Bir yanımı kaybettim.
Bir yarımı kaybettim.
Az önce bir kadın öldü!
Canımı kaybettim.
Ölümü avucumun içinde sıkıp boğmalıydım,
Ölüm bizi boğdu direnemedim.
Aklımda yorgun bakışınla kaldın.
Küvvetle muhtemel yeni bir savaştan çıkmıştın.
Başın dik duruşun göğü delmişti,
O gün cesaretine imrenmiştim.
Dedim ki işte bu kadın olmalı.
Teslim olmakda ne!
Ölümle köşe kapmaca oynamalı.
Sen direnişin destanı.
Sen bu savaşın adısın.
Bir yıldızda parla demir kadın,
Bize emanet kalkan ve mızrakların.
Umutlarım vardı,
Bulutların tepesinden yeryüzüne sarkıttığım.
Kanatlarım,
Tamam demirden değildi!
Ama tüm rüzgârlara karşı koyardım.
Çocukluğum,
Bir salıncak tepesinde kahkahamla cilveleşir,
Martılarla yarışırdım.
Güçlüydüm ben.
Kendimi yenilmez sanardım.
Kendime yenilecek kadar zayıfmışım.
Ne fayda gelmen neyi değiştirecek?
Gece ölümün koynunda geçmişi boğduktan sonra.
Bundan sonra sevmen neyi değiştirecek?
Kanımız bile çekilmişken damarlarımızdan,
Hangi söz bizi diriltecek.
Sen en iyisi devam et yoluna.
Sustur vicdanının sesini bakma ardına.
Ben yoruldum,
Artık ne yol ne yoldaş olurum sana.