Lan WangJi’nin kılıcı Xue Yang’ın göğsüne saplanmıştı. Sadece kanamakla kalmamış, yakalarına sakladığı Ruh Tutma Kesesi de Bichen’in ucundan çıkarılmıştı. Wei WuXian ne olduğunu göremedi, “Xue Yang! Onun sana ne vermesini istiyorsun? Shuanghua? Shuanghua senin kılıcın gibi değil, öyleyse neden onu geri ver diyorsun? Utanma bilmez misin?”
Xue Yang yüksek sesle güldü, “Kıdemli Wei, bana gerçekten merhamet etmek istemiyorsunuz, değil mi?”
Wei WuXian, “Gül. Devam et. Gülmekten ölsen bile Xiao XingChen’in ruhunu bir araya getiremeyeceksin. Senden o kadar tiksindi ki yine de onu oyun oynaması için geri getirmek istiyorsun.”
Xue Yang aniden, “Kim onunla oyun oynamak ister?!” diye bağırdı.
Wei WuXian, “O zaman neden onun ruhunu iyileştirmene yardım edebilmem için diz çöküp bana yalvardın?”
Elbette, Xue Yang kadar zeki biri, Wei WuXian’ın kasıtlı olarak dikkatini dağıttığını biliyordu, önce öfkeyle dikkatini dağıtmak, ikinci olarak Lan WangJi’nin nerede olduğunu anlayıp saldırabilmesi için sesini yükseltmesini sağlamak için. Yine de kendine rağmen cevap verdi. Acımasız bir sesle konuştu, “Bunu neden yaptım? Hah! Nasıl bilmezsin? Onu vahşi bir cesede, kötü bir ruha dönüştürmek istiyorum ki onu kontrol edebileyim! Olmak istemiyor muydu? Erdemli bir insan mı? O zaman öldürmeyi asla bırakmamasını, asla huzur bulmamasını sağlayacağım!”
Wei WuXian, “Hmm? Ondan bu kadar nefret mi ediyorsun? O zaman neden Chang Ping’i öldürdün?”
Xue Yang küçümsedi, “Neden Chang Ping’i öldürdüm? Gerçekten sorman gerekiyor muydu, Patrik YiLing?! Sana söylemedim mi? YueyangChang Klanı’nın tamamını yok edeceğimi söyledim, bu yüzden yapmayacağım bile. Arkanda bir köpek bırak!”
Ne zaman konuşsa, sanki yerini bildiriyor gibiydi. Eti delen bir bıçağın sesleri gelmeye devam ediyordu ama Xue Yang’ın acıya karşı toleransı normal insanlardan çok daha yüksekti. Wei WuXian, Empati sırasında karnı delinmiş olsa bile hiçbir şey olmamış gibi gülebildiğini görmüştü.
Wei WuXian devam etti, “Bulduğun harika bir sebep. Ne yazık ki yıllar birbirini tutmuyor. Senin gibi en küçük şeylerin ve cinayetlerin intikamını bu kadar acımasız yollarla arayan biri, bitirmek için bu kadar yıl beklemezdi. bir klandan, değil mi? Chang Ping’i neden öldürdüğünü biliyorsun.”
Xue Yang, “O zaman söyle bana. Ne biliyorum? Ne biliyorum?!”
Son cümleyi haykırdı. Wei WuXian tekrar sordu, “Onu sadece öldürmedin. Neden ‘cezayı’ temsil eden işkence olan lingchi’yi kullanmayı seçtin? Kendin için intikam alıyorsan, neden kendi Jiangzai’n yerine Shuanghua’yı kullandın? Neden gözlerini çıkarıp tıpkı Xiao XingChen gibi olmasını sağladın mı?”
Xue Yang kendi kendine bağırdı, “Saçma! Bunların hepsi saçmalık! Bu bir intikam – neden onun rahat bir şekilde ölmesine izin vereyim ki?”
Wei WuXian, “Gerçekten intikam peşindeydin ama aslında kimin intikamını arıyordun? Ne şaka. İntikam almak istiyorsan, lingchi’yi idam etmen gereken kişi kendinsin!”
İki ıslık sesiyle, havayı kesen bir şeyin keskin sesleri tam üzerine geldi. Wei WuXian gözünü bile kırpmadı. Wen Ning önüne fırladı ve acımasız, siyah bir ışık saçan iki çiviyi yakaladı. Xue Yang, sanki cıyaklayan bir baykuşmuş gibi bir dizi korkunç kahkaha attı. Kahkahalar bir anda kesildi ve o da sustu. Wei WuXian’a aldırış etmeyi bıraktı ve sisin ortasında Lan WangJi ile dövüşmeye geri döndü.
Wei WuXian sessizce düşündü, Küçük suçlu çok yüksek bir canlılığa sahip. Sanki hiç acı hissetmiyor ve neresinden yaralanırsa yaralansın iyileşecekmiş gibi. Keşke biraz daha konuşsa ve Lan Zhan onu birkaç kez daha bıçaklasa. Kolları ve bacakları kesildikten sonra eminim bir daha zıplayamayacak. Ne yazık ki, artık yemi yutmuyor!
Aniden, sisin içinden bir dizi keskin vuruş sesi geldi.
Hızlı düşünen Wei WuXian, “Lan Zhan, direğin çarptığı yere saldır!” diye bağırdı.
Lan WangJi hemen hamle yaptı. Xue Yang bastırılmış bir inilti çıkardı. Bir dakika sonra, birkaç metre ötedeki bir yerden bambu direk tekrar ses çıkardı!
Lan WangJi sesin geldiği yerden saldırmaya devam etti. Xue Yang, “Küçük Kör, beni böyle takip ederek seni parçalara ayırmamdan korkmuyor musun?” diye tehdit etti.
A-Qing, Xue Yang tarafından öldürüldüğünden beri onu bulamamak için hep saklanıyordu. Ancak nedense Xue Yang da böyle bir hayaleti umursamıyordu, sanki onun temkinli olunamayacak kadar zayıf olduğunu hissediyordu. Ancak şimdi A-Qing, sanki onun gölgesiymiş gibi Xue Yang’ın arkasından geliyordu. Bambu direğine vurup yerini söyleyerek Lan WangJi’ye saldırması gereken yeri gösterdi!
Xue Yang’ın hareketleri son derece hızlıydı. Hemen başka bir yerde göründü. A-Qing yaşarken aynı zamanda hızlı bir koşucuydu. Artık bir hayalet olduğu için, sanki bir lanetmiş gibi ona sıkıca yapışmıştı. Olabildiğince hızlı bir şekilde sırığını yere vurdu. Yakın ve uzak, sol ve sağ, ön ve arkadan net vuruş sesleri geliyordu. Onlardan kaçınmak imkansızdı. Sesleri duyulur duyulmaz, Bichen’in kılıç bakışları hemen ardından geldi!
Başlangıçta, Xue Yang sisin içinde suyun ortasındaki bir balık gibi hareket ediyordu. Saldırıları istediği gibi hem gizleyebilir hem de gizlice yapabilirdi. Yine de, şimdi A-Qing ile ilgilenmek için dikkatini ayırması gerekiyordu. Bir lanetle, hızla arkasına bir tılsım fırlattı. Bir saniyelik dikkat dağınıklığının hemen ardından, A-Qing’in tüyler ürperten çığlığının ardından, Bichen göğsünü deldi!
A-Qing’in hayaleti Xue Yang’ın tılsımı tarafından çoktan yok edilmiş olmasına ve nerede olduğunu ortaya çıkaran herhangi bir ses kalmamasına rağmen, saldırı hayati önem taşıyordu. Xue Yang eskisi kadar tahmin edilemez olmaya devam edemezdi!
Sisin ortasından kan öksüren birinin sesleri geldi. Wei WuXian, A-Qing’in ruhunu kurtarmak için bir Ruh Kapan Kesesi fırlattı. Xue Yang ağır adımlarla bir süre yürüdü, sonra aniden ileri atıldı. Ellerini uzatarak “Ver onu!” diye kükredi.
Bichen’in mavi ışığı havayı yardı. Lan WangJi temiz bir şekilde kollarından birini kesti.
Bir anda kan fışkırdı. Wei WuXian’ın önünde geniş bir beyaz sis alanı kırmızıya boyanmıştı. Kan kokusu o kadar baskındı ki, tek bir nefes bile nemli, paslı bir koku getiriyordu. Ancak, bunu hiç umursamadı. Yalnızca A-Qing’in dağılmış olan ruhunu aramaya ve emmeye odaklandı. Öte yandan, Xue Yang tek bir ses bile çıkarmasa da dizlerinin yere düşme sesi geldi. Görünüşe göre o kadar çok kan kaybetmişti ki sonunda daha fazla yürüyemeyecek şekilde yere yığıldı.
Lan WangJi, Bichen’ı tekrar çağırdı. Bir sonraki saldırı Xue Yang’ın kafasını kesebilir!
Yine de, aniden, sisle kaplı dünyadan gökyüzüne mavi alevler fırladı.
Bir ulaşım tılsımından çıkan ateşti!
Wei WuXian durumun pek parlak olmadığını biliyordu. Sisin içindeki tehlikeleri umursamayarak oraya koştu. Hemen ardından, neredeyse yere kaymıştı. Kanlı kokunun en güçlü olduğu yerde, Xue Yang’ın kopmuş kolundan gelen ıslak, hala taze kanla kaplıydı.
Ancak, Xue Yang gitmişti.
Lan WangJi yürüdü. Wei WuXian, “Mezarcı mı?” diye sordu.
Xue Yang’ın en hayati organı Bichen tarafından yaralanmıştı ve o da bir kolunu kaybetmişti. Kan kaybının miktarına bakılırsa, kesinlikle ölecekti. Hâlâ bir ulaşım tılsımı kullanacak kadar enerjiye ve ruhani güce sahip olması imkansızdı.
Lan WangJi hafifçe başını salladı, “Mezar kazıcısına üç yumruk attım. Yakalanmak üzereyken, bir grup yürüyen ceset saldırdı ve ona kaçma fırsatı verdi.”
Wei WuXian ciddi bir ifadeyle konuştu: “Yaralı olmasına rağmen, mezar kazıcı, kapsamlı ruhsal güçlerine mal olmasına rağmen Xue Yang’ın cesedini getirdi. … Stygian Tiger Seal’i yanında taşıyıp taşımadığını araştırmaktı.”
Xue Yang’ın Jin GuangYao tarafından “ortadan kaldırılmasından” sonra Stygian Tiger Seal’in kaybolduğu söylendi. Ancak mevcut duruma bakılırsa mührü yanında taşıması kuvvetle muhtemeldir. Yi Şehrinde on binlerce yürüyen ceset, hatta şiddetli cesetler toplanmıştı. Kafatasından sadece ceset zehirleyici toz ve çivilerle kontrol edilmeleri son derece zor olurdu. Sadece Stygian Tiger Seal, Xue Yang’ın onlara nasıl kendi isteğiyle emir verdiğini, ona itaat etmelerini ve onun için saldırmalarını emrettiğini açıklayabilirdi. Onun gibi kurnaz ve güvensiz biri kesinlikle Tiger Seal’ı göremeyecekleri bir yere koymaz. Sadece onu her zaman üzerinde tutmak, ona bir güvenlik hissi verebilirdi. Mezar kazıcı cesedini getirdiğinde Stygian Kaplan Mührünü de götürmüştür.
Bu hiç de önemsiz bir konu değildi. Wei WuXian’ın sesi sertti, “Artık durum böyle olduğuna göre, Xue Yang’ın restore ettiği Kaplan Mührü’nün güçlerinin bir sınırı olduğunu ummaktan başka çaremiz yok.”
Lan WangJi aniden hafif bir atışla ona bir şey uzattı.
Wei WuXian mükemmel bir şekilde anladı, “Ne var?”
Lan WangJi, “Sağ el.”
Yeni bir Qiankun Kesesini fırlatmıştı. Sonunda neden Yi Şehrine geldiklerini hatırlayan Wei WuXian neşelendi, “Sevgili dostumuzun sağ eli mi?”
Lan WangJi, “Mnn.”
Mezar kazıcının engelleri, yürüyen ceset grupları ve yoğun sis altında, Lan WangJi yine de cesedin sağ elini bulmayı başardı. Wei WuXian fazlasıyla memnundu. Övdü, “HanGuang-Jun’dan daha azını beklemiyordum! Şimdi, yine onlardan bir adım öndeyiz. Kafanın olmaması ne yazık. Sevgili arkadaşımızın neye benzediğini görmek istedim. Şey, sanırım öyle. Çok yakında olacak… Song Lan nerede?”
Xue Yang’ın cesedi ortadan kaybolduktan sonra sisin dolaşımı hızlandı. İnceltilmiş gibiydi ve çevreyi görmek biraz daha kolay hale geldi. Bu nedenle, Wei WuXian aniden Song Lan’ın gittiğini fark etti. Başlangıçta yattığı yerde, sadece Wen Ning hala yere çömelmiş, onlara boş gözlerle bakıyordu.
Lan WangJi elini çoktan kınından çıkarmış olduğu Bichen’e geri koydu. Wei WuXian onu durdurdu, “Sorun değil. Paniğe kapılmaya gerek yok. Song Lan ya da oradaki acımasız cesedin muhtemelen artık öldürme niyeti yok, yoksa Wen Ning bizi uyarırdı. Büyük ihtimalle tekrar iyileşmiştir. bilinçlendi ve kendi başına kaldı.”
Hafifçe ıslık çaldı. Wen Ning ayağa kalktı ve gitmeye devam etti, figürü sisin içinde kayboldu. Yerde sürüklenen zincirlerin sesleri yavaş yavaş uzaklaştı. Lan WangJi başka bir şey söylemedi. Sakince Wei WuXian’a döndü, “Bırak gidelim.”
Tam gitmek üzereyken aniden Wei WuXian durdu, “Bekle.”
Kanda tek başına yatan bir şey gördü.
Bu, kopmuş bir sol koldu. Parmaklardan dördü sıkıca kapatılmıştı. Küçük parmak eksikti.
Kolun yumruğu sıkıca sıkılmıştı. Wei WuXian çömeldi. Ancak gücünün çoğunu kullanarak parmakları birer birer açmayı başardı. Yumruğu açtıktan sonra içinde küçük bir şeker parçası olduğunu gördü.
Şeker parçası hafifçe siyaha boyanmıştı. Artık kesinlikle yenilebilir değildi.
O kadar sıkı sıkılmıştı ki neredeyse ezilecekti.
Wei WuXian ve Lan WangJi birlikte tabuta döndüler. Kapılar açıktı. Bekledikleri gibi Song Lan, Xiao XingChen’in içinde yattığı tabutun yanında durmuş, başı öne eğik içeri bakıyordu.
Tüm öğrenciler kılıçlarını kınından çıkardı. Kenarda toplanmışlar, onlara biraz önce saldırmış olan vahşi cesede ihtiyatla bakıyorlardı. Wei WuXian ve Lan WangJi’nin geri döndüğünü görünce hayatları kurtarılmış gibi göründüler, ancak Song Lan’ı endişelendirmekten veya çileden çıkarmaktan korktukları için ses çıkaramayacak kadar da korkmuşlardı.
Wei WuXian tabuta girdi ve Lan WangJi’yi tanıştırdı, “Bu Song Lan, Daozhang Song ZiChen.”
Tabutun yanında duran Song Lan başını kaldırdı ve onlara döndü. Lan WangJi cüppesinin eteğini kaldırarak zarif bir şekilde yüksek eşiğin üzerinden geçti ve ardından başını salladı.
Song Lan bilinci yerine geldiğinden beri öğrencileri de geri döndü. Bir çift siyah, berrak göz onlara baktı.
Aslen Xiao XingChen’e ait olan gözlerin arasında derin, tarif edilemez bir hüzün doldu.
Bu nedenle herhangi bir soru sormaya gerek yoktu. Wei WuXian zaten biliyordu. Xue Yang’ın onu acımasız bir cesede dönüştürdüğü ve ona emrettiği süre boyunca her şeyi gördü ve hatırladı.
Ne kadar çok sorarlarsa sorsunlar, ne kadar çok konuşurlarsa konuşsunlar, bu yalnızca acıyı ve umutsuzluğu daha çok vurgulayacaktı.
Bir anlık sessizlikten sonra Wei WuXian aynı küçük boyutta iki Ruh Kapan Kesesi çıkardı. Onları Song Lan’a verdi, “Daozhang Xiao XingChen ve Maiden A-Qing.”
A-Qing, bir süre önce Xue Yang’dan aşırı derecede korkmuş olsa da, onu öldüreni yakından takip etti, onun kaçmasına veya kaçmasına izin vermeyi reddetti, ta ki sonunda Bichen tarafından kalbini delip geçene ve istediğini alana kadar hak etti. Tılsımın bir tokatından, neredeyse ortadan kaybolmuştu. Wei WuXian, elinden geldiğince sıkı bir şekilde araştırıp parçalayarak yalnızca birkaç parçayı geri getirdi. Ancak şimdi, Xiao XingChen gibi oldukça dağınıktı.
İki zayıf ruh yığınından her biri Ruh Tutma Kesesi’nde kıvrılmıştı. Sanki küçük bir çarpma kese içinde dağılmalarına neden olacaktı. Song Lan titreyen ellerle onları aldı ve avucunun üstüne koydu. Çok fazla sallanacaklarından korkarak onları iplerinden tutmaya bile cesaret edemedi.
Wei WuXian, “Daozhang Song, Daozhang Xiao XingChen’in cesediyle ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sordu.
Bir eliyle dikkatlice iki keseyi tutarken, diğer eliyle Fuxue’yi çıkardı ve yere iki satır yazdı, “Cesedi yakın. Ruha iyi bakın.”
Artık Xiao XingChen’in ruhu çok paramparça olduğuna göre kesinlikle vücuduna geri dönemezdi, bu yüzden cesedi yakmak kötü bir fikir olmazdı. Ceset gitmiş ve geriye sadece saf bir ruh kalmışken, özenle bakıldıktan sonra, belki bir gün tekrar geri dönecekti.
Wei WuXian başını salladı, “Daha sonra ne yapmayı düşünüyorsun?”
Song Lan, “Shuanghua ile bu dünyada dolaşın. XingChen ile birlikte kötü varlıkları kovun.” Bir duraklamadan sonra devam etti, “Uyandığında özür dile, senin hatan değildi.”
Ölmeden önce Xiao XingChen’e söyleyemediği şey buydu.
Yi Şehri’nin sisi yavaş yavaş eriyordu. Yolları ve kavşakları görmek zaten mümkündü. Lan WangJi ve Wei WuXian, öğrenci grubunu ıssız şehirden çıkardı. Şehir kapılarının önünde Song Lan onlardan ayrıldı.
Hâlâ koyu renk yetiştirme cübbesini giyiyordu. Tek başına durarak Shuanghua ve Fuxue adında iki kılıç taşıdı, Xiao XingChen ve A-Qing adında iki ruh getirdi ve başka bir yoldan yürüdü.
Onları Yi Şehrine götüren değil.
Lan SiZhui ayrılan figürüne baktı, “‘Xiao XingChen, parlak ay, hafif esinti; Song ZiChen, uzaktaki kar, acı don’… Acaba ikisi birbirleriyle tekrar buluşabilecekler mi?”
Wei WuXian yabani otlarla kaplı yolda yürüdü. Aniden bir çimenlik gördü ve kendi kendine düşündü, O zamanlar burası Xiao XingChen ve A-Qing’in Xue Yang’ı geri götürdüğü yerdi.
Lan JingYi, “Şimdi bize Empati sırasında gerçekten ne gördüğünü anlatmalısın, değil mi? Bu kişi neden Xue Yang olsun? Neden Xiao XingChen gibi davrandı?”
“Ayrıca o Hayalet General miydi? Hayalet General nereye gitti? Onu neden artık görmüyoruz? Hala Yi Şehrinde mi? Neden birdenbire ortaya çıktı?”
Wei WuXian ikinci dizi soruları duymamış gibi davrandı, “Pekala, bu çok karmaşık bir hikaye…”
Yürürlerken, o hikayeyi anlatmayı bitirdikten sonra, herkes o kadar üzgündü ki, kimse Hayalet General’i hâlâ hatırlamıyordu.
İlk ağlayan Lan JingYi oldu, “Böyle bir şey neden var olsun ki?!”
Jin Ling hiddetlendi, “Xue Yang çok pis bir pislik! Ölüm onu çok kolay salıveriyordu! Peri burada olsaydı, onu ölümüne parçalamasını sağlardım!”
Wei WuXian korkmuştu. Peri, Xue Yang ölmeden önce burada olsaydı, kendisi de ölesiye korkardı.
Kapı aralığından A-Qing’e iltifat eden çocuk ayaklarını yere vurdu, “Bakire A-Qing, ah, Bakire A-Qing!”
Lan JingYi en yüksek sesle ağladı. Berbat görünüyordu ama bu sefer kimse ona sesini alçak tutmasını hatırlatmadı çünkü Lan SiZhui’nin gözleri de kırmızıydı. Lan WangJi onu susturmadığı için şanslıydı. Lan JingYi sümük ve gözyaşlarıyla önerdi, “Daozhang Xiao XingChen ve Maiden A-Qing için biraz kağıt para yakmalıyız. Orada yol ayrımının önünde bir köy var, değil mi? Bir şeyler alıp onlar için dua edelim. .”
Herkes “Elbette, elbette!”
Konuşurken köye vardılar. Lan JingYi ve Lan SiZhui sabırsızca içeri koştular ve rastgele birkaç tütsü çubuğu, mum ve kağıt para çıkardılar. Kenara doğru yürüyerek tuğla ve kayalardan soba benzeri bir şey inşa ettiler. Çocuklar daha sonra etrafına çömeldiler ve ateşi körüklerken mırıldanarak kağıt para yakmaya başladılar. Wei WuXian’ın da keyfi yerinde değildi. Buraya gelirken pek fıkra bile anlatmazdı. Ancak bunu görünce sonunda daha fazla dayanamadı. Lan WangJi’ye döndü, “HanGuang-Jun, diğer insanların kapılarının önünde yaptıklarına bir bak. Onları durdurmuyorsun bile.”
Lan WangJi kayıtsız bir tonda cevap verdi, “Onları durdurabilirsin.”
Wei WuXian, “Güzel. Onları senin için disipline edeceğim.”
Ve devam etti, “Bir şeyler mi görüyorum? Hepiniz önde gelen mezheplerin müritlerisiniz. Anne babanız ve akrabalarınız size ölülerin kağıt para alamayacağını öğretmiş olmalılar, değil mi? Ölüler neden para istesinler? ‘almayın. Ve, birinin kapısının önündesiniz. Eğer onları burada yakarsanız…”
Lan JingYi ona el salladı, “Shoo, shoo. Rüzgarı engelliyorsun. “
Yüzü yaşlar ve küllerle kaplı başka bir çocuk ona döndü ve “Aynen öyle. Nereden biliyorsun? Ya onları gerçekten alabilirlerse?”
Wei WuXian, “Nasıl bilebilirim?” diye mırıldandı.
Elbette biliyordu!
Öldüğü yaklaşık on yıl boyunca, tek bir kağıt para parçası bile almamıştı!
Lan JingYi kalbine başka bir bıçak sapladı, “Onları alamamış olsanız bile, muhtemelen kimse onları sizin için yakmadığındandır.”
Wei WuXian kendi kendine sessizce sordu, Nasıl oluyor? Gerçekten o kadar başarısız mıydım? Benim için kağıt para yakan tek bir kişi yok muydu? Hiç almamamın nedeni gerçekten kimse onları yakmadığı için miydi?
Bunun hakkında ne kadar çok düşünürse, bunun imkansız olduğunu o kadar çok hissetti. Arkasını döndü ve Lan WangJi’ye fısıldadı, “HanGuang-Jun, benim için kağıt para yaktın mı? En azından benim için kağıt para yaktın, değil mi?”
Lan WangJi ona baktı. Aşağıya baktı, yeninin altına yapışan külleri silkeledi, sonra tek bir cevap vermeden sessizce uzaklara baktı.
Onun sakin yüzüne bakan Wei WuXian kendi kendine düşündü, Gerçekten mi?
Gerçekten hiçbir şey yakmamış mıydı?!
Aniden, bir köylü sırtında bir yay ile yürüdü. Oldukça rahatsız görünüyordu, “Bunları neden burada yakıyorsun? Evimin önünde. Ne kadar uğursuz!”
Bu çocuklar daha önce böyle bir şey yapmamışlardı ve birinin evinin önünde kağıt para yakmanın uğursuz olduğunu bilmiyorlardı. Hepsi özür diledi. Lan SiZhui yüzünü silmek için acele etti, “Orası senin evin mi?”
Köylü, “Hey velet, bak ne diyorsun. Ailem üç kuşaktır burada. Benim evimden başka nasıl olabilir?”
Sesini duyan Jin Ling bir anda mutsuz oldu ve ayağa kalkmak üzereydi, “Bizimle böyle konuşmaya nasıl cüret edersin?”
Wei WuXian başını bastırdı ve onu tekrar tuttu. Lan SiZhui devam etti, “Şimdi anlıyorum. Özür dilerim, sorduğum soruyla başka bir şey demek istemedim. Sadece bu evin yanından son geçtiğimizde başka bir avcı gördük, bu yüzden kafamız karıştı.”
Köylü şaşırmıştı, “Başka bir avcı mı? Başka bir avcı derken ne demek istiyorsun?”
Parmaklarıyla bir “üç” yaptı, “Bu ev üç kuşaktan nesile aktarıldı. Bir ben varım, başka kardeş yok! Babam uzun zaman önce vefat etti ve ben daha evlenmedim hatta çocuğum olmadı. Nereden?” Dünya’da başka bir avcı olur muydu?”
Lan JingYi, “Gerçekten vardı!”
O da ayağa kalktı, “Üstünde bol bir şapka ve bol bir şapka vardı, senin bahçende oturmuş oklarını ve yayını tamir ediyordu, sanki yakında avlanacakmış gibi. Bizi Yi Şehri’ne yönlendiren oydu!”
Köylü tükürdü, “Saçma! Onu gerçekten bahçemde gördün mü? Evimde onun gibisi yok! Yi Şehri gibi bir yerde hayaletler bile insanları dövebilir. Seni oraya mı yönlendirdi? Daha çok seni öldürmek istiyormuş gibi! gördüğün şey kesinlikle bir hayaletti!”
Birkaç kez tükürdü, öfkesini dışarı attı, sonra başını salladı ve gitmek için arkasını döndü. Oğlanlar birbirlerine bakarken kaldılar. Lan JingYi hâlâ itiraz ediyordu, “Ama o gerçekten bu bahçede oturuyordu. Çok net hatırlıyorum ki…”
Wei WuXian, Lan WangJi’ye birkaç şey söyledi. Sonra arkasını döndü, “Şimdi anladın mı? Biri seni Yi Şehrine götürdü. Seni oraya yönlendiren avcı burada bir köylü değildi. Kötü niyetli biri tarafından kılığına girmişti.”
Jin Ling, “Kedilerin cesetlerinden beri biri bizi buraya mı götürüyordu? Tüm bunları yapan sahte avcı mıydı?”
Wei WuXian, “Büyük olasılıkla.”
Lan SiZhui, “Bizi Yi Şehrine götürmek için neden bu kadar çaba harcadı?” diye merak etti.
Wei WuXian, “Hala bilmiyoruz. Ama bundan sonra lütfen dikkatli ol. Bir daha böyle garip şeylerle karşılaşırsan, onları tek başına takip etme. Önce tarikatlarınla iletişime geç ve büyük bir grupla birlikte çalış. insanlar. HanGuang-Jun’un da Yi Şehrinde olması tesadüf olmasa, ölebilirdin bile.”
Yi Şehrinde sıkışıp kalsalardı ne olacağını hayal eden birçok öğrenci saçlarının dikildiğini hissetti. Ceset grupları tarafından çevrelenseler veya yaşayan iblis Xue Yang ile karşı karşıya kalsalar da, durum kesinlikle korkunç olurdu.
Öğrencilerle birlikte yürüdükten bir süre sonra, gökyüzü neredeyse kararırken, Lan WangJi ve Wei WuXian nihayet köpek ve eşeğin yerleştirildiği şehre vardılar.
Şehir sadece parlak bir şekilde aydınlatılmamış, aynı zamanda insanların gevezelikleriyle de dolmuştu. Öğrencilerin hepsi, buranın nihayet insanların yaşadığı bir yer gibi göründüğünü haykırdı.
Wei WuXian kollarını eşeğe doğru uzattı ve “Küçük Elma!” diye bağırdı.
Küçük Elma delirmiş gibi anırdı. Wei WuXian hemen bir köpeğin havlamasını duydu. Hemen Lan WangJi’nin arkasına fırladı. Peri de koşarak gelmişti. Köpek ve eşek zıt yönlerde durup birbirlerine hırladılar.
Lan WangJi, “Tasma yap. Yemek zamanı.”
Neredeyse sırtına yapışmış olan Wei WuXian’ı sürükleyerek çaycıyı takip ederek ikinci kata doğru yürüdü. Jin Ling ve diğerleri onu takip etmek istedi ama Lan WangJi arkasını döndü ve onlara belirsiz bir bakış attı. Lan SiZhui hemen diğerlerine, “Yaşlılar ve küçüklerin odaları ayrılmalıdır. Birinci katta kalabiliriz” dedi.
Lan WangJi başını salladı ve her zamanki gibi yüzü tarafsız bir şekilde yürümeye devam etti. Jin Ling, yukarı mı yoksa aşağı mı gideceğinden emin olamadan merdivenlerde tereddütle durdu. Wei WuXian arkasını döndü ve sırıttı, “Yetişkinler ve çocuklar ayrılmalıdır. Olan bazı şeyleri görmemen en iyisi.”
Jin Ling’in dudakları seğirdi, “Bunu kim görmek ister ki!”
Lan WangJi bir hizmetliye alt katta öğrenci grubu için bir masa ve üst katta Wei WuXian ile kendisi için özel bir oda hazırlamasını söyledi. İkisi karşılıklı oturdu.
Wei WuXian, “HanGuang-Jun, beni dinle. Lütfen tarikatının Yi Şehrinin tüm sonuçlarını tek başına halletmesine izin verme. Bu çok büyük bir şehir. Burayı gerçekten toparlamak istiyorsan, bu sana pahalıya patlar. bir çok açıdan çok.oldukça zor olacak.Shuzhong zaten GusuLan Tarikatının idaresi altında değil.Aşağıdaki müritleri say ve hangi tarikatlardan geldiklerini gör.Mezheplerini de topla.O tarikatlar olmalı ayrıca sana yardım et.”
Lan WangJi, “Düşüneceğim.”
Wei WuXian, “Evet, lütfen yap. Herkes av için savaşmayı ve sorumlulukların etrafından dolanmayı sever. Şimdi, eğer tarikatından yararlanılırsa, bu onların iyiliği için olsa bile, minnettar hissetmeyebilirler veya neden seni anladığını anlamayabilirler. Bu çok fazla tekrarlanırsa, tarikatınızın bu tür şeylerle her zaman ilgilendiğini kabul ederler. Bu dünyada işler böyledir.”
Bir duraklamadan sonra devam etti, “Ama bundan bahsetmişken, gerçekten şanssızlar. Yi Şehri çok uzak ve çevresinde herhangi bir gözetleme kulesi yok. Yoksa Jin Ling, SiZhui ve diğerleri olmazdı. Bakire A-Qing ve Daozhang Xiao XingChen’in ruhları da bunca yıldır gizli kalmazdı.”
Ne kadar büyük veya ne kadar küçük olursa olsun, bir gece gökyüzündeki yıldızlar kadar çok tarikat vardı. Çoğu, kolayca erişilebilen gelişen şehirlerde veya güzel manzaraya sahip ruhani topraklarda bulunuyordu. Ancak mezhepler belirli uzak bölgelere konuşlanmak istemiyorlardı. Düzenbaz yetiştiriciler de bu yerlere nadiren seyahat ederdi. Bu nedenle, kötü varlıklar musallat olduğunda, orada yaşayanlar genellikle hiçbir yerde yardım bulamayarak sessizlik içinde acı çekiyorlardı.
LanlingJin Tarikatının önceki lideri Jin GuangShan hala hayattayken, Jin GuangYao konuyu daha önce gündeme getirmişti. Ancak, çok pahalıya mal olacaktı ve Jin GuangShan da bu fikir konusunda pek hevesli değildi. Ayrıca, o zamanlar LanlingJin Sect’in liderliği o kadar güçlü olmadığından, konu önemli görülmedi ve hiçbir şey olmadı.
Jin GuangYao, resmi olarak Tarikat Lideri pozisyonunu aldıktan ve Baş Gelişimci olduktan sonra, hemen tarikatlardan insanları ve kaynakları topladı ve geçmiş hedeflerini gerçekleştirmeye başladı. Başlangıçta, muhalefetin sesleri sağır ediciydi. Pek çok insan LanlingJin Tarikatı’nın bunu kişisel çıkarlar elde etmek ve kendi ceplerini doldurmak için kullandığından şüpheleniyordu. Gülen bir yüzle Jin GuangYao, beş yıl ısrar etti. Yıllar boyunca sayısız insanla ittifak yaptı ama aynı zamanda düştü. Hem nazik hem de güçlü yöntemler kullanarak elinden gelen her şeyi yaptı ve sonunda dilediği şey tamamlandı. Bin iki yüzden fazla “gözetleme kulesi” inşa edilmişti.
Bu “gözetleme kuleleri” daha uzak yerlere dağılmıştı. Her birine belirli mezheplerden müritler tayin edildi. Garip bir şey olursa hemen harekete geçerlerdi. Konuyla başa çıkamadıklarında, yardım için diğer mezheplere veya haydut yetiştiricilere mesajlar gönderirlerdi. Yerel halk onlara veremeyecek kadar fakirken gelen yetiştiriciler karşılığında bir şey isteseler bile, LanlingJin Tarikatı’nın her yıl topladığı para onları desteklemek için yeterli olacaktır.
Bunların hepsi YiLing Patriğinin ölümünden sonra oldu. Wei WuXian, yolculukları sırasında birkaç gözetleme kulesini geçtikten sonra Lan WangJi’nin giriş çıkışlarını duydu. Söylentilere göre Koi Tower, bir sonraki gözetleme kuleleri grubunu inşa etmeye hazırlanıyor ve daha geniş bir alanı kaplamaları için bunların sayısını üç bine çıkarıyor. İlk gözetleme kuleleri inşa edildikten sonra, kayda değer etkileri nedeniyle geniş çapta onay alsalar da şüphe ve alay sesleri de hiç sönmemişti. Zamanı geldiğinde, yetiştirme dünyası kesinlikle yeniden kaosa sürüklenecekti.
Çok geçmeden hem yiyecek hem de likör geldi. Wei WuXian, öyle demek istemiyormuş gibi davranarak masaya baktı. Neredeyse tüm tabaklar kırmızıyla kaplıydı. Lan WangJi’nin yemek çubuklarına dikkat ederek, çoğunlukla daha hafif yemeklerden, nadiren parlak kırmızı olanlardan yediğini belirtiyor. Bunu yaptığında bile ifadesi aynı kaldı. Wei WuXian kalbinde bir şeylerin sıkıştığını hissetti.
Bakışlarını fark eden Lan WangJi, “Sorun ne?” diye sordu.
Wei WuXian yavaşça kendine bir bardak likör doldurdu, “Birinin benimle içmesini istiyorum.”