Geçen gün, Pentagon'un şefi Robert Gates, beklenmedik bir açıklama yaptı; ülkesi için saf delilik ve İslam dünyasında şiddetli bir üçüncü savaşa katılmak için saçma sapan bir saçmalık olduğunu belirtti. Fakat sonunda, Amerikalılar yine de Libya'da planlanan “asgari program” adlı programı yerine getirdiler. Bu operasyon sırasında, Libya hava savunma sistemi yıkıldı, 80-x'in sonundan güncellendi ve onarıldı. Bunu hemen yok ederek, özünde var olmayan bir savunmayı ve Kaddafi'nin kara kuvvetlerine belirleyici bir darbe uygulayan Amerika, söylenmemiş savaşı durdurarak Avrupa'ya savaşma hakkı verdi. Buna karşılık Avrupa, derhal tam bir askeri başarısızlık olduğunu kanıtladı.
Avrupa ordularının kesinlikle en düşük yoğunlukta olsa bile savaşı başlatmaya hazır olmadıklarını belirtmekte fayda var. Taliban'la olan çatışmaların ve bunların çoğunlukla kara mayınısı patlamalarından kaynaklanan önemli kayıplardan uzak durmasının önlenmesi, bunun kanıtıdır. Ancak, Libya'da kanlı savaşlar olmadan, gözle görülür hasarla birlikte, bunun yeterli olmadığını hatırlamalıyız. Bu nedenle, benzeri görülmemiş bir neşeye sahip olan Avrupalılar, kara operasyonunu yürütme konusundaki "sorumluluk" yükünü yalnızca ABD birliklerine ve aynı zamanda bu arada kayıplara karşı daha yüksek bir dirence sahip olan Türkiye'ye kaydırmaktadır. Ancak, ne yazık ki Avrupalılar için Washington bu konuda defalarca konuştu ve Amerikan askerlerinin hiçbir şekilde Libya topraklarında savaşmaya başlamayacağını belirtti. Şu anda, böyle istikrarlı bir Türkiye kelimenin tam anlamıyla NATO’nun şartlı bir üyesi olarak kabul edildiğinde, şu anki orta derecede İslamcı hükümeti neredeyse tüm temel öneme sahip meseleler üzerinde özel bir pozisyondadır, bu nedenle eski Washington’dan Brüksel’e olan sadakatinden geriye kalan bir iz yoktur. Buna karşılık Ankara, Libya ihtilafında tam teşekküllü bir arabulucu olmaya hazır, ancak elbette, herhangi bir tarafın çıkarlarını savunmak istemiyor ve hatta bunlardan biri için savaşmak istiyor. Bu nedenle Avrupalıların her şeyi kendi başlarına yapmaları gerektiği sonucuna varıldı, ancak gerçekte bu mümkün değil.
Mükemmel bir tam zemin çalışması sağlamak için akım havacılık gruplandırma, mevcut 60-70 uçağa kıyasla en azından bir büyüklük sırasıyla artırılmalıdır. Bugüne kadar, Avrupa ülkeleri cephaneliklerinde sadece 1,8-1,9 bin modern makineye sahipken, havaalanlarında bertaraf edilmeyi bekleyen çok daha eski uçaklar var.
Daha ayrıntılı olarak konuşup Fransa, İngiltere ve Kanada, Danimarka, İspanya, İtalya, Hollanda, Norveç ve Belçika'nın hava kuvvetlerine dokunursak, o zaman 1,3'tan fazla uçakla onların emrinde olurlar. Buna dayanarak, ifade edilen miktarın en az yarısının kullanılması gerektiği açıktır. Ve bu, hava devriyeleri için değil, tüm yer hedeflerine keskin saldırılar için bile çok fazla. Şu anda, bir tür Libyalı “epik” in tüm katılımcıları Afrika'ya ek 10-15 uçağı gönderemiyor ve burada hiçbir neden olmadan en az 500 uçağı gökyüzüne uçacak. Gerçekten de, büyük zorluklarla inanılıyor.
NATO’nun kara operasyonu potansiyelini belirlemek genellikle nankör bir iştir. Bugüne kadar, Türkiye de dahil olmak üzere birçok Avrupa ülkesinde yaklaşık 14,5 bin resmi olarak kayıtlı tanklarmodern toplam 5 bin. Kanada dışında sekiz uluyan ülkeye sahip olan mevcut tanklar göz önüne alındığında, 2,2 - ultra-modern dahil olmak üzere yaklaşık 1500 bin olacak. Ancak İskandinavya ve Benelüks ülkelerinin düzenli bölgelerinin aniden kendilerini Libya'da bulduğuna inanmak neredeyse imkansızdır, çünkü nesnel olarak düşünürseniz, sekiz kişinin tamamı bile yaklaşık 500 tank almayacaktır. Ancak saldırı helikopterlerine gelince, yüzlerce civarında yazılacak. Ne fazla ne az.
Elbette Avrupalıların, Libya operasyonu için grubun niteliksel bir dağıtımını gerçekleştirmeleri çok zaman alacaktır. Tüm NATO hızlı tepki kuvvetlerinin geçtiğimiz yüzyılın sonunda kaldırıldığı ve bunların yerine biraz daha az etkili Öncelikli Kuvvetler Kuvvetleri (SDR) getirildiği belirtilmelidir. Bu kuvvetlerin kriz durumunda kullanılması gerektiği, sadece askeri değil, askeri olmayanların da kullanılması gerektiği varsayılmıştır. Bu tür kuvvetlerin sayısı 25000 insandı. Ancak bu aslında NATO için önemsiz bir değere dayanılmazdı. 2002 yılında ortaya çıkan birincil angajman kuvvetleri, 2007'te zaten iptal edildi, çünkü şartları yerine getirmediler, yani verilen görevleri çözemediler. Bugün durum aynı.
Gerçekte, Libya’nın Avrupa ülkelerine olan coğrafi yakınlığına rağmen, isyancılar tarafından kontrol edilen bölgede tamamen savaşa hazır bir kara kuvvetleri grubunun konuşlandırılması en az birkaç ay alacaktır. Bu zamana kadar, tüm koalisyon üyelerinin, operasyona kimin ve kimin emrettiğine kimin karar vereceği konusunda tartışmaya vakit ayırmaları şaşırtıcı değil. En azından, bugüne kadar her şey tam olarak buydu.
Dahası, bu temelde, sorunun fiyatı, savaş hazırlığının mükemmel olması gerektiği ve bunun için bilindiği gibi paraya ihtiyaç duyulması nedeniyle ortaya çıkmaktadır. Ek olarak, yakıt tüketimi çok büyük olacaktır. Avrupa'daki finansal kriz koşullarında, mükemmel bir hazırlık sağlamak sadece gerçekçi değildir. Şey, yaralılar ve kurban aileleri için böyle ani bir şekilde ortaya çıkmış ve tamamen yitirilmiş olan bu garip ve gereksiz savaşın maliyetine katkıda bulunacak olan bu kadar konuşlandırılabilir bir sigorta resmini tamamlayacaklar ...
Fiyat savaşı
- Yazar:
- Sergey Voznesensky
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter