( Yalnız İş Bankası Yayınları'nın çıkarttığı Sabahattin Eyüboğlu çevirisini öneriyorum, Bilgiç'e bu sene bir başka çeviriyi vermişlerdi okulda, kitaptan nefret ettim. Eğer ilk onu elime alsaydım yüzüne bile bakmazdım eminim.)
Zweig'in bu kitabını büyük bir keyifle okudum. Montaigne 'nin hayatını ve yazma amacını o kadar güzel anlatmış ki.
Gerçekten ben de böyle hissediyorum. Aradan geçen onca zaman rağmen o bugünün ve geleceğin insanı, sayfalarda gezerken yanıbaşımda bir dost gibi duruyor.
Sanırım bir çok yerde kendime benzettim onu. İşin garibi bunu Denemeler'i okurken değil de bu kitabı okurken düşündüm :)
Eğitimle ilgili bu düşünceler ne kadar da doğru değil mi?
Bu satırlarda da kendi belleğimin zayıflığı geldi aklıma. Kısa vadede hızlı algılayıp kavrayan ama uzun vadede hemen unutan bir belleğim var. Belki benim için de iyidir bu :)
Tam da öyle dönemlerdeyiz sanki...
İşte şunu diyebilecek insanlarla dolu olsaydı dünya, çok daha güzel bir yere dönüşürdü eminim..