Bu maçı anlatabilmek için sanıyorum sayfalar yetmez. Kaçan penaltının dışında, özellikle ikinci yarıda Trabzonspor, öylesine gol kaçırma yarışına girdi ki, gerçekten akıl alacak gibi değil. Perdeyi önce Gökdeniz'in sağdan indirip, kestiği topta Hami açtı. Arkasından Hami'nin şutu kaleciden döndü. Tamamlayan Lange oldu. Artık kaçırılan golleri saymıyorum. Hami, penaltı vuruşunda neden stilini değiştirdi, anlayamadım. Oysa her zaman olanca kuvvetiyle direkt kalecinin üzerine vururdu.
İkinci yarı Trabzonspor çok daha iyiydi. Ama sadece futbol olarak. Ne yazık ki, 10 kişi kalan G.Antep karşısında öylesine goller kaçırdılar ki, taraftarlara saç-baş yoldurdular. Hangisinden başlasak. Hami'den tutun, Tamer'den çıkın. Abdülkadir'den başlayın, Erhan Namlı ile devam edin. Maçın gerçek skoru, 10'un üzerindeydi ama, bana bile bu skor kaçırılan gollere göre yeterli olamazdı.
ÖZLENEN TRABZON
Bu yarıda oyuna giren Murat Bölükbaş ile Trabzonspor üçüncü golünü bulunca, artık rahatladı. Hasan Özer'in kafa vuruşuyla kalesinde bir gol görünce, zaten maç da sona ermişti. Bordo mavililer ilk kez oyunu rakip alana yıktılar, pres yaptılar, rakibinin kendi alanından çıkmasını engellediler. İşte oynanan futbolun en önemli yanı burasıydı. Çünkü rakibi hataya zorladlar. Ve nitekim de goller geldi ve kaçırılan pozisyonlar doğdu. Umarım Giray Bulak, bundan böyle içeride veya dışarıda olsun aynı oyun düzenini sürdürür. Çünkü Trabzonspor her maçta bu kadar gol kaçırır diye bir kural yok.
Maçın hakemi Metin Tokat'a gelince... Sanırım hayatının en kolay maçını yönetti diyebiliriz.