EFENDİMİZ (S.A.V)'İN GAZALARI
HUZEYN GAZASI
Büyük ve muhteşem fethin ardından Huzeyn gazası.
Huzeyn, Mekke'ye üç gecelik yolda, Taif yakınlarında bir vadi.
Mekke'nin fethiyle grup grup insanın İslam'a gelişi Havazin ve Sakif kabilelerini ürküttü. Bu kabilelerin büyükleri baş başa verip Müslümanlara karşı koymaya karar verdiler ve bunun için hazırlanmaya başladılar.
Cihan Peygamberi kâfirlerin hareketlerini haber alır almaz on bin Medineli ve iki bin Mekkeli sahabiyle bunların üzerine yürüdü.
Şevvalin onuncu gecesi Huzeyn vadisine vasıl oldular.
İslam ordusundan biri, Müslümanların çokluk ve gücünden gurura düştü ve haykırdı:
- Artık bize azlık yüzünden mağlup olmak yok!
Bu söz, Kâinatın Efendisine giran geldi. Nice çokları azlıkla yenmişlerdi. Şimdi de çokluk gururu yüzünden azlığa mağlup olabilirlerdi. Her şey Allah'ın yardımıyla ve Resulünün himmetiyle.
Allah'ın Resulü, kendilerinden sonra Hz. Ali'ye geçen "Düldül" isimli katıra bindiler, sırtlarına üst üste iki zırh geçirdiler, mukaddes başlarına da beyaz sarılı bir tulga aldılar ve harekete hazırlandılar.
Vakit sabaha karşı ve etraf karanlıktı. Havazinliler, o zamana kadar görülmemiş bir asker kalabalığıyla gelmişlerdi.
İlk hamle küfür safından oldu. Cenk başladı ve kâfirler, başbuğlarından aldıkları emirleri, kör ve hissiz, kendilerini kaldırdıkları gibi Peygamber ordusunun üzerine, deryaya atılırcasına atıldılar.
Sayıları yirmi bine doğru. Her tarafta kum gibi asker. Kaynaşan, uğuldayan, çığlık atan, ileri temposu tutturan. Derken, önde bulunan Beni Süleym topluluğu hücuma dayanamayıp dağıldı. İslam ordusunda sarsıntı. Mekkeliler de başını almış başka tarafa gidiyor. Nasıl ve niçin geldiği belirsiz yıkıntı ve sarsıntı topyekün orduyu sardı.
Müthiş tecelli. En kısa zaman da öyle oldu ki, Allah Resulünün etrafında Hz. Abbas, Hz. Ali, Fazl bin Abbas, Ebu Süfyan bin Haris, Hz. Ebu Bekir, Hz. Ömer, Üsame bin Zeyd ve yakınlarından ve birkaç sahabiden başka kimse kalmadı.
Akılları kamaştıran manzara.
Allah'ın Sevgilisi tek başına bindikleri hayvanı düşmana doğru sürüyorlar.
Hz. Abbas hayvanın dizginine, İbn-i Haris de üzengisine el attı, Allah'ın Resulünü düşman saflarına girmekten alıkoymaya çalışıyorlar. Fakat Nebiyyi Ahir zaman, boyna ilerliyorlar.