Bir mühendisin oğlu olan Raymond Poincare, 20 Ağustos 1860'ta Fransa'nın Bar-le-Duc kentinde doğdu. Paris Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra 1882'de avukat oldu.
Poincare 1887'de Temsilciler Meclisi'ne seçildi ve altı yıl sonra eğitimden sorumlu olduğunda (1893-94) Fransa'nın en genç bakanı oldu. Maliye bakanı olarak da görev yaptı (1894-95), bir kez daha eğitim bakanı olmadan önce (1895).
1903'te Poincare, özel hukuk uygulamalarına konsantre olmak için Temsilciler Meclisi'nden ayrıldı. Senato'da görev yaptı ve 1906'da maliye bakanı olmayı kabul etti.
Poincare, Ocak 1912'de bir koalisyon hükümetinin başına getirildi. Ayrıca dışişleri bakanı olarak görev yaptı ve Alman militarizminin büyümesiyle ilgili endişeler, Üçlü İtilaf'ın güçlendirilmesinde aktif bir rol oynadı. Bu onun sol tarafından bir savaş çığırtkanı olarak eleştirilmesine yol açtı.
Ocak 1913'te Poincare, Georges Clemenceau'yu yenerek Fransa cumhurbaşkanı oldu. Birinci Dünya Savaşı sırasında Poincare, ulusal birliği korumak için çok uğraştı. Ancak Poincare, 1917'de başbakan olan Clemenceau ile çalışmakta zorlandı.
Poincare, başkanlık döneminin Şubat 1920'de sona ermesinden sonra Senato'ya döndü. Versailles Barış Antlaşması'ndaki savaş suçu maddesinin destekçisi olarak, tazminat komisyonunun başkanı olarak görev yaptı.
Poincare, Ocak 1922'de başbakan olarak iktidara döndü. Tazminat ödemelerinde bir gecikmeyi kabul etmeyi reddetti ve Ocak 1923'te Fransız Ordusunun Ruhr'a girmesini emretti.
1924'te yapılan seçimlerde solun yenilgisiyle Poincare'in yerine başbakan olarak Edouard Herriot getirildi. Ancak Temmuz 1926'da yeniden iktidara geldi ve hem başbakan hem de maliye bakanı olarak görev yaptı. Fransa, bu görev süresi boyunca ekonomik refahın tadını çıkardı ve sağlık sorunları onu Temmuz 1929'da istifaya zorlayana kadar popüler bir liderdi. Raymond Poincare, 15 Ekim 1934'te Paris'te öldü.
POINCARÉ, RAYMOND (1860–1934)
Raymond Poincaré, yirminci yüzyılın ilk on yıllarında Üçüncü Cumhuriyet'teki en görünür siyasi figürlerden biriydi. Yirmi yedi yaşında vekil, otuz üç yaşında bakan, 1912'de başbakan oldu. 1913'ten 1920'ye kadar Fransa cumhurbaşkanlığı yaptı ve hastalık onu görevden ayrılmaya zorlamadan önce, Ocak 1922'den Mart 1924'e ve tekrar Temmuz 1926'dan Temmuz 1929'a kadar iki kez daha başbakan olarak atandı.
Bütün bunlara rağmen, Poincaré ancak hayatının sonunda gerçek bir popülerliğin tadını çıkardı. Poincaré, rakibi Georges Clemenceau'nun (1841–1929) aksine, 1920'lerde bir kampanya onu Birinci Dünya Savaşı'ndan sorumlu olmakla suçladığında "Poincaré-la-guerre" ve "L'homme-qui" gibi aşağılayıcı takma adlarla etiketlendi. -rit-dans-lescimetieres" (mezarlıklarda gülen adam) bir fotoğraftan sonra, bir askeri mezarlığa girerken güneş ışığından gözlerini kırptığını gösterdi. Cephe ziyaretleri sırasında giydiği şapka, onu bir taksi şoförü gibi gösteriyordu ve bu da alay için başka bir sebepti. Eşsiz zekasına ve belagatına rağmen - titiz bir hukukçu ve tanınmış bir avukattı - soğuk dış görünüşü ve titiz kişiliği onun gerçekten popüler olmasını engelledi.
Alınmayı Bekleyen Barış: 1916'nın Dünyayı Değiştiren Gizli Diplomasi Başarısızlığı
Philip Zelikow, her ikisi de Virginia Üniversitesi'nde bulunan Miller Halkla İlişkiler Merkezi'nde White Burkett Miller Tarih Profesörü ve J. Wilson Newman Yönetişim Profesörüdür. Eski bir kariyer diplomatı, 11 Eylül Komisyonu'nun icra direktörüydü. Reagan'dan Obama'ya kadar beş yönetimin her birinde uluslararası politika üzerinde çalıştı. Onun son kitabı Az Gidilen Yol: Büyük Savaşı Bitirmek İçin Gizli Savaş, 1916-1917.
12 Ağustos 1916'da Fransa cumhurbaşkanı Raymond Poincaréacute, İngiltere kralı V. George ile özel bir konferans için kuzey Fransa'daki Val Vion'daki İngiliz askeri karargahına yürüdü. Kral onu selamlamak için dışarı çıktı, duruma uygun olarak şeritli haki askeri üniforma giyiyordu. Başkan Poincaréacute ona daha kasvetli bir üniforma, bir yas üniforması içinde katıldı. Poincaré, biraz süsleme veya süsleme olmadan baştan ayağa siyah giydi.
Fransız halkı için Poincaréacute, birleşik savaş çabasının bir simgesi, Fransa'nın büyük savaşı kazanmak için "kutsal birliği"ni kişileştiren muhafazakar bir milliyetçiydi. Bu halk adamıydı. Ama özel olarak, arkadaki silahların uzaktan gelen gümbürtüsüyle Poincaréecute, ciddi bir mesaj verdi. "Savaşı bir an önce bitirmek"ten yana olduğunu krala bildirdi.
Bu nasıl yapılabilir? Poincaré'un gözü Amerika'nın barışa giden yolundaydı. Amerikan başkanı Woodrow Wilson'ın Ekim ayına kadar arabuluculuk teklif etmesini bekliyordu. "Bir Amerikan arabuluculuğu teklifi geldiğinde," diye açıkladı Fransız cumhurbaşkanı, "Müttefikler barış şartlarını açıklamaya hazır olmalılar." diye ekledi Fransız halkı "fazla iyimserdi." İnsanlar durumu tam olarak bilmiyordu. Ve ayrıca "Rusya'daki durumla ilgili büyük endişe" hissetti - o zamanlar Çarlık yönetimini devirecek devrimden yaklaşık yedi ay uzakta olan bir ülke.
Bu Fransız-İngiliz mübadelesi hakkında hiçbir şey bilmeden, sadece altı gün sonra, 18 Ağustos'ta, Almanya İmparatorluk Şansölyesi, Washington'daki yetenekli büyükelçisine çok önemli ve gizli bir telgraf gönderdi. O ve Kayzer'i de savaşı sona erdirmek için umutsuzdu ve Belçika'nın restorasyonu da dahil olmak üzere uzlaşmaya hazırdı. Alman şansölyesi, "Bunu gerçekleştirmek isteyen savaşanlar arasında barış müzakerelerini başlatmak için Başkan [Wilson] tarafından bir arabuluculuğu kabul etmekten mutluluk duyuyoruz," dedi. "Lütfen Cumhurbaşkanının bu konudaki faaliyetlerini kuvvetle teşvik edin."
Ülkesinin zayıf olduğu izlenimini vermemek için, şansölyenin savunması tamamen gizliydi. Almanya'nın arabuluculuk talebi koşulsuzdu.
Ağustos 1916'dan Ocak 1917'nin sonuna kadar beş aydan fazla bir süre boyunca Almanya, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'nden liderler, Büyük Savaşı sona erdirmek için gizlice mücadele ettiler. Halkın gözünden o kadar uzağa gittiler ki, savaşlarının bugün hala çok az anlaşılmasının bir nedeni.
Alman hükümetinin gizlice barış aradığını ve Başkan Wilson'a bir barış konferansına aracılık etmesi için yalvardığını çok az kişi biliyor. Bu gayri resmi bir duygu değildi. Bu, Almanya'daki müttefikler ve önemli siyasi figürlerle koordineli olarak tepede yapılan doğrudan bir hareketti. Alman hamlesini bilen çok az kişi, ona ne olduğunu tam olarak izleyebilir.
Çok az kişi Wilson'ın bu hareketin önemini tamamen anladığını ve elinden geldiğince hızlı ve kesin bir şekilde harekete geçmeye çalıştığını biliyor. Yeniden seçilir seçilmez bunu gündeminin en üst sıralarına yerleştirdi. Wilson ayrıca, Müttefiklerin savaşa devam etme yeteneği üzerinde pratikte mutlak bir güce sahip olduğunu ve özellikle finansal ve daha da önemli olduğunu biliyordu. Savaşan ülkelerdeki siyasi iklim göz önüne alındığında, savaşan tüm başkentlerdeki barış yapıcılara yüz kurtarıcı bir çıkış yolu verebilecek olan Amerikalılardı.
Bölünmüş İngiliz koalisyon hükümetinin savaşla ilgili artan karamsarlığını ve savaşı sürdürmek için dolardaki yakın iflasını gizlice yoğun bir şekilde tartıştığını çok az kişi biliyor. Bu tartışmalar, daha da derin bir gizli bilgi katmanıyla hızlandı. İngiliz istihbaratı, gizli Alman barış hareketini öğrenmişti.
Çok az kişi bunlardan herhangi birini biliyor, çünkü o zamanlar yabancılara ve şimdi çoğu tarihçiye hiçbir şey olmamış gibi görünüyordu.
Kapalı kapılar ardındaki bu beş aylık spekülasyonlar, tartışmalar ve seçimler sırasında, savaşın ve dünyanın geleceği, daha önce hiç olmadığı kadar dengede asılı kaldı.
1916 ve 1917 kışı, Birleşik Devletler tarihi için çok önemliydi. Amerika savaşa girmeden altı ay önce, birkaç Amerikalı (veya İngiliz lider) bunun olacağını tahmin etti. Ocak 1917'de bile, "bizi savaşın dışında tuttu" sloganıyla yeni seçilen Woodrow Wilson, silahlı kuvvetlerin hazır olup olmadığına bakılması için ısrar etti ve sert bir şekilde danışmanına döndü. "Savaş olmayacak," dedi başkan. &ldquoBu ülke bu savaşa dahil olmaya niyetli değil.&rdquo
Nisan 1917'ye kadar Amerika Birleşik Devletleri 141 yıllık tarihinde Avrupa kıtasında savaşmak için tek bir asker veya denizci göndermemişti. Önümüzdeki bir buçuk yıl boyunca, o zamanlar yaklaşık yüz milyonluk bir ülke olan Amerika Birleşik Devletleri, iki milyonunu Atlantik Okyanusu boyunca savaşa gönderecekti. Ne Avrupa ne de Amerika asla eskisi gibi olmayacaktı.
Amerika'nın tarihsel tarafsızlığının neden ve nasıl sona erdiğine dair halka açık bir hikaye var. Alman denizaltı savaşı üzerine bir tartışmanın katalize ettiği bir hikaye. Bu hikaye iyi anlaşıldı.
Ancak bu halka açık hikayenin arkasında gizli bir hikaye var. Bazı Alman liderler, alternatif yolun, gizli yolun, barış yolunun aylarca süren denemelerden sonra çıkmaza girdiği sonucuna vardıkları için, Almanlar daha geniş bir savaşa giden kamu yolu olan tam U-bot savaşına yeniden başladılar.
Amerikalılar tarafsızlığın sonuyla karşı karşıya kaldılar çünkü onların da seçenekleri tükendi: Başkan Wilson'ın alternatifi olan barış diplomasisi de başarısız olmuştu, gerçi o zaman ve sonra&mdash, neyin yanlış gittiğini hiçbir zaman tam olarak anlayamadı.
Barışı sağlamanın 1916&ndash1917 aşaması da dünya tarihinde eşsiz bir andı. 1916&ndash 1917'den sonra barış üzerine başka tartışmalar da olurdu. Ancak olasılıkların hizalanması kayıp gitti. Mart 1917'de Rus Devrimi başladı. Rus savaş çabası yavaş yavaş çöktü. Bu çöküş, Almanya ve müttefikleri için bazı büyük sorunları hafifletti. Onlara devam etmeleri için umut verdi.
1916&ndash 1917'den sonra, İngilizlerin ve Fransızların da umut etmek için yeni nedenleri vardı. Amerika yanlarındaydı. Bu onları kelimenin tam anlamıyla en karanlık günlerinde ayakta tuttu.
Böylece, Ağustos 1916'da iki yıl süren ıstıraplı savaş, Kasım 1918'de dörtten fazlaya dönüştü. Savaşın bu daha sonraki yılları, dünya tarihinin tüm akışını değiştirdi.
Sadece bir örnek vermek gerekirse: Savaş devam etmeksizin, Bolşeviklerin Rusya'da iktidarı ele geçireceği makul bir senaryo oluşturmak zor. Savaş devam ederken, her şeyden önce, sayısız bireysel insan trajedisinin ötesinde, derinden hasar gördü, dünyanın ana bölgelerinin, Avrupa ve Orta Doğu'nun gelecekteki beklentileri vardı.
1916'nın sonuna kadar savaş ne kadar korkunç olursa olsun, 1917 ve 1918 çatışmaları Avrupa'yı ve Ortadoğu'yu uçurumun kenarına itti. Tarihçi Robert Gerwarth yakın zamanda bu inişin kaydını tutmuştur.
&ldquoBelirgin son aşamalarında, 1917'den itibaren, Büyük Savaş doğası gereği değişti&hellip.Bu dönemde, devletler arasında özellikle ölümcül ama nihayetinde geleneksel bir çatışma&mdashBirinci Dünya Savaşı&mdash, mantığı ve amacı çok daha tehlikeli olan birbirine bağlı bir dizi çatışmaya yol açtı. .&rdquo
11 Eylül Komisyonu'nun 11 Eylül saldırılarıyla ilgili çalışmasında yazdığım gibi, &ldquoOlanların yolu o kadar parlak ki, diğer her şeyi daha derinden gölgeliyor.&rdquo Bu tarihte yaşananların çoğu, gizli tartışmalardır. ve gizli krizler, başlangıçta zaten gölgedeydi. Bu tarih ışığı görmeli, çünkü trajedinin ötesinde, aynı zamanda ilham verici olasılıkların hikayesidir.
İki yol ayrıldı. İkisi de belirsizdi. Biri barışa, diğeri daha geniş bir savaşa yol açtı. Savaşı sona erdirmek için yapılan gizli savaşlar, patlamalar ve silah sesleri, binlerce kişinin ölümüne neden olan bir bulanıklık değildi. Milyonların kaderini belirleyen daha sessiz, daha gizli türlerdi. Başta Londra, Washington ve Berlin olmak üzere az sayıda lider iki yolla karşı karşıya kaldı.
Analitik olarak, bazı yanlışlar zamanlama, hırs, kılık değiştirme ve yetersizlik gibi soğuk tecritlere damıtılabilir. Ancak, moleküler biyoloji dünyasıyla ilk karşılaşanlarda olduğu gibi, bu bölüme tarihçinin mikroskobuyla daha yakından bakıldığında, garip yeni dünyalar ortaya çıkıyor. Ve en büyük trajedilerde olduğu gibi, göze çarpan şey, felaketi önlemek için cesurca çabalayan kusurlu bazı insanlardır. Flanders ya da Galiçya'daki, Verdun ya da Belleau Wood'daki çamura bulanmış kahramanların herhangi biri kadar büyük olan bir meydan okumayla boğuştular.
Kaybedilen barışın öyküsü, yalnızca uzlaşmaz hedefleri olan hükümetlerin öyküsü olsaydı kolay olurdu. Ancak Almanya şansölyesi ve Birleşik Devletler başkanı, zaman zaman her iki başbakan da dahil olmak üzere, İngiliz kabinesinin çoğunda olmasa da çoğunda hüküm süren vizyonla örtüşen bir vizyona sahipti. Barış için olasılıklar göz kamaştırıcı bir şekilde ulaşılabilir durumdaydı.
Bazı liderler duruma ayak uydurdu. Diğerleri yapmadı. Bazıları en büyük sivil cesareti gösterdi, diğerleri yokluğunu gösterdi. Bir kişinin yetenek ve karakter olarak en derin güçlü ve zayıf yönlerini ortaya çıkaran zamanlardan biriydi.
&ldquoBarış yerde alınmayı bekliyor!&rdquo Almanya'nın Birleşik Devletler büyükelçisi Kasım 1916'da yalvardı. Haklıydı. Ancak savaş kanlı bir şekilde çiçek açarken, barış, yeterince insanın daha az belirgin olan sonucu seçmesine bağlıydı: daha az seyahat edilen yola adım atmak zorunda kaldılar.
Raymond
Raymond erkek ismidir. Fransızca'dan İngilizce'ye ödünç alınmıştır (eski Fransızca yazımlar Reimund [1] ve Raimund, [2] iken modern İngilizce ve Fransızca yazımlar aynıdır). Germen olarak ortaya çıktı Raginmund veya Reginmund. [1] Ragin (Eski Almanca) ve regin (Gotik) "danışman" anlamına geliyordu. [3] Eski Yüksek Almanca çamur orijinal olarak "el" [4] anlamına gelir, ancak "koruma" anlamına gelir. [5] Bu etimoloji, adın Erken Orta Çağ'da, muhtemelen Latince'den geldiğini düşündürmektedir. Alternatif olarak, ad, ilk unsur olan Germen Hraidmund'dan da türetilebilir. Hraid, muhtemelen "şöhret" anlamına gelir (karşılaştırın Hrod, Robert ve Roger gibi isimlerde bulunur) ve çamur "koruyucu" anlamına gelir.
İngilizce adının Almanca ve Fransızca kökenlerine rağmen, İngilizce belgelerdeki ilk kullanımlarından bazıları Latince olarak görünür. Bir soyadı olarak, İngiltere'de ilk kaydedilen görünümü, 1086'da Fatih William'ın saltanatı sırasında, Domesday Book'ta Giraldus Reimundus'a atıfta bulunarak ortaya çıktı. [6]
2009'da "Ragin"e dayanan erkek bebekler için en yaygın kullanılan isimler, azalan sırada Raymond, Ramiro, Rayner, Rein, Reingard, Reynard ve Reynold idi. [7] Diğer birçok varyantı arasında Raiment, Raimo, Raimond, Raimondi, Raimondo, Raimund, Raimundo, Ramon, Ramón, Ramond, Ramondelli, Ramondenc, Ramondi, Ramondini, Ramondino, Ramondo, Ramondo, Ramonenc, Ramonic, Ramundi, Rayment, Raymonenc, Raymonencq, Raymont, Raymund, Redmond, Redmonds, Reim, Reimund, Reinmund, Rémon, Rémond, Remondeau, Remondon, Rémont, Reymond, Rimondi ve Rimondini. [8]
Reklamcılık
Denizaşırı ülkelere gitmeden önce, Amerikan Başkanı Woodrow Wilson, konferansın kalıcı barışı sağlayabilecek bir “Milletler Ligi” oluşturabileceğine dair büyük umutları vardı.
8 Ocak 1918'de Wilson, ABD Kongresi'nde ticaret ve deniz özgürlüğü, Balkan devletleri için siyasi bağımsızlık ve ulusal silahlanmanın “en düşük seviyeye indirilmesi” dahil olmak üzere barış için gerekli olduğuna inandığı 14 noktayı ana hatlarıyla belirten bir konuşma yapmıştı. iç güvenlikle tutarlı bir nokta.”
Ancak Kanadalı gazeteci John Dafoe, Wilson'ın "ılımlı ve iyileştirici bir barışa yönelik idealist programının" Fransa Başbakanı Georges Clemenceau ile iyi gitmediğini söyledi.
Dafoe, 1 Mayıs 1919 tarihli sayısında, "Clemenceau, Başkan Wilson'ın, bir Milletler Cemiyeti aracılığıyla dünyada barışı tesis etme projesini, özellikle Fransa'ya yeniden canlanan bir Almanya tehdidine karşı yeterli bir güvenlik sağlamadığı gerekçesiyle, hiçe saydı," diye yazdı. Maclean'ın dergisi.
Birinci Dünya Savaşı'nın Fransa'daki Etkisi, 1918-1928 | demokrasiler
Fransa mümkün olan her şekilde Almanya'dan intikam almak istiyordu. Fransızlar, ekonomistlerin Almanya'nın ödeyemediği argümanlarına aldırmadan, mümkün olan en son miktara kadar tazminat almaya çalıştı. Ancak Fransa, Almanya'yı uluslararası ilişkilerde ve savaş yürütmek için fiziksel araçlar olmadan izole tutmakta daha da ısrar etti.
Bu arada Fransa, kısmen harap olmuş bölgeleri yeniden inşa etme maliyetinden kaynaklanan bir enflasyon yaşıyordu - bu, hükümet finansmanını tüketen ve yalnızca kısmen Alman ödemeleriyle karşılanan bir maliyet. Aynı zamanda silahlı kuvvetleri sürdürmenin yüksek maliyetinden (Fransızlar silahsızlanmaya cesaret edemediğinden), uluslararası ticaretin genel düzensizliğinden ve savaş sırasında Fransız hükümetinin, tıpkı emperyal Alman hükümeti gibi, birikmiş sarsıcı borçlardan kaynaklandı. , kredileri vergilere tercih etmişti.
1920'lerin ortalarına gelindiğinde, frank, dolar karşısında yirmi sent olan savaş öncesi değerinden yaklaşık iki sentlik tehlikeli bir düşük seviyeye inmişti. Premier Raymond Poincare (1860-1934), yeni vergiler ve frangın düşüşünü engelleyen sert ekonomik önlemler başlattı. 1928'de resmi olarak 3,92 sent olarak yeniden değerlendi.
Fransız enflasyonu, Alman enflasyonu ile karşılaştırıldığında ılımlı olsa da, yine de ekonomik ve sosyal bozulmaya neden oldu. Hükümetlerine yirmi sent değerinde borç veren Fransızlar, şimdi borçlarının yalnızca beşte birini geri ödediler. Bu çok önemli kayıp, özellikle alt orta sınıf olan küçük burjuvaziye ağır bir şekilde düştü.
En çok acı çekenler, birikimleriyle ya da nispeten sabit gelirlerle yaşayanlardı. Böylece enflasyon, uzun süredir Fransa'da cumhuriyetçiliğin temel dayanağı olan bir sosyal sınıfı zayıflattı ve iki dünya savaşı arasındaki Fransız iç tarihinin ana temasını oluşturan sosyal gerilimlere eklendi.
Jules Henri Poincare
Henri PoincareBabası Léon Poincare, annesi Eugénie Launois'dir. Henri'nin doğumunda sırasıyla 26 ve 24 yaşındaydılar. Henri, babasının Üniversitede Tıp Profesörü olduğu Nancy'de doğdu. Léon Poincaré'nin ailesi, Henri'nin yaşamı boyunca çok seçkin başka erkekler üretti. Birkaç kez Fransa başbakanı ve Birinci Dünya Savaşı sırasında Fransa Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanı olan Raymond Poincaré, Léon Poincaré'nin kardeşi Antoine Poincaré'nin büyük oğluydu. Antoine Poincaré'nin oğullarından ikincisi Lucien Poincare, üniversite yönetiminde üst sıralara yükseldi.
1862'de Henri, Nancy'deki Lycée'ye girdi (şimdi onun onuruna Lycée Henri Poincaré olarak yeniden adlandırıldı). Lisede on bir yıl geçirdi ve bu süre zarfında okuduğu her konuda en iyi öğrencilerden biri olduğunu kanıtladı. Henri matematik öğretmeni tarafından "matematik canavarı" olarak tanımlandı ve Fransa'daki tüm Liselerin en iyi öğrencileri arasında bir yarışma olan concours général'de birincilik ödülleri kazandı.
Poincare, 1873'te Ecole Polytechnique'e girdi ve 1875'te mezun oldu. Matematikte diğer tüm öğrencilerin çok ilerisindeydi ama belki de zayıf koordinasyonu göz önüne alındığında şaşırtıcı olmayan bir şekilde fiziksel egzersiz ve sanatta ortalamadan daha iyi bir performans göstermedi. Bir diğer ilgi alanı da müzikti ama dinlemekten zevk almasına rağmen Ecole Polytechnique'deyken piyano öğrenme girişimleri başarılı olmadı. Poincaré, popüler bilim yazılarından başlayarak ve daha ileri düzey metinlere doğru ilerleyerek geniş çapta okur. Hafızası dikkat çekiciydi ve okuduğu tüm metinlerden çok şey sakladı, ancak ezbere öğrenme tarzında değil, özümsediği fikirleri özellikle görsel olarak birbirine bağlayarak. Duyduklarını görselleştirme yeteneği özellikle derslere katıldığında faydalı oldu çünkü görme yeteneği o kadar zayıftı ki hocalarının tahtaya yazdıkları sembolleri düzgün göremiyordu.
Poincare, Ecole Polytechnique'den mezun olduktan sonra eğitimine Ecole des Mines'de devam etti. Onun [ 21 ] :-
Poincare bu sandalyeleri Paris'te 58 yaşında ölene kadar tuttu.
Poincaré'nin matematiğe ve diğer bilimlere yaptığı birçok katkıya kısaca bakmadan önce, onun düşünme ve çalışma tarzı hakkında biraz konuşmalıyız. Tüm zamanların en büyük dahilerinden biri olarak kabul edilir ve onun düşünce süreçlerini inceleyen çok önemli iki kaynak vardır. Biri Poincaré'nin 1908'de Paris'te l'Institute Général Psychologique'e verdiği bir konferanstır. Matematiksel buluş burada büyük matematiksel keşiflerine yol açan kendi düşünce süreçlerine baktı. Diğeri, Paris'teki l'École des Hautes Études'in Psikoloji Laboratuvarı'nın yöneticisi olan Toulouse'un kitabı [ 30 ]. 1910'da basılmış olmasına rağmen kitap, Poincaré ile konuşmaları ve Toulouse'un 1897'de onun üzerinde yaptığı testleri anlatıyor.
[ 30 ]'da Toulouse, Poincaré'nin çok hassas çalışma saatleri uyguladığını açıklıyor. Günde dört saat, sabah 10.00 ile öğlen arası, sonra da akşam 17.00 ile akşam 7 arası matematik araştırması yaptı. Akşamları daha sonra dergilerdeki makaleleri okurdu. Poincaré'nin çalışmasının ilginç bir yönü, sonuçlarını ilk ilkelerden geliştirme eğiliminde olmasıdır. Birçok matematikçi için, önceki çalışmaların üzerine giderek daha fazla inşa edilen bir inşa süreci vardır. Poincaré'nin çalışma şekli bu değildi ve yalnızca araştırmaları değil, aynı zamanda dersleri ve kitapları da temelden dikkatle geliştirildi. Hepsinden belki de en dikkat çekici olanı, Toulouse'un Poincaré'nin bir makale yazmaya nasıl başladığını [30] betimlemesidir. Poincare:-
Poincaré'nin bu çalışma yöntemiyle yaptığı bazı keşifleri inceleyelim. Poincare, matematiğin, fiziğin ve felsefenin birçok yönü ile meşgul bir bilim adamıydı ve genellikle matematikte son evrenselci olarak tanımlanır. Matematiğin sayısız dalına, gök mekaniğine, akışkanlar mekaniğine, özel görelilik kuramına ve bilim felsefesine katkılarda bulunmuştur. Araştırmalarının çoğu, farklı matematiksel konular arasındaki etkileşimleri içeriyordu ve tüm bilgi yelpazesine ilişkin geniş anlayışı, sorunlara birçok farklı açıdan saldırmasına izin verdi.
30 yaşından önce, cebirsel olarak lineer terimlerin oranlarıyla karakterize edilen bir grup dönüşüm altında bir karmaşık değişken değişmezin fonksiyonları olan otomorfik fonksiyonlar kavramını geliştirdi. Buradaki fikir, diferansiyel denklemler üzerine doktora tezinin çalışmasından dolaylı bir yoldan gelmekti. Sonuçları sadece sınırlı fonksiyon sınıflarına uygulandı ve Poincaré bu sonuçları genelleştirmek istedi ancak buna doğru bir yol olarak çözümlerin olmadığı bir sınıf fonksiyonları aradı. Bu onu Lazarus Fuchs'tan sonra Fuchs fonksiyonları olarak adlandırdığı ancak daha sonra otomorfik fonksiyonlar olarak adlandırdığı fonksiyonlara götürdü. Önemli fikir, bir otobüse binmek üzereyken aklına geldi. Bilim ve Yöntem (1908) :-
Klein ve Poincaré arasındaki bir yazışmada birçok derin fikir alışverişinde bulunuldu ve otomorfik fonksiyonlar teorisinin geliştirilmesinden büyük ölçüde yararlanıldı. Bununla birlikte, iki büyük matematikçinin arası iyi değildi, Klein, Poincaré'nin Fuchs'un çalışmalarıyla ilgili yüksek görüşlerinden rahatsız olmuş gibi görünüyordu. Rowe bu yazışmayı [149]'da inceler.
Poincare'nin Analiz durumu 1895'te yayınlanan Ⓣ , topolojinin erken sistematik bir tedavisidir. Cebirsel topolojinin yaratıcısı olduğu söylenebilir ve 1901 yılında diferansiyel denklemler ve çoklu integraller gibi birçok farklı alandaki araştırmalarının kendisini topolojiye yönlendirdiğini iddia etmiştir. Poincaré'nin 1894'te cebirsel topoloji üzerine altı makalesinden ilkini yayınlamasından 40 yıl sonra, esasen konuyla ilgili tüm fikir ve teknikler onun çalışmalarına dayanıyordu. Poincaré varsayımı, 2002 yılında Grisha Perelman tarafından çözülene kadar cebirsel topolojideki en şaşırtıcı ve zorlu çözülmemiş problemlerden biri olarak kaldı.
Homotopi teorisi, cebirsel değişmezler olan çeşitli grupları topolojik uzaylarla ilişkilendirerek topolojik soruları cebire indirger. Poincare, 2 boyutlu yüzeylerin farklı kategorilerini ayırt etmek için 1894 tarihli makalesinde temel grubu (veya ilk homotopi grubunu) tanıttı. Bir kürenin 2 boyutlu yüzeyiyle aynı temel gruba sahip herhangi bir 2 boyutlu yüzeyin topolojik olarak bir küreye eşdeğer olduğunu gösterebildi. Bu sonucun 3 boyutlu manifoldlar için geçerli olduğunu ve bunun daha sonra daha yüksek boyutlara genişletildiğini tahmin etti. Şaşırtıcı bir şekilde, Poincaré'nin varsayımının kesinlikle üçten büyük tüm boyutlar için eşdeğeri olduğu bilinmektedir. 3-manifoldlar için tam bir sınıflandırma şeması bilinmemektedir, bu nedenle hepsinin farklı homotopi gruplarına sahip olduğunu doğrulamak için kontrol edilebilecek olası manifoldların bir listesi yoktur.
Poincare ayrıca birkaç karmaşık değişkenin analitik fonksiyonları teorisinin yaratıcısı olarak kabul edilir. Bu konuya katkılarına 1883'te, iki karmaşık değişkenli meromorfik bir fonksiyonun iki tam fonksiyonun bir bölümü olduğunu kanıtlamak için Dirichlet ilkesini kullandığı bir makaleyle başladı. Ayrıca cebirsel geometride çalıştı ve 1910-11'de yazılan makalelere temel katkılarda bulundu. F ( x , y , z ) = 0 F(x, y, z) = 0 F ( x , y , z ) = 0 cebirsel yüzey üzerindeki cebirsel eğrileri incelemiş ve derinin kolay ispatlarını vermesini sağlayan yöntemler geliştirmiştir. Émile Picard ve Severi nedeniyle sonuçlar. Castelnuovo, Enriques ve Severi tarafından belirtilen bir sonucun ilk doğru kanıtını verdi, bu yazarlar yanlış bir kanıt yöntemi önerdiler.
Sayı teorisine ilk büyük katkısı 1901'de [1 ] üzerinde yaptığı çalışmayla yapıldı:
Uygulamalı matematikte optik, elektrik, telgraf, kılcallık, esneklik, termodinamik, potansiyel teorisi, kuantum teorisi, görelilik teorisi ve kozmoloji okudu. Gök mekaniği alanında üç cisim problemini ve ışık ve elektromanyetik dalga teorilerini inceledi. Albert Einstein ve Hendrik Lorentz ile birlikte özel görelilik teorisini keşfeden biri olarak kabul edilmektedir. Poincaré'nin 3 cisim problemiyle ilgili önemli çalışmasını biraz daha detaylı anlatmalıyız.
İsveç ve Norveç Kralı II. Oscar, 1889'da altmışıncı doğum gününü kutlamak için 1887'de bir matematik yarışması başlattı. Poincaré, gök mekaniğindeki 3 cisim problemi üzerine sunduğu bir anı için ödüle layık görüldü. Bu anı kitabında Poincare, homoklinik noktaların ilk tanımını verdi, kaotik hareketin ilk matematiksel tanımını verdi ve değişmez integraller fikrini büyük ölçüde kullanan ilk kişi oldu. Ancak, hatırat yayımlanmak üzereyken Acta MathematicaYayınlanmak üzere anıyı düzenleyen Phragmen bir hata buldu. Poincaré gerçekten de bir hata yaptığını fark etti ve Mittag-Leffler, hatıratın yanlış versiyonunun yayınlanmasını önlemek için çok çaba sarf etti. Mart 1887 ile Temmuz 1890 arasında Poincare ve Mittag-Leffler, esas olarak Doğum Günü Yarışması ile ilgili elli mektup alışverişinde bulundular, bunlardan ilki Poincare tarafından Mittag-Leffler'e bir giriş sunmayı planladığını söyledi ve tabii ki 50 mektuptan sonuncusu hata ile ilgili sorun. Bu hatanın artık kaos teorisinin doğuşunu işaret ettiği düşünülmesi ilginçtir. Poincaré'nin anılarının gözden geçirilmiş bir versiyonu 1890'da yayınlandı.
Poincaré'nin gök mekaniği konusundaki diğer önemli çalışmaları şunlardır: Les Méthodes nouvelles de la mécanique céleste Ⓣ 1892 ve 1899 arasında yayınlanan üç ciltte ve Leçons de mecanique celeste Ⓣ (1905) . Bunlardan ilkinde, mekanik sistemlerin tüm hareketlerini tamamen karakterize etmeyi amaçladı ve sıvı akışıyla bir benzetme yaptı. Ayrıca, daha önce 3-cisim problemini incelemek için kullanılan seri açılımlarının yakınsak olduğunu, ancak genel olarak düzgün yakınsak olmadığını gösterdi, bu nedenle Lagrange ve Laplace'ın kararlılık kanıtlarını şüpheye düşürdü.
Ayrıca bilimin Fransa'da genel halk arasında popüler bir konu olmadığı bir zamanda birçok popüler bilimsel makale yazdı. Whitrow'un [ 2 ]'de yazdığı gibi: -
McLarty [119], Poincaré'nin titiz olma zahmetine girmediğini gösteren örnekler verir. Matematiğe yaklaşımının başarısı, tutkulu sezgisinde yatıyordu. Ancak Poincaré için sezgi, mantıklı bir kanıt bulamayınca kullandığı bir şey değildi. Daha ziyade, biçimsel argümanların sezginin hatalarını ortaya çıkarabileceğine ve mantıksal argümanın içgörüleri doğrulamanın tek yolu olduğuna inanıyordu. Poincare, resmi kanıtın tek başına bilgiye yol açamayacağına inanıyordu. Bu, yalnızca biçimsel argümanı değil, yalnızca içerik içeren matematiksel akıl yürütmeyi takip edecektir.
Poincaré'nin "sezgi" ile ne demek istediğini sormak mantıklıdır. Bu basit değil, çünkü fizikteki çalışmasında matematikteki çalışmasından oldukça farklı bir şey olarak gördü. Fizikte, sezginin, duyularının ona dünya hakkında söylediklerini matematiksel olarak kapsadığını gördü. Ama matematikte "sezgi"nin ne olduğunu açıklamak için Poincaré, bunun mantıkla takip edilmeyen kısım olduğunu söyleyerek geri adım attı:
Poincaré, Hilbert'in bu çalışması hakkında çok olumlu olduğu için, incelemenin olumsuz olduğu izlenimini vermemeliyiz. [181]'de Stump, Poincare için sezginin anlamını ve matematiksel olarak kabul edilebilir ve kabul edilemez biçimleri arasındaki farkı araştırıyor.
Poincaré, fiziksel uzayın geometrisi olarak öklidyen veya öklidyen olmayan geometrinin seçilebileceğine inanıyordu. İki geometri topolojik olarak eşdeğer olduğu için birinin özelliklerini diğerine çevirebileceğine inanıyordu, bu yüzden ne doğru ne de yanlış. bu nedenle öklid geometrisinin fizikçiler tarafından her zaman tercih edileceğini savundu. Ancak bunun doğru olduğu kanıtlanmadı ve deneysel kanıtlar şimdi açıkça gösteriyor ki fiziksel uzay öklidyen değil.
Ancak Poincaré, Russell gibi matematiği aksiyomatize etmek isteyenlerin başarısızlığa mahkûm oldukları eleştirisinde kesinlikle haklıydı. Poincare'e göre matematiksel tümevarım ilkesi mantıksal olarak çıkarsanamaz. Ayrıca, aritmetiği Hilbert'in yaptığı gibi bir aksiyomlar sistemiyle tanımlarsa, aritmetiğin asla tutarlı olamayacağını iddia etti. Poincaré'nin bu iddialarının sonunda doğru olduğu gösterildi.
Poincaré'nin zamanının matematiği üzerindeki büyük etkisine rağmen, hiç öğrencisi olmadığı için kendi okulunu asla kurmadığını belirtmeliyiz. Çağdaşları onun sonuçlarını kullansalar da, tekniklerini nadiren kullandılar.
Poincare, gerçek deha katkılarından dolayı en yüksek dereceyi elde etti. 1887'de Académie des Sciences'a seçildi ve 1906'da Akademi Başkanı seçildi. Araştırmalarının genişliği, Akademi'nin geometri, mekanik, fizik, coğrafya ve navigasyon bölümleri olmak üzere beş bölümünün her birine seçilen tek üye olmasını sağladı. 1908'de Académie Francaise'e seçildi ve öldüğü yıl yönetmen seçildi. Ayrıca Légion d'Honneur'un şövalyesi yapıldı ve dünya çapında çok sayıda bilgili toplum tarafından onurlandırıldı. Çok sayıda ödül, madalya ve ödül kazandı.
Fransa savaştan çıktı
France lost 1,322,000 men in World War I &ndash the greatest percentage in war dead relative to population of any of the belligerents. More than 125,000 of its military men had lost an arm or a leg, and 42,000 had been blinded. France emerged from the war with a large government financial obligation to those disabled by the war, to the 600,000 who had been made widows by the war and to more than 750,000 orphans. France had a labor shortage in its cities and its farmlands. Millions of acres of farmland had gone out of production. Like Britain, France had been an exporter of capital before the war and had become a borrower during the war. After the war, France continued to suffer rising prices, with real wages below what they had been in 1911.
With a labor shortage, France's labor movement was in a stronger bargaining position. And with the economic devastation and the hunger that many unionized workers felt at the end of the war, organized labor was eager to drive for improvements. Many in the labor movement were encouraged by the Bolshevik Revolution, believing that the revolution indicated that the "bourgeoisie" were vulnerable against the strength of worker unity. Like workers elsewhere just after the war, France's labor movement believed in remedy through strikes, and in 1919 and 1920 labor strikes rocked the nation. French workers won the eight-hour workday and a shortened workweek. But they also helped retard France's economic recovery.
The labor movement and the Bolshevik Revolution frightened France's middle class. Many from the middle class had been angered by the Bolsheviks having confiscated French-owned property in Russia and by the Bolsheviks canceling debts owed to the French people who had invested their savings in tsarist bonds &ndash a portion of the 50 percent in foreign investments that the French had lost because of World War I. The Bolshevik confiscations had energized the anti-Bolshevism of France's prime minister, Clemenceau and France's president, Raymond Poincaré. A large section of France's population was anti-Communist. Many associated Communism with the labor movement. And, for the sake of order, many supported government action against the Left. France had become a divided nation.
France had a quick succession of prime ministers. Clemenceau was attacked for not getting more for France at the Paris Peace Conference, and he resigned as prime minister in January 1920. Poincaré's term as president ended a month later. Clemenceau was followed as prime minister by Alexandre Millerand, who was adamantly opposed to labor strikes. Then came the short reign of Georges Leygues as prime minister. And in January 1921 Leygues was followed in turn by Aristide Briand's return as prime minister.
While Briand was in office, the economy continued to decline, and the French were upset with Germany's apparent stall in making reparation payments, which the French wanted for reconstruction. Briand was a man of the Left and an internationalist, and to many French people Briand appeared too soft on the Germans. Briand was forced to resign in January 1922. And following Briand as prime minister was the former president, Poincaré, who also became minister of foreign affairs and was expected to be tough on the Germans.
The Poincaré government introduced financial reforms, and it tried to hold down taxes in order to increase incentives and rebuild the economy. French chemical, textile and metal trades began to recover and advance. France needed to import workers and did so mainly from Italy, Belgium and Spain &ndash people who took the more menial jobs and were resented by most people because they were foreigners.
New technical schools were established. And the French spent billions to repair their nation's war-torn northeast, where factories, farmlands, roads, railways, public buildings and homes had been destroyed and mines flooded. Production in 1919 had been fifty-seven percent of what it had been in 1913, and by 1923, under Poincaré, production rose to 87 percent of that level.
In 1923, parliament turned down an attempt by Poincaré to raise taxes to cover government expenses, which put the country on a course of living beyond its means. Meanwhile in Lorraine, which France won from Germany at the Paris Peace Conference, the French were acting like colonizers and alienating its inhabitants. Lorraine had been integrated economically with Germany and now it was suffering.
Poincaré a fost ales deputat în 1887, iar șase ani mai târziu a devenit cel mai tânăr ministru francez. Între 1893 și 1894 a deținut portofoliul educației, în 1894 a fost numit ministru al Finanțelor, revenind la Ministerul Educației în 1895. În 1903 a părăsit Camera Deputaților pentru a se concentra asupra profesiei de avocat. A ocupat apoi funcția de senator iar în 1906 a acceptat din nou portofoliul finanțelor.
În ianuarie 1912 Poincaré este numit Președinte al Consiliului de Miniștri în cadrul coaliției de guvernământ. Ocupă apoi funcția de ministru de externe și, datorită atitudinii Germaniei, se implică puternic în întărirea Triplei Înțelegeri, motiv pentru care este acuzat de grupările de stânga de acțiuni pro-belice.
Un an mai târziu, în 1913, Poincaré este ales președinte. [7] .
În timpul Primului război mondial Poincaré a încercat să mențină unitatea națională însă nu a reușit să colaboreze constructiv cu Georges Clemenceau (devenit prim-ministru în 1917).
După încheierea mandatului prezidențial, Poincaré a revenit în funcția de senator. În ianuarie 1923 a revenit la putere ca prim-ministru și a ordonat Armatei franceze ocuparea regiunii Ruhr pentru a constrânge Germania să execute prevederile Tratatului de la Versailles.
În urma alegerilor din 1924 Poincaré a fost înlocuit de reprezentantul stângii, Edouard Herriot. În iulie 1926 a revenit la funcția de prim-ministru, deținând simultan și portofoliul finanțelor. În cadrul acestor funcții, a adus Franței o perioadă de prosperitate economică. În iulie 1929, Raymond Poincaré s-a retras din activitatea politică din motive de sănătate.
1911 Encyclopædia Britannica/Poincaré, Raymond
POINCARÉ, RAYMOND (1860– ), French statesman, was born at Bar-le-duc on the 20th of August 1860, the son of Nicolas Antoinin Hélène Poincaré, a distinguished civil servant and meteorologist. Educated at the university of Paris, Raymond was called to the Paris bar, and was for some time law editor of the Voltaire. He had served for over a year in the department of agriculture when in 1887 he was elected deputy for the Meuse. He made a great reputation in the Chamber as an economist, and sat on the budget commissions of 1890–1891 and 1892. He was minister of education, fine arts and religion in the first cabinet (April–Nov. 1893) of Charles Dupuy, and minister of finance in the second and third (May 1894–Jan. 1895). In the succeeding Ribot cabinet Poincaré became minister of public instruction. Although he was excluded from the Radical cabinet which followed, the revised scheme of death duties proposed by the new ministry was based upon his proposals of the previous year. He became vice-president of the chamber in the autumn of 1895, and in spite of the bitter hostility of the Radicals retained his position in 1896 and 1897. In 1906 he returned to the ministry of finance in the short-lived Sarrien ministry. Poincaré had retained his practice at the bar during his political career, and he published several volumes of essays on literary and political subjects.
His brother, Lucien Poincaré (b. 1862), famous as a physicist, became inspector-general of public instruction in 1902. He is the author of La Physique moderne (1906) and L'Électricité (1907). Jules Henri Poincaré (b. 1854), also a distinguished physicist, belongs to another branch of the same family.List of site sources >>>