Kum saatinin mucizesi bir daha asla olmayacaktı, böylece sonsuz ölüm onları karşılayacak. Roscent ailesinin erkek ve kız kardeşlerinin sonunu çaresizce hayal eden Aria, heyecanlanan zihnini ve bedenini sakinleştirdi.
Birkaç dakika sonra, araba sıradan insanların sık sık ziyaret ettiği bir butiğe geldi. Malları karşılayabilenlerin sık sık ziyaret edeceği eski ve ıssız bir yerdi.
Aria gideceği yeri açıkladığında, vagon sürücüsü ve Jessie, onu yanlış duymuşlar gibi gözlerini kırpıştırarak ona baktılar. Ancak, gitmek istediği yerin burası olduğu konusunda hiçbir hata yoktu. Orta sınıf kıyafetlerle uğraşan bir butikti.
Zalim orospu imajından ayrılmak için abartılı olamazdı. Aksine, şimdilik alçakgönüllülük ve tutumluluk göstermek daha iyiydi. Lüks içinde dolaşırsa söylentilerin kontrolsüzce artacağı açıktı. Ne de olsa kıyafetleri yanmıştı.
Amaç söylentileri silmekti. Zaman zaman bir soylu, eski püskü kıyafetler giymek ve halkın önünde durarak insanların ağızlarını kapamak ve kişiliğine ve davranışlarına ilişkin değerlendirmelerini yeniden gözden geçirmelerini sağlamak zorunda kaldı.
“Aman! Söylentilerin aksine zavallı olan Mielle değil, Aria. Şu eski püskü kıyafete bak. “
“Sonunda konumunu anladı. Ona çok yakışıyor. “
“Kont Roscent yorgun olmalı. İşler iyi çözüldü. “
Aria statüsü yükselmiş olsa da, insanlar Aria’nın bu tür kıyafetler giydiğini görürlerse, onu eleştirenlerin söylentilerin yanlış olduğunu anlamalarına yardımcı olur. Elbette, Kont tarafından nasıl ihmal edildiği konusunda yeni söylentiler ortaya çıkabilir, ancak bunların hepsi kötü bir kadın olarak imajını ortadan kaldırmak içindi. Bu kadar aşırı davranmanın söylentileri bastırmada etkili olacağı açıktı. Sadece kısa bir süre yapmayı düşünüyordu, bu yüzden daha sonra süslü kıyafetler giyebilecekti.
‘Örneğin, bir sosyeteye çıkış balosunda çok zarif ve şık bir elbise içinde görünmem gerekiyor. O zaman herkes şaşırmaz mı? ‘
Uzak geleceğinden zevk alabilmek için, şimdiye biraz sabırla katlanması gerekiyordu.
Bu eylemleri Kont’a göstermek de güzeldi. Onun sayesinde, Kont büyük bir kar elde ederdi, bu yüzden velinimetinin fakir kıyafetlerini görünce çileden çıkardı. Gözlerinde yaşlarla böylesine tehlikeli bir oyun oynadığı için üzgün olduğunu söyleyerek pişmanlık itirafında bulunursa, velinimetiyle birlikte sempatik bir şekilde ağlayabilirdi.
Beklentisiyle çok heyecanlandığı için dudakları kurudu. Aria, pembe dudaklarını kırmızı diliyle nemlendirdikten sonra, butiğin perişan girişinden geçti.
“Hoş…geldiniz.”
Değerli müşterisini karşılamak üzere olan mal sahibi, yediği ekmeği düşürdü. Üç kişinin ortada genç bir kızla ortaya çıktığını görmek, onun kesinlikle asil bir kadın olduğunu anlamasını sağladı.
Ekmekten gelen yağı çabucak kendi kıyafetlerinden sildikten sonra, aceleyle Aria’yı şefkatli bir yüzle selamladı. Soylu bir kadına karşı hata yapsaydı, hayatının geri kalanında acı dolu bir hayat yaşardı.
“Bunlar… Önemsiz, değersiz öğeler olabilir, ancak lütfen yavaşça etrafınıza bakın. “
“…”
Aria, sahibinin selamlamasını umursamadı ama dükkâna baktı. Mağaza, eski püskü ve çirkin kıyafetlerden düzgün elbiselere kadar çok çeşitli eşyalarla doluydu.
En azından kabul edilebilir birkaç kıyafet seçtikten sonra, hepsinin sarılmasını istedi. Kont’un ailesine girmeden önce, üç ay açlık çekmiş ve bu arada tüm parasını biriktirmiş olsa bile, oradaki en ucuz eşyayı alamazdı…
‘Her gün vitrinin önünden geçip vitrindeki kıyafetlere hayran kaldım.’
Ama şimdi, tüm o butiği alsa bile hala biraz cep harçlığı kalmış olacaktı. Her ne kadar uzak bir geçmiş gibi hissettirse de, gerçek yaşını düşünürse, hepsi sadece bir yıl önce olmuştu. Annesinin hayatı düğünden sonra altüst olmuştu. Elbette, bu büyük bir bedelle gelmiş olsa da, Aria hala bir sebepten dolayı biraz acı hissediyordu.
***
Butiğin köşesindeki masanın üzerinde, üzerinde tüten çaydanlık ve hazırlanan ucuz atıştırmalıkların bulunduğu bir tepsi vardı. Ev sahibi onu o noktaya götürdü ve dikkatli bir şekilde sordu, “Yukarıda daha kaliteli giysiler var. Oraya bakmazsan sorun olur mu? “
“Bu iyi. Sadece seçtiğim şeyin parasını ödeyeyim. “
“Evet, evet. Hemen hazır olacak. O zaman lütfen içeceklerin tadını çıkarın ve biraz bekleyin. “
Sahibinin sırtının hızla kaybolduğunu gören Aria, atıştırmalığı aldı ve ısırdı. O ucuz, tereyağlı tattan nefret etmektense onu özledi. Aç olduğunda daha iyi olabileceğini düşündü, ama şimdi, abartılı olduğu ve yapmak istediği her şeyi yaptığı zaman, bunun hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Yine de, geçmiş benliğini hatırlamasına neden oldu.
Butiğin sahibi, Aria’yı çok uzun süre bekletmemek için elinden gelen her şeyi yaptı ve kısa süre sonra on eşyayı da sarmış olarak ortaya çıktı. Bir şövalye paketleri aldı ve bunların parasını Jessie ödedi.
Bir sonraki durak kum saatinin olduğu bakkaldı. Günün işi, tamamlanmış kum saatini oradan alıp konağa döndüğünde bitecekti.
‘Bazı nedenlerden dolayı biraz üzgün hissediyorum.’
Geriye dönüp baktığında, geçmişte bu şekilde dışarı çıktığı bir anı hatırlamıyordu. Tek hatırlayabildiği, bir şeyler satın alma düşüncesinde kaybolmuş olduğuydu. Bir şövalyenin yardımıyla at arabasına binmeden önce butiğin önünden geçen insanlara bakmaya başladı.
Dükkân sıradan insanların sıkça ziyaret ettiği bir yerde bulunduğundan, bağıran çocukları, eski püskü, yapışkan kıyafetlerle koşuşturan çocukları ve tüccarların fark edilmek için bağırdığı mallarla dolu tüccar tezgâhlarını ve ilgi gösteren ve mallara bakıyorlardı birkaç izleyiciyi görebiliyordu.
Geçmişte o da orada koşup oynardı. Tek başına fazla ileri gitmemesi söylendi, bu yüzden çevrede oynadı. Fahişe annesine hakaret eden diğer çocuklarla kavga ettiğine dair birçok anısı vardı, ama o zaman bile orada oynamaya dair çok hoş anılar vardı.
‘Ama şimdi nasılım?’
Dışarıda zarif ve şık gibi davranan ve savaş alanında çirkin hallerini gizlemek için canlarını teminat olarak alanlarla sürekli bir savaşın ortasındaydı. Savaş alanı o kadar korkunç ve acı vericiydi ki mutlu hissettiği bir an olup olmadığını merak etti.
Aria hareket etmediğinde, insanları uzun süre izlediğinde, ona eşlik eden şövalyelerden biri dikkatle sordu, “Ziyaret etmek istediğin başka bir yer var mı?”
“Hayır, öyle değil.”
Bir daha asla geri dönemeyeceği halde eski geçmişine bakmak faydasızdı.
Başını çevirip arabaya geri dönmeye çalışırken çok tanıdık bir ses duydu, “Gazete kirası! On dakikaya beş şilin! Çok önemli bilgiler içeriyor, bu yüzden kontrol ettiğinizden emin olun! Sadece beş şilin! “
Aria yerinde durdu ve sese doğru baktı. Orada, elinde bir gazete tutan, sokaklarda müşterilere bağıran bir çocuk gördü. Aria’nın çok iyi tanıdığı bir çocuktu; bazen takıldığı bir çocuk.
Gazeteyi kiralayan Hans’dı. Oğlan ailesini o tek gazete ile besleyebildi. Ayın ilk günü bir gazete satın alır ve küçük bir miktar para kazanmak için her gün şafaktan gece yarısına kadar onu kiralardı.
Etrafta dolaşırken, her zaman ayaklarında kabarcıklar vardı ve daha sonra hastalığına rağmen çalışırken bir at arabası tarafından ezildiğine dair söylentiler duydu.
‘Gazete.’ Bir düşününce, biraz bilgiye ihtiyacı vardı.
Gazeteler her gün Kont’un evine ulaştırılsa da, bilgiler gazetelerde halkı hedef alan bilgilerden farklı olarak soylulara yönelikti.