

4. İlyas’ın Baal’ın Kâhinlerine Meydan Okuması (18:1-19)
18:1-6 İlyas’ın İsrail’den ayrılmasından üç yıl, kuraklığın başlamasından üç buçuk yıl sonra (Luk.4:25), peygambere Ahav’ın huzuruna çıkması söylendi. Bu, insan mantığıyla düşünüldüğünde son derece tehlikeli bir eylemdi. Kıtlık öylesine ciddi boyutlardaydı ki, Ahav ve saray sorumlusu Ovadya (Ovadya Kitabı’nı yazan peygamberle aynı kişi değil), hayvanları beslemek için ot bulmak üzere araştırma yapmışlardı (burada sözü edilen Ovadya, İzebel Rab’bin bazı peygamberlerini öldürdüğünde ve diğerlerini de öldürmek için aradığında, Rab’bin yüz peygamberini kurtarmış olan kişidir).
18:7-15 Ovadya ot ararken İlyas’la karşılaştı. İlyas ona, Ahav’a gitmesini ve geldiğini bildirmesini buyurdu. Ovadya, Ahav’ın İlyas’ı acımasızca öldürmek istediğini bildiğinden, korktu. Ovadya İlyas’ın nerede olduğunu açıkladığı taktirde, kral hiç kuşkusuz rahat durmayacaktı. Ama o zaman Rab’bin Ruhu İlyas’ı uzaklaştırabilirdi. O zaman Ahav, Ovadya’yı ‘yanlış’ haber verdiği için öldürecekti. Tüm bunların yanı sıra, Ovadya’nın saraydaki konumu da zaten tehlikedeydi. Çünkü Rab’bin peygamberlerini korumuştu. İlyas, bulunduğu yerden ayrılmayacağına söz verdi ve sonra nasıl buluşacaklarını kararlaştırdılar.
18:16-19 Kral Ahav, İlyas’ın olduğu yere geldi ve onun İsrail’in şimdiye kadar sahip olduğu en iyi dostlarından biri olduğunu fark etmeyerek, Tanrı adamını İsrail’i sıkıntıya sokan biri olmakla suçladı. Öldürülmekten korkmayan İlyas, Ahav’ı cesurca yargılayarak yanıtladı. Kralı, Yahve’ye yapılan tapınmayı, Baallar’a yapılan tapınmaya karıştırmakla suçladı ve tüm putperest peygamberlerini, gerçek Tanrı’nın kim olduğuna karar vermek için Karmel Dağı’nda toplamaya davet etti (Baal’ın 450 peygamberi Karmel’e gitti, ama Aşera’nın 400 peygamberi bu yarışma için toplanmadı (19, 22. ayetler).
5. İlyas’ın Baal’ın Kâhinlerine Karşı Kazandığı Zafer (18:20-40)
18:20-25 İlyas, İsrail’i temsil etmek için toplanmış peygamberlere hitap ederek onları iki taraf arasında dalgalanmakla suçladı; ya Rab’bi ya da Baal’ı seçmeleri gerekiyordu. Gerçeğin ortaya çıkması için iki boğa kesilecek ve yanan odunlar üzerine yerleştirilecekti. Ahav’ın 450 peygamberi Baal’ı temsil ederken, İlyas Rab’bi temsil edecekti. Ateşle karşılık veren Tanrı, gerçek Tanrı olarak kabul edilecekti.
18:26-29 Baal’ın peygamberleri tanrılarına seslendiler. Sabahtan öğlene kadar sunağın çevresinde zıplayıp oynadılar. İlyas, Baal’ın neden yanıt vermiyor olabileceğine ilişkin bahaneler sıralayarak onlarla alay etti. Baal belki de aynı anda iki işi yapamayacak kadar güçsüz bir tanrıydı. Umutsuzluğa kapılan peygamberler, adetleri uyarınca kılıç ve mızraklarla kanlarını akıtıncaya dek bedenlerini yaraladılar, ancak akşam sunusu saatine kadar ne ses, ne de bir karşılık geldi.
18:30-35 Sonra İlyas, İsrail’in on iki oymağını temsil eden on iki taşla Rab’bin adına bir sunak yaptı. Sunağın mucize dışında herhangi bir şekilde tutuşma olasılığını yok etmek için, parça parça kestiği boğaları ve odunu dört küp suyla ıslattı (dört küp suyu üç kez boşalttılar).
Bazıları, İlyas’ın o kuraklık zamanında bu kadar çok suyu nereden bulduğunu merak ederler. On iki küp su, kuraklık zamanı için çok büyük bir miktar değildi. Kuraklık tarlaları etkilemişti, ama içme suyu bulunuyordu. Aksi taktirde herkes ölmüş olurdu. Bir diğer açıklama ise, bu suyun Akdeniz’den gelmiş olabileceğidir; Akdeniz, Karmel Dağı’ndan birkaç kilometre uzaktaydı. Williams şöyle der:
18:36-40 Akşam sunusu zamanında İlyas, Tanrı’ya gökten ateş göndererek kendisini açıklaması için dua etti. Rab’bin ateşi o anda gökten düşerek yalnızca sunuyu değil, aynı zamanda odunları, taşları, toprağı ve sunağın çevresinde bulunan hendekteki suyu da yaktı. Böylece halk, Rab’bi gerçek Tanrı olarak kabul etmek zorunda kaldı. Sonra İlyas’ın, Baal’ın kötü peygamberlerini öldürmeleri için verdiği buyruğa itaat ettiler. Yağmur, ancak halk Yehova’nın Tanrı olduğunu kabul ettikten ve Baal’ın peygamberlerini öldürdükten sonra yağdı. Günahları itiraf etmek ve Tanrı’nın sözüne itaat etmek, berekete götüren adımlardır.
6. İlyas’ın Yağmur Duası (18:41-46)
Peygamber, Ahav’a bir şeyler yemesini öğütledi, çünkü kendisi gelmek üzere olan yağmurdan kaçmak için kısa bir süre sonra Karmel Dağı’ndan ayrılmak zorunda kalacaktı. Ahav yemek yemek için oturduğunda İlyas dua etmek için ayağa kalktı ve Karmel Dağı’nın tepesine çıktı. Yere kapanarak başını dizlerinin arasına koydu ve Rab’den yağmur yağdırarak sözünü yerine getirmesini istedi. Uşağı ufukta minik bir bulut haberi getirinceye kadar dua etmeyi sürdürdü. Küçük bir bulut İlyas için yeterliydi. Hemen Ahav’a Yizreel’e geri dönmesi için haber gönderdi. Yizreel o dönemde kral ailesinin yaşadığı, İssakar bölgesinde bulunan bir kentti (21:1). Peygamber, sadık bir vatandaş ve hizmetkâr olarak sırılsıklam eden yağmurun altında, Yizreel’e giden yol boyunca, Ahav’ın arabasının önünde 32 kilometre koştu.


Kutsal Kitap
1 Uzun bir süre sonra kuraklığın üçüncü yılında RAB İlyasa, ‹‹Git, Ahavın huzuruna çık›› dedi, ‹‹Toprağı yağmursuz bırakmayacağım.››
1. George Williams, The Student’s Commentary on the Holy Scriptures, s.195.