Transkript
1 Fred Saberhagen - Kılıçlar Cilt2 Fred Saberhagen - The Second Book of Swords/1983 Fred saberhagen, Chicago bölgesinde doğup büyümesinin ardından 1975 yılında New Mexico'ya gitti ve oraya yerleşti. Bölgenin, doğal güzellikler içinde otostop yapmaya imkân vermesi ve üç kültürlü etnik karışımı oldukça hoşuna gitmişti. Kuşkusuz, yerel yemeklerin damak tadına uygunluğunun da bu kararında etkisi olmuştu. Tarih kitapları okumaya düşkündü ve özellikle 19, yüzyıl Avrupa ve Amerika tarihi üzerine yoğunlaşmıştı. Kendini fantastik dünyalara atmadan önce Amerikan Hava Kuvvetleri'nde sivil elektronik teknisyeni olarak çalışıyor ve Britannica Ansiklopedisi için bilim ve teknoloji makaleleri yazıyordu. Hitler, Lincoln, Dedalus gibi birtakım tarihi kahramanları kendi yarattığı alternatif dünyalara sokmayı başaran Saberha-gen'in en sevdiği kahraman Drakula'dır. SFWA (Amerikan Bilim Kurgu ve Fantasy Yazarları) üyesi olan Fred, uzun yıllardır geleneksel Edgar Alan Poe Doğumgünü Partisi'ne ev sahipliği yapmakta ve yılda en az üç bilim kurgu ya da fantasy kongresine katılmaktadır. Karatede mor kuşak sahibi olan Saberhagen, bulmaca çözmekten büyük zevk almakta ve uzun yıllardır düzenli olarak satranç turnuvalarına katılmakta.
2 Özellikle Kılıçlar ve Kayıp Kılıçlar dizileriyle birçok fantastik kurgu okurunun büyük beğenisini kazanmış ünlü bir bilim kurgu ve fantastik kurgu serileri yazarı olarak, ailesiyle birlikte Albuquerque, New Mexico'da yaşayıp çalışmaktadır. BİRİNCİ BÖLÜM Ateş, gökyüzünden aşağıya saplanırcasına düştü, beyaz ışığın göz kamaştırıcı eğri mızrağının yaşamı sadece bir anlıktı, ama bu, deniz kıyısındaki sarp kayalığın çıkıntı yapmış ucunda tek başına yükselen bir ağacı yarıp parçalamaya yetip de artacak uzunlukta bir andı. Göğün uluyan karanlığı altındaki bu çarpma, gözleri ve kulakları aynı derecede sersemleştirmişti. Ben, köreltici parlayıştan ürktü, patikayı yeniden görebilmek ve sandaletli ayaklarıyla basabileceği güvenli yerler bulmak için - elbette ki, sarsılmış gözlerine yardımcı olabilecek bir şeyler yapmak için artık çok geçti - bakışlarını aşağıya indirdi. Rüzgârlı bir gecede, yağmur altında darbenin ne kadar uzağa düştüğüne karar vermek zordu, sadece bir sonrakinin daha da uzağa düşmesini ümit edebiliyordu. Ben'in kalın ve güçlü sağ kolu, oldukça fazla yüklenmiş bir yük hayvanının sağrısının üzerinden ileriye doğru uzanmıştı, hayvanın sırtındaki küfeleri bağlayan ipi tutuyordu. Bu arada, geriye doğru uzanmış olan sol koluyla da kendisini gönülsüz bir şekilde izleyen başka bir yük hayvanının dizginlerini sertçe çekti. Küçük hayvan kervanı, altı yük hayvanıyla birlikte onları süren, yöneten ve küfreden altı adamdan oluşuyordu. Yükleri taşıyan diğer altısından çok daha besili ve zarif görünümlü yedinci bir hayvan, kervanın birkaç metre gerisinden geliyordu. Bu hayvan, sağ elinde soğuk, alevsiz bir Eski Dünya meşalesi 7 tutan pelerinli ve kukuletalı birini, yedinci bir adamı taşıyordu. Meşale, rüzgârın ve yağmurun arasından ışığının bir bölümünü kervan sürücülerine, nereye gittiklerini görme umudu verecek kadar ilerilere yansıtabilen ve titreşmeyen bir ışık saçmaktaydı.
3 Üç düzine birbiriyle uyumsuz ayağa ve tuhaf bir yapıya sahip sürüngen bir yaratığa benzeyen hayvan kervanı, yabanıl doğanın içinde belli belirsiz bir patikayı izleyerek el yordamıyla yolunu bulup ilerlemeye uğraşıyordu. Ben, önündeki hayvanı ileriye doğru itip arkasındakini de kendisine doğru çekmeye uğraşırken, bir yandan da onları sakinleştirmeye çalışıyordu. Saatlerce önce, yolculuğun başlangıcında, sürücüler, genelde sakin olan hayvanların bu gece biraz ürkek olabilecekleri konusunda uyarılmışlardı. Etrafta ejder kokusu olacak, demişti kervan lideri. Bir şimşek daha çaktı, Allahtan sonuncusu kadar yakınla1 rında değildi. Çünkü sadece bir an için, küçük kervanı çevreleyen kayalık ve ıssız yabanıl bölge, patikanın önlerinde uzanan birkaç metrelik kısmı da dahil olmak üzere görülebilecek kadar aydınlanmıştı. Hemen ardından karanlık, her zamankinden daha da koyu olarak ve beraberinde daha sert bir yağmurla üzerlerine çöktü. Parçaları, insan kollarının itme ve çekmeleriyle birbirlerine bağlanmış, üç düzine ayağıyla ilerleyen hayvan, yağmurdan kayganlaşmış kayaların ve çöken kumlar üzerindeki tehlikeli ilerleyişini yavaş yavaş sürdürüyordu. Bunlar olurken rüzgâr durmaksızın uğulduyor ve yağmur her şeyin üzerine saldırıyordu. Ben'in önünde, birinci yük hayvanını idare eden asker de tıpkı Ben gibi, kendisini sırılsıklam olmuş mavi sarı renklerde bir üniforma pelerinine sarmalamıştı, kullanışsız bir miğferden gözlerinin içine yağmur damlıyordu. Ben, askerin kendisini bu duruma sokan, iblislerin kötü yazgısına ve tanrıların gazabına karşı açıkça sövmekte olduğunu duyabiliyordu - adam bedduasına, bu fikrin sahibi olan ve şüphesiz ki şu anda sıcak ve kuru bir yerlerde bulunan üst düzey görevlileri de ekledi. Kervanın arkasından gelmekte olan Radulescu adındaki rahip subayın, rüzgâra rağmen onu duyabilmesi ihtimalinden korkmadan, neredeyse haykırmaktaydı. Arkalarından gelen soğuk meşale ışığı ve son çakan şimşek, izledikleri dar patikanın sola doğru keskince yön değiştirdiğini gösteriyordu. Aynı zamanda, yanlarındaki sarp kayalığın yüzeyindeki geniş oyuk, ölümcül uçurumu tehlikeli bir şekilde patikalarının hemen kıyısına dek getirmişti. Uçurumun kıyısının böylesine ani bir şekilde yakınlaşmasından hiç hoşlanmayan Ben, sağ koluyla sağrısını kavradığı havyana dayanarak yüklendi. Gücünün büyük bölümünü
4 ve hatırı sayılır ağırlığını kullanarak, hayvanı birazcık uzağa, sağa doğru yönlendirdi. Artık hayvan kervanı uçurumun kıyısına o kadar yakın ilerliyordu ki, şimşek yeniden çaktığında, kabarmış denizi bir an için görebilmek mümkündü. Ben, kayalar tarafından yırtılan bu dalgaların yüzlerce metre aşağıda olabileceğini düşündü. Hangi orduda olursa olsun bir askerin yaşamı mutlu değildir, diye düşündü. Genelde askerlerin kendi aralarında tekrarlayıp durdukları birçok atasözü bunu açığa vuruyordu ve Ben de bu atasözlerinin haklılığını öğrenmek için bir sürü şansa sahip olmuştu. Onu bu gece endişelendiren şey, askerlerin alışılmış sıkıcı sövüp saymaları ve tehlikeleri atlatma merakı değildi. Fırtına da değildi. Aslında, bu sarp kayalıktan aşağıya uçma tehlikesinden de endişelenmiyordu - bu risk açıkça ortadaydı ve önlenebilirdi. Sürücülerin yük hayvanlarını sinirlendirebile-ceği yönünde uyarıldığı, yukarıdaki koruyucu ejderin varlığı 9 da değildi. Gerçekte Ben'i endişelendiren şey, içinde giderek daha da büyüyen ve giderek daha fazla farkına vardığı bazı şeylerdi. Eğer bunlar gerçekleşirse, endişelenmek için ejderlerden çok daha fazla sebebi olacaktı. Yani, bu mesele bu gece burada olan diğer sürücüleri de ilgilendiriyordu; ama Ben'in kendisinden başka herhangi birisinin de bu gerçeği fark ettiğini düşünmesi için hiçbir neden yoktu. Diğerleriyle bu konu hakkında, subay kulak misafiri olmadan konuşabilmek için bir şans yakalayıp yakalayamayacağını düşündü. Büyük olasılıkla bu şansı yakalayamayacağına karar verdi... Ardneh adına, bir insan, üstelik hayatı için endişelenen bir insan, böylesi bir fırtınanın ortasında herhangi bir şey hakkında nasıl doğru dürüst düşünebilirdi ki? Ben, gözlerindeki yağmuru silmek ya da pelerinini bir arada tutabilmek için bile elini hareket ettiremiyordu. Giysileri gibi sırılsıklam olan pelerini gevşeyip alt tokasından kurtularak uçmuştu ve rüzgârda anlamsız bir şekilde dalgalıyordu. Şimşeğin aydınlığında bile pelerini artık mavi ve sarı görünmüyordu. Öylesine ıslanmış ve keçeleşmişti ki gecenin kendi griliğinden dokunmuş gibiydi. Daha fazla şimşek, daha fazla rüzgâr, daha fazla yağmur. Kızgın adamların ve yüklenmiş hayvanların birbirine bağlanmış on iki bedeni, bütün bunların arasından ileriye doğru gitmeye çabalamayı
5 sürdürdü. Normal şartlar altında, bir ya da iki adam altı yük hayvanını kolayca idare edebilirdi. Ama Ben'in şunu kabul etmesi gerekiyordu ki, altı adamı bu gece bu işin başına vermiş olan kişi, her kimse, ne yaptığını çok iyi biliyordu. Bu gece, havada ejder kokusu ve şimşekler birlikte hüküm sürmekteyken iki ya da üç adam bu işi idare etmeye kesinlikle yetmezdi. 10 Radulescu, sürücülerin güvenini tazelemek için, daha önceden onlara, ejderleri belirli bir uzaklıkta tutmak için kudretli büyülere hükmettiğim söylemişti. Ben buna inanmıştı. Askere alınırken gözlemlediği kadarıyla, Mavi Tapmak görevlileri, önemli olduğunu düşündükleri işlerde genellikle işlerinin ehliydiler. Bu geceki görevin önemli olması gerekiyordu... ve bu durum da Ben'i yeni ortaya çıkan kişisel endişesine geri döndürüyordu. Kendisinf bu korku verici düşünceden sıyırmaya uğraştı ama bunun yerine, ne kadar düşündüyse endişesi de gerçeğe o kadar yaklaşacaktı. Ve üstelik bu işi halledebilmesi için artık çok az zamanı kalmıştı. Gece boyunca taşıdıkları, oldukça iyi bir şekilde sarmalanmış, çok yoğun ve ağır yükün ne olduğu hakkında onlara hiçbir şey anlatılmamıştı. Yükleri, başka insanlar tarafından sarmalamış ve hayvanların küfelerine yüklenmişti. Ağırlığına ve hissettirdiklerine bakılırsa, ağır bir taş ya da metalden başka bir şey olması çok zordu. Ben, aslında yüklerinin taş olduğuna inanmıyordu. Hayvanların hareket etme biçimlerine bakılırsa, yükün, kurşun gibi ağır çektiğini söyleyebilirdi. Âma elbette ki, müritleri ve zenginlik istifçileriyle ünlü Mavi Tapınak'in kurşun değiş tokuşuy-la uğraşması pek olası değildi. Bu durum, olasılıkları oldukça daraltıyordu. Ama daha da fazlası vardı. Hayvan kervanı, karanlık bastırmadan birkaç saat önce yerel Tapmak'tan ayrıldığında, yanlarına üç düzine ağır silahlı süvari eşliği verilmişti. Bunlar, sadece kendi tuhaf diyalektlerini konuşan paralı askerlerdi; Ben, dünyanın yarısından toplanıp getirilmiş olmalılar diye düşünmüştü. İlerleyişleri başlangıçta kolaydı; gökyüzü korkutucuydu 11 ama fırtına henüz kopmamıştı. Silahlı muhafızlar, yavaş ilerleyişlerinin büyük bölümünde hayvan kervanını aralarına almışlardı, yük hayvanları uysaldılar ve altı sürücü, altı serbest yük
6 hayvanının üzerinde onları yönlendirerek işi kolayca götürebiliyorlardı. Arka yollar boyunca ve ardından giderek incelerek ülkenin içlerine doğru ilerleyen patikalarda süren yolculukları, tamamen tapınak topraklarında geçmişti - ya da Ben böyle düşünüyordu; buna tam olarak emin değildi. Tapınak topraklarında böylesine ağır silahlanmış bir muhafız eşliği, ona, biraz fazla özen gösteriliyor gibi gelmişti - elbette yük, çok ama çok değerli değilse. Bütün bunları düşünmek büyüyen endişesini sakinleştirmeye hiç de yardımcı olmuyordu... Akşam karanlığının çökmesinin hemen öncesinde, kervan, ıssız arazide bodur çalıların ve büyük kaya parçalarının arasındaki bir açıklığının ortasında durmuştu. Yüklenmiş hayvanlar, açık ve önceden planlanmış şekilde, eşlikçilerinden tam bu noktada ayrılmış ve Radulescu'nun emri altında, bu engebeli yol üzerinde ilerlemeye devam etmişlerdi. Kendilerine anlatılan plana göre, muhafızlar, bü açıklıkta onların dönüşünü bekleyeceklerdi. Ayrılma gerçekleşirken, sanki sonradan akla gelen bir fikirmiş gibi, altı sürücüye bütün silahlarını muhafızların korumasına bırakmaları emredilmişti. Ben'e ve diğer beş kişiye söylenen, yol boyunca kılıçlara ve hançerlere, ileride, yolun sonunda sadece yükü boşaltma işini yapacakları için ihtiyaç duyulmayacaktı. Süvariler bineklerinin üstünde oturarak sessizce beklerken, şiddetlenen rüzgâra rağmen gevrek sesiyle onlara bunu anlatan Radulescu, subaylarıydı. Altı sürücünün de silahları toplanıp su geçirmez bir bırandanm altına yerleştirildiğinde ve yedek binek hayvanları geri alındığında, Radulescu kervana bu 12 bilinmeyen engebeli yol üzerinde ilerleme emrini vermişti. Sonra, kendi bineğini sürerek onları izlemişti. Ben, bu subay rahibi daha önce hiç görmemişti, anladığı kadarıyla bu adamı diğer sürücüler de tanımıyordu - hatta birbirlerini bile tanımıyorlardı. Şüphesiz ki Radulescu, yerel Tapınak garnizonuna atanmış sıradan bir süvari ya da piyade subayı değildi. Ben onun, Mavi Tapmak'ın çok yukarı katlarından bir yerlerden geldiğinden şüpheleniyordu - belki de, bütün dalları içinde tapınağı yöneten Dahili Divan ile birtakım bağlantıları vardı. Tapınağın görevli subaylarının tümü, herhangi alışılmış bir rütbe işareti taşımayan düz mavi ve sarı
7 üniformasına rağmen, onun düşüncelerine uyarlardı. Bu, onun rahip olduğu anlamına geliyor, diye düşünmüştü, Ben. Süvari atının üstünde oturmaya ve etrafa emirler vermeye kusursuz bir şekilde alışkmmış gibi görünüyordu. Bütün gece boyunca, insanlar ve hayvanlar ağır yüklerini daha da ilerilere götürebilmek için uğraşıp çabalamayı sürdürdüler. Ben, taşıdıkları şeyin tümünün altın olamayacağını düşündü. Fazlaca yüklenmiş, örgü sepetlerini dolduran şekilsiz bohçaların içinde, örneğin belli miktarlarda mücevher olduğunu tahmin edebiliyordu. Değerli taşlar ve belki de sanatkârane bir şeyler... Geçen her dakikayla birlikte, kafasına takılan endişe büyüdükçe büyüdü. Ve rüzgâr, yağmurun da yaptığı gibi, küçük alayı mahvetmeyi sürdürdü, ta ki dört ayaklı yaratıklar bir patika için bu zavallı kusuru oluşturan yuvarlaklaşmış kayaların üzerinden sendeleyip kayana kadar. Ben, sağrısı sağ kolunun altında olan hayvanı yeniden dürttü. Hayvanın bedenini biraz daha sağa kaydırdı, patikanın hemen yanındaki tehlikeli uçurum yeniden içerilere doğru ka-visleniyordu. 13 Ve şimdi, Ben'i hafifçe şaşırtarak, yönetici, küçük kervanın sağından eşkin bir sürüşle öne doğru geldi. Radulescu bineğini daha büyük bir hıza ulaşması için zorluyordu ve kısa bir süre içinde oldukça yavaş ilerleyen yük hayvanlarının önüne geçti. Subayın hâlâ elinde tutmakta olduğu soğuk meşalenin konumunun değişmesiyle ışıklar ve gölgeler yer değiştirdiler. Meşale, cama benzeyen ve yuvarlaklaştırılmış ucu düzenli ve parlak beyaz bir ışıkla ışıldayan, yağmurdan ve rüzgârdan etkilenmeyen kaim bir sopaydı. Ben, daha önce de buna benzer ışık kullanımını, genellikle pek yaygm olmamasına rağmen, bir iki kez görmüştü. Radulescu'nun subay pelerini, sanki su geçirmezmiş gibi, bu düzenli ışığın altında parlıyordu ve su damlatarak ıslatan lanet olası bir miğfer yerine kukuletasının altındaki başı da neredeyse kupkuruydu. Kınına yerleştirilmiş bir kılıç, sol tarafından, pelerinin altından, bir tür sertleşmiş kuyruk gibi çıkıntı yapmıştı. Radulescu, kervanın önüne geçer geçmez sırtını patikaya verdi ve hızlı bineğini dizginledi. Işığının hareketleriyle sinyaller göndererek tehlikeli patikadan ayrılan sürücülerin ilerleyişini yönlendirmeye başlamıştı. Üzerinde hiçbir yol belirtisi bulunmayan topraklardan geçirerek onları içerilere doğru götürdü.
8 Ben'in hemen önündeki sürücü, yeniden küfretmeye başlamıştı. Kervanın önünde yavaşça at sürmekte olan subay, yol göstermesi için soğuk ışığını yüksekte tutuyordu ve birinci sürücü yönettiği hayvanı döndürerek patikadan çıkarıp içerilere, batıya doğru yönlendirdi. Ben, hemen önündeki birinci hayvanın sağrısına yaslanarak onu izledi. Arkasından gelen ve hâlâ dizginlerini çekiştirdiği hayvan, Ben'in isteğine uymak zorundaydı. Diğerleri de onları takip ettiler. 14 Şimdi bir öncekinden daha beter bir bölgede ilerliyorlardı, üstelik daha da yavaşlamışlardı. Ben'in görebildiği kadarıyla, etraflarım çevreleyen bölge, tamamen ıssızdı, çevrede en küçük bir yol izi bile yoktu. Artık, sürücülerin altısı da küfrediyordu; kendisininkiler dışmda diğerlerinin lanetler yağdırışını duyma-sa bile Ben, bundan emindi. Uçurumun kıyısı, artık güvenli bir mesafedeydi. Ama insanların ve hayvanların şimdi engebeli kum yamaçlarının üzerinden geçmeleri, diken gibi batan nesneleri ve yağmurdan kayganlaşmış kayaları aşarak ilerlemeyi başarmaları gerekiyordu. Çöller hakkında söylenen eski bir halk deyişi gibi, bu topraklar, diye düşündü Ben, iblis yetiştirmekten başka bir şey için uygun değil. Eğer büyük bir ejder gerçekten de yakmlardaysa -ki bundan hiçbir şüphesi yoktu - yemek için ne bulduğunu tahmin etmek çok zordu. Ejder, varlığının bilinmesini istiyor, diye düşündü, Ben. Yük hayvanlarını batıya ve güneye doğru ilerletmekte zorlanıyorlardı, çok daha inatçı bir hale gelmişlerdi. Ejderlerin yerlerini saptamakta diğerlerinden daha çok deneyimli olan Ben, artık, rüzgârın değişmesiyle gelip giden, nemli havanm içindeki benzersiz keskin kokuyu doğrudan doğruya sezebildiğini düşündü. Bu kokunun içinde hınzırca bir şeyler vardı, metalik bir şeyler ve Ben'in ejderden başka bir şeyle ilişkilendiremediği daha farklı bir şeyler. Hayvan kervanı, beklenmedik bir şekilde, sarsılıp sendeleyerek durdu. Birkaç metre ileride, rahip-subay Radulescu dizginleyip durdurduğu hayvanından aşağıya iniyordu. Dizginleri bir elinde yumuşakça tutup diğer eliyle meşalesini iyice yukarıya kaldırarak bir büyü okumaya başladı. Ben, onun sözlerini duyamıyor, ama rüzgâra doğru cesurca kelimeler söyleyen subayın kısa sakalının düzenli hareketler yaptığını profilden
9 15 görebiliyordu. Ve artık görüntüyle yüz yüze gelmek için Ben'e tamamen sırtını dönen Radulescu'nun kukuletalı başının üzerinden ve ötesinden başka bir şey daha görüş alanma girmişti. Karanlığın ortasında ilk önce ejderin iki gözü belirdi, Eski Dünya ışığım yeşil yeşil yansıtıyordu. Gözlerin yerden yüksekliği ve birbirleri arasındaki uzaklık, deneyimli bir ejder avcıemı bile etkilemeye yeterdi. Canavarın yavaşça nefes aldığı bir sonraki anda, gözlerinin arasında ve aşağısında kızıl bir ihtar belirdi, etinin ve pullarının arasından ışıldayan, gündüzleri görünmeyen ama neredeyse bilinçaltıyla algılanan bir kızıllık, ağzından ve burun deliklerinden yansıyan iç ateşi. Bunu izleyen kedi mırlamasma benzeyen homurtu sanki müzikseldi, içi boş metal kürelerin pirinçten yapılmış çok büyük kâselerin içinde yuvarlanması gibiydi. Ben'in eylem halindeki büyüyü sezme duygusu çok güçlü değildi, ama şimdi ö bile büyünün akışını ve etkisini hissedebiliyordu. Büyü, ejderi çoktan ele geçirmişti ve onun geri dönüp uzaklaşmaya yöneltmişti. Koca yerde-yürüyen, ışıltılı gözleriyle yeniden homurdadı, fırtınanın ve karanlığın içinde kaybolarak kervanın yolunun üzerinden eriyip gitti. Ejderin gidişiyle birlikte Ben'in endişesi sadece daha da güçlenmişti. Artık bu konu üzerinde yoğunlaşması için önünde hiçbir engel kalmamıştı. Aslında, Mavi Tapmak'm güçlerini nasıl da güçlü bir şekilde kontrolünde tuttuğunu gösteren Radulescu'nun büyüsünü sonlandırışmı beklerken Ben'in, başka bir şey düşünmesi mümkün değildi. Ben'i rahatsız eden endişe, herhangi bir uyarıdan, gördüğü ya da duyduğu bir şeylerden kaynaklanmıyordu. Aksine, çok fazla sayıda ayrıntıdan oluşmuş bir tür doğa gücü gibi var oluyordu. 16 ^TOPT9 Ayrıntılardan biri, Ben de dahil olmak üzere, bu gece burada bulunan altı sürücünün tümünün, özellikle Tapmak garnizonuna yeni gelenler arasından seçilmesiydi. Bunun anlamıysa, diye düşündü Ben, hiçbirinin arasında dostluk olmamasıydı. Altısı da, son birkaç gün içinde, diğer yerel Tapmaklardan transfer edilmişlerdi. Ben, kervanın harekete geçmesini beklerlerken rastlantı sonucuyla sarf edilen birkaç
10 sözcüğün yardımıyla bu kadarını keşfetmeyi başarabilmişti. Kendi transferi yapılırken bu durum için hiçbir belirli sebep gösterilmemişti ve diğerlerine gösterilip gösterilmediğini merak ediyordu. Şu ana dek, diğerlerine bunu sormak için fırsatı olmamıştı. O zamanlar, transfer emri, Ben'e sadece anlaşılmaz askeri tuhaflıklardan biri olarak gelmişti; Mavi Tapmak'taki bir yıllık askerlik görevi boyunca organizmanın bu tarz açıklanmamış seğirmelerine alışmıştı. Ama şimdi... Binlerce eski şarkının biriktiği Ben'in hafızasında, şimdi bu şarkıların özellikle belirli biri canlanmıştı ve o şarkı, dans ederek düşüncelerine eşlik ediyordu. İlk kez nerede ya da ne zaman duyduğunu hatırlayamıyordu. Büyük olasılıkla uzun yıllar boyunca bu şarkıyı hiç dinlememişti. Ama şimdi, korkusuna ironik bir arka plan olarak, ortaya çıkıvermişti. Keşke diğer sürücülerle konuşabilseydim, diye düşündü. Şimdi rüzgâr sayesinde ileri geri birkaç laf atabilirlerdi ama Ben'in bundan daha fazlasına ihtiyacı vardı, onlara sorular soracak ve onları düşündürecek bir zamana ihtiyacı vardı... bu fırsatı hiç bulamayacağından şüphelendi. Sadece, tek basma hareket edip etmemeye karar verebilecek kadar kısa bir zamanı vardı. Ve eğer ikisi arasında yanlış karar verirse, çok kısa bir süre içinde ölecekti... Rahip-subay, büyüsünü sona erdirme eylemi sırasında, ışık değneğini ejderin gitmesinden sonra, uzun ve yavaş bir hareket 17 yapmak için kullandı. Sonrasında Radulescu, geri çekilmekte olan yaratığa bakarak değneğini bir kez daha havaya kaldırdı, belki de fırtınaya rağmen onu dinlemeye çalışıyordu. Ardından yeniden atma bindi, bekleyen sürücülere döndü ve kervanı bir kez daha ileriye doğru harekete geçirdi. Sürücüler gönülsüz bir şekilde hareket ettiler. Yük hayvanları, ejderin gerçekten de gittiği konusunda sahiplerinden çok daha fazla ikna olmuş görünüyorlardı. Rüzgârın içindeki ejder kokusunun hızla ortadan silinişiyle birlikte, hayvanlar saatler boyunca gösterdiklerinden çok daha büyük bir istekle ileriye doğru harekete geçtiler. Ve artık, sanki havadaki rahatlamaya paralel olarak yağmur da azalmaya başlamıştı.
11 Bütün bunları, tekerlek izleri barındırmayan yol boyunca yüz metrelik bir sendeleyerek yürüyüş izledi, dikenler arada sırada giysilerini ve derilerini yırtıyordu. Derken, subay yeniden dizginlerini çekti ve kervanı tekrar durmaya yöneltti. Başka bir ejder mi, diye düşündü Ben. Bu noktada durmak için başka hiçbir neden göremiyordu. Radulescu, ışığıyla onlara hayvanları tam olarak nerede durdurmalarını istediğini işaret ediyordu, kendisini çevreleyen yüzlerce kayalık tepecikten hiçbir farkı gözükmeyen kayalık bir tepeciğin yakını. Burada hiçbir şey yok, diye düşündü Ben... ve ardından anladı ki, bu tam düşünmesi gereken şeydi. Radulescu yine atmdan inmişti. Meşalesini hâlâ elinde tutarak, bağımsız olarak tepeciğin yan kısmını oluşturan koca bir taş parçasının daha alçak olan ucunun yanında durmak için yürüdü. Bir elini bu devasa taşa koydu ve sesini rüzgârdan daha fazla yükseltti: "Siz beyler, hayvanları emniyete alın. Ardından buraya gelin ve bu kayayı kaldırın. Evet, buraya, kaldırın, diyorum." Gösterdiği devasa kaya parçasının kımıldatılabilmesi, bu 18 kadar insan için bile çok ağır görünüyordu. Ama emir emirdi. Sürücüler hayvanlarını bağladılar ve etrafında toplandılar. Adamlann bazıları iri yarı ve güçlüydü, bazıları değil - ama bir şekilde, rahip çıldırmadığmı kanıtlayacaktı. Kaldırmaya başlar başlamaz, devasa taş yeni bir denge durumunda durmak için şaşılacak derecede kolayca yana eğilerek ucunu yukarıya dikti. Şimdi, eskiden alçak duran ucunun bulunduğu yerde, bir mağara deliğinin karanlık üçgeni açığa çıkmıştı. Yamacın üzerindeki bu karanlık delik, Ben'e tamamen doğal olmak için şekil itibariyla biraz fazla muntazam gözükmüştü ve tek bir adamın içinden rahatlıkla geçebileceği kadar büyüktü. Yolunu aydınlatmak için soğuk meşalesini önünde tutup hiç tereddüt etmeksizin hareket ederek içeriye ilk giren subay olacaktı. İçerideki muazzam karanlık, ışığın önünde eriyerek, zemini dışarıdaki toprak seviyesinden üç ya da dört metre aşağıda olan tek gözlü bir mağarayı ortaya çıkardı. Orada, belki de bir düzine insanın kalabalık yaratmadan durabileceği genişlikte bir oda vardı. Kaba bir şekilde kayadan oyulmuş daracık bir merdiven, Ben'in önünde durduğu üçgen girişten aşağıya, zemine doğru kıvrıla kıvrıla iniyordu ve Ben, şimdi, o zeminin ortasındaki iki taşın arasında, daha koyu bir
12 karanlığın içine doğru yönelen, insan boyutunda başka bir deliği daha fark etmişti. İçerdeki deliğe ulaştığında Radulescu durdu. Meşalesini bir duvara dayadı ve su geçirmez olduğu anlaşılan iç ceplerinin birinden iki kısa ve kalın mum çıkardı. Bir alev üretti - bunu öylesine hızlı gerçekleştirmişti ki, Ben nasıl yaptığını bile görememişti - ve zemindeki deliğin her iki yanma, yanan bir mum yerleştirdi. Kafasını yukarıya kaldırıp küçük girişin ağzında birikmiş sürücülerin yüzlerine doğru baktı. "Yük boşaltımına başlayın," 19 diye sertçe emretti Radulescu. "Çuvallardaki yükü aşağıya, buraya taşıyacaksınız, dikkatlice - dikkatlice! Ve buradan aşağıya bırakacaksınız, bu deliğin içine." Ayağını hafifçe yere vurarak, zemindeki deliği gösterdi. Son emrini, sanki ilk seferinde tam olarak duyamayanlar için tekrarlamayı önlemek istermişçesine özel bir berraklık ve vurguyla vermişti. Radulescu'nun her iki tarafında da mumlar yanmaktaydı, mavi balmumu ve altın rengi alevler; Ben, mumların yerleştirildiği düz kayaların üzerinde, sert bir tabaka haline gelmiş olan eski mum kalıntılarını görebiliyordu. Buraya bir yükün getirilişinin ilk kez ya da ikinci veya üçüncü kez yapılmadığı açıkça ortadaydı. Emirleri yerine getirmeye hazır olarak, yukarıdaki girişten geri çekilirken, altı sürücü de bir an için birbirlerine baktılar. Ama Ben'e göre, gerçekten de onlarla konuşacak zaman yoktu. Bazılarının yüzlerindeki şaşkınlığı görebiliyordu, ama onlar kendisindeki gibi bir korkuyu yansıtmıyordu. Burada mı olacak, diye düşüncü kendi kendine, yük boşaltımı biter bitmez. Eğer öyleyse, nasıl olacaktı? Ya da süvarilerin onları beklediği yere gidene dek birazcık daha zamanı olacak mıydı... "Hareket edin! Çabuk! Boşaltın!" Radulescu, elinde parlak meşalesiyle, merdivenleri tırmanıyordu. Onlara işin yapılmasının dışında başka şeyler düşünmeleri için zaman vermeyecekti. Adamlar, sert bir okulda, sadece emirlere itaat etmek için eğitilmişlerdi. Harekete geçtiler. Ben de tıpkı diğerleri gibi, kendiliğinden onlarla birlikte hareket etmişti. Ama şimdi, bir yük hayvanının sırtındaki küfenin içinden ilk bohçasını kaldırırken Mavi Tapmak eğitiminin ne kadar etkili olduğunun farkına varıyordu.
13 Eline aldığı bohça küçük ama çok ağırdı, tıpkı diğerlerinin tümü gibi. Hava şartlarına karşı, bir tür su geçirmez yağlı bir 20 deriyle sarmalanıp dikilerek kapatılmıştı. Ben, dış tabakanın içinden, içindekilerin gerçek şekillerinin ne olabileceğini anlamayı zorlaştıran kaim dolgu malzemesini hissedebiliyordu. Ben'e göre, yük hepsi de ağır, sert ve göreceli olarak küçük olan çeşitli metal objeler şeklinde algılanabilirdi. Ağırlıklarına rağmen, Ben, bir seferde bohçaların iki tanesini birden kolayca taşıyabiliyordu. Ama yük boşaltım süresini uzatmak istediği için bu şekilde yapmadı. Böylece işlemin yapılması sırasında geçen zamanı, düşünmeye çalışarak, kendisini sinirlendirmek ve harekete geçmeye hazırlanmak için kullanabilirdi... Mağaranın yukarıdaki girişinin içinden ilk kez geçerek yükünü aşağıya taşırken, kaldırılmış bir pozisyonda duran devasa taşa büyük bir dikkatle baktı. Taşın kendi denge noktasına ne kadar yakın olduğu Ben'in dikkatini çekmişti. Ortada görünen şey, kaldırılıp açılması için altı adamın varlığının gereksiz olduğuydu, taş tek bir kişi tarafından bile, kolaylıkla bir yanma yatırılarak kapatılabilirdi. Eğri büğrü merdivenlerden aşağıya doğru, mum ışığının altında ayaklarını nereye bastığına dikkat ederek ilk kez inerken, basamakların artık aşınmaya başladığını fark etti. Sanki bir alay dolusu işçi, yüklerini buradan aşağıya taşımışlar gibiydi... Düşün, kendi kendine emretti. Düşün! Ama, sessizliğine rağmen, düşünceleri ruhunun derinliklerindeki korku sayesinde felç olmuş gibi görünüyordu. Mağaranın içinde, ilk bohçasını zemindeki karanlık delikten aşağıya bıraktığı zaman, Ben başka bir şeyi daha fark etti. Ağır bohça, Ben onu karanlığın içine doğru bıraktığında hiçbir düşme ya da çarpma sesi çıkarmamıştı. Ya hâlâ düşüyordu - ya da bir şekilde yakalanmıştı. 21 Diğer sürücülerle birlikle yavaş bir tempoyla hareket ederek, mağaradan ikinci yüklerini almak için dışarıya çıktığında, Radulescu'nun Eski Dünya meşalesini yeniden, bu sefer çıkışın hemen ağzındaki bir kayaya yaslamış olduğunu gördü. Subay bağlanmış bineğinin yanına dönmüştü ve eyerden bir şeyler alıyordu, Ben'in şu ana kadar gerçekten farkına varmadığı hafif ve uzun bir bohçayı
14 çözüyordu. Bohça, Radulescu'nun kuşandığı kılıçla aynı boyut ve şekildeydi, diğer bütün yüklerin yapıldığı gibi sıkıca sarmalanmıştı. Ben, hareket ederken seyretmeyi sürdürdü. Bir başka hayvanın yükünü hafifleterek, ikinci bohçasını sırtlandı. Kaldırdığı bohçanın ağırlığı boyutuna göre yine ürkütücüydü. Hayır, Mavi Tapınak'in toprağın derinliklerine böylesine gizli bir şekilde yerleştirdiği şeyler kurşun olamazdı. Onların asıl hazinelerinin yeri, kuşaklar boyunca öykülere ve varsayımlara konu olmuştu. En azından bir şarkı bu hazineyi konu almıştı - o, Ben'in düşüncelerinin içinde hâlâ işe yaramaz bir şekilde çalıp duran şarkıydı. Hazine taşıyıcıları hattındaki diğer beş adam, neyle uğraştıklarını tahmin etmeye çalıştıklarına dair hiçbir belirti göster-miyorlardı. Ben'in anladığı kadarıyla, içinde bulundukları durumun belirtileri hiçbirinin kafasına dank etmemişti. Suratları duygusuzdu, yağmurdan rahatsız oluyorlardı; ve şimdi Ben'in anlayabildiği kadarıyla, bilgiden de rahatsız oluyorlardı. Ben harekete geçmedikçe onlarla anlamlı bir konuşma yapabilme ihtimali yoktu. Mağaranın üst deliği ve merdivenler öylesine dardı ki, yükü içeri taşıma süreci ister istemez yavaşlayıp verimsizleşmiş-ti; aşağı inen adamların her zaman için durup yukarı çıkanların geçişini beklemeleri gerekmişti ve bu durum, tam tersi için de geçerliydi. Tüm bunlara rağmen, altı adamın durmaksızın 22 çalışması sonucunda yük boşaltımı çok uzun sürmeyecek görünüyordu. Altı adam, diye düşünmeyi sürdürdü Ben, Benambra'nm Hazinesi'nin gerçekte nerede gömülü olduğunu biliyordu. Dünyada bu kadar fazlasını öğrenmeyi başarabilmiş ve hâlâ hayatta olan bir başka altı işçi daha var mıydı? Yük boşaltımı işlemi sürmekteydi ve Ben'in düşüncesine göre süreç çok hızlı ilerliyordu. Mağaranın dışında, Eski Dünya meşalesinin soğuk ışığı yük boşaltımı için yanıyordu ve mağaranın içerisindeyse iki mavi mumun ılık, dumanlı, titreşen ışığı vardı. "Haydi, hareket edin!" Ben mağara zeminindeki karanlık deliğin içine doğru başka bir bohçayı daha yeni atmıştı. Hemen peşinden ileriye doğru yürümekte olan subaya hafifçe çarptığında doğrulup geriye yönelmek üzereydi.
15 İki adam birbirlerine değerek geçerken, Radulescu'nun taşıdığı bohçanın ucu Ben'in koluna sürtündü. Ben, giysisine ve objenin sarmalandığı örtüye rağmen, yanından geçmekte olan bir tür büyü gücünün varlığını hissedebil-mişti. Bu, eski bir parfümün, çocukluğundan, bu yana kayıp olan ve şimdi aniden tekrar hatırlanan güzel bir kokunun yapabileceği gibi hafızasını canlandırıverdi. Bu kaza, duyduğu korkuyu, birdenbire, her zamankinden çok daha güçlü bir hale sokmuştu. Merdivenleri çıkan Ben, yeniden dışardaydı ve Radulescu da mağaradan çıktığında, aşağıya taşımak için yeni bir bohçayı daha sırtlanıyordu. Subay sertçe Ben'e baktığı zaman, Ben bön bön ona baktı. Yirmi üç yıllık yaşamı süresince Ben, kendi görünüşü hakkında diğer insanları aynı şekilde etkileyen iki şeyin farkına varmıştı. Birincisi, ki bunda henüz hiç yanılmamıştı, bodur 23 cüssesiydi; aslında ortalamadan çok kısa değildi ama öylesine gelişmiş bir beden yapısına sahipti ki bodurmuş gibi görünüyordu. İkinci noktaysa, ahmak görünüşüydü. Yuvarlak bir odun parçası gibi görünen yüzündeki bir şeyler, insanları onun biraz ağır zekâlı olduğunu düşündürmeye yöneltiyordu, en azından yakından tanıyana kadar. Bazı nedenler yüzünden bu etki, bedeninin böylesine geniş ve güçlü olması sayesinde daha da şiddetleniyordu. Bu durum sanki, zekânın ve çirkin bir gücün aynı adamın üzerinde aynı anda var olmasını, hiç kimsenin istememesi gibi bir şeydi. Ben, özellikle zekâsının yavaş olmadığına kendini inandırmıştı, ama bazen öyle olduğunun zannedilmesinin işe yaradığını da öğrenmişti. Şimdi çenesinin birazcık aşağı sarkmasına izin verdi ve sabırsız subayın bakışını ifadesiz bir şekilde yanıtladı. Radulescu yanına yaklaştı. "Hareket edin, diyorum. Burada kök mü salıyorsun? Bütün gece boyunca fırtınanın altında, dışarda mı durmak istiyorsun?" Sadece bunun için durdurulmasına sevinmiş olan Ben, kafasını yavaşça salladı ve itaatkâr bir hareketin içine girmek için kendini yeniden kışkırttı. Mekanik olarak, yavaş ve karmakarışık bir şekilde ilerleyen diğer sürücülerin sırasına yeniden katıldı. Kesinlikle altın olduğunu düşündüğü yükünü yeniden sırtladı ve bir kez daha mağaraya doğru yöneldi, mağarayı mü-hürleyen taşın nasıl
16 olup da denge noktasına bu kadar yakın bir şekilde durabildiğini inceledi. Mağaranın dışında dikilen bir adam, bu girişi bir eliyle hızla kapatabiliyor olmalıydı. Oysa, içeriye kapatılan altı adam, bir araya gelerek, o kayaya ulaşıp kaldırabilmeyi asla başaramazdı. Elbette ki, eğer zaman verilirse oradan çıkmanın bir yolunu bulabilirlerdi. Eğer, zaman verilirse. 24 Kaya, arkasından bu turda sıkıştırılıp kapatılmayacaktı. Çünkü hazinenin tümü henüz boşaltılmamıştı. Ben, ağır bohçasını mağaranın zeminindeki delikten aşağıya kayması için bırakırken refleks olarak geriye doğru ürkerek sıçradı. Deliğin yaklaşık olarak yarım metre kadar aşağısında, in-sandışı bir büyüklük ve beyazlıkta, bir çift el, bohçayı yakalamak için bir anlığına görüntüye girmiş, göründüğü kadar hızlı bir şekilde de yok olup gitmişti, tüm bunlar mutlak bir sessizlik içinde oluşmuştu. Ben, hiçbir şey söylemeden geri dönüp ilerledi. Yüklenmiş ve bir çizgi boyunca birkaç yükü daha çukura bırakmak için bekleşen adamların yanından geçerken, ani bir korku sancısıyla birlikte boşaltım işinin artık neredeyse bitiyor olması gerektiğini fark etti. İşin bitirilmesinden önce mağaradan çıktığına emin olmak istediği için merdivenlere doğru hızlı, koşar adımlarla yöneldi. Yukarıdaki girişte, subay, omzunda sonuncu olması gereken bohçasıyla birlikte aşağıya doğru harekete geçmiş olan son sürücüyü tam da o anda durdurdu. "Beni aşağıda, yağmurdan uzakta bekleyin," diye konuşuyordu adamla, Radulescu. "Hepinizle konuşmak istiyorum." Ve son adam, sırtındaki yüküyle birlikte mağaraya girdi. Ben girişin hemen aşağısında, adamı omuzlayarak geçti. Ben, neredeyse merdivenlerden aşağı düşüreceği için adamın müstehcen mırıltılar fısıldayan sesini geride bırakarak kendisini dışarıya attı. Eski Dünya meşalesini bir kez daha eline almış olan subay, Ben'in ortaya çıkışını yeni bir kızgın bakışla karşıladı; ama bu kez sanki, bakışında daha tehlikeli bir şeyler vardı. Ve Radulescu bezgin bir şekilde Beh'e lanet okudu. Bu gerçek bir lanet okuma değildi, insanın içini rahatlatmak için ya da astlarına 25
17 küfretmek için kendiliğinden kullanılan sahte lanet okuma biçimlerinin biriydi: zekâ ve şanstan yoksun bırakılmış bir İmparator çocuğu1 hakkında bir şeylerdi. "Buyrun Efendim?" diye uyuşuk bir şekilde yanıtladı Ben. Şimdi, diye düşünüyordu kendi kendine, şimdi harekete geçmeliyim, çok geç olmadan önce, önce... "Yük boşaltımı bitti," diye bildirdi subay, sanki Ben, onn ahmak bir arkadaşıymış gibi, çok yalın ve yavaşça konuşuyordu. "Hepinizin mağaranın içinde toplanmasını istiyorum. Oraya in ve beni bekle." Radulescunun arkasında, yükleri boşaltılmış altı hayvan sabırla bekliyordu. Ve aşağıda, mağaranın içinde diğer beş sürücü de benzer türde bir sabır göstererek bekliyorlardı. Ben hareket edemeyeceğini hissetti. Yüksek bir kulenin üzerinden bilinmeyen bir karanlığın içine atlamaya zorlanıyormuş gibi bir duyguya kapılmıştı. Suratının ifadesinde bir şeyler değişmiş olmalıydı, çünkü subayın suratındaki ifade aniden tehlikeli bir hale bürünmüştü. "İçeri!" diye bağırdı Radulescu, aynı anda meşalesini yere fırlatıp kılıcını sıyırmaya başlamıştı. Ben, eğitiminin öldürücü ağırlığını üzerinde hissediyordu, ama aynı zamanda korkunun ağırlığı da vardı. İtaatkârlığının etkisi altındaki dehşete düşmüş Ben, mağaraya doğru bir adım attı. Ama girişten aşağıya doğru bakıp yanan mumları gördüğünde, kayaların üzerindeki donmuş eski balmumu damlalarını ve beş sürücü yoldaşının yük hayvanı suratlarını gördüğünde, ani ve dehşet verici bir berraklıkla, kendi mezarına adım atmak üzere olduğunu gördü İmparator çocuğu : "İmparatorun çocuğu" olarak da geçen bu kavramı çok daha rahat bir şekilde anlayabilmeniz için ya Kılıçların Birinci Kitabı'm hatırlamanız ya da yeniden okumanız gerekmektedir. Ama zamanı olmayanlar için babası belli olmayan çocuklar için kullanıldığını söyleyebiliriz, yhn. 26 Bunun yerine, subayı sol kolunun üst tarafından yakalayarak, sağ eliyle vurdu. Adam uludu ve kılıcını sıyırmaya çalıştı, ama Ben tarafından dengesi bozularak sert bir şekilde öne doğru çekilen Radulescu'nun bu hamlesini tamamlaması çok zordu. Ben, aniden, bütün gücüyle itti, Radulescu'nun tökezlemesini sağlamıştı ve sersemlemiş adamı mağaraya doğru fırlattı. İtişin gücü, subayı
18 merdivenlerin tam dibine dek indirmişti ve kılıcını çekmeyi başarabilmiş olsa bile, bu bir işe yaramayacaktı. Radulescu, küfür dolu bir haykırış için ikinci nefesini alamadan önce Ben, ağırlığını üstüne vererek devasa mühürleme, taşını döndürdü. Kalbini durdurabilecek bir an için, koca kaya parçası keskin bir atalet isteğiyle Ben'e karşı koydu. Ardından kütle harekete geçti, önce yavaşça, sonra hızlanarak ve en sonunda kıyametimsi bir gümbürtüyle düşerek mağarayı kapattı. Ben, ayağının birini ezilmekten kurtarmak için tam zamanında geri çekmişti. Mum ışığı, yeryüzünün altına öfke ve feryatlarla birlikte mühürlenmişti, ama soğuk meşale her zaman olduğu gibi göz alıcı bir şekilde ışıldayarak yerde yatıyordu. Karanlığı bir pelerin gibi üstüne sarmak isteyen Ben, onu olduğu yerde bıraktı. Döndü ve gecenin içine doğru koştu. Radulescu'nun binek hayvanını alma fikrini daha önceden düşünmüş ve vazgeçmişti. Gitmeyi planladığı yere, kendi ayaklarıyla gitmesi daha uygun olurdu. Bu şekilde yolculuk yapmanın da yıldırıcı yanları vardı. Bacaklarını dikenler dalayacaktı ve bir seferinde az kalsın ayaklarım karanlığın içine gizlenmiş taşlara çarpıyordu. İncik kemiğinin ya da ayak parmaklarının kırılmasından sakınmak için süratini azaltıp hızlı yürüyüşe geçmeliydi. Eğer kendisini şimdi sakatlarsa, hasar çok kısa bir süre içinde kalıcı bir hal alabilirdi. 27 Çok uzaklarda olmayan kayalıkların düzensiz uçurumlarıyla sahile doğru dönmeye uğraşarak ilerliyor, güneye ve biraz da doğuya doğru hareket ettiğini umuyordu. Ben'in aklında, yolların bir planı vardı. Üzerinde ince ince düşünülerek hazırlanmış özenli bir plan değildi ama dikkatli bir gözlemle hazırlanmıştı. Elbette, tamamen doğru da olabilirdi. Zaman içinde gerçekleşmesinden korktuğu şey şimdi olmuştu, neredeyse anında. Gecenin içinde ejderin ahenkli horuldamasını, bir kez daha, üstelik bu sefer tam arkasında ve can sıkıcı bir yakınlıkta açıkça duymuştu. Mağaranın içine kapatılmış ve büyük ihtimalle yaralanmış olsa da subay Radulescu, zaptedici büyüyü bozmayı başarabilmişti. Ben, sürekli esen rüzgâr sayesinde canavarın arkasından geldiğini ve kendisinin de koşarken nefes nefese kaldığını duyabiliyordu. Ejderin ayakları altında taşların çatır çutur ezilip yuvarlanışını, dikenli çalılıkların çiğnenip kırılışını duyuyordu.
19 Ben'in vücudunun çok azı yağdı. Ve kısa mesafeleri diğer insanları şaşkınlığa düşürücü bir hızda koşmasıyla tanınmıştı. Ama koşu gerçekten onun güçlü olduğu bir nokta değildi ve bir yerdeyürüyenden koşarak kaçamayacağını biliyordu; kimse yapamazdı, düzgün bir koşu sahası olsa bile, bu kesinlikle imkânsızdı. Kırık ayak parmakları ve incik kemikleri ihtimaline karşı kumar oynayarak bütün gücüyle koştu, çok daha keskin bir açıyla doğuya ve görünmeyen kayalığın zirvesine doğru yönelmişti. Şimdi onu dehşete düşürerek ağır ve uzun adımlarla yürüyen arkasındaki kocaman ayaklar, kesinlikle dosdoğru bir takibe başlamıştı. Bu yürüyüşün toprağı sallayan ritmi, tehlikeli bir şekilde giderek daha da yak'ınlaşıyordu. Deneyimli bir ejder avcısı olan Ben, arkasında sürüklenen pelerinini tokasından kopararak arkasına, rüzgâra doğru fırlatmadan önce, olabilecek 28 son ana kadar bekledi. Yaptığı bu eylemin ne işe yaramış olduğuna bakmak için kafasını çevirmeye ya da hızını azaltmaya cesaret edemedi. İki uzun adım atışının ardından, kulakları, ona dikkati dağıtma çabasının, en azından şu an için başarılı olduğunu söylüyordu. Arkasında, gökyüzünün biraz daha altından gelen gök gürlemesine benzer bir kükreyiş vardı ve toprağı sarsan kovalama duraksamıştı. Ben, ejderin yeniden peşine düştüğünü duymadan önce, soluk kesici uzun adımlarından yirmi tanesini daha atmayı başarabilmişti. Ve ardından neredeyse koşarak, gecenin içinde gördüğü, uçurumun düz kıyısına ulaşmıştı. Yapabildiği kadar dikkatli bir şekilde, ayaklarını ve bacaklarını koyabileceği sert yüzeyler arayarak aşağıya doğru indi. En sonunda, sandalları, üzerinden kaymayacağı bir kayaya ulaşmıştı. Umduğu gibi, uçurumun bu taraflarında insan eli ve ayaklarının sığabileceği birtakım yerler vardı. Ben, biraz daha indi ve aşağıda elleriyle aşılabileceği yerler buldu. Sonra ayağını bir kez daha aşağıya uzatmaya çalıştı. Daha önce etrafını görmek için yararlandığı şimşekler, artık neredeyse tamamen kesilmişlerdi. Ben, yavaşça uçurumun aşağısına doğru, güçbela gördüğü bir kayadan diğerine yapışarak ilerliyordu. Ve uçurumun yüzeyi boyunca, daha da yavaş olarak, güneye doğru birazcık ilerleme kaydetmişti. Şu an için ejderi artık duyamıyordu.
20 Ben'i kovalamaktan vazgeçmiş olabi-, lirdi. Ya da vazgeçmemişti. Onlar böyleydi, ne yaptıkları tahmin edilemezdi. Gökyüzünde hiçbir şimşek çakmadığı halde yüz metre aşağısmdaki okyanus tamamen görünmez bir hale gelmişti. Şüphesiz, böylesi daha iyiydi. Ben, okyanusun kayaların üzerinde parçalanan dalgalarını duyabiliyordu. En merhametli 29 tanrılardan ikisine, Ardneh ve Draffut'a içten dualar fısıldayarak, yaptığı her hareketinin sonuncusu olmasını bekleyip birbiri ardına tutunacak ve ayak basılacak güvenli bir yer aramayı sürdüren Ben, el yordamıyla kayalığın yüzeyinden aşağıya, denizin mutlak karanlığının içine doğru ilerliyordu. 30 İkİMCl BÖLÜCD Uzun boylu genç adam, çamurlu, küçük bir akıntının kıyısında dikiliyor ve parlak güneş ışığının altında tereddütlü gözlerle etrafına bakmıyordu. Gündüz olmasına ve doğu tarafında uzaklarda yükselen dağların ona bir kerteriz sağlamasına rağmen, aradığı köyün bir zamanlar, burada var olduğuna bir türlü emin olamıyordu. Yine de emin gibiydi. Etrafındaki bölgenin büyük bölümünün, bir zamanlar elverişli tarım alanları ve otlak olduğunu hatırlayabiliyordu. Artık değildi. Çevresi büyük oranda terk edilmişti. Ve burada, bir zamanlar Aldan'm güzel ve berrak olarak aktığı yerde, şimdi bu kirli ve tanınmaz akıntı, garip bir şekilde değişmiş yatağı boyunca, keder verici bir şekilde değişmiş kırların içinde akıyordu. Hatta uzaklardaki dağların üzerinde bile yeni çıplak kayalar yükselmişti. Her şey öylesine çok değişmişti ki, genç adamın gözleri, hatırladığı değirmen çarkının bir bölümünü, geçen senenin yabani otlarının kurumuş sapları arasında toprağın kıyısına saplanıp kalmış olarak keşfedene dek, nerede olduğu konusunda kararsız kalmıştı. Sadece, geniş ahşap pervanenin bir köşesi görülebiliyordu ve genç adam onun aslında ne olduğunu bir bakışta anlamıştı. Gözlerini çatlayıp ayrılmış tahtaya diken adam, hemen yanındaki toprağın üzerine çöktü. Genç adam, en fazla yirmisinin biraz üstünde olabilir gibi gözükse de, bu oturuş yaşlı bir adamın 31