Yeni bir oyun, usta bir tabloyla tecavüzüne ve işkencesine meydan okuyan 17. yüzyıl İtalyan sanatçısı Artemisia Gentileschi'yi kutluyor.
Eserler kendileri için konuşacak." Böylece, 1649 yılında Artemisia Gentileschi'yi, o dönemde sanat dünyasındaki nadir konumunu kabul eden bir yazara mektup yazdı: bir ressam ve bir kadın. Her ne kadar hepsi de ciddiye alınmakta zorlandığının farkında olsa da, yeteneklerine ve çalışmalarına inanmıştı.
Gentileschi'nin çalışmaları güçlü kadınları ve canlı, hatta şoke edici şiddet tasvirleriyle bilinir. Hikayesi yeteneklerden biri, aynı zamanda esneklik, hırs ve şiddetli kararlılıktır.
İzlenimciliğin unutulmuş kadınları
Maya icat edilen nadir mavi
Gali Dalí gerçekten bir canavar mıydı?
Çünkü Gentileschi, yaşının en önemli İtalyan sanatçılarından biri olarak statüsünü kazanabilmesinden önce kişisel travmayı ve halkın aşağılanmasını üstesinden gelmek zorunda kaldı. Resim hocası tarafından 17 yaşındayken tecavüze, gerçekleri söylediği 'kanıtlamak' için işkence gördüğü yedi aylık bir skandalına katlandı. Yine de, bir kadının inanılmaz derecede nadir olduğu bir dönemde uluslararası başarıya ulaştı.
Londra'daki Ulusal Galeri kısa süre önce kendi yağlıboya tablolarından biri olan Self-Portrait'u İskenderiye Saint Catherine (1615-17) olarak aldı. 2019'un başlarında sergilenmeye başlamadan önce korumaya devam ediyor ve galeri için büyük bir kazanım - ve açık bir şekilde koleksiyonun toplumsal cinsiyet dengesizliğini ele almayı hedefliyor. Şimdilik, galeriye ait sadece 20 eser, toplamda 2.300 kişiden kadınlar.
Bu büyük resmin Artemisia Gentileschi tarafından elde edilmesi, Ulusal Galeri'nin önemli kadın sanatçıların resim koleksiyonunu artırma konusunda uzun süredir devam eden bir rüyayı gerçekleştiriyor," diyor Ulusal Galeri başkanı Hannah Rothschild CBE, 3.6 TL harcadıklarını açıkladı Çalışmada m ($ 4.6m). “Gentileschi öncü, usta bir hikaye anlatıcısı ve dönemin en ilerici ve etkileyici ressamlarından biriydi. Zamanının sınırlarını yıkabilen bir avuç kadından biri, resim sanatında başarılı olmak için aşırı kişisel zorlukları aştı. ”
Fakat Gentileschi'ye bir bakış atmadan önce, sahnede görünmeye başladı. Edinburgh Festivali'nde bu yıl ve kısa bir süre sonra Londra'da, yeni bir şov da Gentileschi için konuşuyor - tam anlamıyla.
eneysel tiyatro şirketi Breach, tecavüz davasında kısmi bir transkript olduğunu duydu; Sözel ve belgesel performansta yoğun bir şekilde çalışmış olan tiyatro şirketinin liderleri derhal çizilmiştir.
“Bunu bir tiyatro daveti olarak gördük, ama aynı zamanda tüm transkript kalmadı, bu yüzden parça-belgesel, kısmen tekrarlayan, boşlukları doldurmak zorunda olan, her zaman heyecan verici olan bir şey yapacaksınız” diye açıklıyor. -founder ve yönetmen Billy Barrett.
Doğru, doğru, doğru
Bununla birlikte, Gentileschi'nin yaşam hikayesi hakkında bilinenler yeterince şaşırtıcıdır. Babası Orazio Gentileschi, çalışmalarını içme arkadaşı Caravaggio'dan etkilenen ve canlı modellerin kullanımında gerçekçilik ve dinamizmin yeni zirvelerine ulaşan ünlü bir ressamdı.
Gentileschi'nin annesi Prudentia, kızı sadece 12 yaşındayken doğum sırasında öldü. Kısa süre sonra sanatsal yetenek gösterdi ve Orazio tanıdığı herkesi geçti. İki eser üzerinde bile işbirliği yapardı.
Daha sonra 1611'de arkadaşlarından biri olan ressam Agostino Tassi, Gentileschi'ye tecavüz etti. Deneme transkriptleri onu nasıl itmeye çalıştıklarına ve hatta bıçakla bıçaklamaya çalıştıklarına gider.
Ancak daha sonra, çift bir yıl sürecek bir ilişkiye girdi. Dava mahkemeye ulaştı, çünkü Tassi onunla evlenmeyi reddetti, uzun vadede buna rağmen. O dönemde tecavüz tanınabilir bir suç değildi; Sorun, 'yıkım' sırasında, Tassi ailesini onurlandırdı ve onu evlenemez kıldı. Dava Orazio tarafından getirildi - ki onun dostuna sadece bir yüzük koymuş olsaydı oldukça mutlu olurdu.
Ancak Gentileschi'nin giymesi gereken tek yüzük, bir sibille olan tek şeydi: metal ve halattan yapılmış bir işkence cihazı / yalan detektörü, rakamlarını sıkdı. “Bu bana verdiğin halka, ve bunlar senin sözlerin,” dedi Tassi'ye, kordların sıkılaştırılmasından önce, “Doğru, doğru, doğru,” ifadesini tekrarlamadan önce, Tassi'ye inandı. suçlu sayılır - ancak, Papa'nın tercih edilen bir ressamı olmak, asla bir cümle hizmetine son vermedi.
Tekrarlanan dürüstlük beyanı elbette, Breach oyunlarının ünvanını aldı. Doğrudur Doğru Bu Doğru, üç oyuncudan oluşan bir şirket tarafından transkriptin çevirisi etrafında tasarlanan, bir tür mahkeme salonu dramasıdır.
“Başlık, izleyicilerin provokasyonu” diye açıklıyor Barrett. "Her şeyden önce bu dayanışmadır - bunun doğru olduğunu söylersek, ona inanırız, herkesin geleceğine inanır ve bunu söyler. Ama aynı zamanda şunu da söyler: Bu ne kadar geçerlidir ve ne kadar sanatsal lisanstır?"
Çünkü onlar sadece düz tarihsel bir drama yapmıyorlar; Amaç, Gentileschi'nin hikayesinin - ve fiziksel tablolarda sergiledikleri resimlerinin - bugünün dünyasına aitmiş gibi hissetmeleri. Senaryo, arkaik dil ve modern yörünge karışımıyla dikkat çekiyor; bir dakika, hepsi "böylece" ve "bu nedenle"; Bir sonraki, bir karakter "kendin gibi bir aptal yapıyorsun" diyor.