Yapı Kredi Yayınları
Çeviri: Rekin Teksoy
99 sayfa
Palomar, Calvino’dan okuduğum ilk kitap.
Calvino, İkinci Dünya Savaşı sırasında direniş hareketlerine katılmış ve İtalya Komünist Partisi’ne üyeymiş. 1985 yılında ise geçirdiği beyin kanaması sonucu aramızdan ayrılmış.
Palomar üç bölümden oluşan, kısa bir roman gibi görünse de kolay okunmuyor. Belki de benim modum değildi ama kitabın ana fikrini tam alabildiğimi düşünmüyorum.
Karakterimiz Bay Palomar, günlük hayatta gördüklerini inceliyor, fikirler üretiyor, bağlantılar kurmaya çalışıyor, anlam yüklüyor. Kitap bunlardan oluşuyor.
Pek benlik bir kitap değildi ya da dediğim gibi okuma zamanım gelmemişti. Daha kesin bir yargıya varabilmek için Calvino’nun başka bir kitabını denerim belki de ileride…
“Görüşlerini ya da düşüncelerini açıklamak için herkesin kendini paraladığı bir çağda ve ülkede, Bay Palomar, herhangi bir şey öne sürmeden önce, dilini üç kez ısırmak alışkanlığı edindi. Dilini üçüncü kez ısırdıktan sonra da, söylemek istediği şeye hala inanıyorsa, söylüyor: İnanmıyorsa susuyor.” /84
“Biraz miyop, dalgın, içedönük olduğu için, genellikle gözlemci olarak tanımlanan insan tipine girmiyor yapısı.” /91
“ … evren, içinde yalnızca kendimizde tanımayı öğrendiklerimizi görebileceğimiz bir aynadır.” /95