Xie Lian’ın aniden havaya sıçraması kesinlikle ürkütücüydü, ancak iki görevlisi onun neler yapabileceğinden fazlasıyla emindi ve bu yüzden Mu Qing hareket etmedi ama Feng Xin yine de yanına gitti ve onu yukarı çekmeye yardım etti. Xie Lian çekmek için sadece biraz güç kullandı ve o genç asker yukarı çekildi, ikisi ayaklarını kule duvarına düz bir şekilde indirdi.
“Hangi birlikten geldin? Neden burada saklanıyorsun?” Xie Lian sordu.
O genç askerin kolları ve başı sargılarla sarılıydı ve üzerlerinde yaralarla kaplı gibi görünen kan lekeleri bile vardı. Tuhaf bir şey değildi; Bugünkü savaştan sonra hepsi bu şekilde sarılmış çok sayıda yaralı asker vardı. Ancak ses çıkarmadan gölgelerde saklanması oldukça şüpheliydi.
“Yong’an casusu olabilir, onu bağla ve sorguya çek.” dedi Mu Qing.
Xie Lian da bundan şüpheleniyordu ama kraliyet başkenti sıkı bir şekilde korunuyordu ve Lang Ying’in kendisi olmadığı sürece düşmanların gizlice içeri girme şansı düşüktü. Bununla birlikte, bu genç asker açıkça zar zor yasal olan bir çocuktu.
Ancak Feng Xin şaşırmıştı, “Majesteleri, bu veleti hatırlamıyor musunuz? Bugün gün boyunca önünüzdeki oluşumda, önünüzde savaşmak için hücum etmeye devam etti.”
Xie Lian biraz şaşırmıştı, “Ah, gerçekten mi?”
Gün boyunca öldürmenin ortasında, başka bir şey fark edecek zamanı yoktu, sadece biri onunla savaşmak için kılıcını kaldırdığında, karşılık vermek için savrulacaktı. Feng Xin ve Mu Qing ile uğraşmadı bile, o halde diğer askerleri nasıl fark edecekti?
Feng Xin emindi, “Öyle. Bu veleti hatırlıyorum. Saldırısı oldukça agresifti, sanki canını hiç umursamıyormuş gibi.”
Onu duyan Xie Lian, genç askere dikkatle baktı. Nedense o çocuk daha uzun, omuzlarını dik ve başını kaldırmış, sanki biraz kaskatı kesilmiş ama aynı zamanda hazırda bekliyormuş gibi duruyordu. Mu Qing, “O zaman burada gizlice saklanmamalı, casusluk yapmak için mi yoksa dinlemek için mi burada olduğunu kim bilebilir?”
Söylediği bu olsa bile, yine de gardını gevşetmişti. Bunun nedeni, Xianle ordusunun ‘Tanrı’nın Ordusu, Kutsal Haçlı Seferi’ni teşvik eden kampanyası nedeniyle, Xie Lian’ı takip etmek için askere alınan çok sayıda genç olmasıydı, çoğu eşit derecede gençti ve çoğu sadık tapıcılardı. onun ilahi heykellerine tapmaktan, kahramanlık hikayelerini dinlemekten vazgeçtiler ve savaş tanrısını bir an olsun görebilmek için de olsa gizlice yaklaşmak istediler. Bu ilk ya da ikinci kez olmuyordu, yani özel bir şey değildi.
“Pekala, yanlış alarmdı.” dedi Xie Lian. Sonra o genç askere döndü ve sıcak bir şekilde, “Az önce seni korkutmuş olmalıyım. Özür dilerim” dedi.
Yine de o çocuk korkmuş görünmüyordu ve sadece daha dik duruyordu. “Ekselânsları…”
Ancak, o pes etti ve aniden Xie Lian’ın üstesinden gelmek için harekete geçti!
Xie Lian, onu pusuya düşürmek istediğini düşündü ve hemen kaçmak için yana çekildi, eli saldırmak için kılıcına uzandı. Onun kudreti ile, sadece bir darbe ve o çocuk hiç şüphesiz oracıkta ölecekti. Ama tam o sırada, aniden arkasında bir soğuk hava akımı hissetti. Eli aniden yön değiştirdi ve yakalamak için döndü ve sırtına nişan almış keskin nişancı bir ok yakaladı.
Meğer o çocuk havada uçuşan o okun titreştiğini gördüğü için ona saldırmak için koşmuş. Xie Lian’ın sırtı korkuluğun kenarına dayanmıştı ve arkadan saldırıya uğradığı için zerre kadar korkmadı ve bunun yerine aşağı bakmak için duvara atladı.
Şehir kapılarının önündeki uçsuz bucaksız tarlalarda, uzakta duran bir adamın yalnız siluetini belli belirsiz görebiliyordu ve bu adam koyu renkli giysiler giymişti ve
4G 08:57 90 gece ile harmanlandı, onu görmek zordu. Feng Xin anında Xie Lian’ın yanındaydı, yayını çekti ve ateş etti. Ancak, görünüşe göre adam mesafeyi çoktan hesaplamış ve ulaşamayacağı bir yerde duruyordu. Attığı tek ok Xie Lian’ın dikkatini çekti, bu yüzden el salladı ve tek kelime etmeden gitmek için hızla döndü. Feng Xin’in oku ona ulaştığında çok geçti ve o adamın geri çekilen ayaklarının arkasına sadece birkaç santim saplandı.
Öfkeli Feng Xin duvara vurdu ve molozlar aşağı yuvarlandı. “O KİMDİ?!”
Başka kim olabilir ki? “Lang Ying!” Xie Lian bağırdı.
Xianle askerleri de bir şeylerin ters gittiğini fark ettiler ve bağırmaya, etrafta koşmaya başladılar, ancak tedbir amacıyla, kovalamak için hemen kapıları açmadılar ve bunun yerine talimat için amirlerine rapor verdiler. Lang Ying, sanki özellikle Xie Lian’ı selamlamaya gelmiş gibi, tek oku attıktan sonra el salladı ve oradan ayrıldı. Mu Qing kaşlarını çattı, “Neden geldi? Bu bir beyan mıydı?”
Feng Xin öfkeyle, “Bugün savaş cephesinde Yong’an tamamen yenildi ve kendisi de Majestelerinin ellerinden zar zor kurtuldu, o halde ne beyan edebilir?” dedi.
Ancak Xie Lian, elindeki okun etrafına başka bir şeyin bağlı olduğunu hissetti ve görmek için ateşin ışığına getirdiğinde, bunun yemyeşil bir brokardan yapılmış gibi görünen yırtık bir kumaş parçası olduğunu gördü. Kumaşta ıslak kan izleri bile vardı ve kumaşı açtığında üzerinde “Qi” yazan bir karalama vardı.
Xie Lian hemen o kumaşı kavradı ve “Qi Rong nerede? Qi Rong sarayda değil mi?!” dedi.
Feng Xin yakındaki askerlere döndü, “Çabuk saraya gidin ve onaylayın!”
Askerler hemen ayrıldı. Bu kumaş gerçekten de Qi Rong’un en sevdiği cübbesinin bir kol köşesiydi ve Lang Ying gizliliğiyle tanınırdı, bu nedenle Qi Rong’un kaçırılmış olma olasılığı yüksekti. İşler ertelenemezdi, Xie Lian, “Görmek için peşinden gidiyorum” dedi. Feng Xin’in geri döndüğünü görünce ekledi, “Siz ikiniz şehir kapılarına bakın ama hareket etmeyin. Bu bir numara olabilir.”
Feng Xin yayını sırtında silkti, “Kimseyi getirmiyor musun?”
Yong’an tarafından herhangi bir büyük saldırı olmadıysa Xie Lian, Xianle’nin önce asker konuşlandırmasını istemiyordu. Qi Rong düşman eline geçmiş olsaydı, o zaman Xie Lian onu geri getirebilirdi ama yanında bir birlik getirirse bu bir kargaşaya neden olur ve sadece bir veya iki ölü olmazdı. Şu anda, Xie Lian herhangi bir sorunu en aza indirmek istiyordu. “Hayır. Bana hiçbir şey yapamazlar.”
Sonra duvardan hafifçe itti ve üzerinden atladı, yumuşak bir şekilde yere indi ve hızla Lang Ying’in geri çekildiği yöne doğru atıldı. Bir süre koştuktan sonra arkasından ona yetişen ayak sesleri duydu ve bakmak için başını çevirdiğinde o genç askerdi. Xie Lian ona “Yardıma ihtiyacım yok, geri dön!” diye bağırdı.
O çocuk başını salladı. Xie Lian tekrar denedi, “Geri dön!” Ve o çocuğu bir anda geride, artık görülmemek üzere geride bırakarak hızlandı.
Beş, altı mil koştuktan sonra bir dağın zirvesine ulaştı. Bu dağ dik değildi ve daha çok bir tepeye benziyordu, bu yüzden ona Beizi* Tepesi deniyordu. Gözcülere göre, Beizi Tepesi yeşilliklerle kaplıydı ve derin gecede, karanlık ormanın içinde, sanki alçakta yatan sayısız yaratık varmış gibi garip sesler geliyordu. Xie Lian dağın derinliklerine indi ve uzun bir süre nefesini tutarak aradı, ta ki aniden çok ileride bir ağaçtan sarkan uzun bir insan şekli görene kadar. Yakından baktı ve “Qi Rong!”
Gerçekten de Qi Rong’du. Bir ağaca baş aşağı asıldı, ezilene kadar dövülmüş ve bayılmış gibi görünüyordu, burnu aşağı doğru kanıyordu ve bir gözü kararmıştı. Xie Lian kılıcını kınından çıkardı ve ipi kesti, düşmüş Qi Rong’u yakaladı ve yüzüne tokat attı. Qi Rong yavaşça kendine geldi ve onu tanıdığı anda “Kuzen Veliaht Prens!”
Xie Lian tam bağını gevşetiyordu ki arkasında bir üşüme hissetti ve hemen kılıcını geri savurdu. Başını çevirdi ve elinde uzun bir kılıçla ona saldıran Lang Ying’di.
İkisi birkaç kez savuştular ve Xie Lian’ın Lang Ying’in kılıcını savurması çok uzun sürmedi. Sonra Xie Lian bacaklarını tekmeledi, ona çelme taktı ve kılıcını boğazına dayayarak kavgayı bitirdi. “Benim dengim olmadığını biliyorsun, kavga etmeyi bırak.”
O günün erken saatlerinde savaş alanında karşı karşıya geldiler ve Xie Lian’a saldıranların hepsi öldürüldü, Xie Lian’ın kılıcına suratına karşı geldikten sonra hâlâ hayatta kalan ve yaralı olarak kendini sürükleyerek götüren Lang Ying dışında. Lang Ying’in Yong’an mültecilerinin lideri olduğunu herkes görebilirdi ve Xie Lian’ın ona “savaşmayı bırak” demesinin doğal olarak daha derin bir anlamı vardı.
“Sizler günah işlemediğiniz sürece, söz veriyorum, kraliyet başkentinin askerleri size saldırmayacak. Suyu ve tayınları alın. Gidin.”
Lang Ying yere uzandı ve doğrudan gözlerinin içine baktı, bu bakış onu rahatsız etti. “Majesteleri, yaptığınız şeyin doğru olduğunu düşünüyor musunuz?”
Xie Lian dondu. Yanındaki Qi Rong, “Saçmalık! Veliaht Prens’in kuzeninin kim olduğunu biliyor musunuz? O bir cennet tanrısı! O doğru değilse, ne, siz hain köpeklerin haklı olduğunu mu düşünüyorsunuz?!”
“Qi Rong, sessiz ol!” Xie Lian bağırdı.
Lang Ying’in sorduğu soruya cevap veremedi. Derinlerde, yaptığı şeyde doğru olmayan bir şeyler olduğunu hissetti. Ancak bu, aklına gelen en iyi hareket tarzıydı. Xianle’yi korumasaydı, ihlale karşı savunma yapmasaydı, Yong’an isyancılarının özgürce tekrar tekrar baskın yapmasına, hatta kraliyet başkentini işgal etmesine gerçekten izin verebilir miydi?
Sadece bir veya iki tanesi ona kılıç sallasa, hafifçe dokunabilir ve her şeyi bitirmek için onları yere serebilirdi. Ancak savaş alanında bıçaklar acımasızdı ve herkesi yere serecek enerjiye sahip olmasının hiçbir yolu yoktu. Sadece kılıcı hissetmekten ve sallamaktan kendini alıkoyabildi. Lang Ying’in sorusu, içindeki o sesi uyandırmış ve ona sormuştu: Yaptığının doğru olduğunu düşünüyor musun?
Qi Rong bu ikilemi yaşamadı ve konuşmaya devam etti, “Neyi yanlış söyledim? | Kuzen, madem buradasın, acele et ve tüm o inatçı hırsızları öldür! Bir grup beni dövdü ve ben sadece bir tanesiydim. kişi!”
Qi Rong, kraliyet başkentinde otoriter bir kibir figürüydü ve doğal olarak Yong’an’dan ondan nefret eden pek çok kişi vardı, bu yüzden kesinlikle intikam almak için bu şansı değerlendirdiler. Elbette, Xianle’den birçok kişi de ondan nefret ediyordu. Xie Lian’ın ona ayıracak vakti yoktu ve Lang Ying’e, “Ne istiyorsun? Yağmur istiyorsan, Yong’an yağmur yağar. Altın istiyorsan, altın heykelleri iterim ve sana veririm.” Yemek istiyorsan, ben… bir yol düşüneceğim. Sadece, savaş başlatma. Bunu birlikte çözüp üçüncü bir yol bulamaz mıyız?”
Xie Lian bu sözleri kendine rağmen ağzından kaçırdı ve Lang Ying “üçüncü yolun” ne anlama geldiğini anlamayabilir ama tereddüt etmeden cevap verdi, “Hiçbir şey istemiyorum ve hiçbir şeye ihtiyacım yok. Xianle Krallığı’nın bu dünyada varlığının sona ermesini istiyorum. Yok olmasına ihtiyacım var.”
Sesi düzdü ama sözleri soğuktu. Bir dakika sonra, Xie Lian ciddi bir şekilde, “..saldırmak için insanları çıkarırsan, arkama yaslanıp izleyemem. Kazanma şansın yok. Bunu Yong’unkiler bile yapmalısın” dedi. “Seni takip eden ölür mü?”
“Evet.” Lang Ying dedi.
“…”
Cevabı o kadar sakin, o kadar kesindi ki, Xie Lian’ın parmakları çıtırdasa da karşılık veremedi. Lang Ying her kelimeyi telaffuz etti, “Senin bir tanrı olduğunu biliyorum. Sorun değil. Tanrı olsan bile beni durduramazsın.”
Xie Lian, Lang Ying’in söylediklerinin doğru olduğunu biliyordu. Sırf tonunda olan şey ona tanıdık gelmediği için – adalet ve doğrulukla dolu birinin kararlılığıydı. Jun Wu’ya “gökler ölmem gerektiğini söylese bile” dediğinde, içindeki kararlılık şu anda Lang Ying’inkiyle tamamen aynıydı!
Lang Ying’in sözleri, Yong’an’ın sonsuz insanını durmaksızın saldırmaya devam etmeye çağıracağına dair bir bildiriden farklı değildi. O zaman, Xie Lian ne yapması gerektiğini anladı.
Xie Lian’ın elindeki kılıç tek eliyle tutulmuştu ama şimdi iki eliyle de tutuyordu. Tam titreyen elleriyle Lang Ying’in gırtlağını delmek üzereyken, arkasından aniden garip bir gıcırtı sesi geldi ve ardından kıkırdayan bir kahkaha duyuldu.
Birinin sessizce ve haber vermeden ortaya çıkabilmesi Xie Lian’ı ürküttü ve arkasına baktığında gözleri iri iri açıldı.
Genellikle böyle bir zamanda ortaya çıkanlar büyük olasılıkla düşman askerleri olurdu ve belki de sayısız bıçak ona doğrultulmuştu ama arkasında bu kadar garip bir figür olmasını beklemiyordu.
4G il 09:12 ·… a: 89 O kişi ölümcül beyaz bir cenaze kıyafeti giymişti, yüzünde ölümcül beyaz bir maske vardı ve bu maske son derece tuhaftı, yüzün yarısı ağlıyor, diğer yarısı gülüyordu. İki ağaç arasında alçakta asılı duran bir asmanın üzerinde oturuyordu ve o gıcırtı sesi, o asmayı bir salıncak gibi ileri geri salladığından geliyordu. Xie Lian’ın arkasına baktığını görünce ellerini kaldırdı ve yavaşça “baba”, “pa” diye alkışladı, dudaklarından kıkırdamalar çıkıyor, Xie Lian’ın sırtındaki tüyleri kaldırıyordu.
“Sen nesin?!” dedi Xie Lian sertçe.
“Ne” kelimesini kullandı çünkü içgüdüleri ona o şeyin insan olmadığını söylüyordu!
Tam o sırada, Xie Lian aniden elindeki kılıcın yanlış olduğunu fark etti ve Qi Rong aynı anda çığlık attı ve bakmak için geri döndüğünde, önündeki zemin derin bir hendeğe yarılmıştı. ve yerde yatan Lang Ying, o boşluk tarafından yutulıyordu. Yer hızla ağzını kapatıyordu ve Xie Lian hiç düşünmeden dünyanın kalbine saplandı. Xie Lian, ancak kılıcının ucunun sadece toprağa değdiğini ve herhangi bir ete dokunmadığını hissettiğinde, Lang Ying’i öldürmede başarısız olduğunu fark etti, ancak pişmanlık mı yoksa rahatlama mı hissettiğini anlayamadı. Tam o sırada beyaz giysili varlık tekrar kıkırdamaya başladı ve Xie Lian kılıcını kaldırıp ona fırlattı.
Bu darbe şimşek gibi hızlıydı, o varlığı delip geçerek onu ağaca çiviledi ve tek bir ses bile çıkarmadan yere yığıldı. Xie Lian kontrol etmek için koştu ama yerde sadece bir yığın beyaz cüppe gördü. Cübbeli olan havada kaybolmuştu!
O varlığın hem ortaya çıkışı hem de ortadan kaybolması inanılmaz derecede tuhaftı. Xie Lian şoktaydı ve gardını düşürmeye cesaret edemedi. Qi Rong’u tek eliyle yerden kaldırarak, “Hadi gidelim” dedi.
Yine de Qi Rong mızmızlandı, “Gitmeyelim! Kuzen, hadi bu dağı ateşe verelim kuzen! Bu dağda bir grup Yong’an dikizcisi var, şehir kapılarını terk etmeyen kaba saba radikallerin hepsi burada saklanıyor. ateş yakalım ve burayı temizleyelim!”
Xie Lian onu tek eliyle biraz uzağa sürükledi, sanki sayısız göz onları izliyormuş gibi etraflarındaki kötülüğün özünün ağırlaştığını hissetti. “Az önce o varlığın ne kadar tuhaf olduğunu görmedin mi? Ortada kalmamalıyız” dedi.
“Ne olmuş?” Qi Rong, “Sen bir tanrısın! O küçük hayaletlerden korkmuyor musun? Seni engellemeye cüret ederlerse, onları öldür!” dedi.
“Önce geri dönelim.” dedi Xie Lian.
Xie Lian’ın ona aldırış etmediğini ve dağı ateşe vermeyeceğini duyan Qi Rong’un gözleri şişti, “NEDEN? O İNSANLAR BENİ PES ETTİLER VE BİZE KARŞILIK GEÇİRMEK İSTİYORLAR. ONU DUYDUNUZ. XIANLE’İ YOK ETMEK İSTEDİĞİNİ SÖYLEDİ ! KRALLIĞIMIZI YOK ETMEK İSTİYOR! BUGÜN SAVAŞ SAHALARINDA YAPTIĞINIZ GİBİ NEDEN ONLARIN HEPSİNİ ÖLDÜRMÜYORSUNUZ?”
“…” Xie Lian derin bir nefes aldı ve öfkeyle bağırdı, “Neden sadece öldür! Öldür! Öldür! Kafanın içinde? Askerler ve siviller farklıdır!”
Qi Rong, “Fark nedir? Hepsi insan değil mi? İkisini de öldürmek aynı şey değil mi?”
Sanki Xie Lian’ı acıyan yerinden bıçaklamış gibiydi ve bir öfke patlaması, “SEN-!”
Tam o sırada ayak bileğinin sıkıştığını hissetti ve aşağı baktığında, şişmiş bir el çalıların arasından çıkıp botunu yakaladı!
Aynı zamanda, önlerinden gelen sayısız takla sesleri geldi ve bir dizi insan formu, ayağa kalkamayacak şekilde yere felç olmuş, yağmur gibi ağaçlardan düştü. İnsan gibi şekillenmelerine rağmen, sayısız dev et solucanı gibi gevşektiler ve yavaşça onlara doğru kıvranıyorlardı. Qi Rong korkuyla haykırdı, “ONLAR KİMDİR?!”
Xie Lian kılıcıyla o eli kesti ve ciddi bir şekilde, “Onlar insan değil, onlar binu!” dedi.
Geçmişte, Xie Lian onların kraliyet başkentinin yakınındaki dağların hiçbirinde ortaya çıktıklarını hiç duymamıştı ve herhangi bir tür hayalet ya da iblis olsalar bile, bunlar genellikle Kraliyet Kutsal Köşkü’nün yetiştiricileri tarafından hızla yok edilirdi. Bunun anlamı, bu binu’lar birileri tarafından kasıtlı olarak serbest bırakıldı.
Xie Lian, bu savaşın insanlık dışı herhangi bir şey içereceğini asla beklemiyordu. Olanları tekrar düşündüğünde, bu şeylerin Lang Ying ile müttefik olduğuna ve Qi Rong’u kaçırmanın onu dışarı çekmekten başka bir şey olmadığına giderek daha fazla inanıyordu. Yine de şu anda düşünecek zamanı yoktu. Kılıcını her salladığında, yedi ila sekiz binu’yu temiz bir şekilde ikiye bölebilirdi, ancak binu’lar ortaya çıktığında genellikle sürüler halinde gelirler. Gerçekten de etraflarındaki çalılar ve ağaçlar hışırdamaya başladı, gittikçe daha sert sallandı ve giderek daha bulanık etli şekiller sürünerek Xie Lian’a durmaksızın geldi. Tek vuruşta on kişiyi öldürebilirdi ama yirmisi saldıracaktı. Tam Xie Lian durmaksızın saldırırken, ağaçtaki bir binu Xie Lian’ın sırtına daraldı ve boğuşmak için aşağı atladı!
Beklenmedik bir şekilde, yaklaşmadan önce bir işaret fişeği tarafından dilimlendi. Qi Rong’un üzerinde herhangi bir silah yoktu, bu yüzden o olamazdı. Xie Lian dönüp baktı ve kılıç sallayanın o genç asker olduğunu gördü!
Xie Lian tarafından şehir kapılarının yanında toz içinde bırakıldı ama aslında yine de onları takip etti ve buldu. O çocuk yıpranmış bir kılıç taşıyordu ve son derece etkili bir dizi binu vurdu. O şeyler sürünerek kalın, yapışkan benzeri bir vücut sıvısı yaydı ve Qi Rong ne kadar iğrenç olduklarına ağlıyordu. Zayıf görünen birinin kafasını tekmeledi ve yaratığın pek de korkutucu olmadığını fark etti ve üzgün bir şekilde, “Yani o kadar da etkileyici değiller mi?” dedi.
Yine de çok az şey biliyordu, binu’lar genellikle daha şiddetli, zalim kötülüklerin yanında ortaya çıkar. Xie Lian dudaklarını ısırdı ve derisini kırdı, sağ elinin iki parmağını kana batırdı ve ardından bıçağına sürdü. Sonra kılıcı Qi Rong’un ellerine sıkıştırdı, “Siz ikiniz bu kılıcı alın ve gidin! Hiçbir şey yaklaşmaya cesaret edemez. Bir şey duysanız bile geri dönmeyin. Unutmayın, arkanıza bakmayın!”
Qi Rong, “Kuzen! Ben…” diye itiraz etti.
Xie Lian onun sözünü kesti, “Güçlüler hemen arkalarında. Onlar ortaya çıktıktan sonra seninle ilgilenemeyeceğim. Geri dönüp rapor versen daha iyi olur!”
Qi Rong konuşmayı bıraktı ve kılıcı tutarak çılgınca kaçtı. Elindeki kutsal kılıç, Xie Lian’ın kutsallığının özüne sahipti ve yol boyunca hiçbir binu ya da diğer kötülükler yaklaşmaya cesaret edemedi, yolu sınırsızdı ve hızla ortadan kayboldu. Yine de o genç asker ayrılmadı ve Qi Rong çoktan gitmişti. Xie Lian’ın ona verecek başka bir kutsal koruma kılıcı yoktu ve avuçlarını sadece ruhani darbeler atmak ve patlatmak için kullanabiliyordu. O çocuk da şiddetle işbirliği yaptı ve bir saat sonra tüm binu’lar yok edildi.
Yapışkan sıvılar ve cesetlerle dolu bir zemin, pis koku boğucuydu. Tek bir binu’nun bile kaçmadığından emin olduktan sonra, Xie Lian nefesini tuttu ve arkasını döndü ve o çocukla konuştu, “Kılıçta oldukça iyisin.”
O çocuk kılıcını daha sıkı kavradı ve ilk başta öfkelenirken anında tekrar hazırda durdu. “Evet efendim.”
“Size emir vermiyorum, öyleyse neden “evet efendim” diyorsunuz? Xie Lian, “Sana daha önce geri gitmeni söylediğimde neden “evet efendim” demedin?” dedi.
“Evet efendim!” O çocuk cevap verdi, ama sonra cevabının garip olduğunu fark etti ve daha da sert durdu. Xie Lian başını salladı, düşündü ve aniden dudakları kıvrıldı, “Ama sen bir kılıç için daha uygunsun.”