak değil bu turnuvalara katılmaktır önemli olan" gibi gerçekten beni de şaşırtan pasif yanıtlar verdi. Eyvah oyun planı darmadağın diye düşündüm o an.
3- Maç kadrosu açıklandığında korkunun niteliği belli oldu. Oysa tam tersi olarak karşı tarafın korktuğunu düşünmek ve bu korkunun üzerine gidecek bir takım kurmak gerekirdi.
4- Cesur takım, Slovenya maçında herkesin gördüğü kanatlardan her takımı parçalayacak Volkan Şen ve Emre Mor ikilisiyle başlamaktı. Bu durum Bilal Meşe'nin maç öncesi yazdığı "kanatlara dikkat!" haklı uyarısını da dikkate almak demekti: Hırvatların kanat akınlarını ancak ileride hareketli kanat adamlarıyla durdurabilirdik. Hele Selçuk İnan ve Arda Turan'ın uzun paslarına alışık Burak Yılmaz'ın varlığı Hırvatistan'a tam bir göz dağı olacak, ileriye rahat çıkmalarını da engelleyecekti.
5- En iyi futbolcu yerinde oynayan futbolcudur. Futbol feleğinin çemberinden geçmiş anasının gözü hepsi "iç"li Hırvat futbolcuları defansta durdurmak olanaksızdı. Orta sahada durdurmak gerekirdi. Gerçek yerinde, orta sahada bir Mehmet Topal tam iki kat verim verir, iyi top dağıtır, orta sahada kale olur, hücumları yönetirdi.
6- Stoper yeri Ahmet Çalık'ın yeridir. Korkudan kulübeye hapsedildi. Mehmet Topal'dan daha verimli olurdu. Gelecek maçlar için sakatlığı geçmiş Semih ile vazgeçilmez ikili olur.
7- Hırvatistan takımı istekliydi, kararlıydı, çok iyi oyunculardan kuruluydu, iyi hazırlanmışlardı ama korkuyordu işte. Her ikili mücadelede yere düştüklerinde çağdaş bir ülkenin futbolcularıyla değil IŞİD futbol takımıyla oynuyormuş edasıyla -çok tuhaf bir hakemlik örneği veren Jonas Eriksson'a- itiraz etmeleri bu korkunun belirtisiydi. (Hele zaman geçirme taktikleri!) Hırvat futbolcular son ana kadar Fatih Terim'in sezmediği 2008'den kalma travmadan kaynaklı o korku içindeydiler.
8- Arda Turan ne yaptı? Daha fazla rezil olmasın diye çıkarmak zorunda kaldı Fatih Terim. Ozan Tufan oldukça ağır, milli takımın ancak yedek futbolcusu olur, hele o saç retoriğinden sonra bence zor toparlanır.
9- Hırvat maçı Şener (Özbayraklı)nın maçıydı bana göre.
10- Bu turnuvada cesaretini kaybetmiş sanki tüyleri dökülmüş bir Fatih Terim vardı.
11- Hırvat hoca Ante Cacic'in Türk milli takımının adını bile ağzına almaması yukarıda göstermeye çalıştığım psikolojiyi kanıtlar nitelikteydi.
12- Eyfel Kulesi önünde Fenerbahçeliler'in açtığı "Aziz Yıldırım istifa" pankartı günün en ilginç olayıydı.
13- Darijo Srna'nın babası Uzeyir Srna'nın maç oynanırken vefat etmesi hayatın üzücü bir ironisiydi.
14- İngiliz ve Rus taraftarlarının ağır yaralanmalara neden olacak çirkin kavgasının tam aksi olarak Türk ve Hırvat taraftarlarının maç sonrası çağdaş görüntüsü gecenin en güzel olayıydı. (Maç öncesi İstiklal Marşımızın yuhalanması ise tam anlamıyla ayıptı.)
Ahmet Yıldız
Odatv.com
Sağlık çalışanlarına şiddet bitmiyor...