Çeviri: Manhuman
Düzenleme: Alkkjj
“Bundan sonra kılıç uygulamam olduğundan şimdilik bu kadar yeter.”
“Teşekkürler, Erich nii-san.”
“Endişelenme, bu benim sevimli küçük kardeşim için.”
Kahvaltıdan sonra, beşinci oğul Erich, görünüşüm nedeniyle hala genç kabul edilen bana ailem hakkında ayrıntılı olarak açıklama yaptı. Daha sonra konaktan kılıç uygulaması olduğunu söyleyerek ayrıldı.
Dünkü anılarımın içeriğinde, Erich nii-san gerçekten de kılıçta o kadar iyi değildi. Ne olursa olsun, kılıcı hızlı bir şekilde öğrenmeye karar verdi ve alt sınıf bir asil olmasına rağmen sürekli eğitim gördü.
Bununla birlikte, mevcut Baumeister ailesinde kılıç kullanan kimse yok.
Aslında, topraklarımız canavarlarla çevrili olsa da canavarlarla insanlar sürekli çatışma içinde görünmüyor.
Görünüşe göre canavarlar kendi alanlarından çıkmıyor ve bu gerçek son birkaç bin yıldır istisnasız aynı kaldı.
Canavarların yaşadığı bölgenin yakınında olduğumuzu söyleyebiliriz ancak alanlarına girmediğimiz sürece bir tehlike oluşturmayacaklardır.
Dahası, bunu söylemekten çok üzülüyorum, ancak Baumeister Şövalye Bölgesi yalnızca zayıf tarım köylerinden oluşuyor. Babanın mirasçısı ilk oğul Kurt hariç herkesin bir çeşit mesleği var.
Daha önce tarla ekmedim fakat giderek artan Baumeister topraklarında el değmemiş ovaları ya da canavarlar tarafından işgal edilmemiş olanları geri almamız gerekiyor. Ormanda et için de avlanırız, ancak yalnızca ortak vahşi hayvanların yaşadığı yerlerde avlanırız.
Gerçekten bunun soylu bir iş anlamına geldiğini söyleyemem, belki de bir sürü çocuğu olan bu zavallı şövalye ailesi için uygundur.
Kırsal alanlardaki diğer düşük sınıf asil ailelerle karşılaştırıldığında, görünüşe göre bu normal.
Bununla birlikte, boş vakitlerinde kılıç ve yay veya binicilik gibi dövüş sanatları çalışıyor gibi görünüyorlar.
“Ee? Niçin soylu olarak görgü kurallarını, okumayı, yazmayı ve matematiği öğrenmiyoruz?”
“Neden bizim gibi sınırdaki bir asil, görgü kurallarını öğrenmeli? Atama dışında kraliyet başkentinde görevimiz bile yok.” dedi.
Derslerimizin içeriği şaşırtıcı derecede az olduğu için asil bir bayan olmasına rağmen özenle ip yapıyor olan anneme sordum ve şaşkın bir bakışla bana cevap verdi.
Kısacası, Baumeister topraklarında, Aile başının resmi değişme seremonisi sırasında kraliyet sermayesinde uzun süre seyahat etmek dışında, görgü kurallarını asil olarak öğrenmek için özel bir ihtiyaç yok.
Gerçekte, kralın katıldığı törende bile verilen Baumeister ailesinde kuşaktan kuşağa aktarılan yıpranmış bir zırhtır.
“Ben, Helmut’un bilmem kaçıncı kralı olarak, falan filan sana 7.nci rütbe asil şövalye unvanı veriyorum.”
“Kılıcımı, Majesteleri için, krallık ve halk için kullanıyorum.”
Bu sadece değiş tokuşla sona erecek gibi görünüyor.
Krallığın çok şövalyesi olduğundan meşgul kral törene uzun süre bile katılamıyor.
Yeni annem ipi elle becerikli bir şekilde çevirirken bana açıkladı.
Bu değişim, bir ömür boyu sadece bir kez olup olduğundan görgü kurallarına kesinlikle gerek yok.
Bunun istisnası, yüksek rütbeli soylular ve başkentte devlet hizmetine giren soylular için olacaktır.
“Ayrıca, matematik, okuma ve yazma hakkında…”
Bu da fazla gerekli değil gibi görünüyor.
Asil olduğumuzu düşündüğüm halde, Orta Çağ’ı Avrupa’da düşünecek olsaydım, yazamayan pek çok soylunun olduğunu duymuştum.
Kendi adınızı yazabildiğiniz sürece, köy şefi ve köy muhtarına vergi hesaplaması gibi her şeyi bırakabilirsiniz. Bir kitapta matematiğin hiç gerekli olmadığının farkındaydım.
Bu, kraliyet sarayında bir asil için pek olası değildir; asilin rolü, barışın korunması ve savaşa devam etmesi için etkin bir rol oynamaksa pek sorun değildir.
Bununla birlikte, çoğu düşman kendi topraklarında kaldıklarından, bu becerileri bilemek veya göstermek için hiçbir fırsat yoktur.
Avrupa’da Orta Çağ’da görgü kuralları olsa bile, eliyle tutarak et yiyen bazı insanlar vardı.
Bütün isimlerimi yazabilirim, ancak bazı insanlar yalnızca basit karakterler okuyabilir ve yazabilir.
“Düşünmeye gel, Wendelin şimdiye kadar basit bir cümle okuyup yazabiliyor muydu?”
Ben sadece işe yaramayan sekizinci oğulum ve ben sadece bir çocuk olduğum için efendinin topraklarında gerçekten insan gücü sayılmam.
Bu nedenle, Wendelin’in kendisine gelmeden önce çalışma odasında tek başına okuduğu anlaşılıyor.
Yararsız sekizinci oğlu için ilk iş, ailenin çalışan üyeleri için bir engel oluşturmamaktır.
“Evet, birazcık.”
“Daha fazla çalışmanız gerekiyor.”
Bu anneye zarar verebilir, ancak aile topraklarını alamayacağımdan doğal bir şeydi, düşünüyorum, burada kalabileceğime bile şüpheliyim.
Kılıçta o kadar iyi olmayan kardeşim Erich dahi, onu öğrenmek için çok çalışır, çünkü ona muhtemelen ihtiyacı olabilecek bir geleceği öngörüyor.
Bununla birlikte, Erich, matematikte alışılmadık derecede iyi, okumakta ve yazmakta, onun bir parçası olduğu evi düşünüyor.
“Çalışma odasında bir kitap okuyorum.”
“Tamam”
Annemle konuştuktan sonra aceleyle çalışma odasına gittim.
Herkes meşgul, sonuçta işe yaramayan bir çocuk benim.
Kardeşlerimle yaş farkı oldukça büyük ve onlarla gerçekten konuşmuyorum. Özellikle en büyük ve ikinci oğul.
Bu nefret ettiğim anlamına gelmiyor; Daha doğru cevap, yaşlarımız birbirinden çok uzak olduğundan temas kurmanın bir anlamı yok.
Önceki Wendelin’in anılarına dayanarak, 6 yaşında kılıç ve yay eğitimi almaya başladım ancak 6 yaşındaki bir çocuk için eğitim mantıksızdı. Sonunda sadece diğer yetişkinleri rahatsız etmekten kaçınmak istedim.
Bana yüklü bir görev olduğunu söyleyebilirim.
“Ah, kitap sayısı şaşırtıcı derecede yüksek.”
Zavallı asil bir ailenin bile kendi geçmişi vardır, babamın çalışma odasında birçok kitap vardı.
Tarih, edebiyat, matematik, mineraller, biyoloji ve monsteroloji (Dn: Canavar bilimi), Japonya’daki lise mezuniyet seviyesine uyan bir jeoloji kitabı, basit bir çocuk resim kitabı ve hatta bir yemek kitabı da dahil olmak üzere çok sayıda alanda kitaplar vardı.
Yemek kitabı olsa bile yemeklerimizin fakir olduğunu hissediyorum; Tariflerde kullanılan malzemeler temin edilemediğinden vazgeçtiklerini varsayabilirsiniz.
“Normal bir şekilde okuyabilirim, yani Japonca.”
Ailemle Japonca konuştuğumdan beri böyle önsezilerim olsa da bu dünyadaki ortak dil Japonca gibi görünüyor.
Biraz farklı olsa da.
Birincisi, alt sınıf soylular tarafından benimsenen format ya da tarz, papazların tarzı ya da başkentteki saray sarayı ile hiçbir ilgisi yoktur; ancak biraz okumakta ve yazmakta.
Kanji hiç kullanmıyorlar.
(Dn: Kanji, Çin alfabesinin Japoncası. Öğrenmesi çok zordur. Her karakter bir heceye denktir.)
Hiragana’daki kanji kısmı, Hiragana’nın bir kısmı Katakana’da açıklanmıştır.
(Dn: Vikipedi: Hiragana, Japonca yazmak için kullanılan hece yazısı. Kanji adı verilen Çince kökenli yazı karakterlerinin hızlı yazımından türemiş olup Japoncada kullanılan üç temel yazım dizisinden birini oluşturmaktadır. Erken dönemlerde daha ziyade kadınlar tarafından kullanılmıştır. Daha sonraları Japonya’daki dil reformları ile kelime köklerine getirilecek eklerde ve Kanji yazımı zor olan harflerin yazımında kullanılmaya başlanmıştır. Bugün aynı zamanda yabancı kelimelerin veya kanjilerin okunuşlarını göstermek için de kullanılmaktadır.)
(Dn: Vikipedi: Katakana, Japonca yazmak için kullanılan hece yazısı. Kanji adı verilen Çince yazı karakterlerinin bir parçasının kullanılmasıyla oluştu. Daha çok rahipler tarafından kullanılmaya başlandı. Japonya’daki dil reformları ile yabancı kökenli kelimelerin yazımında kullanılmaya başlandı.)
Anlaşılması en zor olan kısım bu dünyada cümlelerin nasıl oluştuğu gibi görünüyor.
Sonraki, krallık ve komşu imparatorluk tarafından kullanılan formattır. Öncelikle kraliyet ailesi, üst düzey soylular, kilisenin üst kademeleri ve çeşitli alanlarda çeşitli loncalar, akademisyenler ya da akademik toplumlar. Aynı zamanda merkezi hükümette yayınlanan resmî belgelerde kullanılan standarttır.
Görünüşe göre, yüksek pozisyonda olanlar tarafından kullanılan bu format sıradan Japonlara daha yakındır.
Bunu oldukça kolay okuyabiliyorum.
Eh, biraz tanıdık geldi, ancak anlamın belirsiz olma eğiliminde olduğu bölümler de vardı.
Bazı nedenlerden dolayı bazı isimlerde İngilizce kelimeler karıştı.
Veya Japonca bölümlerin bir kısmı Rōmaji (Dn: Japoncanın Latin alfabesi ile yazılmış hali.) ile yazılmıştır.
Kitapların çoğunluğu kanji olarak yazılmıştı, ancak kitaba bağlı olarak Rōmaji olabilir, çünkü daha fazla karmaşık İngilizce bölümler oldukça zordu. Bütün bunları yöneten kanun biraz belirsizdi.
Resmî belgelerde bile, kullanılan hiragana ve katakana yüzdesi yaklaşık %70, kanji %20 ve diğerleri %10’du.
Dürüst olmak gerekirse bunun önemli olmadığını hissettim ancak bürokrat ve hükümet yetkilileri her dünyada böylesi yaratıklar olduğundan endişeliyim.
Şu anda sadece 6 yaşındaki bir çocuk olduğumdan şu an yapabileceğim tek şey dövüş sanatlarımda çok çalışmaya devam etmek ve dayanıklılığımı arttırmak ama bu dünyadaki bilgiyi bu dünyada saklamak iyi olacak Çalışma odasındaki kitapları okuduktan sonra.
Bunu, kendim bulmayı umduğum bir konuyu bulana kadar, kitaplık boyunca bakarken kendime düşündüm.
“Başlangıç sihri, ara sihir, gelişmiş sihir, simyanın temeli, ilk zamanlayıcılar için sihirli araçlar üretiyor. Ah! Gerçekten sihir var!”
Ben sihir kullanabileceğimden heyecan duyarak onu alıyorum.