Yaser Arafat
asıl adı ABDURRAHMAN ABDÜRRAUF EL KUDVA, Arap dünyasında ABU AMMAR (Kurucu) takma adıyla da tanınır
(d. 1929, Kudüs - 11 Kasım 2004 , Clamart, Hauts-de-Seine, Fransa),
1968de FKÖnün başkanlığına getirilen Arafat 1989da geçici Filistin hükümetinin başkanı oldu.
Varlıklı bir tüccarın yedi çocuğundan biriydi. Annesi, anti-Siyonist hareketin önderlerinden Kudüs başmüftüsü Hacı Emin el-Hüseyninin akrabasıydı. 1948 Arap-İsrail Savaşımn ardından ailesi ile birlikte göç ettiği Gazzede ortaöğrenimini tamamladıktan sonra, Kahire Üniversitesinde inşaat mühendisliği öğrenimi gördü. Müslüman Kardeşler örgütü ile ilişkileri oldu. Filistin Öğrenci Birliğini kurdu, 1952-56 arasında bu örgütün başkanlığını yürüttü. Öğrenciliği sırasında askeri eğitim de görerek, Mısır Ordusu saflarındaki Filistin Birliğinde yer aldı, 1956 Arap-İsrail Savaşına katıldı.
Mısırda bir süre inşaat mühendisliği yaptıktan sonra, Kuveyte geçerek kendi işini kurdu. 10 Ekim 1959da Abu İyad (Salah Halef) ve Abu Cihad (Halil el-Vezir) gibi arkadaşlarıyla el-Fetihi (Filistin Ulusal Kurtuluş Hareketi) kurdu. 1964te düzenlenen gizli bir konferansta, silahlı mücadelenin başlatılmasını savunan kanadın içinde yer aldı. 1 Ocak 1965te, İsrail hedeflerine karşı ilk askeri harekâtı gerçekleştiren birliğe komuta etti. Mısır, Suriye ve Ürdünün Haziran 1967de İsrail karşısında bozguna uğraması üzerine, işgal altındaki Batı Şeria'da direniş hareketini örgütlemeye çalıştı. Şeria İrmağı boyunca üsler oluşturarak gerilla savaşını yönetti. Aynı yıl el-Fetih sözcüsü olarak uluslararası kamuoyunun önüne çıktı. 1969da, Filistin Ulusal Konseyi'nin beşinci toplantısında, bütün Filistin gruplarını bir çatı altında toplayan Filistin Kurtuluş Örgütü'nün (FKÖ) kuruluşuna öncülük etti ve yürütme kurulu başkanlığını üstlendi. Filistinli gerillaların Ürdünü terk- etmeye zorlandığı ve yaklaşık 40 bin kişinin yaşamım yitirdiği iç savaşta (1970-71) Filistin kuvvetlerinin başında çarpıştı. Ürdünden ayrıldıktan sonra siyasal ve askeri merkezini Beyruta taşıdı.
FKÖ'nün bütün Arap devletlerince Filistin halkının tek yasal temsilcisi sayıldığı 1974te, BM Genel Kuruluna gözlemci olarak katıldı ve bir konuşma yaptı. Başta sosyalist ülkeler olmak üzere birçok ülkeyi ziyaret etti. Bu yıllarda, Filistindeki silahlı mücadelenin uluslararası düzeydeki görüntüsünü değiştiren ve Filistin sorununa barışçı çözüm arayan usta bir diplomat olarak sivrildi. 1975-76 Lübnan İç Savaşında Lübnana giren Suriye ordusunun saldırılarına karşı koydu. Lübnanın fiilen bölünmesi üzerine, Filistinlilerin denetiminde kalan bölgelerde FKÖnün gitgide bir devlet yapısı kazanması için çaba harcadı. Bu dönemde gittikçe artan siyasi ağırlığı sayesinde, Mısır ile Libya arasında (1977), ABD Büyükelçiliğimin işgal edilmesi üzerine İran ile ABD arasında (1979) ve İran ile Irak arasında (1980) arabuluculuk yaptı.
Haziran 1982de Güney Lübnana giren İsrailin Beyrutu kuşatması sırasında, yaklaşık iki ay süren çetin bir direniş gösterdi. Diplomatik manevralarla zaman kazanarak, Filistin gerillalarının kenti boşaltmasını sağladı. Ardından Beyruttan ayrıldı ve Tunusta FKÖnün yeni merkezini kurdu. 1983te Suriye ile FKÖ arasındaki uyuşmazlığın alevlenmesi üzerine, Arafat Şamdan sınırdışı edildi. Aynı yıl el-Fetih içinde kendisine karşı başlatılan ayaklanma önderlik konumunu sarsmaya başladı. Uzun süreden beri arasının açık olduğu Mısır ile yeniden ilişki kurdu ve Filistin sorununa BM kararları çerçevesinde görüşmeler yoluyla barışçı bir çözüm bulunması doğrultusunda yoğun bir çaba içine girdi. Ürdün ile birlikte barış masasına oturmayı kabul etmesine karşın, Kral Hüseyinin son anda vazgeçmesiyle bu girişimi sonuçsuz kaldı.
1987de merkezi Iraktaki Bağdat kentine taşıdı. 1988de Filistin Devleti kuruldu ve 2 Nisan 1989da Arafat, FKÖnün yönetim organı olan Filistin Ulusal Konseyi Merkez Komitesince yeni devletin başkanlığına seçildi.