Sonra Altı gün savaş Fransa, tüm askeri malzemelerin satışına katı bir ambargo koydu. İsrail daha önce sipariş edilen ekipmanın ihracat lisansı vermedi. Ve bu, zaten imzalanmış anlaşmalara rağmen ve bazı durumlarda faturalarını ödedi.
Şu ana kadar İsrail, Fransa'yı güvenilir müttefikleri ve silah tedarikçilerinden biri olarak saymaya alışmıştı.
İsrail, altı gün süren yıldırım savaşı 1967'i kazandı; büyük ölçüde ordusunda görev yapan Fransız avcı bombardıman uçakları sayesinde. "Mirage". Ancak bu savaş aynı zamanda dünün müttefikleri arasındaki yakın ilişkilerin bozulmasının nedeni de buydu. Başkan de Gaulle, Arap ülkeleriyle çatışmaya girmemesi için, İsrail’e Fransız askeri teçhizatı tedarikinde ambargo empoze etti. Her şeyden önce, yasak Mirage uçağına uzandı ve İsrail'i özellikle caydıran bu durumdu.
Fransız hükümetinin halihazırda ödenmiş 50 Mirage uçağı ve onlar için yedek parça tedarik etmeyi reddetmesi nedeniyle, İsrailliler savaş sırasında ne Hava Kuvvetlerini dolduracak ne de hasarlı uçakları onaramayacaklardı. Buna ek olarak, İsrail, Mısır ve Suriye ile yorucu bir savaşla karşı karşıya kaldı, bu da öncelikle silahlı kuvvetlerin maddi kısmının zorla sömürülmesi anlamına geliyordu. havacılıkve buradaki darboğaz, kesinlikle sabit bir çalışma sınırına sahip uçak motorlarının kendisiydi ve daha sonra değiştirilmeye tabi tutuldular.
İsrail hava kuvvetleri tamamen Mirage sistemine odaklandı. Fransa’nın reddedilmesi, boşuna, Fransız uçakları başına satın alınan ve yalnızca onlarla çalışmak için uygun olan sofistike elektronik ekipmanlara büyük finansal kaynakların harcanması anlamına geliyordu.
Muhtemelen uğursuz görünüyordu. İsrail'in savunma kapasitesi tamamen diğer devletlerin iyi niyetine bağlıydı. Her biri her zaman politikalarını değiştirebilir ve reddedebilir silah tıpkı Fransa'nın yaptığı gibi. Bu, tedarik eden ülkelerin önemli kararlar vermeye ve müttefiklerini seçmeye zorlanacağı İsrail için en akut anlarda beklenebilir.
İsrail Kabinesi, İsrail havacılık endüstrisinin kendi bombacısını inşa etmek için fon tahsis etmesi gerektiği sonucuna vardı. Bu konuyla ilgilenmek üzere kurulan komite hızlı bir şekilde cevap verdi ve en karamsar sonuçlara ulaştı: İsrail'in kendi bombardımanını yaratması yaklaşık on yıl alacaktı. Dahası, İsrail’in neredeyse sıfırdan başlamasıyla, aynı zamanda Rus, Amerikan, İngiliz ve Fransız’larla karşılaştırıldığında, gelecekteki uçağın serbest bırakıldığı tarihte modası geçmeyeceğinin garantisi yoktur.
Bununla birlikte, sonucun kendisini öne sürdüğü görülüyordu. İsrailli mühendislerin iyi tanıdığı Mirage’nın tam bir kopyasını inşa etmek gerekiyordu. İlk bakışta, basit bir konu gibi görünüyordu. Neden Mirage'lardan birini söküp kopyalamıyorsun? Dahası, böyle bir emsal iyi tanınmıştı: 40'in sonunda, Sovyet stratejik bir bombardıman yaratıldı. Tu-4SSCB Hava Kuvvetlerinin 1949’tan 1960’lerin başlangıcına kadar uzun vadeli havacılığı ile hizmette bulunmak. Uçak Amerikan Boeing bombardıman uçağının bir kopyasıydı. B-29 "Süper Kale"tersine mühendislik ile çoğaltılmıştır. Ayrıca, tasarımı, termokabinlerin iç kısmına kadar olan ekipmanı kesinlikle Amerikan örneğinden kopyalanmıştır.
Uzmanlar derhal bu fikri alay ettiler. Modern bir süpersonik jet bombacısı bir milyondan fazla bileşen içeriyor. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana pistonlu uçaklarla bile karşılaştırılamaz. Montajdan önceki her parça, standartlarından izin verilen sapmaların oluşturulması için çoklu testlere tabi tutulur; bunlar için oluşturulmuş çizimler yoksa çoğaltılamaz. Tu-4’in kurulması için yüzlerce tasarım bürosu ve çok büyük bir sanayi ülkesinin uzman işletmeleri çalıştı. İsrail'in böyle bir fırsatı bile yoktu. Tu-4 derhal kendi hazır motoru ile yaratılırken, İsrailliler onu geliştirmek ve bağımsız bir yeni üretim kurmak zorunda kaldılar. Bununla birlikte, mevcut bakım talimatları temelinde üretim yapmak mümkün değildi, çünkü motorların ayrıntılı bir tanımını içermelerine rağmen, tasarım çizimlerinin yerini almadılar. Ek olarak, motorların seri üretimini oluşturmak için üretim işlemlerinin dizilişini, kurulum ekipmanını, ısıl işlem verilerini, metallerin özelliklerini ve diğer pek çok şeyi açıklamasını gerekli kılmıştır.
Örneğin İsviçre, altı yıl boyunca lisans aldığı Mirage'yı serbest bırakmak için harcadı. Bununla birlikte, tüm çizimlere erişimi vardı ve Fransız mühendislerin teknik desteğine her zaman güvenebilirdi. Üstelik, İsrail’in yaşadığı maddi sıkıntıları yaşamamıştı. İsrailli bir mühendis bakanlar için bir anlamda bombardıman uçağı bir anlamda insan vücuduna benziyor. Yüzlerce yıldır, doktorlar bir kişiyi ameliyat etmişlerdir, ancak henüz kimse onu yeniden yaratmayı başaramamıştır.
İsrail'in iki sorunu çözmesi gerekiyordu. Birincisi, kendi bölgesinde yedek parça ve tamir üretimini organize etmek. İkincisi, artık Fransa’ya güvenmemek için kendi avcı modelinizi yaratmak. Sadece ... tam bir teknik dokümantasyon seti almak için gerekli.
"Mirage III" Fransa, Avustralya ve İsviçre'de toplandı. İlk devlet topraklarında bir operasyon yürütmek çok tehlikeliydi. Eğer bir “başarısızlık” olsaydı ve olan buysa, İsrail Paris'e olan politik desteğini tamamen kaybederdi. Avustralya'da, İsrail istihbaratı ciddi bir istihbarat ağına sahip değildi. Bu nedenle, sadece İsviçre kaldı.
İsviçre'de şirket "Sulzer" Fransız "Mirage" için uçak motorları üretimi yapan, ithal edilen Fransız bileşenlerinden savaş uçakları monte edilmiş ve bu uçaklar İsviçre Hava Kuvvetleri'nde hizmet vermiştir.
Şubat ayının başında, Paris’teki bir ihale komisyonu olan 1968, motor üretimi ile ilgili konuları tartışmak üzere şirketin işini ziyaret etmek için Zulzer şirketinin yönetimine başvurdu. Fabrika müdürü, motor departmanı başkanı Alfred Frauenknecht'e İsrail askeri ataşe ile temas kurmasını ve İsrailli uzmanların temsilcileri için bir ziyaret hazırlamasını emretti.
Frauenknecht ve eşi Elizabeth, Bern yakınlarındaki ortalama bir İsviçre için tipik tek katlı bir evde yaşıyorlardı. Tatilde, yurtdışında değil İsviçre Alpleri'ne gittiler ve evde vakit geçirmeyi, misafir kabul etmeyi veya klasik müzik dinlemeyi sevdiler. Fakat her şeyden çok, Frauenknecht mesleğini seviyor gibiydi.
1949'te genç teknisyen pozisyonunda Sulzer'de çalışmaya başladı. 1959'te uçak motorlarından sorumlu üretim bölümünün başına geçti. Hizmetin teşviki yalnızca yeteneklerine ve bağlılığına bağlıydı.
Elindeki yüksek pozisyon yaşam tarzını etkilememiştir. Küçük Opel'e gitti, şirket için çalışmaya başladığında edindiği aynı evde yaşadı. Frauenknecht, İsviçreli bir modeldi: Mesleki başarıları tartışılmaz olmasına rağmen işini seven, son derece verimli ve aynı zamanda mütevazı.
Frauenknecht'in İsrail askeri ataşesi ve İsrail Uçak Sanayii Genel Müdürü ile bir araya gelmesi Büyükelçilik Otel'de Zürih'te gerçekleşti. İsrailliler, Frauenknecht'ten motorun üretim belgelerinin satışı için şirketin yönetimine başvurmasını istedi. "ATAR-9 S".
Ancak firma bu teklifi reddetti. Ardından çalışanlar müzakerelere katıldı. "Mossad".
Nisan ayında, Paris elçiliğinin "çatısı altında" çalışan istihbarat görevlileri 1968, bir mühendisle bir araya geldi ve malzeme için bir fırsat bulmalarını istedi. İşlem gerçekleşirse, bir komisyon alacağı ve ardından çizimlerin kopyalarını yapıp İsrail'e tedarik edebileceği takdirde ödülün çok ciddi olacağını açıkça belirtti. Bununla birlikte, İsrailliler, Frauenknecht ile ilişkilerde paranın belirleyici olmadığını çok iyi anladılar. Mümkün olan her şeyi yapacağı ve davanın ilerleyişi hakkında bilgi verdiği için söz verdi. Ve aslında, bir süre sonra Paris'i kendisine bıraktığı numara için aradı ve acil olarak buluşmayı teklif etti. Görüşme bir kafede Zürih'te gerçekleşti. Frauenknecht, bireysel yedek parçaların aranması ve kaldırılmasının umutsuz bir görev olduğunu ve birinin tüm belgeleri alması gerektiğini belirtti. Doğru, hacmi bir demiryolu vagonu ...
Şaşırtmak için izcilerin sırası gelmişti. Onlar da diğerleri gibi, kasa açan, dökümanları çeken ve onlardan iki veya üç fotoğraf çektikten sonra, düşmanın ana planını alarak geceye giren dedektif filmlerde casus görmüşlerdir. Gerçekliğin bununla hiçbir ilgisi yoktu - yalnız kırkbeş çalışma aleti çizimleri ve bir uçağın elli bin çizimleri. Frauenknecht, tüm çizimlerin toplam ağırlığının yaklaşık iki ton olacağını ve çalışmalarının tamamlanması bir yıl alacağını hesapladı. Frauenknecht'in hizmetleri için talep ettiği kesin miktar bilinmiyor. En yaygın olarak 200 olarak adlandırılan, işinizi kaybederseniz, sigorta olarak binlerce ABD dolarıdır (her ne kadar düşünmek ve bir milyon tane istemek gerekir).
Sulzer'ın komple bir çizimleri vardı ve Frauenknecht onlara ulaşabiliyordu. Ancak, büyük miktarda çalışma nedeniyle gizli fotokopi veya hırsızlık neredeyse imkansızdı ve İsviçre güvenlik servisinin istenmeyen ilgisi de göz ardı edilemedi.
Bununla birlikte, operasyon şaşırtıcı derecede kolaydı. Sulzer fabrikasındaki çizimler, şirketin daha uygun şekilde kullanabileceği büyük bir odaya yerleştirildi. İsviçreli "Mirage" nin montajı hala askıya alındı ve şirketin artık bu çizimlere ihtiyacı yoktu. Frauenknecht, tüm çizimlerden mikrofilmlerin çıkarılmasını ve orijinallerin yakılmasını önerdi. Yetkililer teklifi onayladı.
Frauenknecht'e göre, orijinal ve mikrofilm üzerinde iki çizim seti yapıldıktan sonra bunlardan birini İsrail'e göndermek için gerçek bir fırsat olacak. Şimdi soru, nasıl yapılacağıydı?
Güvenlik servisi, belediye atık yakma istasyonunda temsilcisinin varlığına bağlı olarak eylemi onayladı. Buna ek olarak, güvenlik hizmeti mikro doldurma işlemini oldukça sıkı bir şekilde kontrol ettiğinden, mikrofilmin bir kopyasını alma şansı küçüktü. Tam güvenliği sağlamak için, çizimlerin taşınması için özel konteyner kutuları sipariş edildi, kopyanın yapıldığı gizli odadan istasyona ulaşım için özel bir otomobil (Fiat minibüs) tahsis edildi. Güvenlik Konseyi Güvenlik Kontrol Birimi, yakma istasyonundaki her bir kutunun açılışına katıldı, gerçekten planları olduğuna ikna edildi ve sadece son levha alevde kaybolduğunda eylemi imzaladı. Planın dikkatlice işlendiği ve sürprizlerin dışlandığı anlaşılıyor.
Ancak "Fiat" ın şoförü Alfred'in kuzeninin himayesinde görevlendirildi. Frauenknecht, istasyonun ortasında bir garaj kiraladı; Aynı şirkete iki düzine Sulzer ile aynı firmayı sipariş etti ve hiçbir şey için son bir dokunuş olarak, bir süre ya da bir süre için süresi dolmuş olan İsviçre Federal Patent Ajansı'ndan bütün bir çizim dağını satın aldı.
Hafta sonları, kardeşler kutuları eski çizimleri doldurdular, daha sonra zaten “şirketin tesislerini boşaltmak” prosedürü sırasında, tüm güvenlik standartlarına uygun olarak yapılan mikro dolum işleminden sonra, minibüs bir garaja sarıldı; uçağın çizimleri doğrudan konteynır kutularına boşaltıldı ve yerine önceden hazırlandı. İkame operasyonu beş dakikadan fazla sürmedi - kimse böyle küçük bir gecikmeye dikkat çekti. Yakma istasyonunda, SB kontrol ünitesinin yüzlerce çizime girme arzusu veya niteliği yoktu (haftada bir kez “kısım”, 50 kilogram çizim kağıdındaki çizimler hakkındaydı). Frauenknecht’in planları, onları bir “devre” rotasıyla (Almanya ve İtalya üzerinden) Tel Aviv’e gönderen bir İsrail ajanına teslim ederek alevlerden kurtuldu.
Dolandırıcılık, Eylül sonunda, kuzenlerin ve İsrail istihbarat memurunun, son dokümantasyon kutusunun yerine geçtiğini belirttiği zaman ortaya çıktı. İsrailliler kaçmayı başardı, ancak kardeşler polise neden gizli belgelerin imha edilmediğini açıklamak zorunda kaldı.
Araştırmacılar hasarın büyüklüğünü belirlemeye çalışırken, Frauenknecht bir yıl hapiste kaldı. Soruşturma görevi kolay değildi. Sonunda, Frauenknecht’in İsrail’e, seksen yüze yüz bin çalışan parça çizimi, seksen yüze kadar yüzlerce - uçağın kendisi ve yedek parçalara ilişkin on beş bin farklı spesifikasyonun yanı sıra iki bin motor parçası çizimi teslim ettiği sonucuna varıldı. uçaklar. Uzmanlara göre, ATAR-9 C motorlarının üretimi, tüm yedek parçaları ve birimleri için tüm dökümanlar 50 milyon dolara mal oluyor. Bu miktarda teknik dokümantasyon mevcut olmadan motor üretimi ile sonuçlanacaktır.
Fakat en şaşırtıcı olanı, en çok etkilenen parti olan Fransız firmasıydı. SNECMA (motor üretimi için tüm lisansların sahibi) inatla sessizliğini sürdürdü, üstelik sürece tamamen katılmayı reddetti.
Savcı, olayı, bütün için en büyük casusluk davası olarak nitelendirdi. tarih İsviçre. Bu kadar gizli malzeme miktarı hiçbir zaman ülke dışına çıkarılmamıştır. “Askeri uzmanlar,” dedi Frauenknecht, “iki ya da üç yıl içinde savaş ve imha tehdidinin tekrar İsrail'i asacağını parmaklarına satabiliyordu. Malzemeleri İsrail'e devrederek çölde yeni Auschwitz'i önlemek istediğimi” söyledi.
23 Nisan 1971, Alfred Frauenknecht, dört buçuk yıl hapis ve ağır fiziksel çalışma cezasına çarptırıldı. Duruşmadan önce hapishanede geçirdiği bir süre ile kredilendirildi. Ayrıca, iyi davranışı nedeniyle erken serbest bırakıldı. Alfred Frauenknecht, 21 Eylül 1972 hapishanesinden serbest bırakıldı. İsviçreli yetkililer, İsrail’in askeri ataşesini Bern’de kovdu, bu görevdeki selefi kişisel olmayan...
***
Yeni uçağın üretimine, o zamana kadar Fransız lisansı altında Fuga Magistra eğitim uçağı üreten IAI fabrikaları temelinde organize edilmesine karar verildi. İsrail havacılık endüstrisinin o yılların yeni bir uçağın geliştirilmesi ve inşası konusundaki tek tecrübesi, çift motorlu bir turboprop uçağıydı. "Arava" - hafif nakliye uçağı kalkış ve inişi kısalttı. Uçak, yüksek kanatlı bir dikme monoplandı. Yükleme için katlanır bir arka gövdeye ve geri çekilemeyen üç yataklı bir şasiye sahipti. Amerikan motorunu “implante etme” projesinde de olumlu bir deneyim oldu. "Skyhawk" fransızca "Süper Misters"İsrail Hava Kuvvetleri karargahının, IAI endişesi altındaki işletmelerle yakın çalıştığı.
IAI atölyelerinde İsrail’in Mirage’nın bir kopyasının üretim organizasyonu çalışmaları başladı. Onu aramaya karar verdiler "Nesher" ( "Griffin"). 1969'te ilk makineler gelmeye başladı, yasal olarak uçak parçaları ve parçaları alındı, yeni fabrika çalışanları eğitim ve uygulamalara başladı. Nesher montaj hattı, 60 uçakları için tasarlanmıştır.
Hat montaj uçağı "Nesher". Fotoğraf IAI
ABD’nin 1969’te Nesher üretiminin örgütlenmesine paralel olmasına rağmen, ABD Phantom uçaklarını İsrail’e satmayı kabul ettiğine rağmen, proje tam hızda devam etti ve 27 Mart 1971 yerel olarak üretilen ATAR-9 C ile ilk seri Nesher oldu hava aldı ve bir hafta içinde- Aynı yılın nisan 4, o zaten İsrail Hava Kuvvetleri'ne transfer edildi.
Durdurma için bir savaş konfigürasyonunda "Nesher": Gövdenin altında büyük bir dıştan takma yakıt deposu, kanatların altında iki tank ve iki Shafrir-2 füzesi. İsrail Savunma Kuvvetleri fotoğrafı
Çerçeveler eski haber makarası. Yılın baharı 1971. Hava Kuvvetleri'nde "Nesher" in ciddiyetle aktarılması.
1971'ten 1974'in sonuna kadar Nesher uçağı üretildi ve 61'in iki kişilik savaş eğitim uçağı olduğu 10 Hava Kuvvetlerine transfer edildi. “Nesher” ve “Mirage” III ile donanmış Xboard ve 30-mm DEFA toplar ve ısıl güdümlü havadan havaya füzeler - İsrail Shafrir-2 ve çeşitli modifikasyonlardan Amerikan “Sidewinder”.
70-in başlangıcındaki avcı uçağı ile karşılaştırıldığında, Nesher hiçbir şeyle parlamadı - ne güçlü bir motor ne de çarpıcı bir manevra kabiliyeti. Herhangi bir hava koşulunda ve gece uçabilmesine izin veren düşmandan, ne uzun menzilli füzelerden ne de sofistike araç donanımından uzaktan görecek bir radarı yoktu. Ancak, Ortadoğu'nun hava koşullarında Nesher'in sahip olduğu şey yeterliydi.
Teknik açıdan, Nesher orijinal Mirage IIIC'den daha iyiydi. Üretim verimliliğini artıran, montaj kalitesini ve hava taşıtı sistemlerinin çalışmasını geliştiren, yüzlerce rasyonalizasyon önerisi ve düzinelerce patent kullanılmıştır. Ayrıca uçakta İsrail üretiminin yeni görüş ve silah kontrol sistemi kuruldu.
Doğru, Nesher orjinalinden daha ağırdı ve manevra kabiliyetinde hafifçe aşağıdaydı, Mirage III ile Nesher arasında birebir antrenmanlarda ortaya çıktı, rakipler birbirine yakın bir manevra mücadelesinde bir araya geldi, uçaklarından mümkün olan her şeyi sıktılar. . Filolarındaki antrenman savaşlarında herkes orijinal Mirage'a uçmak istedi - pilotların Nescher'deki yoldaşlarına göre bir avantaj kazanma şansı vardı. Ancak, gerçek hava savaşlarında, İsrailli aslar savaşmak için daha fazla yakıt harcadığından ve bir savaşçı için bu uçakta savaşmayı çok severdi.
Nesher'in bir hava savaşındaki ilk zaferi, 8'ta Ocak 1973’ta, iki Suriyeli MiG-21’in havada kısa bir çatışmada vurulduğu sırada gerçekleşti.
1973 yazında, İsrail Hava Kuvvetleri, 4 Nesher'ın bulunduğu toplam 76 uçağı içeren Mirage uçağı 40 filosuna sahipti. İsrail'de kendi uçağını üretme projesinin temel amacı tamamlandı ve Mirage'ın kaybı telafi edildi.
Kıyamet Savaşıyılın Ekim 6’inde çıkan ve Ekim Ekim’e kadar süren 1973’un Ekim ayına kadar süren, savaş uçaklarının yerel üretimi konusundaki kararının bilgeliğini ve zamanında olduğunu kanıtlayan Mirage’ya dayanıyor.
Pratik olarak, bu savaş sırasında İsrail’in gökyüzünü savunma yükünün tamamı Mirage’nin üzerine yerleştirilmişti: Savaşçı ve savaşçı olarak görev yapabilen hayalet uçaklar hava üslerine, kara kuvvetlerine ve düşmanın altyapısına ve Skyhawk uçaklarına ve diğerlerine yapılan saldırılara karıştı. Süper Misters "modern görev savaşçılarını yerine getiremedi.
Yılın 1973 Kıyamet Savaşı sırasındaki hava savaşlarında Mirages ve Neshera, 211'in düşman uçaklarını imha etti (hava savaşlarında düşürülen toplam Mısır ve Suriye uçaklarının sayısı 400'le ilgiliydi). Miraj’ın hava zaferlerinin% 30’inden biraz daha fazlasının Shafrir-2 havadan havaya füzelerle elde edildiğine dikkat etmek ilginçtir - ilk nesil Shafrir’in geliştirilmesine yönelik çalışma tamamen haklı görüldü. Mirage'da kullanımı 9'ta başlayan Amerikan "Sidewinders" AIM1970D, Shafrir-2'ten daha az ölümcül olduklarını kanıtlasalar da etkili olduklarını kanıtladılar.
Bununla birlikte, yetmişli yılların başında, Nescher'in üretimi hala tam hızda iken, gelecekteki Mirage ve Nesher uçağı üzerinde soru işaretlerinin ortaya çıktığı açıktı. Bu zamana kadar İsrail hava kuvvetlerinin ana saldırı gücü Amerikan uçağı oldu. Fantom F-4 и Skyhawk A-4daha fazla bomba yükü taşıyabilir ve Mirage veya Nesher'den daha uzaklara uçabilir. Ayrıca, Phantom Mirage ve Neshera'nın görüşlerini ve hava savaşlarında yerini alabilir, ancak Mirage ailesinden kimse Phantom'u grev uçağı olarak değiştiremezdi. Skyhawk ile ilgili olarak bile, Nescher'in yer hedeflerine karşı saldırılarda etkinliği, özellikle de gelişmiş navigasyon ve bombalama sistemleri olan yeni Skyhocks A4N ile karşılaştırıldığında düşüktü. Açık olan tek soru, Amerika Birleşik Devletleri'nin İsrail'e satış yapmak isteyen kaç tane hayalet uçağı olduğu? Evet, İsrail seçkinlerinin başında, hayır, hayır ve hatta Fransız ambargonunun acı deneyiminden ilham alan bir düşünce bile ortaya çıktı ve Amerikalılar bir zamanlar İsrail'i de yetiştirmeye karar verirse ne olacak? ...
Hava Kuvvetleri karargahında, İsrail havacılık endüstrisi şirketi ile birlikte, kendi uçaklarının cesur üretim hattını sürdürmeye devam ederek, yeni bir fikir ortaya çıkardılar - Mirage'ı gelişmiş navigasyon ve dijital bombalama sistemleriyle modern bir savaşçı bombacısına dönüştürmek için. Ve Skyhawks'ten daha fazla bomba alacak bir uçak elde etmek, Phantom'a kadar uçmak, Amerikan uçakları gibi yer hedeflerini hassas ve verimli bir şekilde imha etmek ve gerekirse düşmanla manevra kabiliyetine sahip bir hava savaşına girmek ve İçinde "Mirage" den daha kötü olamaz. Bütün bunlar, tüm büyük sistemleri gibi İsrail'de üretilecek olan bir uçakta.
Bununla birlikte, birçok ihtilaftan sonra, yeni bir projenin ilerlemesine rağmen, Nescher üretim projesini mantıklı bir sonuca kadar ertelememek ve geciktirmek için başka bir akıllıca karar verildi. Pratik bir soru yoktu ya da yeni bir aerodinamik platform oluşturmaktan bahsetti ... Mirage / Nescher platformu, modernize edilmiş bir dolgu için doğal seçimdi.
Bununla birlikte, savaş yükündeki artış ve yeni elektroniklerin yerleştirilmesi, uçak tasarımında bir artış gerektiriyordu ve bu da ağırlıklarının artmasına neden olarak iniş takımlarında ve diğer değişikliklerde artış gerektiriyordu. Bu da yine uçağın ağırlığını arttırdı ... Bu eski güzel "Atar 9" dayanamadı ve yeni İsrail uçağı için yeni motorla ilgili soru ortaya çıktı.
Ve sonra birisi fikrini aldı - “GE J-79 motorunu neden Mirage'daki Phantom'dan kullanmıyoruz?”.
Ne de olsa, Skyhawk motoru Süper Misters'a yerleştirildi ve iyi sonuçlandı ... Ve Phantom'ları satın alma anlaşması, motorlarının yerel üretimi için bir lisans içeriyordu. Ve yeni, iddialı bir proje başlatıldı ve yeni, öngörülmeyen sorunlar parlak kafaların önünde ortaya çıktı ...
Başlangıçta, General Electric şirketinin J-79 motorunu, IAI Corporation Hava Kuvvetleri tarafından projeye adanmış Mirage IIIB'ye yerleştirmeye çalıştılar. Çıktı! Tabii ki doğru değil, ama sonuçlandı. Motorla küçük bir "ses kulağı" yapmak zorunda kaldım - kompresörü yanma odalarına ve motor yuvalarına göre saat yönünde hareket ettirmek için. Motor, kuyruk hariç, gövde üzerinde neredeyse hiç bir değişiklik olmadan yerine oturdu. Amerikan motorunun Fransız motorundan daha kısa olması nedeniyle biraz kısaldı.
Motor başladı - iyi çalışıyor. Yerde kontrol - çalışır. Eylül ayında, 1970, Dani Shapiro, uçağı havaya kaldırdı. Kokpitte birkaç dakikalık bir uçuşun ardından, motor bölmesindeki aşırı sıcaklık göstergesi yandı. Genellikle böyle bir gösterge uçaktaki bir yangın anlamına gelir ve bir felakete yol açar. Normal şartlar altında, pilota bu gibi durumlarda uçuş ve karayı en yakın hava üssünde derhal durdurması talimatı verildi. Ancak Mirage'yi 5 parmakları olarak tanıyan soğukkanlı Dani, uçağa devam etmeye ve test planını tamamlamaya karar verdi ...
Başarılı bir inişten sonra, Amerikan J-79’in motor bölümündeki çalışma sıcaklığının Fransız Atar’ın sıcaklığından daha yüksek olduğu ve yeni motorun neredeyse gövde detaylarına yakın olduğu ortaya çıktı. Motor, ısıya dayanıklı titanyum folyoya sarıldı, bazı kritik noktalar yalıtıldı, havalandırma için ilave hava girişleri eklendi ve aşırı ısınma sorunu çözüldü ... Ayrıca, yeni motor daha fazla itmek için daha fazla hava gerektirdiğinden, hava taşıtının hava girişleri biraz arttı.
İlk uçuşların sonuçları, daha az yakıt tüketimi ve daha yüksek motor güvenilirliği ile% 35 oranında itme artışı gösterdi. Ve Mirage IIIB'nin havadaki J-79 motoruyla deneyler yapmak için bir hava platformu olduğu sadece bir canavar! Ek bir Amerikan motor motoru ile doğru bir “deltanın” tüm harika özellikleri Mirage pilotlarının hayal edebileceği şeyleri yapmamızı sağladı! Bir uçak yaratma projesi Kfir (Genç Aslan) yolculuğuna başladı ...
Nesher platformuna dayanan yeni uçağın prototipi, yılın ilk uçuşunda yılın Haziran 4'inde 1973'te ve Haziran'daki üçüncü uçuşunda ise 21'in ses hızını aştı.
Prototip uçağın ilk uçuş "Kfir". Fotoğraf IAI
Kıyamet Savaşı tarafından yapılan gecikmelere ve ayarlamalar yapılmasına rağmen, Kfir uçak geliştirme projesi devam etti ve yılın 10 Aralık 1973'inde uçağın prototipi 2,4 M'nin hızına ulaştı. aynı ayda Test uçuşlarının devamı için Hava Kuvvetleri Test Merkezine transfer edildi.
1974’te, Nesherov montaj hattı, Kfir uçağını üretmek için yeniden düzenlendi,
1975'in baharındaki kutlamalardan sonra İsrail Hava Kuvvetleri ilk üretim uçağı "Kfir" C1'i almaya başladı.
Itzhak Rabinilk bombardıman uçağı IAI Kfir'i teslim töreninde konuşarak; Yılın nisan 1975.
Alfred Frauenknecht ve karısı, İsrail’in bu şaşırtıcı adamın yardımı ile aldığı Mirage modeline dayanan bir İsrail bombacısı olan ilk Kfir’in gösterisine katılmak için İsrail’e geldi.
Dışarıdan, “Kfir” С1 “Nesher” e çok benziyordu - “Kfir”, en çok - dikey kuyruğun tabanında ve nozülü dikey kuyruğun altında biten daha kısa bir motorla daha belirgin olan hava delikleri ile ayırt edildi.
Dahili olarak, İsrail Hava Kuvvetleri'nin yıllardır “çocukluk hastalıklarından” temizlediği ana sistemlerin neredeyse tamamını Nesher'den miras alan “Kfir” hidrolik, elektrik ve yakıt sistemleri. Amerikan uçaklarına ve sistemlerine aşinalık, elbette "Kfira" doldurmasını da etkiledi. Özellikle uçağın elektrik sistemi ve uçağın elektronik bileşenleri için iklimlendirme ve soğutma sistemi - bu nedenle, "Kfir" ve "Nesher" in elektronik dolumundaki fark çok büyüktü. Bununla birlikte, yakıt sistemi neredeyse hiç değişmeden kalmıştır - Mirage'de, dahice, basit ve oldukça güvenilirdi. İçinde yakıt ikmali, gövdedeki üst tanklardan konvansiyonel tankerler tarafından gerçekleştirilmiştir - her yerde bulunan yerçekimi kuvveti, yakıtı gövde içindeki ve kanatlardaki iç tanklara dağıtmak için kullanılmıştır. Halihazırda İsrail Hava Kuvvetleri'nde hizmet veren Amerikan Skyhawk ve Phantom uçaklarında kullanılan ve basınç altındaki yakıt dolum sistemine geçiş kısa bir süre önce reddedildi. (Amerikan sisteminin iki avantajı vardı - basınç altında yakıt ikmali hızı, geleneksel bir çekim kuvvetidekinden önemli ölçüde daha yüksekti ve sistem havada yakıt ikmali için kolayca rafine edilebilir. Gelişimin erken aşamalarında reddetmek, Kfira'nın yıllarca havada yakıt ikmali olasılığını öldürdü)
Nesher gibi Kfir С1, iki kat daha hızlı uçabilen, düşman uçaklarını yakalayabilen ve onlarla eşit şartlarda ve hatta daha iyi uçaklarda kalabilen süpersonik bir savaş uçağıydı. Bunu yapmak için, geçtiğimiz 30 yıllarında etkinliğini kanıtlamış olan 15-mm toplarıyla donanmış ve Shafrir-2 veya Aidwinder AIM2'ten termal rehberlikle 9 havadan havaya füzeler taşıyabiliyordu.
Bununla birlikte, ilave kilogram ve motorun farklı boyutları, uçağın temel hizalamasını, özellikle de az miktarda yakıtla bir miktar değiştirdi. Ve böylece uçak zeminde “kuyruğa oturmuyor”, ana iniş takımını biraz saptırmak zorunda kaldık ... Ve böylece Mirage III kanadındaki orijinal kuyucuklara gidebilmek için, pilot iniş takımını çıkardığında iniş takımını hareket ettiren hidrolik silindirler eklemek zorunda kaldılar. şasinin tekerleklerini kuyucuklara koymadan önce ileri. Şasinin serbest bırakılmasıyla, aynı silindirlerin gergi kollarını geri kaydırdığı açıktır ... İniş takımının kendisinin ve eklerinin kalınlaştırılması ve güçlendirilmesi gerekiyordu - uçağın ağırlığı önemli ölçüde arttı ...
“Kfir” С1, “Nesher” ile karşılaştırıldığında, çeşitli avantajlara ve avantajlara sahipti. En son İsrail yapımı aviyonik sistemlerle donatıldı - çok işlevli bir dijital görüş, atıl bir platform ve bilgisayar bombalaması. Diğer birçok "Mirage" den farklı olarak, "Kfir" üzerine İsrail ELISRA tarafından üretilen uyarı sistemi radar radyasyonu ve radar ve ısı tuzaklarının çekim sistemi kuruldu. ELTA tarafından üretilen ve hem hava hedeflerinde hem de bombalama sırasında bir yer hedefine olan mesafeyi ölçmek için çalışan bir telsiz telemetre kuruldu. Dijital bir atalet platformunun ve modern ve güvenilir bir telsiz telemetre kombinasyonu, yerleşik bilgisayarın, Kfir'i sadece bombalama keskin nişancı değil, aynı zamanda havadan top mermilerinden ölümcül etkili bir atıcıya çeviren bomba ve mermilerin giriş noktasını da doğru bir şekilde hesaplamasını sağladı. Yeni bilgisayarlı görmenin etkinliği o kadar yüksekti ki tecrübeli bir pilotun düşman uçağını düşürmeyi hedefleyen saniyenin yarısı vardı. Kfira bombalamasının dijital bilgisayarı o zamanki Fantom bombalama sisteminden daha kesinti.
Kfira pilotunun kokpitinin düzeni, İsrail pilotlarının savaş deneyimlerine ve onların isteklerine dayanıyordu ve 70'in savaş uçakları için en ergonomik olanlardan biriydi.
Kfir C1 uçağının kokpiti. Pilotun sağ eli önünde, bilgisayar paneli gezinti ve bombalanıyor. Pilot görüşünden önce verilerin geniş bir şekilde yansıtılması ile. Sol tarafta, süspansiyonların silahlanma kontrolü ve acil durum bırakma sistemi, üstündeki ana cihazlar: hız, yükseklik vb. Sağda önde yakıt sistemi ve motor göstergeleri var. Altlarında alarm göstergeleri var - “kırmızı ve korkunç” ampuller. Topun merkezinde - ufuk, ana pusulanın altında. Kapsamın üstünde - bir saat ve yedek bir pusula.
İç yakıt ve top mermilerine ek olarak, Kfir С1, 4 süspansiyon noktalarında 7 tondan fazla kargo yükü alabilir - göbek altındaki 1, kanat altındaki 4 ve Mirage 5 gibi arka gövde altındaki iki adet. İç depolar, 2750 litre yakıt içeriyordu, dışarıdan karnın altına iki hacim daha 1300 litre ve bir 800 litre asmak mümkündü.
Bütün bunlar “Kfir” i uzağa uçabilen, acı çeken ve bağımsız bir şekilde savaşçılara karşı kendini savunan ciddi bir avcı bombacısı yaptı. Ancak, Mirage ve Nesherov'un pilotları, C1'in Kfir ile ilgili bir sorun yaşadığını hemen fark ettiler ... Ve başka bir Mirage gibi görünse de, eskisi gibi ya da sevdikleri gibi uçmuyor ...
Artan ağırlık, “Kfir” ile acımasız bir şaka yaptı - J-79 motorun kurulumundaki tüm kazanımları neredeyse geçersiz kıldı. Ve şimdiye kadar Mirage'nin tüm modifikasyonlarında kendini kanıtlamış olan Mirage III'ün orijinal kanadı sınırına ulaşmıştır ... Üretim hattının kurulduğu asıl kanattan uzaklaşmadan durumdan çıkmanın bir yolunu bulmak gerekiyordu ...
Ve İsrail havacılık endüstrisi şirketindeki geliştirme ekibindeki havacılık mühendislerinin sayısındaki parlak düşünceler, uçakta küçük bir ek kanat veya bir dengeleyici kurmaya karar verdi. Ancak, ana kanadın arkasına yapmamaya karar verildi, biraz ileride ve üzerinde. Aerodinamik bilimde bu konfigürasyona “canard” denir ve dünyadaki erken ve orta 70'lerin savaş araçları arasında yalnızca bir üretim uçağı, İsveç'te kullanılmıştır. Saab 37 Viggen.
Bunun yeni ve yenilikçi olduğunu, pek çok hesaplama, üfleme ve test yapıldığını ve İsrail havacılık endüstrisinin mühendislerinin, Haifa Technion'dan (Bu politeknik enstitümüzdür) bilim adamları ile birlikte Kfir için en uygun yapılandırmayı belirleyene kadar neredeyse gece gündüz çalıştığını söylemeye gerek yok. . Uçağın eğimli burnu boyunca küçük yatay “bıyıklar”, her hava girişinin üst kenarında bir kaç küçük kanat - arkaya eğimli üç eleman ve kanadın ortasında küçük bir çıkıntı yapan “diş” ekleyen bir kanat kenarı değişikliği içeriyordu.
İlk olarak J-79 motoruna yerleştirilen aynı "Mirage" IIIB'yi aldılar ve "Kfir Canard" yapılandırmasında kanat ve hava girişlerini yeniden düzenlediler. İlk uçuşlar test pilotlarının tarif edilemez bir zevk almasına neden oldu. İsrail havacılık endüstrisinin test pilotlarının savaş tecrübesiyle birlikte İsrail Hava Kuvvetleri'nin de pilotları olduğuna dikkat çekiyor. Başka kim, yeni uçağın manevra kabiliyetinin arttırılmasının önemini anlamıyor!
"Kfir Canard" - İsrail Hava Kuvvetleri Müzesi'ne yerleştirildi
Hızlılığa ek olarak, düşük hızlarda manevra kabiliyetinin arttırılması ve yüksek atak açıları ve kalkışta azaltılmış kalkış, uçaklarda yapılan yeni modifikasyon, C2 olarak adlandırılan bombaların ve diğer sistemlerin askıya alınması için iki puan daha aldı. Pyatisotkilogrammovye bombaları taşıyabilen bu noktalar, hava girişlerinin altına yerleştirildi ve üzerlerine tapa yerleştirmek için hava giriş yapısının güçlendirilmesi nedeniyle bunları ekleme kabiliyeti ortaya çıktı.
Mühendisler ve Technion'un bilim adamları tarafından test kutularında elde edilen verilerin, Kfir C1 uçağının manevra kabiliyetini ucuz ve hızlı bir şekilde iyileştirmenin mümkün olduğunu ve bunlara burun üzerindeki anteni ve herhangi bir yapısal olmayan hava girişlerinde bulunan embriyoların eklendiğini not etmek gerekir hava girişlerinde ve kanatta değişiklikler. Ne yapıldı
"Kfir" С1, Hazerim hava üssünün yakınındaki Hava Kuvvetleri Müzesi yönünde, Beerşeba şehrinin eteklerinde bir anıt olarak kuruludur.
Burun üzerindeki antenler ve Kanard'ın embriyoları açıkça görülebilir.
1976'te, iç yakıt ve silahlara ek olarak dört buçuk tonluk yük taşıma kapasitesine sahip yeni KFIRS C2, İsrail havacılık endüstrisi konveyörünü terk etmeye ve Miraj ve Nesherov filosunun gazilerini değiştirmeye başladı.
Fotoğraf aramaları için bir çift C2 uçağı da yapıldı, silahların yerine aviyonik “kutular” vardı ve telemetre yerine kameralar vardı. Pratik olarak, İsrail’e paha biçilmez hizmette hizmet veren “Mirage” fotoğrafının ön konileri “Kfir” in altına yerleştirildi ve hizmetlerine devam edildi.
Kameralı uzun burunlu "Kfira" С2. İsrail Hava Kuvvetleri Fotoğrafı
İsrail Hava Kuvvetleri Müzesi'nde silah ile "Kfir"
Devam edecek.
İlgilenenler için: Tu-4 konusuna ait iki uzun olmayan video. Bir şeyden biri diğerini tamamlar. Aşırı moralizasyon olmadan. Açık ve anlaşılır.
Kaynaklar:
I. Köprüler. "Mirage" V ve "Nesher", "Kfira" nın Doğuşu, "Kfir Canard"
Steven Stewart. “As casusluğu. İsrail istihbaratının sahne arkası tarihi "
Wikipedia makaleleri vb.