İnceleme: Sally Field, Storms Broadway Başrolde Olduğu Radikal ve Paramparça Bir 'Glass Menagerie'
Sam Gold'un sahnelemesinin kusursuz bir şekilde hazırlanmış her anı Tennessee Williams 's Cam Menagerie doğru olduğu kadar nettir. Gözlerinizi kapatmanız için bir neden yok, ama yapabilirsiniz ve aktörlerin Williams'ın sözlerini güzel bir şekilde telaffuz etmesi ve kapsüllemesi en iyi radyo oyunu kadar zevkli olacaktır.
Kurutulmuş ve solmaya devam eden ana baba Amanda Wingfield'ı bir kamp canavarı olarak oynayabilir veya onu daha evcil, trajik bir iblis yapabilirsiniz. sally alanı burada oğlu Tom'un her yönünü kontrol etmeye çalışarak sincap yoğunluğuyla yapar ( Joe Mantello ) ve kızı Laura'nın (Madison Ferris) yaşıyor.
Amanda'nın keskin bir ters yüzü var. Güneyli, tatlı bir dille dile getirdiği, solmuş bir geçmişin ve henüz gelmeyecek olan, ailesinin yaşamının her yönüne yayılan görkemler, her şeyi kapsıyor, özellikle de Jim O'Connor'ın (Finn Wittrock) yakında gelişinin heyecanı etrafında. O, Williams'ın 'sakat' olarak tanımladığı ve sergilediği cam hayvan figürleriyle en mutlu olan Laura için mükemmel romantik eşleşmeyi kanıtlayacağını hararetle umduğu 'beyefendi arayan'.
Oyun 1944'te yazılmıştı, ancak Tom'un seyirciye giriş monologu, 1930'larda St. Louis'de, kendisinin ifade ettiği gibi, 'Amerika'nın devasa orta sınıfının körler için bir okula kaydolduğu zaman', aksiyonu belirliyor. çağdaş zamanların delici bir yankısı. 'Gözleri onları hayal kırıklığına uğratmıştı ya da gözlerini başarısızlığa uğratmışlardı ve bu yüzden parmaklarını, çözülmekte olan bir ekonominin ateşli Braille alfabesine zorla bastırıyorlardı.'
Andrew Lieberman'ın faydacı seti, bir masa ve modern ofis koltukları ile üretimde kullanılan bir dizi öğeyi (mumlar, bardaklar, telefon) tutan bir arabadan oluşur. Bir de içinden hayaletimsi müzikler duyduğumuz bir gramofon var. Gold, yapımı ilk olarak, Ivo van Hove'un sanat yönetmenliğini yaptığı Toneelgroep Amsterdam'da tamamı Hollandalı bir kadroyla yönetti.
Broadway'deki Belasco Tiyatrosu'ndaki oyuncuların arkasında ve sahnenin çevresinde büyük, mobilyasız, geniş bir açık alan var: gerçek bir duygu arenası. Komşu bir bar için bir neon tabela, alaycı adı 'Cennet' ve Wingfield'ın evinin 'Açık' klostrofobisini göz önünde bulundurarak daha da alaycı bir şekilde gelir.
Karakterler doğrudan sahnede değilken onları gözlemler veya onlardan biraz uzakta otururlar. Psikolojik olarak zekice ima, onların ruhta mevcut oldukları veya ortaya çıkan her şeyden etkilenecekleridir. Bu Williams'ın en zayıf haliyle görülüyor. Komedi ve pek çok şey var -Field, Mantello'nun ona karşı körükleyici tiksinti kadar onu tuzağa düşürmesinden zevk alıyor - acı ama nefis soğuk kahve tortuları gibi kamptan ziyade doyurucu.
Tom canlı ve öfkeli, kısıtlı ve dışarı çıkmak için çaresiz - ve Mantello, sırlarını ve kaynayan nefret volkanını ve yaklaşmakta olan kaçışı mükemmel bir şekilde somutlaştırıyor. Onunla (54) ve Field (70) arasında sadece 16 yaş var, ancak bu evde anne ve çocuklar arasındaki bölünmeler sahte. Yorgun bir şekilde birbirlerinin etrafında dönen bir savaş alanında hayatta kalanlardır.
Ailesel yakınlık, hangi zehirli dikenlerin en acı verici şekilde inebileceğini ve hangi hayal kırıklıklarının en çok koynuna saplanabileceğini bilmekte yatar.
Bu, Tom'un dediği gibi (ve Adam Silverman'ın aydınlatma tasarımının çok güzel canlandırdığı), Amanda'nın bir gün ortadan kaybolan bir telefon şirketi çalışanı olan görünmez beşinci bir karakterle -Tom'un kendisinin yapacağı gibi- bir hafıza oyunudur.
Ve böylece, geçmişten ve Amanda'nın gelecekte kesinlikle görebileceklerinden gelen bu şiddetli değişim hayaletlerini savuşturmak için, hem şimdi hem de gelecekte olmasını istediği bir geçmişe, 'beyefendi arayanlar' için hararetle yürütülen bir arzuya çekildi. bir zamanlar kuşatılmıştı. 'Peki hayatımızın geri kalanında ne yapacağız?' Laura'ya sorar. “Evde kalıp geçit törenlerini izlemek mi? Cam hayvanat bahçesiyle eğlenelim mi hayatım? Babanın ona acı bir hatıra olarak bıraktığı o yıpranmış gramofon plaklarını sonsuza kadar mı çalacaksın?”
Bu işlevsiz evde en işlevsel kişi Laura'dır. Ailesi tarafından zarar görmüş olarak görülüyor ve Gold rolünde engelli bir oyuncu rol aldı. Ferris'in sahip olduğu kas distrofisi ve dayanamaz; tekerlekli sandalyesine bir girip bir çıkıyor ve sahnede yengeç gibi yürüyor.
Field ve Mantello tekerlekli sandalyesine yardım ediyor, ancak Ferris'in parlak performansı - sessiz yoğunluğu, ailesinin çok sevilen dayanak noktası - tüm gösteriyi tutturuyor. 2017'de, bir Broadway şovunun merkezinde engelli bir aktör görmek bu kadar radikal olmamalı, ama öyle ve Gold, Ferris'in sakatlığını en becerikli, en az patronluk taslayan veya didaktik bir şekilde odak noktası haline getiriyor.
Oyun, Amanda'nın Laura'nın tekerlekli sandalyesini sahneye birkaç basamak yukarı kaldırması ve ardından Laura'nın aynı basamakları çıkmasına yardım etmesiyle başlar. Gold'un dediği gibiNew York Times , 'Kırılganmış gibi davranmak zorunda değil, çünkü savunmasızlık destektir - onun için bu kırılganlığı yapabilecek bir tekerlekli sandalye var. Ajans sahibi oluyor ve sahnede görmeyi tercih edeceğim türden bir kadın oluyor.”
Laura, Tom'u onu koruduğu kadar korur. Güzel bir sahne var ki bir gece dışarı çıkıyor, eve girmesine izin veriyor ve birlikte uyuyakalıyorlar. Hem Amanda hem de Tom, Laura'nın geleceğinden korkuyor, Amanda kızının sevilmeyeceğinden korkuyor ve Tom da onun da ayrılacağını ve onu annelerinin deliliğinden koruyamayacağını bildiği için.
Gördüğüm diğer yapımlarda, Laura'nın zihinsel kırılganlığı onu farklı kılıyor. Ferris'in karakteri daha güçlü ve daha kesin bir zihne sahip ve sakatlığı da güçlü ve kişisel olarak sahipleniliyor. Annesinden uzakta bir akıl sağlığı adasıdır. Ayrılan aile üyesi, aralarında en normal olanıdır. O, Wingfield'ın kilit noktası, en büyük umudu.
Amanda anne olsaydı, göremeyiz. Gurur ve yıkıcı bir muhtaçlık onu o kadar çarpıttı ki, Tom onun sıkıcı oyunlarına şiddetle isyan etti. Şair olmayı düşlese de bir fabrikada çalışıyor.
Evde dik oturması, şunu yemesi, bunu içmesi, böyle davranması, bunu yapmaması, saçını böyle taraması, sigarayı çok bırakması söyleniyor. Ve annesinin arzuladığı gibi uyanmadıysa, o zaman -kendisi titrerken- 'Yüksel ve parıldamalı' olmalıdır. Bunu zor bir geceden sonra, kaşıkların fincanlara karşı sadistçe bir çınlaması ile yapıyor.
Annesi onu asla evde olmadığı için azarladığında, Tom onun nerede olduğuyla ilgili teoriler icadıyla alayını parlak bir şekilde tükürür - evet, o gerçekten de her türlü aşağılık faaliyetine karışmış bir gangsterdir. (Aslında, hiçbir zaman açıklığa kavuşturulmamasına rağmen, Tom'un erkeklerle tanışıyor olabileceğini düşünüyorsunuz.)
Wittrock, en son (tıpkı burada olduğu kadar seksi), David Oyelowo ve Daniel Craig'in yanında görüldü. otelNew York Tiyatro Atölyesi'nde , elbette Amanda'nın isteyeceği bir beyefendi değil.
İyi umutları olan, gösterişli, tatlı bir beyefendi hayal etti. Jim O'Connor uysal ve alçakgönüllü görünüyor, ancak ne yazık ki sadece bu değil. Laura'yı yıllar önce okulda, tek yapabildiği onu fark ederken fark etmişti ve oyunun en yoğun sahnelerinde, ikisi şimdi yeniden bağlantı kuruyor - Laura'nın gücü ve karizması, Jim'i kendi ailesinde olduğu gibi yeniden yönetiyor.
Elektrik kesintisi, mumların sahneyi aydınlatması ve yukarıdan gelen fıskiyelerin ortamı suyla doldurması anlamına gelir. Karakterler hayalet olarak görünür. Sahne gölgelerle kaplanmıştır: Nadiren daha iyi bir ortam olmuştur. Daniel Johnston'ın “Gerçek Aşk Sonunda Seni Bulacaktır”.
Wittrock ve Ferris geçmişte dolaşırken nefesinizi tutacaksınız: o onu hatırlamıyor, kadın o sırada ve şimdi onun için görünmez hissediyor; Laura'nın ona plöroz olduğunu nasıl söylediğini ve Jim'in bunu Mavi Güller olarak nasıl yanlış anladığını. Jim, Laura'nın kendini ne kadar izole ve ayrı hissettiğinin farkında değildir ve onun bir aşağılık kompleksine sahip olduğuna hükmeder. Duyarsızlığı zalim değil, akılsız ve küstahçadır.
Elbette, Amanda yanlış anlayarak fantezilerin ve arzuların daha çılgınca yansıtılmasına yol açsa da, yeniden bağlanmaları iyi bir yere gitmeyebilir: 'Ah, birlikte çok fazla eşcinsel zamanımız olacak! Geldiklerini görüyorum! Mmm, sadece şu havayı soluyun! Çok taze ve ay çok güzel! Geri çekileceğim—gençler ciddi bir konuşma yaparken yerimin neresi olduğunu biliyorum—ciddi bir konuşma yapacağım!”
Kendi kendini kandırması gerektiği gibi çöküyor ve ailesi de öyle.Cam Menagerie, Tom daha kısa bir monolog daha veriyor - aile, başlangıçta olduğu gibi sonunda da kararsız.
Bunun yerine, bu ham, canlı ve akıldan çıkmayan tiyatro oyununda, tıpkı Williams'ın amaçladığı gibi, Tom ve diğer Wingfields için camdan hayvanlar, gökkuşakları ve her yer parçalanıp kökünden söküldüğünde bağlantı için duyulan özlemden yalnızca parçalar kalıyor. Ama bu sefer Laura'nın kesinlikle hayatta kaldığını hissediyorsunuz.
Cam Menagerie2 Temmuz'a kadar Belasco Tiyatrosu'nda. Biletleri buradan ayırtın .