Birinci Dünya Savaşı'nın son aşamasında bile, Amerikalı mühendisler, Kaptan Philois (ABD Ordusu atama M155 / 1917) tarafından tasarlanan Fransız 18-mm GPF topuna ve mevcut paletli traktörlerden birine dayalı otomatik tahrikli bir silah yarattılar. Bu gelişme, topçuların savaş alanındaki hareketliliğini hafifçe arttırmayı mümkün hale getirdi, ancak yine de tüm görevleri çözmedi. Yirmili ve otuzlu yaşlarda bu yönde çalışmalar devam etti, fakat aynı zamanda pek başarılı olmadı. Teknik nitelikteki zorluklar genellikle idari problemlerle birleştirildi. Sonuç olarak, kendinden tahrikli bir şasi üzerinde 155-mm toplar kavramı geliştirilmedi ve topçu birimleri, toplanmış silahlar ve at çekişini kullanmaya devam etti.
Durum sadece 1940’te değişti. haber Avrupa'dan ABD ordusunu askerlerin maddi kısmı hakkındaki görüşlerini değiştirmeye zorladı. Polonya ve Fransa’daki başarılı Alman operasyonları makineleşmiş birliklerin ve kendinden tahrikli araçların önemini gösterdi. Bu bağlamda, ABD askeri departmanı, amacı at çekişini bırakmak ve traktörlere ve kendinden tahrikli topçu teçhizatlarına aşamalı bir geçişi bırakmak olan topçu oluşumlarını geliştirmeye başladı. Özellikle, mevcut 155-mm M1917 / 18 silahlarının ACS'nin bir parçası olarak kullanılması önerildi.
1940 yılında, ABD'de, iki silah ve makineli tüfek içeren oldukça başarılı bir paletli şasi ve güçlü silahlarla ayırt edilen yeni bir M3 Lee tankı geliştirildi. Bu gelişme topçu komutanlığıyla ilgiliydi, bu da 155 mm'lik bir topla gelecek vaat eden kendinden tahrikli bir silahın teknik görünümü ile ilgili bir öneriyle sonuçlandı. Yeni teklife göre, yeni zırhlı arabanın şasisi olması gerekiyordu. tanka M3 ve bir silah M1917 / 18 ile donatılmıştır. Bu, kendinden tahrikli silahların gelişimini basitleştirmeyi ve iyi özelliklere sahip, ancak yüksek hareket kabiliyetinde farklılık göstermeyen eski silahlar için uygulama bulmayı mümkün kıldı.
Yeni proje T6 Gun Motor Carriage (T6 GMC) ismini aldı ve bu ismi benimsinceye kadar sakladı. Tasarım çalışmaları 1940'un sonunda başladı ve 41'un yazına kadar sürdü. Haziran ayında, 1941, ABD ordusunun Silah Bakanlığı, gelecek vaat eden bir silahın prototipini üretmek için Rock Island cephanesini görevlendirdi. Diğer emirlerin varlığından ve mevcut kapasitelerin yüklenmesinden dolayı emir, yalnızca gelecek yılın kışın gerçekleştirildi. Prototip T6 GMC, Şubat ayındaki 42 montaj atölyesinden çıkarıldı.
Kendinden tahrikli silah T6 projesi ordu için büyük ilgi görüyordu, ancak gelişimi ve iyileştirilmesi bazı zorluklarla ilişkiliydi. Bitmiş şasi kullanımına rağmen, bileşenlerin ve montajların bazılarının sıfırdan geliştirilmesi gerekiyordu. Daha sonra, bazı yeni detaylar en iyisi için işe yaramadı. Özellikle, hidrolik ile ilgili sorunlar otomobilin çarpmasını engelleyebilir. Bununla birlikte, çalışma tüm sorunların çözülmesine kadar devam etti.
Gelecek vaat eden bir SPG'nin temeli olarak, M3 Lee tankının şasisi alındı ve dikkat çekici bir şekilde elden geçirilmesi gerekiyordu. Ana tankın önünde, arkadan motorlu şanzıman bölmesine bir kardan mili yardımıyla bağlı şanzıman ünitelerinin bir kısmı vardı. Milin üstünde dövüş bölmesi bulunuyordu. 155-mm tabancaların montajında kullanılması önerilen kıç gövdesindeki hacmi serbest bırakma ihtiyacı nedeniyle, motorun gövdenin orta kısmına hareket etmesi gerekiyordu. Bu bağlamda, tahrik şaftı kısaltılmış ve yatay ile farklı bir açıda konumlandırılmıştır. Motorla birlikte çeşitli yem yakıt tankları, gövdenin orta kısmına “taşınmış”.
Rayların üstündeki gövdenin üst kısmı, dramatik değişikliklerden geçti. Motorun hareketi ve yangın hattının azaltılmasını maksimize etme ihtiyacı nedeniyle, gövdenin yeni bir üst kısmı tasarlanmıştır. Orijinal eğimli ön tabaka, yatay olarak küçük bir açıda yer alan daha küçük bir parça ile değiştirildi. Arkasında yönetim departmanının muayene kapakları ile eğimli bir levha oldu. Gövdenin orta kısmı yatay tavanlı ve havalandırma ızgaralı kutu benzeri bir yapı şeklinde yapılmıştır.
Ana gövdenin her iki tarafına, futon raflarına cephane ve diğer malların taşınması için kutular yerleştirildi. Otomobilin kıç tarafında, eski motor bölmesinin bulunduğu yerde, zemini çamurlukların seviyesinin altına yerleştirilmiş büyük bir niş vardı. Her iki tarafında da ilave kutularla birkaç plaka kaplanmıştır.
Vücudun, 12,7 ila 50 mm arasında bir kalınlığa sahip zırh plakalarından birleştirilmesi önerildi. En kalın kısımlar, gövdenin ön kısmına yerleştirilmiş ve aracın önden bombardımanı engellemesi gerekiyordu.
Santral ve ACS T6'in iletimi neredeyse M3 Lee ana tankının ilgili birimlerinden farklı değildi. Wright (Continental) R975 EC2 HP 350 radyal benzinli motor, gövdenin ortasında bulunur. Kontrol bölmesinden geçen bir kardan mili yardımıyla, motor ön tahrik tekerleklerinin dönmesini sağlayan şanzıman ünitelerine bağlanmıştır. Kısaltılmış tahrik mili hariç, şanzıman ana depo ile birleştirildi.
Şasi T6 GMC her iki tarafta altı yol tekerleği tuttu. Silindirler çiftler halinde kilitlendi ve bir yaylı süspansiyonla donatıldı. Arabaların üstünde destek silindirleri sağlanmıştır. Hazne dişlisinin tahrik tekerlekleri, gövdenin önüne yerleştirilmiş, kılavuzlar kıç içindeydi.
Hesaplamalar, mevcut alt takımın güçlü bir X-tabanca kalibreli 155 mm'den ateşlendiğinde kendinden tahrikli tabancayı yerinde tutamadığını gösterdi. Bu nedenle, bir dizi özel araçla desteklenmiştir. Gövdenin arkasında, kaldırma ve indirme için hidrolik silindirlere sahip bir toplayıcı yerleştirildi. Ayrıca, rayların önünden çekim yapmadan önce özel ayakkabılar koymak önerildi.
Gövdenin kıçında, silahlar için U şeklindeki bağlantı elemanlarıyla birlikte tümbovnoy tesisatı bulunur. Tesis tasarımı, 28 ° genişliğinde yatay sektördeki bir silahı yönlendirmeyi mümkün kıldı. Dikey toplama açıları -5 ° ile + 30 ° arasında değişmektedir. Topun bir parçası olarak, M1917 tipi kızaklı M18 / 4 silah kullanıldı. Hedefleme silahları için teleskopik görüş M53, panoramik M6 ve ayrıca topçu kadran tipi M1918A1 önerildi.
M1917 ailesi, 155 kalibrelik uzunluğa sahip bir 36,4 mm kalibreli namlu ile donatılmıştır. Silahın tam uzunluğu 6 m'yi aştı Silah, açıldığında sağa kaydırılan bir vida cıvatası ile donatıldı. Ayrı yükleme kullanılır. Mühimmat, üç tür mühimmattan oluşuyordu: 101 kg ağırlığında yüksek patlayıcı parçalanma M42,96, 112 kg ağırlığında ek patlayıcı şarjlı M1BX42,36 ve 104 kg ağırlığında dumanlı zırh delici. Kabuklar, itici şarjlı standart bir astar ile kullanıldı. ACS T44,5'in dövüş bölmesinde, tüm 6 çekimleri ayrı olarak yerleştirildi. Mühimmatın bir kısmı, savaş bölümünün zeminine sabitlenmiş, geri kalan kısmı yan kutular içine yerleştirilmiştir.
M1917 / 18 tabanca oldukça yüksek özelliklere sahipti. Optimum yükseklik açısında, yüksek patlayıcı mermi, 18,4 km mesafeye uçtu ve zırh delme 1000 mesafe yarlağından (914 m) 60 ° bir toplanma açısında 119 mm homojen zırha kadar yumruk attı. Silahın teorideki bu özellikleri, zırhlı araçların imha edilmesine ve yaklaşık 1-1,5 km mesafeden doğrudan ateşle düşmanın güçlendirilmesine olanak sağlamıştır. Uygulamada, yangın genellikle uzun mesafelerden ateşlenir.
Güncellenmiş dövüş bölmesinin genel görünümü. Şekil Alternathistory.com
Kendinden tahrikli mürettebat altı kişiden oluşuyordu. Sürücü ve asistanı, gövdenin içindeki kontrol bölümünde bulunacaktı. Savaşta ve yürüyüşte dört ekip üyesi daha sonra savaş alanındaydı. Görevleri silah tutmak ve düşmana ateş etmekti. T6 projesi, kendini savunma için ek silah sağlamadı. Bu amaçla mürettebat, kendi M1 karabinalarının yanı sıra, el ve tüfek bombalarını kullanmak zorunda kaldı.
İç ve dış iletişim araçları alışılmadık bir yapıya sahipti. Mürettebat için radyo istasyonu veya dahili telefon yoktu. Bununla birlikte, aynı zamanda, ortak muhabere çalışmaları sırasında, atış pozisyonundaki diğer ekiplerle iletişim kurmak için bir telefon ve bir dizi işaret bayrağı vardı.
Orijinal açıcının ve eski cihazın kullanımı nedeniyle, umut verici kendinden hareketli tabanca T6, M3 tankından hem boyut hem de ağırlık bakımından farklılık gösteriyordu. Toplam uzunluğu 6,77 m, genişlik - 2,68 m, yükseklik - 2,88 m, çarpışma ağırlığı 26786 kg'a ulaştı. Mevcut elektrik santrali karayolunda 38 km / s hıza ulaşmayı mümkün kıldı, yakıt temini 192 km yol için yeterliydi.
Prototip konveyör T14 / M30. Fotoğraf Afvdb.50megs.com
T6 ACS'nin ilk prototipi Şubat 1942’te üretildi. Kısa sürede testleri başladı, platform Aberdeen Proving Ground oldu. İlk kontroller, santral, şasi veya silahlanma ile ilgili göze çarpan herhangi bir sorun ortaya çıkarmadı. Bununla birlikte, açıcının ve hidrolik tahrikinin dezavantajları ortaya çıkmıştır. Çekimlerden sonra, hidrolik silindirler başarısız oldu, zırhın yere çarpması nedeniyle alt pozisyonda tıkandı. Kendinden tahrikli silah, hareket kabiliyetini kaybetti. Bu nedenle, hem durdurucu hem de tahrikler olmak üzere tüm durdurma cihazının tasarımını geri dönüştürmek gerekiyordu. Gelecekte, bu site yine tasarımı basitleştirmeyi ve güvenilirliği arttırmayı amaçlayan değişiklikler yaptı.
Açıcı eksikliklerinin düzeltilmesi başarı ile sonuçlanan testlere devam etmesine izin verdi. Yakında, denetimlerin ikinci aşaması başlayacaktı; bu sırada yeni ACS'nin geleceği konusundaki tartışmalar başladı. Silahlanma Departmanı, sınavlarının bitmesini beklemeden yaklaşık 50 yeni savaş aracı sipariş etmeyi teklif etti, ancak askeri departmanın lideri, gerekli tüm kontrollerin yapılmasını istedi ve ancak bundan sonra nihai bir karar vermeleri gerekiyordu.
Mayıs ayına kadar, 1942’a kadar, Amerikan uzmanları ACS’yi vaat eden ilave kontrollerle ilgilendiler ve enerji santralinin ve şasinin çalışmasına vurgu yapıldı. Hareketlilik açısından, T6 GMC, M3 Lee tankından biraz farklıydı. Aynı zamanda, çekilen topçulara göre önemli avantajlar vardı. Kontrollerden biri sırasında, T6 ekibi "kalkış" yaptı ve tüm 6 işlemlerinde dakikalar harcayarak orijinalinden 35 milinde başka bir konuma geçti. Çekilmiş tabancaya sahip paletli traktör M1917 / 18 benzer bir görevi yalnızca üç saat içinde gerçekleştirebildi.
Testin ikinci aşamasının sonuçlarına göre, bir kez daha açıcının yapısını iyileştirmesi, toplama sistemlerini iyileştirmesi, dövüş bölmesinin ergonomisini optimize etmesi ve bazı küçük değişiklikler yapması önerildi. Son dezavantajların ortadan kaldırılması sadece birkaç ay sürdü, bu nedenle Temmuz 1942’te SAU T6’in benimsenmesi önerildi. Ağustos ayının sonunda, 155 mm Gun Motorlu Taşıma M12 adı altında kabul edildi. Bu zamana kadar, Pressed Steel Car zaten ilk T6 / M12 seri inşaat siparişini tamamlama sürecindeydi.
SAU'nun hizmete alınması ile eş zamanlı olarak, benzer bir şaside özel bir mühimmat taşımacılığı yapılması önerildi. Bu makine çalışma atama T14'i aldı. Mühimmat taşıyıcısı, orijinal T6 projesi temelinde gerçekleştirildi. Dahası, bu makinenin prototipi ilk prototip kendinden tahrikli tabancalardan yapıldı. Bir araç, savaş bölümünden çıkarıldı ve onun yerine cephane rafları yerleştirildi. Dövüş bölmesinin büyüklüğü, 40 mermi ve aynı mermi itme yükü ile yerleştirmeye izin verdi. Kıç T14'un yanlarında, kendini savunma için önerilen M2 makineli tüfek için halka taret monte edildi. Konveyör gövdesinin kıç tarafındaki bir kapak yerine, kaldırma için vinçli bir yükleme kapağı monte edildi. T14 makinesi, temel T6 tabanından biraz daha kısaydı ve daha düşük bir savaş ağırlığı olan 20,7 t ile ayırt edildi.
Yaz ortasında 50 yazılan 12 ACS M42 yapımı için ilk sipariş sonbaharın ortasına kadar tamamlandı. Bu zamana kadar, Pressed Steel Car, M14 adı altında kabul edilen T30 taşıyıcılarının üretimine başlayacak zamana sahipti (bazı verilere göre, bu endeks sadece 1944 yılında ortaya çıktı). Ağustos ayında, 50'in ilkbaharına kadar gerçekleştirilen 43'un kendi kendine tahrikli silahları için ikinci bir sipariş ortaya çıktı. Mühimmat taşıyıcılarının üretimi aynı dönemde tamamlandı, ancak kesin sayıları bilinmiyor. Çeşitli kaynaklara göre, 70-75'ten 90-100 makinelerine kadar üretildi. İkinci durumda, her bir kendinden tahrikli tabanca kendi taşıyıcılarına binebilir.
SAU M12 GMC ateş ediyor. Fransa, 1944 fotoğraf Militaryfactory.com
M12 kendinden tahrikli tabanca servisinin başlangıcı olağandışıydı. Gelecekteki mürettebatın ek kontrollerinin ve eğitimlerinin yapıldığı Erie ve Fort Bragg test sahalarına birkaç seri otomobil gönderildi. Sadece birkaç kendinden tahrikli silah, çöp sahasına ulaşmayı başardı. Diğerleri daha az şanslıydı: Komuta göre, doğrudan fabrikadan depolanması için gönderildiler. Bu karar resmen ek personel eğitimi ihtiyacı ile açıklanmıştır.
M12 GMC kendinden itmeli topçu bağlantıları sadece 43'in sonunda hatırlandı. Amerikan komutanlığı, bu zamana kadar, Avrupa savaş alanlarındaki büyük kalibreli topçuların planlarını etkileyen, kullanımı hakkında ayrıntılı bilgi aldı. Normandiya'daki yaklaşmakta olan inişlerde M12 kullanmaya karar verildi. Teknolojinin durumunu ve potansiyelini belirlemek için ek denetimlere başladı.
En yeni kendinden tahrikli silahların artık kullanılmadığı ortaya çıktı. Ordu, M4 Sherman orta tanklarında ustalaşmaya başladı ve yavaş yavaş M3 Lee’yi terk etti. Sırasıyla, "Li" tankları Avrupa'da kendiliğinden tahrikli tabanca yedek parçaları temininde sorunlara neden olabilecek şekilde savaşmamalıydı. Mevcut teknolojinin avantaj ve dezavantajlarının yanı sıra gelecekteki savaşlardaki beklentileri analiz edildikten sonra, performansı artırmak ve ön donanım ile birleşme sağlamak için M12’in rafine edilmesine karar verildi.
ACS'nin değişimi yılın 1943'unun sonunda başladı. Arabaların kaçakçıları hidrolik tahriklerini kaybetti: basit ve güvenilir bir el ile vinçle onları kaldırması ve indirmesi önerildi. Daha fazla rahatlık için açıcı destek kirişleri bir metal merdivenle birleştirilmiştir. M3 tankının ikiz destek makaralı arabaları, yeni Sherman'ın benzer birimleri ile değiştirildi. Nişan cihazları 19 mm zırh kalkan göründü önce. Ayrıca, bazı durumlarda birimlerin yeniden monte edilmesine yol açan bazı ek ekipman türleri de değiştirildi. Sonunda, araba bir tente için U-şekilli bağlantılar aldı.
M12 GMC ile silahlandırılan altı bölüm yaklaşan Normandiya’daki inişe katılacaktı. Silahları için 75 seri makinelerinin modernizasyonu emredildi: bölümdeki üç pilin her biri için dördü ve üç tane de bekleme. Çalışmalar Şubat ayında 44'ta başladı ve Mayıs ayında sona erdi. Bazı nedenlerden dolayı, yükseltmeler tüm bağlantıları tamamlamalarına izin veren 74 makinelerdi. Temmuz ayının sonunda, kendiliğinden tahrikli silahlar Avrupa'ya gönderildi.
M72 mühimmat taşıyıcıları olan 12 ACN MXXUM, gerekirse gövdelere bağlı altı ayrı bölüme birleştirildi. Araçların ateş gücü ve hareketliliği, bu birimlerin hem saldırı hem de savunma operasyonlarına katılmasına izin verdi. Direkt ateşle birlikleri doğrudan desteklemek ve sayaç bataryası dahil olmak üzere kapalı konumlardan çekim yapmak mümkündü. Çoğu zaman, topçular düşmanın uzun vadeli atış noktalarını imha etmek zorunda kaldılar. Beton yapılar 30 m'den daha uzak olmayan bir mesafeden etkin bir şekilde tahrip edildi.
ACN M12'in hayatta kalan örneklerinden biri. ABD Ordusu Mühimmat Eğitim ve Kültür Mirası Merkezi, Aberdeen. Fotoğraf Afvdb.50megs.com
Fransa'da çoğunlukla altı ayrı bölüm savaştı. Birkaç ay süren dövüşler için, kendiliğinden çalışan silah mürettebatının, teknolojinin etkin mücadele kullanımını ve bazı yeni tekniklerin çalışmasını sağlamak için zamanları oldu. Örneğin, askeri atölyelerde ateş menzilini arttırmak için özel ahşap eğimli rampalar yapıldı. Böyle bir tasarıma girerken, M12 GMC, varilin gerçek yükselme açısını arttırdı ve bu nedenle hedeflere izin verilen takım işaretleme mekanizmalarından daha geniş bir aralıkta saldırabilir.
Savaşlara katılmaya başladıktan sonra, kendinden tahrikli M12, diğer birçok ekipman gibi, resmi olmayan bir lakap aldı. Silahın yüksek gücü için, devasa boyut ve muazzam güçle ayırt edilen ünlü film kahramanı onuruna “King Kong” adı verildi.
Batı Avrupa operasyon tiyatrosunda, II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar M12 kendiliğinden tahrikli top mermileri ile M1917 / 18 toplarıyla çeşitli başarılara sahip silahlar kullanıldı. Almanya'ya karşı kazanılan zaferden kısa bir süre sonra, bu makinelerin kariyeri sona erdi, bu da teçhizat ve silahların ahlaki ve fiziksel eskimesiyle kolaylaştırıldı. Mayıs ayında, yılın 1945'in emri sınırlı kullanımla M12 ACS'yi tanıyordu ve yaz sonunda tamamen modası geçmiş deniyordu. M3 Lee tankının temel şasesi ve itici gücü, M4 tankının ayrı elemanlarının tanıtılmasından sonra bile, modern gereksinimleri karşılamıyordu. Birinci Dünya Savaşı sırasında da benzer sorunlar silahtaydı.
Oldukça yüksek savaş performansına rağmen, kendiliğinden çalışan M12 GMC artık ordunun gereksinimlerini karşılamadı ve görevleri çözemedi. Zaten 1945'in başlangıcında, T83 ACS, T2 / M6 ile aynı fikirlere dayanan M12 silahlı Sherman tankına dayanarak geliştirilmiştir. Bir süre sonra, M40 GMC adı altında kabul edildi. Gereksiz hale gelen M12'lar görevden alındı, görevden alındı ve elden çıkarıldı. Şimdi müze sergileri olan sadece birkaç örnek hayatta kaldı.
Sitelerin malzemelerinde:
http://militaryfactory.com/
http://afvdb.50megs.com/
http://alternathistory.com/
http://globalsecurity.org/
http://historyofwar.org/