Halkın Küçük Rus "centilmen" nefreti nedenleri üzerine
"Önemli" yeni fethedilen topraklarda fatihler gibiydi. İktidarın zirvesine çıkan kaderin iradesiyle, geçici işçi olarak hareket ettikleri hissini bırakmadılar. Bu yüzden bu zamanı kullanmaya ve zengin olmaya çalıştık. Her an etkinlik mutluluklarını mahvedebilir.
1672, devletçi Demyan Çok günahkâr tarafından sürgüne gönderildiğinde, olası huzursuzluktan korkan hükümet, nüfusun ruh halini ve olaya tepkisini incelemek için Küçük Rusya'nın çeşitli yerlerine özel temsilciler gönderdi. Geri döndüklerinde, elçiler “hiç kimseye süvarilere müdahale etmeyecek, aynı zamanda bütün ustabaşı hakkında konuşacaklar, mafya onlar için zor olmadıklarını, bütün çalışmaları ve haraçlarla onlara baskı yapmadıklarını” söylediler. Ayrıca, ustalar için eğer büyük askerler için değilse egemen, "o zaman bütün ustabaşı dövülerek yağardı ..."
Ayrıca, Moskova'ya teslim etmeyen Sağ Banka Küçük Rusya'nın hekimi Peter H. Doroshenko'dan da nefret ettiler (1665 - 1676). Hetman, tüm egemenliğine Osmanlı Devleti ve İngiliz Milletvekili, Rusya ve Sol Bank Küçük Rusya ile sürekli savaşa neden olan Kırım Hanlığı tarafından yönlendirildi. Bölge Polonyalılar, Kırım Tatarları, Osmanlılar ve çeşitli yırtıcı harabeler ile sürekli sular altında kaldı. Chigirin, insanların köleliğe satılması için gerçek bir merkez haline getirildi. Şehirler ve köyler Kırım Tatarları'ndan prodykhu değildi. Bu nedenle, Doroshenko her şeyden nefret ediyordu. Sonuç olarak, onun faaliyeti, Sağ Banka Ukrayna'nın çöle yakın bir duruma gelmesine neden oldu.
Mazepa daha az nefret yarattı. Prenses Sophia adına 1688'te Küçük Rusya'yı ziyaret eden, hetman'a zarif bir sözle ve sadakatini kontrol etmek için gizli bir görevle Streletsky düzeninin şefi olan Shaklovity, Mazepa’nın eylemlerinde değişiklik yapma eğiliminde olmadığını, ancak nüfusun kendisinden hoşlanmadığını bildirdi. Ona güvenmiyorlar, “Kutup ruhu” olduğuna inanıyorlar ve Polonyalı panami ile gizli yazışmalar yapıyorlar. Mazepa'nın İsveç kralının tarafına geçişi, ona karşı genel bir ulusal nefret yarattı. Ona "lanet Mazepa", "lanet köpek Mazepa", vb.
Bölgede egemen olan sosyal stratumun temel özelliklerini kendi içinde ifade eden hetmanların figürleri, halkın yaşlılar için sahip olduğu ve yıkımı hakkında rüya gördüğü açık nefreti biriktirdi. Ve Küçük Rusya'nın nüfusu art arda “önemli” olanı yok etmeye çalıştı. Böylece, 1663’te Bryukhovetsky, Nizhyn’deki “siyah rada” ’da seçildi ve rakibi Yakim Somko (Samko) ve yoldaşları öldürüldü. Bu çatışma yeni basılan “soyluların” yenilmesine yol açtı. İnsanlar sadece birkaç gün sakinleşmeyi başardı.
Kendi halklarının korkusu o kadar büyüktü ki, Kazak memurları, seçim sistemini değiştirmeye çalıştıkları için tüm çabalarıyla, böylece Kazakların sadece önceden seçilmiş “temsilcileri” vardı. 1672'in baharında, ustabaşı Baturin'de özel bir toplantı yaptı. Ülkeden, ustabaştan Çar'dan sıradan Kazaklar, köylüler ve burghers olmadan yeni bir hetman için seçim yapmasını istediği bir dilekçe kabul ettiler, böylece herhangi bir distemer olmayacaktı. Ayrıca asker göndermelerini istediler, böylece huzursuzluk durumunda ustabaşı koruyacaklardı. Ek olarak, Büyük Rusya eyaletlerine daha yakın olan Konotop’a katılmaya davet edildim, böylece Rusya’nın derinliklerine hızla kaçabildim. Hükümet, ustaların isteklerini yerine getirdi. Dahası, seçimlerin gizlice halktan ateş düzeninde yapılması gerekiyordu. Öyleyse Samoylovich'i seç.
Bir sonraki süvari seçimi, genellikle Kırım'dan dönen Rus ordusunun vagon treninde yapıldı. Samoylovich'in yıkılması halkın huzursuzluğuna neden oldu. Kazaklar ve erkekler soylulara ve tüccarlara saldırdı. Hadiach alayının Kazakları genel olarak bir isyan çıkardı, albaylarını öldürdü ve diğer "önemli" olanları yok etmeye başladı. Sadece askerlerin müdahalesi isyanı durdurdu. Rus ordusunun başkomutanı Prens Golitsyn, popüler hoşnutsuzluğun yeni salgınlarından kaçınmak için seçimleri ertelememe kararı aldı. 50-th’den. Küçük Rus birlikleri seçmenleri dikkatlice seçtiler: 800 süvari ve piyadeden 1200. Oybirliğiyle hetman Mazepa'yı ilan ettiler.
Hetmans ve ustabaşı sıradan Kazaklara inanmadı. Zaten hetman İvan Vygovsky (yılda 1657'ten 1659'e), yabancıların müfrezeleri - Almanlar, Sırplar, Vlach'ler ve hatta Polonyalılar - hetman'ın gücünü desteklemeye başladı. Gelecekte, paralı askerlere güvenme süreci yalnızca yoğunlaştı (modern Ukrayna ile bir başka benzerlik). 1660-lerden bu yana, sadece telaşçılar değil, aynı zamanda albaylar da “şirketleri” işe almaya başladılar. Kazak alaylarıyla birlikte, yalnızca yabancılardan (çoğunlukla Polonyalılar) oluşan “Serdyuk” alayları kurulur. Doroshenko, 20 bine Serdyuk kadar vardı. Mazepa'da onunla bu tür birkaç alay vardı. Çağdaşlar, sürat ustası Mazepa’nın her zaman yanlarında sadece “av alayları, şirket ve Serdyutsky” ye sahip olduklarını, sadakatlerini umduğunu ve bu alaylarda, tüm Polonyalıların tek bir doğal Kozak adamı olmadığını belirtti.
Halkın Küçük Rus "centilmen" nefreti nedenleri üzerine
Böylece, Küçük Rusya'nın “asaleti” ile halkın geri kalanı arasında gerçek bir iç savaş olan uzlaşmaz bir düşmanlık yaşandı. Kazak subayları, 1648-1654 savaşında halkın zaferinin tüm meyvelerini ele geçirdi. ve Küçük Rusya'nın Polonyalılarından kurtarılanların yıkıma uğradığı gerçek bir lanet oldu. Rus Hercai Menekşe, Polonyalı manyetizmin yerini aldı ve İngiliz Milletler Topluluğu'nda geçerli olan aynı kavramları ve gelenekleri korudu. Yeni baskın sosyal grup sürgündeki Polonya nezaketinin topraklarını ele geçirdi, eski serflerinin eline geçtiğini iddia etmeye ve magnatizmin politik gücünü miras almaya başladı.
Bunun, insanların kendi ilan ettiği beylerden nefret etmelerine neden olduğu açıktır. Khmelnytsky Universal ve kurtuluş savaşının karakteri, Kazakların haklarını bütün güney Rus topraklarına yaymaya ve beyleri sonsuza dek kovmalarına söz verdi. Ancak, insanlar beklentilerinde aldatıldı. Polonyalıların yenilgisinden hemen sonra Kazak görevlileri, Polonya'nın soylularının en kötü özelliklerinin korunması ve hatta geliştirilmesiyle, yani Polonya'nın imajında ve benzerliğinde yeni bir centilmeye dönüşmeye başladı. Zaten Khmelnitsky’nin altında, Kazaklara geçen askerler, köylerin sahipliğini onayladılar. Askerlik için yaşlılar köyü almaya başladı. Yeni toprak sahipleri, özellikle büyük olanlar, yeni serf ilişkileri geliştirmek için konumlarını kullanmaya başladı. Bir yandan, köylerin erkekleri tarafından kendilerine gönderilen köylüleri boyun eğdirmeye ve pasifleştirmeye çalıştılar, diğer yandan Kazaklar iki sınıf arasında kesin bir ayrım yapmama avantajından yararlanarak köylülere dönüştürmeye çalıştılar.
Tipik bir kendini yakalama, başkasının mülkünün ödenmesiydi. İnsanlar öfkelendi ve Malorossiysk Emri ile çok sayıda şikayet ettiler. İnsanlar "önemli" nin keyfiliğinden şikayet ediyorlardı. Bununla birlikte, bir savaş vardı ve hükümet bu ihlallere kör bir bakış attı. Devlet desteği güven yarattı ve Kazak memurlarını yenilerini almaya teşvik etti. Zaten sadece oturmakla kalmayıp, aynı zamanda şehirleri mülk olarak algılayarak, keyfi ödeme ve vergilerle vergi aldılar.
İlginçtir ki, yeni toprak sahipleri, Litvanya Statüsü'nün (Litvanya Büyük Dükalığı yasaları), yani insanların emir ve kanunlarına karşı savaştıkları Polonya-Litvanyalı İngiliz Milletvekili yasalarının yardımı ile haklarını kanıtladılar. Üçüncü baskısında (1588), Polonya ile birliğin sona ermesinin ardından, Litvanya Statüsü köylülerin köleleştirilmesinin tamamını sağladı. Polonya yasalarına dayanarak, ustabaşı emlak ve nezaket ayrıcalığı ilkelerini uygulamaya çalıştı. Ustabaşı kendini zarif bir mülk olarak gördü - “Küçük Rus gentry” tabiri resmi bir dille 17. yüzyılın ortalarından itibaren kesin olarak belirlendi. Yaşlılar, Küçük Rusya’da, Polonya’nın nezaketinde olduğu gibi aynı hak ve imtiyazları talep etmeye başladı. Bu tür bir sistemde, kitleler anlaşılmayan “kanatlara” dönüştü.
Bunun basit Kazaklar, köylüler ve kasaba halkının aktif direnişine neden olduğu açıktır. Milletler Topluluğu yasalarına yapılan atıflar insanlar arasında hiçbir ağırlığa sahip değildi. İnsanlar, yeni basılmış olan "Küçük Rus Lordları" nı kesin olarak algıladılar: asla sahip olmadıkları ve ait olamayacaklarını ele geçirmeye çalışan, nefret dolu bir yükseliş çetesi olarak. İnsanların bakış açısına göre, "değer verilmiş" bir mülke ve özellikle de köylülerin mülkiyetine tahsis edilen mülklerin, "bir kılıcı aldıkları" gerçekten ele geçirildiklerinden, yasal bir temeli yoktu. Cossack Elder'ın iddiaları ile gelenek veya yasa için herhangi bir desteğin yokluğu arasındaki bu bariz çelişki herkes için açıktı.
Küçük Rusya'nın en üst düzey yetkilileri olan Hetmans, yalnızca yerel halkın acımasız sömürüsünü ve yağmalanmasını engellemekle kalmadı, aynı zamanda hırsızların ve soyguncuların ön saflarında kendilerini sık sık teşvik etti. Kiev, Sheremetyev'i Brynhovetsky'nin 1666'te bildirdiği hetmanla ilgili olarak şöyle ifade etti: “çok ilgileniyor… tüm şehirlerde birçok manastır kuruluşu (mülk), ayrıca burjuva değirmenleri de götürüyor; ama o, küçük Rus şehirlerinden hetman ... burgher'lerden ekmek alıyor ... "Pereyaslavl voyvodası Verderevsky, kentin kitlesel soygununu da bildirdi
Güçlü Sin'in Getman'ı soyadını da haklı çıkardı. Kısıtlama olmadan, hetman Samoilovich de soyuldu. Formanların örneğinin, ustabaşı iştahını inanılmaz oranlara düşürdüğü açıktır. Yeni soyluların açgözlülüğü sınır tanımaz, temel kendini koruma içgüdüsünün sınırlarını aşardı. Kâr peşinde, birçok "önemli" insan, büyük zorluk ve riskle kazanabileceklerini bile kaybetti, diğerleri başlarını kaybetti. Ve hala onlar duramadı. Bugün, en kirli ve kanlıları küçümsemeden kendilerini zenginleştirmek için yaşadık.
Tüm meyve suları, köylülerden sıkılarak, Hetmanate'den genel kaçış yol açtı. XVII yüzyılın sonunda, bu hareket zirveye ulaştı. Daha önce, Polonyalılardan, Kırım Tatarlarından ve Türklerden kaçan Ruslar, bütün şehirleri ve ilçeleri Dinyeper'ın sağ yakasından sola doğru terk ettiler, sonra Mazepa’nın ahenkçiliğindeki yeniden yerleştirme tam tersi oldu. Harabelerden sonra (1657 ve 1687 yılları arasındaki iç savaş), Right-Bank Little Russia, nüfusun tamamen yoksun olduğu mükemmel bir çöl olsaydı, şimdi Polonyalıların belirli yıllar boyunca çeşitli yararlar ve görevlerden muafiyet vaadi veren insanları bağışladığı birçok yerleşim yeniden ortaya çıktı. 1699'teki Çar Peter, Polonya Kralı'na bir istekle itiraz etmek zorunda kaldı - taht hetmanının ve yerel panoların Sağ Banka Küçük Rusya'yı doldurmasına izin vermemek. Aynı zamanda, kral Hetman Mazepa'ya denetlemenin ciddiyetini artırma talimatı verdi, böylece insanlar Dinyeper'ın sağ tarafındaki yerleşimlere girmeyecekti.
Ancak, bu nüfusun göçünü durduramadı. Yıkıcı yeni asalet, insanları Polonyalıların yönetiminde tekrar kaçmaya zorladı. Ve Polonyalı yetkililer, ilk başta yeni gelenlere fayda sağlamak için boş araziyi doldurmaktan memnundular. Daha az yoğun olmayan bir şekilde insanlar Hetmanate'den Sloboda Ukraine'e ve komşu Büyük Rus ilçelerine kaçtılar. Ancak bu yöndeki hareket, yerel yönetimlerin sert eylemleri tarafından engellenmiştir. Aslında, halkın inanılmaz açgözlülüğü ve alaycı soygunuyla, “Küçük Rus asaleti”, Küçük Rusya'yı nüfus sayımı, sosyal protesto, yoksulluk ve ekonomik çöküntüye mahkum etti.
Moskova bu sürece “Küçük Rus nezaketini” aktif olarak destekleyerek katkıda bulundu. Yine, modern Ukrayna ve Rusya Federasyonu ile analoji şudur: Moskova, yirmi yıldan fazla bir süredir Ukrayna’daki yetkilileri ve Ukrayna’daki “seçkin” oligarşiyi, avcıların sıradan insanları güvenli bir şekilde soymalarına ve Avrupa’ya giden “boruları” kullanmalarına ekonomik olarak desteklemiştir. üst Sonuç üzücü - yeni Ukrayna "önemli" halkı halka ihanet etti, bilgi, sosyal ve ekonomik soykırım politikasına açıkça karşı çıkan Ruslara karşı terör düzenledi, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği tarafına geçti. Küçük bir Rusya, Rusya ile savaş için bir sıçrama tahtası haline gelir.
Rus hükümeti, ustabaşının maddi arzularını hemen hemen her zaman karşıladı, cömertçe ona yeni mülkler ve sayısız yarar sağladı. Neredeyse her hetman'ın Moskova ziyareti, sonraki mektupların köylere, değirmenlere, mülklere ve çeşitli el sanatlarına gönderilmesine eşlik etti. Mazepa’nın altında, Güney Rusya’nın köleliği, yarım asırdan fazla bir süre boyunca uzanan gerçekte tamamlandı. Bir 1701 istasyon vagonu olan Mazepa, tüm köylüleri, arsalarında yaşayanları bile, toprak sahiplerinin lehine, haftalık iki günlük bir serfaja (panschina) zorladı.
Hetman'daki nüfusun büyük bir çalınma ve sömürü ölçeği, Poltavalı İsveçlilerle birlikte kaçan Mazepa’nın, İsveç kralı 240 bin thaler’i ödünç alabilmesi için o kadar fazla para çektiğine işaret ediyor. Ölümden sonra, 100 binlerce chervonet, sayısız mücevher, altın ve gümüş bıraktı.
Küçük Rusya nüfusunun geri kalanı pahasına "önemli" (asil) zenginleşmenin ve ayrıcalıklı statüsünü güvence altına almanın en yüksek dereceye ulaşması Mazepa'nın üstünlüğü sırasındaydı. Mazepa bilinçli bir şekilde “Küçük Rus asaletini” oluşturdu. Ukrayna'da, nihayet iki muhalif grup kurdu: soylu ve "mafya". Getman ısrarla Polonyalı Gentry hizmetine davet edildi ve onlardan fahri bir ayrılma ("hetman soyluları") yaptı. Mazepa, Ukrayna'da kalıtsal asaletin çekirdeğini yaratmaya çalıştı. Mazepa'da, daha önce başlamış olan “rasskazchivaniya” süreci doruğa ulaştı. Getman, yaşlıları Kazakları kendi halklarının sayısına atfetmeye ve topraklarını götürmeye teşvik etti. Aynı zamanda, köylülerin ve ortakların mülklerini terketmediği ve yüzlerce Cossack'a düşmediği kesinlikle takip edildi.
Pereyaslav Rada zamanından beri elit Kazak, kurtuluş savaşı sırasında yıkılan serfliği tanıtmaya çalıştı. Dahası, bu serf Polonya modelini restore etmeye çalıştı. Büyükler, Rusya’yı ödünç alamazlardı, çünkü oradaki köylülerin ve soyluların ilişkileri temelde farklıydı. Rusya'da köylüler güçsüz "yongalar" değildi. Küçük Rus asaleti tam olarak Polonya düzenini kopyalamaya çalıştı. Küçük Rus ustabaşı tarafından tanıtılan sosyo-ekonomik ilişkilerin halk tarafından kabul edilemediği açıktır. Polonya modeli üzerine inşa edilmişlerdi, Ruslar tarafından yabancı ve nefret edildi.
Sonuç olarak, "değerli" nin gücü yalnızca Rus çarının, askerlerinin ve aynı zamanda yabancı paralı askerlerin kılıçlarının yetkisine dayanıyordu. “Küçük Rus asaleti” nin sosyal desteği yoktu. Ve bu sadece sosyal egoizm ve ekonomik baskı meselesi değil, aynı zamanda küçük hükümetin belirgin anti-milli karakteri idi. Kazak görevlileri, Rus halkının sosyo-ekonomik düzenini boğan işgal rejimini yeniden yarattılar.
Araştırmacı Sergey Rodin'in belirttiği gibi (“Rus isminin feragat edilmesi. Ukraynalı chimera”), Hetman’ın Pan Polonya Topluluğu’nda modellenmesi, “zulüm, insanlık dışı sömürü, kanunsuzluk, benzeri görülmemiş yolsuzluk ve sürekli ihanet tehdidi” ile modellenmiştir. Hetmanat’ın yıkılması ve Ukrayna’da kurulması, Rusya’nın geri kalanının özelliği olan sosyo-ekonomik ilişkiler sisteminin kurulması. Dahası, bu gereksinimler Bogdan Khmelnitsky'nin ölümünden hemen sonra ortaya çıktı. Çarlık habercisi Ivan Zhelyabuzhsky, 1657'teki Küçük Rusya'dan dönen Kazaklar ve esnafların hetman yönetiminden şikayetçi olduklarını bildirdi. Büyükelçiye defalarca, “büyük egemen hükümdarın üstünlüğünü yönetmesi için Küçük Rusya'ya gönderilmesinin iyi olacağını” söylediler. Gelecekte, bu gereksinimler bir defadan fazla tekrar edilmiştir.
Moskova'nın durumun tehlikesini anlamadığı söylenemez. Ancak yerleşik düzeni bozmaya cesaret edemediler. Asıl iktidar ellerinde askeri ve ekonomik iktidara sahip olan “önemli” ye aitti. Bu dikkate alınması gerekiyordu. Ayrıca, Rusya'nın dış düşmanlarına güvenmek için sürekli hazır olmaları gerekiyordu: Polonyalılar, Kırım Tatarları, Osmanlılar ve İsveçliler. Dış tehditle birlikte merkezi hükümet, “Küçük Rus gentry” nin yalınlığını ve yırtıcı özünü kabul etmek zorunda kaldı. Sadece Büyük Catherine’in altında, Kuzey Karadeniz’in eklenmesi ve gelişmesi sürecinde, Novorossia’nın yaratılması devam ederken, dış düşmanların keskin bir şekilde zayıflamasıyla - Türkiye, Polonya, İsveç, Kırım Hanlığı’nın ortadan kaldırılması ve Rus İmparatorluğu’nun yıkımı ve Hetman’ın yıkımı, uzun bir süredir devam eden, Rus İmparatorluğu’nun yıkımı ve Hetman’ın Ülke bazında küçük Rusya, olumlu bir şekilde çözülecektir.
Polonya sırasındaki "Küçük Rus nezaketini" çeken şey
Rus hükümeti, Küçük Rusya'nın sınırsız soygun süreci ve nüfusunun genel köleleştirilmesi sürecini sınırladığı için Kazak çavuşunu tam olarak ayarlayamadı. Bu, ustabaşı tahriş etti ve ihanete sürekli hazırlığının bir kaynağı olarak hizmet etti. Polonya, nezaket özgürlüğü ile, hatta yaşlıların işlerine karışamayan uzak bir toprak ağası olarak Osmanlı İmparatorluğu (İsveç, Avusturya) bile, Rusya'dan daha iyi bir seçenek gibi görünüyordu. Rus otokrasisi ustabaşı korkuttu.
Polonya düzeni ve yaşamı, Küçük Rus tavaları için en cazipti. Burada ustabaşı toprak sahiplerinin ve köylülerin ilişkilerini çok etkiledi. Polonya'daki serflik, 15. yüzyılın sonunda şekillenmeye başladı. 1496 tüzüğüne göre, köylüler (pullar) kişisel özgürlüklerinden mahrum edildi. Köylünün tek oğlu, efendinin mülkünü terk etme hakkına sahip değildi, yere bağlıydı. Ailede birkaç oğul varsa, bunlardan sadece biri eğitim ve el sanatları eğitimi almak için şehre gitme hakkını saklı tutar. 1505 statüsü istisnasız olarak köylülerin topraklarına bağlandı. 1543'ten önce, kaçak köylü bir geri dönüş alabilirdi. 1543 tüzüğü paranın geri çekilmesini yasakladı, ev sahiplerine yalnızca maddi kayıpları kurtarma değil aynı zamanda kaçanları takip etme hakkı verildi. Aynı zamanda, toprak sahibi, aileleriyle veya yalnız olarak, topraklı ya da topraksız köylüleri satabilir, ipotek yapabilir, bağışta bulunabilir ya da altında bulunabilir. Tam bir kölelikti. Köylülerin kurtuluşu şimdi sadece toprak sahibinin iradesine bağlıydı. Arazi centilmenlere aitti. Köylü, toprağın kullanıcısıydı ve onun türünü ve sayısını tamamen kibarlığa bağlı olan onun için görevler üstlendi. Köylü, geçim ekonomisinde (tuz vb.) Olmayan malları, yalnızca ustanın meyhanesinde ve ekonomisinin ürünlerini sadece Pansky mülküne teslim etmek zorunda kaldı. Tahıl efendinin değirmeninde parçalandı, aletler efendinin demirhanesinde satın alındı ve onarıldı. Kazanç özgürlüğü de sınırlıydı. Köylülerin dokumasında olduğu gibi büyük ve küçük hayvanların sayısı da belirtildi. Köylülerin özgürlüğü ve beyefendileri zenginleştiren numaralar konusunda birçok başka kısıtlamalar vardı.
Köylülerin ev sahipleri olmadan mahkemeye çıkma ve tavalarından şikayet etme hakları yoktu. Toprak sahibi köylülerin yargılanmasını şahsen veya komiserleriyle idare etmiştir. Arazi sahipleri, soruşturma sırasında işkenceyi kullanabilir ve ölüm cezası da dahil olmak üzere her türlü cezayı uygulayabilir. Toprak sahibi bir alkış yapabilir ve kimseye rapor vermedi. Shlyakhtich uzaylı bir köylüyü öldürebilirdi ve çoğu durumda ceza almadan kaldı. Bu mal sahibine maddi zararı telafi etti. Polonya serfliği köylülere (halkın ezici çoğunluğu) karşı son derece acımasız ve insanlık dışı bir insandı. Aslında, kölelikti. Alkış ömrü öylesine düşük bir değere sahipti ki köpek bazen daha pahalıydı. Küçük Rus “lordlarının” tanıtmak istediği tam da insanlık dışı ve vahşi bir sistemdi. Küçük Rusya'da tam bir beyefendi olmayı hayal ettiler.
Bu durumda, beyler kendileri istemedi ve mülklerin nasıl yönetileceğini bilmiyordu. Bunların büyük çoğunluğu “güzel yaşadılar” - hayatlarını yaktılar, çeşitli eğlencelerde geçirdiler. Saraylarda, büyük şehirlerde ve başkentte yaşadık ve eğlendim, yabancıları lüksleriyle şaşırttı (yurttaşların acımasızca soygunları tarafından yaratıldı). Tavalar, katiplerin yönetiminde, genellikle Yahudiler (Yahudiler) olarak mülklerin hayata geçirilmesine verilen klan ve tacı verdiler. Bu nedenle, Yahudiler, Polonyalılarla birlikte, güney Rus nüfusunun düşmanlarının ön saflarındaydı. Ayaklanmalar sırasında acımasızca imha edildiler. Yahudiler, mülk kiralarken, ölüm cezası haklarını da içeren bir toprak sahibinin tüm haklarını aldı. Masrafları gidermek için - kiracıların katiplerinin köylüleri acımasızca sömürdüğü açıktır.
Rus köylüler için özellikle zordu. Yine de Polonya “pulları” kendi kanları ve inançlarıydı. Aynı kiliselerde kibarlarla birlikte dua ettiler, aynı dili konuştular, gelenekleri, gelenekleri ve tatilleri vardı. Toprak sahibi, Polonya “flaplarının” inancını, milliyeti ve geleneklerini alamadı, aynı zamanda Yahudileri de bu konuda geri tuttu. Rusça bir başka konudur: sosyo-ekonomik olarak, yasal kargaşa dini ve ulusal ayrımcılıkla tamamlanmıştır. Gentry ve Yahudilerin egemenliği altındaki Rus köylülerin hayatı cehenneme döndü. Yahudilerin Küçük Rusya Polonyalıları tarafından işgal edilen ekonomik hayata katılımı çok büyüktü. Bu nedenle, 1616 yılına kadar, Polonya'ya ait Rus topraklarının yarısından fazlası Yahudiler tarafından kiralandı. Sadece Ostrog prensleri 4 bindi, Yahudiler kiracılardı.
Köylülüğün bütün soygunundan dolayı, centilmen kaygısız, “güzel” bir hayat sürebilir. Polonyalı gentry'nin israfı ve lüksüyle ilgili efsaneler vardı. Yabancılar, Pansky sarayındaki sıradan bir yemeğin bazı Batı Avrupa ülkelerinde kraliyet şölenine benzemesine şaşırdılar. Gümüş ve altın tabaklar, çeşitli tabaklar ve tabaklar, yabancı şaraplar, müzisyenler ve hizmetçilerin kalabalığı bir tava yemeğinin zorunlu sırasını oluşturdu. Savurganlık kıyafetlerde de geçerliydi, herkes etraflarındakileri servetleriyle etkilemeye çalıştı. Tasarruf kötü şekli olarak kabul edildi. Her pan ve tycoon'da bir sürü askı vardı, yoldaşlar. Efendilerinin pahasına vardılar ve hiçbir şey yapmadılar. Tavalar ve bayanlar kendilerini soylu kadınlardan oluşan kalabalıklarla sardılar. Asil müslümanlar örneğini izleyerek bazı büyücülerin bütün “haremleri” vardı. Kız sıkıldıktan sonra bağlandı - evliliğe daha fakir bir "eş" olarak verdi, hasarlı eşyaları hediyelerle aydınlattı. Binlerce parazit vardı ve en büyük mağdurların mahkemelerinde. Büyüklerin kendi orduları vardı ve sendikaları (konfederasyonlar) krallarını tahtaya hapsetti.
Boş lüks ve eğlenceye çok para harcandı. Sınırların savunulması ya da tutsakların Türk esaretinden fidye için her zaman yeterli para yoktu. Para Yahudi paraşütçülerden alındı. Hiç bir zaman borç esaretinden kurtulma umuduyla büyük bir ilgi duydular.
Aslında, Polonyalı gentry'nin parlaklığı ve lüksü onun manevi sefilliğini, sosyal parazitizmini ve yırtıcılığını gizliyordu. İngiliz toplumları eğlence için muazzam fonlar aldılar. Aynı zamanda, sınırların ve diğer acil ihtiyaçların güvenilir bir şekilde korunması için dış düşmanların patlamasını önlemek gerektiğinde ordunun ihtiyaçları için para yeterli değildi. Asalet, kendisini küçümsemiş olmasına rağmen finansal olarak Yahudiliğe bağımlıydı. Tava ve nezaket hayatlarını zevkle geçirmeyi, Avrupa şehirlerini gezmeyi, oradaki insanları deli lüks ve harcamalarıyla şaşırtmayı tercih etti. Polonya'da, özellikle Varşova ve Krakow'da, bayramlar, balolar ve tiyatrolar art arda devam etti. Bütün bunlar köylülüğün halkın çoğunluğunun köleleştirilmesine ve soygununa yol açtı. Sonunda, bu Rzeczpospolita'nın ölümüne yol açtı. Tamamen ayrışmış.
Küçük Rus “lordlarının” kopyalamayı hayal ettiği sistem buydu. Ayrıca şölen yapmak ve sınırlara atılmak istemiyorlardı, asla cevap vermiyorlardı. Köylüleri ve sıradan Kazakları tamamen köleleştirmek, onları "pullara" dönüştürmek istediler - unfranchized köleler, "iki bacaklı aletler". Doğal olarak, insanlar buna şiddetli nefretle karşılık verdiler. Polonya ve Yahudi egemenliğinin boyunduruğunu attıktan sonra, Rus halkı bir sonraki ustaların kölesi olmayacaktı. Bu Ukrayna'nın iç istikrarsızlığına neden oldu. Halk “yeni centilmen” den nefret ediyordu ve ustabaşı Rus çarının gücüyle engellenmiş olan tam bir özgürlük istedi (sorumsuzluk).
Gelecekte, saray darbeleri çağında, Polonyalı gentry ve “Küçük Rus gentry” nin hatalı psikolojisinin, Rus soyluları arasında önemli ölçüde yayılacağı söylenmelidir. Bu zamanda, Batı Avrupa soylu bir insanın ideali benimsendi. Bu, Rus İmparatorluğu'nun ölümünün ön koşullarından biri olacak.
Modern Rus dünyasında, “elit” in manevi sefilliği ve sosyal parazitizmi, Ukrayna'da bir iç savaşa yol açtı ve Rusya Federasyonu'nun geleceği için korkunç bir tehdit oluşturdu.
Kaynaklar:
Grabensky V. Öykü Polonya halkı. Minsk, 2006.
Efimenko A. Ya, Ukrayna ve halkının tarihi. SPb, 1907.
Kostomarov N. I. Kazaklar. M., 1995.
Kostomarov N. I. Mazepa. M., 1992.
Rodin S. Rus ismini reddetmek. Ukraynalı chimera. M., 2006.
Ulyanov N. Ukrayna Ayrılıkçılığının Kökeni // http://lib.ru/POLITOLOG/ulianow_ukraina.txt.
- Samsonov Alexander
- "Ukrayna halkı" efsanesi
Ukrayna halkının efsanesi. 2’in bir parçası
Hetman - favori dönem "ukrov"
Hetman - favori dönem "ukrov." 2’in bir parçası
Halkın Küçük Rus "centilmen" nefreti nedenleri üzerine
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.