Bir gencin babasını, bir annenin de eşini kaybetmiş olması gerçektende çok kolay bir durum değil. Ancak bunun, hayatta herkesin karşılaşabileceği bir yaşam gerçeği olduğunu düşünmelisin. İlk üç ay, senin ve annenin yaşadıkları ve hissettikleri, herkesten beklenebilecek en doğal tepkiler. Ancak 1 yıl, hayli uzun bir süre. Bu yüzden annenin bir psikolog veya psikiyatristten destek almasını öneririm.
Ben, 15 yaşında, 9 sınıf öğrencisiyim. Sorunlarıma nereden başlayacağımı bilmiyorum. Bir sene önce babamı kaybettim. Geçen yıl çok mutlu bir aile yaşantımız vardı. Fakat şimdi mutluluktan eser bile kalmadı. Artık hayattaki hiçbir şey beni ilgilendirmiyor. Her şey saçma ve anlamsız. Şu an evde iki kişi yaşıyoruz; annem ve ben. Ağabeyim üniversitede okuyor. Aslında evde tek başıma yaşıyorum diyebilirim, çünkü babam öldükten sonra annem de çok değişti. Artık beni sabah okula uğurlayıp kahvaltı hazırlayan, okul dönüşü güleryüzle karşılayan bir annem yok. Akrabalarımız da bizi arayıp sormuyor. Kendimi çok mutsuz hissediyorum. Sizce bu iğrenç hayattan kurtulmak için ne yapabilirim? ANGEL