mutlu insanlık
Ne derlerse desinler daha iyi yaşamaya başladık. Sadece küresel anlamda değil, aynı zamanda Rus gerçekliğinde de. En azından bu, doğurganlık, yaşam beklentisi ve ölüm oranının doğal göstergeleri ile kanıtlanmıştır.
Mümkün olduğunca basitleştirmek için, dünya nüfusunun önemli bir kısmı daha az ölmeye, daha uzun yaşamaya ve daha az üremeye başladı. Ve her yıl, her bir çiftin 2'den fazla çocuğu yeniden üretmediği zaman, insanlık aynı "demografik geçişe" giriyor.
Şimdi bu ülkeler arasında Avrupa, Rusya, Kuzey Amerika, Doğu Asya ve Güney Amerika'nın çoğu yer alıyor. Demograflar, İran ve Bangladeş'in demografik bir geçişe yakın olduğunu garanti ediyor. Tabii ki, "hemen çoğalın" çağrısı ile zili çalmak için henüz çok erken - dünyada doğum ve ölüm oranlarının eşitlenmesinden çok uzak olan birçok ülke var.
Örneğin, XX yüzyılda tıbbın kulağa ne kadar küfürlü gelse de, Afrika ülkeleri birçok sorunu beraberinde getirdi. Çocuk ölümleri keskin bir şekilde düştü ve hiç kimse tarım arazilerinin üretken potansiyelini genişletmedi. Sonuç olarak, Sahra altı ülkelerde açlık dalgaları ve salgın hastalıklar görüyoruz. Daha önce, yüksek ölüm oranı bir şekilde zayıf gıda tabanını eşitledi ve kıtlık daha az şiddetliydi.
Kalkınma yasalarını takiben, sonunda Afrika ülkeleri de post-endüstriyel aşamaya girecekler. Bunun en önemli “bonuslarından” biri de nüfusun hızla yaşlanması olacaktır.
Dünya sakinlerinin yaş ortalamasının artması, insanların yaşam biçimini kökten değiştirecek. Örneğin, bir doktor mesleği her zamankinden daha fazla talep görecek. Bunu hala COVID-19 pandemisi ile bağlantılı olarak görüyoruz ve 30-40 yıl içinde tıbbi uzmanlıklar gerçek bir ana akım haline gelecek.
Birkaç yıl önce, Siemens'in Amerikan bölümünün şefi Eric Spiegel şunları söyledi:
“Nüfus yaşlandıkça, diyabet, bunama ve Alzheimer hastalığı, kalp hastalığı veya kanser gibi tüm ciddi hastalıkların önlenmesi, erken teşhisi ve tedavisine daha fazla yatırım yapmalıyız. Hasta başına maliyetleri düşürme ihtiyacı göz önüne alındığında, maliyetleri düşürme ihtiyacının teknolojinin gelişimini teşvik edeceğine inanıyoruz” dedi.
Milyarlarca dolar yaşlıların hizmet ve tedavisine yeniden dağıtılacak.
Ve işte ikinci paradoks - yaşlıların sağlığına ne kadar önem verirsek, yaşam beklentisi o kadar hızlı uzar.
Ancak burada sadece ilaç vazgeçilmezdir.
Dünyada sadece 80 yaşındakilerin oranının 2050 yılına kadar dörde katlanacağı küresel nüfus yaşlanması, çok fazla emek gerektiriyor. Her şeyden önce hemşireler. Ve bu, işgücü piyasasında ciddi bir krizle birlikte. Yaşlılar, ekonomiyi inşa edebilecek, GSYİH büyümesini ve bilimsel ve teknolojik ilerlemeyi sağlayabilecek işçi kitlesinin dikkatini dağıtacaktır. Üstelik, sadece fiziksel olarak zayıf yaşlılara değil, derin bunama demansı olan insanlara da bakmak zorunda kalacaksınız.
Bloomberg karamsar bir şekilde şunları söylüyor:
“85 yaş ve üzerindeki Amerikalıların yüzde kırkı Alzheimer'a sahip. 65 yaşın üzerindekilerin yüzde yetmişi bir noktada bakıma ihtiyaç duyacak. Acı gerçek şu ki, insanlar ne kadar uzun yaşarsa, sürekli bakıma o kadar çok ihtiyaç duyarlar. ”
Böylece, yaşlılar için emeklilik yardımlarının maliyetlerine ek olarak, toplum hemşirelerin hizmetleri için de ödeme yapmak zorunda kalacaktır.
Üreticilerin yıllardır bize reklamını yaptığı robotları muhtemelen birileri hatırlayacaktır.
Ama 2021 ve en yeterli robot asistanlarından sadece Boston Dynamics'ten elektronik bir köpek görüyoruz. Aslında ve ondan biraz mantıklı, eğer koreografik yetenekleri hesaba katmazsanız. Bu nedenle, öngörülebilir gelecekte piyasada tam teşekküllü robot hemşireler görmeyeceğiz. Tek umut, milyonlarca işçiyi yaşlılara bakmak için serbest bırakabilecek üretim hatlarının tam otomasyonu.
Pastoral bir resim - dün usta arabayı monte ediyordu ve yarın bir huzurevinde çalışmaya gitti.
İnsanların önemli bir yüzdesinin 8-9. sınıfların üzerinde eğitime hiç ihtiyacı yoktur. Bir hemşirenin önünde çok mütevazı bir dizi yeterlilik gerektiren bir kariyer varsa neden?
Şimdi sadece Amerika Birleşik Devletleri'nde 65 yaş üstü insanların oranı %15'i aşıyor ve bu oran her yıl daha da artacak. Ufkun tamamen ötesine bakarsanız, 2100 yılına kadar gezegenin her dört sakininden biri 65 yaşın üzerinde olacak. Bu insanların büyük bir kısmı, düşük eğitim düzeyine sahip profesyonel hemşirelerin neredeyse XNUMX saat bakımını gerektirecektir. Bunun nüfusun genel kültür düzeyini nasıl etkileyeceğinden bahsetmek gereksiz.
Yollardan çık
Tabii ki asıl sorun insanlığın yaşlanması bile değil, doğum oranının düşük olması.
Yeşiller, ılımlı çocuk doğurmanın teşvik edilmesinden kısmen sorumludur. Bu makale çerçevesinde, dünya ekolojisi savunucularının çabalarından bir güzel sözle bahsetmemek mümkün değil. CO₂ emisyonlarını azaltmaya yönelik Avrupa stratejisinin noktalarından biri, kadınların eğitimini iyileştirmektir.
Mükemmel bir girişim gibi görünüyor - tamamen ortodoks toplumlar dışında çok azı buna karşı olacak mı?
Bununla birlikte, ekolojistler kadınların yüksek öğrenimini yalnızca doğum oranını düşürmenin bir aracı olarak görüyorlar. Bir kadın, her şeyden önce, çok yetenekli bir işçi ve ikincisi (üçüncü değilse de) - bir anne olur. Her şey, büyümesi nüfusun azaltılmasından başka bir şekilde bastırılamayan kapitalist tüketim mekanizmasıyla ilgili.
Tüketim ve nüfustaki azalma, sera gazı emisyonlarında da azalmaya yol açmaktadır. Aydınlanmış Batı'nın basit aritmetiği budur.
Ekonomistler, pahalı alternatif enerjiye büyük geçişin daha da büyük maliyetler gerektirdiğini tahmin ediyor. Ve bu da başka bir "yeşil bonus". Yaşamak daha pahalı hale geliyor, bu da daha çok çalışmanız gerektiği anlamına geliyor. Yaşlanan bir nüfusun sürekli artan maliyetleri göz önüne alındığında, bu, insanları üremeye teşvik etmez.
Bu arada, Avrupa'da bu doğrudan devlet tarafından teşvik edilmektedir. Örneğin İspanya'da bir kadına doğum izni için ne kadar ödendiğini görün? Sadece dört ay ve sonra ya istifa et ya da ücretli bir kreş ara.
Bu strateji, üçüncü dünya ülkelerinden kitlesel göçe dayanmaktadır. Gelişmiş Batı'nın hızla küçülen nüfusu, diğer şeylerin yanı sıra, evdeki dayanılmaz sıcaktan kaçacak olan misafir işçilerle doldurulacak. Önümüzdeki on yıllarda, daha yüksek ortalama yıllık sıcaklıklar nedeniyle on milyonlarca Hintlinin kıtanın kuzeyine taşınmak zorunda kalacağı tahmin ediliyor. Batı'nın yaşlanan uluslarının bakıcıları olması gereken onlardır.
Ancak bu aynı zamanda geçici bir fenomendir - sonunda göçmenler asimile olacak ve çocuk doğurmayı bırakacaktır.
“Yaşlılık” kavramının dönüşümüne belirli umutlar bağlanabilir. Şimdi genç, BM'ye göre 44 yaşında bir adam diyebilirsiniz. Böylece hükümetler bizi uzun ve çok çalışmamız gerektiği gerçeğine zarif bir şekilde hazırlıyorlar. Örneğin Almanya'da 2043 yılına kadar sadece 70. yaş günü için emekli olmak mümkün olacak.
Bu nedenle gelecekte yaşlılar ne kadar direnirlerse dirensinler uzun süre çalışmak ve az dinlenmek zorunda kalacaklardır. Pek çok ekonomistin gördüğü en büyük zorluk, yaşlı insanların bilişsel potansiyelini tekrar rayına oturtmanın yollarını bulmaktır. Gerçek şu ki, vücut beyinden çok daha hızlı bozulur. Birçok endüstride yaşlı insanlar yalnızca fiziksel zayıflıkları nedeniyle daha düşük ücretli işler için ayrılmaya zorlanacak. Ve bir kişi emekli olduğunda, zihinsel yetenekleri genellikle doğru şekilde kullanılmaz - çeşitli hobi grupları ve edebi salonlar sayılmaz.
60-70 yaşındakilerin deneyimlerini ve zihinsel potansiyellerini bir gelişim sürücüsüne dönüştürmek için etkili bir yol gereklidir. Ve elbette, bu hiçbir şekilde dünyanın dediği gibi eskiyi iptal etmez - "çarpın"!