Rekabetçi bir üniversitede çalışan biri olarak, öğrencilerimle başarısızlık hakkında konuşmak için çok zaman harcıyorum. Başarıya alışkın olan bu öğrenciler için başarısızlık, beklenenden daha düşük bir not almak, birincilikle mezun olamamak, mezuniyet tarihini ayarlamak zorunda olmak, bir ana daldan (belki de ailelerinin onları zorladığı) uzaklaşmak anlamına gelebilir veya, güz dönemi notları yeni geldiği için, gerçek bir başarısız not.
“Daha önce hiçbir şeyde başarısız olmadım,” diye yakınıyorlar ofisimde otururken, kendi içlerindeki şok ve hayal kırıklıklarını ifade edecek kelimeleri bulmaya çalışıyorlar.
Ancak onlara sadece “bazen hepimiz başarısız oluyoruz” diyemem veya başarılı olmadan önce birçok kez başarısız olan ünlü kişilerin bir listesini sunamam. Öğrencilerimizin ölüme mahkum olmadıklarına dair gerçek güvenceye ihtiyaçları var. Çünkü o anda başarısızlık çok büyük ve her şeyi tüketiyor.
Henüz perspektifleri yok ama benim var. Paylaşmaya hazır bir başarısızlık listem var: üniversitede genel not ortalamamı düşüren bir matematik notu, yayın reddi ve başvurduğum ancak geri dönüş alamadığım düzinelerce iş ve tüm meslektaşlarım da öyle. Teorik olarak, kariyerimizde bu noktaya başarısızlıklarımıza rağmen gelmedik, bu başarısızlıkların üstesinden nasıl geleceğimizi ve bu zorluklarla yüzleşme yaklaşımımızı nasıl yeniden şekillendireceğimizi öğrendiğimiz için geldik. “Evet ama şimdi ne yapabilirim?” onlar sorar. Bu anı aşılamaz olarak görüyorlar.
“Bunu bir süreliğine bilemeyeceksin ama bir gün bu an küçülecek,” diye onları rahatlatıyorum. Hayal kırıklıklarını ve korkularını en aza indirgemek için asla söylemiyorum, çünkü o her şeyi tüketen korku hissini ve asla geçmeyeceği hissini hatırlıyorum.
Bu sabah bir öğrenci bana e-posta gönderdi ve bu başarısızlık anını nasıl aşacağım konusunda rehberlik istedi. Keşke bunu daha fazla öğrencimle paylaşabilseydim:
Burada notlara çok fazla vurgu yapılıyor ama daha büyük ödül bitirmek.
Bunu söylüyorum çünkü pek çok öğrencinin not ortalaması farkının bir kısmı veya bir sınav veya ödevin gelecekleri için ne anlama geleceği konusunda mücadele ettiğini gördüm. Daha büyük resim, bitirmeniz, derecenizi kazanmanız ve iki ayak üzerinde durmanızdır. Zamanını burada geçirebilmeni, kendini her şey için hırpalamamanı istiyorum. Bunu kısmen söylüyorum çünkü bu zihniyet benim üniversite deneyimimin çoğunu tanımladı ve sizinki için aynı şeyi yapmasını istemiyorum.
Size kolejde ve lisansüstü okulda yaptığım birçok hatadan bahsedebilirim ve sadece şunu söylemek istiyorum ki, bu hataların hiçbiriyle tanımlanmadım ve o notlar, o anda kesinlikle korktuğum gibi, beni rahatsız etmedi. O zor anlar, sonsuza kadar uzamış gibi görünseler de geçti. Aynı şekilde bu zor kısımlardan da geçeceksiniz. Ve an küçülecek.
Yani bu başarısızlıkta takılıp kaldıysanız, anlıyorum. Ama bu an küçülecek – söz veriyorum.
Vanessa Corcoran, Georgetown Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi’nde danışman dekandır. Onun hatırası, Bu Bir Maraton, Sprint Değil: Maratona Giden Yolum ve Ph.D. gecerli burada. Kocası Pat ve kızları Lucy ile Washington DC’de yaşıyor. Onu Twitter ve Instagram’da takip edin @VRCinDC
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/university-venus/someday-moment-will-shrink