Sabah uyandım. Tek gözümü açıp havanın güneşli olup olmadığını kontrol ettim ve sonra geri kapattım. Neyse ki hava güneşli dedim. 5 dakika şekerlemeden sonra hızlıca yataktan kalkıp lavoboya gittim. Aynada çok uykulu bir adam vardı, saçları dağılmış, sakal tıraşı isteyen fakat gülümseyen bir yüz buldum. Günaydın adamım deyip elimiz yüzümü yıkadım. Sonra tekrar ayanaya bakıp ııım şimdi çok daha iyi görünüyorsun deyip saçlarımı düzeltip, kıyafetlerimi giydikten sonra evden çıktım.
Kendimi böyle betimlerdim.
Fakat şuda size yardımcı olabilir:
“Milly Buck şafak sökerken barakadan çıktı. Sundurmada durarak biran gökyüzüne baktı. Şişman, çarpık bacaklı, uçları aşağı doğru kıvrık bıyıklı, avuçları nasır bağlamış dört köşe elleri olan bir adamdı. Su rengindeki gözlerinde düşünceli bir ifade vardı. Şapkasının altından fırlayan saçları dik dik ve dağınıktı. Bir yandan sundurmada duruyor, bir yandan da gömleğinin eteğini pantolonunun içine sokmaya çalışıyordu. Kemerini çözdü. Tekrar bağladı. Aradan geçen yıllar zarfında Billy’nin göbeğinin ne derece fark ettiğini kemerindeki yıpranmış deliklerden anlamak mümkündü. Havayı iyice kontrol ettikten sonra birini işaret parmağıyla kapatıp kuvvetle sümkürerek burun deliklerini sırayla temizledi. Sonra ellerini ovuşturarak ahıra doğru ilerledi.” John Steinbeck , “Kırmızı Midilli”den