Charles Gleyre, Fransa'da ikamet eden İsviçreli bir sanatçı.
1843'te Paul Delaroche'un stüdyosunu devraldı ve aralarında Henry-Lionel Brioux, George du Maurier, Claude Monet, Pierre Auguste Renoir, Louis-Frederic Schützenberger, Alfred Sisley, Auguste Toulmouche ve James Abbott McNeill Whistler gibi sanatçılara ders verdi.
Charles Gleyre, Lozan yakınlarındaki Chevilly'de doğdu. Ailesi o sekiz ya da dokuz yaşındayken öldü ve onu şehrin endüstri okuluna gönderen Fransa'nın Lyon kentinde bir amcası tarafından büyütüldü.
Resmi sanat eğitimine Lyon'da Bonnefond yönetiminde başladı, Paris'e taşınmadan önce Hersent yönetimindeki École des Beaux-Arts'a kaydoldu. Ayrıca Academie Suisse'e katıldı ve Richard Parkes Bonington'un stüdyosunda suluboya tekniği okudu. Daha sonra İtalya'ya gitti ve burada Horace Vernet ve Louis Leopold Robert ile tanıştı.
Amerikalı gezgin John Lowell Jr. tarafından Doğu Akdeniz'deki seyahatlerinde ona eşlik etmesi, tanıştıkları sahneleri ve etnografik konuları kaydetmesi için seçilmesi, Horace Vernet'in tavsiyesi sayesinde oldu. 1834 baharında İtalya'dan ayrıldılar ve Lowell'ın Hindistan'a gittiği 1835 Kasım'ına kadar birlikte kaldıkları Yunanistan, Türkiye ve Mısır'ı ziyaret ettiler. Charles Gleyre, 1838'e kadar Fransa'ya dönmeden Mısır ve Suriye'deki seyahatlerine devam etti. Kahire'de oftalmi veya göz iltihabı ile saldırıya uğradıktan ve Lübnan'da ateşten vurulduktan sonra paramparça bir sağlıkla Lyons'a döndü.
İyileştikten sonra Paris'e gitti ve Rue de Université'de mütevazı bir stüdyo kurarak, zihninde yavaş yavaş şekillenen fikirleri dikkatle çalışmaya başladı. Diana Hamamdan ayrılan iki dekoratif panelden ve dehasının neredeyse ilk meyveleri olarak bir Genç Nubian'dan; ancak bunlar çok sonraya kadar halkın dikkatini çekmedi ve sanatsal kariyerini pratik olarak başlattığı tablo, 1840'ta Salon'a gönderilen St John'un Kıyamet Vizyonu idi. Bunu 1843'te ikinci sınıf bir madalya alan ve daha sonra Lost Illusions başlığı altında geniş çapta popüler hale gelen Evening
izledi. Bir nehir kıyısında oturan, başı eğik ve yorgun bir duruşla, lirinin dikkatsiz bir elden kaymasına izin veren ve şarkıları yavaş yavaş kulağından yavaş yavaş ölmekte olan parlak bir kızlar topluluğuna hüzünle bakan bir şairi tasvir ediyor. gözünden yavaş yavaş çekilir.
Bu ilk girişimlerin başarısına rağmen, Charles Gleyre
kamu rekabetinden emekli oldu ve hayatının geri kalanını sanatsal ideallerine sessiz bir bağlılık içinde geçirdi, ne kalabalığın kolay alkışını arayarak ne de sanatını bir yüceltme ve büyütme aracına dönüştürdü. 1845'ten sonra Havarilerin Ayrılığı
'nı sergilediğinde Salon'a 1849'daki Bacchantes Dansı dışında hiçbir katkıda bulunmadı. Çoğu zaman, bir parçanın ilk anlayışı ile somutlaşması arasında uzun yıllar ve somutlaştırmanın kendisinin ilk ve son aşaması arasında nadiren olmayan yıllar vardır. Görünüşe göre bir manzara tamamlanmıştı; diğer sanatçılar bile bunun yapıldığını düşünürdü; Yalnızca Charles Gleyre
, "gökyüzünü bulamamış" olduğunun bilincindeydi.
Charles Gleyre
, bir öğretmen olarak etkili oldu ve 1843'te o zamanlar Paris'in önde gelen özel öğretim atölyesi olan Paul Delaroche
'un stüdyosunun stüdyosunu devraldı. Öğrencileri arasında Jean-Léon Gérôme
, Jean-Louis Hamon
, Auguste Toulmouche
, Whistler
ve birkaç İzlenimci vardı: Claude Monet
, Pierre Auguste Renoir
, Alfred Sisley
ve Frederic Bazille
vardı. Öğrencilerinden kiraya ve modellerin ödenmesine katkıda bulunmalarını beklemesine rağmen ücret talep etmedi. Okulun işleyişinde onlara da söz hakkı verildi.
Kamu hayatından neredeyse tamamen emekli olarak yaşamasına rağmen, siyasete yoğun bir ilgi duydu ve doymak bilmez bir siyasi dergi okuyucusuydu. Bir süre için, Louis Philippe
yönetiminde, stüdyosu bir tür liberal kulübün buluşma yeri olmuştu. Sonuna kadar -ülkesinin başına gelen tüm felaketlerin ortasında- gelecekten umutluydu, "la raison finira bien par avoir raison".
Alsace ve Lorraine sürgünleri adına açılan Retrospektif Sergiyi ziyareti sırasında 5 Mayıs 1874'te aniden öldü. Hiç evlenmemişti.
Taine'in "masumiyetin, mutluluğun ve güzelliğin bir rüyası - dağlarla çevrili bir cennetin yüce ve neşeli manzarasında duran Adem ve Havva" olarak tanımladığı bir resim olan Dünyevi Cennet
'i yarım bıraktı. Diğer eserleri arasında, yok edici suların henüz çekilmeye başladığı ıssız dünyanın üzerinde hızlanan iki meleği temsil eden ve arkalarında işledikleri yıkımı görünür halde bırakan Tufan; Lemanus Muharebesi, kalabalık ama figürlerle dolu olmayan ve çeşitli savaşçı ve kaçak çetelerinin hareketlerine güzel bir ifade veren ayrıntılı bir tasarım parçası; Ruth ve Boaz; Ulysses ve Nausicaa; Omphale'nin Ayaklarında Herkül; Genç Atinalı, ya da halk arasında bilinen adıyla Sappho; Minerva ve Periler; Venüs ve Adonis; Daphnis ve Chloë; ve Aşk ve Parcae. sozkimin.com Ayrıca, Nisan 1852 için Revue des deux mondes'a kazınmış, aralarında Heinrich Heine
'nin hüzünlü yüzünün de bulunduğu çok sayıda çizim ve suluboya ile bir dizi portre bıraktı. Clement
'in eserleri kataloğunda eskizler ve çalışmalar da dahil olmak üzere 683 giriş var.
kaynak: wiki