Daniel Stier‘in son kitabı, şehri bir sermaye ve mal birikimi, metabolik bir alım ve satım sistemi, sürekli bir inşaat ve yıkım yeri olarak resmediyor.
Daniel Stier’in A Tale of One City , pembemsi bir zemin üzerinde duran iki bloğun fotoğrafıyla açılıyor; yakın kırpılmış ve boş, neredeyse her yere götürülmüş olabilir. Ve nokta bu. Bir Şehrin Hikayesi Londra’da çekildi, ancak dünyanın neresinde olursa olsun, herhangi bir çağdaş şehirde tüketimciliğe ve onun dehşet verici katıksız üretimine bir bakış olarak tasarlandı.
Vitrinlere özenle yerleştirilmiş lüks ürünlerin görüntüleri, kaotik pazar tezgahları, çöp yığınları, şantiyeler ve sokaklarda uyuyanların yetersiz eşyaları var. Görüntülerden bazıları, yüzeyin altta yatanla eşleşmediği katmanları içeriyor – örneğin, yüksek bir yükselişte bir tuğla kaplama veya popüler turistik yerlerin fotomontajını yapan bir bavul gibi manevra yapan bir kaplama. Hiçbir şey göründüğü gibi değil, ama hepsi o kadar ezici ki, tam olarak nasıl göründüğünü söylemek zor. Daniel Stier, “Bu ezilme hissi tam olarak ifade etmeye çalıştığım şeydi” diyor.
Daniel Stier bu fotoğrafları 2017-2019 yılları arasında çekti, ancak proje, bir reklam kampanyası için bir yer ararken tesadüfen başladı. Çok özel bir noktayı ararken birden şehri yeniden görmeye ve daha önce zevk aldığı görsel kargaşayı daha uğursuz terimlerle yorumlamaya başladı. Kamerasıyla sokaklarda dolaşan Londra, bir şeyler birikiminden çok coğrafi bir yer gibi görünüyordu; Binalar da dahil etrafındaki her şey alış ve satışla ilgili görünüyordu. “Şehir, bir tür metabolik sistem, sürekli yıkım ve inşa yeri gibi hissediyordu” diye açıklıyor. “İster lüks lüks mallar isterse ucuz plastik çöpler olsun, tüm bu şeyler rastgele kümelenmeler halinde oluşuyor ve hızla yeniden yok oluyor. Bu, derme çatma yataklar ve özenle tasarlanmış vitrinler için geçerlidir.Her şey hayatta kalmakla ilgili. “
Merkezi Londra ve Berlin arasında bulunan Stier, reklam görüntülerinin yanı sıra editoryal ve kişisel projeler de çekiyor. Geçen yıl Biennale für Aktuelle Fotografie’de (küratörlüğünü saygın fotoğraf uzmanı David Campany’nin yaptığı) sergilediğinde, ısmarlama ve ısmarlama olmayan resimlerini karıştırdı; Bunu yapmanın bir zevk olduğunu söylüyor ve ayrıca Bienal’in göz açıcı olduğunu söylüyor çünkü önceki nesil fotoğrafçıların görevlendirdikleri ve kendi kendilerine verdikleri işler arasında ne kadar özgürce hareket ettiklerini gösteriyor.
Ancak, A Tale of One City’yi çekerken eğitimli ticari gözünün ona “bize yeni şeyler kırmak için kullanılan tüm görsel hileler” hakkında ekstra bir fikir verdiğini ve projenin “biraz yıkıcı” olabileceğini ekliyor. Diğer çalışmalarında olduğu gibi fotoğraflar baştan çıkarıcıdır, sıkı çerçeveleme ve parlak renkler izleyiciyi içeri çekmeye yardımcı olur. Ancak bu durumda, bir ürünü değil, bir fikri zorlamayı amaçlıyorlar.
Daniel Stier, “Beraberinde gelen tüm bariz sorunlarla birlikte çok fazla şey ürettiğimiz açık” diyor. “Şehir tamamen piyasa güçleri tarafından yönetiliyor ve paranın, metaların ve emeğin dolaşım hızı herhangi bir hıçkırığa dayanamaz ya da devalüasyona, krize, kaosa sürükleniriz. Ayrıca, pahalı, lüks aksesuarlar veya günlük tüketim malları olsun, tüm bu malların birbirine benzemeye başladığını gördüm – hepsi çöp olarak sona eriyor. “