Ötenazi tartışmaları genellikle dayanılmaz fizyolojik veya psikolojik acı çeken insanlara odaklanır. Fakat araştırma öneriyor “Otonomi kaybı”, ölümcül kanserli hastalarda bile ötenazi talep etmenin temel nedenidir. Ayrıca önerilerde bulunuldu. Varoluşsal ıstırap, bu isteklerin arkasındaki ana motivasyonlardan biri olabilir.
Varoluşsal ıstırap, yaşamda anlamsızlık veya anlamsızlık duygusu eksikliği yaşayan bir birey anlamına gelir. Bu tür duygular yorgunluk, uyuşukluk, bereket, kaygı, umutsuzluk ve kontrol kaybı gibi duyguları beraberinde getirmekte ve ölen bir hastanın ifadesini ortaya koymaktadır. ölüm arzusu.
Biraz biyoetikçiler tartışıyor Her ikisi de derin bir ağrı ve sıkıntı kaynağı olduğu için ötenazinin ölümcül hastalıklara izin vermesi, ancak varoluşsal ıstırap çekmesine izin vermemesi tutarsızdır. Varoluşsal acı genellikle felaketli hastalıkla yakından ilgilenirken, ötenazi veya yardımlı intihar talebi için motive edici tıbbi nedenlerin bulunmadığı bir durum düşünmeye değer. Bir kişi, artık yaşamak istemediği bir temelde uygun mudur?
Noktasında bir dava: Birleşik Krallık'ta, İsviçre'deki yardımlı bir intihar kliniğinde hayatını sonlandıran, büyük ölçüde sağlıklı, emekli bir palyatif bakım hemşiresi. Yaşlanma sürecinin algılanan kötülüğüne maruz kalmak istemediği kararına dikkat ederek, ölmekte olan tıbbi yardım almalı mıydı?
Karşı dava
Xavier Symons, Araştırma Görevlisi, Notre Dame Avustralya Üniversitesi
Bazıları ötenazi talep eden kişilerin bunu acı verici ve rahatsız edici acılar yüzünden yaptıklarını düşünebilirler. Gerçek neredeyse her zaman daha karmaşık. Edebiyat on yardımlı ölmek ötanazi talep eden bireylerin tipik olarak derin bir amaçsızlık duygusu, onur kaybı, kontrol kaybı ve paramparça bir benlik hissi yaşadığını düşündürmektedir.
Hollandalı bir 2011 çalışması ötenazi isteyen hastalar “umutsuzluğun” - birinin sağlık durumunun asla iyileşmeyeceği psikolojik ve varoluşsal gerçekleşme - ötenazi talep eden hastaların baskın motivasyonu olduğunu belirtti.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Ve yakın zamanda yayınlanan bir Kanadalı çalışma ölmekte tıbbi yardım talepleri “Özerklik kaybı birincil nedendi” diyerek hastaları hayatlarına son verme konusunda motive etti. Belirtiler aynı zamanda “başkalarına zarar vermekten kaçınmak veya onurunu kaybetmek ve birinin hayatından zevk alamamaya tahammülsüzlüğü” içeriyordu.
Bu tür istekleri ele almak için bir seçenek, hastaların yaşamlarını sona erdirmelerine yardımcı olmak için bir devlet aygıtı oluşturmaktır. Bir alternatif ve savunucağım olan biri, sağlık hizmetleri altyapısındaki eksiklikleri ele almak ve hastaları ilk başta ötenazi istemeye iten benzersiz acıları hafifletmeye çalışmaktır.
Yaşam sonu bakımına yeni yaklaşımlar, örneğin manevi veya varoluşsal bakım, ölümcül hastalığı olan hastaların acı çekmesinin karmaşıklığı ile derin bir düzeyde ilgilenmek. Ve, tarafından vurgulandığı gibi birkaç yorumcuDaha fakir bölgelerde palyatif bakıma erişimin iyileştirilmesine ve evde ölmek isteyen hastalar için en uygun semptom yönetiminin sağlanmasına ihtiyaç vardır.
Bir kişinin tıbbi bir rahatsızlığı olmadan ötanazi talep edebileceği çeşitli durumlar hakkında hipotez kurabiliriz. Birileri ölümlerini hızlandırmak isteyebilir çünkü onlar hayattan yorulmuş or yaşlanma veya ölüm korkusu.
Bu vakalar, altta yatan bir patoloji tarafından motive edilmedikleri sürece ilginçtir. Ancak endişelenmek için çok neden var.
Hükümetin intihar onayına çok yakın olan ve hayattan bıkmış ötenaziyi cezalandırmak. Devlet intiharı önleme konusunda önemli bir paya sahip olduğunda, varoluşsal ıstırap için yaptırılmış ötenazi sadece verimsiz değildir, tehlikelidir. Temel olarak, kabul edilebilir olarak kabul ettiğimiz intihar vakaları ile devlet müdahalesine pişmanlık duyan ve uygun gördükleri arasında anlamlı bir farklılığı yitirirdik.
Varoluşsal bir kriz nedeniyle eğitimli, zengin 30 yaşındaki bir çocuğun kendi hayatını almasının üzücü olduğunu düşünebiliriz. Yine de, bunun ahlaki açıdan anlamlı bir açıdan, hayatlarının tamamlandığını ve varoluşsal bir kriz geçiren 75 yaşındaki birinden farklı olduğunu söylemek zordur.
için dava
Udo Schuklenk, Profesör ve Ontario Biyoetik Araştırma Başkanı, Queen's University, Kanada
Bu tartışma çoğunlukla varsayımsaldır. Varsa, az var gibi görünüyor gerçek dünya davaları Yetkili bir kişinin yardımlı ölüm talebinin, yaşamlarını, değerlendirilen yargılarında yaşamaya değmez hale getiren geri dönüşümsüz bir klinik durumla motive etmediği durumlarda.
Örneğin, Hollanda'daötenazi isteyen ve felakete uğramış bir hastalıktan muzdarip olmayan çoğu insan, genellikle yaşa bağlı hastalıkların birikmesinden kaynaklanan korkunç bir yaşam kalitesi yaşar. Bunlar, inkontinanstan sağırlığa, körlüğe, hareketsizlik eksikliğine ve benzerlerine kadar her şeyi içerir.
Önemsiz sebeplerden dolayı hayattan vazgeçmiyoruz. Sadece günlük olarak - yaşamaya değer görmedikleri bir varlıktan kaçmak için hayatlarını riske atmaya istekli olan birçok mülteciyi düşünün. Hayatlarını sona erdirmek genellikle yapılacaklar listesinin başında değildir.
Ötenazi için haklı bir sebep olduğunu inkar eden seçim karşıtı eylemciler vakası, entelektüel ve politik olarak yendi. Yardıma uğramış ölümcülüğü yitirmiş yargı mercilerinden hiçbiri rotayı tersine çevirmemiş ve bu yaşam sonu seçimini mümkün kılmak için daha fazla yargı yetkisi bulunmaktadır.
Kamu desteği her izin verilen yargı alanında, özellikle de Belçika ve Hollanda Vatandaşların çoğunluğunun mevcut yasaları desteklediği yerlerde.
Kaçınılmaz olarak, kapsam konusu ele alınmalıdır: ölmekte yardım istemek ve almak için kimler uygun olmalıdır? Yetkili bir kişi, tıbbi olmayan sebeplerden dolayı yaşamlarının sona erdiğini görmek ister ve bunun için yardım isterse, sanırım adil bir toplum Aşağıdaki şartların yerine getirilmesi durumunda, kendisini zorlamak zorundadır:
- kişi karar verme kapasitesine sahip (“aklı başında”)
- karara gönüllü olarak ulaşılır (zorlama olmadan)
- yaşamını tekrardan yaşamaya değer kılacak hiçbir insan için kabul edilebilir olan hiçbir makul yol mevcut değildir.
- Bildiğimiz her şeye dayanarak, onların isteklerini motive eden koşul geri alınamaz.
Tıbbın, hastanın yaşam kalitesinden bağımsız olarak yalnızca yaşamı sürdürmeyi amaçlayan bir meslek olduğu görüşünü, kendi ölümünü ölüyor. Klinik, psikolojik ya da başka bir profesyonel müdahale, hastaya, varoluşlarına devam eden varlıklarını değerli bir müdahale olarak tanımlamayacak kadar faydalı bulmazsa.
Aynı şekilde, bir müdahale, kişi tarafından kabul edilebilir bir yük altında, yaşamlarını tekrar yaşamaya değer olduğuna karar vermişse, yardımlı bir ölüm talep etmeyecektir.
Dünyanın pek çok köşesinde insanlar, yaşamlarını kendi değerleri ile yaşamaları için bireysel özgürlüklerini artırmak için çok mücadele ettiler. Devlet bu tür özerklik haklarını ihlal etmek isterse önemli bir devlet çıkarına zarar verilir.
Xavier Symons
Sağlık sisteminin ve aslında devletin hastanın özerkliğine saygı duyması gerektiği doğrudur. Yine de pratikte çoğu zaman özerklik gibi endişelerin önüne başka düşünceler koyarız. Hastalar, çok pahalı olmaları, ihmal edilebilir bir başarı şansına sahip olmaları veya tıbbi gerekçeleri bulunmamaları gibi, çeşitli nedenlerle talep ettikleri tedavileri alamazlar.
Ölümcül hastalığı olmayan hastalar için ötanaziyi yasallaştırmanın devletin çıkarlarına zarar vermesi durumunda devletin reddetme hakkına sahip olduğuna inanıyorum.
Tıbbi durumu olmayan hastalar için ötenazinin ve doktor yardımlı intiharın sosyal etkileri üzerine önemli ölçüde daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir. Bu durumda, hayır “Oregon modeli” - birçoğunun güvenli ve iyi düzenlenmiş bir sisteme örnek olarak gördüğü yardımlı bir intihar rejimi - endişelerimizi doğrulamak veya dile getirmek için. Oregon gibi yargı bölgeleri, ölümcül hastalığı olan hastalar için yalnızca yardımlı intihara izin veriyor.
Udo Schuklenk
Xavier'in yaşam kalitemizi arttırmak için sağlık hizmetlerini iyileştirme ve bunun muhtemel bir sonucu olarak ölmekte olan tıbbi yardım taleplerinin sayısını azaltma yönündeki çağrılarımı yineliyorum. Bununla birlikte, mümkün olan tüm sağlık hizmeti dünyalarının en iyilerinde bile, dayanılmaz ıstırabın kendisi ortadan kalkmadığı sürece, bazı hastalar yardımlı ölüm isteyecektir. Hiçbir “saygınlık terapisi” söyleminin ifadesi ve küçük ölçekli çalışmalara yapılan atıflar konunun bu gerçeğini değiştirmez.
Xavier, doktorların, hasta tarafından talep edilen tıbbi bakımı sağlayamadıklarını makul bir şekilde belirtmektedir. Bunların hepsi, kaynak tahsis gerekçeleri gibi başkalarına zarar veren gerekçelere farklı şekillerde dayanırlar ya da faaliyetler ile ilgilidir (tartışmalı, sınırlı sağlık kaynaklarının gerçeği göz önüne alındığında başkalarına zarar verme durumu da olabilir). Bu akıl yürütme, isteğin kendine özgü niteliği göz önüne alındığında söz konusu dava için geçerli değildir.
Xavier, devletin çıkarlarına önemli derecede zarar vermesi durumunda, devletin felaketen hasta olmayanlar için ötenaziyi yasallaştırma zorunluluğu olmayacağı konusunda doğrudur. Ancak, ötanazi mevcudiyetinin devlet çıkarlarına zararlı olduğuna dair kanıt yoktur.
Yazarlar Hakkında
Xavier Symons, Araştırma Görevlisi, Notre Dame Avustralya Üniversitesi ve Udo Schüklenk, Ontario Biyoetik ve Kamu Politikaları Araştırma Başkanı, Kraliçe Üniversitesi, Ontario
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Ötanazi; maxResults = 3}