İLK KONULAR
Bununla birlikte, her şey çok daha erken başladı - savaşın bitiminden hemen sonra, Soğuk Savaş'ın patlak vermesi koşullarında, propaganda amacıyla, kaba, acımasız ve kana susamış bir barbar ve "insan" olarak yeni bir "düşman" - SSCB ve halkı sunmak gerekliydi.
Başlangıç, Austin J. Epp'in "Fetih Avrupa'daki Kadınların Tecavüz" kitabı ABD'de yayımlandığında 1946'ta verildi. Sonra 1947, Chicago'da, Ralph F. Killing'in “Korkunç Hasat” broşürü. “Sovyet işgal bölgesindeki acımasızlıklar” ve ABD Kongresi’nde Savaş Sonrası Almanya’daki Kızıl Ordu’nın eylemleriyle ilgili duruşma materyalleri hakkındaki basında çıkan haberlere dayanarak, “Almanya’nın insanlarını yok etmeye” yönelik pahalı bir girişim.
Daha fazla. 1960'in ortasında, dikkatini çeken iki kitap daha çıktı - Alman gazeteci Erich Kyubi "Ruslar ve Berlin, 1945" ve Amerikan askeri gazeteci ve İrlanda kökenli Cornelius Ryan "Son Savaş". Bu kitaplarda ayrıca Alman kadınlarının Sovyet askerleri tarafından tecavüze uğradığı pek çok olay bildirildi. Dahası, yazarlar, tecavüze uğramış Alman kadınlarının yaş aralığını önemli ölçüde genişletti ve Goebbels'in propaganda açıklamalarına kıyasla artırdı - Kızıl Ordu saldırısında "8'tan 80'e kadar her kadın tecavüzle tehdit edildi".
Amerikalılar, İngilizler, Almanlar ve Ruslar da dahil olmak üzere savaşa katılan pek çok kişi ile yapılan röportajlara dayanan, tarihsel anlatım türünde yazılmış olan K. Ryan'ın kitabı, birçok ülkede medyada hemen tartışmaya neden oldu. Aynı zamanda, yazar kaç tane Alman kadının tecavüz edildiğini bilmediğini itiraf ediyor. "Alman doktorlar, 20 000'ten 100 000'e rakamlar veriyor" diyor.
ŞARABI KAZANMAYA TAŞIN
Almanya'daki Sovyet askerlerinin “vahşilerine” yurtdışında yeni bir ilgi dalgası, 1980'lerin sonunda meydana geldi - 1990'lerin Almanya'nın birleşmesi, ATS'nin çöküşü ve SSCB'nin çöküşünden sonraki başlangıcı. Birleşmiş Almanya'da Batı ile yakınlaşmaya yönelik liberal entelijensiyamızın kayıtsız hayalleri ve umutlarına cevap olarak, Alman halkının kurban olarak göründüğü ve Kızıl Ordu'nun "infaz" ve "suçlu" olarak rol aldığı filmlere başlandı. sivillere. Böylece, yeni Almanya’da ve bir bütün olarak Avrupa’dan sonra, Sovyetler Birliği’nin kanlı II. Dünya Savaşı’nı, siyasi ve askeri liderliğini, sıradan askerleri ve subayları salıverme konusundaki vurgusunu Nazi Almanya’nın suçluluğundan uzaklaştırmaya çalıştılar. Tüm bu propaganda kampanyasının hedefi de oldukça açıktı: Bir şekilde, Alman ve Batı halkı tarafından Sovyet liderliğinin rızasının genel olarak iki Almanın birleşmesi ve Sovyet birliklerinin Almanya'dan anavatanlarına çekilme kararına ilişkin olumlu algısını gizlemek ve azaltmak.
Sadece bir örnek olarak, iki bölümden epeyce tanınmış bir belgesel gösterilebilir: Liberators and Liberated. Savaş, Şiddet, Çocuklar ”, Alman yazar, oyuncu ve yönetmen Helke Zander tarafından, 1991 - 1992’te Barbara Yor ile birlikte, üzerinde sekiz yıl süren aynı kitabı kullanarak filme çekildi. Hem kitapta hem de filmde yazarlar, iddia edilen kanıtlanmış gerçeklere atıfta bulunarak, yalnızca Berlin'de tecavüze uğramış Alman kadın sayısının (bazıları birkaç kez bu aşağılayıcı harekete maruz kalmış) yalnızca 100 binden daha az olmadığını iddia etmişlerdir. doğru ve kesin rakam. Bununla birlikte, araştırmalarına, ekstrapolasyon yöntemine dayanarak araştırmalarına “bilimsellik” havası vermeye çalışmak, tavandan, çok fazla sayıda - 1,9 milyon Alman kadını, Sovyet birliklerinin Almanya'ya girmesinden bu yana ve savaş sonrası dönemde tecavüz ettiklerini söylüyorlar.
Kitap, ancak daha da ötesi, film özellikle Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde ateşli tartışmalara yol açtı. Bazıları onu övdü ve Alman tarihinin önemli ve karmaşık sayfalarından birinin kapsanmasına katkıda bulunduğunu söyledi. Diğerleri onu ciddi şekilde eleştirdi ve yaratıcılarını İkinci Dünya Savaşı tarihini revize etmeye çalışmakla suçladı.
Bu konudaki yayınların sayısı artmaya devam etti. 1994’te Amerikan kaşif Alfred-Maurice de Zayas’ın bir kitabı New York’ta yayınlandı: “Korkunç İntikam: Doğu Avrupalı Almanların Etnik Temizliği, 1944 - 1950”, “yerel sivil nüfus ve Alman ordusunun” ifadelerine dayanarak. ABD'de, 1995'te ünlü akademik yayınevi Harvard University Press, Amerikan tarihçisi Norman M. Neymark'ın “Almanya'daki Ruslar: Sovyet İşgal Bölgesi Tarihi, 1945 - 1949” adlı kitabını yayınladı. Yeni arşiv belgelerine atıfta bulunan yazar, işgal alanındaki günlük yaşamı ve atmosferi ayrıntılı bir şekilde anlatıyor, ilk başta hüküm süren karmaşa ve karışıklığı, yerel nüfusa karşı misilleme yaptığını ve sık sık Alman kadınlarına tecavüz edildiğini söyledi. Tecavüze uğradığı iddia edilen Alman kadın sayısı da artıyor - şimdi zaten 2 milyon var.
Aynı yıl, sessiz bir makalede yayınlanan Columbia Üniversitesi profesörü Etiini Grossmann'ın sansasyonel makalesi: İşgal Gücü Askerleri tarafından Alman Kadınlarının Tecavüzü Ekim ayında Ekim dergisinde yayımlandı. Ona göre, Nazi devletinin çöküşüne rağmen, sağlık sistemi Almanya'da çalışmaya devam etti. Berlin'de Protestan kilisesinin izniyle, birkaç doktor tecavüze uğrayan ve şiddet mağdurlarına istenmeyen hamilelikler bağışlayan kadınları kabul etti. Kadınlardan istenen tek şey, olduğu gibi yazılı bir tanıklık yazmaktı. Berlin'de, 20'ten 100 bine bu tür kanıtlar elde edildi.
Bazı yabancı araştırmacıların bazılarının sahte olduğuna inandığına dikkat edin. Neden? Çünkü Nazi Almanyası'nda, 1945'in başlamasından önce, tıbbi veya öjen nedenler dışında tüm kürtajlar kesinlikle yasaklandı. Ancak, 28 Mart 1945, Martin Borman tarafından imzalanan ve kadının yabancı bir asker tarafından tecavüze uğradığını iddia ettiği takdirde, kesinlikle yasaklı kürtajlara izin veren bir emir verdi. Bu nedenle, hamileliği bir nedenden ötürü sonlandırmak isteyen herhangi bir Alman kadın, Alman propagandasının damgalarını - Sovyet askerlerinin-tecavüzcülerinin "zulmü" hakkında tekrarlamak için çok rasyonel bir teşvik aldı. Özellikle, bu, görünüşe göre, sonunda Berlin’deki büyük bir kürtaj dalgasını, pek çok yabancı yazarın Sovyet askerleri tarafından kitlesel tecavüz teorisinin destekçilerinin bahsettiği savaştan hemen sonra açıklıyor. Bu arada, A. Grossmann, makalesinde tüm bu delillerin belli bir klişesini işaret ediyor: tecavüzcüler, bir kural olarak, bu tanıklıkların bazılarının açıkça alınabileceğini öne süren “Mongoloid, Asya tipi” nin adamları olarak tanımlandı.
Sözde-bilimsel fanteziler ve gerçek hayat
Sıfır yıllardan beri, Kızıl Ordu’nun Alman halkına karşı “suçları” konulu yayınlar çok daha fazla büyümeye ve daha da bilimsel bir karakter kazanmaya başladı. İngiliz tarihçi Anthony Beevor'un “Berlin'in Düşüşü, 1945” adlı kitabı, Roger Moerhouse'un “Savaşta Berlin: Hitler'in Başkentinde Yaşam ve Ölüm, 1939 - 1945” adlı kitabı, Alman kültür çalışmaları uzmanı Paul Cook'un “Alman Kitabı İncelemesi” kitabının yayınlanması gibi birçok yayın yayınlandı. ”, Amerikalı araştırmacılar Stuart J. Taberner ve Karina Berger'in“ kurban olarak Alman halkı ”, Amerikalı gazeteci Julia M. Kline“ II. Dünya Savaşı'nın kurbanı olarak Almanlar ”ve diğerleri tarafından yazılan bir makalesi.
Bu konu aynı zamanda bazı yerel medyada, çoğunlukla liberal anlamda, sıfır yılda yayınlanan anı planlama çalışmalarına değinilmiştir.
Bu konu, özellikle yukarıda belirtilen “tarihçi Anthony Beevor” kitabının “Berlin'in Düşüşü” kitabının yayınlanmasından sonra moda olmuştur. 1945 ”, Sovyet askerlerinin kurbanı olan kadınların sayısı hakkında kesinlikle harika verilerden bahsetti. Beevor'un kitabı büyük yabancı gazetelerde çok eleştiriler aldı. Yazar, parlak stil, yeni arşiv belgelerinin kullanımı ve savaşan tarafların günlük hayatı için övgüyle karşılandı.
Beevor, Sovyet askerlerinin şiddet eylemlerinin üç ana nedenini belirledi:
- Sovyet propagandası, askerin istisnasız bütün Almanlardan intikam almaya teşvik edilmesini, özellikle de yazar "Ilya Ehrenburg" un "Her Alman'ı Öldür!" Gibi "kana susamış" çekiciliğini;
- “insanların birbirine karşı insani tutumunu felç eden” totaliter sistemin zulmü ”ve“ Sovyet komutanlarına astları ile insanlık dışı muamele ”;
- Sovyet toplumunun tüm temsilcilerinde, cinsel eğitim alanındaki yetkililerin politikası tarafından oluşturulan cinsel patoloji.
Zander ve Yor “Kurtarıcılar ve Kurtuluş” adlı kitapta verilen verilere atıfta bulunan Beevor, yalnızca Berlin'de bazı doktorların ifadelerine göre, 100 bin Alman kadınının ve kızının tecavüz edildiğini iddia ediyor. Aynı zamanda 10 hakkında binlerce kişi öldü, birçok, "aşağılayıcı değil" intihar etti. Genel olarak, "çoğu 2 milyon Alman kadına tecavüz edildi, çoğu (çoğu değilse) bu utançtan birkaç kez acı çekti." Bunlardan, 1,4 milyon kadın Doğu Almanya'da - Doğu Prusya, Pomeranya ve Silezya'da tecavüze uğradı. Yaş aralığıyla ilgili olarak, yazar yabancı tarihçiliğin hüküm sürdüğü klişeyi tekrarlar - kız ve 8 ve 80 arasındaki kadınlara tecavüz edildi.
Aynı zamanda İngiliz tarihçi, “asker neslinin Alman kadınlarının hala Berlin'deki Sovyet ordusunun anıtına“ bilinmeyen bir tecavüzcünün mezarı ”olduğunu söyleyen gazeteci Daniel Johnson'ın ifadesini vermekten çekinmiyor.
Batıda, Beevor kitabı, Podolsk'taki Savunma Bakanlığı Merkez Arşivi'nden Sovyet belgelerine birçok referans içeren yazarın sağladığı kapsamlı referans sistemine atıfta bulunarak, kesinlikle güvenilir olarak algılanıyor. Ancak, atıfta bulunulan belgelerin sadece bir kaçının içeriğinin hedefli olarak incelenmesi, yazarın hokkabazlık, tahrifat, “kulakların arkasındaki” gerçeklerin çekiciliği ve bu arşiv materyallerinin içeriğinin haksız bilimsel yorumunun açık olduğunu göstermektedir.
Berlinli doktorların "kanıtlarına" başlamak için duralım. Beivor'un verileri hiç şüphesiz ve değişmeden tekrar ettiği Zander ve Yor kitabında, hesaplamalar, Beevor'un yazdığı gibi “iki ana Berlin hastanesi” nden değil, yalnızca bir çocuk kliniğinden elde edilen veriler temelinde yapılmaktadır. Yani, daha fazla sağlamlık vermek için, yazar gerçeklerin tamamen bilinçli bir şekilde çarpıtılmasını taahhüt eder. Ayrıca, bu verilerin kendi başlarına çok şüpheli olduğunu vurgulamak önemlidir. Yetkili bilim adamlarının görüşüne göre, Zander ve Yor hesaplama sistemi, Rusları baba olan ve Berlin kliniğinde araştırılan ve doğdukları yaş grubundaki toplam kadın nüfusu hakkında 1945 ve 1946'te doğan çocuk sayısının keyfi bir şekilde dışa vurumuna dayanarak su tutmamaktadır. "8'ten 80 yıllarına." İzole vakaların böyle bir “bilimsel genellemesi” nin sonucu “yaşına bakılmaksızın her altıncı Doğu Alman kadınının, en azından bir kez Kızıl Ordu askerleri tarafından tecavüz edildiğini” ima ediyor.
Beevor'un gerçek arşiv belgelerine atıfta bulunduğu yerde bile, bu hiçbir şeyi kanıtlamaz. Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı Merkez Dairesi, aslında, askerlerin ahlaki olmayan davranış durumlarını açıklayan Kızıl Ordu, Komsomol ve Parti toplantılarının protokollerini içeren raporları içeren siyasi bölümlerin materyallerini içeriyor. Ancak bu arşiv davaları, başlıkları ile gösterildiği gibi, tam olarak “tematik olarak” görevlendirildi: Böyle bir süre için “Acil durumlar ve ahlaksız fenomenler”. Bu arada, bu isimler zaten böyle bir olgunun ordu liderliği tarafından davranışsal bir norm olarak değil, belirleyici eylem gerektiren olağanüstü bir olay olarak kabul edildiğini gösteriyor.
Sovyet askeri birimlerinin tarla mutfakları kelimenin tam anlamıyla Alman şehirlerinin birçoğunu açlıktan kurtardı. 1945 Yılın Fotoğrafı
Arşiv ayrıca askeri mahkemelerden materyaller içeriyor - birçok olumsuz örnek bulabileceğiniz soruşturma davaları, cümleler vb. Çünkü orada bilgi yoğunlaşıyor. Ancak gerçek şu ki, bu suçların failleri Almanya'da görev yapan toplam Sovyet askeri personel sayısının% 2'inden fazlasını oluşturmuyor. Ancak Beevor, selefleri ve takipçileri suçlamalarını bir bütün olarak Kızıl Ordu'ya yattı. Maalesef, “Stalingrad'daki Zafer” adlı tüm objektif kitabın yazarı olan Jeffrey Roberts, aynı belgeyi ve belgelere yeterli atıfta bulunmadan yer alıyor.
GERÇEK
Genel olarak, Sovyet birliklerinin Berlin saldırısı operasyonu sırasındaki "barbarca" davranışına ilişkin mitoloji ve daha sonra, savaşın sona ermesinden sonra, işgal altındaki topraklarda, Alman kadınlarının toplu tecavüz vakaları da dahil olmak üzere, sözde gerçeklerin yokluğunda, Batı’daki müttefiklerin saldırı ve işgalinde özel bir yer aldı ve aktif olarak yer aldı. Batı medyası tarafından tartışıldı.
Ancak belgeler, gerçekler, istatistikler var. Örneğin, 1,9 milyon asker ve Kızıl Ordu subaylarının Berlin operasyonuna katıldıkları biliniyor. Yaklaşık 80 bin öldü, 300 bin yaralandı ve hareketsiz kaldı. Beevor ve ilkine göre, gerisinin cinsel manyak olduğu ortaya çıktı.
Elbette, herhangi bir orduda olduğu gibi, yağma ve şiddet vakaları vardı. Ancak bir şey, ele geçirilen şehirlere yağmalamak için üç gün boyunca verilen ortaçağ ilkesidir. Ve siyasi liderlik, ordunun komutanlığı aşırılıkları en aza indirmek veya azaltmak için mümkün olan her şeyi yapıyorsa (ve etkili bir şekilde yapıyorsa) tamamen farklı bir şeydir.
Bu görev Sovyet liderliği için kolay değildi, fakat her yerde ve onurla yapıldı. Ve bu Sovyet askerinin kurtardığı topraklarda gördüklerinden sonra: Alman işgalcilerin vahşiliği, harap olmuş şehirler ve köyler, milyonlarca insan köleye döndü, bombardımanın sonuçları, bombardıman, geçici olarak işgal altındaki topraklarda, işsiz ve terör kayıplar. Onlarca milyonlarca evsiz kaldı. Trajedi, her Sovyet ailesine korku geldi ve düşman topraklarına kavga ile giren askerlerin ve subayların öfkesi sınır tanımadı. İntikam çığları Almanya'yı ezebilir ama bu olmadı.
Böylece, Büyük Vatanseverlik Savaşı, Sovyetler Birliği Kahramanı, Ordu Generali İvan Tretyak'ın katılımcısı şöyle hatırladı: “Alman topraklarında tecavüz ve diğer zulüm vakalarının olduğunu inkar etmek ikiyüzlülük olur. Fakat Goebbels’ten sonra Kızıl Ordu’ya “haydutların ve çapkıncıların bir kılıcı” olarak sunma girişimi, tarihi gerçeğe uymuyor ve askerlerin kurtarıcılarının hatırasıyla ilgili küfür ediyor. 1945'te alay komutanıydım. Ne saklanacak, biz Almanlara çok kızdık. Faşistler evimi ve dört komşu evi yaktılar. Öldürülen akrabalar ve arkadaşlar. Alayda, belki de, akrabalarını, arkadaşlarını intikamını almak için kaşıntıya sokacak tek bir asker yoktu. Ama bir Stalin emri vardı, ve biz onu gerçekleştirdik. Açıkçası, intikam almak için istekliydim. Ancak bu hissi vermeyi bırakacak ve ellerini bırakacak olan herkese bir mahkeme veririm. ”
Tabii ki, şiddet ve yağma vakaları vardı, ama bütün askerlerimiz barışçıl Alman sakinlerine karşı insancıl bir tavır sergilediler. Kızıl Ordu'nun girdiği çeşitli alanlarda nüfusla ilişkileri belirsiz bir şekilde gelişti. Şiddeti tamamen önlemek mümkün olmadı, ancak sınırlandırmayı ve en aza indirmeyi başardılar. Öte yandan, Beevor, davayı Kızıl Ordu’da, vahşetle mücadelenin neredeyse, intikam almak isteyen ve “sonuç getirmeyen” Ehrenburg’un “söylemine” ilişkin yılın 1944 tartışmasına kadar kaynaştıracak şekilde sunuyor. Bu başka bir yalan.
Alman nüfusuna yönelik tutumlar üzerindeki politik konumun ilk önce Stalin tarafından Şubat 1942'ta formüle edildiğini hatırlayın. Nazi’nin Kızıl Ordu’nun Alman halkını imha etmeyi ve Alman devletini imha etmeyi hedeflediğini reddeden Sovyet lideri, “Tarihin deneyimi Hitlers’in gelip gittiğini söylüyor, ancak Alman halkı kalıyor, ancak Alman devleti kalıyor” dedi. O sırada Wehrmacht hala Moskova'dan 100 km uzaktaydı.
Kızıl Ordu'nun saldırgan ülke topraklarına girmesiyle, barışçıl Alman nüfusuna karşı vahşetin önlenmesi için acil önlemler alındı. 19 Ocak 1945, Stalin yerel halkın kaba muamelesine izin vermemek isteyen bir emir imzaladı. Bu emir okundu:
“Memurlar ve Kızıl Ordular!
Düşmanın ülkesine gidiyoruz. Herkes sakinleşmeli, herkes cesur olmalı ... Alman, Çek veya Kutup’un şiddete maruz kalmamasına bakılmaksızın fethedilen bölgelerde kalan nüfus. Suçlu, savaş yasalarına göre cezalandırılacak. Fethedilen bölgede, kadın cinsiyetle cinsel ilişkilere izin verilmemektedir. Şiddet ve tecavüz için failler vurulacak.
I. Stalin "
Sipariş, her bir askere iletildi. Bu düzenin gelişmesini, cephelerin Askeri Sovyetlerinin, orduların komutanlarının, bölümlerin komutanlarının ve diğer oluşumların emirleri takip etti. Mareşal Konstantin Rokossovski'nin imzaladığı Belarus Cephesi'nin 2'in Askeri Konseyi'nin emri yağmacılara ve tecavüzcülere olay yerinde ateş açma emri verdi.
Ve işte başka bir belge - Yüksek Komuta Merkezinin ordu komutanına ve 1 Belarus ve 1 Ukrayna Cephesi askeri konseylerinin 20’tan 1945’tan gelen Alman savaş esirlerine ve sivillere yönelik tutumlarını değiştirmeye yönelik yönetmeliği:
"Yüksek Komuta emirlerinin oranı:
1. Almanlara yönelik tutumu hem savaş esirlerine hem de sivillere yöneltmeyi talep edin. Almanlara daha iyi davranın. Almanlarla olan acımasız ilişki, korku duymalarına neden olur ve esarete teslim olmayarak inatla direnmelerini sağlar. İntikamdan korkan sivil nüfus çeteler halinde düzenlenir. Bu durum bizim için kârsızdır. Almanlara karşı daha insancıl bir tutum, topraklarındaki savaş operasyonlarımızı kolaylaştıracak ve kuşkusuz, Alman savunmasında inatçılığını azaltacaktır.
2. Almanya'nın Oder nehrinin ağzının batısındaki bölgelerinde, Fürstenberg, daha sonra Neisse nehri (batıya) Alman yönetimleri yaratır ve şehirlerde burger - Almanlar. Ulusal Sosyalist Parti’nin rütbe ve dosya üyelerine, Kızıl Ordu’ya sadıklarsa, dokunulmamalı ve kaçmayı başaramazlarsa, yalnızca liderlere gözaltına alınmalıdır.
3. Almanlara yönelik tutumları geliştirmek, Almanlara karşı uyanıklık ve yakınlıkta bir azalmaya yol açmamalıdır.
Yüksek Komutanlık Karargahı
Stalin, Antonov
Açıklayıcı çalışmalar ile birlikte, ağır cezai önlemler alınmıştır. Askeri Savcılık Ofisi'nin verilerine göre, 1945'in ilk aylarında, yerel halka karşı işlenen zulümler, 4148 subaylarının askeri mahkemeleri ve çok sayıda özel tarafından mahk conm edildi. Askeri personelin bazı gösterge yargılaması, fail için ölüm cezası uygulanmasına neden oldu. Karşılaştırma yapmak için - Almanya'da savaşan ABD ordusunda, cinayetten dolayı, cinayeti yağmalamak ve tecavüz etmek için, Nisan ayında 69, idam nisan ayında, 400'tan ise yalnızca Nisan ayında mahkum edildi. Eisenhower, Batı birliklerinin Almanya'ya girmesinden sonra, askerlerin yerel halkla bütünüyle iletişim kurmasını yasakladı. Ancak, Amerikalı tarihçilerin belirttiği gibi, bu yasak başarısızlığa mahkum edildi, "çünkü kadınlara ve çocuklara gelince genç, sağlıklı bir Amerikalı ve müttefik bir askerin doğasıyla çelişiyordu."
Kızıl Ordu’ya gelince, siyasi kurumlardan (“yedinci bölümler” olarak adlandırılan) binlerce belge, komutanlık makamları, savcı makamları, yerel halkla olumsuz olayların ortadan kaldırılmasıyla doğrudan ilgilenen ve böylece savaş misyonlarının gerçekleşmesine katkıda bulunanlar yoğun iş ve o yavaş yavaş olumlu sonuçlar getirdi.
Örneğin, 8 Muhafız Ordusu'nun siyasi departmanı başkanı tarafından, 1'un Nisan ayında 25'ten 1945'tan Belarus Cephesi'nin XNUMX'in siyasi departmanı başkanının bir raporundan alıntı: Nüfus bize sadık davranır, bunu hem konuşmalarda hem de davranışta vurgulamaya çalışır. Neredeyse tüm sakinler: “Hitler'in şimdi savaşmasına izin vermek istemedik” diyordu. Aynı zamanda, herkes onun Nazilere karışmadığını, Hitler’in politikalarını hiç desteklemediğini vurgulamaya çalışıyor, bazıları ısrarla onları Komünist olduklarına ikna etmeye çalışıyor.
Wilhelmshagen ve Ransdorf bölgelerinde, alkollü içecek, bira ve atıştırmalıkların bulunduğu restoranlar bulunmaktadır. Dahası, restoran sahipleri istekli bir şekilde bütün bunları askerlerimize ve görevlilerimize savaş sırasında meslek işaretleri için satıyorlar. Siyasi departman başkanı 28 Muhafızları. SK Albay Borodin, Ransdorf restoranlarının sahiplerine, savaş sona erene kadar bir süre için restoranları kapatma talimatı verdi.
Siyasi bölüm başkanı 8-inci Muhafızlar. ordu
Muhafızlar. Başlıca General M. SKOSYREV "
Ukrayna Cephesi 1'in Askeri Konsey Üyesi'nin raporlarından birinde “Almanlar tüm emirleri dikkatle yerine getiriyor ve kendileri için oluşturulan rejimden memnuniyet duyuyorlar. Böylece, Zagan şehrinin papazı Ernst Schliechen, “Sovyet komutanlığı tarafından yürütülen olaylar, Alman halkı tarafından askeri koşullardan dolayı adil olarak kabul ediliyor. Fakat izole edilmiş keyfilik durumları, özellikle de kadınların tecavüzünün gerçekleri, Almanları sürekli korku ve gerginlik içinde tutar. Cephe ve orduların askeri konseyleri, Alman kadınlarının yağmalanması ve tecavüzüne karşı kararlı bir mücadele yürütüyor. ”
YARDIM YOK
Ne yazık ki, nadiren Batı'daki herhangi biri başka bir şey hatırlıyor. Kızıl Ordu'nun diğer şehirlerden gelen Almanlara ve Almanlara ilgisiz yardımı hakkında. Ve aslında, Sovyet Asker Kurtarıcısına bir anıtın Berlin'deki Treptow Parkında durması hiçbir şey için değildir. Asker ayağa kalkar, kılıcını indirir ve kurtarılan kızı göğsüne tutar. Bu anıtın prototipi, ağır düşman ateşi altında hayatını tehlikeye atan savaş alanından bir Alman çocuğunu öldüren asker Nikolai Masolov'un eseri oldu.
Nisan 30'teki 1945 saldırısına başlamadan önce, Albay Fyodor Zinchenko, Reichstag komutanlığına atandı. Kavgadan yarım saat önce, son kardeşinin ölümünü öğrendi. Moskova ve Stalingrad yakınında iki kişi öldü. Kız kardeşlerinin altı da dul kaldı. Fakat görevini yerine getirirken, komutan her şeyden önce yerel halkla ilgilendi. Reichstag'ın fırtınası hala devam ediyordu ve alaycı şefler zaten açlık çeken Almanlara yiyecek dağıtıyorlardı.
Nazi propagandasının yol açtığı güvensizlik ve önyargı duvarını aşmaya yardım eden Sovyet ordusunun Alman halkına insani tutumu oldu. Özellikle bunun kanıtı, Sovyet askerleri ile Almanlar arasındaki sayısız gerçek "aşk hikayesi" vakasıydı. Bunlardan biri Yuri Beragev'in "Bereg" romanında çok delice anlatılmıştı. Bu hikayelerden bazıları, yıllar sonra, bugünlerde devam etmiştir.