Şu anda her zaman bir resim cenneti olan Metropolitan Museum of Art, her zamankinden daha cennet gibi. Dört haftadan kısa bir süre içinde, her biri olağanüstü bir tuhaflık ustasına adanmış üç büyük sergi açtı. Önce Jasper Johns, sonra Nicolas Poussin ve şimdi de Gustave Courbet.
Üçünden Courbet'nin sanatı belki de en tuhafı ve görünüşte eski moda temsili resmin geliştiği bir zamanda, eserinin çarpıcı bir geçerliliği var. Courbet, kendisinin dediği gibi, Fransa'nın en kibirli adamı olmasının yanı sıra, son derece sıra dışı, bağımsız, hırslı, kurnaz, kaderinden sürekli olarak memnun değildi. Napolyon'un baskıcı rejimi sırasında kariyeri gürültülü bir şekilde gelişen bir Cumhuriyetçi, Legion of Honor'un haçını büyük ölçüde reddettiğinde şüphe uyandırdı.
Yaklaşık 130 resim ve bir dizi çizimden oluşan bu gösteri, uygun bir taramaya sahip. Paris'te Musée d'Orsay tarafından organize edildi; Montpellier, Fransa'daki Musée Fabre; ve Met. Met'teki seçimi ve görkemli yerleştirmesi, müzenin 19. yüzyıl Modern ve çağdaş sanat bölümünün her ikisi de sorumlu küratör Gary Tinterow ve küratör yardımcısı Kathryn Calley Galitz'in eseridir. 1840'ların başından 1870'lerin başlarına kadar uzanan bu seride portreler, otoportreler, manzaralar, çıplaklar, grup sahneleri, hayvanlar ve av sahneleri yer alıyor.
Bu tuvallerin en iyileri, Courbet'nin doğuştan gelen uyumsuzluğunu komuta eden bir karmaşaya dönüştürüyor. Yüzeyin sertliği, alan veya ölçeğin tutarsızlıkları, duygusal belirsizlikler ve dönüşümlü olarak kadın formunun açık ve olası olmayan açıklamalarıyla meydan okur ve baştan çıkarırlar. Bazı resimler zar zor bir arada duruyor; diğerleri tuhaf, şekilsiz kütleler halinde içe doğru çökerler.
Bu kitlelerin en büyüklerinden biri Courbet'nin uykulu şaheseridir ?? 20 yıl önce New York'ta en son görüldüğünden beri temizlendi ?? 1856-57 Seine Kıyısındaki Genç Hanımlar. İçinde iki yatan denek, bir yığın köpüklü giysiler, görünüşte kemiksiz kadın eti, çeşitli çiçekler ve çimenli bir nehir kıyısında yer alan ahlaki yorgunluk oluşturur. 1857 Salonundaki izleyicileri şoke eden aleni, muhtemelen lezbiyen erotizm aşikar olmaya devam ediyor. Geleneklerin coşkun, neredeyse alay konusu olan karmaları, yatak odası olan halka açık parklar, natürmort ve figür resimleri ve hepsinden öte, bu karma, sert, garip bir şekilde dikey bir masmavi su düzlemi tarafından arkadan kalabalıklaşıyor. Bütün parti neredeyse tuvalden kayabilir ve ayaklarımızın dibine bir yığın halinde inebilir.
Courbet, modern sanatçının tanımını, akademiden uzak duran, Louvre'da ders veren ve épater le burjuva tabiriyle yaşayan bohem, narsist yalnız ve politik radikal olarak yazmıştı adeta. 1840'larda, saray himayesinin çoktan gittiği, ancak modern sanat piyasasının hala oluşum halinde olduğu Paris'te ortaya çıktı. Birbiriyle bağlantılı, aynı zamanda yeni doğmakta olan üç olgunun faydasını çabucak kavradı: gazeteler, popüler illüstrasyon ve özellikle yeni gerçekçiliğiyle fotoğraf. Bu sergi, Gustave Le Gray'in ve Courbet'nin sahip olduğu ve kuşkusuz zaman zaman çalışmalarında kullandığına benzer manzara, köylü ve nü gibi sanatçıların eski fotoğraflarıyla dolu.resim
Gösteri ayrıca, talep onları haklı çıkarsa eserlerin ek kopyalarını boyamanın üzerinde olmadığını ve en güzel manzaralarından bazılarının popüler turistik yerleri tasvir ettiğini gösteriyor.
Courbet, yaşamı gördüğü gibi kaydetmek için yerleşik resim türlerini ayıran düzenli sınırları kasten parçalayan Realizm'in kurucusu olarak selamlanır. Bunu en ünlüsü, karanlık manifestosu The Burial at Ornans'ta (d'Orsay'ın seyahat etmesine izin vermediği) yaptı ve duygusal klişeleri ve katı sosyal hiyerarşiyi, genellikle tarih resimlerine ayrılmış bir ölçekte tasvir edilen düzensiz bir bireysel köylü çizgisiyle değiştirdi. .
Ancak Courbet, Realist unvanını gönülsüzce kabul etti. En gerçekçi çalışmasının önünde bile, çoğu zaman kendinizi yaşanmış gerçeklikle değil, sırf ile olduğu kadar çok güreşirken buluyorsunuz ?? çok gerçek ?? resmin tekinsizliği. 1855'ten kalma The Stream of the Puits-Noir'de paletle bıçaklanmış pigmentin değişen peçelerini gözlemleyin ve neredeyse soyut hale geldi. Ve Courbet'ninki, yalnızca türleri ve stilleri değil, aynı zamanda cinsiyetleri, oranları ve mekansal mantıkları da postmodern olarak adlandırılabilecek ince bir görsel ironi ile karıştıran, sürekli olarak şekil değiştiren bir tekinsizliktir.
Courbet'nin hayat hikayesi, erken şöhreti, tekrar eden tartışmaları ve trajik sonuyla heyecan verici bir okumadır. 1873'te Place Vendôme Sütunu'nun yeniden inşası için Fransız hükümetine geri ödeme yapmaktan kaçınmak için İsviçre'ye kaçtı. (Paris Komünü'nün kısa, kaotik yönetimi sırasında, sanatsal her şeyi, kamusal anıtları korumakla görevliyken yok edildi.) Dört yıl sonra orada acı ve kırık bir şekilde öldü.
Ama resimlere sadık kalın. Picasso'dan önce hiçbir sanatçı kendinden bu kadar fazlasını tuvale bırakmamıştı. Courbet'nin uzun, karanlık ve yakışıklı otoportrelerinin hakim olduğu ilk büyük galeri, onun yüksek özsaygısının, dramatik yeteneğinin ve çeşitli İtalyan, İspanyol ve Hollandalı eski ustalara yönelik gezici ilgisinin neredeyse mide bulandırıcı bir dozunu sağlıyor.
En erken ve en küçüğünde, uzun saçlı, soluk bir Pontormo prensidir. Çaresiz Adam'da, Caravaggio tarafından canlandırılan Johnny Depp'in korsanı gibi iri gözlü ve vahşi saçlarını yırtıyor. Ve Pipolu Otoportre'de, onun kadın imgelerinin çoğunu karakterize edecek, aynı anda hem rüya hem de alaycı olan, bağlantısız bakışın erken bir versiyonunu görüyoruz.
Bu ilk galeri, gösteri içinde büyüleyici olsa da klostrofobik bir gösteri oluşturuyor ve bu da onu ikincinin genişletilmiş dünyasına girmek için bir rahatlama sağlıyor. İşte Courbet, Ornans çevresindeki kırsal alan hakkında raporlar ?? Doğduğu ve sık sık geri döndüğü doğu kasabası, Ernst Meissonier'in aşırı Rockwellian gerçekçiliğinin eşiğine gelen 1850 civarındaki Château d'Ornans'tan, 1858'den Corot'un zarif kolaylık.
Yakınlarda, şaşırtıcı bir 20. yüzyıl havasına sahip, Francis Picabia veya Max Ernst gibi sanatçıları çağrıştıran birkaç tablodan ilki var. Balthus ya da genç Lucian Freud, Courbet'nin küçük kız kardeşi Juliette'in 1844'teki yalın, uzamsal olarak çarpık portresini kolaylıkla çizebilirdi. Bir baston sandalyede oturuyor, ince gövdesi ipek bir elbiseyle kaplanmış, sola bakıyor. Bu sefer, genişleyen arka plan, bir vücut geliştiricinin 99 kiloluk bir zayıflığa boyun eğmesi gibi, solda cılız bir bitkiye yol açan ağır bir örtüdür.
İkinci galeri aynı zamanda tesadüfi Modernizmin şaşırtıcı bir çalışmasını da içeriyor: Courbet'nin 1850'lerin başında ele aldığı köy yaşamının büyük resimlerinden biri olan bitmemiş Gelin/Ölü Kız Hazırlığı. Burada bir oda dolusu kadın, üçü tarafından giyinmiş genç, topal bir kızın etrafında dönüyor. Diğer kadınlar yatak yapar, masa örtüsü koyar veya düzeltir.
Courbet, renk düzenini yeniden düşünmek istercesine, formların çoğunu beyazla boyayarak bu kadın topluluğu imajını eksik bıraktı. Ancak beyaz, ortak bir neden ya da ortak bir duygu gibi incelikle değişen gölgeler içinde resmin içinden geçerek, etkileşimlerini yumuşatarak, onları birbirine bağlayarak kendi birliğini empoze eder.
Bu gösteri kronolojik olarak değil tematik olarak ilerliyor, bu mantıklı çünkü Courbet gerçekten doğrusal bir şekilde ilerlemedi. İlgi alanlarındaki değişimlere, dikkat süresine ve müşterilerinin taleplerine göre zıpladı. 1862 tarihli Reclining Nude'u Titian için bir tür şakadır: Kewpie-bebek diz çorapları ile oldukça gevşek boyanmış bir figür, aşırı kırmızı kadife perdelerle ve kahverengimsi bir atmosferle çevrilidir. Yanında, 1866'dan kalma Sleep'in buharlı devleri, kristal Rokoko pembeleri ve beyazları bir görüntü sunuyor.
Bu eser, Courbet'nin en çatışmacı eseri, meşhur Dünyanın Kökeni, bir kadının alt gövdesinin ve açık uyluklarının süslenmemiş bir yakın çekimi olduğu gibi, Türk-Mısırlı bir diplomat olan Halil-Bey için bir komisyondu. (Çalışma, Auguste Belloc'un neredeyse aynı stereografik görüntüsü ve birkaç nü fotoğrafıyla birlikte dar bir alana tecrit edilmiştir.)
Bu resim ancak 1980'lerde psikanalist Jacques Lacan'ın koleksiyonundan yeniden ortaya çıktı. Erotikten çok klinik ve uysal olmaktan çok bölgesel, kadını gururlu sahip olarak tanımlar ve erkek bakışının nihai nesnesini, bakışı yolunda durdurabilecek bir dürüstlükle ortaya çıkarır.
Courbet, belki de büyük resim yüzyılının herhangi bir ressamından daha fazla, eserinin biçimlerine ve yüzeylerine isyan ve muhalefet unsurları inşa etti. Bazıları kasıtlıydı; diğerleri keşfetmemiz, iliklerimizde hissetmemiz için bize bırakıldı. Sonunda bile, kendisi gibi inanılmaz derecede büyük ve zorba görünen meyve natürmortlarına ve hatta daha çok onun gibi oltaya karşı mücadele eden ve oltaya karşı mücadele eden muhteşem alabalıklara meydan okudu. O zamandan beri, nesilden nesile ressamlar, sanatına ve meydan okumalarına cevap verdiler, ancak inatçı uyumsuzluk örneğinin birçok kullanımı var.