İngiliz Kanal Adalarından birinde bulunan Nazi toplama kampı, 2. Dünya Savaşı’ndan sonra resmi raporlarda önemsiz gibi gösterilen korkunç zulümlerin yeriydi. Şimdi yapılan yeni bir araştırmada, onlarca yıldır kamuoyuna gizli tutulan ayrıntılar ortaya çıkıyor.
1. Dünya Savaşı sırasında, Fransa ile İngiltere arasındaki kanal sularında bulunan takımadaların bir parçası olan Alderney adası, İngiliz topraklarında inşa edilen tek Nazi toplama kampını düzenledi. Burada tutuklular, ağır iş, dayak ve açlık da dahil olmak üzere zalimce muamele görmüşler.
Fakat çektikleri her şey, savaş bittikten sonra bile pek çok kişi tarafından bilinmiyordu.
Kısa bir süre önce arkeologlar, gizli olmayan uydu görüntülerini inceleyerek ve sahadaki harap binaları keşfederek Alderney’in Sylt kampının hikayesini bir araya getirdiler. (Sylt kuzey Almanya’da, Nordfriesland bölgesi,)
Araştırmacıların bildirdiğine göre; 1942 yılında Naziler tarafından inşa edilen ve önce siyasi esirler için zorla çalıştırma kampı, ardından da toplama kampı olarak kullanılan kampın ilk haritasını oluşturdular.
İngiliz Kanal Adalarının en kuzeyinde yer alan Alderney, 5 kilometre uzunluğunda ve 2.4 km genişliğindedir. İlk olarak 30 Mart’ta Antik Çağ dergisinde yayınlanan bir araştırmaya göre; Sylt aslında ilk yıl boyunca yaklaşık yüzde 20’si kötü muameleden ölen 100 ila 200 mahkumu barındıracak şekilde inşa edildi.
1943’te kampa yaklaşık 1.000 kişi daha transfer edildi – Sylt’ın barındırması için inşa edilenden çok daha fazlası. Bu süre zarfında, mahkum denetimi “Totenkopfverbande” (Ölüm Baş Birimi) adlı Nazi paramiliter grubuna verildi. Çalışmaya göre, Sylt mağdurlarını 12 saatlik ağır inşaat işleri ve az yiyecek ve mahkumları “ellerine geçen her şeyle dövecek olan gardiyanlar” ı anlattı.
Ancak Almanya’nın Avrupa konusundaki tutumu zayıflarken, Naziler suçlarının kanıtlarını gizlemek amacıyla Sylt ve diğer toplama kamplarıyla ilgili kendi kayıtlarını sistematik olarak imha etmeye başladı.
Sylt 1944 yılında kapandı. Ve savaşın sona ermesinden sonra Alderney ve ana karadaki İngiliz yetkilileri kampta yaşayan kişiler, tanıklar ve Alman subaylarıyla yaklaşık 3,000 röportaj yaptı.
Bilim insanlarının raporlarına göre resmi raporlar 1981 yılına kadar kamuya açıklanmadı ve İngiliz kanalındaki “ölüm kampı” ile ilgili söylentileri bastırmak için ayrıntıların en kötüsünü bile yumuşatıldı.
Tesisin Haritalandırılması
Uzmanlar, mahkumların yaşam ve çalışma koşullarını daha iyi anlamak amacıyla sahayı değerlendirdiler. Ve arkeolojik yöntemler kullanarak kampın ilk yeniden yapılandırılmasını oluşturmak üzere 2010 yılında Sylt’ye geri döndüler. Adayı ziyaret ettiler, bitki örtüsünü temizlediler ve kampın kalan birkaç yapısını incelediler.
Ayrıca eski kampı yukarıdan incelemek ve binaların bir zamanlar nerede durduğunu ve nasıl inşa edildiğini gösteren yükseklik farklarını haritalamak için ışık algılama ve menzil veya lidar olarak bilinen uzaktan algılama yöntemini kullandılar.
Haritaları ve 3D dijital modelleri, mahkumların kışlarının kötü bir şekilde oluşturulduğunu ve rüzgara ve soğuğa karşı koruma sağlayamadığını gösterdi. Binalar ayrıca kişi başına sadece 5 feet (1.5 metre) yaşam alanı sağlayarak ciddi kalabalıklaşmaya neden olacaktı.
Yazarlar, bu bulguların hijyenik olmayan koşullar altında rahatsız edici derecede yakın mahallelerde yaşayan insanlar arasında hızla yayılacak olan bit ve tifüs salgınları ile ilgili tanıklıklara şahitlik ettiğini belirtti.
Araştırmaya göre, Nazi muhafızları, hava saldırılarından korunmak için taş duvarlarla çevrili betonarme binalarda rahat bir şekilde yaşadılar.
Nazi kayıtlarına göre, kampın Alderney doktorlarına verdiği önceden basılmış ölüm belgelerine göre; Sylt’de yalnızca 103 kişi “hatalı dolaşım” veya “kalp yetmezliği” yüzünden hayatını kaybetti.
Ancak son zamanlarda adadaki toplu mezarların keşfi Sylt’te en az 700 kişinin öldüğünü; yazarlar, bu yeni bulguların hikayelerinin unutulmamasını sağlamaya yardımcı olacağını yazdı.
İngiltere’deki Staffordshire Üniversitesi’nde savaş arkeolojisi profesörü ve soykırım soruşturması profesörü olan baş araştırma yazarı Caroline Sur Colls,
“Bu çalışma Almanya’nın Alderney işgaline ve hatta buraya gönderilen binlerce zorunlu ve köle işçinin deneyimlerine yeni bir ışık tuttu,” dedi.
Colls yaptığı açıklamada, “Tarihsel, adli ve arkeolojik yaklaşımlar nihayet Alderney’de uzun yıllar önce acı çeken ve ölenlere yeni kanıtlar ortaya çıkarma ve söz hakkı verme imkanı sunuldu.” Dedi.