En eski ve en kesin öğrenme yöntemi, cezalandırma ve ödüllendirmedir. Bir çocuk yanlış bir şey yaparsa azarlanır veya cezalandırılır ve iyi bir şey yaptığı için övülür veya ödüllendirilir. Sıçanlar yanlış seçilmişse hafif bir elektrik çarpması vererek ve doğru seçimin sonuna lezzetli bir lokma yerleştirerek bir labirent aracılığıyla önceden seçilmiş yolları takip etmek için eğitilebilir. Solucanların bile bu yöntemlerle öğrenildiği bildirilmiştir.
Doğa, Acı ve Zevk Kullanmayı Öğretiyor
Bu tür bir eğitim için model, Doğanın kendisindedir. Biri Doğaya karşı gelirse, ve onunla işbirliği yaparsa duyduğu acı, tüm canlıların yönlendirilmesinin bir yoludur - daima yanılmaz, ancak genel anlamda doğru. Bir çocuk, sıcak bir soba temas ederse deneyi tekrar etmemeyi öğrenir. Aşırı sıcağa duyarlılık, korumamız için, sefaletimiz için değil, bize verilir. Tüm canlılar zekâlarına göre, neyin "işe yaradığını" ve neyin işe yaramadığını göre hızlı ya da yavaş öğrenirler.
Bir çocuk kurabiye kavanozu yağarsa, çok fazla çerezin karın ağrıları verdiği tekrarlanan foralardan öğrenebilir. Bu arada, sert bir kınama yardımı ile yardım edilebilir, ancak kendisini çok sert olmasa da, her zaman en iyi öğretmendir.
Acıdan Kaçının ve Zevk Aramanın Öğrenilmesi
Yaratıklar acı çekmekten ve zevkten kaçınmayı öğrenirken, insan zihinsel acıdan kaçınmak ve mutluluk aramak için çaba gösterir. Cezalandırma ve ödül, düşük evrimden İsa Mesih ve Buda gibi ustaların ruhsal aydınlanmasına kadar uzun evrim sürecinde yaşamı teşvik eder. Yaşamın daha yüksek gelişim aşamalarında, insanın acı çekmekten kaçınmak ve mutluluğu bulmak için iki yönlü arzusu, ego-esaretten kaçmak için yoğun bir arzuya ve manevi mutlulukta genişleme arzusundaki bir arzuya rafine olur.
Bilinç ve mutluluk her şeyin doğasında var. Evren, Mutlak Ruh'tan tezahür etti: Swami Shankaracharya'nın dediği gibi, her zaman bilinçli, var olan, yeni Bliss ya da Satchidananda.
Zevk ve Mutluluk Potansiyeline Yönelik Tehditleri Önlemek
Evrim, tüm yaratıklardaki dürtü, kendi mutluluk potansiyellerine yönelik tehditleri önlemek için yönlendirilir. Her birinin bu potansiyeli nasıl algıladığı kendi evrim seviyesine bağlıdır. Daha ilkel yaratıklar için bu sadece rahatlık anlamına gelebilir; başkalarına, yiyecek. Bununla birlikte, her birinde ifade edilen farkındalık derecesine göre, aradıkları mutluluktur. Dolayısıyla mutluluk kaybı, kaçınmaya çalıştıkları şeydir.
Charles Darwin, hayatta kalmanın hayatın temel dürtüsü olduğunu açıkladı. Ancak bu içgüdü, akılsız bir dürtü değildir. Yaratıklar, varlıklarını sürdürmek için bilinçli olarak mücadele ederlerse, bunun nedeni, onlar için önemli bir şeyi temsil etmesidir. Sadece bir Newton ataletinin yansıması olarak yapışmıyorlar. Aksine, tutunurlar çünkü farkındalıkları mutluluğun bir tezahürüdür, ancak mutluluğu içerir. Hayatta kalma, yalnızca yaşamları aktif bir şekilde tehdit edildiğinde, şu anki bilinçli mutluluk ölçütlerini korumak istedikleri için büyük bir endişe kaynağıdır. Aksi takdirde, tek istedikleri hayattan zevk almak.
Acı ve Tecrübe Zevkinden Kaçının
Mutluluk, yaşamın alt formlarında ağır bir şekilde örtülür. İstedikleri en yüksek fiziksel acıdan kaçınmak ve fiziksel zevk almaktır. İnsan, arzusunun daha kasıtlı ve daha kişisel olması bakımından farklıdır. Nispeten rafine farkındalığı ile fiziksel duyumların genellikle kısa sürdüğünü ve zevk ve acıya eşlik eden duygusal iniş ve çıkışların okyanus dalgalarını savurmak gibi geçici olduğunu fark eder. Böylece, zevkten daha kalıcı bir şey düşünür ve mutluluğu arar. Ayrıca zihinsel ıstıraptan da kaçınmaya çalışır - örneğin, bir iş veya itibar kaybı - ve uzun vadeli hedeflere ulaşmak için fiziksel bir acıya bile katlanır. Farkındalığının daha da artmasıyla, ebedi mutluluğu gerçekleştirmesini önleyebilecek duygulardan, düşüncelerden ve eylemlerden kaçınmaya çalışır. Çünkü tüm ıstırapların kaynağının, dikkatinin kendi realitesinden sapmış olmasına bağlı olduğunu keşfetti.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Kendimiz Dışında Hiçbir Şey Mutluluğumuzu Tanımlayamıyor ...
Mutluluk benliğin içinden kaynaklanır. Dış koşullara bağlı değildir. Dolayısıyla, kendimiz dışında hiçbir şey, izin vermemiz dışında mutluluğumuzu tanımlayamaz veya niteleyemez. Bu değiştirilemez gerçek gerçekleştiğinde, mutluluk bizim kalıcı malımız olur.
Maalesef, yaşam, insanları içeride değil, dışarıda yerine ulaşmaya çağırır. Enerji, rahimdeki vücudu oluştururken, cenini ve daha sonra da yeni doğan bebeği dışa doğru ifadeyi aramaya zorlar. Bebeğin süte ihtiyacı var. Vücudunun hareketlerini geliştirmek için çalışmalıdır. Yaşam, nesnel gerçeklikle nasıl ilişki kurulacağını öğrenmede bir maceradır. Yavaş yavaş, macera gerçekte neyin gerçek göründüğünü ayırt etmeyi öğreniyor.
Duyuların bize sunduğu dünya bir serap. Dokunmak sert veya yumuşak görünüyor; damak için hoş veya nahoş; gözlere güzel veya çirkin; kulaklara uyumlu veya kakofonik; tatlı ya da koku alma hissi Aslında, bunların hiçbiri değil. İpuçları bize çok farklı bir gerçeklik kazandırıyor. Katı görünen maddeye ses dalgaları ve x-ışınları girebilir. İnsanoğlunun beslediği yiyecekler, diğer canlılar tarafından istekli bir şekilde yutulur. Duyular bizi sürekli aldatıyor, çünkü bizi çok sınırlı bir ses ve ışık titreşimlerine maruz bırakıyorlar. Bize hoş veya nahoş görünen şey genellikle, insan zevklerinin dar "spektrumunda" bile olsa, çok çeşitli, çok öznel bir değerlendirmedir. “Güzellik” deniliyor, “bakanın gözünde.” Göz, her yerde güzelliği görmek için eğitilebilir. İnsanlar, deneyimlerini daha fazla mutsuzluk tohumları olarak ektiklerinden, her yerde çirkinliği görme hayal kırıklığı ile koşullandırılabilirler.
Tepkilerimiz Acı, Acı veya Zevk Yaratır
Olayları sürekli olarak tepkilerimize yönlendiriyoruz, bu olmadan nesnel gerçeklik bizim için çok az anlam ifade eder. İnsanlar zaman içerisinde en samimi gerçekliklerinin kendi bilinç durumları olduğunun farkındalar. Tepkilerinde acı çekiyorlar veya sevinirler. Kişinin tepkileri bu nedenle onun en büyük endişesi olmalı.
Geniş evreye göre insan nedir? Astronomi bulgularının gösterebileceği gibi, tamamen önemsiz mi? Kendimizi içgüdüsel olarak varolan her şeyin merkezi olarak görüyoruz. Bu içgüdü de yanlış yönlendirilmemiştir. Çünkü genişlemesi gereken kendi algımızdır. Kendimizde, algılarımız daralabilir. Yaşam, sempatiyi daha da rafine bir farkındalığa genişleterek bizi yönlendirir. Aynı zamanda, izin verirsek, bizi sözleşmeli bir sempatiye ve mutluluk potansiyelimizin bastırıldığı aşamalı olarak azalan bir farkındalığa götürür.
Acı ve Zevk: İlk Öğretmenlerimiz
Acı ve zevk ilk öğretmenlerimizdir. Acı içe doğru büzüşmemize neden oluyor - yalnızca zihinsel olarak değil, fiziksel gerginlikte. Zevk, rahatlama ve zihinsel genişleme hissi verir. Acı çekmeyi fiziksel gerginlikten ziyade zihinsel ve mutluluğu zihinsel iyilikle daha fazla ilişkilendirmeyi yavaş yavaş öğrenmeyi öğreniyoruz.
Bu gerçeklerden, ahlaki ilkelerin, Köklerinde Doğada kökleri olduğu ortaya çıkar. Başkalarından çalmak ya da yaralamak neden yanlış? Toplumsal ya da kutsal striktürler nedeniyle değil, fiziksel doğada kasılma ve gerginliğe ve zihinsel olarak kendini savunan bir tutuma neden olan kendi doğasıyla cezalandırılmasından dolayı değil. Doğal hukuka aykırı davranmak kendimize karşı hakaret etmektir. Sonuç olarak, acı çekiyoruz. Bu nedenle, başkalarını soyan korsan, kendisini kazancı olarak görse bile, maddi olarak konuşsa da, sempati kasılması ve beraberindeki intikam korkusu, kendisinde ve çevresinde uyumu bozmak için sürekli bir cezadır. Çok evren, onun için düşmanca bir ortam haline gelir. Artan içsel uyumsuzluk, sonunda onu diğerlerinden getirdiği yabancılaşmada ona karşı dayanılmaz hale gelir ve aksine, her türlü onaylamaya rağmen, azalan öz değer duygusuyla.
Evrim: Bireysel Farkındalık İlerlemesi
Anlayıştaki büyüme ancak birey tarafından gerçekleştirilebilir. Çocuğa ne yararı olduğuna göre, bir gün başkalarının yetişkin olacağına dair güvence mi? Evrimin kendisi, bireysel farkındalığın ilerlemesinde olduğu gibi yeni türler geliştirmeye de çok fazla odaklanmamıştır. Toplum, anti-sosyal davranışlara devam etmeleri halinde üyelerini sınırlandırmak zorunda kalabilir, ancak insan doğası kanunları sonuçta kendi fiyatlarına tam olarak uyuyor.
Yanlış yapan kişi sonunda kendini cezalandırır. Aptalca, "Ah, sonunda! Kiminle 'umurunda' kim umursar?" Sonunda, ancak, şu anda, geldiğinde çok olacak!
Bu makale, kitabın izniyle alınmıştır:
Yazar Hakkında
J. Donald Walters (Swami Kriyananda) seksen fazla kitap yazdı ve iyi tanınan iki Paramhansa Yogananda kitabı yazdı: Ömer Hayyam'ın Rubaiyatı Anlatıldı 1968'ta Walters, Paramhansa Yogananda'nın öğretilerine dayanarak California, Nevada City yakınlarındaki kasıtlı bir topluluk olan Ananda'yı kurdu. Adresindeki Ananda web sitesini ziyaret edin. http://www.ananda.org