Güneş, hemen hemen her yerde saygı görmüş, çoğunlukla tanrılaştırılmıştır, ama Güneş’e tapınma sanıldığı kadar yaygın değildir. Öyle ki, Güneş’e tapanlar, Peru’da İnkalar ile Meksika’da Aztekler’dir, Amerika’daki topluluklar arasında yalnızca geçmişte güçlü imparatorluklar kurabilmiş bu iki halk Güneş’e tapmaktadır. Aynı şekilde, Mısır, Avrupa ve Asya’daki büyük uygarlıklarda, güneşe tapınmanın büyük faydaları görülür; kral ya da imparator sosyal sınıflara, güneşin kozmik düzenin sıralamasını andıran bir şekilde hükmeder. Aztek imparatoru dünya gidişini yönetirdi, Güneş’ in şerefine düzenlenen törenlerde pek çok insan kurban edilirdi.
Eski Mısırlılar bize güneşe tapınmanın en mükemmel örneklerini sunuyorlar. Çok eski çağlarda, günümüzden 3.000 yıl önce Güneş Tanrısı Ra, başka tanrıları kendi içine alıp yok etmeye başlamıştı.
Firavun Menes, bir gözü Güneş, bir gözü Ay olan şahin tanrı Horus’a tapardı, o sıralarda Birinci Hanedan henüz kuruluyordu. Güneş eski Mısır tanrılarının arasında en önemlisi haline geldi, pek çok adı vardı. Güneş gökteki yuvarlak haliyle Aton diye anılırdı, ama doğmakta olan güneş söz konusuysa, adı Kepri olur ve kötü günler için gübrenin içinden yuvarlak bir yiyecek topu yapıp önünde iterek götüren pislik böceği Skarabeus gibi tasvir edilen tanrı Kepri güneşi önünde yuvarlayarak götürürdü.