Bu makale Truth for Teachers yazarı Dan Tricarico tarafından yazılmıştır.
Sınıfımda masamda oturduğum günü hatırlıyorum, başım ellerimde. Müdür yardımcılarımızdan biri öğrenci sıralarımdan birinde karşımda oturuyordu ve neyin var diye sordu.
“Çok stresliyim,” dedim ellerimi yüzümü ovuşturarak. “Her zaman yapacak çok şey var gibi görünüyor. Ve asla ihtiyacım olan desteği aldığımı hissetmiyorum.”
Biraz daha sohbet ettikten sonra bir an düşündü, bana doğru eğildi ve yarı fısıltı halinde, “Bir EAP programımız olduğunu biliyorsun, değil mi?” dedi.
Çalışan Yardım Programı (EAP), sigorta planımızın akıl sağlığı koluydu.
Ben öfkeliydim. Özellikle ona öfkeli değil – o sevimli bir insandı ve sadece yardım etmeye çalışıyordu. Ayrıca terapiye karşı hiçbir şeyim olmadığı için kızmadım. Birçok terapistim oldu. Aslında, terapistin ofisinden “duygusal spor salonu” olarak bahsettiğim bile biliniyor. Cehennem, bence herkes terapide olmalıdır.
Öfkeli olmamın nedeni, mesajın, eğer bir öğretmen olarak stresliysem, o zaman açıkça, ben kırılan oydu. Kesinlikle sorunlarım ve bagajım olsa da (hepimiz değil mi?), Aslında bozuk olanın sistem olduğunu biliyordum, ben değil. Eğitimciler olarak, bize yeterince ödeme yapmayan, diğer mesleklerle aynı saygıyı görmemizi gerektirmeyen veya beklemeyen, yeterli eğitim ve deneyime sahip, sorumluluklar ve yükümlülükler üstümüze konan bir mesleğe bağlılık yemini ettik. hiçbir şey çıkarmaz), kişisel bakım ve zihinsel sağlığa sözde hizmet eder, ancak bizimle ilgilenmek için resmi olarak hiçbir şeyi yerine koymaz. Bu model sürdürülemez – son zamanlarda öğretmenlerin meslekten toplu göçü ve öğretmen hazırlık programlarına kaydolan adayların eksikliğinin yürek parçalayıcı bir şekilde kanıtladığı gibi.
Doğru, orada başım ellerimin arasında otururken, iyi olduğumu bilmiyordum.
Ama bunu çözmek üzereydim.
Öğretmenlere yarım yıldan fazla bir süredir stresi nasıl azaltacaklarını ve öz bakımlarını nasıl geliştireceklerini gösteriyorum. Tüm süreç, ortaya çıktığı gibi, açıkça benim kendi sorunlarımın ve zorluklarımın bir sonucuydu. Yirmi beş yılı aşkın bir süredir öğretmenlik yaptıktan sonra, ezici bir stres duygusuyla ve her gün öğüten bir tükenmişlik duygusuyla karşı karşıyaydım. Emekliliğime 10 yıl vardı ve bunu nasıl başaracağımı merak ediyordum.
Öğrencilere düşünmeyi, okumayı ve yazmayı öğrettiğim otuz yılın her dakikasını sevdim. Ama bir şeylerin değişmesi gerektiğini biliyordum. Bir keresinde bir arkadaşıma söylediğim gibi: İşi seviyorum, sadece meslekten nefret ediyorum. Ama çirkin gerçek şu ki, başa çıkmanın bir yolunu bulamazsam başaramayacaktım. Yazmak benim için her zaman harika bir terapi olmuştur, bu yüzden başladığım zamandı. Zen Öğretmeni Blog. Tüm sistemi değiştirecek bant genişliğine sahip olmadığımı biliyordum ama değiştirecek enerjim vardı. ben.
Her nasılsa, ezici, olumsuz deneyimimi alıp sadece kendim için değil, başkaları için de olumlu ve canlandırıcı bir şeye dönüştürmeyi başardım. Bunu önceden ödeyebildim ve kendi öğrencilerime yardım etmekten daha iyi olan tek şeyin diğer öğretmenlere yardım etmek olduğunu öğrendim – ki bu da (ironik bir şekilde) – yardımcı oluyor. onların öğrenciler. Dalgalanma etkisi hesaplanamaz. Bu alçakgönüllü bir teklif ve bunu yapmaktan mutluluk duyuyorum.
Podcast’imi başlattığımda, Zen Profesyonel Anı, Uygun bir imzaya karar vermek için çok zaman harcadım. Bir genç olarak, Walter Cronkite’ın gazeteyi kapattığını hatırlıyorum. CBS Akşam Haberleri her gece “İşte böyle” diyerek Amerika’nın En İyi 40’ı, Casey Kasem bize her zaman “Ayaklarınızı yerde tutun ve yıldızlara uzanmaya devam edin” diye hatırlatıyor. Böyle bir şey istedim. Dinleyiciye ilham veren, moral veren ve her şeyin yoluna gireceğine dair bir anlayış bırakan bir şey.
Şimdi “mikrofon düşüşü” diyebileceğimiz şeyi arıyordum.
İlk sorum şuydu: “Öğretmenlerin ne duymaya ihtiyacı var? ne olurdu ben Profesyonel hayatımı eğitimde geçirmiş biri olarak, sınıfta olmanın günlük zorluklarıyla yüzleşmek ister misiniz? Öğretmenler, podcast’imi her dinlediklerinde onlara yardımcı olabilecek, yeterince duymadıkları ne var?
Sonunda iki fikre karar verdim:
1) Tam olarak olduğun gibisin.
Ve
2) Düşündüğünden daha fazla güce sahipsin.
tam olarak olduğun gibi iyisin
Ben çocukken yerel PBS istasyonumda Bay Rogers’ı görürdüm ve hemen kanalı değiştirirdim.
“Dostum çok yavaş hareket ediyor” diye düşündüm. “Booooooring.” Muhtemelen 8 ya da 9 yaşındaydım, amaçlanan demografisinden biraz daha yaşlıydım. Sonra sabırla beklerdim Elektrik Şirketiaynı PBS istasyonundaydı ve karartma skeçleri, yüksek sesli müzik ve komedi içeriyordu – Rita Moreno ve Morgan Freeman’dan bahsetmiyorum bile.
Ama şimdi, on yıllar sonra, Bay Rogers’ın söylemeye çalıştığı şeyden daha önemli bir şey düşünemiyorum.
Temel mesajı şuydu:tam oradasın, bunu izleyen kişi— tam olarak nasılsan iyisin ve seni böyle seviyorum.
Değişmek zorunda değilsin.
Yaptığın şeyden başka bir şey yapmak zorunda değilsin.
Hiçbir şey yapmana gerek yok ama en çok sen ol sen olabilirsin.
Bunun öğretmenlerin duyması gereken bir şey olduğunu düşündüm.
Eğitimde, yeterince yapmıyormuşuz gibi hissetmek bizim için inanılmaz derecede kolay, işleri farklı yapmamız gerekiyor, yapmamız gerekiyor. olmak ya da Educationville’e giden her son sirk trenine atlamamız gerektiğini.
Ama yapmıyoruz.
İşte bu yüzden bunu podcast’imin kapanış düşüncelerinden biri yapmaya karar verdim.
Elbette hiçbir zaman Bay Rogers olmayacağım, ancak herhangi bir öğretmen podcast’imi dinlerse (veya bu blog yazısını okursa) ve bu mesajı içselleştirebilirse – iyisiniz demektir. kesinlikle nasılsın – o zaman anlamlı bir şey yaptığımı hissedeceğim. Ve Fred Rogers’ın gurur duyacağını düşünmek istiyorum.
Hedefleriniz veya hedefleriniz olmamalı veya işleri daha iyi hale getirmeye çalışmamalısınız veya yeni beceriler öğrenmemelisiniz demiyorum. Zen geleneğinde “sürekli gelişme” anlamına gelen “Kaizen” olarak bilinen bir kavram vardır. Hepimiz bu yolda olmalıyız, ancak bu, şu anda nerede olduğunuzun ve kim olduğunuzun tamamen, %100 iyi olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. Şu anda olduğunuz kişiden başka biri olmanız gerektiğini düşünmenizle birlikte gelen stresi atın.
Sadece olduğun yerde ol.
Düşündüğünden daha fazla güce sahipsin
Bir öğretmen olarak kendimi sık sık zayıf ve güçsüz hissettim, zorbalara, karşı çıkanlara ve hatta eğitimcilere iyi davranmadıklarında kendi yönetimime veya bölgeme karşı savaşamayacak durumdaydım. Ancak öğrendiğim şey, etkim altında çok fazla şey olduğu, kontrol edebileceğim, değiştirebileceğim ve deneyimimi daha olumlu hale getirmek için kullanabileceğim şeyler olduğu.
Aynı şey sizin için de geçerli.
Gücünüz ve kontrolünüz dahilinde olan birkaç şeye bakalım:
- Dinlenmeniz, egzersiziniz ve diyetiniz (şüphesiz, sınıftaki çalışma hayatınızı etkileyecek ve etkileyecektir)
- İç hikayeniz ve kendi konuşmanız
- Ders planlarınız
- Her ne oluyorsa cevabınız
- Sınıf politikalarınız
- Sınıfınızdaki sıraların/masaların düzeni
- Bülten panolarınız
- öğrencilerine nasıl davranırsın
- Şarj etmek için boş zamanlarında ne yaparsın
- Kişisel takviminizde işleri nasıl planladığınız (veya YAPMAYIN)
- Daha iyi bir öğretmen olmak için kullandığınız kaynaklar (okulunuzda gerekli olan PD dışında, yani…)
- Öğretmenlerle sosyal medyada nasıl bağlantı kurduğunuz (SİZİ, Twitter’a bakıyorum…) ve onlardan ne öğreniyorsunuz?
- Serbest döneminizi, teneffüsünüzü, öğle yemeğinizi nasıl geçiriyorsunuz?
- Liste neredeyse sonsuz
Yükseklerden gelen sürekli emirleri ve direktifleri etkilemek için güçsüz olduğumuzu hissetse de (ve gerçek olalım – biz vardır Bunlar üzerinde güçsüz), gerçekten düşündüğünüzde, öğretmenlik genel olarak akla gelebilecek hemen hemen tüm diğer mesleklerden daha fazla özerklik sunar. O halde amaç iki yönlüdür: 1) Bu güce sahip olduğumuzun farkına varın ve sonra 2) Bunu meslekte soğukkanlılığımızı ve uzun ömürlülüğümüzü artırmak için kullanın.
Yapılabilir.
Sadece hatırlıyorum:
Anlatımdan siz sorumlusunuz.
Kendi Kendinizle Konuşmanızdan siz sorumlusunuz.
Yaptığınız seçimlerden siz sorumlusunuz.
Sizden sorumlusunuz.
Kutsal Alanlar kitabımda paylaştığım gibi: Stresli Öğretmenler için Öz Bakım Sırları, Bir keresinde, şu olumlamaya koro yanıtına katılanların katıldığı bir çalıştay yaptım: “Hepsini yapmak zorunda değilim.” Her şeyi yapmak zorunda olmadıklarını ve bazen bunaldıklarını hissettiklerinde yeni yükümlülüklere ve sorumluluklara hayır diyebileceklerini yüksek sesle duyduklarında, bunu içselleştirme şanslarının daha yüksek olabileceğini düşündüm.
Çalıştaydan sonra gruba karışıyordum ve bir yönetici bana yaklaştı.
“Harika sunum” dedi. “Ama onlara her şeyi yapmak zorunda olmadıklarını ve hayır diyebileceklerini söylemen beni tedirgin ediyor. Herkes bunu yaparsa, hiçbir şey yapılmaz.”
Endişesini anladığımı, ancak her şeyin mümkün olduğu inancıyla hareket etmemiz gerektiğini söyledim. istemek halletmek. Veya, yapılması gereken ve yapılmayan çok şey varsa, belki de sistemi yeniden yapılandırmamız veya sadece gerekli olduğunu düşündüğümüz şeyleri ortadan kaldırmamız gerektiğini fark etmemiz gerekebilir. Her şey değer sisteminizi ve kişisel sınırlarınızı bilmek ve her ikisiyle uyumlu seçimler yapmakla ilgilidir.
orası doğru güç yalan.
Ben de bu benzetmeyi paylaştım:
Bir koroda herkes şarkı söylüyor ama arada sırada insanların nefes alması gerekiyor. Ve bazı şarkıcılar nefes alırken diğerleri şarkı söylemeye devam ediyor. Ve ne zaman onların nefes almak için dön, önceki şarkıcılar şarkı söylüyor ve yapıyor onların Bölüm. Ve bu şekilde tüm şarkının üstesinden gelirsiniz ve herkes ihtiyaç duyduğunda bir nefes alır.
Eğitimciler olarak, kendi iç konuşmamız genellikle bizi o nefesi asla alamayacağımıza inandırır. İç monologumuz, bir an için bile olsa duraklarsa, tüm kart yuvasının çökeceğine inanmamızı sağlar. Bu sadece yanlış olmakla kalmıyor, aynı zamanda kendimizi böyle hissettiren iç konuşmamızı kontrol edenin biz olduğumuzu fark etmiyoruz, sonuçta aslında kendi sorumluluğumuzun tek sorumlusu biz olduğumuzda. kendi kendine bakım.
Düşündüğümüzden daha fazla güce sahip olmamız radikal bir fikir gibi görünüyor. Yine de öğretmenlerin kendi bölgelerinden, idarelerinden, topluluklarından ve mesleğimiz altında olmayan diğer tüm güçlerden yüz yüze kaldıkları sürekli taciz ve gaslighting ve karşılaştığımız günlük zorluklar ve engeller karşısında, yükselebiliriz. kalkın ve ne yaptığımızı ve ne düşündüğümüzü kontrol edin. Ve bunu kimse elimizden alamaz.
Hepsini yapmak zorunda değiliz.
Ve genellikle uykuda ve kullanılmış olmasına rağmen, muazzam bir gücümüz var.
İyi haber şu ki, kitabımda benimsediğim araçları, stratejileri ve yaklaşımları uygulamak için altı yıldan fazla zaman harcadıktan sonra Zen Öğretmeni: Sınıfta Odaklanma, Sadelik ve Huzur Yaratmak–Sonuçta konuşmaya çalışıyorum–Şimdi çok daha mutluyum ve emekliliğimi yapacağımı biliyorum.
Ve her şey kendime söylemeye başladığım bu iki fikre bağlıydı.
Sizin için de doğru olan fikirler:
Tam olarak olduğun gibisin.
Ve düşündüğünden daha fazla güce sahipsin.
Bu iki felsefeye göre hareket etmeye başladığınızda, her şey mümkündür.
Kaynak : https://thecornerstoneforteachers.com/what-teachers-need-to-hear/