Bir Hikaye:
Uzun zaman önce, Buda hala hayattayken, şehirlerden ve şehirlerin çekiciliğinden uzak yaşayan bir keşiş vardı. Bir gün, aydınlanma umuduyla, çekildiği tenha ormanda, nehir kenarında bir ağacın altında meditasyon yapmak üzere oturdu. Bu ormanda çok sessiz bir yaşam sürse ve hiçbir tutku ya da arzusu yokmuş gibi görünmesine rağmen, gerçekte, zihninin güçlü istekleri her zaman onun için sorun çıkarmaya hazırdı. Nefis meyveler ve sebzeler tattığında, tatlı kaynak suyu içtiğinde ya da çevresindeki güzel manzaranın tadını çıkarırken, rahat ve tasasız hissetti. Kötü hava koşullarında ya da lezzetsiz yiyecek ve içeceklerle karşılaşırsa, etrafındaki herkesi ve her şeyi suçlama noktasına geldiğinde sinirlenirdi. Her zaman dış dünyada olup bitenleri izleyen düşünceleri ve duyuları, denizin dalgaları gibi sürekli yükselir ve sakinleşirdi. Bazen çok mutlu , bazen de derin umutsuzluk duyguları yaşardı, ama zihnini susturmanın yolu yoktu. Ve bu şekilde, mevsimler mevsimleri kovaladı, günler geldi geçti, ve bu şekilde tam on iki yıl uçtu gitti. Bu keşiş hala aydınlanamamıştı, kendi kendine düşündü “Çalışkan ve gayretli biriyim, neden hala sıradan bir adamım?
Buda, bu keşişin aydınlanmasının zamanının geldiğini düşündüğünde başka bir keşiş olarak onunla çalışmak üzere yanına gitti. Bir karanlık gecede, gökyüzünü ay aydınlatırken, nehirden kıyıya doğru yavaşça tırmanan bir kaplumbağa gördüler. Aynı zamanda, uzaktan yiyecek bulmak için hızla yaklaşan bir de aç bir tilki fark ettiler. Tilki kaplumbağayı görür görmez hızlanarak koştu, ve ısırmaya hazırlanarak ağzını kocaman açtı. Tam o anda, kaplumbağa kendini korumak için başını, kuyruğunu ve dört bacağını kabuğunun içine çekti. Tilki, kaplumbağanın kabuğunu pençeleriyle devirip ters çevirmeye çalıştı, bir müddet kaplumbağanın etrafında dolandı ama nafile. Tüm çabalarının boşuna olacağına kanaat getiren tilki, başka bir av bulmak üzere oradan ayrılmaya karar verdi. Tilki kaybolduktan sonra, kendini zarardan kurtarmayı başaran kaplumbağa, yavaşça başını, kuyruğunu ve dört ayağını ve kafasını kabuğundan çıkararak nehre doğru yavaş ve sessizce yol aldı.
Bizim keşiş bu sahneye tanık olduktan sonra, kılık değiştirmiş olan Buda’ya döndü ve “Bu kaplumbağanın hayatı koruyan bir kabuğu olduğu için, tilki ona zarar veremedi” dedi. Buda “İnsanlar kaplumbağa gibi değiller! Kaplumbağa tehlikeyle karşı karşıya olduğunda başını, kuyruğunu ve bacaklarını geri çekmeyi bilir”. Keşiş anlamıştı, duyuları ile algıladıklarının, zihninin yaratımlarının yani tilkilerin etkisinde kalmış ve kaplumbağa tavrına adapte olamamıştı.
Bu hikayedeki tilki gibi bizim de hayatımızda tilkiler var. Bu tilkiler duygularımız, acılarımız, paniklerimiz, stres, depresyon, kaygı ya da endişelerimiz olabilir. Böyle zamanlarda kendi kabuğumuza çekilebilecek farkındalıkta olabilmemiz için geliştirmemiz gereken becerilerimiz var. Mindfulness meditasyonu, hikayedeki kaplumbağanın yapmış olduğu gibi, kendimizi korumamızın mümkün olduğunun farkına varmamız ile ilgilidir. Tehlikelerin yani etrafımızdaki ya da zihnimizdeki tilkilerin farkında olarak, “kaplumbağa tavrı” ile, zaman zaman kendi kabuğumuza çekilerek kendimizi ve etrafımızda olup bitenleri nazik, yargısız bir dikkatle gözlemleyerek sakin ve huzurlu kalabilirsiniz.
Günümüzde Mindfulness pratiğine dair pek çok araştırma var ve bu araştırmaların sayıları da her gün artıyor. Hepsinin ortak bulgusu mindfulness’ın sağlığımız ve yaşam kalitemiz üzerinde olumlu etkileri olduğu yönünde. Siz de mindfulness pratiğini uygulayabilmek istemez misiniz? Bunu yapabilmek için öncelikle hayatımızda bizi yoran, enerjimizi boş yere tüketen olgu ya da durum ya da düşüncelerin farkında olmamız gerekiyor sonrasında ise hepimizde var olan Mindfulness uygulama becerisini egzersizlerimizi düzenli yaparak geliştireceğiz. Nasıl ki bedenimizi zinde tutup kaslarımızı çalıştırmak için spor yapıyorsak, zihnimizin bu pratiğe alışıp gelişmesi için düzenli olarak mindfulness egzersizlerimizi yapmalıyız. Çok değil kendinize ayıracağınız 5’er dakika ile başladığınız egzersizler bile fark yaratacaktır