Bir gelenek haline gelen ve Yeni Çağ boyunca korunan en gelişmiş çocuk ceza sistemi Büyük Britanya'da mevcuttu (bakınız: Chandos, 1984; Gathorne-Hardy, 1977; Gibson, 1978; Raven, 1986).
Bir İngiliz çocuğun okulda karşılaştığı ilk şey, zulüm ve gücün öğretmenler tarafından kötüye kullanılmasıydı. 1440'ta kurulan Eton Koleji'nde, burada “dayak” (“dayak”) veya “idam” olarak adlandırılan, özellikle cezalandırılmış bir şirket cezalandırma ritüeli oldu. Örneğin öğretmenlerinden bazıları, Eton’u 1534 - 1543’e götürdü. Nicholas Yudall (1504 - 1556), erkekleri döverek cinsel açıdan zevkli olan gerçek sadistlerdi. 17. yüzyılın İngiliz epigramı diyor ki: "Bir öğrencinin pantolonunu kaşıyarak, soyucu kendi kaşıntısını tatmin eder."
Yudalla’nın bağlantıları o kadar yüksekti ki, kovulduktan ve sodomi mahkum edildikten sonra bile, birkaç yıl sonra başka bir Westminster College’e yöneldi.
Öğrenciler tam anlamıyla her şey için kırbaçlandılar. 1660’te, çocuklara veba önleme aracı olarak sigara içmek önerildiğinde, bir Eton çocuğu, “hayatında daha önce hiç olmadığı gibi”, sigara içmek yasaktır. Eaton'da, okul ücretlerine ek olarak, öğrencilere ebeveynlerinden, yavrularının cezalandırılıp cezalandırılmadığına bakılmaksızın, bir çubuk satın almak için yarım yol verildi.
Meselenin, her yerde olduğu gibi genel eğitim ilkelerinde olduğu gibi farklı olan eğitimcilerin kişisel eğilimlerinde olmadığı kadar da vurgulanmadığı vurgulanmalıdır.
Eaton'ı 1809'ten 1834'e yönlendiren en ünlü “çubuk”, bir günlüğüne 1773'i (!) Erkek çocuklarını kendi elleriyle kesen bir kişi, nazik ve neşeli bir tavırla ayırt eden Dr. John Keate (1852 - 80) idi. öğrenciler ona saygı duyuyorlardı. Kit basitçe zayıflamış disiplini yükseltmeye çalıştı ve başardı. Çok sayıda cezalandırılmış çocuk, kırbaçlamayı kaybetmenin yasal bir kazancı, öğretmeni kandıramadığı için ve aynı zamanda sınıf arkadaşlarının gözünde bir başarı olarak algıladı.
Çubuğun önlenmesi kötü bir form olarak kabul edildi. Çocuklar birbirlerine yara izlerini bile gösterdiler. Özel önem, cezanın tanıtımıydı. Daha yaşlı, 17 - 18 yaşındaki erkek çocuklar için aşağılanma fiziksel acıdan daha kötüydü. Şampanyayı kötüye kullanmak üzere kırılmak üzere olan uzun boylu ve güçlü bir genç olan Eton kürek takımı kaptanı, yönetmeni, kendisini otorite ve hatta otorite olduğu meraklı küçük çocuklar kalabalığının gözünün altına sokmadan tek başına oyması için cesaretle yalvardı. Müdür, reklamın cezanın ana kısmı olduğunu açıklayarak kategorik olarak reddetti.
Kamuya açılmama ritüeli en küçük ayrıntıya kadar çözüldü. Eton'daki her evin kendi iskelesi vardı - iki basamaklı ahşap bir güverte (kırbaç bloğu). Cezalandırılan kişi pantolonları ve külotları indirmek, iskeleye tırmanmak, alt basamağı diz çökmek ve karnını üst kısmının üstüne koymak zorunda kaldı. Böylece, poposu, kalçalar arasındaki yarık, uylukların hassas iç yüzeyi ve arkadaki üreme organları bile tamamen açığa çıkmış ve görünürdü ve kırbaçlanan öğretmen huş dallarının acı verici darbeleri için istekli olacaktı. Bu, eski İngiliz gravüründe “Eton Şaplak” da açıkça görülmektedir. Bu pozisyonda, oğlan suçluluğunun kendisine verilmiş olan tüm darbeleri alana kadar, görevine gömleğinin tabanını tutmakla görevli iki kişi tarafından tutuldu.
Bu görüşte erkek çocuklarda yaşanan deneyimler, Algernon Swinburne (1837 - 1909) “Spanking Charlie Collingwood” tarafından ünlü Eton şiirinde ayrıntılı olarak açıklanmaktadır. Şiirin Rusça çevirisi eksik olduğundan ve bunu yapamadığım için kendimi kısa bir anlatımla sınırlayacağım.
Charlie Collingwood uzun boylu ve geniş omuzlu, gelişmiş kasları ve kafasında kızıl saçlı bir şok ile on yedi yaşında bir yakışıklı bir adam. Tüm spor oyunlarını mükemmel şekilde oynar, ancak şiirler ve besteler kendisine verilmez. Bu nedenle, haftada beş hatta altı gün, o bir kurban ve ardından cezalandırılıyor. Küçük çocuklar için, Charlie Collingwood'un şapşalını görmek gerçek bir zevktir; Kıçındaki huş ağacı izlerinden daha çok ağacın yapraklarından, görmek güzel. Ama Charlie hiçbir şeyden korkmuyor. Ses çıkarmadan pantolonuyla birlikte aşağı iniyor. İzleyiciler, yönetmenin kırmızı çubuğundan okul çocuğunun kırmızı kıçına bakarlar: bir yara izi, yara izi. Yönetmen çok yoruldu ama Charlie ilk değil. Çubuk, Charlie'nin beyaz tarafında, yılanlar gibi, huş ağacı desenlerini sürünerek daha hassas bir şekilde yanıyor. Kırmızı desenler çıplak beyaz karnında görülebilir ve beyaz uyluk arasında kıllı bir şey açılır. Öğretmen, en hassas yerleri seçer, sanki Charlie'yi parçalara ayırmak istiyormuş. “Elbette, kırbaçlamak için çok büyüksün, senin yaşındayken kırbaçlamak utanç verici, ama sen burdayken seni uçuracağım! Çocuk asla yenemeyecek kadar büyük değildir! ”Acı çekerek, Charlie sonunda bağırır:“ Oh! ”- ve genç çocuklar güler, çubuğun hala büyük adam çığlık attığını. Ancak bu ikinci zevk, beklemeyeceklerdir. Öğretmen daha önce yorulur. Charlie Collingwood iskele, kırmızı yüzlü, karışık kızıl saçlı, mor kıçlı, gözyaşı dolgulu mavi gözlü ve “Kahretsin!” Diyen bir bakıştan doğdu. Ardından pantolonunu çekip okulu bıraktı, kahramanın peşinden giden bir çocuk kalabalığıyla çevrili Charlie Collingwood'un şaplak attığını görmekten gurur duyuyorum ...
Her şey var: öğretmen sadizmi, koşulsuz itaat ve cezalandırılabilir umutsuz bravado, acımasız kahkaha ve kurbanın eşzamanlı kahramanlaşması, bu çocukların her biri kendi şekilde tanımlanıyor. Ve her şeyden önce - tabu seks ...
Eski İtonyalıların hatıralarından:
“Şapelde kaba şarkı söylerken yakalanmıştım, müstehcen şiirin mezmurun sebeplerine şiir yazdım ve Junior Master'a (yönetmen yardımcısı gibi bir şey) davet ettim. Pantolonunu, şortunu çıkarmak ve ayakkabıya diz çökmek zorunda kaldın. İki bakan seni tuttu. Çıplak kıçından bir kamçıyla sallandın. Her zaman titriyordum, beyaz bir sayfa, kesinlikle korkmuştum. Altı vuruş aldı, sonuç olarak kan çıktı. Sınıfa döndüğümde herkes bağırdı: “Kan nerede, kan nerede?” Gömleğimin eteğini kaldırmak ve kanlı lekeler göstermek zorunda kaldım. ”
“Şaplak atmak hayatın bir parçasıydı. Akşam namazından sonra, büyük çocuklar resmen seni kütüphaneye çağırdı. Benim için özel bir hata olmamamasına rağmen, Kaptan, meydan okurcasına davranmaya ve yenilmeyi hak ettiğime karar verdi. Son derece acı vericiydi - kana çok eski moda bir kamçılama. "
“Hayatımda, benim odanın içinde oturduğumdan daha çok korktuğumu hatırlamıyorum, o zaman tıkanacağımı bilerek. Usta fajım bana sabahları “Yenilmeyi hak ettiğinden korktuğumu” söyledi ve bu cezayı bütün gün bekledim. Küçük ve zayıf olduğu için özellikle korktum. “Kütüphaneye git ve bekle.” “Beni dört ya da beş dakika beklettiler.” - “Gir” - Sorunun çözüldüğünü girip görüyorsunuz, hiçbir bahane sizi kurtarmayacak. Yüzbaşı House zaten çubuğuyla duruyor. “Bu affedilmez, üç kere fagemaster'ınızdaki ışığı yakmadınız.” Çık dışarı. ” “Ve tekrar beklemek zorundasın.” Sofistike bir işkenceydi. “İçeri gir!” - ve sonra sanki bir halıyı çalıyorlarmış gibi bir sopa ile sizi dövdüler. ”
“Büyükbabam ve büyükbabam okulda eşit derecede kırıldı ve ... aynı iskelede. Okul yıllarının 29 yıl tarafından paylaşıldığı göz önüne alındığında, her zaman bana komik geldi. Ne büyükbabam ne de büyük büyükbabam ceza hakkında pişmanlık duyuyor veya olumsuz duygular yaşıyordu, o zaman hayatın normal bir parçasıydı. Büyükbabamın dediği gibi, huş “ruhu ayarlamak” için bir yoldu; Sonuçlar perişan görünmesine rağmen, cilt üç haftada iyileşti ... "
1179'ta kurulan Westminster School'da olağanüstü kısır gelenekler vardı. En ünlü yönetmeni (yıllarca bu pozisyonda 58'e sahipti) Richard Busby (1606 - 1695), Anglikan kilisesinin 16 gelecekteki piskoposlarını bizzat kırdığı ve öğrencilerinden yalnızca birinin kırbaçlanmadığı için övündü. Busby'e göre, kamçılama, çocuktaki disipline karşı sağlıklı bir tutum oluşturur. Bu arada, öğretmeninin kariyeri bir skandalla başladı: Busby, öğrencilerden birinin cinsel tacizine mahkum edildi. 1743'te, ünlü şair Alexander Pop, onu "New Dunsiada" şiirinde hicivle tasvir etti. Ancak Busby “sadece bunun için değil” olarak takdir edildi: hiçbir İngiliz okulu, Busby döneminin Westminster'i (mimar Christopher Wren, doğa yazarı Robert Hook, şairler John Dryden ve Matthew Pryor, filozof John Locke ve diğerleri) kadar ünlü mezunlarla övünemez. Bu bir kamçılamanın başarısını kanıtlamaz mı? Ayrıca, Busby okula zengin bir kütüphane topladı ve bağışladı.
Gelenek Busby özenle korunmuş. 1792'in baharında, liberalizm dalgasıyla (komşu Fransa'da bir devrim meydana geldi), Westminster School'daki bir grup öğrenci iki buçuk ay boyunca hicivli bir yazı olan Flagellant'ı yayınladı. Dokuz sayı yayınlandı, bundan sonra derginin yasaklandığı toplam bir buçuk yüz sayfalık yayınlandı ve kurucusu, gelecekteki ünlü romantik şair Robert Southey (1774 - 1843) okuldan atıldı.
İki yüz yıl sonra, Rus yazar Igor Pomerantsev dergisi tanıdı ve işte yazdıkları şudur (Pomerantsev, 1998):
“Gençler acele etti. Kelimelerin tam anlamıyla, 1792'in ilkbaharında tüylerinin yorulmadan gıcırdadığını duydum. Mayıs sonunda. O zamanlar, gotik bir romantizm gelişti, romantizm moda oldu, ancak Westminster lise öğrencileri modası ihmal ettiler. Retorik olarak öğretildikleri hiçbir şey için değildi, bu yüzden Cicero'nun tezlerinin ruhunu yazdılar: kendilerini ispat ettiler, muhaliflerini ispat ettiler, tam olarak kelimeleri seçtiler, orantılı ifadeler yaptılar. Yazılarında, sopanın donuk bir darbesini ayırt etmiyorsunuz, içlerinde kan lekeleri, gözyaşı akıntıları yok. Ama yine de ...
“Öğretmenin elinin, şeytan tarafından icat edildiğini anlıyorsa, çubuğa ulaşamayacağından şüphem yok !!! Size itiraz ediyorum, profesör kırbaçlanan! Antik putperestliğin tanrısı kimdi? Şeytan! Katolik Roma bir önyargı ve batıl inanç yatağıdır. Bir Protestan'ın keşişlerin vahşiliğinin ve bu vahşice dayak arasında şeytandan olduğu inkâr edilir mi? Roma boyunduruğunu attık, ancak çubuk hala bize hâkim durumda! ”
“Flagellanta” nın bir diğer yazarı da ebeveynlere aittir:
“Onurlu Babalar! Uzak bir ülkeden “Flagellant” tutumu hakkında sizi bilgilendireyim. Tarzımın kusurunu, hassasiyetle, mesajımın özüyle yumuşatacak. Dürüst kardeşlerim, bir öğretmenin himayesinde olduğumu biliyorum, eli kafasından ağır ve neredeyse kalbi kadar sert olan Bay Tekam. İlk “Flagellant” sayısını aldığımızda, öğretmen ne tür bir saçmalık okuduğumuzu sordu. Cevap verdik. Dergiyi kaptı ve cebine koyarak, bağırdı: “Eh, ve zaman! Çocukların kendilerini yansıtmalarına izin verilir! ”Sık sık Tanrı'nın atandığı, hükümdarın hakkını duydum ve itiraf ettim, şüpheleri vardı. Ama hoca da Tanrı'nın yardımcısıydı, hiçbir şey duymadım! ”
Ancak Westminster'in anıları ondokuzuncu yüzyılın ortasından alınıyor:
“Lise öğrencilerine saygısızlık etmeleri, sözlerini tutmamaları veya birilerini yaptıkları işler için suçlamaları, kart aldatmaları için cezalandırıldılar. Beni bacaklarının üstündeki sapla dövdüler. Ellerimi dövdüler. Oh, o kış sabahları! Çatlamış elleri sivilce olarak uzatıyorum, şimdi bir cetvelle kesilecekler. Bir gün tatil için eve geldiğimde babam beni tuvalete götürdü, uzun süre sıcak su ve sabunla ellerimi yıkadı, tırnaklarımın altından yasladım, yağla sürdü ve bir çift çocuk eldiveni verdi. Onları iki gündür çıkartmadım, tüm yaralar iyileşti, cilt yumuşadı, solgun oldu ... Kamçılanırken gülümsemek alışıldı. Hiç bir inilti veya hıçkırık duymadım ...
Westminster'de neredeyse hiçbir şey için scoff yoktu. Ama yine de oldu. Bazen parmaklarını yaymaya ve elini masaya koymaya zorlanır. Bir kalem veya bir çakıkla işkenceden sonra sık sık parmaklarının arasında dörtnala koşuyordu. Bazıları ustaca, ileri geri, ileri geri yaptılar. Ama her zaman bire bitti: Kan. ”
Tüm öğrencilere yapılan cezalar verildi. Lise son sınıf öğrencilerinin önderlik ettiği “Ceza Kitabı” okulunda, cezalandırılanların isimleri, tarihler, önlemler ve infazın nedenleri tutuldu. Igor Pomerantsev, 1940'in bazı kayıtlarından alıntı yapıyor:
"M. faul dili için cezalandırıldı. Müdür Stamburger çığlık atmamak için sınıfa bir açıklama yaptı. Stamburger bittiğinde, M. ayağa kalktı ve “Akşamımın ardından gideceğim” dedi. Dilini tutması söylendi. Ama yakında hepsi tekrar oldu. M.’e üç hit kazandığını söyledim. Kararı temyiz etti. Yönetmenle konuştuk ve sadece faul dili için değil, her şey için birlikte cezalandırmanın gerekli olduğuna karar verdik. Doğru, iki darbe üzerinde anlaştılar ... "
Kırbaçlanma okul geleneğinin organik bir parçasıydı, yaşamı boyunca birçok öğrenci ateşli hayranı oldu. Charterhouse'da (1612'te kurulan) eski bir öğrenci, 1818'te, o zamanki direktörü Dr. Russell'ın, okul cezalarını para cezasıyla değiştirmeye karar verdiğini hatırlatır:
“Çubuk bize bir beyefendinin saygınlığıyla tamamen uyumlu görünüyordu ve para cezası utanç verici! Okul, “İyilikle aşağıya, uzun süre yaşa!” Sloganı altında isyan etti. Eski düzen ciddiyetle restore edildi. ”
Tabii ki, tüm öğrenciler kırbaçlanan taraftar değildi. Okulda fakir ve nadiren inatçı olan Gelecekteki Premier Winston Churchill (1874 - 1965), hazırlık okulu St George hakkında hiç de hevesli değildi:
“Eton modasıyla kırmak müfredatın ana parçasıydı. Ama eminim ki tek bir Eton çocuğunun ne de Harrow'dan bir oğlan çocuğunun, bu yönetmenin, bakımına ve gücüne güvenilen küçük çocukları aşağı indirmeye hazır olduğu kadar kırbaçlamaya maruz kalmadığından eminim. Düzeltici okullarda izin verilenlere rağmen zulmü aştılar ... Ayda iki ya da üç kez, tüm okul kütüphaneye sürüldü. İki sınıf yaşlısı, yan odada bir ya da daha fazla suçlu çıkardı ve orada kanla çırpıldı, diğerleri titreyerek ve çığlıklarını dinleyerek oturdu. Bu okuldan nasıl nefret ettim ve iki yıldan fazla bir süredir orada yaşadığım endişede yaşadım! Sınıfta iyi vakit geçirmedim ve sporda başarılı olamadım ”(Churchill, 1941).
Ünlü Oxford filozofu Alfred Jules Iyer (1910 - 1989) da şaplak atma konusunda nostaljiktir. İlkokulunda “disiplin çok katıydı. Sadece yönetmen bir sopayla cezalandırdı, matron çubukları kontrol etti. Bir ya da iki çubukla kamçılayarak ve bir keresinde son okul yılında yatak odasında yaramazlık, bir kamçılama sopa aldım. Çok fazla çubuk verdiklerini hatırlamıyorum ama çok hassaslardı. Ondan sonra, kurbanlar soyunma odasında toplandılar, birbirlerine kıçlarına yapışmış izleri bıraktılar. ”
Ayer'in 1923 - 1928'te çalıştığı Eton'un da hatırlayacak bir şeyi var:
“Tamamlanmamış görevler için olağan ceza, spor takımının kaptanı tarafından kırbaçlandı ... Suçlu çocuk, altıncı sınıf öğrencilerinin yemek yediği odaya çağrıldı. Odanın ortasında bir sandalye gördüyse, neden orada olduğunu zaten biliyordu. Bir keresinde, bir ihtiyaç duymadan kırbaçlanacağı söylendi, dış giysilerini çıkardı, koltukta diz çöktü ve yedi güçlü vuruş aldı ... Darbeler, özellikle de güçlü atletler tarafından uygulandıysa, çok acı vericiydi. Onları ağlamaksızın ve seğirmeksizin taşımak zorunda kaldım, ama giyinmiştim, sesimde titremeden veda etmek ...
İcra smacking ciddi oldu. Onlara disiplinden sorumlu iki altıncı sınıf öğrencisi katıldı, onlara praepostor adı verildi. Suçlu indirdi pantolonla getirildi, kapı bekçisi onu özel bir güverteye koyuyordu. Direktör daha sonra çubuğu kirişin içine katladı ve genellikle en az altı vuruş yaptı. Böyle bir çırpıcıda bulundum ve kendimden geçmek zorunda olmadığım için sevindim ”(Ayer, 1979).
Kamçılama ayinleri değişiyordu. Daha sonra Eton'un direktörü olan Anthony Chenevix-Trench'in (1964 - 1919) müdürü 1979'te, ofisinde bastonla yapılan özel bir ceza ile çıplak altından sonra bir çubuk veya bastonla yarı kambur kamçıyla yer değiştirdi. Bu arada, insani düşüncelerden değil, kişisel tercihlerden yaptı. Siperin daha önce yönetmen olduğu Shrewsbury Okulu'nun bir öğrencisi, suçlulara bir seçenek sunduğunu söyledi: çok acı veren bir bastonla dört vuruş, çok acı çekmeyen, ancak pantolonları çıkarılmış altı kemerle. Prosedürün küçük düşürülmesine rağmen, hassas erkekler genellikle bir kemer seçti, infaz açık bir şekilde Trenc'e cinsel zevk verdi. Eaton'a doğru, Hendek, yaşlı erkeklerin gençleri pantolonlarıyla kamusal olarak cezalandırma haklarını ortadan kaldırmıştır (suçluların eski pantolonlarda şaplakta görünmeleri bile teklif edilmiştir, çünkü baston onları kırabilir, cezayı daha acımasız hale getirir). Siperinin halefi şu reformları sürdürdü: oğlanlara yönetmen olarak çırpma geleneğini özel olarak koruyarak, pantolonlarını ve korkaklarını düşürme ihtiyacını ortadan kaldırdı. Bu nedenle şaplak atmak sadece daha az acı verici değil, aynı zamanda daha az aşağılayıcı ve cinsel hale geldi. Ama sonuçta, 1970'ler zaten bahçedeydi ...
1950 - 1960’te, İngilizce devlet okullarının çoğunda şirket cezaları halen gelişti:
“Bir sopayla dövüldüm, çünkü okul başlığında değildim. Okuldan 3 mil ve evimden 20 metre uzaktaydı, müdürü olan kardeşim bana haber verdi. ”
“Yönetmen beni bir sopayla cezalandırdı, çünkü“ f ”harfini yazmamdan hoşlanmadı.”
“Müzik öğretmeni beni haftalık bir ritüelin parçası olarak bir sopayla cezalandırdı; dersin başında, bütün sınıfı susturdu ve şöyle dedi: “Bazılarınızın çirkin olacağını ve fark edilmeyeceğini biliyorum. Ancak, yine de cezadan kaçamazsınız! ""
Ünlü oyuncu Adrian Edmondson (1957'te doğdu) Times gazetesine, altı yıl sonra (1964 - 1970) Poklington Okulu'ndaki (Doğu Yorkshire) çalışmalarının toplamda 66 top topladığını söyledi. Birmingham Kraliyet Çocukları Okulu müdürü her suçlu kişiyi şahsen gitmeye ve oyulacağı bir baston almaya zorladı. Bununla birlikte, yalnızca yöneticinin kendisi, yalnızca sebep için ve herhangi bir sadizm olmadan cezalandırıldı; cezanın çoğu iki vuruşla sınırlıydı.
1950 - 1960'un bir sopayla ya da esnek bir rattanla cezalandırılması (bunun için bambu çok sert) bastonu, yavaş yavaş kauçuk bir spor terlik ya da terlikle kayganlaşmaya başladı. Acı verici ve aynı zamanda cimri. Ortak okullarda erkekler daha sık bastonla cezalandırıldı ve terlikli kızlar, kadın okullarında genellikle terlikleri tercih ettiler.
Cezanın niteliği okul türüne bağlıydı. Devlet okullarında, şirket cezası yalnızca müdür veya asistanı tarafından gerçekleştirildi ve nispeten hafifti. Devlet okullarında, eski gelenekleriyle, çubuk dağıtımı da dahil olmak üzere disiplinin sürdürülmesi, lise öğrencilerine, “ev” kaptanlarına veya spor takımlarına, “kaymakamlara” veya “monitörlere” (muhafızlara) atanmıştır. Darbelerin sayısı sadece suçun ciddiyetine değil, aynı zamanda öğrencinin yaşına da bağlıydı. Birinci sınıf öğrencisi dört vuruş alabilir, ikinci sınıf öğrencisi altı, on altıncı öğrencisi. Ceza, bir kural olarak, halka açıktı. Akademik başarılarıyla ünlü bir okulda, 1965'e kadar olan kaygılar, bebeklerin mezunlarını bir spor ayakkabısı ile cezalandırma hakkına sahipti, ancak bazen bu küçük düşürücü ceza, kaymakamlardan daha yaşlı olabilecek 18 - 19 yaşındaki altıncı sınıf öğrencilerinden bile kaçınamadı.
Ünvanını feda ettiği Prenses Margaret'in kocası Peter Townsend, 1920'in Heilsbury okulunu şöyle hatırlıyor:
“Önemsiz suçlardan altı kez dövüldüm. Bir keresinde bana ne geldiğini anladıktan sonra, acıyı azaltmak için pantolonumun altına ipek bir fular koyuyorum. “Bir yatak odası hazırlayın!” Emriyle sona eren yönetmenle konuştuktan sonra - Odaya koştum ve ipek fularimin pantolonumdan birinde flama gibi sallandığını fark ettim. Bununla bir sopayla ekstra bir darbe kazandım.
Mahkum kendisi odayı hazırlıyordu. Kendi mezarını kazmak gibiydi. Birbirinize geri koyduğunuz iki ahşap sandalye hariç tüm mobilyaları tek bir duvara taşıdınız, böylelikle uygulayıcılarınız sizi boğmakta daha rahat olacaklardı. Mağdur için, valiler tarafından kırbaçlanan bir karakter testi idi. Cellatlarını bekledin; gelip buyurduklarında: “Eğil!” - sen, birçok cesur şehitin soylu geleneğini izleyerek, iskeleye tırmandın, bir sandalyeye diz çöktü ve başın diğerinin koltuğuna dokunması için eğildin. Koltuğu elinizle tuttunuz ve ilk cellatın dağılmasını, sonra ikinci, üçüncü ve dördüncüleri (valilerin evde bırakabileceği maksimum darbe sayısı) beklediniz. Sonra emir geldi: “Gidebilirsiniz!” Toplayabildiğiniz tüm saygınlıkla yükseldiniz ve odayı başınızı dik tuttuğunuzdan emin bir şekilde terk ettiniz, kesinlikle göz yummazsanız, başka bir hayatta kalma egzersizini başarıyla tamamladığınızdan ”(Townsend, 1979) .
Ünlü katedralin yanında bulunan Canterbury Kraliyet Okulu'nda (597'te ve 1541'te bir kilise kilisesi olarak kuruldu, Henry VIII, onu kamuya dönüştürdü; ünlü öğrenciler arasında, yazarlar Christopher Marlowe ve fizikçi William Garvey, mareşal Montgomery'den Somerset Maugham ), 1940-ler'de tüm cezalar okul kaptanı ve yaşlılar tarafından dağıtıldı. Wardens suçluları yakaladı ve cezaya çarptıktan sonra onları bir sopayla dövdü. Şaplak atmak sorumlu bir idam olarak kabul edildi: “Biliyorsun, sadece öyle bir şey değil, ona sopayla vurmak!” Şimdiden hazırladık. Wardens genellikle belirlenen süreden beş dakika önce toplandı, ön taraftaki kırmızı mantoyu giydi ve yan odadaki sırasını bekleyen suçluların listelerini dikkatlice inceledi. Bu zamanda şaka yapmak ve gülmek yasaktı. Davetsiz misafirin flop'u genellikle ihlali fark eden komutandır. Çoğu yaşlı açıkça güçlerini kullandı. Suçlu kişi odaya girdiğinde, muhtar ona şunları söyledi: “Jones, koridor boyunca koştuğun için seni cezalandıracağım. Bir şey mi söylemek istiyorsun? ”Sonra mahkumun sözlerine dikkat etmeden, sandalyeye diz çökmesini, karnının sırtını yere yatırmasını, poposunu çıkarmasını, ceket kıvrımlarını kaldırmasını ve yaymasını ve pantolonunu pürüzsüzleştirmesini emretti. Genç yaşlı, pantolonunun sıkı olup olmadığını hissetti ve ardından şaplak başladı. İlk grevde, ceza sadece sessizce başladı, üçüncü veya dördüncü grevden sonra yardım edemedi, çığlık attı. Eğer çocuk sessiz kaldıysa, pantolonunun altına bir şey koyduğundan, ilave külot giydirdiğinden ve buna benzer şeyler yaptıklarından şüpheleniyorlardı. Tecrübeli yaşlılar, darbe sesiyle bile bir aldatmaca belirleyebildiler. Bu durumda, vuruş sayısı arttı. İdamın sonunda, yaşlı şöyle dedi: “Girebilirsin”, vorteksin “teşekkür ederim!” Ya da “teşekkür ederim Simpson!” Diye cevaplaması gerekiyordu. Herhangi bir fazladan kelime cüretkarlık olarak kabul edildi ve ek cezaya yol açabilir.
Birçok yaşlı infaz cinsel olarak heyecanlandı. Ereksiyonlarını gizlemek için, pantolonların önünü bir manto ile kapattılar veya ellerini ceplerinde tuttular ve özel olarak çırptıktan sonra tuvalete “boşaldılar”. Bazı cezalar da aynısını yaptı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, yarım asır sonra Canterbury Okulu'nun uygulamasını açıklayan “yaşlı çocuk”, onun içinde özellikle acımasız bir şey görmüyor ve karakterini “kesinlikle geliştirdiğine” ve onu onsuz olabileceğinden daha iyi bir insan ve vatandaş yaptığına inanıyor.
Pedagojik istatistikler bu görüşü doğruladı mı? Bu soruyu cevaplamaya yönelik ilk girişim, okul müfettişi rahip Frederick Watkins'in Eğitim Konseyi'ne Kuzey Bölgesi'ndeki okullarda kurumsal ceza ile ilgili resmi bir rapor sunması sırasında 1845'ta İngiliz pedagojisi tarafından yapıldı. Ankete katılan 163 okullarından, 145'da olmayan, 18'ta şirket cezası uygulanmıştır. İkinci grubun hemen hemen bütün okulları sadece kız çocuklarına, “bebek” (4'tan 7 yıllarına kadar olan çocuklar için) veya karışık (heteroseksüel) ve aynı zamanda küçüktü. Kurumsal cezanın olmamasına rağmen, kız okullarında ve bebek okullarında mükemmel bir disiplin ve akademik performans vardı. Diğer okul türlerinde bununla ve diğerleriyle ilgili sorunlar vardı.
Vicdani Watkins, ayrıca, bireysel cezanın en sık kullanıldığı ve en acımasız olduğu 27 okullarının durumunu ayrı ayrı analiz ettiğinde, sonuç tamamen konuşlandırılabilirdi. Bu okulların 20'inde disiplin ortalamanın üzerinde, hatta ilçenin en kötüsünden önemli ölçüde daha kötüydü. 15 okullarında ahlaki atmosfer ve akademik performans da kötüydü. Kalan 7 okullarından 3 iyi durumdaydı ve 4 vasattı. Müfettişin belirttiği gibi, “korku disiplini, sevgi değil” zihinsel ya da ahlaki gelişime katkıda bulunmaz.
Bu özellikle erkek okulları için geçerliydi:
“Okullarımızdaki dezavantajlı, kültürsüz ve neredeyse en iyi yaşayanlar arasında, özellikle güce tabi olan tabiatlar; ancak öğretmenin görevi, onları başka yollarla ele geçirmeye çalışmak; Çubuk ne kadar sık kullanılırsa, o kadar az çekici olduğu açıktır ”(Nasıl Öğretildi, 1969).
Ancak, kurumsal cezanın kaldırılması için henüz bir zaman gelmedi. Ünlü İngiliz eğitimci, yönetmen Harlow Sir Cyril Norwood (1875 - 1956), XIX. Yüzyıl öğretmenleri hakkında şunları yazdı:
“Onlar, kendi yollarından sömestir sömestrlerini yüksek bir başarı duygusuyla“ çalıyorlardı ”. Dersi görmezden gelmek, dikkatsiz olmak, kötülük etmek için kırbaçlandı. Çoğunlukla öğretmenler kırılmış erkekleri tanımıyorlardı, onları asla kırmadılar ”(Norwood, 1929).
İki trajik olay, İngiliz halkının kurumsal cezaya karşı tutumundaki değişiklik üzerinde gözle görülür bir etkiye sahipti.
Bunlardan ilki, 1846'taki, Frederick John White'ın 27 yaşındaki özel hussar alayının acımasız “askeri kırbaçlanması” sonucu ölümdür. Çavuşuna metal bir çubukla sarhoş bir kavgaya vurduğundan, White, 150 ile kirpiklere mahkum edildi. Şaplak, üç yüz asker, bir albay ve bir cerrahi cerrahın varlığında “normaldi”; Dört deneyimli asker de dahil olmak üzere idamda bulunan bu on kişiden 10'u bu korkunç gösteriden bilincini kaybetti. Talimatlara uygun olarak Beyaz'ın hemen alındığı hastanede, sırtının güvenli bir şekilde iyileştiğini, ancak nedense kalp bölgesinde ve idamdan üç hafta sonra acı çektiği için özel hayatını kaybetti. Alaylı doktor ölümü doğal olarak kabul etti, kırbaçla ilgisi yoktu, ancak White'ın askerleri bundan şüphe duyuyordu, albay'ın mühimmatı askerlerden alması gerektiğinden çok fazla gerginlik vardı. Yerel vekil askerlerin kuşkularını böldü ve cenazeyi bedeni açmadan bırakmayı reddetti ve jüri tutuklandığında jüri Özel Beyaz'ın acımasız kırbaçlama sonucu öldüğünü söyledi. Buna jüri aşağıdaki metni ekledi:
“Bu kararı geçerken mahkeme, korkularını ifade etmekten kaçınamaz ve ülkedeki İngiliz askerlerine flogging şeklinde çirkin ceza uygulanmasına izin veren yasalar veya kurallar olduğu için iğrenç olamaz; Jüri, bu krallıktaki her kişiyle, en acil biçimde, flogging uygulamasının insanlık lekesi olarak kalmasına izin veren herhangi bir yasa, prosedür ve kuralın yürürlükten kaldırılmasını talep eden yasama dilekçelerini yazma ve gönderme çabalarını boşa harcamayı reddetti. Bu ülke halkının iyi adı. "
Times tarafından benzer örneklerle birkaç mektup yayınlanmıştır. Flogging'in kaldırılmasını talep eden bir dilekçe, Lord 14 1846’in hükümeti bu konuyu ciddi bir şekilde tartışmaya mecbur bıraktığı Lordlar Meclisi’ne girdi. Wellington Savaş Bakanı'nın tavsiyesi üzerine, maksimum kirpik sayısı elliye düşürüldü. Ancak, tamamen flogging yasağı olmadı, bu girişimler 1876 - 1877’de başarısız oldu.
İkinci vaka, 1860'taki, 13 yaşındaki bir okul çocuğunun sadist bir öğretmeni elindeki ölüm, daha da korkunç görünüyor (Middleton, 2005). Eastbourne okul öğretmeni Thomas Hopley (1819 - 1876) “gerizekalı çocuk” Reginald Cancellor'un başarısından mutsuzdu ve babasına yazdı ve öğrenciyi “öğrenmesini sağlamak için mümkün olduğu kadar çok cezalandırmak” için izin istedi. Babam izin verdi. Hopley, çocuğu gece geç saatte boş bir sınıfa yönlendirdi ve iki saat boyunca ağır bir bakır şamdanla dövdü, ardından çocuk öldü. Öğretmen suçu gizleyemedi, adam öldürmekten suçlu bulundu. Mahkeme, Hopley'nin bir öğrenciyi fiziksel olarak cezalandırma hakkına sahip olmasına rağmen, özellikle babasının rızasıyla, uyguladığı cezanın aşırı olduğu, kanuna göre "ılımlı ve makul" olduğuna hükmetti. Ancak her ikisinin sınırını nasıl belirleyebilirim?
İngiliz pedagojisinin bu konudaki gelişimi uzun ve zordu. Daha insancıl bir eğitim lehine ilk sesler İngiltere'de Orta Çağ'da duyuldu. Canterbury'nin Başpiskoposu Anselm'i (1033 - 1109), daha sonra azizler arasında sayılır, “cezada ölçülü olma” çağrısını yapar ve çocukların cezalandırılmasını kınadı. Rönesans'ta bu sesler güçlendirilir.
XVI yüzyılda. İngilizcenin yanı sıra tüm Avrupa pedagojik düşüncesi Erasmus Rotterdam'dan (1469 - 1536) etkilenmiştir. "Yaşamın ilk yıllarından itibaren iyi eğitim gören çocuklar" (1529) adlı kitabında, "her koşulda flogging'i kınama konusunda Quintilian ile hemfikir olduğunu" yazdı. “Çocuğu darbelere alıştırmamalısın ... Vücut yavaş yavaş kelepçelere ve ruha duyarsızlaşıyor - suçlamalara ... Israr edeceğiz, tekrarlayacağız, tekrarlayacağız! Çocuk kaburgalarını ezmek için ihtiyacınız olan şey bu! ”
“Okul Öğretmeni” adlı tezin yazarı Roger Ash (1515 - 1568), birçok çocuğun Eton'dan kaçtığını, çünkü kırılmaktan korktuklarını ve “aşkın çocukları daha iyi öğrenmeye teşvik etmekten daha iyi” olduğunu yazdı. Ancak, Esch'in kendisi okulda çalışmadı, sadece özel öğrencileri vardı. XVII yüzyılda. İngiliz pedagojisi, Jan Amos Comenius'un (1592 - 1670) faydalı insanlaştırıcı etkisini yaşadı.
XVII yüzyılın sonunda. kurumsal cezaya yönelik eleştirel tutum arttı ve didaktik argümanlara sosyal ve ahlaki yaklaşımlar eklendi. 1693 basımlarının 1800 versiyonundan önce, 25 basımlarının 1988'inden önce hayatta kalan ünlü tezinde John Locke, kölelik disiplinin slav bir karakter oluşturması nedeniyle, orta derecede uygulanmasını istedi. “Eğitimciler tarafından yaygın olarak kullanılan ve kendi anlayışlarına uygun olan bu disiplini sürdürme yöntemi, akla gelebilecek herkes için en az uygundur” (Locke, 3. T. XNUMX).
İkna etmek yerine "kırbaçlamak", çocuğun öğretmenin onu sevmesini sağlamak için çocukta iğrenme duygusuna yol açıyor. ”, Çocuğu yavaş yavaş, iyi bir kelime ve olumlu bir örnek olarak erişilemez hale gelen gizli, kötü, samimiyetsiz bir yaratığa dönüştürüyor.
____________________
modernlik
İngiliz okullarındaki disiplin sorunu uzun zamandır İngiltere'nin öğretmenleri ve ebeveynleri için gerçek bir baş ağrısı haline geldi. Son görüş anketine göre, Britanyalıların önemli bir yüzdesi, ülkenin eğitim kurumlarında kurumsal cezanın yeniden başlatılmasını desteklemektedir. Garip bir şekilde, okulların kendisi de sadece bir çubuğun aşırı agresif sınıf arkadaşlarıyla onları sakinleştirebileceğine inanıyor.
İngiliz okullarında, şirket cezası yakında yeniden verilebilir. En azından, 2012'teki Times Educational Supplement tarafından yapılan sosyolojik bir araştırmanın sonuçları, Albion sakinlerinin çocuklarını sakinleştirmenin başka bir yolunu görmediğini gösteriyor. 2000 ebeveynlerinden daha fazla anket yapan sosyologlara göre, yetişkinlerin% 49'i, halkın kırılması ve diğer şirket cezalarının okullarda aktif olarak kullanıldığı zamanın geri dönmesini hayal ediyor.
Dahası, ankete katılan 530 çocuklarının her beşte biri, böyle "draconian" geri yükleme önlemlerinin geri alınmasını savunan ebeveynleri ile tam olarak aynı fikirde olduğunu söyledi. Görünen o ki, sadece öğretmenler holiganlardan değil, saldırgan sınıf arkadaşlarının öğrenmesini engellediği okullardan da bıktı. İngiltere'deki okullara kurumsal cezanın getirilmesi kısa sürede gerçekleşebilir, çünkü bu program aktif olarak “Milli Eğitim Bakanı” Michael Gove, “sorunlu çocuklara“ patronun kim olduğunu ”göstermesinin çok gecikmiş olduğuna inanıyor.
Yetkililere göre, ülkedeki okul çocuklarının neredeyse% 93'i ve ülkedeki okul çocuklarının% 68'i öğretmenlerin zor cezalar konusunda ellerini çözmeleri gerektiğine inanıyor. Ancak, tüm İngiliz öğretmenler Eğitim Bakanı ile aynı fikirde değil. Bu nedenle, Ulusal Kadın Öğretmenler Birliği başkanı Chris Keats, “medeni bir toplumda çocukları yenmenin kabul edilemez” olduğuna inanıyor.
Gençler okulların efendisi olduklarını düşünüyorlardı ve cezasız sınıflardaki disiplini ihlal etmeye başladılar. 2011’te öğretmenlerin, kamu düzenini tehdit ettikleri takdirde ergen eylemlerini fiziksel olarak engellemelerine izin verildi.
“Bir ebeveyn şimdi okulda duyarsa:“ Üzgünüm, öğrencilere fiziksel güç uygulama hakkımız yok ”, o zaman bu okul doğru değil. Sadece doğru değil. Oyunun kuralları değişti ”dedi.
Ayrıca, ülkenin eğitim departmanı başkanı okulda daha fazla erkeğin çalışması gerektiğini önermektedir. Ve bunun için en tutkulu öğrencilerle yetkiye sahip olacak emekliler almayı önerir.
Britanya'da, yalnızca 1984 yılında, okullarda bu tür düzen kurma yöntemlerinin insana utanç verici sayılması durumunda, resmen okullarda saldırıya uğramayı reddettiği tespit edildi. Ve bu sadece devlet okulları için geçerlidir. 1999 yılında İngiltere ve Galler'de, 2000, İskoçya'da ve 2003'ta Kuzey İrlanda'da toplu cezalandırma yapıldı.
Ülkedeki özel okullara da suçlu gençleri dövmeyi bırakmaları önerildi. Fakat kimse orada cezalandırılmayı iptal etmedi.
İngiltere ve Galler'deki birçok devlet okullarında ve özel okullarda temel ceza aracı, ellere veya kalçalara çarpan esnek bir rattan bastonuydu (ve). Bazı yerlerde baston yerine kemer kullanılmıştır. İskoçya ve bazı İngiliz okullarında, kulplu deri bant - tawi - çok popülerdi.
Yaygın bir alet kürek (kürek - kürek, kürek) - tahta veya deriden yapılmış saplı uzun plaka şeklinde özel bir spatuladır.
Dünya demokrasisinin bir başka lideri olan ABD de, bedensel öneri uygulamasından vazgeçmek için acele etmedi. Yine, özel okulların sistemi ve halk eğitimi ile karıştırmayın.
Sadece ülkenin 29 eyaletlerinde ve yalnızca ikisinde - New Jersey ve Iowa'da uygulanan fiziksel güç önlemlerinin kullanımı yasağı, kanunen ve özel okullarda da yasal olarak yasaktır. Aynı zamanda, 21 eyaletindeki okulları cezalandırmak da yasaktır. Temel olarak, bu devletler ABD'nin güneyinde yer almaktadır.
Ancak, prestijli okullar dahil özel okullar, öğrencileri cephaneliklerinde etkilemek için bu aracı bıraktı. Devlet dışı eğitim kurumlarının öğretim elemanlarına sadece öğrencileri dövmeyi bırakmaları önerildi. Bununla birlikte, özellikle askeri ruhtaki aktif öğrenciler için şınavlar ve diğer fiziksel aktiviteler, yasak dönemlerinde oldukça başarılı olmuş gibi görünmektedir.
Bu arada, Rus okullarındaki fiziksel cezalar, 1917 yılında tamamen kaldırıldı. Geçen yüzyılın başında, diğer Avrupa ülkelerinde - Avusturya ve Belçika'da bu uygulamayı kademeli olarak bırakınız. Rusların sahip olduğu Finlandiya'daki cezalar da kaldırıldı.
____________________________
"Kırbaçlanan Çocuk"
Yüzyıllar boyunca 15 ve 16'in monarşisi sırasında, kırbaçlanan bir çocuk genç bir prens için görevlendirilmiş bir çocuktu. Çocuklar bu pozisyona İngiltere mahkemesi tarafından atandı ve bu unvan, hükümdar dışında kimsenin kraliyet oğlunu cezalandıramayacağını iddia eden Tanrı'nın kararlaştırılmış hakkı temelinde yaratıldı. Ve kralın kendisi bir çocuğu nadiren elleriyle yakalayabildiğinden, öğretmenlere holigan prenslerini öğretmesi çok zordu.
Bu temelde “kırbaçlanan çocuk” unvanı düzenlendi. Bu tür çocuklar çoğunlukla toplumda yüksek bir konumda bulunan ailelere aitti ve doğdukları günden beri prens ile çalışıyorlar. Prens ve kırbaçlanan çocuk omuz omuza büyüdüğü için, genellikle birbirlerine güçlü bir duygusal bağlanma yaşadılar. Bu durumda, hükümdarın çocuğunun, sıradan çocuklarda olduğu gibi oyunlarda başka bir arkadaşı veya ortağı yoktu.
Suçlu prens yerine en yakın kişiyi cezalandıran öğretmenlerin sömürülmesi bu güçlü sevgiydi. Kırbaçlanan çocuklar, böyle bir itaatsizliğin artık bir daha olmayacağı inancıyla gelecekteki hükümdarın önünde kırıldı veya dövüldü.
Bu arada, Mark Twain'in romanında Prens ve Dilenci karakterlerden biri de, prensin sahtekâr olduğunun farkında olmadan, mahkemenin görgü kurallarının inceliklerini yeniden öğrenmesine yardım eden kırbaçlanan bir çocuktu.