İki inatçı keçi kırlara otlamaya gitmişler. Her taraf yemyeşil taptaze çimenlerle doluymuş. Keçiler otlaya otlaya ırmağın kenarına kadar gelmişler. Keçilerden biri ırmağın bir yakasında, diğeri öbür yakasında otlamaktaymış. Derken ikisi de ırmağın üzerindeki köprünün ortasına doğru ilerlemişler.
İki keçi, köprüde burun buruna gelmişler. Keçilerden biri yol istemiş:
“Yol ver de karşıya geçeyim.”
Diğer keçi yol vermeye yanaşmamış:
“Önce ben geldim, sen bana yol ver.”
Keçilerin ikisi de inatçı mı inatçı. Köprüde kafa kafaya toslaşmışlar, başlamışlar kavga etmeye.
Zaman geçmiş, ikisi de kavga etmekten yorgun düşmüşler. Bir tos, bir tos daha derken, keçilerin ikisi birden dengesini kaybedip, ırmağa düşmüşler.
İki keçi, ırmakta bata çıka sürüklenmeye başlamışlar. Boğulmak üzereyken yaptıkları hatayı anlamışlar.
Son sözleri:
“Keşke ikimiz de bu kadar inatçı olmasaydık!” olmuş.