Savaştan önceki durum. Nivel'in Planı
Kasım 1916’taki Chantilly’deki müttefik bir konferansta, stratejik inisiyatifi sürdürmek için 1917’in en başında en kuvvetle tüm cephelerde eylemlerin yoğunlaştırılmasına karar verildi. İtilaf güçleri, üstünlüklerini insan gücü ve teçhizatta kullanacak ve yılın 1917 kampanyasında savaşın gidişatına karar vereceklerdi. Fransa’nın baş komutanı General Joffre, 1917 kampanyasını iki döneme ayırdı: 1) kış - düşmanın kesin bir saldırı başlatmasını önlemek ve yazdan önce rezerv biriktirmesine izin vermemek için yerel öneme sahip operasyonlar; 2) yaz - tüm büyük cephelerde geniş bir saldırı.
Fransız tiyatrosundaki 1917'teki ilk eylem planı General Joffrom tarafından hazırlandı ve Somme’nin her iki tarafındaki grevin eşzamanlı olarak Rus, İtalyan ve Balkan cephelerine yapılan belirleyici bir saldırı ile tekrarlanmasından oluşuyordu. Genel Joffre planına göre, İngilizler Arras bölgesinde Fransız cephesinde bir saldırıya başladılar, birkaç gün sonra Fransız ordusunun kuzey topluluğu Somme ile Oise arasında yer aldı. 2'ten sonra, haftalar sonra Soissons ve Reims arasındaki rezerv grubundan 5 ordusunun savaşa atılması planlandı: Bir grup İngiliz ordusu ve kuzey ordusu Fransız ordusunun saldıran asıl saldırısının başarısını geliştirmek, ya da ana güçlerin saldırısı boğulursa bağımsız bir buluş için. Fransız Yüksek Komutanlığı, Alman ordusuna belirleyici bir yenilgiye yol açmayı planladı: cepheyi kırmak ve onu düşmanı tamamen yenmek için kullanmak. Aynı zamanda, İtalyan birlikleri Bulgaristan'ı devre dışı bırakmak amacıyla Balkanlara saldırmak için Isonzo ve Rus-Romen ve Selanik ordularına saldırıyorlardı.
Bununla birlikte, Fransa’da, Romanya’nın felaketiyle bağlantılı olarak Briand’ın ofisinde, Ribot bakanlığının yerine bir değişiklik oldu. Neredeyse eşzamanlı olarak, çok sayıda siyasi entrikadan sonra, baş komutanı General Joffre, yerini General Robert Nivelles aldı. Nivelle, Çinhindi, Cezayir ve Çin'de görev yaptı ve Birinci Dünya Savaşı sırasında genel tugay rütbesini aldı. Verdun savaşı sırasında, 1916 Petain'in asistanıydı ve Fort Duamon'u ele geçirmesi sırasında Fransız askerlerine komuta ettiği yeteneklerini gösterdi. Kısa süre sonra Nivelle Verdun sektörünün komutanı oldu.
Ocak ayında, yeni Fransız başkomutan Nivelle, 25’in 1917 yılı için Batı Cephesinde operasyon planını sundu. Genel taarruzun nisan ayının başlarında yapılması planlanıyordu ve Cambrai kasabasında (Amiens'in kuzeyindeki 60 kilometre kuzeyindeki) ve Ein nehrinin biraz doğusunda iki güçlü darbe ile başlaması bekleniyordu. Nivel'e göre düşmanın "hayal kırıklığını" hızlandırmak için, o zaman askerler cephenin diğer kesimlerinde saldırıya geçecekti. Operasyon üç aşamaya ayrıldı: 1) mümkün olduğunca çok sayıda düşman kuvvetini ezip, düşman kuvvetlerinin cephenin diğer sektörlerinde geri kalanını zincirledi; 2) Alman rezervlerini geciktirmek ve parçalamak amacıyla manevra kabiliyetine sahip kütleyi ilerletir; 3) Alman ordusunun belirleyici bir yenilgisini vermek için elde edilen ilerlemeyi geliştirmek ve kullanmak.
Cambrai yönündeki İngiliz saldırısı ve kuzeydeki Fransız birliklerinin en fazla düşman kuvvetine karşı operasyonu düşmanı dağıtmaktı. Sonra birkaç gün sonra, Fransız birliklerinin ana kütlesi (yedek ordu grubu), r. Ena ve Alman birliklerini yenmek için yapılan operasyon birinci grup tarafından birbirine bağlandı. Ön cephenin kalan kesimlerindeki birlikler, Alman ordusunun hayal kırıklığını ve yenilgisini tamamlayarak genel bir taarruzun üstesinden geldi. Böylece, planın özü, önemli bir Alman asker kitlesinin imha edilmesine ve düşman savunma hattında büyük bir boşluğun ortaya çıkmasına neden olan Alman Noyon'dan çıkıntıyı yakalamaktı. Bu, tüm Alman savunmasının Batı Cephesinde dağılmasına ve Alman ordusunun belirleyici yenilgisine yol açabilir.
İngiltere Başbakanı Lloyd George, Nivelle 'e destek verdi ve ona İngiliz birliklerini ortak bir operasyonda yönetme talimatı verdi. Fransız generali, Alman savunma hattına yapılacak büyük bir grevin, Fransa'nın 48 saatleri içinde zafer kazanmasına yol açacağını iddia etti. Aynı zamanda, Nivelle planını ve gazetecilerin de dahil olduğu, ilgilendiği herkesi konuştu; bunun sonucu olarak Alman komutunun planı ve sürpriz unsurunu kaybettiği ortaya çıktı.
Fransız komutan Robert Nivelle
Operasyon planının değiştirilmesi
Müttefikler belirleyici bir taarruza hazırlanırken, Alman komutanı Fransızların tüm kartlarını şaşırttı, beklenmedik bir şekilde Şubat ayında başlayarak, orduyu Arras'tan Vaya'ya kadar bütün hazırlıklı bir pozisyona çekmek için hazırlıklı bir operasyon başlattı. Aisne. Bu geri çekilme, Yüksek Alman komutasının stratejik bir savunmaya geçmeye ve Noyon'dan çıkıntı yapan işgalcileri tehlikeli bir pozisyondan çekmeye karar vermesiyle başladı. Birlikler sözde aldı. Neredeyse bir yıl boyunca inşa edilen "Hindenburg Hattı". Hatta birkaç yeraltı hendekleri, tel çitler, mayın tarlaları, beton sığınaklar, makineli tüfek yuvaları, piyade için bunkerler ve yeraltı tünelleriyle bağlantılı sığınaklar vardı. Bu tahkimatların düşmanın ağır topçularının darbelerine bile dayanması gerektiğine inanılıyordu. Cepheyi azaltarak Almanlar savunma düzenlerini birleştirebildi ve ek rezerv tahsis edebildi (13 bölümlerine kadar). Fransızlar, Alman ordusunun geri çekilmesini ve 3 tarafından başlatılan düşmanın peşinde koşmayı hiçbir şey yapmadı.
Alman Genelkurmay Başkan Yardımcısı General Erich von Ludendorff, operasyonun gidişatını şöyle anlattı: “Denizaltı savaşının başlangıcı ile yakından bağlantılı olarak, önümüzden Fransa'ya doğru bükülmüş cepheden Siegfried'in pozisyonuna çekilmeye karar verdik (Hindenburg Hattı - A. .) Mart ayının başında savunmacı olduğu ve yeni pozisyonun önünde 15 kilometre genişliğinde bir şeritte sistematik hasar verdiği söyleniyor. ” Almanlar, askerleri geri çekerek, yiyebilecekleri her şeyi çıkardılar - yiyecek, metal, tahta vb. Ve "kavrulmuş dünya" taktiklerini - rotaları, binaları, kuyuları - bıraktıkları şeyi yok ettiler. Ludendorff, “Cepheyi geri almaya karar vermek son derece zordu” dedi, “Bu, düşmanımıza ve ezici bir şekilde bize karşı cesaret verici şekilde davranması gereken zayıflığımızın bir tanımıydı. Ancak askeri açıdan, bir geri çekilme gerekli olduğundan, başka seçenek yoktu. ”
Durum çarpıcı biçimde değişti. Mart ortasına kadar Alman birlikleri iyi hazırlanmış yeni bir savunma hattına başarılı bir geri çekilme gerçekleştirdi. Rusya'da bir devrim yaşandı. Bir yandan Rusya'daki olaylar bir yandan müttefikleri mutlu etti - Geçici Hükümet, Çar hükümetini yönetmekten daha kolaydı, diğer yandan Rus ordusunun saldırılarını zayıflatmakla tehdit etti (Rusya başsavcısı Alekseev erken baharda kararlı bir saldırı başlatmayı reddetti). İtilaf tarafındaki bir performans hızlı yardım sözü vermedi. Amerikalılar ordunun Avrupa'ya devriyle acele etmediler. Bütün bunlar Fransız hükümetinin ertelenmesi gerekip gerekmediği hakkında düşünmesini sağladı. Bir dizi tartışmadan sonra, Fransızlar ve İtalyan cephelerinde taarruz, Nisan ayındaki 1917’te başlamaya karar vermiş, Almanlar ise henüz birlikleri Rus cephesinden çekmemişti. Bu durumda, hükümet, 48 saat içinde ön atılım elde edilmezse, saldırı operasyonunu durdurması talimatını verdi.
Alman birliklerinin geri çekilmesi, Müttefik ordularının yeniden toplanmasına ve orijinal plandaki değişikliğe yol açtı. Asıl saldırı şimdi, Reims ve Enskim Kanalı arasındaki Alman cephesini kıracak olan bir grup yedek ordunun etkisi altındaydı: 5 ve 6 orduları, önden geçmeye ve 10 ve 1 ordularına (ikincisi kuzey ordusu grubundan atıldı) ) - saldırganın gelişimi için. Bu ana grev, Reims ve r arasında saldıran sağ 4-I ordusu tarafından desteklendi. Syuip ve sola - kuzey ordu grubu, Saint-Quentin güneyinde saldıran. 3-I ve 1-I İngiliz orduları ikincil bir darbe verdi.
Bu nedenle, ilk planın özü olan Noyon çıkıntısının pimlerini yakalamak yerine, burada deniz ile Verdun arasındaki Alman konumunun ortasından geçerken ve akut açısı rezerv grubunun şok ordusuydu. Bu atılım İngiliz birliklerinin ikincil saldırısına yardım etmekti.
Tarafların güçleri
Müttefik kuvvetleri Newport'tan İsviçre sınırına kadar uzanıyordu. Newport'tan Ypres'e Fransız Kolordu (deniz kenarı) ve Belçika ordusu vardı. Ypres'ten Rua - Amien yoluna kadar beş İngiliz ordusu savundu. Bu yoldan Soissons'a, Fransız ordularının kuzey grubu, 3 ve 1'tan oluşuyor. Soissons'dan Reims'e kadar - önde 6 ve 5 ve rezervinde 10 bulunan bir yedek Fransız ordusu grubu. Şampanyada ve Verdun'da Reims'ten S.-Miel'e - merkez ordusu, 4 ve 2 ordularından. Saint-Mijel'den İsviçre sınırına - 8-I ve 1-I orduları.
Alman ordusu denizden Soissons'a üç ordunun Bavyeralı Mağarası ile bir grup olarak görev yaptı: 4-th - Belçika'da, 6-th - Belçika sınırından Arras ve 2-th - Arras'tan Soissons'a. Soissons'tan (Kraliyet Prensi Alman'ın grubu) Verdun'a yerleştirildi: Soissons'tan Reims'e 7-inci ordusuna sahipti, 3-th - Reims'den En nehrinin başörtülerine ve 5-th'a - Verdun'a. Kuzey ve 1-ordusuna yayıldı. 7 ve 3 orduları arasındaki bölgeyi aldı, Verdun'dan İsviçre sınırına, X -UMJ ordusunda bir çıkıntıya sahip olan 3 ordu birimlerinden bir grup Dük, Saint-Mijel'de bir çıkıntıya sahipti ve Almanların askerlerini kolayca transfer ettiklerini belirtti. Fransızca cepheye ve arkasına kullanarak Alman İmparatorluğu'nda demiryolları ağı geliştirildi.
Nisan 1917'de Batı Cephesi'ndeki müttefiklerin büyük güçleri ve araçları vardı. İtilaf birlikleri Fransız, İngiliz, Belçika ve Portekiz birliklerinin yanı sıra Rus Seferi Kuvvetleri idi. Müttefik kuvvetlerin toplam sayısı yaklaşık 4,5 milyon kişi (yaklaşık 190 bölüm), 17,3 binden fazla silah, Alman ordusunun 2,7 milyon kişi (154 bölüm), 11 bin silah vardı. Toplamda, Müttefiklerin 100'den fazla piyade bölümünü ve her tür ve kalibreden 11 binin üzerinde silahı, yaklaşık 200'ü çekmesi planlandı. tanklar ve 1 bin uçak. Ana saldırı yönünde Alman komutasının 27 piyade bölümü, 2431 silahı ve 640 uçağı vardı.
Skarpa Savaşı 10 Nisan 1917
Битва
Fransa'nın kuzeyindeki Nisan 9'te, Müttefikler 1917'te ilk büyük saldırıyı başlattılar. Almanların Arras kentindeki konumlarına saldıran sadece İngiliz birlikleri katıldı. İngiliz haklarına ek olarak, egemenliklerin bir kısmı - Kanada, Yeni Zelanda ve Avustralya - savaşta aktif rol aldı.
İngilizlerin bir sürü hazırlık çalışması vardı. Bu nedenle, İngiliz mühendisler, toplamda 20 kilometreden daha fazla olan tünellerin önünü kazdılar, burada cephane ve mayın döşenmesi için demiryolları döşendi. Sadece bu tünellerde 24 binlerce insanı barındırabilirdi. Taktik açıdan, İngilizler Somme Savaşı'nın deneyimini dikkate alarak, en fazla topçu ateşi yoğunluğuna ulaşması beklenen cephenin küçük bir bölümüne saldırmayı seçtiler. Topçu hazırlıklarına Nisan 7'te başlandı ve iki gün sürdü; Bununla birlikte, İngilizler düşman pozisyonlarına yiyecek tedarikinin aksatılması ve bazı bölgelerdeki Alman askerleri üç günden fazla bir süre boyunca yiyeceksiz bırakılmasının dışında özel bir etki yaratmadı. Ayrıca, İngilizler havada şanslı değildi, çünkü Arras altında havanın üstünlüğünü elde etmek için yeterince deneyimli pilotları konsantre etmek mümkün değildi. Alman ordusu, hızlı bir şekilde çürüyen Rus ordusunun hareketsizliğinden dolayı, Batı cephesinde en deneyimli asları toplayabildi.
Nisan 10-12, Arras şehri yakınlarında şiddetli çatışmalara devam etti. En güçlü topçu hazırlıklarına rağmen, İngiliz ordusunun bütün taarruzları başarısız oldu. Sadece Arras'ın kuzey eteklerinde, Vimy Yaylası bölgesinde, Kanadalı askerler küçük bir alanda düşman savunmasını geçebildiler. Tankların desteğiyle, düşmanın savunma düzeninin derinliklerine birkaç kilometre ilerleyebildiler. Aynı zamanda, bu alanda geçilmez olduğu düşünülen Hindenburg Hattının ana tahkimatı neredeyse tamamen tahrip edildi ve Almanların çamurlu ve bozuk yollarda rezerv almak için zamanı yoktu. Fakat sırayla İngiliz tankları çamurda tıkandı ve ilerleyen piyadelerin ardından topçuları zamanında transfer edemediler. Müttefikler top ve tanklarla etkileşim kuramadı. Sonuç olarak, 13 April tarafından Almanlar, açığı kapatmayı başardı ve hayatta kalan birimleri ikinci savunma hattına taşıdı.
İngiliz piyade saldırısı
Vimy'deki Kanadalı makineli tüfekler, April 1917
Nisan ayında, Champagne'deki 16, Soissons bölgesinde, Fransız birlikleri (5 ve 6 orduları), aynı zamanda başlangıçta İngilizlerle aynı anda saldırmaları beklenen bir saldırı başlattı. Fransız ordusunun ana kuvvetlerinin ana saldırı yönünde ilerlemesi, Nisan ayında 7'tan 12'e yapılan topçu hazırlıklarından önce geldi. Zayıf topçu hazırlıklarına yönelik saldırı Nisan 16'a ertelendi, ancak yeni topçu hazırlıkları da beklenen sonuçları vermedi.
Almanlar düşmana saldırmaya hazırdı. Operasyonun başlamasından iki hafta önce Almanlar, operasyonun temel planının bir kopyasını almış olan Fransız görevlendirilmemiş subayı yakaladı. Ayrıca Arras yakınlarındaki İngiliz grevinin dikkat dağıtıcı olacağını belirtti. Sonuç olarak, Alman komutanlığı ana kuvvetleri ilk çizgiden geri çekti, böylece topçu saldırısına maruz kalmayacaklardı ve sadece makineli tüfek mürettebatlarını beton kapaklara bıraktılar. Fransızlar hemen korkunç makineli tüfek ve topçu ateşi altına düştü ve sadece düşmanın gelişmiş siperlerini yakalamayı başaran yerlerde büyük kayıplar verdi. Kendilerini İngilizlerden daha kötü gösteren ilk Schneider tankları da Fransızlara yardım etmedi. Düşmana atılan ilk müfrezenin 128 aracından Almanlar 39'u öldürdü. Almanların saldırdığı Schneider'ların ikinci müfrezesi авиация, neredeyse tamamen imha edildi - 118 araçtan 128'i Bazı otomobiller önceden hazırlanmış hendeklere düştü. Bu tankların zayıf noktaları, son derece güvenilmez traktör şasisi ve düşük hızdı, bu da onları Alman topçuları için kolay av yaptı. Buna ek olarak, Soissons'a yakın bir saldırı sırasında, güç rezervini arttırmak için, dış tanklara ek yakıt tankları takıldı, bu da Schneider'ların çok iyi yanmasına neden oldu.
Yastıklı Fransız tank "Schneider"
17 Nisan ayında saldırıya devam edildi. 4 destekli 10-I Fransız ordusu, genel taarruza devam etti. Bu günlerin en sert savaşları, Reims şehrinin doğusundaki "Champagne Hills" olarak bilinen bir bölgede ortaya çıktı. İlk gün, Fransızlar yalnızca 2,5 kilometreleri düşman topraklarına, 23 Nisan ayına kadar - 5-6 kilometrelerine, ve sonra sadece bazı bölgelerde ilerletti. Saldırganlar yalnızca 6 savaş günlerinde Fransız ordusunun kayıpları 5 binlerce insanın ölümüne ve yaralanmasına neden oldu. Taarruz kesin bir başarı getirmedi, Alman birlikleri organize bir şekilde bir sonraki savunma hattına çekildi.
Böylece Fransız ordusunun ilerleyişi başarısız oldu. Askeri tarihçi General Andrei Zayonchkovsky, Nivel’ün operasyonu hakkında şunları yazdı: “Burada toplanan birlikler, topçular, mermiler, uçaklar ve tankların sayısıyla, Soissons ve Reims arasındaki Fransız saldırısı, tüm savaşın en iddialı girişimi oldu. Doğal olarak, Fransızlar bir atılımdan tam bir başarı bekleyebilir ve bunu büyük bir stratejik zafere dönüştürmekte kendinden emin olabilirler. Ancak Fransızların umutları haklı değildi. Bu saldırının yol açtığı uzun hazırlık ve siyasi tartışmalar, 10 günü topçu hazırlık ile birlikte, sürprizin tüm yararlarını ortadan kaldırdı ve kötü hava koşulları Fransız kuvvetlerini güçlü havacılığın katılımından mahrum etti. ”
Fransız piyadelerinin saldırısı
Bu arada, kanlı savaş hala devam ediyordu. İngiliz komutan Lord Haig 22, Nisan ayında yaptığı açıklamada, Fransızların büyük kayıplar nedeniyle bir süredir saldırılarını durdurmasına rağmen, “İngiliz müttefiklerini desteklemeye devam edeceğini” söyledi. Birinci Dünya Savaşı tarihçisi olan Bezil Liddell Harth, aslında, o zamanlar zaten “destekleyecek hiçbir şey olmadı” dedi. 23 April, İngiliz birlikleri Scarpa Nehri vadisinde Almanlara saldırdı. İlk aşamada, düşmanın ileri siperlerini ele geçirmeyi başardılar, ancak Almanlar rezervleri topladı ve karşı saldırıya geçti. Kanada Kraliyet Newfoundled Alayı savaşçılarının umutsuz çabaları, müttefiklerin son başarısı olan yakalanan Monche-le-Pro köyünü savunmayı başardı. Bundan sonra, ağır kayıplar verildiğinde, General Haig, verimsiz taarruzları durdurdu.
28 April, Kanadalılar bir miktar ilerleme kaydetti ve iki hafta önce işgal edilen Vimy köyü yakınlarında bulunan Arles-en-Goël köyünü ele geçirdi. Rus askeri tarihçisi Zayonchkovsky, İngiliz saldırganının genel sonuçlarını şöyle açıkladı: "Bazı yerlerdeki bütün bu saldırılar, Müttefiklerin sadece taktiksel pozisyonunu iyileştirdi, onlara bazı iyi kaleler ve gözlem noktaları verdi."
30 April, Müttefik ordular komutanlarının bir toplantısında, General Haig, Fransız saldırısı için başarı umudunun çok düşük olduğunu, ancak "savunma birliği sağlamak için" ustaca ilerlemek için "İngiliz birimlerinin ilerlemesine devam etmeye hazır olduğunu belirtti. Sonuç olarak, yerel dövüşler Mayıs 9’a kadar devam etti. Böylece, 3 mayıs ayında, İngiliz askerleri, Bellecour köyü yakınlarında ve Scarpa Nehri vadisindeki Arras bölgesinde tahkimatlara baskın düzenledi. Tüm saldırılar Almanlar tarafından püskürtüldü. 4 May, büyük kayıplara rağmen, o zamanki İngiliz komutanlığı, taarruzu durdurmaya karar verdi.
General Nivelles’in büyük planlarının tamamen başarısız olduğu çok açıktı. “Fransız saldırısı, Arras'taki İngilizlerin saldırısı olan Giriş, En River'daki En Nehirde 16'i başlattı. Bu, Nivelle’in anlamsız umutlarını ve tahminlerini yok edip kariyeri harabeye gömen, daha da ciddi bir felakete dönüştü. - tarihçi Garth'a dikkat çekti.
Bu savaş sırasında İngiliz havacılığının ağır kayıplara uğradığını belirtmekte fayda var. tarih RAF bu olaylara “kanlı nisan” olarak girildi. Bir ay içinde İngilizler, 300 uçağından daha fazla kaybetti, 211 pilotları ve diğer uçuş ekibi üyeleri öldü veya kayboldu, 108 ele geçirildi. Sadece Alman filosu "Jasta 11" Manfred Richthofen'in (Birinci Dünya Savaşı'nın en seçkin Alman asanı) komutasındaki 89 zaferlerini bildirdi. Bunların 20'i Richthofen'in kendisine aitti. Aynı dönem için Alman havacılığı sadece 66 uçaklarını kaybetti.
Ek olarak, ilk huzursuzluk Fransız ordusunda başladı. Fransız siyasetçi Paul Painleve şöyle hatırladı: “Atılımın başarısızlığından sonra, yeni operasyonlar açıklandığında, birliklerde ruhun azalması hemen güvensizlik ve öfkeye dönüşmeye başladı. Mayıs 3'te, sömürge kuvvetlerinin 2 Piyade Birliğinde toplu itaatsizlik işaretleri görülüyordu. Kolayca ezildi. Bununla birlikte, sağır edici heyecan, hem kısaltılmış bir dinlenmeden sonra tekrar ateş hattına, hem de yeni bölünmelerde yoldaşlarından şaşırtıcı hikayeler duyan etkilenen birimlerde, askerler arasında büyümeye devam etti.
Daha sonra, 1932 yılında, “çökmekte olan konuşmalar” yasağı kaldırıldığı zaman, L'Humanite gazetesi, Nivel Saldırısı sırasında askerin isyanının görgü tanıklarının birinin anılarını yayınladı: “9'in 1917 saldırısı korkunç bir katliama dönüştü. 59 alayında askerler memurlarına ateş açtı. Sadece zavallı kalıntıların yaşadığı alay, şimdi Arras mahzenlerinde tatile çıktı. Ayaklanma büyüyor. Askerler memurlara şunları söylüyor: “Saldırmayacağız. Savaştan aşağı! ”59 ve 88 alayları Roklenkure'deki siperleri işgal etti. Tel engelleri yok etmeyen kısa bir topçu hazırlığının ardından saldırıya geçme emri verildi. Kimse hareket etmiyor. Siperlerde, slogan ağızdan ağıza geçer: “59'inci alay saldırmaz! 88 alayı saldıramayacak! ”Şirketim teğmen, yılın 1917 çağrısının genç askerleri için bir tabanca ile tehdit ediyor. Sonra eski bir asker süngülerini memurun göğsüne koyar. Siperlerden birkaç korkmuş asker geldi. Hemen hemen hepsi olay yerinde öldürüldü. Saldırı gerçekleşmedi. Bir süre sonra, 88'in alayı dağıtıldı. ”
Reims bölgesinde saldırı cephesini takiben "Schneider" tankını kullan. Nisan 1917
sonuçlar
Müttefik saldırılar başarısız oldu, Alman cephesi kırılmadı. Hükümetin baskısı altında operasyon durdu. Her şey anlamsız bir katliam haline geldi ve bu operasyon tarihe “Döner Kıyma Makinesi” olarak geçti. Nivel’ün Mezbahasında, Fransızlar, 180 bin kişiyi öldürdü ve yaraladı, İngiliz 160 bin kişiyi ve Ruslar, 5 bin kişiden fazlasını (20 bin kişiden fazla) kaybetti. Alman ordusunun kayıpları 163 bin kişiyi (29 bin mahkum) buldu.
Mayıs ayındaki bu başarısız 15 saldırısından sonra Nivelle görevinden alındı ve General Henri Patin kendi yerine atandı - “Verdun kahramanı”. Diktatörlük güçleri verilen Clemenceau'ya bir savaş bakanı atandı. Fransız ordusunda, saldırganlığın başarısızlığı nedeniyle moral bozdu (geçmiş "kıyma makineleri" nin arka planına karşı), isyanlar başladı, askerler uymayı reddetti, siperleri bıraktılar, kamyonları ve trenleri Paris'e gitmek için reddettiler. İsyan, 54 bölümünü süpürdü, 20 bin askerini terk etti. Fransız askeri fabrikalarında, hafif sanayide ve şantiyelerde bir grev dalgası yaşandı. Metalurji endüstrisi çalışanları Mayıs ve Haziran aylarında greve gitti. Ancak, Fransız yetkililer badem değildi. Yeni komutan ordudaki tüm gösterileri bastırmak için çok zor. Mitingler ve gösteriler yol açtı. En ufak bir sadakatsizlik gösteren tüm yayınlar dağıldı. Tüm önde gelen muhalifler tutuklandı. Asi alayları süvariler tarafından engellendi ve silahsızlandırıldı. Bazıları olay yerinde vuruldu, sıkıyönetim mahkemeleri kazandı. Mahkeme binlerce insanı kınadı, bazıları vuruldu, diğerleri hapishanelere ve ağır işçiliğe atıldı. Temmuz ayında, itaat etmeyi reddettiği için ölüm cezasını empoze etme emri verildi. Böylece, Fransızlar orduda ve arkada düzeni hızla geri getirdiler.
Devrimci hareket, cesurca mücadele eden ve ağır kayıplar veren Rus Seferi Kolordu'ne yayıldı. 1-I Özel Tugay, Fort Brimont'u aldı ve birçok düşman karşı saldırıya geçti. Fransızların önüne çekti 3-I Özel Tugay, bir Alman karşı grevine dayanarak, Domuzlar-Başı yedeklerine saldırdı. Fransız gazeteleri çok sevindi ve "özgür Rusya birliklerinin cesaretini ..." övdü. Saldırının başarısızlığı ve büyük fedakarlıklar Rus askerleri arasında öfkeye yol açtı. Rusya'daki devrimi bilerek, memleketlerine geri dönmek istediler. Temmuz ayında, Rus birlikleri önden çıkarıldı ve La-Curtin kampına transfer edildi; kamp, Fransız askerleri tarafından kuşatıldı; zulüm özellikle Rus askerlerinin Eylül 19'e kadar ayaklanmasını bastırdı. 110 adamı yargılandı, geri kalanlar Selanik cephesine gönderildi.
Fransız ordusunda isyanlar sırasında Verdun yakınlarında infaz