“Ne olacak?” Sorusuna cevap vermeden önce, sistem analizi açısından “Neden?” Sorusuna cevap vermek gerekir. Gerçekten de, neler olduğunun sebepleri nelerdir?
Geçen yüzyılın ortasına kadar, güzel Fransa sömürgeci bir güçtü. Aslında, ve şimdi denizaşırı toprağı var. Okuyucuyu tüm sömürgeci mülklerin bir listesiyle rahatsız etmeyeceğim (farklı yıllarda çok sayıda kişi vardı, isimler ve sınırlar değişti), sadece birkaçından bahsedeceğim: Fas, Cezayir, Tunus, Suriye, Sudan, Nijer, Çad. Gördüğünüz gibi, tüm bu ülkelerde terör sorunu var. Ve sadece Cezayir durumu kontrol eder.
"Fransa" kelimesi bize birçok istikrarlı birliktelik veriyor: Louvre, Versay, Eyfel Kulesi, Champs Elysees, Nice, Cote d'Azur. Bu ihtişamın arkasında, kolonilerin en acımasız sömürüsü var. Ve bu, bu ülkelerdeki radikalizm liderlerinin ideolojik yapılarında ciddi bir faktördür.
Zamanımızda hızlı ilerleyin ve Fransa'nın "Arap Baharı" ndaki rolünü hatırlayın. Devlet olarak Libya'nın yıkılmasında büyük rol oynayan Fransa'ydı. Tunus, Mısır ve Suriye'ye müdahalesinden dolayı dikkat çekti.
Böylece, iki memnuniyetsiz grup oluştu: kendilerini sömürgeciler tarafından soyulduğunu düşünenler ve saldırganlık nedeniyle Fransa’yı suçlayan ve intikam almak isteyenler. 1962 yılından (Cezayir'in bağımsızlık ilanının yapıldığı yıl), bu hoşnutsuz insanlar Kuzey Afrika ve Orta Doğu'dan gittikçe artan göçmen akışında var.
Peki Fransız hükümeti Mağrip ve Orta Doğu'dan göç etmeye nasıl tepki verdi? Elbette, tepki gösterdi, ancak bence, sıradan Fransız halkının bir gerçeklikte yaşamaya başladığı bir durum, bir diğerinde yönetici seçkinler ve üçüncü olarak da Brüksel bürokrasisi yaşandı. Açıklayacağım.
2000'in ortasında, bir Avrupa ülkesinde uluslararası bir organizasyonda çalıştım. Paris’i ziyaret etmek istedim. İzin aldı ve ailesiyle birlikte, dünyanın kültürel başkentine gitti. Askeri bir mezarlıkta bir otelde yerleşmiş. Akşamları gece aydınlatmasında Paris'i görmeye gittik. Çok fazla izlenim var. Gece yarısı metroyla otele dönüyoruz. Arabada en fazla on yolcu. İstasyonlardan birinde zenci ya da politik olarak doğru konuşulduğunda afro-fransız. Ve hemen sırayla tüm yolcuları rahatsız etmek için şakalar yapmaya başlar. Hepsi sessizce taş yüzlerle dayanıyor. Şanslıydık: Zenciler bize ulaşmadan önce arabadan indiler. Kavga olmadı. Metrodan ayrılıyoruz. Otel 50-70 metredir. Ben ve baş benden daha uzun boylu olan oğlumun eşim boyunca yürüdüğüm için utanmadığı bir başka zenci de başarısız oldu.
Paris'in güzelliklerini inceledikten sonra iki gün içinde eve gittik. Fransa'nın başkentinin bilmediği turist haritalarında, turistlerin girmeleri önerilmeyen alanlar var. Doğal olarak bunun bir araba yolculuğu için geçerli olmadığını düşündüm ve yanılmışım. Kavşakta, açıkça Avrupalı olmayan bir görünüme sahip genç gruplardan oluşan gruplar var ve geçen arabalara taş atıyorlar.
Ertesi gün, Fransız Ordusu Albay'ın bir arkadaşı ile buluştuk ve ona olan seyahatimizi anlattık. Açıklama şu soru ile sona erdi: “Ne yapıyorsun? Sonuçta, Paris yakında patlayacak. Her şeyin normal olduğu cevabını aldığı, bu doğal Fransız hoşgörüsüdür ve yakında göçmenler Fransız değerlerini özümseyecek ve kabul edeceklerdir.
Birkaç ay sonra Paris banliyölerinde pogromlar başladı.
Birkaç yıl önce, 12 yaşında bir çocuğun annesi olan Parisli bir röportajla karşılaştım. Her gün aynı yerde oğlunun Arap göçmen ailelerin çocukları tarafından dövüldüğünü söyledi. Polise gittiğinde, etnik Fransızların dövülmesi halinde polise müdahale edeceği söylendi. Ve böylece hiçbir şey yapılamaz.
Sonuç olarak - dergisi Charlie Hebdo hakkında. Bu baskı olmadan. Demokrasiyi halkın kuralı olarak anlarsak (Yunanca --ος - “insanlar” ve κράτος - “güç” den), bu şanlı dergi onu frenlerin yokluğu olarak yorumluyor.
Peygamberin Karikatürleri, yayın kurulunun bir yıldan daha kısa bir süre önce çekilmesine neden oldu. Kimin suçlanacağını bulmaya çalışmadan, herhangi bir terör eyleminin trajedi olduğunu ve hükümetin bunun gelmesini engellemek için ayrıntılı önlemler alması gerektiğini not ediyoruz. Nitekim, herhangi bir hükümet, güvenlik dahil, rahat yaşamlarını sağlamak için insanların kiraladığı yöneticilerdir. Yeterince basit bir formül: Vergi öderim, beni param için korursun. Böylece, bu arada, oğlu Arap çocukları tarafından her gün dövülen Parisli kadın da düşündü.
Fransız hükümeti, Charlie Hebdo dergisinin editoryal ofisinde terörist saldırı analizinin sonuçlarına göre ne yaptı? Çok fazla. “Biz Charly” sloganı ile Avrupa ülkelerinin liderlerinden bir alayı düzenledi. Uluslararası terörizme ciddi darbe.
Parantez içinde, “Biz Beslanız” veya “Biz Halep” sloganı altında yürüyüş fikrinin kimseye gerçekleşmediğini unutmayın. Hangi yürüyüşler? Şey, isyancılar (muhalifler) bazı totaliter barbarları öldürdüler. Peki ne
Elbette, Fransız hükümeti (yürüyüşün yanı sıra) tarafından çok şey yapıldığı söylenebilir. Her iki toplantı da yapıldı, görevler yapıldı ve özel bilgilerin yetkileri mahkeme kararı olmadan özel bilgilerin algılanmasına kadar genişletildi. Ancak, tüm dünyada yapılanların etkinliği üç gün önce görüldü.
Devam edecek ...