ELIZABETH ANN BAYLEY SETON ZAMAN ÇİZELGİSİ
1774 (Ağustos 28): Elizabeth Ann Bayley Manhattan'da doğdu.
1794 (Ocak 25): Elizabeth Bayley, William Magee Seton ile evlendi.
1795 (23 Mayıs): Kızı Anna Maria doğdu.
1796 (25 Kasım): Oğul William doğdu.
1798 (20 Temmuz): Oğul Richard doğdu.
1800 (Haziran 28): Kızı Catherine doğdu.
1802 (Ağustos 20): Kızı Rebecca doğdu.
1803 (Güz): Elizabeth ve William Seton (kocası), William'ın tüberkülozuna bir süre ara vermek için İtalya'ya gittiler. Orada Elizabeth'i Katolik Hıristiyanlığa geçmeye teşvik eden Antonio ve Filippo Filicchi ile karşılaştı.
1803 (Aralık 27): William M. Seton tüberkülozdan öldü.
1804 (Mart): Dul Elizabeth Seton Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü.
1806 (Bahar): Seton Katolik Hıristiyanlığa geçti.
1808 (Haziran): Seton, Sulpician Babaları (St. Sulpice Tarikatı Topluluğu - Amerika Birleşik Devletleri Eyaleti) tarafından yönetilen küçük bir Katolik okulunda öğretmenlik yapmak için Baltimore'a geldi.
1809 (Temmuz): Seton, Vincent de Paul ve Louise de Marillac geleneğinde kurulan kadınlara yönelik dini bir tarikat olan St. Joseph Hayırseverlik Kardeşlerini yarattı. Topluluk Emmitsburg, Maryland'e taşındı.
1812: Seton'un kızı Anna Maria veremden öldü.
1813 (Temmuz): On sekiz kadın, Fransız Hayırseverlik Kızları'nın kuralını örnek alan bir kural kullanarak, St. Joseph Hayırseverlik Kızkardeşleri olarak ilk yeminlerini aldı.
1814: Emmitsburg Topluluğu'ndan kız kardeşler bir yetimhaneyi yönetmek için Philadelphia'ya yayıldı.
1816: Seton'un kızı Rebecca veremden öldü.
1817: St. Joseph Hayırseverlik Kardeşleri, New York City'de yeni bir karakol oluşturarak başka bir yetimhane kurdu.
1821 (Ocak 4): Elizabeth Bayley Seton, Emmitsburg, Maryland'de tüberkülozdan öldü.
1959 (Aralık 18): Elizabeth Seton, Papa John XXIII tarafından saygıdeğer ilan edildi.
1963 (Mart 17): Elizabeth Bayley Seton, Papa XXIII. John tarafından güzelleştirildi.
1975 (Eylül 14): Elizabeth Bayley Seton, Papa Paul VI tarafından aziz olarak kanonlaştırıldı.
BİYOGRAFİ
Elizabeth Bayley, 28 Ağustos 1774'te Manhattan'da doğdu. Babası Richard Bayley entelektüel açıdan hırslı bir doktordu ve annesi Catherine Charlton Bayley, Anglikan bir papazın kızıydı. Amerikan Bağımsızlık Savaşı (1775-1783) çok geçmeden kargaşaya yol açtı: Richard Bayley, savaşın ilk aylarını İngiltere'de ek tıp eğitimi alarak geçirdi, ardından New York'un işgali sırasında İngiliz ordusunda sağlık subayı olarak görev yaptı. Catherine Bayley, kısa süre sonra ölen bir bebeği doğurduktan kısa bir süre sonra öldü. Richard hızla yeniden evlendiğinde, Elizabeth ve ablası Mary, Charlotte Barclay adında bir üvey anne edindiler; bu, yalnızca Elizabeth ve Mary için değil, Charlotte'un Richard'la evliliği sırasında doğurduğu yedi çocuk için de garip bir anne olduğunu kanıtladı. Genellikle Manhattan'ın kuzeyindeki akrabalarının yanına gönderilen Elizabeth, evindeki mutsuzluğun farkında olarak büyüdü ve babasının dikkatini çekmenin özlemini duydu. Bazen hissettiği üzüntüyü ve yalnızlığı asla unutmadı.
Elizabeth [sağdaki resim] zaman zaman ailesiyle birlikte Piskoposluk hizmetlerine katılmış olsa da, kurumsal Hıristiyanlık onun çocukluğu için önemli değildi. (Manhattan'da çok az taraftarı olan ve birçok Protestan tarafından, taraftarları öncelikle Roma'ya sadık olan batıl bir din olarak güvenilmeyen) Katoliklik, onun tarafından büyük ölçüde veya tamamen bilinmiyordu. Ancak Bayley, daha sonraki anlatımına göre, kendisini Tanrı'ya yakın hissettiği anları aramıştır; bunlar genellikle doğada yalnızken meydana geliyordu. Aynı zamanda hevesli bir okuyucuydu ve ergenlik çağında babasıyla yakın bir ilişki kurması kitap okuma sayesinde oldu. Şiir, antik tarih ve aralarında Jean Jacques Rousseau ve Mary Wollstonecraft'ın da bulunduğu çağdaş filozofları okudu; kitaplarını kendi başına ve babası Richard Bayley ile birlikte tuttu.
Elizabeth Bayley, on dokuz yaşındayken kendisinden altı yaş büyük bir transatlantik tüccar olan New York'lu arkadaşı William Magee Seton ile evlendi. Evlilik mutluydu ve çift, evli arkadaşlar, akrabalar ve kocasının tüccar ortaklarından oluşan bir ağ içinde mutlu bir şekilde yaşadı. Seton ayrıca hayatındaki olağanüstü dönüşümler boyunca ona destek olan kadın arkadaşlıklar da kurdu. Evliliğinin ilk birkaç yılında iki çocuğu oldu: Anna Maria ve William. Genç bir eş ve anne olarak Seton felsefe okumaya devam etti ve şimdi aynı zamanda İncil'i ve Hıristiyanları erdem ve yardımseverliğe teşvik etmek adına doktrinsel tartışmalardan kaçınan İskoçyalı bir papaz ve edebiyatçı olan Hugh Blair'in (1718-1800) vaazlarını da okuyor. Seton, 1796'da bir arkadaşına yazdığı gibi, "Dinin ilk noktasının neşe ve Uyum olduğuna" inanıyordu (Bechtle ve Metz 2000, cilt 1:10)
Kocasının sağlığı bozulmaya başladı; annesi ve teyzesi tüberkülozdan ölmüştü ve o şimdi belirtiler gösteriyordu. Aynı yıllarda William'ın babası için çalıştığı tüccar şirketi de kayıplarla karşı karşıya kaldı. Gelecek için endişelenen Elizabeth, Hıristiyan dualarında ve kitap okumalarda daha fazla teselli bulmaya başladı. Sahip olduğundan daha az kaynakla bu tür zorluklarla karşılaşan kadınlara karşı empatik bir tavırla, aynı zamanda transatlantik Presbiteryen çevrelerde öne çıkan İskoçyalı bir göçmen olan Isabella Graham (1742-1814) ile de çalıştı. hayır işleri, Küçük Çocuklu Yoksul Dullara Yardım Derneği. Seton yönetici ve sayman olarak görev yaptı ve toplumun hizmet ettiği kadınlarla yaptığı konuşmaları şefkatle yazdı (Boylan 2003:96–105).
Seton'un kendi imtiyazına yönelik tehditler, 1798'de kayınpederinin ön verandasında buz üzerinde kayarak haftalarca mücadele ettikten sonra ölmesiyle daha da arttı. Elizabeth ve William, ailenin para ve eşya dağıtımını çözmek (yaşlı Seton vasiyetten vazgeçerek öldü), tüccar evinin karmaşık iş anlaşmalarını yönetmek ve William'ın hâlâ evde yaşayan yedi üvey kardeşinin geçimini sağlamak zorunda kaldılar. Elizabeth hâlâ yirmili yaşlarında olan genç çift ve çocuklar, aynı zamanda tüccar işinin de bulunduğu yaşlı Seton'un evine yerleştiler. Seton, yeni koşullarını son derece kafa karıştırıcı buldu ve okumaya, dua etmeye ve düşünmeye çok az zamanı kaldığı için pişman oldu. Sonraki iki yıl, Seton tüccar evinin mücadelesine tanık olurken, bu dönemde Richard ve Catherine adında iki çocuk daha doğuran Elizabeth, kocasının katibi olarak gayri resmi olarak çalıştı. Aralık 1800'de William Seton iflasını ilan etti.
William [Sağdaki resim] kredisini yeniden inşa etmek için uğraşırken, Elizabeth, Piskoposluk rahiplerinin torunları olduğuna dair güven ile duygusal açıdan zengin vaazlar veren John Henry Hobart (1775-1813) adlı Trinity Kilisesi'nin genç bir rektör yardımcısında manevi bir rehber buldu. İsa'nın havarilerinden. Aynı dönemde Elizabeth'in gençlik yıllarından beri yakın bir entelektüel ilişki sürdürdüğü babası, karantina istasyonunda hastalara bakarken tifüsten öldü. Babasından mahrum kalan ve veremli kocasıyla ilgilenen Seton, dünyevi yaşam konusunda sabırsızlanıyordu. Bir arkadaşına şöyle yazdı: "Size açık gerçeği söyleyeceğim, hem Ruh hem de Beden alışkanlıklarım değişti; toplumun tüm alışkanlıklarını ve toplumla olan bağlantılarını hissediyorum. Re-Tweet hayat yeni bir biçim almıştır ve yalnızca bir sonraki bakış açısına işaret ettikleri için ilginç veya sevimlidir” (Bechtle ve Metz 2000, cilt 1:212).
1802'de Seton beşinci çocuğu Rebecca'yı doğurdu. O yıl Elizabeth ve William da umutsuz bir plan hazırladılar: İklimin William'ın sağlığına kavuşması ve Seton'un evlenmeden önce birlikte yaşadığı ve çalıştığı İtalyan tüccar klanı Filicchi ailesinin işini toparlamasına yardımcı olabileceği umuduyla İtalya'ya bir yolculuk. . 1803 sonbaharında çift, dört küçük çocuğunu arkadaşlarına ve akrabalarına bıraktı ve en büyük kızları Anna Maria ile birlikte Livorno'ya doğru yola çıktı. Livorno'ya vardıklarında aile, derhal bir ay süreyle karantinaya alındı, çünkü yetkililer William'ın tüberküloz hastalığının risk oluşturmasından korkuyordu. William, serbest bırakılmalarından kısa bir süre sonra, piyangoyu kazandığını ve ailesini borçsuz bıraktığını hayal ederek öldü.
Sonraki dört ay boyunca Elizabeth ve Anna Maria, Filicchi ailesiyle birlikte yaşadılar. Seton kocasının yasını tutarken, ev sahipleri onu Katolikliğe geçmeye ikna etti. Filicchi'ler yıllardır Amerika Birleşik Devletleri'ni, Napolyon Avrupa'sında derin bir tehdit altında olduğuna inandıkları Katolik inancı için potansiyel bir sığınak olarak görüyorlardı ve Seton'un evlerine gelişi bir şans gibi görünüyordu. Antonio ve Filippo Filicchi kardeşler, Seton'u Katolik Ayinlerine götürdüler, Katolik okumalarını paylaştılar ve onu Floransa'nın kültürel görkemleriyle tanıştırdılar. İlk başta Seton onların çabalarına nazikçe güldü, ancak kısa süre sonra kendisini Ayin'in, Katolik bağlılığında Meryem Ana'nın öne çıkmasının ve İsa'nın kutsal törende mevcut olduğunu söyleyen Katolik öğretisi olan dönüşüm doktrininin etkisi altında buldu. cemaat. Seton, New York'a dönmeye hazırlanırken din değiştirmeye karar verdi.
Seton, 1804 Haziranının başlarında gemiden ayrıldıktan kısa bir süre sonra, şaşkın ailesine ve arkadaşlarına niyetini anlattı. Çoğu kişi onun eski hayatına geri döneceğini ve keder ve yönelim bozukluğundan kaynaklandığını düşündükleri dönüşümden vazgeçeceğini umuyordu. Bir kişi kararını ciddiye aldı ve dehşete düştü: Trinity Kilisesi'nden John Henry Hobart. Kişisel görüşmelerde ve uzun süre Hobart, elle yazdığı argümanı, batıl inançlı ve barbar olarak nitelendirerek Katolikliğe karşı yıkıcı bir saldırı başlattı. Seton, rakip dinlerin iddialarını kendi muhakemesi ışığında karşılaştırmaya başladı. Bunu, Protestan ve Katolik özür dileme yazılarını okurken ve New York'ta ve Boston'da yazışmalar yoluyla Katolik rahiplerden rehberlik ararken aylarca süren ıstıraplı kararsızlık izledi. Ülkenin yalnız Katolik piskoposu John Carroll'dan (1735-1815) rehberlik almayı umuyordu, [Sağdaki resim] ancak Protestan bir başhemşirenin inanç konusundaki kamusal mücadelesine kendisini dahil etmek istemeyen, yalnızca ihtiyatlı ve kişisel olmayan bir şekilde yazdı (O'Donnell) 2018:177–99).
Sonunda Seton seçimini yaptı. Katolik cemaat anlayışına, aziz kültürüne, Katolik dini sanatına ve Meryem Ana figürüne ilgi duyuyordu. Ama aynı zamanda Katolikliğin en güvenli bahis olduğuna da karar verdi. Seton, "İnanç [seçimi] Kurtuluşumuz için bu kadar önemliyse, onu gerçek İnancın ilk başladığı yerde arayacağım, onu ALLAH'IN KENDİSİNDEN alanlar arasında arayacağım," diye yazdı Seton. “Nasıl ki en katı Protestan, iyi bir katoliğin Kurtuluş’a izin vermesi gibi, Katoliklere gideceğim ve iyi biri olmaya çalışacağım, Tanrı niyetimi kabul etsin ve bana acısın” (Bechtle ve Metz 2000, cilt 1:374, orijinal büyük harf ve yazım). Seton, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk Ayine Manhattan'ın tek Katolik kilisesi olan St. Peter's Roma Katolik Kilisesi'nde katıldı. [Sağdaki resim] Kısa bir süre sonra bir Roma Katolik olarak inanç mesleğini yaptı ve Katolik cemaati aldı.
Seton'un arkadaşları ve ailesi genel olarak Katolikliğin uygunsuz bir din olduğunu, öğretilerinin modern yaşam için kötü yapılandırıldığını ve taraftarlarının Seton ve Bayley ailelerinden daha düşük statü ve eğitime sahip olduğunu düşünüyordu. Yine de çoğu kişi onun seçimini kabul etti ve bazıları onun acı veren kararsızlığının sona ermesiyle rahatladı. Ailesi, din değiştirmesinin ardından onu maddi olarak desteklemeye devam etti. İlişkileri gerginleştiren ve onu Manhattan'dan ayrılma konusunda istekli bırakan şey, Seton'ın geniş ailesinin genç kadın üyelerini kendi dinine döndürme konusundaki yoğun arzusu ve mümkün olduğu kadar tam Katolik bir hayat yaşama kararlılığıydı. İlk başta çocuklarını Montreal'e getirmeye çalıştı, ancak kısa süre sonra girişimci bir Sulpician rahip olan William Dubourg (1766-1833) tarafından Baltimore'da küçük bir okulu yönetmeye davet edildi. Dubourg, orada erkek çocuklarının Sulpicians tarafından yönetilen Mount St. Mary's adlı okula gidebileceğini, kendisinin ise Baltimore'un zengin Katolik ailelerinin kızlarına ve kendi üç kızına bir kız akademisinde ders verebileceğini açıkladı. Seton memnuniyetle din adamlarının Amerika Birleşik Devletleri'nde “kutsal İnancının ilerleyişini ilerletme kaderinde olduğuna” inandıklarını yazdı (Bechtle ve Metz 2000, cilt 1:432).
Kızlarıyla birlikte Baltimore'a gelen Seton, Katolik kilisesinin çanlarının sesi altında yaşamaktan ve Sulpisyenlerin rehberliğine sahip olmaktan minnettardı. Ancak çok geçmeden hoşnutsuz oldu: New York'ta hayalini kurduğu tamamen adanmış yaşam onu elinden kaçırdı. Dolayısıyla Baltimore'daki Sulpician'ların kendisi için farklı bir rol hayal etmesinden memnundu: dindar kadınlardan oluşan bir topluluğun lideri (Kilise'nin deyimiyle itaat, yoksulluk ve bekarlık yemini etmiş kadınlar).
Trent Konsili (1545-1563) tüm dindar kadınlara sıkı bir manastır uygulaması getirmeye çalışmıştı, ancak Fransa'da iki topluluk (Ursulinler ve Hayırseverliğin Kızları), üyelerinin yaşarken sıradan insanlar adına çalışmasına olanak tanıyan kurallar ve uygulamalar geliştirdi. hayat sözü verdi. Ursulines kız öğrencilere ders veriyordu ve Sadaka Kızları yoksul, yetim veya hasta insanlara hizmet ediyordu. Baltimore'un Sulpician rahipleri, Seton'un öğretimi ve hayırsever çalışmayı birleştirebilecek bir topluluk başlatabileceğine inanıyordu.
Sulpicians, topluluğa katılmak isteyebilecek genç kadınları işe aldı. Seton, Filicchi kardeşlere maddi destek talep eden bir mektup yazdı. John Carroll, Seton'un bir dini topluluğa üye olmadan önce nasıl bir dini topluluğa liderlik edeceğinden emin olmasa da, Katolik kadınlara manevi bir yol ve Katolik çocuklara eğitim sunacak aktif bir dini topluluk kurabileceği fikrine ısındı. Böyle bir topluluk, Vincent de Paul'un (1581-1660) Louise de Marillac (1591-1660) ile birlikte, Daughters of Charity'nin kurucusu olması nedeniyle, Vincent geleneğine Amerikalı bir katılımcı olacaktır. Maryland'deki Blue Ridge Dağları'nın eteklerinde yeni bir Sulpician erkek okulunun yakınında Seton liderliğindeki bir topluluğun kurulması için bir plan ortaya çıktı. Filippo Filicci'ye memnuniyetle "Katolik kız çocuklarının din alışkanlıklarında ilerlemesi ve onlara bu amaca uygun bir eğitim verilmesi için bir kurum" yazdığını yazdı (Bechtle ve Metz 2002, cilt 2:47).
1809'da Seton, (başka) yeni bir hayata başlamak için Baltimore'dan ayrıldı. Oğulları Mount St. Mary's Sulpician okuluna girerken, kızları ona bitişik vadide bulunan Emmitsburg, Maryland'deki St. Joseph's Academy and Free School adlı yeni başlayan kadın topluluğu ve kız okuluna katıldı. New York, Philadelphia ve Baltimore'dan birkaç kadın ve Elizabeth'in iki görümcesi topluluğa katıldı. Kadınlara, Marillac'ın Hayırseverliğin Kızları kitabına dayanan bir ön davranış kuralı verildi. Ücretli öğrenciler için bir yatılı okul ve yukarıda belirtilen Ursuline modeline daha yakın bir tarzda ücretsiz veya indirimli öğrenim ücreti ödeyecek yerel halk için daha az iddialı bir müfredata sahip bir gündüz okulu yarattılar. Seton, hayatının geri kalanında sahip olacağı ünvanı aldı: "Anne". Bir kadın ve bir erkek üstüne ek olarak, Katolik geleneğini yansıtan bir yapı olan seçilmiş bir kız kardeşler konseyi de bulunacaktı.
Topluluk ilk yılında zorluklarla karşılaştı. Tüberküloz da dahil olmak üzere hastalıklar ortalıkta dolaşıyordu ve ilk evleri tamamlanmamış ve cereyanlıydı. Seton kısa süre sonra her iki görümcesinin de ölümünün yasını tuttu. Kadınların günah çıkaracak kişiyi seçmesi gibi konularda erkek üstlerinin yargısını kendi kararının yerine koymakta zorluk çekiyordu. İtaat konusundaki bu tür mücadeleler ve onu Tanrı'nın varlığını hissedemez hale getiren ruhsal kuruluk, Seton'da sanki anne rolünü oynuyormuş gibi hissetmesine ve Anne olarak yerini alabileceğine (ve olmayı hak edebileceğine) inanmasına neden oldu.
Seton'un kişisel yazıları onun sıkıntısını açıkça ortaya koysa da, çevredeki belgeler gelişen bir topluluğu ve saygın bir lideri ortaya koyuyor. Kız Kardeşlerin okulu başarılı oldu (McNeil 2006:300–06). Seton, faturaların ödenmesinden müfredatın tasarlanmasına ve kızların disipline edilmesine kadar işin her aşamasına dahil oldu. Aynı zamanda topluluk üyelerine kadın ruhani yönetici olarak hizmet etti ve düşünceler yazma, dini eserleri Fransızcadan tercüme etme ve hayatının geri kalanında devam edecek kişisel danışmanlık sunma çalışmalarına başladı.
Topluluk büyüdükçe, Sulpician bir rahip, yalnızca küçük değişiklikler yaparak, Hayırseverlik Kızlarının Kuralı'nı Fransızcadan tercüme etti. Fransız Kızları gibi, St. Joseph'in Emmitsburg Hayırseverlik Kardeşleri de manastırda yaşamak yerine fakirlere hizmet edeceklerdi ve Hayır Kurumunun Kızları gibi onlar da yıllık özel yeminler edeceklerdi. Kadınlar, önerilen düzenlemeleri tartıştı ve 1811'de oyladı; bu, Rahibelerin seçilmiş liderlik konseyi gibi, Katolik geleneğinin bir parçası olan bir uygulamaydı. Bir kadın hayır oyu verdi ve kısa süre sonra topluluktan ayrıldı, ancak diğer herkes evet oyu verdi ve kaldı. Seton dahil tüm kadınlar toplulukta acemi oldular ve bir yıl içinde St. Joseph Hayırseverlik Rahibeleri olarak yemin etmeleri bekleniyordu.
Topluluk, St. Joseph Hayırseverlik Rahibeleri olarak resmi varlığına başladığında, Seton'un en büyük çocuğu Anna Maria veremden öldü. Seton'un Anna Maria'nın ölümünden sonraki ruhani mücadelesi, Sulpisyenlerin, etkili bir ruhani yönetici olarak hizmet edeceğini düşündükleri Simon Bruté (1779-1839) adında yüksek eğitimli bir rahibi Emmitsburg'a göndermesine yol açtı. Bu iyi bir seçim oldu. Bruté, Seton'la onun zihnini tamamen meşgul eden bir Katolikliği paylaştı ve ikisi, yüzyıllarca süren Katolik yazılarını okuyup tartıştı. Mektupları bunun işbirlikçi bir manevi ilişki olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Fransız rahip, İngilizce konuşan sürüsüne eğitim vermesi gerektiğinde yardım için Seton'a başvurdu. Bruté'nin hizmetleri, bölgedeki din adamlarının Protestan dirilişçilerinin rekabetini hissettiği bir dönemde, giderek artan sayıda Katolik'in Komünyona katılmasını sağladı.
Temmuz 1813'te, Seton'un Emmitsburg'a ilk gelişinden dört yıl sonra ve yönetmelikleri kabul ettikten bir yıl sonra, on sekiz kadın St. Joseph Hayır Kurumu Kız Kardeşleri olarak ilk yıllık yeminlerini ettiler. Bunlar dul kadınlar ve hiç evlenmemiş kadınlar ile Amerika doğumlu, İrlandalı ve (Batı Hint Adaları aracılığıyla) Fransızlardan oluşan bir karışımdı. Kısa süre sonra kardeşlik Emmitsburg'un ötesine yayılmaya başladı. 1814'te Philadelphia'daki Katolik yetim sığınma evini işleten kadınlar, Emmitsburg'dan Rahibelerin yetimhaneyi yönetmesi ve çocuklara bakması için gönderilmesini talep etti ve Rahibelerin liderlik konseyi bunu hemen kabul etti. 1817'de kardeşlik yeni bir karakol kurdu; burası New York City'de bir yetimhaneydi. Rahibeler büyüdükçe Emmitsburg'daki orijinal okulları da gelişti. Yatılı öğrencilere odaklanan ancak yerel kızlara daha düşük maliyetle eğitim sağlayan kurumlar, bölge ve daha geniş bir varlıklı Katolik ve Protestan aile ağı için önemliydi.
Seton, en küçük kızı Rebecca'nın veremden ölmesiyle yeni bir trajediyle karşı karşıya kaldı. Aynı zamanda kendileri için istediği tüccar hayatına pek uygun olmayan oğulları için de endişeleniyordu. Yine de, kendisini, uzun zamandır başkalarına göründüğü ve kendinden emin bir şekilde Rahibelerin ve öğrencilerinin pratik ve manevi ihtiyaçlarıyla ilgilenen sakin Anne gibi hissediyordu. Bir zamanlar kurumsal Hıristiyanlığa ilgi duymayan Seton, artık bir kurum kurucusuydu. Ayrıca bir değişiklik daha vardı. Dönüşümünden kısa bir süre sonra din propagandası yapmakta ısrar eden kadın, başkalarını neye inanacaklarına ikna etmenin imkansız olduğuna ve belki de bunu denemenin zararlı olduğuna karar vermişti. Bakımı altındaki Protestan kızları kendi dinine döndürmeyi reddetti ve başkalarına, insanların kendi yollarını bulmalarına izin vermelerini tavsiye etti. Onun yeni düşünce tarzı, manevi güvenliğin Katolik Kilisesi'nin öğretileri içinde yattığı inancını Protestanların daha aşina olduğu bir inançla birleştirdi: her birey Tanrı ile kendi ilişkisini kurmalıdır.
Seton, düşüncelerini yüzlerce sayfalık yansımalar, Fransızca çeviriler ve meditasyonlarla ve ayrıca Bruté'nin vaazlarındaki sözlerle geliştirdi ve paylaştı. Düşünceli doğası onun aktif bir topluluğa liderlik etmenin talepleri üzerinde mücadele etmesine neden olmuştu ve Tanrı için kahramanca bir yaşam sürme arzusu, bazen hizmetinin esasen ev içi niteliğinden ve bazen de Katolik kilisesinin cinsiyetçi yapılarından rahatsız olmasına yol açmıştı. Kilise. Ancak bir Rahibe olarak emeğinin ve rolünün anlamını anlamak için Vincent'ın öğretilerine döndü ve memnuniyetini ikna edici bir şekilde yazdı.
1818'de, tüm yetişkin hayatı boyunca tüberküloz hastası insanlarla yaşadıktan sonra Seton, sonunda tüberkülozdan muzdarip olmaya başladı. Uzun hastalığına diğer Rahibelerin şefkatli bakımı altında katlandı. 1820'nin sonlarına gelindiğinde, açıkça ölümü dört gözle bekliyordu; artık çocuklarına (Catherine'in kalbi kırık olmasına rağmen) veya kız kardeşliğe karşı sorumluluklarına bağlı değildi; her ikisinin de iyi bir başlangıç yaptığını düşünüyordu. Elizabeth Seton 4 Ocak 1821'de Emmitsburg, Maryland'de öldü.
St. Joseph Hayırseverlik Kardeşleri, Seton'un ölümünden sonraki yıllarda Amerika Birleşik Devletleri'nin her yerinde kurulan topluluklarla büyüdü. 1850'de erkek din adamları, çeşitli Hayırseverlik Kardeşleri topluluklarının Fransız Hayırseverlik Kızları'na resmi olarak üye olmalarını sağladı. Birçoğu bunu yaptı, ancak bazıları (Cincinnati'deki Hayırseverlik Rahibeleri ve New York'taki Hayırseverlik Rahibeleri dahil) doktrin veya karizmdeki farklılıklardan ziyade yönetim ve istişare hakkındaki düşüncelerinden kaynaklanan nedenlerden dolayı bunu yapmayı reddetti. (Bir Roma Katolik dini topluluğunda karizma, amacının, tarihinin, geleneğinin ve yaşam kuralının kalbi ve ruhudur.) Sonuç olarak, kökenlerini Emmitsburg'a kadar uzanan bazı topluluklar Hayırseverliğin Kızları olarak bilinir ve diğerleri Hayırsever Kız Kardeşler olarak. On dokuzuncu yüzyıl ilerledikçe, Sisters and Daughters of Charity'ye Amerika Birleşik Devletleri'ndeki diğer birçok kadın dini topluluk da katıldı: 1900'e gelindiğinde yaklaşık 150 Katolik kadın dini tarikatı ve cemaati ve yaklaşık 50,000 rahibe ve kız kardeş vardı (Mannard 2017:2, 8) ).
On dokuzuncu yüzyıl boyunca hayranlar Seton'un anısını canlı tuttu. Seton hâlâ hayattayken Simon Bruté onu kağıtlarını yakmaktan başarıyla caydırdı; araştırma, mücadele ve seçimlerle dolu yaşamının uygunsuz dersler verebileceğinden endişeliydi, ancak Bruté bunun başkalarını Kilise'nin güvenliği olarak gördüğü yere yönlendireceğinden emindi. Charity Kız Kardeşlerinin yanı sıra arkadaşları ve aileleri de Seton'un mektuplarını korudu ve bazen kopyalarını çıkardı. Bu, şu anda Emmitsburg'daki Saint Elizabeth Ann Seton Ulusal Tapınağı'nda bulunan bir arşivin temelini oluşturdu. Sisters of Charity ayrıca Seton'un yazılarından oluşan dört ciltlik bir koleksiyonun editörlüğünü ve açıklamalarını yapmış ve Seton'a ve Seton hakkında yazılan mektupların çevrimiçi açıklamalı bir kataloğunu sağlayan Seton Yazma Projesi'ni yönetmiştir. (Bechtle ve Metz 2000–2006; Seton Yazma Projesi). 1882'de James Kardinal Gibbons (1834–1921), Emmitsburg'daki topluluğa, Rahibe Seton'un kilise dilinde bir dava olan kanonlaştırılmasını sağlama çabasının başlatılmasını önerdi. Gibbons'ın teklifi, Roma'yı bir Amerikan vatandaşını aziz ilan etmeye ikna etmeye yönelik daha geniş bir çabanın parçasıydı ve Seton aslında ilk değildi: Göçün dönüşümsel bir döneminde New York City'ye gelen bir İtalyan olan Rahibe Frances Cabrini (1850–1917) 1946'da kanonlaştırıldı.
Ancak Elizabeth Seton'un davası devam etti. 1907'de, esasını araştırmak için bir dini mahkeme kuruldu. 1931'de Amerikalı kadınlar Vatikan'a gittiler ve Elizabeth Seton'un kanonlaştırılması adına Papa Pius XI'e (s. 1922–1939) dilekçe verdiler. Aynı yıl Amerikan Katolik hiyerarşisi onun davasını onaylama yönünde oy kullandı. Anne Seton Loncası onun kanonlaştırılmasını savunmak için kuruldu ve 1940'larda Hayırseverlik Kardeşleri ve Kızları resmi bir biyografiye izin verdi. Amerikalı Katolik kadınlar, papanın onun azizliği meselesine nezaketle yaklaşmasını talep ederek imza kampanyaları düzenlediler. 1959'da Ayinler Cemaati, Rahibe Seton'un "muhterem" olarak onurlandırılması gerektiğini ilan etti. 1963'te Papa XXII. John onu aziz ilan etti; bu, Katoliklerin onu cennette Tanrı'yla birlikte görmesi gerektiği ve ondan Kutsanmış olarak söz edebileceği anlamına geliyordu. Nihayet 1974 yılında Papa VI. Paul, Kilise tarafından üç mucizenin kabul edildiğini ve geleneksel dört mucize yerine bu sayının yeterli olacağını duyurdu. Elizabeth Bayley Seton, gelecek yıl Aziz Petrus Meydanı'nda 150,000'den fazla kalabalığın katılımıyla Amerika doğumlu ilk aziz olarak aziz ilan edildi (Cummings 2019: 195–98).
ÖĞRETİMLER
Elizabeth Seton [sağdaki resim] yeni dini öğretiler geliştirmedi; bunun yerine Katolik ibadet geleneklerini ve Vincent'ın dini cemaatini kendi duyarlılığına ve Amerika'nın koşullarına uyarladı ve karizmatik örneğiyle başkalarını da kendine çekti. Seton ve onun dini topluluğu, Katolikliğin Amerika Birleşik Devletleri'nde güvenilmez bir din olduğu bir dönemde, kadınların Katolik yardımseverliğini görünür hale getirdi. Okullarda ve yetimhanelerde yaptıkları çalışmalar, 1840'lardaki göç dalgalarından önce kent Katolikliği için de pratik bir temel oluşturdu.
Seton, kendisinin ve Rahibelerin işlettiği okula giden Katolik kızlara eğitim verdi. Ayrıca Sulpician'ların St. Mary's okulunda çalışan köleleştirilmiş insanları da din eğitimi aldı. Köleleştirilmiş insanların kendi tercihleriyle mi, zorlamayla mı, yoksa ikisinin bir karışımıyla mı katılıp çocuklarını din dersine gönderdiklerini bilmiyoruz.
Seton, Katolik öğretilerini sınıfların ve din dersi oturumlarının dışında da paylaştı. Hâlâ New York'tayken, Seton Ana olarak hayata başlamadan önce, genç kadın akrabalarını Katolikliğin unsurlarıyla tanıştırdı; bu, muhtemelen dönüşüm doktrinini, Meryem Ana Memorare gibi duaları ve azizlerin müdahalesini ön plana çıkardı. Emmitsburg'a yerleştikten sonra hayatında ilk kez kurumsal otoriteye sahip oldu. Seton Ana olarak kız kardeşlere danışmanlık yaptı ve topluluk için konuşmalar teklif etti; ayrıca Louise de Marillac'ın hayatı ve Avila'lı Saint Teresa (1515-1582) ve Saint Francis de Sales'in (1567-1622) eserleri de dahil olmak üzere Fransızca metinleri tercüme etti. İç Barış Üzerine İnceleme Fransız Capuchin rahibi Ambroise de Lombez (1708–1778) tarafından. Katolik Kilisesi'nin yapısı kadınların vaaz vermesine izin vermiyordu: Rahibeler değil rahipler vaaz verecekti. Ancak Simon Brute'un zayıf İngilizcesi ve arkadaşına olan derin saygısı, Seton'u önce İngilizce konuşan cemaati için Brute'un vaazlarını tercüme etmeye ve sonra da görünüşe göre büyük ölçüde yazmaya itti.
RITUALS / UYGULAMALAR
Elizabeth Bayley Seton, ritüelleri ve maddi kültürü nedeniyle büyük ölçüde Katolikliğe ilgi duyuyordu. Bu konuda çağdaşı piskopos ve başpiskopos John Carroll'dan ayrıldı. İngiliz Katolik geleneğinden etkilenen Carroll, Protestan komşularıyla kaynaşan ölçülü bir Katolikliği tercih ediyordu; bir katedral tasarlama fırsatı bulduğunda Amerikan Federal tarzındaydı (O'Donnell 2018:225). Bunun tersine, din değiştirme konusundaki uzun mücadelesi sırasında Seton, ritüelleri ve maddi kültürü nedeniyle Katolikliğin insan zihni ve kalbiyle Protestanlıktan büyük ölçüde daha uyumlu olduğuna inanmaya başladı. Protestanların Tanrısı, diye yazdı, “bizi sevmiyor gibi görünüyor. . . Kiliselerimizi çıplak duvarlardan ve sunaklarımızı ne varlığının doldurduğu Sandıkla ne de bize verdiği değerli sözlerden herhangi biriyle süslemeden bıraktığı için eski kanunun çocuklarına yaptığı kadar. eski." Katoliklik “dikkatimi toparlayacak bir şey” teklif ediyordu (Bechtle ve Metz 2000, cilt 1:369–70). Yarattığı dini topluluk, elde edebileceği resimlere, haçlara ve tespihlere çok değer veriyordu. Rahibelerin siyah kıyafeti, Seton'un kocasının ölümünden sonra benimsediği İtalyan dul kadınların yabani otlarına dayanıyordu. Pek çok Avrupa topluluğunun standartlarına göre sade olmasına rağmen, Rahibeleri diğer kadınlardan ayırıyordu ve Seton bunu topluluğun başlangıcında kurdu. St. Joseph Hayırseverlik Rahibeleri ek topluluklar oluşturmak için Emmitsburg'dan yayılırken, genellikle yanlarında Seton'a ait bir şeyler (örneğin bir mektup) getirdiler ve bu, yeni kız kardeşliğin değerli bir varlığı olarak kaldı.
ORGANİZASYONEL LİDERLİK
Rahibe Ann Seton, Amerika Birleşik Devletleri'nde kadınlar için bir Katolik tarikatı kuran ilk Amerikalı kadındı. Bunu yaparken hem Katolik Kilisesi'nin sağladığı yapılar içinde çalıştı hem de otoritesini genişletmek için din adamları ve halkla ilişkilerden yararlandı; ikincisi, Kilise içinde bir gelenek olan bir tür faaliyetti. Dini bir topluluk yaratma konusundaki yaklaşımı açıklayıcıdır. Seton, kendisini mevcut bir topluluğa bağlama veya yeni bir topluluk yaratma becerisine sahip olanların rahipler olduğunu anlayarak, dini bir toplulukta yaşamaya olan ilgisinin rahipler tarafından bilinmesine izin verdi. Sulpician rahipleri Hayırseverliğin Kızları geleneğinde bir topluluk planlamaya başladığında Seton fon toplanmasına yardımcı oldu ve sessizce kadınları bu topluluğa katılmaya teşvik etmeye başladı, ancak o bunu saygılı bir şekilde yaptı ve kendisini her zaman ilahi takdire ve din adamlarının rehberliğine duyarlı biri olarak sundu. , kendi fikirleri ve manevi tutkuları tarafından yönlendirildiğini açıkça belirtmek yerine. Topluluğun lideri olarak seçilebileceğini bildiğinden kendini öne çıkarmadı ancak bu rolü üstlenmeye istekli olduğunu gösterdi.
Seton'un, oluşturulduktan sonra topluluğun liderliği [sağdaki resim], kendisi de Aziz Benedict Kuralı'nın soyundan gelen Hayırseverlik Kızları Kuralı'nı örnek alan topluluğun düzenlemeleri tarafından belirlenen yapı ve ahlak dahilinde gerçekleşti. Topluluk yaşamına ilişkin bu şablon, yakın çevrede yaşayan bireylerin mümkün olduğu kadar uyum içinde zorlu manevi ve toplumsal hedeflerin peşinde koştuğu bir çerçeve oluşturarak yüzyılların deneyimine dayanıyordu. Günler ve mevsimler hem dini ritimler hem de sıradan görevler etrafında organize edilmişti ve önemli kolektif karar alma süreçleriyle birlikte açık bir hiyerarşi bir arada mevcuttu. Bu çerçeve ne kadar yararlı olsa da Seton, manastır geleneğinden ayrılan derin dostluklar da dahil olmak üzere çevresindekilerle kişisel ilişkiler geliştirmeye de öncülük etti. Seton, Avila'lı Aziz Teresa'nın, Rahibelerin belirli arkadaşlıklar kurmak yerine birbirlerini eşit derecede sevmeleri gerektiği yönündeki talimatını biliyordu; yine de dünyevi duyguların Tanrı'ya tapınmayla rekabet etmek yerine üretken olduğunu anlayan farklı türde bir topluluk yaratmayı seçti.
Seton'un otoritesi onun ruhani öğütlerinden ve karizmasından kaynaklanıyordu. Bunun nedeni, topluluktaki kadınların yanı sıra ona resmi ve gayri resmi olarak bağlı olan rahiplerin, onun Tanrı ile birlik içinde olduğunu ve alışılmadık bir manevi güce sahip olduğunu anlamalarıydı. Seton'un kendisi de etiğini maneviyatına dayandırdı. İsa'nın çektiği acıları düşünmenin, insanın ortak zayıflığına ve Tanrı'nın sevgisine dair derin bir bilinç ürettiğine inanıyordu. Bu farkındalık, yalnızca Tanrı'ya tapınmayı değil, aynı zamanda başkalarına karşı şefkat ve pratik yardımseverliği de teşvik etti. Seton, "İsa Mesih olarak başkaları için mucizeler yapma yetkinliğine sahip değilim" diye açıkladı, "ancak onlara iyi niyet gösterme ve onlara karşı nezaket ve iyi niyet gösterme fırsatlarını sürekli bulabilirim" (Bechtle ve Metz 2006, cilt. 3a:195) ). Vincent geleneğiyle uyumlu olan bu aktif aşk anlayışı Seton'un liderliğinin merkezinde yer alıyordu.
SORUNLAR / ZORLUKLAR
Elizabeth Seton cinsiyeti ve Katolikliğe geçme tercihi nedeniyle zorluklarla karşılaştı. Bir kadın olarak kocasının ölümünden sonra para kazanmakta zorluk çekiyordu ve mali açıdan ailesine olan bağımlılığı onun din değiştirmesinden kaynaklanan gerilimleri daha da artırıyordu. Bu gerilimler, Anglo-Amerikanların, vatanseverliği ve bireysel yargıları baskılayan bir din olarak Katolikliğe olan güvensizliğini yansıtıyordu. Arkadaşlarının ve ailesinin çoğu onun kararını kabul etse de, Katolik inancı Seton'u içinde yaşadığı ağırlıklı olarak Protestan kültürden hâlâ ayırıyordu; benimsediği inanca olan yoğun bağlılığı ve bu inancın beklenmedik içeriği geçici olarak bağları gerdi. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki az sayıdaki Katolik ve Katolik topluluklarının azlığı, Seton dindar bir kadın olmaya karar verdiğinde bir zorluk oluşturdu, ancak ülkesi aynı zamanda yenilik için bir alan da sundu: Amerika Birleşik Devletleri'ndeki St. Joseph Hayırseverlik Kardeşleri'ni kurdu. Katolik dindar kadınlar için katılabileceği bir topluluk yoktu. Bu topluluk başlangıçta tamamlanmamış binalar ve sıkı mali koşullar nedeniyle zorlu yaşam koşullarıyla karşı karşıya kaldı. Ancak onun her zaman hayırseverleri olduğunu ve okulun ve toplumun kölelik kurumunun ürettiği fonlardan yararlandığını hatırlamak önemlidir. Bu doğruydu çünkü St. Mary Dağı'ndaki Sulpicians köleleştirilmiş emek kullanıyordu, çünkü Rahibelerin desteklenmesine yardımcı olan Amerikan Katolik Kilisesi bir bütün olarak köleleştirilmiş emekten yararlanıyordu ve aileler, köleleştirilmiş emekten elde edilen parayı kullanarak Rahibelere eğitim ücreti ödüyordu. (O'Donnell 2018:220–21).
Seton'un itaatle ilgili mücadeleleri, dini veya manastır topluluklarının erkek üyeleri tarafından fark edilebilirdi, ancak aynı zamanda cinsiyete dayalı ek bir boyuta da sahipti: Zaman zaman kararlarından şüphe duyduğu erkek üstlerine itaat etme ihtiyacından rahatsızdı ve ara sıra cinsiyetinin ne anlama geldiği konusunda hayal kırıklığı hissediyordu. o bir misyoner ya da rahip olamazdı. Ancak Seton her zaman benimsediği inancın öğretileriyle yetinmenin yolunu buldu ve itaat etme mücadelesi, hayatının son yıllarında ortadan kalkmış gibi görünüyor.
Hayatı boyunca Seton, bazıları aziz olacak olanlar da dahil olmak üzere birçok dindar kadının aşina olduğu zorluklarla karşı karşıya kaldı: ruhsal kuruluk veya Tanrı'dan uzaklık hissi, itaat zorlukları ve acı verici bir günah duygusu. Onun ölümünden sonra azizlik mertebesine ulaşma yolundaki ilerlemesi de tanıdık zorluklarla karşılaştı. Kanonlaştırma, önerilen azizde olağanüstü niteliklerin yanı sıra sürekli bir lobicilik çabası gerektirir ve Seton'un takipçileri, Vatikan'ın süreçlerine aşinalıktan ve onun kanonlaştırılmasını isteyenler taktikler konusunda fikir birliğine varmadığından birlik konusunda eksikti (Cummings 2019).
DİNLERDE KADIN ÇALIŞMASINA ÖNEM
Elizabeth Bayley Seton din değiştirmiş, Katolik bir aziz, dini bir topluluğun kurucusu ve Vincent geleneğine bağlı bir liderdir. Ayrıca çoğulcu bir toplumda dini inanç ile sosyal uyum arzusunun nasıl uzlaştırılacağına dair farklı fikirler geliştirdi. Kapsamlı bir arşiv nedeniyle [Sağdaki resim] Seton'un düşüncelerine, duygularına ve manevi yaşamına alışılmadık derecede erişilebilir. Onun din değiştirme kararının manevi, sosyal ve ev içi bağlamlarını kendi sözlerinden okuyabiliyoruz. Yazıları, kendi istihdam olanaklarının ve dolayısıyla ailesinin onu reddetmesi durumunda kendisini ve çocuklarını geçindirme kapasitesinin kısıtlandığı bir toplumda yaşayan bir kadının, ailesinden farklı bir inancı benimsemesinin kendine özgü zorluklarına dair içgörü sağlıyor. Aynı zamanda Seton'un arşivi, bir kadın olarak Katolikliğin kendisine çekici gelmesinin belirli unsurlarını görmemize olanak tanıyor: Kutsal Bakire Meryem'in merkeziliği, kadın azizlere duyulan saygı ve dindar bir kadın olarak yaşama olanağı. Katoliklik, manevi tutkusu için ona kurumsal desteği, kendisinin bildiği Piskoposluk Kilisesi'nin sunmadığı bir şekilde sundu.
Azizlik ayrıca Seton'a ölümünden sonra da etki sağladı. Onun örneği, diğer kadın azizler gibi, kadınlar için alışılmadık bir şekilde korundu ve ilan edildi. (Aynı zamanda Anglikan azizler takvimine de dahil edilmiştir.) Emmitsburg'un soyundan gelen Sisters and Daughters of Charity topluluklarındaki ve onun dışındaki kadınlar, onun kutsal sayılması için lobi faaliyeti yürüttüler ve onun anısına değer vermeye devam ettiler. Hayırsever Kardeşler ve Kızları ayrıca Seton'un Birleşmiş Milletler Uluslararası Kadınlar Yılı'nda (1975) aziz ilan edildiğini ve Saint Elizabeth Hayır Kurumu'nun kız kardeşlerinden Rahibe Hildegarde Marie Mahoney'nin ilk kanonizasyon Ayini sırasında konuşmacı olarak görev yaptığını belirtecek. Bir zamanlar bir kadının papalık ayininde resmi bir rolü vardı.
Seton'un mirası aslında en çok, izleri Aziz Joseph Hayırseverlik Rahibelerine kadar uzanan birçok dini toplulukta belirgindir. Vincent'ın modelinde, Protestan akranlarının çoğunun hayırsever çalışmalarını kesintiye uğratan kocalara ve çocuklara karşı sorumluluklardan kurtulmuş, son derece yetenekli kadınlar, Katolik Kilisesi'nin hayır işlerini yürütüyorlardı. Seton'un ölümünden bir asırdan fazla bir süre sonra, Hayırsever Kız Kardeşler ve Kızları'nın sayısı arttı ve coğrafi erişimleri genişledi. 1850'lere gelindiğinde, Seton'un yaşamı sırasında kurulan Emmitsburg, Philadelphia ve New York topluluklarına ek olarak Ohio, Louisiana, Virginia, Alabama, Indiana, Massachusetts ve Kaliforniya'da topluluklar vardı. Topluluğun üyeleri Amerikan savaşları sırasında askerlere baktı, hastaneler ve yetimhaneler kurdu ve sonunda Asya'da da topluluklar kurdu. Amerikan İç Savaşı (1860-1865) sırasındaki hizmet çalışmaları, özellikle Katolik karşıtı duyguların hakim olduğu bir dönemde, Katoliklik hakkında olumlu bir izlenim yaratılmasına yardımcı oldu.
Son yıllarda, St. Joseph Hayırsever Rahibelerin sayısı, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Katolik Kilisesi'ndeki dini mesleklerdeki genel ve hızlı düşüşe paralel olarak azaldı. Bununla birlikte, 2023 yılı itibariyle, Kuzey Amerika topluluklarını Rahibe Seton'un orijinal St Joseph Hayırseverlik Kardeşleri ile bağlarıyla birleştiren ve sıradan üyelerle birlikte, Hayırseverlik Kardeşleri Federasyonu adına çalışmaya devam eden Hayırsever Kardeşler Federasyonu'nun hâlâ yaklaşık dört bin üyesi vardı. mülteciler, göçmenler ve evsizlik ve yoksulluk yaşayan insanlar. Austin, Texas bölgesindeki birkaç tıp merkezi de dahil olmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'ndeki hastaneler hala Seton adını taşıyor ve kökenleri Sisters of Charity tarafından kurulan kliniklere ve revirlere kadar uzanıyor; dini topluluklar. Benzer şekilde, Elizabeth Seton'un adını taşıyan okullar Amerika Birleşik Devletleri'nin her yerinde varlığını sürdürüyor; bunların çoğunun artık Sisters of Charity ile doğrudan bağlantısı yok veya hiçbir zaman olmadı, ancak yine de Rahibe Elizabeth Seton'da yararlı bir ilham kaynağı görüyorlar. Aziz Elizabeth Ann Seton Ulusal Tapınağı, Seton'un Emmitsburg'daki zamanına ait binaların yanı sıra birçok eseri de koruyor. Programları eğitim, manevi ve hayır işlerini içerir. Böylece Rahibe Seton'un mirası sayısız şekilde yaşamaya devam ediyor.
GÖRÜNTÜLER
Resim #1: Elizabeth Ann Seton'un bu portresi Amabilia Filicchi tarafından yapılmış bir portrenin kopyasıdır. Çoğaltma, 1888 yılında Patrizio Filicchi tarafından Charity Daughters of Charity'ye gönderilmiştir. Bu gravür, Ceroni'nin 1860'lardan kalma bir gravürüne dayanmaktadır ve bu gravür de Charles Balthazar Julien Fevret de Saint-Mémin'in 1797 tarihli bir gravürüne dayanmaktadır. Wikimedia.
Resim #2: 1797'de Charles Balthazar Julien Févret de Saint-Mémin tarafından yaratılan William Magee Seton'un portresi. Ulusal Portre Galerisi.
Resim #3: Gilbert Stuart tarafından yaratılan Başpiskopos John Carroll'un portresi. Georgetown Üniversitesi Kütüphanesi.
Resim #4: Aziz Elizabeth Ann Seton'un ilk cemaatini aldığı Eski Aziz Petrus Kilisesi'nin görüntüsü. Wikimedia.
Resim #5: Seton Hall Üniversitesi'nde bulunan ve onun adını taşıyan Saint Elizabeth Ann Seton'un bronz heykeli. Yeğeni Piskopos James Roosevelt Bayley, Seton Hall College'ı kurdu.
Resim #6: Bronx, New York'taki St. Raymond Mezarlığı'ndaki Aziz Elizabeth Ann Seton'un heykeli.
Resim #7: Emmitsburg, Maryland'deki Saint Elizabeth Ann Seton'un küçük bazilikası ve parıltısı. Wikimedia, fotoğraf: Acroterion.
REFERANSLAR
Bechtle, Regina, SC ve Judith Metz, SC 2000–2006. Elizabeth Bayley Seton: Toplanan Yazılar. Dört Cilt. Hyde Park, NY: Yeni Şehir Basını.
Bechtle, Regina SC, Vivien Linkhauer, SC Betty Ann McNeil, DC ve Judith Metz, SC nd Seton Yazıları Projesi. Dijital Commons @ DePaul. Şuradan erişildi: https://via.library.depaul.edu/seton_stud/ 10 Eylül 2023 üzerinde.
Boylan, Anne M. 2003. Kadın Aktivizminin Kökenleri: New York ve Boston, 1797–1840. Greensboro, NC: Kuzey Carolina Üniversitesi Yayınları.
Cummings, Kathleen. 2019. Kendimize Ait Bir Aziz: Kutsal Bir Kahraman Arayışı Katoliklerin Amerikalı Olmasına Nasıl Yardımcı Oldu?. Chapel Hill, NC: Kuzey Carolina Üniversitesi Basını.
Mannard, Joseph G. 2017. "Sevgili Evlerimiz Burada, Orada + Her Yerde": Savaş öncesi Amerika'daki Manastır Devrimi." Amerikan Katolik Etütleri 128: 1-27.
McNeil, Betty Ann. 2006. “Elizabeth Seton ve Eğitim Üzerine Tarihsel Perspektifler: Okul Benim Baş İşimdir.” Katolik Eğitim Dergisi 9: 284-306
O'Donnell, Catherine. 2018. Elizabeth Seton: Amerikan Azizi. Ithaca, NY: Cornell Üniversitesi Yayınları.
EK KAYNAKLAR
Aziz Elizabeth Ann Seton'un Ulusal Tapınağı. 2023. Şu adresten erişildi: https://setonshrine.org/ 10 Eylül 2023 üzerinde.
Yayın tarihi:
14 Eylül 2023