ama insan kötülük hakkında öğrenmeli.
aşağı insanın ne olduğunu öğrenmeli,
kanın nasıl bir çığlık gibi fışkırdığını öğrenmeli.
günün farkına varmadan önce
insan geceyi görmeli,
iyice dinlemeli insan içindeki hayvanı,
yürümeli insan bir uyurgezer gibi
çatının kenarında,
bedeninin bir parçasını fırlatmalı insan şeytanın ağzına.
İkiye ayrılırım
ama ele geçireceğim kendimi.
Gururu kazıp çıkaracağım.
Makası alacağım
ve dilenciyi kesip çıkaracağım.
Bir kaldıraç alacağım ve dışarı çıkaracağım içimdeki Tanrı'nın kırılmış parçalarını,
O'nu tekrar bir araya koyacağım bir satranç oyuncusunun sabrıyla
Anne Sexton, 1928'de Massachusetts'de doğdu. Yaşamının büyük bir bölümünü Boston' da geçirdi. Yıllarca depresyon tedavisi gördü. İntihara eğilimi vardı. 1955'te yaşadığı bir ruhsal çöküşün ardından Dr.Martin Orne O'na şiir yazmasını önerdi. Ve Sexton, şiir yazmaya başladı. 1957'de Robert Lovvell'ın öğretmen olduğu bir şiir atölyesinde Sylvia Plath ile tanıştı ve arkadaş oldular, söylentilere göre aşık oldular. Sexton, Plath'ın ölümünden sonra “Sylvia'nın Ölümü” (Sylvia's Death) adlı şiiri yazdı. Sexton, okullarda şiir atölyelerinde öğretmenlik yaptı, şiir okumaları yaptı, şiirlerini besteleyen müzisyenlerle çalıştı.
Kadınlarla ilgili kürtaj, mastürbasyon, kadının adet olması gibi tartışmalara yol açan konularda şiirler yazdı. Ve bazı çevrelerce feminist şiirin ilk temsilcilerinden görüldü. Anne Sexton'un şiiri bir çeşit modern günah çıkartmadır sanki. Şiirlerinde çok duygulu, çok düşünen ve esrarengiz bir zenginliğin atmosferinde yaşayan bir Anne Sexton'u görüyoruz. 1966'da yazdığı bir mektupta bu zenginlik hakkında şöyle der; “kanser gibi vahşice aşkla koşar”. Sexton, şiirsel esinin kaynaklarını ölümle bağlar. Birçok şiirinde ölümü, Tanrı'yı sorgular.
1974'de garajında karbon monoksit gazını soluyarak intihar etti.
“O, olağanüstüydü, kanatları olan bir balıktı”
Diana Hume George
“Adının sıklıkla ve anlamsızca birlikte anıldığı Plath'e benzemeyen ve Robert Lovvell'e kesinlikle benzemeyen-Sexton, deneyimini huzuru kaçıran açıklıkla yüzleştiren, büyük ölçüde 'geleneğin' masumu ve kişisel olarak bu deneyime kesinlikle uyan bir deyiş geliştiren bir İlkel, sıradışılığıyla güçlü bir sanatçıdır."
Greg Johnson