Arnavutlar, Balkan Yarımadası'nın eski İlirya nüfusunun torunlarıdır. Arnavutluk uzun süredir çeşitli komşu devletlerin çıkarlarının kesiştiği bir alan olmasına rağmen, gelişmiş devletliği bilmiyorlardı - Bizans, Epirya Krallığı, Venedik, Sırbistan. Yirminci yüzyılın başlarında Arnavutluk, Osmanlı Devleti'nin bir parçası olarak kaldı. Türklerin yönetiminde, modern Arnavutluk toprakları, Osmanlılar ülkedeki Venedik etkisini tamamen ortadan kaldırabildiğinde 1571’e düştü. Arnavut nüfusunun kademeli olarak İslamlaştırılması başlamış ve bugüne kadar, Arnavutların% 60’i İslam’ı uygulamaktadır. Türkler, Arnavut nüfusunun önemli bir kısmını dilsel ve kültürel olarak İslamlaştırmayı başardıklarından, Balkan Yarımadası'nın Slavlarından ve komşu Yunanlılardan da farklıdır, Arnavutluk'ta gelişmiş bir ulusal kurtuluş hareketi yoktu. Arnavutlar, Balkanlar'daki Osmanlı yönetimine güvenilir bir destek olarak kabul edildi ve Osmanlı İmparatorluğu'nun askeri-politik sisteminde önemli bir rol oynadı. Ancak, Türkiye, Rus-Türk 1877 - 1878 savaşında mağlup edildiğinde, San Stefan Barış Antlaşması'na uygun olarak, modern Arnavutluk ülkesi perspektifinde, Sırbistan, Karadağ ve Bulgaristan arasında bölünme bekleniyor. Ortodoks Slav devletlerinden biri tarafından yönetilme mutsuzluğu umuduyla ilgilenen Arnavutlar daha politik olarak aktif hale geldiler. Daireler, Arnavutluk’un özerkliğini Osmanlı İmparatorluğu’nun bir parçası olarak savunduğunu ve II. temeli. 1908’te, Arnavutluk ve Kosova’da, Türk birlikleri tarafından acımasızca ezilmiş isyanlar patlak verdi. 1909-1911 yıl. ülkenin farklı bölgelerinde yeni ayaklanmalarla işaretlendiler. Osmanlı Türkiye, Birinci Balkan Savaşı'nı kaybettiğinde, Kasım 1912'ta, 28, Arnavutluk'un siyasi bağımsızlığını ilan etti ve ilk ulusal hükümeti İsmail Kemali önderliğinde kurdu.
Genç bir eyalette gençlik
Gelecekteki Arnavut lider Enver Hoca'nın hayatının doğuşu ve ilk yılları, “Osmanlı” dönemine girdi. hikayeler ülke. Enver Hoxha, Ekim 16 1908’te Arnavutluk’un güneyindeki Gjirokastra kasabasında doğdu. 12. yüzyılda kurulan şehir, Epirus despotatının bir parçasıydı ve 1417'tan Osmanlı Türklerinin kontrolü altındaydı.
Gjirokastra'daki Hoca ailesi
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki diğer Arnavut şehirlerinden daha erken giren Gjirokastra, XIX'in sonlarında - XX yüzyılların başlarında - Arnavutların ulusal hareketinin ortaya çıkışının merkezi haline geldi. Girokastra sakinleri arasında, birçoğu İslam'ın çok ilginç ve tuhaf bir yönü olan Bektaş Nişanı'na aitti. Tasavvuf düzeninin kurucusu Bektaishiya Hacı Bektaşi, namaz ile ilgili olarak Müslümanlar için geleneksel olan reçetelere uymadığı biliniyordu. Bektaşiler, onları Şiilere bağlayan Ali'yi, hristiyanlarla bir araya getiren ve ortodoks İslam'a karşı serbest düşünce ve şüpheci yaklaşımlarla farklı olan ekmek ve şaraptan ritüel yiyeceklere saygı duyuyorlardı. Bu nedenle Bektaşi, Osmanlı hükümetinin Gentile'ye karşı artan vergi ve diğer ayrımcı önlemlerinden kurtulmak için İslam'a geçmek zorunda kalan eski Hıristiyanlar arasında popüler oldu. Enver Hoca'nın ailesi de Bektaşi Tarikatı'na aitti. Gelecekteki Arnavut “Bir numaralı Komünist” in babası, kumaş ticaretiyle uğraştığından ve tamamen işine odaklandığından, oğlunun Heesen Hoca Amca’ya terfi etmesini emanet etti. Arnavut halkının bağımsızlığının destekçisi olan Hisen, aynı zamanda nispeten liberal fikirlere bağlı kaldı ve Osmanlı'nın ve ardından bağımsız Arnavut hükümetlerinin baskıcı eylemlerini eleştirdi.
Hoxha ailesi iyi iş yapıyordu ve genç Enver ülkenin yerlileri için çok iyi bir eğitim aldı; o zamanlar nüfusun% 85'u genellikle okuma yazma bilmemişti. Enver, 1926'taki Gjirokastra'da ilkokuldan mezun olduktan sonra, dört yıl sonra 1930 yazında mezun olduğu Korca'da liseye girdikten sonra, genç yaşlarında Hoca'nın sanat ve kültüre şiir yazmayı ve çok okumayı sevdiği biliniyor. Fransızca ve Türkçe dillerinde ustalaştı. Arnavutluk'taki Türkçe, asırlık kültürel bağlar ve Türk kültürünün Arnavutlar üzerindeki güçlü etkisi nedeniyle yayıldı ve Fransa’ya Arnavut entelijansiyası oldukça anlaşılabilir bir durum yaşadı - Balkan illerine ulaşılamaz bir yüksek kültür, siyasi ve ekonomik kalkınma modeli gibi görünüyordu. Yaz aylarında Korce'deki 1930 Lisesi'nden mezun olduktan sonra, genç Enver Hoxha Fransa'ya gitti ve Montpellier Üniversitesi Doğa Bilimleri Fakültesi'ne girdi. Yüksek öğrenim için Enver'e devlet bursu verildi. Fransa'da geçirdiği öğrenci yıllarında Enver Hoxha, Karl Marx, Friedrich Engels ve Vladimir Lenin'in çalışmaları da dahil olmak üzere sosyalist literatürle tanışmaya başladı. Sosyalist fikirlere duyduğu yoğun ilgiden dolayı Enver yakında üniversiteden atıldı. Bununla birlikte, sosyalizme duyulan sempati Hoca'nın Belçika'daki Arnavutluk büyükelçiliği sekreterliği görevini almasını engellemedi - Hocha ailesinin en iyi düzeyde “garnitür” ye sahip olduğu açık, ancak gelecekteki Arnavut liderin bireysel yeteneklerinin göz ardı edilmemesi gerektiği açık.
Avrupa üniversiteleri ve evde istikrarsızlık
Genç Enver Hoxha'nın çalışmalarını lisede tamamladığı yıllarda, Arnavutluk'un siyasi yaşamında büyük çaplı değişiklikler meydana geldi. Bildiğiniz gibi, 1912’te Arnavutluk’un bağımsızlık ilanından sonra ülke bir prenslik statüsü aldı. Uzun bir süre boyunca Arnavut tahtına aday olabilecek bir aday arıyorlardı. Sonunda, 1914’te, Arnavut prensi, Romen Kraliçe Elizabeth’in yeğeni, aristokrat Alman soyadlarından birinin kokusu olan Wilhelm Weed (1876-1945) oldu. Arnavut ismini Scanderbeg II olarak kabul etti. Ancak saltanatı kısa bir süre sürdü - taht yükselişinden üç ay sonra, William Weed ülkeyi terk etti. Bu, Prens'in hayatı için duyduğu korku nedeniyle oldu - Birinci Dünya Savaşı daha yeni başlamıştı ve Arnavutluk, birkaç devlet arasında - İtalya, Yunanistan, Avusturya-Macaristan arasında bir “uyumsuzluk elması” haline geldi. Ancak resmen, William Vid 1925'a kadar Arnavut prensi olarak kaldı, o zamanlar ülkede merkezi bir güç olmamasına rağmen, 1925’e Arnavutluk’ta cumhuriyet ilan edilmedi. Bundan önce şiddet içeren siyasi olaylar geldi.
1920'in başında Ülkedeki güç aslında Ahmet Zog'un elinde yoğunlaşmıştı. Temsilcileri Osmanlı yönetimi sırasında hükümetin görevlendirdiği etkili Arnavut Zogollah ailesinin yerlisi olan Ahmet Zogu (1895-1961), doğumda Ahmed Bey Muhtar Zogollah, ancak daha sonra ilk adı ve soyadını “Arnavutlaştırdı” olarak adlandırıldı. Bu arada, Ahmet Zog Sadia Toptani'nin annesi, klanını Arnavut halkının ünlü kahramanı Skanderbeg'e inşa etti. Ancak, 1924’ta, Ahmet Zogu, demokratik güçlerin ayaklanmasıyla devrildi. Bir süre sonra, Korczyn Diocese'nin Ortodoks Piskoposu Theophanes ülkede iktidara geldi ve Fan Stylian Noli (1882-1965) dünyaya geldi. Eşsiz bir insandı - üst düzey bir din adamı, ancak kilisenin devletten tamamen ayrılmasının destekçisi; Hellenize çevreden, ancak ateşli bir Arnavut milliyetçisinden geliyor; 13 dilleri olan ve Hayyam, Shakespeare ve Cervantes dillerini Arnavutça'ya çeviren bir çok dilli; dünyayı dolaşan ve sonra rahip olan ve kilisede kariyer yapan eski bir tiyatro sanatçısı ve aktörü. Geleceğe bakalım, ABD’ye göç ettikten sonra, 53’te Piskopos Theophan’in Boston Konservatuarı’na girdiğini ve zekice mezun olduğunu ve ardından Scanderbeg’in felsefesi üzerine doktora tezini savunduğunu varsayalım. Arnavutluk'ta asla demokratik bir cumhuriyet kurmayı başaramayan Feofan Noli adamıydı. Aynı 1924'in Aralık ayında Sn. Ahmet Zogu darbeye devam etti. Yugoslavya’da yaşayan Rus Beyaz amigré’lerin bir kopmasıyla birlikte ülkeye döndü. Rus Muhafızlar Zog'un komutanı, Albay Kuchuk Kaspoletovich Ulagay'ı emretti. Sınırlı Theophanes Noli İtalya'ya kaçtı.
arnavut kralı ahmet zogu
Ocak ayında, 1925, Sayın Ahmet Zogu, resmi olarak Arnavutluk’ta cumhuriyet ilan etti ve kendisi de cumhurbaşkanı. Ancak, üç yıl sonra, Eylül 1 1928’te Ahmet Zogu Arnavutluk’a bir krallık ilan etti ve kendisi Scanderbeg III’ten Zogu I adı altında bir hükümdar olarak taçlandı. Zog, 1920'in sonunda saltanat - 1930'in. Arnavut toplumunu modernize etme ve Arnavutluk'u modern bir ülkeye dönüştürme çabalarıyla niteleniyor. Bu görev zorlukla verildi - sonuçta, Arnavut toplumu aslında kendi yasalarına göre yaşayan ve çok belirsiz bir devletçilik fikri olan bir dağ kabileleri ve klanlar topluluğuydu. Ekonomik ve kültürel olarak, Arnavutluk ayrıca Avrupa'nın en geri ülkesiydi. Bu geri kalmışlığın en azından bir şekilde üstesinden gelmek için Zog, en yetenekli Arnavutları Avrupa üniversitelerinde okumak için gönderdi. Bu programın altında, görünüşe göre, genç Enver Hoxha da düştü.
Avrupa'da kaldığı süre boyunca Hoca, Lazar Fundo (1899-1945) liderliğindeki çevreye yakınlaştı. Hodge gibi, Fundo da varlıklı bir tüccar ailesinden gelmişti ve gençliğinde Fransa'ya da gönderildi, sadece bilim değil hukuk eğitimi aldı. Arnavutluk’a geri döndüğünde, 1924’te Zog’un devrilmesine ve Piskopos Theophanes Noli rejiminin onayına katıldı. Zogh iktidara geldikten sonra, Lazar Fundo tekrar Avrupa'ya - bu kez Avusturya'ya göç etti. Ancak daha sonra Lazar Fundo ve Enver Hoxha'nın yolları birbirinden ayrıldı. Fundo Troçkistlere sempati duydu (bunun ardından komünist hareketteki açık değerlerine rağmen hayatını kaybetti) ve Enver Hoxha, Joseph Stalin'in ateşli bir takipçisi oldu ve CPSU'nun (B) şüphesiz desteğini açıkladı. Fransa ve Belçika'dayken, Hoxha Fransız Komünistleri “Jumanite” gazetesiyle yakın çalıştı, Stalin'in konuşmalarını Arnavutça'ya çevirdi ve Belçika Komünist Partisine katıldı. Komünist hareketin Arnavutluk'taki pozisyonları çok zayıf olduğu için, yaşlı yoldaşlar Hoca, kendi memleketine dönmesini ve yerel komünist hareketle temas kurmasını tavsiye etti. Enver bunu yaptı - 1936'in baharında, Arnavutluk'a geldi ve Fransızca öğretmeni olarak çalıştığı Korca kasabasına yerleşti. Buna paralel olarak, Enver Hoxha aktif olarak sosyal faaliyetlerde bulundu. Korce'deki yerel komünist grubun liderliğine seçildi ve aynı zamanda çocukluğunun şehri Gjirokastra'da komünist grubun başına geçti. Korce Kelmendi komünist örgütü, Paris'teki 1938'te öldükten sonra, Bulgar Komünist lideri G. Dimitrov'un desteğiyle, Enver Hoxha, Korce Belediye Komitesi başkanlığına seçildi. Böylece, Arnavut komünist hareketinin ve ardından Arnavut devletinin zirvesine yükselmeye başladı.
Arnavutluk’un İtalyan işgali
Bu arada, Arnavutluk’un dış politika konumu oldukça zordu. Ahmet Zogu kendini kral ilan ettiğinde unvanını “Arnavutluk Kralı” olarak değil “Arnavutların Kralı” olarak belirledi. Bu, Arnavut halkının bölünmesinde belirsiz bir ipucu içeriyordu - Arnavutların yaşadığı toprakların bir kısmı Yugoslavya'nın bir parçasıydı. Zog, hedefinin bütün etnik Arnavutları tek bir devlette birleştirmek olduğunu savundu. Doğal olarak, Arnavut kralının bu konumu, Zog politikasında Yugoslavya'nın toprak bütünlüğüne yönelik bir girişimi makul bir şekilde gören Yugoslav liderliği tarafında keskin bir olumsuzluğa neden oldu. Öte yandan, Arnavutluk'un çok eski olduğu ve kültürel ve siyasi bağları geliştirdiği Türkiye, başka bir nedenden ötürü Zog politikasından da memnuniyetsizdi. İktidardaki Cumhuriyetçi Mustafa Kemal Atatürk, Arnavutluk'un monarşi olarak ilan edilmesinden çok mutsuzdu ve 1931'a kadar, Türk devleti Zogu rejimini tanımıyordu. Sonunda, Arnavutluk'un İtalya ile ilişkileri bulutsuz değildi. İtalya, Avrupa’daki politik konumunun güçlendirilmesiyle, Balkanlar’da öncü rolü gittikçe daha fazla talep etti ve Arnavutluk, bölgedeki etkisinin bir karakolu olduğunu gördü. Arnavutluk bir zamanlar Venediklilerin yönetiminde olduğundan, İtalyan faşistler Arnavutluk’un İtalya’ya tarihsel adaletin restorasyonu olarak dahil edilmesini düşünüyorlardı. Başlangıçta, Benito Mussolini Zog'u aktif olarak destekledi ve Arnavut kralı İtalya'da kurulan faşist rejimden etkilendi. Bununla birlikte, Zog Arnavutluk’u İtalyan etkisine tamamen boyun eğdirmeyecekti - özellikle küresel ekonomik kriz ve Arnavut nüfusunun fakirleşmesi bağlamında, özellikle Arnavut devletiyle ilgili olan her türlü kredi için Mussolini ile pazarlık eden oldukça kurnaz bir politikaya yöneldi. Aynı zamanda, Zogu diğer Avrupalı güçler arasında İtalyan liderliğini büyük ölçüde rahatsız eden yeni müşteriler aradı. Sonunda, Zogu, Roma ile ilişkilerin ağırlaşmasına devam etti. Eylül 1932, Arnavut çocuklarının yabancı uyruklu okullara eğitiminin yasaklanmasıyla işaretlendi. Çoğu okul İtalyan olduğu için, Arnavut hükümetinin bu kararı Roma'nın sert bir olumsuz tepkisine neden oldu. İtalya öğretmenleri geri çağırdı ve tüm teçhizatı kaldırdı, sonra Nisan ayında Zogu'nun 1933'i, Arnavutluk'un borç yükümlülüklerini yerine getirmesi konusunda İtalya ile müzakerelere ara verdi.
Orta 1930'in Arnavutluk için iç siyasi istikrarsızlığın artmasıyla işaretlendi. Böylece, Arnavut feodal efendileri ve memurları arasında Zog'un politikalarından memnun olmayanlar arasında, Fier'de silahlı bir ayaklanmayı planlayan bir örgüt kuruldu. Komplocuların planlarına göre, Zog'un yıkılmasından sonra Arnavutluk'taki monarşinin ortadan kaldırılması gerekiyordu ve cumhuriyet başkanı, Arnavut devletinin kurucusu İsmail Kemali'nin akrabası olan ve en seçkin Arnavut feodal ailelerinin bir temsilcisi olan Nureddin Vlori olacaktı. Ancak hükümet, komplocuların planlarını engellemeyi başardı. 10 Ağustos Nureddin Vlorë tutuklandı. Fier'deki 14 August, Zog muhalifleri tarafından asilerin Kraliyet Ordusu Genel Müfettişi General Gilyardi'yi öldürdüğü bir konuşma yaptı. Hükümet güçleri ve jandarmalar saldırıyı bastırmayı başardı, 900 insanlar tutuklandı ve 52 ölüm cezasına çarptırıldı. Ancak, Zog'un gücü ve otoritesi ciddi şekilde sarsıldı. Zog'a bir sonraki darbe evliliğinin hikayesiydi. İlk başta, Zogu, Arnavutluk'un en büyük feodal efendisi Shefket Verlaji'nin kızı ile nişanlıydı, ancak İtalyan kralının kızı ile evlenmeyi amaçlayan anlaşmayı feshetti. Ancak İtalya prensesi Arnavut kralını reddetti. Ancak Zogu, kralın davranışını ailesi için korkunç bir hakaret olarak değerlendiren Verlaje ile olan ilişkilerini ciddiye aldı. Daha sonra Arnavutluk'u işgal eden İtalyanlar Verlagi'ye bahis yapacaklar. Sonunda, Zogu Macar Kontesi Heraldine Upponi ile evlendi. Nisan 27’te 1938’te düzenlenen Zogu ve Upponi’nin düğünü, “Arnavut operasyonu” nun liderliğini üstlenen İtalyan dışişleri bakanı Galeazzo Ciano tarafından da ziyaret edildi. İtalya'nın er ya da geç Arnavutluk topraklarını istila edeceğini tam olarak bilen Zog, ülkenin savunmasını güçlendirmek için toplantılar düzenledi, ancak başlangıçta Arnavut ordusunun devleti İtalya’nın birçok kez üstün güçlerinden koruyamayacağı açıkça belli oldu.
- Arnavut faşistleri
Nisan ayında, 1939 İtalya, Arnavutluk Kralı'na bir ültimatom verdi. Müdahale süresini geciktiren her olası şekilde, Zog hazine ve avluyu Yunanistan sınırlarına taşımaya başladı. Arnavutluk'un başkenti Tiran, kraliyet rejiminin en yüksek saygınlarının çoğunu terk etti. 7 Nisan Genel Alfredo Hudzoni komutasındaki İtalyan ordusunun 1939 birimleri Vlora, Durres, Saranda ve Schengin limanlarına indi. Kral Zogu kaçtı ve Nisan XIUMX'ta İtalyanlar Tiran'a girdi. 8 April Shkodra ve Gjirokastra'ya teslim oldu. Shefket Verlaji, Arnavutluk’un yeni başbakanı oldu. Arnavutluk ve İtalya, İtalyan kralı Victor Emmanuel III’ün Arnavutluk’un yeni başkanı olacağı şekilde “kişisel birliği” imzaladı. Nisan 9, Scanderbeg Crown ile sunuldu. İtalyan faşistlerinin yerel bir kolu olan Arnavut faşist bir parti kuruldu. Roma'dan ilham alan Arnavut faşistleri, Arnavutların yaşadığı tüm toprakları Arnavutluk'a devretmek isteyen Yunanistan ve Yugoslavya'ya yönelik toprak iddialarını öne sürdüler. Arnavutluk’un kendisini, Karadağ, Makedonya ve Yunanistan topraklarının bir parçası olan Kosova ve Metohija’yı içermesi beklenen “Büyük Arnavutluk” un oluşturulması, partinin stratejik hedefi haline geldi ve İtalyan liderliği için “Büyük Arnavutluk” fikri, daha sonra partiye karşı en saldırgan savaştan kurtulma yolundaki en önemli bahanelerden biri oldu. Yunanistan. Arnavut faşist partisinin başı Başbakan Sefket Verlaji ve sekreteri daha sonra Arnavutluk hükümetinin başı olarak Verlaji'nin yerine geçen Mustafa Merlika-Krui idi.
Partizan hareketinin oluşumu
Bu arada, Arnavut komünist hareketi yeraltında gelişti. Mart ayındaki Enver Hoxha, Marx-Engels-Lenin Enstitüsü ve Yabancı Diller Enstitüsü'nde çalıştığı SSCB'de çalışmaya başladı. Nisan ayında, 1938, Stalin'in iç ve dış politikasına duyduğu sempatileri daha da güçlendiren Joseph Stalin ve Vyacheslav Molotov ile ilk görüşmesini yaptı. Moskova patronlarına Arnavutluk'ta birleşik ve güçlü bir Komünist Parti oluşturma sözü verdi. Arnavutluk’a geri dönen Nisan’daki Hoca, Arnavut faşist partisine katılmayı reddettiği için öğretmenlik görevinden alındı. Bir öğretmen olarak faşist bir organizasyona üye olması gerekiyordu, ancak elbette teklifi reddetti. Hoca, bir İtalyan mahkemesi tarafından ölüm cezasına çarptırıldığı cezaevinde kaçak propaganda çalışması yaptı. Ancak, Enver, liman ve petrol sahaları işçileri arasında propaganda faaliyetlerine katılarak kendi ülkesinin topraklarında olmaya devam etti. İtalyan işgaline karşı hoşnutsuzluk Arnavutlar arasında büyüdü ve faşizm karşıtı duyguları Arnavut toplumunun farklı katmanlarına yaydı. Ülkenin sakinleri, otuz yıldan daha az bir süre önce siyasal bağımsızlık kazandılar, dış işgal rejiminden çok etkilendiler. İlk Arnavut partizan müfrezesi ortaya çıktı ve sabotaj ve sabotaj başladı. Enver Hoxha, başkent Tiran'da, Moskova yeraltının merkez üssü haline gelen bir tütün dükkanı açtı. 1938 Kasım 1939, Ekim Devrimi'nin yıldönümünde, Tiran'daki gizli toplantıda, Arnavutluk Komünist Partisi'nin oluşturulması ilan edildi. Kochi Dzodze (7-1941) ilk sekreterine seçildi ve Enver Hoxha, özellikle Arnavutluk'un güney bölgelerinde faaliyet gösteren gerilla kontrolündeki partizan oluşumlarının genel başkan yardımcısı ve komutanı oldu.
- Arnavutluk Komünist Partisi’nin kuruluşu. Resim sanatçısı Shaban Huss
1942'te Bay Enver Hoxha, en yüksek Sovyet liderleri Stalin, Molotov, Malenkov, Mikoyan ve Zhdanov ile birlikte Bulgar komünist Dimitrov ile bir araya geldiği Moskova'yı tekrar ziyaret etti. Cumhurbaşkanı, Arnavutluk'ta Leninist-Stalinist sosyalizmi inşa etmeye başlama niyetini bir kez daha vurguladı ve ayrıca Arnavutluk’taki yabancı işgalcilerden nihai kurtuluşundan sonra tam bir siyasi bağımsızlık kazanma ihtiyacını vurguladı. Bu Hoxha ifadesi, Churchill’in Arnavutluk’un Yunanistan, Yugoslavya ve İtalya arasında savaş sonrası ayrılma ihtimalini kabul ettiğinden SSCB’nin İngiliz ve Amerikan müttefiklerinin planlarını ihlal etti. Ancak, bu Churchill planları, Arnavutluk’un siyasi bağımsızlığına ve Arnavutların tek bir millet olarak geleceğine son verdi. Bu nedenle, sadece Hoca ve Komünistler değil, aynı zamanda Arnavut halkının yurtsever güçlerinin diğer temsilcileri de kategorik olarak “İngiliz projesinin” uygulanmasına karşı çıktılar ve savaş sonrası bağımsız bir Arnavut devletinin inşa edilmesi fikrini desteklediler.
Ulusal Kurtuluş Cephesi ve "ballista"
Arnavutluk’taki faşizm karşıtı hareketin destekçileri sadece Komünistler değil aynı zamanda sözde temsilcilerdi. “Gerçek milliyetçilik” - yani, Arnavut milliyetçi hareketinin, işbirlikçi hükümeti tanımayan ve İtalya’nın Arnavutluk’taki işgalini yalnızca olumsuz sonuçları olarak gören kısmı. 16 Eylül 1942, Bolshaya Peza köyünde, komünistlerin ve “gerçek milliyetçilerin” katıldığı bir konferans düzenledi. Konferansın ardından, bağımsız ve özgür demokratik Arnavutluk mücadelesinde çabaları birleştirmeye, İtalyan faşistlerine ve Arnavut işbirlikçilerine silahlı direniş geliştirmeye, Arnavutluk’un bütün vatansever güçlerini Ulusal Kurtuluş Cephesi’nde birleştirmeye karar verildi. Dört milliyetçiyi - Abaz Küpi, Baba Faya Martaneshi, Müslim Peza ve Hacı Leshi ve üç komünist - Umer Dishnitsa, Mustafa Ginishi ve Enver Hoxha'nın yer aldığı Genel Ulusal Kurtuluş Konseyi seçildi. Haziran ayında, 1943, geri dönen komünist Seyful Maléchoff’ın da Konsey üyeliğine dahil edildi.
Enver Hoxha ve karısı Nejie Rufie (Hoxha)
Ayrıca, ülkedeki bir başka siyasi hareket olan Mehdi Bey Frasheri liderliğindeki Bally Kombetar, Ulusal Cephe, İtalyanların silahlı direnişine geçti. İtalyan işgalcilere karşı silahlı direnişe geçmeye çalışan bir başka isyan örgütü, eski kraliyet hükümet yetkilisi Abaz Coupé'nin önderlik ettiği Yasalcılık hareketi idi. "Yasal", kraliyetçi pozisyonlara bağlı kaldı ve Arnavutluk'un İtalyan işgalinden kurtulmasını ve Kral Zog ülkesine geri dönerek monarşinin restorasyonunu savundu. Bununla birlikte, kraliyetçiler partizan hareketi üzerinde ciddi bir etkiye sahip değildi, çünkü ülke nüfusunun çoğunluğu arasında kral ve kraliyet rejimi, İtalya'nın Arnavut topraklarını işgal etmesinden çok önce politikaları tarafından itibarsızlaştırıldı. Aralık ayında, faşizm karşıtı koalisyon ülkeleri Arnavutluk halkının İtalyan faşizmine karşı ulusal kurtuluş mücadelesini resmen tanıdı ve destekledi. Yavaş yavaş, ülke nüfusunun daha geniş bir kesimi faşizm karşıtı gerilla hareketine katıldı ve etkileşim faşizm karşıtı oryantasyonun iki ana siyasi gücü olan Ulusal Kurtuluş Cephesi ve Ulusal Cephe arasındaki ilişkiyi geliştirdi. Ağustos ayında 1942-1 Ulusal Özgürlük Cephesi ve Ulusal Cephe Konferansı'nda Mukhye köyünde 2, her kuruluştan 1943 delegelerini içeren Arnavutluk Kurtuluş Geçici Komitesi kuruldu. Ulusal Cephe altı milliyetçi tarafından temsil edildiğinden ve Ulusal Kurtuluş Cephesi'nden üç milliyetçi ve üç komünist geldiğinden, Arnavutluk Kurtuluş Komitesi'ndeki ana güç milliyetçi olmuştur.
Temmuz 10, Ulusal Kurtuluş Cephesi Genel Kurulu, Arnavutluk'un gerilla birimlerinin genel merkezlerinin kurulmasına ilişkin bir kararname yayınladı ve 1943 gününden sonra, Temmuz 17 27, Arnavutluk Ulusal Kurtuluş Ordusu (NOAA) kuruldu. Böylece, ülkedeki partizan hareketi merkezileşmiş oldu. NOAA dört ila beş taburun birliklerine bölündü. Her tabur üç ila dört partizan müracaatını içeriyordu. Ülke genel merkezi Genelkurmay Başkanlığı'na bağlı olarak ülke toprakları operasyonel bölgelere ayrıldı. Enver Hoxha, NOAA'nın komutanı oldu. Eylül ayında, Nazi İtalya 1943'e teslim oldu ve sonrasında Wehrmacht birimleri Arnavutluk'u işgal etti. Arnavutluk'ta görev yapan 1943-I İtalyan ordusunun neredeyse tamamen Arnavut partizanlarının yanına taşınması ve Çavuş Tercilio Cardinali'nin önderlik ettiği "Antonio Gramsci" partizanını oluşturması önemlidir.
- Arnavut partizanların çevreden çıkışı. Resim F. Hadzhiu "Çevreden Ayrılıyoruz".
Ülkenin Alman işgali, Arnavutluk'taki siyasi güçlerin uyumunda büyük değişikliklere neden oldu. Böylece, milliyetçilerden oluşan Ulusal Cephe (“Bally Kombetar”), Almanlarla bir işbirliği anlaşması imzaladı ve Arnavutluk ulusal kurtuluş ordusunun muhalifi oldu. Gerçek şu ki, “balistler” siyasal programı, Arnavutluk’un yanı sıra Yunanistan, Makedonya ve Karadağ’ın bir parçası olan Kosova ve Metohija’yı da içermesi gereken “Büyük Arnavutluk” un yaratılmasını gerektiriyordu. Bally Kombetar'ı yaratan Mehdi Bey Frasheri, bütün Arnavut topraklarının bir araya getirilmesine odaklanmış, Osmanlı Devleti'nin yenilgisinden sonra bölünmüş olan tek bir devlete odaklanmış ve ek olarak, Balkanlar'daki eski İliryalı nüfusun mirasçıları olan Arnavutları "Aryanlar" olarak ilan etmiştir. bölge. Bu planların uygulanmasına yardımcı olmaya söz veren Naziler, Bally Combetar'ın desteğini aldı. Ulusal Cephe'nin liderliği Arnavutluk’un siyasi bağımsızlığını ilan etti ve Almanya ile ortak eylemler konusunda bir anlaşma imzaladı. "Balistler" nin silahlı oluşumları, Hitler kuvvetlerinin sadece Arnavutluk'ta değil, aynı zamanda komşu Yunanistan ve Makedonya'da da koruyucu ve cezai önlemlerde yer almaya başladı. "Ballista", 21-inci Arnavutluk SS sendikası "Scanderbeg", alay "Kosova" ve "Lyuboten" taburunda görev yaptı. SS birimlerine ek olarak, 1 ve 4 piyade alaylarını, faşist milislerin 4 taburunu ve 1943'in baharında General Frank Previ'nin oluşturduğu jandarmayı içeren “bağımsız” Arnavut hükümetinin Arnavut işbirlikçi oluşumları da vardı. Bununla birlikte, Hitler’e SS saflarında ve işbirlikçi oluşumlarda görev yapan Arnavutların sayısı partizan birliklerinin sayısından önemli ölçüde düşüktü. Arnavut faşistlerin görev aldığı SS birimleri, düşük savaş etkinliğiyle ayırt edildiler ve kaçınılmaz bir şekilde partizan oluşumlarıyla olan çatışmalarda yenilgiye uğradılar, ancak cezai operasyonlarda kendilerini iyi gösterdiler. Hitler’in birliklerinin bu birimlerinin "Ballista" ları, zulümleriyle meşhur olan ve Balkan Yarımadası’nın Slav ve Arnavut nüfusu arasındaki milli düşmanlığın artmasına katkıda bulunan Kosova ve Metohija, Makedonya ve Karadağ topraklarında sayısız etnik temizliğe katıldı. Arnavutluk faşistlerinin Skanderbeg bölümünden, Kosova alayından ve diğer bazı birimlerden - Balkan Yarımadası’nın binlerce Sırp, Makedon, Yunan, Yahudi nüfusunun kanı.
Ulusal kurtuluş ordusu savaşır ve kazanır
Doğal olarak, anti-paşistlerin NOF’ten “baleristler” ile olan işbirliği hemen sona ermiştir, özellikle de Hitleritlerle bir anlaşma yapmadan önce bile, NOF’in “baloistler” ile olan işbirliği, “balistleri” doğrudan faşistler olarak nitelendiren ve Arnavut’u tehdit eden Yugoslav ve Yunan komünistlerini tehdit eden son derece olumsuz tepkilere neden oldu. Komünistler son "Bally Comberat" ile devam eden işbirliği durumunda ilişkilerin kopması ve herhangi bir yardımın sona ermesiyle sonuçlandı. Buna karşılık, Alman birliklerinin işgalinden ve "Bally Kombetar" önderliğinde Arnavutluk’un resmi bağımsızlığının ilan edilmesinden sonra "balistler" Arnavutluk Ulusal Kurtuluş Ordusu ve Halkın Yugoslavya Kurtuluş Ordusu’na savaş ilan ettiler. 1943’te, ilk silahlı çatışma NOAA gerilla birimleri ve “ballistami” arasında başladı. Ancak, 1943-1944'in başında. NOAA "ballista" ve ortak çalışanlardan çok daha ciddi bir güçtü. NOAA savaş birimlerinin sayısı 20'a binlerce asker ve komutandan geldi. Bununla birlikte, Almanlar Arnavut partizanlar üzerinde bir dizi ciddi yenilgiye uğramayı başardılar ve bu da NOAA'nın dağlık bölgelere geri itilmesiyle sonuçlandı. Partizan hareketinin merkezi Chermenika bölgesinde engellendi.
Ancak, bütün çabalara rağmen, Wehrmacht'ın birimleri, NOAA'nın savunma sisteminde büyük stratejik öneme sahip olan Permeti'yi yakalamayı başaramadı. Alman faşist istilacılara karşı direniş karşısında ülkedeki yüce iktidarın yetkisini devraldı. Viyana'daki Arnavutluk Ulusal Devrim Komitesi'nin kurulmasına katılan en eski Arnavut devrimcisi olan komünist Ömer Nishani (24-1944) ANOS başkanlığına seçildi. Komünist Kochi Dzodze, parti dışı Hassan Pulo ve milliyetçi Baba Faya Martaneshi, konsey başkan yardımcısı oldu. Komünistler Kochi Tashko ve Sami Bakholy konseyin sekreterleri seçildiler. Konsey kararıyla, Arnavut hükümetinin yetkilerine sahip olan Faşizm Karşıtı Ulusal Kurtuluş Komitesi kuruldu. ANOS'un kararına göre, Arnavutluk Ulusal Kurtuluş Ordusu'na askeri rütbe verildi. Ordunun başkomutanı Enver Hoxha, "Albay-General" askeri rütbesini aldı. Genelkurmay Başkanı, daha önce Arnavut rütbeli ordusunda ana rütbesiyle görev yapan Spiru Moisiu, büyük genel rektörlüğe terfi etti. Aynı Mayıs ayında 1887, NOAA'nın 1954 bölümü, 1925-I, 1944-I ve 1-I gerilla tugaylarını içeren kuruldu. Ağustos ayında, 1, NOAA'nın 2 şok bölünmesiyle, 5 bölünmesiyle birlikte 1944 ordusunun kolordu oluşturdu. Bu zamana kadar, Arnavutluk Ulusal Kurtuluş Ordusunun gücü, 2 teçhizatlarında ve bölgesel taburlarında birleşmiş olan 1, 1 savaşçı ve komutanlarına ulaştı.
1944 yazında, Arnavut vatanseverleri, Kuzey ve Orta Arnavutluk'ta bir dizi önemli alan üzerinde kontrol sahibi olmak için Alman işgalcilerini dikkatlice ve Temmuz ayı sonuna kadar basmayı başardılar. İncelenen dönemde NOAA, 24 birliklerinden oluşuyordu ve sadece Wehrmacht ve SS Scanderbeg SS bölümüne karşı değil, aynı zamanda Arnavut feodal beylerinin silahlı kuvvetlerine karşı da savaştı. 1944’in sonbaharında, Arnavutluk Ulusal Kurtuluş Ordusu’nun çabalarıyla, Wehrmacht birimleri ülkenin topraklarından çıkarıldı ve komşu Yugoslavya’ya çekildi; burada yerel partizanlar ile, onları takip eden Arnavut vatanseverleri ve İtalyan anti-faşistleri ile savaşmaya devam ettiler. Ekim 20 1944 d. ANOS'un 2 toplantısı, Faşist Karşıtı Ulusal Kurtuluş Komitesini Geçici Demokratik Hükümete dönüştürdü. Seçimlerle ilgili ulusal kurtuluş konseylerine de bir yasa çıkarılmış ve yakın gelecekte Arnavutluk’un yabancı istilacılardan tamamen kurtarılması hedeflenmiştir. Mevcut askeri durum, bu amacın gerçekçiliği lehine tanıklık etti. 17 Kasım 1944 Arnavutluk Ulusal Kurtuluş Ordusu birlikleri Tiran'ı kurtardı ve 29 Kasım 1944, Arnavutluk işbirlikçilerinin oluşturduğu ve oluşturduğu Wehrmacht formasyonu, ülkenin kuzeyindeki Hitlerizmin son kalesi olan Shkodra'dan ayrılmak zorunda kaldı. 1945’te, Yugoslavya Halkının Kurtuluş Ordusu’nun Yugoslav topraklarının savunma güçlerine karşı mücadelede yardım etmesi için komşu Kosova’ya gönderilen Arnavutluk Ulusal Kurtuluş Ordusunun 3, 4, 5 ve 6 bölümleri kuruldu. SS ve ortak çalışanlar. Haziran ayında, Arnavutluk Ulusal Kurtuluş Ordusu Başkomutanı 1945, Albay-General Enver Hoca, Sovyetler Birliği'ni ziyaret etti, burada Zafer Geçit Törenine katıldı ve I.V. Stalin tarafından. Arnavut devletinin yaşamında savaş sonrası yeni bir dönem başladı.
Devam edecek ...