Christophe Krywonis Çok fazla tanıtıma gerek yok. Üstelik onu soyadından tanıyabilen çok az kişi var. Ama o kısaca Christophe. Kendisi Arjantin gastronomi ve televizyon dünyasının en ünlü şeflerinden biridir.
Ancak eski Masterchef jürisi ve Parrilleros’un sunucusu, diğer birçok programın yanı sıra, otomobil dünyasıyla özel bir ilişkiye sahip. Sık sık birçok etkinliğe çağrılır ve mutlaka yemek pişirmesi gerekmez.
Christophe’un çok genç yaşta memleketi Fransa’da başlayan bir hikayesi var. Tıpkı gastronomiye başlangıcını büyükannesinden öğrendiğini söylediği gibi. Ben 5 yaşındayken aynı şey arabalarda da oluyordu..
Christophe, “Arabalarla çok iyi anlaşıyorum” dedi. Zurna. “Bu ilk olarak büyükannemin evinde kaportalı Citroën 3CV ile başladı.”
Arabalar hakkında konuşurken rahat hissediyor. Geçmişi karıştırıyor ve çocukluğuna ait görüntüleri mükemmel bir “Arjantin” diliyle ama anadili Fransız aksanıyla geri getiriyor.
“Araba kullanmayı Arjantin’de öğrendim”
-Çocukluğunuzdan beri araba ile olan ilişkinizi nasıl sürdürdünüz?
-Daha sonra annem de babaannemle aynı araca sahip oldu ve biz Ford’a geçtik. Bu bir Fiesta’ydı. Annem satın aldı ve yakın zamana kadar elindeydi. O arabayı yaklaşık 25 yıl sakladı. Orta sınıf Fransızlar fazla harcamazlar…
-Ailede başka arabalar var mıydı?
-Ama en çok sevdiğim araba, üstü açık Peugeot 403 Pininfarina’ya sahip teyzemin arabasıydı. Beyazdı ve siyah kapüşonluydu. Bununla dolaşmak muhteşemdi. Daha sonra kocasının bir Ferrari’si vardı, bu çok hoş bir şeydi. Bunlar adımlarınızı biraz işaretler. Ama hayat beni ütülere aynı anda hem yararlı hem de keyifli olabilecek bir şey olarak bakmaya yöneltti. Yani hiçbir zaman karlı olmayacak ama çok keyifli olacak.
-Araba kullanmayı kaç yaşında öğrendin?
-Gerçek şu ki araba kullanmayı 24 yaşımdayken Arjantin’de öğrendim. Fransa’da tarlalarda arabalarla birlikte traktör ve benzeri şeyleri sürdüm, ama bundan başka bir şey değil. Bu yüzden 34 yıl önce Arjantin’de resmi olarak araba kullanmayı öğrenmek zorunda kaldım.
-Özellikle kimse yoktu. Annemin en yakın arkadaşının babası, baba tarafından insanlar, sonra da arkadaşlarla. Peki, buraya geldiğimde hayır dedim, hayır, ehliyetle normal şekilde araba kullanmam gerekiyor.
-İlk araban neydi?
-Fransız meselesine devam ettin.
-Evet ve şu anda satın alıp ödeyebileceğim şey buydu. Çok güzel bir deneyimdi. Tasarımdan çok memnun kaldım ve daha sonra bir Japon markasına geçtim. Ve artık uzun yıllardır Ford’dayım ve başka tür bir araca geçmek benim için çok zor olur.
-Bir arabanın sizin için neyi eksik olmamalı?
-İç konfor, güç, ne pahasına olursa olsun güvenlik, çünkü bir aile var ve beni en çok endişelendiren de yol güvenliği. Güzel estetik, kısacası Avrupalıyım. Ama bana göre en iyi Avrupa arabaları Fransız değil, Alman ve İngilizdir. Bir rüya Aston Martin olurdu.
-Hiç Aston Martin kullandın mı?
-Oturdum ama halledemedim. Beni heyecanlandırmaya yetti.
-Sürme zevki veren ikinci nesil bir Ford Territory SUV’um var. Patika için değil, yol güvenliği ve hem şehir içinde hem de yolda çok iyi ve konforlu sürüş sağlamak içindir. Çok rahattır, çok rahattır. Gerçek şu ki, çok yönlü bir araba.
-Bir ülkede bu kadar çok pikap olması dikkatinizi çekiyor mu?
-Uyum sağlamak zorunda kaldım. Özellikle sahada bunun faydasını görüyorum. İçeriden pikap kullanan birçok arkadaşım var. Ama evet beni şaşırttı. Ama aynı zamanda bütünüyle sosyokültürel bir olgu olduğuna da inanıyorum; Etkileyici bir araca sahip olmanın insanı önemli hissettiren hacmini gösteriyor.
-Sakin bir şekilde gitmiyorum. Artık sakinim, çok sakinim ve böyle çok mutluyum.
-Peki örneğin pistte hızlı sürmeyi sever misiniz?
-Evet ama ancak bir bilenin emri ve yönlendirmesiyle. İngiliz bir ralli pilotuyla bir etkinliğim vardı ve birlikte gittik, kaşlarını çatmadığımı, mutlu olduğumu görünce bundan keyif aldığımı anladı.
-Arabanızda ne eksik olamaz?
-Su. Güvenli su. Ve GPS ile kendimi yönetebileceğim cep telefonu. Bir bez. Tuvalet kağıdı yola gidiyor. Daha fazlası değil. Dağınıklık yaratmasın ve aç gelmesin diye biraz kuru kurabiye ve tatlı bir şeyler, ama bundan fazlası değil.
Şu anda hangi proje üzerinde çalışıyorsunuz?
–Pzt Poulet (Fransızca’da “tavuğum”). Uzun yıllardır, yani 4-5 yıldır devam eden bir proje. Ancak bir yıl önce ortağım Sebastián ile bunu yapmak istediğimiz yeri bulduk. Halka açık, oturulacak, götürülecek, evinize teslim edilecek bir masası olan, ızgara tavuklar, köz ve odunlardan oluşan, ama atlıkarınca sistemi olan bir et lokantası olacak diyelim.
-Evet ama artık odun ateşinde casusluk yok. Bunun 84 tavuğu var. Döndüklerini, kokularını, altın rengine döndüklerini görmek hipnotize edici… Size “Ye beni!” diyorlar.
– Özel bir makine mi?
-Evet ben tasarlattım. Çok uzun ömürlü, çok hantal, 700 kilo ağırlığında, çok güzel bir iki kılıç makinesi. 1,50 metre genişliğinde, 1,20 metre derinliğinde önemli bir makinedir.
-Spiedo uzun zaman önce Arjantin’de çok popülerdi ama bugün o kadar değil.
-Burada işçilik kaybolmuş. Bu, bunları yapmayı bilen zanaatkârlara bir dikkat çağrısıdır. Arjantin’de yakacak oduna ihtiyaç vardır. Tebrikler. Tasarımımı kopyalamak ve güzelce kopyalamak isteyen herkese verdi.
-Yolculuğa çıktığınızda yemek yemeyi bırakır mısınız?
-Ben her zaman, her zaman, her zaman bir şeyler yemek için dururum.
-Yemek yemeyi bıraktığınızda çok mu talepkarsınız?
-Evet. Her zaman. Sandviç yersem ekmeğin taze, marulun taze, domatesin taze kesilmiş, söğüşlerin taze kesilmiş olmasına dikkat edin.
-Rotada sizi şaşırtan herhangi bir yemeği hatırlıyor musunuz?
-Bir bölümü Córdoba’ya giderek geçirdim. Leones bölgesinde yükleme yapmak zorunda kaldım ve o kadar çok insan vardı ki, hem yüklemek hem de bir şeyler yemek için bir saat beklemek zorunda kalacaktık. Bir anda bir sürücü ortaya çıkıyor ve yükleme yapmak için şehre gitmemi ve istasyonun yanındaki otobüs terminalinde yemek yiyebilmemi tavsiye ediyor. Sana bahsetmeyeceğim bile biraz gnocchi yedim. İnsanlar fotoğraf çektirmek istedi. 15 gün sonra Córdoba gezimden döndüğümde, orada bir cam işleme sanatı vardı. Hikaye burada bitmiyor.
-Yakında Neuquén’e, Villa Pehuenia’ya gideceğim. Havaalanı yolunda başka bir istasyonda durdum ve bir adam beni yakaladı ve Leones terminalindeki restoran sahibinin kayınbiraderi olduğunu söyledi. “Orada çektiğin fotoğraf beni çok heyecanlandırdı, bu yüzden seninle bir fotoğrafa ihtiyacım var.” Ve işte hikaye bu şekilde devam etti. Ama burası Arjantin, gördün mü? Arjantin’de olaylar oluyor.