İlk Milisler nasıl doğdu
Moskova vatanseverleri Smolensk ve Nizhny Novgorod sakinleriyle temas kurdu. Smolensk soylularının bir parçası olan Klushino Savaşı'ndan sonra, mülklerini kurtarmak için Polonya kralının hizmetine girdi. Ancak, kraliyet kampında kalmaları onları ciddi bir hayal kırıklığına uğrattı. Polonyalılar mallarını yağmaladı, insanları esir aldı. Sigismund'dan adalet alamadılar. Dertlerini Moskova'ya bildirdiler. Bununla ilgili bütün bir hikaye yazdılar. Ocak 1611'de bir Moskova elçisi, Smolyans'ın acılarının hikayesini Nizhny Novgorod'a ve Moskova sakinlerinin bir çağrısını getirdi. Vatanseverler Nijniy Novgorod halkını hain boyarlara inanmamaya ve yabancı işgalcilere karşı savaşmaya çağırdı.
Zemstvo hareketi büyüdü ve genişledi ("Rus klanından bağımsız bir çar seçmeliyiz"). Gittikçe daha fazla şehir Yedi Boyar'a boyun eğmeyi reddetti. Duma, Sigismund'u muhalefetle savaşmak için yeni birlikler göndermeye çağırdı. Polonya ordusu, Smolensk kuşatmasına bağlıydı. Bu nedenle, Polonya kralı ataman Nalyvaiko'yu Cherkasy (Kazaklar) ile Moskova'ya gönderdi. Kaluga, Tula ve Ryazan yerlerinden geçmek zorunda kaldılar. Moskova hükümeti Vali Sunbulov'u Ryazan'a gönderdi. Nalivaiko ile güçlerini birleştirmesi ve Lyapunov'un güçlerini yenmesi gerekiyordu. Aralık 1610'da Kazaklar Aleksin'i yaktı ve Tula'yı tehdit etmeye başladı. Kazaklar güçlerini böldüler: Nalivaiko Tula yakınlarında kaldı ve diğer atamanlar Sunbulov ile birleşmek için Ryazan bölgesine gittiler.
Ryazan, Yedi Boyar'a karşı ayaklanmanın merkezi oldu. Yerel kasaba halkı ve soylular, Prokopiy Lyapunov'un çağrısına ilk yanıt veren oldu. Ancak ayaklanmanın liderleri, bir düşman saldırısı beklemeden oranların toplanmasında tereddüt ettiler. Lyapunov kışın Pron Nehri üzerindeki mülküne gitmek üzere ayrıldı. Semboyarshchyna'nın ajanları bunu keşfetti ve Prone yerlerine taşınan Sunbulov'u bilgilendirdi. Lyapunov, Pronsk'un eski Ryazan kalesine sığınmayı başardı. Onun komutası altında yaklaşık 200 asker vardı. Sunbulov'un savaşçıları ve Kazaklar, Pronsk'u kuşattı. Kendini zor bir durumda bulan Procopius, yardım isteyen haberciler gönderdi. Zaraysk voyvodu Dmitry Pozharsky yanıt veren ilk kişi oldu. Kolomna ve Ryazan'dan müfrezeleri ile katıldığı yolda Pronsk'a doğru yola çıktı. Arkada önemli bir ordunun ortaya çıkması Sunbulov'u korkuttu, savaşı kabul etmeden geri çekildi. Pronsk'u kurtaran Prens Dmitry, ciddiyetle Ryazan'a girdi. Halk, savaşçıları coşkuyla karşıladı.
İlk Zemstvo Milisleri böyle doğdu.
Ryazan ve Kaluga'nın birleşmesi
Zaraysk sakinleri validen geri dönmesini istedi. Pozharsky, Zaraysk'a döndü.
Ryazan bölgesinden ayrılan Sunbulov, Moskova yolunda Zaraisk'i cezalandırmaya karar verdi. Ancak gücünü yanlış hesapladı. Zaraisk iyi güçlendirilmişti. Taş detinetler herhangi bir kuşatmaya dayanabilirdi ve Prens Dmitry onu savundu. Gece şehre yaklaşan Sunbulov'un birlikleri posad'ı işgal etti. Ancak şafak vakti Pozharsky birliklerini saldırıya yönlendirdi, kasaba halkı tarafından desteklendi. Düşman kaçtı. Sunbulov Moskova'ya gitti. Kazaklar - sınıra. Pozharsky'nin Pronsk ve Zaraisk yakınlarındaki zaferleri milislerin ilk başarılarıydı ve isyancılara ilham verdi.
Sahtekârın ölümünden sonra boyar hükümetine ve yabancılara karşı savaşan güçleri birleştirmenin yoluna engeller düştü. Sunbulov ve Nalivaiko'nun saldırısı, Ryazan ve Kaluga arasında askeri bir ittifak ihtiyacını gösterdi. Pozharsky, Zaraysk'ta düşmanı mağlup etti, ataman Zarutsky, Çerkesleri Tula yakınlarından kovdu.
Ryazan ayaklanması tüm Rusya'ya örnek oldu.
Patlamanın zemini uzun zaman önce hazırlanmıştı. Şehrin doğusunda Severshchina'dan Kazan'a ve şehrin kuzeyindeki Vologda'ya kadar uzanan geniş bir alanda zemstvo milislerinin desteğini birbiri ardına duyurdu. Posad dünyaları, Polonyalılarla işbirliği yapan boyar hükümetinin otoritesini tanımayı reddetti. Bazı şehirlerde direniş yerel yöneticiler tarafından yönetildi.
Diğer şehirlerde, örneğin, Kazan'da, insanlar boyar Duma'nın koruyucularını isyan etti ve devirdi. Kazan'da, kasaba halkından daha fazla okçu ve diğer asker vardı. Şehirde büyük bir tüfek garnizonu vardı - üç sipariş. Kazan dünyası Aralık 1610'da başkente bir katip Evdokimov gönderdi. Patrik Hermogenes veya yerel direnişle temas kuramadı. Ancak katiplerin Moskova'daki Polonyalı işgalcilerin eylemleri hakkındaki hikayeleri, Kazan vatandaşları üzerinde çarpıcı bir etki yarattı. İnsanlar isyan etti. Dünya, Litvanya halkıyla ölümüne savaşmaya yemin etti ve False Dmitry II'nin gücünü tanıdı (Kazan henüz ölümünü bilmiyordu). Yerel voyvod Bogdan Belsky dünyaya karşı çıktı ve öldürüldü.
Murom, Nizhny Novgorod, Yaroslavl ve Vladimir'de gösteriler barışçıl bir şekilde yapıldı. Ocak 1611'de Nijniy Novgorod vatandaşları Lyapunov'a tüm ülkenin tavsiyesi ve patriğin kutsaması üzerine Moskova'yı mürted boyarlardan ve Litvanya halkından kurtaracaklarını bildirdi. Voivode Mosalsky, Murom'dan Nizhny'ye soylular ve Kazaklardan oluşan bir müfrezeyle yardım etmeye geldi. Lyapunov, genel bir eylem planı hazırlaması için halkını Birkin önderliğindeki Nizhny'ye gönderdi.
Moskova'ya yürüyüş
Boyar Duma başlangıçta güçte bir avantaja sahipti. Ancak, Gonsevsky halkını şehirlerden "beslenmeye" göndermeye başladığında durum kökten değişti. Şehirler isyan etti. Ve boyarların onları teslim edecek birlikleri yoktu. Kışın sonunda, Duma birkaç alayı toplayıp Vladimir'e gönderdi. Boyarlar, milislerin Moskova'nın eteklerinde toplanmasını engellemek ve Vladimir-Suzdal topraklarından yiyecek tedarikini sağlamak istediler. Vladimir sakinleri Lyapunov'u bu konuda bilgilendirmeyi başardılar. Moskova'dan gelen boyar Kurakin'in arkasına bir müfreze gönderdi. 11 Şubat 1611'de Kukin, Vladimir yakınlarındaki İzmailov ve Prosovetsky'nin müfrezelerini yok etmeye çalıştı. Bununla birlikte, boyar birlikleri coşku duymadan savaştı ve ilk başarısızlıkta kaçtı.
Lyapunov bir kereden fazla Moskova'ya karşı kampanyanın başladığını duyurdu, ancak her seferinde erteledi. Boyar birlikleri, başkenti Ryazan'dan kaplayan iyi güçlendirilmiş bir kale olan Kolomna'yı kontrol etti. Duma, kaleyi sadık birliklerle işgal etmeyi başardı. Sadece eski boyar sahtekar Ivan Pleshcheev'in Kazaklarla birlikte Kolomna yakınlarında bırakılmasıyla durum değişti. Yerel sakinler isyancıların yanına gitti. Kazaklar, destekleriyle Kolomna'yı işgal etti. Kolomna'nın düşüşünü öğrenen Lyapunov, topların ve katlanabilir ahşap bir kalenin - yürüyüş-gorod - oraya taşınmasını emretti. Kolomna'nın ele geçirilmesinden sonra milisler bir başka önemli zafer kazandı. Yedi Boyar, Moskova'nın eteklerinde Serpukhov'un bir başka önemli kalesini elinde tutuyordu. Ancak, Polonyalı paralı askerler oradan ayrılır ayrılmaz, kasaba halkı ayaklandı. Zarutsky, Kazakları yardıma gönderdi ve Lyapunov, Ryazan ve Vologda tüfeklerini gönderdi.
Moskova'ya yakın yaklaşımlarda kendini sağlamlaştıran Lyapunov, Vladimir, Nizhny ve Kazan'dan müfrezelerini Ryazan milisleriyle birleşmek için Kolomna'ya gitmeye çağırdı. Kaluga, Tula ve Severshchina'dan müfrezeler Serpukhov'dan bir saldırı başlatacaktı. Ancak bu plan hiçbir zaman uygulanmadı. Zamoskovye valileri Kolomna'da toplanmak istemedi. False Dmitry II'nin eski "hırsız Kazaklarına" güvenmiyorlardı. Dahası, şehirlerini garnizonsuz bırakmak istemediler. Prens Kurakin, Moskova'dan takviye aldı ve Vladimir ve Pereyaslavl yolları arasında bulunuyordu. Sadece Mart 1611'de Pereyaslavl'dan Zemstvo milisleri, Kurakin'in ileri güçlerini yendi ve onu Moskova'ya geri çekilmeye zorladı. Moskova şehirlerine yönelik tehdit ortadan kaldırıldı.
Sonuç olarak, her voyvoda müfrezesini kendi yolunda yönlendirdi. Lyapunov, 3 Mart 1611'de Ryazan ile bir konuşma yaptı. Vladimir Voyvodası İzmailov, Ataman Prosovetsky ile, Nizhny Novgorod ve Murom sakinleri ile bir hafta sonra ayrıldı. Yaroslavl ve Kostroma milisleri neredeyse Mart ayı ortasında yola çıktı.
Moskova ayaklanması
Bu arada Moskova'daki durum tırmanmaya devam etti. Boyar hükümetinin etkisi sadece ülkede değil, başkentin kendisinde de sürekli olarak azaldı. Boyarlar ve Polonyalılar şehrin yalnızca merkezi kısımlarında - Kremlin ve Kitai-Gorod'da kendilerine güveniyorlardı. Başkentin çok küçük bir bölümünü işgal ettiler. Kremlin tepesinin tepesinde saray binaları, katedraller, bir büyükşehir evi, iki manastır, Mstislavsky'nin avlusu ve diğer birkaç boyar vardı. "Etek" üzerinde, dağın altında, memurların ve hizmetçilerin evleri vardı. Kremlin, yüce gücün merkeziydi. Kitay-gorod, Moskova'da bir alışveriş merkezidir. Burada çoğu tüccar olan soylular ve zengin kasaba halkı yaşıyordu. Alışveriş merkezleri ve depolar önemli bir alanı işgal etti. Nüfusun ezici çoğunluğu, devasa bir alanı işgal eden Beyaz ve Ahşap (Toprak) şehirlerde yaşıyordu.
Duma, el koymayla ilgili bir kararname çıkardı оружия Muskovitler'den. Askerler sadece gıcırtıları ve kılıçları değil, baltaları ve bıçakları da aldılar. Yasağı ihlal edenler idam edildi. Şehir karakollarında, gardiyanlar arabaları dikkatlice aradılar. Silahlar sık sık bulundu, Kremlin'e götürüldü ve sürücü nehirde boğuldu. Ancak infazlar yardımcı olmadı. Zemstvo milisleri Moskova'ya ilerlemişken Mart ayında, başkent dünyası boyarlara ve yabancılara karşı çıkmaya hazırlanıyordu. Vatansever çevreler bir ayaklanma için hazırlanıyordu. Savaşçılar gizlice şehre geldi, silahlar getirdi. Okçular gece başkente döndü. Kasaba halkı onları isteyerek evde sakladı. Şehir kıyafetine dönüşen savaşçılar, sokak kalabalığının arasında kayboldu. Zanaatkarlar ve şehirli yoksulların yoğun olarak yaşadığı mahalleler ve streltsy yerleşim yerleri, başkentte fermantasyonun ana merkezleri haline geldi.
Palm Pazar 17 Mart 1611'de geldi. Bu kilise tatili, kentte çevre köy ve köylerden büyük kitleler topladı. Polonya garnizonunun başı Gonsewski, kalabalık bir insan kalabalığından korktu ve tatilin yasaklanması emrini verdi.
Mstislavsky bu talimatı uygulamaya cesaret edemedi. Popüler nefret patlamasından ve kendisine yabancı ateistlerin hizmetkarı olarak adlandırılmasından korkuyordu. Hermogenes, törenin başında yüzlerce çanın şenlikli melodisiyle Kremlin'den ayrıldı. Genellikle kralın kendisi yürüdü ve kilisenin başının oturduğu eşeğe liderlik etti. Bu kez yerine prens Vladislav'ın yerini alan bir asil geldi. Bütün şenlik alayı onları takip etti. Alışkanlıktan çıkan muskovitler birbirlerini tebrik ettiler. Ancak şehir patlamanın eşiğindeydi. Kremlin ve Kitay-gorod'da, paralı askerlerin atlı ve ayaklı birlikleri tam bir savaşa hazır durumdaydı. Ve Beyaz Şehir ve banliyölerdeki insanlar hain boyarlara ve tanrısız "Litvanya" ya karşı nefretlerini gizlemediler.
Böyle bir durumda, sıradan bir tartışma, büyük çaplı bir ayaklanmaya neden olabilir. Kasaba halkından oluşan bir kalabalık Kulishki'deki dar sokakları kapattı. Bu sırada, bir vagon treni şehir kapılarından sokağa çıktı. Silahlı hizmetkârlar, yolu açarak Muskovileri kenara itmeye başladılar. Heyecanlı Muskovitler kazıklarla karşılık verdi. Vagon hizmetçisi kaçtı. Boyarlar halkını gönderdiler, taciz ve tehditlerle karşılaştılar, geri çekilmek için acele ettiler.
19 Mart sabahı Mstislavsky, Saltykov ve Gonsevsky kuşatma için iç kaleleri hazırlamaya başladı. Duvarlara ek silahlar yerleştirildi. Sıradan insanlar, "Litvanya" ile ilgili olarak alay ve tacizden mahrum kalmadılar. Su Kapısı yakınında, Polonyalılar taksi şoförlerini zor işe dahil etmeye karar verdiler, askerlere yardım etmeyi reddettiler. Paralı askerler onları zorlamaya çalıştı. Hızla bir katliama dönüşen bir kavga çıktı. Taksiciler şaftları ustaca kullanıyordu, ancak ateşli silahlara ve kılıçlara karşı koyamadılar. Birçok Rus öldürüldü.
Sarı ile vurgulanan Matthäus Merian'ın planındaki Chinatown (1638)
savaş
Gonsevsky önce katliamı bitirmek istedi ama sonra elini salladı. Mesela paralı askerler başladıkları işi bitirsinler. Çatışma bir savaşa dönüştü. Polonyalı şirketler saldırıya geçti. Paralı askerler tanıştıkları herkesi bıçakladılar ve hacklediler.
Kitai-Gorod'daki katliam Beyaz ve Toprak Şehri'nde bir tepkiye yol açtı. Binlerce Muskovit silaha sarıldı. Kasaba halkının ayaklanması okçular tarafından desteklendi. Polonyalılar Beyaz Şehir'de "düzeni yeniden sağlamaya" çalıştılar, ancak güçlü bir direnişle karşılaştılar. Düşman sokakta göründüğü anda, kasaba halkı derhal doğaçlama yöntemlerle barikatlar kurdu. Genç ve yaşlı herkes işe koyuldu, yakacak odun demetleri taşıdı, masaları, bankları, varilleri attı, kütükleri çıkardı. Polonyalı süvariler enkazın üstesinden gelemedi. Sokaklar dardı, biniciler taş yağmuruna tutuldu, onlara direk ve mızrakla ulaşmaya çalıştılar, pencerelerden ve çatılardan ateş ettiler. Bazı yerlerde kasaba halkı silahları bile alıp sokaklara koydu. "Litvanya" Kitay-Gorod ve Kremlin'e geri döndü. Onun yeri Alman paralı askerleri tarafından alındı.
O sırada Prens Dmitry Pozharsky Moskova'daydı. Görünüşe göre, zaten Moskova'ya ulaşmakta olan gelişmiş milis müfrezelerinden birine başkanlık ediyordu. Durumu değerlendirmek ve bir ayaklanma hazırlamak için şehre geldi. Milislerin saldırısı şehir içindeki ayaklanmayla desteklenmiş olsaydı, Yedi Boyar'ın ve işgalcilerin kaderi kararlaştırılırdı.
Ancak ayaklanma kendiliğinden başladı, milislerin ana güçleri henüz Moskova'ya yaklaşmamıştı. Yine de Pozharsky isyancıları örgütlemeye çalıştı. 19 Mart'ta, konağında Lubyanka yakınında Sretenka'daydı. Katliam başladığında, voyvoda en yakın streltsy yerleşim yerine gitti. Okçuları ve kasaba halkını toplayan prens, Vvedenskaya kilisesinin yakınında Sretenka'da görünen düşmana savaş verdi. Sonra halkını Pushkar tarikatına götürdü. Topçular isyan ettiler ve yanlarında birkaç silah getirdiler. Paralı askerler Sretenka boyunca Kitai-Gorod'a çekilmek zorunda kaldı.
Binlerce kasaba halkı silaha sarıldı. Strelets yerleşimleri ana direniş merkezleri haline geldi. Ilyinsky Kapısı'na karşı, okçulara Ivan Buturlin önderlik ediyordu. Polonyalıların Beyaz Şehir'in doğu kısmına girme girişimi başarısız oldu. Buturlin'in adamları Kulishki'ye karşı savaştı ve düşmanın Yauz kapısına gitmesine izin vermedi. Tverskaya Caddesi'ndeki Streletsky yerleşimleri, batı mahallelerine girmeye çalışan şirketlere izin vermedi. Askerler Tverskaya Kapısı'na ulaşamadı ve geri çekildiler. Zamoskvorechye'de isyancılar Ivan Koltovsky tarafından yönetildi. İsyancılar yüzen köprünün yakınına yüksek barikatlar kurdu ve Kremlin'in Su Kapısı'na ateş açtı.
Beyaz Şehir'de askerler tamamen yenildi. Muskovitlerin öfkesi sınırsızdı. Tüm engelleri ortadan kaldırmakla tehdit ettiler. Başka bir yol, nasıl kaçılacağını görmeyen Gonsevsky, Zamoskvorechye ve Beyaz Şehir'e ateş yakma emri verdi. Rus kronikleri, Saltykov'un Moskova'yı Gonsevsky'ye ateşe verme kararını önerdiğini bildirdi. Boyarin savaşı avlusunda yönetti. İsyancılar onu alt etmeye başladığında, Saltykov kimsenin mallarını almaması için mülkü ateşe verme emri verdi. Bir yangın çıktı. İsyancılar geri çekildi. Saltykov'un "başarısını" değerlendiren Gonsevsky, tüm şehrin ateşe verilmesini emretti.
Doğru, Polonyalılar bunu hemen yapamadı. Kış uzundu, donlar mart ayı sonuna kadar sürdü. Moskova Nehri buzla kaplıydı, her yer kar yağıyordu. Askerler donmuş çit ve ev kütüklerini ateşe veremediler. Meşaleyi taşıyanlardan birinin hatırladığı gibi, her bina birkaç kez ateşe verildi, ancak evler boşuna yanmadı. Sonunda, kundakçıların çabaları meyvesini verdi. Şehir bir bütün olarak ağaçtan yapılmıştır. Kısa süre sonra tüm mahalleler alevler içinde kaldı. Muskovitler savaşmayı bırakmak ve tüm güçlerini ateşle savaşmaya harcamak zorunda kaldı.
Korkunç yangın, Polonyalıların Kulishki ve Tverskiye Kapıları'ndaki kasaba halkının direnişini kırmasına yardımcı oldu. Rüzgar alevleri Beyaz Şehir'e sürükledi. Gonsevsky askerleri ateşli barajı takip etti. Sadece Lubyanka'da “Litvanya” üstünlüğü elde edemedi. Burada Pozharsky, düşmana onu Kitai-Gorod'a “ayaklar altına alana” kadar sürekli saldırdı. Polonyalılar duvarları terk etmeye cesaret edemedi.
Çatışma
Geceleri, milislerin gelişmiş müfrezeleri Zamoskvorechye'ye girdi. Onların gelişiyle ilgili haberler başkente yayıldı. İsyancılar bütün gece yeni bir savaşa hazırlanıyordu. Savaşçılar Sretenka ve Chertolye'de toplandılar. Chertolsky Kapısı'nda Kremlin duvarlarının altında binlerce okçu toplandı. Meydan barikatlarla kapatıldı. Sabah boyarlar, isyancıların direnişlerini durdurup silahlarını bırakmalarını önerdi. Önerileri kötüye kullanıldı. Boyarlar ve hizmetkarları ayrılmayı seçti. Direnişçilerin dikkatini dağıtırken, Polonyalılar ve Almanlar, Moskova Nehri'nin buzları boyunca kendilerini Chertolye'de savunan tüfeklerin arkasına girdiler. Düşman, barikatlara bitişik binaları ateşe verdi. Ateş duvarlarından kopan okçular, Almanlarla birlikte ölümüne savaştı, ancak pozisyonu tutamadı.
Başkentteki durumu daha iyi bilen Boyar Duması, asi varoşların çemberini kırmak ve kralın Mozhaisk'ten gelen birliklerinin önünü açmak için Zamoskvorechye'de ana darbeyi vurmayı teklif etti. Gonsevsky, Zamoskvorechye'ye ateş yakma emri verdi. Askerler, Ahşap Şehir'in duvarlarını ateşe verdi. Yangın duvarlardan komşu mahallelere sıçradı. Strusy alayı şehir merkezine girmeyi başardı ve Gonsevsky ile bağlantı kurdu.
Bu sırada yangın büyüyordu. İlk gün şehrin küçük bir kısmı yandı. İkinci gün hava rüzgarlıydı. Kavga öldü. Teğmenlerden biri hatırladı:
O gün hiçbirimiz düşmanla savaşmayı başaramadık; Alevler birbiri ardına evleri yuttu, şiddetli bir rüzgârla körüklendi, Rusları sürdü ve biz onların peşinden yavaşça hareket ettik, ateşi sürekli artırdık ve sadece akşamları Kremlin'e döndük.
Ateş unsurunun önünde geri çekilen milis birimleri, nüfusla birlikte Zamoskvorechye'den ayrıldı. Artık güneyden bir saldırı olmadığından korkan Gonsevsky, Beyaz Şehir'deki saldırılarını yeniledi. Kulishki'de askerleri hızla ilerledi. Ancak Sretenka'da Muskovitler, Vvedenskaya Kilisesi'nin yakınında bir sur inşa ettiler. Düşmanın direnişini kırmak için Polonyalılar buraya takviye kuvvetlerini aktardı. Polonyalılar hapishaneye girdi. Savunucularının çoğu öldürüldü. Şiddetli bir savaşta Prens Pozharsky ciddi şekilde yaralandı. Zar zor hayatta, şehirden çıkmayı başardı. Moskova birkaç gün daha yandı. Geceleri gündüz kadar parlaktı. Ölmekte olan şehrin görüntüsü çağdaşlara cehennemi hatırlattı. Yangının dördüncü gününde, şehrin ancak üçte biri kaldı. Binlerce insan öldü, diğerleri barınmadan ve geçimsiz kaldı.
Gonsevsky, Vladimir yolunda milis kuvvetlerinin ortaya çıktığı haberini aldı ve düşmanın kendisini orada kurmasını önlemek için şehrin doğu kısmının ateşe verilmesini emretti. 21 Mart'ta Ataman Prosovetsky'nin müfrezeleri, Izmailov, Mosalsky ve Repnin alayları Moskova'nın banliyölerine girdi. Milislerin ana kuvvetlerinin Lyapunov ile yaklaşmasını bekleyen savaşçılar, düşman tarafından işgal edilen başkentin doğu kapılarından 7 verstlik bir yer edinmeye karar verdiler. Ama zamanları yoktu. Polonyalılar saldırıya geçti. Gonsevsky, hemen hemen tüm mevcut güçleri İzmailov'a karşı savurdu. Vladimir, Nizhny Novgorod ve Murom sakinlerinin birkaç müfrezesi geri çekilmek zorunda kaldı.
Böylece Lyapunov, Moskova'ya eşzamanlı bir saldırı düzenleyemedi. Polonya komutanlığı ve hain boyarlar, isyancıları, ardından gelişmiş milis birimlerini ayrı ayrı yenmeyi başardılar.
Başkentin çoğu savaş sırasında yakıldı.
A. Vasnetsov. Kitay-gorod caddesi. XVII yüzyıl