Çim biçme makinelerimiz tarafından düzenli olarak kesilir ve inekler ve koyunlar tarafından otlanır, ancak yeniden büyümeye devam eder. Dikkat çekici rejeneratif güçlerinin sırrı, kısmen yapraklarının şeklinde yatmaktadır, ancak bu şeklin nasıl ortaya çıktığı uzun süredir tartışılan bir konu olmuştur.
Tartışma, temel mahsullerimiz olan buğday, pirinç ve mısır ile ilgilidir, çünkü bunlar aynı yaprak türüne sahip çimen ailesinin üyeleridir.
Çim yaprağı oluşumunun gizemi, Cornell Üniversitesi ve California Üniversitesi, Berkley ve Edinburgh Üniversitesi ile işbirliği içinde en son hesaplamalı modelleme ve gelişimsel genetik teknikleri kullanan bir John Innes Center ekibi tarafından çözüldü.
İlgili yazarlardan biri olan Profesör Enrico Coen, Science dergisinde yer alan bulgular hakkında şunları söyledi: “Çim yaprağı bir bilmeceydi. Evrimi ve gelişimi için farklı modeller formüle edip test ederek, mevcut teorilerin muhtemelen yanlış olduğunu ve atılan bir fikrin 19’u önerdiğini gösterdik.inci yüzyıl, işarete çok daha yakın.”
Çiçekli bitkiler monokotlar ve eudicots olarak kategorize edilebilir. Çim ailesini içeren monokotlar, tabanda gövdeyi çevreleyen yapraklara ve boyunca paralel damarlara sahiptir. Brassicaları, baklagilleri ve en yaygın bahçe çalıları ve ağaçlarını içeren Eudicots, saplarla gövdeden uzakta tutulan, yaprak sapı olarak adlandırılan yapraklara sahiptir ve tipik olarak ağ benzeri damarlara sahip geniş laminalara sahiptir.
Otlarda, yaprağın tabanı, kılıf adı verilen tüp benzeri bir yapı oluşturur. Kılıf, bitkinin büyüyen ucunu yere yakın tutarken, onu çim biçme makinelerinin bıçaklarından veya otçulların kesici dişlerinden korurken boyunun artmasına izin verir.
19’dainci Yüzyılda, botanikçiler çim kılıfının eudicot yapraklarının yaprak sapına eşdeğer olduğunu öne sürdüler. Ancak bu görüşe 20. yüzyılda meydan okundu.inci Yüzyılda, bitki anatomistleri, yaprak saplarının çim yaprağına benzer paralel damarlara sahip olduğunu fark ettiklerinde ve tüm çim yaprağının (ucundaki küçük bir bölge hariç) yaprak sapından türetildiği sonucuna vardıklarında.
Hesaplamalı modelleme ve gelişim genetiğindeki son gelişmeleri kullanan ekip, çim geliştirme problemini yeniden gözden geçirdi. Ot yapraklarının nasıl büyüdüğüne dair farklı hipotezler modellediler ve her bir modelin tahminlerini deneysel sonuçlara karşı test ettiler. Şaşırtıcı bir şekilde, modelin 19’a dayandığını buldular.inci Yüzyılın kılıf-petiole denkliği fikri, mevcut görüşten çok daha güçlü bir şekilde desteklendi.
Bu, atılan bir teorinin – böceklerin ‘göbeklerinin’ bizim gibi omurgalıların sırtına tekabül ettiği – yeni gelişimsel genetik araştırmaların ışığında doğrulandığı hayvan gelişimindeki bulguları yansıtıyor.
Çim çalışması, ortak bir gen aktiviteleri modeline dayanan büyüme kurallarının basit modülasyonlarının, bahçelerimizin ve yemek masalarımızın çok daha fakir olacağı, farklı yaprak şekillerinde dikkate değer bir çeşitlilik oluşturabileceğini göstermektedir.
Referans: “Çim yaprağının primordium uzantısı ve yaprak sapı-lamina yeniden şekillenmesi ile evrimi” 9 Aralık 2021, Bilim.
DOI: 10.1126/science.abf9407
#Bilim #adamları #Çim #Yaprağı #Bilmecesini #Çözdü