elektrik boşalmak lamba, saydam bir koruyucu içindeki gazın, bir gerilim uygulandığında ışıltı verme özelliğine dayalı olarak çalışan aydınlatma aygıtı. 1675’te Fransız astronom Jean Picard, bir cıvalı barometre tüpünü çalkaladığında, zayıf bir ışıltının belirdiğini gözlemledi, ama ışıltının nedenini (statik elektriklenme) ortaya çıkaramadı. 1855’te düşük basınçlı bir gaza elektrik gerilimi uygulayarak ışıltı elde edilen Geissler tüpünün geliştirilmesiyle, elektrik boşalınalı lambaların temel çalışma ilkesi ortaya çıkarılmış oldu. 19. yüzyılda elektrik üreteçlerinin günlük yaşama girmesinden sonra, gaz tüplerine elektrik enerjisi uygulanmasına ilişkin birçok deney düzenlendi. 1900’den sonra elektrik boşalınalı lambalar Avrupa ve ABD’de yaygın olarak kullanılmaya başladı. Neon gazı bu amaçla ilk kez 1910’larda Fransız mucit Georges Claude tarafından kullanıldı.
Neon lambasında neona cıva buharı katılarak mavimsi bir renk elde edilir. Cıva buharı, flüoresan lambalar ile bazı morötesi lambalarda da kullanılır. Helyum, turun- cumsu-san cam içinde altın renginde ışıldar; san cam içinde mavi ışık yeşil gözükür; kimi gaz karışımlarından ise beyaz ışıltı elde edilir. 1931’de Avrupa’da geliştirilen sodyum buharlı lamba, sarı rengin sakıncalı olmadığı durumlarda iyi bir aydınlatıcıdır.
Gece lambası ya da gösterge olarak kullanılan lambalar küçük bir ampul ile yüksek dirençli bir filamandan oluşur. Bu filamanın iki ucunda bulunan levhacıklar arasındaki gerilim, ampul içindeki gazın (genellikle neon ya da argon) hafifçe ışıldamasını sağlar. Bu lambalar çok az enerji harcar, ömürleri de uzundur. Işıltılı boşalımın, lambanın uçlarındaki gerilimi sabit tutma eğiliminden yararlanılarak, bu lambalar bazen gerilim regülatörü olarak da kullanılır.