Latince; mechanismi defensifi
Genellikle bilinç dışı gerçekleşen, içsel çatışmayı dindirmek için gerçekleşen psikolojik bir tepki olarak görülür. Bu içsel çatışma içgüdü, dilek, güdülenme ve değerler gibi faktörler etkisinde ruhsal gerçekleşebileceği gibi, iki insan arasındaki çatışma yüzünden de gerçekleşebilir.
Savunma mekanizmaları, kaygı duygularına ve kabul edilemez dürtülere karşı korunmak amacıyla zihnin gerçekliği manipüle etmek, inkar etmek veya çarpıtmak için kullandığı bilinçsiz psikolojik stratejilerdir. İlk olarak Sigmund Freud tarafından açıklanan bu mekanizmalar, psikanalitik teorinin önemli bir parçası olarak kabul edilir.
Her ne kadar savunma mekanizmaları DSM-5’te (Zihinsel Bozuklukların Tanısal ve İstatistiksel El Kitabı) açıkça listelenmemiş olsa da, bunların anlaşılması tanı sürecine fayda sağlayabilir. Klinisyenler, hastanın altta yatan zihinsel durumunu daha derinlemesine anlamak için savunma mekanizmalarından elde edilen bilgileri kullanabilir.
Savunma mekanizmaları sıklıkla bilişe dayalı bilinçli ve amaçlı süreçler olan başa çıkma mekanizmalarıyla karşılaştırılmaktadır. Savunma mekanizmaları bireyi algılanan tehditlerden veya kaygıdan otomatik olarak korurken, başa çıkma mekanizmaları kişinin durumunun dikkatli bir şekilde değerlendirilmesi yoluyla ortaya çıkar.
İnkar belki de bireyin bir gerçeği veya olguyu kabul etmeyi reddettiği en yaygın psikolojik savunma mekanizmasıdır. İnkar örnekleri arasında madde kullanım bozukluğunu veya sevilen birinin ölümünü kabul etmeyi reddetmek yer alır. Diğer savunma mekanizmaları arasında, acı verici bir anının bilinçli farkındalıktan uzaklaştırıldığı bastırma yer alır.
Obsesif kompulsif bozukluk (OKB) ve depresyon, kaygı ve duygusal düzenlemeyle ilişkili olmasına rağmen savunma mekanizmaları olarak sınıflandırılmaz. OKB, müdahaleci takıntılar ve tekrarlayan davranışlarla karakterize edilen spesifik bir anksiyete bozukluğudur. Depresyon, inkar, yansıtma ve pasif saldırganlık gibi savunma mekanizmalarını içerebilen ancak kendisi bir savunma mekanizması olmayan bir zihinsel sağlık durumudur.
Ağlama ve acı, duygusal ifade ve fizyolojik tepkiyle bağlantılı olmasına rağmen savunma mekanizmaları olarak kabul edilmez. Ağlamak sosyal bir sinyal olabilir, hassasiyeti veya duygusal durumu iletebilir; acı ise biyolojik bir uyarı sistemi görevi görerek vücuda olası zararın sinyalini verebilir.
İçindekiler
Model gelişimi
Erken Freudyen Model
Birincil savunma mekanizmaları: En ilkel savunma mekanizmalarıdır ve çocuklar tarafından kullanılır. Onlar içerir:
Bastırma: Bu, istenmeyen düşünceleri, duyguları veya anıları bilinçdışı zihne itme sürecidir.
İnkar: Bu, kabul edilemeyecek kadar acı veren veya tehdit eden bir olayı veya gerçeği kabul etmeyi reddetmektir.
Yansıtma: Bu, kişinin kendi düşüncelerini, duygularını veya dürtülerini başka bir kişiye atfetmesidir.
İkincil savunma mekanizmaları: Yetişkinlerin kullandığı daha karmaşık savunma mekanizmalarıdır. Onlar içerir:
Tepki oluşumu: Kişinin gerçek duygularının tam tersi olan aşırı bir tutum veya davranışı benimsemesidir.
Entelektüelleştirme: Bu, bir durumun entelektüel yönlerine odaklanarak duygusal çatışmayı azaltma sürecidir.
İzolasyon: Bu, duygusal bir tepkinin ilgili düşünce veya anıdan ayrılmasıdır.
Geri Alma: Bu, geçmiş bir eylem veya düşünceyi düzeltme girişimidir.
Yüceltme: Kabul edilemez dürtülerin sosyal olarak kabul edilebilir faaliyetlere yönlendirilmesidir.
Gerileme: Bu, stresle başa çıkmanın daha erken, daha çocuksu bir yoluna geri dönüştür.
Bölünme: Bu, egonun her biri kendi düşünce, duygu ve davranışlarına sahip iki veya daha fazla parçaya bölünmesidir.
Nevrotik savunma mekanizmaları: Kaygı ve stresle baş etmede kullanılan savunma mekanizmalarıdır. Onlar içerir:
Dönüşüm: Kaygının fiziksel bir belirtiye dönüşmesidir.
Ayrışma: Bu, kişinin düşüncelerinden, duygularından veya anılarından ayrılmasıdır.
Fobi: Belirli bir nesne veya duruma karşı duyulan yoğun korkudur.
Takıntı: Bu kalıcı, istenmeyen bir düşünce veya görüntüdür.
Zorunluluk: Bu, kaygıyı azaltmak amacıyla yapılan tekrarlayan bir davranıştır.
Freud örnek modeli
Psikanalitik teoride, “Ich”, “Es” ve “Über-Ich” (İngilizce’de “Ego”, “Id” ve “Süperego” olarak bilinir) arasındaki etkileşim, savunmanın oluşumu ve işleyişi için çok önemlidir. mekanizmalar. Bu üç bileşen farklı rollere hizmet eder ancak psikolojik dengeyi korumak için yakından etkileşime girer. Savunma mekanizmalarıyla şu şekilde etkileşime girerler:
İd (“Es”)
id, doğuştan gelen cinsel ve saldırgan dürtüleri içeren zihnin ilkel kısmıdır. Anında tatmin arayan “zevk ilkesi” ile çalışır. İd, kabul edilemez veya sosyal olarak uygunsuz arzular ürettiğinde, bu arzuların bilince ulaşmasını engellemek için savunma mekanizmaları devreye girebilir.
Ego (“Ich”)
Ego, İd’in ham arzuları ile Süperego’da somutlaşan toplumsal beklentiler arasında aracı görevi görür. Ego, kimliğin taleplerini sosyal olarak kabul edilebilir bir şekilde karşılamaya çalışarak “gerçeklik ilkesi” üzerinde çalışır. Savunma mekanizmaları öncelikle Ego tarafından iç çatışmalar ve dış baskılarla başa çıkmak için kullanılır. Örneğin:
- Bastırma: Rahatsız edici düşüncelerin bilinçli hale gelmesini engeller.
- Rasyonelleştirme: Bir eylem veya karar için sosyal olarak kabul edilebilir bir neden sağlar.
- Yansıtma: İstenmeyen dürtülerin başka bir kişiye atfedilmesi.
Süperego (“Über-Ich”)
Süperego, ebeveynlerden ve toplumdan edinilen ahlaki ve sosyal değerlerden oluşur. Mükemmelliği hedefler ve Ego’nun eylemlerini ve düşüncelerini yargılar, böylece gurur veya suçluluk duygusu yaratır. Süperego, toplumsal yasakların içselleştirilmesi olarak görülebilir ve katı standartları karşılanmadığında savunma mekanizmalarını tetikleyebilir.
Etkileşim
- Id sosyal olarak kabul edilemez bir dürtü ürettiğinde Ego, rahatsızlığı ve çatışmayı önlemek için savunma mekanizmalarını kullanabilir.
- Süperego’nun kuralları İd’in arzularıyla çatışırsa, rasyonelleştirme veya yüceltme gibi savunma mekanizmaları yoluyla bunu uzlaştırmak için Ego tekrar devreye girer.
- Egonun savunma mekanizmalarını kullanması, İd, Ego ve Süperego arasındaki psişik gerilimi azaltmayı veya ortadan kaldırmayı, böylece zihinsel dengeyi korumayı amaçlar.
Anna Freud’un Detaylandırması
Sigmund Freud’un kızı Anna Freud, özellikle savunma mekanizmaları kavramının detaylandırılmasıyla psikanaliz alanına önemli katkılarda bulundu. Çalışmaları, babasının ilk fikirlerinin ayrıntılı bir şekilde detaylandırılmasının yanı sıra doğal bir uzantısıydı.
Katkılar:
- Sistematik Sınıflandırma: Anna Freud, çeşitli savunma mekanizmalarını sistematik olarak organize edip sınıflandırarak anlaşılması ve uygulanması daha kolay bir çerçeve sağladı.
- Çocukluk Odağı: Savunma mekanizmalarıyla ilgili çalışmalarını çocuklara kadar genişletti ve bu mekanizmaların erken yaşlardan itibaren nasıl geliştiğine ve işlediğine dair fikir verdi.
- Ego Psikolojisi: Egonun çatışmayı yönetmek ve dengeyi korumak için çeşitli savunmaları nasıl kullandığını vurgulayan çalışması “Ego Psikolojisi”nin temelini attı.
- Pratik Uygulama: Anna Freud’un çalışması, savunma mekanizmalarını açıkladığı için klinik ortamlarda, özellikle çocuk psikanalizinde etkili olmuştur.
Eleştiriler:
- Savunmaya Aşırı Vurgu: Bazı eleştirmenler onun savunma mekanizmalarına odaklanmasının insan psikolojisinin diğer önemli unsurlarını göz ardı edebileceğini savunuyor.
- Ampirik Desteğin Eksikliği: Çalışmasının son derece teorik doğası, bazılarının daha ampirik testler yapılması yönünde tartışmasına yol açtı.
Anna Freud’a Göre Savunma Mekanizmaları:
Anna Freud, babasının teorilerini genişletti ve savunma mekanizmalarını daha ayrıntılı olarak sınıflandırdı:
1936 yılında Anna Freud tarafından babasının çalışmaları gözden geçirererek yayımladığı The Ego and the Mechanisms of Defence’de bu konseptten ilk defa bahsedilmiştir. Savunma mekanizmalarının tipleri:
- Represyon (Bastırma; bilinçaltına atma)
- Rasyonalizasyon (Mantığa bürüme; bahane bulma)
- Projeksiyon (Yansıtma)
- Kompenzasyon (Ödüllenme; telafi)
- Reaksiyon formasyonu (Ters tepki oluşturma; karşıt tepki geliştirme)
- İdentifikasyon (Özdeşim kurma),
- Fantasy escape (Hayal kurma; düş kurma)
- Regresyon (Gerileme)
- Displacement (Yer değiştirme; Yön değiştirme)
- Renial (Yadsıma; inkar etme)
- Sublimasyon (yüceltme)
- Humor (mizah; kendine yöneltme, şakaya vurma)
- Entelektüelleştirme: Duygusal çatışmayı önlemek için soyut düşüncenin aşırı kullanılması.
Reaktif savunmalar: Bu savunma mekanizmaları, kişinin gerçek duygularının tam tersi bir tutum veya davranışı benimsemesini içerir. Onlar içerir:
Tepki oluşumu: Kişinin gerçek duygularının tam tersi olan aşırı bir tutum veya davranışı benimsemesidir. Örneğin yükseklik korkusu olan bir kişi dağcı olabilir.
Geri Alma: Bu, geçmiş bir eylem veya düşünceyi düzeltme girişimidir. Örneğin, birine kötü bir şey söyleyen bir kişi, güzel bir şey yaparak bunu telafi etmeye çalışabilir.
Yansıtma: Bu, kişinin kendi düşüncelerini, duygularını veya dürtülerini başka bir kişiye atfetmesidir. Örneğin öfkeli olan bir kişi başkasını öfkeli olmakla suçlayabilir.
İntrapsişik savunmalar: Bu savunma mekanizmaları egoyu korumak için gerçekliğin çarpıtılmasını içerir. Onlar içerir:
Rasyonalizasyon: Bu, aslında bilinçdışı faktörler tarafından motive edilen bir davranış veya inanç için mantıksal bir açıklama oluşturma sürecidir. Örneğin, topluluk önünde konuşmaktan korkan bir kişi, topluluk önünde konuşma konusunda iyi olmadığını söyleyerek korkusunu gerekçelendirebilir.
İzolasyon: Bu, duygusal bir tepkinin ilgili düşünce veya anıdan ayrılmasıdır. Örneğin travmatik bir olay yaşayan bir kişi, bu olayla ilgili herhangi bir duygu hissetmesine izin vermeyebilir.
Entelektüelleştirme: Bu, bir durumun entelektüel yönlerine odaklanarak duygusal çatışmayı azaltma sürecidir. Örneğin zor bir durumla uğraşan bir kişi bu durum hakkında mesafeli ve objektif bir şekilde konuşabilir.
Olgunlaşmamış savunmalar: Bu savunma mekanizmaları çocuklar ve ergenler tarafından kullanılır. Onlar içerir:
Gerileme: Bu, stresle başa çıkmanın daha erken, daha çocuksu bir yoluna geri dönüştür. Örneğin, kendini stresli hisseden bir çocuk başparmağını emmeye veya altını ıslatmaya başlayabilir.
Fantezi: Kişinin gerçeklikten kaçabileceği hayali bir dünyanın yaratılmasıdır. Örneğin kendini mutsuz hisseden bir kişi, piyangoyu kazanma hayalleri kurabilir.
İnkar: Bu, kabul edilemeyecek kadar acı veren veya tehdit eden bir olayı veya gerçeği kabul etmeyi reddetmektir. Örneğin ciddi bir hastalık tanısı alan bir kişi hasta olduğunu inkar edebilir.
Galli bir psikanalist olan Ernest Jones, 1908’de psikanalize “rasyonalizasyon” terimini tanıttı. Bunu, “güdüleri bilinmeyen bir tutum veya eylem için bir neden icat etmek” olarak tanımladı; makul görünüyor. (Almanca’da Rationalisierung) terimi, hastaların kendi nevrotik semptomları için sunduğu açıklamaları açıklamak üzere Sigmund Freud tarafından neredeyse hemen ele alındı.
Sigmund Freud’un kızı Anna Freud, “Ego ve Savunma Mekanizmaları” (1936) adlı kitabında rasyonalizasyon kavramını daha da geliştirdi. Rasyonalizasyonun, egonun bir davranış veya inanç için yanlış bir açıklama yaratarak kendisini kaygıdan korumanın bir yolu olduğunu savundu. Rasyonalizasyon, ertelemekten kopya çekmeye kadar çok çeşitli davranışları haklı çıkarmak için kullanılabilir.
Rasyonalizasyon her yaştan insanın kullandığı ortak bir savunma mekanizmasıdır. Bazı durumlarda faydalı olabilir ancak zararlı veya yıkıcı davranışları haklı çıkarmak için kullanıldığında zararlı da olabilir. Kendinizin veya tanıdığınız birinin rasyonelleştirmeyi kullandığını düşünüyorsanız profesyonel yardım almanız önemlidir. Bir terapist, neden rasyonelleştirmeyi kullandığınızı anlamanıza ve daha sağlıklı başa çıkma mekanizmaları geliştirmenize yardımcı olabilir.
Nesne İlişkileri Teorisi
Melanie Klein ve Donald Winnicott gibi isimlerden etkilenen bu teori, savunma mekanizmalarının kişilerarası ilişkileri nasıl etkilediğine odaklanıyor.
- İçe Atma: Diğer insanların veya çevrenin bazı yönlerini içselleştirme.
- Bölme: Kararsızlığı önlemek için nesneleri iyi ve kötü olarak ayırmak.
Neo-Freudcu Yaklaşımlar
- Yüceltme: Carl Jung ve diğerleri, sosyal olarak kabul edilemez dürtülerin nasıl üretken bir şeye dönüştürülebileceğini anlattılar.
- Telafi: Alfred Adler bunu bilinçdışı dürtüleri veya korkuları telafi etme çabası olarak tanımladı.
Modern Gelişim
Farkındalık temelli yaklaşımlar: Rahatsız edici düşünce veya duygulara karşı savunma yerine farkındalığı ve kabullenmeyi vurgulayın.
Bilişsel Davranışçı Teori (BDT): Kesinlikle psikodinamik olmasa da, BDT yaklaşımları bilişsel çarpıtmaların nasıl savunma mekanizmaları olarak hizmet edebileceğini ele alır.
Amaç
Savunma mekanizmalarının amacı bireyi rahatsız edici duygu, dürtü veya düşüncelerden korumaktır. Hem Sigmund hem de Anna Freud’un tanımladığı gibi, id ve süperego arasındakiler gibi zihindeki çatışmalardan kaynaklanırlar.
Freud’un savunma mekanizması teorisi, bu bilinçdışı stratejilerin kaygıyı ve iç çatışmaları azalttığı fikri etrafında dönüyor. Savunma mekanizmaları bilinçsizce algıları ve tepkileri değiştirerek davranışı yönlendirir ve kişinin stresli durumlarla başa çıkmasına olanak tanır.
König’in Savunma Mekanizmaları:
Karl König, savunma mekanizmalarının anlaşılmasına önemli katkılarda bulunan Avusturyalı bir psikiyatrist ve psikanalistti. Savunma mekanizmalarının yalnızca kaygıdan kaçınmaya yönelik bilinçsiz stratejiler olmadığını, aynı zamanda egoyu ezici duygusal acıdan korumaya da hizmet ettiğini öne süren ilk kişilerden biriydi.
König’in savunma mekanizması modeline en önemli katkısı ego bölünmesi kavramıydı. Ego bölünmesi, kaygı veya çatışmayla başa çıkabilmek için egonun kendisini iki veya daha fazla parçaya böldüğü bir süreçtir. Egonun iki kısmı sıklıkla birbiriyle çatışır, ancak bunlar aynı zamanda bireyin işleyişi için de gereklidir.
Örneğin, iş performansıyla ilgili kaygılarla boğuşan bir kişi, egosunu iki parçaya bölebilir: yetkin ve yetenekli bir parça, beceriksiz ve beceriksiz bir parça. Egonun yetkin kısmı işin sorumluluğunu üstlenirken, egonun beceriksiz kısmının rahatlamasına ve stresten kaçınmasına izin verilir.
König ayrıca aşağıdakiler de dahil olmak üzere bir dizi başka savunma mekanizması önerdi:
- Rasyonalizasyon: Bu, aslında bilinçdışı faktörler tarafından motive edilen bir davranış veya inanç için mantıksal bir açıklama oluşturma sürecidir.
- Yansıtma: Bu, kişinin kendi düşüncelerini, duygularını veya dürtülerini başka bir kişiye atfetme sürecidir.
- Bastırma: Bu, istenmeyen düşünceleri, duyguları veya anıları bilinçdışı zihne itme sürecidir.
- Entelektüelleştirme: Bu, bir durumun entelektüel yönlerine odaklanarak duygusal çatışmayı azaltma sürecidir.
- Yer Değiştirme: Duyguların bir nesneden veya kişiden diğerine aktarılması işlemidir.
Mentzos’un Savunma Mekanizmaları:
Alman psikiyatrist ve psikanalist Stavros Mentzos, Freud’un savunma mekanizmaları kavramına hem katkılarda bulundu hem de eleştirilerde bulundu. Mentzos, özellikle nevroz ve psikoz gibi patolojik durumlarda savunma mekanizmalarının karmaşıklığını ve dinamiklerini vurguladı.
- Bastırma: Bu, istenmeyen düşünceleri, duyguları veya anıları bilinçdışı zihne itme sürecidir.
- İnkar: Bu, kabul edilemeyecek kadar acı veren veya tehdit eden bir olayı veya gerçeği kabul etmeyi reddetmektir.
- Yansıtma: Bu, kişinin kendi düşüncelerini, duygularını veya dürtülerini başka bir kişiye atfetmesidir.
- Tepki oluşumu: Kişinin gerçek duygularının tam tersi olan aşırı bir tutum veya davranışı benimsemesidir.
- Entelektüelleştirme: Bu, bir durumun entelektüel yönlerine odaklanarak duygusal çatışmayı azaltma sürecidir.
- İzolasyon: Bu, duygusal bir tepkinin ilgili düşünce veya anıdan ayrılmasıdır.
- Geri Alma: Bu, geçmiş bir eylem veya düşünceyi düzeltme girişimidir.
- Yüceltme: Kabul edilemez dürtülerin sosyal olarak kabul edilebilir faaliyetlere yönlendirilmesidir.
- Gerileme: Bu, stresle başa çıkmanın daha erken, daha çocuksu bir yoluna geri dönüştür.
- Bölünme: Bu, egonun her biri kendi düşünce, duygu ve davranışlarına sahip iki veya daha fazla parçaya bölünmesidir.
- Ayrışma: Bu, kişinin düşüncelerinden, duygularından veya anılarından ayrılmasıdır.
- İdealleştirme: Başka bir kişiye veya nesneye gerçekçi olmayan mükemmellik atfetmektir.
- Aşağılama: Başka bir kişiye veya nesneye olumsuz nitelikler atfetmektir.
Katkılar:
- Genişletilmiş Anlayış: Mentzos, Freudcu anlayışın ötesinde savunma mekanizmalarının türlerini ve sınıflandırmalarını detaylandırdı.
- Psikopatolojik Odaklanma: Çeşitli psikopatolojik durumlar bağlamında savunma mekanizmalarının nasıl çalışılabileceğine odaklandı. Bu, Freud’un daha genel teorilerine bir karmaşıklık ve pratik uygulama katmanı ekledi.
- Modern Teorileri Bütünleştirmek: Mentzos, daha çağdaş psikolojik teorileri klasik Freudyen fikirlerle bütünleştirmek için çalıştı. Çalışmaları savunma mekanizmalarının çok boyutlu yönünü kabul etmiş ve onu diğer psikolojik alt alanlardaki gelişmelerle uyumlu hale getirmeye çalışmıştır.
- Savunma Mekanizmalarının Esnekliği: İlk psikanalistlerin benimsediği daha statik görüşün aksine Mentzos, savunma mekanizmalarını daha dinamik ve bağlama bağlı olarak tanımladı. Sadece patolojik işlevlere hizmet etmekle kalmayıp, duruma göre daha sağlıklı rollere de uyum sağlayabileceklerini savundu.
Eleştiriler:
- Nüans Eksikliği: Mentzos, Freudyen modeli, savunma mekanizmalarının dinamik doğasına ilişkin sınırlı anlayışı nedeniyle eleştirdi.
- İç Psişik Çatışmalara Aşırı Vurgu: Freud öncelikle bireyin içindeki içsel çatışmalara bakarken Mentzos, kültür ve çevre dahil dış faktörlerin de önemli bir rol oynadığını savundu.
- Statik Yaklaşım: Freud’un orijinal teorileri genellikle savunma mekanizmalarını nüansa fazla yer vermeden ya tamamen patolojik ya da normal olarak sınıflandırıyordu. Mentzos, daha dinamik bir anlayışı savunarak bu ikili yaklaşıma karşı çıktı.
Ancak savunma mekanizmaları aşırı kullanıldığında sağlıksız hale gelebilir. Gerçeği çarpıtabilir ve kişisel gelişimi veya kişinin kendini anlamasını engelleyebilir, bu da sağlıksız davranış kalıplarına yol açabilir. Savunma mekanizmalarına aşırı bağımlılığın tanınması ve ele alınması, zihinsel sağlık tedavisinin ve kişisel gelişimin hayati bir parçası olabilir.
Özetle savunma mekanizmaları, insan davranışlarında ve duygusal düzenlemede önemli rol oynayan karmaşık psikolojik stratejilerdir. Zihnin kendisini kaygı ve çatışmadan koruma yeteneğini anlamak için büyüleyici bir mercek sağlarlar.
Gelişim basamaklarında savunma mekanizmaları
Çocuklarda savunma mekanizmalarının gelişimi psikolojik ve duygusal olgunlaşmayla birlikte gelişir. Aşağıda savunma mekanizmalarının çocuk gelişiminin farklı aşamalarında tipik olarak nasıl ortaya çıktığının bir taslağı verilmiştir:
Bebeklik (0-2 yaş)
İnkar: Bebeklerin hoş olmayan uyaranlardan uzaklaştığında görülen acı veya rahatsızlıktan kaçınmanın en basit şekli.
Yansıtma: Bebekler duygularını bakıcılarına yansıtabilirler.
Yürümeye başlayan çocuk (2-4 yaş)
Fantezi: Daha hoş bir ortam yaratmak için hayal gücünü kullanmak.
Gerileme: Özellikle stres altındayken bebek konuşması yapmak gibi daha erken bir aşamaya dönmek.
Erken Çocukluk (4-6 yaş)
- Özdeşleşme: Örnek aldıkları birinin (ebeveyn gibi) niteliklerini benimsemek.
- İçe Atma: Süperego’nun öncüleri olan bakıcıların kurallarını ve ahlakını içselleştirme.
Orta Çocukluk (6-12 yaş)
- Rasyonalizasyon: Mantıksız eylem veya düşüncelere mantıksal nedenler sunmak.
- Yerinden edilme: Duyguları tehditkar bir kaynaktan daha az tehditkar bir kaynağa yönlendirmek, örneğin okulda azarlandıktan sonra bir kardeşe zorbalık yapmak gibi.
Ergenlik (12-18 yaş)
Yüceltme: Kabul edilemez dürtüleri, saldırganlığı yönlendirmek için spor yapmak gibi sosyal olarak kabul edilebilir faaliyetlere kanalize etmek.
Tepki Oluşturma: Kişinin kendi gerçek duygularının tam tersi davranışlar sergilemesidir.
Entelektüelleştirme: Bir durumdan duygusal olarak uzaklaşmak için akıl ve mantığı kullanmak.
Çocukların savunma mekanizmaları olgunlaştıkça basitten karmaşığa doğru evrilir. Başlangıçta mekanizmalar öncelikle dış tehditlere yöneliktir. Çocuklar büyüdükçe, özellikle Ego ve Süperego’nun oluşumuyla birlikte iç çatışmalarda da yol almaya yardımcı olan savunma mekanizmaları geliştirirler. Bunların hepsi yetiştirilme tarzı, sosyal çevre ve bireysel mizaç gibi faktörlerden etkilenen daha geniş bir psikososyal gelişimin parçasıdır.
Kaynak:
- Freud, S. (1920). Beyond the Pleasure Principle. SE, 18: This work includes Freud’s initial exploration of defense mechanisms and their role in human psychology.
- American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (5th ed.): The DSM-5 is the standard classification of mental disorders used by mental health professionals in the United States, including descriptions and diagnostic criteria.
- Hasson, O. (2009). Emotional tears as biological signals. Evolutionary Psychology, 7(3), 147470490900700: This paper discusses crying as a form of communication rather than a defense mechanism.
- Freud, A. (1936). The Ego and the Mechanisms of Defense. London: Hogarth Press: In this seminal work, Anna Freud, Sigmund Freud’s daughter, expanded on the concept of defense mechanisms, providing a more comprehensive understanding of these unconscious strategies.
- Cramer, P. (2006). Protecting the Self: Defense Mechanisms in Action. New York: Guilford Press: This book offers a modern perspective on defense mechanisms, including their relationship to various mental health disorders.
- Vaillant, G. E. (1992). Ego Mechanisms of Defense: A Guide for Clinicians and Researchers. Washington, DC: American Psychiatric Press: This text provides a detailed examination of defense mechanisms, how they function, and their importance in psychiatric practice.
- Freud, S. (1926). Inhibitions, Symptoms, and Anxiety. The Standard Edition of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud, Volume XX.
- Mentzos, S. (1991). “Neurotische Konfliktverarbeitung. Einführung in die psychoanalytische Neurosenlehre unter Berücksichtigung neuer Perspektiven” [Neurotic conflict processing: Introduction to psychoanalytic neurosis theory, taking new perspectives into account].
- Freud, S. (1923). “The Ego and the Id.” The Standard Edition of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud.
- Laplanche, J., & Pontalis, J. B. (1973). “The Language of Psychoanalysis.”
- Mahler, M. S., Pine, F., & Bergman, A. (1975). “The Psychological Birth of the Human Infant: Symbiosis and Individuation.”
- Erikson, E. H. (1950). “Childhood and Society.”
- Piaget, J. (1954). “The Construction of Reality in the Child.”
- Mentzos, S. (1993). “Psychodynamische Psychotherapie der Psychosen” [Psychodynamic psychotherapy of psychoses].