K, “Kindred” anlamına gelir. Bir aile adıydı ama hayali bir anlam yüklemesini affedebilecek biri varsa, o da Philip K. Dick’tir. Bu kelimeyi taşıyan bir yabancılaşma şairinin ortaya çıkması ne güzel.
Belki de bir Dick hayranı gibi olduğunuza dair bir şüphe uyandırdınız. Yazarın etkisi her yerdedir, ancak onun yeteneklerinin genel kabul görmesi geç geldi. (Bu gazetedeki ölüm ilanı 200 kelimenin altında ve ölüm yaşını yanlış listeliyor. 54 değil 53 yaşındaydı.)
Soru, nereden başlayacağınızdır. Dick’in yayınlanmış çıktısı – en az 35 roman ve sayısız kısa öykü – kısmen hacmin bir sonucu olarak yüce ile esrarengiz arasında değişir. Kitaptaki ilerlemeleri yetersizdi ve destekleyecek bir ailesi vardı, bu yüzden hızlı bir şekilde yazdı, genellikle amfetamin tabletleriyle beslendi. (Dick’in yazma hızı: Dakikada 120 kelime.) Düzyazı stili konusunda titizseniz ve “memeler” kelimesine sıfır tolerans politikası izliyorsanız, bu sizin arkadaşınız değil.
Çalışmalarının en iyileri, nükleer güce sahip hayal gücü, büyük metafizik ve teolojik keşifler ve teknoloji, pazarlama, tüketimcilik, medya ve ekolojik felaket konularındaki ileri görüşlülükten beslenir. Dick, bir kedinin altı oda ötede bir konserve ton balığının açıldığını hissetmesi gibi, uğursuz kültürel alt akıntıları yakaladı.
Lawrence Sutin, mükemmel bir biyografi olan “İlahi İstilalar”da, Dick’in stilini “yeni bir Orange County alışveriş merkezinin ruhu içinde, dik kafalı ve genişleyen” olarak nitelendirdi. Aslında. Dick’in sonları belirsizliğe eğilimlidir. Bazen, bir müsveddenin son 10 sayfası için daktiloda ellerini ezdiğini, postaneye bırakıp bira içmeye mi gittiğini merak ediyorsunuz.
Stanislaw Lem, Dick’in muğlaklığını -başarılı olduğu zaman- vecd yaratmak için bir strateji olarak değerlendirdi. Yazardan kesin sonuçlar almakta ısrar etmek, diye yazdı Lem, Kafka’dan “Dönüşüm”de bir adamın ne zaman ve hangi koşullar altında bir böcek olarak uyanabileceğini belirten entomolojik bir gerekçe üretmesini talep etmek gibi olurdu.
Uyarılmıştın. Diğer tarafta görüşürüz!
Philip K. Dick’in çalışmalarında tamamen yeniysem nereden başlamalıyım?
Politik gerilim seviyorsanız ama bilimkurgu meraklısıysanız, “Yüksek Şatodaki Adam” (1962) uygun bir fırlatma rampası. İçinde Dick, Müttefiklerin II. Dünya Savaşı’nı kaybettiği ve Amerika Birleşik Devletleri’nin fethedildiği ve biri Japonya ve diğeri Naziler tarafından yönetilen iki bölgeye ayrıldığı bir senaryo hayal ediyor. 1960’larda Amerika Birleşik Devletleri ile derin distopya modunda gerçekleşir.
Kitap, tiranlıkla çeşitli şekillerde başa çıkan bir avuç karaktere odaklanıyor: casusluk, isyan, gerçeğin peşinde koşma, arka ve özgünlükle ilgili ikilemlerle boğuşma vb. Bu roman, 1963’te bilimkurgu dalında Hugo Ödülü’nü kazanma ayrıcalığına sahiptir. Aynı zamanda, tüm edebiyat tarihinin en pasif-agresif bağlılığına da sahiptir: “Karım Anne’ye, onun sessizliği olmasaydı bu kitap asla yazılmayacaktı.”
Sadece elinden gelenin en iyisini okumak istiyorum – zor olsa bile.
Paranoyak ve dikkatiniz dağılmış mı hissediyorsunuz? Yürürken ve nefes alırken bile ölümün formunuzu kemirdiğinden şüpheleniyor musunuz? Denemek “Ubik.”
Dick’in romanlarından en sevdiğim bu 1969 kitabında, bir grup iş arkadaşı başka bir gezegene bir görev için gönderilir. Ama görev bir kurulum. Gelir gelmez bomba patlar. İş arkadaşları kıl payı kaçar ve aniden (ve gizemli bir şekilde) çürümekte olan Dünya’ya dönerler. Bir karakter kahve sipariş ettiğinde krema ekşi olur. Parmaklarının arasında bir sigara parçalanıyor. Onun parası eskidi. Nesneler kendilerinin önceki “versiyonlarına” dönüşür: ses sistemi gramofona döner ve TV AM radyoya dönüşür. Neden? Niye?
Romanın entropi ve yanılsama temaları, kötü niyetli bir yumuşak hizmet konisi gibi bilinçaltınızda dönecek. Bir insan olarak Dick’in iki temel niteliğini önerebilseydim, ikisi de “Ubik”te bulunan kozmik şaşkınlık ve kahramanca umut olurdu. Bu, uzun bir yarı ömre sahip bir roman. Altı ya da 60 ay sonra kendinizi düşünürken bulana kadar tam etkileri izleyemezsiniz.
Otoriteden nefret ederim.
Otoriteden bu kadar nefret ediyorsan neden birinin sana ne yapman gerektiğini söylediği bir makale okuyorsun? Bekle, gitme! Dick de otoriteden nefret ederdi ve çalışmalarının çoğu “apaçık otobiyografik” (onun sözleri) olduğundan, sen, benim itaatsiz arkadaşım, bu listeden herhangi bir şeyi seçebilirsin. Ama makineye karşı kesilmemiş öfke için, deneyin “Karanlık Bir Tarayıcı”(1977).
Ana karakterlerden biri, kendisini tanımlanamayan bir bulanıklığa dönüştüren “karıştırma kıyafeti” giyen gizli bir narkotik ajanıdır. Görevi, yakın gelecekte bir Orange County’nin neon cehennem manzarasından “D Maddesi” olarak bilinen bir ilacı yok etmektir. Uyuşturucuya bağımlı hale geldiğinde ve daha sonra narkotiklere atandığında iş karmaşıklaşır. kendisi.
Dick bunu (normalden bile daha büyük) bir psikolojik kargaşa döneminde yazdı. Dördüncü evliliği bitmişti. Birisi evine girip bir dosya dolabını plastik patlayıcılarla havaya uçurmuştu. Çifte zatürreye yakalandı ve hastaneye kaldırıldı. “A Scanner Darkly”nin kasvetliliği bu nedenle şaşırtıcı değil. Ama başka ne kasvetli biliyor musun? Kesintisiz gözetim ve yukarıdan aşağıya sosyal kontrol. Burada ton ve konu mükemmel bir uyum içinde.
Uyuşturucuyu seviyorum.
Uzaylılar Dünya’yı işgal etti. Hükümet, insanları Mars kolonilerinde yaşamaları için askere alıyor. “Can-D” adlı bir ilaç, kullanıcıların bir fantezi dünyasını kısaca işgal etmelerini sağlar. “Chew-Z” adlı rakip bir ilaç, sonsuz yaşam vaat ediyor. Dünya, New York’ta bir Mayıs öğleden sonra FDA onaylı iç sıcaklıklara bir Şükran Günü hindisi pişirmeye yetecek kadar ısındı. Ve hepsinin merkezinde, karısıyla tekrar bir araya gelmeye çalışan Barney adında sıradan bir adam var.
Yukarıdakiler arsanın yaklaşık yüzde 1’ini kapsar. “Palmer Eldritch’in Üç Damgası” (1965), diyagramını çizmeye çalışırsanız Knossos labirentine benzeyecek. Fikir yoğunluğu ve saf trippiness için, bunu yenmek zor.
AI beni endişelendiriyor ve/veya meraklandırıyor.
İnsan olmak ne demektir? Philip K. Dick sorduğunuza memnun ve konuyla ilgili yüz binlerce kelime yazdı. En net damıtma şurada bulunabilir: “Androidler Elektrikli Koyun Düşler mi?” (1968), Ridley Scott’ın “Blade Runner”ını doğuran roman. (Ne yazık ki adını değiştirdiler. Şöhretler için bir salon olsaydı, Dick’in eserleri bol olurdu. Bunların arasında: “Dişleri Birbirine Aynı Olan Adam” ve “Bunu Sizin İçin Toptan Hatırlayabiliriz.”)
Üçüncü bir dünya savaşı, Dünya’yı nükleer atıklarla kapladı. Hayatta kalan nüfusun çoğu, koloniler halinde yaşadıkları ve androidleri köleleştirdikleri uzaya gitti. Arabalar gibi, androidler de fiyat ve kalite bakımından farklılık gösterir. Bazıları ilkel; diğerleri insanlardan zar zor ayırt edilebilir. (Bu romanın tüm metafiziği “zar zor” içindedir.)
Daha sofistike androidler, efendilerini geçme ve romanın kahramanı Rick Deckard’ın onları avlamak ve “emekli kılmak” (öldürmek) ile görevlendirildiği Dünya’ya dönme yeteneğini kazandı. Harrison Ford filmde onu oynadı.
Kimlik bunalımı yaşıyorum.
Denemek Polis “Gözyaşlarımı Akıtın” Dedi (1974). Jason Taverner adlı bir ünlü, TV şovuna 30 milyon izleyici çekiyor. Ona ne kadar güzel olduğunu söyleyen ateşli bir kız arkadaşı ve ona ne kadar güçlü olduğunu söyleyen çok terleyen bir ajanı var – bir erkek daha ne isteyebilir ki?
Ama sonra, düşünülebilir olan gerçekleşir (Dick’in dünyasında hiçbir şey “düşünülemez” değildir): Jason bir gün pis bir otel odasında kimliği olmadan uyanır. Adına bir doğum belgesi yok; kız arkadaşı ve ajan onu hiç duymadı. Hayatı silinip gitti. Bir şeyler yanlış – ama bu bir büro hatası mı yoksa ontolojik bir bilmece mi? İkisine de ne dersin?
Okuma dayanıklılığım düşük.
Yine de başınızın dönme hissi ile rahatlamanız gerekecek, ancak “Philip K. Dick’in Seçme Öyküleri”(2002), bir tolerans oluşturmanıza izin verecektir.
Bazen kendimi ceviz gibi hissediyorum.
Wile E. Coyote için Roadrunner ne ise Dick için de zihnin çarpıklıkları ve düzensizlikleri odur: yakalanması zor bir saplantı nesnesi. Burada listelenen romanlardan herhangi biri, dünyada aşırı gelişmiş bir prefrontal korteksle hareket etmenin nasıl bir his olduğu hakkında fikir edinmek için çıkarılabilir. En iyi kopyalayan hisdeliliğin “Marslı Zaman Kayması”(1964).
Adından da anlaşılacağı gibi, Mars’tayız. Bölge tartışmalı. İnekler hasta. Su kıt. Dünya inşası da kıttır – Dick bir uzay kolonisinin operasyonel yönleriyle daha az ilgilenir, “eski şizofrenik” bir tamirci, fenobarbital-şaşkın bir ev hanımı, otistik bir çocuk, beceriksiz bir psikiyatrist ve yerel bir birliğin zaman yolculuğu yapan başkanı.
Roman hem kafa karıştırıyor hem de bağımlılık yapıyor; Aklına korkunç bir şeyin geldiği, etrafına baktığın ve kalıcı bir kamp kurduğun hissiyle baş başa kalacaksın.
ben Her zamanfındık gibi hissediyorum.
Psikiyatrik eksiklikleri nedeniyle Dünya’dan atılan hastalar için bir ay, bir işlem istasyonu olarak belirlenmiştir. Gezegensel koşullar nedeniyle, pit stop olması gereken şey, kabaca klinik teşhislere karşılık gelen bir kast sistemine bölünmüş kendi başına bir toplum haline gelir. Ob-Com’lar (obsesif-kompulsifler) memurlar ve bürokratlardır, Pares (paranoyaklar) hükümeti yönetir, Skitz’ler (şizofrenler) şairler sınıfını oluşturur ve benzerleri.
Dick’in ortaya koyduğu soru “Alphane Ayının Klanları” (1964) şudur: Herkes deliyse, bu kimsenin deli olmadığı anlamına mı gelir? Sonra hemen bir flash mob gibi hem bayat hem de kafa karıştırıcı bir komploya dalar. Tam olarak çiğneyebileceğinden fazlasını ısırmış değil, bir şeyden bir ısırık almış, onu midesine indirmiş ve alakasız ve daha az ilginç bir maddeyi çiğnemeye karar vermiş.
Dick yolculuğunuza yeni başlıyorsanız buna öncelik vermeyin, onun 1. Aşama romanlarını bitirdiğiniz zaman için onu beklemede tutun.
Şimdi Philip K. Dick ile beden ve ruh olarak birleşmeye hazırım.
Dick’in gözde karakterlerinden biri, Relatable Everyman’dir: malları olan ama cesareti olmayan ya da tam tersi olan bir adam. İçinde “VALIS” (1981), ne malı ne de cesareti olan bir adam buluyoruz. Horselover Fat (harika bir karakter adı), California’da yaşayan ve dünyayı, köpüren terör dalgalarıyla kesintiye uğrayan bir yas nehri olarak gören bir bilimkurgu yazarıdır. Bir arkadaşının intiharıyla, evrenin gizemlerinin dibine inmek için teşvik edilir ve yolculuğunu üçüncü tekil şahıs ağzından, ara sıra birinci şahıs yorumlarıyla anlatır.
Daha sonra “Horselover Fat”in Philip Dick’in takma adı olduğu ortaya çıkar; görünüşe göre “Philip”, Yunanca “at aşığı” anlamına gelir ve “şişman”, Almanca “Dick” kelimesinin (gevşek) bir çevirisidir. Roman, Dick’in alternatif bir versiyonunu anlatan Dick versiyonuyla çıldırmış bir otobiyografidir.
Kitaba başlamadan önce sevdiklerinize haber verin ki, orada kaybolmanız durumunda bir kurtarma çalışması başlatabilsinler.
Kaynak :New York Times
GÜNDEMAz önce
SPOR31 dakika önce
GÜNDEM1 saat önce
GÜNDEM2 saat önce
SPOR5 saat önce
GÜNDEM5 saat önce
GÜNDEM6 saat önce
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK , GDPR ve CCPA kapsamında toplanıp işlenir. Detaylı bilgi almak için Veri Politikamızı / Aydınlatma Metnimizi inceleyebilirsiniz. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.