1922'in ilkbaharında, ruble stabilizasyonu sorunu, özellikle rubledeki değer düşüklüğünün ekonomik toparlanmayı önlediğinden ciddi bir hal aldı. Sovyet hükümetinin neden sert bir tura ihtiyaç duyduğunu bildiği belirtilmelidir. Ve bu, Rusya için “zayıf bir ruble” nin karlılığı hakkında konuşmak isteyen modern ekonomistlerden farklıydı. Gerçekte, ruble'deki değer düşüklüğü, sert para biriminin Rus hammaddelerini satın almasını kolaylaştıran Batı için faydalıdır. Rublesi ve modern büyük Rus başkentini olumlu devalüasyon. Bütün bunlar, Rusya ekonomisinin hammadde niteliğini pekiştiriyor. Ulusal üretimin ve iç ticaretin gelişmesi için karlı katı ruble. Bolşevikler bunu çok iyi anladılar.
SSCB'nin ekonomik cirosuna giren döviz ve altın, Sovyet Rublesi'nin dolaşım alanını azalttı. Sabit bir para birimi oluşturmak gerekiyordu. İki mezhep reformun ilk aşamasıydı. Mezhep para dolaşımını birleştirdi, ancak Sovznak'ı güçlendirmedi. 1922 yazından bu yana, Devlet Bankası yeni banknotların serbest bırakılması için hazırlık çalışmaları yürütmektedir. Halk Komiserleri Temmuz 25 ve Ekim 11 1922 kararlarında, Devlet Bankası yeni banknot ihraç etme hakkını aldı - büyük faturaların banka notları. 1, 2, 3, 5, 10, 25 ve 50 chervonets ünvanlarında dolaşım notlarının verilmesi planlanmıştır. Para, adı kırmızı olan, kırmızı tondaki "saf altın" dan (yüksek saf altın) aldı. Gelecekte, kararname ile verilen 2 ve 50 kanallarında bulunan banknotlara sahip banknotlar dolaşımda bırakılmadı. Sovyet chervonets, Rusya İmparatorluğu'nun 10 ağırlığındaki 7,74 ruble altın sikkesine eşittir, chervonets, altın, diğer değerli metaller ve aynı zamanda yabancı para ile korunan% 25'tir; % 75'te ise kısa vadeli devlet yükümlülükleri ve malları sağlandı.
Sovznak tamamen iptal edilemedi, güvenlik yeterli değildi. Chervonets çok büyük bir miktardı ve aslında sadece büyük ve toplu alımlar için kullanılabiliyordu. Küçük perakendeciler küçük miktarlara ihtiyaç duyuyordu. Metalik altın paralar çoğunlukla Sovyet hükümeti tarafından dış ticaret için kullanılıyordu, iç tirajı sınırlıydı. Sonuç olarak, sağlam bir Sovyet para birimi, altın bazında, ancak altın para dolaşımı olmadan yaratıldı. 1923 yazında, chervonets Sovyet Rusya'nın ana para birimi olarak dolaşımda bulundu. Dolaşımdaki banknotların sayısı, yılın Ocak ayındaki 3,5 1'teki 1923 milyon ruble'den Ocak 237'in 1'indeki 1924 milyon ruble'ye yükseldi. Altın para olarak hesaplanan tüm para kütlesindeki payları% 3'ten% 75'e yükseldi.
Chervonet'lerin Ekim 1923'te piyasaya sürülmesiyle birlikte, 5 ruble'deki bir banknotun taşıma sertifikaları dolaşıma sokuldu, demiryolu tarafından chervonets ile birlikte ödemelere kabul edildi. Neredeyse nakliye sertifikaları sadece demiryolları tarafından yapılan ödemelerde kabul edilmedi. Taşımacılık sertifikaları, ülkenin para cirosuna küçük bir altın para birimi olarak dahil edildi.
Parasal reform ülkenin durumunu istikrara kavuşturdu, ancak bir dizi olumsuz olayı ortadan kaldıramadı. Sovznak’ın amortismanı hızla devam etti. Düşen Sovznak bir süredir kırsal bölgede en iyi para birimi olarak kaldı. Verimliliği düşük olan (köylüler kendilerini tükettiklerinden biraz daha fazla ürettikleri zaman) ve köylülerin düşük nakit gelirleri olan servetlere nüfusun geniş kitlelerine ulaşılamıyordu. Ayrıca, köyde, nakit geliri şehirlerdeki Sovyet işaretlerinin devalüasyonundan koruyan bir tazminat mekanizması yoktu. Bu nedenle, düşen para birimlerine neden olan sorunlar esas olarak Sovyet köylülüğüne dayanıyor. Aslında, Sovyet devletini inşa etmenin yükü köylülüğün omuzlarına verildi.
Düşen bir para biriminin korunması, işçilerin konumu üzerinde olumsuz bir etki yaptı. Maaş hala büyük ölçüde kanallar tarafından değil, Sovyet işaretleri tarafından verildi. Sovznak ve Chervonets kursları ve farklı para piyasalarında aynı para oranındaki dalgalanmalar spekülasyon için zemin oluşturdu. NEPmen'in tabakası (“yeni Rus” 1920) ve kulaks, fiyatlardaki spekülatif artış ve borçlarının değer kaybetmesiyle kazanmıştır. Müreffeh köylülük (yumruklar), öfke ve spekülatif faaliyetlerden yararlanır. Bu, tek bir para birimi getirme ihtiyacını gösterdi.
Sadece Nepalli burjuvazinin temsilcileri ve kulakslar değil, aynı zamanda Troçkistler de direndiler. Para reformunun başarısızlığını öngördüler ve iptal etmeyi veya bunun üzerinde durmayı önerdiler. Narkomfin Ekonomik Araştırma Enstitüsü'ndeki ekonomistler, parasal reformun çöküşünü öngörerek, bütçe harcamalarını hızla azaltmanın ve bütçe açığını karşılayacak başka kaynaklar bulmanın imkansız olduğunu söyledi. Böylece, Sovyetler Birliği'ndeki nüfusun belirli kesimleri ruble zayıflığını ve Sovyet para dolaşımının dünya para piyasasına ve ekonomimize ve yabancı sermayeye olan bağımlılığını korumak istedi. Özel tüccarlar ve Nepmen, yurtdışındaki altınları çekip oradan kaçabilmek için ücretsiz altın paraları istediler.
1924'in başında, reformun son aşaması gerçekleştirildi. 1924'in ilkbaharında, para dolaşımında 1, 3 ve 5 ruble değerlerinde hazine notları alınmaya başlandı. Sovznaky üretmek için durdu ve bunları sabit bir oranda satın alarak dolaşımdan çekmeye başladı. Yılın 1923 örneğinin Sovznak'ları, 50 bin yaşındaki (eski örnek banknotlarda 50 milyar ruble) olan hazine senetlerinde bulunan bir altın ruble oranında nüfustan kurtarıldı. Aynı zamanda, 1 rublesi ve 50 kopeklerine değer yüksek kaliteli bir gümüş sikke ve bir de pazarlık gümüşü ve bakır madeni para verildi.
1924 yılında parasal reformun başarıyla tamamlanması, tek bir istikrarlı Sovyet para biriminin oluşturulmasına yol açtı. Dışarıdan yardım almadan, kendi güçleriyle 10 yıllarını süren para sisteminin hayal kırıklığını ortadan kaldırdılar. Hazine bonolarının ve pazarlık fişinin çıkarılmasından sonra, banknotların çekilmesinden önce, beş tür banknot bir süre dolaşımda kaldı: hazine bonosu, chervonets, pazarlık, banknot ve nakliye belgeleri.
Parasal reform SSCB ekonomisi için büyük öneme sahipti. 1924-1925 yılı - para reformundan sonraki ilk mali yıl - sektörün yükselişinin tüm toparlanma süresinin maksimum olduğu yıldı. Sanayi üretimi, 57-1923 sanayi yılına göre% 1924 arttı. İstikrarlı bir para birimi maliyet azaltma, maliyet muhasebesini güçlendirme, endüstride kontrol ve planlama koşullarını yarattı. Böylece, 1924'in ikinci yarısında, üretim maliyeti neredeyse% 20 oranında düştü. 1925 yılında işgücü verimliliği savaş öncesi seviyeye ulaştı. Ücretler savaş öncesi seviyeye de ulaştı. Reform, tarımın gelişmesi için büyük öneme sahipti. Köylülerin paranın amortismanından kaynaklanan kayıpları durdu, tarım ürünlerinin satışı ile ilgili koşullar düzeldi; Sanayi ve tarım ürünleri arasındaki fiyat farkı bir miktar azalmıştır. Bu köylü ekonomisinin yükselişine katkıda bulundu, sanayi için hammadde ve sanayi tabanını genişletti. Endüstriyel ürün pazarı genişledi.
Böylece, finansal sistemle üç yıl süren ciddi bir çalışma için, Sovyet hükümeti, dış borç ve kredi kullanmadan, para sistemini o kadar güçlendirmeyi başardı ki, bir kağıt madeni para aynı değerdeki bir altın paradan daha değerliydi - altından daha fazla. Sert para biriminin girişi nüfusu sakinleştirdi. Ve üretimdeki keskin bir artış ile para kütlesinde bir artış oldu. SSCB, sterlini olan İngilizler ve dolarlı Amerikalılar gibi, matbaadan konudan net bir kazanç elde edebilir.
Fakat nihayetinde her şey hala Sovyet köylülüğü üzerinde tutuldu. SSCB'de “fiyat makası” devam etti: sanayi malları fiyatları ve tarım ürünleri fiyatları düşüktü. Sovyetler Birliği'nin gelişmesi için fonlara ihtiyaç duyulduğundan köylülere ürünleri için adil bir fiyat verilmedi. Aslında Bolşevikler bunu gizlemedi. Dürüstçe, normal vergilere ek olarak, doğrudan ve dolaylı olarak, endüstriyel mallar için fazla ödeme şeklinde ve tarımsal mallar için fon almayan köylüler biçiminde başka bir “vergi” almanın gerekli olduğunu söylediler. Joseph Stalin, CPSU Merkez Komitesinin (b) Nisan 1929 plenumunda belirttiği gibi, “geri kalmışlığımız için bir haraç gibi bir şey”. Aşırı vergi, sanayinin gelişmesi ve SSCB'nin geri kalmışlığının gelişmiş Batı güçlerinden ortadan kaldırılması için gerekliydi. Bu verginin köylülerden kaynaklandığına inanılıyordu, çünkü kişisel bir çiftlikleri var, gelirleri ek bir vergi ödemelerine izin veriyordu. Bu, köylüleri yalnızca ücretlerle yaşayan işçilerden ayırt etti. Sonuç olarak, Sovyet köylülüğü pahasına tarım ürünleri ihraç ettiler ve para aldılar.
Rusya İmparatorluğu'nda da aynısını yaptılar, ancak fark SSCB'de alınan fonların kalkınma için kullanılmasıydı. Ayrıca, Sovyetler Birliği'nde bir endüstriyel kalkınma stratejisi ve planlı bir ekonomi vardı. Satın alınan makineler, ağır sanayi işletmeleri kurdu. Sabır ve “kemerlerin sıkılması” mümkün olan en kısa sürede SSCB’nin Batı’nın gelişmiş ülkelerinden ayrılmasının ortadan kaldırılmasını, güçlü bir sanayi yaratmanın ve yalnızca Kanlı II.
Sovyet chervonets yılın 1923'i
Savaş öncesi dönem
II. Dünya Savaşı'nın başlamasından önce, banknotların ihracı, Devlet Bankası'nın kredi operasyonları temelinde dolaşımdaydı. Ulusal ekonominin ihtiyaçlarına göre para dolaşımda bırakıldı. Bu dönemde, planlanan Sovyet kredi ve para dolaşım sistemi, nihayet, devletin ellerinde, emtia kütlelerinin sabit fiyatlarda dolaşımda tutulduğu yoğunlaşmaya dayanarak kuruldu.
1929’te Sovyet hükümeti geçici olarak bir kart sistemi başlattı. Bu, reel ücretlerin korunması ve işçilere, devlet stokları pahasına düşük fiyatlarla ekmeğin sağlanması için yapıldı. 1934'in sonunda, tarımda büyük ölçekli mekanize üretim nihayet kurulduğunda ve kolektif ve eyalet çiftlikleri tarımda baskın bir konuma sahip olduğunda, nüfusun kartsız olarak tam olarak sağlanması mümkün hale geldi. Kart sistemi iptal edildi. Aynı zamanda, emtia dolaşımında iki fiyat seviyesi vardı - ticari ve toplu çiftlik ticaretinde yüksek ve kapalı bir ticaret ağında düşük.
Bu dönemde nüfusun tüketici talebi artmaya devam etti. Böylece, SSCB’de yılın 1928’inden 1934’e kadar çalışan işçi ve işçi sayısı ikiye katlandı ve 23 milyonu aştı. Aynı dönemde ortalama yıllık maaş, 703 ruble'den 1791 ruble'ye, maaş bordrosu 8,2 milyar ruble'den 41,6 milyar ruble'ye yükselmiştir. 1937'te yıllık ortalama maaş 3047 ruble'ye yükselmiştir. Toplu çiftçilerin gelirleri de arttı. Aynı zamanda, devletin eğitim, ücretsiz tıbbi bakım ve diğer sosyo-kültürel faaliyetlere yaptığı harcamalar ciddi biçimde artmıştır. 1937 yılında bu ihtiyaçlar için devlet bütçesi harcamaları, 1928 zamanlarında 17 yılına göre artmıştır.
Sovyet liderliğinin SSCB'de endüstriyi nasıl geliştirdiğini hatırlamalıyız. Mallar için bir alıcıya ihtiyacınız var. Mallar alınırsa ve daha fazla ihtiyaç duyulursa, üretim de gelişecektir. Ancak alıcı mal almak için paraya ihtiyaç duyar. Stalin t'yi seçti. Endüstriyel gelişmenin “Amerikan tarzı” (“İngiliz tarzı”, sömürgelerin ele geçirilmesi ve pazarlarının kullanılması anlamına gelir), kendi pazarlarını geliştirmenin yolu. 1930'te yüzlerce fabrika ve işletme devreye alındı, ancak alıcılara ihtiyaç vardı. Ardından hükümet, Sovyet pazarına para atarak kasıtlı olarak sorun çıkarmaya başladı. İlk aşamada, devlet işletmelerinin borçları karşılandı. Sonra düzenli olarak nüfusun satın alma gücünü arttırmaya başladılar. Savaş sonrası dönemde mal fiyatlarında düzenli indirimler başladı.
SSCB iç pazarı oluşturdu. Aynı zamanda, ülke dış ticarette pozitif bir dengeye sahipti, 1933’ten SSCB her zaman satın aldığından biraz daha fazlasını sattı. Rusya-SSCB'nin koşuşturması çarpıcıydı. Yılın 1928 fiyatlarında bir karşılaştırma yaparsak, yılın 1913 sınai üretim seviyesi 11 milyar ruble'dir. Bu seviye, 1927'ta Sovyetler Birliği'ne ulaştı. Gelecek yıl, 1928, ülke devrim öncesi seviyeyi önemli ölçüde aştı - sınai üretim seviyesi 16,8 milyar rubleye ulaştı. 1938’te SSCB’de sanayi üretimi, 100,4 milyar ruble seviyesine ulaştı. Ticari verim açısından, Birlik dünyada beşinci sırada ve Batı Avrupa'da dördüncü, dünyada ikincisinde ve Avrupa'da birinci oldu. Sovyetler Birliği dünya endüstriyel üretiminin% 13,7'ini üretti. Liderler Amerikalıydı - ABD% 41,9 üretti. Lider Avrupalı güçler SSCB'den daha düşüktü: Almanya, dünya sanayi üretiminin% 11,6'ini üretti; Büyük Britanya - 9,3; Fransa -% 5,7.
Böylece, aşağıdaki önkoşullar, SSCB'nin başarısının anahtarı oldu: 1) halkın mobilizasyonu, en yüksek amaç uğruna "kemerleri sıkılaştırmak" - gelişmiş ve güçlü bir sektörün oluşturulması. Bu, nüfusun tüketimini geçici olarak azaltarak, endüstrinin gelişmesinde “süper vergi” almayı mümkün kıldı; 2) sanayileşmenin ilk döneminde para sorunu, iç pazarın genişlemesine izin vererek “doyumsuz” hale getirdi. Nüfus Sovyet ruble güveniyordu, bu yüzden değer kaybetmedi; 3) dış ticaret tekeli. Stalin iç pazarı korudu ve dünya pazarına saldırdı.
10 chervonets Yılın 1937'i
savaş
Yılın 1940'i ve 1941'in savaş öncesi ayları boyunca, devlet bütçesinin rezervleri istikrarlı bir şekilde arttı. Savaşın başlarında, 9,3 milyar ruble ulaştı. Sonuç olarak, Sovyet hükümeti bütçede toplanan tüm parayı harcamamıştı. Hükümet savaşa hazırlanıyordu ve bir mal arzı yarattı. Bu ürünlere satılmadı, para kütlesi azaldı. Bu dönemde para arzının dörtte birinden fazlası dolaşımdan çekilmiştir.
Toplamda, savaşta 582 milyar ruble harcandı ve savaş sırasında bütçeden 1117 milyar ruble alındı. Savaş ve ekonominin yeniden yapılandırılması, Sovyetler Birliği'ndeki para dolaşımının durumunu önemli ölçüde değiştirdi. Sovyet devletinin maddi ve parasal kaynakları, Almanya ile savaşın yol açtığı ihtiyaçları karşılamaya geçti. Büyük askeri harcamalar, tüketim mallarının üretiminde keskin bir düşüş (işletmeler askeri ürünler üretmeye başladı) ve sonuç olarak perakende ciro ve devlet bütçe gelirlerinde önemli bir düşüş - bunların hepsi SSCB’nin mali kaynaklarının fazla gerilmesine neden oldu. Askeri harcamalar, yılın 1940’inden (57 milyar ruble) yılın 1944’ine (152,6 milyar ruble) yükseldi ve yılın 1945’inden (144,5 milyar ruble) düşmeye başladı. Askeri harcamaların toplam bütçe harcamaları içindeki oranı 1942-1943’te zirve yaptı. Ulusal ekonomiyi finanse etme maliyeti, 58,3 yılında 1940 milyar ruble'den 31,6 yılında 1942 milyar ruble'ye düştü. Sonra hızla büyümeye başladılar ve 1945'te, 74,4 milyar ruble'ye ulaştı. Ülke ekonomisine yapılan ödeneklerin çoğunun savaşla ilgili sermaye yapısına ve harabelerin restorasyonuna yönlendirildiği belirtilmelidir.
Bölgenin büyük bir kısmının işgali nedeniyle, sanayinin askeri ürünlerin üretimine aktarılmasıyla ilgili olarak, tüketim mallarının üretimi ve gıda ürünlerinin üretimi keskin bir şekilde düşmüştür. Böylece, ekmek üretimi 24 yılında 1940 milyon tondan 11 yılında 1945 milyon tona geriledi; 1,7 milyon ton ila 1,1 milyon ton arası tahıllar; 1417 bin tondan 624 bin tona kadar et; 14 milyon centners'tan 11,3'e kadar balık yakalamak; 2151 kt ila 465 arasındaki şekerler; 3952 milyon metreden 1615'e kadar pamuklu kumaş; 211 milyon çiftinden 63,1'e vb. deri ayakkabılar. Ayrıca, üretimdeki en büyük düşüş 1942-1943'te kaydedildi.
Aynı zamanda, hafif ve gıda endüstrileri tarafından üretilen malların çoğunluğunun piyasa dışı tüketiminde bir artış oldu. Bu, piyasa fonlarını ve devlet perakende ticaretini daha da azalttı. Yılın 1940 fiyatlarındaki perakende ciro, 1942'ta savaş öncesi seviyenin% 34'ine geriledi. Muzaffer 1945 yılında bile, 47 yılının cirosunun% 1940'iydi.
Nüfus için emtia fonları ciddi şekilde azalırken, nakit gelir savaşın yalnızca ilk yıllarında, 1944-1945’te düştü. tekrar yükselmeye başladılar ve savaş öncesi seviyeyi aştılar. Askeri personelin para ödeneğine, emeklilik ödeneğine ve askeri personele ve ailelerine ödeneğe harcanan harcamalar önemli ölçüde artmıştır.
Savaş, nüfusun parasal geliri ile ciro arasındaki dengeyi ihlal etti. Bu parasal dolaşım için bir tehdit oluşturdu. Bu nedenle, hükümet, nüfusun gelir ve harcamaları arasındaki keskin uyuşmazlığı ortadan kaldırmak için bir dizi ciddi önlem aldı. Bir yandan, ödemeleri, nüfusun katkısını artırmaya, diğer taraftan bazı malların fiyatlarını - votka, tütün, parfümeri vb. yüksek fiyatlarla mal satın almak.
Bu yüzden, savaşın başlaması ile işçilerden ve çalışanlardan gelen gelir vergisine ve köylü kolektif çiftçilerinden ve bireysel çiftçilerden gelen tarım vergisine askeri bir ödenek getirdiler. 1942'ten bu yana askeri bir vergi uygulandı. Savaştan daha yüksek bir düzeyde, insanlar devlet kredilerine abone oldular (savaş yıllarında 76 milyar ruble topladılar). Nüfusun içine para ve giyim piyango bileti yerleştirilmesinden büyük miktarlar alındı. Bekarlar ve küçük aileler için vergi oluşturdu. Evli olmayanlar 18 yaşından büyük ve çocuksuz evli çiftler gelirlerinin% 2'ini ödediler. Tatil iptali ile ilgili olarak, kullanılmayan tazminat dağıtılmadı, ancak tasarruf bankalarıyla kayıtlı mevduatlara aktarıldı. Önemli bir gelir kaynağı, askeri personelin Devlet Bankası saha ofislerine nakit katkılarını çeken Savunma ve Kızıl Ordu fonlarına fon toplamaktı. Savaş sırasında bu olayların pahasına 200 milyardan fazla nüfusu nüfustan çekti.
Votka, tütün, parfümeri ve diğer bazı malların fiyatlarındaki artış ve bunun yanı sıra organize ticari ticaretten elde edilen gelirler, ilave bir 172 milyar ruble verdi. Aynı zamanda, ana ürünler savaş öncesi fiyatları koruyabildiler. Ve bir gıda ürünü kıtlığı ve bir dizi imal edilmiş ürün koşulunda, yaşama ücretini sağlamak için bir rasyon sistemi getirildi. Bu, herkes için minimum tüketim seviyesini korumamıza izin verdi.
Tüm bu önlemler, ülkenin ihtiyaç duyduğu finansal kaynakların% 90'ini sağlamıştır. Savaşın ilk yıllarındaki bütçe açığı ve bütçeden yapılan harcamaların finanse edilmesinde yaşanan gecikme emisyonu gerektiriyordu. Toplamda, savaş yıllarında, 54,4 milyar ruble dolaşıma girmiştir. Sonuç olarak, yılın başındaki 1946’in başındaki para arzı, 73,9 milyar ruble’ye ulaştı ve savaş öncesi para arzı 3,8 zamanını aştı. Özellikle, ülkeyi "savaş raylarına" aktarmak için büyük masrafların gerekli olduğu 1941'in ikinci yarısında çok sayıda ruble basılması gerekti (15,3 milyar ruble basıldı).
Emisyon, devlete mal arzının azalması, kırsal nüfus arasında gıda fazlasının azalması, pazar fiyatlarında büyük bir artışa neden oldu. Tarımsal ürünler için büyüme, 1020'teki% 1943, 100'teki% 1940'tir. Sonra fiyatlar düşmeye başladı. Devlet ticaret ve piyasa fiyatları arasındaki büyük farkın yanı sıra farklı şehir ve bölgelerdeki fiyat seviyelerindeki farkın savaş yıllarında yaygın spekülasyonlara yol açtığı söylenmelidir. Ne yazık ki, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın en zor yıllarında bile, halkın ezici çoğunluğu cepheye kelimenin tam anlamıyla (hayattan son paraya kadar) her şeyi verdiğinde, başkasının kedisine zengin olan insanlık dışı benciler vardı.
Genel olarak, SSCB'nin parasal sistemi savaşın testine dayanıyordu. Savaşın ülke ekonomisine verdiği ağır yaralara rağmen, konu nispeten küçüktü. Karşılaştırma için, Birinci Dünya Savaşı'nın üç yılında, Rusya para arzını bir 9,5 faktörü ile ve Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın dört yılı boyunca - bir 3,8 faktörü ile arttırdı. Zaten savaş sırasında, durumun bozulmasını durdurmak ve parasal sistemi güçlendirmeye başlamak mümkündü. Sosyalist bir ekonominin avantajı ülkedeki en vahşi savaşı kanıtladı. hikayeler İnsanlığın
Devam edecek ...