Caz, 19. yüzyılın sonlarında ABD 'nin Louisiana eyaletinin New Orleans kent indeki Afro-Amerikan müzisyenler tarafından ortaya çıkarılan bir müzik türüdür. Blues, ragtime ve halk müziğinden türetilmiştir. Bazen Avrupa armonisi ve Afrika ritminin karışımı olarak tanımlanır.
İlk caz müzisyenleri New Orleans'ın "kırmızı ışık bölgesi "ndeki barlarda ve genelevlerde çalıyorlardı. Afrika ritmik kalıpları doğrudan ABD 'deki Afrikalı kölelerin soyundan gelmiyordu, çünkü Kara Kanunlar köleleştirilmiş insanların davul çalmasını onlarca yıl yasaklamıştı. Daha ziyade, üzerlerinde böyle bir kısıtlama bulunmayan ve zaman zaman Amerika 'da konser vermek için seyahat eden Afro-Kübalı ve diğer Afro-Karayipli müzisyenlerden geldi. Avrupa armonilerinin etkisi Amerika'daki Avrupalı yerleşimcilerin halk şarkılarından gelmiştir.
Daha sonra, Güney 'deki bandolar yeni müzik tarzını benimsemeye başladı ve genellikle cenazelerde sahne aldı - New Orleans'ta "caz cenazeleri" olarak adlandırılan bir uygulama haline geldi. Bir yürüyüş bandosunda tipik olarak bulunan enstrümanlar, bugün hala cazda en yaygın kullanılanlardır. Güneyden gelen gezici vodvil grupları da 1910'larda caz çalmaya başladı ve yeni müzik tarzını ülke çapında yaydı.
"Original Dixieland Jass Band" 1916 yılında Papa Jack Laine tarafından kuruldu. Bu grup, 1917'de "Livery Stable Blues" adlı şarkıyla caz müziğini ilk kaydeden grup oldu. Kayıt teknolojisindeki ilerlemeler sayesinde ABD 'de müzik endüstrisinin plak satışlarıyla patlamaya başladığı 1920'li yıllarda caz, ülkedeki en popüler türlerden biriydi. Büyük şehir merkezlerinde caz müziği çalan birçok popüler kulüp ve barın bulunduğu 1920'ler ve 30'lar bazen "Caz Çağı" olarak anılır. İçki yasağının olduğu dönemde, bunlar genellikle yasağa rağmen alkol satan yasadışı "speakeasies" idi. Bu dönemin en ünlü sanatçıları Louis Armstrong, Duke Ellington ve Al Jolson'du. Jolson ayrıca 1927 yılında ilk sesli film olan "The Jazz Singer "da da rol almıştır.
1930'ların sonlarından itibaren cazın popülaritesi giderek azaldı. Bugün hala varlığını sürdürüyor, ancak dünyanın hiçbir yerinde en çok dinlenen türler arasında yer almıyor.
MÜZİKALİTE
Cazda ağırlıklı olarak trompet, saksafon ve trombon gibi üflemeli çalgılar yer alır. Diğer yaygın enstrümanlar piyano, bas, gitar ve davuldur. Bu müzik türü poliritmiktir, yani şarkıda iki veya daha fazla ritim aynı anda kullanılır: örneğin biri trompet tarafından çalınırken diğeri bas hattı tarafından çalınabilir. Cazda en sık kullanılan ritim kalıbı üçe karşı ikidir, yani iki notalı bir ritmik kalıp üzerinde çeyrek notalı üçlemelerle tutulan üç notalı bir ritimdir.
Armonilere gelince, tipik caz akor ilerlemeleri bir II-V-I dizisi içerir. Genel olarak caz, majör akorları minör akorlardan çok daha sık kullanır. Rock'ta da yaygın olan blues ölçeği burada da sıklıkla kullanılır: altıncı bir nota olan bemollü 5'in eklendiği majör pentatonik bir ölçektir. Bu türde genellikle vokal kullanılmaz, kullanıldığında ise şarkıcılar backphrasing veya fowrard phrasing tekniğini kullanma eğilimindedir. Müzisyenler tarafından yapılan doğaçlama caz geleneğinin büyük bir parçasıdır.
TEMALAR
Yukarıda da belirttiğimiz gibi, caz şarkılarında genellikle vokal bulunmadığından, bu şarkıların genellikle sözlerinin de olmadığı açıktır. Sözleri olan az sayıdaki şarkı ise çoğu türde olduğu gibi genellikle aşk hakkında, ama bazen de Amerika'daki Siyah deneyimini anlatır.
ÜNLÜ SANATÇILAR
Yukarıda da yazdığımız gibi caz günümüzün en popüler türleri arasında yer almıyor.
Michael Bublé bu türdeki şarkılarıyla hatırı sayılır bir ticari başarı elde etmeyi başaran az sayıdaki şarkıcıdan biri. Bugüne kadarki en büyük caz hitleri "You Make Me Feel So Young" (2013) ve "Crazy Love" (2009). Günümüzün en iyi bilinen diğer caz sanatçıları Herbie Hancock, Sonny Rollins, Pat Metheny ve Tigran Hamasyan'dır.