Yuheng Elder’ın kuralları çiğnediği için cezalandırıldığı haberi sanki bir çift kanat yeşermiş gibi yayıldı; Ertesi sabaha kadar bile sürmedi, tarikattaki hemen hemen herkes o gece öğrendi.
İki yüz vuruş muhtemelen sıradan bir insanı öldüresiye döverdi. Bir uygulayıcı için bile, yine de oldukça dayanılmaz olurdu.
Xue Meng duyduğunda ayağa fırladı. “Ne?! Shizun Disiplin Mahkemesine mi gitti?”
“Genç usta, lütfen acele et ve Tarikat Lideri ile konuş, Shizun zaten yaralandı, iki yüz saldırıya nasıl dayanabilir?”
Xue Meng o kadar endişeliydi ki neredeyse onu kaybetmek üzereydi. “Babam? Bu olmaz, henüz Taxue Sarayı’ndan dönmedi; en erken yarına kadar kuştan bir mesaj gelmeyecek. Neden Shizun’u durdurmadınız?”
Mo Ran ve Shi Mei birbirlerine baktılar.
Chu Wanning’i Durdurmak mı?
Bu koca dünyada kim bunu yapabilirdi?
“Lanet olsun, hemen peşinden gideceğim.” Xue Meng aceleyle Disiplin Mahkemesine doğru koştu. Jielu Elder’ın bir grup öğrencisinin ana salonun kapılarının etrafında toplanıp kendi aralarında fısıldaştığını gördüğünde henüz avluya girmemişti.
“Orada dikilip ne yapıyorsunuz? Yolumdan çekilin! Çekilin!”
“Genç efendi!”
“Ah, genç efendi burada.”
“Genç efendiye yol açın.”
Öğrenciler, Xue Meng’in geçmesine izin vermek için hızla yanlara ayrıldı. Clearsky Hall’un kapıları açıktı. Chu Wanning, sırtı dik ve gözleri kapalı bir şekilde tek kelime etmeden içeride diz çöktü. Metal bir çubuk tutan Jielu Elder, Sisheng Zirvesi’nin kurallarını yüksek sesle okuyordu, her kurala metal çubuğun Chu Wanning’in sırtına acımasız bir vuruşu eşlik ediyordu.
“Bu tarikatın doksan birinci kuralı: Masumları incitme, sıradan insanlara karşı kültivatör teknikleri kullanma. Asa altında, herhangi bir şikayetin var mı?”
“Şikayet yok.”
“Bu tarikatın doksan ikinci kuralı: Kendiliğinden düşünmeden hareket etme, nefsini tatmin etme. Asa altında şikayetin var mı?”
“Şikayet yok.”
Jielu Elder, cezada kolay gitmeye cesaret edemedi. Doksan kadar vuruş ve Chu Wanning’in beyaz cübbesi çoktan kana bulanmıştı.
Xue Meng, Chu Wanning’e büyük saygı duyuyordu. Gördükleri karşısında gözleri anında kan çanağına döndü ve ciğerlerinin tüm gücüyle “Shizun!” diye seslendi.
Chu Wanning duymuyormuş gibi yaptı; gözleri kapalıydı, kaşlarının arasında hafif bir kırışık vardı.
Jielu Elder kapıya baktı ve sessizce, “Yuheng Elder, genç usta burada.” dedi.
“Ben sağır değilim, duydum.” Dudaklarının kenarından kan sızıyordu ama yine de başını kaldırmamıştı. “Gürültücü bir çocuk gibi davranıyor, ona aldırma.”
Jielu Elder içini çekti. “…Yuheng, bu gerçekten gerekli mi?”
“Öğrencilerimin her zaman itaatsiz olmalarına yardım edilemez.” Chu Wanning yumuşakça konuştu. “Bugün hak ettiğim cezayı almazsam, gelecekte başka birini disipline etmeye nasıl yüzüm olacak?”
“…”
“Lütfen devam edin.”
“İç çek…” Jielu Elder, Chu Wanning’in açık yakalarının üzerinde açığa çıkan, ince bir sis gibi yavaşça aşağı sarkan soluk, narin boynuna baktı ve “O zaman en azından daha kolay git?”
Chu Wanning, “…Bu aldatmadan farklı olmaz,” dedi. “Endişelenme, sadece iki yüz vuruş, ben hallederim.”
“Yuheng Yaşlı…”
“Jielu, daha fazla söze gerek yok, devam et.”
Metal çubuk bir kez daha düştü.
Xue Meng’in sesi bile bozuldu. “Jielu Elder! Hala durmuyor musun? Genç efendine hiç saygın yok mu? Vurduğun benim Shizun’um!! Benim Shizun’um!!!”
Jielu Elder, kendisini yalnızca duymuyormuş gibi yapmaya zorlayabilirdi.
Xue Meng’in ciğerleri öfkeden patlamak üzereydi. “Sağır mı oldun, boktan ihtiyar? Genç efendin sana durmanı emrediyor! Ona bir daha vurmaya cüret edersen, ben, ben, ben…”
“Ben” de takılıp kalmıştı ve ne diyeceğini bulamıyordu. Ne de olsa o sadece on beş yaşında bir gençti, “göklerin sevgilisi” olsun ya da olmasın, gücü ve statüsü hâlâ yaşlıların çok altındaydı. Sonunda, kıpkırmızı suratlı bir inatçıyı ancak susturabildi——
“Babama söyleyeceğim!!!”
Jielu Yaşlı: “…”
Chu Wanning neredeyse algılanamaz bir iç çekti.
Doksan yedi vuruş. Doksan sekiz vuruş. Doksan dokuz vuruş. Yüz vuruş…
Kumaş bile darbelerden yırtıldı. Kan korkunç derecede kırmızıydı.
Xue Meng daha fazla dayanamadı. Panikten kıpkırmızı gözleri pervasızca salona hücum etmeye çalıştı ama Chu Wanning aniden gözlerini açtı ve elini salladı ve bir bariyer alanı ikiye böldü, kapıyı kapattı ve Xue Meng’i birkaç adım geri atmaya zorladı, düşerek yere.
Chu Wanning kan öksürdü, bir çift kısılmış anka gözü şimşek kadar sertti.
“Utanç verici. Geldiğin yere geri dön!”
“Şizun!”
Chu Wanning sert bir şekilde, “Sisheng Zirvesi’nin genç efendisi ne zamandan beri Jielu Elder’a kuralları esnetmesini emredebiliyor? Acele et ve kaybol!” dedi.
Xue Meng, gözlerinde bir ıslaklık pırıltısıyla geniş gözlerle ona baktı.
Mo Ran çenesini okşayarak yan tarafta durdu, dudaklarının köşeleri hala kıvrılmıştı. “Aiya, oh hayır, küçük anka kuşu ağlayacak.”
Bu sözler üzerine, Xue Meng başını çevirdi ve Mo Ran’a dik dik baktı. Gözleri kırmızıyla çevrelenmişti ama inatla gözyaşlarının akmasına izin vermiyordu.
Şikayet etmedi ve karşılık vermedi.
Sadece yerden sürünerek kalktı ve başını eğip dişlerini gıcırdatarak tozunu aldı, sonra Clearsky Hall’a doğru diz çöktü. “Shizun, bu öğrenci yanılıyordu.”
Chu Wanning hala darbelere katlanıyordu, sırtını dik tutuyordu ve bir kez bile eğilmiyordu, ama yüzü solgundu ve alnında soğuk ter parlıyordu.
Xue Meng inatla devam etti, “Ama ben gitmiyorum. Shizun’a eşlik edeceğim.”
Bunu söyleyerek diz çöktü ve kalkmayı reddetti.
Mo Ran’ın gözleri yuvalarından çıkmak üzereydi. Xue Meng, Xue Ziming, göklerin sevgilisi, Chu Wanning’in önünde ancak bu kadar alçalırdı. Herkes için bir anka kuşuydu ama Shizun için bir bıldırcındı. Mo Ran, Xue Meng’in erkeklere ilgi duymadığından bu kadar emin olmasaydı, muhtemelen Chu Wanning’e aşık olup olmadığını, bu kadar inatçı ve pişmanlık duymadığını merak ederdi. Shizun ona bir tokat atacak olsa, küçük bıldırcın alçakgönüllülükle diğer yanağını döndürürdü.
Tamam tamam.
Kahverengi burunlu olağanüstü.
Kalbi hor gördü, ama nedense ağzının tadı ekşiydi. Mo Ran bir süre Xue Meng’e dik dik baktı, baktıkça daha da heyecanlanıyordu ve bağlılığını gösteren tek kişinin kendisi olmasına izin veremeyeceğini düşünüyordu.
Chu Wanning, Xue Meng’in yaptığı bu numarayla ondan zaten hoşlanmamıştı, gelecekte daha da önyargılı olmaz mıydı?
O da Xue Meng’in yanında diz çöktü.
“Ben de Shizun’a eşlik edeceğim.”
Doğal olarak, Shi Mei de aynı şeyi yaptı ve üç öğrenci de dışarıda diz çökerek bekledi. Haberi duyan diğer büyüklerin öğrencileri, Disiplin Mahkemesine gelip gösteriyi izlemek için bir bahane buldular.
“Tanrım, nasıl Yuheng Yaşlı olabilir…”
“Sıradan birini öfkeyle dövdüğünü duydum.”
“Ah! Çok mu korkutucu?”
“Şşt, sessiz ol, eğer Yuheng Elder kırbaçlanan sıranın sen olacağını duyarsa!”
Bir başkası: “Ama genç efendi neden diz çöküyor?”
“Mo-gongzi de…”
Mo Ran yakışıklı ve çekiciydi ve günlük hayatında sayısız kadın öğrencinin beğenisini kazanmıştı. Seyircilerden birkaçı onun için üzüldü ve fısıldadı, “Zavallı Mo-gongzi… ne yapalım, gidip onun adına bir savunma yapalım mı?”
“Muhtemelen usta-öğrenci işlerine karışmamalıyız. Cesaretin varsa gidebilirsin ama ben henüz ölmek istemiyorum. Yuheng Elder tarafından yüzlerce kez kırbaçlanan o shijie’yi çoktan unuttun mu…”
“……”
İki yüz vuruş bitti.
Bariyer nihayet geri çekildi.
Xue Meng yerden fırladı ve çılgınca tökezleyerek Clearsky Hall’a girdi. Yaklaşıp Chu Wanning’in durumunu görünce öfkeli bir “AH” çıkardı ve Jielu Elder’ı yakalarından tutmak için döndü, “Seni boktan ihtiyar! En azından kendini tutmayı bilmiyor musun!!! “
“Xue Ziming.” Chu Wanning’in gözleri kapalıydı, kanlı dudakları açılıp kapanıyordu, sesi boğuk ama buyurgandı.
“…”
Xue Meng’in eklemleri, Jielu Elder’ı bırakıp onu bir kenara iterken duyulabilir bir şekilde çıtırdadı. Mo Ran da o anda geldi, hala gülümsüyordu, Jielu Elder’ın Chu Wanning’in durumu göz önüne alındığında grevlerini kesinlikle geri çekeceğini düşünüyordu. Ama o gülümseme Chu Wanning’in durumuna baktığında yüzünde aniden dondu.
Cidden Jielu Elder’a omzundaki yaralanmadan bahsetmemiş miydi?!
Bu iki yüz darbenin çoğu, amansız bir şekilde o omuza inmişti.
Eski yaraların üstüne yeni yaralar.
Chu Wanning, sen…
Aklını mı kaçırdın?!
Mo Ran’ın gözbebekleri küçüldü, yoğun bir tiksinti dalgası onu sardı.
Tam olarak neyin nefret ettiğini ya da tam olarak neye bu kadar kızdığını bilmiyordu, sadece şiddetli bir cehennem midesinde yükseliyor ve tüm organlarını yakıyordu. Chu Wanning’in onurunu ezip saflığını kirletirken kendi elleriyle kırılma noktasına kadar işkence görmesine alışmıştı. Ama Mo Ran, Chu Wanning’in bir başkasının ellerinde yara bere içinde kalmasına dayanamadı!
Belki önceki yaşamında olanları unutamadığı içindi, ama Mo Ran bilinçaltında bu kişinin kendisine ait olduğunu hissetti, yaşamasına ya da ölmesine, nefret edilmesine ya da nefret edilmesine, bunların hepsine aitti. o.
Başlangıçta Chu Wanning’in cezalandırılmasına aldırış etmedi, kendisinin bir yaşlı olduğunu düşündü, bu yüzden iki yüz vuruş kesinlikle gerçek bir güçle olmayacaktı.
Ya da en azından, darbelerin omzundaki henüz iyileşmemiş yaraları önleyeceğini.
Ama Chu Wanning aslında bunun hakkında konuşmamıştı! Bundan bahsetmemişti! Bu çılgın insan neden bu kadar inatçıydı? Kendini tüm bunlara ne için zorluyordu? Bu aptal aptal neyi kanıtlamaya çalışıyordu?!?
Tam bir karmaşa içinde olan Mo Ran, Chu Wanning’i desteklemek için elini kaldırdı, ancak Xue Meng onu yenmişti ve şimdiden ona yardım etmeye başlamıştı.
“…” Mo Ran’ın eli havada durdu ve bir süre sonra tekrar indirdi.
Xue Meng, Chu Wanning’i desteklerken onların uzaklaşmasını izledi, göğsünde bilinmeyen bir his vardı.
Takip etmek istedi ama ayaklarını hareket ettiremedi.
Bir önceki yaşamda olan her şey geçmişte kaldı.
Şimdi, Chu Wanning sadece onun Shizun’uydu.
Aralarındaki o karışık, nefret dolu, nazik bağların hiçbiri olmamıştı.
Bu düşüncelere sahip olmamalı. Chu Wanning’in kimin tarafından vurulduğu, kim tarafından desteklendiği, kiminle vakit geçirdiği ve hatta biri tarafından öldürülüp öldürülmediği onun için önemli değildi. Hiçbirinin onunla bir ilgisi yoktu.
Shi Mei onun yanına yürüdü. “Hadi, yanlarına gidip bir bakalım.”
“Geçeceğim, Xue Meng halleder. Zaten yardım edemem ve çok fazla insan karmaşayı artıracak.” Mo Ran’ın ifadesi değişmedi ama aklı biraz karışmıştı.
Şu anda ne hissettiğini gerçekten ama gerçekten anlayamıyordu.
Nefret miydi?