Müzik benim için her zaman önemli olmuştur ve belirli bir şarkıyı duymak beni hemen hayatımın belirli bir zamanına veya anına yerleştirebilir. Bana Kate Bush'un The Hounds of Love'ı veya YAZ'ın Eric'in Upstairs albümünü çalın ve 1987'de üniversitedeki tiyatro bölümümün soyunma odasında bir gösteriye hazırlanıyorum ve kendimi çok sanatsal ve derin hissediyorum.
Hayatımızın tüm aşamaları bir film müziğine sahiptir
Judy Collins'in Both Sides Now adlı eserini duyarsam, 1970'lerin başında ailemin station wagon'unda ablam ve en iyi arkadaşının aynı uzun düz saç stillerinin aynı tokalarla sabitlenmesini dinlerken dinliyorum. 1999'daki Latin müzik çılgınlığı beni, bebek kızımın sadece Ricky Martin veya Carlos Santana'nın sesleriyle sakinleştirebildiği sıcak yaz günlerine geri getiriyor. Lise Müzikali Bekar bir anne olarak ilk yıllarımın müziği o kadar fazlaydı ki, Hepimiz Bu Birlikteyiz'i duymak beni gözyaşlarına boğma gücüne sahip.
Evimizde müziği seviyoruz ve müzik koleksiyonlarımız hakkında birbirimizle dalga geçmeyi seviyoruz - benimki Broadway kadrosundaki albümlerin ve Indigo Girls'ün tahmin edilebilir bir karışımı, karımın eklektik, Yma Sumac'tan Beatles'a ve Amy Winehouse'a ve 21 yaşındaki kızımızınki… aslında ben de gençken iTunes hesabını benimkinden ayırdığım günden beri pek düşünmediğim bir şey.
Onunla ilgili belgeseli izledikten sonra, bir sanatçı olarak Taylor Swift'i daha çok takdir ettim.
(Fotoğraf: Glenn Francis/Pacific Pro Digital Photography)
Taylor Swift'i nasıl takdir ettim?
Bu yıla kadar pandemi, karantina ve kızımla birlikte bir sürü zaman ( üniversite kampüsünden olduğu gibi sürgün edildi ) bana daha önce hiç görmediğim bir şey getirdi - Taylor Swift'in müziğine duyulan takdir ve sevgi.
Bu bahar, New England'da hâlâ kar yağıyorken ve tıklım tıklım tıklım tıklım olan TV şovlarımız tükenirken, kızım Taylor Swift ile ilgili belgeseli izlemeyi önerdi. Bayan Americana . Şimdi onun şarkılarından birkaçını biliyordum, çoğunlukla Shake it Off, kızımın Sweet 16 doğum günü partisinde dans eden gençlerden oluşan bir kalabalıkla sonsuza kadar ilişkilendirdim, ama dürüst olmak gerekirse, başka ne yazdığını hiç düşünmemiştim.
Biraz isteksizce yerleştim ama çok fazla tartışmaya giremeyecek kadar yorgundum. İki saatten biraz fazla bir süre sonra, bir sanatçı olarak onun yeni bir takdiriyle, müziğini biraz daha iyi kavrayarak ve kızımla bağlantı kurmanın yeni bir yolu ile ortaya çıktım. Altı ay sonra sıradan bir dinleyiciden tam bir hayrana geçeceğimi bilmiyordum.
Bahar yaza girerken karantina can sıkıntısıyla mücadele etmek için yol gezilerine çıktık, yakındaki tamamen açık hava restoranına yerel geziler bile bir etkinlik haline geldi. Ve herhangi bir araba yolculuğunda, ne kadar kısa veya ne kadar uzun olursa olsun, müzik çalar ve şarkı söyler (mutlaka iyi şarkı söylemek gerekmez, ama yine de şarkı söylemek) olur. Ve çoğu zaman kızım biraz Taylor Swift dinleyelim teklif ederdi, bu süreç genellikle oh bunu seviyorum ile noktalanır! ya da onu atla ve bir sonrakini tak ve sonra bir gece karım, dinlemek istersen yeni Taylor Swift albümünü indirdiğimi söyledi. Ve yola çıktık ve koştuk.
Haftalarca tüm bunlara şaşkın bir seyirciydim, sadece ailemle birlikte arabada olduğum için minnettarım, pencerelerin tekrar açılmasına izin veren New England mevsimlerinin yavaş değişmesi için minnettarım ve izlerken düşüncelerime dalmaktan memnun oldum. Arka planda Taylor'ın sesleri eşliğinde manzara geçip gidiyor. Bir geceye kadar.
Bir Taylor Swift şarkısı yazın en sevdiğim anlarından birine neden oldu
Temmuz ayıydı, güvenli açık hava yemek prosedürleri için yüksek puanlı bir restorana bizden yaklaşık 30 dakika uzaklıktaydık. Neredeyse normal hissettiren harika bir yemek deneyiminden sonra, sıcak gece havasına açılan pencerelerle eve gidiyorduk. Her zamanki film müziğimiz gibi Taylor Swift müziği shuffle'da. Paper Rings şarkısı geldi ve karım ve kızım eşlik ediyorlardı - sonra fark ettim ki bir dakika bekleyin, sanırım bu sözleri ben de biliyorum! Ve birkaç mutlu an için, üç sesimiz bir araya geldiğinde hayat yeniden iyi hissettirdi. Parlak şeyleri severim ama seninle kağıt yüzüklerle evlenirdim, uh huh, bu doğru t, ciğerlerimizin tepesinde şarkı söyledik, karımın direksiyondaki 'dans hareketlerine' gülerek ve üç kişilik küçük ailemizin gücünden çok memnun hissettik. Dünyada olup bitenler o gece arabamızdaki duyguya dokunamazdı ve bunun için Taylor Swift'e teşekkür etmem gerekiyordu.
Arabadaki o geceden beri telefonumdaki Taylor Swift bölümü büyüdü ve büyüdü. Şunu bir dinle anne, köprüyü seviyorum, diyecek kızım, yoksa bu üç şarkı bir arada gidiyor, biliyor muydun?
Sabah yürüyüşümü Out of the Woods veya Ready for It'in ritmine götürürken, beklenmedik bir Ekim kar günü, beni Invisible String veya Last Great American Dynasty'de karamsar bir şekilde tekrar oynatırken bulur. Bunların hepsi, yılın başında varlığından haberdar olmadığım, ancak şimdi günlerimin çoğunun arka planını oluşturuyor.
Bu yıl bana zamanın armağanını verdi
Bu yıl çok fazla şey oldu, yorucu, korkutucu, endişeli, zor ve tahmin edilemez. Ama aynı zamanda garip bir şekilde rahatlatıcıydı, çoğu zaman tam olarak ihtiyacımız olduğunu bilmediğimiz şeyleri önümüze gelene kadar bize getiriyordu.
Bu karantina yılı benim için bana bir kız çocuğuyla kendi hayatına uçmanın tam uçurumunda durarak, 'sırada ne olacak' hakkında uzun konuşmalar için zaman ve müzik zevklerinin beni etkilemesine izin verme zamanı hediye etti. Bir değişiklik. Tüm bunların ne zaman sona ereceğini veya yeni normalimizin nasıl olacağını kimse söyleyemez ama 2020'yi her zaman en büyük rahatlığın bana umut veren iki çılgınca farklı, fevkalade başarılı genç kadın şeklinde geldiği yıl olarak hatırlayacağım - kızım… ve Taylor Swift'in fotoğrafı.
Daha Fazla Okunacak: