Su kültürü - Aquaculture
Su Ürünleri (daha az yaygın yazıldığından aquiculture olarak da bilinir), aquafarming ait tarım olan balık , kabuklular , yumuşakçalar , su bitkileri , algler ve diğer organizmalar. Su ürünleri yetiştiriciliği, kontrollü koşullar altında tatlı su ve tuzlu su popülasyonlarının yetiştirilmesini içerir ve yabani balıkların hasadı olan ticari balıkçılıkla karşılaştırılabilir . Kültür balıkçılığı habitatları sualtı deniz ortamlarında da uygulanabilir su ürünleri yetiştiriciliği ve içinde ifade eder.
Göre Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) , su ürünleri "balık, yumuşakçalar, kabuklular ve su bitkileri dahil Sudaki organizmalar arasında tarım anlamına geldiği anlaşılmaktadır. Çiftçilik böyle düzenli çorap olarak üretimini artırmak için yetiştirme sürecinde müdahale çeşit ima , yemleme, avcılardan korunma, vb. Çiftçilik aynı zamanda yetiştirilen stokun bireysel veya kurumsal sahipliğini de ifade eder. " 2014 yılında küresel kültür balıkçılığı faaliyetlerinden bildirilen çıktı, doğrudan insanlar tarafından tüketilen balık ve kabuklu deniz hayvanlarının yarısından fazlasını sağladı; ancak, rapor edilen rakamların güvenilirliği ile ilgili sorunlar vardır. Ayrıca, şu anki su ürünleri uygulamada, yabani balıkların birkaç lira ürünleri biri kiloluk üretmek için kullanılır balıkçıl gibi balık somon .
Su kültürü özel çeşitleri dahil balık tarım , karides tarım , istiridye tarım , deniz kültürü , algaculture (örneğin yosun tarım ) ve ekimi süs balıkları . Özel yöntemler dahil aquaponics ve entegre çoklu trofik akuakültür balık tarım ve su bitkilerinin tarım entegre, her ikisi de.
Tarih
Avustralya'nın güneybatı Victoria eyaletindeki yerel Aborjin Avustralya halkı olan Gunditjmara , kısa yüzgeçli yılanbalıkları MÖ 4,580 kadar erken bir zamanda ( BP 6530 ) yetiştirmiş olabilir . Kanıtlar, Condah Gölü çevresinde yaklaşık 100 km 2 (39 sq mi) volkanik taşkın yatakları geliştirdiklerini ve bir kanal ve baraj kompleksi haline getirdiklerini ve yılanbalıklarını yakalamak ve onları tüm yıl boyunca yemeleri için saklamak için dokuma tuzaklar kullandığını gösteriyor . Bir Dünya Mirası Alanı olan Budj Bim Kültürel Peyzajının , dünyanın en eski su ürünleri yetiştiriciliği alanlarından biri olduğu düşünülmektedir.
Sözlü gelenek Çin'de ortak sazan, kültür anlatır sazan 2000-2100 sürece önce olduğu gibi, M.Ö. (yaklaşık 4000 yıl BP denilen balık kültürü üzerindeki en erken monografında,), ancak literatürde ilk önemli kanıtlar yalanlarla Fan Lai'nin Klasik Balık Kültürü adlı kitabı, MÖ 475 civarında yazılmıştır (c . 2475 BP ). Su ürünleri için başka eski Çin kılavuzu 460 civarında yazılı, Yang Yu Jing tarafından yapıldı M.Ö. o sazan yetiştiriciliği daha sofistike hale geliyordu gösteren. Jiahu Çin'de sitesi 6200 yılından kalma muhtemelen en eski su ürünleri konumları gibi ikinci dereceden arkeolojik kanıtlar vardır M.Ö. (8200 yıl kadar BP ), ancak bu spekülatiftir. Nehir taşkınlarından sonra sular azaldığında, başta sazan olmak üzere bazı balıklar göllerde hapsoldu. İlk akuakültüristler yavrularını nimfler ve ipekböceği dışkısı kullanarak beslediler ve onları yedi.
Gim yetiştiriciliği, Kore'deki en eski kültür balıkçılığıdır. Erken yetiştirme yöntemlerinde bambu veya meşe çubukları kullanıldı ve bunlar 19. yüzyılda ağların kullanıldığı daha yeni yöntemlerle değiştirildi. Yüzer sallar 1920'lerden beri seri üretim için kullanılmaktadır.
Orta Avrupa'da, erken Hıristiyan manastırları Roma su kültürü uygulamalarını benimsedi. Orta Çağ'da Avrupa'da yaygın olan su ürünleri yetiştiriciliği , deniz kıyılarından ve büyük nehirlerden uzak olduğundan, balıkların çürümemesi için tuzlanması gerekiyordu. 19. yüzyılda ulaşımdaki gelişmeler, taze balıkları iç kesimlerde bile kolayca bulunabilen ve ucuz hale getirerek su ürünleri yetiştiriciliğini daha az popüler hale getirdi. 15. yüzyıl Fishponds Trebon Havzası'nda yer Çek Cumhuriyeti'nde bir şekilde korunur UNESCO Dünya Mirası .
Hawaiililer okyanus balıkları havuzları inşa ettiler . Dikkat çekici bir örnek, Alekoko'daki en az 1000 yıl öncesine ait "Menehune" balık havuzudur. Efsane, efsanevi Menehune cüce insanları tarafından yapıldığını söylüyor .
18. yüzyılın ilk yarısında, Alman Stephan Ludwig Jacobi , kahverengi alabalık ve somonun dış gübrelemesini denedi . Bulgularını özetleyen "Von der künstlichen Erzeugung der Forellen und Lachse" ( Alabalık ve Somonun Yapay Üretimi Üzerine) adlı bir makalesi yazdı ve Avrupa'da yapay balık yetiştiriciliğinin kurucusu olarak kabul edildi. 18. yüzyılın son on yıllarında, istiridye yetiştiriciliği Kuzey Amerika'nın Atlantik Kıyısı boyunca haliçlerde başlamıştı.
Su ürünleri yetiştiriciliği kelimesi, buz hasadı ile ilgili olarak 1855 tarihli bir gazete makalesinde yer aldı. Aynı zamanda, özellikle sucul bitki ve hayvan türlerinin yetiştirilmesiyle ilişkilendirilmeden önce, 19. yüzyılın sonlarında karasal tarımsal uygulamaların tariflerinde de ortaya çıktı.
1859'da West Bloomfield, New York'tan Stephen Ainsworth, akarsu alabalığı ile deneylere başladı . 1864'te Seth Green , New York, Rochester yakınlarındaki Caledonia Springs'te ticari bir balık kuluçka operasyonu kurdu . 1866'da, Massachusetts , Concord'dan Dr. WW Fletcher'ın katılımıyla, hem Kanada'da hem de Amerika Birleşik Devletleri'nde yapay balık kuluçkahaneleri kurulmaya başlandı. Ne zaman Dildo Island balık kuluçka 1889 yılında Newfoundland açıldı, dünyanın en büyük ve en gelişmiş oldu. Su ürünleri yetiştiriciliği kelimesi, 1890'da morina ve ıstakoz ile kuluçkahane deneylerinin açıklamalarında kullanılmıştır.
1920'lerde, 1870'lerde kurulan Rhode Island , Carolina'daki Amerikan Balık Kültürü Şirketi , alabalıkların önde gelen üreticilerinden biriydi. 1940'larda, balıkların gündüz ve gece döngüsünü manipüle etme yöntemini mükemmelleştirmişlerdi, böylece yıl boyunca yapay olarak yumurtlayabilirlerdi.
21. yüzyıl uygulaması
Vahşi balıkçılıktaki hasat durgunluğu ve popüler deniz türlerinin aşırı kullanımı , yüksek kaliteli proteine yönelik artan taleple birleştiğinde, su kültürü yapanları diğer deniz türlerini evcilleştirmeye teşvik etti. Modern kültür balıkçılığının başlangıcında pek çok kişi, tıpkı 20. yüzyılın Yeşil Devrimi'nin tarımda devrim yaratması gibi, su ürünleri yetiştiriciliğinde bir "Mavi Devrim" olabileceği konusunda iyimserdi . Kara hayvanları uzun zamandır evcilleştirilmiş olmasına rağmen, çoğu deniz ürünü türü hala vahşi doğadan yakalanmıştı. Deniz ürünlerine yönelik artan talebin dünya okyanusları üzerindeki etkisinden endişe duyan tanınmış okyanus kaşifi Jacques Cousteau , 1973'te şunları yazdı: "Dünyanın büyüyen insan popülasyonlarının beslenmesiyle birlikte, yeni anlayış ve yeni teknolojiyle denize yönelmeliyiz."
2007 itibariyle kültürlenen türlerin yaklaşık 430'u (% 97), 20. ve 21. yüzyıllarda evcilleştirildi ve bunların tahminen 106'sı 2007'ye kadar olan on yılda geldi. Tarımın uzun vadeli önemi göz önüne alındığında, bugüne kadar sadece% 0,08 Bilinen kara bitki türleri ve bilinen kara hayvanı türlerinin% 0.0002'si evcilleştirilmiştir, bilinen deniz bitki türlerinin% 0.17'si ve bilinen deniz hayvanı türlerinin% 0.13'ü. Evcilleştirme tipik olarak yaklaşık on yıllık bilimsel araştırmayı içerir. Suda yaşayan türlerin evcilleştirilmesi, insan yaşamında büyük zararlara neden olan kara hayvanlarına göre insanlar için daha az risk içerir. Çoğu bulaşıcı hastalık gibi, çiçek hastalığı ve difteri gibi hastalıklar da dahil olmak üzere evcil hayvanlarda ortaya çıkan başlıca insan hastalıkları , hayvanlardan insanlara geçer. Deniz türlerinden karşılaştırılabilir hastalık oluşturma etkisine sahip insan patojeni henüz ortaya çıkmadı.
Somon yetiştiriciliğinde deniz biti popülasyonlarını kontrol etmek için daha temiz balıklar (örn. Topaklar ve wrasse) gibi parazitleri yönetmeye yönelik biyolojik kontrol yöntemleri halihazırda kullanılmaktadır. Etkiyi en aza indirmek için balık çiftliklerinin mekansal planlamasına ve konumlandırılmasına yardımcı olmak için modeller kullanılmaktadır.
Yabani balık stoklarındaki düşüş, çiftlik balıklarına olan talebi artırmıştır. Bununla birlikte, balık yemi için alternatif protein ve yağ kaynakları bulmak, su ürünleri yetiştiriciliğinin sürdürülebilir bir şekilde büyüyebilmesi için gereklidir; aksi takdirde, yem balıklarının aşırı kullanımı için büyük bir risk oluşturur.
Organotinlerin 2008 yılında Uluslararası Denizcilik Örgütü tarafından yasaklanmasının ardından yeni bir diğer sorun, çevreye zarar vermeyen ancak yine de etkili, kirlilik önleyici etkileri olan bileşikler bulma ihtiyacıdır.
Her yıl birçok yeni doğal bileşik keşfedilir, ancak bunları ticari amaçlar için yeterince büyük ölçekte üretmek neredeyse imkansızdır.
Bu alandaki gelecekteki gelişmelerin mikroorganizmalara dayanması kuvvetle muhtemeldir, ancak bu alandaki bilgi eksikliğinin üstesinden gelmek için daha fazla fon ve daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.
Tür grupları
Su bitkileri
Fitoplankton , mikrofitler veya planktonik algler olarak da adlandırılan mikroalgler , yetiştirilen alglerin çoğunu oluşturur . Yaygın olarak deniz yosunu olarak bilinen makroalglerin de birçok ticari ve endüstriyel kullanımı vardır, ancak boyutları ve özel gereksinimleri nedeniyle, büyük ölçekte kolayca yetiştirilmezler ve çoğu zaman vahşi ortamda alınırlar.
2016 yılında su ürünleri yetiştiriciliği, toplam 31,2 milyon ton doğadan toplanan ve yetiştirilen sucul bitkilerin hacimce yüzde 96,5'ini oluşturdu. Deniz yosununun ezici bir çoğunluğunun egemen olduğu tarımsal su bitkilerinin küresel üretimi, çıktı hacminde 1995'te 13,5 milyon tondan 2016'da 30 milyon tonun biraz üzerine çıktı.
Yosun yetiştiriciliği
Deniz yosunu yetiştiriciliği veya yosun yetiştiriciliği, deniz yosunu yetiştirme ve hasat etme uygulamasıdır . En basit şekliyle, doğal olarak bulunan partilerin yönetiminden oluşur. En gelişmiş haliyle, alglerin yaşam döngüsünü tam olarak kontrol etmekten ibarettir.
Japonya, Çin ve Kore'de su ürünleri yetiştiriciliği ile yetiştirilen başlıca gıda türleri Gelidium , Pterocladia , Porphyra ve Laminaria'dır . Deniz yosunu yetiştiriciliği, ekonomik koşulları iyileştirmek ve balıkçılık baskısını ve aşırı sömürülen balıkçılığı azaltmak için sıklıkla bir alternatif olarak geliştirilmiştir. Deniz yosunları, agar ve İrlanda yosunu ürünlerinin üretimi için bir gıda kaynağı ve ihracat malı olarak dünya çapında hasat edilmiştir .Deniz yosununun ezici bir çoğunluğunun hakim olduğu tarımsal su bitkilerinin küresel üretimi, çıktı hacminde 1995'te 13,5 milyon tondan 2016'da 30 milyon tonun biraz üzerine çıktı. 2014 itibariyle deniz yosunu, tüm deniz su ürünleri yetiştiriciliğinin% 27'siydi. Deniz yosunu yetiştiriciliği, iklim değişikliğini hafifletme potansiyeli yüksek, karbon negatif bir üründür . Değişen İklimde Okyanus ve Kriyosfer üzerine IPCC Özel Raporu, hafifletme taktiği olarak "daha fazla araştırma dikkatini" önermektedir.
Balık
Balık yetiştiriciliği, kültür balıkçılığının en yaygın şeklidir. Balıkları ticari olarak tanklarda, balık havuzlarında veya okyanus muhafazalarında, genellikle yiyecek için yetiştirmeyi içerir . Yavru balıkları eğlence amaçlı balıkçılık için doğaya salan veya bir türün doğal sayılarını tamamlayan bir tesise genellikle balık üretme çiftliği adı verilir . Dünya çapında balık yetiştiriciliğinde kullanılan en önemli balık türleri sırasıyla sazan , somon , tilapia ve yayın balığıdır .
Akdeniz'de, genç mavi yüzgeçli orkinoslar denizde ağlanır ve yavaşça kıyıya doğru çekilir. Daha sonra , pazar için daha da yetiştirildikleri açık deniz kafeslerinde (bazen yüzer HDPE borudan yapılırlar) kapatılırlar. 2009 yılında, Avustralya'daki araştırmacılar ilk kez güney mavi yüzgeçli orkinosunu karayla çevrili tanklarda üremeye ikna etmeyi başardılar . Güney mavi yüzgeçli orkinos da vahşi yakalanmış ve güney Yetiştirme aşımı deniz kafeslerinde Besiye alınan Spencer Körfezi'nde , Güney Avustralya .
Bu endüstrinin somon yetiştiriciliği bölümünde de benzer bir işlem uygulanıyor; Yavrular kuluçkahanelerden alınır ve olgunlaşmalarına yardımcı olmak için çeşitli yöntemler kullanılır. Örneğin yukarıda da belirtildiği gibi, sektördeki en önemli balık türlerinden bazıları olan somon, kafes sistemi kullanılarak yetiştirilebilir. Bu, tercihen güçlü bir akışı olan açık suda ağ kafesleri bulundurarak ve somonu büyümelerine yardımcı olan özel bir yiyecek karışımı besleyerek yapılır. Bu süreç, balığın yıl boyunca büyümesine, dolayısıyla doğru mevsimlerde daha yüksek hasada izin verir. Bazen deniz çiftliği olarak da bilinen ek bir yöntem de endüstride kullanılmaktadır. Deniz çiftliği, balıkları kısa bir süre için bir kuluçkahanede yetiştirmeyi ve daha sonra gelişmeleri için deniz sularına salıvermeyi içerir, bunun üzerine balıklar olgunlaştıklarında yeniden yakalanır.
Kabuklular
Ticari karides yetiştiriciliği 1970'lerde başladı ve bundan sonra üretim hızla büyüdü. Küresel üretim 2003 yılında 1,6 milyon tonun üzerine çıktı ve yaklaşık 9 milyar ABD doları değerinde. Çiftlik karidesinin yaklaşık% 75'i Asya'da, özellikle Çin ve Tayland'da üretilmektedir. Diğer% 25'lik kısım ise esas olarak Brezilya'nın en büyük üretici olduğu Latin Amerika'da üretilmektedir. Tayland en büyük ihracatçıdır.
Karides yetiştiriciliği, Güneydoğu Asya'daki geleneksel, küçük ölçekli biçiminden küresel bir endüstriye dönüştü. Teknolojik gelişmeler, birim alan başına daha yüksek yoğunluklara yol açmıştır ve anaç , dünya çapında sevk edilmektedir. Hemen hemen tüm çiftlik karidesleri penaeidlerdir (yani, Penaeidae familyasından karidesler ) ve sadece iki tür karides, Pasifik beyaz karidesi ve dev kaplan karidesi , tüm çiftlik karidesinin yaklaşık% 80'ini oluşturur. Bu endüstriyel monokültürler , tüm bölgelerdeki karides popülasyonlarını azaltan hastalıklara karşı çok hassastır. Artan ekolojik sorunlar, tekrarlanan hastalık salgınları ve hem sivil toplum kuruluşlarından hem de tüketici ülkelerden gelen baskı ve eleştiriler, 1990'ların sonlarında sektörde değişikliklere ve genel olarak daha güçlü düzenlemelere yol açtı. 1999'da hükümetler, endüstri temsilcileri ve çevre kuruluşları , Deniz Ürünleri İzleme programı aracılığıyla daha sürdürülebilir çiftçilik uygulamalarını geliştirmeyi ve teşvik etmeyi amaçlayan bir program başlattı .
Tatlı su karides yetiştiriciliği , deniz karides yetiştiriciliğiyle ilgili birçok sorun da dahil olmak üzere birçok özelliği paylaşır. Dev nehir karidesi olan ana türlerin gelişimsel yaşam döngüsü benzersiz sorunlar ortaya çıkarır .
Buna ek olarak, balık kültürü kerevitlerin tatlı su yetiştiriciliğidir (çoğunlukla ABD, Avustralya ve Avrupa'da).
Yumuşakçalar
Suda yetiştirilen kabuklu deniz ürünleri arasında çeşitli istiridye , midye ve istiridye türleri bulunur. Bu çift kabuklu yemlikler, balık veya diğer yem girdilerinden ziyade ortam birincil üretimine dayanan filtre ve / veya biriktirme besleyicilerdir. Bu nedenle, kabuklu deniz ürünleri yetiştiriciliği genellikle iyi huylu ve hatta faydalı olarak algılanır.
Türlere ve yerel koşullara bağlı olarak, çift kabuklu yumuşakçalar ya sahilde, uzun hatlarda yetiştirilir ya da sallardan asılır ve elle ya da tarama yoluyla hasat edilir. Mayıs 2017'de Belçikalı bir konsorsiyum, Kuzey Denizi'ndeki bir rüzgar çiftliğinde deneme amaçlı iki midye çiftliğinden ilkini kurdu .
Abalone yetiştiriciliği 1950'lerin sonlarında ve 1960'ların başında Japonya ve Çin'de başladı. 1990'ların ortalarından bu yana, bu endüstri giderek daha başarılı hale geldi. Aşırı avlanma ve kaçak avlanma , vahşi popülasyonu, çiftlik deniz kulağının artık çoğu deniz kulağı eti tedarik ettiği ölçüde azaltmıştır. Sürdürülebilir şekilde yetiştirilen yumuşakçalar, Seafood Watch ve World Wildlife Fund (WWF) dahil diğer kuruluşlar tarafından onaylanabilir . WWF, sorumlu bir şekilde yetiştirilen deniz ürünleri için ölçülebilir ve performansa dayalı standartlar geliştirmek için 2004 yılında "Su Ürünleri Diyalogları" nı başlattı. 2009 yılında WWF , küresel standartları ve sertifikasyon programlarını yönetmek için Hollanda Sürdürülebilir Ticaret Girişimi ile Su Ürünleri Yetiştiriciliği Yönetim Konseyi'ni kurdu .
2012'deki denemelerden sonra , Batı Avustralya'nın Flinders Körfezi'nde deniz kulağı yetiştirmek için ticari bir "deniz çiftliği" kuruldu . Çiftlik, 5000 (Nisan 2016 itibarıyla) abitatlar (deniz kulağı habitatları) adı verilen ayrı beton birimlerden oluşan yapay bir resife dayanmaktadır . 900 kg'lık abitatların her biri 400 deniz kulağını barındırabilir. Resif, karadaki bir kuluçkahaneden genç deniz kulağı ile tohumlanır. Abalone, habitatlarda doğal olarak büyüyen deniz yosunu ile beslenir ve körfezin ekosistem zenginleşmesi, diğer türlerin yanı sıra artan sayıda dhufish, pink snapper, wrasse ve Samson balığı ile sonuçlanır.
Şirketten Brad Adams, yabani abalonla olan benzerliği ve kıyı temelli su ürünleri yetiştiriciliğinden farkı vurguladı. "Biz su ürünleri yetiştiriciliği yapmıyoruz, çiftçiyiz çünkü suya girdiklerinde kendilerine bakarlar."
Diğer gruplar
Diğer gruplar arasında suda yaşayan sürüngenler, amfibiler ve ekinodermler ve denizanası gibi çeşitli omurgasızlar bulunur . Ana grafikte açıkça gösterilmek için yeterli hacme katkıda bulunmadığından, bu bölümün sağ üst köşesinde ayrı ayrı grafiklerle gösterilmiştir.
Dünya çapında
Küresel balık üretimi 2016 yılında 171 milyon tonla zirve yaptı; su ürünleri yetiştiriciliği toplamın yüzde 47'sini ve gıda dışı kullanımlar (balık unu ve balık yağının azaltılması dahil) hariç tutulursa yüzde 53'ünü temsil ediyor. Yakalama balıkçılığı üretimi 1980'lerin sonlarından bu yana nispeten durağan olduğu için, kültür balıkçılığı, insan tüketimi için balık arzında devam eden büyümeden sorumlu olmuştur. 2016 yılında küresel kültür balıkçılığı üretimi (su bitkileri dahil) 110,2 milyon tondu ve ilk satış değeri 243,5 milyar ABD doları olarak tahmin edildi. Su ürünleri yetiştiriciliğinin küresel avcılık ve kültür balıkçılığı üretimine olan katkısı, 2000 yılında yüzde 25,7'den 2016'da yüzde 46,8'e yükseldi. 2001–2016 döneminde yüzde 5,8 yıllık büyüme oranıyla, su ürünleri yetiştiriciliği, diğer büyük gıda üretim sektörleri, ancak artık 1980'lerde ve 1990'larda yaşanan yüksek yıllık büyüme oranlarına sahip değil.
2012 yılında, toplam dünya balıkçılık üretimi 158 milyon tondu ve bunun yaklaşık% 42'si 66.6 milyon ton su ürünleri yetiştiriciliğine katkıda bulundu. Dünya çapında su ürünleri yetiştiriciliğinin büyüme oranı, 30 yılı aşkın bir süredir yılda ortalama% 8 ile sürdürülmekte ve hızlıdır; buna karşın, vahşi balıkçılıktan elde edilen alımlar son on yıldır esasen sabit kalmaktadır. Su ürünleri pazarı 2009'da 86 milyar dolara ulaştı.
Su ürünleri yetiştiriciliği, Çin'de özellikle önemli bir ekonomik faaliyettir. Çin Balıkçılık Bürosu, 1980 ile 1997 yılları arasında su ürünleri yetiştiriciliğinin yıllık% 16,7 oranında büyüdüğünü ve 1,9 milyon tondan yaklaşık 23 milyon tona sıçradığını bildirdi. 2005 yılında Çin, dünya üretiminin% 70'ini oluşturuyordu. Su ürünleri yetiştiriciliği, şu anda ABD'de gıda üretiminin en hızlı büyüyen alanlarından biridir.
ABD'deki tüm karides tüketiminin yaklaşık% 90'ı yetiştirilmekte ve ithal edilmektedir. Son yıllarda, somon yetiştiriciliği güney Şili'de, özellikle Şili'nin en hızlı büyüyen şehri olan Puerto Montt'ta önemli bir ihracat haline geldi .
Mayıs 2014'te yayınlanan Dünya Balıkçılık ve Su Ürünleri Yetiştiriciliğinin Durumu başlıklı bir Birleşmiş Milletler raporu , balıkçılık ve su ürünleri yetiştiriciliğinin Asya ve Afrika'daki yaklaşık 60 milyon insanın geçim kaynaklarını desteklediğini sürdürdü. FAO, 2016 yılında genel olarak kadınların balıkçılık ve su ürünleri yetiştiriciliği birincil sektörüyle doğrudan uğraşan tüm insanların yaklaşık yüzde 14'ünü oluşturduğunu tahmin ediyor.
|Kategori||2011||2012||2013||2014||2015||2016|
|Üretim|
|Ele geçirmek|
|İç||10.7||11.2||11.2||11.3||11.4||11.6|
|Deniz||81.5||78.4||79.4||79.9||81.2||79.3|
|Toplam yakalama||92.2||89.5||90.6||91.2||92.7||90.9|
|Su kültürü|
|İç||38.6||42||44.8||46.9||48.6||51.4|
|Deniz||23.2||24.4||25.4||26.8||27.5||28.7|
|Toplam su ürünleri||61.8||66.4||70.2||73.7||76.1||80|
|Toplam dünya balıkçılık ve su ürünleri||154||156||160.7||164.9||168.7||170.9|
|Kullanım|
|İnsan tüketimi||130||136.4||140.1||144.8||148.4||151.2|
|Gıda dışı kullanımlar||24||19.6||20.6||20||20.3||19.7|
|Nüfus (milyarlarca)||7||7.1||7.2||7.3||7.3||7.4|
|Kişi başı görünür tüketim (kg)||18.5||19.2||19.5||19.9||20.2||20.3|
Ulusal kanunlar, düzenlemeler ve yönetim
Su ürünleri yetiştiriciliği uygulamalarını düzenleyen yasalar ülkeden ülkeye büyük ölçüde değişir ve genellikle yakından düzenlenmez veya kolayca izlenebilir değildir. Amerika Birleşik Devletleri'nde, karada ve kıyıya yakın yerlerde su ürünleri yetiştiriciliği federal ve eyalet düzeyinde düzenlenmektedir; ancak, ABD'nin münhasır ekonomik bölge sularında açık deniz kültür balıkçılığını hiçbir ulusal yasa düzenlememektedir . Haziran 2011'de, Ticaret Bakanlığı ve Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi, bu sorunu ele almak ve "sağlıklı deniz ürünlerine yönelik artan talebi karşılamak, kıyı topluluklarında istihdam yaratmak ve hayati ekosistemleri eski haline getirmek" için ulusal su kültürü politikalarını yayınladı. 2011 yılında Kongre Üyesi Lois Capps , "Amerika Birleşik Devletleri'nin münhasır ekonomik bölgesinde sürdürülebilir açık deniz su ürünleri yetiştiriciliği için bir düzenleyici sistem ve araştırma programı oluşturmak için" 2011 Ulusal Sürdürülebilir Açık Deniz Su Ürünleri Yasasını tanıttı ; ancak yasa tasarısı yasalaşmadı.
Fazla raporlama
Çin, rapor edilen su ürünleri üretimi konusunda dünyaya ezici bir şekilde hakimdir ve toplam üretimin dünyanın geri kalanının toplamının iki katı olduğunu bildirmektedir. Bununla birlikte, Çin'in getirilerinin doğruluğuyla ilgili bazı tarihsel sorunlar var.
2001 yılında, balıkçılık bilim adamları Reg Watson ve Daniel Pauly yazdığı bir mektupta endişelerini dile Doğada Çin 1990'larda yabani balıkçılık onun yakalamak raporlama sona erdiğini,. Bunun, 1988'den beri küresel avın yılda 300.000 ton arttığını, halbuki gerçekten yıllık 350.000 ton azaldığını gösterdiler. Watson ve Pauly, bunun ekonomiyi izleyen devlet kurumlarının da üretimi artırmakla görevlendirildiği Çin politikalarıyla ilgili olabileceğini öne sürdü. Ayrıca, yakın zamana kadar, Çinli yetkililerin terfisi, kendi bölgelerindeki üretim artışlarına dayanıyordu.
Çin bu iddiaya itiraz etti. Resmi Xinhua Haber Ajansı , Tarım Bakanlığı Balıkçılık Bürosu genel müdürü Yang Jian'ın Çin'in rakamlarının "temelde doğru" olduğunu söylediğini aktardı. Ancak FAO , Çin'in istatistiksel getirilerinin güvenilirliği ile ilgili sorunlar olduğunu ve dünyanın geri kalanı dışında su ürünleri yetiştiriciliği verileri de dahil olmak üzere Çin'den alınan verilerin bir süre işlendiğini kabul etti.
Su kültürü yöntemleri
Deniz ürünleri yetiştiriciliği
Kültür balıkçılığı deniz organizmalarının ekimi atıfta deniz suyu genellikle korunaklı kıyı veya açık deniz sularında. Deniz balıklarının yetiştirilmesi, deniz kabuklularının ( karides gibi ), yumuşakçaların ( istiridye gibi ) ve deniz yosununun da yetiştirilmesi gibi, deniz ürünleri yetiştiriciliğinin bir örneğidir . Kanal yayın balığı ( Ictalurus punctatus ), sert istiridye ( Mercenaria mercenaria ) ve Atlantik somonu ( Salmo salar ) ABD deniz ürünleri yetiştiriciliğinde öne çıkmaktadır.
Deniz ürünleri yetiştiriciliği, organizmaları, somonlar için yüzen ağlarla çevrili muhafazalar ve istiridyeler için raflar gibi suni muhafazalar üzerinde veya içinde yetiştirmekten oluşabilir. Kapalı somon olması durumunda, operatörler tarafından beslenirler; raflardaki istiridye, doğal olarak bulunan yiyeceklerle beslenir. Abalone, resif birimlerinde doğal olarak yetişen yapay resif tüketen deniz yosunu üzerinde yetiştirildi.
Birleşik
Entegre multi-trofik su ürünleri yetiştiriciliği (IMTA), bir türe ait yan ürünlerin (atıkların) bir başkası için girdi ( gübre , gıda ) olmak üzere geri dönüştürüldüğü bir uygulamadır. Beslemeli su ürünleri yetiştiriciliği (örneğin, balık , karides ), çevresel sürdürülebilirlik (biyomitigasyon), ekonomik istikrar (ürün çeşitliliği ve risk azaltma) ve sosyal kabul edilebilirlik (daha iyi) için dengeli sistemler oluşturmak için inorganik özütleyici ve organik özütleyici ( örneğin kabuklu deniz ürünleri ) su ürünleri yetiştiriciliği ile birleştirilir. Yönetim Uygulamaları).
"Multi-trofik" , aynı sistemde farklı trofik veya beslenme düzeylerinden türlerin dahil edilmesini ifade eder . Bu, aynı trofik seviyedeki farklı balık türlerinin ortak kültürü olabilecek asırlık sucul polikültür uygulamasından potansiyel bir farktır. Bu durumda, bu organizmaların hepsi aynı biyolojik ve kimyasal süreçleri paylaşabilir ve birkaç sinerjik fayda sağlayabilir ve bu da potansiyel olarak ekosistemde önemli değişikliklere yol açabilir . Bazı geleneksel Polikültür sistemleri, aslında, birkaç işgal türlerin büyük bir çeşitlilik içerebilir niş karşılıklı dayalı daha büyük toplam üretimin neden olabilir aynı 2006" /> Bir çalışma IMTA sistemi içinde geniş kültürler (düşük yoğunluklu, düşük yönetimi) olarak, tek tek türlerin üretimi, kısa vadede monokültürden daha düşük olsa bile , birlikte kültürlenen türlere faydalar ve iyileştirilmiş ekosistem sağlığı .
Bazen "entegre su ürünleri yetiştiriciliği" terimi, monokültürlerin su transferi yoluyla entegrasyonunu tanımlamak için kullanılır. Bununla birlikte, tüm niyet ve amaçlar için, "IMTA" ve "entegre su ürünleri yetiştiriciliği" terimleri yalnızca tanımlayıcılık dereceleri bakımından farklılık gösterir. Aquaponics , fraksiyone su, entegre tarım su sistemleri, entegre gecekondu-su sistemleri ve entegre balıkçılık-su sistemleri IMTA tasarımın diğer varyasyonları vardır.
Örgü malzemeleri
De dahil olmak üzere çeşitli malzemeler, naylon , polyester , polipropilen , polietilen , plastik kaplamalı kaynaklı tel , kauçuk , patentli halat ürünleri (Spectra, Dikenli-D, Dyneema), galvanizli çelik ve bakır Dünyada su balığı muhafazaları örgü kullanılır. Bu malzemelerin tümü, tasarım fizibilitesi, malzeme mukavemeti , maliyet ve korozyon direnci dahil olmak üzere çeşitli nedenlerle seçilir .
Son zamanlarda bakır alaşımları, antimikrobiyal oldukları için (yani bakterileri , virüsleri , mantarları , algleri ve diğer mikropları yok ettikleri) ve bu nedenle biyolojik kirlenmeyi (yani, mikroorganizmaların istenmeyen birikimi, yapışması ve büyümesini ) engelledikleri için su ürünleri yetiştiriciliğinde önemli ağ malzemeleri haline gelmiştir . bitkiler, algler, tüp kurtları, midyeler, yumuşakçalar ve diğer organizmalar). Bakır alaşımlı kültür balıkçılığı kafesleri, mikrobiyal büyümeyi engelleyerek, diğer malzemeler için gerekli olan maliyetli net değişiklikleri önler. Bakır alaşımlı ağlardaki organizma büyümesinin direnci, çiftlik balıklarının büyümesi ve gelişmesi için daha temiz ve daha sağlıklı bir ortam sağlar.
Sorunlar
Potansiyel yerel çevresel etkiler dikkate alınmadan gerçekleştirilirse, iç sularda su ürünleri yetiştiriciliği, küresel ölçekte kg başına daha az atık üretilmesine rağmen, yabani balıkçılığa göre daha fazla çevresel zarara neden olabilir . İç sularda su ürünleri yetiştiriciliği ile ilgili yerel endişeler arasında atık işleme, antibiyotiklerin yan etkileri, çiftlik hayvanları ile vahşi hayvanlar arasındaki rekabet ve istilacı bitki ve hayvan türlerinin potansiyel girişini veya özellikle işlenmemiş balıklar daha pazarlanabilir beslenmek için kullanılıyorsa, yabancı patojenleri içerebilir. etçil balık. Yerel olmayan canlı yemler kullanılırsa, su ürünleri yetiştiriciliği egzotik bitkiler veya feci etkileri olan hayvanlar ortaya çıkarabilir. Araştırmadaki ilerlemelerden ve ticari yemlerin mevcudiyetinden kaynaklanan yöntemlerdeki gelişmeler, 1990'larda ve 2000'lerde daha yaygın olduklarından bu endişelerin bazılarını azaltmıştır.
Balık atıkları organiktir ve sucul besin ağlarının tüm bileşenlerinde gerekli olan besinlerden oluşur. Okyanus içi su ürünleri yetiştiriciliği genellikle normal balık atığı konsantrasyonlarından çok daha fazla üretir. Atık okyanus dibinde toplanarak dipte yaşayan yaşama zarar verir veya ortadan kaldırır. Atık ayrıca su kolonundaki çözünmüş oksijen seviyelerini azaltarak vahşi hayvanlar üzerinde daha fazla baskı yaratabilir . Ekosisteme eklenen gıdaya alternatif bir model, ortam yemi ve besinden daha fazlasını eklemeye gerek kalmadan, mevcut habitat nişlerini artırmak için yapay resif yapılarının kurulmasıdır. Bu, Batı Avustralya'daki deniz kulağının "çiftliğinde" kullanılmıştır.
Yabani balıklar üzerindeki etkiler
Bazı etçil ve omnivor çiftlik balıkları, yabani yem balıklarıyla beslenir . Etobur yetiştirilen balıklar, 2000 yılında su ürünleri üretiminin ağırlıkça yalnızca yüzde 13'ünü temsil etmelerine rağmen, değer olarak su ürünleri üretiminin yüzde 34'ünü temsil ediyorlardı.
Somon ve karides gibi etçil türlerin yetiştirilmesi, vahşi doğada aldıkları beslenmeye uygun yem balıkları için yüksek bir talebe yol açar. Balıklar aslında omega-3 yağ asitleri üretmezler, bunun yerine ya ringa balığı ve sardalya gibi yem balıklarında olduğu gibi bu yağ asitlerini üreten mikroalgleri tüketerek ya da somon gibi yağlı yırtıcı balıklarda olduğu gibi balıkları biriktirirler. , mikroalglerden omega-3 yağ asitleri biriktiren av balıklarını yiyerek . Bu gereksinimi karşılamak için dünya balık yağı üretiminin yüzde 50'den fazlası çiftlik somonuna beslenmektedir.
Çiftlik somonu , üretim verimliliği artmasına rağmen, nihai ürün olarak ürettiklerinden daha fazla yabani balık tüketir . Bir pound çiftlik somonu üretmek için, birkaç pound yabani balığın ürünleri onlara beslenir - bu, "dışarıda balık" (FIFO) oranı olarak tanımlanabilir. 1995'te somon balığının FIFO oranı 7,5'ti (1 pound somon üretmek için 7,5 pound vahşi balık yemi gerekiyordu); 2006 itibariyle oran 4,9'a düşmüştür. Ek olarak, balık yağı ve balık ununun artan payı, adanmış bütün balıktan ziyade artıklardan (balık işleme yan ürünleri) gelmektedir. 2012 yılında balık yağının yüzde 34'ü, balık ununun yüzde 28'i artıklardan geldi. Bununla birlikte, balık unu ve bütün balık yerine artıklardan elde edilen yağ, daha fazla kül ve daha az protein içeren farklı bir bileşime sahiptir ve bu, su ürünleri yetiştiriciliğinde potansiyel kullanımını sınırlayabilir.
Somon yetiştiriciliği endüstrisi genişledikçe, dünyada izlenen balıkçılığın yüzde yetmiş beşinin zaten maksimum sürdürülebilir verime yaklaştığı veya aştığı bir zamanda, yem için daha fazla yabani yem balıklarına ihtiyaç duyuyor . Somon yetiştiriciliği için yabani yem balıklarının endüstriyel ölçekte çıkarılması, yiyecek için onlara güvenen vahşi yırtıcı balıkların hayatta kalabilirliğini etkiler. Su ürünleri yetiştiriciliğinin vahşi balıklar üzerindeki etkisini azaltmanın önemli bir adımı, etçil türleri bitki temelli yemlere kaydırmaktır. Örneğin somon yemleri, sadece balık unu ve yağ içermekten yüzde 40 bitki proteini içermeye geçmiştir. USDA ayrıca çiftlik alabalığı için tahıl bazlı yemleri kullanmayı da denedi . Düzgün formüle edildiğinde (ve genellikle balık unu veya yağ ile karıştırıldığında), bitki bazlı yemler etçil çiftlik balıklarında uygun beslenme ve benzer büyüme oranları sağlayabilir.
Su ürünleri yetiştiriciliği üretiminin yabani balıklar üzerinde yaratabileceği bir başka etki de, balıkların yabani benzerleriyle melezleşerek yabani genetik stokları sulandırabilecekleri kıyı bölmelerinden kaçma riskidir. Kaçan balıklar istilacı , rakip yerli türler haline gelebilir .
Kıyı ekosistemleri
Su ürünleri yetiştiriciliği kıyı ekosistemleri için önemli bir tehdit haline geliyor . Mangrov ormanlarının yaklaşık yüzde 20'si, kısmen karides çiftçiliği nedeniyle 1980'den beri yok edildi . Bir uzatılmış maliyet ait Fayda Analizi toplam ekonomik değerinin mangrov ekosistemleri üzerine inşa karides su ürünleri bulundu dış maliyetler dış yararları çok daha yüksekti. Kırk yıldan fazla bir süredir 269.000 hektar (660.000 dönüm) Endonezya mangrovları karides çiftliklerine dönüştürüldü. Bu çiftliklerin çoğu, toksin birikimi ve besin kaybı nedeniyle on yıl içinde terk edildi .
Deniz kafesi yetiştiriciliğinden kaynaklanan kirlilik
Somon çiftlikleri tipik olarak daha sonra kirlettikleri el değmemiş kıyı ekosistemlerinde bulunur. 200.000 somon balığına sahip bir çiftlik, 60.000 kişilik bir şehre göre daha fazla dışkı atığı atıyor. Bu atık, arıtılmadan, genellikle antibiyotik ve böcek ilacı içeren çevredeki su ortamına doğrudan boşaltılır . "Ayrıca somon çiftliklerinin yakınındaki bentos (deniz tabanı) üzerinde , özellikle bakır ve çinko olmak üzere, ağır metal birikimi vardır .
2016'da toplu balık öldürme olayları, Şili kıyılarındaki somon çiftçilerini ve daha geniş ekolojiyi etkiledi. Su ürünleri yetiştiriciliği üretimindeki artışlar ve bununla ilişkili atık su, balık ve yumuşakça ölümlerine katkıda bulunan olası faktörler olarak kabul edildi.
Kafes yetiştiriciliği, içinde bulundukları suların besin açısından zenginleştirilmesinden sorumludur. Bu, balık atıkları ve yenmemiş yem girdilerinden kaynaklanır. En çok endişe duyulan unsurlar, balıklar için toksik olabilen zararlı alg çoğalmaları da dahil olmak üzere alg büyümesini teşvik edebilen nitrojen ve fosfordur. Besin zenginleştirmesinin kıyı ekosistemleri üzerindeki etkilerini en aza indirgemek için deniz kafeslerinin yerini belirlerken yıkama süreleri, mevcut hızlar, kıyıdan uzaklık ve su derinliği önemli hususlardır.
Deniz kafesi yetiştiriciliğinden kaynaklanan kirliliğin etkilerinin kapsamı, kafeslerin nerede bulunduğuna, hangi türlerin tutulduğuna, kafeslerin ne kadar yoğun stoklandığına ve balıkların neyle beslendiğine bağlı olarak değişir. Önemli türe özgü değişkenler, türün gıda dönüştürme oranı (FCR) ve nitrojen tutma oranını içerir. 2001 öncesi çalışmalar, atık olarak su kolonuna ve deniz tabanına kaybedilen yem olarak verilen nitrojen miktarının% 52 ila 95 arasında değiştiğini belirlemiştir.
Tatlı su ekosistemleri
Kanada, Ontario'daki Deneysel Göller Bölgesi'nde gerçekleştirilen bütün göl deneyleri , kafes yetiştiriciliğinin tatlı su ekosistemlerinde sayısız değişikliğe neden olma potansiyelini ortaya koymuştur. Küçük bir boreal gölde deneysel bir gökkuşağı alabalığı kafesi çiftliğinin başlatılmasının ardından, çözünmüş oksijende bir azalma ile ilişkili mysis konsantrasyonlarında dramatik düşüşler gözlendi. Gölün hipolimniyonunda tatlı su sistemlerinde ötrofikasyonun itici gücü olan amonyum ve toplam fosfordaki önemli artışlar ölçüldü . Kültür balıkçılığı atıklarından elde edilen yıllık fosfor girdileri, atmosferik birikim ve akışlardan gelen doğal girdileri aştı ve fitoplankton biyokütlesi, deney çiftliğinin başlamasının ardından yılda dört kat artış gösterdi.
Genetik modifikasyon
AquAdvantage somonu adı verilen bir somon türü, tartışmalar nedeniyle ticari kullanım için onaylanmamasına rağmen daha hızlı büyümesi için genetik olarak değiştirilmiştir . Değiştirilmiş somon, bir Chinook somonundan elde edilen ve Atlantik somonu için normal 36 ay yerine 16-28 ayda tam boyuta ulaşmasını sağlayan ve yüzde 25 daha az yem tüketen bir büyüme hormonu içerir. ABD Gıda ve İlaç Dairesi, AquAdvantage somonunu bir taslak çevre değerlendirmesinde inceledi ve "ABD çevresi üzerinde önemli bir etkisi (FONSI) olmayacağını" belirledi.
Ekolojik faydalar
Mangrovlarda karides yetiştiriciliği gibi bazı su ürünleri yetiştiriciliği türleri ekosistemler için yıkıcı olabilirken, diğer biçimler çok faydalı olabilir. Kabuklu deniz ürünleri yetiştiriciliği, su kalitesini önemli ölçüde artırabilen bir ortama önemli filtre besleme kapasitesi ekler. Tek bir istiridye günde 15 galon suyu süzerek mikroskobik alg hücrelerini temizleyebilir. Kabuklu deniz hayvanları, bu hücreleri çıkararak sistemden azot ve diğer besin maddelerini çıkarıyor ve ya tutuyor ya da dibe çöken atık olarak salıyor. Bu kabuklu deniz hayvanlarının toplanmasıyla, tuttukları nitrojen sistemden tamamen çıkarılır. Yosun ve diğer makroalglerin yetiştirilmesi ve hasat edilmesi, nitrojen ve fosfor gibi besinleri doğrudan uzaklaştırır. Bu besinlerin yeniden paketlenmesi, tür çeşitliliğini ve deniz yaşamının bolluğunu azaltabilen düşük çözünmüş oksijenleri ile bilinen ötrofik veya besin açısından zengin koşulları rahatlatabilir. Yosun hücrelerini sudan çıkarmak, ışık penetrasyonunu da artırarak, yılan balığı gibi bitkilerin kendilerini yeniden kurmalarına ve oksijen seviyelerini daha da artırmalarına izin verir.
Bir bölgede su ürünleri yetiştiriciliği, bölge sakinleri için çok önemli ekolojik işlevler sağlayabilir. Kabuklu deniz ürünleri yatakları veya kafesleri habitat yapısı sağlayabilir. Bu yapı, omurgasızlar, küçük balıklar veya kabuklular tarafından potansiyel olarak bolluklarını artırmak ve biyolojik çeşitliliği korumak için barınak olarak kullanılabilir. Artan barınak, daha yüksek trofik seviyeler için daha fazla av sağlayarak işe alma fırsatlarını artırarak av balıkları ve küçük kabuklular stoklarını yükseltir. Bir çalışmada, 10 metrekarelik istiridye resifinin bir ekosistemin biyokütlesini 2,57 kg artırabileceği tahmin ediliyor. Otçul gibi davranan kabuklu deniz hayvanları da avlanacak. Bu, enerjiyi doğrudan birincil üreticilerden daha yüksek trofik seviyelere taşır ve ekosistemdeki biyokütleyi artıracak enerji açısından maliyetli birden fazla trofik sıçramayı potansiyel olarak atlar.
Deniz yosunu yetiştiriciliği , iklim değişikliğini hafifletme potansiyeli yüksek, karbon negatif bir üründür . Değişen İklimde Okyanus ve Kriyosfer üzerine IPCC Özel Raporu, hafifletme taktiği olarak "daha fazla araştırma dikkatini" önermektedir.
Hayvan refahı
Karada yaşayan hayvanların yetiştirilmesinde olduğu gibi, sosyal tutumlar da çiftlik deniz hayvanlarında insani uygulamalara ve düzenlemelere olan ihtiyacı etkiler. Çiftlik Hayvanları Refah Konseyi tarafından tavsiye edilen yönergelere göre, iyi hayvan refahı, hayvanın fiziksel ve zihinsel durumunda hem uygunluk hem de refah duygusu anlamına gelir. Bu, Beş Özgürlük ile tanımlanabilir :
- Açlık ve susuzluktan kurtulma
- Rahatsızlıktan kurtulma
- Acı, hastalık veya yaralanma olmaması
- Normal davranışı ifade etme özgürlüğü
- Korku ve sıkıntıdan kurtulma
Bununla birlikte, su ürünleri yetiştiriciliğindeki tartışmalı konu, balıkların ve yetiştirilen deniz omurgasızlarının gerçekten bilinçli olup olmadığı veya acı çekme algısı ve farkındalığına sahip olup olmadığıdır . Deniz omurgasızlarında bununla ilgili bir kanıt bulunamamasına rağmen, son araştırmalar balıkların zararlı uyaranları algılamak için gerekli reseptörlere ( nosiseptörler ) sahip olduğu ve bu nedenle ağrı, korku ve stres durumları yaşama ihtimalinin yüksek olduğu sonucuna varmaktadır . Sonuç olarak, su ürünleri yetiştiriciliğinde refah omurgalılara yöneliktir; özellikle finfish.
Yaygın refah endişeleri
Su ürünleri yetiştiriciliğindeki refah, stoklama yoğunlukları, davranışsal etkileşimler, hastalık ve parazitlik gibi bir dizi sorundan etkilenebilir . Bozulmuş refahın nedenini belirlemede önemli bir sorun, bu sorunların genellikle birbiriyle ilişkili olması ve farklı zamanlarda birbirini etkilemesidir.
Optimum stok yoğunluğu, genellikle stoklanmış ortamın taşıma kapasitesi ve balıkların ihtiyaç duyduğu bireysel alan miktarı ile tanımlanır ki bu çok türe özgüdür. Sığır sürme gibi davranışsal etkileşimler , yüksek stok yoğunluğunun bazı türler için faydalı olduğu anlamına gelse de , birçok kültür türünde yüksek stoklama yoğunlukları endişe kaynağı olabilir. Kalabalık, normal yüzme davranışını kısıtlayabilir ve yamyamlık, yem rekabeti, bölgesellik ve egemenlik / itaat hiyerarşileri gibi agresif ve rekabetçi davranışları artırabilir. Bu, balıktan balığa veya balıktan kafese temastan kaynaklanan aşınma nedeniyle doku hasarı riskini potansiyel olarak artırır. Balıklar, gıda alımında ve gıda dönüştürme verimliliğinde azalmalar yaşayabilir . Ek olarak, yüksek stoklama yoğunlukları, su akışının yetersiz olmasına, yetersiz oksijen beslemesine ve atık ürünün uzaklaştırılmasına neden olabilir. Çözünmüş oksijen , balıkların solunumu için gereklidir ve kritik seviyelerin altındaki konsantrasyonlar strese ve hatta boğulmaya neden olabilir . Bir nitrojen salgılama ürünü olan amonyak, özellikle oksijen konsantrasyonları düşük olduğunda, biriken seviyelerde balıklar için oldukça toksiktir.
Bu etkileşimlerin ve etkilerin çoğu balıklarda strese neden olur ve bu da balık hastalıklarını kolaylaştırmada önemli bir faktör olabilir. Birçok parazit için, istila, ev sahibinin hareketlilik derecesine, ev sahibi nüfusun yoğunluğuna ve ev sahibinin savunma sisteminin savunmasızlığına bağlıdır. Deniz biti, kültür balıkçılığında yüzgeçli balıklar için birincil parazitik problemdir ve yüksek sayılar, yaygın cilt erozyonu ve kanamaya, solungaç tıkanıklığına ve mukus üretiminin artmasına neden olur. Ayrıca iç organlar ve sinir sistemleri üzerinde ciddi etkilere sahip olabilen bir dizi önemli viral ve bakteriyel patojenler de vardır.
Refahı iyileştirmek
Kültürlü deniz organizmalarının refahını iyileştirmenin anahtarı, uzun süreli veya tekrarlanan stres bir dizi olumsuz etkiye neden olabileceğinden stresi en aza indirmektir. Kültür süreci boyunca stresi en aza indirme girişimleri gerçekleşebilir. Büyüme sırasında, agresif davranışsal etkileşimleri azaltmak için büyüklük sınıflarını ayırmanın ve derecelendirmenin yanı sıra, her bir türe özgü uygun seviyelerde stoklama yoğunluklarının tutulması önemlidir. Ağları ve kafesleri temiz tutmak, suyun bozulması riskini azaltmak için pozitif su akışına yardımcı olabilir.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, hastalık ve parazitliğin balık refahı üzerinde büyük bir etkisi olabilir ve çiftçilerin sadece enfekte stokları yönetmekle kalmayıp, aynı zamanda hastalıkları önleme tedbirlerini de uygulaması önemlidir. Bununla birlikte, aşılama gibi önleme yöntemleri de ekstra kullanım ve enjeksiyon nedeniyle strese neden olabilir. Diğer yöntemler, beslenmek için antibiyotiklerin eklenmesi, arıtma banyoları için suya kimyasalların eklenmesi ve çiftlik somonundan bitleri çıkarmak için daha temiz wrasse kullanmak gibi biyolojik kontrolü içerir .
Yakalama, nakliye suyunun dışkı kontaminasyonunu azaltmak için yiyecekten mahrum bırakma, ağlar veya pompalar yoluyla nakliye aracına transfer, artı teslimat yerine nakliye ve transfer dahil olmak üzere birçok adım atılır. Nakliye sırasında suyun, düzenlenmiş sıcaklık, yeterli oksijen ve minimum atık ürünlerle yüksek kalitede tutulması gerekir. Bazı durumlarda balıkları nakletmeden önce sakinleştirmek için küçük dozlarda anestetikler kullanılabilir.
Su ürünleri yetiştiriciliği bazen bir çevresel rehabilitasyon programının bir parçasıdır veya nesli tükenmekte olan türlerin korunmasına yardımcı olur.
Umutlar
Kritik durumdaki haliçler gibi değerli habitatlarla birlikte küresel vahşi balıkçılık azalmaktadır . Su ürünleri ya da tarım ve balıkçıl gibi balık somon onlar gibi diğer balık ürünleri, yemek gerekir, çünkü sorunu yardımcı olmaz balık unu ve balık yağı . Araştırmalar, somon yetiştiriciliğinin yabani somon ve onları beslemek için yakalanması gereken yem balıkları üzerinde büyük olumsuz etkileri olduğunu göstermiştir. Besin zincirinde daha yüksek olan balıklar, daha az verimli gıda enerjisi kaynaklarıdır.
Balık ve karides dışında, deniz yosunu ve istiridye , istiridye , midye ve deniz tarağı gibi filtre beslemeli çift kabuklu yumuşakçalar gibi bazı su ürünleri yetiştirme teşebbüsleri nispeten iyi huyludur ve hatta çevresel olarak onarıcıdır. Filtreli besleyiciler, kirleticileri olduğu kadar sudaki besinleri de filtreleyerek su kalitesini iyileştirir. Deniz yosunları , inorganik nitrojen ve fosfor gibi besinleri doğrudan sudan çıkarır ve filtre beslemeli yumuşakçalar , fitoplankton ve detritus gibi partiküllerle beslenirken besinleri çıkarabilir .
Bazı karlı kültür balıkçılığı kooperatifleri sürdürülebilir uygulamaları teşvik eder. Yeni yöntemler, balık stresini en aza indirerek, nadasa bırakma ağları ve Entegre Zararlı Yönetimi uygulayarak biyolojik ve kimyasal kirlilik riskini azaltır . Aşılar , hastalık kontrolü için antibiyotik kullanımını azaltmak için giderek daha fazla kullanılmaktadır .
Karada devridaim yapan kültür balıkçılığı sistemleri, polikültür tekniklerini kullanan tesisler ve uygun şekilde yerleştirilmiş tesisler (örneğin, güçlü akıntılara sahip açık deniz alanları) olumsuz çevresel etkileri yönetmenin yollarının örnekleridir.
Devridaim su ürünleri yetiştirme sistemleri (RAS), balık atıklarını ve yiyeceklerini gidermek için suyu filtrelerden dolaştırarak ve ardından tekrar tanklara geri döndürerek suyu geri dönüştürür. Bu, su tasarrufu sağlar ve toplanan atık kompostta kullanılabilir veya bazı durumlarda karada arıtılabilir ve kullanılabilir. RAS tatlı su balıkları düşünülerek geliştirilirken, Tarımsal Araştırma Servisi ile bağlantılı bilim insanı , düşük tuzlu sularda RAS kullanarak tuzlu su balıklarını yetiştirmenin bir yolunu buldu. Tuzlu su balıkları açık deniz kafeslerinde yetiştirilmelerine veya tipik olarak binde 35 parça (ppt) tuzluluk oranına sahip suda ağlarla yakalanmalarına rağmen , bilim adamları tuzluluk oranı sadece 5 olan tanklarda bir tuzlu su balığı olan sağlıklı pompano üretebildiler. ppt. Düşük tuzluluk oranına sahip RAS'ın ticarileştirilmesinin olumlu çevresel ve ekonomik etkilere sahip olacağı tahmin edilmektedir. Balık yeminden istenmeyen besinler okyanusa eklenmeyecek ve vahşi ve çiftlikte yetiştirilen balıklar arasında hastalık bulaşma riski büyük ölçüde azaltılacaktır. Deneylerde kullanılan pompano ve combia gibi pahalı tuzlu su balıklarının fiyatı düşecektir. Ancak, bunların herhangi biri yapılmadan önce, araştırmacılar, balığın suda tolere edeceği amonyak ve nitrat miktarı, yaşam döngüsünün her aşamasında balığın neyle besleneceği, stoklama oranı dahil olmak üzere, balığın yaşam döngüsünün her yönünü incelemelidir . en sağlıklı balığı üretir vb.
Çin, İsrail ve Amerika Birleşik Devletleri dahil olmak üzere yaklaşık 16 ülke su ürünleri yetiştiriciliği için jeotermal enerji kullanıyor . Örneğin Kaliforniya'da 15 balık çiftliği, yeraltından gelen ılık suyla tilapia, levrek ve yayın balığı üretiyor. Bu daha sıcak su, balıkların tüm yıl boyunca büyümesini ve daha hızlı olgunlaşmasını sağlar. Toplu olarak bu California çiftlikleri her yıl 4,5 milyon kilogram balık üretiyor.
Ayrıca bakınız
- Agroekoloji
- Timsah çiftliği
- Aquaponics
- Mavi devrim
- Su ürünleri yetiştiriciliğinde bakır alaşımları
- Balık için yem olarak kullanılan kurtçuklar
- Balık kuluçkahanesi
- Balıkçılık bilimi
- Endüstriyel su ürünleri yetiştiriciliği
- Ticari açıdan önemli balık türlerinin listesi
- Dolaşan su kültürü sistemi
- Kaynak ayrıştırma
Ülkelere Göre Su Ürünleri Yetiştiriciliği:
- Avustralya'da Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Kanada'da Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Şili'de Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Çin'de su ürünleri yetiştiriciliği
- Doğu Timor'da Su Ürünleri
- Mikronezya Federal Devletleri'nde Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Fiji'de Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Endonezya'da Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Kiribati'de Su Ürünleri
- Madagaskar'da Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Marshall Adaları'nda su ürünleri yetiştiriciliği
- Nauru'da Su Ürünleri
- Yeni Zelanda'da Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Palau'da Su Ürünleri
- Papua Yeni Gine'de Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Samoa'da Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Solomon Adalarında Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Güney Afrika'da Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Güney Kore'de Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Tonga'da Su Ürünleri Yetiştiriciliği
- Tuvalu'da Su Ürünleri
- Vanuatu'da Su Ürünleri
Kaynaklar
Bu makale, ücretsiz bir içerik çalışmasının metnini içermektedir . CC BY-SA 3.0 IGO Lisans beyanı / Wikimedia Commons üzerindeki izni ile lisanslanmıştır . Özet olarak, Dünya Balıkçılık ve Su Ürünleri Yetiştiriciliğinin Durumu, 2018 , FAO, FAO'dan alınan metin .
Notlar
Referanslar
daha fazla okuma
- William McClarney (2013). Tatlı Su Yetiştiriciliği . Echo Point Books & Media, LLC. ISBN 978-1-62654-990-6.
- AquaLingua ISBN 978-82-529-2389-6
- Çin'de Pirinç – Balık Kültürü (1995), ISBN 978-0-88936-776-0 , OCLC 35883297
- Stickney, Robert R. (2009). Su Ürünleri Yetiştiriciliği: Bir Giriş Metni . Uluslararası Tarım ve Biyolojik Bilimler Merkezi (CAB International). ISBN 978-1-84593-589-4.
- Nash, Colin (23 Kasım 2010). Su Ürünleri Yetiştiriciliğinin Tarihi . John Wiley & Sons. ISBN 978-0-470-95886-5.
- Wilkey, Ryan; Myers, Mackenzie; Rintoul, Lyla; Robinson, Torie; Spina, Michelle (1 Haziran 2011). "Fiji Su Ürünleri / Pirinç Yetiştiriciliği Analizi" . Cal Poly'de Digital Commons .
- Ottinger, M .; Clauss, K .; Kuenzer, C. (2016). "Su Ürünleri Yetiştiriciliği: Uygunluk, Dağıtım, Etkiler ve Mekansal Değerlendirmeler - Bir Gözden Geçirme". Okyanus ve Kıyı Yönetimi . 119 : 244–266. doi : 10.1016 / j.ocecoaman.2015.10.015 .
- Ottinger, M .; Clauss, K .; Kuenzer, C. (2017). "Sentinel-1 Zaman Serisi Verileriyle Kıyı Su Ürünleri Yetiştiriciliği Havuzlarının Büyük Ölçekli Değerlendirmesi" (PDF) . Uzaktan Algılama . 9 (5): 440. Bibcode : 2017RemS .... 9..440O . doi : 10.3390 / rs9050440 .
|Ücretsiz sözlük olan Vikisözlük'te su ürünleri yetiştiriciliğine bakın .|
|Wikimedia Commons, Su Ürünleri ile ilgili medyaya sahiptir .|
- Woods Hole Oşinografi Enstitüsü'nden su ürünleri konu sayfası
- "Su Ürünleri Bilgi Formu" . Waitt Enstitüsü. 2015-06-17 tarihinde orjinalinden arşivlendi . Erişim tarihi: 2015-06-08 .
- Su Ürünleri at Curlie
- Su Ürünleri bilimi de Curlie
- Kıyı Kaynakları Merkezi
- NOAA su ürünleri yetiştiriciliği
- Hawaii Üniversitesi Su Ürünleri Kültür Merkezi
- Su ürünleri yetiştiriciliği üzerine TED-Ed dersi


Su Ürünleri Yetiştiriciliği ile ilgili kütüphane kaynakları|