BV-226 kontrollü bomba, Dr. Richard Vogt başkanlığında Blohm und Voss çalışanları tarafından yaratıldı. Projenin gelişimi 1943'un başında başladı. Projenin ana fikri, bombanın yeni bir aerodinamik görünüşünün kullanılmasıydı. Bu şekilde, uçuş planlayıcısının menzilini en üst seviyeye çıkarmak ve böylece uçakları uçaksavar topçu ateşinin altından çıkarmak amaçlanmıştır. Kontrol sistemlerinin iyileştirilmesi ile ilgili olarak, mevcut ve geliştirilen radyo-elektronik komplekslerinin yeni mühimmatta kullanıma uygun olduğu düşünülmüştür. Yetenekleri, operatörün bombayı kontrol edebileceği maksimum aralığı artırmak için özel bir değişiklik yapmadan izin verdi.
Menzildeki artışa ilişkin gereksinimler, umut verici bir bombanın aerodinamik görünümü üzerinde büyük bir etkiye sahipti. 3,5 metre uzunluğunda aerodinamik puro şeklindeki bir gövdeye, büyük uzamalı bir "planör" kanadı ve iki aralıklı salma rondelalı bir stabilizör takıldı. Bomba BV-226, yaklaşık 6,4 metre açıklığa sahip yüksek bir kanada sahipti. Kanat nispeten esnek ve esnek hale getirildi ve projenin sonraki sürümlerinde karakteristik değil havacılık malzemeler. Projenin geliştirilmesinde belirli bir aşamada kanat serisinin metalden yapılması, özel bir biçimde yerleştirilmesi ve betonla doldurulması önerildi. Görünüşte garipliğe rağmen, böyle bir teknik çözüm üretim kolaylığı ve yeterince yüksek uçuş özellikleri sağlayabilir.
Özgün tasarımın kanadını terk ederken bombanın uçaktan düşeceği varsayılmıştır. Bu nedenle, süspansiyon sırasında, He-111 uçağının gövdesi altında, kanadın üst kısmı olan kanatları, motor bacalarına dayanmak ve sarkmak zorunda kaldı. Ayrılmadan sonra, katlanan kanadın dümdüz olması ve bombaya uçaktan uzağa doğru ek bir itme yapması gerekiyordu.
BV-226 bombası yeterince ağırdı - başlangıç ağırlığı 730 kilogramdı. Kasanın burnu sigorta altına alındı ve savaş başlığı 435 kg ağırlığındaydı. Savaş başlığının bir temas sigortası ile donatılması gerekiyordu. Savaş başlığının arkasına, vücudun orta kısmına, kontrol ekipmanının bir kısmı yerleştirildi. Radyo ve kumanda dağıtım sistemi, radyo sinyalini direksiyon araçlarının komutlarına dönüştürdü. Kontrol için, dengeleyici üzerindeki asansörler kullanıldı. Bazı verilere göre, asansörler, kanatların tasarımını önemli ölçüde basitleştirmeye izin veren, ters yönde sapan aileronların fonksiyonlarını yerine getirebilir.
BV-226 bombada üç noktalı kılavuzlu telsiz kontrol sistemi kullanılması planlandı. Bu nedenle, uçakta olan operatör, planlama bombasına doğru rotada dayanmak zorunda kaldı. BV-226 projesi, uçakta bir radyo vericisiyle özel bir görüş ve uzaktan kumanda kurulumunu ima etti. Ayrıca, uçak gemisinin bir süspansiyon bomba sistemi kurması gerekiyordu. Örneğin, He-111 bombacısı yeni modelde üç bomba taşıyabilir. Ayrıca, uçak Ju-88 ve FW-190, bombanın taşıyıcıları olarak kabul edildi.
12 Aralık Yılın 1943'i, test amaçlı ilk bomba partisinin toplanmasına başladı. Aynı zamanda, proje yeni bir isim ve isim aldı - BV-246 Hagelkorn (“Gradina”). Tasarımda beton kullanılmasına rağmen, bomba oldukça yüksek bir performans gösterdi. Hesaplanan aerodinamik kalite, 25 birimlerine ulaştı, ancak pratikte bu parametre biraz daha düşüktü. Ancak, 7000 metreden düştüğünde, BV-246 bomba, 170-175 kilometreye kadar uçabilir. Uçağın son ayağında, cephane 450 km / s hıza ulaştı. Yeni planlama bombasının uçuş verilerinin vericilerin kapasitesini önemli ölçüde aştığını belirtmekte fayda var. Bu nedenle, gerçek sıfırlama mesafesi maksimum kapasiteden çok daha azdı.
BV-246 Hagelkorn projesinde bir radyo kontrol sistemi kullanılmıştır. 1944'in başlangıcında Almanlar, İngilizlerin ve Amerikalıların yeni bir bomba çalışmasını engelleyebilecek sıkışma sistemlerine sahip olduğunu öğrendi. Bu bağlamda, “Gradina” projesi üzerindeki çalışmaların etkinliği düştü ve Şubat sonunda proje dondu.
Proje sadece bir sonraki yılın başında kapandı. Ocak ayında, emperyal havacılık bakanlığı olan 1945, pasif bir homing kafası olan güdümlü bir bomba olan bir Radieschen (Radish) 'in geliştirilmesini emretti. Bu sistem sıkışma sistemlerini kullanarak düşman gemilerini güvenilir bir şekilde vururdu. Ayrıca, güncellenmiş bomba, etkinliği üzerinde uygun bir etkiye sahip olması gereken bir girişim kaynağı tarafından yönlendirilmiş olabilir.
BV-246 Radieschen modifikasyonu, gövdenin ön kısmının yeni düzeni ile temel bombadan farklıydı. Uzamış bir burnun içinde kaporta alıcıları homing head olarak yerleştirdi. Cihazın geri kalanı, telsiz komut kontrol sisteminin alıcısının daha önce bulunduğu kasanın ortasına yerleştirildi. Yeni burun konisi dışında, bombanın tasarımı değişmedi. Ağırlık ve uçuş verileri aynı seviyede kaldı.
Pasif bir radar güdümlü ana kafa montajının, bombanın savaş niteliklerini çarpıcı biçimde iyileştirmenin bir aracı olduğu düşünülmelidir. Teoride, BV-246 bombalarının uçuş verileri, hedefin hedeflenen konumundan birkaç düzine kilometre düşmesini sağladı. Saldırıya uğrayan gemi, beklendiği gibi, sürekli olarak çeşitli radyo-elektronik sistemler kullandığından, tahrip edildikleri dedikleri gibi bir teknoloji meselesi olarak kabul edildi.
Bununla birlikte, yeni bomba gelişmeye başladığında, Radieschen ana konum başkanı hala hazır değildi. Bu nedenle, “Turp” sisteminin tamamlanması, modernize rehberli bir mühimmatın test edilmesiyle eşzamanlı olarak gerçekleştirildi. Radieschen sistemi ile yapılan on BV-246 test damlası bilinmektedir. Bunların sekizi başarısızlıkla sonuçlandı: hazırlıksız bir hedef arama kafasının başarısızlığı nedeniyle, bombalar geleneksel hedeften kabul edilemez derecede uzaklaştı. Sadece iki test bombası sonuç verdi. Bunların en iyisinde, deneyimli bir bomba, gemiyi taklit eden radyo anteninden sadece iki metre ötede kaldı.
Yaklaşık olarak 1945'in ilk baharında, Blohm und Voss şirketi büyük miktarda BV-246 Radieschen bombasının üretimi için bir sözleşme aldı. Emperyal havacılık bakanlığı Hitler karşıtı koalisyon gemilerine karşı bin yeni mühimmatın kullanılmasını istedi. Savaş sona erdi ve Alman sanayisinin ordunun emrini tam olarak yerine getirme zamanı yoktu. Çeşitli kaynaklara göre, birkaç düzineden fazla yeni planlama bombası üretilmedi. Hiçbiri Luftwaffe'nin parçalarına girmedi ve gerçek bir savaşta kullanılmadı.
BV-226 / 246 Hagelkorn projesi, Alman silahlı kuvvetlerinin artan savaş potansiyeli ile ilgili herhangi bir sonuç vermedi. Bununla birlikte, yeni bir planlama bombasının geliştirilmesi, akla neredeyse getirilen Radieschen rehberlik sisteminin yanı sıra, birkaç ilginç teknik çözümün ortaya çıkmasına neden oldu. Hagelkorn projesinin kayda değer bir özelliği, temel versiyonunda BV-226 bombasının geleneksel bir güdümlü mühimmat olduğu ve diğer Alman gelişmelerinden herhangi bir tasarım veya donanım özelliği ile farklı olmadığı gerçeğiydi. Aynı zamanda, BV-246 Radieschen’in yükseltilmiş versiyonu dünyada test edilen ve seri hale getirilen ilk radar karşıtı bomba idi. Ancak, İkinci Dünya Savaşı'nın seyri, Alman ordusunun pratikte yeni silahlar denemesine izin vermedi.
Sitelerin malzemelerinde:
http://airwar.ru/
http://luft46.com/
http://wehrmacht-history.com/
http://raigap.livejournal.com/