Türkiye’de ucuza saç ekimi yaptırdım, iyileşme sancılıydı ve bunu bir kalp atışında tekrar yapardım
Yedinci ayda artık mukus kalmaz. Saç, on yıllardır olduğundan daha iyi görünüyordu. Daha genç görünüyordum. Daha genç hissettim. Berberimi ziyaret ettiğimde gururlu bir büyükbaba gibi takdirle ıslık çaldım. Kesildikten sonra “Üzgünüm ama bir şeyler yapmalıyım” dedi. Sonra yüzünde kocaman bir gülümsemeyle ellerini saçlarımda ileri geri gezdirdi. “Harika hissettiriyor.”
İlk buluşmada bir kadın bana 46’ya yakın görünmediğimi söyledi.
“Şanslı, sanırım. İyi genler.”
Dokuzuncu ayda, rahatlayarak saçlarımı inceliyorum. Daha az hoş bir şey fark ettim: Kilo aldım. Yüzüm şişmiş ve yüzüm şişman görünüyordu. Tartıya çıktım ve aslında ameliyattan bu yana yaklaşık 10 kilo aldım. İmplantı suçlayamam ama artık kellik kaygısının yerini vücut kaygısı aldı.
Bu endişelerin her ikisi de elbette aptalca. (Okul sonrası özel bir etkinliğin retoriğine dikkat edin: “Önemli olan içindeki şey!”) Ama muhtemelen görünüşümle ilgili temelde bir güvensizlik düzeyim olduğunu fark ettim – muhtemelen çoğumuz yapıyoruz – ve ne yaparsam yapayım. yükseltin veya iyileştirin, semptomlar ele alınabilir, ancak temel psikolojik problemler kalacaktır. Parayla böyle çalışırsın. Mutluluk üzerine yapılan araştırmalar, yeni şeyler satın aldığımızda bir zevk sarsıntısı hissedeceğimizi, ancak bunun kaybolacağını ve çok geçmeden eski halimize döneceğimizi gösteriyor. Sonra daha fazlasını can atıyoruz, durulayıp geri koyuyoruz.
Tabii ki, içinizdeki iblisleri ehlileştirmek için saç ekimine olan talep çok yüksek; Amaç saçımı düzeltmekti, tedavi olarak kullanmak değildi ve bu standarda göre büyük bir başarıydı. Sahip olduğum kel tacın çoğu doldurulmuştu, saçın ön kısmı gür görünüyordu ve artık dulumun tepesinin boş köşelerini “gizlemek” için pomad kullanmam gerekmiyordu – dulun tepesi tamamen gitmişti. Sadece doğal kalın saçlardı.
Güney Amerika’da bir sırt çantalı gezide, 46 yaşında olduğumu öğrenince hayrete düşen 20 ve 30’lu yaşlarında bir grup adamla tanıştım. Gruptaki diğerlerine sormadan yaklaşıp, heyecanla, “Alex’in kaç yaşında olduğunu asla tahmin edemezsin!”
Bu yeniydi. İstanbul’da daha önce hiç böyle bir tepki almamıştım. Bu yüzden nakil için tüm krediyi alıyorum. Bir süre sonra artık saç ektirmiş gibi hissetmedim ve hissettim. Saçlarım, Nokta, artık endişelenmeme gerek olmayan bir şey. Ve şimdi, 10. ayda, Hair of İstanbul’a giriş yapmayı unuttum – işte o kadar üşüyorum.
Tekrar yapar mıyım? hiç. (Bu senin için değil lazım: araştırmanızı yapın, riskleri anlayın ve neye bulaştığınızı bilin.) Hayatımda birçok aptalca şey yaptım. Ve bu onlardan biri değildi. Daha da ileri gideceğim: Özellikle maliyetler düşmeye devam ederse, saç ekiminin yakın gelecekte daha yaygın hale gelmesini bekliyorum. Sonuçlar görmezden gelinemeyecek kadar iyi.
Geçenlerde bir partide İstanbul’u bilen bir arkadaşımı gördüm ama onu çirkin ördek yavrusu sahnesinden beri görmedim. “Saç harika görünüyor!” “Gizliliğimi mahvetmek istemezsin,” dedi fısıldayarak.
Ona teşekkür ettim ve bundan mutlu olduğumu ve belki daha genç göründüğümü söyledim.
Yeni görünüşüme büründüm. Bana kapsamlı bir bakış açısı kazandırdı. Sonra başını salladı ve “Biliyorsun, biraz Botoks yaptırabilirsin” dedi.
Abdullah, Amazon’u kapsayan bir muhabirdir. Daha önce teknoloji ve taşımacılık konularını ele aldı ve Uber’in finansmanı, kendi kendini süren araba programı ve kültürel kriz hakkında hikayeler çıkardı. Ondan önce finansta siber güvenlik konusunu ele aldı. Sarah’ın çalışmaları The Wall Street Journal, Bloomberg, Politico ve Houston Chronicle’da yayınlandı.