"İkinci Dünya Savaşı'nın dehşetinden sonra kamu anestezisi yavaş yavaş geçmeli"
Bugün Rus ve Amerikan çıkarlarının Avrupa ve Asya'daki kesişimini düşünmeliyiz. Örneğin, Çin ile daha yakın bir ittifak kurabiliriz ve Amerika’nın jeopolitik yerelleşmesinin zamanlaması ve Çin’in küreselleşmesi konumumuza bağlıdır. Bu yüzden Amerikalılar, Çin'e göre daha kısıtlı bir pozisyon karşılığında Rusya'ya ne teklif edebileceğini ciddi bir şekilde düşünmelidir.
Son yıllarda, Avrupa’daki konumumuz ciddi biçimde değişti. 80’in sonunda, 90’in başlangıcında, Rusya’nın kazananlar kulübünden dünya savaşlarında mağlup olanların kulübüne geçtiğini söylemek oldukça yaygındır. Kayıp bir dünya savaşına her zaman bölge ve nüfus kaybı eşlik eder. Bu kayıplar arttıkça, kayıp savaş da büyür. Rusya için, dünya soğuk savaşındaki kayıp, bölge ve nüfusun üçte birinden daha pahalı. Yirminci yüzyıl boyunca, ülke sadece Polonya ve Finlandiya Krallığını kaybetmekle kalmıyor, aynı zamanda Moskova'dan 1941 kilometrede, Eylül-Ekim 400 hattı boyunca batı sınırını da alıyor. Eksik 100 yıl boyunca, tahsisi Rus İmparatorluğu'ndan tahsis edilen en ateşli devrimciler ve etnik ayrılıkçılar tarafından düşünülemeyen bölgeleri kaybettik.
Ancak Amerikan seçkinlerinden biri sonsuza dek olduğuna karar verdiyse, o zaman bu tartışmalı bir konudur, tıpkı Soğuk Savaş'taki yenilgimizin orta vadede ABD için yararlı olması gerçeği tarihsel Çalıştırmak. Gerçekten de, ABD'nin SSCB üzerindeki jeopolitik zaferi, Rusya ve Almanya'yı 1945'te potansiyel müttefikleri yendi, maalesef dünya savaşlarını kaybederek nesnel olarak benzer tarihsel sorunları çözmeye zorladı.
Almanya uyurken, genç neslin çocukçuluğu, yıllarca süren ekonomik büyüme ve milyonlarca karnaval eşcinsel geçit töreninden kurtuldu. Ancak hiçbir şey sonsuza dek sürmez ve II. Dünya Savaşı'nın dehşetinden sonra halk anestezisi aşamalı olarak geçmelidir. Çok zaman almayacak ve Almanya uyanacak.
20 yıl önce, Almanya, M Thatcher'ın Rusya'nın "büyük arkadaşı" tarafından Batı için büyük bir tehlike olarak değerlendirilen bir araya geldi. Mart ayında 1990, Fransa’yı yeni “Alman tehdidi” karşısında güçlerini birleştirmeye çağırdı ve Berlin Duvarı’nın yıkılmasından iki ay önce Mikhail Gorbachev’e Batı’nın birleşmesini istemediğini söyledi: Buna izin veremeyiz, çünkü böyle bir olay dönüşümü tüm uluslararası durumun istikrarını baltalayacak ve güvenliğimizi tehlikeye atacak. ” Fakat eğer Almanya birliğinin restorasyonu Batı için bariz bir tehlike oluşturuyorsa, bu o zaman Rusya için bariz bir fayda anlamına gelmiyor mu?
Eğer öyleyse, Almanların tarihsel şikayetlerine daha özen göstererek, Berlin’in ekonomik ve politik ilişkilerini güçlendirmek için Almanya’nın yükselişini teşvik etmek önemlidir. Sudeten Almanların, diğer zorunlu geri dönüş birliklerinin birliklerinin SSCB'nin en kötü düşmanları olduğunu hatırlıyoruz. Tabii ki, Çekoslovakya'nın Sudetenland bölgesi olan Polonya'nın batı bölgelerinin geri döndüğünü iddia ettiler. Bugün, daha önce bu tehlikeli yapılar ve gereksinimler biraz farklı görünüyor. Çekoslovakya artık basit değil. Polonya en son Dayanışma çağında bize ihanet etti, daha sonra NATO’yu terk ederek stratejik bir füze savunma sisteminin konuşlandırılmasını sağladı. Bugün, yalnızca Varşova'nın entegre Avrasya bölgesine gönüllü olarak geri gönderilmesi durumunda geri dönüşü mümkün olan Polonyalılara manevi yükümlülükler getirmiyoruz. Bu olmazsa, 1945 - 1946'in sürgünleriyle ilgili güçlü bir hatırayı koruyan eski “Doğu Almanlar” ın (Volksdeutsche) çıkarlarını büyük bir anlayışla ele alacağız.
Biz içtenlikle ve savaş sonrası Avrupa yapısının ilkelerine ve yasal dayanaklarına gösterilen son fırsata sahibiz. Bu bizim seçimimiz değil, her şeyi sağlam bırakmak istedik, fakat Batı dünya savaş sonrası yapısını neredeyse tamamen tahrip etti. 80’lerin Batı’nın inisiyatifinde sona ermesinden bu yana, Yalta ve Potsdam anlaşmaları bir kardinal revizyondan geçti, İkinci Dünya Savaşı’nın Doğu Avrupa’daki jeopolitik sonuçlarını kaybettik. Şimdi, “B” yi, Almanya'nın dünya siyasetine geri döndüğü “B” takip ediyor. Zaten bugün, Almanya Merkez Bankası, Londra ve Paris'ten altın rezervi alıyor, o zaman Alman altını ve Fort Knox'tan dönüş sırası olacak. Bugün Alman konularıyla ilgili dünya çapındaki başlıklar, “2013, Almanya’nın devlet egemenliğinin restorasyonu için önemli bir yıl olacak” şeklinde özetlenebilir. Sabırla bekledik ve bekledik: Rus ordusunu Almanya'dan çıkardık, Gerhard Schroeder ile birlikte Nord Stream'i kurduk, mümkün olan her şekilde bir-iki hamlede bir Rus-Alman stratejik ittifakı yaratma olasılığını göz önüne alarak ekonomik işbirliğini güçlendirdik.
Öyleyse, Avrupa’daki ABD’yi cevaplayacak bir şeyimiz var. Ancak Amerikan gişe rekorları kıranların ruhu içinde, Amerika Birleşik Devletleri'nin yıkımıyla Amerikan karşıtlığı, çok daha az fantastik bir şekilde baştan çıkmadık. İPhone'ları ve iPad'leri kimden satın alacağız, Güneş Sistemi'nin gelişmesi ve insanlığın gezegenler arası gelişimi için termonükleer motorların umutları olan Silicon Valley ve NASA'ya ne olacak? Gizemli Slav ruhumuzun derinliklerinde Amerika'yı seviyoruz, Afrika-Amerikan Cumhurbaşkanı Barack Hussein Obama'ya sempati duyuyoruz - neredeyse 60'taki John F. Kennedy ile sempati duyduğu ülke kadar. Bu görüş, SSCB'nin küresel ölçekte büyük bir trajedi olarak yenilgisini yazan, ancak genel olarak ABD ve Batı'nın toplam yenilgisinin insanlık için aynı tehlikeyi temsil edeceğini belirtti.
Bugün Batı'nın tamamen yenilgisini istemiyoruz. Biz sadece Birleşik Devletler'in Avrasya'daki ortak evimizdeki entegrasyon süreçlerinin konuşlandırmasına müdahale etmemesini istiyoruz. Daha da iyisi, İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda olduğu gibi Ukrayna, Polonya, Baltık ülkeleri ve Doğu Avrupa’nın Avrasya’nın yeniden yönlendirilmesinde bize yardımcı olmak için. O zaman Amerika’nın potansiyel jeopolitik rakiplerine karşı tutumumuz daha da kısıtlanacak. Başka bir deyişle, tarihsel sorunlarımızı çözmedeki yararlarına göre müttefikleri seçiyoruz ve ABD'nin de bunlardan biri olma şansı var. Elbette, mantıklı bir politika izlerken.