Kodak DCS'nin nereden geldiğini, ne yapmaya çalıştığını ve neden hedeflediği başarıya ulaşamadığını öğrenmek için zamanı geriye saralım. Bazen orijinal bir fikre sahip olmak her şey değildir. İnovasyon yanlış anda ortaya çıkabilir ve gerçekleşme şansı bulamadan sönüp gidebilir. Bu anlamda, "Çok az, çok geç", daha da sinir bozucu olan "Çok fazla, çok erken"in yalnızca diğer yüzü olabilir. Dijital fotoğrafçılığın orijinal öncüsü Kodak DCS'nin trajik kaderi hiçbir yerde bu kadar belirgin değil. Kodak DCS'nin nereden geldiğini, ne yapmaya çalıştığını ve neden hedeflediği başarıya ulaşamadığını öğrenmek için zamanı geriye saralım. Kökeni: Steven Sasson ve Dijital Kamera Yıl 1975. Küresel kamera pazarı, hem teknolojideki hem de üretimdeki gelişmelerin desteğiyle durdurulamaz bir hızla büyüyor. 35mm filmli SLR, hem tüketiciler için en çok arzu edilen kamera tasarımı hem de profesyonel fotoğrafçılar için en çok yönlü araç olarak hakimdir. Merdivenin daha yukarısında yer alan 120 orta format film, güzel sanatlar stüdyosu fotoğrafçıları ve saygın basın mensupları arasında görüntü kalitesinin ölçüldüğü ölçüttür. Bu dönemde en tanınmış kamera şirketleri çoğunlukla Nikon, Canon, Olympus ve Fujifilm gibi Japon isimleri içerse de, diğerlerinin üzerinde yükselen dev bir Amerikan şirketi var: Kodak. Kodak, yalnızca dünyanın en başarılı ve kârlı film, karanlık oda malzemeleri ve ekipmanı üreticisi olmakla kalmayıp, aynı zamanda 20. yüzyılın büyük bölümünde kamera satışlarında da bir numaraydı. Bunu, ana Japon markaları gibi profesyonel bir 35 mm SLR sistemiyle değil, bunun yerine ünlü Instamatics ve Brownies gibi ucuz kompakt fotoğraf makinelerinden oluşan bir filoyla yaptılar . Bu iş stratejisinin küresel başarısı, Kodak'a gerçekten muazzam bir Ar-Ge bütçesi sağladı; bu bütçeyi, yeni fotoğraf teknolojilerini keşfetmek ve geliştirmek için düzinelerce 'özel projeye' memnuniyetle aktardı. O zamanlar yeni mezun bir elektrik mühendisi olan Steve Sasson , böyle bir projeyle görevlendirilen yüzlerce bilim adamından biriydi. Onun durumunda amaç, yakın zamanda icat edilen yük bağlantılı cihaz veya CCD için pratik bir kullanım - herhangi bir kullanım - bulmaktı. Sasson çok geçmeden, CCD içeren ışık geçirmez bir kutu üretip onu bir optik lensle donatarak sıradan bir film kamerasının işlevselliğini taklit edebileceğinizi fark etti. CCD'yi bir depolama ortamına bağlayarak elde edilen görüntüler dijital olarak kaydedilebilir. Yıl sonunda Sasson, konseptinin küçük bir prototipini üretmeyi başardı . Bu prototip, bir Super 8 film kamerasının lensini kullanıyordu, nikel-kadmiyum pillerle çalışıyordu ve Fairchild şirketi tarafından yapılmış, 100 x 100 piksel ölçülerinde deneysel bir CCD içeriyordu. Bu, günümüzün dilini kullanırsak, 0,01 megapiksellik bir görüntüleme çözünürlüğüdür. Sasson'un prototipinde depolama için kaset kullanıldı. Dijital fotoğraf makinesinin mucidi Steve Sasson, 1975'te icat edilen ilk dijital fotoğraf makinesiyle. Fotoğraf Eastman Kodak Company'nin izniyle alınmıştır. 60'lı ve 70'li yıllardaki önceki birkaç dijital kamera deneyinin çok ötesinde hiçbir hareketli parçaya ve performansa sahip olmayan Sasson'un cihazı, tamamen bağımsız olan ve büyük, sabit kameralara ihtiyaç duymadan görüntü alabilen, kaydedebilen ve depolayabilen ilk dijital kameraydı. teçhizat. Buna rağmen projesi Kodak'ın Ar-Ge radarının dışında kaldı ve icadı o dönemde pek duyurulmadı. Prototip dijital kamera. İlk Kodak DCS Her ne kadar Kodak, Sasson'un buluşunun oluşturduğu devasa emsali kabul etmekte isteksiz olsa da, şirket yönetimi dijital fotoğrafçılığın bir teknoloji olarak gelecekteki potansiyelinin gayet iyi farkındaydı. 70'li yıllar sona ererken Kodak, Sasson'un orijinal projesinin büyümesine giderek daha fazla fon ayırdı. Daha önce olduğu gibi şirket, görüntülerin elektronik olarak kaydedilme olanaklarını incelemek ve genişletmek için, önce Fairchild gibi endüstriyel holdingler tarafından ödünç verilenler, daha sonra Kodak'ın birçok iç bölümünden bazıları tarafından şirket içinde inşa edilen CCD'leri kullandı. Sasson'un kendisi de bu çabalara yakından dahil olmaya devam etti ve yakında verecekleri büyük meyvelerin bir kısmından kısmen sorumluydu. Megapiksel Sensörü ve Nereye Gittiği 80'lerin başında Kodak'ın proje liderleri önemli bir dönüm noktasına ulaştı. İlk defa, görüntüleri bir milyon pikselde işleyen, işleyen bir CCD görüntüleme sistemi oluşturmayı başardılar. Bu muazzam ilerlemelere rağmen Kodak, dijital kamera araştırmalarını on yılın büyük bölümünde gizli tuttu. Bunun bir nedeni bugün oldukça tuhaf görünüyor: kompakt film kameralarının satışları çok fazlaydı. Şirketin üst düzey yöneticileri, yeni ve nispeten test edilmemiş dijital teknolojinin geri tepebileceğinden ve bu daha köklü ürünlerin ürettiği kârları tüketebileceğinden korkuyordu. Ancak tüm bu gizliliğin korunmasının daha ciddi bir gerekçesi de vardı. Aralarında ordunun da bulunduğu bazı ABD hükümeti müşterileri, megapiksel sensör projesine ciddi ilgi duyduklarını ifade ettiler ve casusluk ve gizli operasyonlar için kullanılabilecek dijital fotoğraf ekipmanlarının prototiplerini talep ettiler. Kodak, 1988'den başlayarak, gerçek anlamda taşınabilir ilk dijital fotoğraf makineleri olan bu tür bir dizi prototipi sundu. Bunlar, kameraya bağlanan büyük bir harici sabit sürücüye bağlanan, değiştirilmiş Canon F-1 gövdeleri kullanılarak oluşturuldu. Kodak'ın 80'lerin sonlarında ürettiği her dijital kamera prototipi nispeten benzersizdi ve hiçbiri seri üretime geçmedi. Bu ilk megapiksel Kodak'lardan yalnızca biri olan HAWKEYE II , dikkate değer bir rolde gerçek hizmet gördü. STS-44 misyonu kapsamında 1991 yılında Dünya yörüngesine çıkarılmış ve uzaydan fotoğraf çeken ilk dijital kamera olmuştur. Sadece devlet kurumlarını değil aynı zamanda ticari müşterileri de hedef alan bu prototiplerden ilki olan HAWKEYE serisinden başlayarak Kodak'ın dijital fotoğraf makinelerinin “Görüntüleme Aksesuarı” sloganını aldığını belirtmekte fayda var. Pek çok tarihçi ve hatta bazı çağdaş yorumcular bunun, halkı dijital fotoğrafçılığın önceden var olan medyayı tamamen ele geçirmek için burada olduğu fikrinden caydırmayı amaçlayan kasıtlı bir PR hareketi olduğunu düşünüyordu. Yine bunun büyük bir kısmı Kodak'ın ticari korkularıyla ilgiliydi. Kodak Profesyonel DCS 1991 yılında Kodak'ın dijital kamera prototipleri serisinin ilk ticari meyvesi halka sunulacaktı. Kodak Profesyonel Dijital Kamera Sistemi veya Kodak Profesyonel DCS olarak adlandırılan bu cihaz, çağdaş standartlarımıza göre canavarca ve korkutucu bir kamera canavarıydı. Kodak DCS-100, dijital depolama birimi (DSU) ile 1991'de duyuruldu.Fotoğraf © Kodak. Ancak 90'lı yılların başlarında, yetenekleri ve özellikleriyle basını hayrete düşüren inanılmaz derecede modern ve küçültülmüş, taşınabilir bir dijital görüntüleme kurulumuydu. Doğrudan temel aldığı önceki prototipler gibi Professional DCS de bir Nikon SLR aldı ve bunun etrafında bir dijital görüntüleme çözümü oluşturdu. Bu durumda Kodak, o zamanlar en üst düzey profesyonel Nikon fotoğraf makinesi olan güçlendirilmiş F3'ü kullandı. Kodak, film odasını çıkararak, onu 1,3 megapiksellik bir dijital sensörle değiştirerek ve gövdeye kalıcı olarak bir güç sarıcı-veri arka birleşimi takarak, orijinal fotoğraf makinesinin ergonomisini büyük ölçüde değiştirmeden gerekli tüm teknik kapasiteye ulaştı. Profesyonel DCS'nin ve planlanan haleflerinin amacı deneyimli foto muhabirlerinden pazar payı kazanmak olduğundan bu Kodak için önemliydi. Bu demografiyi, lansman sırasında 20.000 dolar gibi yüksek bir fiyatın ödenmeye değer olduğuna ikna etmek için filmden dijitale geçişi kolaylaştırmak zorunluydu. Kodak DSC-100.Fotoğraf © Kodak. Orijinal DCS, entegre motor sırtına sahip, güçlendirilmiş, dijitalleştirilmiş bir F3'ten çok daha fazlasıydı. Değiştirilmiş film kamerasına kalıcı olarak bağlanan, Kodak'ın DSU, Dijital Depolama Birimi adını verdiği devasa bir donanım parçasıydı . Bu DSU, görüntülerinizi incelemek için bir LCD ekran, bunları depolamak için dahili bir sabit sürücü ve dosyalarınızı uyumlu bir bilgisayara aktarmak için standart bir SCSI arayüzü içeriyordu. Hatta dijital fotoğraflarınızı "sahada" düzenlemek, aktarmak ve işlemek için uyumlu bir eklenti klavye bile bağlayabilirsiniz! Elbette bu sistemin de sınırlamaları vardı. Sabit sürücüye güvenmek, arabellek boyutunun olumsuz etkilenmesi ve gerçek yüksek hızlı çekimin çok zor olması anlamına geliyordu; Kodak maksimum 2,5 FPS talep etti, ancak bu cömert bir rakamdı. Aynı zamanda Profesyonel DCS'yi taşıması gerçek bir sıkıntı haline getirdi; Nikon F3'ün gövdesi çoğu boyutta analog versiyona göre yaklaşık iki kat daha ağırdı ve DSU da üstüne birkaç düzine kiloluk bir hacim ekliyordu. Hem DSLR'nizi, kalıcı olarak takılı bir pil yuvasını hem de kompakt bir yazıcıyı aynı anda taşımak zorunda olduğunuzu hayal edin ve DCS'yi kullanmanın 1991'deki hissine yaklaşabilirsiniz! Kodak, ağırlığı daha iyi dağıtmak için kiti kalçanızın çevresine veya sırtınıza takmanıza olanak tanıyan takılı bir keseyle birlikte paketleyerek bu bariz kusuru çalışan fotoğrafçılar için biraz daha yönetilebilir hale getirmeye çalıştı. Bununla birlikte, orijinal Profesyonel DCS'nin çağdaş film SLR'leri kadar kullanışlı ve esnek olmadığı aşikardır. Tüm bunlara rağmen Professional DCS mütevazı ama şaşırtıcı derecede sağlıklı rakamlarla satıldı. Kuzey Amerika pazarında satışa sunulduğu üç yıl içinde yaklaşık 1.000 adet Kodak'ın bayiliklerinden ayrıldı. Prototip teknolojisine dayanan yenilikçi bir öncü için fena bir performans değil! DCS Kalkışa Geçiyor Orijinal DCS'nin üzerinden çok geçmeden Kodak, 1992'de Professional DCS 200'ü içeren bir devam modeli piyasaya sürdü. DCS 200 , doğrudan bir değişim yerine orijinal DCS'nin tamamlayıcısı olarak tasarlandı (gayri resmi olarak da olsa hemen DCS 100 olarak yeniden adlandırıldı). ). Kodak hiçbir zaman DCS 100'ün çok sayıda satmasını planlamamıştı ve tasarımcıları tasarımın sınırlamalarının ve fahiş fiyat etiketinin çok iyi farkındaydı. Bu nedenle, en başından beri plan, DCS 100'den kısa bir süre sonra, profesyonel fotoğrafçılık pazarının alt ucunda yer almak ve DCS 100'ün yapamadığı yerlerde rekabet etmek için bir "küçük kardeş" modeli piyasaya sürmekti. DCS 200 bunu bir dizi yenilikçi yöntemle gerçekleştirdi. Profesyonel sınıf F3 yerine daha düşük ağırlıklı Nikon 8008'leri temel alan bu cihaz, tıpkı kardeşi gibi bir elektrikli sarıcı, sensör, pil paketi ve sabit sürücü bölmesinden oluşuyordu. Ancak DCS 200'ün farklı olduğu nokta, bu bileşenlerin nasıl düzenlendiğidir. Ayrı DSU'nun yerine DCS 200, tüm temel bileşenlerini kalıcı olarak takılan tek bir dijital arkaya düzgün bir şekilde entegre eden ilk dijital kameraydı. Kodak DCS 200. Fotoğraf © Kodak. Bunu, zamanın hızla gelişen donanım özelliklerinden yararlanarak yaptı. Depolamanın geleneksel 3,5 inçten yeni çıkan 2,5 inç SCSI sabit sürücülere küçültülmesi, tonlarca dahili alan kazandırdı ve mühendislerin sabit sürücü yuvasını kameranın arkasına taşımasına olanak sağladı. Bu küçük sürücüler başlangıçta büyük kardeşleriyle tam olarak aynı kapasiteyi tutamadı ve Kodak'ın ilk kiti 80 megabayt gibi yetersiz bir kapasiteye ulaştı. 1,3 megapikselde (varsayılan çıkış çözünürlüğü 1012×1524 ile), bu, kameranın yaklaşık 50 görüntü dosyası için yeterli alana sahip olduğu anlamına gelir. Çok fazla değil, ancak DCS 200'ün neredeyse sınırsız sabit sürücü yükseltme seçeneği sunduğu ve ekstra alan için DSU'dan farklı olmayan harici depolama paketlerinin kullanımı göz önüne alındığında, birçok müşteri bunu umursamadı. DCS 200, orijinalindeki gibi kurşun asitli piller yerine normal AA alkalinlerle beslendi; böylece ağırlık ve hacimden daha fazla tasarruf edilirken aynı zamanda verimlilik de artırıldı. Tüm bu iyileştirmeler, DCS 100'ün perakende satış fiyatının tam yarısına mal olan, "yalnızca" 9.995 ABD Doları tutarındaki ve profesyonel fotoğrafçıların büyük çoğunluğuna çok daha fazla esneklik ve taşınabilirlik sunan bir fotoğraf makinesiyle sonuçlandı. Satışların iki katından fazla artması, dijital devrime yönelik talebin arttığını gösteriyor. Formülde Daha Fazla İyileştirme 90'ların ortaları boyunca Kodak, hızlı bir şekilde başka DCS modellerini de piyasaya sürdü. Basın fotoğrafçıları için tasarlanan ve 1994 yılında piyasaya sürülen AP NC2000 vardı. Adından da anlaşılacağı gibi AP News bu modele sponsor oldu ve çalışanlarının çoğuna standart bir kit olarak sağladı. AP NC2000.Fotoğraf © Kodak. “Haber Kamerası 2000” (evet, gerçek adı bu), yaklaşık 500 adetlik mütevazı üretim adedine rağmen, dijital haber fotoğrafçılığı çağının başlatılmasında önemli bir rol oynayacaktı. Bu dönemde öne çıkan diğer Kodak DCS fotoğraf makineleri arasında tamamen yeni 400 serisi serisinin bir parçası olan DCS 460 yer alıyor. Bu modellerin çoğu, artık Nikon N90 gövdesini (bazı bölgelerde F90 olarak da bilinir) temel alan, yenilenmiş önceki nesil DCSe'ler olsa da, amiral gemisi 460 farklıydı. Yeni geliştirilen, altı megapiksellik olağanüstü bir seviyeye ulaşan yüksek çözünürlüklü bir sensöre sahipti ve 2036 x 3060 piksel boyutlarında görüntü dosyaları sunuyordu. 400 serisi, sabit sürücüler yerine, başlangıçta PC formatında çok daha kompakt ve kullanışlı flash kartların kullanımını da tanıttı. Bu sensör, konu dijital fotoğraf makinesi geliştirme olduğunda Kodak'ın lider imajını pekiştirdi ve iyi sattı: Tek başına DCS 460 5.000'den fazla kopya sattı; 400 serisinin tamamı bunun en az iki katıydı. Kodak-Nikon İlişkisi Çoğunlukla değiştirilmedikleri için Kodak'ın Nikon-DCS fotoğraf makinelerinin tamamı hâlâ refleks ayna muhafazasının üst kısmında “Nikon” isim plakasını taşıyor. Olası marka kimliği sorunlarını önlemek için Kodak, DCS 200'den başlayarak tüm DCS kameraların dijital sırtlarında ve tutma yerlerinde çok büyük, beyaz bir "KODAK" baskısı kullanmaya başladı. Resmi Nikon ortaklığı devam ederken bile gelecekteki DCS fotoğraf makineleri, kökenlerini belirterek fiziksel olarak aynı şekilde etiketlenmeye devam edecek: Nikon'un kamera gövdeleri, Kodak'ın sensörleri ve dijital teknolojisi. Canon EOS Sistemiyle Oynamak Bir noktada Kodak, DCS serisini yalnızca tek bir kamera markasına bağlamanın riskli bir hareket olduğunu fark etti. Bu nedenle, 1995 ile 1998 yılları arasında, aynı dijital arkalıkları kullanan, ancak Canon EOS gövdelerine bağlı, 200 ve 400 serilerine paralel bir dizi kamera piyasaya sürmeye devam ettiler. Beklentilerin aksine, EOS DCS kameralar Nikon tabanlı benzerleri kadar iyi satıldı. Bunun nedeninin bir kısmı, bunların sıfırdan Canon ile işbirliği içinde geliştirilmiş olması ve orijinal DCSe'lerde bulunmayan özel donanım yazılımı ve belirli donanım optimizasyonları içermesi olabilir. Canon tabanlı bu model serisinin zirvesi 1998 yılında DCS 560 ile geldi. Önceki DCS 460'ın birinci sınıf yüksek çözünürlüğünü yalnızca 2 megapiksel ile sunmasa da, dijital arka kısmını kamera gövdesine kusursuz ve son derece ergonomik bir şekilde entegre etti. ayrıca saniyede 3,5 karenin üzerinde üst düzey seri çekim performansı sunuyor. Kodak DCS 560.Fotoğraf: Ashley Pomeroy ve CC BY-SA 4.0 kapsamında lisanslanmıştır. Zamanın haber fotoğrafçıları arasında ödüllendirilen bu fotoğrafın perakende satış fiyatı 14.995 dolardı. Önceki DCS modellerinin aksine, kamera üç markalıydı: prizmada "Canon", tutma yerinde "KODAK" ve dijital arka kısmın tripod yuvasının yanında kameraya bağlandığı yerde "KODAK PROFESSIONAL DCS 560". Nikon'la sürekli gelişen ortaklığın aksine Kodak, Canon'a uzun süre bağlı kalmayacaktı. Çoğu rapora göre bağları kesen şirket Japon şirketi oldu; Muhtemelen yakın zamanda DSLR alanına kendi girişlerini planlıyorlardı ve bunu yapmak için üçüncü taraf teknolojilere güvenmek istemiyorlardı. Nikon D1'e girin 1999'da, Kodak'ın on yıl boyunca tek başına hakim olduğu alana dramatik bir şekilde yeni bir rakip girdi. Birçok analistin öngördüğü gibi Olympus veya Pentax gibi radikal bir yeni gelen yerine, Kodak olmayan, bağımsız olarak geliştirilen ilk dijital SLR sistemi Nikon'dan başkası tarafından gelmedi. Hangi hikayeye inandığınıza bağlı olarak, bu radikal üzüntü ya Kodak ve Nikon'un perde arkasında çok önceden üzerinde anlaşmaya vardığı dikkatlice planlanmış bir ardıllık ya da dramatik bir arkadan bıçaklamaydı. Her iki durumda da Nikon D1 piyasaya çıktığında ciddi manşetlere imza attı. Burada, profesyonel fotoğrafçılardan kesinlikle hiçbir öğrenme süreci gerektirmeyen, boyut olarak film tabanlı F5 ile neredeyse aynı olan ve aynı zamanda mevcut tüm Nikon lensler, aksesuarlar ve yazılımlarla uyumluluk sunan bir kameraya sahip oldunuz. Nikon D1.Fotoğraf: Ashley Pomeroy ve CC BY-SA 4.0 kapsamında lisanslanmıştır. Ayrıca D1, daha önce dijital fotoğraf makinelerinde duyulmamış bir performans sunuyordu. 2,7 megapiksel sensörü, 1/16.000 saniyeye varan rekor deklanşör hızında 4,5 FPS seri çekim için iyiydi ve o zamanın basın fotoğrafçıları için tüm beklentileri karşılıyordu. Kodak'ın aslında D1 için tam zamanında hazırlanmış bir rakibi vardı, bu da bu ani hareketin hiç de beklenmedik bir şey olmadığını gösteriyordu. 660 modelinin başını çektiği Kodak Professional DCS 600 serisi, D1'den birkaç ay sonra piyasaya sürüldü ve aynı şekilde Nikon F5'i temel alıyordu. Ancak gövdesi D1'e göre daha ağır ve hantaldı. Her ne kadar 460'ın daha yüksek çözünürlüklü, ödüllü 6MP sensörünü kullansa da, DCS 660'ın D1 ile doğrudan rekabette hiçbir şansı yoktu; bu model, çok benzer modelinin 14.995 $'lık MSRP'sine kıyasla yalnızca 4.999 $ ile üçte bir daha pahalıydı. Kodak'ın kardeşi. DC: Kodak'ın En İyi Bildiğini Yapmak Kodak, DCS 400, 500 ve 600 modellerine paralel olarak bütçesinin önemli bir kısmını daha tüketici odaklı dijital fotoğraf makinelerinin geliştirilmesine de harcadı. Bas-çek ve tek kullanımlık fotoğraf makineleri 90'ların sonları boyunca çılgın rakamlarda satılıyordu; öyle ki Kodak, dijital fotoğraf makinesi araştırma programının muazzam maliyetine rağmen 1995'ten 2000 yılına kadar rekor bir büyüme ve kar elde ediyordu. Bu, şirketin amatör fotoğrafçılara yönelik ucuz, kullanımı kolay, çoğunlukla otomatik dijital kameraların potansiyeli konusunda oldukça iyimser olmasını sağladı. Kodak'ın bu alandaki girişlerinin neredeyse tamamı DC, kısaca Dijital Fotoğraf Makinesi markalıydı. Yirmiden fazla farklı modeli içeren serinin tamamı, 1995 sonları ile 1998 yılları arasında hızlı bir şekilde piyasaya sürüldü. DC10 ve DC20 gibi sonuçta DC'ler, nispeten yavaş diyafram açıklıklarına sahip çok temel prime lenslere ek olarak yarım megapikselden daha az çözünürlüğe sahip sensörlere sahipti. Üstelik bir seferde yaklaşık bir düzine fotoğrafın kaydedilmesine yetecek kadar az miktarda flash bellek içeriyordu. Kameraların kendisi herhangi bir LCD ekran olmadan geldiğinden, bunları görüntülemek için bir bilgisayara aktarmanız gerekiyordu. Kodak DC50.Fotoğraf: Felix Winkelnkemper ve CC BY-SA 4.0 kapsamında lisanslanmıştır. Elbette bu giriş seviyesi kameraların amacı fiyat açısından rekabeti ciddi şekilde düşürmekti. Ve DC'ler, dijital alanda 500 doların çok altında çok az ciddi rakibin olduğu bir dönemde, alt seviye DC20 için 365 $ gibi düşük bir MSRP ile gelerek bunu başardı. DC200 gibi daha gelişmiş modeller megapiksel sensörler, arka LCD'ler ve AE kilidi ve manuel odaklamayı geçersiz kılma gibi ek kontroller sunuyordu. Kodak DC260.Fotoğraf: Rafał Korzeniowski ve CC BY-SA 4.0 kapsamında lisanslanmıştır. Sonuçta Kodak DC serisini felakete sürükleyen şey, DCS'den farklı olarak şirketin piyasayı yönetmek için uzun yıllar süren etkili tekele güvenememesiydi. Çok geçmeden, Nikon ve Canon gibi köklü üreticilerin yanı sıra JVC, Panasonic ve Sony gibi daha önce fotoğrafçılıkla çok az bağlantısı olan elektronik şirketlerinden düzinelerce rakip ortaya çıktı. Bu sıkı rekabet sonunda Kodak DC'yi yuttu. 2000'li yılların başında Kodak EasyShare olarak yeniden markalandıktan sonra bile Kodak'ın giriş seviyesi dijital fotoğraf makineleri, talihlerini tersine çevirmeyi başaramadı. DCS'nin Sonu ve Onunla Kodak Nikon D1'in piyasaya sürülmesinin ardından Kodak Dijital Fotoğraf Makinesi Sistemi bir daha asla toparlanamayacağı bir düşüş dönemine girdi. Kağıt üzerinde bu bir sürpriz gibi görünebilir, çünkü Kodak, zorlu rekabet karşısında ürünlerinden hızla vazgeçmeyi tercih etmedi. Eğer bir şey varsa, durum tam tersiydi. 2001 yılında şirket, DCS 760'ın desteklediği Kodak Professional DCS 700 serisini piyasaya sürdü . İçi yepyeni dijital bağlantı noktalarıyla donatılsa da 700, önceki modele güç veren aynı Nikon F5 gövdelerden üretildi. Kodak DSC 760.Fotoğraf: Ashley Pomeroy ve CC BY 3.0 kapsamında lisanslanmıştır. Sınıfının en iyisi DCS 760 için 7.995 $ fiyat etiketiyle 4.995 $'dan başlayan 700 serisi, hem foto muhabirleri hem de düğün ve etkinlik fotoğrafçıları arasında popüler olduğunu kanıtladı. F5 gövdesi, yüzyılın başında kabul edilen bir endüstri standardıydı ve Kodak'ın elektronik ürünleri, Nikon'un sürekli gelişen D1 serisiyle adil bir şekilde rekabet ediyordu. Fiyat açısından bile şirket rekabet etmeyi başardı, ancak Nikon'un seçenekleri hâlâ ikisi arasında daha uygun fiyatlıydı ve sonuç olarak satışlarda güçlü bir liderlik elde etti. Dijital fotoğrafçılar, herhangi bir D1'den daha hacimli olan ve aynı düğme düzenine, lens yuvasına ve beşli prizma gövdesi üzerinde "Nikon" yazısına sahip olan bir kamera için neden binlerce dolar daha fazla harcamaları gerektiğini merak etmeye başladı. Canon Ringe Giriyor Aynı yıl Canon'un ilk DSLR amiral gemisi olan EOS-1D'nin piyasaya sürülmesi işleri daha da karmaşık hale getirdi. Kodak'tan çok daha hızlı, 6 FPS'ye kadar seri çekim ve daha iyi yüksek ISO sonuçları sunan ve aynı zamanda daha az hacimli olan bu ürün, önemli miktarda müşteriyi DCS markasından çalmayı başardı. Kodak, Nikon ve Canon'un yanı sıra dijital alana giriş yapmaya hazırlanan diğer profesyonel fotoğraf makinesi markalarıyla yüzleşmeye çalışırken zorlu bir mücadeleyle karşı karşıya olduklarını biliyordu. Bu nedenle, meşhur tacı geri alma ve DCS serisi için yukarı doğru satış momentumunu garanti etme umuduyla, rekabetin sunabileceği her şeyden çok daha iyi performans gösterecek bir takip amiral gemisi modelini hızla hazırladılar. Kodak Professional DCS Pro 14n: Türünün Son örneği Bu yeni amiral gemisi, DCS 760'ın piyasaya sürülmesinin tozu henüz tam olarak yerleşmeden 2002'nin sonlarında geldi. Önceki gelenekten koparak, kameraya Kodak Professional DCS Pro 14n adı verildi. Kodak Pro 14n.Fotoğraf: Ashley Pomeroy ve CC BY-SA 4.0 kapsamında lisanslanmıştır. Pro 14n'nin piyasaya sürülmesinin zamanlaması mükemmele yakındı ve mağaza raflarına büyük bir hızla inmesini sağladı. Canon, profesyonel dijital SLR alanında şimdiye kadarki en ciddi rakibi olan EOS-1Ds'i ortaya çıkardı . Piyasaya sürülmesinin ardından Canon ilgi odağı oldu. Yüksek çözünürlüklü CMOS sensörü, dijital kamera incelemecilerinin daha önce kullandığı hiçbir şeye benzemiyordu ve zorlu aydınlatma koşullarında bile hem keskin bir keskinlik hem de düşük gürültü sunuyordu. Aynı zamanda, geleneksel 35 mm filmle aynı perspektifi ve alan derinliğini sunan, tam çerçeve sensörlü dünyadaki ilk dijital fotoğraf makinesiydi. Her ne kadar orijinal 1D kadar hızlı çekim yapamasa ve piyasaya sürüldüğünde çok daha yüksek bir fiyata 8.999 $'dan satılsa da, hem Canon hem de basın, Canon'un sınıf lideri performansı ve yüksek teknolojili yapısı göz önüne alındığında bunun haklı olduğunu düşünüyordu. Şaşırtıcı bir şekilde Nikon önemli ölçüde geride kaldı. 2002 yılı için büyük bir sürüm sunmayan şirket, artık biraz daha uzun süren D1X ve D1H gövdelerine güvenmeye devam etti. Bu, Kodak'ın devreye girmesi, sahneye çıkması ve paradigmayı tamamen kendi lehine değiştirmesi için gerçekten mükemmel bir ortamdı. Bir bakıma şirket Pro 14n ile bunu başardı. Kendi bünyesinde geliştirilen son teknoloji ürünü CMOS tam çerçeve sensörü sunan DCS Pro, Canon rakibini üç megapiksellik bir farkla geride bırakmayı başardı ve toplamda 14 megapiksellik bir üretim DSLR'si için o zamanın dünya rekoru oldu. . Nikon F80'i temel alan gövde, kendisinden önceki tüm DCS kameralardan çok daha şıktı. Gelişmiş üretim tekniklerini kullanan ve orijinal fotoğraf makinesi gövdesini önceki modellere göre çok daha fazla değiştiren Kodak, DCS'yi önemli ölçüde azaltarak onu rekabete sağlam bir şekilde yaklaştırmayı başardı. Belki de eski ortaklarına kasıtlı bir saldırı olarak Kodak DCS Pro 14n aynı zamanda serinin vücudunun herhangi bir yerinde Nikon veya başka herhangi bir üçüncü taraf markası bulunmayan ilk modeldi. Ancak DCS Pro'nun en çarpıcı yanı, Kodak gibi dev bir firmanın böyle bir makine üretmeyi başarmış olması değildi. Aksine, bu kadar düşük bir fiyata satmayı haklı gösterebileceklerdi. Pro 14n'nin MSRP'si 4.995 dolardı ve hem Canon'un hem de Nikon'un tekliflerini binlerce kişi düşürdü ve 2002 Noel'inde tüm gözlerin Kodak'ta olmasını sağladı. Tek sorun? Noel gelip geçti ve parlak Kodak hiçbir yerde bulunamadı. Üretim ve kalite kontroldeki sorunlar nedeniyle, yepyeni modelin ilk partileri aslında bir sonraki yıla kadar satılmayacaktı. O zamana kadar Nikon bir sonraki amiral gemisi olan D2H'yi çoktan hazırlamıştı . Çözünürlükten ziyade hız için optimize edilmiş bir kırpma sensörüne sahip olan D2H, başlangıçta Kodak DCS fotoğraf makinelerinin en sadık satış kaynağı olan spor atıcıları ve basın fotoğrafçıları gibi demografik gruplarda çok popüler oldu. Pro 14n ortaya çıktığında portreciler, mimari fotoğrafçılar ve stüdyo fotoğrafçıları arasında Canon EOS-1D'lerle rekabet etmek zorunda kaldı. Bu alanda Kodak'ın paranın karşılığının yanı sıra tam çerçeve sensörünün çarpıcı çözünürlüğü de oldukça övgüyle karşılandı. Kodak Pro 14n, Nikon D2H (solda) ve Canon EOS-1Ds (sağda) ile rekabet etmek zorunda kaldı. Ancak Canon çok geride kalmadı ve baştan çıkarıcılara saniyede üç tam kare sürekli seri çekim olanağı sundu. Kodak, çok yüksek güç çekişiyle 1,7 fps hızında zirveye ulaştı; bu, pek çok düğün ve etkinlik fotoğrafçısı için anlaşmayı bozdu. Düşük ISO performansı da yenilikçi sensör teknolojisine rağmen rekabetin gerisinde kaldı. Sonunda DCS Pro 14n, Kodak'ın hedeflediği pazar payını yakalayamadı ve bunun sonucunda tüm DCS serisinin durdurulmasına karar verildi. Kodak aslında 2004'te bir model daha piyasaya sürecekti: DCS Pro SLR/n. Her ne kadar selefinin birçok eksikliğini gidermiş olsa da, özellikle düşük ışıkta çok daha iyi bir performans sunan revize edilmiş bir görüntüleme sensörü kullanarak, hasar çoktan verilmişti. 14n gibi, Pro SLR/n de yalnızca mütevazı miktarlarda satıldı ve kısa bir yıldan fazla üretim görmedi. Kodak'ın Çöküşü, DCS Sonrası DCS'nin 2000'li yıllarda ortadan kaybolmasıyla Kodak, kamera pazarında herhangi bir yerde pole pozisyonunda sahip olduğu tek şansı da kaybetti. Dijital devrim hızlandıkça, bir zamanlar her yerde bulunan film tabanlı bas-çek filmlerinin satışları kurumaya yüz tuttu. Gençler Brownies ve Instamatics yerine giderek daha fazla Panasonic Lumixes, Canon PowerShots ve diğerlerini tercih ediyordu. Üstelik Kodak'ın geçen yüzyıldaki ana işi olan film de hızlı bir şekilde pazar payını kaybediyordu. Tüm bu faktörler 2007-08 mali kriziyle birleştiğinde, bir zamanlar yenilmez olan fotoğraf devi için mükemmel bir felaket kokteyli ortaya çıktı. Kodak, 2012'de iflas başvurusunda bulunacaktı ve ertesi yıl, bugün tanıdığımız eski halinin iki yüzlü gölgesi olarak ortaya çıkacaktı. Eastman Kodak sinema endüstrisi için film üretmeye devam ederken, İngiltere merkezli Kodak Alaris eski şirketin fotoğraf filmi tedarikindeki mirasını sürdürmeye çalışıyor. Bırakın Canon, Nikon veya Sony'nin en iyileriyle rekabet edebilecek, en üst düzey kamera sistemini tasarlama fikri artık masanın yakınında bile değil. DCS'nin Düşüşünden Ne Öğrenebiliriz? Kodak'ın Dijital Fotoğraf Makinesi Sistemi, denenmiş ve doğru Nikon optiklerini ve ergonomisini, zamanının mükemmel dijital sensör teknolojisiyle birleştiren türünün ilk örneği olmasına rağmen, pek çok kişinin hak ettiğini söylemeye devam ettiği kadar büyük bir başarı elde edemedi. Başlangıçta Kodak için DCS'yi perakende Nikon fotoğraf makinesi gövdelerinden oluşturmak akıllıca bir seçim gibi göründü; bugün kesinlikle düşünülmesi bile mümkün olmayan bir tasarım stratejisi. Kodak'ın kameraları için pahalı, özel bir lens serisi tasarlamak zorunda kalmayacağını garanti etse de, bu aynı zamanda şirketin sonunda çıkmaza girmesi anlamına da geliyordu. Nikon ve daha sonra Canon ve diğerleri kendi DSLR'lerini yapmaya başlar başlamaz, DCS'nin kusurları kamuoyunun dikkatini çekti. Sonraki birçok yinelemenin her birinde DCS, çağdaş rakiplerine karşı doğuştan gelen kusurlarla veya dezavantajlarla mücadele etti. Belki de Kodak, Ar-Ge bütçesinin büyük çoğunluğunu sensör teknolojisine harcadığı için ki bu gerçekten de son teknolojidir; ergonomi, pil ömrü ve günlük kullanılabilirlik gibi yaşam kalitesi sorunları aynı türden bir ilgi görmedi. başkalarına yaptıkları gibi davranılıyor. Bugün DSLR'lerimizde ve aynasız fotoğraf makinelerimizde kullandığımız teknolojinin çoğunun kökeni Kodak DCS'deki gelişmelere kadar uzanıyor. Aslında orijinal Profesyonel Dijital Kamera Sistemi olmasaydı, bugün PetaPixel gibi sitelerin var olabileceğini hayal etmek zor! Bu nedenle Kodak DCS'nin doğru yaptığı her şeyi ve ilk dijital fotoğraf makinesi dünyasında yarattığı öncü etkiyi hatırlamak önemlidir. DCS'nin hikayesi aynı zamanda gelecek nesil mühendislere, kamera tasarımcılarına ve tabii ki üreticilere ve fotoğrafçılara da adil bir uyarı niteliğinde olmalıdır.