

||7 March 2019|
Tasarım: Kevin Roche John Dinkeloo and Associates (KRJDA)
1967 yılında başlayan müze için ana planlama, mevcut koşulların kapsamlı bir şekilde gözden geçirilmesini ve tamamlanması için kapsamlı bir planın geliştirilmesini (galeriler, küratörlük ve idari alanlar, çalışma odaları ve depolamanın yanı sıra, hazır erişime izin verecek dolaşım sistemleriyle) içeriyordu. Bütün bunlar, muhteşem bir yapıya saygı duyulurken ve etkilenmeyen kısımları normal kullanım için açık tutarken yapılmak zorundaydı.
Müze başlangıçta Park’ta Bina olarak düşünülmüştü. İlk girişler Park tarafındaydı. Richard Morris Hunt, 1903′te Büyük Salon’u inşa ettiğinde, müzeyi Beşinci Cadde’ye uygun çok resmi bir klasik cepheye sahip Beşinci Cadde’ye yeniden yönlendirdi. McKim, Mead ve White’ın müteakip ilaveleri Beşinci Cadde cephesini tamamladı ve kuzey ve güney taraflarında köşeyi döndü. Bu biçimsel mimariyi Parka taşımak yerine, ana plan, bir botanik bahçesindeki bir sera gibi bir parkta bulmayı beklediğine benzer bir yapıya benziyor. Kaçınılmaz sonuç, klasik ve bahçe mimarisi arasında hızlı bir geçiş. Bunun emsali, Washington’daki Mall’daki Botanik Bahçesi’nde, resmi duvar binasının kendisine bağlı bir cam seranın bulunduğu.
İlk aşama, restore edilmiş Büyük Salon’a girmeye kadar uygun şekilde ölçeklendirilmiş ve teraslı basamaklarla kentsel bir plaza oluşturmak için müzenin önündeki mekanın yeniden tasarlanmasıydı. Bu giriş ekseni, Lehman Pavyonu’nun batı tarafına eklenmesi ve takviye edilmiş ışıklandırmalı mahkeme ile desteklenmiştir.
Ana plan, kuzeydeki Dendur Tapınağı için Sackler Kanadını ve güneyde Andre Meyer Galerileri ile birlikte Michael C. Rockefeller Kanatını ekleyerek büyük galerilere duyulan ihtiyacı karşılar. Bitişik köşeler, yeni Amerikan Kanadı ve Yirminci Yüzyıl Sanatı için Wallace Galerileri’nin ilgili ilaveleri ile tamamlanmaktadır.
Bu kanatlar ve mevcut müzeler arasındaki alanlar, ışıklandırılmış kortlar veya rahatlama alanları olarak bırakılmıştır – kuzeyde kuzeyde restore edilmiş 1822 Test Ofis Binası cephesi olan Amerikan Kanat Bahçesi Mahkemesi ve güneyde, Avrupayı koruyan Avrupa Bahçe Heykelinin iç caddesi mevcut 1888 cephe. Bu rahatlama alanları, ziyaretçiye galeri izlemenin yoğunluğundan arınma şansı verir.
Yeni ilaveler Metropolitan’ın karakteristik yüksek tavanlarını korurken, galerilerin oranları, sergilenen eserlere göre, çoğunlukla geniş pencerelerden gelen doğal ışıkla değişmektedir.
Mimar ile müşteri arasındaki yakın çalışma ilişkisi 40 yılı aşkın bir süredir dünyanın en iyi müzelerinden birini üretti.
Kaynak: www.architectmagazine.com