İlk duyduğumuz şarkılardan biri Neptün Don, Saul Williams ve Anisia Uzeyman’ın bir müzikaldeki algısal ve sıra dışı yorumu, bir çalışma şarkısı. Diğer ülkelerden diğer insanların teknolojilerini mümkün kılacak hammaddeleri toplamakla meşgul olan bir grup madenci arasında geçen erken bir sahnede. Yakında, o madencilerden biri ölür – daha doğrusu, bir gözetmenin silahının kabzası kullanılarak öldürülür. İşte o zaman yas başlar, özellikle de ölen adamın kardeşi Matalusa’dan (Kaya Free tarafından oynanır). Aynı zamanda şarkının başladığı andır: davulların gümbürtüsüyle birlikte ürkerek. Davullar, gerçek hayatta, siyasi huzursuzluk nedeniyle yerlerinden edilmiş Burundi’den mülteciler olan ve bu filmde bu huzursuzluğu sıkıntılı, çalkantılı bir müziğe dönüştüren adamlar tarafından çalınıyor.
Müzikteki çoğu Neptün Don klasik tarzda bir müzikaldeki müziğe benzemez. Williams tarafından yazılan şarkılar her zaman hayata bir ek veya yaratıcı bir tahminin başarısı değildir. Her zaman gerçeklikten bir kopuş değildirler. Aslında, çoğu zaman gerçekliğin kendisini yerleştirmesi için fırsatlardır. Kolektif, canlı, şimdiki zamandır. Kendiliğinden hissediyorlar çünkü doğrudan yaşamdan filizleniyorlar.
gibi bir filmde Neptün Don, anlatıya özgürce akan yaklaşımı ve siyasi gerçekliğin Afrofütürist fanteziyle olağandışı karışımıyla, bu şarkılar temelleri kanıtlıyor. Hikâyemizin büyük kısmı, bir hacker olan Matalusa ve paralel, eşit derecede güçlü Neptün (hem Cheryl Isheja hem de Elvis Ngabo tarafından oynanır) ile ilgilidir. Bu iki insanın karşılaşması kaderdir; kombinasyonları görünüşte, her ikisinin de kendi başlarına elde edemeyecekleri bilinmeyen, özgürleştirici güçlerin kilidini açabilir. Yarısı Neptün Don bu karakterlerin her birinin başka bir boyutta, güçlerinin özgürce aktığı, onlara seslenen bir yerde nasıl var olduklarının hikayesini anlatıyor; Neptün’ün durumunda, bu yolculuğun hikayesi aynı zamanda sabit cinsiyetten ayrılma hikayesidir, dolayısıyla rolü birden fazla aktör tarafından oynanır.
Herhangi bir zarafetle tarif etmesi zor bir film, ki bu iyi bir şey, çünkü onu zenginleştiren şey, konuşmadan çok görüntülerde var. Ama burada net bir geçiş çizgisi var. Hikaye, açıkça anlatılmayan ama neredeyse olması gerekmeyen bir savaşın uzun sonrasında başlıyor: Serpinti, daha önce olanları ima ediyor. Bir üniversiteye saldırı var, muhalif kanaatlerin ve kamu aydınlarının ezilmesi, artan polis gözetimi ve yerel emekçilerin (bu durumda madencilerin) boyunlarında her zamankinden daha fazla çizme var. Bütün bunlar aktarılır, Neptün Don, garip şimdiki zaman sahneleri ve başıboş başlangıç hikayelerinin bir araya gelmesiyle; anılar, anlatının düzgün dikişlerindeki kırılmalar – bunların hepsi karakterleri başka bir gerçekliğe, tekno-dirençli bir kadere doğru çekiyor.
Neptün ve Matalusa’nın bir araya gelmesiyle yönetilen bu karakterler, emek ve doğal kaynakları toplamak yerine, filmin kendisinden farklı olmayan, yaratıcılığın yıkıcı başarılarına ulaşan kendi güçlerini toplamaya yönelik çalışmayı öğrenirler. Neptün Don kısmen Burundi’deki e-atık sitelerinde çekildi ve bu nedenle dokunsal bir gerçeklik duygusuna sahip. Ama aynı zamanda, olması gerektiği zaman kayda değer, hatta mizahi bir şekilde lo-fi – karakterlerin bu “diğer boyuta” adım attığını gördüğümüz art arda sahnelerde olduğu gibi, tamamen oyunculara inanmamızı sağlayan bir başarı. oradan oraya gittim.
Williams ve Uzeyman, sıçrayan özel efektlerle boğulmamaktan yararlanan bir film yaptılar, aksi takdirde bu tür bir gösterinin ima ettiği kaynak israfı, ekranda bizim için görüntülenen çatışmalarla rahatsız edici oranlarda oturacaktır. Filmin en kesin argümanı, teknolojiyi, emeği olduğu gibi kabul edilebilecek görünmez bir güç olarak değil, fiziksel emeğin, gerçek sömürünün, ölü ve gömülü bedenlerin ve onların yasını tutan insanların ürünü olarak görmesinde hissedilir. Cedric Mizero’nun kostümü de benzer şekilde “düşük” malzeme kullanımıyla yüksek konsepte sahip. Klavyelerden yapılmış bir pelerin, yüzleri ızgara benzeri antenlere dönüştüren maskeler, vücudu çeşitli bisiklet ve etlerden oluşan bir adam: pratik ve tanıdık ve ev yapımı, başka bir deyişle, fantastik amaçlara doğru eğilmiş bir adam elde ediyoruz.
Neptün ve Matalusa sonunda büyük bir müzikal sahnede birleştiğinde ve birleşik güçleri tüm interneti ihlal etmelerine ve kırmalarına izin verdiğinde, haberlerde olası suçlular olarak adlandırılan Rusya veya Çin’dir – Afrika değil, Burundi değil ve kesinlikle değil. Neptune ve Matalusa gibi bir çift hacker. Film bize siyah emeğin teknoloji tarihiyle bağlantılı olduğunu söylüyor. Yine de sonunda karanlık o kadar belirsizdir ve işçiler teknolojilerden o kadar yoksundur ki, onlar İnternet koptuğunda bile tüm gözler kaynağa değil Çin’e veya Batı’ya çevriliyor.
Neptün Don kaprisli ile didaktik, dünyevi ile hayal edilemeyeni karıştırır. Merkezi motoru ve birincil teknolojisi anlatıdır: aktarılan ve kolektif hale getirilen sözlü hikayeler, ilerlememize güç verir. Film, kaderleri onları sadece hayal bile etmedikleri olasılıklara doğru çeken karakterlerin hikayelerini bir araya getirdiğinde en iyi performansını sergiliyor. Oraya vardıklarında gitmeyi başardıkları yer neredeyse daha az tatmin edicidir. Oraya varmak, yol boyunca yapılan keşifler sadece ana zevk değil, aynı zamanda meseledir.