Yalnız Seyahat: Kendinize Yapabileceğiniz En İyi Şey
Geçenlerde Avrupa'da 3 haftalık bir sırt çantalı macera serüveninden döndüm. Arnavut kaldırımlı yollarda yürüdüm Julius Caesar 2.000 yıldan uzun bir süre önce Barselona'daki San Juan Festivali'ni kutlarken, şenliklerle aydınlatılan kalabalık plajlarda havai fişeklerden kaçarken, erkeklerin Kopenhag Opera Binası'nın tepesinden kentin limanına doğru daldıklarını ve gezindiklerini gördüm. Avrupa için Mart Londra'daki Parlamento Meydanı'nı protesto etti.
Yolculuk sırasında, her gün bir programla bir gün değil, bilinmeyen ve sınırsız olanaklara sahip bir gündü. “Pazartesi”, “Salı” ve “Çarşamba” varolmayı bıraktı ve şu anda içinde yaşadığı türden bir an oldu.
Bu seyahatin çoğu için bir grup arkadaşla seyahat ettim. Hiç bir zaman sabit bir grup değildi - bazıları daha sonra geldiler, bazıları ise sadece bir hafta kalmayı planlarken - ama benimle her zaman en az bir kişi daha vardı.
Bu büyük macerayı planlarken, son haftasını gezegenin diğer tarafında yalnız geçireceğimi çok az şey biliyordum. Beklenmedik? Tam bir şok edici? Hiçbir yerden 100 mil hızla gelen bir eğri top? Oh, cehennem evet.
Yolculuğa tek başıma devam etmek zorunda kalacağımı öğrendikten sonra, sabahları sabahın erken saatlerine kadar Roma'daki Airbnb yatağımda, diğer kadınların yalnız seyahat etme deneyimleri hakkında okudum, iPhone'umun ekranı karanlıkta uzanırken yüzümü aydınlatan. Bir dağılmadan sonra Paris’e yalnız giden bir kadın hakkında ve başkalarının istediği maceraya devam etmesi için seyahat etmesini beklememeye karar vermeyen başka bir kadın hakkında okudum.
Tavsiye almak için kendi başlarına gezilere katılan akıl hocalarını ve arkadaşlarımı mesajladım. Kendimi zihinsel olarak kişisel bir seyahate hazırlamak için elimden gelen her şeyi yaptım çünkü ertesi günden sonra yalnız olacağımı biliyordum.
Solo. Refakatsiz. Sadece bana bağlı. Evet, bir kişilik masa lütfen.
Aklımdan aşağı doğru yüreğime ve bağırsaklara, kalp atışlarımın hızlanmasına ve çekirdeğimin rahatça yerleşmesi korkusuyla dolup taşan yabancı bir ülkede olma korkusunu hissedebiliyordum.
Kendimi sık sık kendi başına olmaktan hoşlanan bağımsız bir insan olarak görüyorum. Mutlu yerim, saatlerce iyi bir kitapla yalnız boş bir plajda. Ama bu? Bu sadece biraz yalnız zaman geçirmekle ilgiliydi; Bilmediğim bir yerde sadece yeteneklerime güveniyordu.
Şimdi burada oturup yazı yazarken, atletik kıyafetler ve terlikler giymiş insanlarla çevrili - bir Avrupa modası ihlali - bir hipster kafesinde, beni yalnız seyahat etmekten korkmaktan, başkalarını şimdiden teşvik etmekten korkturan yaşadıklarım üzerine düşünüyorum. yalnız geziler.
Korku, Tekrarlanan Bir Şey Olacak
Asıl korku kamburluğunun üstesinden gelmem gereken tek kişi olacağını düşündüm. HA! Vay, yanılmışım!
Ancak, defalarca korkmuş hissetmek kötü bir şey değildi.
Yalnız seyahatime bir gün kala, Floransa'ya giden bir trene binmeden üç saat önce, bir arkadaşımdan İstanbul Atatürk Havaalanında meydana gelen bombalama ve çekimi haber veren, 45 kişiyi öldüren ve yaralananları bildiren bir mesajla uyandım 230 diğerleri. Bir haftadan az bir sürede, eve giderken o havaalanında bir konaklama yapmam gerekiyordu.
Bu gibi durumlarda, korkmuş olabilirsiniz, çünkü sadece bu zor problemlerle uğraşmakla kalmayacaksınız, aynı zamanda onları yalnız idare edeceksiniz.
Ancak, bu çıkmazlarda oldu - hem destek sisteminiz hem de yol gösterici ışık olmaya zorlandığınız zamanlar - ne kadar daha fazlasını yapabileceğinizi öğreniyordunuz. Yoldaki ve bilmediğiniz bölgelerdeki darbelere her zaman sizi tedirgin etse de, sınırlarınız olduğunu düşündüğünüz şeylere meydan okuyorlar.
İstanbul Atatürk Havalimanı saldırısını öğrendikten sonra hızlı bir şekilde kendimi sakinleştirdim ve dikkatimi diğer seyahat seçeneklerini araştırmaya odakladım. Bir saat içinde, orijinal seyahat planlarımın geri kalanını iptal ettim ve Londra'ya bir iniş için 6 saat içinde kalkan Roma'dan Londra'ya bir uçuş rezervasyonu yaptırdım. Birkaç saat sonra Roma’nın Fiumicino Havalimanı’nda otururken, durumu nasıl çabuk ve etkili bir şekilde hallettiğime şaşırmıştım.
Tüm Yabancılar Tehlike Değildir
Hem bir grupla hem de kendi başıma seyahat etmeyi deneyimledikten sonra, yalnız başına gitmenin daha fazla insanla tanışmama izin verdiğini fark ettim çünkü rahatça bir gruba takılmadım.
Bana bir sanatçının bakış açısıyla Tate Modern turu veren Fransız ressamı ya da Piccadilly'deki beyefendiyle sabah saat 1'de benimle oturdu ve Afrika’dan İngiltere’ye gelme hikayesini anlattı. benim genel gezi daha unutulmaz.
Yalnız seyahat ederken, tek başınıza olduğunuz için yeni insanlarla tanışmaya daha açık hale gelirsiniz. İnsanların içgüdüsel olarak yaptıkları gibi yabancılardan tamamen kaçınmak yerine, onları daha fazla bilgi edinmek istediğiniz benzersiz hikayelere sahip insanlar olarak görürsünüz.
Hayır, Sana Bakmıyorlar
Londra'da yalnız başına bir restorana girdiğimde çok gergindim. Diğer tüm masaların birbirleriyle konuşan gruplarının nasıl olduğunu, masamda ise tek bir lokanta olan tek kişi olduğunu gördüm. Covent Garden'da dolaşırken, o restoranda yaptığım düşünceler aynıydı: İnsanlar kendi başıma nasıl olduğumu fark ediyorlar mı? Bir grup insanla olmayan tek kişi olarak ayakta mıyım?
Tipik sosyal ortamlarda çevremizdeki diğer insanların rahatını yaşamaya alışkınız. Bu insanlara bu ortamlarda sahip olmadığımızda, kendimizi açığa vururuz. Hatta çıplak. Çıplaksan, neden insanlar sana bakmıyor?
Gerçek şu ki, bazı insanlar sizin haydutluğunuzu fark etse bile, umursamıyorlar. Yalnız seyahat etme korkunuzun size başka türlü söyleyebilmesine rağmen, herkes neden kendi başınıza olduğunuzu merak etmek için hayatlarında başka bir şey düşünmekle meşgul.
Bunu gerçekten anladığım an, çevremden gerçekten zevk almaya başladığım andı. Kalabalıktaki tek solo insan olduğumu hissetmek yerine, kalabalığın bir parçası gibi hissettim.
Yalnız Kaybolmak Mutluluktur
Yalnız seyahat etmeyi düşünürken en çok endişelenen ilk kaygılardan biri kaybolmaktır. Sonunda, korku olarak başlayan şey, seyahat ederken hedeflediğiniz bir şey olur.
Yalnız seyahat ederken hissettiğim iki çeşit “mutlu kayıp” vardı.
İlki bir şehirde dolaşırken fiziksel olarak kayboluyordu. Yalnız olmak, bir başkasına danışmak zorunda kalmadan istediğiniz yere gitmenize olanak tanır çünkü ayaklarınız ve merakınız hangi caddeye ineceğinize karar veren tek şeydir. Bu beni Roma manzaralı geniş bir villaya yönlendirdi, burada klasik İtalyan şarkıları çalan bir gitarın sesleri havayı doldururken, A Room with View kopyasını saatlerce harcadım.
İkinci tip aklımda kayboluyordu. Çevremle bağlanırken kendi dünyamdaymış gibi hissetmek garip bir duyguydu. Yalnız olmak bana, örneğin Kensington Sarayı'nın önünde iki saat oturmak ve çevremi özümsemek, cep defterimde gördüğüm şeyi karalamak için zaman verdi.
Şimdi başla
Tek başına yabancı bir ülkeye seyahat etmek hiçbir deneyime benzemez. Kendinizi yabancı bir kültüre yerleştirmek, onu deneyimlinceye kadar bilemeyeceğiniz şekilde sizi zorlar.
Herkese en az bir kez yalnız bir yabancı ülkeye seyahat etmesini şiddetle tavsiye etsem de, hepimizin yapacak zamanı ve parası yok.
Atlantik üzerinden uçmak için uçağa binmek ya da hiç gitmediğiniz yakındaki bir şehre gitmek için otobüse binmek olsun, yalnız kalarak konfor seviyenizi yükseltin. Google Haritalar'ın yardımı olmadan nereye gideceğinize kararınızı verin. Bir restoranın barında oturun. İster organik ister dijital dünyanın yardımı ile yeni insanlarla tanışmayı misyon edin (örneğin, Backpackr, Meetup, EatWith ve evet, Tinder).
Bilmediğiniz durumlarda ne kadar yetenekli olduğunuzu görün. Size farklı bir bakış açısı sunabilecek yabancıların şirketinin tadını çıkarın. Çevrenizde ve kendi aklınızda kaybolmanın tadını çıkarın. Yaşayacağınız kişisel gelişim miktarına şaşıracaksınız.