Uydu karşıtı silahlar - keşif ve navigasyon amaçlı kullanılan uzay araçlarını imha etmek ve devre dışı bırakmak için tasarlanmış bir silah seti. Yapısal olarak yerleştirme yöntemine göre, bu tür bir silah ana tipte 2'e bölünür: 1) telsiz uyduları; 2) uçaklardan, gemilerden veya kara rampalarından fırlatılan balistik füzeler.
Şu anda, uzayda hiçbir devlet sınırı yoktur, dünyanın yüzeyinden belirli bir düzeyde olan tüm bölge bütün ülkeler tarafından ortak olarak kullanılmaktadır. Belirli bir teknik seviyeye ulaşmayı başaranlar. Dünyadaki uzay güçleri arasındaki etkileşim, varılan uluslararası anlaşmalara dayanarak gerçekleştirilir. Sadece örgütsel yöntemler ile desteklenir. Aynı zamanda, uzay nesnelerinin kendileri de pasif veya aktif koruma ihtimaline sahip değildir ve bu nedenle savunma açısından oldukça savunmasızdır.
Bu nedenle, mevcut yörünge grupları dış etkenlere karşı oldukça savunmasızdır ve düşman için potansiyel kuvvet uygulamasının nesnesi gibi görünmektedir. Aynı zamanda, uydu takımyıldızlarının kaldırılması, ev sahibi devletin askeri potansiyelini önemli ölçüde zayıflatabilir. Silah sistemlerinin uzaydaki kullanımı sadece özel bir uluslararası anlaşma ile öngörülüyor. Bu antlaşmayı imzalayan devletler, uydu mayınlarını ve silahlı avcıları uzaya götürmemeye söz verdi. Ancak, birçok uluslararası anlaşma gibi, uzaydaki silahların varlığının yasaklanmasına dair anlaşma, sadece anlaşmayı imzalayan ülkelerin iyi niyetiyle sürdürülüyor. Bu durumda, herhangi bir zamanda sözleşme taraflardan biri tarafından feshedilebilir.
GLONASS uydusu
Böyle bir durum yakın geçmişte, 2001’in Aralık ayında Amerika Birleşik Devletleri’nin füze savunma sistemlerini sınırlandırmaya yönelik antlaşmadan çekilmeye karar vermesiyle ortaya çıktı. Bu anlaşmadan çekilme prosedürü çok basitti: ABD Başkanı George W. Bush, Rusya’ya Haziran 12’in 2002’iyle ABM Antlaşması’nın varlığını sona erdireceğini bildirdi. Aynı zamanda, BM Genel Kurulundaki devletlerin bu kararı sadece İsrail, Paraguay ve Mikronezya tarafından desteklendi. Soruna böyle bir açıdan bakarsanız, dış alanın askeri amaçlar için kullanılmaması konusundaki anlaşmadan çıkmak sadece birkaç saat meselesi olabilir.
Hem Amerika Birleşik Devletleri hem de SSCB, bir antlaşmanın varlığına rağmen, uydu karşıtı silahların yaratılması konusundaki çalışmaları durdurmadı ve 100% 'ine göre, bu ülkelerin cephanelerinde kaç tane yörünge mayın ve torpil bulunduğunu, ancak ne kadar engelli füze kaldığını kimse bilmiyor. Dahası, geçmişte bir uyduyu engellemek ve yok etmek için şok nesnesine sahip tek bir fırlatma aracının gerekli olduğuna inanılıyorsa, bugün birden fazla savaş başlığına sahip füzelerin projeleri oldukça uygun görünüyor. Bir zamanlar, SSCB, yörüngelerinin uzay segmentinde bir uçuş sırasında kıtalararası balistik füzeleri yok edebilecek olan yörüngeli platformların uzaya fırlatılmasını sağlayan Amerikan Star Wars programına yanıt olarak, neredeyse sınırsız sayıda pasif tahribat unsuru getirme tehdidinde bulundu. Basitçe söylemek gerekirse, yörüngeleri sıkan çiviler, yüksek teknolojiye sahip herhangi bir ekipmanı elek haline getirecektir. Başka bir şey, bu tür silahları pratikte kullanmak çok zordur. Bu tür zarar verici elementlerin az çok kitlesel kullanımı durumunda olduğu gibi, halihazırda etkilenen uyduların enkazı diğer işleyen uyduları etkilemeye başladığında zincirleme bir reaksiyon meydana gelebilir.
Bu senaryoda, en çok korunan, dünyanın yüzeyinden birkaç bin kilometre uzakta bulunan yüksek coğrafi yörüngelerde bulunan uydulardır. Bu tür yükseklikleri elde etmek için, kozmik “tırnaklara” neredeyse altın olacakları enerji ve hız verilmelidir. Ayrıca bazı ülkelerde, taşıyıcı füzelerden bir uçaktan füze füzelerinin fırlatılması planlandığında hava fırlatma sistemleri oluşturma çalışmaları sürdürüldü (SSCB'de MiG-31'i bu amaçlar için kullanmayı planladılar). Bir roketin kayda değer bir yükseklikte açılması, önleyici roketin gerektirdiği enerji tasarrufunu sağlamayı mümkün kılmıştır.
Günümüzde uzmanlar, uzay devletleri arasındaki tam teşekküllü bir büyük çatışma durumunda, uydu takımyıldızlarının karşılıklı olarak imha edilmesinin sadece bir zaman meselesi olacağına inanmaktadır. Bu durumda, uydular, taraflardan herhangi birinin uzaya yeni uydular fırlatacağından çok daha hızlı bir şekilde imha edilecektir. Bununla birlikte, eğer devlet bunun için gerekli finansal ve ekonomik kapasiteye ve altyapıya sahipse, savaşların ardından yok edilen yörünge takımyıldızını ancak savaşın bitiminden sonra restore etmek mümkün olacak. Ele geçirici füzelerinin ve “çivi kovalarının” özellikle bunun veya hangi uydunun gerekli olduğunu anlamayacağımızı dikkate alırsak, uydu televizyonu ve uzun mesafeli ve uluslararası iletişim bu tür bir çatışmadan sonra uzun süre kullanılamayacak.
Oldukça önemli bir husus, önleyici füzelerin maliyetinin, özel uyduları fırlatmaktan daha ucuz olmasıdır. Orta menzilli füzelerin bile müdahale amacıyla kullanılabileceğine inanılıyor. Uzmanlara göre, Çin’de yaptıkları tam da budur, kendi önleyici füzelerini yaratıyorlardı. Bir füzenin bir hedefi kesin olarak hedeflemesi şartıyla, böyle bir füze, bu tür bir silahı daha ucuz hale getiren minimum yük taşıyabilir. Amerikan haberlerine göre, uydu karşıtı füzeler SM-3Block2B, 250 km'ye kadar irtifadaki uydularda vurabiliyor ve ABD vergi mükellefi 20-24 milyon parçaya mal oluyor. Aynı zamanda, Polonya'da konuşlandırılması planlanan daha güçlü GBI önleyici füzeleri daha pahalıdır - yaklaşık 70 milyon dolar.
Uydu karşıtı silahların unsurları olarak MiG-31
1978'ten bu yana, SSCB'de, Vimpel Tasarım Bürosu, AChL ile donatılmış ve MiG-31 avcı uçağı savaşçısı ile birlikte kullanılabilecek bir uydu karşıtı füze oluşturulması üzerine çalışmaya başladı. Roket, bir uçağın yardımıyla önceden belirlenmiş bir yüksekliğe getirildi, daha sonra fırının hemen yanında fırlatıldı ve patladı. 1986'ta, MiG tasarım bürosu, yeni silahlar için 2'in avcısı MiG-31 avcılarının revizyonu üzerine çalışmaya başladı. Yükseltilmiş uçak, MiG-XNUMHD ismini aldı. Büyük bir uzman füzesi taşımak zorunda kaldı ve silah kontrol sistemi kullanımı için tamamen yeniden tasarlandı. Her iki uçak da bekardı ve radar taşımadılar (bunun yerine 31-kg ağırlık modelleri kuruldu).
MIG-31D
MiG-31D, hem MiG-31M'de nodüllere sahipti hem de uçağın kanadının uçlarında bulunan ve “kanatçıklar” olarak adlandırılan ve prototip MiG-25П'dekine benzeyen büyük üçgen düzlemlerle donatılmıştı. Bu "kanatçıklar", avcı uçağına, büyük bir uydu karşıtı füzenin dış ventral pilonuna asıldığında uçuş sırasında ek stabilite kazandırmak için tasarlandı. Savaşçılar, 071 ve 072 kuyruk numaralarını aldı. Bu iki makine üzerindeki çalışmalar 1987 yılında tamamlandı ve aynı yıl 072 kuyruk numarasına sahip olan uçak Zhukovsky tasarım bürosunda uçuş testine başladı. Avcı testi programı birkaç yıl devam etti ve sadece gerekli roketin göründüğü belirsiz durum nedeniyle 1990-lerin başında askıya alındı.
İlk defa, uçak altında anti-uydu füzesi bulunan yeni bir avcı uçağının savaşçılarının fotoğrafları, Havacılık Haftası ve Uzay Teknolojisi dergisinde yılın Ağustos 1992'inde yayınlandı. Ancak, bu sistemin testleri tamamlanmadı. Bir uydu karşıtı roketin geliştirilmesi, SD'nin geliştirilmesinde uzmanlaşmış Vympel Tasarım Bürosu tarafından gerçekleştirildi. MiG-31D'nin, yaklaşık 17 000 metre ve uçuş hızında 3 000 km / s yükseklikte bir anti-uydu füzesi fırlatacağı tahmin edildi.
Mevcut durum
Şu anda, ABD merkezli füze savunma sistemi Aegis'e dayanıyor. Bu kompleks, roketin sayımın ötesinde ABD askeri uydusunu ABD-161'in başarıyla tahrip edebildiği 3 Şubat 3 tarafından pratikte gösterilen uyduları yok etme kabiliyetine sahip RIM-21 Standart Füze 2008 roketini (SIM-193) içerir. Düşük yörünge
Aegis denilen gemi tabanlı füze savunması
Ocak 11 2007 Çin kendi anti-uydu silahını test etti. Bir kutup yörüngesinde bulunan Çin Fengyun FY-1C meteorolojik uydusu, Sichan uzay merkezindeki bir mobil PU'dan fırlatılan bir uydu karşıtı füze tarafından doğrudan vurularak çarpışan meteorolojik uyduyu yakalayabilen 865 kilometre yüksekliğine çarptı. Uydunun yenilgisinin bir sonucu olarak, bir enkaz bulutu ortaya çıktı. Daha sonra, zemin izleme sistemleri, en az 2 300 uzay molozunu saptadı, bunların büyüklüğü 1 ve daha fazlası arasındaydı.
Rusya'da, uzay aracı füzelerinin resmi olarak serbest bırakılması mevcut değildir. Düşman uydu gruplarıyla mücadeleye yönelik Sovyet programına “Uydu Savaşçısı” adı verildi ve geçen yüzyılın 70-80'inde konuşlandırıldı. Bu programın testlerinde, avcı uçağı uyduları, bağımsız bir şekilde manevra yaparken saldırının hedefine yaklaştıktan ve ardından bir patlamadan sonra, Dünya yörüngesine fırlatıldı. 1979’ten bu yana, bu sistem mücadele görevine başlamıştır, ancak bu program kapsamında yapılan testler, dış mekan kirliliği konusunda bir moratoryum kabul edildiğinden dolayı durdurulmuştur, bu programın mevcut durumu ve umutları rapor edilmemiştir. Ek olarak, SSCB'de, savaş avcılarına (MiG-31 gibi) dağıtılan yer tabanlı lazer sistemleri ve füzeler kullanılarak düşman uydularının imhası üzerine çalışmalar yapıldı.
Bilgi kaynakları:
-http: //voennovosti.ru/2012/11/kosmicheskie-ubijcy
-http: //army.lv/ru/mig/894/332
-http: //ru.wikipedia.org/wiki