Bu kitabı okumanızı öneririm. Elimden bırakamadan, bir solukta okudum. Yazarı olan, Victor Frankl, 2. Dünya Savaşında, Auschwitz toplama kampından 4 yıl kaldıktan sonra, sağ çıkabilmiş Avusturyalı bir psikiyatri ve nöroloji profesörü. Bu kitapta ilk bölümde kampta yaşadıklarını, 2. bölümde de kendi geliştirdiği, logoterapi adını verdiği varoluşsal terapiyi anlatıyor.
İnsanın hayatta anlam arayışına girmesi ya da boşluğa düşmesi bir ruhsal hastalık belirtisi değil, insan olduğunun kanıtıdır, diyor. Önemli olan bu boşluktan zaferle çıkabilmek, acıları, anlama dönüştürebilmektir, diyor. Özellikle kendini boşlukta hisseden, hayatı anlamsız bulan birisine çok fazla ufuk açacağına inanıyorum. Size bir alıntı: “Her çatışma zorunluluk gereği nevrotik değildir; bir ölçüde çatışma normal ve sağlıklıdır. Benzer bir şekilde acı çekmek her zaman patolojik bir olgu değildir; acı, nevrotik bir semptom olmaktan çok, özellikle varoluşsal engellenmeden kaynaklanıyorsa, insanca bir başarı da olabilir. insanın kendi varoluşuna anlam bulma arayışının, hatta buna yönelik kuşkusunun, her durumda bir hastalıktan kaynaklandığını ya da böyle bir hastalığa yol açtığını kesinlikle reddediyorum.. ..Bir insanın, yaşamın yaşamaya değer oluşuna ilişkin kaygısı, hatta umutsuzluğu, varoluşsal bir bunaltıdır ama kesinlikle bir ruh hastalığı değildir. Böyle bir şeyi ruh hastalığı terimiyle yorumlayan bir doktor, hastasının varoluşsal umutsuzluğunu, uyuşturucu ilaçlar yığınının altına gömebilir. Bunun yerine onun görevi, varoluşsal gelişim ve gelişme krizi boyunca hastaya yol göstermektir.”