“Zafer Bilimi” adlı eserinde Alexander Vasilyevich Suvorov, mevcut mühimmatı etkin bir şekilde kullanmaları için askerleri ve memurları çağırdı. Kendi başına bir sorun olan namlu yükleme silahlarını yeniden doldurmanın çok zaman aldığını düşünmemiz şaşırtıcı değil. Bu yüzden ünlü kumandanın piyade adamlarına doğru atış yapması çağrısında bulunuldu ve saldırı sırasında süngeri mümkün olduğunca verimli kullanın. O zamanın öncülü, pürüzsüz bir silahı asla hızlı ateş sayılmazdı, bu yüzden savaşta süngü saldırısı büyük önem taşıyordu - Rus grenadier, süngü saldırısı sırasında yüzlerce mermi ile ateşlenen yüzlerce kurşunu "sütün" içine fırlatırken dört taneye kadar rakibi öldürebilirdi. Mermiler ve silahların kendileri modern küçük silahların örnekleri kadar etkili değildi ve etkili kullanım alanları ciddi şekilde sınırlıydı.
Uzun süredir, Rus silah ustaları basit bir şekilde süngü kullanmadan büyük küçük silahlar üretmediler. Süngü, birçok savaşta piyadelerin sadık bir silahıydı, Napolyon savaşları istisna değildi. Fransız birlikleri ile yapılan savaşlarda, süngü bir kereden fazla Rus askerlerinin savaş alanına hakim olmalarına yardımcı oldu. Devrimci tarihçi A. I. Koblenz-Cruz tarih 1813’te, Leipzig savaşında (Milletler Muharebesi), Grenadier Leontius Korenny, Fransızlarla olan mücadelesinde küçük bir birime katıldı. Yoldaşları savaşta öldüğünde, Leonty yalnız savaşmaya devam etti. Savaşta süngüyü kırdı, ama poposu ile düşmanla savaşmaya devam etti. Sonuç olarak, 18 yaralandı ve öldürdüğü Fransızların arasına düştü. Yaralanan yaralanmalara rağmen, Kök kurtuldu ve esir alındı. Savaşçının cesaretinden etkilenen Napolyon daha sonra cesur grenadier’e esaretten serbest bırakılmasını emretti.
Gelecekte, çarpma ve otomatik silahların gelişmesiyle birlikte, süngü saldırılarının rolü azalmıştır. 19. yüzyılın sonundaki savaşlarda, soğuk silahlarla ölen ve yaralananların sayısı son derece önemsizdi. Aynı zamanda, süngü saldırısı çoğu durumda düşmanın uçmasına izin verdi. Aslında, süngü kullanımının kendisi bile ana rolü oynamaya başlamamış, aynı zamanda kullanım tehdidini de başlamıştır. Buna rağmen, dünyanın pek çok ordusunda süngü saldırısı ve el ele dövüş yöntemlerine yeterince dikkat edildi, Kızıl Ordu istisna değildi.
Savaş öncesi yıllarda, süngü savaşına yeterli miktarda zaman ayrılmıştı. Böyle bir savaşın temelleri için eğitim görevlileri oldukça önemli bir egzersiz olarak kabul edildi. O zamanki süngü savaşı, zamanın özel literatüründe açıkça ifade edilen, el ele dövüşün ana kısmıydı (Eskrim ve El-Dövüş, "K.T. Bulochko, V.K. Dobrovolsky, yılın 1940 baskısı). El ele dövüş hazırlığı El Kitabına göre, Kızıl Ordu (NPRB-38, Voenizdat, 1938 yılı), süngü savaşının asıl görevi, askerlere en hızlı saldırı ve savunma yöntemlerini, yani “hızlı bir şekilde düşman atışlarını ve grevleri enjekte edebilmek için” yetiştirmektir. düşmanın silahlarını iter ve derhal bir saldırı ile karşılık verir. Bir veya diğer bir savaş yöntemini zamanında ve taktik bir şekilde kullanabilmek. ” Ayrıca, süngü savaşının Kızıl Ordu savaşçılarında en değerli nitelikleri ve becerileri geliştirdiğine dikkat çekildi: hızlı tepki, çeviklik, dayanıklılık ve sakinlik, cesaret, kararlılık vb.
SSCB'deki süngü savaşının teorisyenlerinden biri olan G. Kalachev, gerçek bir süngü saldırısının askerlerden cesaret, doğru kuvvet yönünün ve aşırı sinirsel heyecan halindeki tepkimenin çabukluğunun ve muhtemelen büyük fiziksel yorgunluğun gerekli olduğunu vurguladı. Bunun ışığında, askerlerin fiziksel olarak geliştirilmesi ve fiziksel gelişimlerinin mümkün olan en yüksek seviyede tutulması gerekmektedir. Bir darbeyi bacakları da dahil olmak üzere kasların daha kuvvetli ve kademeli olarak güçlendirilmesine dönüştürmek için, tüm antrenman savaşçılarının kısa mesafeli ataklar yapmak, antrenmanların başlangıcından itibaren kısa mesafeli ataklar yapması, kazma siperleri içine atlamaları ve atlamaları gerekir.
Askerlerin el ele dövüşün temelleri konusunda eğitimi ne kadar önemliyse, Japonlarla Hassan Gölü'nde ve Halhin Gol'de ve 1939-40'taki Sovyet-Finlandiya savaşında savaşlar gösterdi. Sonuç olarak, Sovyet askerlerinin Büyük Vatanseverlik Savaşı öncesi eğitimi, süngü savaşını, el bombası atmasını ve ateş etmeyi birleştiren tek bir kompleks halinde gerçekleştirildi. Daha sonra, özellikle kent savaşlarında ve siperlerdeki savaş sırasında, askerlerin eğitimini güçlendirmeyi mümkün kılan yeni bir deneyim edinildi ve özetlendi. Sovyet komutanlığı ile düşman tahkimatlarına yönelik yaklaşık saldırı taktikleri şöyle tanımlandı: “40-50 metre mesafesinden, saldıran piyade, düşmanın siperleri ile belirli bir atış yaparak ateşi kesmek zorundadır. 20-25 metre mesafeden koşuya atılan el bombalarının kullanılması gerekir. O zaman yakın mesafeden bir atış yapmak ve düşmanın soğuk silahlarla yenilgisini sağlamak gerekiyor ”dedi.
Bu eğitim Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Kızıl Ordu için yararlı oldu. Sovyet askerlerinin aksine, Wehrmacht askerleri çoğu durumda yakın dövüşlerden kaçınmaya çalıştı. Savaşın ilk aylarındaki deneyimler süngü saldırılarında Kızıl Ordu askerlerinin çoğu zaman düşman askerlerine üstün geldiğini gösterdi. Ancak, çok sık bu tür saldırılar, iyi bir hayattan değil, 1941'ta gerçekleştirildi. Genellikle bir süngü grevi, kuşatmanın hala gevşek bir şekilde kapalı olan çevresinden bir atılım için tek şanstı. Kızıl Ordu ile çevrili olan Kızıl Ordu'nun savaşçıları ve komutanları, bazen arazinin mümkün olduğu yere düşmana el ele mücadele vermeye çalışan bir süngü saldırısı kullanmayı gerekli kılan herhangi bir mühimmat kullanmıyordu.
Büyük Vatanseverlik Savaşı, Büyük Vatanseverlik Savaşı'na, Rus ordusu tarafından 1870 kadar erken kabul edilen ve başlangıçta Berdan tüfeğine (ünlü Birdan) bağlı olan ve daha sonra Mosin tüfeğinin bir modifikasyonu olarak ortaya çıkan, iyi bilinen, dört taraflı iğne süngü ile girdi. daha az ünlü "trilinek"). Daha sonra, böyle bir süngü, yılın 1891 modelinin Mosin karabini ve yılın 1944 modelinin (SCS) Simonov kendi kendini yükleyen karabini ile kullanıldı. Rus süngü - Bu süngü için literatürde adı sıkışmış. Yakın dövüşte, Rus süngü müthiş bir silahtı. Süngü kenarı bir tornavida şeklinde keskinleşmiştir. Dört taraflı iğne süngü tarafından oluşturulan yaralar süngü ile oluşabilecek olanlardan daha ağırdı. Yaranın derinliği daha büyüktü ve giriş daha küçüktü, bu nedenle yaralanma ciddi iç kanamaya eşlik ediyordu. Bu nedenle, böyle bir süngü insanlık dışı bir silah olarak bile kınandı, ancak on milyonlarca insanın hayatını talep ettiği askeri çatışmalarda süngü insanlığı hakkında konuşmaya değmezdi. Ek olarak, Rus süngü iğne şeklindeki form, düşmanın vücuduna takılma olasılığını düşürdü ve kış üniformalarıyla örtülmüş olsa bile düşmanın kendine güvenen yenilgisi için gerekli olan nüfuz gücünü arttırdı.
Rus tetrahedral iğne süngü Mosin tüfek
Avrupa kampanyalarını hatırlayarak, Wehrmacht askerleri birbirleriyle yapılan konuşmalarda veya Almanya'ya gönderilen mektuplarda, Ruslarla el ele savaşta savaşmayanların gerçek bir savaş görmedikleri fikrini dile getirdi. Topçu bombardımanı, bombalama, silah sesleri, tank saldırılar, geçilmez kir, soğuk ve açlık yürüyüşleri, hayatta kalmanın son derece zor olduğu şiddetli ve kısa elden kavgalarla karşılaştırılamadı. Özellikle, savaşın tam anlamıyla bu evlerde ayrı evler ve zeminler için olduğu Stalingrad harabelerinde şiddetli el ele mücadele ve yakın dövüşü hatırladılar ve gün boyunca kapsanan yol sadece metre ile değil, aynı zamanda ölü askerlerin cesetleri tarafından da ölçülebilirdi.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Kızıl Ordu'nun askerleri ve memurları, yakın dövüş sanatlarında müthiş bir güç ününe hak ettiler. Fakat savaşın kendisinin el ele dövüş sırasında süngü rolünde önemli bir azalma olduğunu gösterdi. Uygulama, Sovyet savaşçılarının bıçakları ve bıçak bıçaklarını daha etkin ve başarılı bir şekilde kullandıklarını göstermiştir. Otomatik silahların piyadelerde artan yayılmasında önemli bir rol oynadı. Örneğin, savaş yıllarında Sovyet askerleri tarafından kitlesel olarak kullanılan hafif makineli tüfekler süngüleri almadı (olması gerektiği halde), uygulama yakın mesafedeki kısa kuyrukların çok daha etkili olduğunu gösterdi.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın sona ermesinden hemen sonra, ilk Sovyet seri makineli tüfek - 1949'te hizmete giren ünlü AK, yeni bir soğuk silah modeli ile donatıldı - süngü. Ordu, askerin hala soğuk silaha ihtiyaç duyacağının farkındaydı, ancak çok işlevli ve kompakt. Süngü düşman askerlerini yakın muharebede yenmeyi planlamıştı, bunun için makineli tüfeği birleştirebilir ya da tam tersi avcı tarafından normal bir bıçak olarak kullanabilirdi. Aynı zamanda süngü bıçağı bir bıçak şekli aldı ve gelecekte işlevselliği esas olarak ev kullanımına doğru genişledi. Mecazi anlamda, "süngü - bıçak - alet" üç rolünden bahsetmek gerekirse, ikincisi tercih edildi. Gerçek süngü saldırıları tarih kitaplarının, belgesellerin ve uzun metrajlı filmlerin sayfalarında sonsuza dek kaldı, ancak el ele mücadele gitmedi. Rus ordusunda, dünyanın pek çok ülkesinin ordusunda olduğu gibi, askeri personelin eğitimine hala yeterince dikkat gösteriliyor.
Bilgi kaynakları:
http://svpressa.ru/post/article/109070/?rintr=1
http://russian7.ru/post/shtykovaya-ataka-pochemu-russkie-zdes-b
http://bratishka.ru/archiv/2006/7/2006_7_11.php
http://warfor.me/shtyiki-krasnoy-armii
Açık kaynaklı materyaller