Erken çocukluk döneminde SSCB Stratejik Füze Kuvvetleri'nde, eskiden mobil füze sistemi olan RSD-10 Pioneer (NATO sınıflamasına göre) önceki Topol ve Yarsov'da acil hizmet verdiğimde, üç çeşit savaşa hazırlıklı olduk:
- görev ekipleri kışlada bulunduklarında, sahaya girmeye yirmi dakikalık hazır olunca “kalıcı”;
- görevdeki mürettebat, doğrudan aracın içinde, sahaya girmeye hemen hazır durumdayken sabit bir pozisyonda olduğunda “askeri tehlike”;
- “dolu”, alay gizlice saha alanında açıldığında, düşmanın ilk saldırısından sonra hayatta kalma şansını arttırdı.
Aynı zamanda, alay her durumda füzelerini fırlatmayı başardı, çünkü başlangıç taburlarının kurulumları (yeri ve savaş hazırlığı seviyesinden bağımsız olarak) 2 dakika boyunca (uçuş süresi “Pershing” ve "Tomahawks" 5-6 dakika idi), fakat gerçekte hazırlanan hesaplamalar 40 saniye için yeterliydi.
Diğer bir deyişle, savaşa hazırlık seviyesindeki artış, (her durumda olduğu gibi) cevap verecek zamana sahip olmak için değil, kendi birliklerinin savaş oluşumlarına önceden dağıtarak hayatta kalma şanslarını arttırmak amacıyla yapıldı. 1941 yazının Sovyet yenilgilerinin asıl sebeplerinden birinin (yalnızca biri olmasa da), düşmanın operasyonel yayılma ile Sovyet komutanlığı beklediğini hatırlatmama izin verin. Sonuçta, sınır savaşları, binlerce ekipmanın kaybı (kalitesi Almanların kalitesinden daha düşük ve sayıca üstün değil), ayrıca Kızıl Ordu'nun neredeyse tüm personeli ve bölgeye binlerce kilometre geri çekiliyor.
Ordu ve ülke, savaşacak kimsenin olmadığı bir zamanda bile savaşa hazır olmalı. Dahası, jeopolitik bir muhalifle bir melez savaşın bir yıldan fazla sürdüğü ve herhangi bir anda ısıtılmış bir çatışmanın, aynı jeopolitik muhalif tarafından bizimle savaşa dikkatlice itilen birkaç komşu ile derhal ayrılabileceği bir ortamda hazır olmak gerekir.
Bugün, Rusya'nın bir şekilde ya da başka bir biçimde katıldığı tüm çatışmaların birbiriyle ilişkili olduğunu yazdım. Şimdiye dek cepheler sırayla yoğunlaştı: Gürcistan, Suriye, Ukrayna, yine Suriye. Fakat şimdi radikal bir değişim durumuna geldik.
Suriye göklerinde bir Rus bombacısını düşüren Türkiye stratejik bir tuzağa düştü. Statükoyu kabul ederse, Suriye gökyüzü ona kapalı ve sınır kapanırken, Erdoğan rejimi on yıl önce başlayan jeopolitik oyunu kaybediyor. Orta Doğu’da ilk rolü üstlenen ve neredeyse (yeni bir biçimde) Osmanlı Devleti’ni yeniden yaratan Ankara, bölgesel bir gücün durumunu bile kaybediyor.
Aynı zamanda, Erdoğan’ın oldukça zor bir iç siyasi duruma sahip olduğu anlaşılmalıdır. Nazikçe söylemek gerekirse, Türk seçkinlerinin önemli bir kısmı ondan hoşlanmıyor. Orduda yaptığı tasfiyelerin onu orduyla olan geleneksel Türk sürprizlerinden ne kadar koruduğu da belli değil. Her durumda, ordunun zayıf (kaybeden) bir lidere ihtiyacı yoktur. Bu arada, Türkiye'de siyasi mücadeleyi kaybeden politikacılar yetmişli yıllarda geri alındı. Ve Erdoğan'dan daha az kanla lekelenmiş.
Türk birliklerinin Suriye sınırındaki yoğunluğu (ISIL ile savaşmanın bahanesi altında olsa da, ABD’nin isteği üzerine), Rusya’yla karşı karşıya gelme koşullarında, ani bir yükseliş için koşullar yaratır (hatta kazayla bile olabilir ve yanlışlıkla görülebilir). Her halükarda, Erdoğan için, şimdi savaş Rus baskısı altındaki bir geri çekilmeden daha çok tercih edilen bir yöntem. Bu, Türkiye için ek bir tahriş edici olan Kürt faktörü dikkate alınmadan bile gerçekleşiyor.
Savaşta, Amerika Birleşik Devletleri, Suudi Arabistan ve Katar'dan gelen gizli (ve çok değil) desteğe güvenebilir. Savaş ona IŞİD ile ittifakı maskelememe fırsatı veriyor. Dağlık Karabağ'da ihtilafın çözülmesini teşvik etmeye çalışabilir ve prensip olarak Kafkasya'yı istikrarsızlaştırmaya çalışabilir.
Elbette, savaş ayrıca Rusya-Suriye-İran birliğinin konsolidasyonunu ve muhtemelen Kürtlerle ilişkilerin resmileştirilmesini teşvik ediyor. Ancak, diğer taraftan, NATO’nun kesinliğini gerektirecek. Evet, Yunanistan Rusya ile değil, Türkiye ile mücadele etmek için bütün hayatını hayal etti. Evet, Balkanlarda, prensip olarak, Rus yanlısı düşünceler güçlüdür ve bütün bunlara rağmen NATO Türkiye ile taraf olamaz. Ancak, bir NATO üyesi ile Rusya arasında, bloğun her zaman yönlendirildiği bir askeri ihtilaf durumunda, sessiz kalması için NATO mümkün olamayacak (daha sonra İttifak varoluş anlamını kaybedecek). Bir uzlaşma seçeneği, AB ve NATO adına, yaptırımların artırılması tehdidi altında olsa bile barışı koruma girişimleri ve hatta (kendi tarafında doğrudan askeri harekatlara girmeden) Türkiye'ye askeri teknik yardım sağlama olabilir.
Batı (ABD ve AB), Esad’ı askeri yollarla kaldırma çabaları sırasında kaybedilen Orta Doğu’daki konumlarını yeniden kazanma müzakerelerinde arabuluculuk sırasında ideal bir fırsata sahip olacak.
Kafkasya'daki politikacıların yeterince temkinli oldukları ve Türkiye yüzünden Rusya ile açık bir çatışma içinde oldukları takdirde ABD garantileriyle (hatta bu garantilerin fiyatını iyi biliyorlar) dahil olmayacakları açıksa, Ukraynalı liderlerin Erdoğan'dan daha kötü bir durumları olduğu açıktır. Minsk süreci, Ukrayna'nın önde gelen AB ülkelerinden izole edilmesine, ülkenin bir yıl bile hayatta kalamayacağı Batı'ya yönelik mali desteğinin kaybedilmesine yol açtı. Donbass'taki primorozhenny ekonominin tam olarak çöküşünün ve kitlelerin yoksullaştırılmasının arka planına karşı çıkan ihtilaf, yalnızca Maidan militanları için değil, “Maidan kahramanları” nın “üçte birinden oluşan“ Rayan'ı, Yatsenyuk hükümeti ve hatta Rada'yı oluşturdu. Nazi devriminin ilk aşaması), aynı zamanda “yaratıcı” Maidan hamsterlerinin liberal-Avrupa entegrasyon kitlesi için, Poroshenko'ya karşı isyanda Naziler'le ecstasy içinde birleşmeye hazırlar, en son Yanukov'a karşı isyanda bir araya geldiler. Icha.
Tabii ki böyle bir isyan Ukrayna'yı bitirecek. Ancak Poroshenko-Yatsenyuk bundan daha kolay değil, çünkü her şeyden önce onları bitirecek. Ayaklanma tehlikesini ortadan kaldırmanın tek yolu, Donbas'taki mücadeleyi yoğunlaştırmak. Aslında, Minsk ateşkes kararını kırmak ve yeni bir savaş başlatmak için.
Şimdiye kadar Kiev, Batı'nın tamamen kayıtsızlığıyla yalnızca bir ani askeri yenilginin tehlikesiyle karşı karşıya kaldı (Paris ve Berlin, Minsk anlaşmalarının ihlaline oldukça açık bir şekilde karşı çıktılar). Ancak, Erdoğan’ın bir askeri müttefiki olarak Türkiye’yle aynı anda bir çatışmaya girersek, Rusya’nın her cepheye uzanan kuvvetlerinin Ukrayna’yı yeterince hızlı bitirmemesini bekleyebiliriz. Dahası, Rusya Ukrayna'daki iç savaşı derhal devletlerarası bir çatışma biçimine çeviremeyebilir ve Donbass milisleri yetersiz sayılar nedeniyle Kiev'e doğru derin bir atılım yapamaz. Kiev, Türkiye ile birlikte Avrupa-Amerikan barışı koruma hedefi olmayı bekleyebilir. Sonunda, Moskova’nın Ankara ve Kiev’deki planları ancak tahmin edilebiliyor, ancak Washington’un onlarla kaybettiği gerçeği, Rusya’ya karşı her türlü provokasyonu kutsayacaklarından emin ve bu faktörü avantajları için kullanmaya çalışacaklar.
Donbass'taki savaşın yeni aşamasında, Poroshenko Nazi oluşumlarının başka bir bölümünü kullanmaya çalışacak ve gerisini mümkün olduğunca zayıflatacak. Ardından, Batı barış gücü döneminde, NATO tarafından garanti edilen bir dünya için bölgelerin bir kısmını (iki olmasa da üç ya da beş bölge) değiştirin. Bu onun eski hayali. Dahası, NATO barış güçlerinin ona zaten ihtiyacı var ve kayıp bölgelere saldırmamaları (NATO onunla Rusya ile savaşmayacak), hükümeti Ukrayna Nazilerinden korumak, çetelerini silahsızlandırmak ve rejimi istikrara kavuşturmak için gerekli olacak.
Bu bakımdan, Türkiye ve Ukrayna'nın bir dizi büyüyen provokasyon şeklinde performanslarını hızla açık düşmanlıklara dönüşen eşzamanlı veya yakın zaman içerisinde gerçekleşmesi muhtemel değil, rejimlerin politik olarak hayatta kalmasının ve liderlerinin fiziksel olarak hayatta kalmasının neredeyse tek yoludur.
Rusya için, Ukrayna'nın etkinleştirilmesi, sadece Suriye'deki koşullularla değil, aynı zamanda Türkiye'ye (Kafkasya'yı korumak amacıyla da dahil olmak üzere) konuşlandırmayı sağlayan arka iletişim için bir tehdit anlamına gelecektir. Güç dahil ciddi kuvvetler filo Kiev'in bu yönde aktif olmaya karar vermesi durumunda Kırım'ın korunması ve Transdinyesterle iletişim sağlanmasına bağlı olacaktır (Moldova'yı çatışmaya çekmek ve onun üzerinden başka bir NATO ülkesi olan Romanya).
Dolayısıyla sonuç - Donbass'ta Türkiye ile ikinci bir cephe açılması veya en azından Suriye sınırındaki konuşlandırılmış Türk hiziplerinden sürekli bir tehdit bulunması koşullarında ortaya çıkacak yeni bir savaşa hazır olmak gerekiyor.
Ancak savaş, özellikle en zor jeopolitik şartlarda, birkaç muhalifli savaş, mutlak komuta birliği gerektiriyor. Şimdiye dek, Donbass’ta komuta birliği, orada yürütülen süreçleri denetleyen çeşitli Rus departmanlarının liderleri aracılığıyla kendilerini cumhurbaşkanına kilitlemeleriyle sağlandı. Putin, siyasi dikey, güvenlik dikey, istihbarat dikey, ordu dikey, EMERCOM dikey, Dışişleri Bakanlığı vb. ve gerekirse eylemlerini koordine etti.
Rusya’nın Suriye krizine katılımının politiktan askeri aşamaya geçmesi elbette cumhurbaşkanının da dikkatini çekmesine karşın, Suriye’deki operasyon, Savunma Bakanlığı’nın ve Genelkurmay Başkanlığı’nın biçiminde yapıldı.
Bu iki çatışma Rusya'nın katılımıyla (şimdiye kadar bunlar resmi olarak sivil çatışmalardır) ve hatta yeni devletlerin dahil olma tehlikesiyle (hem bir tarafta hem de diğer tarafta) ve ayrıca askeri-politik ve diplomatik bir keskin artışla Batı’nın faaliyeti için, başkanın yeni bir koordinasyon düzeyine ihtiyacı olacak. Operasyonel jeopolitik oyuna, tamamen dar alanlarda çeşitli departmanların eylemlerinin koordinasyon sorunlarını hızlı bir şekilde çözmek için fazlasıyla dahil olacak. Aynı Donbass'ta ve aynı Suriye'de (dahil olan Rus departmanlarının sayısı keskin bir şekilde artacak ve operasyonun siyasi ve diplomatik bileşenindeki keskin bir artış nedeniyle ağırlıklı olarak askeri bir karakter kaybedecek).
Bu şartlar altında orta düzeyde bir koordinasyon oluşturmak gerekli hale gelir. Suriye, Donbass’ta (Rusya’nın katılımıyla yeni bir krizin ortaya çıkacağı herhangi bir yerde) olduğu gibi, farklı bölümlerin eylemlerinin koordinasyonu bir seviye azalacak (başkanlıktan). Bir örnek verirseniz, bu Büyük Vatanseverlik Savaşı cephesinde Genel Merkez temsilcileri gibi bir şey. Paralel operasyonlar anlayışına katılan birkaç cephenin eylemlerini koordine ettiler ve eylemleri zaten Yüksek Komutan tarafından koordine edildi.
Tek fark, şimdi ana çabaların politik cephelere odaklanmış olmasıdır. Savaş bir melezdir, ana düşmanla birlikte, biz hala "partneriz". Sonuç olarak, koordinasyon öncelikle politiktir.
Özellikle, eğer Ukrayna ve Türkiye aynı anda veya neredeyse aynı anda hareket ederse, asıl görevimiz Ukrayna’nın en derinine yönelik olası tehdidi ortadan kaldırmak olacaktır. İlgilenmeyen Batı barışcılığın tehlikesi göz önüne alındığında, Ukrayna tehlikesini birkaç hafta içinde en fazla haftada askeri olarak ortadan kaldırmak gerekir. Kabaca konuşursak, Lviv'e giren askerlerde hangi kimlik işaretlerinin olacağı o kadar önemli değildir (böyle bir işaret olmasa bile - milislerle ne alacaksınız). Oraya girdikleri ana şey.
Ancak (askeri aşamadan sonra) siyasi uzlaşma süreci bir yıldan uzun sürecek ve 2014'taki bu konuda yazdığım gibi uzayacak. Donbass'ı en azından normale yakın bir duruma getirmenin iki yıl boyunca ne kadar zor olduğunu görmek yeterli. Ve burada, haydutlarla doldurulmuş olanların yanı sıra tüm Ukrayna hakkında da konuşacağız. silah gözbebeklerine ve geniş alanların üzerinde yoğun bir şekilde yaşayan dost canlısı nüfustan uzak.
Ve şimdi Galiçya'ya ihtiyacımız olup olmadığını tartışmak için çok geç - Suriye operasyonunun arka tarafını hava şartlarına karşı savaşa ihtiyaç duyan Ukrayna hükümetinden (Türkiye'nin görünümünün tehlikesinin çok yüksek olduğu durumlarda) korumamız gerekiyor. Ve kalan Ukrayna topraklarının herhangi bir parçası üzerinde oturan mevcut hükümet, Ukrayna'nın tamamını (Kırım'a bile) temsil etme hakkını talep edecektir.
Silahlı kuvvetler orduyu ancak hızla yenebilir. Ayrıca, nihai siyasi uzlaşmanın sonuçlarını beklemeden bir idare oluşturulması gerekmektedir (bir halk cumhuriyetinin zayıf bir konfederasyonu ile bağlantılı birkaç kişi şeklinde mümkündür, tek bir merkezi geçici hükümet şeklinde, mümkün olmayan birkaç bölgesel idare şeklinde mümkündür). Viyana ve Cenevre sözleşmeleri işgal devletinin işgal altındaki bölge nüfusunun sorumluluğunu üstlendiğini öngördüğü için, yalnızca mesleki bir Rus idaresine sahip olmanız tavsiye edilmez ve bu durum, Türkiye, Suudi Arabistan ve Avrupa'nın yarısı ile derhal savaşmanın bir Ukrayna'yı içermekten daha kolay olduğu bir tuzaktır.
Bununla birlikte, eski Ukrayna liderlerinin yalnızca en naif olanı, Rusya'nın Ukrayna'yı daha önce olduğu gibi yönetebilmeleri için özgürleştireceğini öne sürdüğü için, aslında Ukrayna seçkinleri, yasal olarak düzenlenmiş sistem ne olursa olsun, bölge üzerinde kontrolün tamamen bağımsız olarak çalışamadıklarını göstermiştir. yönetimi. Donbass deneyimi (yavaş yavaş, deneme yanılma yoluyla, görevlere uygun ve hızla değişen çevreye cevap verebilen yeni bir sadık olan yerel temsilciler aracılığıyla yönetim) olduğu için, bunu Ukrayna'nın tamamına aktarmak en kolay yoldur.
Jeopolitik görevlerdeki keskin artış, kontrolü altındaki bölgelerin kontrolünün gayri resmi bir politik merkezileşmesini gerektirmektedir. Yaklaşık olarak federal bölge formatına göre yönetilmelidir. Ve bu plan şu anda iki cumhuriyetin deneyimi üzerine çalışılmalıdır, yarın beri siyasi karargahın tekerleklerden, gelişmemiş bir yapıda ve korunmamış bir biçimde konuşlandırılması gerekecektir.
Ukrayna krizinin sondan çok uzak olması nedeniyle, askeri bir çözümden sonra, gayrı resmi siyasi kontrol şemalarının uygulanması gerekeceğinden, “pilot bir projenin” yapılması gelecekte yaşamı çok daha kolaylaştırabilir. Sonunda, aynı şekilde, Berlin veya Harbin’in hala ordunun veya cephenin birliklerini alması gerekecek, sadece birlikleri seçmeli ve görevleri kesmeli.