Uzayın kendisinin eğrilebileceği genel görelilik teorisi, evrenin üç biçimden birini almasına izin verir : bir kağıt yaprağı gibi düz, bir küre gibi kapalı veya bir eyer gibi açık. Bu astronomik geometri önemsiz bir mesele değil - kozmosun kaderi buna bağlı.
Princeton Üniversitesi'nden kozmolog David Spergel'in dediği gibi, "Evrenin şekli bize onun geçmişi ve geleceği hakkında bilgi verir." Evrenin sonsuza kadar genişleyip genişlemeyeceği veya sonunda çöküp çökmeyeceği ve sonlu mu yoksa sonsuz mu olduğu - hepsi kendi evrenine bağlanan sorulardır. şekil.
Bu kadar büyük sorularla ilgili bir mesele için bileşenleri oldukça basit. Evrenin nihai yapısı sadece iki faktöre bağlıdır: yoğunluğu ve genişleme hızı.
Evrenin kabaca yüzde 68'i karanlık enerji ve yüzde 27'si karanlık maddedir. Geri kalan, gezegenleri, yıldızları ve diğer cisimleri açıklayan normal maddedir. Evrenin yoğunluğu, bu maddenin ne kadarının belirli bir uzay hacmine sıkıştırıldığını ifade eder.
Evrenin yoğunluğu, kütleçekiminin genişleme kuvvetini yenmesine yetecek kadar büyükse, o zaman evren bir top şeklinde kıvrılacaktır. Bu, bir küreye benzeyen pozitif eğriliğe sahip kapalı model olarak bilinir. Bu evrenin akıllara durgunluk veren bir özelliği, sonlu olması, ancak sınırlarının olmamasıdır. Galaksiler arası bir Ferdinand Magellan, bir duvara çarpmadan veya bir kenardan düşmeden uzayı sonsuza kadar katederek çevresini dolaşabilir.
Öte yandan, evrenin yoğunluğu düşükse ve genişlemeyi durduramıyorsa, uzay ters yönde bükülecektir. Bu, bir eyere benzeyen negatif eğriliğe sahip açık bir evren oluşturacaktır.
Bilim adamlarının en makul olduğunu söylediği evren için bir Goldilocks senaryosu da var. Çoğu kozmolojik kanıt, evrenin yoğunluğunun tam olarak doğru olduğuna - 1,3 yarda küp başına yaklaşık altı protona eşdeğer - ve pozitif veya negatif bükülmeden her yönde genişlediğine işaret ediyor. Başka bir deyişle evren düzdür. (Belki bu, gezegenimizin yuvarlaklığından hayal kırıklığına uğrayanlar için bir teselli olacaktır.)