Arkadaşım Lenny Gershe, Woody'nin kırk yıl psikanaliz yaptırmasını şöyle açıklıyordu: "Psikoterapi onun için başarılı olmuş. Kim bilir, belki de aksi halde seri katil filan olurdu." Fakat psikiyatristlere ve uzun süreli psikanalize duyduğum kötümserlik doruk noktasına varmıştı. Psikanalizin Woody'nin yaşamında tuttuğu yere bakıyordum ve onu birlikte yaşadığımız insanlardan ve sistemlerden soyutladığını, farklı bir gerçeğin ortasına attığını görüyordum: sadece terapisti ile görüş alıiverişinde bulunduktan sonra var olan bir gerçeklik. Woody hemen hemen sadece kendisinin inşa ettiği ve yönettiği bir dünyada yaşıyor ve karar veriyordu -terapistleri bu dünyayı onaylamaları içi kullanıyordu. Başkaları onun gözünde insan değildi, sadece kendi manzarasını süsleyen ve kendi varoluşuna yaptıkları katkıya göre değerlendirdiği yüzlerdi. Bu nedenle hiçkimsenin duygularını anlamıyor, hiçkimseye, hiçbir şeye karşı ahlaki sorumluluk duymuyordu. Onun psikiyatristini aradım ve ailemi korumak için yardım etmesini istedim, yanıt olarak "Ahlak, terapistlerin görev alanına giren bir konu değildir." dedi. Bu düşünüş biçiminin yıllarca Woody'nin bakış açısını nasıl şekillendirdiğini merak ettim.