- Toplum ve zenginlik
- Dil ve kültür ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlıdır.
- Dil mirası
- Milletlerin Kardeşliği
Bu dünyada anne sütüyle dünyaya gelen herkes ulusal kültürü özümser, ana dili ustalaştırır. İnsanların yaşam düzeni ve gelenekleri onun kişisel yaşam tarzı haline gelir. Böylece insan, halkının kültürünün taşıyıcısı olarak, organik olarak onunla birlikte büyür. Ne yazık ki, modern yaşamda bu birlik her zaman kendisini haklı çıkarmaz.
Toplum ve zenginlik
İlk önce, kişinin kendisini düşünün. Ayrı ayrı, her birimiz iyi, cesur, vicdani ve sorumluyuz. Aynı durumda, bir kişi kendisini kişisel vicdanına dayanarak karar vermekten sürekli uzaklaştıran bir takıma yerleştirilirse, daha da kötüleşir.
Birçoğu, insanının kültürünün taşıyıcısı olarak, kişinin yaşamın tüm sosyal yönleriyle yakın bir birlik içinde olduğuna inanır. Ancak bu tamamen doğru değil! Doğal olarak, herhangi bir maddi nesne yalnızca belirli bir hedefe ulaşmak için insanlar tarafından yaratılır. Ancak, bir sosyal olgunun yanı sıra herhangi bir şey de kendi doğal amacını taşır. Bağımsız yasalara tabidir. Örneğin, alet kullanımının çok yönlülüğünü ele alın.
Dahası, toplum oluştukça meta fetişizminin, insan dünyasında şeylerin baskınlığının karakteristik bir işareti haline geldiği kabul edilmelidir.
Çok yönlülük yalnızca politik veya maddi olaylarla iç içe değildir. Aynı zamanda toplumun manevi alanında da yaygındır. Nicholas Roerich'in bir keresinde bu vesileyle şöyle demediği bir tesadüf değildir: "Kültür kalptir."
Dil ve kültür ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlıdır.
Kültür, dil gibi eşittir - insanların bireysel dünya görüşlerini ileten, bilincin ayrılmaz bir parçasıdır. Maalesef, son zamanlarda, çoğu insan, anadiliyle ilişki kurar, bunu nazikçe ve ihmali yerine getirir. Çok uzun zaman önce, Ellochka Ogre'nin kelime hazinesi “bolluğuna” açıkça güldükten sonra, bugün gülüşe neden olmaz.
Sorun şu ki, birçok genç insan asıl şeyi anlamıyor - okuryazar konuşma olmadan kültür mümkün değil. Dilin sosyal doğası, taşıyıcısının yaşamla yakın temasıyla kendini gösterir ve iletişim aracı olarak kullanıldığı bir konuşma kollektifinin oluşması imkansızdır.
Dil ve gerçeklik arasında, halkının kültürünün taşıyıcısı olarak düşünen biri vardır. Sonuç olarak, biri olmadan diğeri olamayan temel bileşenler kültür, dil ve düşüncedir. Birlikte, gerçek dünyaya bağlı, ona bağlı, onunla yüzleşecek ve paralel olarak yaratacaklar.
Dil mirası
Kuşkusuz, kültürlerin etkileşimi olmuştur ve her zaman olacak! Böyle bir doğal birliktelik genellikle karşılıklı olarak zenginleşmelerine yol açar. Bir kişi yabancı bir dil öğrendiğinde, bu dilin konuşmacılarının kültürünü özümser. Yerli kültür dünyasının orijinal resmi üzerinde, yeni yönleri vurgulayan ve öncekileri gizleyen ek bir katman üst üste getirilir.
İstatistiklere göre, 30 yıldan fazla bir süredir çalışan yabancı dil öğretmenleri, öğrettikleri dillerin kültüründe bulunan karakteristik özellikleri kazanıyorlar. Neredeyse dünyanın tüm dilleri birbirine bağlıdır. Ve bu olmadan, en zengin Rus dili, ne yazık ki, çok sayıda yabancı kelime ve tanımla aktif olarak yenilenmektedir. Bununla birlikte, insan, halkının kültürünün taşıyıcısı olarak, kişiliğini korumaya çalışır.
Milletlerin Kardeşliği
Bir insanın bir başkasının başarısını anlama yeteneği kültürünün canlılığının önemli bir işaretidir. Bu yetenek, ulusun hayati temellerini yeniden şekillendirmekle kalmaz, aynı zamanda ruhsal geleneklerini cömertçe paylaşma fırsatı verir. Karşılıklı anlayışı garanti eder ve uluslararası çatışmaları ortadan kaldırmaya yardımcı olur.
Ulusal halk kültürünün ek alt kültürleri vardır - demografik ve sosyal gruplar veya nüfusun bölümleri. Bu, milletin genel kabul görmüş normlarından farklı olan yaşam tarzlarında, davranışlarında ve düşüncelerinde ifade edilir. Bunun canlı bir örneği: gençlik hareketleri, yeraltı dünyası, dini hareketler. Bazen alt kültür destekçileri zorlu bir muhalefet içindedir ve toplumun geri kalanıyla yüzleşir.
Doğal olarak, mevcut kültürde herkes sevilemez, tıpkı eski halk bilgeliğinin zenginliğinin kurtulmaya değmediği gibi. Bununla birlikte, herhangi bir ulus için haksız yere unutulmuş geleneklerin korunması veya restorasyonu, her şeyden önce, özgünlüklerini hiçbir şekilde koruma arzusuyla değil, ilerleme ile dikte edilmelidir. Doğal olarak, kayıpların üstesinden gelmek mümkündür, ancak korunması için, medeniyetin diğer yararlarını reddetmek gerekli değildir.