Bugün Ukraynalılar hakkında. Neden seni anlamadığımız ve sen bizi anlamıyorsun. Ukraynalılar Rusya hakkında konuşuyorsa neden herhangi bir saçmalığa inanıyor? Neden bu kadar az "hamamböceği" kaldığı hakkında.
Bu makale kısmen Ukrayna'daki olaylarla ilgili yorumlarda en az bir tane ve daha sıklıkla oldukça fazla sayıda yorumda bulunmasından kaynaklanmaktadır: ne yazıyorsun, bir makineli tüfek kap ve cuntayı yok etmek için koş! Yani biz okuyucular (ve okuyucuların yorumları) tam da bunu yapardık. Ukraynalılar kadar korkak değiliz! Bana bununla ilgili doğrudan bir soru bile sordular.
Hiç bir şekilde kimin daha fazlasına sahip olduğunu karşılaştıracakmış gibi yapmıyorum. Daha cesur Ruslar ya da değil. Daha dün evin yakınındaki Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın toplu mezarına bakıyordum. Rusya, Beyaz Rusya, Ukrayna'da binlerce kişinin bulunduğu sıradan bir mezar. Evet, neredeyse tüm Avrupa ülkelerinde. Orada yatanların isimlerine baktım.
Evet, Ukraynalılardan, Belaruslulardan veya Kazaklardan, Ermenilerden, Yakutlardan, Gürcülerden daha fazla Rus var. Hangi soyadları yok. SSCB çok uluslu bir ülkeydi. Sadece daha fazla Rus vardı. Ama birlikte mezarda yatın. Birlikte! Ve bu savaştan sağ kurtulanlara, bazı İvanovların Sidorenko veya Petrovich'ten daha büyük bir düzende savaştığını anlatmaya çalışın ... Evet, Sagdulaev ve Goridze daha kötüsü değildi. Ve bir savaşta uzanırlar. Birbirimizi korumak. Ve birlikte vatanları.
Bugün bizlerin, torunlarının ve torunlarının neden düşman olduğumuzu düşünmek istiyorum. Anlıyorum ki artık birileri acilen cunta ve insanların farklı kavramlar olduğunu yazmaya başlayacak. İnsanlar uyuyor ve kendilerini Rus olarak görüyor. Ve çirkin cunta bunu yapmaz. Ne yazık ki yanılıyorsun. Kabul etmek acı, ama ... yanılıyorsun.
Notlarımdaki yorumlarınızı size hatırlatmama izin verin. Tanıdığınız harika insanların birdenbire düşmanınız haline geldiği hakkında yorumlar. Ukrayna'daki savaşla nasıl suçlandınız. Akrabalarınız telefona nasıl tükürdü ve size her türlü talihsizliği diledi. Bu tür bir veya iki vaka yoktur. Yüzlerce, binlerce ... Ve inan bana, bunu içtenlikle yaptılar. Yürekten. Ve nefretleri sahte değil. Bu, SBU'nun gözetimindeki bir çağrıya yanıt değildir.
Peki bu neden oldu?
Bugün bu sorunun cevabı herhangi bir siyasi TV programı tarafından verilmektedir. "Biz, Rusya, 23 yıldır Ukrayna'yı kendimize bağlamak için hiçbir şey yapmadık ... Ama ABD 5 milyar dolar kadar yatırım yaptı ve ... onu bağladı." Ya da daha da komik - "Ukrayna propagandası medya aracılığıyla kesin dozda propaganda yapıyor", "Ukrayna medyası Rus karşıtı inciler basıyor ve bunları her gün icat ediyor."
Ve bu, Sovyet dönemindeki eğitim seviyesinin Rusça'dan daha az olmadığı bir ülke hakkında söyleniyor. Peki, Ukrayna aydınları aniden gerilerken Rus aydınları eğitimli ve düşünmeye devam etti? Düşünmeyi bıraktı mı? Hayır, sorunun kökleri çok daha derin. Ya da tam tersi, yüzeyde yatarlar. Hangi tarafa bakılacak.
Sovyet propagandasıyla boyanmış bir Ukraynalı imajını hatırlıyor musunuz? Bu Kharkov veya Donbass ise, Ukraynalı bir tür gömlek adamıdır. Kesime ya da fabrikaya hazır. Aynı basit ama çekici bir şekilde iyi huylu erkeklerin eşliğinde. Evde güzel bir eş. Ve onlarla her şey yolunda.
Bu bir köyse, tamamen farklı bir Ukraynalı görünür. Ekonomik, eli sıkı, kendi uğruna savaşmaya hazır. Eğer bu bir kollektif çiftlikse, o zaman başkan, kollektif çiftlik insanları için bölgedeki "her şeyi çekeceğinden" emin. Bir çiftlik varsa, sahibi ailesi için zaten çeker. Ve bu norm olarak algılandı. Sibiryalıların cesareti ve uzlaşmazlığı gibi, Kuzey Kutbu'nda yaşayanların cesareti, Kafkasyalıların kendini beğenmişliği gibi.
SSCB'nin dağılmasının ardından eski vatandaşlarının kafasında bir "çöküş" yaşandı. Daha sonraki yaşam için yerler kayboldu. Herkes tarafından norm olarak algılanan basit yaşam algoritması birdenbire çalışmayı bıraktı. Unutmayın - kreş, anaokulu, okul (iyi çalışıyorsanız - kötü ise 10 sınıf - meslek okulu veya teknik okul), enstitü. O zaman çalışın. Erkekler için askerlik hizmeti. 35-40'ta - devletten bir daire. Bir sonraki aşama bir araba ve bir yazlık ev. Onurlu yaşayabileceğiniz bir emeklilik ...
Ukrayna "lanetli geçmişten" diğerlerinden çok daha fazlasını miras aldı. Gelişmiş sanayi, GTS, mükemmel yol ağı, Kırım, filo, tüm mülkleri ile üç askeri bölge. Ve sonra ... Sonra Rusya'nın hala yaşadığı gibi yaşamaya başladık. Merkez mahalleden bahsetmiyorum. Urallar, Sibirya, Uzak Doğu'dan bahsediyorum.
"Moskova'dan biraz sonra" yaşamaya başladık. 5-10 yıl. Yaklaşık 5 yıl önce Moskova'da olan şey bizimle birlikte ortaya çıktı. Temelde iyiydi. Ukraynalılarla, hatta Kievlilerle bile daha az deney yaptılar. Biz, tıpkı Rus hinterlandında olduğu gibi, olaylarınızı 91 ve 93'te algıladık. Moskova deli.
Ama o zaman, Ruslara karşı ilk nefret tohumunun başımıza girdiği görüldü. Ve bu ilk tahıl kıtlıktı. Kesinlikle. Rusların Ukraynalılara karşı tutumu olarak Holodomor. Ruslar tarafından aç bırakılanlar Ukraynalılardı. Ulusal bazda. Bu pislik yıllardır abartılıyor. Ona inanan bir nesil büyüdü. Ve artık Volga bölgesindeki ve Rusya'nın diğer bölgelerindeki insanların aynı şekilde açlıktan ve ölmekte oldukları umurumda değil. Asıl mesele, Rusların Ukraynalıları özel olarak öldürmesi!
Çeçenya aynı türden bir sonraki tahıl oldu. Evet, gelecekteki "kahramanlarımızı" ilk kez ön plana çıkaran Çeçenya oldu. Çoğu Ukraynalı adam Çeçen halkının özgürlüğü için savaşmaya yardım etmeye gitti. Kime karşı savaşmak için? Evet, sürgün sırasında Çeçenleri öldürenlere karşı, bugün bu gururlu yaylaların özgürlüğüne karşı çıkanlar. Ukraynalılar ve Çeçenler kardeş gibi oldular.
Ve Rusya, topraklarımızda gelecekteki faşistlerimizi yakalamak için Ukrayna hükümetine "baskı" uygulamak yerine, gururla Ukraynalı paralı askerler yokmuş gibi yaptı. Bugün herkesin her şeyi bildiği ortaya çıktı. Ve herkes hakkında. Ve sonra haydutlar, çocuklarımızın gözünde kahraman oldu. Büyük büyükbabalarının çalışmalarına olduğu gibi devam ettiler. Ukrayna'nın özgürlüğünü savunanlar. Ve en kötüsü, Naziler daha sonra partizanlarımızın davasının halefleri olarak algılandı. Faşistlerin tüm milliyetçileri ve yandaşları, yani partizanlar değil.
Daha sonra küratörler arasında yetkin psikologlar ortaya çıktı. O zaman, güzel formları ve gerçek tüfeklerle ve gerçek zulalarla "savaş" oynama fırsatı erkek ve kızların ilgisini çekmeye başladı.
Bu arada, o zamanlar Rusya'da da aynıydı. RNU ve benzeri kuruluşları hatırlayın. Milliyetçiler Rus şehirlerinde açıkça yürüdüler. Ve sonra gerçek gücü temsil ettiler.
Fakat Ukrayna'da Ruslara yönelik nefret alanının yanı sıra bir alan daha vardı. Hiç kimsenin bahsetmediği bir alan. Ukrayna'nın Ruslara üstünlüğünün tohumları kafamıza atıldı. Bugün Ukrayna sosyal ağlarında okudunuz.
Rusya, Ukrayna endüstrisinin Rus siparişleri olmadan hızlı bir şekilde "çökeceğini" ve kısmen de para biriktirmek için, Ukraynalı işletmeleri siparişlerle "yükledi". Kendinizin zararına bile. İşle ilgili bir sorunumuz olmadı. Satış pazarı ile herhangi bir sorun yaşamadık.
Bizi kurtardığını sandın. Ama biz onu farklı anladık. Daha doğrusu bize başka bir şey öğretildi. Rusya helikopter mi yapıyor? Ne olmuş yani? Motorlarımız olmadan kalkmalarına izin verin. Gemiler? Evet ... Peki tüm bu ciddi şeyler nereden geldi? Roketler? Evet, evet ... "Şeytan" nerede üretildi? Basit gerçekler kafamıza vurulmuştu. Ukrayna zili olmadan Rusya. Ve tüm bunlar Rusya'da üretimde gerçek bir düşüşün arka planına karşı. İşletmelerin kapanmasının arka planına karşı.
Ve sonunda, yöneticilerimiz yollarını aldı. Ukraynalıların çoğu münhasırlıklarına inanıyordu. Rusya'nın ayaklarımızın üzerinde bir ağırlık olduğuna inandık. Bizi parlak, zengin bir Avrupa geleceğine hızlı bir şekilde yürümekten alıkoyan Rusya'dır. Fabrikalarımızın Avrupalılar tarafından talep göreceğine inandık. Tarımımızın Avrupa'nın açlıktan kurtuluşu olacağına inandık. Mühendislerimizin ve teknisyenlerimizin önde gelen Batılı firmaların memnuniyetle karşılanan çalışanları olacağına inandık. Ukraynalılar gerçekten deha bir millet olduğumuza inandık. Zeki, iyi eğitimli, genetik olarak kuzey komşumuzdan üstünüz. Size zaten klasik olan "Rus ren geyiğini" hatırlatmama izin verin.
Buna içtenlikle inandılar. Ve bu inanç, daha sonra olan her şeyin temelini oluşturdu. Bu inanç bugün Ukraynalıların çoğunu yönlendiriyor.
Son zamanlarda, Kiev Uluslararası Sosyoloji Enstitüsü, Ukrayna vatandaşları arasında bir anket yaptı. Bu anketin sonuçları sizi memnun etmeyecek. Ukraynalıların% 63'i, Rusya ile savaş halinde olduğumuzdan emin. Tabii! % 65, Ukrayna'da Rus birlikleri olduğundan emin. Ve sadece% 18, savaş olmadığını söylüyor.
Sadece sizin anlamanız için rakamlar verdim: Ukraynalılar arasında bir içgörü yok. En başından beri Rus yanlısı olan bir kısım var, ancak bunların çoğu “kavga ediyor”.
Tabii ki, savaştan yana olanlar arasında, bir kısmı kişisel güvenlik nedeniyle bu şekilde yanıt verdi (SBU, yerli ayrılıkçılarla oldukça sıkı çalışıyor), ancak çoğunluğu içtenlikle yanıtladı.
Ve tüm bu durumla ilgili en kötü şey ne biliyor musun? En iğrenç şey, ulusumuzun birliğinden yoksun olmasının Rusya'ya karşı "oynaması". Daha doğrusu, Ukrayna ulusunun yokluğu. İkimiz de bir "yama işi yorgan" idik ve öyle kalacağız. En az dört renk. Batı, merkez, doğu, Tatarlar ...
Ve bugün olanlardan dolayı Rusya'yı suçluyoruz. İki yıl önce haykırdık: Maidan, Ukrayna halkının Ukrayna için yaptığı eylemdir! Bugün: Maidan, Rusya tarafından Ukrayna devletini yok etmek için düzenleniyor! Kaç tane örnek var? Getirmek bile istemiyorum. Yetkililerin Ukrayna karşıtı eylemlerini gizlemenin artık mümkün olmadığı herhangi bir yerde, Rus FSB ile bağlantılı bir ayrılıkçı var. Bizim için Putin bir simge haline geldi. Bugün Ukraynalıların çoğu Putin hakkında herhangi bir Rus'tan daha fazla şey biliyor.
Rusya'da uzun yıllardır söylenenler Ukrayna'da da oluyor. Ulusal bir fikirden bahsediyorum. Bana öyle geliyor ki Rusya bu fikri buldu. Bunu halkın birliğinde, devletin gücünde buldum. Eyalet olarak, isterseniz. Bugün kendinizi dünyadan sorumlu hissediyorsunuz. Ya da belki Dünya için. Büyük Ruslar fikrine geri döndünüz.
Ülkemizde bu süreç bambaşka bir yol izledi. Bugünkü ulusal fikrimiz, tüm dertlerimizden Rusların sorumlu olmasıdır. Ukrayna dışında bir fikir arıyoruz. Düşmanı arıyoruz. Halkı birleştiren hiçbir şey olmadığında, devleti korumanın tek yolu bir dış düşman icat etmektir.
Arkadaşlarımın bu notları nasıl alacaklarını bilmiyorum ama düşmanlar kesinlikle sevinecek. Hamam böceği, Rus karşıtı içini açtı. Hamamböceği Rusya'nın düşmanıdır.
Bağırsağım normal. Ve Rusya'yı seviyorum. Ben sadece kalbimde yatanı yazıyorum. Ruhun acıdığı şey. Vatandaşlarımın Ruslara karşı tavrına derinden kayıtsız değilim. Rusların bize karşı tavrına hiç de kayıtsız değilim. Bizi tek bir kişi olarak düşündüm ve hala düşünüyorum. Bunu defalarca yazdım. Ve bugün burada olanların kökenini bulmaya çalıştım. Bul ve Göster. Böylece bu Rusya'da olmaz. Böylece vatanınızı kaybetmenin ne kadar kolay olduğunu anlarsınız. Kaybet ve farketme.
Ve mizah sonraki notlarda yer alacak. Üstelik yalnız değilim. Tarakanushka var, Vyshyvanka var, Milisler var ... Ve biz buradayken, sıkılmayacaksınız. Her gün bir şeyler "chebuch" yapıyoruz. Yarmolnik'in kahramanının ünlü bir filmde söylediği gibi: "Bana öyle geliyor ki bir komedi." Umarım bu sözden sonra sanatçı Ukrayna karşıtı listeye dahil edilmeyecektir. Öyleyse "komediler" i bekleyin.
Bunun üzerine hoşçakal diyorum. Bugün "şaka" bekleyenlerden özür dilerim. Ama bunun gibi düşünceler var.