“Doğanın iyiliklerini bekleyemeyiz; Onları ondan almak bizim görevimiz! ”
IV Michurin
IV Michurin
Ivan Michurin Ekim ayında 27'te doğdu 1855, Pronsky bölgesindeki Ryazan eyaletinde idi. Büyük büyükbabası ve büyükbabası küçük soylu, askeri adamlar, sayısız kampanya ve savaşa katılanlardı. Michurin'in babası - Vladimir İvanoviç - mükemmel bir ev eğitimi almış, alıcı olarak görev yapmıştır. оружия Tula şehrinde bir cephanede. Ebeveynlerinin iradesine karşı, burjuva sınıfından bir kızla evlendi ve kısa bir süre sonra Yumashevka köyünün yakınında bulunan “Vershina” adıyla miras kalan küçük bir mülke yerleşen bir il sekreteri olarak emekli oldu. İlçede ünlü bir adamdı - Arıcılık ve bahçecilikle uğraştı, Özgür Toplumla iletişim kurdu ve kendisine özel edebiyat ve tarım bitkileri tohumları gönderdi. Bahçede yorulmadan çalışan Vladimir Ivanovich, süs ve meyve bitkileriyle ilgili çeşitli deneyler yaptı ve kışın köylü çocuklara evlerinde okuma ve yazma öğretti.
Michurins ailesinde, Ivan Vladimirovich yedinci çocuğuydu, fakat erkek kardeşlerini tanımıyordu, çünkü yedi çocukken de hayatta kaldı. Gerçek, gelecekteki büyük biyolog ile son derece ciddi bir şekilde bir araya geldi - Vanya, ormancıların yakın ve harap yürüteçlerinde doğdu. Kötü durum, ebeveynlerinin babası doğrultusunda şiddetli, sinirlenmiş büyükannelerden uzaklaşmaya zorlanması ile açıklandı. Onunla aynı çatı altında yaşamak kesinlikle dayanılmazdı ve kendi köşenizi vuracak para yoktu. Kış yaklaşıyordu, muhtemelen bir orman kulübesinde küçük bir çocuk hayatta kalmayacaktı, ama yakında büyükannesi deli bir ilticaya götürüldü ve Michurinler bölgeye geri döndü. Bu, ailenin hayatındaki tek mutlu dönemdir çok çabuk geçti. Vanya dört yaşındayken, zayıf sağlıklı annesi Maria Petrovna ateşinden öldü.
Michurin kendini güçlü ve sağlıklı bir çocuk olarak yetiştirdi. Anne bakımından mahrum, Proni nehrinin kıyısında, balık tutmak veya babasıyla birlikte bahçede çok zaman geçirdi. Çocuk, bitkilerin nasıl büyüdüğünü ve bitkilerin nasıl öldüğünü, yağmurda kendilerini nasıl kapattıklarını ve kuraklıkta nasıl tükendiğini merakla izledi. Gözlemci İvan'ın başına gelen tüm sorular Vladimir İvanoviç'in büyüleyici ve canlı açıklamalarını buldu. Ne yazık ki, zamanla Michurin Sr. içmeye başladı. Evlerinde üzgündü ve birkaç misafir ve akraba tamamen görünmeyi bıraktı. Vanya'nın nadiren sokaktaki köy çocukları ile oynamasına izin verildi ve bütün günlerini kocaman güzel bir malikanenin bahçesinde geçirdi. Bu nedenle, meyve kazma, ekme ve toplama, Michurin'in çocuk olarak bildiği tek oyundu. Ve en değerli hazineleri ve en sevdiği oyuncakları görünmez bir şekilde gelecekteki yaşamın mikroplarını gizleyen tohumlardı. Bu arada, küçük Vanya'nın farklı renk ve şekildeki tohum koleksiyonları vardı.
İlköğretim Michurin evde aldı ve sonrasında Pronsk bölge okuluna gönderildi. Bununla birlikte, Ivan akranlarıyla büyük zorluk çeken ortak bir dil buldu - onun için bitki dünyası tüm yaşamı boyunca tanınabilir, sağlam ve gerçek bir dünyaydı. Okurken, tüm boş vaktini sevgili malikanesinin diyarında kazarak geçirmeye devam etti. Zaten sekiz yaşındayken, çocuk çeşitli bitki aşılama yöntemlerinde ustalaştı, modern yaz sakinlerinin araya girme, çoğaltma ve tomurcuklanma gibi ağaç işlemleri için ustaca karmaşık ve zor bir performans sergiledi. Dersler biter bitmez, Michurin kitap topladı ve “Tepe” den arabaları beklemeden evden birçok kilometre uzaktaki bir yolculuğa çıktı. Herhangi bir hava koşullarında ormanın içinden geçen yol onun için gerçek bir zevkti, çünkü onun iyi ve tek yoldaşlarıyla iletişim kurmayı mümkün kılıyordu - her çalı ve yoldaki her ağaç çocuğa iyi tanınmıştı.
Haziran ayında, 1872 Michurin, Pronsk Okulu'ndan mezun oldu ve ardından son pennleri toplayan Vladimir Ivanovich, onu bir spor salonu kursunda St. Petersburg Lisesi'ne kabul edilmek üzere hazırlamaya başladı. Ancak kısa süre sonra nispeten genç bir baba aniden hastalandı ve bir Ryazan hastanesine gönderildi. Aynı zamanda, ailenin mali işlerinin kötüye gittiği ortaya çıktı. Michurins mülkü ipotek altına alınmalı, yeniden ipotek altına alınmalı ve ardından borçlar için tamamen satılmalıydı. Babası teyzesi Tatyana Ivanovna, çocuğa baktı. Bunun yeğenine büyük özen ve özenle davranan iyi eğitimli, enerjik ve iyi okunan bir kadın olduğu unutulmamalıdır. Okul yıllarında Michurin sık sık kitaplarını okuyarak geçirdiği Birkinovka'da bulunan küçük mülkünü ziyaret etti. Ne yazık ki, Vanya için her şeyi feda etmeye hazır olan Tatyana Ivanovna, zar zor sona erdi. Bir amca, çocuğu Ryazan spor salonuna veren Lev Ivanovich kurtarmaya geldi. Ancak, bu eğitim kurumunda Michurin uzun süre çalışmadı. Aynı 1872 yılında oradan “yetkililere saygısızlık etmek” ifadesiyle kovuldu. Bunun nedeni, lise öğrencisi Michurin'in kulak hastalığı ve şiddetli don nedeniyle (ve belki de sadece yetkililer için dehşete düşmediğinden), okul müdürünün önündeki şapkasını çıkarmamasıydı. Biyograflara göre, Michurin'in dışlanmasının asıl nedeni, amcasının okul yönetimine rüşvet vermeyi reddetmesiydi.
Böylece Michurin'in gençliği sona erdi ve aynı yıl İvan Vladimirovich, mahallesini hayatının sonuna kadar terketmediği Kozlov şehrine taşındı. Orada Ryazan-Ural Demiryoluna ait yerel bir istasyonda ticari bir memur olarak çalıştı. Bu arada aylık maaşı on iki rubleydi. Demiryolu köyü Yamskaya'da duran mütevazı bir kulübede yaşadı. Yetkililerin kaba tutumu, monoton çalışma, on altı saatlik çalışma değişimi ve diğer katiplerin rüşvet - bu, Michurin'in o yıllarda olduğu durumdu. Genç adam dostça içmeye katılmamış, öfkesi güvenilir olarak kabul edilmiş, hızlı ve doğru bir şekilde ilçe okulunun arkasında olduğu hiçbir şey olmadığına inanıyordu. İki yıl sonra, Ivan Vladimirovich terfi etti - sessiz ve yönetici bir genç adam kasiyerin yerini aldı ve kısa sürede istasyon müdürünün asistanlarından biri oldu. Yaşam yavaş yavaş gelişmeye başladı, Ivan kendini şanslı saydı - Çarlık döneminde, demiryolu üzerindeki liderlik çalışmalarının prestijli olduğu kabul edildi. Yüksek konumundan, Ivan Vladimirovich kendine özgü bir kazanç elde etti - tamir atölyelerine ve ana tesisatçıya katılmaya başladı. Orada uzun ve çok çalıştı ve çeşitli teknik görevlerde saatlerce çalıştı.
Bir yıl sonra, küçük bir sermaye biriktiren Michurin evlenmeye karar verdi. Seçimi, yerel bir işçinin kızı olan Alexandra Vasilyevna Petrushina, itaatkar ve çalışkan bir kızdı ve uzun yıllar boyunca büyük doğa bilimcisinin arkadaşı ve yardımcısı oldu. Michurin'in fakirleşmiş soylu akrabalarının, eşitsiz evlilikleri nedeniyle övünç ilan ettikleri öfkeli olduğu belirtilmelidir. Miras bırakacak hiçbir şey olmadığından kibirli, ama kesinlikle boş bir jestti. Ve sadece Michurin'in teyzesi Tatyana Ivanovna, hala onunla aynıydı. Ve kısa bir süre sonra 1875'teki düğünden sonra, Ivan Vladimirovich, Kozlov çevresinde bulunan ve yaklaşık altı yüz metrekarelik bir alana sahip olan boş Gorbunov mülkünü kiraladı. Burada çeşitli meyve bitkileri yetiştirdi ve ilk seçimine seçiminde başladı. Yıllar sonra Michurin şöyle yazardı: "İşte tüm boş zamanlarımı ofiste geçirdim." Ancak, ilk başta, Ivan Vladimirovich bilgi ve deneyimsizlik nedeniyle ciddi hayal kırıklığı yaşamak zorunda kaldı. Sonraki yıllarda damızlık aktif olarak bahçe ile ilgili her türlü yerli ve yabancı literatürü okudu. Bununla birlikte, onu ilgilendiren birçok soru cevapsız kalmıştır.
Kısa bir süre sonra, yeni zorluklar ortaya çıktı - Ivan Vladimirovich, meslektaşları ile yaptığı konuşmada, patronu hakkında çok fazla şey söylemesine izin verdi. İkincisi bunu öğrendi ve İvan Vladimiroviç, asistanın istasyondaki maaşını kaybetti. Alan kaybı ile genç eşlerin maddi durumları en yoksul ve en yoksulluğa dönüştü. Michurin tarafından biriktirilen tüm paralar arsa kiralamaya başladı ve bu nedenle yurtdışından gelen botanikten çok pahalı kitaplar yazmak, dünyanın farklı ülkelerinden fideler ve tohumlar yazmak, ayrıca gerekli ekipman ve malzemeleri satın almak için Ivan Vladimirovich kemerini sıkmak ve üzerinde çalışmak zorunda kaldı. tarafına. Görevden döndükten sonra Michurin geceye oturdu, çeşitli aletleri tamir etti ve saatlerini tamir etti.
Ivan Vladimirovich'in yaşamında 1877'tan 1888'a kadar geçen süre özellikle zordu. Meyve bitkilerinin iklimlendirme alanındaki başarısızlıklardan dolayı çok çalışkan, umutsuz ihtiyaç ve ahlaki karışıklık dönemiydi. Ancak, bahçıvanın demir sabrının ortaya çıktığı, ortaya çıkan tüm sorunlara tahammül etmeye devam ettiği buradaydı. Bu yıllar boyunca, Ivan Vladimirovich püskürtücüyü "seralarda, seralarda, iç mekan bitkilerinde ve açık havada ve sıcak evlerde her türlü mahsul için" icat etti. Ayrıca, Michurin elektrik akımı ile çalıştığı tren istasyonu için bir aydınlatma projesi hazırladı ve daha sonra uyguladı. Bu arada telgraf ve telefon setlerinin montajı ve onarımı damızlık için uzun bir gelir kaynağı olmuştur.
O zamana kadar Gorbunov'un arazisinde birkaç yüz türden oluşan meyve ve meyve bitkilerinden oluşan eşsiz bir koleksiyon toplandı. Ivan Vladimirovich şunları söyledi: “Kiraladığım mülk, üzerinde çalışmaya devam etmenin mümkün olmadığı bitkilerle boğulmuş durumda” dedi. Bu gibi durumlarda, Michurin maliyetleri daha da azaltmaya karar verdi - bundan sonra dikkatle ve kuruşa tüm masrafları dikkate alarak özel bir günlüğe kaydetti. Aşırı yoksulluk nedeniyle, bahçıvanın kendisi eski kıyafetleri onardı, bağımsız olarak eldiven dikti ve düşene kadar ayakkabılar giydi. Uykusuz geceler, yetersiz beslenme, atölyedeki metal tozu ve sürekli endişe, 1880'in ilkbaharında, Ivan Vladimirovich'in bir sağlık bozukluğunun ciddi belirtileri gösterdiğine - pulmoner hemoptizi olduğu gerçeğine yol açtı. Refahı düzeltmek için Michurin bir tatile çıktı ve atölyeyi kapattığında, eşini şehirle birlikte taşırken, yaz ayını lüks meşe ormanında bulunan değirmencinin evinde yaşadı. Güzel ve sağlıklı bir alan olan güneş ve temiz hava, zamanını edebiyatı okumaya ve orman bitkilerini gözlemlemeye adayan yetiştiricinin sağlığını hızla yeniledi.
Eve döndükten kısa bir süre sonra, Ivan Vladimirovich bütün bitki koleksiyonunu yeni bir Lebedev arazisine taşıdı. Bu arada, bir bankanın yardımıyla satın aldı ve hemen (fon eksikliği ve çok sayıda borç nedeniyle) toprağı verdi. Burası, ilk eşsiz Michurin çeşitlerinin yetiştirildiği yerdi. Ancak, birkaç yıl sonra ve bu patrimonyum bitkilerle dolup taşıyordu.
1887 sonbaharında, damızlık, belirli bir rahip Yastrebov'un, Lesnoy Nehri kıyısındaki şehirden yedi kilometre uzaklıkta bulunan Turmasovo köyü yakınlarında on üç hektarlık bir arazi sattığını öğrendi. Alanı inceledikten sonra Michurin çok memnun oldu. 1887-1888'in tüm sonbahar ve kışları sonsuz emekle yoğun bir şekilde toplandı ve sonunda 1888 Mayıs'ında tüm ekim materyallerinin satışından sonra anlaşma yapıldı ve arazinin yarısı derhal ipotek altına alındı. Bu zamana kadar dört kişiye (bahçıvanın kızı, Maria ve oğlu Nikolay vardı) arttığı Michurins'in ailesinin nakit olarak sadece yedi rubleydi. Para yetersizliğinden dolayı, Michurins ailesinin üyeleri olan Lebedyev bölgesindeki tüm bitkiler omuzlarında yedi kilometre taşıyorlardı. Ayrıca, yeni yerde ev yoktu ve iki mevsim bir kulübede yaşıyorlardı. Ivan Vladimirovich, bu yılları hatırlatarak, diyetlerinin sadece kendileri tarafından yetiştirilen sebzeleri ve meyveleri, siyah ekmeği ve “birkaç kopek için çavdar çayı” içerdiğini söyledi.
Yıllarca yoğun emek aktı. Kulübenin yerine, küçük ama gerçek bir kütük kabini ortaya çıktı ve etraftaki ihmal edilen araziler genç bir bahçeye dönüştü ve bir inilti gibi Ivan Vladimirovich'in yeni yaşam biçimleri yarattı. Turmasovo'daki binlerce armut, elma ve vişne hibrit fidesi, 1893'e büyümüştür. İlk kez hikayeler kış-hardy çeşitleri kayısı, şeftali, yağ gülü, tatlı kiraz, dut ağacı, sigara tütün ve badem türleri orta Rusya'da ortaya çıktı. Michurin, bu topraklarda emsalsiz olan erik, yetişen üzümleri, üzümleri açık havada kışlanan kışları yetişirdi. Sonunda bir demiryolu işçisinin başını geniş kenarlı bir çiftlik şapkasına çeviren Ivan Vladimirovich'in kendisi, ara vermeden bir çocuk odasında yaşadı.
Michurin'e göre, yaratıcı bir faaliyete adanmış, müreffeh ve bağımsız bir yaşam hayallerinin gerçekleşmeye yakın olduğu görülüyordu. Bununla birlikte, alışılmadık derecede soğuk bir kış geldi ve bitkilerinin güney ve batı Avrupa çeşitlerine korkunç zarar verildi. Bundan sonra, Ivan Vladimirovich aşılama ile eski çeşitlere alıştırmaya çalıştığı yöntemin bütün başarısızlıklarını anladı ve melezlerin ve yapay geçişlerin yönlü gelişimi ile yeni bitki çeşitlerinin yetiştirilmesi konusundaki çalışmalarına devam etmeye karar verdi. Büyük bir artışla birlikte, damızlık bitkilerin melezleşmesini üstlendi, ancak bu çalışma önemli miktarda nakit enjeksiyonu gerektiriyordu.
O zamana kadar Michurin’in Turmasovo’da bir ticaret merkezi düzenlediği, ancak geniş bir popülariteye sahip olmadığı belirtilmelidir. Bu bağlamda, biyolog için en acil konulardan biri hala ailesinin bakım meselesiydi. Bununla birlikte, bahçıvan kalplerini kaybetmedi ve benzersiz çeşitlerinin satışına büyük umutlar verdi. Üreme çalışmasının on ikinci yılında, ülkenin her yerinde meyve ve süs çalı ve ağaçlarının "Komple Fiyat Listesi" ni ve çiftliğinde bulunan meyve bitkilerinin tohumlarını gönderdi. Bu koleksiyon, hem grafik hem de sofistike suluboya tekniklerinde büyük bir ustalığa sahip olan bahçıvanın çizimleriyle gösterilmiştir. Michurin'in fiyat listesinin ticaret şirketlerinin reklam kataloglarıyla hiçbir ilgisi yoktu ve bahçıvanlar için orijinal bir fiyat listesinden ziyade bilimsel bir rehberdi. Günlüklerinde, o döneme atıfta bulunan damızlık, “Küçücük bir şekilde elma dağıtıcıları üretti, iletkenler ve iletkenler trenlerde dağıtım için yirmi bine kadar katalog verdi… Yüzlerce müşteri yirmi bin dağıtımdan çıkacak ...”.
Sonunda, 1893'un sonbaharı geldi - bir fidanlıkta yetişen fidelerin ilk salınmasının uzun zamandır beklenen süresi. Michurin, fiyat listelerinin ve çeşitli dergilerdeki makalelerinin, bahçedeki asırlık rutini kırarak, meyve vereceğine inanıyordu. Çok fazla emir olacağına kesin olarak ikna olmuştu, ancak çok fazla hayal kırıklığına uğradı - neredeyse hiç alıcı yoktu. Boşuna satış umutlarında, damızlık son kuruşları dergi ve gazete ilanlarına ve ayrıca müzayedelere ve fuarlara giden girişimlerle harcayarak tüccarlara ve halka dağıtımı için yeni kataloglar gönderdi. Buna rağmen, Michurin'in kreşinin ilk yıllarında, hem saygın bahçıvanlar ve iklimlendiriciler hem de sıradan insanlar tarafından yalnızca güvensizlik ve ilgisizlik karşılandı.
1893-1896'te, Ivan Vladimirovich'in bahçesinde binlerce hibrit fidan büyüdüğü zaman, Michurin'in ustaca aklı, önemli ve büyük sonuçlara yol açan yeni bir düşünce tarafından ziyaret edildi. Biyolog, güçlü siyah toprağı temsil eden kreşinin topraklarının çok yağlı olduğunu ve melezleri “şımartan”, onları yıkıcı “Rus kışlarına” daha az dirençli hale getirdiğini keşfetti. Damız için bu, soğuk dirençlerinde sorgulanabilecek tüm melezlerin acımasızca ortadan kaldırılması, Turmasovsky sahasının satışının yanı sıra yeni ve daha uygun bir yer arayışı anlamına geliyordu. Bu nedenle, fidanlık temeli üzerinde yıllarca süren çalışmaların neredeyse tamamı yeniden başlatılmalı ve yeni zorluklarla fon aranması gerekiyordu. Böyle bir durum daha az kararlı bir insanı kırardı, ancak Ivan Vladimirovich araştırma çalışmalarında yeni bir seviyeye geçmek için yeterli kararlılığa ve güce sahipti.
Uzun bir aramadan sonra, Kozlov şehri çevresinde, istenmeyen ve terk edilmiş bir yer buldu. Yerel bir memura aitti ve kuzgunlar, bataklıklar, kanallar ve akarsularla dolu, yıkanan bir tortu idi. Burada özellikle çalkantılı olan selde, tüm arsa su ile kaplıydı ve hatta büyük, olgun ağaçlar bile alçak yerlerde yıkandı. Ancak, daha ucuz ve daha uygun bir arazi yoktu ve damızlık çocuk odasını buraya taşımaya karar verdi. 1899'te eski yeri sattı ve akrabalarıyla birlikte kış için banliyö Donskoe'ye taşındı. Bütün yaz 1900, yeni bir ev inşa edilirken aceleci bir kulübede yaşadı. Bu arada, Ivan Vladimirovich iki katlı bir ev tasarladı ve bunun için bir tahminde bulundu. Michurin'in büyük zincirine göre, fidanlıklarının yeni bir toprağa aktarılması, benzersiz melez koleksiyonunun ve ilk formların önemli bir kısmının kaybıyla sona erdi. Daha önce olduğu gibi, cesurca hayatta kaldı ve Spartalı melez eğitiminin önemi hakkındaki varsayımları tamamen haklı çıktı. Bahçıvan şunları kaydetti: "İnce topraklardaki fideleri yükseltirken, şiddetli koşullar altında, ancak daha azı kültürel özelliklere sahip olsalar da, dona karşı tamamen dirençlidirler." Daha sonra, saha Michurin adında Merkez Genetik Laboratuvarı'nın ana departmanı oldu ve biyolog yaşamın sonuna kadar bu yerde çalıştı. Burada, onun tarafından geliştirilen çeşitli yetiştiriciler, birçok türün çaprazlanamazlığının üstesinden gelmenin pratik olasılığını kanıtladılar ve ayrıca normal şartlar altında çok kötü şekilde gelişen, gerekli kalitede hibrit fidelerin geliştirilmesini sağladılar.
1905'te Ivan Vladimirovich elli yaşında. Bahçıvanın yeteneği ne kadar mükemmel hale getirildiyse, karakteri o kadar çekingen hale geldi. Dahası, Michurin'in hali hazırda pek çok çarpıcı çeşidi yetiştirdiği gerçeğine rağmen, resmi bilim biyologun başarılarını tanımayı reddetti. Bu arada damızlık, çalışmalarını tüm uzman dergilere gönderdi, imparatorun kendisine yazdı, tüm bürokratik Rusya’yı da suçlulara saygısızlık ederek, bürokratların Dünya’nın en önemli misyonu olarak bahçeciliğe dikkatini çekerek çeşitli bakanlıklara yazdı. Michurin'in Moskova dergisine bahçecilik hakkında yeni kiraz kesim yöntemi hakkında bir makale gönderdiğine dair bir hikaye var. Editörler kirazın kesik olmadığını biliyorlardı ve “Sadece gerçeği yazıyoruz” ifadesiyle açıklamayı reddettiler. Öfkeli, Ivan Vladimirovich ayağa kalktı ve herhangi bir yazılı destek olmadan, bir düzine köklü tatlı vişne gönderdi. Gelecekte, yöntemin açıklamasının hazzına ya da ağlayan özürlere cevap vermedi. Hükümet sübvansiyonlarından Michurin, “kendi çıkarlarına göre, her bir kuruş en iyi şekilde halledilecek” derken, kendi sözleriyle bölümlere bağımlı köle olarak düşmemeyi de reddetti. 1912 yazında, II. Nicholas ofisi ünlü bir görevli Albay Salov'u Kozlov'daki bahçeciye gönderdi. Cesur askeri adam, Michur malikanesinin mütevazı görüşünün yanı sıra, albayın bekçi için ilk aldığı ustasının zavallı kıyafetiyle son derece şaşırdı. Salov’un ziyaretinden bir buçuk ay sonra Ivan Vladimirovich iki haç aldı - Yeşil Haç “tarım için iş” ve üçüncü derece Anna.
O zamana kadar, bahçıvanın melezlerinin ünü dünyaya yayıldı. 1896’e geri döndükten sonra, Ivan Vladimirovich, Amerikan bilim topluluğu Briders’in onurlu bir üyesi seçildi ve 1898’te, şiddetli bir kıştan sonra bir araya gelen All-Canada Çiftçi Kongresi’nde, ABD’deki Fertil Michurin hariç, Avrupa’daki her türlü vişne dondurmasının dondurulduğunu bulması şaşırtıcıydı. Rusya. Renkleri çok iyi bilen Hollandalı, Ivan Vladimirovich'e olağandışı zambakının soğanı için menekşe gibi kokan yirmi bin kraliyet ruble teklif etti. Onlar için temel koşul, Rusya'daki bu çiçeğin artık yetiştirilmemesiydi. Michurin, kötü yaşadığı halde zambağı satmadı. Mart 1913’te, damızlık ABD Tarım Bakanlığı’ndan Amerika’ya taşınmayı veya bir bitki koleksiyonu satmayı teklif eden bir mesaj aldı. Melezlere tecavüz etmeyi önlemek için bahçıvan, ABD tarımının teslim olmaya zorlandığı miktarda para aldı.
Bu arada, Michurin bahçesi büyüyordu. Ivan Vladimirovich'in en iddialı planları, sanki sihirle yapıldı - fidanlıktaki devrimden önce dokuz yüzden fazla (!) Bitki çeşidi Japonya, Fransa, ABD, Almanya ve diğer pek çok ülkeden çizilmiş bitki yetiştirildi. Elinde yeteri kadar el kalmadı, damızlık yazdı: “... güç kaybı ve sinirli sağlık oldukça ısrarla kendileri hakkında bilgi verdi”. Michurin, sokak çocuklarını ev işlerine çekmek üzerine düşündü, ancak dünya savaşı bu planlara müdahale etti. Biyoloğun ticari kreşleri çalışmayı bıraktı ve gücünden mahrum bırakılan İvan Vladimirovich tekrar sona erdirmek için zorluk çekti. Ve yeni 1915 yılı, devam eden araştırmaların neredeyse tüm umutlarını mahvederek, ona başka bir talihsizlik getirdi. Azgın nehrin baharında, taşan kıyıları, kreş sular altında kaldı. Sonra sert donlara maruz kaldılar ve buzun altında birçok değerli melezi ve ayrıca satılık iki yaşındakilerin okulunu gömdüler. Bu darbenin ardından daha da korkunç bir saniye izledi. Yaz aylarında şehirde bir kolera salgını başladı. Kibar ve hassas bir eşi olan Michurin hasta bir kıza bakıyordu ve kendisine bulaştı. Sonuç olarak, genç ve güçlü bir kız iyileşti ve Alexandra Vasilyevna öldü.
En yakın kişinin kaybı büyük biyoloğu kırdı. Bahçesi ihmal etmeye başladı. Alışkanlık dışı, Michurin hala onu kuruyordu ama aynı coşku hissetmedim. Tüm yardım teklifleri - reddedildi ve sempatizanlar - küçümsendi. Bir noktada, Ekim darbesinin haberi Ivan Vladimirovich'e geldi, ama buna çok önem vermedi. Ve Kasım ayında, Ziraat Halk Komiserliği'nden yetkili bir yoldaş ona 1918 verdi ve bahçesinin kamulaştırılacağını açıkladı. Durumun dehşeti Michurin'i sarstı, her zamanki sıkıntıdan kurtuldu ve zihinsel hastalıklardan tam bir iyileşme elde etti. Hemen en yakın Sovyetlere giden damız, öfkeyle orada ondan her şeyi böyle almanın imkansız olduğunu belirtti. Bahçıvanın Sovyet gücünün güvence altına alındığını - kendisine bahçede baş olarak bırakılacağı söylendi. Ve yakında, Ivan Vladimirovich'e çok sayıda asistan ve öğrenci gönderildi. Böylece Michurin'in ikinci hayatı başladı.
Damızlık çalışmalarına, kişiliğine ve deneyimine dikkat edilmesi, biyologa çığ gibi düşmüştür. Yetkililer yeni kamu putlarına ihtiyaç duyuyordu ve daha yüksek alanlarda bir yere Michurin böyle atandı. Şu andan itibaren araştırması süresiz olarak finanse edildi, Ivan Vladimirovich kreşleri kendi takdirine göre işletmek için resmi haklar aldı. Bütün hayatım boyunca, bu bilim feneri etrafındaki kayıtsızlık duvarının o kadar cesaretle kırılmaz bir şey olmayacağını ve bir keresinde tartışılmaz, ülke çapında ve tam bir tanıma alınacağını hayal etmişti. Şu andan itibaren, uygun olan her durumda, Michurin Stalin ile telgraf alışverişinde bulundu ve gününün uzun vadeli rutininde önemli bir değişiklik oldu - şimdi öğleden sonra saat on ikiden ikisine iki bilim adamı, kolektif çiftçi ve işçi heyeti aldı. 1919'in baharında Michurin bahçesindeki deney sayısı birkaç yüze yükselmişti. Aynı zamanda, daha önce ilişkisiz olan Ivan Vladimirovich, tarım işçilerine verim artırma, kuraklık ve ıslah ile ilgili sorunlar konusunda tavsiyelerde bulundu, Halk Komiserliği'nin tarımsal çalışmalarına katıldı ve aynı zamanda ustanın her kelimesini hevesle yakalayan çok sayıda öğrenciyle konuştu.
Bilimsel çalışma örgütlenmesinin parlak bir destekçisi olan Michurin'in kırkbeş yaşında (1900'ta) bile, hayatının sonuna kadar değişmeden kaldığı günün katı bir programını hazırladığı belirtilmelidir. Damızlık sabah saat beşte kalkmış ve on iki yaşına kadar sabah saat sekizde kahvaltı molası vererek bahçede çalışmış. Öğlen öğle yemeğini yedikten sonra öğleden sonra saat üçe kadar dinlendi ve gazeteleri ve özel literatürü okudu (devrimden sonra heyetler aldı). Günün 15 saatlerinden akşama kadar, Ivan Vladimirovich yine çocuk odasında ya da hava ve koşullara bağlı olarak ofisinde çalıştı. Bir saatliğine 21'ta bir akşam yemeği yedi, gece yarısına kadar yazışmalarda çalıştı ve sonra yatağa gitti.
Ivan Vladimirovich başarısızlıkların eşiğindeyken, ilginç bir gerçeği geçici olarak sevgili bitki dünyasından koptu ve diğer çalışmalara geçti - saat ve kameraları tamir etti, mekanik, modernize barometreler ve bahçıvanlar için benzersiz aletler icat etti. Michurin kendisi bunu “düşünme yeteneklerini yenileme” gereği ile açıkladı. Aradan sonra ana faaliyetine yeni güçlerle girdi. Natüralistin çok işlevli odası, aynı zamanda bir laboratuar, bir optik ve mekanik atölyesi, bir kütüphane ve bir demirci dükkanı olarak hizmet vermiştir. Sayısız barometre ve secateura ek olarak, Ivan Vladimirovich, radyasyon ölçümü için bir cihaz icat etti ve uçucu yağı gül yapraklarından damıtmak için zarif bir damıtma cihazı, aşılama biti, bir sigara kutusu, bir çakmak ve tütünle sigara doldurmak için özel bir makine yaptı. Kendi ihtiyaçları için tasarlanmış biyolog ve hafif içten yanmalı motor. Deneylerinde, topladığı elde dinamo tarafından üretilen elektriği kullandı. Uzun süre boyunca damızlık bir daktilo satın alamıyordu, sonunda kendisi yaptı. Ayrıca, ekipmanının lehimlendiği ve dövüldüğü portatif metal portatif fırını icat etti ve inşa etti. Ayrıca balmumu sebze ve meyve modelleri yapmak için eşsiz bir atölye çalışması yaptı. Dünyanın en iyisi olarak biliniyorlardı ve o kadar yetenekliydiler ki birçoğu onları ısırmaya çalıştı. Aynı atölyede Michurin de ziyaretçi aldı. Odalardan birinin odayı şöyle tarif ettiği: “Bir kabinin camının arkasında - test tüpleri, şişeler, şişeler, kavanozlar, bükülmüş tüpler. Başka bir bardak arkasında - meyveler ve meyve modelleri. Masalarda - mektuplar, çizimler, çizimler, yazılar. Her yerde, nerede bir yer varsa, çeşitli elektrikli aletler ve cihazlar yerleştirilir. Bir köşede, kitaplık ile tezgah arasında, her türlü marangozluk, sıhhi tesisat ve tornalama aleti bulunan bir meşe dolabı vardır. Diğer köşelerde bahçe çatalları, çapalar, kürekler, testereler, püskürtücüler ve budayıcılar. Masada - bir mikroskop ve bir büyüteç, tezgah üzerinde - bir mengene, bir daktilo ve bir elektrostatik makine, rafta - defter ve günlükler. Duvarlarda - coğrafi haritalar, termometreler, barometreler, kronometreler, higrometreler. Pencerede bir torna var ve dünyanın her yerinden tohumların yanında oymalar ile süslenmiş bir dolap var. ”
Bahçıvanın ikinci hayatı on sekiz yıl sürmüştür. 1920 ile yüz elliden fazla yeni melez kiraz, armut, elma, ahududu, kuş üzümü, üzüm, erik ve diğer birçok mahsul türünü getirdi. 1927'te, önde gelen bir Sovyet genetikçisi girişimi sırasında, Tambov'daki Güney filmi Profesör Iosif Gorskov, Michurin'in başarılarını tanıtan bir film yayınlandı. Haziran ayında, 1931 yetiştiricisine verimli çalışması için Lenin Nişanı verildi ve 1932'te Kozlov antik kenti, Tüm Rusya'nın Bahçecilik Merkezi olan Michurinsk olarak değiştirildi. Büyük meyve fidanlarına ve meyve yetiştirme çiftliklerine ek olarak, daha sonra Michurinsky Devlet Tarım Üniversitesi ve Michurin Bahçecilik Araştırma Enstitüsü ortaya çıktı.
Büyük biyoloğun öğrencileri, Michurin'in perishing bitkileriyle saatlerce nasıl konuşabileceği konusundaki efsanelere anlattı ve hayata döndüler. Ayrıca, yabancı bir avluya girebilirdi ve dev bekçi köpekleri havlamadı. Ve yüzlerce fideden bir çeşit doğaüstü yetenekle feshedildi. Öğrenciler gizlice fideleri atmaya çalıştılar, ancak hiçbir zaman köken almadılar.
Neredeyse tüm kış mevsimi 1934-1935, yaşa bağlı sıkıntılara rağmen, Ivan Vladimirovich, kurulan rejimi on yıllarca ihlal etmeden aktif olarak çalıştı. Her zamanki gibi, en yakın öğrencileriyle beraber heyetler geldi. Ayrıca, Ivan Vladimirovich, Sovyetler Birliği'nin önde gelen tüm üreticilerine karşılık geldi. Şubat ayında yetmiş dokuz yaşındaki bir bilim adamı 1935 aniden hastalandı - gücü zayıfladı, iştahını kaybetti. Durumuna rağmen, Michurin fidanlıktaki tüm çalışmalara dahil olmaya devam etti. Tüm mart ve nisan ayları arasında saldırı aralıklarında çok çalıştı. Nisan ayının sonunda, Kremlin'in baş sağlık departmanı tarafından, hastada mide kanseri bulunan Halkın Sağlık Komiserliği ile özel bir konsültasyon atandı. Hastanın Mayıs ayının ortasındaki ciddi durumu ile ilgili olarak, ilk tanının konduğunu doğrulayan ikinci bir konsültasyon düzenlendi. Bahçıvanda sürekli doktorlar vardı, ancak tüm mayıs ve haziran ayının başında yapay beslenmeye maruz kalan Michurin şiddetli acı ve kanlı kusma nedeniyle işkence gördü, yataktan kalkmadan yazışmalarına bakmaya ve öğrencilerini bilgilendirmeye devam etti. Onları sürekli aradı, talimat verdi ve iş planlarında değişiklikler yaptı. Michurin'in anaokulundaki yeni üreme projeleri çoktu - öğrenciler sıkıldı, aralıklı sesler eski bahçıvanı en son sonuçlar hakkında bilgilendirdi. Ivan Vladimirovich’in bilinci, sabah saat dokuzda 7’in Haziran 1935’undan geçen otuz dakika içerisinde kayboldu. Yarattığı tarım enstitüsünün yanına gömüldü.
Kitabın materyallerine göre A.N. Bakharev "Doğanın Büyük Trafosu" ve site http://sadisibiri.ru.