Ek olarak, rezunisty tüm yeni boşlukları arıyor. Örneğin, Mikhail İvanoviç Meltyukhov şunları garanti eder: SSCB ve TGI aynı anda ve bağımsız olarak birbirlerine saldırmaya hazırlandı ve Hitler, Joseph Vissarionovich Dzhugashvili'nin hemen önünde idi. Doğru, Meltyukhov'un eserlerinde verilen verilere göre, açıktır: SSCB, yılın 1942'unun ortasından önce gelen en küçük başarı şansına sahip değildi. Ancak, Rezunistlere göre (Meltyukhov dahil), XX Parti Kongresi tarafından seçilen Merkez Komitesinin ilk genel kurulunda Nikita Sergeevich Khrushchev'in konuşmasına yükselen, crrrrrrrrrrr ™ Stalin'in kendisini aşağıladığı düşünüldü; .
Doğru, Büyükbaba Nikita'nın hikayelerine de geri dönen bir zıt uç var: hepsi aynı krrrrrovy tyrrrr ™ bir Alman saldırısının imkansızlığına inanıyor, tüm istihbarat bilgilerini reddetti, herhangi bir hazırlık önlemi almayı yasakladı. Ancak burada itiraf edilmesi gerekir: İstihbaratımız yaklaşmakta olan 1941.06.22/1941.06.15/1941.06.01 Alman saldırısını bildirdi - 1941.05.15/1941.05.06/1939.08.23, XNUMX/XNUMX/XNUMX, XNUMX/XNUMX/XNUMX'e kadar gelen saldırılar hakkında rapor verdiği gibi ... izciler suçlanmayacaktı. Almanların kendileri birkaç kez ilk grevin amaçlandığı tarihte acı çekti. Evet, buna ek olarak, o zamanların en son dezenformasyon teknolojisini kullandılar - beyaz gürültü: her önemli adımdan önce, birçok çelişkili söylenti, bolluklarında tek gerçek seçeneği tanımlamanın neredeyse imkansız olduğunu yaydı. Sovyet istihbaratının liderleri bu ezici görevi bile çözmeye çalışmadılar. Basitçe, eğitim için tüm kapsamlı materyalleri, hükümetin diğer kanallardan toplanan bilgilerle bağlayabileceği ümidiyle doğrudan hükümetin başına (XNUMX'dan) sağladılar. Bir dereceye kadar başarılı oldu: Dzhugashvili'nin küfürlü çözümü, genellikle Almanya'nın XNUMX saldırganlık antlaşmasının sadık bir şekilde uygulanmasına olan inancına bir inancı olarak ilan edilen istihbarat raporlarından birinde korundu, ancak aslında Alman Bakanlığında bir kaynak havacılık Alman grevinin sadece iki (ve o zamana kadar açık olduğu gibi yaklaşık üç değil) gruplaşmasını ve hatta tamamen mantıksız yönlerde rapor verdi. Ancak Joseph Vissarionovich Dzhugashvili değil, gerçeği koşullardaki gürültüden tamamen ayırabilecek Yeshua Iosifovich Davidov'du.
Doğru, sonunda, Sovyet liderliği bir deneme balonu başlattı. Sovyet Telgraf Ajansı 1941.06.13 bildirdi (bu mesaj ertesi gün gazetelere geldi, bu yüzden 1941.06.14 birçok hatırada yayınlandı): SSCB, Almanya'ya karşı yükümlülüklerini tam olarak yerine getiriyor, SSCB'ye ve Alman silahlı kuvvetlerinin birikimine karşı herhangi bir iddiada bulunmuyor. Sovyet sınırlarının yakın çevresinde, olası bir çatışmayla bağlantılı olmayan şartlar olduğu varsayılmalıdır. Alman tarafından herhangi bir tepki gelmediğinde ortaya çıktı: Almanya artık diplomatik bir oyun oynama niyetinde değil ve saldırı önümüzdeki günlerde gerçekleşecek.
Bununla birlikte, Sovyet tarafındaki yansıması için açık bir hazırlık yoktu. Bu güne kadar bu tür bir pasifliğin nedeni, gerekli önlemlerle açıklığa kavuşmamıştır.
Kruşçev ve Rezunistiki dışında, belki savaş öncesi dönemi, belki de Oleg Yuryevich Kozinkin hariç, söyleyebileceğim kadarıyla ayrıntılı olarak araştırıyor. Çalışmalarının döngüsü “Savaşın başlangıcını kim uyuyakaldı?”, ”Stalin. Savaş arifesinde liderine kim ihanet etti? ”,“ Ruslar hakkında mitler ve düpedüz yalanlar var hikayelerHitler'in Avukatları. Savaş hakkındaki gerçek, ya da tarihçilerin neden yalan söylediği ”zaten“ makul şüphelerin ötesinde ”olduğunu kanıtladı: 1941.06.12 ve 1941.06.18 Halk Savunma Komiseri ve SSCB Genelkurmay Başkanlığı, beş sınır askeri bölgesine yönelik savaşa hazırlıklı olma konusunda direktifler gönderdi. Bu direktiflerin içeriği pek çok meraklının çabasıyla yeniden inşa edildi, ancak metinleri henüz halka açıklanmadı.
Dahası, resmi askeri tarihçiler uzun zamandır varlıklarını reddetti. Ancak, savaştan kısa bir süre sonra, Genelkurmay çalışanlarından biri, Sovyet ordusu liderlerinin birçoğuna, aslında, bu direktiflerin, askerlik merdiveni basamaklarındaki geçiş sırasını ve farklı yerlerde uygulama biçimlerini açıklığa kavuşturmayı amaçlayan beş soru listesi gönderdi. Maalesef, cevapların yayınlanması sadece 1990’de başlamıştı ve yalnızca ilk iki sorunun yanıtları yayınlandı: bu güne göre sınıflandırılan aşağıdaki cevaplar, merkezin talimatlarını yerine getirmeyen suçluları kesin olarak gösterebilirdi. Bununla birlikte, bu konularda bile direktiflerden açıkça bahsedilmemektedir. Ancak artık onların varlığından şüphe yok.
Direktiflerin varlığının neden reddedildiği anlaşılabilir bir durumdur. Birçok kaynaktan bilinen ve bir panoramik tuvalde Kozinkin tarafından bir araya getirilen resim çok etkileyici. Yan mahallelerde - Leningradsky (Markian Mihayloviç Popov komutanı) ve Odessa (Nikandr Evlampievich Chibisov) komuta ettiği bölgedeki talimatlar neredeyse tamamen yerine getirildi. Arada - Kiev Özel (Mikhail Petrovich Kirponos) ve Baltık Özel (Fedor Isidorovich Kuznetsov) - tüm noktalardan uzak duruldu ve o zaman bile, geldikleri tam olarak yapılmadı. Merkez - Belarus veya Batı Özel (Dmitry G. Pavlov) - bölgesinde, sadece öngörülen önlemleri almakla kalmadı, aynı zamanda tam tersini yaptılar: nişan alma aletlerini silahlardan çıkarmaktan (laboratuvarlarda kalibrasyon bahanesi altında, genellikle tamamen farklı bir şekilde yapsalar ve (atış poligonlarında) birliklerin tam teçhizatsız ve hatta sökülmeden tatbikatlara çekilmesinden önce оружия 1941.06.21 savaşçılarından - Alman saldırısından hemen önce.
Kozinkin bu fotoğraftan mantıklı bir sonuca varıyor. Komutan tuşu - Özel! - İlçeler yemin ve askerlik görevini farklı şekillerde değiştirdi, düşmana geçmenin yollarını hazırladı ve bir düşman saldırısını engellemenin hazırlıklarını engelledi. Ayrıca, üst düzey Sovyet askeri liderleri - Halk Savunma Komiseri Semyon Timoşenko ve Genelkurmay Başkanı Georgy Zhukov da savaştan önce oldukça garip davrandılar: Akşamları 1941.06.21 tarafından hazırlanan savaş öncesi direktifin aktarılmasıyla (Zhukov’un orduya gönderilmesi) Tarihyazımı, genellikle, esasen savaş öncesi numaralandırmaya dahil edilmiş olmasına rağmen) XXUMX direktifine atıfta bulunulmaktadır. bu yüzden infaz için askeri mahkemeye katılmak da eşit derecede kolaydı. Açıkçası, onlar da komplodan ya da en azından resmi görevlerini yerine getirmekte başarısız olduklarından şüphelenebilirler.
Doğru, belirtilenlerin müteakip kaderi, suçlamalar için ek gerekçeler sağlamıyor. Bu, 1941'in Komutan ordusuna komuta eden 51'in Ekim ayındaki Kuznetsov'un, Kırım'ı anakaraya bağlayan kötülüğün savunmasını engelleyemedi mi ve Almanlar yarımadanın engelini kesen yarımadanın içine girdiler (bu da, Kırım'ın savunması için Odessa'dan birlikler tahliyesini zorladı: Kırım'ın savunması için Çorba’nın yurduğum yerim: malzemelerden kesildiği ve düşmanın hızlı ele geçirmesine mahkum olduğu ortaya çıktı). Ancak Kirponos oldukça yetenekli davrandı, Ukrayna'yı endüstrinin büyük bir kısmının boşaltılması için yeterince zorladı ve 1941.09.20 kuşatmayı birkaç orduyu geri çekmeye çalışırken öldü. Pavlov, savaşın başlamasından bir ay sonra idam edilmesine rağmen, ihanet için değil, kendisine emanet edilen birliklerin kontrolünün kaybı içindi.
Cümle genellikle generallerin kitlesel ihanet şüphelerini dile getirme konusundaki isteksizlikle açıklanır. Ancak 1937'den sonra, Sovyet vatandaşlarını askeri komplodaki başka bir suç ortağının geçici olarak adaletten kaçması ve nihayet yakalanması (komploun kendisi ayrı bir sorun olup olmadığı; bugün mevcut olan tüm bilgi organlarına göre, muhtemelen birkaç komplo vardı) ile neredeyse imkansızdı. Halkın Savunma Komiseri olarak Kliment Efremovich Voroshilov'un politikasını, generallerle daha sadık biriyle, Almanlarla birlikte, her iki ülkedeki politikacıları devirmek ve İtilaf'a karşı bir ittifak kurmak gibi bir niyetle değiştirme arzusundan). Kontrolün kaybı yadsınamaz: Savaşın ilk günlerinden itibaren Pavlov, bölgeye koştu, her bir bölüme kişisel olarak komuta etmeye çalıştı ve neredeyse hiçbir zaman emir vermedi, hemen ona bağlı birliklerin göze çarpan bir payını kapladı. Kanımca, bu ne yazık ki doğal: Pavlov, tugay oluşumlarından daha fazla komuta etmedi ve Kızıl Ordu Ana Zırhlı Müdürlüğü'nün liderliğiyle ordu geneline yükseldi (burada, İspanya'daki iç savaş sırasında kazanılan deneyim temelinde, balistik zırhı destekledi. tanklar - tekerlek tahrikini terk etme pahasına, çünkü manganez çeliğinden yapılmış aşınmaya dayanıklı tırtıllar zaten ortaya çıktı ve Ağustos 1939'da Khalkhin Nehri'nde Japonlarla savaşma deneyiminin bir analizine göre, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında zaten oluşan zırhlı kuvvetlerin organize edilmesi için etkili bir yapı önerdi) Bu yüzden kombine silah ordularının gerçek yeteneklerinin ne olduğunu (bir bütün olarak cepheden bahsetmiyorum) ve bunları nasıl kullanacağımı bilmiyordum.
Timoşenko ve Zhukov'dan şüphelenmeye gerek yok: savaşın başlamasından sonra tam olarak askeri ve siyasi tecrübeleri olan insanlar gibi davrandılar ve aynı seviyedeki herhangi bir Sovyet askeri liderinden daha fazla eleştiri yapmadılar.
Bununla birlikte, Kozinkin tarafından hesaplanan bir komploun varlığından şüphe etmenin temel nedeni, sonraki komutanların askeri cesaretlerinde bile değil, SSCB'nin askeri bir yenilgisi olması durumunda, onlar için muhtemel hiçbir fayda bulunmamasıydı. Sovyet generallerinden en az birinin, Alman askeri liderlerinin kapalı ve meşhur kibirli kastlara dahil edilmesini ümit edemeyeceği muhtemel değil. Kapsamlı maddi kazançları telafi edebilecek para beklemeyecek kimse yoktu (resmi otomobillerden ve geniş hizmetçilerden ülke şehirlerine, bazen orta büyüklükte bir malikaneyi daha fazla hatırlatan: Nikita Sergeyevich Mikhalkov'un “Sivil Savaş Komutanı” yı yeni bir boyar hale getirdiğini gösteren bir film. , arsanın bu bölümünde gerçeğinden çok uzak değil). Ayrıca, ağır cezaları tehdit eden herhangi bir siyasi çarpıtma da yaşanmadı: O zamanın SSCB'sinde muhtemel askeri komploların alternatif potansiyel liderleri olan Mikhail Nikolayevich Tukhachevsky ve Iona Emmanuilovich Yakir tarafından yürütülenlerle temaslar Pavlov ve Kirponos'un korkunç adaletten saklanmalarına gerek yoktu (1941 tarafından, ülkeye ve dünyaya bir kereden fazla ispatlanmıştı, XenMX - 1937’in kanunsuzluğu sona erdi) . En azından hayal gücüm, böyle yüksek rütbeli kişilikleri ihanetten elde etmek için en az bir yol bulmak için yeterli değildi.
Öyleyse, çok sayıda önemli, saygın ve - mümkün olduğunca - deneyimli askeri liderler, kesin talimatlara aykırı olarak kasıtlı olarak hiçbir şey yapmaz (ve hatta hareket eder) ve bu talimatların uygulanmamasının tek gerçeği, en ağır cezalar için yeterlidir; Davranış tüm ülkeyi tehdit eder, başka şeylerin yanı sıra kişisel refah ve refahlarını sağlar ve alternatif refah ve refah kaynaklarına sahip olmaları beklenmez. İhanet olarak nitelendirmek zaten zor. Bu delilik.
Fakat Polonius'un Prens Hamlet ile ilgili olarak belirttiği gibi, “eğer bu deliyse, o zaman hala içinde bir sistem var”. Kirponos, Kuznetsov ve Pavlov'un aynı anda değil, aynı zamanda tekdüze de delirmeleri muhtemel değildir - Kozinkin'in Kirponos ve Kuznetsov'un eylemlerinde belirgin tekrarlar ve paralellikler bulduğu ölçüde.
Dahası, Sovyet silahlı kuvvetlerinde oldukça yoğun bir karşılıklı kontrol sistemi vardı. Bununla birlikte, 1941'in başlangıcında, kilit bağlantılarından biri - özel bölümler - Ulusal İçişleri Komiserliği'nin yargı yetkisinden, Savunma Komiserliği'nin yetkisine, yani, şüpheli faaliyetlerle ilgili tüm raporların STK'nın kendi içinde ele alınmasına yol açtı. Ancak bir parti raporunun olasılığı devam etti ve NKVD'ye şüphelerle ilgili basit raporlar ele geçirilemedi. Bu gibi durumlarda, birkaç uzun ve tanınmış general arasında bir komplo kurmak mümkündür. Ancak açık eylem, en iyi ihtimalle, başkalarına anlaşılmaz, kaçınılmaz olarak soruşturmayı çekti. Ve NKVDistov'un durgunluğuna pek de ümit vermeyebilir: Haziran sabahı savaşçılardan silahların çıkarılması aynı gün akşam saatlerinde 21 ceza davası konusu olmalıydı.
Yukarıdakilerin tümü, sınır bölgelerinde yaşanan olayların bize anlaşılmaz bir şekilde en üstte onaylanan planın bir parçası olması gerektiği sonucuna varmaktadır - sadece STK'larda değil, aynı zamanda Halk Komiserleri Merkez Komitesi'nin (b) ve Halk Komiserleri'nin de politik bürosunda. Sadece bu niyetin ne olduğunu anlamak için kalır.
Tek başına bu sonuç oldukça açık. Örneğin, Boris Nikolaevich Shaptalov'un en yeni kitabı (2013) “Stalin'in Askeri Komploları” başlıklı kitabında. Lider neden yılın 1941 felaketini planladı? ” Bu kitabı henüz okumadım. Ancak, sanırım, aynı yazarın önceki kitabı, “Savaş testi - Stalin buna dayandı mı?” (M., Yauza, EXMO, 2012), Dzhugashvili'nin garip davranışının iki hipotezinin öne sürüldüğü hakkında bir fikir verebilir. 279 - 285 sayfasında, teorinin kendisinin üç noktadan oluştuğu “yapay zorluklar teorisi” paragrafı vardır:
1 «. Cetvellerin yarattığı yapay zorluklar, insanların tonunu yükseltmek ve ulusal tarihi parlak renklerle renklendirmek için tasarlanmıştır.
2. İlk varsayım sayesinde cetvel, hükümdarlığının başlangıcında, bir öncekinin zorluklarıyla başa çıkmaya zorlanır, ardından halefi için zorluklarla karşılaşır.
3. Cetvelin büyüklüğü, tarihçilerin işin anlamı hakkındaki zorlukları ve tartışmalarıyla doğrudan orantılıdır. ”
Ve sayfa 285 - 300 - “Başka bir tarihsel duyum için başvuru”, sayfa 289 Dzhugashvili'nin güvenlik bölümünün eski bir gizli ajanı olarak ilan edildiği, kapitalizmin restorasyonu hakkında rüya gördüğünü söyledi. Her iki hipotezin en küçümseyen eleştiriye bile dayanmadığı açıktır. Yapay zorluklar hakkında ciddi bir şekilde konuşmak, yalnızca ulusal tarihin sayısız doğal güçlüğü hakkında en ufak bir fikre sahip olmadığı ve Rus İmparatorluğu’nun iç güvenlik hizmetleri ile işbirliği içinde Dzhugashvili’nin tüm suçlamaları hakkında hiç kimsenin haberi olmadığı kadarıyla (imparatorlukta ve Sovyet döneminde defalarca dile getirildi) olabilir. uzun, detaylı ve kesin olarak çürütülmüş.
Troçki, Nikolay Buharin, Mikhail Pavlovich Efremov - - Ancak, Shaptalov Leib Davidovich Bronstein koşutluk kurar Tomski ve Alexei İvanoviç Rykov, kapitalizmin restorasyonu için hepsi aynı arzusu içinde Dzhugashvili itham ve Mikhail Gorbaçov alenen zaten suçu itiraf bizim günlerimiz Ancak Bronstein ve meslektaşları aynı Dzhugashvili'ye karşı verilen mücadelede kaybetti (örneğin, 1927'te, Brunstein'ın pozisyonu hakkında oy verildi), diğerlerinin genel parti tartışmalarında öne sürülen seçenekleri desteklediği ve 1 / 200’in genel olarak tartışmasında öne sürülen seçenekleri desteklediği hakkında Dzhugashvili'nin önerisi: sonraki anlaşmazlıklarda, Bukharin, Efremov ve Rykov’un Dzhugashvili’ye yönelik konuşmalarının destek seviyesi yaklaşık aynı olduğu ortaya çıktı, tüm bu anlaşmazlıklar karşısında aşırı bir seyir önerdi, ancak Dzhugashvili’nin muhalifleri aradığı için lot), yani kendi ideallerine ihanet etmek dışında, iktidara geri dönmenin başka bir yolu yoktu. Gorbaçov, hükümetin son dakikasına kadar, açıkça uygun olmamakla birlikte, kesin olarak sosyalizmi savundu ve ancak iktidarı terk ettikten sonra, “bir emzirmekten daha iyi bir geçit geçirmek daha iyi” ilkesine göre, amacının kesin olarak yenilgiye uğradığını ilan etti. Siyasi mücadele deneyimi Gorbaçov'dan çok daha büyük bir deneyime sahip olan Dzhugashvili, SSCB'nin yenilgisinden sonra kişisel bir refahı - özellikle de zaten verilmiş olan hizmetin bir kuruşa değmeyeceği bir pazar topluluğunda ümit edemez. Varsayımlar Shaptalova reddetmek zorunda. Adalet adına, şunu not edeceğim: söyleyebileceğim kadarıyla, iyi niyetle yanılıyor - çünkü sadece askeri meselelerdeki ve gerçekten büyük sistemlerin (devlet gibi) liderliğindeki bilgileri benimkinden bile zayıf.
Ancak başka olası sebepler de var. Örneğin, daha ünlü meslektaşımın yorumlarından - gazeteciler sendikasının bir üyesi - Vladimir İlyiç Ulyanov: "Politika, ekonominin yoğun bir ifadesidir."
Doğru, bu düşünce çoğu kez Kruşçev’in Dzhugashvili’nin Alman saldırganlığı ihtimaline karşı inançsızlığını haklı çıkarmaktadır. Almanya’nın, Sovyet’in hammadde arzına o kadar çok ihtiyaç duyduğunu, liderin Almanların bu malzemeleri zorla sağlama kararını vermesini beklemeyeceğini söylediler. Aslında, Sovyet hammaddeleri TGI için kritik olmaktan uzaktı.
Petrolün büyük bölümünü Romanya'dan aldı. Macaristan'dan da çok şey geçti. Evet ve asıl Almanca'da - ilk önce Avusturya - bölge mütevazı olmasına rağmen petrol alanlarıydı. Ayrıca, Amerika Birleşik Devletleri (MUH) bile TGI'yi - İspanyol bayiler aracılığıyla - SSCB'den neredeyse daha fazla petrol tedarik etti. Dahası, MUH’dan yapılan teslimatlar, 1944’un başlangıcına kadar devam etti - Fransa’da İngilizce konuşan ülkelerin askerlerinin inişine hazırlıklara başlandı. SIG'deki ana sıvı yakıt kaynağı, kömürden elde edilen senteziydi. Doğru, böyle bir benzin, üretilen enerjinin harcanan enerjiye oranı bakımından birkaç kat daha zahmetli ve daha kötüdür; bu, petrolden elde edilenden daha pahalı olduğu anlamına gelir - ve oktan sayısı çok daha düşüktür, bu nedenle birçok kez daha fazla çarpma önleyici katkı maddesi gerektirir. Fakat Alman kimya endüstrisi - o zamanlar dünyanın en iyisi - tüm bu zorluklarla başa çıktı. Romanya’nın Sovyet tarafına geçmesinden yalnızca birkaç ay sonra, 1944’in sonuna gelindiğinde, Anglo-Saxon’ların kendi savaşlarını kendilerine verdikleri savaşı geçici olarak bıraktıkları ve yalnızca ana yerleşim alanlarındaki benzinli bombardıman uygulamalarını geçici olarak bıraktıkları ve TGI’nin sıkıntısı çekmeye başladığı sıvı yakıtlar
Sovyet hammaddelerinin diğer türleri için benzer bir resim. Pamuk çizgileri - tohumlardan ayrıldıklarında elyaf artıkları - piroksilin nitratlanması için uygun bir selüloz kaynağıdır, ancak Almanya'da aynı selülozun birçok başka kaynağı vardır, bu nedenle Orta Asya pamuğuna tam erişimin kesilmesinden sonra bile dumansız tozdan yoksundu. Demir cevheri için Almanlar asgari kabul edilebilir demir konsantrasyonunu belirlemeyi başaramadılar, böylece Soyunma fabrikalarımızın işlerinden SSCB'den atık aldı ve yüksek oranda demir içeren cevher savaş boyunca İsveç'ten taşındı. Ve diyelim ki, Almanlar Sovyet manganezini kayda değer miktarlarda almaya başladılar, ancak Nikopol yatağının ele geçirilmesinden sonra (aynı Shaptalov, Sovyetlerin Nikopol köprüsünün ön saldırılarına karşı öfkelenirken; Alman Nikopol'e sahip olmak TGI'ye, tank yollarının aşınma direnci için gereken yüzlerce ton metale sahip olmasına izin verdi). Tavuk tüyleri ve saman gibi bu tür hammaddelerden bile bahsetmiyorum: Almanlar elbette bunun için bile kullandılar, ancak bu tür malzemelerin savaş operasyonları için hayati önem taşıdığını düşünmek oldukça zor.
Açıkçası, SSCB'yi düşmanlıkların derhal başlatılması için zamanında hazırlık yapmaktan alıkoyan ekonomik hususlar, SSCB'nin devleti ve yetenekleri ile ilgiliydi, TGI'yi değil.
2005'te Yakov Grigorievich Verkhovsky ve Valentina Tyrmos'un kitabı “Stalin. Savaşın başlangıcındaki gizli "senaryo". Onların görüşüne göre, hükümet başkanı (ve gerçek devlet başkanı), orduyu kasıtlı olarak, Batı’nın kamuoyu görüşünü kazanmak için ezici bir Alman darbesi altına soktu ve böylece SSCB’ye savaşta ekonomik destek sağladı. Daha sonra bu çalışmamda "Komplo eksenleri" notunu yazdım. Aslında, SSCB'nin ekonomik potansiyeli bana düşmanla ve yardım almadan başa çıkmak için yeterli geldi. Sonuçta, tüm Batı teslimatları - hem Lend-Lease hem de gerçek para için - toplam Sovyet savaşının 1 / 25'unun toplam maliyetini oluşturuyordu. Doğru, bazı noktalarda (barut, yüksek oktanlı benzin) tedariki kendi üretiminin yarısına ulaştı. Ancak savaştan önce bunu beklemek zordu: SSCB'de hiç kimse Almanya'nın bütün Beyaz ve Küçük Rusya'yı ve hatta adil bir Büyük parça işgal edeceğini düşünmedi. Ek olarak, sarf malzemelerinin yokluğunda bazı üretimlerin geliştirilmesi ve yeniden dağıtılması gerekecekti, ancak genel olarak görev o zaman tamamıyla mümkün oldu - planlandı ve bu nedenle kilit sektörlere yönelik çabalara yoğunlaşabildi - Sovyet ekonomisi: genel olarak, üretim yalnızca 1 / 25 tarafından artırılmalıydı. .
Üstelik, Sovyet liderliğinin ısrarla talep ettiği Alman saldırısının anından itibaren talep edilen Anglo-Saxon askeri yardımının bile tamamen gereksiz olduğu ortaya çıktı. Anglo-Sakson'un Avrupa kıtasına inişinden (1943'ta İtalya'da, hatta Fransa'da 1944'ta) inişinden bu yana, Sovyet birlikleri Almanlar ve sayısız müttefikleri ile birkaç ay sonra ve ek olarak başa çıkabilirdi. yarım milyondan fazla insanı kaybetmek pek mümkün değildir. Ve çok daha az kişi (ve para) bu ilan etmiş olduğu için gösteri uygulanamaz aynı Anglo-Saksonlar ile müteakip yüzleşme için zamyslennoy savaşın sonu, Winston Leonard Rendolfovichem Spensor-Churchill SSCB konusunda ortak saldırı olduğunu "Düşünülemez Operasyonu", Anglosakson ve Alman esir aldılar daha Aynı Churchill ve Harry S. tarafından başlatıldı (bu ilkeyi deşifre etmedi, bu şekilde bir kerede iki akrabaya haraç ödediğini iddia ederek) John-Andersovich Truman Soğuk Savaş. SSCB ile işbirliği alanında tüm Avrupa kıtasının tedavisinin jeopolitik sonuçları daha da fazladır.
Alman bloğunun gerçek olanakları hakkında müteakip yayınlar bile fikrimi değiştirmedi. Neredeyse tüm Avrupa endüstrisi Almanya'da çalıştı. Aynı sırada Almanlar (yine Avusturya’nın sakinleri de dahil olmak üzere, bir kez daha Almanya’nın geri kalanından ayrı bir şekilde yeniden ayrıldılar ve Alsace, bir kez daha Fransa’ya girdiler), yalnızca SSCB’nin savaştığını bildiren Macaristan, Romanya, Slovakya, Finlandiya ve Hırvatistan’ın birlikleri değil, ve İspanya'dan gönüllüler (bir bölüm: Generalissimo Francisco Paulino Ermenehildo Teodulo Nicolasovich Franco Bahamonde, iç savaştan memnun olmayan ve savaşa devam etmeyi amaçlayan herkesi susturdu), Fransa artırılmış Fransız Direnişi), Belçika, Hollanda, İskandinavya ülkeleri (tarafsız İsveç dahil) ... Bununla birlikte, askeri ihtiyaçlar için endüstriyel yeniden yapılanma derecesi ve (müttefikten bahsetmiyoruz) standartlarımızla bile oldukça mütevazı SSCB'de olduğundan daha az başladı. Savaş, Avrupa öfkesinin savaş kapasitesi SSCB'ye mükemmel bir zafer şansı bıraktı. Savaş öncesi doğal zamanı hesaba katarsak, Finlandiya kampanyasının karmaşık deneyimini göz önüne alarak bile, politik liderliğin silahlı kuvvetlerin yeteneklerine olan güvenini, bu güçleri ilk, açıkça güçlü olan düşman saldırısı altına almanın hiçbir nedeni yoktur.
Ne yazık ki, anlamaya başladığım analist için sadece affedilmez bir gecikmeyle oldu: sadece kendime ek fırsatlar sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda düşmanın ilave fırsatlarını da önlemekle ilgili. Ve Almanya'nın birçok fırsatı vardı.
Almanya'nın saldırganlığından sadece 6 hafta önce - 1941.05.10 - Hitler'in kişisel sekreteri ve Ulusal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin resmi yardımcısı Rudolf Walter Richard Johann-Fritsevich (Fritz - Friedrich'ten kısa bir form, ancak Almanya'da uzun süredir bağımsız bir isim olarak var) Hess iki motorda Messerschmitt-110 avcısı İngiliz İmparatorluğu'na (BI) uçtu. Resmen, bunun için delice ilan edildi, ancak uçuştan yalnızca birkaç gün sonra, Almanya'daki ikinci İngiliz kadrosunun politikacılarının bile onunla temas kurmadığı sonucuna vardıklarında. İngiltere’deki Sovyet ajanları - her şeyden önce, solcu mahkumiyetleri olan Cambridge’in beş aristokratının kuşkusuz - şüphesiz, SSCB’de pek çok önemli ayrıntı bildirildi; Üçüncü şahıslar arasında genel dikkat çekmeyen temaslar var mı?
Fakat tüm dünya biliyordu: Sadece Hitler'in kendisi propagandasında Houston'ın Stuart'ın William Charlesow Chamburin'i ırkçı teorisini kullanan ve ada imparatorluğunun hayranlığına saygın bir destekçi olan, ancak İngiliz aristokratları arasında sayısız taraftar olan, Houston'ın ırkçı William Charlesow Chamburin'i teorik olarak kullanan fanatik bir anglomandı. . Doğru, Arthur Neville Josephovich Cemberlen, Çekoslovakya'yı Hitler'e veren İngiltere'nin başbakanı iken çoktan ölmüştü. Ancak şu anki Başbakan Winston, Leonard Randolphovich Spencer-Churchill, hala faşizmin yaratıcısı ve İtalya'nın lideri Benito Amilcare Andrea Alessandrovich Mussolini'ye hayranlıkla 1930'in ortasındaydı. İngiliz Faşist Birliğinin (1993'taki oğlu Max Rufus - 2009) kurucu ve daimi lideri Osvald Ernald Osvaldovich Mosley, Uluslararası Motor Sporları Federasyonu'nun (1930 - 1912'taki oğlu Max Rufus) savaşın başlangıcındaydı - ancak baronet unvanı, sadece babası olan Churchill'in üstünde bile yapıldı. Dük Malboro’nun üçüncü oğlu. Ve Nancy Witcher Chizuelllovna Langhorn - Churchill'in annesi gibi bir Amerikalı ve İngiliz parlamentosuna ilk kadın seçildi - ve ikinci kocası, XNUMX'ın başından itibaren ikinci Viscount Astor, medya kurucusu Waldorf William-Waldorfovich Astor kendi mülklerinde toplandı. aynı Churchill de dahil olmak üzere tüm İngiliz soyluları (XNUMX’e geri döndüler, efsanevi sözlerle takas ettiler: “Eşiniz olsaydım Winston, sizi kahvede zehirlerdiniz” - "Kocanız Nancy olsaydı, o zaman içerdi ") ve hepsi sosyal önleyebilecek her şey için ayağa kalktı izm.
Bunu varsaymak kolaydı: SSCB'yi saldırgan ilan etmek için en ufak bir sebep - ve parlak İngiliz aristokrasisi, 1940'in başında hazırlanan planı mantıklı bir sonuca getirecek, ancak Finlandiya’nın çok hızlı bir şekilde ele geçirmesi - Bakü petrol alanlarının bombalanması yüzünden hüsrana uğrayacak. SSCB'yi savaşın dışına çıkarmak pek mümkün değil: bir önceki yıl çok fazla tencere iki imparatorluk yendi, böylelikle İngiltere'nin Almanya'ya karşı ağırlığını kaybetmek isteyecekti. Ancak bu durumda SSCB'nin eleştirel bir şekilde Orta Doğu - İngilizlerin o zamanki İngiliz - arzına bağlı olduğu ortaya çıktı ve bu nedenle Londra'dan gelen her şeyi yapmak zorunda kaldı.
Ve bu da en uygun seçenek: tarih, dün şiddetle mücadele eden ülkeler arasındaki birçok ittifak örneğini biliyor. Hepsini vermeyeceğim, ama size sadece iç davayı hatırlatacağım. Rusya İmparatorluğunun belirleyici bir rol oynadığı Yedi Yıl Savaşında Prusya'nın neredeyse tamamen yenilgisinden sonra Elizabeth I Petrovna Romanova aniden öldü. Kız kardeşi Anne'nin yerine Prusya Kralı Friedrich II Friedrich Vilhelmovich Hohentsollern Kralı III. Martin Fedorovich Romanov - Karl Peter Ulrich Karl-Friedrichovich zu Holstein-Gottorp von Untervalden'in fanatik bir hayranı oldu. Kazandığı her şeyi iade etti ve hatta birliklere Prusya komutasının altına girme emri verdi. Birkaç ay sonra, gardiyanlar, eşi Catherine II Alexeevna - Sophia Augusta Frederika Hristiyan Augustus Ascania von Anhalt-Zerbst lehine onu devirdi. Ancak o bile, halkı zaten Rusya'ya bağlılık sözü veren Doğu Prusya'yı geri getiremedi. Kim bilir: Birdenbire, Churchill'in bulldog inatçılığı, denizlerin metresi muhteşem cenazesini görmeyi ve onun savaş gemilerini Baltık'a göndermeyi tercih edecek kadar bıkmıştı.
Atlantik'in diğer tarafında, Sovyetler açısından işler daha da kötüydü. Amerika Birleşik Devletleri, henüz düşmanlıklara katılmadı, ancak İngiliz İmparatorluğu'na “ödünç verme” şartları konusunda yardım etti: MUH tarafından sağlanan mülk, ya düşmanlıklar sırasında harcanacak ya da fesih edildiğinde MUH'ye iade edilecek ya da ödenecektir. Üstelik, tüketici için çok elverişli koşullar ancak İngilizlerin arz için normal ödeme imkanlarının tükenmesinden sonra ortaya çıkmıştır: örneğin, I. Dünya Savaşı'nda MUH tarafından inşa edilen elli filo avcısı için, BI, İngiliz Virgin Adaları'ndaki MUH deniz üslerini 99 yıllarında kiralamak için sağladı. uluslararası uygulama genellikle sonsuzluk için bir örtmece olarak kabul edilir (1997-m'deki aynı İngiltere, aynı 99 yıllarında alınmış olan Hong Kong'u Çin'e geri götürmek zorunda kalsa da - ancak bu II. Dünya Savaşı öncesi büyük bir imparatorluk değildir). Bu anlaşılabilir bir durumdur: savaşlar arası dönemde MUH ve BI stratejik rakiplerdi, bu nedenle MUH BI'yi sınırlamak (ve daha da kaldırmak) için önemli çabalar sarf etti.
Daha sonra iki ana İngiliz ülkesinin rekabeti nesnel sebeplerden kaynaklandı: İngiliz sömürgelerinin geniş pazarları neredeyse İngiliz olmayan mallara kapalıydı ve MUH endüstrisi, daha fazla genişlemesi ve gelişmesi için yeni tüketicilerin korkunç ihtiyacı vardı.
1930'in ilk yarısında, MUH endüstrisi Sovyet sanayileşmesini krizin dışına çıkardı: O zamanın Sovyet fabrikalarının çoğu neredeyse anahtar teslimi olarak satın alındı ya da en azından Amerikan uzmanlarının katılımıyla tasarlandı ve Amerikan ekipmanının önemli bir payı ile donatıldı. Ancak, ilk beş yıllık planın sonunda (1927 - 1932), üretim araçlarının üretimi için girişimlerin yaratılmasına adanmış olan SSCB, daha fazla sanayileşme için kendi ürünlerini daha fazla kullandı ve bu nedenle ithal etmek için daha azına ve daha azına ihtiyaç duydu. Amerikan kredilerinin önemli bir bölümünü ikinci beş yıllık dönemde (1933 - 1937) ödedi, bu yüzden neredeyse MUH'in finansal sisteminden kurtuldu. Denizaşırı, yüksek teknoloji örnekleri şimdi satın alındı (öncelikle uçak ve uçak motorları; “İyileştirmeye karşı suç. Büyük Terör, çift kanallı kontrolü korumanın bir yoludur” makalesinde), bu satın alımlarla ilgili ihtilaflardan birini zaten yazmıştım. Kendi Sovyet üretimine ve telif haklarına, nihai ürünlerin satılmasından çok daha az gelir sağladı.
Ancak, 1940’te bu tür bir işbirliği bile durdu. Sovyet-Finlandiya savaşının başlamasından sonra (ne yazık ki, Leningrad sanayi bölgesinin korunması için nesnel olarak gerekli olan ve ancak daha sonra Finlandiya liderliğinin 2: 1 oranındaki bölgeleri barışçıl bir şekilde değiştirmesi için Finlandiya liderliğinin reddedilmesinden sonra başlamış olmasına rağmen, Kış Savaşı hala Sovyet saldırganlığının kanıtlanmasını sağlamaya çalışıyor) Sadece İngiliz-Fransız İtilafı SSCB'ye bir darbe hazırlamaya başladı, ancak MUH sert bir şekilde öfkelendi. Cumhurbaşkanı Franklin Delano Jamesovich Roosevelt (genel olarak Sovyet yanlısıydı ve ek olarak ekonomiyi, sosyalizm ile markalı olan birçok devlet müdahalesi yöntemini kullanarak ülkeyi krizden çıkarmak için ahlaki bir ambargo ilan etti: devleti olası tazminat maliyetlerine sokmamak için resmi yasaklar yoktu. girişimcilerin mücbir sebep zararını zorla, ancak SSCB ile dondu.
1941'in ortasında, MUH'un açıkça ve kimin tarafında savaşa gireceği belli değildi. Birinci Dünya Savaşı’nın tecrübesine göre, bir tarafın taraflardan birinin açık üstünlüğü için ya da tam bir tükenme için beklemelerini beklemeliydi. Ve bu savaşta, Alman yanlısı lobi neredeyse İngiliz yanlısı kadar güçlü olduğu ortaya çıktı. Ve 1930’te, geleneksel Anglo-Saxon ırkçılığına uygulanan MUH’daki Alman ajitasyonu, o kadar kuvvetli çıktı ki, 1938’te, Yabancı Ajanlar Kayıt Yasası Kar amacı gütmeyen kuruluşlar hakkında Rus yasa 2012.
Böyle durumlarda, beklemek doğaldır: MUH, saldırgan olarak ilan ettiği kişiye karşı çıkacaktır. Askerlerini Eski Dünya'ya göndermemiş olsalar bile (izolasyon geleneği MUH'de o kadar güçlüydü ki, çoğu Japonlar MHA filosunu Amerikalılar tarafından elde edilebilecek tüm ön hazırlıklara ilişkin hazırlık bilgisine rağmen sürprizle yakaladıklarında birçok kişi Pearl Limanı'ndaki 1941.12.07 felaketini açıkladı. Roosevelt’in bu tecritizmin üstesinden gelme ve ülkeyi tüm dünyadaki düşmanlıklara başlaması için zorlama arzusu), ardından en azından mallarının Almanya’ya arzını artırması ve hatta onurlu bir geçişin reddedilmesi durumunda borç vermenin durdurulması için BI’yı tehdit etmesi Insidans. Ve sonra SSCB sadece dışardan tedarik olmadan kalmayacak, aynı zamanda dünyanın geri kalanının birleşik ekonomik gücüyle karşı karşıya kalacak.
Benim neslimdeki insanlar, bu yüzleşmenin bizim için başarılı olan 1960 - 1970'te bile, pazar dünyasında krizde ne kadar çaba gösterdiğini hatırlıyorlar. Ancak, İkinci Dünya Savaşı'ndan önce, askeri yükten önemli bir pay alan bir düzine başka sosyalist ülke vardı. Ve SSCB'nin kendisi sadece bu savaşta büyük bir güç haline geldi. Söylemek yeterli: 1920'in sonuna kadar, Polonya bizim için ciddi bir rakip olarak kabul edildi ve 1930'te Polonya-Romen ittifakı SSCB için gözle görülür bir tehdit oluşturuyordu. SSCB'nin 1941’te saldırgan olarak ilan edildiğini kabul etmek hiçbir koşulda mümkün değildi.
Ne yazık ki - 8 yıl gecikmeli olarak - Verkhovsky ve Tyrmos'tan özür dilemek zorundayım. Yılın 1941 atmosferini daha net hissettiler. Her ne kadar duygularını bir yönden formüle etmiş olsalar da, yalnızca SSCB'nin ihtiyaçlarını göz önünde bulundurdular, ancak rakiplerini değil.
Bu sonuca varmakla birlikte, sınır bölgelerinin komutalarının neden askerlerin savaşa hazırlıklı hale gelmesini engellediğini anlamak artık çok kolay. Sınır bölgesindeki hareketlerin Sovyet saldırganlığı için hazırlık olarak ilan edilmesinden korkuyordu. Bu nedenle, yalnızca herhangi bir gözlemciden gizlenebilecekler yapıldı.
Etkilenen, elbette, mücadele yeterliliğindeki farklılıklardır. Örneğin, Haziran gecesi Odessa Askeri Bölgesinde, 22 gecesi hemen hemen tüm uçaklar alternatif havaalanlarına uçtu ve Batı Özel Uçuşunda sabaha ertelendi, sayısız kazadan korkuyordu, çünkü sadece küçük bir pilot uçağı karanlıkta araba kullanabiliyordu; saldırı altında.
Ancak bu farklılıkların kendisi büyük ölçüde nesnel olarak şartlandırılır. O zamanlar SSCB'de, ana sanayi bölgeleri tarihsel olarak St. Petersburg, Moskova ve Donetsk-Dnieper interfluve çevresinde kuruldu. Yeni alanlar - Volga ve Urallar (ilk iki beş yıllık planlarda tüm Sovyet öncesi zamanlardan daha fazla yarattıkları yerler), Sibirya'da, Orta Asya'da - yalnızca deneyim geliştirdiler. Dahası, Moskova-Volga sanayi bölgesi sınırdan o kadar uzaktır ki, yakalanması uzun ve zor bir meseledir. Bu nedenle, düşmanın ana saldırılarının yanlarda olması bekleniyordu ve merkezdeki bir atılım kaçınılmaz olarak kabul edildi (ki bu “Bialystok ve Lviv” makalesinde araştırdım), ancak yardımcı oldu. Sovyet sınır güçleri bu beklentiler doğrultusunda yerleştirildi - ve daha da önemlisi eğitildiler.
“Lenin - Stalin: imkansız teknolojisi” kitabındaki Elena Anatolyevna Prudnikova ispatlıyor: başlı başına, sanayinin büyük kısmının Ukrayna'dan başarıyla boşaltılması zaten Alman planlarının başarısızlığı anlamına geliyordu. Almanların sınır savaşındaki tüm Sovyet silahlı kuvvetlerini imha etmeleri ciddiye alınması beklenmiyor: bu, daha küçük Fransa'da bile mümkün değildi, bu yüzden sadece demoralizasyonu daha fazla direnişi önledi. Ancak Almanya sanayimizin bu kadar büyük bir bölümünü ele geçirse, ordu silah ve mühimmat akını olmadan olurdu. Silahsız atmak kolaydır.
Prudnikova notları: üçüncü beş yıllık planda (1938 - 1942) iki buçuk bin yeni işletme inşa edilmesi planlandı. Uzmanlar güldü: SSCB'de, tüm bu işletmeleri ekipmanla donatmak için sadece kendi kaynakları yoktu, ayrıca yurtdışında gerekli ekipman miktarını satın almak için bile fonlar vardı. Ancak en son gülen kişi gülerek: 1941'te, önceden hazırlanmış olan sanayi bölgeleri - demiryolu hatları, sıhhi tesisatlar, elektrik kabloları, vakıflar, beton zeminler ile - Sovyet topraklarının hemen hemen tüm fabrikalarını işgal etti ya da işgal etti. Üstelik, Prudnikova'ya göre, bu ihracatların kendileri, ülkenin savaş temellerine transferinin ayrılmaz bir parçası olarak, seferberlik planlarının bir parçası olarak geliştirildi.
Prudnikova ayrıca şunu da vurguluyor: Savaşın ilk döneminde, savaş ağaları, askerler için bile olsa inzivaları cezalandırdı - düşmanın, inanılmaz kayıplar pahasına olmasına rağmen fabrikaları boşaltması ertelendi. Bu acımasız - ama, ne yazık ki, kaçınılmaz: bu olmazsa savaş kaybedilecekti.
Bu nedenle, herhangi bir saldırgan hareketi önlemek, kanatları merkezdeki bir başarısızlıkla bile korumak (tüm sınırı eşit bir şekilde korumak için yeterli güç yoktu) ve aynı zamanda merkezdeki darbe ile tehdidin gerçeğinin farkındalığı olgunlaştı: Almanlar hâlâ ümit etti. birliklerimizin büyük bir kısmını arkadan keserek daha sonra ciddi korumadan yoksun olan sanayi bölgelerini ele geçirdi. Muhtemelen, ordu - her şeyden önce, Alman kuvvetlerinin birikiminin özellikle belirgin olduğu ve bu nedenle Sovyet birliklerinin önceden gerildiği Batı Özel Bölgesi'nde, ilk Alman grevine tam güçle cevap verecek. Sınırda bir veya iki gün, çeşitli başarılarla savaşlara gidebilirdi. Dahası, daha yüksek emir daha fazlasını bekliyordu: Dünyadaki herhangi bir orduda, kendi yetenekleri fikri oldukça yüksekti. Evet ve SSCB'ye elverişli olmayan gerçek koşullarda, 1941.06.22 Sovyet birlikleri, Güney-Batı Cephesi'ndeki Almanlar tarafından yakalanan Przemysl'i itiraf etti (savaşın patlaması Kiev Özel Bölgesine başladığından beri), Romanya Prutu'na (Odessa Bölgesi'nden oluşturulan Güney Cephesi) düştü . Farklı bir savaş hazırlığı seviyesiyle, daha geniş ve daha derine gidebilirler. Ve tüm dünyada, Sovyetlerin barışçıl Almanya ve Romanya'ya karşı saldırganlığı hakkında çığlık atarlardı - 2008.08.08, Rusya Federasyonu'nun barışçıl Gürcistan'a hiçbir şeyden suçlu olmayan şiddetli saldırısını nasıl dile getirdi?
Belki de bu yüzden Pavlov, Kozinkin’in kitaplarında ayrıntılı olarak listelenen intihar emirlerini vermek zorunda kalmıştır. Savaşçılarını bilerek, onlardan bir Alman grevinin ilk belirtilerinde son derece belirleyici eylemler bekledi - ve onlardan en fanatik Alman taraftarların bile eylemlerini yalnızca Sovyet tehdidinden korumasını ilan etme imkânı bulamamasını sağladı.
Başka bir şey ise, Pavlov, Kuznetsov, Kirponos'un, zaten saldırı altında olan birliklerin yeniden toplanma olasılığını açıkça abarttığı. Örneğin, bölgedeki en büyük barakalar olan Brest Kalesi tuzak oldu: kapının bombardımanı, oradaki bölmelerin açık alana girmesini engelledi ve en son Birinci Dünya Savaşı'ndan uzun süre önce yeniden inşa edilen kendi tahkimatı düşmana etkili bir ateş açılmasına izin vermedi. Topların ve makineli tüfeklerin savaşçılara geri takılması birkaç saat sürdü. Kanadına saldırmak için önceden düşman tarafından derinden nüfuz edilmiş olan mekanize olmuş kolordu, böyle bir manevra için gerekli motor ömrüne sahip değildi: eski tip tanklar uzun süredir aşınmış ve en yeni V-34 dizel motor T-2 ve HF'de kırılmamış 100 saatleri, pasaport verilerinde olması gerektiği gibi, kışın 35 ve yazın 25 için (yeni tasarımın filtresi yalnızca 1943'un sonunda ortaya çıktı). Çöp alanlarına getirilen silahların savaş alanlarını çekmek için neredeyse hiçbir şey yoktu: Birlikler tarafından yapılan taşımacılığın büyük kısmı mobilize edildi ve barış zamanında ulusal ekonomideydi (“Sovyet ve Alman silahlı kuvvetlerinin taşıma kabiliyetlerinin oranını yazdım.” daha sonra yukarıda bahsedilen "Belostok ve Lviv" in bir eki haline gelen blitzkrieg ". Kısacası, Almanlar tarafından kurulan tuzağın Sovyet silahlı kuvvetlerinin kendi içine girdiği kadar derin olduğu ortaya çıktı. Ancak, manevraların sadece teknik özellikleri ve deneyimlerine odaklanarak, tam olarak öngörülemeyebilirdi. Her ne kadar Pavlov'un kınadığı kontrol kaybı olarak nitelendirilebilse de.
Yanlarda, pozisyon bizim için merkezden daha elverişliydi. Orada başlangıçta Almanların en yüksek güce çarpmasını beklediler ve bu nedenle acil bir karşı saldırı başlatmayı bile planlamadılar. Askeri harekat için hazırlıkları engellemenin de bir nedeni yoktu. Doğru, Romen birlikleri geleneksel iş göremezlik gösterdi, bu yüzden birlikleri kıyılarına çıkarmalarına direnmek imkansızdı. Ancak, düşman propagandası için bir neden olmadı: Romanya'nın silahlı kuvvetlerinin neyi temsil ettiği, tüm dünya Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki Balkan savaşları döneminden haberdardı ve bu nedenle de iniş partisinin Sovyet saldırganlığının bir işareti olduğunu ilan etmek düşünülemezdi.
Bu arada, Birinci Dünya Savaşı sırasında Romanya hangi tarafın üzerinde hareket edeceğine karar verdiğinde, o zaman Rus İmparatorluğu Genelkurmay Başkanı (RI) Alekseevich Mikhail Alekseevich Belyaev: “Romanya’nın savaşa girmesi her durumda bize 20 bölünmelerini gerektirecek - dedi. kırmak için; eğer bizim için konuşursan, onu korumak için. ” Haklı olduğu ortaya çıktı: 1916.08.10'ten ayrılmak ve Romanya Yüksek Komutanlığı altında İnguşetya Cumhuriyeti'nin bir temsilcisi olmak zorunda kaldı; 1916.08.28 Romanya savaşa girdi ve hemen Avusturya-Macaristan ordusu tarafından mağlup edildi, böylece Rusya'nın gerçekten de 20 bölümünü Romanya cephesinde tutmak zorunda kaldı.
Ne yazık ki, ne Almanlar (1941.08.05'tan 1941.10.16'a - neredeyse bütünüyle iki katına kadar Fransa'nın bütünüyle iki katına kadar) Almanların katıldığı, ne birliklerin, ne de Odessa'nun kahramanca savunması, ne de Güney Cephesi'nin diğer erdemleri stratejik konumunu değiştirmedi. Diğer dört cephenin birlikleri, aynı askeri harekatların emri, kendi anlayışına en iyi şekilde, iki zıt görevi çözmeye çalıştıklarında beklenenden çok daha fazla zarara uğradı ve geri çekildi: kaçınılmaz yaklaşan düşman saldırısına hazırlanın ve aynı zamanda, bu hazırlığı yorumlamasını engelledi agresif bir hareket olarak.
Doğru, düşmanın ana stratejik planları hala bozulmayı başardı. Eski sanayi bölgelerinin ve işletme personelinin ekipmanlarının büyük kısmı tahliye edildi, böylece ordu ve havacılık savaşın başlamasından altı ay sonra - savaş öncesi stokların tükenmesi sırasında - kabul edilebilir bir miktarda silah ve mühimmat almaya başladı (filo rezervler birkaç yıl için yeterliydi, çünkü denizde savaş karada olduğundan çok daha az yoğuntu). Ordunun kendisi, çok büyük kayıplara uğramasına rağmen, tek bir organizma olarak korunuyordu - kontrollü ve gelen ikmal ve arzı etkili bir şekilde kullanabiliyordu. Ve aynı zamanda, düşman bu başarılarımızı Sovyet saldırganlığının belirtileri olarak yorumlayamadı: şüphesiz Almanya'nın şüphesiz hayranları da dahil olmak üzere tüm dünya onu saldırgan olarak kabul etti. Bu nedenle, sadece Almanya ile ittifakta olanlar SSCB'ye karşı çıktı (o zaman bile Japonya çekimser kaldı, çünkü Almanya ile anlaşması her ülkeyi yalnızca saldırganlık nesnesi olduğu ortaya çıktığında diğerini desteklemeye zorladı) ve BI ve SGA SSCB'yi destekledi güçlü ekonomisi.
Bununla birlikte, SSCB'nin bir bütün olarak konumu, savaşın ilk aylarında tehlikeli bir felakete yakındı. İlk saldırının geri çekilmesi için hazırlıkların yapılması stratejisi, ilk başarılı olanların - bir dizi etkisiz ve bazen başarısızlıktan sonra - Moskova ve Rostov’daki Sovyet’in karşı koyan bir mucize gibi görünmesine neden oldu - ve bugün belki de General Frost’un kahramanlığı dışında pek çok insan, cephe hattının kenarı yazın hüküm sürdü ve sadece Almanlar soğuktu.
Askeri sanat birkaç seviye içerir. Öncelikle profesyoneller için önemli olan incelikleri görmezden gelirsek, bunlar kısaca özetlenebilir. Taktikler - çoktan kurulmuş bir savaş sırasında yapılan eylemler. Operasyonel sanat (yakın zamana kadar komşu seviyeler arasında bölündü ve yalnızca Sovyet askeri teorisyenlerinin yazılarında açıkça ayırt edildi ve tanımlandı) - her savaşın sonuçlarından kaynaklanan hareketlerle bir dizi savaş sırasında birliklerin emrinde ve kontrolü. Strateji - tasarımla birleştirilmiş bir dizi işlemin hazırlanması ve yürütülmesi. Lojistik - birliklerin tedariki ve eğitimi. Seviye ne kadar yüksek olursa, oyun o kadar zor ve uzun olursa, risk de o kadar ciddi olur - ancak olası kazanç o kadar büyük olur.
Ne yazık ki, her zaman en düşük seviyedeki başarı, daha yüksek bir kâr seviyesini garanti eder. Ayrıca, genellikle daha yüksek seviyelerin yararı için, düşük seviyelerin feda edilmesi gerekir. Örneğin, Alman Genelkurmay Başkanı Alfred Magnusovich von Schlieffen’in şefi (1891 - 1905), Birinci Dünya Savaşı’nın planını, Alman birlikleri, Fransızlarla ve İngilizlerle doğrudan çarpışmaktan kaçınacak veya tüm çatışmaları önleyebilecekleri, ancak bu manevranın bir çevre ile sonuçlanacağı şekilde inşa etti. Batıdan Paris ve yakalanması, çünkü bütün düşman kuvvetleri kuzeye ve doğuya kendi zaferleri düşkündü. Halefi Helmut Johann Ludwig Adolfovich von Moltke, maalesef, efsanevi siyasetçi Otto Eduard Leopold Karl-Wilhelm-Ferdinand'ın lideri ve Valili'nin lideri Aslan Eduard Leopold Karl-Wilheldin'in lideri olan Friedrich-Philippe-Viktorovich von Moltke'nin stratejik yeteneğini yüksek sesle miras almadı. Lorraine, Alman birliklerini gruplandırmasını güçlendirdi ve başkentlerini korumak için Fransızları batıya attı. Paris hayatta kaldı, savaş uzun sürdü ve sonunda Almanya kaybetti.
SSCB en üst düzeyde oynadı - lojistik uğruna bir strateji feda etti. Risk muazzamdı. Stratejik seviyedeki kayıplar çok canavardır. Bu aynı zamanda Sovyet komutanlarının önemli bir bölümünün yalnızca stratejik değil, hatta operasyonel (ve daha düşük seviyelerde - taktik) eylemlerde de kabul edilebilir bir deneyime sahip olmaması nedeniyledir. Fakat nihayetinde mağdur haklı çıktı.