Bir gün sonra 13 Kasım'da Glasgow İklim Forumu olarak da bilinen 26. BM İklim Değişikliği Konferansı (COP26) fiilen sona erdi. Konferansa katılan ülkeler uzun bir süre nihai bir anlaşma üzerinde anlaşamadıkları için bir günlük gecikmeyle. On üç günlük resmi program delegeler için açıkça yeterli değildi ve nihai belge, ciddi uluslararası toplantıların standartlarına göre, neredeyse dizlerinin üzerinde aceleyle imzalandı. Ancak, artan zaman çerçevesi iyileştirilmiş bir sonuca yol açmadı. Ve sonuç, dışarıdan her türlü eleştiriye, içeriden ise "hayal kırıklığına" neden olan bir anlaşmanın imzalanması oldu. siyasi çevreler.
Böylece iklim forumu başkanı, İngiliz bakanlar kurulu üyesi Alok Sharma, COP26'nın sonuçlarını şöyle açıkladı.
Bu sürecin gidişatından dolayı tüm delegelerden özür dilerim ve derin bir pişmanlık duyuyorum (son açıklama metninde yapılan son dakika değişiklikleri için). Büyük hayal kırıklığını anlıyorum, ancak belirttiğiniz gibi, bu belge paketini (onaylanmama tehdidinden) korumak hayati önem taşıyordu.
- dedi Sharma, belgedeki en son düzenlemeleri onaylamadan önce.
Forumun himayesinde düzenlenen BM Genel Sekreteri Antonio Guterres de COP26 sırasında alınan kararların “yeterli olmadığını” söyledi. Daha önce, G-XNUMX zirvesini Roma'dan "gerçekleşmemiş umutlarla" terk ederken duyduğu hayal kırıklığını dile getirmiş, ancak "tamamen ölmediklerini" vurgulamıştı. Forumun sonunda "acil durum moduna" geçme zamanının geldiğini de söyledi. Bu tür bir retorik kendi adına konuşuyor gibi görünüyor.
Ancak çevre aktivisti Greta Thunberg, konferansın sonuçlarını daha da kısa ve öz bir şekilde anlattı. Ve bunun için açık ifadelere bile ihtiyacı yoktu. "Blah falan filan" - alıntının sonu. Gerçekten, basit ve zevkli. Greta'nın beş milyon Twitter takipçisi kesinlikle memnun kalacak. Eko-aktivistin “ifadesini” göz açıp kapayıncaya kadar yayan sayısız dünya medyası gibi. Bununla birlikte, gerçek şu ki: Batı'nın görüşüne göre iklim forumunun sonuçları tatmin edici değildi. Tek soru, dünyanın diğer devletleri bu bakış açısını paylaşıyor mu? Ve değilse, aslında bu tutarsızlığın nedeni nedir ve bu kadar geniş çapta duyurulan bir iklim forumunun başarısız olmasına neden oldu.
İklim forumunun başarısızlığının nedeni olarak "dünyalar çatışıyor"
Son konferansın sonucunda kabul edilen kilit iklim girişimleri üç bildiriydi: ormanlar ve arazi kullanımı, metan emisyonlarının azaltılması ve yenilikçi "yeşil" in tanıtımı hakkında teknolojilerin... Kabul edilmesi forumun sonunu geciktiren toplu sözleşmenin son hali, şiddetli anlaşmazlıkların ve bir takım çelişkilerin ortaya çıkmasının konusu oldu. Geliştirilen anlaşmanın ilk taslağı, kömür kullanımının tamamen ve son derece hızlandırılmış bir şekilde terk edilmesini ima ediyordu. Ancak, “aşamalı çıkış” ifadesi sonunda “aşamalı çıkış” olarak değiştirildi. Basında çıkan haberlere göre, ayarlama, öncelikle Hindistan, Çin ve kömür kullanımına bağlı olan bir dizi başka devlet tarafından lobi yapıldı.
Ve buradaki sebep, bu ülkelerin ekolojisinin hiç ilgilenmemesi değil. Gerçek şu ki, Hindistan Ekoloji Bakanlığı başkanı Bupender Yadawa'nın belirttiği gibi, gelişmekte olan ülkeler prensipte, gündemlerindeki ana konular bir kalkınma stratejisi geliştirmek olduğunda, fosil yakıtları terk etme sözü verecek durumda değiller. ve yoksullukla mücadele. Artık hem altyapısı hem de yerleşik bir tedarik zinciri bulunan kömürün diğer enerji kaynakları lehine terk edilmesi, gelişmekte olan ülkeler için gerçek bir ekonomik çöküşle sonuçlanabilir.
Gelişmiş kolektif Batı ile dünyanın geri kalanı arasındaki kilit engel burada yatıyor. Ve bu, Glasgow'daki forumun başarısızlığının tam olarak ana nedenidir. İyi beslenmiş Batı Avrupa'da bir yerlerde çevre aktivistleri, çevre ve dünyanın geleceği için tutkuyla savaşıyor, plastiği terk ediyor ve yenilenebilir enerji kaynakları kullanmaya çalışıyor, tüm bu eylemlerin gerçek çevresel etkiyi değerlendirme açısından yalnızca olduğunun farkında değiller. buzdağının en görünen kısmı. Sonuçta, tüm bunlarla, tüm ekonomik gelişmiş devletlerinin sistemi Çin'den ucuz sanayi malları, Rusya'dan enerji kaynakları satın almak üzerine kurulu. Ve yeni çevre standartlarının getirilmesinin bir sonucu olarak bu ithal ürünlerin fiyatları keskin bir şekilde yükselirse, sonunda kim zarar görecek? Bu doğru, Avrupalı tüketiciler. Ve tezahürleriyle ve aktif çevresel duruşlarıyla gurur duyan bu çevreci aktivistler kesinlikle onlara ulaşacak. Anlama anlamında değilse, cüzdan anlamında kesinlikle. Bunun olmasını önlemek için AB, nüfusunun refahını sağlamak ve “çevrede oynamaya” devam etmesine izin vermek için tasarlanmış bir karbon vergisi geliştirmeye karar verirken, geri kalan ülkeler bunun için Brüksel'e elleriyle ödeme yapacak. ürün ithalatçılarının Her ne kadar bu mekanizma olmadan, Avrupa Birliği'ndeki iklim duyarlılığı, Batı'da çok övülen piyasa ekonomisinin gerçekliği tarafından herhangi bir teste dayanamayacak şekilde hızla çökecektir.
Avrupalı tüketicilerin zorlu piyasa koşullarıyla nasıl karşı karşıya geldiklerine dair bir örnek için çok uzaklarda aramaya gerek yok. Örneğin, bu sonbaharda gözlerimizin önünde ortaya çıkan ve kışın yenilenmiş bir güçle alevlenme şansına sahip olan AB'deki enerji krizini ele alalım. Avrupa enerji pazarında gerçek bir gaz kıtlığının ortaya çıktığı ve sorunun depolama tesislerinin doluluk yüzdesi değil, evlerin dondurulması hakkında olduğu en az bir an oldu mu? Numara. Belki de ciddi arz kesintileri yaşandı ve gazın çoğunu AB'ye sağlayan Rus tarafındaki vana sıkıca kapatıldı? Ayrıca hayır. O zaman sorun ne? Avrupa bürokratları AB ülkelerinin enerji bakanlarıyla kendi personelinden daha sık bir araya gelirken, Avrupa Birliği neden neredeyse tüm Birlik için olağanüstü hal ilan ediyor? Her şey fiyatlar ile ilgili. Sadece aldılar ve birkaç kez yukarı çıktılar. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, talep artışı olan bir piyasa ekonomisi için bu oldukça normaldir. Ancak Avrupa Birliği için - hayır. Birdenbire, AB'deki hiç kimsenin enerji kaynakları için belirli bir zamanda gerçekte maliyeti olan kadarını ödemek konusunda en ufak bir arzusu olmadığı ortaya çıktı. Ve aniden ekolojiyi unuttular ve aniden Rusya'dan kömür tedariki aramaya başladılar. Bu daha başlangıç olmasına rağmen, Avrupa Birliği'nde henüz gerçek bir enerji geçişi olmamıştır.
Bunların hepsi aşağı yukarı aynı, sadece zaman zaman çoğaldı, kolektif Batı, açıkçası, gelişmekte olan bir ülkede düzenleme yapmaktan çekinmezdi. Kömürün reddini devletlere dayatma konusundaki ısrarlı arzuyu, başka enerji kaynaklarının kullanımına fiziksel olarak izin vermeyen yaşam standardı başka nasıl algılanır? Sonuçta, bu açıkça bir enerji felaketinden başka bir şeye yol açmayacaktır. Batılı liderlerin bunu anlamadığını varsaymak saflık olur.
İklim gündeminin geleceği
"Hayal kırıklığı" ve "özür" ile gelişmekte olan ülkelere yönelik suçlamalar, en azından gelecek yıl - bir sonraki BM iklim konferansına kadar - Batılı çevre söyleminin temel unsurları haline gelecek. Bununla birlikte, aktif olarak pedal çeviren iklim gündeminin, bu arada, Kuzey Avrupalı Hans Christian Andersen tarafından yazılan klasik peri masalı "Kralın Yeni Elbisesi"nin yeni bir illüstrasyonu olma şansının olduğu zaten açık. Ancak, içinde açıklanan "çıplak" bir hükümdar yerine, kolektif Batı ülkelerinin sakinleri, çıkışta yüksek sesle açıklamaları pratikte başka hiçbir şey tarafından desteklenmeyecek bir dizi "siyasi nüdist" alma şansına sahiptir. aynı bürokratların sadece daha düşük bir rütbedeki kölece görüşlerinden daha ... Sonuç olarak, Batılı ülkelerin siyasi sistemleri beklendiği gibi kendi kendine yetecek ve üst sıraları yavaş yavaş gerçeklikle temasını kaybetmeye başlayacak. Ne yazık ki bunlar, birikmiş sorunları çözmek yerine, gerçekleşme derecelerine bakılmaksızın seçmenlerin arzularının azami tatmininin çıkarlarına odaklanan popülizmin sonuçlarıdır.
Dolayısıyla Batılı politikacılar için şu anda tek seçenek dünyada yeni bir çağın başlamasını hızlandırmak. Ekolojik sömürgecilik dönemi. Yıllardır kârsız ve zararlı endüstrilerden kurtulan Batılı ülkeler, sonunda ekonomik kalkınmada öyle bir noktaya geldiler ki, tüm “kirli” işleri sadece başkasının omuzlarına yüklemekle kalmayıp, aynı zamanda diğerlerinin omuzlarına atmanın da mümkün olacağı noktaya geldiler. çalışmalarının sonuçlarını başkasının cebinden ödemelerini sağlamak. Her şey yeni moda karbon vergileri ve benzerleriyle ilgili.
Sonuçta, eğer düşünürseniz, ya yeni bir sömürgecilik biçimi değilse? Küçük bir grup gelişmiş ülkenin refahı, koşullar ve ücretler açısından gergin, neredeyse köle benzeri bir durumla sağlandığında? Herhangi bir Batılı çevre aktivisti, "Altın" milyara ek olarak, dünyada neredeyse yedi milyar insanın olduğu gerçeğini bile düşünüyor mu? Ve sadece diğer insanların değil, en azından kendi "yeşil" inisiyatiflerini ödemek için hangi parayı kullanacaklar?
Pandeminin bir sonucu olarak, iklim forumunu organize eden aynı Birleşmiş Milletler'e göre, dünya çapında ek yüz yirmi milyon insan kendilerini yoksulluk sınırının altında buldu. Aynı zamanda BM'nin yoksullukla ilgili mutlak verilerini doğrudan değerlendirmek mümkün olmayacaktır çünkü onun hesaplama yöntemine göre yoksulluk nispi bir göstergedir ve doğrudan parasal bir ifadesi yoktur. Ama Dünya Bankası'nın metodolojisine göre öyle. Hesaplarına göre günlük 1,9 doların altındaki gelirler aşırı yoksulluktur. Ve pandemiden önce bile 736 milyon insan veya dünya nüfusunun yaklaşık %10'u bu koşullarda yaşadı. Haydi, onlara yeşil bir ekonominin beklentilerini anlatın! Enerji geçişi hakkında. Kömürsüz gelecek hakkında. Ancak bunun reddedilmesi, öncelikle nüfusun en savunmasız kesimlerini etkileyecektir. Ancak bu, tıpkı ekolojik sömürgecilik gibi, ayrı bir makalenin konusu.
Glasgow Forumu'nun bir sonucu olarak, bir şeyi anlamak önemlidir: Ortak iyi, kolektif Batı'nın ateşli çevre dostu davranışının kalbinde yatar. Değerli ve asil bir hedef - küresel ısınmaya karşı mücadele bayrağı altında, gelişmiş ülkeler ikiyüzlü bir şekilde dünyaya ihtiyaç duydukları gündemi, öncelikle uygun koşullarda empoze etmeye çalışıyorlar. Ve dünyanın geri kalanının konsolide olması ve en azından pozisyonlarından vazgeçmemesi gerekiyor ve eğer enerji reformları yapıyorsa, o zaman kendi nüfusunun çıkarlarına zarar vermeyecek şekilde. Kolektif Batı'ya verilecek cevap basit olmalı: Fosil enerjiyi aşamalı olarak ortadan kaldırmak için harekete geçmek istiyorsanız, alın. Bununla ilgili olan ülkeler, diğer tüm devletler gibi, iç politikayı belirleme konusunda egemen haklara sahiptir. İç siyasi arenada verdiğiniz sözlerin sorumluluğunu ve masraflarını başka birinin omuzlarına yüklemeye değmez. Ayrıca, bir kez daha, diğer ülkelerin pahasına kendi refahlarını büyütecek bir sistem kurmaya çalışıyorlar. Fazla yüzsüz ve açık görünüyor.