İrlanda'yı hep ama hep sevmişimdir. Hep bi gizemli, bi mistik gelmiştir bana…
Bilmiyorum vuracak mı bir gün yüzüme sokaklarının kahverengi melankolisi. Hani ulaşılması zor sevdalar vardır, uzaktan sevilen kadınlar, dokunmadan tek başına yaşanılan aşklar… İşte haritanın o en kuzeyinde ‘yaşamak’ standartlarının yüksek olduğu o zengin kente, fakir güneyli bir çocuğun acılı arabesk sevdasıdır benimki… Hiç görmedim ve bu yüzden abarttığımı biliyorum (ki aşk abartmaktan başka nedir)! Dublin'den bahsediyorum.
Uzun yıllar sonra -sanırım 10'a yakın bir yıl- Amsterdam'da görüştüğüm arkadaşım Özgecan'la birlikte gittiğim Molly Malone's'a girdiğimde kendimi adeta Dublin'de hissettim.
27’ler kulübünün kadın üyesi Amy’nin de dediği gibi… 'Temiz sudan yapılıyor viskinin içine atılan buzlar, bu barda…’ Gerçi ben viski içmedim. İsteyip de bir türlü gidemediğim İrlanda’nın lezzetli biralarını içmek için iyi bir fırsat oldu benim için. İçtikçe içtim. Güldürücü etkiler altında. Superbowl maçı da olmaz mı! Biraz maçla biraz da pub'ın bar kısmında hararetlice sohbet eden aksanı bozuk yabancıların sohbetleriyle geçiştirdiğim 2 saat, hayatımın en farklı anlarıydı diyebilirim.
Ha içtiğim biralara gelince… Guinness, Affligem ve Kilkenny… Siyah biranın da, pilsenerin de en melankolik, en buğulu, en leziz hali… İrlanda'yı seviyorum. Barlarını ise ayrı bir seviyorum.