Uzmanlaşma, dar bir ilgi alanında derin bir şekilde yetkin olma sürecidir. Hepimiz aşağı yukarı genelleştirilmiş bir eğitimle başlıyoruz. Matematik, dil, sanat, bilim öğreniyoruz… Genel bilgimiz göreceli olarak geniş ama aynı zamanda görece sığ. Sonunda, bir ilgi alanı seçeriz ve o alanda bir iş buluruz veya o alanda çalışırız.
Çalışmak veya bir iş bulmak için bir alan seçtikten sonra, alanlarının veya pozisyonlarının gerektirdiği belirli becerileri öğreneceksiniz. Belirli bir alanda ne kadar çok çalışırsanız veya belirli bir sektörde ne kadar uzun süre çalışırsanız, becerileriniz gittikçe daha rafine hale gelir. Zamanla bu alanda uzmanlaşırsınız.
Uzmanlıktan bahsederken çoğu insan medyada gördükleri uzmanları düşünür: siyasi yorumcular, ekonomi analistleri, büyük şirketlerin CEO'ları… Ama gerçek şu ki, herkes her konuda uzman olabilir.
Konfeksiyon üreten bir fabrikada çalışan bir kadın dikiş konusunda uzman olabilir, mısır üreten bir çiftlikte çalışan bir adam ise ağır makine kullanma konusunda uzman olabilir. Uzmanlık, uzmanlaşmanın, belirli bir alanda okumak veya çalışmak için yıllarca yatırım yapmanın sadece sonucudur.
Uzmanlaşmanın tersi olarak genelleme, bir dizi farklı alanda çeşitli becerilerde yetkin hale gelme sürecini ifade eder.
Genelciler genellikle belirli bir alanda uzmanlar kadar yetkin kabul edilmezler. Uzmanlara kıyasla bilgileri biraz yüzeysel ve becerileri eksik olarak görülüyor.
İş bölümü fikri Adam Smith tarafından ünlü kitabı An Inquiry into the Nature and Why of the Wealth of Nations'da popülerleştirildi ve daha sonra Karl Marx tarafından The Capital'de sorunsallaştırıldı . Ancak işbölümünün tarihi, Batı felsefi fikirlerinin çoğu gibi, eski Yunanistan'a kadar uzanabilir. Platon'un Cumhuriyeti bile, kendi başına bir güç bölümünün temeli olan bir iş bölümü üzerine inşa edilmiştir.
Ona göre, emeği uzman insanlar tarafından gerçekleştirilen küçük görevlere bölmek, verimli bir şekilde yönetilen bir toplumla sonuçlanır. Belirli bir göreve (ekin yetiştirme ve hasat etme, mücadele veya yönetme) uygun görülen kişilere bu belirli görevler için eğitim verilecektir. Platon, hiç kimsenin bu düzenlemeden özellikle mutsuz olmadığından emin olmak için en az politik güce sahip kişilerin en çok paraya sahip olmasını sağlar.
Bu bugün bize karşı sezgisel görünebilir, ancak eski Yunan toplumu bizim toplumumuzdan oldukça farklıydı. Onlar için kamusal hayata katılım (siyasi faaliyet) bir onur ve görev olarak görülüyordu ve para kazanmak neredeyse utanç verici bir şey olarak görülüyordu.
Servete bu yaklaşım zamanla değişti ve Sanayi Devrimi'nin gelişiyle birlikte servet birikimi ana ilgi alanı haline geldi.
Toplumumuzun amacı ne olursa olsun, emeği bölmenin sağlam bir yaklaşım olduğu açıktır. Hiç kimse her konuda bilgili veya yetenekli olamaz ve daha fazla işbölümü, yani uzmanlaşma ile çok özel sorunların uzman kişiler tarafından yürütülen özel çözümlerle ele alınması sağlanır.
Uzmanlaşmanın neden olumlu bir sonuç olduğunu açıklamanın en kolay yolu tıbba bakmaktır. Tıp doktorları hastalıklar (örn. Onkologlar), organ (örn. Kardiyologlar) veya kullandıkları teknikler (örn. Beyin cerrahları çalışır, ancak nörologlar bunu yapmaz) konusunda uzmanlaşabilirler. Ve bir tıp doktoru ne kadar uzmanlaşırsa, onlara iyi bakma olasılığımız o kadar artar.
Tıbbın dışına baktığımızda da durum farklı değil: iOS için bir uygulama oluşturmak istiyorsanız, bunun için en mantıklı yol (eğer bir uygulama geliştiricisi değilseniz) iOS uygulamaları oluşturmada uzmanlaşmış birini bulmaktır. ; veya bozulan bir Tesla'ya sahipseniz, muhtemelen onu genel bir araba tamircisine götürmeyeceksiniz.
Denklemin diğer tarafında uzmanlaşmanın faydaları uzmanlar için de açıktır. Bunlardan en bariz olanı, belirli bir alanda uzmanlaşan kişilerin genellikle o alanı veya konuyu seçmeleridir çünkü bu onlara neşe ve tatmin getirir.
Bir başka yararı da, uzmanların hizmetleri için neredeyse her zaman daha fazla ücret alabilmesidir ve ne kadar nadir olurlarsa o kadar iyidir. Uzmanların nadir olması, zaman zaman yeri doldurulamayacakları anlamına gelir ve bu da iş istikrarını sağlar.
Tüm bunlar kulağa açık geliyor ve neden bu kadar çok insan uzmanlaşmanın değerli bir hedef olduğuna inanıyor. Ama soruna başka bir açıdan bakalım.
17. yüzyıla dönüp baktığımızda, bir disiplin olarak bilimin oluşmaya başladığı ve Sanayi Devrimi'nin ekonomik ve toplumsal değişiklikleri beraberinde getirdiği zamanlara baktığımızda, o dönemdeki çoğu düşünürün aslında düşünür olduğunu fark edebiliriz.
Isaac Newton sadece bir fizikçi değildi, o bir filozof, simyacı, matematikçi, astronom ve ilahiyatçıydı. Bilimsel yöntemin babası Francis Bacon felsefe, hukuk, din ve politika ile uğraştı. David Hume, John Locke, Descartes, Beccaria… Batı tarihindeki en etkili insanlar uzman değildi.
Bugünkü bilgimizle aramızdaki farklılıklar ve onlar ve o zaman ne bilebilirler konusunda yapılacak bir tartışma var. Teknolojinin gelişiminde çok büyük adımlar attık. Bilim yapma şeklimiz (metodolojimiz) değişti. Çevremizdeki dünya hakkında daha fazla şey öğrendikçe bilimsel alanların kapsamı bile değişiyor.
Çözülmesi gereken daha çok ve daha spesifik problemler var ve hiç kimsenin birkaç alanı incelemek veya birkaç farklı endüstride çalışmak için zamanı yok. Hikaye en azından böyle devam ediyor: iyi para ödemedikleri için sanat veya beşeri bilimlerle zamanınızı boşa harcamak istemiyorsunuz, karlı olacak dar bir uzmanlık seçmek istiyorsunuz.
Bu elbette makul bir duruş. Kimse kira veya yiyecek alabilmek konusunda endişelenmek istemez, bu nedenle, sadece doğru yolu seçerseniz veya doğru alanda uzmanlaşırsanız güvende olacağınıza inanmaya başlamak kolaydır. İşiniz istikrarlı ve güvenli olacak. Düzenli bir geliriniz olacak. Her şey dünya ile iyi olacak.
Ne yazık ki (ya da belki, neyse ki), böyle yürümüyor.
İş istikrarı yok ve güvenlik yok. Uzman olmanın sizi haftada 60 saat masa beklemekten kurtaracağı fikrini satın alarak (muhtemelen zaten bildiğiniz gibi, tüm sanat ve beşeri bilimler branşlarının sonu budur), kendinize sorumluluktan kurtulma izni verirsiniz.
Uzmanlığınızı bitirdikten sonra iyi maaşlı, istikrarlı bir iş bulamazsanız, hata size ait olamaz. Piyasada olmalı. Bir tesadüfün kurbanı oluyorsunuz ve mağduriyete hoş geldiniz. Kendi durumunuzu iyileştirmek için çalışmak zorunda olmanızın baskısını alır.
Yani kontrolleri dışındaki olaylar sonucunda yıkım yaşayan hiç kimse yok demek değil, ama çok az ve çok uzak. Birçok insan hayatının, işinin, öğreniminin kontrolünü ele alabilir ve farklı bir yol seçebilir, ancak çok azı bunu yapabilir.
Çoğu insan hala uzmanlaşmanın iyi ve güvenli olduğuna inanıyor. Ve sizin için işe yaramıyorsa, muhtemelen doğru yapmıyorsunuzdur. Sadece nişan almalı ve daha fazla uzmanlaşmalısınız.
Daha fazla ve daha fazla uzmanlaşmanın sorunu, uzun yıllar yatırım yaptığınız işinizin modası geçmiş olabileceğidir. Bir kişi yerine o işi yapacak bir makine veya bir algoritma kullanılabilir hale gelebilir. O zaman ne yapardın?
İşlerinden memnun olmayan veya alanlarına ilgisini kaybeden çok az insan bildiklerinin dışına bakmaya çalışıyor. Yıllarca yaptığınız şeyi yapmaya devam etmek rahatlatıcı, çünkü bunu nasıl yapacağınızı biliyorsunuz ve daha önce hiç yapmadığınız bir şeyi yapmaktan gerçekten zevk alma ihtimalinize karşı korkutucu.
Çalışmaktan zevk almak, ne konsept!
Uzmanlaşmaya odaklandığımızda, belirli bir yaşam türünün arzu edilir olduğu bir toplum yaratırız. Ve bu tür zorunlu olarak doğrusaldır.
İyi yaşam genel bilgiyle başlar, sonra bir alan seçersiniz, o alanda daha iyi ve daha iyi hale gelirsiniz, sonunda bir uzman olur ve hayali yaşarsınız.
Ancak insan hayatı doğrusal değildir ve ilgi alanlarımız asla tek boyutlu değildir. Çocuklar olarak resim yapmayı, dans etmeyi, video oyunları oynamayı, uydurmayı, anlatmayı veya oynamayı severiz… Dünyada yeniyiz ve her şey ilgimizi çekebilir. Yaşlandıkça, o kıvılcımı daha çok kaybediyoruz ve bu doğrusal anlatıya uyuyoruz.
Bununla birlikte, genellikle son derece başarılı olduğu düşünülen insanlara bakarsanız, nadiren uzmandırlar. Genellikle, bir sorunun farkında olan ve bir çözüm oluşturmak için bilgi sahibi oldukları her alanı arayan kişilerdir.
Bu nedenle, çözülmesi gereken daha özel problemler olduğu doğru olsa da, çözümler en beklemediğimiz yerden gelebilir.
James Gleick Kaos: Yeni Bir Bilim Yapmak adlı kitabında kaos teorisinin gelişimini anlatıyor. Bu gelişmeyle ilgili ilginç olan şey, keşiflerin onlarca yıldır, farklı alanlarda gerçekleşiyor olması ve bu keşifleri yapan bilim adamlarının, Thomas Kuhn'un "normal bilim" dediği şeye karşı çıktıkları için akranları tarafından alay edilmesi.
"Normal bilim", egemen bilimsel paradigmanın parametreleri içinde yer alan düzenli bilimsel çalışmayı tanımlayan bir kavramdır. Aklımıza gelen tüm büyük keşifler (evrim teorisi, yerçekimi, görelilik…) egemen bilimsel paradigmaya aykırı, herkesin doğru olduğuna inandığı şeye ters gitti.
Kaos teorisi bu açıdan farklı değildir. Farklı olan, ilk olarak meteorolojide fark edilen belirgin düzensiz modellerin nüfus biyolojisi, ekonomi, fizik, tıp ve fizyolojide de gözlemlenebilmesidir. Ve çözüm matematikten geldi.
Kaos teorisi genellemenin bir sonucudur. Çevremizdeki dünyayı anlamak tek bir alandan gelemez, geniş bir yaklaşıma ihtiyacımız var.
Bu bilim dışında da farklı değil. Tek boyutlu gibi görünen bir sorununuz olabilir ve bir çözüm düşünebilirsiniz. Ancak, sorununuzu gördüğünüzden farklı bir geçmişe sahip bir kişi, tamamen farklı bir çözüm bulabilir. Hatta kaçırdığınız kalıpları bile görebilirler.
Ayrıntılara çok fazla odaklandığımızda, büyük resmi gözden kaçırabiliriz. Muhtemelen yönetici olmaya çabalayan kişilerin farklı iş pozisyonlarında çalışmaya teşvik edilmesinin nedeni budur (sektörlerde değil). Bugün bulduğumuz çoğu problem tek boyutlu değildir ve belirli bir alandan bir çözüm alıp farklı bir alana uygulamak son derece faydalı olabilir.
Daha önce de belirtildiği gibi, uzmanlaşma faydalı olabilir ve potansiyel işverenlerinize başvurduğunuz işi nasıl yapacağınızı bilmenizi sağlar. Aynı zamanda (potansiyel olarak) üretkenliği artırır, bu da daha iyi bir kar marjı anlamına gelir. Öte yandan, işiniz ne kadar uzmanlaşırsa, zevk alma olasılığınız o kadar az olur.
Adam Smith, bir iğne fabrikasındaki işbölümünü ünlü bir şekilde tanımladı ve bu, iğne üretimi için 18 adım olduğunu gösterdi. Her bir kişinin yalnızca bir adım atması, 10 kişiyi istihdam eden fabrikanın sadece birkaç yüz değil, onbinlerce iğne üretmesini sağladı; bu, her bir adam 18 adımı kendi başına yapsa ne kadar üreteceklerdi.
Şirketin bakış açısından, emeği bölmek en mantıklı olanıdır, ancak aynı şeyi her gün, yıllar ve on yıllar boyunca her gün yaptığınızı hayal edin. Bazı insanlar bundan memnun olabilir; çoğu olmayacak.
Bugün, bu sıkıcı, tekrarlayan işlerin çoğunu otomatik hale getirdik, böylece yıllarca tekrar tekrar tek adımda iğne üretimi yapma konusunda endişelenmenize gerek kalmaz. Şimdi bunu yapacak makinelerimiz var ve bu da daha çok insanın yaratıcı problem çözme ile meşgul olmasına izin vermeli.
İşimizi yapmak için haftada 35 ila 50 saat harcıyoruz. İşin içinde ve dışında sorumluluk alıp çıkarlarımızı gözeterek, daha ne kadar fazlasını başarabileceğimize şaşırabiliriz.
Steve Jobs üniversiteyi bırakmamış ve bir kaligrafi dersine girmeye karar vermemiş olsaydı, dijital tipografi asla bugün olduğu gibi görünmeyebilirdi.
Bu nedenle, işinizden memnun değilseniz, alanınıza olan ilginizi kaybettiyseniz, nişan almak yerine bir adım geri çekmeyi deneyin ve büyük resme bakın. Belki belirli bir konuda uzmanlaşmak yerine, bir alanın genelcisi olabilirsiniz. Belirli bir konu hakkında derinlemesine bilgi sahibi olmaya odaklanmak, genel olarak sektörünüzden habersiz olmanızı gerektirmez.
Alanınızla ilgisi olmayan bir şey üzerinde çalışmayı da deneyebilirsiniz. Ne de olsa Albert Einstein, bir patent ofisinde çalışırken görelilik teorisini geliştirdi .
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Yeni Yıl kararlarını ürkütücü ve bunaltıcı buluyorum. En iyi niyetlerle yola çıkarsınız, ancak onlara ayak uydurmakta sefil bir şekilde başarısız olursunuz; Ben sadece kendim için konuşabilirim.
"İçerik kraldır" şeklindeki yanlış inanç nedeniyle - bu Reed Hastings iseniz, anlamsız gereçler üretiyorsanız o kadar da değil - artık gerçekleşen hemen hemen her şeyin ilişkili bir "düşünce parçası" veya "sıcak çekim" ile ilişkilendirilmesi gerekir. Bununla. U.
Kariyerime teknoloji alanında başladığımda, birkaç temel kural belirledim: Zamanla, bu kuralların yeterince ileri gitmediği benim için netleşti. Tüm çaba, iyi niyetle yapılmış olsa da, ölümcül derecede kusurludur.
Bir sonraki büyük kariyer hamleniz için sinsi sinsi sinsi veya sadece bir müşteri elde etmek istiyor olun, ilk izlenimler önemlidir. Social Psychological And Personality Science dergisinde yayınlanan araştırma, insanların görünüşlerini gördükten sadece 33 mikrosaniye sonra birinin ilk izlenimini oluşturduğunu buldu.
Artık tatiller sona erdi ve biz eyaletlerdeki insanlar DC'den sürekli çıkan saçma tufana geri dönebiliriz.