Sarı Denizde Dövüş 28 Temmuz 1904 g 5'in bir Parçası. Son hazırlıklar
Böylece, Temmuz 1904’un sonunda, bir liman arthur filosunun kırılması ihtiyacı tamamen ortaya çıktı. Mesele, 25’in Temmuz’da Sevastopol’a geri dönmediği, Haziran’da 10’in başarısız bir şekilde serbest bırakılması sırasında bir mayına çarptığı ve 26’in Temmuz’da vali’den, bir imparator olduğuna dair bir imparator olduğuna dair bir kanıt almadığı değildi. görmezden gelmek imkansızdı. Ancak filo için en tehlikeli şey oldu: 25 Temmuz ayında Japon kuşatma topçuları (şimdiye kadar yalnızca 120 mm toplar) limanı ve iç baskındaki gemileri bombalamaya başladı. Japonlar nerede ateş ettiklerini göremediler, bu yüzden "kareli" olarak dövüldüler, ancak bu bile son derece tehlikeli olduğu ortaya çıktı: ilk gün "Tsarevich" iki vuruş aldı. Bir mermi zırh kemerine çarptı ve elbette herhangi bir zarara neden olmadı, ancak ikincisi doğrudan amiral odasına indi - garip bir şekilde, tam o anda bir tane bile yoktu, içinde iki amiral vardı: VK kendisi Vitgeft ve liman başkanı Arthur I.K. Grigorovich. Telefon operatörü ağır yaralandı ve geçici olarak. Pacific Squadron Komutanı ve Kıdemli Bayrak Görevlisi sırasıyla omuz ve kolda parçalı yaralar aldı. Aynı gün, savaş gemileri karşı akü ateşlemeye başladı ve Temmuz ayında 26 ve 27 Temmuzlarına devam etti, ancak Japonları bastıramadı. Bu, Japon bataryasının pozisyonunun görüş alanı dışında kalmasıyla önlendi. Donanma topçu mermileri döşenerek, bulunduğu yeri bilmesi bile son derece zordu ama Japonlar dışarı çıkmamaya çalıştı.
Ertesi gün, Temmuz 26, V.K. Witgeft, bayrak gemileri ve gemi komutanları ile bir toplantı yaptı ve filo çıkışını 27 Temmuz'a atadı, ancak daha sonra savaş gemisi Sevastopol'un bulunamaması nedeniyle sabah 28'i ertelemek zorunda kaldı. İkincisi, onarımdan önce, mühimmat malzemeleri ve kömür boşaltıldı, ancak şimdi savaş gemisi, ihtiyaç duyduğu her şeyi aceleyle aldığı güneydoğu havzasına çekildi.
Çıkış için filo hazırlığı sadece Temmuz 26'ta başladı ve yapılacak çok iş vardı. Gemiler, kömür stoklarını, hükümleri ve mermileri doldurmalı ve ek olarak, savaş gemilerinin bir kısmı personele koydukları topçu miktarına sahip değildi - karaya çıkarıldılar. Kalibrede küçük kalibreli topçuların 75 mm ve altından (sırasıyla deniz savaşında çok az olduğu duygusu ve onun yokluğundaki zararı da dahil olmak üzere) varlığı dikkate alınmadan, Temmuz ayında 26'ten itibaren filonun savaş gemilerinde yeterli olmadığını belirtmiştik. Retvizane, üç "Peresvet" ve sekiz "Zafer".
Burada önemli bir noktaya dikkat edilmelidir: Herhangi bir yükleme, gemilerin mürettebatı için çok yorucu ve en iyi çözüm olmadığında doğrudan savaşa girecek. Bununla birlikte, bazı durumlarda haklı görülebilir. Örneğin, 10 Haziran'dan çıktığında, filo, Port Arthur'daki Japon casuslarının bir sonraki yaklaşımı rapor etmesini önlemek için olabildiğince geç ve çıkış saatine yaklaşarak çıkış zamanını gizli tutmaya çalışabilir. Büyük olasılıkla, hiçbir şey olmazdı, ama (Port Arthur'daki Rus subaylarının bildiklerine dayanarak) hala denemeye değerdi. Eh, 10 Temmuz’un piyasaya sürülmesinden sonra, filo fark edilmeden Arthur’un dışına çıkmanın imkansız olduğu konusunda güvence verdi (ve oldukça haklı), böylece çok acil suçlamalar anlamlarını yitirdi.
Ancak, Temmuz 25'ten beri, gemiler ateş altındaydı ve küçük, 120 mm kalibreli küçüklerin büyük savaş gemilerine zarar vermeyeceğini düşünmemeliydi. Temmuz 27'ta Japonlar, Retvizan filosundaki savaş gemisinin park alanına ateş etmeye başladıklarında, içine ilk giren kabuk, zırh kemerinin altına inerek, 2,1 meydanında bir su altı deliği açtı. hemen 400 ton su alan m. Tabii ki, bu büyük savaş gemisinin ölümünü tehdit etmedi, ancak sorun son derece başarısız olan temas noktasıydı - yayda ilerlerken hareket eden geminin iç perdeleri üzerinde önemli bir baskı yarattı. Yüksek hızlarda, perdeler dayanamaz ve sele kontrol edilemez hale gelir, bunun sonucunda ortaya çıkan tüm sonuçlara (bu durumda “akan” kelimesine rağmen) daha uygun olur. VK Savaş gemisine böyle bir zarar geldiğini öğrenmiş olan Witgeft, Retvisan'a gitmeden önceki gece perdeleri güçlendirememeleri halinde, savaş gemisinin Port Arthur'da kalmasını ve V.K. Witgeft, altı savaş gemisinden sadece beş tanesine atılım yapacak. Bölmeleri güçlendirmek mümkün ise, Retvisan komutanı V.K. Geminin mümkün olan azami hızına şahit olun: Wilhelm Karlovich, filonun hızını Retvisan'ın yeteneğine göre koruyacaktı. Ve ayrıca, daha sonra göreceğimiz gibi, geçici olarak. Pasifik'in filosunun komutanı, bir atılım yapacak, arkasında gerçekte köprüleri yakmaya çalıştı, ne kendisinin ne de alt boşluklarının Port Arthur'a dönmesini sağladı. "Retvizan" - V.K'dan doğrudan izin alan filodaki tüm gemilerden sadece biri. İhtiyaç duyulursa, Arthur’a dönmek için Witgefta.
Bu nedenle, Temmuz 25'ten bu yana, Japon bataryalarının ateş altında her ekstra gün haksız yere ağır kayıp riski oluşturuyordu, bu nedenle filo bir an önce daha iyi bir atılım yapmak zorunda kaldı. Ne yazık ki, V.K. Witgeft, gemilerini çıkış için sürekli hazır durumda tutmanın gerekli olmadığını düşünüyordu. Bu yüzden hiçbir şey altı inçlik silahların savaş gemilerinde ilerlemesini engellemedi, çünkü kaleyi silahsızlandırmak gerekli değildi. Kıyı bombardımanından sonra dönen zırhlı kruvazör "Bayan", 14 July mayına çarptı ve harekete geçmeye uygun değildi. İlginç bir şekilde, sonunda, silahları filo savaş gemilerine transfer edildi, ancak bu daha önce de yapılabilirdi. Eğer V.K. Whitgeft, Port Arthur'un gemilerini çıkış için hazır tutmanın gerekli olduğunu tespit etti, kömür rezervlerini (günlük olarak bile olsa demirlemiş olsa bile) düzenli olarak yenilemek mümkündü ve bu durumda çıkış için hazırlık yapmak çok daha az zaman ve çaba harcayacaktı. Bu yapılmadı ve sonuç olarak, çıkıştan hemen önce bir acil durum düzenlememiz gerekti.
Filo savaş gemisi "Peresvet" çıkmaya hazırlanıyor
Ancak, Temmuz 28’in yayımlanmasının arifesinde Wilhelm Karlovich’in çok daha ciddi hatalar yaptığını belirtmek gerekir. Temmuz 27 sabahında, Japonları Tahe Körfezi'nde bombardıman etmek için bir demiryolları gönderdi: bu kesinlikle doğru olanıydı, ancak Novik kruvazörü gemi ve yok edicilerle takip etmedi: çok fazla değildi, ama kruvazör kömürü yaktı, ve sadece akşamları 16.00'e yapılan baskınlara geri döndüğünde, gece geç saatlere kadar yükleme işi yapmak zorunda kaldı. Mürettebatın tüm çabalarına rağmen, kömürü doldurmadım, tam tedarikin 500'i yerine sadece 420 ton aldım. Böyle acil bir işten sonra mürettebatın yorgunluğu başlı başına nahoş bir durumdur, ancak A. Yu'nun sözlerini hatırlayalım. Emelina (“Novik Cruiser II Sıralaması”):
Novik'in yüklemeyi başaramadığı 80 tonları, 2 günündeki ekonomik ilerlemeden daha fazla. Bu 80 ton kruvazör, belki de kruvazör için ölümcül olan kömür yüklemek için Aniva Körfezi'ne bir giriş yapılmasının gereksiz olduğu ortaya çıktı ve Novik Vladivostok'a ulaşabilirdi. Bu 80 tonunu harcadıktan sonra Novik daha önce Korsakov mevkiine geldi ve Japon kruvazörünün ortaya çıkmasından önce bırakmayı başardı. Tabii ki, kahvenin kalınlığında “ne olursa olsun” nın nankör bir görev olduğunu tahmin etmekle birlikte, kruvazörü henüz başlamadan hemen önce bir savaş misyonuna göndermek hala herhangi bir açıdan doğru karar değildi.
Port Arthur'da X-NUMX dereceli Novik zırhlı kruvazör
İkinci hata, ne yazık ki, daha da tatsızdı. Bildiğiniz gibi, Port Arthur ve Vladivostok arasında doğrudan bir bağlantı yoktu, bu yüzden Port Arthur filosu ve Vladivostok kruvazör ekibi arasındaki etkileşim ve koordinasyon çok zordu. Komutan filo Pasifik N.I. Skrydlov vali Alekseev'e bu zorluklar hakkında bilgi verdi ve V.K. Witgeft'e, filonun atılımdan çıktığı gün hakkında önceden bilgi vermesi kesinlikle tavsiye edilir, böylece K. kruvazörü. Jesse onu destekleyebilir ve Kamimura’nın zırhlı ekibini yönlendirebilirdi. VK Ancak Witgeft, valinin bu düzenini yerine getirmenin gerekli olduğunu düşünmedi, bu yüzden muhrip Resolute sadece 28 Temmuz akşamı bir mesajla ayrıldı, yani. bir atılım günü.
Tüm bunlar, Vladivostok'ta filonun 29 Temmuz ayının sadece ikinci yarısında ayrılmayı öğrendiği ve gemilerin Port Arthur'dan kaçmasına yardımcı olmak için ellerinden gelenin en iyisini yapmasına rağmen, Vladivostok kruvazörlerinin çıkarılmasıyla geciktiğini gösterdi. filoya yardım edemedi. Elbette, hangi kararların alınabileceğini ve neye yol açtığını bilemeyiz, Amiral Yardımcısı N.I. Skrydlov VK çıkışı Zamanında şahitlik et. Ancak, Zırhlı Kruvazör Rurik’in öldürüldüğü 1 Ağustos 1904’te yapılan Kore Boğazı’ndaki savaşın ve Rusya ve Thunderbolt’ın ciddi bir şekilde zarar gördüğü kesin olarak biliyoruz, Arthur filosunun atılmasına katkıda bulunmadı.
Yaklaşan savaşın planına gelince, şöyle sonuçlandı: Komutanlar filonun eylemlerini tartışma ve Japon filosu ile savaş için taktikleri çözme isteğini dile getirdiler ama V.K. Wiegeft yanıtladı.
Bu, VK’nın eksikliğinin kanıtı mıydı? Yaklaşan savaş için herhangi bir plana şahitlik ettin mi? Çözmeye çalışalım. Herhangi bir plan sadece düşmanın varlığını değil, aynı zamanda düşmanın savaşının taktiklerini ve kendi kuvvetlerine göre konumunu da göz önünde bulundurmalıdır. Ama bunların hepsini deniz savaşı için öngörmek mümkün mü? Bazı durumlarda, elbette, ancak gelecek savaş açıkça bunlardan biri değildi. Vladivostok'a kaçan filo, ne zaman United Filosunun ana güçleri tarafından yakalanacak? Düşman Rus filosu ile Vladivostok arasında mı olacak, yoksa Rus gemileri yetişmek zorunda kalacak mı? VK buluşacak mı? Witgefta, Kheyhatiro Togo'nun tek 1 savaş birimi mi, yoksa 2 filosunun olması beklenmeli mi - zırhlı kruvazör H. Kamimura? Japon komutanı hangi taktikleri seçecek? Zırhlı kruvazörleri savaş gemileriyle tek bir sisteme mi koyacak, yoksa bağımsız hareket etme hakkı vererek onları ayrı bir görevden mi atacak? Togo Rusları manevra yapmakta ve “T üzerinden asa” koymaya çalışacak mı, yoksa sadece paralel kurslara uzanmayı ve komutanlarının eğitimine dayanarak klasik bir doğrusal savaş açmayı mı tercih edecek? Ve hangi mesafelerde savaşmayı tercih ederdi?
VK Witgeft, savaş gemileri ve kruvazörleri hakkında yanılsamalar yaratmadı, savaş eğitimindeki bu kadar uzun bir aradan sonra filoların rafa edilmediğini ve karmaşık manevralara hazır olmadığını, ancak Japon filosunun hazır olduğunu çok iyi biliyordu. Ayrıca Japon gemilerinin daha hızlı olduğunu da anladı, bu da diğer tüm şeylerin eşit olduğu, arkalarındaki savaş taktikleri seçiminin devam edeceği anlamına geliyordu. Fakat Japon komutanı VK tarafından ne tür taktikler seçilecek? Witgeft bilmiyordu, çünkü tek yapması gereken şartlara göre davranmak ve kendisini Japon manevralarına uymaktı. Açıkçası, herhangi bir zamandaki en iyi amiraller böyle bir savaş için bir plan yapamazlardı. VK'nın yapabileceği her şey Witgeft genel talimatlar vermektir, yani. Komutanlara, filonun savaşta izleyeceği hedefleri açıklayın ve bu hedeflere ulaşmak için görevlilerin görev komutanlarını belirleyin. Ama ... bu tam olarak Wilhelm Karlovich'in yaptığı, S.О. Makarov!
Burada mesele şudur: Mart ayında 21 No'lu 4 siparişi ile, 1904 Bay Stepan Osipovich, "Yürüyüş ve Dövüş Talimatları" adlı çok ilginç bir belgeyi onayladı. Bu talimat, 54 yan tümcesini ve çok sayıda diyagramı içeriyordu ve bu nedenle bu makalede tam olarak alıntı yapılamıyor, bu nedenle kendimizi kısa bir yeniden anlatmayla sınırlandırıyoruz.
SO Makarov, ana güçlerini (savaş gemileri) uyandırma sütununda tutarak savaşmayı kabul etti. Savaştan önce, kruvazörlerin ana güçlerden her yöne keşif yapması gerekiyordu, ancak düşmanın keşfedilmesinden sonra, savaş gemilerinin arkasındaki uyan sütununda toplanmaları istendi. İki müfrezeye bölünmüş olan yıkıcıların, şu an için savaş gemilerinin arkasına “gizlenmeleri” gerekiyordu, aralarında kendileriyle düşman arasında. Savaş gemileri S.O. tarafından kontrol edildi. Makarov, ancak “Talimatı” gemi komutanları için çözümler seçme konusunda oldukça büyük bir serbestlik üstlendi. Dolayısıyla, örneğin, amiral "aniden her şey dönüyor" sinyali verirse:
Şema №4 to "Kampanya ve savaş için talimatlar" S.О. Makarova
S.O. talimatları Makarov'un savaş gemileri tarafından belirli koşullar altında çizgiyi terk etmelerine izin verildi: örneğin, destroyerlerin saldırganları tarafından saldırıya uğramışlarsa, bütün silahlar kendilerine yoğunlaşmalı, altı inçlik kapsayıcı, ancak destroyerlerin 15 kbt'deki çizgisine yaklaşmayı başarmaları durumunda Amiral'in sinyalini beklerken, saldıran avcılara doğru dön ve tam hız ver. Aynı zamanda, S.O. Makarov, sistemin korunmasının çok önemli olduğunu düşündü ve ihlaline neden olan olayların tamamlanmasının ardından, savaş gemilerinin bir an önce tekrar bir çizgi oluşturmasını istedi. Amiral, savaş gemilerinin hangi sıralarda takip edileceğini belirledi, ancak uyanma çizgisi bir nedenden dolayı rahatsız edildiyse, gemi komutanları doğru yerde olmasalar bile en kısa sürede oluşumlarını geri yüklemiş olmalılardı:
Belirsiz yenilik S.O. Makarov saflarındaki aralıkların azalmasıydı:
Kruvazörlere gelince, asıl görevi düşmanı "iki ateşe" koymaktı:
Ayrıca, kruvazörlerin savaş gemilerini mayın taşıyan saldırılara karşı korumaları gerekiyordu - bu durumda kruvazör filosunun başkanı da filo komutanının emirlerini beklemeden bağımsız hareket etme hakkına sahipti. Yok edicilere gelince, düşmanın karşıt tarafında, kendi savaş gemilerinden 2 mil ötede kalmaları gerekmedi. Bununla birlikte, müfettişlerin, bir emri olmayan bir saldırı için uygun bir pozisyonda bulunma hakkı özellikle öngörülmüştür. Bu durumda, takım komutanlarına savaşın gidişatını yakından takip etmeleri ve şu an doğruysa, Japon savaş gemilerine komutanın emri olmadan saldırmaları talimatı verildi. Tabii ki, komutanın kendisi, yok ediciları saldırıya gönderebilirdi ve bu durumda hiçbir gecikmeye izin verilmedi. Ve ayrıca:
Hiç kuşkusuz ki, Stepan Osipovich'in meydanlarda torpido ateşlemeyle ilgili emri:
Ve Stepan Osipovich’in “Talimatları” nda bir dereceye kadar kehanete giren bir madde vardı:
Genel olarak, bir birleşik filo ile belirleyici bir savaş için plan olarak adlandırılabilecek bazı belgelerin S.O'da olduğu söylenebilir. Makarov müsait değildi. Bununla birlikte, “Talimatlarında”, savaş gemilerinin, kruvazörlerin ve yok edicilerin savaşta, rol ve görevlerde uyması gereken temel ilkeleri açıkça belirtti. Sonuç olarak, düşmanın nerede görüldüğü ve savaşın nasıl geliştiği önemli değil, filo gemilerinin bayrak gemileri ve komutanları tam olarak ne için çaba göstermeleri gerektiğini ve komutanın onlardan ne beklediğini tam olarak anladılar.
İlginçtir, Heihatiro Togo'nun Temmuz ayı için 28 savaş planı yoktu (daha sonra Tsushima'nın yanı sıra). Japon komutan kendini S.O. Makarov. Elbette, önemli farkları vardı: örneğin, S.O. Makarov, özel durumlar dışında, savaş gemilerinin yapısını kırmanın mümkün olmadığını düşündü ve düşmanın, biri savaş gemileri tarafından oluşturulmuş iki ayrı sütunda, ikincisi de filoların kruvazörleri tarafından iki ateşe konması gerektiğini önerdi. Heyhatiro Togo, 1-th savaş dekolmanının her biri aynı amaç için üç gemiden iki gruba bölünmesine izin verdi (eğer savaş sadece Kamimura kruvazörleri olmadan sadece 1-th savaş dekolmanı tarafından gerçekleştirilirse). Fakat aslında, Birleşik Filo komutanının talimatı Makarovlarınkilerle aynıydı - ikisi de bir savaş planı değildi, ancak birliklerin hedefleri ve komutanların ve bayrak gemilerinin savaşta uyması gereken ilkeler hakkında genel bir fikir verdiler. Ne Rus ne de Japon komutanları daha somut planlar yapmamıştı.
Ve ne V.K. Vitgeft? Bazı değişikliklerle "Kampanya ve savaş için talimatlar" ı onayladı. Bunlardan biri elbette mantıklıydı: savaş gemileri arasındaki saflardaki azaltılmış aralıkları terk etti ve bu doğru karardı, çünkü traşsız gemiler için bu emir, eğer bir anın sonucu olarak aniden hızı düşerse, bir sonraki gemiye devrilme tehlikesi içeriyordu. manevra veya savaş hasarı. İkinci yenilik çok şüpheli görünüyor: filo kruvazörlerinin asıl görevlerinin düşmanı “iki ateş” içinde ele almaları doğrulandı, ama aynı zamanda düşman hattının ateş etmeyen tahtasına girmeleri de yasaklandı. Bu, düşmanın silahları ikinci taraftan harekete geçirmesini engellemek için yapıldı: sonuçta, savaşı bir tarafa yönlendiren Rus savaş gemilerinin ve kruvazörlerinin toplarının sadece bir kısmını kullanacakları ve Japonların her iki tarafı da tüm araçları kullanacakları ortaya çıktı. Teorik olarak, böyle bir akıl yürütme doğru olabilir, ancak pratik olarak, zırhlı filoların en etkili alımı bile - “geçişi T” ya da “T'nin üstündeki”, teorik olarak asanın altına düşen filonun her iki tarafta ve buna göre düzen ile savaşmasına izin verdi. VK Witgefta'ya kruvazörlere izin verilmedi.
V.K. kararının lehine Witgefta, düşman topçularından birinin, manevra yapan bir kruvazörün baş gemisinde ateşin kendi başına kopmasını beklediğine dikkat çekilebilir. Yakın zamana kadar, kruvazör Limanı Arthur Arthur, böyle bir yangına dayanabilecek zırhlı "Bayan" a yöneldi, çünkü Japon savaş gemilerinin ağır 305 mm tabancaları, Rus filosunun ana kuvvetleriyle ilişkilendirilecek ve "Bayan", düşman silahlarından çok iyi korunmuştu. Ancak, 14 July 1904, filonun tek zırhlı kruvazörü olan bir mayın tarafından havaya uçuruldu ve savaşa katılamadı; Japon 6-dm mermilerinin “Bayan” için kruvazöre göre daha tehlikeli olacağı kruvazör “Askold”. Ne yazık ki, bu VK varsayalım Witgeft, kruvazörlerin hareket özgürlüğünü kasıtlı olarak sınırlandırdı, yeteneklerinin ne kadarının bir filonun tek zırhlı kruvazörünün başarısızlığıyla azaldığını fark etti, çünkü bu “Talimatlar” S'ye eklemelerdi. Makarov, "Bayan" sisteminden serbest bırakılmadan çok önce 6 Haziran'da bile onlara verildi.
Zırhlı kruvazör "Bayan"
Ayrıca, Wilhelm Karlovich başka değişiklikler de yaptı, ancak hepsi büyük ve önemsizdir ve S.О. tarafından kurulan filo operasyonunun temel ilkelerini ilgilendirmezler. Makarov. Bu nedenle, geçici olarak yeniden kınamak mümkün değildir. Pasifik Okyanusu filosunun komutanı astlarına savaş planı vermemesiydi: Rus komutanlara Japon meslektaşlarından daha az ve hatta daha ayrıntılı talimatlar verildi. Fakat Wilhelm Karlovich'in çözmeyi gerekli göremediği veya görmediği bir psikolojik sorun ortaya çıktı.
Gerçek şu ki "Talimatlar" S.O. Makarov, amiral gemisine bağımsız kararlar vermek için yeterli özgürlük ve hakları veren, saldırgan taktikler üstlendi. Bu tür bir yaklaşım memurlar için tamamen anlaşılır bir durumdayken, filo yalnızca kendisine izin vermekle kalmayıp, aynı zamanda astlarından da makul bir inisiyatif talep eden Stepan Osipovich tarafından emredildi. Aynı zamanda vali Alekseev ve V.K'nın liderlik tarzı. Vitgefta sadece yetkililer tarafından verilen emirlerin itaat etmesini ve sıkı bir şekilde yerine getirilmesini talep etti, ebedi “kendine iyi bak ve risk al” tarafından bastırıldı. Bu yüzden sadece "Talimatlar" S.O. Makarov V.K içindi. Witgefta yeterli değil, yine de memurlarının önerisini kabul etmeli ve savaşta onlardan ne beklediğini açıklamalıdır. VK Witgeft bunu yapmadı, bu yüzden komutanların kafasında karıştığını varsayabiliriz.
Ancak, eğer V.K. Witgeft, taktikleri tartışmak yönündeki bayrak gemilerinin isteklerini görmezden geldi, sonra bunları aşma görevi mümkün olduğu kadar açık ve net bir şekilde gerçekleşti:
Yukarıda belirtildiği gibi istisna, sadece retvisan 120 mm mermi için yapıldı.
Toplam VK Witgeft, aşağıdaki tabloda listelenen 18 savaş gemilerini başlattı.
"Sevastopol" savaş gemisindeki bir 305 mm'lik silah hasar gördü ve hiçbir şekilde hareket edemedi, Retvizan ileri kulesinin böyle bir silahı uzun mesafelerde ateş edemedi. Ek olarak, savaş gemilerinde dört adet 152-mm silah bulunmuyordu: ikisi - "Retvizan" da, her biri "Zafer" ve "Peresvet" de. Muhtemelen, bunun, dekolmanın gemideki voleybolunun gücü üzerinde neredeyse hiçbir etkisi yoktu, çünkü her iki savaş gemisi kruvazörünün, doğrusal bir savaşta neredeyse işe yaramaz bir şekilde çalışan üniteler kurmaması muhtemeldi. Bu varsayım doğruysa, altı inçlik bir 4'in yokluğu, böyle bir silahın yan çerçevesinin zayıflamasına neden oldu. Kaynaklar, kurulumun tamamen bitmemiş olmasına rağmen, altı inçlik 7 tabancaları yerleştirmek zorunda olan “Zafer” ekibinin yorgunluğunu belirledi (kalkanları üç silaha sığdırmayı başaramadılar).
Toplamda, filo, 8 filosunun avcılarının 1 atılımına ulaştı. Bu ayrılma gemilerinin geri kalanı denize gidemedi: “Vigilant” - kazanlardaki bir arıza nedeniyle, “Savaş”, bir Japon maden teknesinden bir torpido tarafından patlatıldı ve Tahe Körfezi'nden Port Arthur limanına ulaşmayı başarmasına rağmen, tamir edilmedi kalenin yıkılmasına kadar oldu. İkinci müfrezenin yok edicileri, teknik olarak kötü bir durumdaydılar ve bir buluşma için gidemeyeceklerdi.
Japonlar, 4 filo savaş gemileri, 4 zırhlı kruvazör, kıyı savunma savaş gemileri (Chin-Yen), 4 zırhlı kruvazör, kıyı savunma savaş gemileri (Chin-Yen), 10 zırhlı kruvazör, 18 savaşçıları ve 31 savaş uçağı ve 1 madencilerini içeren XNUMX savaş filosuna karşı çıkabilirler. Dövüş gücünün temeli, elbette, bileşimi aşağıda sunulan XNUMX'inci savaş birimi idi:
Ayrıca, Heyhatiro Togo'nun iki seyir ünitesi vardı. Amiral S. Virgo komutasındaki 3 savaş birimi, zırhlı kruvazör Yakumo'yu ve zırhlı kruvazörü Kasagi, Chitose ve Takasago'yu içeriyordu - belki de Japon donanmasının en iyi zırhlı kruvazörü. Arka Amiral M. Togo bayrağı altındaki 6 savaş dekolmanı, zırhlı kruvazör "Akashi", "Suma" ve "Akitsushima" dan oluşuyordu - bu gemiler, başarısız yapıların oldukça kruvazörüydü. Ek olarak, arka amiral H. Yamada'nın sahil güvenlik savaş gemisi Chin-Yen ve Chasidate ve Matsushima zırhlı kruvazörlerinin bir parçası olarak komuta ettiği bir 5 savaş dekolmanı vardı. Bunlar bir deniz savaşında sınırlı savaş yeteneğine sahip olan ve kıyı bombardımanı için daha uygun olan eski gemilerdi. Ayırımların dışında zırhlı kruvazör “Asama” ve zırhlı kruvazör “İzumi” ve “Itsukushima” vardı.
Bu tür bir geminin kadroya göre dağılımı pek makul gözükmüyor - bazen X. Togo'nun en modern zırhlı gemilerini tek bir yumrukta birleştirmiş olması gerektiğini okumalısınız - bu durumda ateş gücünde savaş gemilerinin çıkarılması konusunda somut bir üstünlük elde etmiş olacaktı. Vitgeft. Fakat olay şu ki, Japon komutanı Rus filosunun atılım tarihini önceden bilemezdi. Buna göre, H. Togo, görevlerini yerine getirmesi için gemilerini en iyi, belki de en iyi şekilde ayarladı - Port Arthur'u gözlemlemek ve Bitszyvo ve Dalny'yi korumak için.
Japon birliklerinin temmuz sabahı konumu 28 1904.
Port Arthur'dan çıkış, güneyde çok sayıda savaşçı ve avcı uçağı tarafından devriye gezdi ve Port Arthur'dan yaklaşık 15 mil Yakumo tarafından güçlendirilen Amiral Amiral S. Deva'nın köpekleriydi. Zırhlı kruvazör Nissin ve Kasuga, Port Arthur'un güney doğusunda ve görüş alanı dışında bulunuyorlardı.
Bayana'nın başarısızlığıyla bile Rusya'nın seyirdeki kopması oldukça zorlayıcı bir güçtü ve (en azından teorik olarak) yalnızca yıkıcıları Arthur'dan uzaklaştırmakla kalmayıp, aynı zamanda “köpekler” ile de - zırhlı “Takasago”, “Chetose” ile başarılı bir şekilde savaşabildi ve "Kasagi" ve eğer kazanmazlarsa, en azından onları uzaklaştırın. Ancak "Yakumo" biçimindeki "ekleme" ile Japonlar açıkça Arthur kruvazörlerinden daha güçlüydü. Benzer şekilde, Kasuga ile Nissin kruvazör N.K. Reizzenshteyn çok sert. Bu nedenle, V.K. Witgefta, Japon devriyelerini uzaklaştırmak ve savaş gemilerini Japonlar tarafından farkedilmeden denize getirmek için hiçbir şansı yoktu: ancak, aniden bir plana göre gitmemiş olsa bile, Enkounter Kayası'nda üç kruvazörlü bir 6 grubu olacaktı.
Togo’nun ana güçleri Yuvarlak Ada’da, Rus filosunu eşit derecede hızlı bir şekilde arayabildikleri, Vladivostok veya Far ya da Bitszyvo’daki bir atılımın ardından geldi. Eğer kruvazörler ya da yıkıcılar, Port Arthur'dan Bitszyvo'ya sorti yapmak için girişimde bulunacaklarsa, eski zırhlı kruvazör, yıkıcılar ve Dalny ve Tailien körfezindeki Çene-Yen'le buluşacaklardı. Ve her durumda, Japonların geçici bir üssü olduğu Bitszyvo'nun kendisi ve Elliot Islands, takviyeler gelmeden önce en azından Rus kruvazör müfrezesini bağlayabilecek Asama, Izumi ve Itsukushima'yı kapsıyordu.
Bu yüzden, X. Togo, korumak için sahip olduğu her şey için çok katmanlı bir örtü sunarak Rus filosunu engelleme görevini zekice çözdü. Ancak bunun bedeli, kuvvetlerinin iyi bilinen parçalanmasıydı: VK ayrıldığında. Denizdeki Witgefta ve Yakumo ve Asama, ana Japon kuvvetlerinden çok uzaktı. Yalnızca "Nissin" ve "Kasuga", H.Togo'nun savaş gemileriyle kolayca bağlantı kurabilecekleri şekilde yerleştirildi, böylece 1'inci savaş ekibi tam güçle savaşabildi.
Yine de Vladivostok kruvazörleri, Japon filosunun bir bölümünü devralmayı başardı: 2 savaş görevlilerinin ana güçleri, Amiral H. Kamimura'nın (4 zırhlı kruvazörlerinin) ve 4 savaş kopmalarının üç zırhlı kruvazörünün iki güçlükten gelebileceği Tsushima adasında bulundular Ana güçlere katılmanın ya da "Rusya", "Rurik" ve "Gromoboya" ın kesişmesi için Vladivostok'a doğru ilerleyin.
Temmuz sabahı 4.30'te 28 1904, Rus gemileri çiftleri yetiştirmeye başladı. Avcıların 1 filosunun kapağının altındaki bir karavan dış bir baskın düzenledi ve 5.30'taki mayınları temizlemeye başladı, aynı zamanda Novik ve Askold da avcılara katıldı.
05.50 takımlarına kahvaltı verildi. Topların ayrılması Rear Admiral M.F. Loshchinsky, ilk savaş gemisi Cesarevich ve ardından Skory'nin yıkıcı 06.00'i ve görkemli müfrezeleri 2'ta izledi. Aynı zamanda, savaş gemisi radyo istasyonu, Japon pazarlık görüşmelerini bastırmaya çalıştı. Zırhlı kruvazör "Diana" - Zırhlı kruvazörün içinden geçeceği son gemi olan 08.30'te, demirden demir attı ve dış basına geçti.
Bu zamana kadar, Rus filosunun çıkışı Japonlara artık bir sır değildi - savaş gemileri ve kruvazörlerin iç baskındaki çiftleri ayırdıklarında Rus borularından düşen yoğun duman tarafından söylendi. Bu nedenle, Matsushima, Hassidate, Nissin, Kassuga ve 4 tişörtlerinin ve çok sayıda tahripçinin, filo harici bir baskın yapmadan önce eylemlerini izlemesi şaşırtıcı değil. Japonların kablosuz telgrafla hiçbir sorunu yoktu.
08.45 civarında, savaş gemisi Tsesarevich'te bir sinyal ortaya çıktı: "Çapayı kaldırın ve sıradaki yerinizi alın" ve gemi çapayı yuvarlamaya başladığında: "Savaşa hazırlanın". 08.50'in etrafında, gemiler bir sıraya dizildi ve 3-5 düğümlerinde troller karavanını izlediler.
Genellikle, dış baskından çıkan çıkış aşağıdaki gibidir: mayın tarlaları dış baskınların güneyine ve doğusuna yerleştirilmiş, ancak aralarında küçük bir geçit vardı. Güneydoğuyu takip eden gemiler, mayın tarlaları arasındaki bu geçişi izledi ve sonra doğuya döndü, ama bu sefer, arka Amiral VK Witgeft, olağan rotadaki herhangi bir Japon "sürprizinden" oldukça duyarlı bir şekilde korkuyor, filosunu farklı şekilde yönlendirdi. Su altındaki Japon itfaiyeciler arasında geçmek yerine, mayın tarlalarının arasında bir filo yapmak ve sonra sağa (doğuya doğru), V.K. Havai fişeklerin hemen arkasında, Vitgeft sola döndü ve kendi mayın tarlasından geçti - Rus gemileri oraya gitmedi ve buna bağlı olarak, Japon madenlerini beklemek için hiçbir neden yoktu. Bu kesinlikle doğru karardı.
Filo, Tiger Yarımadası boyunca sürünen karavanın arkasından Cape Liaoteshan'a taşındı. 09.00’te “Tsesarevich” şu sinyali verdi:
Devam edecek ...
- Chelyabinsk şehrinden Andrei
- Sarı Denizde Dövüş 28 Temmuz 1904 g 1'in bir parçası: Wilhelm Karlovich Vitgeft ve Kheyhatiro Togo
Sarı Denizde Dövüş 28 Temmuz 1904 g 2'in bir Parçası. V.K. Vitgeft tarafından alınan filo
Sarı Denizde Dövüş 28 Temmuz 1904 g 3'in bir Parçası: V.K. Witgeft emir aldı
Sarı Denizde Dövüş 28 Temmuz 1904 g 4'in bir Parçası. Armadillos saflarında veya filo kaderiyle ilgili değişiklikler
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.