Ian Fleming-Ian Fleming
Ian Fleming
|Doğmak||
28 Mayıs 1908|
Mayfair , Londra, İngiltere
|Ölü||12 Ağustos 1964
(56 yaşında)|
Canterbury , Kent, İngiltere
|Eğitim||Eton koleji|
|Önemli iş|
|Eş||


( m. 1952
|Çocuklar||2|
|Ebeveynler|
|Akrabalar||Peter Fleming (kardeşi)|
Ian Lancaster Fleming (28 Mayıs 1908 - 12 Ağustos 1964), en çok savaş sonrası James Bond serisi casus romanlarıyla tanınan bir İngiliz yazardı . Fleming , ticaret bankası Robert Fleming & Co.'ya bağlı zengin bir aileden geliyordu ve babası, 1910'dan 1917'de Batı Cephesinde ölümüne kadar Henley için Parlamento Üyesi (MP) idi . kısaca Münih ve Cenevre üniversitelerinde , Fleming yazmaya başlamadan önce çeşitli işlerde çalıştı.
Fleming, İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiltere'nin Deniz İstihbarat Bölümü için çalışırken , Goldeneye Operasyonunun planlanmasında ve iki istihbarat biriminin, 30 Saldırı Birimi ve T-Force'un planlanması ve gözetiminde yer aldı . James Bond romanlarının arka planının, ayrıntılarının ve derinliğinin çoğu için savaş zamanı hizmetinden ve bir gazeteci olarak kariyerinden yararlandı .
Fleming ilk Bond romanı Casino Royale'i 1952'de yazdı. Talebi karşılamak için üç baskı siparişi verilerek başarılı oldu. Bunu 1953 ile 1966 yılları arasında on bir Bond romanı ve iki kısa öykü koleksiyonu izledi. Romanlar, genellikle MI6 olarak bilinen Gizli İstihbarat Servisi'nde bir memur olan James Bond'un etrafında dönüyor. Bond aynı zamanda 007 kod numarasıyla da bilinir ve Kraliyet Donanması Gönüllü Rezervinde bir komutandı . Bond hikayeleri, dünya çapında 100 milyondan fazla kopya satarak tüm zamanların en çok satan kurgusal kitap serileri arasında yer alıyor. Fleming ayrıca çocuk hikayesi Chitty-Chitty-Bang-Bang ve iki kurgu dışı eser yazdı. 2008'de The Times , Fleming'i "1945'ten beri en büyük 50 İngiliz yazar " listesinde 14. sırada yer aldı .
Fleming, Ann Charteris ile evliydi . Yazarla olan ilişkisi nedeniyle kocası 2. Viscount Rothermere'den boşanmıştı . Fleming ve Charteris'in Caspar adında bir oğulları oldu. Fleming, hayatının büyük bir bölümünde çok sigara ve içki tiryakisiydi ve 1964'te 56 yaşında kalp hastalığına yenik düştü. James Bond kitaplarından ikisi ölümünden sonra yayınlandı; diğer yazarlar o zamandan beri Bond romanları ürettiler. Fleming'in yaratılışı, yedi oyuncu tarafından canlandırılan filmde yirmi yedi kez yer aldı.
Biyografi
Doğum ve aile
Ian Lancaster Fleming, 28 Mayıs 1908'de Londra'nın zengin Mayfair semtindeki 27 Green Street'te doğdu . Annesi Evelyn "Eve" Fleming'di .kızlık soyadı Rose ve babası, 1910'dan 1917'ye kadar Henley Parlamento Üyesi olan Valentine Fleming'di . Bebekken kısa bir süre Oxfordshire'daki Braziers Park'ta ailesiyle birlikte yaşadı . Fleming, İskoç Amerikan Yatırım Şirketi ve ticaret bankası Robert Fleming & Co.'nun kurucu ortağı olan İskoç finansçı Robert Fleming'in torunuydu.
1914'te Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla Valentine Fleming , Queen's Own Oxfordshire Hussars "C" Squadron'a katıldı ve binbaşı rütbesine yükseldi . 20 Mayıs 1917'de Batı Cephesinde Alman bombardımanı sonucu öldürüldü ; Winston Churchill, The Times'da çıkan bir ölüm ilanı yazdı . Valentine, Arnisdale'de bir mülk sahibi olduğu için , ölümü Glenelg Savaş Anıtı'nda anıldı .
Fleming'in ağabeyi Peter (1907–1971) bir gezi yazarı oldu ve aktris Celia Johnson ile evlendi . Peter, İkinci Dünya Savaşı sırasında Grenadier Muhafızlarında görev yaptı, daha sonra Yardımcı Birimlerin kurulmasına yardım etmek için Colin Gubbins altında görevlendirildi ve savaş sırasında Norveç ve Yunanistan'da cephe gerisi operasyonlarına dahil oldu.
Fleming'in ayrıca iki küçük erkek kardeşi vardı, Michael (1913–1940) ve Richard (1911–1977). Michael , Oxfordshire ve Buckinghamshire Hafif Piyade'de görev yaparken Normandiya'da yakalandıktan sonra Ekim 1940'ta aldığı yaralardan öldü . Fleming'in ayrıca , babası sanatçı Augustus John olan çellist Amaryllis Fleming'in (1925–1999) evlilik dışı doğmuş daha genç bir anne üvey kız kardeşi vardı . Amaryllis, Valentine'ın ölümünden altı yıl sonra, 1923'te John ve Evelyn arasında başlayan uzun süreli bir ilişki sırasında tasarlandı.
Eğitim ve erken yaşam
1914'te Fleming , Dorset'teki Purbeck Adası'ndaki bir hazırlık okulu olan Durnford School'a gitti . Durnford'da geçirdiği zamandan hoşlanmadı; tatsız yiyeceklere, fiziksel zorluklara ve zorbalığa maruz kaldı.
1921'de Fleming, Eton Koleji'ne kaydoldu . Akademik olarak başarılı biri değil, atletizmde başarılı oldu ve 1925 ile 1927 arasında iki yıl boyunca Victor Ludorum ("Oyunların Galibi") unvanını elinde tuttu. Ayrıca The Wyvern adlı bir okul dergisinin editörlüğünü yaptı . Eton'daki yaşam tarzı onu, Fleming'in tavrını, saç yağını, araba sahibi olmasını ve kadınlarla ilişkilerini onaylamayan ev sahibi EV Slater ile çatışmaya soktu. Slater, Fleming'in annesini , Sandhurst Kraliyet Askeri Koleji'ne girmek için yoğun bir kurs için onu Eton'dan bir dönem erken çıkarmaya ikna etti . Orada bir yıldan az zaman geçirdi ve 1927'de belsoğukluğuna yakalandıktan sonra komisyon almadan ayrıldı .
1927'de, Fleming'i Dışişleri Bakanlığı'na olası bir girişe hazırlamak için annesi onu, Adlerian öğrencisi ve eski İngiliz casusu Ernan Forbes Dennis ve romancı eşi Phyllis Bottome tarafından yönetilen küçük bir özel okul olan Avusturya'nın Kitzbühel kentindeki Tennerhof'a gönderdi . Orada dil becerilerini geliştirdikten sonra Münih Üniversitesi ve Cenevre Üniversitesi'nde kısa bir süre okudu . Fleming Cenevre'deyken Monique Panchaud de Bottens ile aşk yaşamaya başladı ve çift, Dışişleri Bakanlığı sınavına girmek için Eylül 1931'de Londra'ya dönmeden hemen önce nişanlandı. Yeterli bir geçiş standardı elde etti, ancak bir iş teklifi alamadı. Annesi, Reuters Haber Ajansı başkanı Sir Roderick Jones ile lobicilik yaparak işlerine müdahale etti ve Ekim 1931'de kendisine şirkette alt editör ve gazeteci olarak bir pozisyon verildi . Nisan 1933'te Fleming, Moskova'da vakit geçirdi ve burada İngiliz Metropolitan-Vickers şirketinden altı mühendisin Stalinist gösteri duruşmasını haber yaptı . Oradayken Sovyet başbakanı Joseph Stalin ile bir röportaj için başvurdu ve katılamadığı için özür dileyen kişisel olarak imzalanmış bir not alınca şaşırdı. Moskova'dan döndükten sonra, annesinin güven fonu ödeneğini kesmekle tehdit etmesi üzerine Monique ile nişanını bitirdi.
Fleming, Ekim 1933'te yeniden aile baskısına boyun eğdi ve finansörler Cull & Co.'da bir pozisyonla bankacılığa girdi. 1935'te borsacı olarak Bishopsgate'deki Rowe ve Pitman'a taşındı. Fleming her iki rolde de başarısız oldu. Aynı yıl Fleming, Avusturya'nın Kitzbühel kentinde kayak yaparken Muriel Wright ile tanıştı ve onunla uzun vadeli bir ilişki kurdu. 1944'te bir bombalı saldırı sırasında ölümünden sonra, Fleming suçluluk ve vicdan azabına kapıldı ve genellikle gelecekteki romanları için yaratacağı kızlara ilham kaynağı olduğu düşünülüyor. 1939'un başlarında Fleming, Ann O'Neill ile bir ilişki başlattı.kızlık soyadı 3. Baron O'Neill ile evli olan Charteris ; Daily Mail'in sahibi Lord Rothermere'in varisi Esmond Harmsworth ile de bir ilişkisi vardı .
İkinci dünya savaşı
Mayıs 1939'da Fleming, Kraliyet Donanması Deniz İstihbarat Direktörü Tuğamiral John Godfrey tarafından kişisel asistanı olması için işe alındı . Organizasyona Ağustos 1939'da "17F" kod adıyla tam zamanlı olarak katıldı ve şimdi Ripley Binası olarak bilinen Admiralty'de 39. Odada çalıştı. Fleming'in biyografisini yazan Andrew Lycett , Fleming'in rol için "bariz nitelikleri" olmadığını belirtiyor. Fleming, atanmasının bir parçası olarak, başlangıçta Teğmen olarak Temmuz 1939'da Kraliyet Donanması Gönüllü Rezervinde görevlendirildi , ancak birkaç ay sonra Teğmen Komutanlığına terfi etti .
Fleming, Godfrey'in kişisel asistanı olarak paha biçilmez olduğunu kanıtladı ve yönetimde mükemmelleşti. Godfrey, hükümet çevrelerinde düşmanlar edinen aşındırıcı bir karakter olarak biliniyordu. Fleming'i, hükümetin savaş zamanı idaresinin Gizli İstihbarat Teşkilatı , Siyasi Harp İdaresi , Özel Harekat İdaresi (SOE), Ortak İstihbarat Komitesi ve Başbakanlık personeli gibi diğer bölümleriyle sık sık irtibat görevlisi olarak kullandı.
29 Eylül 1939'da, savaşın başlamasından kısa bir süre sonra Godfrey, tarihçi Ben Macintyre'ye göre "... Teğmen Komutan Ian Fleming'in tüm özelliklerini taşıyan" bir mutabakat yayınladı . Alabalık Notu olarak adlandırıldı ve savaş zamanında bir düşmanın aldatmacasını uçarak balık tutmaya benzetti . Not , U-botlarını ve Alman yüzey gemilerini mayın tarlalarına çekmek için Mihver güçlerine karşı kullanılması düşünülecek birkaç plan içeriyordu . Listedeki 28 numara, düşman tarafından bulunacak bir cesedin üzerine yanıltıcı kağıtlar yerleştirmek için bir fikirdi; öneri, Ekim 1942'de Charles Cholmondoley tarafından geliştirilen, Kuzey Afrika'dan İtalya'nın amaçlanan işgalini gizlemek için 1943 planı olan Mincemeat Operasyonuna benzer. )" diyerek devam etti: " Basil Thomson'ın bir kitabında şu önerme kullanılıyor : Havacı kılığına girmiş, ceplerinde gönderiler olan bir ceset, sözde başarısız olan bir paraşütten kıyıya atılabilir. Oradan anlıyorum. Deniz Hastanesinde ceset bulmak hiç de zor değil, ama tabii ki taze olması gerekiyor."
1940 yılında Fleming ve Godfrey , Oxford Üniversitesi Coğrafya Profesörü Kenneth Mason ile askeri operasyonlara katılan ülkelerin coğrafyasına ilişkin raporların hazırlanması konusunda temasa geçti. Bu raporlar, 1941 ile 1946 yılları arasında üretilen Donanma İstihbarat Bölümü Coğrafi El Kitabı Serisinin öncüleriydi .
Alman Donanması tarafından kullanılan Enigma kodlarının ayrıntılarını elde etmeyi amaçlayan bir plan olan Acımasız Operasyonu , 12 Eylül 1940'ta Fleming tarafından Godfrey'e yazılan bir notla başlatıldı. - Luftwaffe üniforması giymiş mürettebat ve İngiliz Kanalı'na çarptı. Mürettebat daha sonra Alman kurtarıcılarına saldırır ve teknelerini ve Enigma makinelerini İngiltere'ye geri getirirdi. Bletchley Park'ta Alan Turing ve Peter Twinn'in canını sıkacak şekilde , görev hiçbir zaman yerine getirilmedi. Fleming'in yeğenine göre, Kraliyet Hava Kuvvetleri'nden bir yetkili olan Lucy , İngiliz Kanalı'na düşen bir Heinkel bombardıman uçağını düşürürlerse, muhtemelen oldukça hızlı bir şekilde batacağına dikkat çekti .
Fleming ayrıca Başkan Franklin D. Roosevelt'in Londra ve Washington arasındaki istihbarat işbirliği konusunda özel temsilcisi Albay "Wild Bill" Donovan ile birlikte çalıştı. Mayıs 1941'de Fleming, Godfrey'e Amerika Birleşik Devletleri'ne kadar eşlik etti ve burada, Stratejik Hizmetler Ofisine dönüşen ve sonunda CIA olan departman olan Bilgi Koordinatörlüğü Ofisi için bir plan yazılmasına yardım etti .
Amiral Godfrey, Fleming'i 1941 ile 1942 arasında Goldeneye Operasyonunun başına getirdi ; Goldeneye, Almanya'nın bölgeyi ele geçirmesi durumunda İspanya'da bir istihbarat çerçevesini sürdürme planıydı. Fleming'in planı, Cebelitarık ile iletişimi sürdürmeyi ve Nazilere karşı sabotaj operasyonları başlatmayı içeriyordu. 1941'de, Almanların deniz yollarına hakim olmamasını sağlamayı amaçlayan bir önlemde Amerika'nın katılımı konusunda Donovan ile irtibat kurdu.
30 Saldırı Birimi
1942'de Fleming, uzman istihbarat birliklerinden oluşan , No. 30 Commando veya 30 Assault Unit (30AU) olarak bilinen bir komando birimi kurdu. 30AU'nun işi, daha önce hedeflenen karargahlardan düşman belgelerini ele geçirmek için bir ilerlemenin ön hattına yakın olmak - bazen önünde - olmaktı. Birim , Mayıs 1941'de Girit Muharebesi'nde benzer faaliyetler üstlenmiş olan Otto Skorzeny liderliğindeki bir Alman grubuna dayanıyordu. Fleming, Alman biriminin "Alman istihbaratındaki en göze çarpan yeniliklerden biri" olduğunu düşünüyordu.
Fleming, birimle birlikte sahada savaşmadı, ancak hedefleri seçti ve operasyonları arkadan yönetti. Oluşumunda birim 30 güçlüydü, ancak bu boyutun beş katına çıktı. Birim, diğer komando birimlerinden adamlarla doluydu ve KİT tesislerinde silahsız muharebe, kasa kırma ve kilit açma konularında eğitildi. 1942'nin sonlarında Yüzbaşı (daha sonra Tümamiral ) Edmund Rushbrooke, Deniz İstihbarat Bölümü başkanı olarak Godfrey'in yerini aldı ve Fleming'in organizasyondaki etkisi, 30AU'nun kontrolünü elinde tutmasına rağmen azaldı. Fleming, onlardan "Kızıl Kızılderililer" olarak bahsetmesinden hoşlanmayan birim üyeleri arasında popüler değildi .
1944 Normandiya çıkarmasından önce , 30AU'nun operasyonlarının çoğu Akdeniz'deydi, ancak bir Enigma makinesi ve ilgili malzemeler için başarısız bir kıstırma baskınında Dieppe Baskınına gizlice katılmış olması muhtemeldir. Fleming, baskını denizden 700 yarda açıktaki HMS Fernie'den gözlemledi . Sicilya ve İtalya'daki başarıları nedeniyle, 30AU, deniz istihbaratı tarafından büyük ölçüde güvenilir hale geldi.
Mart 1944'te Fleming, Overlord Operasyonu için hazırlık olarak Kraliyet Donanması birimlerine istihbarat dağıtımını denetledi . 6 Haziran 1944'te 30AU başkanı olarak değiştirildi, ancak bir miktar katılımını sürdürdü. Overlord sırasında ve sonrasında, özellikle Cherbourg'a yapılan ve birimin bir istihbarat toplama birimi yerine yanlış bir şekilde normal bir komando gücü olarak kullanıldığından endişe duyduğu bir saldırının ardından 30AU'yu sahada ziyaret etti . Bu, erkeklerin uzmanlık becerilerini boşa harcadı, bu tür yetenekli ajanların kullanılmasını haklı çıkarmayan operasyonlarda güvenliklerini riske attı ve hayati önem taşıyan istihbarat toplamayı tehdit etti. Daha sonra bu birimlerin yönetimi revize edilmiştir. Ayrıca, birimi 1870'ten kalma Alman deniz arşivleri olan Tambach Kalesi'nde bulduktan sonra Almanya'ya kadar takip etti.
Aralık 1944'te Fleming, Donanma İstihbarat Direktörü adına Uzak Doğu'ya bir istihbarat bilgi toplama gezisine gönderildi. Gezinin çoğu, Pasifik'te 30AU için fırsatları belirlemekle geçti; birim, Japonların teslim olması nedeniyle çok az hareket gördü .
T-Kuvveti
30AU'nun başarısı, Ağustos 1944'te T-Force olarak bilinen bir "Hedef Kuvvet" kurma kararına yol açtı . Londra'daki Ulusal Arşivlerde düzenlenen resmi mutabakat, birimin birincil rolünü açıklıyor: "T-Kuvveti = Hedef Kuvvet, büyük kasabaların, limanların vb. . kurtarılmış ve düşman topraklarında."
Fleming, T-Force birimi için hedefleri seçen komitede yer aldı ve bunları birim görevlilerine verilen "Kara Kitaplarda" listeledi. T-Force'un piyade bileşeni, kısmen , İkinci Ordu'yu destekleyen Kral Alayı olan 5. Tabur'dan oluşuyordu . Nükleer laboratuvarlar, gaz araştırma merkezleri ve bireysel roket bilimcileri dahil olmak üzere İngiliz ordusu için ilgi çekici hedeflerin güvenliğini sağlamaktan sorumluydu. Birimin en dikkate değer keşifleri, V-2 roketinde , Messerschmitt Me 163 avcı uçaklarında ve yüksek hızlı U-botlarında kullanılan Alman motorları için araştırma merkezinde, Almanya'nın Kiel limanındaki ilerleme sırasında geldi . Fleming daha sonra yazılarında, özellikle 1955 Bond romanı Moonraker'da T-Force'un faaliyetlerinin unsurlarını kullanacaktı .
1942'de Fleming, Jamaika'daki bir Anglo-Amerikan istihbarat zirvesine katıldı ve ziyareti sırasında sürekli şiddetli yağmura rağmen, savaş bittiğinde adada yaşamaya karar verdi. Arkadaşı Ivar Bryce, Fleming'in 1945'te Goldeneye adını verdiği bir ev inşa ettirdiği Saint Mary Parish'te bir arsa bulmaya yardım etti . Romanlarını yazdığı evin ve mülkün adının birçok olası kaynağı var. Fleming'in kendisi hem savaş zamanı Altın Göz Operasyonu'ndan hem de Carson McCullers'ın Karayipler'deki İngiliz deniz üslerinin Amerikan donanması tarafından kullanımını anlatan 1941 tarihli Altın Gözdeki Yansımalar romanından bahsetti.
Fleming, Mayıs 1945'te terhis edildi, ancak birkaç yıl RNVR'de kaldı ve 26 Temmuz 1947'de asli teğmen-komutanlığa (Özel Şube) terfi aldı . Danimarka'nın işgali sırasında Danimarka'dan İngiltere'ye kaçan Danimarkalı subaylara yardım etmek. 16 Ağustos 1952'de teğmen-komutan rütbesiyle RNVR'nin aktif listesinden çıkarıldığında hizmetine son verdi.
savaş sonrası
Fleming'in Mayıs 1945'te terhis edilmesi üzerine, o zamanlar The Sunday Times'ın sahibi olan Kemsley gazete grubunun yabancı yöneticisi oldu . Bu görevde, gazetenin dünya çapındaki muhabir ağını denetledi. Sözleşmesi, Jamaika'da yaptığı her kış üç aylık tatil yapmasına izin verdi. Fleming, Aralık 1959'a kadar gazete için tam zamanlı çalıştı, ancak en az 1961'e kadar makaleler yazmaya ve Salı haftalık toplantılarına katılmaya devam etti.
Ann Charteris'in ilk kocası savaşta öldükten sonra Fleming'le evlenmeyi bekliyordu ama o bekar kalmaya karar verdi. 28 Haziran 1945'te ikinci Vikont Rothermere ile evlendi . Yine de Charteris, arkadaşı ve komşusu Noël Coward'ı ziyaret etme bahanesiyle onu görmek için Jamaika'ya giderek Fleming ile ilişkisine devam etti . 1948'de Fleming'in ölü doğmuş kızı Mary'yi doğurdu . Rothermere, Fleming ile olan ilişkisi nedeniyle 1951'de Charteris'ten boşandı ve çift, 24 Mart 1952'de Jamaika'da, oğulları Caspar'ın Ağustos'ta doğmasından birkaç ay önce evlendi. Hem Fleming hem de Ann'in evlilikleri sırasında ilişkileri vardı, o , İşçi Partisi Lideri ve Muhalefet Lideri Hugh Gaitskell ile . Fleming'in Jamaika'da komşularından biri olan Island Records'tan Chris Blackwell'in annesi Blanche Blackwell ile uzun süreli bir ilişkisi vardı .
Fleming , Eden'in kötüleşen sağlığı nedeniyle Kasım 1953'ün sonlarında Goldeneye'da kalmasına izin verdiği İngiltere Başbakanı Anthony Eden ile de arkadaştı.
1950'ler
Bir kumarhanenin kokusu, dumanı ve ter sabahın üçünde mide bulandırıcı. Sonra yüksek kumarın -açgözlülük, korku ve sinirsel gerilimin karışımı- yarattığı ruh erozyonu dayanılmaz hale gelir ve duyular uyanır ve bundan isyan eder.
Casino Royale açılış satırları
Fleming, savaş sırasında arkadaşlarına bir casus romanı yazmak istediğinden ilk kez bahsetmişti, bu hırs Casino Royale ile iki ay içinde elde etti . 17 Şubat 1952'de Goldeneye'da kendi deneyimlerinden ve hayal gücünden ilham alarak kitabı yazmaya başladı. Daha sonra romanı, hamile Charteris ile yaklaşan düğününden dikkatini dağıtmak için yazdığını iddia etti ve eseri "korkunç ahmak eseri" olarak adlandırdı. El yazması Londra'da Joan Howe (seyahat yazarı Rory MacLean'ın annesi ) ve Fleming'in The Times'daki Miss Moneypenny karakterinin kısmen dayandığı kızıl saçlı sekreteri tarafından yazıldı. Eski bir kız arkadaşı olan Clare Blanchard, kitabı yayınlamamasını ya da en azından bunu bir takma adla yapmasını tavsiye etti.
Casino Royale'in son taslak aşamalarında Fleming, arkadaşı William Plomer'in bir kopyayı görmesine izin verdi ve "görebildiğim kadarıyla gerilim unsuru tamamen yok" dedi. Buna rağmen Plomer, kitabın yeterli vaatte bulunduğunu düşündü ve bir kopyasını Jonathan Cape yayınevine gönderdi . İlk başta roman konusunda isteksizdiler, ancak Fleming'in kitaplarını yönettikleri kardeşi Peter, şirketi onu yayınlamaya ikna etti. 13 Nisan 1953'te Casino Royale, Birleşik Krallık'ta Fleming tarafından tasarlanan bir kapakla 10s 6d olarak fiyatlandırılan ciltli olarak piyasaya sürüldü. Bu bir başarıydı ve talebi karşılamak için üç baskı çalışması gerekti.
Roman, genellikle MI6 olarak bilinen Gizli İstihbarat Servisi'nde bir subay olan James Bond'un istismarlarına odaklanıyor . Bond aynı zamanda 007 kod numarasıyla da bilinir ve Kraliyet Donanma Rezervinde bir komutandı . Fleming, karakterinin adını, Karayip kuşları konusunda uzman ve Batı Hint Adaları Kuşları adlı kesin alan kılavuzunun yazarı olan Amerikalı ornitolog James Bond'un karakterinden almıştır . Kendisi de hevesli bir kuş gözlemcisi olan Fleming, Bond'un rehberinin bir kopyasına sahipti ve daha sonra ornitologun karısına, "bu kısa, romantik olmayan, Anglo-Sakson ve yine de çok erkeksi ismin tam da ihtiyacım olan şey olduğunu ve böylece ikinci bir James Bond'un doğduğunu söyledi. ". 1962'de The New Yorker'da verdiği bir röportajda şunları açıkladı: "1953'te ilkini yazdığımda, Bond'un başına gelenlerin son derece sıkıcı, ilgisiz bir adam olmasını istedim; onun kör bir araç olmasını istedim ... kahramanım için bir isim ararken, Tanrı aşkına, [James Bond] 'un şimdiye kadar duyduğum en sıkıcı isim olduğunu düşündüm.
Fleming, yaratılışını Donanma İstihbarat Bölümünde tanıştığı kişilere dayandırdı ve Bond'un "savaş sırasında tanıştığım tüm gizli ajanlar ve komando tiplerinin bir bileşimi olduğunu" kabul etti. Bu tipler arasında, taptığı ve savaş sırasında Norveç ve Yunanistan'da cephe gerisi operasyonlarına katılan kardeşi Peter da vardı. Fleming, Bond'un besteci, şarkıcı ve aktör Hoagy Carmichael'e benzeyeceğini öngördü ; yazar ve tarihçi Ben Macintyre gibi diğerleri , Bond tanımında Fleming'in kendi görünüşünün bazı yönlerini tanımlar. Romanlardaki genel referanslar, Bond'u "karanlık, oldukça acımasız güzel görünüme" sahip olarak tanımlıyor.
Fleming ayrıca Bond'un özelliklerini Fleming'in 1930'larda Kitzbühel'de kayak yaparken tanıştığı bir casus olan Conrad O'Brien-ffrench , savaş sırasında 30AU'da seçkin bir şekilde hizmet eden Patrick Dalzel-Job ve Bill "Biffy" Dunderdale üzerinde modelledi . kol düğmeleri ve el yapımı takım elbise giyen ve Paris'te bir Rolls-Royce ile şoförlük yapan MI6'nın Paris'teki istasyon başkanı . Sir Fitzroy Maclean , MI6 ikili ajanı Duško Popov gibi, Balkanlar'daki düşman hatlarının gerisindeki savaş zamanı çalışmalarına dayanarak, Bond için başka bir olası modeldi . Fleming ayrıca Bond'a aynı golf handikapı, çırpılmış yumurta zevki, kumar sevgisi ve aynı marka banyo malzemelerinin kullanımı dahil olmak üzere birçok kendi özelliğini kazandırdı.
Casino Royale'in yayınlanmasından sonra Fleming, Jamaika'daki evinde yıllık tatilini başka bir Bond hikayesi yazmak için kullandı. 1953 ile 1966 yılları arasında on iki Bond romanı ve iki kısa öykü koleksiyonu yayınlandı, son ikisi ( The Man with the Golden Gun ve Octopussy ve The Living Daylights ) ölümünden sonra yayınlandı. Hikayelerin arka planının çoğu, Fleming'in Deniz İstihbarat Birimi'ndeki önceki çalışmasından veya Soğuk Savaş'tan bildiği olaylardan geliyordu . From Russia, with Love'ın konusu , Bond'u tuzağa düşürmek için kurgusal bir Sovyet Spektor kod çözme makinesi kullanıyor; Spektor'un kökleri savaş zamanı Alman Enigma makinesine dayanmaktadır. Romanın Orient Ekspresi'ndeki casuslarla ilgili olay örgüsü, Budapeşte merkezli bir ABD deniz ataşesi ve istihbarat ajanı olan Eugene Karp'ın Şubat 1950'de Doğu Ekspresi'ni Budapeşte'den Paris'e götürerek ABD'deki patlamış ABD casus ağları hakkında belgeler taşıyarak hikayesine dayanıyordu. Doğu Bloku _ Zaten trende olan Sovyet suikastçılar kondüktöre ilaç verdiler ve Karp'ın cesedi kısa bir süre sonra Salzburg'un güneyindeki bir demiryolu tünelinde bulundu .
Bond eserlerinde kullanılan isimlerin çoğu Fleming'in tanıdığı insanlardan geliyordu: The Man with the Golden Gun'daki baş kötü adam Scaramanga , Fleming'in savaştığı bir Eton okullu arkadaşının adını aldı; Goldfinger , adını taşıyan romandan, adını Fleming'in çalışmasından nefret ettiği İngiliz mimar Ernő Goldfinger'dan almıştır; Moonraker'ın düşmanı Sir Hugo Drax , adını Fleming'in tanıdığı Amiral Sir Reginald Aylmer Ranfurly Plunkett-Ernle-Erle-Drax'tan almıştır ; Drax'ın yardımcısı Krebs, Hitler'in son Genelkurmay Başkanı ile aynı adı taşıyor ; ve Diamonds Are Forever'daki eşcinsel kötü adamlardan biri olan "Boofy" Kidd, adını Fleming'in yakın arkadaşlarından biri ve karısının bir akrabası olan, arkadaşları tarafından Boofy olarak bilinen Arran'ın 8. Kontu Arthur Gore'dan almıştır.
Fleming'in ilk kurgusal olmayan çalışması The Diamond Smugglers 1957'de yayınlandı ve kısmen dördüncü Bond romanı Diamonds Are Forever'ın arka plan araştırmasına dayanıyordu . Materyalin çoğu The Sunday Times'da yayınlandı ve Fleming'in daha önce MI5'te çalışmış olan Uluslararası Elmas Güvenlik Örgütü üyesi John Collard ile yaptığı röportajlara dayanıyordu . Kitap İngiltere ve ABD'de karışık eleştiriler aldı.
İlk beş kitap için ( Casino Royale , Live and Let Die , Moonraker , Diamonds Are Forever ve From Russia, with Love ) Fleming genel olarak olumlu eleştiriler aldı. Bu, Mart 1958'de Twentieth Century dergisinde Bernard Bergonzi'nin Fleming'in çalışmasına "güçlü bir şekilde belirgin bir röntgencilik ve sado-mazoşizm çizgisi" içerdiği için saldırması ve kitapların "herhangi bir etik çerçeveden tamamen yoksun olduğunu gösterdiğini" yazmasıyla değişmeye başladı . ". Makale, Fleming'i hem ahlaki hem de edebi kriterler açısından John Buchan ve Raymond Chandler ile olumsuz bir şekilde karşılaştırdı. No yayınlandı ve Fleming, Ben Macintyre'nin sözleriyle "Fleming'i neredeyse bir paket gibi yuvarlayan" eleştirmenlerden sert eleştiriler aldı . Eleştirilerden en güçlü olanı , "Sex, Snobbery and Sadism" adlı incelemesinde romanı "şüphesiz şimdiye kadar okuduğum en iğrenç kitap" olarak nitelendiren New Statesman'dan Paul Johnson'dan geldi. Johnson, "yolun üçte birine geldiğimde, şeyi atmak için güçlü bir dürtüyü bastırmak zorunda kaldım" dedi. Johnson, Bond'da "biraz önemli sosyal bir fenomen" olduğunu fark etti, ancak fenomen " Dr No'daki üç temel bileşenle ilgili olduğundan , hepsi sağlıksız, tamamen İngiliz: bir okul çocuğunun sadizmi zorbalığı" , hüsrana uğramış bir ergenin mekanik, iki boyutlu seks özlemleri ve bir banliyö yetişkininin kaba, züppe istekleri." Johnson , Dr.
Lycett, Fleming'in evlilik sorunları ve işine yönelik saldırıların ardından "kişisel ve yaratıcı bir düşüşe geçtiğini" belirtiyor. Goldfinger, Dr. No'nun yayınlanmasından önce yazılmıştı ; Fleming'in eleştiriden sonra ürettiği bir sonraki kitap, meyve vermeyen bir televizyon dizisi için yazılmış ana hatlardan türetilen kısa öykülerden oluşan bir kısa öykü koleksiyonu olan Yalnızca Gözleriniz İçin idi. Lycett, Fleming'in televizyon senaryolarını ve kısa öyküleri yazarken, Bond'un düşüncelerinde görülebilen "Ian'ın yorgunluk ve kendinden şüphe duyma halinin yazısını etkilemeye başladığını" belirtti.
1960'lar
1960 yılında Fleming, Kuveyt Petrol Şirketi tarafından ülke ve petrol endüstrisi hakkında bir kitap yazması için görevlendirildi . Kuveyt hükümeti, State of Excitement: Impressions of Kuwait yazısını onaylamadı ve hiçbir zaman yayınlanmadı. Fleming'e göre: "Petrol Şirketi kitabı onayladığını ifade etti, ancak daktilo metnini onayları için Kuveyt Hükümeti üyelerine sunmayı görev hissetti. İlgili Şeyhler , bazı hafif yorum ve eleştirileri ve özellikle maceracılara atıfta bulunan pasajları nahoş buldular. Artık her bakımdan 'medenileşmek' isteyen ve romantik kökenlerini unutan ülkenin geçmişi.
Fleming , For Your Eyes Only'deki hayal kırıklığını , başkalarıyla birlikte çalıştığı bir film senaryosunun romanlaştırması olan Thunderball ile takip etti. Çalışma, 1958'de Fleming'in arkadaşı Ivar Bryce'ın onu genç İrlandalı yazar ve yönetmen Kevin McClory ile tanıştırmasıyla başladı ve üçü, Fleming ve Bryce'ın arkadaşı Ernest Cuneo ile birlikte bir senaryo üzerinde çalıştı. Ekim ayında McClory, deneyimli senarist Jack Whittingham'ı yeni kurulan ekibe tanıttı ve Aralık 1959'da McClory ve Whittingham, Fleming'e bir senaryo gönderdi. Fleming, McClory'nin katılımı hakkında ikinci kez düşünüyordu ve Ocak 1960'ta, kendisi ve Bryce'ın McClory'nin yapımcı olarak hareket etmesi tavsiyesiyle senaryoyu MCA'ya teslim etme niyetini açıkladı. Ayrıca McClory'ye, MCA'nın filmi McClory'nin katılımı nedeniyle reddetmesi durumunda, McClory'nin ya kendisini MCA'ya satması, anlaşmadan çekilmesi ya da mahkemede dava açması gerektiğini söyledi.
Ocak ve Mart 1960 arasında Goldeneye'da çalışan Fleming, kendisi, Whittingham ve McClory tarafından yazılan senaryoya dayanarak Thunderball romanını yazdı . Mart 1961'de McClory bir ön nüsha okudu ve o ve Whittingham, yayını durdurma emri için derhal Londra'daki Yüksek Mahkemeye dilekçe verdi. İkincisi Kasım 1961'de olmak üzere iki mahkeme davasından sonra Fleming, McClory'ye mahkeme dışında anlaşma teklif etti. McClory senaryonun edebi ve film haklarını alırken, Fleming'e romanın "Kevin McClory, Jack Whittingham ve Yazar tarafından yapılan bir ekran incelemesine dayandığı" kabul edilmesi koşuluyla romanın hakları verildi.
Fleming'in kitapları her zaman iyi satmıştı, ancak 1961'de satışlar önemli ölçüde arttı. 17 Mart 1961'de , yayınlanmasından dört yıl ve Dr. _ Kennedy ve Fleming daha önce Washington'da buluşmuştu. Bu ödül ve ilgili tanıtım, Fleming'i ABD'de en çok satan suç yazarı yapan satışlarda bir artışa yol açtı. Fleming, From Russia, with Love'ın en iyi romanı olduğunu düşündü; "Harika olan şey, kitapların her birinin halkın bir veya diğer kesiminin favorisi olması ve henüz hiçbirinin tamamen lanetlenmemiş olması" dedi.
Nisan 1961'de, Thunderball ile ilgili ikinci mahkeme davasından kısa bir süre önce , Fleming , The Sunday Times'da haftalık düzenli bir toplantı sırasında kalp krizi geçirdi . İyileşme dönemindeyken, arkadaşlarından biri olan Duff Dunbar, ona Beatrix Potter'ın The Tale of Squirrel Nutkin adlı kitabının bir kopyasını verdi ve Fleming'in her gün oğlu Caspar'a anlattığı yatma vakti hikayesini yazmak için zaman ayırmasını önerdi. akşam. Fleming projeye zevkle saldırdı ve yayıncısı Jonathan Cape'den Michael Howard'a şaka yaparak "Mezarın kenarında bile senin için kölelik yapmadığım bir an yok" diye yazdı; Sonuç, Fleming'in ölümünden iki ay sonra, Ekim 1964'te yayınlanan tek çocuk romanı Chitty-Chitty-Bang-Bang oldu.
Haziran 1961'de Fleming, yayınlanmış ve gelecekteki James Bond romanlarının ve kısa öykülerinin film haklarına ilişkin altı aylık bir seçeneği Harry Saltzman'a sattı . Saltzman , Albert R. "Cubby" Broccoli ile birlikte üretim aracı Eon Productions'ı kurdu ve kapsamlı bir araştırmanın ardından Sean Connery'yi altı filmlik bir anlaşma için tuttular , daha sonra Dr. No (1962) ile başlayarak beşe düşürüldü. Connery'nin Bond tasviri edebi karakteri etkiledi; No'nun yayınlanmasından sonra yazılan ilk kitap olan You Only Live Twice'da Fleming , Bond'a önceki hikayelerde olmayan bir mizah duygusu verdi.
Fleming'in ikinci kurgusal olmayan kitabı Kasım 1963'te yayınlandı: Fleming'in 1959 ve 1960 yıllarında yaptığı gezilerde dünya şehirleri hakkındaki izlenimlerine dayanan bir Sunday Times makalesi dizisinin yeniden baskısı olan Thrilling Cities . 1964'te yapımcı Norman Felton tarafından bir casus yazmak için yaklaştı. dizi için Fleming, The Man from UNCLE dizisi için Napoleon Solo ve April Dancer karakterlerinin adları da dahil olmak üzere birkaç fikir verdi . Ancak Fleming, herhangi bir yasal sorundan kaçınmak isteyen Eon Productions'ın talebi üzerine projeden çekildi. proje Bond filmleriyle örtüşürse ortaya çıkabilir.
Ocak 1964'te Fleming, son tatili için Goldeneye'a gitti ve Altın Silahlı Adam'ın ilk taslağını yazdı . Bundan memnun değildi ve romanlarının kopya editörü William Plomer'e yazarak yeniden yazılmasını istedi. Fleming kitaptan giderek daha fazla mutsuz oldu ve kitabı yeniden yazmayı düşündü, ancak kitabın yayın için uygun olduğunu düşünen Plomer tarafından caydırıldı.
Ölüm
Fleming , yetişkin hayatı boyunca çok sigara içen ve içiciydi ve kalp hastalığından muzdaripti . 1961'de 53 yaşında kalp krizi geçirdi ve iyileşmek için mücadele etti . 11 Ağustos 1964'te Canterbury'de bir otelde kalırken Fleming, öğle yemeği için Royal St George's Golf Club'a gitti ve daha sonra arkadaşlarıyla otelinde yemek yedi. Gün onun için yorucuydu ve yemekten kısa bir süre sonra başka bir kalp krizi geçirerek yere yığıldı. Fleming , oğlu Caspar'ın 12. doğum günü olan 12 Ağustos 1964 sabahı erken saatlerde Kent ve Canterbury Hastanesinde 56 yaşında öldü . Kaydedilen son sözleri, ambulans şoförlerinden onları rahatsız ettikleri için bir özürdü ve "Sizi rahatsız ettiğim için üzgünüm arkadaşlar. Bugünlerde yollardaki trafikle nasıl bu kadar hızlı geçiniyorsunuz anlamıyorum." Fleming, Swindon yakınlarındaki Sevenhampton kilisesinin avlusuna gömüldü . Vasiyeti 4 Kasım'da, mülkünün değeri 302.147 £ (2021'de 6.513.997 £'a eşdeğer) ile kanıtlandı.
Fleming'in son iki kitabı The Man with the Golden Gun and Octopussy ve The Living Daylights ölümünden sonra yayınlandı. Altın Tabancalı Adam, Fleming'in ölümünden sekiz ay sonra yayınlandı ve Fleming tarafından tam bir düzenleme sürecinden geçmemişti. Sonuç olarak, Jonathan Cape yayıncılık şirketi romanın zayıf ve "zayıf" olduğunu düşündü. Yayıncılar taslağı tatilde okuması için Kingsley Amis'e iletmiş , ancak onun önerilerini kullanmamışlardı. Fleming'in biyografi yazarı Henry Chandler, romanın "kitabın fiilen yarı bitmiş halde bırakıldığını ve bu nedenle Fleming'i oyununun zirvesinde temsil etmediğini kabul ederek kibar ve oldukça üzücü eleştiriler aldığını" gözlemliyor. Octopussy ve The Living Daylights adlı iki kısa öyküyü içeren son Bond kitabı , 23 Haziran 1966'da İngiltere'de yayınlandı.
Ekim 1975'te Fleming'in 23 yaşındaki oğlu Caspar aşırı dozda uyuşturucu alarak intihar etti ve babasının yanına gömüldü. Fleming'in dul eşi Ann, 1981'de öldü ve kocası ve oğluyla birlikte gömüldü.
yazı
Daha sonra bir dizi Bond romanı yazan yazar Raymond Benson , Fleming'in kitaplarının iki üslup dönemine ayrıldığını belirtti. 1953 ile 1960 arasında yazılan kitaplar "ruh hali, karakter gelişimi ve olay örgüsünün ilerlemesi" üzerine yoğunlaşırken, 1961 ile 1966 arasında yayınlananlar daha fazla ayrıntı ve görüntü içeriyor. Benson , 1961'de Thunderball'u yazdığında Fleming'in "usta bir hikaye anlatıcısı" haline geldiğini savunuyor .
Jeremy Black, diziyi, akademisyen Christoph Lindner tarafından desteklenen bir bölüm olan Fleming'in yarattığı kötü adamlara göre ayırıyor. Bu nedenle, Casino Royale'den For Your Eyes Only'ye kadar olan ilk kitaplar , düşmanları SMERSH olan "Soğuk Savaş hikayeleri" olarak sınıflandırılır . Bunları , Doğu-Batı ilişkilerinin çözülmesinin ardından Thunderball , On Her Majesty's Secret Service ve You Only Live Twice adlı üç romanda Bond'un rakipleri olarak Blofeld ve SPECTER izledi . Black ve Lindner kalan kitapları - Altın Tabancalı Adam , Ahtapot ve Yaşayan Gün Işığı ve Beni Seven Casus - "sonraki Fleming hikayeleri" olarak sınıflandırıyor.
Stil ve teknik
Fleming, çalışmaları hakkında "gerilim filmleri büyük L ile Edebiyat olmayabilirken, benim en iyi 'edebiyat olarak okunmak üzere tasarlanmış gerilim filmleri' olarak tanımlayabileceğim şeyleri yazmak mümkündür" dedi . Etkilenenler olarak Raymond Chandler , Dashiell Hammett , Eric Ambler ve Graham Greene adını verdi . New Statesman'da William Cook, James Bond'u "İngiliz edebiyatında önemli ama çok kötülenmiş bir geleneğin doruk noktası" olarak değerlendirdi. Fleming, bir çocukken Yarbay HC McNeile ("Sapper" olarak da bilinir) ve Richard John Buchan'ın Hannay hikayeleri. Onun dehası, bu köhne maceraları savaş sonrası Britanya'nın modasına uyacak şekilde yeniden paketlemekti ... Bond'da, jet çağı için bir Bulldog Drummond yarattı." Umberto Eco, Mickey Spillane'in bir başka büyük etki olduğunu düşünüyordu .
Mayıs 1963'te Fleming, Books and Bookmen dergisi için Bond kitaplarını yazmaya yaklaşımını anlattığı bir yazı yazdı: "Sabahları yaklaşık üç saat yazıyorum ... ve akşam altı ile yedi arasında bir saat daha çalışıyorum. Asla hiçbir şeyi düzeltmem ve yazdıklarıma asla geri dönmem ... Formülümü takip ederek günde 2.000 kelime yazıyorsunuz." Benson, "Fleming Sweep" olarak tanımladığı şeyi, bölümlerin sonunda gerilimi artırmak ve okuyucuyu bir sonraki bölüme çekmek için "kancaların" kullanılması olarak tanımladı. Kancalar, Anthony Burgess'in "yükseltilmiş bir gazetecilik tarzı" olarak adlandırdığı şeyle birleşerek "okuyucuyu alay konusu her tehlike noktasını geride bırakan bir anlatım hızı" üretir.
Umberto Eco, Fleming'in eserlerini Yapısalcı bir bakış açısıyla analiz etti ve olay örgülerinde yapı ve anlatı sağlayan bir dizi karşıtlık belirledi:
- Bond-M
- Bond—Kötü Adam
- Kötü Adam—Kadın
- Kadın - Bağ
- Özgür Dünya—Sovyetler Birliği
- Büyük Britanya—Anglo-Sakson Olmayan Ülkeler
- Görev—Özveri
- Açgözlülük—İdealler
- Aşk-Ölüm
- Şans—Planlama
- Lüks—Rahatsızlık
- Aşırı - Denetleme
- Sapıklık—Masumiyet
- Sadakat—Onursuzluk
Eco ayrıca Bond kötü adamlarının Orta Avrupa'dan veya Slav veya Akdeniz ülkelerinden gelme eğiliminde olduklarını ve karışık bir mirasa ve "karmaşık ve belirsiz kökenlere" sahip olduklarını da kaydetti. Eco, kötü adamların genellikle aseksüel veya eşcinsel, yaratıcı, organizasyonel olarak zeki ve zengin olduğunu buldu. Black aynı noktayı gözlemledi: "Fleming, kötü adamları için sınıf düşmanlarını kullanmadı, bunun yerine fiziksel çarpıtma veya etnik kimliğe güvendi ... Ayrıca, Britanya'da yabancı kötüler yabancı hizmetkarları ve çalışanları kullandı ... Bu ırkçılık, yalnızca belirgin bir ırkçılık temasını yansıtmadı. Buchan'ın romanları gibi savaşlar arası macera yazımı, ama aynı zamanda daha geniş edebi kültür." Yazar Louise Welsh, sivil haklar hareketleri önyargı ve eşitsizliğe meydan okurken, Yaşa ve Ölmesine İzin Ver romanının "beyaz toplumun bazı kesimlerinin hissettiği paranoyadan yararlandığını" keşfetti.
Fleming, gerçekçilik duygusunu desteklemek için iyi bilinen marka adlarını ve günlük ayrıntıları kullandı. Kingsley Amis bunu "Fleming etkisi" olarak adlandırdı ve bunu "Bond'un dünyasının her yere nüfuz eden fantastik doğasının ... bir tür gerçekliğe indirgendiği veya en azından karşı dengelendiği, bilginin yaratıcı kullanımı" olarak tanımladı.
Temel temalar
İngiltere'nin dünyadaki konumu
Bond kitapları savaş sonrası Britanya'da, ülkenin hâlâ emperyal bir güç olduğu dönemde yazılmıştı. Dizi ilerledikçe Britanya İmparatorluğu düşüşteydi; gazeteci William Cook, "Bond, Britanya'nın şişirilmiş ve giderek daha güvensiz hale gelen öz imajına boyun eğdi ve Britannia'nın hala ağırlığının üzerinde yumruk atabileceği fantezisiyle bizi pohpohladı" dedi. İngiliz gücünün bu düşüşüne birçok romanda atıfta bulunulmuştur; From Russia, with Love'da , Bond'un Darko Kerim ile yaptığı konuşmalarda Bond, İngiltere'de "artık dişlerimizi göstermiyoruz - sadece diş etlerimizi" kabul ettiğinde kendini gösterdi. Tema, serinin sonraki kitaplarından biri olan 1964 tarihli You Only Live Twice romanında Bond ile Japonya'nın gizli istihbarat servisi başkanı Tiger Tanaka arasındaki konuşmalarda en güçlüsüdür . Fleming, 1950'lerde ve 60'ların başında, özellikle Tanaka'nın Britanya'yı imparatorluğu "iki eliyle" bir kenara atmakla suçladığı Endonezya-Malezya çatışması sırasında İngiliz prestijinin kaybının kesinlikle farkındaydı .
Black, MI6'nın dört üyesinin Sovyetler Birliği'ne sığınmasının Britanya'nın ABD istihbarat çevrelerinde nasıl görüldüğü üzerinde büyük bir etkiye sahip olduğuna işaret ediyor. Son kaçış, Ocak 1963'te Kim Philby'ninkiydi , Fleming ise hala You Only Live Twice'ın ilk taslağını yazıyordu . Bond ve M arasındaki brifing, Fleming'in kusurları kabul ettiği on iki kitap arasında ilk kez. Black, M ve Bond arasındaki konuşmanın Fleming'in Britanya'nın düşüşünü, arka planda kaçışlar ve 1963'teki Profumo olayı ile tartışmasına izin verdiğini iddia ediyor. Lycett'e göre, Fleming'in Casino Royale'i yazmasından kısa bir süre önce firarlardan ikisi gerçekleşmişti ve kitap, yazarın " Burgess ve Maclean gibi hainler üretebilecek savaş sonrası bir dünyanın rahatsız edici ahlaki belirsizliğini yansıtma girişimi" olarak görülebilir. .
Dizinin sonunda, 1965 tarihli The Man with the Golden Gun adlı romanında Black, Jamaika yargısı tarafından bağımsız bir soruşturma yürütüldüğünü, CIA ve MI6'nın ise "İran'ın en yakın irtibatı ve yönetimi altında" hareket ettiğini kaydeder. Jamaican CID": Bu, sömürgeci olmayan, bağımsız bir Jamaika'nın yeni dünyasıydı ve Britanya İmparatorluğu'nun düşüşünün altını daha da çiziyordu. Düşüş, Bond'un birkaç romanda ABD ekipmanı ve personeli kullanmasına da yansıdı. Belirsiz ve değişen jeopolitik, Fleming'in Rus örgütü SMERSH'yi Thunderball'daki uluslararası terör grubu SPECTER ile değiştirmesine yol açarak "ideoloji tarafından kısıtlanmayan kötülüğe" izin verdi. Black, SPECTER'ın serideki geri kalan hikayelere bir süreklilik ölçüsü sağladığını savunuyor.
savaşın etkileri
Dizi boyunca bir tema, İkinci Dünya Savaşı'nın etkisiydi. The Times muhabiri Ben Macintyre, kömürün ve birçok gıda maddesinin hâlâ karneye bağlandığı bir dönemde, Bond'un "Britanya'nın savaş sonrası kemer sıkma politikalarına, tayınlamaya ve artan güç kaybı önsezisine karşı ideal panzehir" olduğunu düşünüyor. Fleming, savaşı karakterlerde iyiyi veya kötüyü belirlemek için sık sık bir sinyal olarak kullandı: Yalnızca Sizin Gözleriniz İçin'de , kötü adam Hammerstein eski bir Gestapo subayı iken, sempatik Kanada Kraliyet Atlı Polisi Albay Johns, İngilizler altında görev yaptı. Sekizinci Ordu'da Montgomery . Benzer şekilde, Moonraker'da Drax (Graf Hugo von der Drache), "İngiliz beyefendisi kılığına giren megaloman bir Alman Nazi" ve yardımcısı Krebs, Hitler'in son Genelkurmay Başkanı ile aynı adı taşıyor. Bunda Fleming, "1950'lerin başka bir İngiliz kültürel antipatisinden yararlanıyor. İkinci Dünya Savaşı'nın ardından Almanlar, kötü basın için başka bir kolay ve bariz hedef haline geldi." Dizi ilerledikçe, yeniden ortaya çıkan bir Almanya tehdidi, Soğuk Savaş ile ilgili endişelerle aşıldı ve romanlar buna göre odak değiştirdi.
yoldaşlık
Dizide periyodik olarak, görevinde Bond ile birlikte çalışan bir erkek müttefik ile yoldaşlık veya dostluk konusu ortaya çıkıyor. Raymond Benson, Bond'un müttefikleriyle olan ilişkilerinin "Bond'un karakterine ve nihayetinde romanların tematik sürekliliğine başka bir boyut kattığına" inanıyor. Live and Let Die'da ajanlar Quarrel ve Leiter , özellikle Bond'un Leiter'e yapılan köpekbalığı saldırısına verdiği yanıtta görülen, erkek arkadaşların ve müttefiklerin önemini temsil ediyor; Benson, "Bond'un arkadaşlarına karşı hissettiği sadakatin, işine olan bağlılığı kadar güçlü olduğunu" gözlemliyor. No'da Quarrel "vazgeçilmez bir müttefiktir". Benson, ilişkilerinde hiçbir ayrımcılık kanıtı görmüyor ve Bond'un Quarrel'in ölümü karşısında duyduğu gerçek vicdan azabı ve üzüntüsüne dikkat çekiyor.
"İçindeki hain"
Serinin açılış romanından itibaren ihanet teması güçlüydü. Bond'un Casino Royale , Le Chiffre'deki hedefi, bir Fransız komünist sendikasının maaş sorumlusuydu ve sendikalardaki Komünist etki basında bir sorun olduğundan, beşinci bir kolun imaları büyük ölçüde İngiliz okurlarının ilgisini çekti. parlamento, özellikle 1951'de Burgess ve Maclean'ın iltica etmesinden sonra. "İçerideki hain" teması Live and Let Die ve Moonraker'da devam etti .
Kötüye karşı iyi
Raymond Benson, dizinin en bariz temasının iyiye karşı kötü olduğunu düşünüyordu. Bu, Goldfinger'da kitapta açıkça ifade edilen Aziz George motifiyle kristalize oldu : "Bond yorgun bir şekilde içini çekti. Bir kez daha gedik içine sevgili dostum! Bu sefer gerçekten Aziz George ve ejderhaydı. Ve Aziz George gitse iyi olur . devam et ve bir şeyler yap"; Black, Aziz George imajının İngiliz kişileştirmesinden çok bir İngiliz olduğuna dikkat çekiyor.
İngiliz-Amerikan ilişkileri
Bond romanları, ABD'nin Batı'nın savunmasındaki merkezi rolünü yansıtan Anglo-Amerikan ilişkileri sorununu da ele aldı. İkinci Dünya Savaşı'nın ardından, imparatorluğunu korumaya çalışan bir İngiliz hükümeti ile Amerika'nın kapitalist yeni bir dünya düzeni arzusu arasında gerilim su yüzüne çıktı, ancak Fleming buna doğrudan odaklanmadı, bunun yerine "İngiliz dünyasının normalliğine dair bir izlenim" yarattı. emperyal kural ve eylem". Yazar ve gazeteci Christopher Hitchens , "klasik Bond hikayelerinin temel paradoksu, yüzeysel olarak Anglo-Amerikan komünizme karşı savaşa adanmış olsalar da, Amerika ve Amerikalıları hor görme ve içerlemeyle dolu olmalarıdır" gözleminde bulundu. Fleming, iki ülke arasındaki bu gerginliğin farkındaydı, ancak buna güçlü bir şekilde odaklanmadı. Kingsley Amis, The James Bond Dossier'da Bond'u araştırırken , "Leiter, karakterizasyonun bir parçası gibi bir hiçlik... o, Amerikalı, Britanyalı Bond'dan emir alıyor ve Bond'un sürekli yaptığı ondan daha iyi"
Üç roman, Goldfinger , Live and Let Die ve Dr. No'daki tehdit , bir İngiliz ajanı ve bir İngiliz savaş gemisi olan HMS Narvik , meseleyi halletmek için romanın sonunda İngiliz askerleriyle birlikte adaya gönderilir. Fleming, Amerika hakkında giderek daha fazla sarılık çekmeye başladı ve sondan bir önceki romanı You Only Live Twice'daki yorumları bunu yansıtıyor; Bond'un Tanaka'nın yorumlarına verdiği yanıtlar, daha önceki kitaplarda yer alan Bond ve Leiter arasındaki sıcak, işbirlikçi ilişkinin tam aksine, Britanya ile Amerika arasındaki gerileyen ilişkiyi yansıtıyor.
Miras
1950'lerin sonlarında yazar Geoffrey Jenkins, Fleming'e Güney Afrika'da geçen bir Bond romanı yazmasını önermiş ve Jenkins'e göre Fleming'in büyük potansiyele sahip olduğunu düşündüğü bir olay örgüsü taslağı için kendi fikrini göndermişti. Fleming'in ölümünden sonra Jenkins, Bond yayıncıları Glidrose Productions tarafından bir devam Bond romanı olan Per Fine Ounce'u yazması için görevlendirildi , ancak hiçbir zaman yayınlanmadı. Kingsley Amis'in 1968'de " Robert Markham " takma adıyla Albay Sun'ından başlayarak, Ian Fleming Yayınları tarafından yeni bir Bond romanı yazmasını isteyen Sebastian Faulks da dahil olmak üzere birçok yazar Bond romanları yazmaları için görevlendirildi. 2008'de Fleming'in 100. doğum günüydü.
Fleming yaşamı boyunca otuz milyon kitap sattı; ölümünden sonraki iki yıl içinde bu sayının iki katı satıldı. 2008'de The Times, Fleming'i "1945'ten beri en büyük 50 İngiliz yazar" listesinde on dördüncü sırada yer aldı. 2002'de Ian Fleming Publications, Suç Yazarları Derneği tarafından ilk olarak Birleşik Krallık'ta yayınlanan en iyi gerilim, macera veya casus romanına verilen CWA Ian Fleming Steel Dagger ödülünün verildiğini duyurdu.
1962'de Dr. No ile başlayan Bond filmlerinin Eon Productions serisi , Fleming'in ölümünden sonra devam etti. Eon yapımı olmayan iki filmin yanı sıra yirmi beş Eon filmi var ve en sonuncusu No Time to Die Eylül 2021'de vizyona girdi. - hasılat yapan film serisi.
Bond'un sinema ve edebiyattaki etkisi, Austin Powers serisi , Casuslukta Devam ve Jason Bourne karakteri gibi film ve kitaplarda belirgindir. 2011'de Fleming, kendi adını taşıyan uluslararası bir havaalanına sahip olan ilk İngilizce yazar oldu: Jamaika, Oracabessa yakınlarındaki Ian Fleming Uluslararası Havaalanı , 12 Ocak 2011'de Jamaika Başbakanı Bruce Golding ve Fleming'in yeğeni Lucy tarafından resmen açıldı. Indiana Üniversitesi'ndeki Lilly Kütüphanesi, Fleming'in el yazmaları ve ilk baskılarından oluşan bir koleksiyonun yanı sıra onun nadir kitaplardan oluşan kişisel kütüphanesine ev sahipliği yapmaktadır.
İşler


Biyografik filmler
- Goldeneye: The Secret Life of Ian Fleming , 1989. Charles Dance'in Fleming rolünde oynadığı bir televizyon filmi. Film, Fleming'in İkinci Dünya Savaşı sırasındaki hayatı, aşk hayatı ve James Bond'un yazımına odaklanıyor.
- Spymaker: The Secret Life of Ian Fleming , 1990. Jason Connery'nin ( Sean'ın oğlu) 2. Dünya Savaşı sırasında geçen Bond benzeri bir macerada Fleming rolünde oynadığı bir televizyon filmi.
- Ian Fleming: Bondmaker , 2005. İlk olarak28 Ağustos 2005'te BBC'de yayınlanan bir televizyon dizisi-belgesel . Fleming'i Ben Daniels canlandırdı.
- Ian Fleming: Bond Began Nerede , 2008. BBC tarafından 19 Ekim 2008'de yayınlanan Ian Fleming'in hayatı hakkında televizyon belgeseli. Eski Bond kızı Joanna Lumley tarafından sunuldu.
- Age of Heroes filmi, 30 Commando'nun istismarlarına dayanmaktadır; James D'Arcy, Fleming'i canlandırdı.
- Fleming: Bond Olacak Adam ,Ocak ve Şubat 2014'te yayınlanan,başrolde Dominic Cooper'ın oynadığı, BBC Amerika televizyonunun dört bölümlük mini dizisi.
Ayrıca bakınız
notlar
Referanslar
kaynaklar
- Amis, Kingsley (1966). James Bond Dosyası . Londra: Pan Books . OCLC 752401390 .
- Bennet, Tony ; Woollacott, Janet (2003). "Bağlanma Anları". Lindner'da, Christoph (ed.). James Bond Fenomeni: Eleştirel Bir Okuyucu . Manchester: Manchester Üniversitesi Yayınları . ISBN 978-0-7190-6541-5.
- Benson, Raymond (1988). James Bond Başucu Arkadaşı . Londra: Boxtree Ltd. ISBN 978-1-85283-233-9.
- Siyah, Jeremy (2005). James Bond'un Siyaseti: Fleming'in Romanından Beyaz Perdeye . Lincoln, Nebraska: Nebraska Üniversitesi Yayınları . ISBN 978-0-8032-6240-9.
- Britton, Wesley Alan (2004). Casus Televizyon (2 baskı). Westport, Connecticut: Greenwood Yayın Grubu . ISBN 978-0-275-98163-1.
- Burgess, Anthony (1984). 99 Roman. 1939'dan Beri İngilizcenin En İyisi: Kişisel Bir Seçim . Londra: Zirve Kitapları . ISBN 978-0-671-52407-4.
- Şansölye, Henry (2005). James Bond: Adam ve Dünyası . Londra: John Murray . ISBN 978-0-7195-6815-2.
- DelFattore, Joan (1989). "Ian Fleming". Benstock, Bernard'da ; Staley, Thomas (editörler). 1940'tan Beri İngiliz Gizem ve Gerilim Yazarları . Detroit: Gale Araştırması . ISBN 978-0-7876-3072-0.
- Eko, Umberto (2003). "Fleming'de Anlatı Yapıları". Lindner'da, Christoph (ed.). James Bond Fenomeni: Eleştirel Bir Okuyucu . Manchester: Manchester Üniversitesi Yayınları . ISBN 978-0-7190-6541-5.
- Faulks, Sebastian ; Fleming, Ian (2009). Şeytan Umursayabilir . Londra: Penguen Kitapları . ISBN 978-0-14-103545-1.
- Fleming, Ian (1963). Heyecan Verici Şehirler Londra: Jonathan Cape .
- Fleming, Ian (2006). altın parmak Londra: Penguen Kitapları . ISBN 978-0-14-102831-6.
- Fleming, Ian; Galler, Louise (2006). Yaşa ve Öl . Londra: Penguen Kitapları . ISBN 978-0-14-102832-3.
- Fleming, Ian; Higson, Charlie (2006). Rusya'dan Sevgilerle . Londra: Penguen Kitapları . ISBN 978-0-14-102829-3.
- Gant, Richard (1966). Ian Fleming: Altın Kalemli Adam . Londra: Mayflower-Dell. OCLC 487676374 .
- Griswold, John (2006). Ian Fleming'in James Bond'u: Ian Fleming'in Bond Hikayeleri için Ek Açıklamalar ve Kronolojiler . Bloomington, Indiana: AuthorHouse . ISBN 978-1-4259-3100-1.
- Şerit, Andy ; Simpson, Paul (2000). Bond Dosyaları: Dünyanın En Büyük Gizli Ajanının Resmi Olmayan Rehberi . Londra: Virgin Books . ISBN 978-0-7535-0490-1.
- Lindner, Christoph (2009). James Bond Fenomeni: Eleştirel Bir Okuyucu . Manchester: Manchester Üniversitesi Yayınları . ISBN 978-0-7190-6541-5.
- Longden, Sean (2010). T-Force: Nazi Savaş Sırları Yarışı, 1945 . Londra: Constable & Robinson . ISBN 978-1-84901-297-3.
- Lycett, Andrew (1996). Ian Fleming Londra: Phoenix. ISBN 978-1-85799-783-5.
- Macintyre, Ben (2008). Sadece Gözleriniz İçin . Londra: Bloomsbury Yayıncılık . ISBN 978-0-7475-9527-4.
- Macintyre, Ben (2010). Mincemeat Operasyonu: 2. Dünya Savaşının Rotasını Değiştiren Gerçek Casus Hikayesi . Londra: Bloomsbury Yayıncılık . ISBN 978-1-4088-0921-1.
- MacLean, Rory (2012). Zamanın Hediyesi . Londra: Constable & Robinson . ISBN 978-1-84901-857-9.
- Pearson, John (1967). Ian Fleming'in Hayatı: James Bond'un Yaratıcısı . Londra: Pan Books .
- Pfeiffer, Lee; Worall, Dave (1998). Temel Bağ . Londra: Boxtree Ltd. ISBN 978-0-7522-2477-0.
- Rankin, Nicholas (2011). Ian Fleming'in Komandoları: İkinci Dünya Savaşında 30 Saldırı Biriminin Hikayesi . Londra: Faber ve Faber . ISBN 978-0-571-25062-2.
- Winn, Christopher (2012). İngiltere Hakkında Bunu Hiç Bilmiyordum . Londra: Rastgele Ev . ISBN 978-1-4481-4606-2.
daha fazla okuma
- JC "Ajan'ın Sırrı." Times Literary Eki hayır. 5946 (2017): 36.
- Lycett, Andrew (2020). Ben bir Fleming: James Bond'u Yaratan Adam. Orion Yayın Grubu. ISBN 9781474617970 .
- Moran, Christopher R.; McCrisken, Trevor (2019). "Ian Fleming'in gizli hayatı: casuslar, yalanlar ve sosyal bağlar" . Çağdaş İngiliz Tarihi . 33 (3): 336–356. doi : 10.1080/13619462.2018.1519431 . S2CID 150004633 .
- Muir, PH(1965). "Ian Fleming: Kişisel Bir Anı." Kitap Koleksiyoncusu 14 no 1 (bahar): 24–33.