We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Vauchamps Savaşı, 14 Şubat 1814
Vauchamps Muharebesi (14 Şubat 1814), Napolyon'un 'Altı Gün kampanyası' sırasındaki son Fransız zaferiydi ve Fransız yenilgisi Blucher'ın güneye, Seine cephesinde ilerleyen Schwarzenberg'in Bohemya Ordusu'na giden yolunu engelleme girişimini gördü.
1814 seferinin ilk aşaması Fransızlar için iyi gitmemişti. Napolyon'un Blucher'in Silezya Ordusu ile Schwarzenberg'in Bohemya Ordusu'nun birleşmesini engelleme girişimleri başarısız oldu ve hatta Fransızları birleşik Müttefik ordusunun büyük bir bölümünün saldırısına maruz bıraktı (La Rothiere savaşı, 1 Şubat 1814). Napolyon bu tuzaktan kurtulmayı başardı, ancak Müttefikler ordularını birleştirdiler ve Napolyon'a karşı kendi topraklarında bir zafer kazandılar.
La Rothiere'nin ardından Fransızlar Troyes'e ve ardından Napolyon'un Blucher'ın bir sonraki hedefi olduğuna inandığı Nogent'a çekildi. Bunun yerine Müttefikler ayrılmaya karar verdiler; Schwarzenberg, Napolyon'u sabitlemek için Seine boyunca ilerlerken, Blucher Paris'i tehdit etmek için kuzeye Marne'ye taşındı.
Sonuç olarak Müttefik orduları arasında bir boşluk açıldı ve Blucher ayrıca kendi gücünün ana bileşenleri arasında boşlukların açılmasına izin verdi. Bu, Napolyon'a Blucher'ın ordusunu ayrıntılı olarak yenme şansı verdi ve o aldı. Nogent'ten kuzeye ilerledi ve Champaubert'te (10 Şubat 1814) izole bir Rus kolordusunu yendi, batıya dönerek Sacken'i ve Yorck'un kolordusunun bir kısmını Montmirail'de (11 Şubat 1814) mağlup etti. Ne yazık ki Napolyon için Mareşal Macdonald, Chateau-Thierry'deki Marne üzerindeki önemli köprüyü engellemeyi başaramadı ve geri çekilen Müttefikler Marne'ı geçmeyi başardılar. Chateau-Thierry muharebesi (12 Şubat 1814) bu nedenle sadece bir artçı harekattı.
Bu arada Schwarzenberg, Seine Nehri'ne doğru ilerliyordu ve Napolyon'un onu kandırmak için güneyde bıraktığı birlikler geri çekilmeye zorlanıyordu. 13 Şubat'ta Fransızlar Marne ve Mortier üzerinde bir köprüye sahip oldular ve süvarilerin bir kısmı Sacken ve Yorck'u takip etmeye devam edebildiler. Napolyon güneye taşınmaya hazırlanmak için Montmirial'e döndü ve durumu düzeltmek için Macdonald ve Kellermann önden gönderildi. Champaubert savaşından sonra Blucher'ı izlemek için bırakılan Marmont, Vertus'tan ustaca bir savaş geri çekilmesi gerçekleştirdi.
Napolyon, Friant'ın 1. Eski Muhafız Tümeni, Saint-Germain'in süvarileri, Montmirail'de Muhafız Süvarileri ve Mareşal Ney'in yanı sıra Marmont'un geri çekilen kuvvetlerine sahipti. General Huysuz, süvarilerin genel komutasına verildi.
14 Şubat'ta Blucher'in yaklaşık 21.000 piyade ve 8.400 süvarisi ve Napolyon'un 15.000 piyade ve 7.000 süvarisi vardı. Güneyden başka bir Fransız piyade tümeni yaklaşıyordu ve Blucher'ı endişelendiriyordu, ancak savaşa katılmak için çok uzaktaydı. Günün başında Prusyalılar, Montmirail'in bir mil doğusundaki Vauchamps köyünü ele geçirdiler.
Önce Fransızlar saldırdı. Fransız süvarilerinin bir kısmı onu kuzeyden desteklemeye hazırlanırken, General Ricard'a köye saldırması emredildi. Fransızlar kısa süre sonra en gelişmiş Prusya birliklerini geri zorladı ve buna karşılık ana Müttefik ordusu Vauchamps'ın doğusundaki Fromentieres'teki konumundan ilerlemeye başladı. Kleist'in kolordu Müttefik sağında (yolun kuzeyinde), Kapsevich solda (güneyde) idi. Bu Müttefik takviyeleri, Vauchamps'ın savunucularıyla birleşti ve Ricard'ı geri çekilmeye zorladı. Fransızlar süvarilerini savaşa attılar ve Vauchamps'ın savunucuları Kleist'in ve Kapsevich'in adamlarının geri kalanına doğru geri çekilmek zorunda kaldılar.
Fransızlar, solda Ricard, sağda Lagrange ve hemen arkasında Genç Muhafız ve Yaşlı Muhafız ile genel bir ilerlemeye başladı. Grouchy'nin süvarileri hala ana savaş alanının kuzeyinde faaliyet gösteriyordu ve Müttefiklerin geri çekilmesini kesmekle tehdit etti.
Öğleden sonra 2 civarında Blucher, pozisyonunun büyük tehlikede olduğunu fark etti ve geri çekilme emri verdi. Grouchy'nin süvarileri onun sağ kanatlarını taciz etti, ağır kayıplar verdi ve ardından Müttefiklerin doğusundaki yola çıkmayı başardı ve Etoges'e kaçış yollarını kapattı. Fransızların başarılarını tamamlamak için ihtiyaç duydukları tek şey at topçularını yerleştirmekti, ancak çamurlu koşullar bunu başarmalarını engelledi ve zorlu bir mücadeleden sonra Blucher, Fransız piyadeleri ona çarpmadan önce Grouchy'nin barikatını geçmeyi başardı. arka.
Çatışmanın sonunda, Müttefikler yaklaşık 6.000 adam kaybetmişti (Ruslar ve Prusyalılar arasında eşit olarak bölünmüş) ve Fransızlar sadece 600. Müttefik kayıplarının çoğu, geri çekilen Müttefik ordusuna yapılan süvari saldırıları sırasında meydana geldi. Blucher daha sonra doğuda Chalons'a çekildi ve iki Müttefik ordusu arasında büyük bir boşluk açtı. İlk başta Napolyon, Blucher'a bir kez daha saldırmayı düşündü, ancak Seine'den gelen haberler kötü kaldı ve Schwarzenberg ile başa çıkmak için güneye dönmek zorunda kaldı. Napolyon, Mormant (17 Şubat 1814), Valjouen (17 Şubat 1814) ve Montereau'da (18 Şubat 1814) zaferler kazandıktan sonra, bir kez daha doğrudan rakibini geri çekilmeye zorlamayı başardı.
Uzun vadede Napolyon zaferinden pek bir şey kazanmadı. Blucher, takviye kuvvetlerine doğru geri çekiliyordu ve kendisine Kuzey Ordusu'ndan birliklerin komutası verildi. Kısa süre sonra Winzingerode'un 30.000 adamını topladı ve bunlar Altı Gün boyunca yaşadığı kayıpları telafi etti ve Mart ayının başında Blucher bir kez daha batıya gitmeye hazırdı. Napolyon bir kez daha Schwarzenberg'e karşı bir kampanyayı terk etmek ve Blucher'ı bir kez daha durdurmak için kuzeye koşmak zorunda kalacaktı. Bu sefer daha az başarılı olacak ve Craonne ve Laon savaşları Fransızların geri çekilmesiyle sona erecekti.
Napolyon Ana Sayfa | Napolyon Savaşları Üzerine Kitaplar | Konu Dizini: Napolyon Savaşları
Vauchamps - 14 Şubat 1814
Tarihsel arka plan
Vauchamps Savaşı, Napolyon'un Altı Gün Seferinin son büyük çarpışmasıydı. 13 Şubat'ta, art arda aldığı üç yenilgiden sarsılan Blücher, Napolyon'dan ayrılmaya ve bunun yerine kuvvetlerinin bir kısmı ile tecrit edilmiş Mareşal Marmont Kolordusu'na düşmek ve inisiyatifi yeniden kazanmak için manevra yapmaya çalıştı. Napolyon, Blücher'in hamlesini tahmin etti ve Marmont'u desteklemek için harekete geçti. 14. Marmont sabahı geri çekilmeye devam etti, ancak Napolyon geldiğinde karşı saldırıya uğradı. Fransız direnişinin sertleşmesiyle, Blücher şimdi İmparatorla karşı karşıya olduğunu fark etti ve gecikmeli olarak geri çekilmeye karar verdi. Bununla birlikte, Müttefik kuvvet ileri bir konumda olduğundan ve geri çekilmeyi kapsayacak süvariye sahip olmadığı için Blücher'in ayrılma girişimi son derece zor oldu. Vauchamps için gerçek savaş kısa olsa da, Müttefik kuvvetler, Mareşal Marmont komutasındaki Fransız piyade ve hepsinden önemlisi, Grouchy komutasındaki süvari amansız bir takip başlattığında ağır kayıplar verdi. Akşam karanlığında, Blücher kalan kuvvetlerini güvenliğe almak için yorucu bir gece yürüyüşünü seçti.
Sahne ayarlandı. Savaş hatları çizildi ve komuta sizde. Tarihi değiştirebilir misin?
Kurulum Sırası
Savaş Notları
Müttefik Ordu (Prusya, Rusça)
• Komutan: Blücher
• 5 Komut Kartı ve 3 Demir İrade Sayacı
• 3 Taktisyen Kartı
|5||2||1||2||-||3||2||2||1||1||2||2|
Fransız Ordusu
• Komutan: Napolyon
• 6 Komut Kartı
• 6 Taktisyen Kartı
• Önce Hareket Et
|4||2||1||1||1||1||1||1||1||2||4|
Zafer
8 Afiş
Özel Kurallar
• Fransız oyuncu, bir Fransız biriminin işgal ettiği her kasaba altıgeni için turun başında 1 Geçici Zafer Sancağı kazanır (Geçici Zafer Afişi Dönüş Başlangıcı)
• Fransız hattı piyade birimleri askere alınır ve bir düşman piyade birimine saldırırken yakın dövüşte ek bir zar almazlar.
• Le Petit Morin Nehri zorludur.
• Savaş Öncesi Ana Rusya Yuvarlaması geçerli değil.
• Fransız oyuncu, Müttefik temel hattındaki herhangi bir hex'ten savaş alanından çıkan her Fransız süvari birimi için 1 Zafer Sancağı kazanır.
Bu senaryoda "Blücher" sadece 3 Taktikçi Kartı alır, diğer tüm mevcut senaryolarda ise 5 TC alır. Bu senaryo notlarında bir hata mı yoksa doğru mu?
- Üç doğru, Blücher Vauchamps'ta her türlü beladaydı.
(Richard Borg: 2015 - Kasım - 01)
Tartışma:Vauchamps Savaşı
Vauchamps Muharebesi 14 Şubat 1814'te Napolyon Bonapart komutasındaki 30.000 Fransız ile Mareşal Gerhard Blucher komutasındaki 20.000 Prusyalı asker arasında yapıldı.
Mashal Blucher Vauchamps kasabasına doğru yürüdü, ancak Fransız Mareşal Marmount komutasındaki bir Fransız kuvvetine rastladı. Prusyalılar kendilerini zorlu bir savaşın içinde buldular ve Fransızlar tarafından sahadan itilmeden önce ağır kayıplar aldılar. Blucher daha sonra Napolyon'un yakında olduğunu ve Marmount'u güçlendirmeye hazır olduğunu öğrendi. Almanları tuzağa düşürmek için Cavlary'yi hareket ettiren Mareşal Grouchy (Fransa), bataklık zeminde yavaşladı ve Almanların çoğu yakalanmaktan kurtuldu.
Prusya kayıpları yaklaşık 7000 idi ve Fransızlar yaklaşık 600 adam kaybetti.
İnceleyen: Sturmvogel 66 (konuşma) 02:15, 9 Mart 2011 (UTC) GA incelemesi – kriterler için WP:WIAGA'ya bakın
Chateau-Thierry Savaşı, (12 Şubat 1814)
Doğu Fransa'daki Altı Gün kampanyasının üçüncü eylemi olan Chateau-Thierry Muharebesi, Napolyon'un birliklerinin sırasıyla generaller Johann Graf Yorck von Wartenburg ve Dmitry Osten-Sacken komutasındaki Prusyalılar ve Ruslar üzerinde bir zaferle sonuçlandı. Müttefik kuvvetlere karşı Fransız momentumunun devamı olarak. İki gün önce, Yorck Chateau-Thierry'yi ele geçirmişti ve Müttefiklerin Champaubert (10 Şubat) ve Montmirail (11 Şubat) muharebelerindeki yenilgisinden sonra, kuvvetleri geri çekilmek üzere kuzeye Chateau-Thierry'ye dönmüştü. Altı Gün kampanyasının başlangıcında Napolyon, Mareşal Macdonald'a Yorck'u takip etmesini ve şehri yeniden ele geçirmesini emretti (Müttefiklerin Marne boyunca geri çekilmesini önlemek için), ancak Macdonald, Müttefikler nehri geçip tahkimat yapmadan önce Chateau-Thierry'ye ulaşamadı. kendilerini, Napolyon'un hayal kırıklığına uğratacak şekilde.
Napolyon'un kendisi ve birliklerinin çoğunluğu, Mortier ile birlikte, geri çekilen Müttefik kuvvetleri Montmirail'deki savaş alanından Chateau-Thierry'ye kadar takip etti ve Marmont'u Vertus'ta yedekte bıraktı. Silezya Ordusu'na (Ruslar ve Prusyalılar) liderlik eden Mareşal Gebhard von Blücher ve Bohemya Ordusu'ndan (çoğunlukla Avusturyalılar) Feldmarschall Karl Fürst zu Schwarzenberg ile yüzleşmeye dönmeden önce Yorck ve Sacken güçlerini seferden çekmeyi umuyordu.
Mareşal Ney komutasındaki bir Fransız birliği, Chateau-Thierry'ye doğru uçarken, Yorck'un arka korumasına yetişti, Müttefik süvari hattını kırdı, büyük miktarda bagaj, dokuz topçu silahı ve Müttefik kuvvetlerinde iki Rus piyade alayı ele geçirdi. sağ. Bu süreçte Fransızlar da Marne'ye bakan tepeleri ele geçirdi. Prusya piyadesi Chateau-Thierry'de mevzilenmiş olsa da, Marne'daki geri çekilmelerini korumak dışında pek bir amaca hizmet etmedi. Müttefikler yaklaşık 3.000 asker (yaklaşık 1.250 Prusyalı ve 1.500 Rus) ve eylemin başlangıcında ele geçirilen silahlar ve bagajlar ile köydeki stratejik konumlarını kaybederken, Fransızlar sadece 600 kadar adam kaybetti.
Bir duba treninin olmaması nedeniyle, mühendisler Marne üzerindeki köprüyü onarırken, Napolyon savaş akşamı Chateau-Thierry'de kaldı. Ancak Napolyon için karışık bir zaferdi. Günü kazanmıştı, ancak hayatta kalan Müttefik birlikler, Ourcq nehrinin ötesinde Marne'yi geçerek arkalarındaki köprüyü yıktı ve yeniden toplanmaya hazırdı. Yorck ve Osten-Sacken'i takip etmeye devam etmek için Mareşal Mortier'den ayrıldı ve Seine yakınlarındaki Schwarzenberg'den gelen tehditle yüzleşmeyi planladı. Ancak önce, yine de Vauchamps'ta Blücher ile yüzleşmeye karar verdi.
Chateau-Thierry Muharebesi, Napolyon'un çabalarının paradoksunu vurguladı: Cesur taktikler ve deneyimli birliklerle çatışmaları kazanabilirdi, ancak sayılardaki tutarsızlık kendini göstermeye başlamıştı ve yakında karşı karşıya kalacak çok fazla Müttefik kuvveti olacaktı. Mart ayının sonunda Müttefik birlikler Paris'e ulaşmıştı.
Referanslar ve daha fazla okuma Chandler, David G. 1995. Napolyon'un Kampanyaları. Londra: Weidenfeld ve Nicolson. Delderfield, R. F. 1968. İmparatorluk Gün Batımı: Napolyon'un Düşüşü, 1813-14. Philadelphia: Chilton. Lawford, James. 1977. Napolyon: Son Kampanyalar, 1813-1815. Londra: Roxby. Petre, F. Loraine. 1977. Bay Napolyon: 1814. Londra: Silahlar ve Zırh.
Vauchamps Savaşı, 14 Şubat 1814 - Tarih
1814 - Bir önceki yıl Leipzig'deki feci yenilgilerinden kurtulan Napolyon ve ordusu Ren'i geçerek Fransa'ya geri döndü. İmparator, bu büyük nehir bariyerinin kendisine yeni bir ordu kurması için yeterli zamanı sağlayacağını umuyordu. Ancak, bu askere alınanların bilindiği üzere Marie Louis'ler, çeşitli toplanma alanlarından cepheye gelmeye başladıklarında, Prusyalılar, sadık Prens Blöumlcher'in komutasında, o büyük nehri şaşırtıcı bir kolaylıkla geçtiler.
Prens Schwarzenberg komutasındaki ikinci bir büyük Müttefik ordusu daha güneye doğru bir yol izledi. Yeni yıl daha yeni başlamışken, Fransız başkentine giden iki büyük paralel yoldan geçen on binlerce askerden bir düzine farklı dilde "Paris'e On" haykırışları duyulabiliyordu.
Hazırlıkları ne kadar eksik olursa olsun, Napolyon toplayabildiği kadar asker topladı ve bu kitleyi önlemeye çalıştı. Brienne'de (29 Ocak) tanıştılar. Bu sadece bir çatışmaydı ama İmparator başarılı olduğunu iddia edebilirdi. Müttefikler birliklerini pekiştirirken ve La Rothiere'de (1 Şubat) Fransızları ezdikçe bu kısacık oldu. Ancak Müttefikler için bu zafer, bir yenilgiden daha kötü oldu, çünkü kendilerine aşırı güveniyorlardı. Paris yolunun açık olduğunu düşünen Prens Blücher, ödül için çılgınca sürmeyi seçti. İlerlemesi sadece kendisi ve Schwarzenberg'in kuvveti arasına giderek artan bir mesafe koymakla kalmadı, aynı zamanda kendi sütunları da gerildi. Napolyon bunun sunduğu fırsatı değerlendirmekte gecikmedi.
Schwarzenberg'i bağlamak için küçük bir kuvvet bırakarak, İmparator kuzeye döndü ve Prusyalıları karnından vurdu, Champaubert'te bir kolordu ezdi (10 Şubat). Blücher durumu değerlendiremeden Napolyon, Montmirail savaşını kazanarak (11 Şubat) ona tekrar vurdu. Ve Blücher çılgınca dengesini yeniden kazanmaya çalışırken, Vauchamps'ta (14 Şubat) bir kez daha vuruldu. Şubat 1814'te kısa bir an için Napolyon bir kez daha kutsal kıvılcıma sahipti. Tarih o zamandan beri bu zamanı hatırladı ve ona Zaferin Altı Günü adını verdi.
New Orleans Savaşı Hakkında 6 Efsane
EFSANE 1: New Orleans Savaşı, 1812 Savaşı'nın resmi olarak sona ermesinden sonra yapıldı.
Popüler inanışın aksine, Büyük Britanya ve Amerika Birleşik Devletleri New Orleans'ta çatıştıklarında resmi olarak hala bir savaş halindeydiler. Belçika'nın Ghent kentinde müzakere eden İngiliz ve Amerikalı diplomatlar 1814'te Noel arifesinde bir barış anlaşması yapmayı kabul ederken, antlaşma, iki devletin ordularına, filolarına, subaylarına, tebaalarına ve vatandaşlarına, askerlikten vazgeçmeleri için emir gönderilmesini şart koşuyordu. tüm düşmanlıklar ancak bu anlaşmanın her iki tarafça onaylanmasından sonra. Jackson'ın 2019 zaferinin başkente ulaşmasından bir haftadan fazla bir süre sonra 14 Şubat 1815'e kadar gemi yolculuğu. ABD Senatosu anlaşmayı 16 Şubat 1815'te oybirliğiyle onayladı ve İngilizler tarafından yakıldıktan sonra Beyaz Saray'dan ayrılan Başkan James Madison, anlaşmayı geçici evi olan Octagon House'da imzaladı. İki ülke arasında onaylanmış kopyaların değişimi, 1812 Savaşı'nı New Orleans Savaşı'ndan bir aydan fazla bir süre sonra resmi sonucuna getirdi.
EFSANE #2: New Orleans Savaşı, 1812 Savaşı'nın son askeri angajmanıydı.
Jackson'ın şaşırtıcı zaferi 1812 Savaşı'nın son büyük savaşı olsa da, İngiliz ve Amerikan kuvvetlerinin karşılıklı atıştığı son sefer değildi. New Orleans'tan sürülen İngiliz filosu, Meksika Körfezi kıyıları boyunca doğuya doğru yola çıktı ve Mobile Bay'in girişini koruyan Fort Bowyer'a amfibi bir saldırı başlattı. Kale içindeki Amerikan kuvvetleri, Eylül 1814'te daha küçük bir İngiliz saldırısını püskürttü, ancak 8 Şubat 1815'te başlayan daha büyük saldırıya dayanamadı. Kalenin komutanı üç gün sonra teslim oldu. On üç Redcoats savaşta bir Amerikalı ile birlikte öldü. İngilizlerin liman kenti Mobile'ı ele geçirme planları, barış anlaşması haberi nihayet geldiğinde terk edildi.
Louisiana milislerinin bir üyesi tarafından savaşın boyanması
EFSANE #3: New Orleans Savaşı bir günlük bir çatışmaydı.
New Orleans için mücadele aslında bir aydan fazla süren uzun bir ilişkiydi. İngiliz gemileri ilk olarak 14 Aralık 1814'te New Orleans yakınlarındaki Borgne Gölü'nde Amerikan gambotlarıyla çarpıştı. Noel'den üç gün önce İngiliz birlikleri Mississippi Nehri'nin doğu yakasına çıkarma yaptı ve ertesi akşam Jackson, Redcoats'u kamplarında pusuya düşürerek durdurdu. . İngiliz General Edward Pakenham, 8 Ocak 1815'te Rodriguez Kanalı boyunca Jackson'ın ağır tahkim edilmiş mevzisine topyekün saldırı emri vermeden önce iki taraf birkaç kez düello yaptı. Felaket bir yenilgiye uğradıktan sonra bile, İngilizler St. Philip Kalesi'ni bombalamaya devam etti. bir haftadan fazla Mississippi Nehri'nin ağzına yakın ve 18 Ocak'a kadar New Orleans çevresinden çekilmedi.
EFSANE #4: New Orleans Savaşı sadece karada yapıldı.
Jackson'ın 2019'daki istismarları, New Orleans Savaşı'nda donanmaların oynadığı kilit rolleri gölgede bıraktı. Güney Louisiana'daki savaş, nihayetinde Kuzey Amerika'nın iç kesimlerine giden ekonomik yaşam hattı olan Mississippi Nehri'nin kontrolü içindi ve New Orleans'a karşı kampanyayı yöneten İngiliz Koramiral Alexander Cochrane yönetimindeki Kraliyet Donanmasıydı. Borgne Gölü'ndeki İngiliz zaferi, Redcoats'un New Orleans'ı paniğe sürükleyen ve Jackson'ı şehirde sıkıyönetim ilan etmeye sevk eden bir amfibi çıkarma düzenlemesine izin verdi. Bununla birlikte, İngilizlerin Mississippi Nehri'ne yelken açma girişimleri, sonunda Fort St. Philip'teki Amerikan kuvvetleri tarafından püskürtüldü.
EFSANE #5: Kentucky tüfekleri Amerikan zaferinden sorumluydu.
8 Ocak'taki ana savaştan günler önce, 2000'den fazla eğitimsiz Kentucky milis, şehri savunmaya hazır New Orleans'a geldi. Bununla birlikte, yetersiz donanımlı tüfekçilerin çoğu, önemli bir aksesuarın bir tüfeğinden yoksundu. Derme çatma silahlarla savaşan Kentucky gönüllüleri, dövüş üzerinde çok az etkiye sahipti ve hatta savaşın ortasında uçarak Jackson'ı çileden çıkardı. General, savaştan bir gün sonra, kendisine çok güvenilen Kentucky takviye kuvvetleri şerefsizce kaçtı, diye yazdı, böylece düşmana en ürkütücü pozisyona teslim oldu. Samuel Woodworth tarafından kaleme alınan 1821 popüler bir şarkı olan Kentucky Avcıları, taşradaki nişancıların rolünü abartarak tarihi yeniden yazdı. Bu melodi, Jackson'ın bir zamanlar lanetlediği savaşçıları aslan etse de, sınırdaki siyasi destekçileri arasındaki popülaritesi, 1828'de Beyaz Saray'ı kazanma yolunda kampanya şarkısı olarak onu benimsemeye ikna etti.
EFSANE #6: Korsan Jean Lafitte bir savaş alanı kahramanıydı.
Fransız doğumlu korsan ve korsan Jean Lafitte, 1800'lerin başında Barataria Körfezi ve Meksika Körfezi'nin sularını kat etti ve New Orleans'ta efsanevi bir figür olmaya devam ediyor. İngilizler tarafından mahkemeye çıkarılan Lafitte, bunun yerine Amerika Birleşik Devletleri tarafından tutuklanan bazı adamlarının affı karşılığında hizmetlerini ve silahlarını Jackson'a teklif etti. Baratarian korsanlar, 8 Ocak'ta Amerikan kuvvetlerinin yalnızca küçük bir yüzdesini oluşturuyorlardı, ancak özel gemilerde top bulundurma deneyimleri, topçu bataryaları boyunca değerli olduğunu kanıtladı. Lafitte, savaşın ardından bir kahraman olarak selamlandı, ancak ana muharebe sırasında adamlarının yanında savaşan cephe hatlarının yakınında olduğuna dair hiçbir kanıt yok.
Tarihin Büyük Kaptanları - Kaç Savaş?
Tamam ama benim diğer noktam şuydu ki, eğer sadece angajmanları sayarsanız şu sonuca varırsınız:
Selim gibi üretken bir savaşçı görünüşe göre sadece beş muharebede mi savaştı? Bu bilgi bağlam olmadan işe yaramaz hale gelir. Selim birçok kez sefere çıktığı, ancak şahsen beşten fazla savaşa komuta etmediği için mi? Selim, padişah olmadan önce Gürcülere ve Doğu Anadolu'ya da seferler düzenlemiştir. Bence iç savaşta aslında ikiden fazla savaş verdi. Çaldıran'dan sonra Tebriz'in alınması da çok dirense de savaşmasa da önemli bir operasyondu. Ayrıca Anadolu'yu Şii isyancılardan süpürdü ve Memluklulara karşı yürüttüğü kampanyalarda, Selim'in bizzat gitmediği ve astlarından birine emanet ettiği için dahil edilmeyen birçok operasyon vardı. Bu sefer özellikle dikkate değerdi çünkü Selim, Safevilerle uğraşmak, onların Memluklarla birleşmelerini engellemek ve Yukarı Mezopotamya'nın o bölgesini fethetmek için Yukarı Mezopotamya'ya bir birlik gönderdi.
Bunun doğru olduğunu varsayacağım, sadece 5 savaşa komuta etti (gerçek sayı muhtemelen 8'e yakın olsa da sanırım), ama o zaman Subutai 100 savaşla nasıl ilişkilendiriliyor? Subutai kadar şişman birinin yüz savaşa bizzat komuta ettiğini gerçekten düşünüyor musunuz? O zaman Kutuzov teknik olarak tek başına tek bir savaşa komuta etti mi? Ulm kampanyasının tamamı, görünüşe göre Napolyon aslında tek bir çatışmaya girmedi. Bu ölçüt, değişen komut düzeylerini hesaba katmaz. Yüksek rütbeli bir komutan her çatışmaya dahil olmayacak, sadece mümkün değil. Ancak operasyonlardan sorumlu olmasına, stratejiyi planlamasına ve bir görevi yerine getirmesi için bir astına devretme kararı almasına rağmen, komutan şahsen gitmediği için kredi alamaz. Yani bu mantıkla Moltke aslında herhangi bir savaşa komuta etmedi, oradaydı ve belki iki tanesi için komutlar verdi.
Burada metodolojinin kendisini değil, sadece temel kriterleri eleştiriyorum. Bu nedenle, kusurlu değilse bile, temel verilerle listeler yapmak iyidir. Bunu temelde Cao Cao çizelgesiyle yaptım. Ancak yalnızca generalin kendisine emrettiği angajmanları dahil etmek son derece kusurludur, çünkü o zaman bunu bir angajmanı neyin oluşturduğuna ve hangi komuta seviyelerini hesaba kattığımıza dair bir argümana açar. Kayıtlara geçsin, bu kriteri gerçek değeriyle alırsak, 1870'ten sonra hiçbir komutana herhangi bir savaş için kredi verilemez. Tüm bu muharebeler, alt Tümen komutanları, Kolordu komutanları ve daha sonra yaygın hale geldiğinde Ordu Komutanları tarafından yapıldı. Ordu kavramı gereksiz hale gelir çünkü o zaman Ordu Grubu veya Tiyatro Komutanlığı gibi şeylere sahip olursunuz (örneğin, Irak Savaşı'nda CENTCOM, tüm Orta Doğu için komutanlık, ancak Karargah Florida'da).
Mesele şu ki, bu iş parçacığının asla doğru bir temsili olması amaçlanmamıştı HERŞEYbir komutanın generalliğinin yönlerive kimse onu öyle görmüyor.
Biz sadece saf ve basit taktikleri ele alıyoruz (konu tam anlamıyla 'Kaç Savaş?' olarak adlandırılmıştır). Yani istatistiklerden ortaya çıkan tablo açıkçası tuhaf ama bu önemsiz olduğu anlamına gelmiyor. Savaş taktiklerinde beceri, özellikle Antik Çağ, Orta Çağ ve Erken Modern Dönemlerde bir komutan için kesinlikle önemli bir varlıktır. Ve bu aynı zamanda Dibty'nin burada kapsadığı bir ton başka yararlı amaca da hizmet eder.
Farklı bir metodolojiniz varsa veya operasyonları ve stratejiyi de kapsamak istiyorsanız, o zaman başka bir konu başlatabilirsiniz. Genelliğin diğer ölçütlerini tekil ayrıntılarla ele almak aslında oldukça yardımcı olacaktır.
Napolyon Waterloo Savaşı'nı Neden Kaybetti?
Hayatınızın bir noktasında, muhtemelen söz konusu kişinin hırslarını sonsuza dek sona erdiren ezici bir yenilgiyle karşılaştığı anlamına gelen "Waterloo'su ile tanıştı" ifadesini duymuşsunuzdur.
18 Haziran 1815'te Belçika'da Waterloo adlı bir köyün yakınında, 46 yaşındaki Fransız general-imparatorluk kariyerinin doruk noktasına ulaşan savaşını İngiliz ve Prusyalı muhaliflerin elinde kaybettiğinde Napolyon'un başına gelen de buydu. Savaş, Napolyon'un sürgünden geri dönme girişimini sona erdirdi ve Fransa'nın Birinci İmparatorluğu'nun kısa ömürlü zaferlerini sona erdirdi.
Waterloo, egosu o kadar büyük ki, 1804'teki taç giyme töreninde Papa'nın elinden bir taç kaptı ve kendi başına yerleştiren küçücük bir lider için sert bir düşüştü. Napolyon, Aralık 1805'te Austerlitz'de (şimdi Çek Cumhuriyeti'nde Slavkov u Brna'dır) muhteşem bir zafer de dahil olmak üzere, kariyerinde 50'den fazla savaş kazanan usta bir taktikçiydi ve bu, cesur taktiklerin ders kitabı örneği haline geldi.
Napolyon'un Askeri Zihni
Kendi ordusunu 22.000 kişiyle geride bırakan devasa bir Rus-Avusturya kuvvetiyle karşı karşıya kalan Napolyon, kasıtlı olarak sağ kanadını zayıflatarak düşmanı kendisine saldırması için cezbetti. Napolyon karşı saldırıya geçip Rus-Avusturya hattını ikiye böldüğü için bunun bir tuzak olduğu ortaya çıktı. Yirmi altı bin düşman askeri Fransızlar tarafından öldürüldü, yaralandı veya esir alındı. O kadar başarılıydı ki, 1812'de bir avuç ülke dışında Avrupa kıtasının çoğunu kontrol etti.
Napolyon'un askeri egemenliği, kısmen kendi kibri nedeniyle uzun sürmedi. 1812'de Rusya'yı işgal etmek için feci bir karar verdi, ancak birliklerini sert Rus kışı için hazırlamadı ve gücündeki 500.000 askerin 300.000'ini kaybetti. Bunu, 1814'te Yarımada Savaşı'nda İngiliz, Portekiz ve İspanyol kuvvetlerinin elinde bir Fransız yenilgisi izledi. İngiliz liderliğindeki kuvvetler Fransa'yı işgal ettikten ve Paris'i ele geçirdikten sonra, Napolyon Nisan 1814'te tahttan çekildi ve Akdeniz'deki Elba adasına sürgün edildi. .
Ancak bir yıldan kısa bir süre sonra Şubat 1815'te Napolyon Elba'dan kaçtı ve Fransa'ya döndü. Fransız ordusunun, Fransa'yı yabancı egemenliğinden kurtarmak adına onu yeniden iktidara getirmeye katılmaya çağıran bir bildiri yayınladı. "Zafer iki kat hızlı yürüyecek," diye söz verdi onlara. Napolyon'a karşı çıkan müttefikler Fransa sınırlarında birlikler toplarken, ilk önce Napolyon vurdu ve karşıt orduları kendisine karşı birleşemeden önce birer birer yenme planıyla güçlerini Belçika'ya götürdü.
Waterloo En Başından Mahkum Oldu
"Akılda tutulması gereken ilk şey, Waterloo'da galip gelse bile Napolyon'un savaşı kazanamayacağıdır," diye açıklıyor Tom Mockaitis. İngiliz, modern Avrupa ve askeri tarih dersleri verdiği DePaul Üniversitesi'nde tarih profesörüdür. Napolyon "İngiltere, Prusya, Rusya, Avusturya ve birkaç küçük güçten oluşan bir koalisyonla karşı karşıyaydı. Wellington'u yenmek sadece kaçınılmaz olanı geciktirirdi. Avrupa'nın çoğu ona karşı sıralandığından, yenilgi sadece bir zaman meselesiydi."
Napolyon, 16 Haziran 1815'te Ligny savaşında Gebhard Leberecht von Blücher tarafından komuta edilen bir kuvveti bozguna uğratarak Prusyalıları şaşırttı. Ama bu Napolyon'un nihai zaferi olacaktı. Napolyon, geri çekilen Prusyalıları kovalamak için birliklerinin üçte birini gönderdi. Bu arada, kalan 72.000 adamını, Belçika'nın Brüksel kentinden yaklaşık bir düzine mil uzakta, Waterloo yakınlarında konumlanan Wellington'un Birinci Dükü İngiliz General Arthur Wellesley liderliğindeki 68.000 askerden oluşan bir müttefik kuvvetle bir çatışmaya doğru yönlendirdi.
Bu noktada Napolyon'un kazanma şansı oldukça yüksekti. Mockaitis, "İngilizler ve Fransızlar eşit olarak eşleştirildi" diyor.
Ama kader araya girdi. Fransız tarihçi Thierry Lentz'in Fondation Napoleon için yazdığı bu makalede açıkladığı gibi, İngilizlere planladığı saldırıdan bir gece önce şiddetli bir yağmur fırtınası vardı ve ertesi sabah zemin o kadar sırılsıklamdı ki, Fransızlar silahlarını taşımak için saat 11'e kadar beklemek zorunda kaldılar. topçu pozisyona girdi. Bu, Napolyon'u sürpriz unsurundan mahrum etti.
Napolyon Savaş Sırasında Hasta mıydı?
Daha da kötüsü, Napolyon gizemli bir hastalıktan dolayı uyumamıştı. Bazı biyo-tarihçiler ciddi bir hemoroid vakası olduğuna inanıyor, bu da Napolyon'un o gün kuvvetlerini yönetirken at sırtında oturmasını dayanılmaz derecede acı verici hale getirmiş olabilir. Ayrıca kritik anlarda net bir şekilde düşünmesini de zorlaştırmış olabilir.
Lentz'in makalesine göre, Napolyon'un planı, Wellington'un kuvvetlerini çizgilerinin en güçlü noktasında, sağ kanatta sabitlemek ve sonra onları sol kanatta geri döndürmekti. İdeal olarak bu, Wellington'u, Blücher liderliğindeki Prusya ordusu gelip Wellington ile güçlerini birleştirmeden önce, savaş alanından kuzeybatıya çekilmeye zorlardı.
Ancak Napolyon, savunma savaşında uzman olan Wellington'ın liderliğindeki gücün kararlılığına güvenmiyordu. Adamlarını Fransız bombardımanından korumak için bir sırttan yararlandı ve hatları bozulmadı. Müttefikleri alt etme yeteneği olmayan Napolyon'un zarif planı, cepheden bir saldırıya dönüştü. Öğleden sonra Napolyon, Blücher'in birliklerinin uzaktan yaklaştığını görebiliyordu. Fransız süvarileri, Wellington'un asker hattına umutsuzca saldırdı, ama onlar direndiler.
Mockaitis, "Savaş, Blücher'in Prusyalılarının geldiği günün geç saatlerine kadar, dengeyi kesin olarak Fransızların aleyhine çevirene kadar taktik bir beraberlikti," diyor.
Prusyalılar nihayet geldiğinde, çöken Fransız hattı oldu. David Eggenberger'in "Savaşlar Ansiklopedisi" adlı kitabına göre, Napolyon'un 72.000 kişilik ordusu 26.000 kişi öldü veya yaralandı, ayrıca 9.000 kişi daha yakalandı ve 9.000 kişi kayıp. Dört gün sonra ikinci ve son kez tahttan çekildi.
Ancak yenilgide bile Napolyon'dan korkuluyordu. Bu kez, müttefikler onu, Afrika kıyılarından 1.200 mil (1.931 kilometre) uzaklıkta, Atlantik'in ortasındaki uzak bir ada olan St. Helena'ya sürgün etti. Orada, kendisine yeni bir ev inşa etmeyi kabul etmesine rağmen, kendisine imparator olarak hitap etmeyi reddeden Vali Sir Hudson Lowe'un gözetimi altında yaşadı. Napolyon, 5 Mayıs 1821'de orada öldü.
Montmirail ve Vauchamps 1814
Montmirail ve Vauchamps 1814 Jours de Gloire serisinin eksiksiz bir oyunudur. Napoléon'un Blücher'in Silezya Ordusu'na saldırısı sırasında 11 ve 14 Şubat 1814'te meydana gelen savaşları kapsar.
Montmirail ve Vauchamps 1814 oyunculara sayısız zorluk veren savaşlardır. Fransız oyuncu, düşmanları ondan kaçmadan önce sert ve hızlı vurabilir mi? Napoléon, İmparatorluk Muhafızlarını savaşa göndermeli mi? Avusturya-Rus oyuncunun savunma pozisyonları düzenlemek için yeterli zamanı olacak mı? Blücher karşı saldırı riskini alabilir mi?
Oyun ölçekleri:
Units: 1 strength point equals 150 cavalry, 200 infantry, or 3 cannons
Turns: 1 turn for 1 hour
Map: 300 meters per hex.
Game length: 4 scenarios lasting 7 to 12 turns (4 to 8 hours of play)