Sizin de ablanız ölünce
Kulaklarınızda uğultu oldu mu,
Boğazınızda bir gıcık varmış gibi, ama su bile içemezmiş gibi oldunuz mu...
Benim oldu bu sabah...
Acı acı çalan telefon sesinden sonra
Belki, iyiki, neyseki, meğerki, neyleyelimki'nin son iki harfleri dolandı boynuma...
Haberi duyunca,
İnternetten otobüs bileti alıp gitmem lazım diye düşündüm.
Boş boş baktım bilet satan sitelere.
Demek ki insan, ablası ölünce, internetten bilet alma yetisini kaybediyormuş!
Bilmiyordum, öğrendim.
Attım kendimi sokağa
Bilet satış ofisini de bulamadım.
Hani diyor ya şair “sizin hiç babanız öldü mü, benim öldü, kör oldum” diye...
İnsan gerçekten de önünü göremiyormuş!
Garip bir boşluk duygusu bu, gerçekten de tarifi yok!
Aldım bileti büyük şaşkınlık içinde.
Gideceğim, birkaç saat sonra, O'nu son yolculuğuna uğurlamaya!
Yazmasaydım, boğazımdaki düğüm çözülmeyecekti.
İnsanın ablası ölünce, boğazı da düğümleniyormuş meğer...
Hakkım varsa helal olsun.
Umarım O da aynısını düşünmüştür ışıklara karışırken...