1987’de Félix Guattari, “Un Amour d’UIQ/UIQ’nun Aşkı” adlı filminin yapımını finanse edecekleri umuduyla Fransa’da Ulusal Sinematografi Merkezi’ne başvurdu. Film konusunda deneyimi olmayan Guattari, başvurusuna filmografiden ziyade bir CV ekledi. Kendine dair bilindik konuların yanı sıra, Cezayir Savaşı sırasında polis soruşturması altında olduğunu ve İtalya’daki 1977 radikal ayaklanmalarında yer aldığını ayrıntılı olarak açıkladı.
Sonrası
“UIQ’nun Aşkı”, insanlığın “Infra – Quark Evreni” olarak bilinen bir varlıkla, kısaca UIQ, minik fitoplanktonların kloroplastları aracılığıyla iletişim kuran bir varlıkla ilk temasının hikayesi. İlk bakışta, uzay kısımlarını göz ardı ederseniz aşağı yukarı Star Trek’ten alıntı bir olay örgüsü içerdiği söylenebilir.
Düzyazıları göz önüne alındığında, “UIQ’nun Aşkı” için şaşırtıcı bir şekilde erişilebilir bir metin denebilir. Guattari, diğer çalışmalarının aksine, UIQ’nun Aşkı’nın büyük bir Hollywood Filmi olarak kitlelere ulaşabileceğini umuyordu. Filmde Amerikalı film yapımcısı Robert Kramer ile işbirliği yaptı ve “Taxi Driver” ın yapımcılarından Michael Phillips’e film üzerinde çalışması için başvurdu. Guattari, senaryoya giriş bölümünde “Sinema öznellik üretmek için olağanüstü bir araç” diye yazıyor. “UIQ’nun Aşkı… ne otobiyografik ne de deneme filmi, fakat psikanaliz anlayışımla yakından ilgili.“
Guattari’nin bilim kurgu türünü seçmesi şaşırtıcı olmamalı. Hem tür hem kendi felsefesi, mevcut gerçekliklerden kopuk bir dünya hayal ediyor. Film, yeni öznellik biçimlerinin hem vaatlerini hem de tehlikelerini sorguluyor.
Kitabın senaryosunun ingilizce çevirmenleri Silvia Maglioni ve Graeme Thomson şunları not etmiş:
Tabii ki Guattari gibi militan bir düşünürün, daha önce hiçbir film yapım deneyimi olmayan Guattari’nin kendisini yönetmeyi önerdiği bir bilim kurgu filmini finanse etmek için bir hükümet fonlama organını ikna edebileceği fikri, kesinlikle başlı başına bir bilim kurgu idi.
Amerikan ve Fransız stüdyolarından gelen filmlerin reddedilmesinin ardından, Guattari 1987 ‘de senaryoyu kaderine terk etti; metin çok sayıda Fransız akademisyenin toplanan eserleri için bir depo görevi gören IMEC arşivlerinde çürüdü. Sinemanın devrimci potansiyelinden çok etkilenen Guattari ise 1992’deki ölümüne kadar sadece La Borde’da yayınlamaya ve çalışmaya geri döndü.