Baban gecikecek veya erken dönecek.
Resimde aynı anda üç amca görüyor musun?
Hepsi faşistler emirlere dayanıyor.
Bir sürü fotoğraf bebeğim baban yaptı.
Her resim birinin kaderi ile ilişkili ... "
Bu, savaş muhabiri, fotoğrafçı, beş fotoğraflı eserin "Fotoğraflarda ve belgelerde Büyük Vatanseverlik Savaşı" nın ortak yazarı, rezervin kaptanı, Büyük Vatanseverlik Savaşı Nişanı Ivan Alexandrovich Narcissov'un tek şiiri. Bu satırları, 1942'deki Lipetsk'deki küçük kızına gönderdiği fotoğrafın ters tarafına yazdı.
Profesyonel bir fotoğrafçı olan tüfeği ve eski bir “sulama olabilir” olan Narcissus, Türkmenistan’dan Berlin’e ilerleyen hatlar boyunca yürüdü. Yelini'nin altındaki efsanevi operasyona katıldı, Kalininsky, 2-m Ukrainsky, 1-m Belorussian cephelerinde "faşistleri dövdü". Resimlerinin birçoğu ön cephe türünün klasikleri olarak adlandırılır, “Anavatan Savaşına!”, “Sovyet Muhafızı”, “Zafer İçin!” Gazetelerinde, savaştan sonra - Lipetsk, Moskova ve ülkenin diğer şehirlerinin birçok dergisinde yayınlandı.
Ve aslında hemen hemen her resim “birinin kaderi ile bağlantılı” dır. tarih Nergis, günlüğünde, Lipetsk Bölgesi Devlet Arşivi'nde ölümüne teslim ettiği bazı fotoğrafları anlattı.
İKİ TANKER
“... Bu resmi sakin günlerden birinde Yelnya'nın altında çektim. Derhal "Sovyet Muhafız" gazetesinde yayınlanması, sürekli savaşlar nedeniyle başarısız oldu, bir sonraki sayıyı yapmak için zamanımız olmadı. Ek olarak, netleştiremeyi başaramadım, sonunda nefesimi “çekip çıkarmak” zorunda kaldım.
Bir kaç hafta sonra, daha önce unutmuş olduğumda bir resim çıktı. Ve aniden bana bir mektup geliyor. Yazarı, Tambov'lu bir kadın. Fotoğrafta, kayıp olduğu düşünülen oğlu Vasily Perov'u tanıdı. Kadın mektubunu oğluna vermek istedi. O zamana kadar, gazetemizin editörleri konuşlanma yerlerini çoktan değiştirmişti, bu tankerleri bulabilecek miyim bilemedim. Fakat tekrar hayata yeniden doğmuş bir anne başını nasıl belaya sokabilir? Ona cevabı yazdım, mümkün olan her şeyi yapacağımdan eminim. Ve ikinci kez bir fotoğraf gönderdi. Bunun altına, gazetecinin elinde duran tankerin sağda durmasına yardımcı olmak için düşecekleri olan herkese sorduğu küçük bir makale yazdı. Kelimenin tam anlamıyla bir hafta sonra, mektuplar gelmeye başladı. Toplam olarak, postacı bana seksen yaşından fazla getirdi! Vasily Perov ile birlikte hizmet verenlerin hastanede olduğunu yazdılar (bu süre zarfında iki yara almayı başardı). Bu haberlere göre, şu anda Leningrad cephesinde savaşan askerin neredeyse bütün savaş yolunu restore ettim. Ona zaten bir mektup yazdım ama gönderecek vaktim olmadı - Basil'den haber aldım. Arama için teşekkür etti ve askerlerinin ona gazetede bir fotoğraf gösterdiğini söyledi. Vasily'nin bir nedenden ötürü annesinin de öldüğünü düşündüğü ve yaşadığı için çok mutlu olduğu ortaya çıktı. ”
Samanyoluhaber.com "BABA, KAYDET!"
“... Benimle varoşlarda böyle bir durum vardı.
Daha sonra küçük bir çalışan köyü serbest bıraktık. Siviller serbest bırakıldıkları için mutlu oldular. Birden düşman uçağı uçtu, bombalamaya başladı - Almanlar muhtemelen Sovyet birliklerinin hala köyde olduğunu düşünüyorlardı. Belki de düşünmediler - ölümcül kargoyu masum insanlara atmaya karar verdiler. Sık sık pratik yaptılar.
Bomba iki katlı bir eve uçtu, cephe çöktü. Patlamalar sola ve sağa gürleşti ve neredeyse gizlenecek bir yer yoktu. Sonra dokuz yaşında küçük bir çocuk bana düşen duvardan fırladı. Bana koştu, kolunu tuttu, bağırdı: "Askeri amca, kurtar beni!"
Uçaklar yeni bir daireye gittiler, oğlanın küçük bir avuç içimdeydi. Ve bana güç verdi: Savunmasız bir yaratığa olan görevimin farkındaydım. Genelde ona yardım edemediğimi bilmiyordu. Sadece askerini, yanında, yaşlı olduğunu hissetti. Tabii ki, her an birlikte bir patlama ile karşılanabiliriz. Ve yine de biliyordum - bir defadan fazla bombalama altındayken - başının üzerindeki bombanın senin olmadığını, daha ileriye uçacağını biliyordum. Bu yüzden, biz oğlanın yanındayız ve harabe evler arasında bir yerden bir yere manevra yaptık. Ve sonra bazı duvarların etrafında toplandılar. Oğlan bütün vücudu ile bana yaslandı, titredi. Sonra çantamdan fotoğraflar çektim ve göstermeye başladım. “Bakın, bunlar asker! - Dedim ki. “Bir bombanın bize çarpmamasını sağlamak için hepsi şimdi savaşıyor.”
İlk başta küçük arkadaşım resimlere bakmak istemedi. Sonra yavaşça onları eline aldı ve çözülmeye başladı. Ve aniden bağırdı: “Baba!” Bu fotoğrafta şef, askerleri için çorbayı büyük bir kaşıkla döküyordu. Bana çocuk yanılmış gibi geldi, çünkü resimde "Baba" sırtı ile duruyordu. Fakat oğlan inatla babası olduğuna ısrar etti. Ve hatıra olarak bir fotoğraf istedi. Onu göğsüne bastı ve bombalar uluyanken her şeyi tekrarladı: “Baba, bizi koruyorsun!”
Bombalama bitti. Çocuk annesine doğru koştu. Elinde, hala değerli bir fotoğraf tuttu. Bu baba aşçısının bizi ölümden kurtardığına inanıyordu ”...
Yeminli Zenitchikov
Bu olay, zafer kazanan 1945 yılında Polonya köylerinden birinde Ivan Aleksandrovich ile birlikte gerçekleşti.
Sovyet birlikleri düşmanları Polonya topraklarından sürdü. Yüzbaşı Narcissus 9'una giriyor tank vücut. Yayın kurulu görevini tamamladıktan sonra gazeteye "Vatan için savaşta!" bitmiş malzeme. Ancak, editör kadrosu çoktan kalkmıştı ve ilerleyen birlikler ile şimdiden bir yerdeydi. Zaten alacakaranlıkta, binicilerden biri Ivan Alexandrovich'i en yakın Polonya köyüne attı.
“Yoldaş Kaptan, bir kısmı bulunur,” sürücü kabinden bağırdı.
Ancak, birkaç dakika sonra Narcissus erken memnun olduğu konusunda ikna oldu. Uçakta bir akü, gece boyunca köye yerleştirildi. Nergis kulübelerden birine girdi ve genç bir teğmen uçaksavar silahçısı gördü. Yakında ustabaşı:
- Diyorum ki, buraya taşınmalıyız ...
- Nerede o? Etrafındaki orman ...
Nergis anladı: uçaksavar topçuları yollarını kaybetti. Dekolte komutanı geceyi köyde geçirecekti. Ivan Alexandrovich sadece birkaç dakika düşündü. Yarın sabah geçidi - ve bu nedenle, Almanlar bombalanacak. Ve ne cevap vermek? Arkadaki uçaksavar topçuları ...
Aniden Narcissus, bu uçaksavar silahlarını daha önce bir kez gördüğünü hatırladı. Ayrıca, hangi koşullarla karşılaştıklarını da hatırladım. Memurun çantasını hızla açtı, bir paket fotoğrafını çekti ve birini seçti.
- Savaş bayrağına yemin ettiğin günü hatırla. Hatırla Bu gün fotoğrafta. "Korkma, ileri git" ...
Nergis, fotoğrafın böyle bir izlenim bırakmasını beklemiyordu.
- Hepsi yükseldi! On dakika sonra konuşuyoruz! ..
Ve sabahları faşist saldırı başarıyla püskürtüldü.