Mechanicsville Savaşı, 26 Haziran 1862
Yarımada seferini sona erdiren Yedi Gün Savaşları sırasındaki ikinci savaş. Yedi Çam Savaşı'ndan sonra, Robert E. Lee, Richmond çevresindeki Konfederasyon ordularına komuta etmek üzere atanmıştı. George McClellan'ın büyük Birlik ordusunun Konfederasyon başkentini ele geçirmesini engellemenin tek değişikliğinin, ordu Chickahominy Nehri tarafından ikiye bölünürken saldırmak olduğuna karar verdi. Zaten Richmond'un etrafındaki orduyu, Shenandoah Vadisi'nden Stonewall Jackson'ın ordusuyla birleştirmeyi umuyordu. Başarılı olursa, Lee ve Jackson daha büyük Birlik ordusunu ayrıntılı olarak yenebileceklerdi.
Bu arada McClellan nihayet Richmond'a saldırısını başlatmaya hazırlanıyordu. 25 Haziran'da, 26 Haziran'da daha kuzeyde planlanan bir saldırıya hazırlık olarak sol kanadında (Chickahominy'nin güneyinde) küçük bir ilerleme emri vermişti. Ancak, şimdiye kadar McClellan, Jackson'ın adamlarının yolda olduğunun farkındaydı ve saldırı iptal edildi.
McClellan'ın ordusu iki sorun tarafından sekteye uğradı. Birincisi, Chickahominy Nehri tarafından bölünmesiydi. Bütün bir kolordu (Porter's) nehrin kuzeyindeydi, kuzey ve doğu rotalarını korurken, ordunun geri kalanı güney kıyısındaydı ve doğrudan Richmond'u tehdit ediyordu. İkinci sorun, McClellan'ın sayıca üstün olduğuna ikna olmasıydı ve Konfederasyon gücünü gerçek boyutunun iki katı olan 200.000'e yakın tahmin ediyordu.
Lee'nin planı, Jackson'ın vadideki birlikleri ve Richmond çevresinden üç tümen (Longstreet's, A.P. Hill's ve D.H. Hill's) ile bir saldırı başlatmaktı. Bu planın ciddi bir kusuru vardı. Jackson'ın ordusunun hızlı gelişine dayanıyordu. Bu ordu Shenandoah Vadisi'nde daha yeni savaşmış ve yorucu bir sefer kazanmış ve sonunda baskıyı göstermeye başlamıştı. Jackson başlangıçta 25 Haziran'da geleceğini tahmin etmişti, ancak başarısız oldu. Şimdi 26 Haziran'da erken bekleniyordu. Porter'ın sağ kanadına saldıracaktı ve saldırısı Lee'nin adamlarının Porter'ın cephesine karşı kendi saldırılarını başlatmalarının işareti olacaktı.
Ne yazık ki, Jackson basitçe gelmedi. O ve adamları vadide uzun süredir belirledikleri hıza ayak uyduramadılar. Sonunda, öğleden sonra A. Hill daha fazla bekleyemedi ve saldırısını başlattı. Tahmin edilebileceği gibi, yerleşik rakiplere karşı bu desteksiz saldırı feci bir başarısızlıktı. Konfederasyonlar, yalnızca 360'lık Birlik kayıplarına karşı 1.500 adam kaybetti.
Mechanicsville açık bir Konfederasyon yenilgisi olmasına rağmen, McClellan bunu bir zaferin başlangıcına dönüştürmeye devam etti. Tedarik hatları hakkında endişelenen McClellan, Chickahominy Nehri'nin kuzeyindeki Whitehouse'dan James Nehri'ne kadar olan üssünü değiştirmeye karar verdi. İronik olarak, Jackson'ın görünmemesi muhtemelen bu kararda rol oynadı - Lee, Jackson olmadan saldıracak kadar güçlüyse, tüm ordusu hazır olduğunda ne başarabilirdi! Buna göre, 26-27 Haziran gecesi Porter, Chickahominy üzerindeki köprülere daha yakın olan Gaines's Mill'e geri döndü. Orada ertesi gün başka bir savaşa gireceklerdi.
Yedi Gün Savaşları
Beaver Barajı Deresi'ndeki (Mechanicsville) İç Savaş, 26 Haziran 1862 öğleden sonra başladı. Konfederasyon Tümgenerali Ambrose P. Hill'in tümeni, Meadow Bridges'de Chickahominy'yi yukarı akıntıya geçti ve Birlik avcı erleriyle karşılaştı. Federaller, Ellerson's Mill'deki Beaver Barajı Deresi'nin doğusunda güçlü bir konuma geri döndüler. Orada Konfederasyonlar iki millik bir cephe boyunca saldırdılar, ancak Tümgeneral Fitz John Porter'ın V Kolordusu tarafından geri püskürtüldüler. O gece Birlik kuvvetleri mevzilerini terk etti ve ertesi gün Gaines's Mill Savaşı'nın gerçekleştiği Boatswain's Creek'in arkasında yeni bir savunma hattı işgal etti.
2002 Tarihi Kaynaklar Departmanı tarafından dikilmiştir. (İşaret Numarası O-6.)
Konular. Bu tarihsel işaretleyici şu konu listesinde listelenmiştir: Savaş, ABD İç Savaşı. Bu giriş için önemli bir tarihsel tarih 26 Haziran 1862'dir.
Konum. 37° 36.147′ K, 77° 22.214′ W. Marker, Hanover County, Mechanicsville, Virginia'da. Marker, Cold Harbour Road (Virginia Route 156) ile Fast Lane'in kesiştiği noktada, Cold Harbour Road'da doğuya giderken sağdadır. Harita için dokunun. İşaretçi bu postane bölgesinde: Mechanicsville VA 23111, Amerika Birleşik Devletleri. Yol tarifi için dokunun.
Yakındaki diğer işaretçiler. Bu işaretleyiciye yürüme mesafesinde en az 8 başka işaretleyici vardır. Mechanicsville (yaklaşık 0,2 mil uzaklıkta) Seven Days Battles (yaklaşık mil uzakta) olarak da adlandırılan farklı bir işaretçi, ayrıca Seven Days Battles olarak adlandırılan farklı bir işaretçi
(yaklaşık 0,6 mil uzaklıkta) Beaver Baraj Deresi (yaklaşık mil uzakta) Beaver Baraj Deresi olarak da adlandırılan farklı bir işaret (yaklaşık mil uzakta) Lee'nin İlk Saldırısı (yaklaşık mil uzakta) Kunduz adında farklı bir işaret Dam Creek (yaklaşık mil uzakta) Sheridan's Raid (yaklaşık 0,8 mil uzakta). Mechanicsville'deki tüm işaretçilerin bir listesi ve haritası için dokunun.
Ayrıca bkz. . .
1. Kunduz Barajı Deresi. CWSAC Savaş Özetleri web sitesi. (2 Ocak 2009'da Woodland Park, New Jersey'den Bill Coughlin tarafından sunulmuştur.)
Harita Mechanicsville veya Beaverdam Creek, Virginia Savaşı Planı: 26 Haziran 1862, öğleden sonra 3 ila 5 arasında savaştı.
Harita Koleksiyonları materyallerindeki haritalar ya 1922'den önce Amerika Birleşik Devletleri hükümeti tarafından üretilmiş ya da her ikisi tarafından yayınlanmıştır (yayın tarihi ve kaynakla ilgili bilgi için her bir haritaya eşlik eden katalog kayıtlarına bakın). Kongre Kütüphanesi, bu materyallere eğitim ve araştırma amacıyla erişim sağlamaktadır ve herhangi bir ABD telif hakkı korumasından (bkz. Amerika Birleşik Devletleri Yasası Başlık 17) veya Harita Koleksiyonu materyallerindeki diğer kısıtlamalardan haberdar değildir.
Telif hakkı sahiplerinin ve/veya diğer hak sahiplerinin (tanıtım ve/veya gizlilik hakları gibi) yazılı izninin, adil kullanım veya diğer yasal muafiyetlerin izin verdiğinin ötesinde korunan öğelerin dağıtımı, çoğaltılması veya başka bir şekilde kullanılması için gerekli olduğunu unutmayın. Bir öğenin bağımsız bir yasal değerlendirmesini yapma ve gerekli izinleri alma sorumluluğu, nihai olarak, öğeyi kullanmak isteyen kişilere aittir.
Kredi Hattı: Kongre Kütüphanesi, Coğrafya ve Harita Bölümü.
Harita Mechanicsville savaşının planı, 26 Haziran [1862].
Harita Koleksiyonları materyallerindeki haritalar ya 1922'den önce Amerika Birleşik Devletleri hükümeti tarafından üretilmiş ya da her ikisi tarafından yayınlanmıştır (yayın tarihi ve kaynakla ilgili bilgi için her bir haritaya eşlik eden katalog kayıtlarına bakın). Kongre Kütüphanesi, bu materyallere eğitim ve araştırma amacıyla erişim sağlamaktadır ve herhangi bir ABD telif hakkı korumasından (bkz. Amerika Birleşik Devletleri Yasası Başlık 17) veya Harita Koleksiyonu materyallerindeki diğer kısıtlamalardan haberdar değildir.
Telif hakkı sahiplerinin ve/veya diğer hak sahiplerinin (tanıtım ve/veya gizlilik hakları gibi) yazılı izninin, adil kullanım veya diğer yasal muafiyetlerin izin verdiğinin ötesinde korunan öğelerin dağıtımı, çoğaltılması veya başka bir şekilde kullanılması için gerekli olduğunu unutmayın. Bir öğenin bağımsız bir yasal değerlendirmesini yapma ve gerekli izinleri alma sorumluluğu, nihai olarak, öğeyi kullanmak isteyen kişilere aittir.
Kredi Hattı: Kongre Kütüphanesi, Coğrafya ve Harita Bölümü.
1862 2 Temmuz: Mechanicsville Savaşı 26 Haziran'da
Bu haber ikisinde de çıktı Hudson Kuzey Yıldızı ve Prescott Dergisi 2 Temmuz 1862. Manşetler günlük.
İkinci paragrafta bahsedilen Perşembe ve Cuma, 26 ve 27 Haziran 1862 olurdu. 26 Haziran, topluca Yedi Gün Savaşları olarak bilinen bir dizi savaşın ikinci günüydü.
Konfederasyon Generali Robert E. Lee, 25 Haziran'da Virginia, Mechanicsville'de Union General George B. McClellan'ın sağ kanadına saldırdı, ancak General Fitz-John Porter'ın kolordusunu yok etmeyi başaramadı. 27 Haziran'da Lee, Gaines'in Değirmeni'ni geçerek ve McClellan'ı James Nehri'ne doğru geri çekilmeye zorlayarak Porter'a saldırısına devam etti.
W A R E W S !
Richmond'dan Önce Büyük Savaş.
Düşman Binlerce Kişiyi Yıktı.
KOLONLARIMIZ SAĞLAM DURUMDADIR.
NS tribün iki günlük umutsuz savaşın hesabını vererek fazladan tarihli bir savaş alanı yayınladı. Bir Bucktail 1 Rifles bölüğü sağ kanadımızın geri çekilmesi sırasında kuşatıldı ve ele geçirildi. 125 binden fazla adam nişanlandı. Tüm sivillere Beyaz Saray'dan vb. uzaklaştırılması emredildi.
[Tribün Ekstra]—Perşembe ve Cuma günleri sağ kanatta, bazı subaylarımız tarafından başarılı bir stratejik hareket olarak iddia edilen, düşmanın istemeyerek içine çekildiği ve yakında Türkmenistan'ın ele geçirilmesiyle sonuçlanacak olan şiddetli ve kararlı bir savaş yapıldı. Richmond ve tüm asi ordusu.
Saldırı, Salı öğleden sonra, Mechanicsville'in yukarısındaki demiryolunun yakınında Chickahominy'yi geçen ve umutsuzca savaşan, ancak düşman bire on olmasına rağmen adamlarımızı tek bir çubuk bile sürmeyi başaramayan düşman tarafından muazzam bir güçle yapıldı. O gün angaje olan tek güç McCall'un [George A. McCall] bölüğüydü. Savaş, tümen geri sipariş edildiğinde öğleden sonra ikiden dokuza kadar sürdü.—Gen. McClellan dışarıdaydı ve sonuçtan memnun olduğunu ifade etti.
Perşembe günü öğleye doğru, düşman, muhtemelen sağdan kuşatma hareketi yapmak ve dikkatimizi bu yöne çekmek için, Hanover Adliyesi civarında General Stoneman'ın [George Stoneman] kuvvetine bir saldırı yaptı. Kısa bir süre sonra, Mechanicsville'in karşısındaki ve biri yukarıda diğeri aşağıda olmak üzere iki muharebeden yaklaşık bir buçuk mil uzaktaki bir tepede işlerinden şiddetli bir top atışına başladılar. Biri Mechanicsville yolunda, diğeri koruluğun sağındaki toprak işlerinin arkasından olmak üzere, Campbell'ın Pennsylvania pilleri tarafından grev gözcülüğünde yanıtlandı. Öğleden sonra saat iki sularında, düşmanın piyade ve süvari filoları, Virgina Merkez Demiryolunun kısa bir mesafesi üzerinde muazzam bir kuvvetle Chickahominy'yi geçti.
Mechanicsville, First Pennsylvania Rifles, Bucktails 1 ve Campbell's Pennsylvania Battery'nin yaklaşık bir mil arkasındaki bataklık vadisinin karşısındaki tepelik bir ormanlık alanda yerleşik olan General McCall'ın tümen, bir şirket dışında hepsi grevdeydi. bir savaş hattının çizildiği göğüs kafesi ve tüfek çukurlarının arkasına düştü - Bucktails'in K Şirketi, 1, düşman tarafından çevrili demiryolunun ötesinde grevdeydi ve onlar hakkında bilinen son şeyi kesmeye çalışıyorlardı. onların yolu. Büyük bir kısmının esir alındığı tahmin ediliyor.—Düşman, Mechanicsville'in arka tarafında, alçak bir bataklık zeminde, kuvvetlerimizin, vadinin kuzey tarafındaki bir tepede, tüfek çukurlarının ve toprak işlerinin arkasına çekildiği yere doğru ilerledi. çatışma daha korkunç hale geldi. İsyancılar en kararlı cesaretle sırımlı zeminde ilerlemeye çalıştılar, ancak kurşunlar ve üzüm atışları kefalet gibi aralarına düştü ve onları biçti. Bu, geri çekildiklerinde hava kararana kadar devam etti. Savaş sona erdiğinde, saat dokuza, A. M.'ye kadar, top atışları her iki tarafta da sürdürüldü.
Kuvvetlerimiz toprak işleri ile kaplandı ve biraz acı çekti. Öğleden sonra, düşman süvarilerle hücuma geçti, yaklaşık 100 kişi koşarak aşağı indi ve atlar bataklığa uğradığında vadiyi geçmeye çalıştı. Süvarilerden bir bölük, pozisyonlarını görünce tepeden aşağı hücum etti, süvariler atlarını bırakıp kaçtı.
Daha sonra piyade savaşı yenilendi ve Pennsylvania Bucktail alayından muhbirim Surgeon Humphrey'in ifadesine göre, pozisyonlarını korumalarına izin verilmesi için yalvaran Pennsylvanialı çocukların iradesine karşı bir geri çekilme emri verildi. Dış güçler daha sonra geri çekilmeye başladı.
1. 13. Pennsylvania Rezervleri, Birlik Ordusunda yaygın olarak Bucktails olarak biliniyordu çünkü her asker şapkasına bir Bucktails takıyordu.
Yedi Gün Savaşı:
Lee yaklaşık 70.000 asker topladı. 25.000'ini Richmond'u savunmak için bıraktı ve geri kalanını McClellan'ın işgalcilerine karşı durmak bilmeyen bir saldırıya attı. Lee'nin başlangıçtaki niyeti "düşmanlarımızı evlerine geri götürmek" idi, ancak bu niyet McClellan'ın ordusunu Yedi Gün Savaşı olarak bilinen savaşta (25 Haziran–1 Temmuz 1862) yok etmek için agresif bir kampanyaya dönüştü.
Yedi Gün Savaşı sırasında Lee, bir dizi savaşta ordunun ilerlemesini sağladı (en önemlileri Mechanicsville, 26 Haziran Gaines' Mill, 27 Haziran Savage's Station, 29 Haziran Glendale veya Frayser's Farm, 30 Haziran ve Malvern Hill, 1 Temmuz idi) General McClellan, McClellan'ın stratejik bir geri çekilme olarak adlandırmaya çalıştığı, ancak halk arasında ve daha doğrusu "büyük skedaddle" olarak bilinen şeyde tam yirmi beş mil geri sürülünceye kadar.
Mechanicsville Savaşı, 26 Haziran 1862 - Tarih
John Walker tarafından
1862'nin başlarında başlayan, neredeyse kesintisiz, dört aylık Birlik başarıları dizisinin ardından, 100.000 kişilik bir düşman ordusunun başkentinin Richmond, Virginia'daki doğu eteklerine ilerlemesinin ardından, Konfederasyon aniden kendini bir hayatın içinde buldu. hayatta kalmak için -ya da-ölüm mücadelesi. Haziran ortasına kadar, Tümgeneral George McClellan, şehrin altı mil yakınında, biri yağmurla şişmiş Chickahominy Nehri'nin kuzeyinde ve dördü güney tarafında olmak üzere heybetli bir dizi büyük silahla desteklenen beş Birlik piyade kolordusu konuşlandırmıştı.
Konfederasyon tarafında, McClellan'ın York ve James Rivers arasındaki Yarımada'daki ağır ilerlemesinden yararlanan General Robert E. Lee, birkaç hafta içinde sayıca az olan kuvvetlerini yoğunlaştırmayı ve şehrin etrafındaki savunmayı iyileştirmeyi başardı. Bir yıpratma savaşını kazanamayacağına veya göğüs kafesinin arkasından savaşan Richmond'u başarılı bir şekilde savunamayacağına ikna olan cüretkar Lee ayrıntılı bir plan tasarladı: Chickahominy'nin kuzeyindeki Birliğin sağ kanadını parçalayacak, Potomac ordusunu tehdit edecekti. Pamunkey Nehri üzerindeki Beyaz Saray Çıkarması'na geri giden Richmond ve York Nehri Demiryolu - ve McClellan'ı hayati tedarik hattını savunmak için şehrin doğusundaki çalışmalarını tahliye etmeye zorladı.
Lee, Meksika Savaşı'nda mükemmel bir performans sergilemiş olsa da -üç kez brevetlendirildi ve Baş Komutan Winfield Scott tarafından “sahada gördüğü en iyi asker” olarak kabul edildi- Lee henüz büyük bir orduya komuta etmemişti. alan. Şu anki komutasını sadece birkaç gün önce General Joseph E. Johnston'ın Yedi Çam Savaşı'nda yaralanmasından sonra devralmıştı. Lee, Johnston'ın Birinci Manassas gazilerinden oluşan gevşek yapılı bir orduyu, Tümgeneral John Magruder tarafından yönetilen orijinal Yarımada savunma kuvveti ve Ordu adını verdiği çoğunlukla Georgia, Virginia ve Carolinas'tan gelen denenmemiş takviyelerin bir karışımını miras almıştı. Kuzey Virginia'dan. Lee, yeni kuvvetleriyle birlikte, o zamana kadar Kuzey Amerika kıtasında bir araya getirilmiş en büyük ordu olan devasa Union juggernaut'unu Konfederasyon başkentinin önünden sürmek için harekete geçti.
George McClellan: “Genç Napolyon”
Birlik'in Birinci Boğa Koşusu Savaşı'ndaki (veya Güney'de bilindiği şekliyle İlk Manassas) yenilgisinden sonra, Başkan Abraham Lincoln, McClellan'ı doğuya Potomac Ordusu'nun komutasını alması için çağırdı. Henüz 34 yaşında olan yetenekli, enerjik bir subay olan McClellan, başlangıçta basının ve kendisine “genç Napolyon” adını veren politikacıların hayranlığını kazandı. İlk kez 1847'de Scott'ın Meksika Savaşı sırasında Vera Cruz kuşatması sırasında savaşı yaşadı. 1855'te McClellan, Savaş Bakanı Jefferson Davis tarafından Avrupa'daki askeri gelişmeleri incelemek ve Kırım'daki savaşı ilk elden gözlemlemek için Avrupa'ya gönderilen bir askeri komisyonun üyesiydi. Orada, 1862 Yarımadası seferi sırasındaki amfibi hareketinin bir göstergesi olan, müttefik kuvvetlerin deniz yoluyla nakliyesinin lojistiği hakkında daha fazla bilgi edindi. Beceriksiz siyasi generaller altında görev yaptıktan ve akıl hocası General Scott'ın Başkan James K. Polk, 1848'de McClellan, savaşların sivil kontrolü ve yönetimi için kapsamlı bir küçümseme geliştirmişti.
1857'de komisyonundan istifa ettikten ve iki Ortabatı demiryolunun şefi olduktan sonra, McClellan ilk olarak, 1861'de İç Savaş patlak verdiğinde Birlik için Ohio alaylarını organize etmek için bir komisyona yol açan olağanüstü organizasyon becerilerini sergiledi. O yılın Haziran ve Temmuz aylarında, McClellan küçük bir orduyu, kısa süre içinde Batı Virginia'nın bir eyaleti haline gelen bölgenin büyük bir kısmının kontrolünü güvence altına alan iki mütevazı zafere götürdü; başarılar, Bull Run felaketinden beş gün sonra çağrıyı Washington DC'ye getirdi. Çok az gözlemci, McClellan'ın Batı Virginia'daki savaşın çoğu sırasında bariz bir şekilde sahada bulunmadığının ve bunun yerine astlarının önemli savaş alanı kararları vermelerine izin vermeyi tercih ettiğinin farkındaydı. Bununla birlikte, yetenekli ve titiz bir organizatör olan McClellan, Potomac Ordusunu devasa, iyi disiplinli bir savaş kuvvetine dönüştürdü ve sonunda onu sefere çıkardığında, askerlerinin sorgulanamaz sadakatini ve sevgisini kazandı.
Yarımada Kampanyası Başlıyor
Sonbahar günleri geçip giderken ve Potomac Ordusu, Washington'dan 25 mil uzaklıktaki Konfederasyon karakollarını kovmak için hiçbir şey yapmadığında, balayı sona erdi ve McClellan'ın eksiklikleri kendini göstermeye başladı. Bu kusurlu rakamları eylemsizlik nedeni olarak kullanarak, karşı karşıya olduğu düşman kuvvetlerinin gücünü sürekli olarak abarttı ve uyuşukluğu, kibiri ve siyasi inançları, Lincoln yönetimi ile ordu arasındaki neredeyse üç yıldır devam eden ilişkilere bir zehir enjekte etti. McClellan, 1861 sonbaharında onun hareketsizliğini eleştirmeye başlayan kölelik karşıtlarını, radikal Cumhuriyetçileri ve gazetecileri derinden hor gördüğünü gizlemedi. Özel olarak, Lincoln'ü küçümsediğini dile getirdi.
Yalnız bir Union nöbetçisi, Chickahominy Nehri üzerinde çalışkan mühendisler tarafından inşa edilen geçici bir ahşap köprüyü koruyor. Ordu çadırları uzakta.
Kuzeylilerin çoğu, McClellan Yarımada'ya indiğinde ve Nisan 1862'de ilerlemeye başladığında ordu komutanı ve yönetim arasındaki artan güvensizliğin farkında değildi. Amfibi dönüş hareketi ona stratejik inisiyatif ve düşmanına karşı neredeyse 4'e 1 avantaj kazandırdı. bu noktada, yine de McClellan saldırı operasyonlarını neredeyse anında durdurdu. Yorktown'daki ince insanlı Konfederasyon savunmasını parçalamak yerine, bir ay süren şehri kuşattı ve zamanının çoğunu Savaş Departmanına çok sayıda telgraf göndererek, daha fazla adama ve malzemeye, ıslak yollara olan korkunç ihtiyacından şikayet ederek geçirdi. ve şimdi 200.000 kişi olarak saydığı bir düşman.
Bu arada Lee, alışılmış sevkıyatı ile hareket ediyor, zaman için alan takas ediyor, Richmond'un savunmasını iyileştiriyor, Tümgeneral Thomas “Stonewall” Jackson ve adamlarını Shenandoah Vadisi'nden Richmond'a geri çağırarak kuvvetlerini yoğunlaştırıyor ve Brig'i gönderiyordu. General J.E.B. Stuart, McClellan'ın sağ kanadını bulmak için 12 Haziran'da bir süvari keşifinde. Stuart, düşman kanadını havada asılı buldu, su veya tepeler gibi doğal engellere demirlemedi. Lee daha önce Washington'a yönelik olası yeni bir saldırı için Jackson'ın Vadisi ordusunu güçlendirmek için üç tam tugay göndermişti, ancak Jackson böyle bir saldırı düzenlemek ve ele geçirilen herhangi bir alanı tutmak için daha fazla adama ihtiyacı olacağını iddia ettiğinde, Lee bunun yerine 24.000 askerin tamamını getirmeye karar verdi. -man kuvveti Richmond'a geri döndü.
Bir “İleri Karakol Savaşı”
Seven Pines'dan sonra, McClellan neredeyse bir ay boyunca Richmond'un eteklerinde pasif bir şekilde oturdu, ancak Haziran ortasına kadar sonunda 94.000 etkinliğini şehrin kapılarına kadar ilerletti. Brik. Orgeneral Fitz John Porter'ın 27.000 kişilik V Kolordusu, Chickahominy'nin kuzeyinde, küçük Mechanicsville mezrasına bakan yüksek bir araziye sahipken, Brig. Genler. Toplamda 67.000 erkek olan Samuel Heintzelman, Erasmus Keyes, Edwin Sumner ve William Franklin, nehrin güneyinde kaldı. Ordusunun sayıca az olduğuna inanan McClellan'ın şimdi hedefi biraz daha batıya ilerlemek, Dokuz Mil Yolu üzerindeki Eski Tavern'i ele geçirmek, yerleşmek ve klasik bir kuşatma başlatmaktı. Richmond düştüğünde, savaş kazanılacaktı. McClellan'ın istihbarat şefi Allan Pinkerton, yetkin bir demiryolu dedektifiydi, ancak 1862 Haziran'ında berbat bir istihbarat subayı, Richmond ve çevresindeki Konfederasyonların en az 180.000 olduğunu tahmin etti ve McClellan ona inandı.
Cesur ama riskli karşı saldırısını gerçekleştirmek için onay almak için Lee, Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis'i, McClellan'ın büyük kuşatma silahları Richmond'u moloz haline getirirken amansızca bir pozisyondan diğerine hareket eden bir “ileri karakol savaşı” ile savaşmak için muazzam gücünü kullanacağına ikna etti. Lee, ordusunun dörtte üçünü karanlığın koruması altında nehrin kuzeyine gönderecek ve Lee'nin neyin peşinde olduğunu keşfeder ve bir saldırı başlatırsa nehrin güneyinde McClellan'ın ana kuvvetini geri püskürtmek için 23.000 savunucu bırakacak karmaşık bir planın ana hatlarını çizdi. Başkent. Durumun direncini göz önünde bulundurarak -hükümet gerekirse Richmond'dan kaçmaya hazırlanıyordu- Lee, bahislerin kumarı garantilemek için yeterince yüksek olduğuna inanıyordu.
Lee'nin operasyon planının merkezinde, Jackson'ın gizlice Vadi'den geri dönmesi (Lee, 16 Haziran'da bunu yapması için emirler gönderdi) ve Beaver Baraj Deresi'nin ana sularının yakınında bildirilen düşmanın sağ kanadının etrafında güneydoğuya doğru ilerleyeceği manevrası vardı, solu Stuart'ın ordusu tarafından korunuyordu. 2.000 asker. Jackson bölgeye vardığında, Lee'nin ana kuvvetinden hala en az yedi mil uzakta olacaktı. Bu nedenle, 26 Haziran sabahı erken saatlerde Brig. Orgeneral Lawrence Branch'in Tümgeneral Ambrose Powell Hill'in tümeninden oluşan tugayı, Chickahominy'yi Half Sink'teki nehir geçişine taşıdı ve Jackson, Brook Turnpike'a vardığında Jackson ile temas kuracaktı. Daha sonra, Hill of Jackson'ın varlığını bildirdikten sonra Branch, tugayını Jackson'ın adamlarıyla paralel bir rotada nehirden aşağı yönlendirerek Jackson'ın sağına yönelik herhangi bir tehdidi bir kenara itecekti. Hill, Branch ve Jackson'ın hareket halinde olduğundan emin olduğunda, 11.000 kişilik diğer beş tugayına önderlik edecek, Meadow Köprüsü'ndeki Chickahominy'yi geçecek, ekseni etrafında dönecek ve doğuya, iki mil uzaktaki Mechanicsville'e doğru sürecekti.
Hill'in birlikleri o şehirden geçtikten sonra, Mechanicsville Köprüsü ortaya çıkacak ve Binbaşı Gens'in bölünmelerine izin verilecekti. James Longstreet ve Daniel Harvey Hill (Lee ile Chickahominy'nin hemen güneyindeki Mechanicsville Köprüsü'nde bekliyor olacaklardı), yükselen Konfederasyon gelgitinin arkasına düşmek için Longstreet, Jackson'ı destekliyor ve D.H. Hill, A.P. Hill'i destekliyor. Önünde, yanında ve arkasında ilerleyen geniş düşman sütunları ile Porter, kuşatma ve imhadan kaçınmak için pozisyonunu terk etmek zorunda kalacaktı. Lee'nin planında ima edilen şey, Beaver Barajı Deresi'nin doğusundaki Birlik kuvvetleri konumlarından atılana kadar büyük bir çatışmanın olmayacağıydı. Seven Pines'daki katliamdan sonra Lee, yerleşik düşman mevzilerine karşı daha fazla saldırı istemiyordu.
1862'de fotoğraflanan Virginia, Mechanicsville, Chickahominy Nehri'ne bakan yüksek bir arazide küçük bir köydü. Brik. Orgeneral Fitz John Porter'ın 27.000 kişilik V Kolordusu orada konuşlanmıştı.
Lee'nin Planının Riskleri
Lee'nin planında derin riskler vardı. Başlangıç olarak, Porter'ın V Kolordusu, Konfederasyon mühendislerinin haftalar önce keşfettiği ve neredeyse zaptedilemez olduğuna karar verdiği müthiş güçlü bir savunma pozisyonu işgal etti. Chickahominy'nin bir kolu olan Beaver Barajı Deresi, Mechanicsville'in bir mil doğusundaki geniş, derin bir vadiden kuzey-güney yönünde akan, yer yer beli derin, bataklıklı bir su kütlesiydi. Her iki kıyı da, Porter'ın adamlarının heybetli abatis'e dönüştürdüğü kalın çalılar ve ağaçlarla kaplıydı. Derenin batı tarafında, tüm olası yaklaşımları destekleyecek şekilde toprak parapetlere yerleştirilmiş toplam 32 top olan altı Union bataryası tarafından süpürülen açık bir düzlük uzanıyordu.
Doğal engellerin yanı sıra, McClellan'ın büyük miktarda erkek rezervi vardı. Brig'in beş tüfek alayı. General John Reynolds'un Brig tugayı. Orgeneral George McCall'ın 8.000 kişilik Pennsylvania Rezerv Tümeni, Beaver Barajı Deresi'nin doğusundaki 60 fit yüksekliğindeki yamaçları savunan, köyün kuzeydoğusundaki Eski Kilise Yolu üzerinde kabaca kuzey-güney hattında konuşlandırıldı. Sollarında, Brig. General Truman Seymour'un tugayı Cold Harbour Road'da, derenin doğusundaki Cold Harbour Road'un hemen kuzeyinde Ellerson's Mill'in kuzey ve güneyindeki yüksek arazide görev yapan ata biner gibi kazılmıştı. Grist değirmeninin derin havuzu ve değirmen yarışı, batıdan doğuya doğru ilerleyen herhangi bir birliğin önünde doğal engeller oluşturuyordu. Brik. Orgeneral George Meade'in tugayı yedek olarak onların arkasına yerleştirildi. Porter'ın diğer iki bölümü, Brig'inkiler. Genler. George Morell ve George Sykes, yaklaşık 20.000 adam, McCall'un tümeninin güneyinde ve doğusunda L şeklinde bir hat tuttu.
Lee, 10 tümeninden altısını Chickahominy'nin kuzeyine göndererek, Binbaşı Gens'in yalnızca dört küçük tümenine sahip olacaktı. John Magruder ve Benjamin Huger şehri savunmak için ayrıldı. Lee her şeyi riske atıyordu - ordusunu, başkentini, hatta belki de ülkesinin hayatta kalmasını bile. Kritik bir noktada avantaj elde etmek için ordusunu bölerek klasik bir Napolyon taktiği uyguluyordu. Ancak Bonaparte, kendi ülkesinin başkentinden yedi milden daha az bir mesafede, dev kuşatma silahlarıyla desteklenen yağmurla boğulmuş bir nehirde ağır insanlı bir savunma kuvvetine saldırmaktan vazgeçebilirdi.
Her zamanki gibi, McClellan rakibini fazlasıyla hafife aldı ve Lincoln'e Lee ile dövüşmeyi Joseph E. Johnston'a tercih ettiğini söyledi. McClellan, "Lee, ağır sorumluluklar altında temkinli ve zayıf, ağır sorumluluklar altında ezildiğinde ahlaki sağlamlık istemiyor ve eylemde ürkek ve kararsız olması muhtemel" dedi. Olaylar yakında iddialarının doğruluğunu test edecekti.
Lee'nin planının başarısı tamamen Jackson'ın zamanında gelişine bağlıydı. Güçlendirilmiş Valley ordusu 18 Haziran'da önce trenle, sonra yürüyerek Richmond'a 100 millik bir yürüyüşe başladıktan sonra, Jackson 22. gece 14 saat boyunca durmadan at sürdü ve ertesi gün öğleden sonra bir konferans için başkente geldi. Lee, Longstreet ve iki Tepe ile. Jackson'ın genelkurmay başkanı Binbaşı Robert Dabney'e, Jackson'ın yokluğunda Jackson'ın sütunlarının istikrarlı bir şekilde ilerlemesini sürdürmesi emredildi, ancak göreve eşit olmadığı ortaya çıktı. Hatalı haritalar, dağınık, çamurlu yollar ve yetersiz personel çalışması, sütunun ilerlemesini yavaşlattı. Altı küçük çatışmada savaştıktan ve iki aydan kısa bir sürede 500 milden fazla yürüdükten sonra, Valley gazileri anlaşılır bir şekilde yoruldu.
Jackson'ın Mart'taki Erkekleri
Toplantı sona erdiğinde, Jackson hemen geri döndü ve Beaver Barajı Deresi'nden 48 mil uzakta, Hanover County'deki Beaver Baraj İstasyonu'na ulaşan ordusuna yeniden katıldı. Varışta Jackson, yalnızca ordusunun öncü kuvvetlerinin orada olduğunu üzülerek keşfetti, geri kalanı şişmiş dereler tarafından kesilen çamurlu yollarda 15 mil kuzeybatıya yayıldı. Fiziksel ve zihinsel olarak kendini yorgun hisseden ürkütücü Jackson'ın, Lee'nin zaman çizelgesine yetişmek için tüm kuvvetini 30 mil uzaklıktaki Richmond yakınlarındaki atanmış pozisyonuna getirmek için sadece 48 saati vardı. Lee'nin 75 No'lu Genel Emirlerine göre, Jackson sonraki geceyi “Virginia Merkez Demiryolunun batısındaki uygun bir noktada” geçirecek ve 26 Haziran sabahı saat 3'te Richmond'un kuzeydoğusunda Hundley's Corner yakınlarındaki Pole Green Kilisesi'ne doğru hareket edecekti. . 26'sı sabahı demiryolunu geçtiğinde Jackson'ın yerini Branch'e bildirmesi ve ilerlemeye devam etmesi gerekiyordu. Lee'nin biraz belirsiz emirlerinin hiçbir yerinde, beklenen bir savaş için özel bir söz veya yer yoktu.
Kavurucu sıcaklarda ve olumsuz koşullarda 25 Haziran yürüyüşü son derece çetin geçti. Jackson ve adamları, gün batımında Ashland'ın batısına ulaştılar, hedefleri Slash Church'e hala altı mil uzaktaydılar. O gece, Stuart ve 2.000 süvarisi, ertesi günkü yürüyüş için Jackson'ın soluna yerleştirmek üzere üç silahlı bir batarya ile geldi. Altı millik açığı telafi etmek için Jackson, Lee'ye birliklerini sabah saat 2.30'a kadar yola çıkaracağına dair güvence verdi.
Her zaman saldırgan General Robert E. Lee, ordusunu Mechanicsville'de böldü ve Richmond'u korumak için 10 tümenden sadece dördünü bıraktı. Bu, Napolyon'un bile almayı iki kez düşünmüş olabileceği bir kumardı.
26 Haziran'da şafak vakti, Jackson önceki dört gün içinde sadece sekiz saat uyuyabildi, hummalı bir şekilde hastalandı ve yakın zamanda sona eren Valley kampanyasının enerjik taktikçisine çok az benziyordu. Brik. General William Whiting'in Brig ile birlikte lider bölümü. Orgeneral John Bell Hood'un öncü kuvvetteki Teksas Tugayı zamanında harekete geçti, ancak Jackson'ın ana kuvveti yedi piyade tugayı ve dokuz topçu bataryası harekete geçtiğinde saat sabah 8'i epeyce geçmişti. Yiyecek ve mühimmat vagonları çıkmaza girdi ve ayak uyduramadı ve Ashland bölgesindeki tatlı su kıtlığı, askerleri kaynak veya kuyu aramak için kırsal bölgeyi aramaya zorladı. Konfederasyon kolu nihayet yola çıktığında, Jackson adamlarını elinden geldiğince ileri itti, ancak birbiri ardına gecikme ilerlemesini engelledi.
İlk Çatışma, İlk Hatalar
Dört asker yan yana, fakir, çamurlu, tanıdık olmayan yollarda ilerledi. Haritaları feci şekilde yetersizdi ve düşman görüldüğüne dair raporlar, sütunu sık sık durma noktasına getirdi. Kolon, Ashcake Yolu'ndan Slash Kilisesi'ni geçti ve programın altı saat gerisinde sabah 9 civarında Virginia Merkez Demiryoluna ulaştı. Jackson, görevine bağlı bir şekilde Branch'e konumu hakkında atlı kurye ile bilgi verdi, adamlarıyla hızlı bir yemek yedi ve yürüyüşe devam etti. Tecrübesiz Şube, pahalı bir gafla, Jackson'ın mesajını emredildiği gibi A.P. Hill'e iletemedi. Bunun yerine, mesajı aldıktan sonra, Branch ve onun Kuzey Karolina'lıları, nehrin aşağısında Jackson'ın sağında ilerlerken, büyük bir Birlik süvarileri ve gözcülerinden oluşan bir kuvvetle karşılaştılar. Şiddetli bir çatışma çıktı. Gecikme, Branch'in o gün Mechanicsville yakınlarındaki herhangi bir eyleme katılmak için çok geç gelmesi anlamına geliyordu. Jackson'ın ve Ewell'in sütunları paralel yollarda ilerlemeye devam etti.
Saat 10'da Jackson ve Ewell demiryolunu temizlemişlerdi. Önde, Ewell, rayları bir buçuk mil geride bırakarak sağa döndü ve güneye, Shady Grove Kilisesi'ne doğru ilerledi. Jackson bir mil daha devam etti ve sonra sağa Pole Green Kilisesi yönüne döndü. Yıkılan köprüler, derme çatma barikatlar ve düşman keskin nişancı ateşi Jackson'ın ilerlemesini yavaşlatmaya devam etti. Jackson, Branch'e sabah saat 10'da ikinci bir not gönderdi ve ona Valley ordusunun demiryolunun iki mil ötesinde olduğunu ve ilerlemeye devam ettiğini bildirdi (yine Branch mesajı diğer komutanlara iletemedi). İki gönderi, Jackson ile o gün Kuzey Virginia Ordusu'ndaki herkes arasındaki tüm iletişimin toplamını oluşturuyordu. Saat 3'te, Hood'un Teksaslıları, Totopotomoy Deresi yakınında Birlik süvarileriyle hızlı bir şekilde çarpıştı, ardından geri çekilen Federaller onu yok ettikten sonra köprüyü onarmak zorunda kaldı.
Jackson'ın İletişimde Başarısızlığı
Saat 17:00 civarında, 16 mil ilerledikten sonra Jackson, Hundley's Corner'ın bitişiğindeki Pole Green Church adlı hedefine ulaştı. Hundley's Corner'da sivil ya da askeri başka bir ruh göremeyen Jackson, bir şeylerin feci şekilde ters gittiğini hissetti. Üç mil güneydeki silah sesi, bir tür çatışmanın devam ettiğini açıkça ortaya koydu. Jackson'ın ve Ewell'in kuvvetleri, arka korumaları beş mil geride (arkadaki birliklerin hiçbiri güneyden gelen savaş seslerini duyamadı) ile iki farklı yol boyunca hâlâ gergindi. Lee'den haber gelmemişti. Jackson'ın zihninde, talimatlarına uymuştu ve Lee'nin hareketinin genel amacı olduğunu anladığı Cold Harbor'a doğru herhangi bir ilerlemeye katılmaya hazırdı. Yardımcısı Binbaşı Dabney, "Jackson bana endişeli ve kafası karışmış göründü. Benim tahminim, her an Lee'den kesin bir sinyal beklediği ve beklediği ve Hundley's Corner'a ulaştığı ve hala kesin bir talimat olmadığı için, riskin daha ileri gitmek için çok fazla olduğunu düşündüğü idi.
Jackson'ın yaklaşımının Porter'ı tehdit edeceğini ve Birlik generalinin savaş teklif etmeden emekli olacağını varsayan Lee, Jackson'ın hareketini Beaver Barajı Deresi'nin ırmak kıyılarına yakın Pole Green Kilisesi'ni yerleştiren hatalı bir haritada çizmişti. Ancak kilise aslında derenin kuzey kenarının neredeyse üç mil kuzeyindeydi. Hundley's Corner'da Jackson, Porter'ı işlerinden vazgeçirecek durumda değildi. Jackson, adamlarına yarı hazır durumda bivouac'a girmelerini emretti, ancak Lee'ye veya herhangi birine ordusunun gelişini bildirmedi. Neredeyse üç saatlik gün ışığı kala ve güneydeki savaş sesleri daha yoğun hale gelirken, Jackson'ın Lee'ye Hundley's Corner'daki varlığını bildirmemesi, özellikle Konfederasyonun en agresif ve deneyimli savaş alanı komutanlarından biri için açıklanamaz bir gecikmeydi.
A.P. Hill Taarruzu Başlattı
Jackson'ın eski West Point sınıf arkadaşı A.P. Hill'in, Branch veya Jackson'dan hiçbir şey duymadığı öğleden sonra saat 3'te sabrı tükendi. Richmond was in jeopardy, he wrote later, and any delay “would hazard the failure of the entire plan.” The always aggressive Hill crossed the Chickahominy and initiated Lee’s offensive on his own. Surely, Hill thought, Jackson would be present by the time he made contact. With Brig. Gen. Charles Field’s 2,000-man brigade of untested Virginians in the lead, followed in turn by those of Brig. Genler. James Archer, Joseph Anderson, Maxcy Gregg, and Dorsey Pender, Hill crossed Meadow Bridge and rapidly drove enemy pickets from his front.
The Federals began falling back toward Mechanicsville, a small crossroads cluster of houses that lay in the open surrounded by tilled fields, with Hill’s men in pursuit. Pender’s and Gregg’s brigades swung to the right to provide flank protection for Hill’s main thrust, which was now surging across the open fields toward Mechanicsville. East of the village, a six-gun Union battery opened up, exacting a considerable toll on the men of Field’s vanguard, while sharpshooters hidden behind a ridge opened fire as well.
McClellan and his staff survey the fighting at Mechanicsville on June 26, 1862. In the distance is the turnpike to Richmond, the capital of the Confederacy. It was the first of the Seven Days Battles.
Lee, watching from the bluffs south of the river near the Mechanicsville Bridge, saw Confederate troops advancing through the shell-swept village and observed, “Those are A.P. Hill’s men.” Lee had not intended that there be any real fighting at Mechanicsville, but here was Hill, fighting his way eastward against stronger than expected resistance. Lee quickly ordered Maj. Gens. James Longstreet and D.H. Hill to put their divisions into action.
Lee accompanied D.H. Hill’s troops as they crossed the Chickahominy and proceeded up the Mechanicsville Turnpike, with Longstreet’s division following. A.P. Hill’s troops were securing Mechanicsville when Lee arrived and learned to his dismay that he had attacked without Jackson. Lee was now in an extremely difficult situation: two-thirds of his army was north of the river, battle had been joined, Union forces were consolidating east of Mechanicsville behind Beaver Dam Creek, and Richmond was left virtually unguarded. Although he desperately wanted to avoid a clash with entrenched Federals, Lee decided there was nothing to do but continue the assault.
“As Thick as Flies on Gingerbread”
With the sun starting its descent and President Jefferson Davis and his entourage now on hand to watch the battle, A.P. Hill eagerly led three full brigades—those of Anderson, Archer, and Field—eastward, planning to strike hard at Porter’s right where he believed Jackson would momentarily appear. Anderson’s troops moved obliquely in that direction and deployed north of Old Church Road with a lone artillery battery in support. Archer’s brigade followed and took up positions astride Old Church Road on Anderson’s right. Field then posted his brigade on Archer’s right, south of Old Church Road. Gregg, Pender, and Branch remained uncommitted. As Hill’s men deployed in lines of battle and went forward, McCall’s batteries on the high ground behind Beaver Dam Creek opened fire, dividing their attention between the attacking lines of infantry and a few Confederate batteries that were soon silenced with heavy loss.
As the Confederates moved down the slope and neared the creek, McCall’s troops prepared for action. A Pennsylvania private remembered his major encouraging him and his comrades to “give them hell, or get it ourselves.” Reynolds rode along the line pointing out targets to his Pennsylvania regulars, exhorting, “Look at them, boys, in the swamp there, they are as thick as flies on gingerbread. Fire low, fire low.” His riflemen waited until the attacking line was within 100 yards before opening up. One Pennsylvania private recalled that “the enemy charged bayonets on us three times, but we cut them down. I fired until my gun got so hot that I could barely hold it in my hands. We piled them up by the hundreds, making a perfect bridge across the swamp.” McCall later described the assault: “At about 3 pm, the enemy’s lines were formed in my front and the skirmishers rapidly advanced, delivering their fire as they approached our lines. They were answered by my artillery and a rather general discharge of musketry. The Georgians rushed with headlong energy against the Second Regiment, only to be mowed down by the steady fire of that gallant regiment, whose commander soon sent to the rear some seven or eight prisoners taken in the encounter.”
Union artillery fires over the heads of advancing Union infantry belonging to Brig. Gen. George McCall’s 8,000-man Pennsylvania Reserve Division. One major implored his men to “give them hell, or get it ourselves.”
“We fought under many disadvantages,” color-bearer Martin Ledbetter of the 5th Alabama Battalion recalled. “It was with great difficulty that we made our way through the entanglement of tree tops, saplings, vines, and every other conceivable obstruction, under a heavy fire.” Within an hour, hundreds of dead and wounded Confederate soldiers blanketed the terrain west of Beaver Dam Creek. As the fighting intensified along the mile-long front on both sides of Old Church Road, A.P. Hill was in the middle of it, hatless, begrimed, and oblivious to danger as he urged his men forward by personal example. He failed, however, to utilize the concentrated firepower of his division’s nine artillery batteries to contest the enemy’s guns.
The 35th Georgia Beaten Back
On the far left, despite the withering fire, some of Anderson’s 35th Georgia troops doggedly fought their way across the 12-foot-wide creek and established a beachhead of sorts, giving the men of the 2nd Pennsylvania some anxious moments. One Union officer who faced the Georgians remembered, “At one time they attacked our right and center at the same time, boldly pressing on their flags until they nearly met ours, when the fighting became of the most desperate character, the flags rising and falling as they were surged to and fro by the contending parties.” When some of Reynolds’s infantrymen ran out of ammunition, McCall sent forward two fresh regiments, the 4th Michigan and 14th New York of Brig. Gen. Charles Griffin’s brigade. Meade brought up his four regiments into line as well.
Under infantry fire and enemy cannon firing double-shotted canister into their ranks at close range, the men of the 35th Georgia were hard pressed to hold their small piece of captured ground. Men of the 14th and 49th Georgia Regiments struggled mightily to come up in support of their comrades but were driven back with appalling losses. Without reinforcements and ammunition resupply, the survivors of the 35th Georgia later fell back across the creek under cover of darkness. On their right, the men of Archer’s and Field’s brigades, loading and firing as they advanced, also suffered terribly under the withering storm of shot and shell. Neither brigade came close to making a dent in the Union line.
“A More Hopeless Charge Was Never Entered Upon”
With three of A.P. Hill’s brigades stalled in front of the Union center and right and still no sign of Jackson, Lee decided a little after 6 pm to send another of Hill’s brigades to test the Federal left near Ellerson’s Mill. The assignment fell to Pender’s brigade, supported by a brigade of D.H. Hill’s division that had arrived on the field, commanded by Brig. Gen. Roswell Ripley. By the time the divisions of D.H. Hill and Longstreet arrived, there was too much confusion and too little daylight remaining for Lee to effectively deploy and utilize them. Pender, one of the Confederacy’s most promising young officers—he was awarded a battlefield promotion to brigadier by Davis for his actions at Seven Pines—led his exposed units across the broad plateau and down the slope toward the creek. As his four North Carolina regiments and a battalion each of Virginians and Arkansans neared Ellerson’s Mill, they felt the sting of more than a dozen Union cannons and supporting infantry fire. A lone Virginia battery boldly came forward and was shattered, losing 42 of 92 men. Of the suicidal advance, Confederate Colonel Porter Alexander wrote, “A more hopeless charge was never entered upon.”
When Ripley came up, he sent his 2nd Arkansas Battalion ahead as skirmishers in Pender’s front, directly into the face of enemy defenders entrenched above Ellerson’s Mill. Two of his regiments, the 44th Georgia and 1st North Carolina, attacked on Pender’s right, while the 48th Georgia and 3rd North Carolina advanced on the left. McCall later wrote of the failed Confederate assault, “After a time, a heavy column was launched down the road to Ellerson’s Mill, where a determined attack was made. I had already sent Easton’s battery to Gen. Seymour, and I now moved the Seventh Regiment down to the extreme left, apprehending that the enemy might attempt to turn that flank by crossing the stream below the mill. Here, however, the Reserves maintained their position and sustained their character for steadiness in splendid style, never losing a foot of ground during a severe struggle with some of the best troops of the enemy, fighting under the direction of their most distinguished general. For hour after hour the battle was hotly contested, and the rapid fire of our artillery, dealing death to an awful extent, was unintermitted.”
Limping back from the creek under ruinous fire, the walking wounded brought news of the attack’s failure. The always caustic D.H. Hill said later, “The result was, as might have been foreseen, a bloody and disastrous repulse.” The 44th Georgia made it to the creek’s western bank and fought bravely for almost two hours, finally running out of ammunition and losing 361 men killed or wounded of the regiment’s 514 members. The 1st North Carolina lost 133, including its colonel, lieutenant colonel, major, six captains, and 10 lieutenants. Of the 14,000 Union soldiers engaged at Beaver Dam Creek, only 361 became casualties the Confederates suffered 1,484 casualties. Ripley’s brigade suffered the worst, losing a staggering 575 men killed, wounded, or missing, about 60 percent of its strength.
Around sunset, Griffin’s brigade arrived on the field and took up a supporting position to Reynolds’s rear. Porter wisely extended his right flank, dispatching Brig. Gen. John Martindale’s brigade to a point behind Reynolds’s position, where he could guard against any enemy approach over the road from Hanover Court House. There, Martindale skirmished briefly with some of Jackson’s advanced pickets. Nightfall brought an end to the infantry fighting, although artillery and sniper fire continued for several hours.
The Battle of Mechanicsville: The Worst Blunder Since Ball’s Bluff
In their first major encounter, Lee and the Army of Northern Virginia had suffered a severe repulse, Lee managing to get less than a fourth of his available troops into action and then only in costly, piecemeal frontal assaults against entrenched enemy positions. Mechanicsville was the worst fiasco committed by either side since Ball’s Bluff back in October 1861, this time with the lopsided casualty figures reversed. McClellan wired Secretary of War Edwin Stanton that evening: “Victory today complete and against great odds. I almost begin to think we are invincible.”
Discarded knapsacks, blankets, shovels, and other gear lie behind quick-firing Pennsylvania reserves fighting behind earthworks near Ellerson’s Mill. Battlefield sketch by Alfred Waud.
As night fell on June 26, the capture of Richmond was unquestionably within McClellan’s reach. Porter’s reinforced V Corps, now more than 30,000 strong, held near-impregnable positions north of the Chickahominy, backed by concentrated artillery batteries. McClellan commanded 67,000 fresh troops south of the river opposite 23,000 Confederates, many of them green reinforcements, while Lee’s bloodied forces north of the river were scattered and disjointed. There had been no word from Jackson since morning and no one knew his whereabouts. McClellan had two golden opportunities: he could exploit the victory by heavily reinforcing Porter north of the river, go on the offensive there, and destroy the enemy’s army. Or, as several of his subordinates implored him to do, McClellan could instruct Porter to hold the river crossings while he himself attacked south of the river, with almost a 3-to-1 numerical superiority, and captured the enemy’s capital.
Instead, McClellan did neither. After another day of combat, the bloodbath at Gaines’ Mill—Lee’s only tactical victory of the Seven Days, won at horrendous cost—McClellan abandoned all thought of making a stand or going on the offensive. Incredibly, the Young Napoleon wired Washington on June 28 that he was under attack by superior numbers on both sides of the Chickahominy. “I have lost this battle because my force was too small,” he wired Stanton. “The government must not and cannot hold me responsible for the result. If I save this army now, I tell you plainly that I owe no thanks to you or any other persons in Washington. You have done your best to sacrifice this army.” An astounded colonel in the telegraph office deleted the final two sentences before transmitting the dispatch to Stanton.
McClellan ordered Porter to protect the river crossings while he prepared for a “change of base,” a euphemism for retreat, to the James River. The Army of the Potomac conducted a skillful fighting retreat that severely punished the attackers, especially at Malvern Hill on July 1, but despite continued pleas by his subordinates to use that victory as a springboard for a counteroffensive, McClellan continued the retreat. By abandoning the York and Richmond Railroad, he effectively lost the ability to mount and maintain a siege of Richmond and surrendered the initiative to Lee. By July 2, the bloodied but still combat effective Army of the Potomac was more than 20 miles from Richmond, at Harrison’s Landing on the James River. Within weeks, McClellan would evacuate the Peninsula.
The Seven Days replaced Southern despair with renewed hope. “The almost funereal pall which has hung around our country since the fall of Fort Donelson, seems at last to be passing away,” declared the Richmond Examiner on July 4. “From out of gloom and disaster of the past, the martial spirit has emerged, and the superior skill and valor of our men over our brutal foe is incontestably established.” Somehow, McClellan had managed to turn victory into defeat. It would not be the last time he accomplished that questionable feat.
Yorumlar
What Magazine and Issue was this in? If it is not available digitally I plan on buying a print copy.
İçindekiler
Military situation Edit
After the Battle of Seven Pines, on May 31 and June 1, McClellan and the Army of the Potomac sat passively at the outskirts of Richmond for almost a month. Lee, newly appointed commander of the Confederate Army of Northern Virginia, devoted this period to reorganizing his army and preparing a counter-attack. He also sent for reinforcements. Stonewall Jackson arrived on June 25 from the Shenandoah Valley following his successful Valley Campaign. He brought four divisions: his own, now commanded by Brig. Gen. Charles S. Winder, and those of Maj. Gen. Richard S. Ewell, Brig. Gen. William H. C. Whiting, and Maj. Gen. D.H. Hill. [5]
The Union Army straddled the rain-swollen Chickahominy River. Four of the Army's five corps were arrayed in a semicircular line south of the river. The V Corps under Brig. Gen. Porter was north of the river near Mechanicsville in an L-shaped line running north–south behind Beaver Dam Creek and southeast along the Chickahominy. Lee moved most of his army north of the Chickahominy to attack the Union north flank. He left only two divisions (under Maj. Gens. Benjamin Huger and John B. Magruder) to face the Union main body. This concentrated about 65,000 troops against 30,000, leaving only 25,000 to protect Richmond against the other 60,000 men of the Union army. It was a risky plan that required careful execution, but Lee knew that he could not win in a battle of attrition or siege against the Union army. The Confederate cavalry under Brig. Gen. J.E.B. Stuart had reconnoitered Porter's right flank as part of a daring circumnavigation of the entire Union army from June 12 to June 15 and found it vulnerable. Stuart's forces burned a couple of Union supply ships and was able to report much of McClellan's army's strength and position to Gen. Lee. McClellan was aware of Jackson's arrival and presence at Ashland Station, but did nothing to reinforce Porter's vulnerable corps north of the river. [6]
Lee's plan called for Jackson to begin the attack on Porter's north flank early on June 26. Maj. Gen. A.P. Hill's Light Division was to advance from Meadow Bridge when he heard Jackson's guns, clear the Union pickets from Mechanicsville, and then move to Beaver Dam Creek. The divisions of Maj. Gens. D.H. Hill and James Longstreet were to pass through Mechanicsville, D.H. Hill to support Jackson and Longstreet to support A.P. Hill. Lee expected Jackson's flanking movement to force Porter to abandon his line behind the creek, and so A. P. Hill and Longstreet would not have to attack Union entrenchments. South of the Chickahominy, Magruder and Huger were to demonstrate, deceiving the four Union corps on their front. [7]
Birlik Düzenle
Konfederasyon Düzenle
Lee's intricate plan went awry immediately. Jackson's men, fatigued from their recent campaign and lengthy march, ran at least four hours behind schedule. By 3 p.m., A.P. Hill grew impatient and began his attack without orders. Hill's division, minus Brig. Gen Lawrence O'Brian Branch's brigade, which was placed off to the north to link up with Jackson, entered Mechanicsville and skirmished with George McCall's Union division, deployed around the town. McCall fell back to an easily defensible spot on the opposite side of Beaver Dam Creek. There, the brigades of Brig. Gen John F. Reynolds and Brig. Gen Truman Seymour dug in, with Brig. Gen George G. Meade's brigade placed behind them in reserve, Reynolds' brigade to the north and Seymour's to the south. On Reynolds' right, the divisions of Brig. Gen George Morell and Brig. Gen George Sykes formed a semicircle. Supporting the roughly 26,000 Union infantrymen were 32 artillery pieces. [8] There, 14,000 well entrenched infantry, supported by 32 guns in six batteries, repulsed repeated Confederate attacks with substantial casualties. [9]
Jackson and his command arrived late in the afternoon. However, unable to find A.P. Hill or D.H. Hill, Jackson did nothing. Although a major battle was raging within earshot, he ordered his troops to make camp for the evening. Hill's 11,000 men, most of them green regiments who had never fired a shot in battle, launched a series of futile attacks over the next few hours. The brigade of John R. Anderson assaulted the Union right flank, with James Archer's and Charles W. Field's brigades in support. Maxcy Gregg's brigade was held in reserve and did not participate in the battle at all. Directing his troops, John Reynolds gestured at the oncoming mass of Confederates and told a staffer "There they come like flies on a piece of gingerbread." The Union artillery and musketry tore enormous gaps in the Confederate lines as they attempted to cross the creek. Although A.P. Hill had 24 guns with him, he made no attempt to use massed artillery fire to counter the Union gunners, instead sending individual batteries in support of the infantry, most of which were quickly put out of action by enemy shelling. [10]
Some of Anderson's men managed to get across the creek and momentarily threaten Reynolds's position, however he was reinforced by Meade's brigade and two regiments from Morell's division. The three Confederate brigades were driven back with substantial casualties. Arriving on the field and realizing what was happening, Robert E. Lee hastily summoned Longstreet's and D.H. Hill's divisions. As Lee surveyed the futile attacks, Jefferson Davis and the Confederate cabinet rode up to him. Davis asked him "General, what is all this army and what is it doing here?" Lee replied sarcastically "I don't know, Mr. President. It is not my army and this is no place for it." William D. Pender's brigade then attacked the Union left flank at Ellerson's Mill, held by Seymour's brigade. Once again, the well-entrenched infantry and massed artillery proved too much for the Confederates and Pender was forced to retreat. Just then, Roswell Ripley's brigade of D.H. Hill's division arrived on the field and was ordered next to assault the Union left. Ripley charged head-on into the Union entrenchments and suffered the very worst of all with over 600 casualties, the largest percentage of them coming from the 44th Georgia, which lost 335 men and most of its officers (out of a total of 514), including its colonel Robert A. Smith, a roughly 65% casualty rate. The 1st North Carolina suffered 50% casualties (133 men killed, wounded, or captured) and also lost its commander, Col. Montford Stokes. General Ripley himself survived unscathed, but came within inches of being decapitated by an artillery shell. Ripley's other two regiments, the 3rd North Carolina and 48th Georgia, were to the rear of the 1st North Carolina and 44th Georgia their losses were lighter. Union casualties around Ellerson's Mill were small, only 40 men total were killed or wounded in the 7th Pennsylvania Reserves and 12th Pennsylvania Reserves, which were defending this sector of the battlefield. The 13th Pennsylvania Reserves lost 75 men, the highest total number of any Union outfit. Some 20 years after the battle, D.H. Hill wrote "The attacks on the Beaver Dam entrenchments, on the heights of Malvern Hill, at Gettysburg, were all grand, but of exactly the kind of grandeur the South could not afford." [11]
As darkness fell, the rest of D.H. Hill's division came up followed by Longstreet, while on the Union side, George Morrell's division arrived and relieved McCall, whose men were nearly out of ammunition. There was not enough daylight remaining to deploy D.H. Hill and Longstreet's divisions. Jackson did not attack, but his presence near Porter's flank caused McClellan to order Porter to withdraw after dark behind Boatswain's Swamp, five miles (8 km) to the east. McClellan was concerned that the Confederate buildup on his right flank threatened his supply line, the Richmond and York River Railroad north of the Chickahominy, and he decided to shift his base of supply to the James River (he also believed that the demonstrations by Huger and Magruder showed that he was seriously outnumbered). This was a strategic decision of grave import because it meant that, without the railroad to supply his army, he had to abandon his siege of Richmond. [12]
Overall, the battle was a Union tactical victory, in which the Confederates suffered heavy casualties and achieved none of their specific objectives due to the seriously flawed execution of Lee's plan. Instead of over 60,000 men crushing the enemy's flank, only five brigades, about 15,000 men, had seen action. Their losses were 1,484 versus Porter's 361. Lee's staff recalled that he was "deeply, bitterly disappointed" [13] by Jackson's performance, but communication breakdowns, poorly written orders from Lee, and bad judgment by most of Lee's other subordinates were also to blame. [14]
Despite the Union tactical success, however, it was the start of a strategic debacle and the unraveling of the Peninsula Campaign. McClellan began to withdraw his army to the southeast and never regained the initiative. The next day the Seven Days Battles continued as Lee attacked Porter at the Battle of Gaines's Mill. [15]
Battle [ edit | kaynağı düzenle ]
Lee's intricate plan went awry immediately. Jackson's men, fatigued from their recent campaign and lengthy march, ran at least four hours behind schedule. By 3 p.m., A.P. Hill grew impatient and began his attack without orders: a frontal assault with 11,000 men. Brik. Gen. George A. McCall's Union division was forced back. Porter reinforced McCall with the brigades of Brig. Genler. John H. Martindale and Charles Griffin, and extended and strengthened his right flank. He fell back and concentrated along Beaver Dam Creek and Ellerson's Mill. There, 14,000 well entrenched infantry, supported by 32 guns in six batteries, repulsed repeated Confederate attacks with substantial casualties. Ζ]
Jackson and his command arrived late in the afternoon. However, unable to find A.P. Hill or D.H. Hill, Jackson did nothing. Although a major battle was raging within earshot, he ordered his troops to bivouac for the evening. A.P. Hill, now with Longstreet and D.H. Hill behind him, continued his attack, despite orders from Lee to hold his ground. His assault was beaten back with more casualties. Η]
Jackson did not attack, but his presence near Porter's flank caused McClellan to order Porter to withdraw after dark behind Boatswain's Swamp, five miles to the east. McClellan was concerned that the Confederate buildup on his right flank threatened his supply line, the Richmond and York River Railroad north of the Chickahominy, and he decided to shift his base of supply to the James River. (He also believed that the demonstrations by Huger and Magruder showed that he was seriously outnumbered.) This was a strategic decision of grave import because it meant that, without the railroad to supply his army, he had to abandon his siege of Richmond. ⎖]
Battle of Beaver Dam Creek Aftermath
Overall, the battle was a Union tactical victory, in which the Confederates suffered heavy casualties and achieved none of their specific objectives due to the seriously flawed execution of Lee's plan. Instead of over 60,000 men crushing the enemy's flank, only five brigades, about 15,000 men, had seen action. Their losses were 1,484 versus Porter's 361. Lee's staff recalled that he was "deeply, bitterly disappointed" by Jackson's performance, but communication breakdowns, poorly written orders from Lee, and bad judgment by most of Lee's other subordinates were also to blame.
Despite the Union tactical success, however, it was the start of a strategic debacle and the unraveling of the Peninsula Campaign. McClellan began to withdraw his army to the southeast and never regained the initiative. The next day the Seven Days Battles continued as Lee attacked Porter at the Battle of Gaines' Mill.List of site sources >>>