İran’ın askeri potansiyeli Orta Doğu’daki en büyüklerden biri.
Askeri bir coğrafi açıdan, İran'ın konumu çok avantajlıdır. En azından şu anda komşularına karşı askeri operasyon için NATO ve İsrail grubu altında topraklarını sağlama konusunda istekli olmadıklarını gösteren ülkelerle doğrudan sınırlıdır.
Türkiye, İslam dünyasında etkinin yeniden doğuşunu iddia ettiği ve İsrail ile karmaşık bir ilişki içinde olduğu için bunu yapması pek mümkün değil. Ancak, bu ülkenin meşru hükümetinin (İran müttefikleri) yanı sıra belirli şartlar altında NATO üyeliğinin yanı sıra Suriye'deki iç ihtilafa karışması söz konusu olduğunda, Ankara bu operasyonlar için kendi topraklarını sağlayabilir.
Pakistan'da, Amerikan karşıtı duyarlılık güçlüdür. Bu nedenle, NATO birliklerinin önemli birimlerinin konuşlandırılması çok zordur. Bununla birlikte, Pakistan’ın ABD’ye ekonomik bağımlılığı ve siyasi seçkin bir Amerikan yanlısı lobi, belli bir baskı altında ülkenin liderliğinin İran’la savaş için amaçlanan birlik gruplarının konuşlandırılmasını kabul edeceği gerçeğine yol açabiliyor.
Bağdat en azından Tahran'la tarafsız bir ilişki sürdürmeyi hedefliyor ve büyük olasılıkla komşusunun işgali için bir fırsat sağlamayacak.
Afganistan'da, NATO güçlerinin gruplandırılması, ülke topraklarını kontrol etme konumunda değil, ayrıca, büyük bir grup grupların yoğun mücadele faaliyetlerini yerine getirmek ve sağlamak için yeterli altyapının bulunmadığı bir konumda değil. Suudi Arabistan ve komşu Arap monarşilerin İran'a yönelik operasyonlar için sıçrama tahtası olmayı kabul etmeleri bekleniyor. Büyük koşulların konuşlandırılmasını sağlayan nispeten gelişmiş bir askeri altyapıya sahipler. Bununla birlikte, bu ülkelerin İran ile ortak bir sınırı olmadığından, bölgeleri temel olarak bir hava kuvvetleri grubunu barındırmak için kullanılabilir.
İran’ın askeri potansiyeli Orta Doğu’daki en büyüklerden biri. Silahlı kuvvetler iyi personel eğitimi ile ayırt edilir. Mücadele ruhu, İran’ın Şii İslam’ın resmi din olarak kabul edildiği teokratik bir devlet olduğu gerçeğiyle belirlenir. Bugün en tutkulu dini hareketlerden biri.
İran Silahlı Kuvvetleri iki bağımsız bileşenden oluşur: ordu ve İslam Devrimi Muhafızları Birliği (IRGC). Bunların her biri, barış zamanı ve savaş zamanına karşılık gelen hükümet organları sistemi ile kendi kara kuvvetlerine, hava kuvvetlerine ve donanmalarına sahiptir.
İran'ın toplam düzenli silahlı kuvvetlerinin sayısı, 900 bin kişiyi aşıyor; bunlardan yaklaşık 670 bin - orduda ve IRGC, 100 bin'e kadar - Hava Kuvvetlerinde, 45 binden fazla - Deniz Kuvvetlerinde ve 150 bin'de - Basij kuvvetlerinde ve özel kuvvetler "Kod". Kara kuvvetlerinin rezervi, toplam mobilizasyon kaynağı olan 350 milyon olan 10 bin kişidir.
Persler - güç!
Açık pres malzemelerine göre, Kara Kuvvetleri'nin savaş yapısında 1600'den fazla tanklar540 T-55, 480 T-72, 168 M47, 150 M60, 100 Chiften, 100 Zulfikar (kendi İran tasarımlarının oldukça modern tankları) ve 75 T-62 dahil. 550-670 piyade savaş aracı, 2085 kendinden tahrikli topçu silahı ve 310 kendinden tahrikli silah, yaklaşık 870 MLRS, 1700 uçaksavar askeri hava savunma silahı, çok sayıda tanksavar topu ve en az 220 helikopter bulunmaktadır. Buna ek olarak, 32 Shihab-3 balistik füze rampası (yaklaşık 40 füze mevcut) ve 64 operasyonel taktik füze (bunun için yaklaşık 250 Shihab-1 ve 100 Shihab-2 füzesi var).
Hava Kuvvetleri'nin savaş gücünün temeli 25 MiG-29, 65 F-4 avcı bombardıman uçağı, 60'dan fazla F-5, 24'e kadar F1EQ Mirage ve 60 F-14 (yaklaşık 25'i uçuş durumunda) ve 30 ön hat bombardıman uçağı Su-24. Toplamda, Hava Kuvvetleri'nin savaş yapısı çeşitli amaçlar için yaklaşık 30 savaş ve 100 nakliye uçağına, 400'den fazla helikoptere sahiptir. Aşamalı diziye sahip güçlü bir radarı (bir avcı tipinin hedef algılama aralığı - 14 kilometreye kadar ve bir bombardıman tipi - 200 kilometre veya daha fazla) ve otomatik veri alışverişi olasılığı, radar gözetimi ve avcı rehberlik görevlerinin çözülmesine izin verir. havacılık hava hedefleri için. Yani, İran hava savunması, bir radar alanı oluştururken, çok savunmasız bir yer bileşenine ek olarak, aynı zamanda önemli ölçüde daha yüksek savaş istikrarına sahip bir hava bileşenine sahiptir.
İran Donanması, Basra Körfezi'ndeki en yetenekli olarak kabul edilir. Beş korvet, 20 roket gemisi (10 kilometre atış menziline sahip C-802 füzeleri ile donatılmış 120 tipi Houdong tekneleri ve 20 saldırı menzili, 13 yardımcı gemileri, 28 saldırı gemileri, 22 yardımcı gemileri, üç denizaltı, 15 uçak gemisi ve 20 uçakları, 10 uçakları ve 70 uçaklarından oluşur. . Buna ek olarak, İran Deniz Kuvvetleri, 250'ten ultra küçük denizaltılara ve XNUMX ile XNUMX kilometreye kadar olan gemi karşıtı füzelerle donatılmış XNUMX kıyı füze sistemleri hakkında sipariş aldı.
Hava savunması, başta Sovyet (Rus) gelişimi olmak üzere füze sistemleriyle temsil edilir. Bunlar 10 С-200 ve 45 С-75 ile X-NUMX "Tor-М29" ve 1 ЗРПК "Pantsir" С-10 ile ilgilidir. Ayrıca hava savunma sisteminin bir parçası olarak, kısa menzilli "Rapier" ve Amerikan yapımı Geliştirilmiş Hawk 1 hava savunma sistemlerinin, hava füzelerinin ve yedek parçalarının yapımında ustalaştığı (bu hava savunma sistemleri, İran projesine göre, "Shahin" adıyla modernize edildi), 30 İngiliz hava savunma sistemleri var. Belli sayıda Sovyet “Kvadrat” hava savunma sistemi ve 150 mobil modası geçmiş İngiliz hava savunma sistemi “Taygatt” da bilinmektedir. Toplamda, ülkenin savunması yaklaşık 15 uçaksavar yangın birimlerinden oluşuyor. Bilindiği gibi, Rusya İran’a C-3000 tedarik ediyor.
Kıskanılacak potens
İran silahlı kuvvetlerinin savaş yetenekleri dikkatlice gizlendi. Bununla birlikte, mücadele güçleri ve güçlerinin bir analizine dayanarak, dış saldırganlığa direnme yeteneklerini yeterince tahmin etmek mümkündür.
Etkili maskeleme önlemleri alındığı takdirde İran Hava Kuvvetleri ve Hava Savunma, en modern hava düşmanlarına bile etkili bir şekilde direnebilirler, özellikle, NATO ve İsrail hava kuvvetlerinin hava saldırı operasyonlarını 300 - 350 uçaklarına ve 500'e kadar seyir füzelerine katılarak kolayca bozabilirler. Aynı zamanda, hava savunma sisteminin ve İran Hava Kuvvetlerinin beklenen kayıpları kritik olanları geçmeyecek ve savaş etkinliğini koruyacak, saldırgan uçaklarının 5 - 12'ını kaçıracak.
Aynı zamanda, İran silahlı kuvvetlerinin kendileri, MRBM'leri kullanarak, düşman silahlı kuvvetlerinin gruplandırılmasının operasyonel derinliği hedeflerinde hedeflere vurarak füze saldırılarını başlatabilir ve uçağın 10'ten 15'inin yıkılmasıyla iki ila üç gün boyunca dört ila altı hava alanına kadar devre dışı bırakabilir. helikopterler.
İran Donanması güçlü bir deniz düşmanına dayanabilir (örneğin, filo ABD) sadece kıyı bölgelerinde, sahilden 150 kilometreye kadar mesafede. Askeri operasyonların bilgisayar simülasyonu ile yapılan tatbikatlardan sonra yaptıkları Amerikan askeri uzmanlarının tahminlerine göre, İran Körfezi'ne girmeleri durumunda ABD Donanmasının kaybedilmesi, İran için olumlu bir gelişme ile çok önemli olabilir - bir uçak gemisine kadar ve dört ila beş sınıf yüzey gemisi muhrip kruvazörü. İran Donanması'nın kaybı da çok önemli olacak ve ilk savaş gücünün yüzde 70'ini aşabilir.
Kıyıdan 300 kilometreden daha uzak bir mesafede, ABD Donanması'na direnmek etkilidir, İran, 877EKM projesi ve madenlerinin yalnızca nükleer olmayan Rus yapımı denizaltılarını kullanabilir. silah. Bu kuvvetler ve Donanma araçları en iyi ihtimalle bir veya iki düşman yüzey gemisini imha edebilir veya devre dışı bırakabilir.
İran kara kuvvetleri, tamamen seferber edildiklerinde, savunma operasyonlarında büyük düşman birliklerinin darbelerinin bir yansımasını sağlayacak. Bunlar, Arap dünyasından müttefiklerin desteğiyle çalışan ABD gibi dünyanın en gelişmiş ülkelerinin birlikleri ise, İran Silahlı Kuvvetleri, 200 - 250 bin kişiye kadar olan bir grubun darbesini geri alabilecektir.
Askeri-politik analiz, İran silahlı kuvvetlerinin mevcut bileşiminin genel olarak günümüzün ülkeye yönelik tehditleriyle tutarlı olduğunu ve sadece askeri değil diğer faktörleri de dikkate alarak nötralize etmeyi mümkün kıldığını gösteriyor.
Yemin edebilirsin, savaşabilirsin - hayır
İran'ın açık muhalifleri olan bölge ülkelerinin potansiyeli, onların bağımsız olarak hatta bir koalisyonda bile karşı çıkmalarına izin vermiyor. Mesela, Silahlı Kuvvetler için güçlü bir teknik donanıma sahip olan Suudi Arabistan, ruhsal potansiyel bakımından önemli ölçüde düşüktür ve birliklerin (eğitimdeki birliklerin katıldığı çatışmalar tarafından iyi bir şekilde kanıtlanmış olan) iyi bir şekilde savaş eğitimi almasıdır. Arkada Kürt sorunu olan Türkiye, Suudiler ve diğer Körfez monarşileriyle ittifakta olsa bile İran'a karşı savaş konusunda karar vermesi pek mümkün değil. İsrail, açık bir düşman olarak, makul siyasi hedeflerle kendisine karşı az ya da çok ciddi bir şekilde saldırganlık yapamayacak kadar büyük bir düşmanının topraklarından çok uzakta.
Prensip olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nin saldırganlığı İran'a karşı mümkün. Örneğin, Tahran’ın Basra Körfezi bölgesindeki nüfuzunun aktif olarak genişlemesi neden olabilir. Böyle bir saldırganlık büyük olasılıkla Yugoslavya'da meydana gelen türden büyük çaplı bir hava kampanyası şeklinde gerçekleştirilecek. ABD Ordusu, ciddi kayıplardan korkarak eylemden kaçınmaya çalışacaktır. Böyle bir operasyon İran nükleer kompleksinin tamamen imhası ve ekonomik tesislerinin imhası hedefini takip edebilir. Amerika Birleşik Devletleri liderliğindeki bir koalisyon tarafından yürütülecek. Başlıca katılımcıları, toprak ve askeri altyapıları gerekli sıçrama tahtası temelini oluşturacak olan Türkiye ve Suudi Arabistan olabilir. Taktik bir havacılık kuvvetleri tarafından İran toprakları üzerinde etkili bir etki sağlamanın son derece zor olduğu Pakistan'ı dahil etmek son derece önemlidir.
Avrupa ve ABD’nin kendileri de artan kriz, operasyondaki gecikme durumunda uluslararası toplumdan gelen baskılar, hedeflere ulaşılmadan önce çökmeye zorlayabilir. Yani, belki de başarısızlıkla sonuçlanabilir.
Bunun olmasını önlemek için, ABD ve müttefikleri, hava kuvvetlerinin, hava savunması ve İran Hava Kuvvetleri üzerindeki niceliksel ve niteliksel şartlarda ezici üstünlüğünü sağlamak zorunda kalacaklar. Yani, en az 1500 uçak kanadı uçağı ve en fazla 300 - 40 stratejik bombardıman uçağı dahil olmak üzere toplam en az 50 makinesi ile bir havacılık grubu oluşturmak gerekir. Ayrıca, 1500 - 2500 cruise füzelerinin piyasaya sürülmesi büyük olasılıkla stratejik havacılık için geçerlidir.
Yaklaşan düşmanlıkların alanına (Irak'a karşı askeri operasyonların tecrübesine göre) verilmesi gereken toplam kargo miktarı iki ila üç milyon tonu geçebilir. Ve böyle bir işlemin toplam maliyeti, en dikkatli tahminlere göre, bir trilyon doları aşacak. ABD için bile çok hassastır.
İran’a yapılan grevler, Avrupa’daki olumsuz ekonomik durumu daha da artıracak ve Çin’den olumsuz bir tepkiye yol açacak olan petrol fiyatlarında ani yükselişe neden olacak. Aynı zamanda, Tahran’ın nükleer programını sadece hava operasyonları ile bozmak mümkün değil, çünkü en önemli objeleri en güçlü geleneksel mühimmat tarafından bile vurulamayan kaya barınaklarında bulunuyor. Ve nükleer silahların kullanılması politik nedenlerden dolayı kabul edilemez.
Bugün İran karşıtı bir koalisyon oluşturmak zor olacak. Amerika Birleşik Devletleri'nin tüm potansiyel ortakları için, böyle bir savaşa dahil olmak, iç sorunların ciddi şekilde artmasıyla doludur.
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi aracılığıyla İran aleyhine işlem yapılmasına izin verecek bir kararın alınmasının muhtemel olması muhtemel değildir. Aynı zamanda ABD bölgesel müttefiklerini koalisyona katılma isteklerini ciddiye alacak.
Yani İran, kendisine yönelik geniş çaplı saldırganlığın pratik olarak pratik olmadığı koşullar yarattı.