Fatih Sultan Mehmet, doğuda Karakoyunluların yerine kurulmuş olan Uzun Hasan yönetimindeki Akkoyunluların, fetih siyasetine ters hareketlerde bulunduklarını biliyordu. Hatta Anadolu’daki beylikler ve Hırıstiyanlarla yapılan ittifaklardan da bilgisi vardı. Bunlar yetmez gibi Uzun Hasan, kendisini en büyük Asya Sultanı ilan edip, 1471’de Osmanlı topraklarına kuvvet gönderip, Tokat’ı yağmaladı ve Karamanoğulları topraklarını ele geçirdi. Onun bu tutumuna karşı Fatih Sultan Mehmet, 10 Mart 1473’te hazırladığı orduyla Üküdar’dan yola çıktı. Cem Sultan ile, Beyazid’in de kuvvetleriyle katıldığı Osmanlı ordusu, Tercan’da Uzun Hasan’ın kuvvetlerinin yaklaşması üzerine, özellikle Has Murat Paşa’nın kuvvetlerinin harekete geçmesiyle öncü savaşını başlattıysa da, paşa şehit düştü ve askerleri yenilgiye uğratıldı. Bu durum üzerine hareket emrini veren Fatih, Uzun Hasan ile savaşı Otlukbeli denilen yerde yapmayı kabul etti. Osmanlı tarihlerine “Şehzadeler Savaşı” olarak da geçen bu savaşta, Osmanlı ordusunun merkezinde Fatih, sağ tarafında şehzade Beyazid, sol kanadında şehzade Mustafa’nın yönetiminde kuvvetler bulunmaktaydı. Buna karşın Uzun Hasan’ın merkezdeki kuvvetleri yönettiği Akkoyunlu ordusunun sağ tarafında oğlu Zeynel Bey, sol tarafında ikinci oğlu Uğurlu Mehmet Bey yer almışlardı.. 11 Ağustos 1473’te başlayan savaşta Akkoyunluların merkezine saldıran Fatih, kısa zamanda Uzun Hasan’ın kuvvetlerini dağıtmayı başardı; böylece Fatih, kendisinden başka güçlü bir Sultan bulunmadığını, bu savaşı kazanarak bir kez daha kanıtlamış oluyordu.