Pressenza'dan
6 Haziran'da Pressenza olarak son belgesel filmimizin galasını yaptık. “Nükleer Silahlarda Sonun Başlangıcı”. Bu film için konunun tarihçesi, Nükleer Silahların Yasaklanması Anlaşması'na giden süreç ve onları damgalama ve dönüştürmeye yönelik güncel çabalar hakkında bilgi verebilecek, alanında uzman 14 kişiyle röportaj yaptık. ortadan kaldırılma yasağı. Bu bilgiyi tüm dünyanın erişimine sunma taahhüdümüzün bir parçası olarak, bu bilgilerin gelecekteki belgesel film yapımcıları, aktivistler ve tarihçiler için faydalı olması umuduyla, bu röportajların tam versiyonlarını transkriptleriyle birlikte yayınlıyoruz. Röportajlarımızda kaydedilen güçlü tanıklıkları duymak hoşuma gidiyor.
Bu röportaj Nükleer Çağ Barış Vakfı danışmanı Alice Slater ile yapılmıştır. 560 Eylül 315'de New York'taki evim.
Bu 44 dakikalık röportajda Alice'e aktivist olarak ilk günlerini, Kaldırılma 2000'in, NPT'nin, Nükleer Silahların Yasaklanması Anlaşması'nın çalışmalarını ve etkilerini soruyoruz. World Beyond War, insanların nükleer silahları ve onun motivasyonunu ortadan kaldırmak için neler yapabileceği.
Sorular: Tony Robinson, Kameraman: Álvaro Orús.
Transkript
MERHABA. Ben Alice Slater'ım. Burada, New York City'de, Manhattan'da canavarın göbeğinde yaşıyorum.
Bize nükleer karşıtı bir aktivist olarak ilk günlerinizi anlatın
1987'den beri nükleer karşıtı bir aktivistim, ancak aktivist olarak kariyerime 1968'de Massapequa'da iki bebeğimle birlikte yaşayan bir ev hanımı olarak başladım ve televizyon izliyordum ve Ho Chi Minh'in gidişini anlatan eski bir haber filmini gördüm. 1919'da, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Fransızları Vietnam'dan çıkarmak için yardım etmemiz için bize yalvaran Woodrow Wilson'a, biz onu geri çevirdik, Sovyetler yardım etmekten fazlasıyla memnun oldular ve o bu şekilde komünist oldu.
Kendi Anayasasını bile bizimkine göre modellediğini gösterdiler ve işte o zaman haberler size gerçek haberleri gösterdi. Ve aynı gece Columbia Üniversitesi'ndeki çocuklar Manhattan'da isyan çıkarıyordu. Başkanı ofisine kilitlediler. Bu korkunç Vietnam Savaşı'na girmek istemediler ve ben çok korktum.
Amerika'da, New York'ta ve benim şehrimde bunun dünyanın sonu gibi olduğunu düşündüm. Bu çocuklar yaramazlık yapıyor, bir şeyler yapsam iyi olur. 30 yaşına yeni girmiştim ve 30 yaşın üzerindeki kimseye güvenme diyorlardı. Onların sloganı buydu ve o hafta bir Demokrat Kulübüne gittim ve katıldım. Hawks ve Doves arasında bir tartışma vardı, ben de Doves'a katıldım ve Eugene McCarthy'nin Demokrat Parti'deki savaşa meydan okuma kampanyasında aktif oldum ve hiç durmadım. İşte bu kadardı ve McCarthy kaybedince tüm Demokrat Parti'yi devraldık. Dört yılımızı aldı. George McGovern'ı aday gösterdik ve ardından medya bizi öldürdü. McGovern hakkında tek bir dürüst kelime bile yazmadılar. Savaştan, yoksulluktan, sivil haklardan, kadın haklarından bahsetmediler. Her şey McGovern'ın başkan yardımcısı adayının 20 yıl önce manik depresyon nedeniyle hastaneye kaldırılmasıyla ilgiliydi. OJ gibiydi, Monica. Tıpkı bu hurda gibiydi ve çok kötü bir şekilde kaybetti.
Ve bu ilginç çünkü daha bu ay Demokratlar süper delegelerden kurtulacaklarını söylediler. McGovern adaylığı aldıktan sonra süper delegeleri görevlendirdiler, çünkü o kadar şok olmuşlardı ki kapı kapı dolaşan sıradan insanlar (ve internetimiz yoktu, kapı zillerini çaldık ve insanlarla konuştuk) onları yakalamayı başardılar. Demokrat Parti'nin tamamı ve savaş karşıtı bir adayı aday gösterin.
Bu bana, bu savaşları kazanmamış olsam da demokrasinin işe yarayabileceği hissini verdi. Demek istediğim, bu ihtimal bizim için mevcut.
Peki nasıl nükleer karşıtı aktivist oldum?
Massapequa'da ev hanımıydım. O zamanlar kadınlar işe gitmiyordu. Ortaokul imza defterimde, hayatının amacını söylediklerinde “ev işi” yazdım. O yıllarda buna inanıyorduk. Ve sanırım çocuklara oyuncaklarını kaldırmalarını ve yaptıkları pisliği temizlemelerini söylemek istediğimde hala küresel ev işi yapıyorum.
Bu yüzden hukuk fakültesine gittim ve bu oldukça zorluydu ve tam zamanlı olarak hukuk davalarında çalışıyordum. Bunca yıldır yaptığım tüm iyi işler tükenmişti ve Hukuk Dergisi'nde Nükleer Silahların Kontrolü için Avukatlar İttifakı için bir öğle yemeği olduğunu gördüm ve "Evet, bu ilginç" dedim.
Ben de öğle yemeğine gidiyorum ve New York bölümünün başkan yardımcılığını yapıyorum. McNamara ve Colby ile birlikte yönetim kuruluna katılıyorum. Stanley Resor, Nixon'un Savunma Bakanıydı ve nihayet Kapsamlı Test Yasağı Anlaşmasını kabul ettiğimizde yanımıza geldi ve şöyle dedi: "Şimdi mutlu musun Alice?" Çünkü ben tam bir dırdırcıydım!
Her neyse, Avukatlar İttifakı'ndaydım ve Gorbaçov yönetimindeki Sovyetler Birliği nükleer testleri durdurmuştu. Kazakistan'da Kazak şair Olzhas Suleimenov'un önderliğinde bir yürüyüş düzenlediler, çünkü Sovyetler Birliği'ndeki insanlar Kazakistan'da çok üzgündü. Toplumlarında çok fazla kanser, doğum kusuru ve israf vardı. Ve yürüdüler ve nükleer testleri durdurdular.
Gorbaçov, "Tamam, artık bunu yapmayacağız" dedi.
Ve o noktada yeraltındaydı çünkü Kennedy nükleer denemelere son vermek istiyordu ama ona izin vermediler. Yani testleri sadece atmosferde sonlandırdılar, ancak yer altına indi ve Nevada'daki Batı Shoshone kutsal topraklarında yer altına indikten sonra binlerce test yaptık ve su sızdırıyor ve suyu zehirliyordu. Demek istediğim, bunu yapmak iyi bir şey değildi.
Biz de Kongre'ye gittik ve şöyle dedik: “Dinleyin. Rusya,” – avukatlarımız İttifakımız, orada bağlantılarımız vardı – “Rusya durdu” (sonradan Sovyetler Birliği'ni bilirsiniz). "Durmalıyız."
Onlar da "Ah, Ruslara güvenemezsin" dediler.
Yani Bill de Wind - Nükleer Silahların Kontrolü için Avukatlar İttifakı'nın kurucusu, New York Şehri Barosu'nun başkanıydı ve Hudson'un yarısına sahip olan Dutch de Wind'in bir parçasıydı, bilirsiniz, ilk yerleşimciler, gerçekten yaşlılar -wine American - arkadaşlarından sekiz milyon dolar topladı, bir sismolog ekibi oluşturdu ve biz de Sovyetler Birliği'ne gittik - bir delegasyon - ve Sovyet Avukatlar Birliği ve Sovyet hükümetiyle görüştük ve Amerikalı sismologlarımıza izin vermeyi kabul ettiler. Hile yapıp yapmadıklarını doğrulayabilmemiz için Kazak Test Sitesinin her yerine yerleştirilecek ve Kongre'ye geri dönüp şöyle dedik: “Tamam, Ruslara güvenmenize gerek yok. Oraya giden sismologlarımız var.”
Ve Kongre nükleer denemeleri durdurmayı kabul etti. Bu muhteşem bir zafer gibiydi. Ancak her zafer gibi bunun da bir bedeli vardı, durup 15 ay bekleyeceklerdi ve cephaneliğin güvenliği ve güvenilirliği ile maliyet ve faydalar sağlandığı takdirde bu moratoryumun ardından 15 nükleer test daha yapma seçeneğine sahip olabileceklerdi.
Ve 15 nükleer testi durdurmamız gerektiğini söyledik, çünkü Sovyetler Birliği'nin sismologlarımızı içeri alması kötü niyet olurdu ve ben bir toplantıdaydım - grubun adı artık Nükleer Sorumluluk İttifakı - ama o zaman öyleydi Askeri Üretim Ağı ve bombayı ABD'deki Oak Ridge, Livermore, Los Alamos gibi tüm tesisler yapıyordu ve ben Sovyet ziyaretinden sonra yasayı bırakmıştım. Bir ekonomist bana Economist'in Silahlanma Yarışına Karşı kampanyası düzenlemelerine yardım edip edemeyeceğimi sordu. Böylece icra müdürü oldum. 15 Nobel ödülü sahibim ve Galbraith'im vardı ve bu ağa nükleer silah tesisinde ekonomik dönüşüm gibi bir dönüşüm projesi yapmak için katıldık ve McArthur ve Ploughshares'ten çok fazla fon aldım - buna bayılıyorlar - ve ilk toplantıya gidiyorum ve bir toplantı yapıyoruz ve artık 15 güvenlik testini durdurmamız gerektiğini söylüyoruz ve o zamanlar Sosyal Sorumluluk Doktorları'nın başkanı olan Darryl Kimball şöyle dedi: “Ah, hayır Alice. Anlaşma bu. 15 güvenlik testini yapacaklar.”
Ben de bu anlaşmayı kabul etmediğimi söyledim ve daha sonra Atom Bilimcileri Bülteni'nin editörü olan ama o dönemde Greenpeace'de olan Steve Schwartz şöyle dedi: New York Times, Bill Clinton'un saksafonuyla 'Faturayı Patlatma' diyor. Hepsi onu saksafonundan çıkan nükleer bir patlamayla gösteriyorlardı. Böylece New York'a geri dönüyorum, Ekonomistlerle birlikteyim ve boş ofis alanım var - bu adamlara komünist milyonerler derdim, çok solcuydular ama çok paraları vardı ve bana bedava veriyorlardı ofis alanı ve kafama, Jack'in ofisine girdim, dedim ki, "Jack, moratoryumu aldık ama Clinton 15 güvenlik testi daha yapacak ve bunu durdurmalıyız."
O da “Ne yapmalıyız?” diyor.
“The New York Times'ta tam sayfa bir ilana ihtiyacımız var” dedim.
"Ne kadar?" dedi.
“75,000 dolar” dedim.
"Bunun hesabını kim verecek?" dedi.
"Sen, Murray ve Bob" dedim.
“Tamam, onları çağırın” diyor. Tamam derlerse 25 koyacağım.”
On dakika içinde kaldırıyorum ve poster elimizde oluyor. Gördüğünüz gibi 'Faturayı Uçurmayın' ve tişörtlerin, kupaların ve fare altlıklarının üzerinde yazıyordu. Her türlü ticari satışta vardı ve ekstra 15 testi asla yapmadılar. Onu durdurduk. Bitti.
Ve tabii ki Clinton büyük bir kampanya olan Kapsamlı Test Yasaklama Anlaşması'nı imzaladığında, kritik altı testler ve laboratuvar testleri için laboratuvarlara 6 milyar dolar veriyordu ve hiçbir zaman gerçekten durmadılar. , Biliyorsun.
Kritik altı testlerin bir test olmadığını, çünkü plütonyumu kimyasallarla patlattıklarını ve Nevada sahasında zaten 30 tane yaptıklarını, ancak zincirleme reaksiyonu olmadığı için bunun bir test olmadığını söyledi. “Nefes almadım”, “seks yapmadım” ve “test yapmıyorum” gibi.
Bunun sonucunda Hindistan test yaptı, çünkü alt kritikleri ve laboratuvar testlerini engellemediğimiz sürece Kapsamlı Test Yasaklama Anlaşması yapamayacağımızı söylediler, çünkü bombaları sessizce bodrumdaydı ama yapmadılar. Bize bağlıydı ve geride kalmak istemediler.
Zaten onların itirazı üzerine bunu yaptık, Cenevre'deki Silahsızlanma Komitesi'nde oybirliğiyle onay almanıza rağmen bunu komiteden çıkarıp BM'ye getirdiler. CTBT bunu imzaya açtı ve Hindistan şöyle dedi: “Eğer değiştirmezseniz, biz de imzalamayız.”
Ve yaklaşık altı ay sonra test yaptılar, ardından Pakistan geldi, yani bu da başka bir kibirli, batılı, beyaz sömürgeciydi…
Aslında size kişisel bir hikaye anlatacağım. Hindistan'ın itirazı üzerine komiteyi Komite'den çıkarıp BM'ye getiren Avustralya büyükelçisi Richard Butler'ı karşılamak için STK Silahsızlanma Komitesi'nde bir parti verdik, kokteyller verdik ve ben ayakta duruyorum ve onunla ve diğerleriyle konuşuyorum. Birkaç içki içtikten sonra "Hindistan konusunda ne yapacaksın?" dedim.
"Washington'dan yeni döndüm ve Sandy Berger'la birlikteydim" diyor. Clinton'un güvenlik görevlisi. “Hindistan'ı becereceğiz. Hindistan'ı becereceğiz."
Bunu iki kez böyle söyledi ve ben de "Ne demek istiyorsun?" dedim. Demek istediğim, Hindistan değil…
Ve beni bir yanağımdan öpüyor, diğer yanağımdan da öpüyor. Bilirsin, uzun boylu, yakışıklı bir adam ve ben geri çekiliyorum ve eğer bir erkek olsaydım beni asla bu şekilde durdurmayacağını düşünüyorum. Kendisiyle tartışmamı engelledi ama zihniyet buydu. Hala zihniyet bu. Her şeyi yerli yerinde tutan işte bu kibirli, Batılı, sömürgeci tutumdur.
Bize Abolition 2000'in yaratılışını anlatın
Bu harikaydı. Hepimiz 1995'te NPT'ye geldik. Nükleer silahların yayılmasının önlenmesi anlaşması 1970'te müzakere edildi ve beş ülke, ABD, Rusya, Çin, İngiltere ve Fransa, eğer dünyanın geri kalanı bunu yapmazsa nükleer silahlarından vazgeçeceklerine söz verdiler. onları alın ve Hindistan, Pakistan ve İsrail dışında herkes bu anlaşmayı imzaladı ve gittiler ve kendi bombalarını aldılar, ancak anlaşmada şu Faustvari pazarlık vardı: eğer anlaşmayı imzalarsanız size bombanın anahtarlarını vereceğiz fabrika, çünkü onlara sözde “barışçıl nükleer enerji” verdik.
Kuzey Kore'de de olan buydu; barışçıl nükleer enerjiye sahip oldular. Dışarı çıktılar, bomba yaptılar. İran'ın zaten uranyum zenginleştirmesi nedeniyle bunu yapıyor olabileceğinden endişeliydik.
Yani anlaşmanın süresi doluyor ve hepimiz BM'ye geliyoruz ve bu benim BM'ye ilk katılışım. BM hakkında hiçbir şey bilmiyorum, dünyanın her yerinden insanlarla ve 2000'in kaldırılmasının kurucularının çoğuyla tanışıyorum. Ve orada Endişeli Bilim Adamları Birliği'nden çok deneyimli bir kişi var, Jonathan Dean. eski büyükelçi. Ve hepimiz STK'larla bir toplantı yaptık. Yani bize STK diyorlar, sivil toplum kuruluşu diyorlar, bizim unvanımız bu. Biz bir organizasyon değiliz, "olmayan"ız, biliyorsunuz.
İşte Jonathan Dean'le birlikteyiz ve o şöyle diyor: "Biliyorsunuz, biz STK'lar olarak bir bildiri taslağı hazırlamalıyız."
Biz de "Ah evet" dedik.
“Taslağım var” diyor. Ve onu dağıttı ve bu ABD Uber Alles, sonsuza kadar silah kontrolü. Kaldırılmayı istemedi, biz de “Hayır, bunu imzalayamayız” dedik.
Ve bir araya geldik ve yaklaşık on kişi olarak kendi beyanımızın taslağını hazırladık; Jacqui Cabasso, David Krieger, ben ve Alyn Ware.
Hepimiz eski zamanlıydık ve o zamanlar internetimiz bile yoktu. Bunu faksladık ve dört haftalık toplantının sonunda altı yüz kuruluş imza attı ve bildiride nükleer silahların 2000 yılına kadar ortadan kaldırılmasına yönelik bir anlaşma talep ettik. Nükleer silahlarla nükleer güç arasındaki ayrılmaz bağı kabul ediyoruz. Nükleer enerjinin aşamalı olarak durdurulmasını ve Uluslararası Yenilenebilir Enerji Ajansı'nın kurulmasını talep etti.
Daha sonra organize olduk. Kâr amacı gütmeyen bir kuruluş işletiyordum, Economist'ten ayrılmıştım. GRACE, Çevre için Küresel Kaynak Eylem Merkezi'm vardı. Yani David Krieger, Nükleer Çağ Barış Vakfı'nın ilk Sekreterliğiydi ve daha sonra GRACE'e, bana geçti. Yaklaşık beş yıl kadar sakladık. David'in beş yılı olduğunu sanmıyorum ama beş yıllık bir dönem vardı. Sonra taşındık, deniyoruz, yapmak istemedik…
GRACE'teyken sürdürülebilir enerji ajansına ulaşmayı başardık. Biz de onun bir parçasıydık…
Sürdürülebilir Kalkınma Komisyonu'na katıldık ve lobi faaliyetleri yürüttük ve 188'da 2006 dipnotlu bu güzel raporu hazırladık; şöyle diyordu: Sürdürülebilir enerji artık mümkün ve bu hala doğru ve bu raporu tekrar dağıtmayı düşünüyorum çünkü gerçekte öyle değil tarihi geçmiş. Nükleer silahlarla birlikte çevre, iklim ve sürdürülebilir enerji hakkında da konuşmamız gerektiğini düşünüyorum çünkü bu kriz noktasındayız. Nükleer silahlarla ya da yıkıcı iklim felaketleriyle tüm gezegenimizi yok edebiliriz. Bu yüzden artık mesajı bir araya getirmeye çalışan farklı gruplara fazlasıyla dahilim.
Kaldırılma 2000'in olumlu katkıları neler oldu?
En olumlu tarafı, avukatlar, bilim insanları, aktivistler ve politika yapıcılarla birlikte örnek bir nükleer silahlar sözleşmesi taslağı hazırlamamızdı ve bu, resmi bir BM belgesi haline geldi ve bir antlaşması vardı; işte imzalamanız gereken şey.
Elbette müzakere edilebilir ama en azından modeli insanların görebileceği şekilde ortaya koyduk. Dünyanın her yerine gitti. Aksi takdirde sürdürülebilir enerjinin başarısı…
Demek istediğim bunlar bizim iki hedefimizdi. Şimdi 1998'de ne oldu? Herkes iyi dedi ki, "2000'in kaldırılması." 2000 yılına kadar anlaşmayı yapmamız gerektiğini söyledik. 95'te adınız konusunda ne yapacaksınız? Ben de dedim ki, 2000 organizasyon alalım ve 2000 olduğumuzu söyleyeceğiz, böylece ismimizi koruduk. Bence harikaydı. Ağ oluşturacaktı. Birçok ülkede vardı. Hiyerarşik değildi. Sekreterlik benden Kanada'daki Steve Staples'a geçti ve sonra Pensilvanya'daki Pax Christi'ye gitti, David Robinson - o ortalıkta yok - ve sonra Susi işi aldı ve şimdi IPB'de. Ancak bu arada, Abolition 2000'in odak noktası NPT odaklıydı ve şimdi bu yeni ICAN kampanyası büyüdü çünkü verdikleri sözleri hiçbir zaman yerine getirmediler.
Obama'yı bile. Clinton Kapsamlı Test Yasağı Anlaşması'nın altını çizdi: Kapsamlı değildi, testleri yasaklamıyordu. Obama, 1500 silahtan kurtulacağı küçük anlaşma için, önümüzdeki on yıl içinde Kansas ve Oak Ridge'deki iki yeni bomba fabrikası, uçaklar, denizaltılar, füzeler, bombalar için bir trilyon dolar sözü verdi. Yani muazzam bir ivme var, nükleer savaş tacirleri orada ve bu çılgınlık. Bunları kullanamazsın. Bunları yalnızca iki kez kullandık.
NPT'nin en büyük kusurları nelerdir?
Bir boşluk var çünkü söz vermiyor. Kimyasal ve biyolojik silahlar [anlaşmalar] bunların yasak olduğunu, yasa dışı olduğunu, yasa dışı olduğunu, onlara sahip olamayacağınızı, paylaşamayacağınızı, kullanamayacağınızı söylüyor. NPT az önce dedi ki, biz beş ülke, nükleer silahsızlanma için iyi niyetli çabalar göstereceğiz - dil budur. Ben de nükleer silah sahibi devletlere meydan okuyan başka bir avukat grubu olan Nükleer Politika Avukatlar Komitesi'ndeydim. Dünya Mahkemesine dava açtık, Dünya Mahkemesi de boşluğu orada bıraktığı için bizi yüzüstü bıraktı. Nükleer silahların genellikle yasa dışı olduğunu - bu genel olarak hamile olmak gibi - dediler ve ardından şöyle dediler: "Bir devletin varlığının tehlikede olduğu bir durumda bunların yasa dışı olup olmadığını söyleyemeyiz."
Böylece caydırıcılığa izin verdiler ve işte o zaman Yasaklama Anlaşması fikri ortaya çıktı. "Dinlemek. Bunlar yasal değil, kimyasal ve biyolojik gibi bunların da yasak olduğunu belirten bir belgeye sahip olmamız gerekiyor.”
Uluslararası Kızıl Haç'tan çok fazla yardım aldık ve bu da konuşmayı değiştirdi çünkü işler çok riskli hale geliyordu. Bu caydırıcılık ve askeri stratejiydi. Herhangi bir nükleer silah kullanımının yıkıcı sonuçlarını insani seviyeye geri getirdiler. Böylece insanlara bu silahların neyle ilgili olduğunu hatırlattılar. Soğuk Savaş'ın bittiğini bir nevi unuttuk.
Bu başka bir şey! Soğuk bitti sanıyordum, aman tanrım, sorun ne biliyor musun? Bu kadar yerleşik olduklarına inanamadım. Clinton'un stok yönetimi programı duvar yıkıldıktan sonra geldi.
Ve onlar, Dünya Mahkemesi'ni [bunun içine] getirdikleri için kendilerini çok kötü hisseden eski zamanlardan oluşan bir gruptu. Avukatlar Komitesi'nin o yönetim kurulundaydım, hukuki bir tartışma yapmaya geldiğim için istifa ettim. Yasaklama Anlaşması'nı desteklemiyorlardı çünkü Dünya Mahkemesi'nde yaptıklarına o kadar odaklanmışlardı ki şunu tartışmaya çalışıyorlardı: "Onlar zaten yasa dışı ve onların yasadışı olduğunu söylemek için bir anlaşmaya ihtiyacımız yok." yasaklandı.”
Bunun konuşmayı değiştirmek için iyi bir strateji olmadığını düşündüm ve kovuldum. "Neden bahsettiğini bilmiyorsun. Bu kadar aptalca bir şey duymadım hiç."
Daha sonra Nükleer Politika Avukatlar Komitesi'nden ayrıldım çünkü bu çok saçmaydı.
NPT, nükleer silaha sahip 5 devlet nedeniyle kusurlu.
Sağ. Sanki Güvenlik Konseyi zarar görmüş gibi. BM Güvenlik Konseyi'ndeki aynı beş eyalet. Biliyorsunuz, bunlar İkinci Dünya Savaşı'nın galipleri ve işler değişiyor. Değişen ve sevdiğim şey, Yasaklama Anlaşması'nın Genel Kurul aracılığıyla müzakere edilmiş olmasıdır. Güvenlik Konseyi'ni atladık, beş vetoyu atladık, bir oylama yaptık ve 122 ülke oy kullandı.
Artık nükleer silaha sahip birçok devlet boykot etti. Yaptılar, boykot ettiler ve NATO ittifakı olan nükleer şemsiye ve Asya'daki üç ülke: Avustralya, Güney Kore ve Japonya ABD'nin nükleer caydırıcılığı altındadır.
Bu yüzden bizi gerçekten olağandışı bir şekilde desteklediler ve bunun habercisi olmadığını düşünüyorum, Genel Kurul'da müzakerelerin yapılıp yapılmayacağı konusunda ilk oylamada Kuzey Kore evet oyu verdi. Kimse bunu bildirmedi bile. Bunun önemli olduğunu düşündüm, bombayı yasaklamak istediklerinin sinyalini veriyorlardı. Sonra çektiler… Trump seçildi, işler çılgına döndü.
2015 NPT konferansında Güney Afrika çok önemli bir açıklama yaptı
Yasaklama Anlaşması başlamıştı. Bu toplantıyı Oslo'da yaptık, ardından Meksika'da başka bir toplantı yaptık ve ardından Güney Afrika, NPT'de bunun nükleer apartheid gibi olduğunu söyledikleri konuşmayı yaptı. Kimsenin nükleer silahsızlanma konusunda verdiği sözleri tutmadığı ve nükleer silaha sahip devletlerin dünyanın geri kalanını nükleer bombalarına rehin tuttuğu bu toplantıya daha fazla geri dönemeyiz.
Ve bu, Papa Francis'ten de bir açıklama aldığımız Avusturya toplantısına girerken muazzam bir ivmeydi. Demek istediğim bu, konuşmayı gerçekten değiştirdi ve Vatikan müzakereler sırasında buna oy verdi ve harika açıklamalarda bulundu ve Papa o zamana kadar ABD'nin caydırıcılık politikasını her zaman desteklemişti ve caydırıcılığın sorun olmadığını, caydırıcılığın sorun olmadığını söylediler. Hayatta kalmanız tehlikedeyken onları meşru müdafaa için kullanıyorsanız nükleer silahlar. Dünya Mahkemesinin yaptığı istisna buydu. Yani artık bitti.
Yani şu anda tamamen yeni bir tartışma yaşanıyor ve halihazırda bunu onaylayan on dokuz ülke var ve yetmiş kadar ülke imza attı ve yürürlüğe girmeden önce 50 ülkenin onaylamasına ihtiyacımız var.
İlginç olan bir diğer şey ise “Hindistan ve Pakistan'ı bekliyoruz” demeniz. Hindistan ve Pakistan'ı beklemiyoruz. Hindistan'da olduğu gibi CTBT'yi veto etmelerine rağmen Silahsızlanma Komitesi'nden çıkardık. Şimdi aynı şeyi Pakistan için yapmaya çalışıyoruz.
Bu anlaşmanın silah amaçlı bölünebilir maddelerin kesilmesini istiyorlar ve Pakistan şunu söylüyor: "Eğer bunu her şey için yapmayacaksanız, plütonyum yarışının dışında kalmayacağız."
Ve şimdi Pakistan'ı geçersiz kılmayı düşünüyorlar, ancak Çin ve Rusya 2008 ve 2015'te uzayda silahların yasaklanmasına yönelik bir anlaşma önerdiler ve ABD bunu Silahsızlanma Komitesi'nde veto etti. Tartışma yok. Bunun tartışılmasına bile izin vermeyeceğiz. Bizim itirazımız üzerine kimse anlaşmayı BM'ye getirmiyor. Bunu hisseden tek ülke biziz.
Ve sanırım şimdi ileriye baktığımızda nükleer silahsızlanmaya gerçekten nasıl ulaşacağız? ABD-Rusya ilişkisini iyileştiremez ve bu konudaki gerçeği söyleyemezsek mahvoluruz çünkü gezegende neredeyse 15,000 nükleer silah var ve bunların 14,000'i ABD ve Rusya'da. Demek istediğim, diğer tüm ülkelerin aralarında bin tane var: bunlar Çin, İngiltere, Fransa, İsrail, Hindistan, Pakistan, Kuzey Kore, ama biz bloktaki büyük gorilleriz ve ben bu ilişkiyi inceliyorum. Şaşırdım.
Öncelikle 1917'de Woodrow Wilson, köylü ayaklanmasına karşı Beyaz Ruslara yardım etmek için St. Petersburg'a 30,000 asker gönderdi. Yani 1917'de orada ne yapıyorduk? Sanki kapitalizm korkuyormuş gibi. Biliyorsunuz Stalin yoktu, sadece Çar'dan kurtulmaya çalışan köylüler vardı.
Her neyse, benim için şaşırtıcı olan ilk şey şuydu: Rusya'ya bu kadar düşmandık, sonra İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra biz ve Sovyetler Birliği, Nazi Almanya'sını yendik ve savaşın belasını sona erdirmek için Birleşmiş Milletler'i kurduk. ve çok idealistti. Stalin Truman'a "Bombayı BM'ye çevirin" dedi çünkü biz onu daha yeni kullanmıştık, Hiroşima'yı, Nagazaki'yi ve bu çok korkutucu bir teknolojiydi. Truman "hayır" dedi.
Böylece Stalin kendi bombasını elde etti. Geride kalmayacaktı ve sonra duvar yıkıldığında Gorbaçov ve Reagan buluşup tüm nükleer silahlarımızdan kurtulalım dediler ve Reagan da "Evet, iyi fikir" dedi.
Gorbaçov, "Ama Yıldız Savaşları yapmayın" dedi.
Elimizde bir noktada göstereceğinizi umduğum bir belge var: “Vizyon 2020”, ABD Uzay Komutanlığının, ABD çıkarlarını ve yatırımlarını korumak için, ABD'nin uzaydaki çıkarlarına hakim olmak ve kontrol etmek misyon beyanına sahip. Yani utanmazlar. ABD'den gelen misyon beyanı temelde bunu söylüyor. Bunun üzerine Gorbaçov, "Evet ama Star Wars'u yapmayın" dedi.
Ve Reagan, "Bundan vazgeçemem" dedi.
Bunun üzerine Gorbaçov, "Nükleer silahsızlanmayı unutun" dedi.
Ve sonra duvar yıkıldığında Doğu Almanya'nın Batı Almanya ile birleşmesi ve NATO'nun bir parçası olması konusunda çok endişeliydiler çünkü Rusya, İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi saldırısında 29 milyon insanı kaybetmişti.
Buna inanamıyorum. Yani ben Yahudiyim, altı milyon insandan bahsediyoruz. Nasıl korkunç! Yirmi dokuz milyon insanı kim duydu? Yani bakın ne oldu, New York'ta Dünya Ticaret Merkezi ile birlikte 3,000 kişiyi kaybettik, 7. Dünya Savaşı'nı başlattık.
Neyse Reagan Gorbaçov'a şöyle dedi: “Endişelenme. Doğu Almanya, Batı Almanya ile birleşip NATO'ya girsin, size söz veriyoruz, NATO'yu bir karış doğuya genişletmeyeceğiz.”
Reagan'ın Rusya büyükelçisi Jack Matlock da The Times'da bunu tekrarlayan bir köşe yazısı yazdı. Bunu sadece uydurmuyorum. Ve artık Rusya sınırına kadar NATO'muz var!
Sonra biz Stuxnet virüsüyle övündükten sonra Putin bir mektup gönderdi, ah hayır, ondan da önce.
Putin Clinton'a şu soruyu sordu: "Bir araya gelip cephaneliğimizi bine düşürelim ve herkesi nükleer silahsızlanma için müzakere masasına çağıralım, ancak Doğu Avrupa'ya füze koymayın."
Çünkü zaten Romanya ile füze üssü için müzakerelere başlıyorlardı.
Clinton "Buna söz veremem" dedi.
Böylece teklifin sonu geldi ve ardından Putin Obama'dan bir siber uzay anlaşmasını müzakere etmesini istedi. “Siber savaş yapmayalım” dedik, hayır dedik.
Ve Amerika'nın şu anda ne yaptığına bakarsanız, siber savaşa karşı hazırlanıyorlar, Rusya'nın nükleer cephaneliğine karşı hazırlanıyorlar ve eğer yapabilirsem, Putin'in Birliğin Durumu konuşması sırasında söylediklerini okumak isterim. Martta.
Onu şeytanlaştırıyoruz, saçma olan seçimlerden dolayı onu suçluyoruz. Demek istediğim, Seçim Kurulu. Gore seçimi kazandı, Amerikalı bir aziz olan Ralph Nader'ı suçluyoruz. Bize temiz hava, temiz su verdi. Sonra Hillary seçimi kazandı ve biz, halk gücünü kontrol etmeye çalışan beyaz, toprak sahibi üst sınıfın elinde kalan Seçim Kurulumuzu düzeltmek yerine Rusya'yı suçluyoruz. Nasıl ki kölelikten kurtulduysak ve kadınlara oy hakkı verildiyse, Seçim Kurulundan da kurtulmalıyız.
Zaten Mart ayında Putin şunu söyledi: "2000 yılında ABD, anti-balistik füze anlaşmasından çekildiğini duyurdu." (Bush oradan çıktı). “Rusya kategorik olarak buna karşıydı. 1972'de imzalanan Sovyet-ABD ABM Antlaşması'nı, Stratejik Silahların Azaltılması Antlaşması ile birlikte uluslararası sistemin temel taşı olarak gördük, ABM Antlaşması hem güven ortamını yarattı hem de taraflardan birinin tehlikeye atacak nükleer silahları pervasızca kullanmasını engelledi. insanlık. Amerikalıları anlaşmadan çekilmekten caydırmak için elimizden geleni yaptık. Hepsi boşuna. ABD 2002'de anlaşmadan çekildi, hatta sonrasında biz Amerikalılarla yapıcı diyalog geliştirmeye çalıştık. Endişeleri gidermek ve güven ortamını sürdürmek için bu alanda birlikte çalışmayı önerdik. Bir noktada uzlaşmanın mümkün olduğunu düşünmüştüm ama bu olmayacaktı. Tekliflerimizin tamamı, kesinlikle hepsi reddedildi ve ardından güvenliğimizi korumak için modern vuruş sistemimizi geliştirmemiz gerektiğini söyledik.”
Ve bunu yaptılar ve biz de silahlanma yarışını durdurmak için mükemmel bir fırsata sahip olduğumuz halde ordumuzu güçlendirmek için bunu bir bahane olarak kullanıyoruz. Bunu bize her defasında teklif ettiler, biz ise her defasında reddettik.
Yasaklama Anlaşması'nın önemi nedir?
Artık yasa dışı olduklarını, yasa dışı olduklarını söyleyebiliriz. Bu bir çeşit gevşek dil değil. Böylece daha etkili konuşabiliriz. ABD kara mayınları anlaşmasını hiçbir zaman imzalamadı ama artık mayın üretmiyoruz ve kullanmıyoruz.
Yani bombayı damgalayacağız ve bazı harika kampanyalar var, özellikle de tasfiye kampanyası. Nükleer silahlara yatırım yapılmaması gerektiğini söyleyen, kurumsal yapıya saldıran fosil yakıt dostlarından öğreniyoruz. Ve ICAN'dan çıkan harika bir projemiz var, Don't Bank on the Bomb, Hollanda'da Pax Christi tarafından yürütülüyor ve burada, New York'ta harika bir deneyim yaşadık.
Tasfiye için Belediye Meclisimize gittik. Konseyin finans başkanıyla konuştuk ve eğer konseyin on üyesini imza altına alabilirsek, şehrin emekli maaşlarına yönelik milyarlarca dolarlık tüm yatırımları kontrol eden Komptrolör'e bir mektup yazacağını söyledi. onunla. Yani ICAN'dan küçük bir komitemiz vardı ve bu büyük bir iş değildi ve telefon görüşmeleri yapmaya yeni başladık ve bu mektubu imzalamak için Belediye Meclisinin 28 üyesi gibi bir çoğunluğu elde ettik.
Meclis üyemi aradım ve bana babalık izninde olduğunu söylediler. İlk çocuğunu doğurmuştu. Ben de ona, bu mektubu imzalarsanız nükleer silahsız bir dünyaya sahip olmanın çocuğunuza ne kadar harika bir hediye olacağını söyleyen uzun bir mektup yazdım ve o da imzaladı.
Kolaydı. Bunu yapmamız gerçekten harikaydı…
Ayrıca NATO Devletleri de buna katlanmayacaklar. Buna katlanmayacaklar çünkü insanlar beş NATO ülkesinde ABD nükleer silahlarına sahip olduğumuzu bile bilmiyorlar: İtalya, Belçika, Hollanda, Almanya ve Türkiye. İnsanlar bunu bilmiyor bile ama şimdi gösteriler görüyoruz, insanlar tutuklanıyor, saban demiri operasyonları yapılıyor, tüm bu rahibeler, rahipler ve Cizvitler, savaş karşıtı hareket ve Alman üssünde büyük bir gösteri yapılıyor. ve tanıtım yapıldı ve bence bu insanların ilgisini çekmenin başka bir yolu olacak çünkü ortadan kayboldu. Bunu düşünmüyorlardı. Bilirsiniz, savaş bitmişti ve hiç kimse aslında birbirimize işaret eden bu şeylerle yaşadığımızı bilmiyordu ve hatta bu kasıtlı olarak kullanılacak bile değildi, çünkü herhangi birinin bunu yapacağından şüpheliyim ama kaza olasılığı vardı. Şansımız yaver gidebilirdi.
Şanslı bir yıldızın altında yaşıyoruz. Ramak kala olaylarla ve Rusya'dan bir kahraman olan Albay Petrov'la ilgili pek çok hikaye var. Füze silosundaydı ve bizim tarafımızdan saldırıya uğradığını gösteren bir şey gördü ve tüm bombalarını New York, Boston ve Washington'a salması gerekiyordu ve bekledi ve bu bir bilgisayar arızasıydı ve o Hatta emirlere uymadığı için azar bile aldı.
Amerika'da, bundan yaklaşık üç yıl önce, Kuzey Dakota'da Minot Hava Kuvvetleri Üssü vardı, nükleer silah yüklü 6 füze yüklü bir uçağımız tesadüfen Louisiana'ya gitmişti. 36 saattir kayıptı ve nerede olduğunu bile bilmiyorlardı.
Biz sadece şanslıyız. Bir fantezide yaşıyoruz. Bu çocuk meselesine benziyor. Bu korkunç. Durmalıyız.
Sıradan insanlar ne yapabilir? World Beyond War.
Sanırım sohbeti genişletmemiz gerekiyor, bu yüzden burada çalışıyorum. World Beyond War, çünkü bu, gezegendeki savaşın sonunu zamanı gelmiş bir fikir haline getirmeye çalışan harika yeni bir ağ ve aynı zamanda sadece nükleer değil, her şey için bir tasfiye kampanyası yürütüyorlar ve Pembe Kod ile çalışıyorlar ki bu harika . Katılabileceğiniz yeni bir elden çıkarma kampanyası var.
Medea'yı (Benjamin) yıllardır tanıyorum. Onunla Brezilya'da tanıştım. Onunla orada tanıştım ve Küba'ya gittim çünkü o zamanlar Küba'ya bu gezileri o yürütüyordu. O muhteşem bir aktivist.
Her neyse World Beyond War is www.worldbeyondwar.org. Katılmak. Üye olmak.
Bunun için veya onunla birlikte yapabileceğiniz birçok şey var. Bunun için yazabilir, bunun hakkında konuşabilir veya daha fazla kişiyi kaydedebilirsiniz. 1976'da Açlık Projesi adlı bir organizasyondaydım ve bu aynı zamanda gezegendeki açlığın sona ermesini zamanı gelmiş bir fikir haline getirmekti ve insanları kaydetmeye devam ettik ve gerçekleri ortaya koyduk. Bu nedir World Beyond War Savaşla ilgili mitler de öyle: kaçınılmazdır, onu sona erdirmenin bir yolu yoktur. Ve sonra çözümler.
Bunu da açlıkla yaptık ve açlığın kaçınılmaz olmadığını söyledik. Yeterli yiyecek var, nüfus sorun değil çünkü insanlar beslendiklerini bildiklerinde otomatik olarak ailelerinin büyüklüğünü sınırlıyorlar. Yani tüm dünyaya yaymaya devam ettiğimiz tüm bu gerçeklere sahibiz. Açlığı sonlandıramadık ama bu Binyıl Kalkınma Hedefleri'nin bir parçası. Bu saygın bir fikir. Bunun saçma olduğunu söylediğimizde ve savaşı sonlandırabileceğimizi söylediğimizde insanlar “Saçmalamayın. Her zaman savaş olacak.”
Bütün amaç, savaşla ilgili tüm çözümleri, olasılıkları ve mitleri ve onu nasıl sonlandırabileceğimizi göstermek. ABD-Rusya ilişkilerine bakmak da bunun bir parçası. Gerçeği söylemeye başlamalıyız.
İşte bu var ve ICAN var çünkü Yasaklama Anlaşması hakkındaki hikayeyi farklı şekillerde anlatmaya çalışıyorlar. Bu yüzden kesinlikle bunu kontrol ederdim www.icanw.orgNükleer Silahların Ortadan Kaldırılmasına Yönelik Uluslararası Kampanya.
Bir tür yerel enerjiye, sürdürülebilir enerjiye girmeye çalışıyorum. Şu anda bunların çoğunu yapıyorum çünkü bu şirketlerin bizi nükleer, fosil ve biyokütle ile zehirlemesine izin vermemiz çok saçma. Güneş, rüzgâr, jeotermal ve hidroelektrik gibi bol enerjiye sahipken onlar yiyecek yakıyorlar. Ve verimlilik!
Bir aktiviste tavsiyem budur.
Sorunun boyutundan bunalan insanlara ne söylersiniz?
Öncelikle onlara oy vermek için kaydolduklarından emin olmalarını söyleyin. Nükleer silahlarla ilgilenmelerine gerek yok, vatandaş olmaya özen göstersinler yeter! Oy vermek için kaydolun ve askeri bütçeleri kısmak ve çevreyi temizlemek isteyenlere oy verin. New York'ta muhteşem bir seçim yaşadık, bu Alexandria Cortes. Büyüdüğüm Bronx'taki eski mahallemde yaşıyordu. Şu anda orada yaşıyor ve gerçek yerleşik politikacıya karşı olağanüstü bir katılım elde etti ve bunun nedeni insanların oy vermesiydi. İnsanlar önemsiyordu.
Bu yüzden, bir Amerikalı olarak konuşursak, lisedeki her son sınıf öğrencisine Yurttaşlık dersini zorunlu kılmalıydık ve sadece kağıt oy pusulalarımız olmalı ve son sınıf öğrencileri olarak seçime gelip kağıt oy pusulalarını saymalı ve sonra oy vermek için kaydolmalıydık diye düşünüyorum. Böylece aritmetik öğrenebilirler, oy vermek için kayıt yaptırabilirler ve bir bilgisayarın oylarımızı çalmasından asla endişelenmemize gerek kalmaz.
Oyları saymak varken bu çok saçma. Vatandaşlığın gerçekten önemli olduğunu düşünüyorum ve nasıl bir vatandaşlık olduğuna bakmamız gerekiyor. Bu muhteşem konuşmayı Kanada'da Müslüman bir kadından duydum. İçinde World Beyond WarAz önce bir Kanada konferansı yaptık. Gezegenle ilişkimizi yeniden düşünmeliyiz.
Ve Engizisyon varken Avrupa'ya kadar uzanan sömürgecilikten bahsediyordu ve ben bunun bu kadar geriye gideceğini hiç düşünmemiştim. Bunu Amerika'da başlattığımızı sanıyordum ama onlar Müslümanları ve Yahudileri İspanya'dan atarken başlatıyorlardı. O zaman da bunu yapıyorlardı ve bizim de bunu yeniden düşünmemiz gerekiyor. Ülkeyle, insanlarla temasa geçmeli ve bazı gerçekleri anlatmaya başlamalıyız çünkü bu konuda dürüst olmazsak sorunu çözemeyiz.
Motivasyonun nedir?
Sanırım başında da söylemiştim. İlk aktivist olduğumda kazandım. Yani Demokrat Parti'nin tamamını ele geçirdim! Medyanın bizi yendiği doğrudur. Kongreye gittik ve kazandık. Onlara moratoryum yaptırdık ama kazanırken hep kaybediyoruz.
Yani 10 adım ileri, XNUMX adım geri gibi. İşte beni devam ettiren şey bu. Başarılarım olmadı değil ama savaşsız bir dünyanın gerçek başarısını elde edemedim. Konu sadece nükleer silahlar değil, nükleer silahlar mızrağın ucudur.
Bütün silahlardan kurtulmalıyız.
Bu çocukların Milli Tüfek Derneği'ne karşı yürümesi çok cesaret vericiydi. New York'ta yüz bin kişi yürüyordu ve hepsi gençti. Benim yaşımda çok az kişi var. Ve insanları çevrimiçi oy vermeleri için kaydediyorlardı. Ve New York'ta yaptığımız bu son ön seçimde, bir önceki yıla göre iki kat daha fazla insan oy kullandı.
Artık 60'lardaki gibi, insanlar aktifleşiyor. Yapmaları gerektiğini biliyorlar. Bu sadece nükleer silahlardan kurtulmak değil; çünkü savaştan kurtulursak nükleer silahlardan da kurtuluruz.
Belki nükleer silahlar çok uzmanlaşmıştır. Cesetlerin nereye gömüldüğünü gerçekten bilmeniz ve ICAN kampanyasını takip etmeniz gerekiyor, ancak savaşın saçma olduğunu bilmek için roket bilimcisi olmanıza gerek yok. Tam 20. yüzyıl!
İkinci Dünya Savaşı'ndan beri savaş kazanamadık, peki burada ne işimiz var?
Amerika'da savaşa karşı ilerlemek için neyin değişmesi gerekiyor?
Para. Bunu dizginlemeliyiz. Sırf paranız var diye yayınlara hakim olamayacağınız bir Adillik Doktrini'miz vardı. Bu hizmetlerin çoğunu geri almamız gerekiyor. Bence New York'taki elektrik şirketimizi halka açmalıyız. Boulder, Colorado bunu yaptı çünkü nükleer ve fosil yakıtı boğazlarına tıkıyorlardı, rüzgar ve güneş istiyorlardı ve bence ekonomik ve sosyal olarak örgütlenmemiz gerekiyor. Bernie'den de bunu görüyorsunuz.
Büyüyor… Kamuoyu araştırmaları yaptık. Amerikalıların yüzde 87'si eğer herkes kabul ederse onlardan kurtulalım dedi. Yani kamuoyu bizim tarafımızda. Eisenhower'ın uyardığı şeyle oluşturulan bu korkunç blokajlar aracılığıyla onu harekete geçirmemiz gerekiyor; askeri-endüstriyel, ama ben buna askeri-endüstriyel-kongre-medya kompleksi diyorum. Çok fazla konsantrasyon var.
Wall Street'i İşgal Et, şu meme'i ortaya çıkardılar: %1'e karşı %99. İnsanlar her şeyin ne kadar kötü dağıtıldığının farkında değildi.
FDR, Sosyal Güvenliği yaptığında Amerika'yı komünizmden kurtardı. Zenginliğin bir kısmını paylaştı, sonra işler yine açgözlülük haline geldi, Clinton ve Obama aracılığıyla Reagan'la ve Trump bu yüzden seçildi, çünkü pek çok insan zarar gördü.
Nihai düşünceler
İlginç olabilecek sana söylemediğim bir şey var.
50'li yıllarda komünizmden çok korkardık. Queens College'a gittim. Amerika'da McCarthy Dönemi'ydi. 1953'te Queens College'a gittim ve biriyle tartışıyorum ve o şöyle diyor: “İşte. Bunu okumalısın.
Ve bana bu broşürü veriyor, üzerinde "Amerika Komünist Partisi" yazıyor ve kalbim küt küt atıyor. Çok korkuyorum. Kitap çantama koydum. Eve otobüsle gidiyorum. Direkt 8. kata çıkıyorum, çöp fırınına doğru yürüyorum, bakmadan onu yere atıyorum. İşte bu kadar korktum.
Sonra 1989'da ya da her neyse, Gorbaçov'un gelmesinden sonra Avukatlar İttifakı'ndaydım, ilk kez Sovyetler Birliği'ne gittim.
Her şeyden önce, 60 yaşın üzerindeki her erkek 29. Dünya Savaşı madalyalarını takıyordu ve her sokak köşesinde 400,000 milyon ölüye ait taş bir anıt vardı ve sonra Leningrad mezarlığına gidiyorsunuz ve orada toplu mezarlar, büyük insan yığınları var. XNUMX kişi. Buna baktım ve rehberim bana şöyle dedi: "Siz Amerikalılar neden bize güvenmiyorsunuz?"
Ben de “Sana neden güvenmiyoruz? Peki ya Macaristan? Peki ya Çekoslovakya?”
Bilirsin, kibirli Amerikalı. Gözlerinde yaşlarla bana bakıyor. “Ama ülkemizi Almanya’dan korumamız gerekiyordu” diyor.
Adama baktım ve bu onların gerçeğiydi. Yaptıkları iyi bir şey değildi ama yani işgal korkusundan ve çektikleri acıdan hareket ediyorlardı ve biz doğru hikayeyi alamıyorduk.
Bu yüzden, eğer şimdi barış yapacaksak, ilişkimiz hakkında, kimin kime ne yaptığıyla ilgili gerçeği söylemeye başlamalıyız ve daha açık olmalıyız ve bence bu #MeToo ile oluyor. , Konfederasyon heykelleriyle, Christopher Columbus'la. Demek istediğim, hiç kimse bunun gerçekliğini düşünmedi ve biz şimdi öyleyiz. Bu yüzden gerçekte ne olduğuna bakmaya başlarsak, uygun şekilde davranabileceğimizi düşünüyorum.