Akrep, Kurbağa ile nehir kıyısında bir araya geldi ve diğer tarafa gitmesini istedi. Kurbağa, “Beni sokmayacağını nereden bileyim?” Diye sordu. “Çünkü,” diye cevapladı Akrep, “yaparsam boğulurum.” Memnunum, Kurbağa sırtında Scorpion ile suyun karşısına çıktı. Yarıda, Akrep kurbağayı soktu. “Bunu neden yaptın?” Diye kurcalamaya başladı. “Şimdi ikimiz de öleceğiz.” “Yardım edemem” diye yanıtladı Scorpion. “Bu benim doğam.”
Bu asırlık kıssatarafından bildirilen Orson Welles ve diğerleri, bazen de kurbağa yerine bir kaplumbağaya atıfta bulunur, genellikle kendi çıkarları ve korumaları talep etse bile, kötü bir doğanın nasıl değiştirilemeyeceğini göstermek anlamına gelir.
Aynı zamanda uygun bir metafor büyüyen belası of gelir eşitsizliği, çağımızın belirleyici konularından biri. Gelir eşitsizliğinin neden arttığı, borç alacağı konusunda standart bir açıklama Nobel ödüllü ekonomist Joseph Stiglitz'den alıntı“servet iktidara gelir ve iktidar daha fazla servet getirir”.
Yani, zengin ve kurumsal CEO'lar kendi çıkarlarını artırmak için etkilerini kullandıkları için eşitsizlik kapitalizmin DNA'sına dayanıyor. Ve metaforumuza geri dönmek için, zengin akrepler geri kalanı rahatsız ediyor - ücret politikaları, hisse senedi geri alımları ve diğer eylemler yoluyla gelir eşitsizliğini artırarak - çünkü bu onların doğası.
Ama bir sürü kanıt var. gelir eşitsizliği ekonomiyi baltalıyor ve sonuç olarak, şirketlere ve varlıklılara da zarar veriyor. Sonunda hepimiz birlikte batarız.
A Büyüyen vücut Gelişen “pozitif örgütsel burs” alanındaki araştırmaların akrep masalından farklı bir ders önerdiği: birlikte çalışırlarsa herkes yararlanabilir. Yani, şirketler çalışanlarına yatırım yapabilir, gelir eşitsizliğini azaltmaya yardımcı olabilir ve aynı anda daha fazla para kazanabilir.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Fakat nasıl olduğunu görmek için yeni bir bakış açısına ihtiyaçları var.
Öfke yaşı
Gelir ve servet eşitsizliği konusu son aylarda, özellikle kampanya izinde, çok fazla ilgi gördü. adaylar hakkında tartıştım kimin politikaları işçi sınıfının ücretlerini yükseltmekte en etkili olacaktı.
Ve merak etmiyorum. ABD’de en fazla 1’in en fazla elde ettiği toplam gelir yüzdesi, 8’lerde 1970’in yüzde X’ten bugün yüzde 18’in üzerine çıkmıştır. En zengin 0.01 yüzde (toplam 1 yüzde elit 1 yüzde) tarafından elde edilen toplam servet yüzdesi, bu aralıkta yüzde 3 oranından yüzde 11 oranına yükselmiştir.
Büyük Buhran'ın başlangıcından beri böyle uç uçlar görmedik. Yani oluşan cevap Konuşmaların Siyasi adaylar tarafından mal cezalandırıcı araştırma akademisyenler tarafından ve kızgın patlamalar halk tarafından sürpriz değildir.
Eşitsizlik büyümeyi nasıl zedeliyor?
İki önemli yolu ele alalım ki, gelir eşitsizliği ekonomiyi baltalıyor: (1) işçi motivasyonunu azaltarak ve (2) para hızını azaltarak.
Gelir eşitsizliğinin aşağılayıcı etkisi, işçilerin üretkenlik kazanımlarını neredeyse tamamen yöneticilere gittiğini gördüklerinde ortaya çıkar.
Gelirlerin başkasına gideceğini bildiklerinde, insanları daha fazla çalışmaya isteksiz oldukları için kim suçlayabilir? Kapsamlı davranışsal araştırma İnsanların adaletsiz olarak algıladıkları sonuçları önlemek için kişisel kazanımdan vazgeçeceklerini göstermiştir. İş ortamlarında, bu, daha küçük zamlara veya primlere yol açsa bile, potansiyellerinin altında çalışan çalışanların motivasyonunu düşürür. Sonuç, azaltılmış verimlilik, daha düşük kalite ve daha az yaratıcılıktır;
Diğer yol Eşitsizlik ekonomiyi etkiler, paranın hızını azaltarak olur değişen nakit daha yavaş harcayan insanlara. Bir araya gelmek için uğraşan işçi sınıfı insanları gelirlerini hızla harcıyor - genellikle hemen hemen hepsini - kaynakları derhal ihtiyaçlarını aşan zengin insanlar önemli kısımları korumaya meyilli gelirlerinin.
Sonuç olarak, bir şirket bir işçinin elinden bir dolar çıkardığında ve onu bir yürütme veya yatırımcının eline koyarsa, o doların ekonomide harcanacağı zaman azalır. Sonuç, kapitalistler için daha az iş ve işçiler için daha az istihdam.
Bu iki gözlem, gelir eşitsizliğini azaltan politikaların da olduğunu göstermektedir. ekonomiyi desteklemek. Bu, hem zengin hem de yoksul için fayda sağladığından, bu tür politikalar zenginlere ve kontrol ettikleri işletmelere çözümün bir parçası gelir eşitsizliği sorununun bir parçası yerine.
Ford'un ünlü $ 5
En basit fırsatlar, çalışanların motivasyonunu ve verimliliğini artırmak için işgücü yatırımlarıdır.
Henry Ford'un bir asır önce onunla yaptığı şey buydu. ünlü US $ 5 günlük ücret - tipik üretim ücretlerinin günde yaklaşık $ 2.25 olduğu bir zamanda - O çağırdı “Şimdiye kadar yaptığımız en iyi maliyet düşürücü hamlelerden biri.” Günümüzde, küçük temizlik şirketlerinden Q tarafından yönetilen dev perakendeciye kadar çeşitli işletmeler Costco, MIT’nin Zeynep Tonu’nun ne dediğinin bir parçası olarak yüksek ücret kullanıyor “İyi iş stratejisi” üretkenliği, kaliteyi ve karı artırmak.
Ancak, bireysel şirketler tarafından izole edilen eylemler, ekonomideki paranın hızını önemli ölçüde etkileyemeyecek kadar küçüktür. Bazı gelir eşitsizliği azaltıcı politikaların tam ekonomik faydasını gerçekleştirmek için işletmelerin bunları toplu olarak uygulaması gerekir.
Bu oldu Ford'un yüksek ücret politikası ile bir dereceye kadar. Çalışanlarının arabalarını satın almalarını sağlamak için maaşlarını arttırdığı efsanesine rağmen, Ford'un asıl amacı, elde tutma ve üretkenliği arttırmaktı. Bununla birlikte, diğer işverenler de aynı şeyi yaptıklarında, toplu ücret artışları daha fazla araba ve her şeyden daha fazlasını alabilecek bir işçi sınıfı üretti.
Tek yönlü şirketler eşitsizliği daha da kötüleştiriyor
Toplu eylem gerektiren bir duruma ilişkin çağdaş bir örnek, hisse senedi geri alımları.
Bunlar halka açık şirketler tarafından hisse senedi fiyatlarını artırmak için kullanılır ve toplam hisse sayısını azaltarak, hisse başına kazancı artırır. Ancak, çünkü bu geliştirir stok bazlı icra tazminatı işçilere yarar sağlamadan, hisse senedi geri alımları gelir eşitsizliğini artırıyor.
Gelir eşitsizliğini artırmadan hisse senedi fiyatını yükseltmek için bir alternatif, verimlilik artırma stratejisinin bir parçası olarak işçi tazminatına yatırım yapmaktır. Ancak, verimlilik yatırımlarının sonuç üretmek için zaman harcadığından, geri alım stratejisinin en azından kısa vadede hisse senedi fiyatında ve yönetici tazminatında daha büyük bir artışa neden olması muhtemeldir. Bu nedenle, saf bir kişisel çıkar perspektifinden bakıldığında, yönetim işgücü yatırım stratejisinden ziyade geri alım stratejisini benimsemeye teşvik etti.
500'te hisse senedi geri alımlarının 2015 milyar doları aşması, birçok işletmenin tam olarak bu seçimi yaptığını gösteriyor.
Kurbağayı sokmayı bırak.
Ne yazık ki, çünkü geri alımlar parayı üretkenlik yatırımlarından uzaklaştırıyor firma performansını geliştirmedensonuçta daha az kar, daha az iş, daha düşük ücret ve daha küçük bir genel ekonomi sağlarlar. Ayrıca, diğer firmalar yönetici tazminatını artırmak için bunları kullanıyorsa, üst düzey yönetici yeteneklerini işe almak ve elde tutmak isteyen bir şirket de geri alımları kullanmak için ciddi bir şekilde cazip olacaktır.
Neredeyse hiç düşünülmeyen bu ekonomik açıdan yıkıcı döngüyü kırma seçeneği, firmaların geri alım seçeneğini herkes için masadan kaldırmalarına lobi yapmalarıdır. Örneğin, hisse senedi geri alımları sınırlı olsaydı, 1982'ten önce olduğu gibi yönetim, iş gücü de dahil olmak üzere işletmelerinde gerçek yatırımlar yapma konusunda daha fazla teşvik ederdi.
İşletmelerde verimlilik artışları üretmenin yanı sıra, işçi tazminatındaki artış, bir bütün olarak ekonomiye para hızı kaynaklı bir teşvik ile sonuçlanacaktır. Zaman içinde birleştirilmiş etki, hem yöneticileri hem de çalışanları, geri alım stratejisinde olacağından daha iyi duruma getirecek kadar büyük olabilir.
Mantıklı düzenlemeler için toplu lobicilik, iş dünyası sapkınlığı gibi gelebilir - kurumsal lobicilik genellikle dar iyilikler veya genel olarak stimie düzenlemeler talep eden bir dünyada - bireysel şirketlerin yasal ve kârlı eylemlerinin olumsuz sonuçlar doğurduğu bir duruma rasyonel bir tepkidir, ya da ekonominin geri kalanında “dışsallıklar” ve böylece şirketlerin kendilerine zarar vermesiyle sonuçlanır.
Mecazi olarak, bu tür senaryolar, dev bir kurbağa (ekonomi) üzerinde nehrin üzerinden geçen çok sayıda küçük akrepe (işletmeye) benzemektedir. Tek bir akrep kurbağayı soktuğu zaman, doğal olanı yapmaktan zevk alır ve mamut kurbağaya zar zor zarar verir. Fakat her akrep aynı şeyi yaptığında, kurbağa ölür ve böylece tüm akrepleri yapar.
Ancak insanlar akrep değildir, bu yüzden kendi kendini tahrip edici acıyı durdurmayı ve herkesin nehri geçmesine izin vermeyi seçebiliriz.
Yazar hakkında
Wallace Hopp, Dekan Yardımcısı, Michigan Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = eşitsizlik; maxResults = 3}