F-35, J-20'ye mi yoksa F/A-18, J-16'ya mı karşı?
Teorik olarak, Tayvan konusundaki tüm bu yaygara sıcak bir olaya yol açabilir. ÇHC liderliği herkesi Çin anakarasında ve Tayvan'da aynı Çinlilerin yaşadığına ikna ettikçe ve bu zorlayıcı senaryonun kabul edilemez olduğu konusunda dünya toplumu tüm bunlara daha az inanacaktır.
Diyeceksiniz ki - bu halk ne fark eder ki, bir karmaşa başlayacak, bu yüzden dünyanın yarısı Ukrayna veya Suriye'yi izlerken patlamış mısırla salya akıtarak izleyecek. Modern insanın özü budur ve bu konuda hiçbir şey yapılamaz.
Genel olarak bir fark var ve ekonomileri o kadar da fakir olmayan Tayvan'ın yatırım yaptığı bazı ülkeler için gerçekten önemsiyorlar. Ve buna benzer birçok ülke var. Hem Afrika'da hem de Okyanusya'da. Ve bazıları tamamen utanmadan her iki Çin cumhuriyetiyle de arkadaş olmaya çalışıyor.
Ancak biz biraz farklı bir şeyden bahsediyoruz. Havadaki çatışma hakkında. Elbette teorik ama yine de.
Teorik olarak bu böyledir, ancak bazı nedenlerden dolayı Amerika Birleşik Devletleri'ndeki birçok kişi, havada yakıt ikmali yaparak teoriden pratiğe geçerek Tayvan semalarında neyin başlayabileceğini hayal etmeye çalışacağımızdan emindir.
Genel olarak son çatışma hava üstünlüğünün ne kadar önemli olduğunu gösterdi. En azından üstünlük, hakimiyetten bahsetmiyoruz bile, karmaşık bir durum. Ancak bugün pek çok ülke zaten bu tür stratejiler geliştirmekle ve bunu hava kuvvetlerinin gelişimiyle desteklemekle derinden ilgileniyor.
Ancak dürüst olmak gerekirse, son on yılda iki ülke hava kuvvetlerini geliştirmede başarı elde etti: ABD ve Çin. Hem niceliksel hem de niteliksel olarak. Sonra (ama sadece daha ileri) Rusya'yı koyabilirsiniz. Ve Hindistan da bu yönde çok güzel çalışmalar yaptı. Kalite açısından burada her şey oldukça iyi ama miktar için aynı şeyi söylemek mümkün değil. Ancak Tayvan'ın gökyüzü bize dokunmuyor veya ilgimizi çekmiyor ki bu başkaları için söylenemez.
İlginç ama 21. yüzyılda ortaya çıktı ki havacılık ÇHC ve ABD'nin teçhizatı hava savaşlarında karşı karşıya gelmedi. Ve genel olarak Çinliler, göreceli saldırganlıklarına ve komşularıyla toprak konusunda tartışma isteklerine rağmen savaşmaya pek istekli değillerdi. Ve bu ikili arasında Çin %100 barışçıl ülkedir.
Ancak ÇHC'nin barışsever politikası nedeniyle Amerikan ve Çin uçaklarının savaş yeteneklerini karşılaştırmak mümkün değil. Yine, özellikle Çin havacılığıyla ilgili olarak, belirtilen performans özelliklerine dayanan yalnızca teorik hesaplamalar. Yani elimizdeki tek şey Tayvan çevresinde varsayımsal bir askeri çatışma.
Neden havacılık, örneğin Kuzey Askeri Bölgesi'nde oynadığından çok daha büyük bir rol oynayacak? Basit. Çin Tayvan Cumhuriyeti bir ada devleti olduğundan, ele aldığımız çatışma, amfibi operasyon temasının bir varyasyonu olacak ve ana teması, çıkarma kuvvetini çıkarma alanına ileten filo tarafından oynanacak. Filoyu kapsayacak havacılık. Öte yandan kara kuvvetleri, deniz kuvvetleri ve yine havacılık böyle bir operasyona müdahale edecek. Her şey kanoniktir.
Adayı anakaradan ayıran Tayvan Boğazı o kadar da geniş görünmüyor: 150 ila 180 km.
Ancak bu, en dar noktasında (Pas de Calais Boğazı) 30-32 km olan Manş Denizi değil. Obüs mermilerini Pas-de-Calais'e kolaylıkla ve kolaylıkla atabilirsiniz, ancak her füze Tayvan Boğazı'ndan uçmayacaktır. Yani, iniş kuvvetine ateş edebilecek her şeyi bastırmayı amaçlayan varsayımsal bir iniş operasyonu için ateş desteği PLA Hava Kuvvetlerinin omuzlarında! Evet, kara kuvvetlerinde yeterli sayıda kısa menzilli balistik füzeye sahip füze kuvvetleri var (ve bazı nedenlerden dolayı hepsi veya neredeyse tamamı Tayvan Boğazı bölgesinde bulunuyor), ancak BMBM'ler hala değil silâh dakikadan dakikaya taktiksel kullanım. Bu, çok önemli hedeflerin pahalı ve parça parça yenilgisidir; sahildeki piyade savunma hatlarına veya topçu bataryalarına ateş edilmeyecektir.
PLA'nın ayrıca PHL-16 MLRS gibi kolayca diğer tarafa füze fırlatabilecek güzel silahları var ama yine de pek fazla değil.
Yani gerçekçi olmak gerekirse, uçakların düşmanın savunmasının ön hattını güçlendirmesi gerekecek. Ve burada, çatışmadaki teorik katılımcıların yetenekleri hakkında belirli sonuçlar çıkarabileceğimiz rakamlara geçiyoruz.
Çin Cumhuriyeti (Tayvan)
Bu ülkenin Genelkurmay Başkanlığı'nın ne düşündüğünü bilmiyorum ama Tayvan'da hava savunma açısından her şey çok üzücü. Bir yandan var. Öte yandan, arzu edilen o kadar çok şey bırakıyor ki insan Tayvanlılar için üzülüyor. Modernize edilmiş olmasına rağmen 9'dan beri hizmet veren AIM-1956 "Sidewinder", 1958'de Tayvan Boğazı semalarında ateş vaftizini aldı - bu üzücü. Yeni Sky Sword II ailesinin füzeleri hizmete giriyor ama... PAC-3 Patriot için de durum hemen hemen aynı. Varlar, ancak Ukrayna'daki pratik kullanımın gösterdiği gibi Patriot, hareket kabiliyetinin çok iyi olmaması nedeniyle sabit nesnelerin savunmasında daha iyidir.
Genel olarak hava savunması açısından ölçerseniz, Tayvan'ın hava savunması, eğer iyi yaparsanız, üç gün sürecek.
Çin Cumhuriyeti Hava Kuvvetleri de parlamıyor. Ana vurucu güç, 145'si savaş eğitimi olan, çeşitli modifikasyonlara sahip 16 F-20 savaşçısıdır.
1997-2001'de teslim edildi, yani nispeten taze. Bu, elli Fransız Dassault Havacılık "Mirage 2000D" nin eklenebileceği iyi bir potansiyeldir. Uçak fena değil ama tamamen modası geçmiş ve Katar, Yunanistan ve Peru gibi en gelişmiş hava kuvvetleriyle hizmet vermiyor.
Daha sonra kendi tasarımı olan AIDC F-CK-1 Jingguo uçağı geliyor.
Sayı yüze yakın. Bu, Yak-130'umuzun sınıf arkadaşı olan, yaklaşık olarak aynı performans özelliklerine ve savaş yüküne sahip, çok hafif, çift motorlu bir avcı uçağıdır. Lisans altında toplanan aynı F-5E olan ve son günlerini yaşayan AIDC F-5E'den bahsetmiyoruz bile.
Tayvan Hava Kuvvetleri genel olarak şu şekilde değerlendirilebilir: Oldukça savaşa hazır bir Hava Kuvvetleridir, hava sınırlarını bir süre savunabilecek kadar donanımlıdır. Her şey ne tür bir düşmanla savaşmanız gerektiğine bağlı. Muhtemelen tüm hava sahalarını balistik füzelerin görüş alanında olan Çin Halk Cumhuriyeti'ne karşı çok uzun sürmeyecek.
Çin Halk Cumhuriyeti
PLA Hava Kuvvetleri, yakından bakıldığında çok karışık duygular uyandırıyor.
Bombardıman uçaklarıyla başlayalım.
Bunlardan yaklaşık 170 tanesi var (PLA Donanmasında yaklaşık 60 araç), bu zaten unuttuğumuz Tu-16 ve modernizasyon ve iyileştirme yapan Çinliler, emektarı 21. yüzyıla getirdi. PFAR ve diğer modern araçlara sahip radarla donatılmıştır. Ancak anakaradaki Çinliler Amerikalılardan daha fazla bombardıman uçağı üretiyor.
Sırada saldırı uçağı var. İnişi kaplayan ön savunma hattını parçalara ayırmak zorunda kalacak olan odur.
"Uçan Leopar" olan Xian JH-7. Hava Kuvvetlerinde 120, Deniz Kuvvetlerinde 120 uçak. Toplam 240.
Ve elbette savaşçılar. Ve burada her şey anında karmaşık hale geliyor çünkü PLA Hava Kuvvetleri savaşçıları güvenli bir şekilde iki sınıfa ayrılabilir: modern ve o kadar da modern değil.
Doğal olarak ilkler arasında halihazırda yaklaşık 20 adet üretilen Chengdu J-150, Su-35 (24 adet) ve Su-30MKK (72 adet) yer alıyor.
Ve buraya J-16 gibi ilginç bir uçağı dahil ediyoruz.
Diyelim ki bu Su-30K2: Çin, ikinci nesil. J-16, lisanslı (veya lisanssız) bir Su-11 olan J-27 uçağı temel alınarak yapıldı. J-16, bir AFAR radarı, Çin WS-10B motorları ve tüm Çin uçak silahlarını aldı. Ve bu uçaklardan yaklaşık 250 adet var.
Chengdu J-10. Bu, modern aviyoniklere ve ciddi silahlara sahip, tek motorlu, hafif, ucuz bir avcı uçağı olan JAS.39 “Gripen” ile aynı sınıfta bir uçaktır. Dezavantajları, ağır avcı uçaklarına kıyasla çok küçük bir savaş yarıçapı, daha düşük taşıma kapasitesi ve yüksek irtifalarda performanstır. 550'den fazla ünite üretildi.
Hepsi bu, bundan sonra gelenler yeni modeller değil.
Chengdu J-11. Evet, bu, yerel yükseltmeler nedeniyle Su-27M seviyesine ulaşan lisanslı bir Su-27SK'dir. Yani hem fiziksel hem de ahlaki olarak tamamen modası geçmiş. PLA Hava Kuvvetleri bu uçaklardan 200'den fazlasına sahiptir.
Chengdu J-7. Bu, ortaya çıkan tüm sonuçlarla birlikte MiG-21 temelinde yapıldı. Tamamen alakasız ama PLA Hava Kuvvetleri'nde bu uçaklardan neredeyse 300 tane var.
Savaşçılarla bitirirken, PLA Hava Kuvvetlerinin neredeyse 500 birinci kademe savaşçıya (modern olanlar değil) ve 1'den fazla ikinci kademe savaşçıya sahip olduğunu özetleyelim.
Elbette AWACS, elektronik harp ve tankerler gibi eşit derecede önemli uçaklar da var, ancak bizim saydığımız şeyler herhangi bir çatışmanın pazarlık kozlarıdır (stratejik bombardıman uçakları hariç). Bir AWACS uçağının kaybı büyük bir kayıptır. 4-5 savaşçının kaybı bu kadar hasara benzemiyor. Bunlar dedikleri gibi normal kayıplardır.
Ve PLA Hava Kuvvetlerinin, en modern olmasa da savaş uçaklarını savaşa 500 atabilmesi normaldir. Bu, muharebe eğitmeni savaşçıları da dahil olmak üzere tüm Tayvan Hava Kuvvetlerinden daha fazladır. Ve bir çatışma durumunda, PLA Hava Kuvvetleri her türlü kaybı karşılayabilir, çünkü ilk dalganın bu 500 uçağının arkasında performans özellikleri açısından ilk dalgadan açıkça üstün olan 1 uçak daha olacak.
En modern olmayan (daha doğrusu modası geçmiş) hava savunmasıyla birleştiğinde, Tayvan'ın güvenebileceği tek şey müttefikinin ve patronunun yardımıdır. Yani ABD. Ancak ABD havacılığını ele almadan önce bir eylemde bulunacağız.
Hadi savaşın sahnesine bakalım
Ve burada birçok uzman, hakkında birkaç söz söylemek istediğim hatalar yaptı. Konuyu incelerken, katılımcı ülkelerin hava kuvvetlerinin yeteneklerinin mükemmel analizlerini içeren birden fazla makale okudum, ancak şu şeyle karşılaştım: çok saygın bir uzmanımız da dahil olmak üzere pek çok kişi, bir nedenden dolayı karşılaştırmaya koştu. PLA Hava Kuvvetleri ve... ABD Hava Kuvvetleri! Cidden, her şeyin tam olarak bu şekilde ifade edildiği birden fazla makale vardı.
Operasyonların sahnesine bakalım ve bir soru soralım: Tayvan semalarında veya çevredeki bölgelerde kim savaşa girecek? Amerikan Hava Kuvvetleri? Tabii ki değil! ABD Hava Kuvvetleri öncelikle kara havaalanlarından faaliyet gösteren bir uçan birimdir.
Şimdi birisi itiraz edecek: Amerika Birleşik Devletleri'nin dünya çapında birçok askeri üssü var, oradan çalışacaklar!
Yapmayacağım. ABD Hava Kuvvetleri uçaklarının havalanabileceği ve öyleymiş gibi davranabileceği tek hava üssü Guam'dır. Ve B-52'ler ve B-2'ler orada konuşlanmış durumda.
Böylece yükselebilirler, uçabilirler ve plana göre yollarına devam edebilirler. Güney Kore, Japonya ve Singapur'daki geri kalan üsler ne yazık ki Tayvan'dan oldukça uzakta. Bazıları menzil sınırındadır. Tankerlerin askıya alınabileceği ve yakıt ikmali yapılabileceği açıktır, ancak oyun (özellikle savaş zamanında) buna değmez.
Bir diğer konu ise havacılığın Tayvan'daki havaalanlarına aktarılmasıdır. Orada bu oldukça iyi: 17 sivil havaalanı ve 5 askeri havaalanı (ikisi Tayvan'dan uzaktaki adalarda). Doğal olarak dişlerinizi gıcırdatarak her zaman sivil bir havaalanını askeri uçakların konuşlandırılması için uyarlayabilirsiniz.
Dürüst olmak gerekirse, bu çok öyle bir seçenek (hava savunmasına bakın). Evet, F-35’leri, F-15’leri getirmek çok kolay, hatta mühimmatla birkaç nakliye bile organize edebilirsiniz, bu çok açık. Peki bütün bunlar Pekin'in gözünün önünde ne ölçüde yapılabilir? Peki Amerikan uçaklarıyla Çin topraklarına büyük bir şey inecek mi?
Kesinlikle gelecektir. Pekin, Tayvan'ı halkının, kardeşlerinin ve akrabalarının yaşadığı toprakları olarak görüyor. Sadece birazcık... raydan çıktım. Ama daha fazla değil. Tıpkı 2013 öncesinde Ukraynalılarla olan halimize benziyor.
Yani Amerikan uçaklarının Tayvan havaalanlarına konuşlandırılması bir hesaplaşmanın başlangıcının sinyali olacak. Ve Pekin'de bahçeye kimin uçtuğuna gerçekten bakmayacaklar.
Yani Tayvan'ın savunmasına koşan biri varsa, bu ABD Donanması'nın aynı cesur deniz havacılık pilotları olacaktır. Son zamanlarda olasılıkları tartıştık filo Amerika Birleşik Devletleri ve genel olarak ABD Donanması'nın hiçbir koşulda üçten fazla uçak gemisini sahaya çıkaramayacağı sonucuna varılmıştır.
Amerikalılar ne yapabilir?
Bu, yeteneklere ve standart kitlere dayalı olarak yaklaşık 200 F/A-18 uçağının Tayvan'ın yardımına koşabileceği anlamına geliyor. Ayrıca Guam'dan belirli sayıda bombardıman uçağı var, ancak yine de belirli sayıda uçağın Tayvan hava alanlarına taşınması olasılığını göz ardı etmemek gerekiyor. Ancak kara havacılığına gerçekten güvenmemelisiniz; örneğin bir alayı bir buçuk bin kilometre hareket ettirmek çok zor bir görev. Uçaklar uçacak. Peki ya diğer her şey? Havacılık sektörünün test ekipmanlarından onarım ekipmanlarına kadar ne kadar karmaşık bir sektör olduğunu unutmamalıyız. Ve Amerikalılar bunu Tayvan'da bulamayacak; orada F-15'ler ya da F-16'lar yok. Her şeyin taşınması gerekecek ve şimdi zamanı geldi.
Ancak 2023 yılı için “Askeri Denge” gibi bir yayına göre ABD Hava Kuvvetlerinin tüm bileşimini ele alsak bile, Amerikalıların hizmette olan 4 binden fazla uçak ve helikopterinin (Ulusal Muhafızlar ve Rezerv), bu rakamla bile şu soru sorulabilir ve sorulmalıdır: ABD bu miktarın ne kadarını Çin ile savaşa gönderebilecek?
Belirli sayıda uçağın hâlâ Amerika Birleşik Devletleri'ndeki havaalanlarında ve savaş konuşlandırması sürecinde olmayan uçak gemilerinde kalması gerekiyor. Ayrıca dünya genelindeki 39 hava üssünde de oldukça iyi bir uçak sayısı bulunuyor.
Yani gerçekte ne ABD Ordusu Hava Kuvvetleri ne de ABD Donanması, PLA'ya karşı koymak için Tayvan bölgesine yeterli miktarda uçak gönderemeyecek. Evet, belirli sayıda PLA Hava Kuvvetleri uçağını, Amerikan uçaklarıyla aynı nedenlerle havaalanlarında bırakmak makul ve pragmatiktir.
Ancak toplamın üçte biri sizde kalsa bile, PLA Hava Kuvvetleri'nin elinde yalnızca 1000 kadar uçak kalacak. Şüphesiz savaşa girebilecek. Ve bu sayı, Tayvan ve ABD'nin kaldırabileceği her şeyi açıkça aşacaktır.
Ve eğer parti ve Yoldaş Xi savaşa girmemiz gerektiğini söylerse...
Ve burada sonun ne olabileceğini yargılamak çok zor. Çok sayıda Çin uçağı hikayenin sadece yarısıdır; pilotların mesleki eğitimi konusu da daha az önemli değildir. Ancak uygulamanın gösterdiği gibi, tatbikatlar, manevralar ve diğer hava dartları bir şeydir, ancak gerçek savaş operasyonları tamamen farklıdır. Hava Kuvvetlerinin etkinliği doğrudan uçağın hem niceliksel hem de niteliksel göstergelerine ve pilot eğitiminin kalitesine bağlıdır.
Burada Amerikalıların açıkça bir avantajı var. Hem teori açısından hem de pratik uygulama alanında daha da fazlası. Üstelik ABD Hava Kuvvetleri'nin içinde kontrol edilmesi ve öngörülmesi pek mümkün olmayan bir siyasi duruma bağlı olarak sürekli iyileştirme çalışmaları yapılıyor.
Diyelim ki on yıl önce, ABD'nin stratejik bombardıman uçaklarında dünya üstünlüğünü kaybedeceğini kim hayal edebilirdi? Evet, en modern Xian H-6/TU-16'sıyla Çin'e yenildiler ama kaybettiler! Ayrıca Tu-16, ABD'de "hala hizmet verdiği" kabul edilen B-52 ile hemen hemen aynı yaştadır. Tekrar soru şu: Bu B-52'ler hangi durumda?
B-1B ve B-2'ye gelince, bunlar B-52'den tamamen küçüktür ve B-1B, nükleer olmayan silahlar taşımak üzere yeniden tasarlandığı için çok şartlı olarak stratejik bir bombardıman uçağı olarak kabul edilebilir.
Ve uygulamanın etkinliği hakkında konuşursak, o zaman belki de yalnızca B-2A'nın böyle bir uçağın rolünü oynayabileceği düşünülebilir. Gerisi tam olarak Xian H-6 seviyesinde olacak. PLA'nın yaklaşık 150 parçası var.
Durum pek de iç açıcı değil: ABD, Çin'i yakalamak için bölgeye yeterli sayıda savaşçı getiremeyecek. Bombacılar daha da fazlası. Stormtrooper'lar... Super Hornet'ler de bu rolü yerine getirebilir. Soru yine miktardır.
Küresel olarak ABD, Asya-Pasifik bölgesini kontrol etmek için yeterli uçak sağlayamıyor. Japonya, Güney Kore ve Avustralya gibi müttefikleri kendinize çekseniz bile uzun mesafeler her şeyi mahvedecektir.
Yani 4 bin Amerikan uçağı çok büyük bir rakam ama bunların çok küçük bir kısmı 2 bin (Çin 2022 Askeri Güç Raporuna göre) Çinliye karşı kullanılabilecek.
Amerika'nın az sayıda uçağı var mı?
Görünüşe göre evet. Yeterli gemi yok, yeterli uçak yok, tüm dünyayı kontrol altında tutacak kadar her şey yok, zaman zaman birileri cesaretlenip dünya hegemonu ve müttefikleriyle rekabet etmeye çalışıyor. Amerikan bombardıman havacılığına lider konumunu geri getirebilecek B-21'i kanatlara yerleştirmeye yönelik hararetli çabalar ve yeni uçak üretimine yönelik çok yoğun çalışmalar bu nedenle.
Son yedi yıldır Amerikalılar yeni uçakların montajı konusunda gerçekten iyi çalışıyorlar. Yılda ortalama 70 ila 80 savaşçı güçlüdür. Savaş uçaklarının yanı sıra tankerlerden elektronik harp uçaklarına kadar çeşitli amaçlara yönelik uçaklar da üretiliyor. ABD'nin yılda ortalama 130 uçak ürettiğine inanılıyor.
Ama Çin'de de boş durmuyorlar ve uçak da üretiyorlar! Sayılar biraz daha küçük; yılda yaklaşık 100 uçak, bunların 60-70'i savaş uçağı. Ve Batı, ÇHC'nin askeri bütçesinin 2030 yılına kadar ikiye katlanmasını bekliyor. Bu ne anlama gelir? Gerçek şu ki, 2030'dan sonra Çin, yeni savaş uçakları inşa etme konusunda ABD'yi kolaylıkla geçebilir. Beşinci nesil dahil.
Ancak eski uçakların hizmet dışı bırakılması gibi bir anı da unutmamalıyız. Bu konuda ÇHC hakkında kesinlikle hiçbir şey bilinmiyor, ancak ABD'de hizmetten çıkarma işlemi adil bir hızda ilerliyor. Bu yıl 310'si A-42 saldırı uçağı, 10'si F-57C/D Eagle uçağı olmak üzere 15 uçağın (ve 2028'e kadar bu markadan 260 uçağın emekliye ayrılması gerekiyor), hatta F-22'un da Hava Kuvvetleri'nden emekliye ayrılması planlanıyor. 20 Blok 32 numarada XNUMX adet emekliye ayrılacak şekilde planlanmıştır. Genel olarak, ABD Hava Kuvvetleri filosu oldukça tatsız bir şekilde yaşlanıyor ve Amerikalıların bu konuda bir şeyler yapması gerekecek.
Bu, Çin'in ABD'den daha fazla uçağa sahip olacağı anlamına gelmiyor. Ancak ABD güçleri dünyanın dört bir yanına dağılmış durumda ve eğer Tayvan meselesinde hedeflenen güç kullanımından bahsediyorsak, o zaman Çin kesinlikle çok daha fazla uçak ve helikopteri bu yöne yoğunlaştırabilecektir.
ÇHC karar verirse
ÇHC Tayvan'a dönme zamanının geldiğine karar verirse adanın kendi anavatanına doğru yola çıkacağına şüphe yok. Zamanındaki Kırım ile hemen hemen aynı. Ayrıca saymayı da biliyorlar ve hiçbir zaman Tayvanlı olmayan Tayvanlı Çinliler, kitlesel olarak özgür, ölümsüz Tayvanlı olmaktansa Çin'e dönmeyi tercih ediyor. Son seçimler bunu çok açık bir şekilde gösterdi.
Elbette Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilgili yapılar olayların gelişmesine yönelik tüm olası senaryoları uzun zaman önce analiz etti. ABD Savunma Bakanlığı, geçen yıl Kongre'ye sunduğu yıllık raporda, ÇHC'nin Tayvan'a karşı tüm olası eylemlerini çok açık bir şekilde belirtti: yalnızca Tayvan'daki askeri tesislere değil, aynı zamanda Amerikan tesislerine ve bunların tesislerine de füze ve hava saldırıları. bölgedeki müttefikler Ayrıca adanın denizden ve havadan abluka altına alınması. PLA'nın bu aşamada temel hedefi hava üstünlüğünü kazanmaktır.
Ana amaç adanın savunma yapısının tahrip edilmesi, bilgilendirme dahil olmak üzere adanın abluka altına alınması ve vatandaşların moralinin bastırılmasıdır.
Senaryonun Libya senaryosuna çok benzediğini belirtmekte fayda var. Sadece Çin'e atfediliyor. Aslında tamamen farklı bir senaryo mümkün, olayların belirtilen gelişiminde Amerikalı uzmanlar düşüncelerini Çinlilere atfediyor gibi görünüyor, ancak gerçekte her şey tamamen farklı olabilir.
Başka bir senaryo, Çin'in Vietnam'la Paracel Adaları konusundaki çatışmasında kullandığı senaryoya benzer olabilir. Anında bir darbe ve ardından güç artışı. Bizim durumumuzda bu, komuta merkezlerine ve savunma merkezlerine füze ve bomba saldırılarının başlatılmasını, ardından havadan ve denizden amfibi bir operasyonun yanı sıra Tayvan askeri tesislerinin Çin özel kuvvet birimleri tarafından ele geçirilmesini içeriyor.
Yani bu tür gelişmelerde havacılığın rolü fazlasıyla önemli. Ve tam da havacılık açısından ÇHC, havaalanlarından gerektiği kadar uçağı kullanabileceği için yadsınamaz bir avantaja sahip olacak. Elbette bu senaryo Amerikalı uzmanlar tarafından hesaplandı.
Kuşkusuz Pekin'de de seçenekler değerlendirildi. İşlemcileri kömürleştirmeden önce. Ve sonuçlarına vardılar. Ancak her halükarda her iki ülke de hiçbir şekilde saklamadan hava kuvvetlerinin yeteneklerini artırmaya çalışıyor. Bu hem beşinci nesil avcı uçaklarının yapımı hem de yeni bombardıman uçaklarının geliştirilmesi ve inşası için geçerlidir. Ve genel olarak, teraziyi kendi lehine çevirme şansı verebilecek herhangi bir uçak.
Ve sen ve ben, Tayvan semalarında (veya ondan çok da uzak olmayan bir yerde) kimin daha güçlü olduğunu - F-35 veya J-20 - pratikte nasıl test etmeye başlayacaklarına tanık olmamız oldukça olası. Her ne kadar Tayvan Çin'e yelken açarsa herkesin F/A-18'ler tarafından çekilmesi ihtimali hala daha yüksek.
Ancak hiçbir Amerikan uçağının olmaması da oldukça muhtemel. Ancak bu, ordudan çok politikacılara bağlı.
- Roman Skomorokhov
- mavink.com, gunfriend.com. rg.ru, pinterest.com, taiwannews.com.tw, defensenews.com, dela.ru
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.