Duşa girmek üzereydim, küvet içinde küçücük bir böcek gördüm, ölmüş gibi bir hali vardı. Akıp gitsin diye düşünüp üzerine su tuttuğumda hareketlendi. Hemen suyu kapatıp o girdabın içinden kurtulmaya çalışmasını izledim onun. Su birikintisinin içinden güçlü adımlarla çıkmaya çalışırken ben de kuru ve sert bir maddeyle yardımcı oldum oradan çıkmasına. Zemine bıraktığımda ayaklanmasını seyrettim, hadi dedim, “aslanım benim yaparsın sen”
O kalkıp uzaklaşırken düşündüm böceğe neden aslan dediğimi. Halbuki Gülten Akın “böcekler gibi başlamalı yeniden” derken onların hayatta kalma tutkularını, küçücük bedenlerindeki cesareti ve gücü ne güzel özetlemiş.
Biz küçük, cılız görüneni, sesi az çıkanı güç ile bağdaştıramazken, onu görmezden gelirken, talepkar olanı, kasıla kasıla büyüyenleri güç ile bağdaştırıp güçlerine güç katıyoruz.
Böcekler aslanlardan daha güçlüdür ve belki daha tutkuludur hayatta kalma konusunda ama biz böceğim değil, aslanım diye sıvazlarız birbirimizin sırtını. Böcek gibisin desek hakaret olarak algılanır.
Ben kükreyen bir güç değil, emin adımlarla zorlukların içinden geçip giden bir güç olmak isterim. Cesareti görünüşünden değil, yüreğinden çıkıp gelen, herkes çirkin, pis görse de görünenin ötesinden bir yerden, kimse fark etmeden yanından geçip gitse de fark edildiği an tüm gözleri üzerine toplayan, böcekler gibi başlayan yeniden…