Mushoku Tensei
Bu Başka Bir Dünya Olabilir mi?
Cilt 1 Bölüm 1 - Bu Başka Bir Dünya Olabilir mi?
#Kısım 1
Uyandığımda ilk hissettiğim şey gözlerimin kamaşması oldu.
Işık görüşümü doldurdu ve gözlerimi rahatsızlıkla kıstım.
Gözlerim parlaklığa alışınca, bana bakan genç sarışın bir kadın buldum.
Güzel bir kız… Hayır, güzel bir kadın demek daha uygun olur.
(Kim o?)
Yanında benzer genç yaşta, kahverengi saçlı, bana sert bir gülümsemeyle bakan bir adam vardı.
Güçlü ve kibirli görünümlü bir adamdı. Kasları inanılmazdı.
Kahverengi saçlı, kibirli tipi. DQN* görünümüne baktığımda, geri püskürtülmeliydim. Garip bir şekilde, onun tatsız olduğunu hissetmedim.
(ÇN: DQN, bir durum-değer fonksiyonu. Burada olayı değerlendirmek manasında kullanılmış.)
Saçları oldukça kahverengiydi, sanırım boyanmamış olduğu için.
"-----XX-----XXXX"
Kadın beni izleyip bir şeyler söylerken gülümsedi.
Ne söylüyor? Bulanık hissediyorum, net bir şekilde duyamadım ve hiç anlamadım.
Japon olmadığı için olabilir mi?
"------XXXX----XXX," adam nazik bir ifadeyle yanıtladı. Gerçekten, az önce ne dedi? Bir türlü anlayamadım.
"------XX-----XXX"
Bir yerlerden üçüncü bir kişinin sesi geldi.
Onları göremedim.
Oturup onlara "Burası neresi ve siz kimsiniz?" diye sormaya çalıştım.
Bir hikikomori olsam bile, hala iletişimde tam bir başarısızlık abidesi değildim.
Hala böyle bir şey yapabilirim.
"Ah ah------"
Ama dudaklarımdan çıkan şeyin bir inilti mi yoksa sadece ağır bir nefes mi olduğunu anlayamadım.
Vücudum hareket edemiyordu.
Parmaklarımda ve bileklerimde bir şeyler hissediyordum ama üst bedenimi hareket ettiremiyordum.
"XXX--XXXX"
Sonunda adam beni kaldırdı.
Bu bir şaka, değil mi? Vücudum 100 kilogramın üzerinde ve o kadar kolay kaldırıyor ki…
Hayır, belki onlarca gündür komadaydım ve vücut ağırlığımın düşmesine neden oldu.
Bu çok büyük bir olaydı. Kolumu ya da bacağımı kaybetme ihtimalim çok yüksekti.
(Ölümden beter bir kader, hah…)
O gün.
Bunlar benim düşüncelerimdi.
#Kısım 2
Aradan bir ay geçti.
Sanki yeniden doğmuş gibiydim. Sonunda bu gerçeği anladım.
Bebek olmuştum.
Başım destekli olarak yukarı taşındığımda ve gözümde kendi vücudum belirdiğinde bunu doğruladım.
Neden hala geçmiş hatıralarıma sahip olduğumu bilmiyordum ama onları saklamanın kötü bir yanı yoktu.
Reenkarnasyondan sonra anıları saklamak----herkes en az bir kez bu tür kuruntulara kapılırdı.
Ama böyle bir yanılsamanın gerçek olacağını düşünmemiştim…
Gözlerimi açtığımda gördüğüm ilk çift ailem gibiydi.
Muhtemelen 20'li yaşlarının ilk yarısındaydılar.
Açıkçası, önceki hayatımda benden daha gençtiler.
34 yaşındaki birinin bakış açısından, onlara genç demek doğruydu.
O yaşta çocukları olması beni gerçekten kıskandırdı.
En baştan beri şunu fark ettim, sanki Japonya’da değildik.
Dil farklıydı, ailemin yüzleri Japon gibi görünmüyordu ve kıyafetleri bile yerli bir köyünki gibi görünüyordu.
Elektronik bir cihaza benzeyen bir şey göremiyordum (hizmetçi önlüğü giyen kişi bir bezle temizlik yapıyordu) ve mutfak eşyaları, kaseler ve mobilyalar kabaca ahşaptan yapılmıştı. Muhtemelen gelişmiş, gelişmiş bir ülke değildi.
Işık, ampullerden değil, mumlardan ve şamdanlardan ibaretti.
Elbette çok fakir olmaları ve elektrik faturalarını ödeyememeleri ihtimali de vardı.
…Belki de bu olasılık çok yüksekti?
Hizmetçi gibi giyinmiş biri olduğu için kesinlikle biraz paraları olduğunu düşündüm.
Ama annemle babamdan birinin kız kardeşi olsaydı garip olmazdı. Onun temizlik yapması normal bir şeydi.
Kesinlikle yeniden başlamak istiyordum ama faturaları bile ödeyemeyen bir ailede yaşamak beni çok huzursuz etti.
#Kısım 3
Yarım yıl geçti.
Bu son altı ayda ailemin konuşmalarını dinleyerek, her şeyi yavaş yavaş anlamaya başlamıştım.
İngilizce notlarım iyi olarak kabul edilemezdi, ancak anadilden yoğun bir şekilde etkilendiğinde onu öğrenmenin oldukça yavaş bir şey olabileceği doğru görünüyor. Yoksa bu bedenin zihni oldukça iyi olabilir miydi? Belki yaşımdan kaynaklanıyordu, ama her şeyi çabuk hatırlayabiliyordum.
Bu zamana kadar emekleyebildim.
Hareket edebilmek harika bir şey.
Hareket edebildiğim için hiç bu kadar minnettarlık hissetmemiştim.
"Gözlerimi ondan uzaklaştırdığımda başka bir yere kaçacak."
"Aktif olması iyi değil mi? Doğduğunda hiç ağlamadığı için çok endişelendim."
"Şimdi bile ağlamıyor."
Ailem beni her yerde sürünürken gördüklerinde bu tartışmayı yaptılar.
Ne de olsa açken yüksek sesle ağlayacak yaşta değildim.
Ama onu tutmaya çalışsam bile, aşağıdan gelen şeyler yine de dışarı sızacaktı, bu yüzden her şeyi olduğu gibi bıraktım.
Sadece emekleyebilsem bile, bunu yaptıktan sonra pek çok şeyi anladım.
Her şeyden önce, bu aile nispeten iyi durumdaydı.
Bina iki katlı ahşap bir evdi ve beşten fazla odası vardı. Kiralık bir hizmetçileri vardı.
İlk başta hizmetçinin teyzem falan olduğunu düşünmüştüm ama annemle babama karşı saygılı tavrı, onun aileden olmadığı izlenimini uyandırdı.
Burası bir köydü.
Pencerelerden görebildiğim manzara, sakin bir tarım arazileriydi.
Diğer evler etrafa dağılmıştı ve buğday tarlalarının bir tarafında iki, üç aile görebiliyordum.
Oldukça kırsal bir yerdi. Herhangi bir elektrik teli, lamba veya benzeri bir şey göremedim. Belki yakınlarda bir jeneratör yoktu.
Yabancı ülkelerin kablolarını yeraltına koyduğunu duymuştum, ama durum buysa, bu evin elektriğinin olmaması garipti.
Fazlasıyla kırsaldı. Medeniyet dalgası tarafından itilen benim için acı vericiydi.
Reenkarnasyon olsa bile, yine de kişisel bir bilgisayarım olsun istedim.
Bu düşünce tarzı belli bir öğleden sonra sona erdi.
Yapacak hiçbir şeyim olmadan, alanın manzarasına hayran olmak için her zamanki gibi sandalyeye tırmandım. Pencereden dışarı baktığımda şok oldum.
Babam avluda kılıcını sallıyordu.
(Ne, ha? Ne yapıyor?)
Babam hala o yaşta sallıyor mu? Chuunibyou mu yoksa?
(Ah, kahretsin…)
Çarpmanın etkisiyle sandalyeden düştüm.
Gelişmemiş ellerim sandalyeyi kavradı ama vücudumu destekleyemediler ve önce kafamın daha ağır olan arkası yere çarptı.
"Kya!"
Tam yere düşerken bir çığlık duydum.
Annem beni fark etti ve yıkanmış çamaşırları yere düşürdü, elleri ağzına kapandı, bana ölümcül solgun bir yüzle baktı.
"Rudi! İyi misin!?"
Annem panikle yanıma koştu ve beni kaldırdı.
Gözlerimin içine baktı ve elini göğsüne koydu, rahatlamış görünüyordu
"…Ohh, iyi görünüyorsun."
(Hanımefendi, kafasına yeni bir darbe almış birini hareket ettirmemek daha iyidir) Onu içimden uyardım.
Endişeli tavrından, oldukça tehlikeli bir şekilde düşmüşüm gibi görünüyordu.
Kafamın çarpmasından dolayı aptal olmam mümkün görünüyordu. Bu herhangi bir farklı olacak değil.
Başımın arkasında zonklayıcı bir ağrı vardı. En azından sandalyeyi ellerimle tutmak hızımı düşürmüştü.
Annemin tepkisi panik gibi gelmediği için kan olmadığını varsaydım. Muhtemelen sadece bir şişlikti.
Annem dikkatlice kafama baktı.
İfadesi, bir yaralanma olursa ciddi olacak der gibiydi.
Sonunda elini başıma koydu.
"Güvende olmak için …Tanrı'nın gücü cömert bir mahsule dönüştürülsün ve ayakta durma gücünü bir kez daha kaybedenlere" İYİLEŞME "verilsin."
Neredeyse patlayacaktım, "Hey, hey. Acı, acı, çabuk git mi?"
Yoksa kılıç kullanan babamla birlikte annem de bir chuunibyou muydu?
Bir savaşçı ve din adamının düğünü mü?
Tam bunu düşünürken.
Annemin eli loş bir ışık yaydı ve bir anda acım kayboldu.
(…Nee?)
Annem övünen bir tavırla, "Görüyorsun, şimdi sorun yok. Ne de olsa annen ünlü bir maceracıydı," dedi.
Bir anda kafa karışıklığına kapıldım.
Kılıç, savaşçı, maceracı, şifa veren, ilahi söyleyen, din adamı. Bütün bu terimler kafamda yankılandı.
O şimdi neydi? Az önce ne yaptı?
"Sorun nedir?"
Babam, annemin çığlığını duyunca dışarıdan pencereye baktı.
Kılıcını savurduğu için tüm vücudu terlemişti.
"Beni dinle tatlım. Rudi gerçekten bir sandalyenin üstüne çıktı… Neredeyse ağır yaralanıyordu."
"Pekala, bir oğlanın aktif olmaması iyi değil."
Biraz endişeli bir anne ve bunu çok da önemsemeyen ve onu sakinleştiren bir baba.
Bu sık görülen bir olaydır.
Ama annem geri adım atmadı, belki de başımın arkası yere ilk çarptığı için.
"Bir dakika canım. Bu çocuk daha bir yaşında bile değil. Biraz daha endişelenir misin?"
"Buna rağmen, bir çocuk sağlam olmak için aşağı düşerek büyümek içindir. Bu şekilde sağlıklı olur. Ayrıca yaralı olsa bile onu tedavi edemez misin?"
"Ama gerçekten endişeliyim, ağır yaralandığını ve onu tedavi edemediğimi düşünüp duruyorum..."
"O iyi olacak."
Babam bunu söyledi ve ona sımsıkı sarıldı.
Annemin yüzü kırmızıya döndü.
"Başlangıçta hiç ağlamadığında endişelendim, ama eğer çok yaramazsa, kesinlikle iyi olacak..."
Babam annemi öptü.
Hey, hey, bunu bana bilerek gösteriyorsun değil mi? İkinizde!
Daha sonra ikisi beni yan odaya yatırdılar, ikinci kata çıktılar ve bana kardeş yapma görevine başladılar.
İkiniz ikinci kata çıksanız bile, hala nyan nyan seslerini duyabiliyorum, kahrolası başarılı çevrimdışı insanlar…
(Ama, sihir ha…)
#Kısım 4
Daha sonra annem ve babamla hizmetçi arasındaki konuşmalara dikkat etmeye başladım.
Ve sonra kelime dağarcığımda olmayan birçok terim duydum.
Özellikle ülkelerin, ilçelerin ve diğer çeşitli yerlerin isimleri.
Daha önce hiç duymadığım bazı özel isimler.
Belki burası…
Hayır, bundan emindim.
Bu Dünya değildi, başka bir dünyaydı.
İçinde kılıç ve sihir olan farklı bir dünya.
O anda, bir ilham patlaması yaşadım.
…Bu dünyaysa, belki ben bile başarabilirim.
Kılıç ve büyü dünyasıysa, önceki hayatımdan ve sağduyu olarak bildiğimden sapmış bir dünyaysa, belki yapabilirim.
Normal bir insan gibi yaşamak, normal bir insan gibi çok çalışmak, düştüğümde tekrar ayağa kalkabilmek, hayatımı dolu dolu yaşamak…
Önceki hayatımda öldüğümde pişmanlık doluydum.
İktidarsızlığım ve hiçbir şey başarmamış olmam yüzünden yanan huzursuzlukla ölüyordum.
Ama tüm bunları deneyimleyen ben,
Önceki hayatımın bilgi ve deneyimlerini koruyarak, belki de gerçekten yapabilirdim.
- Ciddi bir şekilde yaşamak için. (Bir hikikomori*'nin bakış açısından)
(ÇN: Hikikomori, "içeri çekilme, hapsedilmiş olma" olan Japonca bir kelimedir. Münzevi, yetişkin ve ergen bireylerin toplumsal yaşamdan çekilmeleri, ve sıklıkla aşırı seviyelerde kendilerini izole etmeleri olayını anlatır. Bu bireyler yaşamdan elini ayağını çekip temel ihtiyaçlar dışındaki tüm zamanını odasının içinde geçirirler. Hikikomori terimi hem bu toplumsal fenomenden genel anlamda bahsederken, hem de bu toplumsal gruba mensup bireylerden bahsederken kullanılır. Hikikomoriler geçmişte çekilmişler, yalnızlığı seven kimseler ve "modern çağın keşişleri" olarak tarif edilmiştir.)
Tempest Fansub İyi Okumalar Diler.
Destek olmak için ve bölümlere daha hızlı erişebilmek için sitemizden okuyabilirsiniz: https://manga.tempestfansub.com/manga/mushoku-tensei-novel/
Discord: https://discord.gg/Tvd7e9xE8M