Zachary Macaulay'ın en büyük çocuğu Thomas Babington Macaulay, 25 Ekim 1800'de Leicestershire'da doğdu. Jamaika'da genç bir adam olarak çalışan ve kölelere nasıl davranıldığına ilk elden tanık olan Zachary Macaulay, girişimlerde aktif oldu. ticareti yasa dışı hale getirmek için. Christian Observer'ın editörü oldu ve 1823'te Kölelik Karşıtı Derneği'ni oluşturmak için başkalarıyla birleşti.
Thomas son derece zeki bir çocuktu ve sekiz yaşında tarihi karakterler hakkında şiirler yazmaya başladı. Thomas Macaulay, Ekim 1818'de Cambridge, Trinity College'a gitti. Macaulay, Lord Gray ve Charles Austin gibi ilerici siyasi görüşlere sahip diğer öğrencilerle arkadaş oldu. Macaulay faydacılıkla çok ilgilenmeye başladı ve Jeremy Bentham ve Joseph Priestley'in fikirlerinden etkilendi. Macaulay'ın üniversitedeki kampanyalarından biri, Öğrenci Birliği'nde kamu işlerinin tartışılmasını geçen yüzyıldakilerden daha sonra yasaklayan kurala son vermekti.
Macaulay üniversiteden ayrıldıktan sonra avukat oldu. Politikayla ilgilenmeye devam etti ve 1824'te Kölelik Karşıtı Cemiyet'in bir toplantısında etkileyici bir konuşma yaparak tanıtım aldı. Macaulay ayrıca düzenli olarak katkıda bulundu. Edinburg İncelemeWhig politikacı Henry Brougham tarafından oluşturulan bir dergi. Lord Lansdowne, Macaulay'ın makalelerinden etkilendi ve 1830'da ona kontrolü altındaki bir cep ilçesi olan Calne'nin koltuğunu teklif etti.
2 Mart 1831'de Macaulay, Lord John Russell tarafından önerilen parlamenter reform önlemlerini destekleyen bir konuşma yaptı. Macaulay'ın konuşmasının Avam Kamarası'nda duyulan en etkileyici konuşmalardan biri olduğu iddia edildi. Reform Yasasına karşı kampanyayı yöneten Sir Robert Peel bile Macaulay'ın tartışmaya katkısını övdü. Haziran 1832'de Earl Gray, Macaulay'ı kontrol kurulu komiseri olarak atadı.
1832 Reform Yasası'nın geçmesini izleyen genel seçimde Macaulay, Leeds'in yeni kurulan parlamento seçim bölgesi için Whig adayıydı. Koltuk için rakibi, çocuk işçiliğine karşı kampanyaya katılan Radikal Muhafazakar Michael Sadler'dı. Macaulay 2.012 oyla seçildi ve Sadler sadece 1.596 oy aldı.
Macaulay, Batı Hint Adaları'ndaki İngiliz köle ticaretini ortadan kaldırmadaki rolünden babasını memnun etti. Zachary Macaulay birkaç kötü iş anlaşmasına karışmıştı ve şimdi derinden borç içindeydi. Babasının alacaklılarına ödeme yapmasına yardım etmek amacıyla Thomas Macaulay, Hindistan Yüksek Konseyi'nde kazançlı bir görevi kabul etti. Macaulay görevde kaldığı süre boyunca 50.000 £ aldı ve babasının borçlarını ödeyebildi.
1839'da Macaulay, Edinburgh'u temsil etmek üzere seçildi. Avam Kamarası'na geri döndükten kısa bir süre sonra Lord Melbourne, Macaulay'ı Savaş Sekreteri olarak atadı. Bu görevi 1841'de Melbourne hükümetinin düşüşüne kadar sürdürdü.
Ofis dışında, Macaulay'ın artık yazacak zamanı vardı. için makaleler üretmenin yanı sıra Edinburg İncelemeMacaulay onun üzerinde çalışmaya başladı. İngiltere Tarihi. 1846'da Macaulay, Lord John Russell liderliğindeki hükümette postmaster-general oldu. Macaulay, Avam Kamarası'nda nadiren konuştu, ancak John Fielden'i ve On Saatlik Yasası kampanyasını desteklemekte aktif bir rol oynadı.
1847 genel seçimlerindeki yenilgisinden sonra, Macaulay bir kez daha yazmaya geri döndü. İngiltere Tarihi. İlk iki cilt 1848'de büyük beğeni topladı. Dört ayda 13.000'den fazla kopya satıldı. Yalnızca Sir Water Scott ve Charles Dickens, Macaulay'ın yazar olarak popülaritesiyle rekabet edebilirdi.
Temmuz 1852'de Thomas Macaulay bir kez daha Edinburgh milletvekili olarak geri döndü. Ancak Avam Kamarası'na nadiren katıldı ve zamanının çoğunu işini bitirmeye çalışarak geçirdi. İngiltere Tarihi. Üçüncü ve dört cilt Aralık 1855'te yayınlandı. İngiltere Tarihi on haftada 26.000'den fazla kopya sattı. Eser ayrıca Almanca, Lehçe, Danca, İsveççe, İtalyanca, Fransızca, Felemenkçe, İspanyolca, Macarca, Rusça, Bohemca ve Farsça'ya da çevrildi.
Ağustos 1857'de Lord Palmerston, Macaulay'a Rothley Baron Macaulay unvanını verdi. Lordlar Kamarası'na tartışmalar için katıldı, ancak hükümette bir görev teklifini reddetti. Thomas Macaulay 28 Aralık 1859'da öldü.
Geçen salı bölünmesi gibi bir sahneyi hiç görmedim ve bir daha görmeyi de hiç beklemiyorum. Elli yıl yaşasam, izlenimi sanki daha yeni olmuş gibi aklımda taze ve keskin olacak. Sezar'ın Senato Evi'nde bıçaklandığını görmek ya da Oliver'ın masadan gürzünü aldığını görmek gibiydi, sadece bir kez görülen ve asla unutulmayacak bir manzara. Kalabalık Evi her yönden doldurdu. Kapılar kilitlendiğinde altı yüz sekiz üyemiz vardı, daha önce bir bölümde hiç olmadığı kadar elli beşten fazla.
Kapının yanında duran Charles Wood bir banka atlayıp haykırdığında. "Onlar sadece üç yüz bir." Charing Cross'un - şapkalarımızı sallayarak - zemine vurup ellerimizi çırptığını duymuş olabileceğiniz bir haykırış oluşturduk. Veznedarlar kalabalığın arasından güçlükle geçti. Ama Duncannon sayıları okurken bir iğne düştüğünü duymuş olabilirsiniz. Sonra yine bağırışlar patladı - ve çoğumuz gözyaşı döktük - kendimi zar zor tutabildim. Ve Peel'in çenesi düştü; ve Twiss'in yüzü lanetli bir ruhun yüzü gibiydi. El sıkıştık ve birbirimizin sırtını sıvazladık ve gülerek, ağlayarak ve uğuldayarak lobiye çıktık.
Üç hafta muhtemelen tüm meseleyi çözecek ve meseleye Reform mu Devrim mi sorusunu getirecek. Biri ya da diğeri, sahip olmamız gerektiğinden ve olacağından eminim. Sizi temin ederim ki, halkın şiddeti, Lordların bağnazlığı ve bakanların aptallığı ve zayıflığı beni o kadar korkutuyor ki, huzurum bile sıkıntı ve rahatsız edici önsezilerden rahatsız oluyor.
Kraliyet onayı dün öğleden sonra Reform Yasasına verildi. Kralın aldığı kurstan memnunum. Lord Gray ve Whig'lerin Reform Yasası'nın tüm onuruna sahip olmaları ve Kral'ın hiçbirine sahip olmaması gibi bir etkisi oldu. Kral büyük tavizler verir; ama onları gönülsüzce ve gaddarca verir. İnsanlar onları minnet ve sevgi duymadan kabul eder. Ne delilik - tebaasına herhangi bir kralın verdiğinden daha fazlasını vermek ve buna rağmen hiç teşekkür almayacak şekilde vermek.
Thomas Babington Macaulay'ın Doğumu
Zamanının en ünlü tarihçisi Thomas Babington Macaulay, 25 Ekim 1800'de Aziz Crispin Günü'nde doğdu.
Zamanının en ünlü İngiliz tarihçisi, Henry V'nin Agincourt'taki zaferinin yıldönümü olan St Crispin Günü'nde, Thomas Babington, Jean Teyze'nin kocası ve William'ın bir arkadaşı olan Rothley Temple'da doğdu. Wilberforce. On altıncı yüzyıldan kalma bir Babington, I. Elizabeth'e komplo kurmuş ve bunu hayatıyla ödemişti ve evde bir Macaulay anıtı ve Tapınak Şövalyeleri'nin on üçüncü yüzyıldan kalma bir şapeli bulunuyor.
Macaulay'lar İskoç, asil ve son derece kalabalıktı. Çocuğun Batı Adaları ve Dağlık Bölgesi'nde bir bakan olan büyükbabası John Macaulay, on dört yaşında bir kuluçkadan biriydi ve Campbell karısından on iki çocuğu vardı. Üçüncü oğlu Zachary Macaulay'ın hayatta kalan dokuz çocuğu olacaktı. Bir genç olarak Jamaika'ya gönderilen Zachary, kölelikten dehşete düştü ve hayatını onun bastırılması ve misyonerlik, Londra Üniversitesi'nin kurulması ve Yardımcısı Bastırma Derneği'nin dahil olduğu nedenler için çalışarak geçirecekti.
Otuzlu yaşlarının başında, en büyük oğlunun doğumu sırasında, Zachary, Wilberforce tarafından özgür köleler için bir Batı Afrika kolonisi yaratmak üzere kurulan Sierra Leone Şirketi'nin sekreteriydi. Bristol'deki bir Quaker kitapçısının güzel kızı Selina Mills ile bir yıldan biraz fazla bir süredir evliydi. Karakteristik olarak, Selina'nın ne kadar çekici giyindiği konusunda iltifat ettiğinde, kıyafetlerini yalnızca onun tamamen düzenli zihninin bir kanıtı olarak beğendiği konusunda onu temin etmek için acele etti. Selina Macaulay neredeyse kocası kadar dindar ve ciddiydi ve yeni doğan çocuğu kucağına alındığında hemen Isaac Watts'ın iyileştirici bir ilahisini okudu. Lord Macaulay, espri anlayışını ailenin onun tarafından aldığını söylerdi.
Bebek Tom'un olağanüstü bir bebek olduğunu kanıtladı, erken gelişmişliği ve yumuşak kalpliliği annesini kaderinin erken bir ölüm olması gerektiğine ikna etti. Oyuncaklara ilgisizdi, üç yaşında hevesle okuyordu ve şimdiden bir kitap gibi konuşuyordu. Bacaklarına yanlışlıkla sıcak kahve döküldüğünde ve nazik bir kadın iyi olup olmadığını sorduğunda, 'Teşekkür ederim hanımefendi, ızdırap dindi' diye yanıtladı. 5 yaşında ailenin Güney Londra'daki evinde rahat koşullarda büyüdü, Clapham Common'ın kenarındaki Kaldırım (evin bugün mavi bir levhası var ve yakınlarda bir Macaulay Yolu var), küçük çocuğun hemşiresiyle dolaştığı ve kendini Alplerde veya Sina Dağı'nı seyrederken hayal ettiği yer. Yerel bir gündüz okuluna gönderildi, yedi yaşında tam bir dünya tarihi yazdı. Sekiz yaşında, uzaklardaki Malabar halkını Hıristiyanlığa döndürmeyi amaçlayan bir deneme kaleme aldı ve çok geçmeden, onun öncülleri olan çok sayıda ilahi ve şiir ortaya çıkardı. Antik Roma kanunları.
1812'de Cambridge yakınlarındaki kusursuz Evanjelik doğruluğuna sahip bir yatılı okula gönderilen Tom, ev hastalığından çok acı çekti. Yüksek sesi ve kendine aşırı güvenen tavrı eleştirildi ve herhangi bir tür oyunu oynayamaması ona karşıydı, ancak diğer çocuklar tuhaf bir örnek olarak onunla belli bir eğlenerek gurur duymuş görünüyorlar. 1818'de Cambridge'deki Trinity College'a gitti ve burada kendini zaferle kapladı. Gelecekte Avam Kamarası'nda bir koltuk, ağır kitap inceleme, Hindistan'da önemli işler ve kırk yaşından önce Kabine'de bir yer olacaktı. Otuzlu yaşlarının sonlarına kadar, babası öldüğünde, kendi evinde çalışmak için yerleşecekti. İngiltere Tarihiİngilizce konuşulan dünyadaki her okuryazar evde adını duyuracak ve ona ülkenin ilk edebi soyluluğunu getirecekti.
Modern Tarih Kaynak Kitabı: Thomas Babington Macaulay (1800-1859): İmparatorluk ve Eğitim Üzerine
İlk seçim, 1833 tarihli Hindistan faturasıyla ilgili bir konuşma ve İngiliz İmparatorluğu'nun Doğu'daki başarıları ve hedefleri hakkındaki görüşünü ifade ediyor. 1834 ve 1838 yılları arasında Kalküta'da yaşadı ve İngiliz "Hindistan Yüksek Konseyi"nde görev yaptı. Aşağıdaki ikinci seçkinin geldiği "Eğitim Üzerine Dakika", Batı ve Hint medeniyetlerinin ilişkisine değiniyor.
Hindistan'da Eğitim ve İngiliz İmparatorluğu
Hindistan'ın iyiliği için yerlilerin yüksek makamlara kabulünün yavaş derecelerde yapılması gerektiğini hissediyorum. Ancak zaman dolduğunda, Hindistan'ın çıkarları değişiklik gerektirdiğinde, kendi gücümüzü tehlikeye atmamak için bu değişikliği yapmayı reddetmemiz gerektiği, bu, öfke duymadan düşünemeyeceğim bir doktrindir. Hükümetler, insanlar gibi, varlığı çok pahalıya satın alabilir. "Propter vitam vivendi perdere causas," [&Yaşama sebebini kaybetmek, hayatta kalmak uğruna"] hem bireylerde hem de devletlerde aşağılık bir politikadır. Mevcut durumda, böyle bir politika sadece alçakça değil, aynı zamanda saçma da olacaktır. İmparatorluğun sadece kapsamı mutlaka bir avantaj değildir. Birçok hükümet için hantaldı, bazıları için ölümcül oldu. Bir toplumun refahının, toplumu oluşturanların refahından oluştuğunu ve hiç kimsenin rahatına ve güvenliğine katkıda bulunmayan hakimiyete göz dikmenin en çocukça hırs olduğu, zamanımızın her devlet adamı tarafından kabul edilecektir. Büyük ticaret ulusu, büyük imalatçı ulus için, insan ırkının herhangi bir bölümünün bilgide, yaşamın kolaylıklarını tatmada ya da bu kolaylıkların üretildiği zenginlikte yapabileceği hiçbir ilerlemenin önemi yoktur. . Avrupa medeniyetinin Doğu'nun geniş nüfusu arasında yayılmasından elde edebileceğimiz faydaları hesaplamak pek mümkün değil. Durumun en bencil görüşüne göre, Hindistan halkının iyi yönetilip bizden bağımsız olması, kötü yönetilip bize tabi kılınmasındansa, onların kendi kralları tarafından yönetilmeleri, ama bizim çuhalarımızı giymeleri bizim için çok daha iyi olurdu. ve çatal bıçak takımımızla çalışırken, İngiliz koleksiyonculara ve İngiliz sulh hakimlerine selamlarını yerine getiriyorlardı, ancak İngiliz imalatçılarına değer veremeyecek kadar cahil veya satın alamayacak kadar fakirlerdi. Uygar insanlarla ticaret yapmak, vahşileri yönetmekten çok daha kârlıdır. Bu, gerçekten de, Hindistan'ın bir bağımlılık olarak kalabilmesi için, onu yararsız ve maliyetli bir bağımlılık haline getirecek, yüz milyonlarca insanı müşterimiz olmaktan alıkoyacak ve böylece olmaya devam edebilecekleri bir bilgelik olurdu. bizim kölelerimiz.
Hindistan halkını itaatkâr kılmak için mi cahil bırakacağız? Yoksa hırs uyandırmadan onlara bilgi verebileceğimizi mi düşünüyoruz? Yoksa hırsı uyandırmayı ve ona meşru bir çıkış sağlamamayı mı kastediyoruz? Bu sorulardan herhangi birine kim olumlu cevap verecek? Yine de, yerlileri yüksek makamlardan kalıcı olarak dışlamamız gerektiğini savunan herkes tarafından bunlardan birine olumlu yanıt verilmelidir. 1 korkum yok. Görev yolu önümüzde açıktır: ve aynı zamanda bilgeliğin, ulusal refahın, ulusal onurun yoludur.
Kaynak
Thomas Babington Macaulay'dan, "Parlamentoda Hindistan Hükümeti Tasarısı Üzerine Konuşma, 10 Temmuz 1833" Macaulay, Düzyazı ve Şiir, G.M. tarafından seçilmiştir. Young (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1957), s. 716-18
Hint Eğitimi Üzerine
Şimdi meselenin özüne geliyoruz. Hükümet olarak bu ülkenin insanlarının entelektüel gelişimi için yönlendireceği istihdam edilecek bir fonumuz var. Basit soru, onu kullanmanın en yararlı yolu nedir?
Görünüşe göre tüm taraflar, Hindistan'ın bu bölgesinin yerlileri arasında yaygın olarak konuşulan lehçelerin ne edebi ne de bilimsel bilgi içermediği ve ayrıca o kadar fakir ve kaba olduğu konusunda hemfikir görünüyorlar ki, başka bir çevreden zenginleştirilene kadar. , herhangi bir değerli eseri onlara çevirmek kolay olmayacak. Daha yüksek öğrenim görme araçlarına sahip olan bu sınıfların entelektüel gelişiminin, şu anda yalnızca aralarında yerel olmayan bir dil aracılığıyla gerçekleştirilebileceği her kesim tarafından kabul edilmiş görünüyor.
O zaman bu dil ne olacak? Komitenin yarısı, bunun İngiliz olması gerektiğini savunuyor. Diğer yarısı Arapça ve Sanskritçe'yi şiddetle tavsiye ediyor. Bütün soru bana öyle geliyor ki, hangi dil bilmeye değer en iyisidir?
Ne Sanskrit ne de Arapça bilgim yok.-Ama değerlerinin doğru bir tahminini oluşturmak için elimden geleni yaptım. En ünlü Arapça ve Sanskritçe eserlerin çevirilerini okudum. Doğu dillerinde uzmanlıklarıyla öne çıkan adamlarla hem burada hem de evde sohbet ettim. Oryantalistlerin kendilerinin takdirine bağlı olarak Doğu bilgisini almaya tamamen hazırım. İyi bir Avrupa kütüphanesinin tek bir rafının Hindistan ve Arabistan'ın bütün yerli edebiyatına değdiğini inkar edebilecek birini asla bulamadım. Batı edebiyatının içkin üstünlüğü, aslında, Doğu eğitim planını destekleyen Komite üyeleri tarafından tamamen kabul edilmektedir.
Doğulu yazarların en yüksekte bulunduğu edebiyat bölümünün şiir olduğu tartışma götürmez. Arap ve Sanskrit şiirinin büyük Avrupa uluslarınınkiyle karşılaştırılabileceğini iddia etmeye cesaret eden herhangi bir Oryantalistle kesinlikle hiç karşılaşmadım. Ancak hayal ürünü eserlerden, gerçeklerin kaydedildiği ve genel ilkelerin araştırıldığı eserlere geçtiğimizde, Avrupalıların üstünlüğü kesinlikle ölçülemez hale geliyor. Sanskrit dilinde yazılmış tüm kitaplardan toplanan tüm tarihi bilgilerin, İngiltere'deki hazırlık okullarında kullanılan en önemsiz kısaltmalarda bulunabileceklerden daha az değerli olduğunu söylemek abartı olmaz sanırım. Fiziksel veya ahlaki felsefenin her dalında, iki ulusun göreli konumu hemen hemen aynıdır.
Peki durum nasıl duruyor? Şu anda ana diliyle eğitilemeyecek bir halkı eğitmek zorundayız. Onlara biraz yabancı dil öğretmeliyiz. Kendi dilimizin iddialarını özetlemeye pek gerek yok. Batı dilleri arasında bile önde gelir. Yunanistan'ın bize miras bıraktığı en asilden daha aşağı olmayan hayal gücü eserleriyle dolu, sadece anlatı olarak kabul edilen, nadiren aşılan ve etik ve politik araçlar olarak kabul edilen tarihsel kompozisyonlarla her türden belagat modelleri ile doludur. eğitim, metafizik, ahlak, yönetim, hukuk ve ticaret üzerine en derin spekülasyonlarla insan yaşamının ve insan doğasının adil ve canlı temsilleriyle, sağlığı korumaya eğilimli her deneysel bilime ilişkin tam ve doğru bilgilerle asla eşit olmamıştır. konforunu artırmak veya insanın aklını genişletmek için. Dilin, dünyanın en bilge uluslarının doksan kuşak boyunca yaratıp biriktirdiği tüm engin entelektüel zenginliğe hazır olduğunu bilen herkes. Şu anda bu dilde mevcut olan edebiyatın, üç yüz yıl önce dünyanın tüm dillerinde birlikte var olan tüm literatürden çok daha değerli olduğu güvenle söylenebilir. Ayrıca hepsi bu değil. Hindistan'da yönetici sınıfın konuştuğu dil İngilizcedir. Hükümet koltuklarında daha yüksek yerli sınıf tarafından konuşulur. Doğu denizlerinde ticaretin dili haline gelmesi muhtemeldir. Biri Afrika'nın güneyinde, diğeri Avustralasya topluluklarında yükselen ve her yıl daha önemli hale gelen ve Hint imparatorluğumuzla daha yakından bağlantılı olan iki büyük Avrupa topluluğunun dilidir. İster edebiyatımızın özündeki değerine ister bu ülkenin özel durumuna bakarsak, tüm yabancı diller arasında İngilizcenin ana dilimize en yararlı olanı olduğunu düşünmek için en güçlü nedeni göreceğiz. .
Şimdi önümüzde duran soru, basitçe, bu dili öğretmek elimizde olduğunda, evrensel itirafla, herhangi bir konuda bizimkiyle karşılaştırılmayı hak eden hiçbir kitabın olmadığı dilleri öğretip öğretemeyeceğimizdir. Avrupa bilimini öğretebilirsek, evrensel itirafla, Avrupa'dakilerden farklı olduklarında, daha da kötüye giden sistemleri öğreteceğiz ve sağlam Felsefeyi ve gerçek Tarihi himaye edebileceğimiz zaman, kamu pahasına tıbbi tedaviyi onaylayıp kabul etmeyeceğiz. bir İngiliz nalbantını utandıracak doktrinler [not: at ayakkabısı] -Bir İngiliz yatılı okulundaki kızların kahkahalarını harekete geçirecek astronomi, otuz metre yüksekliğinde krallarla dolu ve otuz bin yıl hüküm süren Tarih ve pekmez denizlerinden ve tereyağı denizlerinden oluşan Coğrafya.
Bize rehberlik edecek deneyimsiz değiliz. Tarih birkaç benzer vaka sunar ve hepsi aynı dersi verir. Modern zamanlarda, daha ileri gitmemek gerekirse, bütün bir toplumun zihnine verilen büyük bir dürtünün, yıkılan önyargıların, yayılan bilginin, saf zevklerin, ülkelerde yerleşmiş sanat ve bilimlerin iki unutulmaz örneği vardır. son zamanlarda cahil ve barbar olan.
Bahsettiğim ilk örnek, 15. yüzyılın sonunda ve 16. yüzyılın başında Batılı uluslar arasında harflerin büyük canlanmasıdır. O zamanlar okumaya değer hemen hemen her şey eski Yunanlıların ve Romalıların yazılarında yer alıyordu. Atalarımız, Cicero ve Tacitus'un dilini ihmal etselerdi, şimdiye kadar Kamu Eğitim Komitesi'nin davrandığı gibi davransaydı, dikkatlerini kendi adamızın eski lehçeleriyle sınırlasalardı, hiçbir şey basılmamış ve üniversitelerde Anglo- Sakson ve Norman-Fransızca Romanlar, İngiltere şimdi olduğu gibi olur muydu? More ve Ascham'ın çağdaşları için Yunanca ve Latince ne anlama geliyordu?not: 16. yüzyılın İngiliz hümanistleri] bizim dilimiz Hindistan halkına. İngiltere edebiyatı artık klasik antikiteninkinden daha değerlidir. Sanskrit edebiyatının Sakson ve Norman atalarımızınki kadar değerli olup olmadığından şüpheliyim. Bazı bölümlerde, örneğin Tarihte, bunun çok daha az olduğundan eminim.
Genel görüşlerine karşı olduğum beylere bir noktada tamamen katılıyorum. Onlarla birlikte, sınırlı araçlarımızla insanların vücudunu eğitmeye çalışmamızın imkansız olduğunu hissediyorum. Kan ve renk bakımından Hintli, zevk, görüş, ahlak ve zeka bakımından İngiliz olan bir insan sınıfını yönettiğimiz milyonlarla aramızda tercüman olabilecek bir sınıf oluşturmak için şu anda elimizden gelenin en iyisini yapmalıyız. Bu sınıfa, ülkenin yerel lehçelerini iyileştirmeyi, bu lehçeleri Batı terminolojisinden ödünç alınan bilim terimleriyle zenginleştirmeyi ve onları nüfusun büyük bir kitlesine bilgi iletmek için kademeli olarak uygun araçlar haline getirmeyi bırakabiliriz.
Kaynak
Thomas Babington Macaulay'dan, "Hint Eğitimi Üzerine 2 Şubat 1835 Dakikası" Macaulay, Düzyazı ve Şiir, G. M. Young tarafından seçilmiştir (Cambridge MA: Harvard University Press, 1957), s.-721-24.729.
Bu metin, İnternet Modern Tarih Kaynak Kitabının bir parçasıdır. Kaynak Kitap, modern Avrupa ve Dünya tarihinde giriş seviyesi sınıfları için kamu malı ve kopyalamaya izin verilen metinlerin bir koleksiyonudur.
Aksi belirtilmedikçe, belgenin belirli elektronik formunun telif hakkı saklıdır. Elektronik kopyalama, eğitim amaçlı ve kişisel kullanım için basılı olarak dağıtılması için izin verilmektedir. Belgeyi çoğaltırsanız, kaynağı belirtin. Kaynak Kitabın ticari kullanımı için izin verilmez.
Thomas Babington Macaulay - Tarih
Bir Evanjelik için alışılmadık olan Thomas Babington Macaulay, hayran kalacak pek çok şey bulduğu Roma Kilisesi'nden büyülendi ve Ranke'nin 1840 Edinburgh Review'da yazdığı History of the Pope adlı makalesinde her ikisi de kilisenin kendini kanıtladığını savundu. Batı kurumlarının en başarılısı ve en uzun ömürlüsüydü ve bunu yapmıştı çünkü -ve bu kesinlikle Viktorya dönemi Protestanları için özellikle şaşırtıcı bir nokta olurdu- muhalefeti, ondan ayrılanlardan çok daha olumlu bir şekilde ele aldı. — George P. Landow
Roma Katolik Kilisesi kadar incelenmeyi bu kadar hak eden bir insan politikası eseri burada değil ve bu dünyada hiçbir zaman da olmadı. Bu Kilisenin tarihi, insan uygarlığının iki büyük çağını birleştirir. Zihni Pantheon'dan kurban dumanının yükseldiği ve Flavian amfitiyatrosunda deve kuşları ve kaplanların sınırlandığı zamanlara götüren başka hiçbir kurum kalmamıştır. En gururlu kraliyet evleri, Yüce Pontifflerin çizgisiyle karşılaştırıldığında daha dündür. On dokuzuncu yüzyılda Napolyon'u taçlandıran Papa'dan sekizinci yüzyılda Pepin'i taçlandıran Papa'ya kadar kesintisiz bir dizide izlediğimiz bu çizgi, ağustos hanedanı Pepin zamanının çok ötesine, masal alacakaranlığında kaybolana kadar uzanır. . Venedik cumhuriyeti antik çağda geldi. Ama Papalık ile karşılaştırıldığında Venedik cumhuriyeti moderndi ve Venedik cumhuriyeti gitti ve Papalık kaldı. Papalık, çürümekte değil, sadece bir antika değil, yaşam ve gençlik dolu bir yaşam sürüyor. Katolik Kilisesi hâlâ dünyanın en uzak uçlarına Augustin'le Kent'e inenler kadar gayretli misyonerler gönderiyor ve hâlâ düşman krallara Attila'nın karşı karşıya kaldığı aynı ruhla karşı çıkıyor. Çocuklarının sayısı her yaştan daha fazladır. Yeni Dünya'daki kazanımları, Eski Dünya'da kaybettiklerini fazlasıyla telafi etti. Manevi üstünlüğü, Missouri ovaları ile Horn Burnu arasında uzanan uçsuz bucaksız ülkelere, yani bundan bir yüzyıl sonra, muhtemelen şu anda Avrupa'da yaşayan kadar büyük bir nüfusa sahip olmayabilecek ülkelere uzanır. Cemaatinin üyeleri kesinlikle yüz elli milyondan az değildir ve diğer tüm Hıristiyan mezheplerinin birleştiğinde yüz yirmi milyon olduğunu göstermek zor olacaktır. Ne de uzun egemenliğinin süresinin yaklaştığını gösteren herhangi bir işaret görmüyoruz. Şu anda dünyada var olan tüm hükümetlerin ve tüm dini kurumların başlangıcını gördü ve hepsinin sonunu görmeye mahkum olmadığına dair hiçbir güvence hissetmiyoruz. Saksonlar Britanya'ya ayak basmadan önce, Frank Ren'i geçmeden önce, Yunan belagati Antakya'da hâlâ yeşerirken, Mekke tapınağında putlara hâlâ tapılırken, o büyüktü ve saygı görüyordu. Ve Yeni Zelandalı bir gezgin, uçsuz bucaksız bir yalnızlığın ortasında, Londra Köprüsü'nün kırık bir kemeri üzerinde durup St. Paul'ün kalıntılarını çizdiğinde, o hala tükenmeyen bir canlılıkla var olabilir.
İlgili Malzeme
Referanslar
Macaulay, Thomas Babington. "Van Ranke." 1840. Gutenberg Projesi metni 16 Kasım 2006'da görüntülendi.
Sıra, Leopold. Onaltıncı ve Onyedinci Yüzyıllarda Roma Papalarının Dini ve Siyasi Tarihi. Almancadan SARAH AUSTIN tarafından çevrilmiştir. 3 cilt 8vo. Londra: 1840.
İngiltere Tarihi
Yazarın ilişkilendirmeyi önerdiği olaylar, çağlar boyunca uzanan büyük ve olaylı bir dramın yalnızca tek bir perdesini oluşturur ve önceki perdelerin konusu iyi bilinmedikçe çok eksik anlaşılmalıdır. Bu nedenle, anlatısını, ülkemizin en eski zamanlardan kalma tarihinin küçük bir taslağıyla tanıtacaktır. Aynı zamanda, yüzyıllar boyunca çok hızlı bir şekilde geçecektir: ancak, İkinci Kral James yönetiminin kesin bir krize getirdiği bu mücadelenin iniş çıkışları üzerinde uzun uzun duracaktır.
Baron Thomas Babington Macaulay (1800-59) bir İngiliz tarihçi, denemeci ve devlet adamıydı, en iyi beş ciltlik İngiltere Tarihi ile hatırlandı.
Baron Macaulay küçük bir şairdi ama parlak bir deneme yazarıydı. İngiltere Tarihi, Protestan ve Whig önyargısı nedeniyle eleştirildi, ancak engin malzeme zenginliği, canlı ayrıntıları kullanması ve parlak, retorik, anlatı tarzı, onu 19. yüzyılın en büyük edebi eserlerinden biri yapmak için bir araya getirdi.
Отзывы - Написать отзыв
LibraryThing İnceleme
Tarihin ilerlemesi, batıl inanç ve otokrasiden özgür düşünceye ve daha fazla özgürlüğe doğru, en azından Lord Macaulay'ın inandığı gibi, sürekli ilerliyor. İngiltere Tarihi adlı kitabında. Читать весь отзыв
LibraryThing İnceleme
Gerçekten, Restorasyon Tarihi. On yıllar boyunca, İngiliz Edebiyatı dersleriyle ilgili ikinci sınıf araştırmamda, TBM'nin, Katolik amcası II. James'in yerine geçme girişimi olan Monmouth'un Rye'ye inişine ilişkin anlattıklarını yüksek sesle okudum. Читать весь отзыв
James II Katılımından İngiltere Tarihi. 5 cilt seti
Macaulay, Thomas Babington Rowland, Peter [giriş.]
The Folio Society tarafından yayınlanmıştır, Londra, 1986
İlk FS Sürümü. 260 mm x 180 mm (10" x 7"). xxxiv, 526pp xviii, 542pp xxiv, 582pp xxxiv, 661 xxiii, 244pp. S/b çizimler. Yurtdışı için ağır set ekstra nakliye gerekli. VG: Çok iyi durumda, işaretli açık kahverengi çanta ile. Kapaklar hafifçe işaretlenmiştir. Dikenler, 1785 dolaylarında Roger Payne tarafından bir tasarımla bloke edilen koyu mavi buckram'ı ovuşturdu.
Thomas Babington Macaulay: Tarih
Thomas Babington Macaulay, ilk İngiliz tarih uzmanı, yazar ve hükümet yetkilisi Baron Macaulay, 25 Ekim 1800'de Leicestershire'daki Rothley Temple'da dünyaya geldi.
Erken yaşta, yazıya doğru bükülmüş bir kararın kanıtını verdi. Kısa bir süre sonra Historia of Olaus Magnus üzerine uzun bir balad ve Fingal, a Poem in Twelve Books başlıklı muazzam bir açık ayet yığını oluşturdu. Eğitim temelli bir okulda olmasının ardından, Ekim 1818'de genç Macaulay, Cambridge'deki Trinity College'a gitti ve kısa bir süre sonra bir akrabaya dönüştü. 1826'da Macaulay bara çağrıldı ve kuzey devresine katıldı. Ancak, kısa süre sonra yasayı inceleme eğiliminden vazgeçti ve Avam Kamarası'nın sergisi altında mahkemede olduğundan çok daha fazla saat harcadı.
Macaulay, Hindistan'ın değil, İngiltere'nin tarihin kötü bir öğrencisi değildi. Hindistan tarihini biraz bilen herkes, 1834 tarihli Hukuk Komisyonunu (Macaulay yöneticiydi), 1860 tarihli Hindistan Ceza Kanununu (IPC) ve 1861 tarihli Ceza Muhakemesi Kanununu (CrPC) düşünmelidir. IPC, 1860, hala kanun kitaplarında. Bugün olduğu gibi, 1837'deki yasa taslağı ile kuruluşu arasında bir boşluk vardı - TMK 1860'ta kuruldu.
1824'te kölelik karşıtı bir kölelik toplantısında yaptığı ilk açık söylev girişimi, Edinburgh Review tarafından “bir olağandışı ve gelişmiş ihtişamın uzmanca dile getirilmesinin bir gösterisi olarak tasvir edildi.
Macaulay, parlamentonun değiştireceği adreslerin ilerlemesiyle adını etkiledi. 1832 Büyük Reform Yasası kabul edildikten sonra, Leeds Milletvekili olma yolunda ilerledi. Reformda, Calne'nin tasviri ikiden bire düşürüldü, Leeds'le hiç konuşulmadı, ancak şimdi iki kişi vardı. Reform Yasası'nın geçmesine yardım etmekten memnun olmasına rağmen, Macaulay, inanılmaz bir arkadaş ve siyasi ortak olarak kalan önceki velinimeti Lansdowne'a minnettar olmaktan asla vazgeçmedi.
Ağustos 1825'te, Macaulay'ın bilimsel ün alanını gösterecek olan dergiyle ilişkisini başlattı. Dağıtımcı John Murray, Childe Harold'ın telif hakkı ne olursa olsun, Macaulay'in Quarterly Review kadrosunda yer almasının haklı olacağını duyurdu. Üniversitede Macaulay, Charles Austin, Romilly, Praed ve Villiers gibi muhteşem genç arkadaşların havada uçuştuğu, bitmek bilmeyen konuşmaları ve neşeli kardeşliği ile önceden ünlü olarak algılanıyordu.
O bu yolda şöhret kazanarak ve açık kredisini sürdürürken, ailenin serveti batıyordu ve sonunda, kız kardeşlerinin, örneğin kardeşlerinin geçimini sağlamak için yetkilendirilmeleri dışında hiçbir düzenlemelerinin olmadığı ortaya çıktı. onlara. Bununla birlikte Macaulay'in iki maaş kaynağı vardı, iki zor ofis ve kalemi. Göreve gelince, Whig'ler o sıralarda bütün bir çağ boyunca kontrolü ellerinde tutacaklarını tahmin edemezlerdi ve öyle olsalar bile, Macaulay'ın güvenilir bir şekilde ücretsiz oy vereceğine dair kararlılığı, herhangi bir zamanda yapabileceğini makul kıldı. dakika sonunda ortaklarıyla çatışır ve yerini durdurması gerekir. Yazmaya gelince, Lord Lansdowne'a (1833) şöyle yazdı: "Şimdiye kadar sadece benim gevşemem oldu, bunu yardım yöntemleri olarak hiç düşünmedim. Kendi özel konularımı seçtim, gerektiği kadar zaman ayırdım ve kendi şartlarımı belirledim. The prospect of turning into a book shop’s hack, of prodding a fatigued favor to hesitant effort, of filling sheets with junk simply that sheets might be filled, of bearing from distributers and editors what Dryden bore from Tonson and what Mackintosh bore from Lardner, is terrible to me.” Macaulay was along these lines arranged to acknowledge the offer of a seat in the incomparable board of India, made by the new India Act. The compensation of the workplace was settled at £10,000, out of which he computed to have the capacity to spare £30,000 in five years. His sister Hannah acknowledged his proposition to go with him, and in February 1834 the sibling and sister cruised for Calcutta.
Macaulay by John Partridge.
Macaulay was Secretary to the Board of Control under Lord Gray from 1832 until 1833. The monetary shame of his dad implied that Macaulay turned into the sole methods for help for his family and required a more profitable post than he could hold as a MP. After the death of the Government of India Act 1833, he surrendered as MP for Leeds and was named as the primary Law Member of the Governor-General’s Council. He went to India in 1834, and served on the Supreme Council of India in the vicinity of 1834 and 1838.
In his notable Minute on Indian Education of February 1835, Macaulay asked Lord William Bentinck, the Governor-General to change auxiliary training on utilitarian lines to convey “valuable learning” – an expression that to Macaulay was synonymous with Western culture. There was no custom of optional instruction in vernacular dialects the establishments at that point upheld by the East India Company educated either in Sanskrit or Persian. Henceforth, he contended, “We need to teach a people who can’t at introduce be instructed by methods for their native language. We should show them some remote dialect.” Macaulay contended that Sanskrit and Persian were not any more available than English to the speakers of the Indian vernacular dialects and existing Sanskrit and Persian writings were of little use for ‘valuable learning’. In one of the less blistering entries of the Minute he composed:
I have no information of either Sanscrit or Arabic. Yet, I have done what I could to shape a right gauge of their esteem. I have perused interpretations of the most observed Arabic and Sanscrit works. I have bantered both here and at home with men recognized by their capability in the Eastern tongues. I am very prepared to take the Oriental learning at the valuation of the Orientalists themselves. I have never discovered one among them who could deny that a solitary rack of a decent European library was justified regardless of the entire local writing of India and Arabia.
Neither Sanskrit nor Arabic verse coordinated that of Europe in different branches of taking in the uniqueness was much more prominent, he contended:
It will scarcely be debated, I assume, that the division of writing in which the Eastern authors stand most astounding is verse. Also, I absolutely never met with any orientalist who dared to keep up that the Arabic and Sanscrit verse could be contrasted with that of the colossal European countries. In any case, when we go from works of creative ability to works in which certainties are recorded and general standards explored, the predominance of the Europeans turns out to be totally endless. It is, I trust, no misrepresentation to state that all the verifiable data which has been gathered from every one of the books written in the Sanscrit dialect is less important than what might be found in the most irrelevant compressed versions utilized at private academies in England. In each branch of physical or good logic, the relative position of the two countries is almost the same.[19]
Consequently, from the 6th year of tutoring onwards, guideline ought to be in European learning, with English as the medium of direction. This would make a class of anglicized Indians who might fill in as social mediators between the British and the Indians the formation of such a class was essential before any change of vernacular instruction:
I feel… that it is inconceivable for us, with our restricted means, to endeavor to instruct the body of the general population. We should at exhibit do our best to shape a class who might be translators amongst us and the millions whom we oversee, – a class of people Indian in blood and shading, however English in tastes, in sentiments, in ethics and in keenness. To that class we may abandon it to refine the vernacular lingos of the nation, to enhance those tongues with terms of science acquired from the Western classification, and to render them by degrees fit vehicles for passing on learning to the immense mass of the populace.
Macaulay’s moment to a great extent corresponded with Bentinck’s views[20] and Bentinck’s English Education Act 1835 firmly coordinated Macaulay’s suggestions (in 1836, a school named La Martinière, established by Major General Claude Martin, had one of its homes named after him), yet consequent Governors-General adopted a more mollifying strategy to existing Indian training.
His last a long time in India were dedicated to the formation of a Penal Code, as the main individual from the Law Commission. In the repercussions of the Indian Mutiny of 1857, Macaulay’s criminal law proposition was enacted.[citation needed] The Indian Penal Code in 1860 was trailed by the Criminal Procedure Code in 1872 and the Civil Procedure Code in 1909. The Indian Penal Code propelled partners in most other British provinces, and to date huge numbers of these laws are still as a result in places as far separated as Pakistan, Singapore, Bangladesh, Sri Lanka, Nigeria and Zimbabwe, and also in India itself.
In Indian culture, the expression “Macaulay’s Children” is now and again used to allude to individuals conceived of Indian lineage who embrace Western culture as a way of life, or show states of mind impacted by colonizers (“Macaulayism”)[21] – articulations utilized disparagingly, and with the ramifications of unfaithfulness to one’s nation and one’s legacy. In autonomous India, Macaulay’s concept of the enlightening mission has been utilized by Dalitists, specifically by neoliberalist Chandra Bhan Prasad, as an “imaginative allocation for self-strengthening”, in view of the view that Dalit society are engaged by Macaulay’s expostulation of Hindu civilization and an English instruction.
Macaulay drafted the Indian Criminal Procedure Code and the Indian Civil Procedure Code. Set up of the cutting off hands, tongues and culpable appendages, confirm through torment, there came to fruition a deliberate and reasonable, assuming moderate, due procedure of the mainstream law courts. Macaulay additionally drafted the Government of India Act of 1833, which forced restrictions on the East India Company. He embedded the statement—of which he was reasonably pleased—which ordered that “nobody might, by reason of his shading, his plunge, or his religion, be banned from holding office”.
İçindekiler
Thomas Macaulay Edit
Thomas Babington Macaulay was born in Leicestershire, England, on 25 October 1800, the son of Zachary Macaulay, a former governor of the colony of Sierra Leone and anti-slavery activist. [2] His mother was Selina Mills, a pupil of the great British moralist, Hannah More.
Elected to the House of Commons of the United Kingdom in 1830 as a member of the reformist Whig party, Macaulay was named in 1834 as an inaugural member of a governing Supreme Council of India. [2] Macaulay spent the next four years in India, where he devoted his efforts to reforming the Indian criminal code, putting the British and natives on an equal legal footing, and to establishing an educational system based upon the British model, which involved introducing Indians to European ideas from the Renaissance, the Scientific Revolution and the Enlightenment. [2]
Macaulay held western culture in high esteem, and was dismissive of the existent Indian culture, which he perceived as stagnant and something which had fallen well behind mainstream European scientific and philosophical thought. He saw his undertaking as a "civilising mission":
"We must at present do our best to form a class who may be interpreters between us and the millions whom we govern a class of persons, Indian in blood and colour, but English in taste, in opinions, in morals, and in intellect. To that class we may leave it to refine the vernacular dialects of the country, to enrich those dialects with terms of science borrowed from the Western nomenclature, and to render them by degrees fit vehicles for conveying knowledge to the great mass of the population." [3]
"Macaulayism" and modern India Edit
Since the second half of the 20th century, Hindu nationalists in India have criticised Macaulay his views on Hinduism and Indian culture at large, which they claim coloured his educational policies. [4]
Speaking at a national seminar on "Decolonising English Education" in 2001, professor Kapil Kapoor of Jawaharlal Nehru University highlighted that mainstream English-language education in India today has tended to "marginalise inherited learning" and uproot academics from traditional Indian modes of thought, inducing in them "a spirit of self-denigration (heenabhavna)." [5] Many Indian nationalists have criticised Macaulayism, claiming that it uprooted Indian traditions in sectors such as finance and replaced them with a foreign system which was wholly unsuited to India. In addition, they claim that Macaulayism caused foreign systems of thought to become prioritised over Indian systems of thought, in particular Hindu systems of thought. [6]
While not directly related to "Macaulayism", similar terms in other parts of Asia revolve around the adoption of Western cultural habits. "Pinkerton syndrome" in Singapore, "Kalu Sudda" in Sri Lanka and "崇洋媚外" in China are some examples for these cultural adoptions. [7] Reports and incidences of such behaviour and attitudes are also found in Thailand, Malaysia, [8] Hong Kong, [9] Philippines, [10] Japan and South Korea. [11]
The Infamous Macaulay Speech That Never Was
A quotation supposedly culled from a speech by Thomas Babington Macaulay is a staple of social media forwards and has even been quoted by senior Indian politicians. But is it authentic?
Thomas Babington Macaulay. Photo: Wikimedia Commons/Public Domain
An illustration of Thomas Babington Macaulay. Kredi: Wikimedia Commons
We live in times of fake news and made-up history. From Padmini of Chittor to the battle of Haldighati to ‘Bhagat Singh was hanged on February 14’, there’s no stopping the barrage of ‘alternative facts,’ and not surprisingly, it is social media that is the carrier of such information. In this scenario, it would not be wrong to presume that most readers have come across this ‘shared post’ more than once on social media. It keeps on circulating on the web, repeatedly proving how much Macaulay – and his colonial brethren – hated India’s cultural heritage. The implication is that Macaulay’s ‘desi’ children i.e. those Indians who are educated in a western setup, are a despicable racist imposition.
The quote by Lord Macaulay. Courtesy: Anirban Mitra
Historians agree that racist supremacy was, at least since the beginning of the 19th century, a defining feature of the angrez mindset. Also, that Lord Thomas Babington Macaulay (1800-1859) sincerely believed it was the solemn British duty to enlighten the ‘heathens’ who lived in perpetual darkness outside Europe. But is this particular speech authentic? Did he actually say these words? Or is it but another example of information fabrication that is part of political propaganda, something increasingly common in an internet-trusted world?
It is notoriously difficult to disprove something that probably does not exist. How can one be absolutely certain that some obscure piece of evidence has not been missed? Fortunately, the post itself provides a starting point. It states that the quote is from a speech that Macaulay delivered at the British parliament on February 2, 1835. Now, that is certainly verifiable in the archives at Westminster.
However, one need not go so far because T.B. Macaulay was in Calcutta, not London, on February 2, 1835. And, given that even the fastest ships took a few months to travel between London and Calcutta, the Whig politician could not have been at both places on the same day. In fact, Macaulay left England in 1834 to take up his new assignment as an advisor to the British Governor General and did not return till 1838. Thus, the first piece of ‘evidence’ turns out to be a poorly concocted lie.
But what if the speech was made at the governor’s house in Calcutta? Fortunately, the ‘Minute [on Indian education] by the Hon’ble T.B. Macaulay, dated February 2, 1835’ has survived. It is an interesting speech and exemplifies his beliefs. The notable point, however, is that the words ‘I have travelled across the length and breadth of India…. a truly dominated nation’ are not present in it. Neither is the quote included in the several volumes of Letters of Thomas Babington Macaulay (edited by Thomas Pinney, Cambridge University Press). This is confirmatory that Macaulay, although a committed racist, did not use these words. The quote, that has acquired legitimacy by the Goebbels way of repeating a lie, is almost certainly a hoax.
There is other evidence within the text itself that indicate it is of recent origin. Firstly, the language is ‘too modern’ and hence very different from official correspondence of the 19th century. There is a compositional awkwardness – the use of the words ‘foreign’ and ‘English’ – and ‘selfesteem’ is too nasty a spelling mistake for a literary figure of Macaulay’s stature – the imperial politician was also a historian and poet (‘Horatius at the Bridge’ is one of his oft-quoted poems.)
In addition, there are substantial factual errors. Is it believable that Macaulay travelled the ‘length and breadth of the country’ and yet did not come across a single beggar? That too, at a time, when British rule was already causing the famous ‘drain of wealth’ from India? Or even a fakir veya sadhu? Or did he not get to know of any theft at a time when the infamous cult of thugee terrorised large parts of north and central India? Were there absolutely no criminal cases being tried at the Calcutta, Bombay and Madras high courts in 1835? And, ‘I do not think we would ever conquer this country unless’ is perhaps the worst mistake of all. By 1835, the colonial conquest of India was effectively complete with only one significant power – the Sikh empire – left to be subdued. It is too naïve to assume that Macaulay was living in the past. It is easier to conclude that whoever drafted this forgery is terribly ignorant of even the basics of Indian history.
However, does this all mean that Macaulay was an Indophile who is being wronged? Hiç de bile. Macaulay was undoubtedly a colonial apologist and racist who passionately believed there was no ‘culture’ beyond Europe. This is evident even from his ‘minutes of 2nd Feb, 1835’ where he said, “…a single shelf of a good European library was worth the whole native literature of India and Arabia…’’ and
“… I certainly never met with any orientalist who ventured to maintain that the Arabic and Sanscrit poetry could be compared to that of the great European nations. But when we pass from works of imagination to works in which facts are recorded and general principles investigated, the superiority of the Europeans becomes absolutely immeasurable. It is, I believe, no exaggeration to say that all the historical information which has been collected from all the books written in the Sanscrit language is less valuable than what may be found in the most paltry abridgements used at preparatory schools in England…’’ Is it believable that the same man would utterly contradict himself in the same speech by saying, “…we break the very backbone of this nation which is her spiritual and cultural heritage….”
Furthermore, it was from his erroneous, yet arrogant assessment of Indian civilisation that Macaulay advised, “…We have to educate a people who cannot at present be educated by means of their mother-tongue. We must teach them some foreign language. The claims of our own language it is hardly necessary to recapitulate… Whoever knows that language has ready access to all the vast intellectual wealth which all the wisest nations of the earth have created… we shall see the strongest reason to think that, of all foreign tongues, the English tongue is that which would be the most useful to our native subjects…”
It is evident that Macaulay’s understanding of India was awful. But, not unlike David Hare and Lord Bentinck, he was passionate about spreading the fruits of European enlightenment to Indians. His beliefs were racist, but he certainly was not the cultural-Nazi that the hoax tries to portray him. And, although Macaulay would perhaps have bristled at it, several of the freedom fighters would be products of English education – another proof of the ignorance of who created this post.
That is quite a bit of evidence against something that never existed. However, how was this forgery born? Over the past few years, at least few netizens have tried to enquire about its origins. Interestingly, a fine investigation has been done by noted Hindutva-inclined ideologue Koenraad Elst. It seems that the earliest reference of this hoax comes from a book titled The Awakening Ray, Vol. 4, No. 5, which was published by the Gnostic Centre and subsequently picked up by the Indian magazine Niti in 2002. Notably, there it was preceded by “His words were to the effect’’. Thus, it was not a verbatim quote and today the Wikiquote page on T.B. Macaulay categorically lists it as ‘misattributed’. Yet, the popularity of this shoddy bluff has refused to die down, probably because it is in sync with the average netizen’s misunderstanding of the Indian history. It was quoted by L.K. Advani and A.P.J. Abdul Kalam and often used in debates on prime-time television.
Of course, this hoax is not an exception. There are several more like the ‘letter from Jwaharlal Nehru to Mr. Clement Attlee, Prime Minister of England, 10, Down Street’. They are chilling reminders of the blind usage of ‘google search’ and social media for knowledge acquisition and dispersion.
Jawaharlal Nehru’s letter to Clement Attlee. Courtesy: Anirban Mitra
Interestingly, many netizens are increasingly cautious of such hoax traps, and so someone designed a popular cautionary note, which also circulated on social media. It is attributed to Abraham Lincoln, and it says, ‘Don’t believe everything you read on the internet just because there’s a picture with a quote next to it. ’ As the saying would go, set a hoax to catch a hoax.
History of England Chapter 05
This chapter of Macaulay's, History of England is concerned, for a large part, with insurrection against James II and his manoeuverings to suppress these.Argyle has been sheltering in Holland and returns to raise an army against James. Although brave and quick witted, he was no leader of men and the army became a confused rabble and were dispersed. Argyle was captured and died bravely. Monmouth had also been sheltering in Holland and he landed at Lyme and declared himself king on 20th June 1685. He was defeated at the battle of Sedgemoor and eventually caught and executed. Monmouth is a fine romantic and of course ultimately tragic figure. The chapter comes to an end with the Bloody Assizes and the very bloody Judge Jeffries.
For further information, including links to online text, reader information, RSS feeds, CD cover or other formats (if available), please go to the LibriVox catalog page for this recording.List of site sources >>>