Monitör A haftalık sütun filmlerden memlere, TV’den Twitter’a WIRED kültür dünyasında olan her şeye adanmıştır.
Bizden geriye kalanlar herkesi kızdırıyor. Çoğunlukla, HBO serisinin ezici gücü ilk sezonunun Pazar günü sona ermesi ve ikinci sezon için uzun zorlu bekleyişin başlaması nedeniyle. Ama aynı zamanda çünkü Bizden geriye kalanlar gerçekten çok üzücü. Dizi, bir adamın kızının ölümünü izlemesiyle başladı ve başka bir çocuğun benzer bir kaderle karşılaşmamasını sağlamak için derme çatma bir hastanede kurşuna dizilmesiyle sona erdi. Arada, herkes öldü veya birini öldürdü (veya yedi) ve biraz gey eksik Bahçıvanlıkneşe için birkaç gazel vardı.
Ve gerçekten, şovun kasvetli sonunu kınayan çevrimiçi sohbetlere rağmen, asıl mesele buydu.
Bak, kanepede kıvrılıp büyük bir kasvetli şeye bakmanın neden herkesin yapmayı sevdiği bir şey olmadığını anlıyorum. Bankalar çöküyor, Joe Exotic istiyor cumhurbaşkanlığına koşmak— ile Pazar günü korkularınızı ikiye katlamak Bizden geriye kalanlar herkesin yapmak isteyeceği bir seçim değildir. Ancak bu, dizinin veya hikaye anlatımının bir eksikliği değil. Bu bir tercih meselesi.
Ayrıca, karanlığa rağmen, Bizden geriye kalanlar bir kaçış biçimi olarak kalır. Kasvetli olsa da, yine de bir kurgu – şu anda şiddetlenen salgından daha kötü bir salgın hakkında kurgu, bir düzeyde izleyicilere başka bir şey düşünme fırsatı vermeyi amaçlıyor. Elbette, insanlık birçok insanı kurtarmanın tek yolunun daha fazlasını katletmek olduğuna karar verdiğinde, ama yine de, ne olacağını düşünmelerine neden oluyor.
Başka bir deyişle, Bizden geriye kalanlar karanlığın hatırına karanlıkta ticaret yapmaz. Sinirli olmaya çalışan bir DC Comics filmi değil. bile değil Kalamar Oyunu, bu bir bakıma “ah evet, bu olabilir” olmasıyla daha da iç karartıcıydı. Mevcut durumda, dünyaya zombileştiren bir mantar bulaşmamıştır, ancak hayatta kalmak ve/veya para kazanmak için her şeyi yapacak insanlarla dolu. Eğer birşey, Bizden geriye kalanlar o zaman ne olabileceğine dair bir mesel Kordiseps mantar, çoğu zaman sağlam bireyciliği topluluktan daha çok ödüllendiren bir yere getirilir.
Evet, muhtemelen Neil Druckmann ve Craig Mazin’e küçük bir duygusal erteleme enjekte etmelerini öneren senaristler vardır, bir bölüm mutlu bir notla biter. Ama eğer inanırsan, Akbaba’nın Roxana Hadadi’si olarak yapmakO Bizden geriye kalanlar Amerikan istisnacılığının birçok kusuru üzerine bir yorumdur, o zaman umut kırıntıları arayanlar karanlıkta bırakılmaya mahkumdur.
Tüm bunlar, Pazar günkü finalde dönen bir sonuca ulaştı. Son anlarda Joel (Pedro Pascal), Ateşböceklerinin hastalığa çare bulmaya çalışan Ellie’yi (Bella Ramsey) muhtemelen öldüreceğini öğrendi. Kordiseps mantar. Onu kurtarmak için gördüğü neredeyse her Ateşböceğini vurdu. Bazıları onun çok ileri gittiğini, birini kurtarmak için birçok insanı katlettiğini iddia ediyor; diğerleri eylemlerinin haklı olduğunu düşünüyor. Ama mesele onun “doğru” mu yoksa “yanlış” mı olduğunu anlamak değil. Meslektaşım Adrienne So’nun bu hafta Slack’te belirttiği gibi, asıl mesele şu ki, kendini kurtarmak için bir çocuğu öldüren bir toplum belki de kurtarılmaya değmez. Ursula K. Le Guin’in “Omelas’tan Uzaklaşanlar” bunu biliyor.
Nihayetinde, Joel’in bir kahraman mı yoksa kötü adam mı olduğu önemli değil. Önemli olan davranışlarının neyi yansıttığıdır. Hadadi’nin belirttiği gibi, “Bizden geriye kalanlar köklü değişimle bağdaşmayan bir Amerikan kimliğinin portresini çizdi.” Pandemi vurduğunda, ülkenin tüm bencilliği ve bireyciliği eskisinden daha şiddetli bir şeye dönüştü. Kasvetli ama aynı zamanda tanıdık olduğu için de öyle hissettiriyor.
Kaynak : https://www.wired.com/story/the-last-of-us-too-bleak/