Takeru parasız bir üniversite öğrencisi. Kız arkadaşı Kumi ile birlikte kaldıkları evin kirasını ödemekte zorlanıyorlar ve elektrikleri kesik olduğu için mum ışığıyla idare etmeye çalışıyorlar.
Hal böyle iken, günlerden bir gün Kumi televizyonda yapılan 5.000 dolar ödüllü bir yemek yarışmasının reklamını görüyor, ve ondan habersiz Takeru'nun kaydını yaptırıyor. O zamanlarda Takeru 170 boylarında, 60-62 kg civarında, yirmili yaşlarının başında yağız bir Japon delikanlısı. 5.000 dolar ödülü duyunca, hemen hazırlıklara başlıyor ve yarışma gününe kadar düzenli olarak çalışıyor. Ve yarışma günü gelip çattığında, tüm rakiplerini geçerek 5.000 doları kazanıyor.
Takeru evin kirasını ödeyip elektriği açtırmaktan dolayı son derece mutlu, başarısını bir üst basamağa taşımaya ve profesyonel olmaya karar veriyor. Gözünü Amerika'da 40 yıldan fazladır düzenlenen ve dünyanın en büyük yeme yarışması kabul edilen "4 Temmuz Hot Dog Yeme Yarışması"na dikiyor. Bu yarışmada rekor 12 dakikada 25 1/8 sosisli ile bir Japona ait.
Takeru Japonyada hazırlıklara başlıyor. Uygun sandöviç ekmeği bulamadığı için normal ekmek dilimleri kullanıyor. Benzerini bulamadığı için kıyılmış etten sosis kullanmak zorunda kalıyor ama çalışmaya devam ediyor. New York Coney Island'a gittiğinde hiç kimse onu tanımıyor ve tabi ki hiç bir yarışmacı onu tehdit olarak görmüyor.
Takeru katıldığı bu ilk yarışmadan yeni bir dünya rekoru ile çıkıyor; Tam 50 sosili yemeyi başarıyor. Evet, doğru anladınız. 27, 28 ya da 30 değil. Tam 50 sosili sandöviçi 12 dakikada yemeyi ve dünya rekorunu 2 katına çıkarmayı başarıyor!
Takeru Kobayashi, (Kısaca Kobi olarak biliniyor) 2000'li yılların başında böyle bir başarıyı nasıl elde edebildi? Nasıl oldu da kendinden daha iri, daha iştahlı, daha tecrübeli rakiplerine bu kadar fark atabildi?
Kobi'nin başarısının arkasında birkaç önemli nokta var;
- Sınırları kaldırmak: Varolan rekoru bir sınır olarak görmeyi reddetmek ilk önemli fark. Diğer yarışmacıların çoğu rekoru geçmeyi hedeflerken, Kobi çalışmalarında rekoru hiç dikkate almadı.
- Problemi yeniden tanımlamak: "Nasıl daha fazla sosisli sandöviç yerim?" yerine, "sosislileri daha kolay yemek için neler yapabilirim?" diye sordu. Problemi bu şekilde tanımlamak ona daha geniş bir çözüm alanı sundu.
- Sürekli deneme ve geribildirimi kullanmak: Bulduğu çözümleri defalarca denedi. Çalışmalarının kaydını tuttu. Karşılaştırmalar ve çapraz değerlendirmeler yaptı. Aylar süren hazırlık dönemi tam bir kamp niteliğindeydi. Sosisi sandöviçten ayrı ve bütün yutmak, sandöviçi ikiye bölüp iki eliyle ağzına sokmak, ekmeği yemeden önce ıslatmak gibi yeni yöntemleri başarı ile uygulamada etkinleşti.
Kobi 6 yıl üst üste bu yarışmayı kazanmayı ve her seferinde rekoru iyileştirmeyi başaran tarihteki ilk insan. Kobi'nin özel bir yeme yeteneği olduğunu düşünebilirsiniz. Ama sonraki yıllarda rakiplerinin ona yetişmeye başlaması bu olasılığı ortadan kaldırıyor. 2008 yılında Amerikalı rakibi 10 dakikada 69 sandöviç yiyerek şampiyon olmayı başardı.
Benzerleri gibi, Kobi'nin hikayesi de bize, "daha fazla sosisli yemenin bilmem kaç etkin yolu" dışında çok önemli bir mesaj veriyor. Varolan sınırları nasıl kadırırız? Mevcut problemleri nasıl yeniden tanımlayabiliriz? Bulduğumuz çözümleri deneyerek ve başarısını ölçerek nasıl geliştirebiliriz?
Yani, bu gibi hikayeleri nasıl çoğaltabiliriz?
Varolan cevapları ancak doğru soruyu sorduğumuzda görebiliyoruz. Problemin tanımı çözümünü de beraberinde getiriyor.
Sizin için önemli olan ve bugüne kadar çözülmemiş bir problemi düşünün. Sonra onu yeniden tanımlamaya çalışın. Öyle bir tanımlayın ki, çözüm alanı genişlesin. O zaman uygulanabilir ve etkin çözümler neredeyse kendiliğinden ortaya çıkacak.
Probleminizi, yeni tanımını ve varsa bulduğunuz çözüm alteratiflerini bizimle paylaşırsanız diğerlerine de ilham vermiş olursunuz.
Halide Ş. BODUR, İstanbul
Merhaba demek,soru ve görüşlerinizi paylaşmak isterseniz email@example.com 'a yazın.
Diğer konular ve koçluk randevusu için bizi arayın;+90 532 227 13 89.