We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
GİTMEK
Bu Batı Afrika ülkesi, Portekizliler 1400'lerin sonlarında yerli halkların yaşadığı bir yerdi. Yaklaşık 200 yıldır (1600'lerden 1800'lere) sürdürülen güçlü köle ticareti nedeniyle "köle kıyısı" olarak adlandırıldı. 1884'te Almanlar Togo'yu himayesi altına aldı, ancak Afrika'nın çoğunda olduğu gibi, I. Dünya Savaşı'nın ardından ülkeyi Milletler Cemiyeti tarafından desteklenen bir düzenlemeyle İngiltere ve Fransa arasında paylaştırdı. İngiliz sektörü daha sonra Gana'nın bir parçası olurken, Fransız kısmı 1960'ta bağımsız hale geldi ve Bağımsız Togo Cumhuriyeti oldu. 1967'de bir askeri darbe hükümeti devirdi. Yarbay Gnassingbe Eyadema başkan olarak atandı; demokratik reformcuların onu zorla görevden aldığı 1990 yılına kadar görev yaptı. 1992'de kısa süreliğine hizmete geri dönmesine rağmen, yeni bir anayasa (1992) ve yeni seçimler (1994), hükümetin gidişatını çok partili demokrasiye değiştirdi.
Geçmişe git
Koyunlar, 12. ve 14. yüzyıllar arasında Nijer nehri vadisinden şimdi Togo olan bölgeye taşındı. 15. ve 16. yüzyıllarda Portekizli kaşifler ve tüccarlar sahili ziyaret ettiler. Sonraki 200 yıl boyunca, kıyı bölgesi Avrupalılar için köle arayışında olan önemli bir baskın merkeziydi ve Togo ve çevresindeki bölgeye "Köle Sahili" adını kazandırdı.
Togoville'de imzalanan 1884 tarihli bir antlaşmada Almanya, kıyı boyunca uzanan bir bölge üzerinde bir himaye ilan etti ve kontrolünü yavaş yavaş iç kısımlarda genişletti. Togoland, Almanya'nın kendi kendine yeten tek kolonisi haline geldiğinden, onun model mülkiyeti olarak biliniyordu. 1914'te Togoland, Fransız ve İngiliz kuvvetleri tarafından işgal edildi ve kısa bir direnişten sonra düştü. Savaşın ardından Togoland, Fransa ve Birleşik Krallık arasında idari amaçlarla bölünmüş bir Milletler Cemiyeti görevi haline geldi.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, manda Birleşik Krallık ve Fransa tarafından yönetilen bir BM güven bölgesi haline geldi. Manda ve vesayet dönemlerinde Batı Togo, Britanya Altın Sahili'nin bir parçası olarak yönetiliyordu. 1957'de İngiliz Togoland sakinleri, yeni bağımsız Gana ulusunun bir parçası olarak Gold Coast'a katılmak için oy kullandılar.
Fransız Togo, 1955 yılındaki kanunla, BM vesayet statüsünü korumasına rağmen, Fransız birliği içinde özerk bir cumhuriyet haline geldi. Genel yetişkin oy hakkı ile seçilen bir yasama meclisi, yasama meclisinden sorumlu bir başbakan tarafından yönetilen seçilmiş bir yürütme organıyla içişleri üzerinde önemli bir güce sahipti. Bu değişiklikler, 1956 referandumunda onaylanan bir anayasada somutlaştırıldı. 10 Eylül 1956'da Nicholas Grunitzky, Togo Cumhuriyeti'nin başbakanı oldu. Ancak plebisitteki usulsüzlükler nedeniyle 1958'de denetimsiz bir genel seçim yapıldı ve Sylvanus Olympio kazandı. 27 Nisan 1960'ta yumuşak bir geçişle Togo, Fransa ile adli bağlarını kopardı, BM vesayet statüsünden kurtuldu ve Olympio'nun başkanlığında geçici bir anayasa altında tamamen bağımsız hale geldi.
1961'deki yeni bir anayasa, yedi yıllığına genel oyla seçilen bir yürütme başkanı ve zayıf bir Ulusal Meclis kurdu. Başkan, bakanları atama ve meclisi feshetme yetkisine sahipti ve yürütme gücü tekelini elinde tutuyordu. Grunitzky'nin partisinin diskalifiye edildiği o yılki seçimlerde, Olympio'nun partisi oyların %90'ını ve 51 Ulusal Meclis sandalyesinin tamamını kazandı ve Togo'nun ilk seçilen başkanı oldu.
Bu dönemde Togo'da başlıca dört siyasi parti vardı: solcu Juvento (Togo gençlik hareketi), Union Democratique des Populations Togolaises (IDPT), Grunitzky tarafından kurulan ancak sınırlı desteğe sahip olan Parti Togolais Du Progres (PTP) ve Unite Togolaise ( UT), Başkan Olympio'nun partisi. Bu partilerin unsurları arasındaki rekabet 1940'larda başlamıştı ve görünüşte çoğunluk partisi hükümetine karşı komplolar nedeniyle Olympio'nun Ocak 1962'de muhalefet partilerini dağıtmasıyla doruğa ulaştı. Grunitzky de dahil olmak üzere birçok muhalefet üyesi tutuklanmamak için kaçtı.
13 Ocak 1963'te, Başkan Olympio, Fransız ordusundan terhislerinin ardından koşullardan memnun olmayan ordu astsubaylarının ayaklanmasında öldürüldü. Grunitzky iki gün sonra sürgünden döndü ve başbakan unvanına sahip bir geçici hükümete başkanlık etti. Açık
5 Mayıs 1963'te Togolular, çok partili bir sistemi eski haline getiren, Ulusal Meclis için tüm siyasi partilerden milletvekillerini seçen ve Grunitzky'yi başkan ve Antoine Meatchi'yi başkan yardımcısı olarak seçen yeni bir anayasa kabul etti. Dokuz gün sonra, Başkan Grunitzky tüm partilerin temsil edildiği bir hükümet kurdu.
Sonraki birkaç yıl boyunca, Grunitzky hükümetinin gücü güvensiz hale geldi. 21 Kasım 1966'da Grunitzky'yi devirme girişimi -esas olarak UT partisindeki sivil siyasi muhaliflerden esinlenerek- başarısız oldu. Grunitzky daha sonra orduya olan güvenini azaltmaya çalıştı, ancak 13 Ocak 1967'de Yarbay Etienne Eyadema (daha sonra General Gnassingbe Eyadema) Başkan Grunitzky'yi kansız bir askeri darbeyle devirdi. Siyasi partiler yasaklandı ve tüm anayasal süreçler askıya alındı. Ulusal uzlaşma komitesi ülkeyi, Eyadema'nın başkanlığı devraldığı 14 Nisan'a kadar yönetti. 1969'un sonlarında, tek bir ulusal siyasi parti olan Togo Halkı Meclisi (RPT) kuruldu ve 29 Kasım 1969'da Başkan Eyadema parti başkanı seçildi. 1972'de, Eyadema'nın rakipsiz bir şekilde katıldığı ulusal bir referandum onaylandı. ülkenin cumhurbaşkanı olarak rolü.
1979'un sonlarında, Eyadema üçüncü bir cumhuriyet ve karma bir sivil ve askeri kabine ile daha sivil bir yönetime geçiş ilan etti. 1979 sonu ve 1980 başında yapılan çekişmeli cumhurbaşkanlığı seçimlerinde oyların %99,97'sini aldı. Yeni bir anayasa ayrıca bir ulusal meclisin öncelikle bir danışma organı olarak hizmet etmesini sağladı. Eyadema, Aralık 1986'da, çekişmeli bir seçimde oyların %99,5'ini alarak üst üste üçüncü kez yedi yıllık bir dönem için yeniden seçildi. 23 Eylül 1986'da, 70 silahlı Togolu muhaliften oluşan bir grup, Eyadema hükümetini devirmek için başarısız bir girişimle Gana'dan Lome'a geçti.
1989 ve 1990'da Togo, diğer birçok ülke gibi, Doğu Avrupa'yı ve Sovyetler Birliği'ni kasıp kavuran demokratik değişim rüzgarlarından etkilendi. 5 Ekim 1990'da hükümet karşıtı broşürler dağıtan öğrencilerin yargılanması Lome'da ayaklanmalara yol açtı. Takip eden aylara hükümet karşıtı gösteriler ve güvenlik güçleriyle şiddetli çatışmalar damgasını vurdu. Nisan 1991'de hükümet, yeni kurulan muhalefet gruplarıyla müzakerelere başladı ve sürgündeki siyasi muhaliflerin Togo'ya dönmesine izin veren genel bir affı kabul etti. Genel grev ve daha fazla gösteriden sonra, hükümet ve muhalefet, bir "ulusal forum" düzenlemek için bir anlaşma imzaladı.
12 Haziran 1991.
Başkan Eyadema'nın muhaliflerinin egemen olduğu ulusal forum, Temmuz 1991'de açıldı ve kendisini hemen egemen bir "Ulusal Konferans" olarak ilan etti. yeni hükümet için serbest seçimler düzenlemekle görevlendirildi. Konferans, bir avukat ve insan hakları grubu başkanı olan Kokou Joseph Koffigoh'u geçiş başbakanı olarak seçti, ancak sınırlı yetkilere sahip olmasına rağmen Başkan Eyadema'yı geçiş için devlet başkanı olarak tuttu.
Başkan Eyadema'nın kademeli olarak üstünlük kazandığı sonraki üç yıl boyunca, cumhurbaşkanı ve muhalifleri arasında bir irade testi yapıldı. Bu döneme sık sık siyasi felç ve aralıklı şiddet damgasını vurdu.
Geçiş yasama meclisinin (Cumhuriyet Yüksek Kurulu) Kasım 1991'de Cumhurbaşkanının siyasi partisi RPT'yi feshetmek için yaptığı oylamanın ardından, ordu 3 Aralık'ta başbakanın ofisine saldırdı ve başbakanı ele geçirdi. Baskı altında, Koffigoh daha sonra Ocak 1992'de Başkan'ın partisinden bakanların yoğun katılımıyla ikinci bir geçiş hükümeti kurdu. Öldürülen cumhurbaşkanı Sylvanus Olympio'nun oğlu muhalefet lideri Gilchrist Olympio, 5 Mayıs 1992'de askerler tarafından pusuya düşürüldü ve görünüşe göre ciddi şekilde yaralandı ve bir başka muhalefet lideri Tavio Amorin, Temmuz ayında suikasta uğradı.
Temmuz ve Ağustos 1992'de, cumhurbaşkanlığı ve muhalefet temsilcilerinden oluşan bir komisyon yeni bir siyasi anlaşma için müzakere etti. Bu anlaşma geçiş dönemini 1992'nin sonuna kadar uzatmış ve Başkan Eyadema'ya önemli bir yetki kazandırmıştır. Başbakan Koffigoh tarafından Başkan Eyadema'nın destekçilerinin önemli katılımıyla yeni bir üçüncü geçiş hükümeti kuruldu. Hükümet, yakın gelecekte seçimler yapmakla görevlendirildi. 27 Eylül'de halk, Togo'nun dördüncü cumhuriyetini resmen başlatan yeni, demokratik bir anayasa metnini ezici bir çoğunlukla onayladı.
Demokratik süreç 22-23 Ekim 1992'de ordunun geçici yasama organını 24 saat rehin tuttuğunda geri çekildi. Bu, geçici yasama organına etkili bir şekilde son verdi. Misilleme olarak, 16 Kasım'da muhalefetteki siyasi partiler ve işçi sendikaları, Başkan Eyadema'yı seçimler için tatmin edici koşulları kabul etmeye zorlamayı amaçlayan bir genel grev ilan etti. Genel grev Lome'u aylarca büyük ölçüde kapattı ve ekonomiye ciddi zarar verdi.
Ocak 1993'te, Başkan Eyadema geçişin sona erdiğini ilan etti ve Koffigoh'u Eyadema'nın yetkisi altında başbakan olarak yeniden atadı. Bu, halka açık gösterileri başlattı ve 25 Ocak'ta güvenlik güçleri, Fransız İşbirliği Bakanı ve Almanya Dışişleri Bakanı'nın huzurunda barışçıl göstericilere ateş açarak en az 19 kişiyi öldürdü. kuvvet mensupları, sivil muhalifler tarafından engellendi, yaralandı veya öldürüldü. 30 Ocak 1994'te, ordunun unsurları Lome boyunca sekiz saatlik bir saldırıya geçti, ayrım gözetmeksizin ateş etti ve en az 12 kişiyi öldürdü. Bu olay 300.000'den fazla Togoluyu Lome'dan Benin, Gana veya Togo'nun iç kısımlarına kaçmaya teşvik etti. Çoğu 1996 başlarında geri dönmüş olsa da, bazıları hala yurtdışında.
25 Mart 1993'te, Gana merkezli silahlı Togolu muhalif komandolar, Lome'nin ana askeri kampına saldırdı ve Başkan Eyadema'yı başarısız bir şekilde öldürmeye çalıştı. Bununla birlikte, saldırganlarla ilişkili olduğu düşünülen askerlere karşı ordunun ölümcül misillemelerine yol açan önemli kayıplara neden oldular.
Önemli iç ve dış baskılar ve genel grevin yükü altında, başkanlık hizbi 1993 başlarında muhalefetle müzakerelere başladı. Dört tur görüşme, yaklaşan cumhurbaşkanlığı ve yasama seçimleri için koşulları belirleyen ve genel seçimlere son veren 11 Temmuz Ouagadougou anlaşmasına yol açtı. Cumhurbaşkanlığı seçimleri 25 Ağustos olarak belirlendi, ancak aceleci ve yetersiz teknik hazırlıklar, dolandırıcılık endişeleri ve muhalefet tarafından etkin bir kampanya organizasyonunun olmaması, baş muhalefet adayları-eski bakanı ve Afrika Örgütü'nü yönlendirdi. Birlik Genel Sekreteri Edem Kodjo ve avukat Yawovi Agboyibo-seçim gününden önce yarışı bırakmak ve boykot çağrısı yapmak. Başkan Eyadema, seçimleri göstermelik muhalefete karşı %96,42 oyla kazandı. Seçmenlerin yaklaşık %36'sı diğerlerinin boykot ettiği sandıklara gitti.
5-7 Ocak 1994'te Gana merkezli silahlı muhalifler tarafından Lome'daki askeri bölgelere yeni bir komando saldırısı başlatıldı. Başkan Eyadema'nın yara almamasına rağmen, Togo silahlı kuvvetlerinin saldırı ve müteakip tepkisi, çoğu sivil yüzlerce ölümle sonuçlandı.
Hükümet, 6 Şubat ve 20 Şubat 1994'te yasama seçimlerine devam etti. Uluslararası gözlemcilerin tanık olduğu genel olarak özgür ve adil anketlerde, müttefik muhalefet partileri UTD ve CAR birlikte Ulusal Meclis'te dar bir çoğunluk kazandılar. 22 Nisan'da Başkan Eyadema, CAR partisinin çok daha fazla sandalyeye sahip olduğu Yawovi Agboyibo'nun yerine, daha küçük muhalefet partisi UTD'nin başkanı Edem Kodjo'yu başbakan olarak atadı. Kodjo'nun başbakanlığı kabul etmesi, CAR'ı muhalefet ittifakını kırmaya ve Kodjo hükümetine katılmayı reddetmeye kışkırttı. Kodjo daha sonra RPT ile bir yönetim koalisyonu kurmaya zorlandı. Ulusal Meclis, kabine üyelerinin yaklaşık yarısı RPT ile bağlantılı olan yeni hükümeti 24 Haziran'da onayladı. Kodjo'nun açıkladığı programda ekonomik toparlanma, demokratik kurumların inşası ve hukukun üstünlüğü ile Togolu mültecilerin yurtdışına geri dönüşü vurgulandı. 1995'in başlarında hükümet, CAR'ın Ağustos 1995'te Ulusal Meclis'in dokuz aylık boykotunu sona erdirme kararının da yardımıyla hedeflerine doğru yavaş bir ilerleme kaydetti. Ancak 1995'in sonlarında, Kodjo hükümetini yeniden değiştirmek zorunda kaldı ve Eyadema'nın RPT partisinin temsilini güçlendirdi. 1996'nın başından beri, Eyadema'nın hükümetin birçok yönünün kontrolünü yeniden ele aldığı giderek daha açık hale geldi.
15 Aralık 1994'te Ulusal Meclis, iki düzineden fazla mahkumun serbest bırakılmasıyla sonuçlanan siyasi suçlar için genel bir affı onayladı. Ağustos 1995'te hükümet, Gana ve Benin'de kalan Togolu mültecilerin ülkelerine geri gönderilmesi konusunda UNHCR ile bir anlaşma imzaladı.
Kölelikten Diktatörlüğe: Togo'nun Özgürlük Mücadelesinin Tarihi
Togo halkı, geçtiğimiz yılın Ağustos ayından bu yana Togo'nun 2005 yılından bu yana başkanlığını yürüten Faure Gnassingbé'nin istifası için mücadele ediyor. aktivist Farida Nabourema açıkladı:
İhlale uğrayan kişilerden, ihlal ettikleri sürenin sonuna kadar beklemelerinin talep edilmesi kabul edilemez. Seçimler demokrasinin bir aracıdır ama demokrasi değildir. Demokratik bir hükümet, cumhuriyetin kurumlarının yanı sıra halkının haklarına saygı duymalı ve özgürlüklerini korumalıdır.
Şu anda Togo'da yürütülen mücadelenin tarihsel kapsamını gerçekten anlamak için, Togo'nun tarihine aşina olmayanlar için bazı tarihsel bağlamlar sağlamak gerekiyor. Çoğu Afrika ülkesi gibi, Togo'nun da son birkaç yüzyıl içindeki tarihi, Avrupalı sömürgecilere ve onların Afrikalı müttefiklerine karşı sürekli bir kurtuluş mücadelesi tarihi olmuştur. Togo, köle ticaretinden etkilenen birçok Afrika ülkesinden biriydi. Aslında Togo, Batı Afrika'nın o bölgeden kaç Afrikalı kaçırıldığı için “Köle Sahili” olarak bilinen bölgesinde bulunuyordu.
Bugün Aného olarak bilinen Küçük Popo, Köle Sahili'ndeki en büyük köle ticareti merkezlerinden biriydi. Küçük Popo halkı, Dahomey de dahil olmak üzere birçok komşu krallıkla sık sık savaş halindeydi. Bu savaşların tutsakları yakalandı ve köle olarak satıldı. Portekizliler, Little Popo'da köle ticareti yapan ilk Avrupalılar grubuydu, ancak Little Popo'daki köle ticareti faaliyeti, Hollandalılar ve İngilizler dahil olduğunda önemli ölçüde artacaktı. Fransızlar, Little Popo'daki köle ticaretine de dahil olacaktı. Fransızca Compagnie du Senegal köle elde etmek amacıyla Küçük Popo'ya bir dizi sefer başlattı. 1772'de Danimarkalılar Little Popo'daki köle ticaretine de katıldılar.
Yakalanmaktan ve Atlantik Okyanusu'nu geçmekten kurtulanları şanslı olarak düşünmek cazip gelebilir, ancak yakalanmaktan kurtulanlar genellikle köle ticaretinde kaybettikleri arkadaşlarının ve ailelerinin kaderi hakkında merakta kaldılar. . Jamaika'da doğan Robert Campbell, Nijerya'da Ogubonna adında bir şefle yaşadığı bir karşılaşmayı kaydetti:
Majestelerini ilk ziyaretim vesilesiyle, her zamanki gibi Afrika kökenli olduğum konusunda bilgilendirildi. "Büyükannen Afrika'nın neresinden geldi?" diye sordu. Bu konuda bilgi sahibi olmadığım bir nokta olduğu için kendisine tatmin edici bir cevap veremedim. Kısa bir süre sessiz kaldı ve sonunda dedi ki: "Senin kendi akrabamdan olduğunu nasıl anlarım, çünkü atalarımdan birçoğu alınıp satıldı." O günden sonra bana akraba dedi ve elbette her Afrikalının akrabalık iddiasında olduğu gibi, kısa sürede kendimi genel olarak böyle karşılandım.
Batı Afrika'daki köle ticaretinin çok yıkıcı ve istikrarsızlaştırıcı bir etkisi oldu. Aileler parçalandı. Köyler, kasabalar ve hatta krallıkların tamamı boşaltıldı. Örneğin Kongo Krallığı'nda Kral Afonso, halkının o kadar çok köle tüccarları tarafından çalındığından, krallığının nüfusunun azalmasından şikayet etti. Çalınanlar arasında Afonso'nun torunlarından biri de dahil olmak üzere bazı akrabaları vardı. Gine'nin ilk cumhurbaşkanı Sekou Toure, köle ticareti sona erdikten sonra Afrika'nın hala nesiller boyu yetersiz olduğundan şikayet etti:
Afrika halklarının yoksunluk derecesi ile katlanmak zorunda oldukları sömürünün uzunluğu ve doğası arasındaki ilişki açıktır. Afrika, köle tacirlerinin suçlarıyla damgalanmış durumda: Şimdiye kadar, potansiyelleri yetersiz nüfus nedeniyle kısıtlandı.
Avrupalı köle tacirleri genellikle Afrikalılar arasındaki çatışmaları körüklediler ya da mevcut rekabetleri alevlendirdiler, çünkü daha fazla savaş, Avrupalı köle tacirlerine satılabilecek daha fazla savaş esiri anlamına geliyordu. Alexander Falconbridge, köle gemilerinde doktor olarak çalıştı ve köle ticareti faaliyetlerinin azaldığı dönemlerde Afrika savaşlarında da önemli bir düşüş olduğunu gözlemledi. Köle ticareti yalnızca Afrika'daki savaş miktarını artırmakla kalmadı, aynı zamanda Avrupa ateşli silahlarının piyasaya sürülmesi, bu savaşların Afrika'daki geleneksel savaşlardan daha kanlı ve daha yıkıcı olmasını sağladı. Küçük Popo, ateşli silahların ve köle ticaretinin taleplerinin savaşı geçmişte olduğundan daha sık ve yıkıcı hale getirdiği birçok Afrika krallığından biriydi.
Köle ticaretinin kaldırılmasını, Afrika'nın çoğunun işgalci Avrupa güçleri tarafından fethedildiği ve sömürgeleştirildiği Afrika için Scramble izledi. Amerika kıtasından Afrikalılar tarafından kurulmuş bir ulus olan Liberya, kurulduğundan bu yana Liberya Batı Afrika'da fiilen bir Amerikan kolonisi olmasına rağmen, Batılı güçlerin hiçbiri tarafından resmen sömürgeleştirilmedi. Etiyopya da İtalyanları yendikten sonra sömürge olmaktan kurtuldu. Togo, Almanlar tarafından sömürgeleştirildi.
Togo'daki Alman yönetimi acımasızdı. Togo halkı genellikle çok az veya hiç ücret ödemeden çalışmaya zorlandı. Kırbaçlama, nüfusu zorunlu çalışmaya zorlamak için kullanılan araçlardan biriydi. Birinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgilerinden sonra, Almanlar Afrika kolonilerini Müttefiklerin zaferlerine bırakmak zorunda kaldılar. Alman Togoland, İngilizler ve Fransızlar arasında paylaştırıldı. İngiliz Togoland, Gana'nın bir parçası olmaya devam edecek ve Fransız Togoland, Togo oldu.
Fransız yönetimi de sert ve sömürücüydü. Fransız yönetiminin baskıcı doğasını gösteren bir olay, Fransız yönetiminin Lomé pazarındaki kadınlara yeni vergiler koymaya çalıştığı 1932'de meydana geldi. Bu, piyasadaki kadınların yaygın protestolarına yol açtı. Protesto amacına ulaştı, ancak aynı zamanda Afrikalı insanlar, özellikle de Afrikalı kadınlar kitlesel olarak protesto etmedikçe, endişelerinin onları yöneten sömürge hükümetlerine pek az önem verdiğini gösterdi.
Togo halkı, hem Alman hem de Fransız sömürgecilerine karşı şiddetli bir direniş sergiledi. Almanlar 1897 ve 1898'de Konkomba halkıyla savaştı ve sonunda onları boyun eğdirdi. Almanlar da 1900'de Kabye ile savaştı. Tchokossi, Almanlarla doğrudan karşı karşıya gelmedi. Almanlar, Konkomba ve Kabye'yi yenmeye yardımcı olmak için Tchokossi ile aslında bir ittifaka girmişlerdi - bu, Avrupalıların Afrika'yı fethederken kullandıkları böl ve yönet taktiklerinin bir örneğidir. Ancak Tchokossi, Fransızlarla savaşacaktı. Bu çatışmada Tchokossi hükümdarı Nabiema Bonsafo öldürüldü. Konkomba, Fransız sömürgecileriyle de savaştı ve bu çatışmada yaklaşık 3.000 savaşçı kaybetti.
Togo, 1960 yılında Fransa'dan bağımsız hale geldi ve Sylvanus Olympio, Togo'nun ilk başkanı oldu. Olympio, Togo'ya dönen Afro-Brezilyalıların soyundan geliyordu. Togo'nun yanı sıra Brezilya'dan dönenler Gana, Nijerya ve Benin'e de yerleşti. Olympio 1963'te suikaste uğradı. Suikastı öncesinde Olympio, Togo'yu CFA Frangı para biriminden çıkarmayı ve Togo'ya kendi para birimini çıkarmayı planlıyordu. Togo, kendi para birimini basmak için adımlar atmaya başladıktan kısa bir süre sonra, Fransız destekli bir darbede Olympio öldürüldü. 1967'de Olympio'yu öldürme planının liderlerinden biri olan Gnassingbé Eyadéma, kendisini Togo'nun diktatörü ilan etti.
Gnassingbé Eyadéma'nın hükümeti acımasızdı. Sık sık tutuklanan, vahşice işkence gören ve öldürülen yerlerde konuşmaya cesaret edenler. Eyadéma'nın kurbanları arasında belki de en tanınmışı, 1992'de güpegündüz suikaste kurban giden Pan-Afrikanist bir siyasi lider olan Tavio Amorin'di. Suikastçılar, arkalarında iki suikastçının polis memuru olduğunu gösteren kimlik kartları bırakmışlardı. Ancak suikastçılardan hiçbiri adalete teslim edilmedi.
Eyadéma 2005'te öldü. Ordu iktidarı ele geçirdi ve oğlu Faure Gnassingbé'yi Togo'nun yeni başkanı olarak atadı. Faure, babasının hükümetinin acımasız uygulamalarını sürdürdü. 2005'te Togo hükümeti yüzlerce insanı öldürdü - bazı tahminlere göre öldürülenlerin sayısı 1000'den fazla. Elli bir yıldır iktidarda olan Gnassingbé diktatörlüğü, şu anda Afrika'daki en eski askeri rejimdir.
Togo'nun son birkaç yüzyıllık tarihi, adaletsizliğe ve baskıya karşı sürekli bir mücadele olmuştur. Avrupalı işgalciler ve onlarla işbirliği yapan Afrikalılar tarafından kaçırılmaya, köleleştirilmeye, işkenceye, hapsedilmeye, açlığa, sefalete ve ölüme katlanan Togo halkı, uluslarının tarihinde yeni bir sayfa yazmaya çalışıyor.
Yakın Tarihe Git
1884 yılında Alman gezgin Gustavo Nachtigal, hükümeti tarafından ticari amaçlarla Batı Afrika kıyılarını keşfetmekle görevlendirildi. Altın Sahil'in İngiliz kolonisi ile Fransız Dahomey kolonisi arasına yerleştirilmiş Togo topraklarına geldi ve orada, güçlerini değiştirmeden koruma sözü veren yerli liderlerle anlaşarak girdi ve onu Alman himayesi ilan etti. Togo'nun tarihini de içeren bir kısaltma sitesi olan Abbreviationfinder'a göre, o zamanki Germen hükümeti 1889'da Fransa ve Büyük Britanya ile anlaşarak sınırlarını belirledi.
Yirmi yıl içinde Togo tam özerkliğe kavuştu ve artık Alman sübvansiyonlarına ihtiyaç duymadı.
1914'te Birinci Dünya Savaşı'nın gelmesiyle birlikte, Togo, bölgede konuşlanmış Alman birliklerine karşı çok az direniş olduğu için müttefik ordu tarafından işgal edildi. Bunlar Kamina'dan çekilmek zorunda kaldılar. Ancak kısa süre sonra teslim olmak zorunda kaldılar ve savaşın sonunda, Mayıs 1919'da Togo, müttefikler arası bir Konseyin yetkisi altına alındı. 20 Temmuz 1922'de Milletler Cemiyeti İngiltere ve Fransa'yı manda etti. 10 Temmuz 1929'da bu iki güç, karşılıklı anlaşma ile bölgeyi iki parçaya böldüler ve her biri kendi hisseleri üzerinde egemenliklerini ilan etti ve vesayet altında yönetti.
6 Mart 1957'de Büyük Britanya tarafından yönetilen kısım, bağımsız Gana devletinin kurulmasıyla kesin olarak bu devletin parçası oldu. Ancak Fransız tarafı, Ekim 1956'daki referandumun ardından vesayetin sona erdiğini gördü ve her zaman Fransız Topluluğu içinde olmakla birlikte, mevcut Togo Cumhuriyeti'ne dönüştü. Ardından 27 Nisan 1960'ta tam bağımsızlığını kazandı ve 20 Eylül'de Birleşmiş Milletler'e katıldı.
Parlamento cumhuriyette, her 5 yılda bir genel oyla seçilen 46 üyeden oluşuyordu. İlk Başkan S. Olympio ve başkent Lome idi.
Togo hemen Gana'nın yayılmacı amaçlarına karşı kendini savunmak zorunda kaldı ve ekonomik ve sosyal ilerleme çalışmalarına başladı. Ocak 1963'te bir darbe gerçekleşti. Olympio suikasta uğradı ve N. Grunitzky tarafından geçici bir koalisyon hükümetine başkanlık edildi. Takip eden Mayıs ayında yeni bir Anayasa onaylandı.
Koalisyon içindeki hemen güçlü çatışmalar yönetimi zorlaştırdı ve en önemlisi Kasım 1966'da Albay E. Eyadema'nın müdahalesinden sonra 1967'de sona eren ciddi bir anayasal krize yol açan ciddi bir anayasal krize yol açan birkaç darbe oldu. aylar süren hükümet, bir Uzlaşma Komitesi aracılığıyla doğrudan cumhurbaşkanlığına geldi ve yeni bir Bakanlık kurdu.
Eyadema kısa sürede parlamenter rejime dönüş sözü verdi, ancak Kasım 1971'de tek çoğunluk partisi, “Rassemblement du Peuple Togolais”, bu gerçekleşmeyi kesinlikle dışladı. Bunun yerine Ocak 1972'de yapılan bir referandum, Eyadema'yı oyların %99'unu alarak onayladı. 1974'te bir liberal ekonomi biçiminden devlet denetimine geçiş oldu ve ayrıca sosyal alanda, tüm yabancı isimlerin sıra dışı bırakıldığı ve tüm insanların ve şeylerin ulusal olduğu bir “ulusal özgünlük” kampanyası başlatıldı. isimler.
Uluslararası arenada Eyadema kayda değer bir prestije sahipti ve çalışmaları için Nijerya ve Zaire'nin yerlerini bulduğu Mayıs 1975'te 'Batı Afrika Devletleri Ekonomik Topluluğu' kuruldu.
Togo her zaman büyük mali ve teknik yardımlardan yararlandığı batı ülkelerine bağlıydı ve Eylül 1977'de Eyadema Fransa ve Almanya'yı ziyaret etti.
1977 sonbaharında protestolar ve grevler oldu, ancak Eyadema'nın katı bir güvenlik sistemi uygulamasıyla iç siyasi muhalefetin örgütlenmesini engellemeyi başarması nedeniyle kısa ömürlü oldu. Aralık 1979'da cumhurbaşkanı olarak onaylandı, Üçüncü Cumhuriyeti ilan etti ve bir Anayasa reformunu kabul etti. 1980'lerde iç durum kesin olarak istikrar kazandı ve hükümet kendisini yalnızca ülkenin ekonomisine ve ilerlemesine adadı.
Eyadema, Afrika'nın Fransızca konuşan ve İngilizce konuşan devletleri arasındaki karşıtlıkların bileşiminde kendisini her zaman bir aracı olarak önerdiği için uluslararası arenada da çok aktifti. Lomè gayretle Kongrelerin koltuğu oldu ve ilk kez Mart 1985'te Ulusal Meclis seçimleri için sandalye yarışı, tek parti hala yasal olarak tanınan tek parti olsa bile, birkaç aday tarafından gerçekleştirildi.
Ardından, Ağustos ve Kasım 1985 arasında Lome'da birkaç saldırı gerçekleşti. Togo'daki genişleme hedeflerinden asla vazgeçmeyen Gana'dan bir müdahaleden şüphelenildi. Birçok siyasi mahkumla şiddetli baskılar oldu, ancak daha sonra birçok muhalif af edildi.
Eylül 1977'de hemen önlenen başka bir saldırı Eyadema'yı Gana ile sınırlarını kapatmaya zorladı ve gerginlik kısa sürede azaldı ve aynı yılın Kasım ayında Lome yeniden bir Fransız-Afrika zirvesinin yapıldığı yerdi.
Bu arada, 7 yıl daha Başkan olarak onaylanan Eyadema, gevşeme politikasına devam etti. 296 siyasi tutukluyu affetti ve hem Gana hem de Burkina Faso ile ilişkileri yeniden kurdu. 1991'de tüm siyasi partiler yasallığa girdi ve Ulusal Konferans mevcut Anayasayı iptal etti, iktidar partisini feshetti, Eyadema'yı görevden aldı ve geçici olarak JK Koffigoh'un Başbakan olarak yerini aldı. Hükümeti yeniden ele geçirmek isteyen silahlı kuvvetlerin direnişiyle karşılaşan O, Fransa Cumhurbaşkanı'ndan yardım istedi.
Ancak yeni bir darbeyle Koffigoh yakalandı ve kısa bir süre sonra, parti yeniden kurulduktan sonra, hem Koffigoh hem de Eyadema'ya yakın üyeler dahil olmak üzere bir ulusal birlik hükümetinin de yeniden kurulması konusunda bir uzlaşmaya varıldı.
1992'nin ilk yarısında genel seçimler ilan edildi, ancak bu, yaklaşık 25 siyasi örgütten oluşan bir sendika koalisyonunun hükümete şiddetli muhalefeti nedeniyle yapılamadı. Farklılıklar giderildi, yeni Anayasa çok partili rejime karar verdi, ancak genel seçimler tekrar ertelendi. Bunlar Şubat 1994'te gerçekleşti ve zaferi iki ana muhalefet partisine verdi.
Çeşitli anlaşmazlıkların yumuşatılması gerekiyordu ve ardından Mayıs 1994'te E. Kodjo ve Fransa liderliğindeki bir koalisyon hükümeti, geçen yıl diğer batılı ülkelerle birlikte insan haklarının açık ihlalini cezalandırmak için Togo'ya yapılan yardımı askıya aldı. , ilişkileri yeniden başlattı ve ülkeyi maddi olarak desteklemeye devam etti, sonunda uzlaştı.
Bu durumla birlikte Aralık ayında siyasi tutuklular için af çıkarılmış ve kamu sektörü çalışanlarına tüm borçlar ödenmiştir. Ancak çeşitli taraflar arasındaki ilişkiler iyi değildi. Gerçekten de, Ağustos 1996'da yapılması planlanan üç sandalye için ek seçimlerin hazırlanması vesilesiyle, hükümet uluslararası gözlemcilerin varlığını reddettiğinde güçlü bir karşıtlık vardı. Bu nedenle, Yenileme Eylem Komitesi, ana hareketin olmaması nedeniyle rakip parti olan Togo Halkları Birliği tarafından kazanılan istişarelerden çekildi.
Kodjo'nun istifasının ardından Konsey başkanlığı, eski Planlama Bakanı K. Klutse'ye verildi.
Hükümet güçlendirildi, ancak muhalefet tarafından tekrarlanan boykotları sürdürmek zorunda kaldı; muhalefet, yasadışı olarak kabul edilen tüm seçim istişareleri üzerinde gereksiz yere Anayasa Mahkemesi'nin denetimine sahip olduğunu iddia etmeye devam etti.
Eyadema'nın kazandığı Haziran 1998'deki cumhurbaşkanlığı seçimleri bile, hükümet tarafından hemen susturulan canlı protestolara yol açtı. Misilleme olarak, muhalefetler, iktidar partisinin muadili olmaksızın 59 sandalyeden 58'ini elde ettiği Mart 1999'daki yasama meclislerini boykot etmeye çalıştı.
Dış politikada Gana ile diplomatik ilişkiler yeniden başlatıldı ve iki ülke arasındaki 11 ay kapalı kalan sınır yeniden açıldı. Daha sonra her ikisi de Batı Afrika ülkelerinin Ekonomik Topluluğu Devletleri arasındaki saldırmazlık paktına katıldı.
Birleşmiş Milletler'in arabuluculuğuyla Benin ve Gana'dan sürgünler evlerine döndüler. 40.000 Togolu ikincisinden döndü. Ayrıca Togo, Mayıs 1995'te ülkenin borcunu neredeyse tamamen iptal eden Fransa'ya döndü.
Gnassingbe yeniden seçildi
2010 Mart - Başkan Gnassingbe, cumhurbaşkanlığı seçimlerinin galibi ilan etti. Ana muhalefetteki Değişim Güçleri Birliği, yaygın bir sahtekarlık olduğunu iddia ediyor ve sonucu tanımayı reddediyor.
2010 Mayıs - Kıdemli muhalefet lideri Gilchrist Olympio, iktidar partisiyle güç paylaşımı anlaşmasını kabul ederek Değişim Güçleri Birliği'ni (UFC) böldü.
2011 March - Police break up protests against planned legislation which would restrict street demonstrations.
2011 September - President's half-brother Kpatcha Gnassingbe sentenced to jail for plotting to overthrow him.
International Maritime Bureau voices concern over increasing violence being practiced by pirates off the West African coast.
2012 June - Clashes as demonstrators gather in Lome to protest against reforms to the electoral code that favour the ruling party.
2013 July - Long-delayed elections. Ruling party wins two-thirds of parliamentary seats. Opposition party Let's Save Togo alleges irregularities.
2015 May - Opposition candidate Jean-Pierre Fabre refuses to recognise President Gnassingbe's victory in elections.
2019 May - Constitutional changes allow President Gnassingbe to seek re-election and potentially stay in office until 2030 - an issue that sparked huge protests in 2017-18.
2020 February - President Gnassingbe re-elected, opposition leader Agbeyome Kodjo accuses authorities of widespread fraud.
Togo Culture
Religion in Togo
50% traditional or animist, 35% Christian and 15% Muslim.
Social Conventions in Togo
Music and dance are the most popular forms of culture. The Togolese have had a varied colonial heritage which has resulted in the variety of Christian denominations and European languages the voodoo religion is a strong influence in the country and many young girls, after fulfilling an initiation period, will devote their lives to serving the religion and the voodoo village priest. Practical, casual clothes are suitable. Beachwear should not be worn away from the beach or poolside.
İlgili Öyküler
At the time, the island was known as Little Popo and was a favorite of many western slave traders.
The local inhabitants of Aného were strongly against the slave trade and often engaged in rebellions to drive off the western slave traders. Unfortunately, there were several local men of power who supported the business, helping the merchants capture and sell people into slavery.
The Portuguese were the first to get into contact with Aneho natives and start the slave trading business, which expanded with the invasion of the Danes and English by the 17th century. The slave traders instigated wars between the Aného and their neighbours and took advantage of the battles to capture people into slavery.
The abolishing of the slave trade did not sit down well with several chiefs in West Africa including Chief Assiakoley of Aneho.
In 1835, Chief Assiakoley welcomed into his settlement an English slave trader called John Henry Wood, who later built a house for him and his family in a secret location. The deal between Wood and the chief was that, in building the house and living together, they would work together to capture slaves, sell them and split the profit.
Cabin where slaves were kept
The house, popularly known as the Wood Home of Agbodrafo and had four bedrooms, a large living room and a cellar where the captured natives were kept until they were shipped off into slavery. While staying with Wood, Chief Assiakoley managed to convince several tribal leaders in the north to plan raids and bring the people into slavery.
Once captured, the people were immediately taken into the home and thrown into the dark cellar, located under the living room. They were kept there for several weeks until the slave ships came back to take them off to the new world.
Before leaving Africa, all slaves who went through Little Popo were made to partake in a ritual. They were taken to a well known as the Puit des enchaînés” and made to take their last bath in Africa and run around the well 7 times. This ritual was said to shake off everything African from them and help them lose connections faster than usual.
It took many years to find out about the Wood Home which was a base for illegal slavery. After its discovery, the house has been renovated and opened up as a tourist site and is one of the most visited slave homes in West Africa.
Togo - History
The Ewes moved into the area which is now Togo from the Niger River valley between the 12th and 14th centuries. During the 15th and 16th centuries, Portuguese explorers and traders visited the coast.Beginning in the sixteenth century, the West African country of Togo, largely controlled by the Portuguese, was a major source of slaves destined to Europe and the Americas. For the next 200 years, the coastal region was a major raiding center for Europeans in search of slaves, earning Togo and the surrounding region the name "The Slave Coast."
On 06 July, 1884, an Agreement was signed at Togoville between Germany and Togo, by which the territory of the King of Togo, situated on the West Coast of Africa from the eastern frontier of Porto Seguro to the western frontier of Lome or Bay Beach, was placed under the Protectorate of Germany. After Germany declared a protectorate over a stretch of territory along the coast, it gradually extended its control inland. Current day Togo was, from 1894, part of the German protectorate of Togoland. Because it became Germany's only self-supporting colony, Togoland was known as its model possession.
In 1914, Togoland was invaded by French and British forces and fell after brief resistance. Togoland became a League of Nations mandate divided for administrative purposes between France and the United Kingdom. In 1919, the French took over the eastern part of Togoland under a league of Nations Mandate. The British took over the western part.
After World War II, the mandate became a UN trust territory administered by the United Kingdom and France. During the mandate and trusteeship periods, western Togo was administered as part of the British Gold Coast. In 1956, in a UN organised plebiscite, the majority of the population of British Togoland chose to merge with the neighbouring Gold Coast colony as part of the new independent nation of Ghana. The following year that region became part of the newly independent state of Ghana.
French Togoland voted in 1956 to become part of the French Community. In 1960 the territory voted in favor of independence, which was granted in 1960. Sylvanus Olympio, the leader of the Comite d Unite Togolaise, became President.
Olympio was killed in 1963 in a military coup led by then Sergeant Etienne Gnassingbe Eyadema. Eyadema invited Olympio's brother-in-law Nicolas Grunitzky to form a civilian government. However, the military refused to allow a multiparty political system to develop, and Eyadema eventually took full power in 1967, creating a one party state under a new political party, the Rassemblement du Peuple Togolais, (RPT) in 1969.
Eyadema's rule was dictatorial. All independent political activity was repressed. In 1977, Gilchrist Olympio, the son of the first President, was accused of being behind an attempted invasion from neighbouring Ghana. Plots to overthrow Eyadema throughout the 1970s and 80s, whether real or not, served as a pretext for further repression of opposition activity and purges within the army.
The saga began when a doctor diagnosed the first case of diphtheria, a deadly illness, in a young boy in Nome in January 1925. The city, located approximately 150 miles south of the Arctic Circle, had a population of just under 1,000. Diphtheria was called the &ldquostrangling angel of children,&rdquo because it releases a toxin that shuts down its victim&rsquos windpipe. Young children were especially vulnerable to it.
In the winter of 1925, Nome had a supply of antitoxin, the serum then used to treat diphtheria, but it had all expired. (A vaccine was later developed that has virtually eliminated the disease.) The town&rsquos single doctor and four nurses watched helplessly as a three-year-old boy died, soon followed by a seven-year-old girl. They worried that the fatality rate for those infected would be 100 percent. Several years earlier, a flu epidemic had killed off half of Nome&rsquos indigenous population.
Nome&rsquos medical team put out a call for help&mdashand found that the nearest supply of serum was in a storehouse outside Anchorage. Trains could bring it to within around 700 miles of Nome, and the team hoped bush planes could take it from there. But that week, record-setting cold weather and gale-force winds swept across Alaska, grounding the only rickety planes in the area.
The people of Nome realized that sled dogs would have to carry the 20-pound package of medicine to their city through the storm. It was the only way.
Enter our story&rsquos hero: Togo, who was already a champion racer by 1925 but whose running days were largely behind him. He&rsquod been born a smaller-than-average puppy in 1913 but quickly distinguished himself as a sled dog, running 75 miles his first time in a harness. According to Gay and Laney Salisbury&rsquos The Cruelest Mile, a 2003 history of the serum run, Togo was a living legend among Alaskan dogsledders, &ldquoa natural-born lead dog.&rdquo Although Togo was 12 years old in January 1925, he was still fast and strong. He was tapped to anchor the serum relay team.
&ldquoHe was the best dog [owner Leonhard Seppala] had at navigating sea ice, and would often run well ahead of the team on a long lead in order to pick out the safest and easiest route across Norton Sound or other parts of the Bering Sea,&rdquo the Salisburys write. That talent served Togo well on the serum run: at one point, the intrepid pup led the team across 40 miles of Bering Sea ice in the face of an oncoming storm.
No single dog deserves all the credit for saving Nome. To deliver the antitoxin, more than 20 mushers and 100 dogs carried the medicine from a train line near Fairbanks (where temperatures hovered around minus 50 degrees), along the Yukon River, over a frozen bay, and finally along the Bering Sea coast. Still, Togo was arguably the team&rsquos most impressive canine in sheer distance&mdashhe ran more than 350 miles total, more than any dog in the pack&mdashas well as heroics.
Viewers of Togo might assume its most cinematic moments are the product of Hollywood&rsquos creative license, but they would be wrong. In one dramatic scene, Togo has reached shore, but the sled with the medicine has gotten stuck on floating ice on the other side of a frigid channel of water. In a feat of athleticism and frankly un-doglike ingenuity, Togo grabs the lead rope in his mouth and pulls the sled ashore. This&mdashand we cannot stress this enough&mdashactually happened.
Here&rsquos another moment in the flim that seems too good to be true but is: Because of Togo&rsquos diminutive size as a puppy, his owner once gave him away to a family to keep as a house pet. Within weeks, Togo had had enough of domestic life. He broke through a window and ran back to Seppala&rsquos sledding kennels, a scene that occurs early in the movie.
Did the serum run to Nome need a reboot? We came to Togo skeptical, but now we&rsquore sold: the original Balto film left out the journey&rsquos most interesting character.
Correction: (Jan 2, 2020) Due to an editing error, this story has been updated to correct the distributor of the 1995 Balto movie. It was from Universal, not Disney. Outside regrets the error.
When you buy something using the retail links in our stories, we may earn a small commission. Outside does not accept money for editorial gear reviews. Read more about our policy.
Referanslar
Austin, D. (1963). The Uncertain Frontier: Ghana-Togo. The Journal of modern African studies, 1(2), 139-145.
Kohnert, D. (2018). Togo: Political and Socio-Economic Development (2015–2017).
Seely, J. C. (2005). The legacies of transition governments: post-transition dynamics in Benin and Togo. Democratization, 12(3), 357-377.
Political parties – Togo – issues, system, power. (n.d.). Encyclopedia of the Nations – Information about countries of the world, United Nations, and World Leaders. https://www.nationsencyclopedia.com/Africa/Togo-POLITICAL-PARTIES.html
Howe, R. W. (1967). Togo: Four Years of Military Rule. Africa Report, 12(5), 6.