Bir çoban varmış. Her gün sürüsünü alır kırlara otlatmaya götürürmüş. Koyunlar otlarken, o da sırtını bir ağaca dayar, kavalını çıkarır, dertli dertli çalarmış.
Çoban bu işi her gün yaparmış.
Günün birinde yine kavalını çalarken karşısındaki delikten bir yılan çıkar ve yılan kaval sesi eşliğinde oynar, daha sonra yuvasına girerek ağzıyla bir altını getirip çobanın önüne koyarmış.
Beş gün, on gün, bir ay, beş ay derken çoban memnun, yılan memnun birbirlerini sevindirirlermiş. Çoban o gün hastalanmış ve sürüyle gidemeyeceğini belirtip çocuğunun gitmesini istemiş. Sürüye giderken de çocuğuna şöyle demiş: “Bak, tarif edeceğim ağacın dibinde durup kavalı çalacaksın, bir yılan çıkacak, sen çaldıkça o oynayacak, sonrasında da deliğine girip bir altını getirip önüne koyacak. Sende o altını alarak eve gel…”
Çobanın oğlu birinci, ikinci, beşinci, onuncu gün söyleneni yapmış, sonrasında ise “ben niye yılanı bekleyeyim ki, en iyisi onu öldürüp yuvadaki altınları bir defada alayım” diyerek plan yapmış.
Ertesi gün de sürüyle giderken yanında bir keser götürmüş, ağacın dibine oturup kavalını çalınca yılan yuvadan çıkıp oynamaya başlamış, daha sonra çobanın oğluna bir altın getirmek için yuvaya girip çıktığında ise, çoban elindeki keseri yılana indirmiş ama, yılan adamı sokarken, kuyruğunu da kaybetmiş…
Çobanın oğlu oracıkta ölmüş, yılan ise, eksik kuyruğuyla yuvasına girmiş. Çocuğunun akşam eve gelmediğini gören çoban paniğe kapılıp otlatılan yere gittiğinde çocuğunun cesediyle karşılaşmış. Çoban büyük bir üzüntüyle çocuğunun cenazesini alıp eve gelmiş.
Aradan aylar geçtikten sonra hayatın devam ettiğini anlayan baba çoban, tekrar işe çıkmış, aynı yere gelerek kavalını çalmaya başlamış ama, yılan yok. Bir süre sonra yuvasından kafasını çıkaran yılan çobana şöyle demiş:
“Ey çoban, sendeki evlat acısı ile bendeki kuyruk acısı devam ettikçe ne sen çalmadan zevk alırsın, ne de ben oynamaktan. Onun için sen yoluna, ben yoluma…”
Evet. Bu hikâye çok anlamlı ve de düşündürücüdür.
Bir çoban varmış. Her gün sürüsünü alır kırlara otlatmaya götürürmüş. Koyunlar otlarken, o da sırtını bir ağaca dayar, kavalını çıkarır, dertli dertli çalarmış.