negri'nin tüm yapıtlarını okumamış, okuduklarını da muhtemelen yarım yamalak anlamış biri olarak bana öyle geliyor ki, negri'nin ab konusundaki, o çok eleştirilen tavrının arkasında "avrupa'yı barbarların istilasına açma" fikrine verdiği birincil önem var, ki yarın bir gün, diyelim güney afrika cumhuriyeti de ab'ye girmek isterse, onun da hararetli bir savunucusu olacaktır. dahası yerleşik avrupalıların daha çok göçmen ile karşı karşıya gelmesinden doğacak "ilginç" çelişkiler sonucu muhalif bir dinamiğin de ortaya çıkacağına inanıyor. daha önceleri yapmış olduğu bir söyleşide "peki türkiye'deki kürtlere ne öneriyorsunuz?" sorusuna "toplasınlar pılı pırtıyı, atlasınlar gemilere, bir şekilde gelsinler italya'ya" demişliği de vardır.
avrupa soluna yönelttiği eleştiri de bununla ilgili daha çok, yani artık göç ve göçmenlerle ilgili sorunların çevresinden dolanan bir siyasetin, moda deyimle, "sürdürülemez" olduğunu, artı geleneksel solun da mevcut yapısıyla oluşan yeni dinamikleri "evcilleştirerek" engellediğini düşünüyor. ve dahası, sanırsam, avrupa solunun yürüttüğü "ab anayasası'na hayır" kampanyasının ardındaki "neo-liberal tahakküme hayır" sloganının samimiyetine inanmıyor, asıl "olay"ın yabancı düşmanlığı veya korkusu olduğundan emin gibi.
şahsi izlenimim negri'nin avrupa'da yerleşik olan her şeyden acayip sıkıldığı ve umudu kestiği yönünde. o yüzden "açalım kapıları herkes gelsin, sonra bakalım neler olacak" diyerek bir tür şok tedavisi
öneriyor. ama sonu ne olur, beklediği dinamik oluşur mu, yoksa avrupa giderek daha baskıcı yönetim ve yöntemlere mi sapar, düşünmek lazım..