Ilya Shtutsa sadece yetenekli bir sokak fotoğrafçısı değil. Fotoğraf onun için dünyayla etkileşim kurmanın bir yolu, kurallarını zevkle paylaştığı bir tür oyun.
Birkaç yıl önce, sokak fotoğrafçılığını ve aynı zamanda genel olarak fotoğrafçılığı ilk keşfettiğimde (görünüşe göre Smena 8m ile okul deneyleri ciddi bir fotoğraf deneyimi olarak kabul edilemez, orada farkındalık yoktu, ayrıca, bıraktıktan sonra ” vardiya ”, bir ara vardı, en az 20 yaşında), tam görev verildiği anda Vladivostok’taki fotoğraf görevlerinden birine katılanlar arasındaydım. Görevler oldukça çeşitliydi, görünüşe göre 12, biri “gözden geçen camdan” olan temalar.
Görünüşe göre daha kolay olan şey – gözlerinizi daha geniş açın ve şehre gidin, anı yakalayın ve harika bir resim getirin. Ama… bu insanların neredeyse tamamı aşamalı bir atış yapmayı seçti. Ve bunun için çılgınca sapık olmaları gerekiyordu – Dondurulmuş tavuk alacak, tuvalete koyacak, kırmızı yakacak ve birkaç garip manipülasyon daha yapacak katılımcıların konuşmasını duydum, artık detayları hatırlamıyorum. – ve tüm bunları öylece gidip görmek yerine sevgili kainatın mevcut isteğine sunacağını.
Aslında, sokak fotoğrafçılığının ana konusu, iki oyuncu için son derece bağımlılık yapan bir oyun olmasıdır – fotoğrafçı ve … dünya? Şehirler? Çevre? Tabii ki en kolay yol, oyunun dünya ile gittiğini ve eşit bir temelde gittiğini söylemektir – şehre kocaman gözlerle, büyülü bir ormana girer gibi, bilinmeyen mucizelerin beklediğini kesin olarak bilerek giderseniz. köşeyi dönünce dünya senin olacak, mucizeler gösterecek.
Bir peri masalı gibi görünüyor, ancak sokak fotoğrafçılığının ilkesi en iyi şekilde sadece … bir Rus halk masalından bir satır ile ifade edilir – “oraya git, nereye bilmiyorum, bir şey getir, ne olduğunu bilmiyorum. ” Örneğin, bacaklı bir karton kutunun kaçan bir kızı kovaladığı bir fotoğrafın hikayesini anlatabilirsiniz.
Sık sık bunun bir performans olup olmadığı sorulur. Hayır, elbette, sahneleme yok. Haziran ayında Blagoveshchensk-on-Amur’da oldu, kırk derecelik bir sıcaklık vardı, gece eve dönüyordum ve aniden otobüs durağının yanında, penceresinden sigara ışığının dışarı baktığı bir karton kutu gördüm. Aşağıya doğru eğildim, yuvada pis bir yüz buldum ve bir fotoğraf çektim – flaşlı, çünkü çok karanlıktı. Üç adam karanlıktan fırladı ve dedi ki – bekle, kızları şimdi korkutacak, çıkar, havalı olacak. Karanlığa geri adım attım ve birkaç dakika sonra, hiçbir şeyden şüphelenmeyen iki kız, kayıtsızca bir şey hakkında sohbet ederek geçtiğinde, kutu sessizce ayağa kalktı, onlara doğru koştu ve kıçını itmeye başladı. Kızlar arkalarını döndüler, ciyakladılar ve kaçtılar. Sonra durum başka bir yoldan geçenle kendini tekrarladı. Birkaç fotoğraf çektikten sonra adamlara sordum – bunu neden yapıyorsun? Ve yanıt olarak duydum – ah … hala yapacak, sıkıcı.
Tabii ki ilginç bir şey görmek yeterli değil, onu başkalarına da gösterebilmeniz, yani aslında iyi bir fotoğraf çekebilmeniz gerekiyor. Ama burada hiçbir Amerika keşfedmeyeceğim, neredeyse tüm iyi fotoğrafçılar aynı şeyi tavsiye ediyor – çok fazla çekim yapmak ve çok dikkatli seçmek, çekimin yüzde 99’unu acımasızca reddetmek ve birçok başka insanın iyi fotoğraflarına bakmak. Örneğin, Magnum web sitesiyle başlayın. Bu arada, kendinizi yalnızca fotoğraflarla sınırlamamak daha iyidir, müzelere gitmek, iyi filmler izlemek ve genel olarak görsel okuryazarlığı kendiniz geliştirmek de yararlıdır. Ama bunların hepsi ortak gerçeklerdir.
Yukarıda bahsedilen “oraya git, nerede olduğunu bilmiyorum”, bir sokak fotoğrafçısı için mükemmel bir talimattır. İdeal, ama elbette, mümkün olandan uzak. Tabii ki, sadece burnunuza güvenerek benzersiz, etkileyici bir anı aramak için sokakta rastgele dolaşmak harika, ancak belirli bir konuda bir şeyler çekmek, sadece bir egzersiz olarak çok faydalıdır.
Örneğin, üç yıl önce (yani neredeyse en başında) Sokak Fotoğrafçılığı Şimdi Projesi’ni bulup bağlanabildiğim için çok şanslıydım. Proje, Londra’daki Fotoğrafçılar Galerisi tarafından, hemen hemen yeni nesil sokak fotoğrafçıları için adeta bir kutsal kitap haline gelen Street Photography Now’ın yazarları Sophie Howarth ve Stephen McLaren ile 2010 yılının ortalarında başlatıldı. Yıl boyunca, Magnum ajansından Alex Webb ve Bruce Gilden, Matt Stewart ve In-public kolektifinin diğer üyeleri gibi 52 tanınmış fotoğrafçı ve diğerleri, her hafta herkesin basitçe takip etmeye çalışabileceği bir tür talimat verdi. bu hafta boyunca çekilmiş bir fotoğrafını Flickr fotoğraf barındırmadaki uygun gruba yüklemek.
Neden şanslı olduğumu söylüyorum? İlk olarak, aslında, türün en iyi ustalarından bir yıllık ücretsiz bir sokak fotoğrafçılığı kursuydu ve bazen talimatların yazarları, katılımcıların çalışmaları hakkında aktif olarak yorum yaptı – yeni başlayanlar başka ne hayal edebilir? Burada, projede yaklaşık 500 kişi yer aldığından, bir sonraki talimatı gerçekleştirme konusundaki ortak niyetlerinin, görevi büyük ölçüde kolaylaştıran büyük bir güç akışı oluşturması da önemlidir. Örneğin, sokakta bir ağaç gövdesini yuvarlayan kadın fotoğrafım, Gary Alexander’ın Sürrealizm Bugünü talimatına yanıt olarak çekildi.
Daha sonra özellikle yoğun bir hafta geçirdim, şehirde bir kamerayla dolaşmaya kesinlikle zamanım yoktu ve talimatları tamamlamak için sadece üç saat ayırabildim. Yani, üç saat içinde gidip bir tür gerçeküstü sahne bulmam gerekiyordu. Görev imkansız görünüyordu, ama bir şeyin ortaya çıkacağından emindim – ve şimdi iki saat boşuna dolaştıktan sonra başka bir sokağa döndüm ve bunu gördüm.
İkincisi, projenin kalıcı katılımcılarından dostane bir topluluk oluştu. Bu insanlar, projenin resmi bitiminden sonra oyunu durdurmak istemediler – ve ikinci ve ardından üçüncü yıl boyunca kendi başlarına devam ettiler! Tek fark, artık Sokak Fotoğrafçılığı Şimdi Topluluğu olarak adlandırılması ve talimatların yarı yarıya sıklıkta verilmesidir, bu nedenle akış biraz zayıflar, ancak kritik değildir. Projenin devam etmesinin bir yan etkisi, özellikle uluslararası sokak fotoğrafçıları kolektifi Observecollective’in yaratılmasıydı.
Dijital öncesi çağda yaşayan fotoğrafçılar böyle bir şeyi asla hayal etmemişti. İnternet, son derece hızlı öğrenme için inanılmaz fırsatlar sunar, ancak bir dezavantajı da vardır (ücretsiz kek yoktur – enstitüdeki bölüm başkanım derdi ki). Her gün binlerce resim gözünüzün önünde yanıp söndüğünde, çoğunun aynı pullardan oldukça küçük bir setten yararlandığını hemen fark etmeye başlarsınız.
Bu aynı zamanda kendi fotoğraflarınız için de geçerlidir – yakın zamana kadar iyi bir keşif gibi görünen şey, birdenbire tüm kıtalardan yüzlerce, hatta binlerce insan tarafından önünüzde yıpranmış başka bir damgaya dönüşüyor. Bu duvara çarparsanız ne yapmalısınız? Bu sorunun kesin bir cevabı yok, ama bence sadece çekime devam etmeliyiz, sürecin kendisinden vızıltıları yakalayalım (aksi halde tüm bunlar ne için?), Belki bir süreliğine fotoğrafları erteleyelim ki onlara dönelim. sonra taze bir görünümle. Harika Hintli fotoğrafçı Ragu Rey tarafından katılımcılara verilen yukarıda bahsedilen SPNP projesinin talimatlarından biri kulağa şöyle bir şey geliyordu: “Doğaüstü olaylar devreye girene kadar, resim sadece bilgidir.” Bu, iyi bir fotoğrafın bir tür sihire sahip olması gerektiği anlamına gelir.
Açıklaması zor, ama bazen bir şey olur, bir tür tıkırtı olur ve bir şey geçer, klişelerin ve zihinsel yapıların sıkı kafesini kırar. Bu tür resimlere, kesinlikle kendimiz bile denemez, bizden daha büyük bazı güçler tarafından sunulurlar ve kamerayı elinde tutan kişi, en iyi ihtimalle bir ortak yazardır. Ama genel olarak sadece onlar önemlidir.