Özgürlük için hürriyetleri kısıtlamak, hakça düzen için başkalarının haklarına engel olmak, ezilmişlikten kurtulmak için ezmek, paylaşım için büyük payları elde etmek, yoldaşlık için kardeşi kırmak, dostluk için sürekli düşman yaratmak... İşte beni uçurumun kıyısına getiren çelişkiler bunlardı. Bir şeyler eksikti; ama ne?
Cep dolu, kalp huzursuz... Arkadaş çok, dost yok... Dünya kardeşliğini savunuyorduk, ama kendi kardeşimizi ve ailemizi yitirmiştik. Her geçen gün, sorunumuzu dindirmiyor, daha da arttırıyordu.
Acaba toplumu kurtaralım derken kendimizi mi kaybetmiştik?