Rev. Post the Peacemaker'ın ölümcül yayınlarında “kötülükler insanlara aşılanacağından”, “onlar için de felaketler bulabileceklerini” öngörüyordu.
Kronstadt'ın kutsal dürüst John'u şöyle yazdı: “Dünya uykulu, günahkâr bir uykuya dalmış durumda. Tanrı onu savaşlar, pestilence, yangınlar, fırtınalar, yıkıcı depremler, seller, mahsul başarısızlıkları ile uyandırır ... Rab, yetenekli bir doktor olarak bizi fırındaki altın gibi temizlemek için çeşitli cazibelere, üzüntülere, hastalıklara ve sıkıntılara maruz bırakır ... Rus halkı ve diğerleri Rusya’nın yaşadığı kabileler çok bozuk, herkes için cazibe ve felaketler yakmak gerekiyor ve kimseye yok etmek istemeyen Rab bu fırında herkesi yakıyor. ”
Ezra peygamberin üçüncü kitabı (bu kitabın bir başka dini başlığı: Ezra'nın Kıyametidir), son savaşların ve diğer korkunç felaketlerin zamanını anlatıyor: "... O zaman seçtiğim testler altınla ateşle test edildiği için gelecek (3 Ride 16, 74). Rab bize sonsuz acı veriyor, ama ya talihsizlikler, felaketler, hastalıklar, savaşlar bize çarptığında bir tür kıvılcım, bir tür kutsal ateş verirsek, savaşların bir sonucu olarak arınma ve ruhsal yükseliş teması F. M. tarafından açıkça ortaya kondu. Dostoyevski "Paradoxalist" adlı makalesinde ("Yazarın Günlüğü", Nisan 1876). İşte “paradoksalist” in savaşın yararları hakkındaki ana fikirleri:
“Savaşın insanlık için bir bela olduğu çılgınca bir fikir. Aksine, en faydalı şey. Sadece bir tür savaş nefret dolu ve gerçekten zararlı: bu bir internecine, fratricidal savaş. Devleti öldürür ve parçalar, her zaman çok uzun sürer ve insanları yüzyıllarca canlandırır. Ancak siyasi, uluslararası savaş, her bakımdan sadece bir fayda sağlar ve bu nedenle kesinlikle gereklidir. ”
“İnsanların birbirlerini öldürmeye gittiği yalanı: hiçbir zaman ön planda olmuyor, ancak tam tersine, kendi yaşamlarını feda etmeye devam ediyor - ön planda olması gereken bu. Bu tamamen farklı. Kendi hayatınızı nasıl feda edeceğiniz, kardeşlerinizi ve anavatanınızı nasıl koruyacağınız ya da sadece anavatanınızın çıkarlarını nasıl koruyacağınız konusunda daha yüksek bir fikir yoktur (bkz. John 15, 13: “Birisi arkadaşları için ruhunu koyar gibi sevgiden başka bir şey yok” - Kutsal .) oluşturulur. Cömert fikirler olmadan, insanlık yaşayamaz ve ben de tam da bu nedenle insanlığın cömert bir fikirde yer almak için savaşı sevdiğinden şüpheleniyorum. Bir ihtiyaç var. ”
“Savaş sırasında kim cesareti kırılmıyor? Aksine, herkes hemen teşvik edilir, herkes canlandırılır ve barış zamanındaki gibi sıradan bir ilgisizlik veya can sıkıntısı duymazlar. Ve sonra, savaş bittiğinde, yenilgide bile olsa, hatırlamak istedikleri gibi! Ve birbirleriyle tanışan herkes savaşa konuştuğunda, kafalarını salladığına inanmayın: “İşte bir talihsizlik, burada yaşadık!” Bu sadece bir mal. Aksine, herkesin ruhunda bir tatili vardır. Biliyorsunuz, diğer fikirleri itiraf etmek çok zor: “Canavar, geriye dönüş, kınanacak; ondan korkuyorlar. Kimse savaşı övmeye cesaret edemez ”dedi.
“Cömertlik, uzun barış dönemlerinde yok olur ve bunun yerine sinizm, ilgisizlik, can sıkıntısı ve çok daha fazlası vardır - çoğu kötü niyetli alaycılık ve daha sonra neredeyse boşta eğlence için, iş için değil. Olumlu bir şekilde, uzun dünyanın insanları sertleştirdiği söylenebilir. Uzun barış içinde, sosyal bir avantaj her zaman insanlıkta kötü ve kaba olan her şeyin tarafına geçer - asıl şey zenginlik ve sermayedir. Onur, hayırseverlik, fedakarlık hâlâ saygı görüyor, hâlâ değer veriyor, savaştan sonra şimdi yüksek duruyorlar, ancak barış devam ettikçe - bütün bu güzel cömert şeyler soluklaşıyor, kuruyor, ölüyor ve zenginlik, edinimler her şeyi ele geçiriyor. Sonunda yalnızca bir ikiyüzlülük kalır - onur ikiyüzlülüğü, özveri, görev, bu nedenle, belki de, tüm sinizme rağmen, ancak sadece kırmızı kelimelerle, saygı duyulacaklardır. Gerçek bir onur olmayacak, ancak formüller kalacaktır.
Onur formülleri, onur ölümüdür. Uzun bir dünya ilgisizlik yaratır, düşük düşünceler, sefahat, duyuları köreltir. Zevkler inceltilmez, daha da kalınlaşır. Kaba zenginlik, büyüklüğün tadını çıkaramaz, ancak nedenin, yani etin doğrudan doyumunun daha iddialı, daha samimi olmasının zevklerini ister. Zevkler etobur olur. Gönüllülük, duygusallığa yol açar ve gönüllülük her zaman zulümdür. Bunların hepsini inkar edemezsiniz, çünkü asıl gerçeği inkar edemezsiniz: uzun bir dünyadaki sosyal avantajın her zaman sonunda büyük bir servet kazanmasıdır. ”
“Bilim ve sanat, savaştan sonraki ilk dönemde tam olarak gelişiyor. Savaş onları yeniler, yeniler, sebepler, düşünceleri güçlendirir ve ivme kazandırır. Aksine, uzun bir dünyada ve bilim tezgahlarında ... Dünyada savaş olmasaydı, sanat tamamen ölecekti. En iyi sanat fikirleri savaş ve mücadele ile verilir. ”
“Hristiyanlığın kendisi savaşın gerçeğini kabul ediyor ve kılıcın dünyanın sonuna kadar geçmeyeceğini öngörüyor: çok harika ve şaşırtıcı. Hiç şüphesiz en yüksek ahlaki açıdan savaşı reddediyor ve kardeşçe sevgi gerektiriyor. Kılıçları pullukların üstüne yığınca ilk sevinirim ben kendim olacağım. Ancak soru şu: bu ne zaman olabilir? Ve şimdi kılıçları pullukların üzerinde serbest bırakmak için buna değer mi? Şimdiki dünya her zaman ve her yerde savaştan daha kötü, o yüzden daha da kötüsü onu desteklemek için sonunda ahlaksız hale geliyor: takdir edecek bir şey yok, kesinlikle kurtarmak için hiçbir şey yok, tasarruf etmekten utanıyor. Zenginlik, zevkin edepsizlik tembellik doğurur ve tembellik kölelere yol açar. Köleleri köle durumunda tutmak için, onlardan özgür irade ve aydınlanma olasılığını ortadan kaldırmak gerekir. Ne de olsa, en insancıl insan olsanız bile, kim olursanız olun bir köleye ihtiyacınız olamaz? Ayrıca barış döneminde, korkaklık ve sahtekârlıkların kök saldığını da not ediyorum. İnsan, doğası gereği, korkaklık ve utanmazlığa karşı oldukça meyillidir ve kendisi hakkında bunu iyi bilir; Bu yüzden, belki de savaşı çok özlüyor ve savaşı seviyor: İçinde ilaç hissediyor. Savaş, kardeşçe sevgi geliştirir ve ulusları birleştirir. ”
“Savaş insanları yeniliyor. Tüm bunların hayırseverliği en çok yalnızca savaş alanında geliştiriliyor. Savaşın dünyadan daha az sinir bozucu olduğu bile garip bir gerçektir ... Unutma, Kırım kampanyası sırasında Fransızlardan ve İngilizlerden nefret ettik mi? Aksine, sanki evlenmişlermiş gibi kendilerine yaklaşmış gibi görünüyorlardı. Cesaretimizle ilgili görüşlerini, mahkumlarını okşamalarla ilgilendik; Askerlerimiz ve subaylarımız truces sırasında merkeze gittiler ve neredeyse düşmanları kucakladılar, hatta birlikte votka içtiler. Rusya, gazetelere karışmadan zevkle okudu, ancak bununla mücadele etmek harikaydı. Şövalyeli ruh gelişti. Ve savaşın maddi felaketleri hakkında konuşmayacağım: yasaları bilmeyen, savaştan sonra her şeyin zorla dirildiğine göre. Ülkenin ekonomik kuvvetleri on yıldır heyecanlanır, sanki gök gürültüsü bir parka toprak üzerinde şiddetli yağmur yağdırır. Savaştan şimdi ve tüm yardım alanlara yardım edenler için, barış sırasında tüm bölgeler kendimizi kaşımadan veya üç ruble vermeden önce açlıktan ölebilir. ”
“Savaş, halkın ruhunu ve özgüvenini yükseltir. Savaş, savaş sırasındaki herkese eşittir ve ana ve köleyi insanlık onurunun en yüksek tezahüründe barışır - hayatın herkes için ortak bir amaç için, vatanın feda edilmesinde. Gerçekten kitlelerin, en karanlık insan ve dilenci kitlelerinin bile cömert duyguların aktif bir tezahürüne ihtiyaç duymadığını mı düşünüyorsunuz? ... Cömertliğin karşılıklı etkisi, eşitsizlikler ve sınıflar arasındaki en güçlü bağlantıyı oluşturur. Onikinci yılda birlikte savaşan toprak sahibi ve adam, barışçıl bir malikanede köylerine göre birbirlerine daha yakındılar. Savaş, kitlelerin kendilerine saygı duymalarının bir nedenidir ve bu nedenle insanlar savaşı severler: savaş hakkında şarkı söyler, uzun süre efsaneleri ve onun hikayelerini dinler ... kan dökmek önemli bir şeydir! Hayır, zamanımızda savaş gereklidir; Savaş olmasaydı dünya çökecekti ya da en azından çürük yaralarla kirlenmiş bir çeşit sümük, bir çeşit çamurlu slush ... ”