22 milyonluk bir ada ülkesi olan Sri Lanka, 1948’de bağımsızlığını kazanmasından bu yana en kötü mali krizini yaşıyor.
Sakatlanan enflasyon, temel malların maliyetini hızla artırıyor. Döviz rezervleri, gıda, ilaç ve yakıt dahil olmak üzere temel ithalat için ödeme yapmak için tükenen dolarlarla birlikte rekor düşük seviyelere düştü.
Hükümet bakanları toplu olarak istifa ediyorlardı ve Sri Lankalılar, krizin günlük hayatlarını, çoğu karneye dağıtılan temel mallar için kuyrukta sonsuz bir bekleme döngüsüne dönüştürdüğü için protesto etmek için sokaklara çıktılar.
Hükümetin krizi hafifletmek için daha önceki çabalarına rağmen, dört günlük bir çalışma haftasının getirilmesi gibi, zamanın Başbakanı Wickremesinghe geçen Salı günü ülkenin “iflas ettiğini” ilan etti.
Başkent Kolombo da dahil olmak üzere birçok büyük şehirde, çaresiz sakinler yiyecek ve ilaç için sıraya girmeye devam ediyor ve sırada bekleyen sivillerin polis ve orduyla çatıştığına dair raporlar var.
Temmuz ayı başlarında, Enerji Bakanı Kanchana Wijesekera, ülkede bir günlük yakıttan daha az yakıt kaldığını söyledi.
Trenlerin sıklığı azaldı, yolcuları kompartımanlara sıkışmaya ve hatta işe gidip gelirken tehlikeli bir şekilde üstlerinde oturmaya zorladı.
Akaryakıt sıkıntısı nedeniyle hastalar hastanelere gidemiyor ve gıda fiyatları yükseliyor. Güney Asya milletinin temel gıdası olan pirinç, birçok mağaza ve süpermarkette raflardan kayboldu.
Buraya nasıl geldik: Dış şokları birleştiren bir dizi hükümet kararına işaret eden uzmanlar, krizin yıllarca yapıldığını söyledi.
Kolombo merkezli düşünce kuruluşu Advocata Enstitüsü başkanı Murtaza Jafferjee, Sri Lanka hükümetinin son on yılda kamu hizmetlerini finanse etmek için yabancı borç verenlerden büyük miktarda borç aldığını söyledi.
Bu borçlanma çılgınlığı, Sri Lanka ekonomisine, her iki doğal afetten (ağır muson yağmurları gibi) ve çiftçilerin hasatını azaltan kimyasal gübre yasağı da dahil olmak üzere insan kaynaklı felaketlere kadar bir dizi çekiç darbesiyle aynı zamana denk geldi.
Büyük bir açıkla karşı karşıya kalan Başkan Gotabaya Rajapaksa, ekonomiyi canlandırmak için lanetli bir girişimde vergileri düşürdü.
Ancak bu hareket geri tepti, bunun yerine hükümet gelirlerini vurdu. Bu, derecelendirme kuruluşlarının Sri Lanka’yı varsayılan seviyelere yakın bir seviyeye indirmesine neden oldu, bu da ülkenin denizaşırı pazarlara erişimini kaybettiği anlamına geliyordu.
Sri Lanka daha sonra devlet borcunu ödemek için döviz rezervlerini geri çekerek rezervlerini daraltmak zorunda kaldı. Bu, fiyatların yükselmesine neden olan yakıt ve diğer temel ihtiyaç maddelerinin ithalatını etkiledi.
Tüm bunlara ek olarak, hükümet Mart ayında Sri Lanka rupisini dalgalandırdı – yani fiyatı döviz piyasalarının arz ve talebine göre belirlendi.
Ancak, rupinin ABD doları karşısında düşmesi, sıradan Sri Lankalılar için işleri daha da kötüleştirdi.
31 Mart’ta göstericilerin Başkan’ın özel konutunun önüne tuğlalar atıp ateşler başlatmasıyla kamuoyunda hayal kırıklığı ve öfke patlak verdi. Cumartesi günü, insanlar konutu basıp istifasını isteyince protestolar kaynadı. Son gelişmelerde, Başkan Rajapaksa Maldivler’e kaçtı ve Başbakan Wickremesinghe başkan vekili olarak atandı. Şu anda Sri Lankalılar hala sokaklarda protesto ediyor ve kimin sorumlu olduğu ve bu kargaşanın sonucunun ne olacağı konusunda çok fazla belirsizlik var.
Kaynak : https://www.cnn.com/asia/live-news/sri-lanka-protests-07-13-22-intl/index.html