Eğer Hayaller Satılık Olsaydı, Hangisini Satın Alırdınız?
Steve Price
Sonsuza dek yaşayacakmış gibi hayal edin.
James Dean efsanevi aktör
Merhaba. Benim adım Ernie Price ve ben bir
alkoliğim.
Babamın sözlerine kulak verirken yerimde
kıpırdandım. Kışın ortasında, Champaign, Illinoisin rutubetli, soğuk
kilisesinde bir isimsiz Alkolikler toplantısına katılmış bulunuyorduk.
Dışarıda kar taneleri aile sırları gibi sessizce serpiştiriyordu. Birisi
öksürdü. Babam devam ederken sobadan sesler geliyordu.
Sarhoş olmayı sevdiğim için içmedim. İçtim çünkü
ayık kalmaktan nefret ediyordum.
Son yirmi beş yıldır bu sözleri kafamın içinde
evirip çeviriyorum. Bu sözlerin, babam, Ernie Price ve onun elli yıllık
alkol bağımlılığıyla ilgili düşüncelerimin gizlendiği noktadan açığa
çıkmasını sağlayan anahtarın ta kendisi olduğunu fark ettim.
O geceye kadar, bir şekilde babamı hep hor görmüştüm. Onu zayıf görüp
aklımdan çıkartmıştım. Beni içki alışkanlığı nedeniyle defalarca
arkadaşlarımın önünde utandırmıştı. Hatta küçük düşürmüştü. Bir öğleden
sonra, üniversiteden en iyi iki arkadaşımla golf oynarken, babam, her
zamanki gibi sarhoş bir halde, sendeledi ve boylu boyunca yere kapaklandı.
Bir başka sefer de, büyük maçlarımızdan birine gitmek üzere beni evden
almaya gelen lise basket takımından arkadaşlarıma şarkılar söyleyip bayat
espriler yaptı.
O akşam kazandık mı kaybettik mi
hatırlamıyorum.
Sadece çok iyi oynamadığımı hatırlıyorum.
Babama bir kez olsun acıdığımı söyleyemem. Kesin olan
bir şey var ki ondan asla nefret de etmedim. Onun içkisinden ve beni sürekli
olarak küçük düşürmesinden nefret ettim. Ama kendisinden değil. Hayatımın
ilk yirmi beş yılı, bir koç takımda güç bela yer alan bir oyuncusu hakkında
ne düşünüyorsa ben de babam için aynı şeyleri düşündüm onu duygusal
mertebemde en sona koydum ve gerekmedikçe de konuşmamaya özen gösterdim.
Bütün bunlar, o salı akşamı donmuş Illinois kırlarının
ortasında bir kilise bodrumunda babam Sarhoş olmayı sevdiğim için içmedim.
İçtim çünkü ayık kalmaktan nefret ediyordum. sözleriyle değişti.
Bu sözleri duyduğumda yirmi beş yaşındaydım. Babamsa
atmışlarındaydı. Sözleri donmuş kalbimi ısıttı. Yirmi yıllık kırgınlık
duvarlarının, bir çocuğun kardan kalesinin Nisan güneşi vurmuşçasına
eridiğini hissedebiliyordum. Nihayet, babamın neden içtiğini anlamıştım.
Babam beni incitmek istediğinden içmiyordu.
Babam kendisi incinmiş olduğundan içiyordu.
Duygusal Yaraların Tedavisi
Kalbim erirken, ilişkimiz de iyileşmeye başladı. Pek
çok erkek gibi, babam da duygularını ifade etmekte zorluk çekiyordu.
Sevgisini yüzlerce farklı yoldan göstermesine rağmen, babamın asla, Seni
seviyorum dediğini duymamıştım. Beni İsimsiz Alkolikler toplantısına davet
etmesi onun, Seni kıracak şeyler yaptığımın farkındayım ve bunun için özür
dilerim demesinin bir yoluydu.
Otuzlu yaşlarımın başında, artık birbirimize çok yakın
olduğumuzu belirtmekten mutluluk duyuyorum. Babamın içtiği günler geride
kaldı ve ben de nihayet büyüyüp onu yaptığı hatalardan dolayı affettim.
Babam harika bir adamdı. Komik. Sabırlı. Yumuşak kalpli. Yaptığım hiçbir şey
için beni eleştirdiğini bile hatırlamıyorum ( Yıllar içinde eleştirilmesi
gereken pek çok şeyde payım olsa bile)
Her Noel ve Babalar Gününde, Babama onu ne kadar
sevdiğimi ve benim için neden bu kadar özel olduğunu söyleyen mektuplar
yazdım. Asla bu mektupların bahsini açmadı. Asla teşekkür etmedi. Bense onu
anlıyordum. Onun nesli kömür madencisi olarak doğmuş ve çalışmış, oğullarına
bu tarz duygusallıklar sergilememişlerdi. Ancak annem, babamın en sevdiği
sandalyesine oturup mektuplarımı defalarca okuduğunu söyledi. Sonra da
kulağıma Bazen de ağlıyor diye fısıldadı.
Babam, son içkisinden tam on sekiz yıl sonra, bir
bakımevinde ölmek üzereyken en nihayet duygularını bastırmayı bir kenara
bırakıp, şu sözleri söyleyecek cesareti kendinde buldu:
Steve, seni içki sorunumla kırdıysam özür dilerim.
Baba, özür dilenecek hiçbir şey yok. Beni asla
kırmadın.
Ancak ikimiz de bunun tersi olduğunu biliyorduk.
ikimiz de bir alkolikle birlikte yaşamanın çiçek aşısı
gibi olduğunu biliyorduk dışta küçük bir iz bırakıyordu, ama içte kendimizi
korumak üzere duygusal dokunulmazlık ağı örüyorduk Sorun şu ki, iz
hafifliyor ama bu dokunulmazlık devam ediyor. Ve yetişkinler olarak, bizler
de bazen hangi duygulara karşı bağışıklık kazandığımızı bilemeyebiliriz.
İhtimallere Karşı Kazanma
1993 yılında babamın cenazesine yüzlerce kişi
katıldı.En iyi arkadaşım benim yazdığım methiyeyi okurken en ön sırada
annemin elini tutmuş oturuyordum. Merasimden sonra kırk yaşlarında bir adam
yanıma gelip kendisini tanıttı.
Babanızla isimsiz Alkolikler toplantılarına
katılırdım dedi. Onun konuşmasını dinlemekten büyük zevk alırdım her zaman
söyleyecek ilginç bir şeyleri olurdu.
Teşekkür ederim dedim. Çok zeki bir adamdı.
Bu arada diye devam etti adam. Babanız hayatının
geri kalanında hiç içmedi, öyle değil mi?
Evet dedim gururla. Hayatının son on sekiz senesi
bir damla alkol almadı.
Ben de öyle düşünmüştüm dedi adam sessizce.
Hayatının geri kalanında temiz kalan alkoliklerin yüzdesini biliyor
muydunuz?
Hayır diye yanıt verdim.
Maksimum yüzde iki dedi. İçkiyi bırakanların yüzde
ikisi bir daha asla içmiyor. En fazla yüzde ikisi. Sizin babanız çok özel
bir insandı.
Birdenbire, yargılarımı örten gri sisler parlak güneşin
ışığıyla dağıldı ve harika bir gerçeği açığa çıkardı: Alkoliklerin sadece
yüzde ikisi bu yüz kişiden ikisi demekti! hayatlarının geri kalanında içkiyi
ağzına koymuyor. Ve Ernie Price, benim babam, onlardan biriydi!!
Babam, Kahramanım
Bu sohbet öncesinde babamı asla bir Hayal Galibi olarak
görmemiştim. Babamın tek düşünün her ne kadar nefret ederek yapsa da,
güvenilir bir iş olduğunu düşünürdüm.
Ancak şimdi dönüp geriye baktığımda, babamın, kendisini
alkol sorunundan kurtarmak için bu kitapta bahsi geçen stratejilerin pek
çoğunu kullandığını görüyorum. Bahane avına çıkmaktan vazgeçti, isimsiz
Alkoliklere katılarak başkalarının izinden gitti. Elinden geleni yaptı,
teslim olmadı. Beklentilerinin fevkinde sınırlarını zorladı. Seksen yaşında
öldüğü güne dek, bir insan, bir baba ve bir eş olarak kendini geliştirmeye
devam etti.
Bir bakıma, benim babanı bir Hayal Galibinden daha
fazlasıydı. Düşü güzel evler ve yabancı arabaların çok ötesinde olduğundan,
o En Büyük Hayal Galibiydi. Onun düşü özgür olmaktı ve bu düşünün
gerçekleşmesini de sağladı!
O alkol bağımlılığından kurtulmanın düşünü
gerçekleştirdi.
O kendini küçük görmekten kurtulmanın hayalini
gerçekleştirdi.
O karısının ve iki oğlunun gözlerinin içine bakıp
Alkol bağımlılığımla savaştım. Ve ben kazandım! deme özgürlüğünün düşünü
gerçekleştirdi.
Gördüğünüz gibi, babam düşlerin satılık olduğunu, ama
hepsinin de bir bedeli olduğunu anladı. Şükürler olsun ki, babam düşlerinin
bedelini ödemeye hazırdı. Kendisine ve ailesine karşı, zor olsa da, dürüst
davranarak bu bedeli ödedi, içkinin cazibesine kapılmayıp güçlü kalarak. Ve
on beş yıl boyunca haftanın beş akşamı ve son üç senedir de haftada iki kez
olmak suretiyle isimsiz Alkolikler toplantılarına katılarak.
Bana göre, Ernie Price düş hırsızı bir dünyada bir
Hayal Galibinin de ötesindeydi.
Ernie Price, benim babam, kahramanımdı!
Peki Ya Siz?
Peki ya siz?
Sizin düşleriniz neler?
Eğer düşler satılık olsaydı, siz hangisini alırdınız?
Bu düşlerin bedelini ödemeye hazır mısınız?
Eğer işi biraz derinlemesine ele alırsanız,
göreceksiniz ki babam gibi sizin de büyük bir hayaliniz var. Bunu inkar
edebilirsiniz. Yadsıyabilirsiniz. Bir yerlere gömebilirsiniz bile Ancak
sakin zamanlarınızda bunu dışarı çıkarır, tozlarını silkeler ve özlemle
bakarsınız.
Sizce bahaneler bulmaktan vazgeçip bir Hayal Galibi
olmaya başlamanın zamanı gelmedi mi?
Eğer babam elli yıllık içki bağımlılığına tekmeyi vurup
özgürlük hayalini gerçekleştirebiliyorsa, siz de hayallerinizi
yaşayabilirsiniz.
Eğer bu kitapta adı geçen pek çok kişi engellerin
üstesinden gelip düşlerini gerçekleştirebiliyorsa, siz de düşlerinizi
yaşayabilirsiniz.
O halde hadi düş kurma cesaretini kendinizde bulun.
Sonra da bu düşü gerçekleştirmenin bedeli her ne olursa olsun bunu yapma
cesaretini kendinizde bulun. Böylelikle, bir gün, benim gibi, sizin
çocuklarınız da şunu söyleyebilecektir:
Babam... ve annem, onlar benim kahramanlarım!