Bugün totaliterizm ve demokrasi konusundaki tartışma.
Muhakeme, çok sayıda fotoğraf ve eğlenceli bir sonuç bekleniyor.
SSCB'nin dağılmasından sonra, herhangi bir hükümet biçiminin kötülük düşüncesi, demokratik hariç, ısrarla başımıza sürüldü. İnsan örgütü ve özgürlüğünün en yüksek başarısı demokrasidir.
Herkes ülkenin yönetişimini ve benzerlerini etkileyebilir. Tanıdık, öğrendim. İçeri sürdüm.
Ve söylemeliyim ki inandık. Hemen. Belki de ülkemizdeki totaliter geçmişin yüzyılın hatasıdır. İnandılar ve oy kullandılar. Ve bunu yapmaya devam ediyoruz, hayatta beklentilerimizin ve vaatlerin tam tersi.
Ve altın dağlarına söz veren milletvekili artık bir paradoks haline gelmedi, seçimlerden hemen sonra buharlaştı. Bu normal. Seçilmedi gibi.
Arkamda 14 seçim kampanyası olmasaydı, ben de şaşırırdım. Ancak, kaç kişinin merkeze geldiğini ve adayın oyları için ödemek istediği açık ruble miktarıyla ilgilendiğini hatırladım, şaşırmadım.
Cumhurbaşkanlığı seçiminden bahsetmediğimiz açık, her şey açık ve onlar için.
Tamam, para ya da boş konuşma, ama gerçek - oy kullandı, seçti. Seçtik. Gücümüz. Ye, dedikleri gibi, oblyapatsya etmeyin.
Elbette teorik olarak milletvekillerinden kovulabiliriz. Birisi görevinden yoksun bir vekil gördü mü? Bir suç için değil, halkın iradesinden mahrum mu? İşte ...
Ülkede eğitim sisteminin çöküşünden sık sık şikayet ediyoruz. Biz dahil Vinim, somut insanları, ekonominin durumunu suçluyoruz, Amerikalıları, Marslıları, çevreyi, Gorbaçov'u, Yeltsin'i, Putin'i suçluyoruz. Kısacası, herkes suçluyor. Ve biz sadece anlıyoruz. Akıllıca ve anlayışlı böyle.
Ama herhangi birimize eğitime öncülük etmek - ve ne olacak? Tam olarak ne oluyor.
Demokrasi, dönüşümün özü olarak ortaya çıkar ve gerçekleşir. Aynı eğitim sisteminde. Neden ona bağlı kaldım? Evet, her şey basit. Vatandaş orada eğitim sisteminde hazırlanıyor. Ve evde
Totaliter sistemde böyleydi. Vatandaşlar farklı derecelerde başarı ile hazırlandı.
Aynaların çoğunda okuyucuların çoğunluğunu arayın. Nasıl? Hiçbir şey hazır değil mi? Bu yüzden aynı şekilde düşünüyorum.
Ve demokrasi her şeyden önce özgürlüktür. Bu da bir çocuğu öğrenmeye zorlayamayacağınız anlamına gelir. Ona, eğitimin önemini bir anlayışa sokmak gerekir. Ve önemi nedir? Bir diploma, onurla bile olsa, normal ücretli bir işi garanti etmez. Ancak bağlantıları olan para ya da baba / annelerin varlığı - tamamen.
Sevgili okuyuculara sormak istiyorum: kendinizi aptal ve aptal olarak görüyor musunuz? Bir retorik soruyu cevaplayamazsın.
Bu arada, hepiniz sistemin dışındasınız. Bunların çoğu totaliterdir. Evet, ben de. Gözyaşı dökmeyen ve gitmeyen şeyler hakkında.
Bir fark yaratır mısın?
Ülkeler farklı, totaliter öz. İnsanlar ... İnsanlar daha zordur. Ancak tüm bu gelecekteki vatandaşlar sistemin bir parçasıdır. Zamanında bizim gibi.
Sistem bizi büyüttü. Sistem bize belirli bir aktivite yapmayı öğretti. Ve zaten okulda olan herkes aşağı yukarı kendi kaderini hayal etti.
İyi çalışıyorsun - sana lisede. Vasat ... Öyleyse teknik okula küskün olmadan git. Tamamen başarısızlıkla okuyorsanız - GPTU (Lord, aptalın öğrenmesine yardım edin! Unutma?).
Bu durumda, emek faaliyetinin ilk aşamasına tam tersi ödenmiştir. Mühendis, bir meslek lisesi mezunuyla aynı parayı almak için hala bir üretim mühendisi olmak zorundaydı.
Sistemde yaşadık. Devlette yaşadık. Ve devlet sadece özgürlük vermedi. Veya bazılarının inandığı gibi vermedi. Devlet bizi sisteme yerleştirdi. Bir dişli ya da somun başında. Sonra bir düğüm, hatta bir agrega. Ve böylece, deneyim ve kişisel niteliklerin büyümesiyle.
Bu "çark", "gadget", "deniz mili", "küme" lerin belirli bir yaşam standardı vardı. Yukarıdaki biri. Aşağıdakilerden biri. Ancak sistem tek bir mekanizma hissi verdi. Kendi değerlerine ve geleceklerine güveniyor.
Yüzüne bak. Totaliter. Bütün görkemiyle. Sadece dürüstçe bak, kabul etti?
Gelecekteki faşistler ve komünistler. Bu fotoğrafları bilerek çektim. Evet, faşist ve komünist oldular. Kahretsin ve şerefsizlik. Milenyum kanlı savaşta yakınsak. Bazıları diğerini kazandı, ancak bu doğal olarak zamanın iki ana totaliter rejimi arasındaki çatışma ile aynı.
Demokrasi? Evet, problemsiz. Totaliterizmin en iyi tezahürleri değil, göstereceğim demokrasinin en iyileri değil. Muhtemelen kesin olarak, Demokratlar Hitler'i doğuya zorluyorlardı.
Korkutucu nedir? İnsanların da yüzleri var. Işık, özgür, aklın parıltılarıyla ... Ne sıkışmış?
Ama ne? Bu aynı zamanda bir demokrasidir.
Bu aynı zamanda özgürlük.
Bunlar aynı zamanda yüzleri olan insanlar.
Fark? Bir fark var mı?
Ve bu da demokrasidir. Ve insana saygı duymak.
Bu Bulgaristan. Ben öğrendim.
Bu Fransa ...
Bu Estonya ...
Bu Letonya ...
Ve bu da Rusya.
Belki devlet yönetim sistemlerinde her şey bu kadar basit değildir. Belki de demokrasi bir insanı yetiştiremez.
Birdenbire totaliterlik dünyasından demokrasi dünyasına atıldığımızda, çoğu zaman kafamız karışmıştı. Unutmayın! İlk seçim. Bir çocuk oyununun şefliğini seçtik: “Oh, ismi harika:“ Bira severlerin partisi ”! Bizimkiler! ”Veya görünüşe göre.
Zeki insanların hatıralarını geçen yüzyılın başından itibaren okursanız, aynı porno ilk Duma'da yaratıldı.
Bu arada, işletme nitelikleri için totaliter yönetim ilkesi daha etkili olmuştur ve olacaktır. Ve diğer ülkelerde etkilidir, Rusya endişelenmez. Halkımız hamamböceği rehberindeki kafalarında oy kullanır, ancak şimdiye kadar taşıdıkları görülüyor.
Moskova yakınlarındaki olayların gösterdiği gibi, artık böyle değil.
Evet, her seviyede milletvekili seçilmelidir. Bizim temsilcilerimiz gibi görünüyorlar. Ancak, tüm makine olacak olan en yüksek memurun seçimi farklı şekilde yapılmalıdır. Bunun için hazır olanlardan birini seçin.
Karılar? Evet, evet.
Her ne kadar burada da sorunlar var. Hiçbir ülkede başkan hazırlayan hiçbir kurum yoktur. Demokratik demek istiyorum. Ve o zaman insanlar beyinlerini zorlamak zorundalar, toplu çiftliğin başkanının neden Beyaz Rusya için iyi, Rusya için iyi değil.
Ve daha eğlenceli olabilirdi.
Bir nedenden ötürü, insanların birdenbire Sobchak veya Navalny'yi seçecekleri bir durum hayal edin. Bu nedenle, kolektif bir çiftliğin başkanından daha iyi oldukları, ancak bir KGB görevlisinin eğitimi konusunda yetersiz oldukları açıktır.
Tarihi bir benzetme ister misin?
Kabaca ordumuzda savaş öncesi dönemde olan budur. Takım komutanından birkaç yıl boyunca ve hatta bölüm komutanından.
İşte Ivan Kopets en iyi örnektir. 1927'ten 1941 yılına kadar - acayip bir kariyer. Kadrodan Baş General'e, Batı PSB Hava Kuvvetleri Şefi. Ve zaman çizelgesinin son noktası оружия akşam xnumx.
Nereye gidiyoruz Ve en önemlisi, neden?
Ve aslında, anlamaya gidiyoruz. Ve her şeyden önce, belki de, hiçbir şey için, yüz yıl önce, kral devrildi? Belki de erken çocukluktan bu yana hazırlanan bir kişiye miras yoluyla verilen güç o kadar da kötü değildir?
Bugün kötü monarşilerin vatandaşları mı? İngiltere veya İspanya'da olduğu gibi, başbakan kraldan / kraliçeden daha önemli değil, gerçek olanlardan daha önemli.
Ya da belki Çinliler ne yaptıysa? Etkinliğini ispatlayan lidere elinden geldiğince liderlik etsin mi? Bütün dünyanın gözünde alay etmek dışında, hala kendileri için bir şey taşımayan seçim sayısındaki bu aptalca kısıtlamaları kaldırın.
Bu arada, Kazaklar da benzer şeyler yaptılar. Ve hiçbir şey. Onlar yaşıyor.
ABD’de her şey açık. Gerçek demokrasi var. İki dönem. Ve hepsi bu. Noktası. Yemlik ördeği kullanmak, bir sonraki seçime kadar orada "oturmak" gerçekçi değildir. Bu bir demokrasidir. Neyse, bu arada.
Başka bir soru: buna ihtiyacımız var mı?
Ya da belki bir şekilde demokratik seçimler modernize etmek için? Bir cüzdan seçme fırsatından mahrum. Ve yazık "siyah PR" bitki için? Evet, “Birleşik ve devrilmemiş” buna izin verecek ... Ama hayal etmek mümkün mü?
Ve eğer ıslak rüyalar olmadan, elimizde ne var? Ve tam olarak demokrasi anlamında Batılı demokrasinin müstehcen bir taklitine sahibiz. Ve buna hiç şüphe yok.
Geleceğin bir masaldaki gibi olduğunu görmek istiyorum. İlgili vatandaşlar ile güçlü ve güçlü bir ülke. "Seçmen" değil. Demokrasinin Rusya için olmadığı gerçeği zaten anlaşılmış bir gerçek. Demoları iyi kısaltmak zorundayız.
Öyleyse bu aptalca görünüşü dans etmeye, kendimizi küçük düşürmeye değer mi?
Bugünün aptallığı ve milletvekilleri, yetkililer, hakimler, yüzler ve polis çığlığına yol açan yolsuzluklar hakkında çok konuşabilirsiniz.
Ama afedersiniz, genellikle kimin işi?
Evet, sürekli yanan prömiyer cumhurbaşkanı tarafından atandı. Ancak başkan halk tarafından seçildi.
Her şeyi daha neşeyle ve neşeyle yaşayacakları ve uzun vadede genellikle hopak olan yasalar ve yönetmelikler Devlet Duma'sında gündeme geldi ve cumhurbaşkanı tarafından onaylandı. Ancak başkan ve Duma halkı seçti.
Ve böylece, seviyeler daha düşüktür, ancak öz değişmez.
Öyleyse gerçekten çitlere değer mi?
Yüzlerce yıl boyunca Rusya'da (prens, çar, imparator, genel sekreter), özellikle arka arkaya planını rahatsız etmeyen bir yönetici vardı. Evet, orada boyar Duma vardı, Yüksek Konsey Başkanlığı vardı, ama sonunda ne farkı var?
Ve eğer bu cetvelin varisi varsa yanlış olan ne? Beşikten hangilerinin kendilerini kamuya uygun şekilde tutabilecekleri (konuyla ilgili Sobchak ve Zhirinovsky'nin videosu olacak), ekonomi, diplomasi vb. Yani, ülkenin yönetimine göre yemek yapmak.
Ve sonra başka bir yerde demokratik bir avukat ve liberal bir cumhurbaşkanı ile eğitim almış kolluk kuvvetlerinden birini bulmak için başımız ağrıyor.
Peki, yaşamak daha kolay olacak!
Ve en önemlisi, gerçekten daha güçlü ve daha kararlı.
Demokratik bir toplum hiçbir şey için normal vatandaş yetiştirmez. Hayır, öyle değil.
Gördüğümüz gibi çoktan büyüdüm.
İşte böyle, örneğin. Her zevke için. Demokratik fikirler de garip bir şekilde savunulmalı. Verimlilik ve beceri sorunu.
Demokrasinin savunucusu ile diğer taraf arasında bir fark var mı?
Bundan biraz detaylı olarak bahsediyoruz, ama şimdi kısa: Rusya “gerçekten demokratik” olamayacak. Köklerden ve kaynaklardan sanki idealleri değil.
Totaliter geçmişimiz (tükürmek, monarşik veya komünist olmak), demokratların henüz tamamen tahrip etmemiş olduğu köklü kavramlarla aslında yeni bir monarşi inşa etmek için iyi bir temel oluşturur.
Ve tabii ki, tüm ciddiyetinde anayasal olan monarşi, açıkça demokrasiden ve hatta ABD'den kopyalanan anayasadan çok daha önemli olacaktır.
Bence en kötü gelişme yolu değil. Ve Putin’in mirasçıları olmadığı gerçeği sabit bir mesele. 71'taki Oleg Tabakov (Tanrı ruhunu korusun) yılın bir oğlu vardı. Yani ...
Zaten Oprichniki de soylular. Oldukça küçük bir sorun olmaya devam ediyor - yaşlı insanlar halkın fikrini soruyorlar. Ancak, rakip olmadığı gerçeği göz önüne alındığında sorunun ortaya çıkmayacağından eminim. Onaylıyoruz.
Ve fotoğraf ... Şey, domuzcuk ... Umarım rüşvet alanların da işleneceği zaman yaşayacağım.
Gerçekten de, kral-baba ile belki de böyle oligarşik bir demokrasiye sahip seçmen bir parçasından daha iyi bir hizmetçi?