Klasik antikliğin ilke ve değerlerine göre gelişen sanat tarzında klasisizm denir: yani, Eski Roma ve Eski Yunanistan'ın apoje dönemi.
Klasikleşmenin, söz konusu antik dönemde geliştirilen ve M.Ö 5. yüzyıl ile MS 2. yüzyıl arasında uzanan model ilkelerini izleyen bir hareket olduğu söylenebilir, temel özellikleri arasında fiziksel, estetik mükemmellik arayışı yer almaktadır . ve insanın entelektüelleri.
On sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda baskın olan klasisizm, resim, müzik, edebiyat ve mimarlık gibi birçok sanatsal tezahürde görülebilir. Klasik antika fikirlerine ek olarak, Rönesans, hümanizm ve diğer akımlardan da kavramlar alır.
Eksen olarak uyum, form ve arkaplan arasındaki denge, biçimsel oranların araştırılması ve rasyonellik, klasizmin eserlerini yöneten sorulardan bazılarıdır.
Klasik resim, Barok resme karşı çıkan, klasizmin en önemli tezahürleri arasında yer almaktadır. Sanat uzmanları, ardışık uçaklar, belirgin kontrastların bulunmaması, keskin şekiller ve rengin üzerine çizilmenin en iyi özellikleri olarak üstünlüğüyle alanın oluşumundan bahseder.
Edebiyat düzeyinde, Weimar klasisiliği, Friedrich von Schiller ve Johann Wolfgang von Goethe gibi figürlerle 18. yüzyılın sonları ile 19. yüzyılın başları arasında öne çıkıyor .
On sekizinci yüzyılın ortaları ile on dokuzuncu yüzyılın başları arasında gelişen Avrupa kıtasının kültürlü müziği, klasikleşme denilen stile giriyor. Bu dönemin bestecilerinden bazıları Marianna Martínez ve Joseph Haydn'dı . Edebiyat ve mimarlık gibi diğer sanatlardan geçtikleri anda, şimdi neoklasizm denilen şeyin içinde olduklarını söyleyebiliriz.
Müzikal klasikleşme, Mannheim, Paris ve Berlin'in yanı sıra, çoğunlukla Viyana'da da yayıldı. En göze çarpan özellikleri arasında çok açık dokular, simetrik ifadeler, tam tonalite ve dörtlü, sonat ve senfoni gibi müzik formları olduğunu söyleyebiliriz.Diğer sanatların aksine, müzik eserlerinden esinlenerek onları oluşturmaya devam etmek için yeterli modele sahip değildi. Bu nedenle, klasik tarzın kendisinden önce gelenlerden çok farklı olduğu söylenir. Aslında, romantikler “ klasik müzik ” ten bahsettiklerinde sadece klasisizm eserlerine değinirlerdi.
Resimde olduğu gibi, klasikliğin müziği de, denge ve açıklığa, yapaylığa saygısızlığa ve barokun aşırılığına, yapıların sadeliği ile doğaya yaklaşım üzerine özel bir odaklanma ile vurgulanmıştır. cümlelerin simetrisi ve operada argümanların izleyiciye yaklaşma olasılığı.
Kesin olarak, kültürlü müzik, aristokraside nihayetinde burjuvaziye ulaşmayı tamamen engelleyen saçma engelleri kırdı ve birçok besteci stillerini popüler eğilimlere uyarlamaya başladı. Klasikleşme boyunca müziğin önemi arttı ve yayılması, bestecilerin eserlerini en önemli başkentlerde sunmaları için Avrupa kıtasında seyahat etmelerini sağladı.
Klasik müzik, en akut sese ana melodileri vermek, diğerlerine eşlik etmesini sağlamakla karakterize edilir ve bunların tümü, eğer bitmeyen puanlara neden olan önceki uygulamaların aksine, açıkça yazılmıştır. bugün yazıldığı eksik sayılırdı.