Dünya topluluğu, fiili nükleer olan devletlerin statüsünü yasallaştırmalıdır. оружия, Kazakistan Cumhurbaşkanı Nursultan Nazarbayev’in şunları söyledi:
“Fiili tüm nükleer devletlerin statüsünü yasallaştırmayı ve bu küresel sorunun çözümünü ortaklaşa tartışmak için nükleer silaha sahip ülkelerin bir zirvesini düzenlemeyi öneriyorum” dedi.
Bu teklifle Nazarbayev, Ust-Kamenogorsk'ta bulunan IAEA Düşük Zenginleştirilmiş Uranyum Bankası'nın açılış töreninde Astana'da konuştu. Aynı zamanda, Kazakistan cumhurbaşkanı balistik füzelerin ve DPRK nükleer programının test edilmesinden de endişe duyduğunu belirtti.
Nazarbayev’in atom bombasını yasaklama çabası olduğu biliniyor. Yani bu kez nükleer silahlar olarak adlandırdı ve “dünyadaki dokuz devletin 16 binlerce nükleer silaha sahip olduğunu” söyledi.
“Ancak nükleer cephanelerin yüzde yarısı bile iklimi kıracak ve küresel açlığa neden olacak. Kendini imha etmek demek. ”
Ancak nükleer silahları yasaklamanın yolu - ve Nazarbayev, dünyanın 2045 ile atom bombası olmadan karşılaşabileceğine inanıyor - uluslararası anlaşmalara sıkı sıkıya bağlı kalmaktan geçiyor. Her şeyden önce, Nazarbayev'in hatırlattığı gibi “Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesine İlişkin Antlaşma (NPT),“ üzerine yerleştirilen umutları haklı çıkarmaz ”:
“Özellikle,“ nükleer kulüp ”ülkeleri nükleer programlar hakkında gönüllü olarak bilgi vermemektedir. Diğer ülkeler IAEA'ya kapsamlı bilgi sağlar. “Nükleer beş” ile dünyanın geri kalanı arasındaki yaklaşımlardaki dengesizliği azaltmak gerekiyor.
Aslında, bunun için atılacak ilk adım yeni bir gerçeğin tanınması olmalıdır - dünyada beş nükleer güç değil, dokuz. Tüm nükleer ülkeleri yasallaştırmak gerekiyor. Yani, ilk beş “büyük güç” e - ABD, Rusya, Çin, İngiltere ve Fransa - dört tane daha ekledik: Hindistan, Pakistan, İsrail ve DPRK. Evet, kolay olmayacak. Ancak bu ne kadar erken yapılırsa, nükleer silahların daha fazla yayılmaması ihtimali de o kadar yüksek olur.
Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesine İlişkin Antlaşma (NPT), 1968’teki beş nükleer güçten üçü tarafından imzalanmış ve 1970, Fransa ve Çin’de 1992’te yürürlüğe girmiştir. Ancak gerçekte, kulüp genişlemeye devam etti.
1974 tarafından Hindistan, 70'in sonunda İsrail tarafından, 90'un sonunda Pakistan tarafından bombalandı. Ve 2006'te kıyamet silahları Kuzey Kore tarafından yaratıldı. Dünya topluluğunun en çok sorun yaşadığı onunla birlikteydi. Çünkü, silah alan diğer ülkelerin aksine, ABD'ye baskı yapmaya karar verdiler. Bunu başkalarıyla yapmaya bile çalışmadılar.
Bu üç nükleer ülke arasında, Hindistan ilk silah alan oldu. İki ülkenin 1962'te savaştığı gerçeği göz önüne alındığında açık bir arzu vardı ve iki yıl sonra Çin başarılı bir atom bombası testi gerçekleştirdi. Hindistan bombası, komşu ve düşman Pakistan’ın nükleer programını canlandırdı. Sosyalist kampın çöküşü ve 90’lerin başında SSCB’nin çöküşü Kuzey Kore’yi kendi nükleer silahlarını yaratmaya özen gösterdi.
Kuzey Kore daha önce kendi nükleer programına sahipti - ama öncelikle barışçıl bir yapıya sahipti ve askeri gelişmeler "tam da olsa" yapıldı. 1985’te Pyongyang, NPT’yi bile imzaladı - daha sonra, SSCB ve PRC’den nükleer silahların bulunmasıyla, DPRK’nın iki komşusu ve müttefiki küçük bir ülke güvende hissedebiliyordu. Ancak Batı yanlısı bir Rusya, SSCB'ye yakın bir yerde ideolojik olarak ortaya çıktıktan ve Çin Güney Kore ile ilişkiler kurmaya başladıktan sonra, Kuzey Koreli komünistler ülkelerinin egemenliği konusunda ciddi endişelilerdi. Ve bir bomba yaratmaya başladılar.
ABD'nin nükleer silahlarını Güney Kore'den çekmesine rağmen, Amerikan birlikleri orada kalmaya devam etti ve dünyadaki genel güç dengesi DPRK lehine değişmedi. Bu nedenle, IAEA ve ABD'nin baskısını kontrol altına alma girişimi, Kuzey Korelilerin nükleer bomba alma niyetini güçlendirdi. 2001’te ABD, DPRK’yı “kötülük eksenine” dahil etti ve beş yıl sonra Pyongyang nükleer silah geliştirdi. Bu nükleer güçlerin kulübünün bu genişlemesi sona erdi.
“Nükleer klübün” dokuz ülkesinden sadece bir ülke nükleer silahların varlığını resmen tanımıyor. Bu, 70’lerin sonunda yarattığı İsrail ve buradaki motivasyon da açıktı. Sonuncusu 1973'te gerçekleşen sabit Arap-İsrail savaşları er ya da geç Yahudi devletinin yenilgisine yol açacak - ve atom silahları aynı Mısır ile barış yapmak için ek bir tartışma haline gelecekti. Evet, atom bombasının başarılı bir şekilde test edilmesinden önce barış sağlandı, ancak üzerinde çalışmak, bilmesi gerekenlerin sırrı değildi.
Ne ABD'nin en yakın müttefiki olan İsrail'in ne de Amerikan askeri müttefikleri sayısına ait olan Pakistan'ın ne de Washington’ın nükleer silah edinme ile ilgili herhangi bir baskı yapmadığı açıktır (yani, Hindistan’a baskı yapmanın anlamı yoktu). Ancak Yahudi devletinin ya da Pakistan generallerinin önderliğinde silah kullanma riski az değildi. Bunlar bir şekilde kontrol edilen seçkinlere sahip olan ABD ülkeleridir. Ancak Kuzey Kore, Birleşik Devletlerin aynı anda savaştığı, tamamen özerk bir ülkedir. Bu nedenle, nükleer silah bulundurmasını yasaklama fikri Washington'a uygulanabilir görünüyordu. Özellikle Kuzey Kore programı etrafında dans etmeye başladığı andan itibaren, Rusya ve Çin dünya sahnesinde daha zayıf pozisyonlarda kaldılar. Ek olarak, hem Moskova hem de Pekin’in ne dünyadaki nükleer silahların yayılmasıyla ne de komşularıyla görünüşleriyle ilgilenmediği açıktır - bu nedenle "Kore bombası" nın kınanmasına katılmaları zor değildi.
Ancak 2006’te, DPRK atom silahları yarattı ve şimdi Amerika’ya teslimat yollarını aldı. Devletler Pyongyang'a ne kadar fazla baskı uygularsa, o kadar fazla silahlanmışlardı. DPRK tarafından atomik silah kullanımı riski yoktur, Kimov'u Hollywood'da sadece manyak veya delilik olarak gösterebilirler. DPRK'dan nükleer bomba atma şansı da yok. Gönüllü olarak, ondan vazgeçmeyecek ve onunla olan savaş, en iyi şekilde, 1950'ta olduğu gibi, Amerikan-Çinlilere ve en kötü ihtimalle - nükleer bir savaşa dönüşecek.
Ancak DPRK'nin nükleer statüsünün tanınması, yeni, çok kutuplu bir dünyanın oluşumunda atılmış önemli bir adım olacaktır. Dünyadaki gerçek güç dengesini yansıtması gereken BM Güvenlik Konseyi'nin reformuna ihtiyaç duyulmaktadır - örneğin, daimi üyeleri Hindistan, Brezilya, Japonya, Arap, Müslüman ve Afrika dünyasının temsilcilerini dahil ederek. Atom silahlarının daha da çoğalmasını önlemek için “nükleer klübün” yasallaştırılması gerekiyor.
Bu nasıl yapılır? Öncelikle, en azından DPRK'ya, füzelerinin ve atom silahlarının düzenli testlerinde kızgın olmak yerine, ona karşı saldırganlık garantisi vermemek.