Eğitim alanı, Luo Huo’er’in kaldığı yerin hemen bitişiğindeydi. Dong’er izolasyon düzenini hemen becerikli bir şekilde kurmaya başladı. Ardından genç hanım, yüzüğüne dokundu ve devasa bir kazan dışarı çıktı.
Dang!
Devasa kazan, büyük bir gürültüyle yere indi. Luo Huo’er’in yaptığı birkaç el mührüyle gökkuşağı renkli alevler ortaya çıkarak yanmaya başladı. Eğitim alanının ısısı hızla artmaya başladı!
Dong’er odadan çıkarak Luo Huo’er’i çalışması için yalnız bıraktı. Luo Huo’er bir yandan ateş yasalarını anlamaya çalışırken bir yandan da alevlerin özünü özümseyerek yetişim tekniğine çalışmaya başladı…
Büyük kazanda yanan alevler, uzak yabandaki gizemli bir bölgeden elde edilmişti. Ateşin özü, Luo Huo’er tarafından bir absorbe ediliyor bir serbest bırakılıyordu.
Yüksek sıcaklıktan dolayı, zemine döşenen mor volfram metal bile erimek üzereydi. Odadaki mevcut sıcaklıkta, normalde aşırı sert olan mor volfram metale basılsa ayak izi kalabilirdi.
Aşırı sıcak bu ortamda Luo Huo’er’in bedeni bile kızarmaya başladı.
Bu çalışmayı dört saat boyunca sürdürdü. Büyük kazandaki değişken alevler yavaş yavaş sakinleşti ve eğitim alanındaki ısı da yavaş yavaş azalmaya başladı.
Şimdi, Luo Huo’er’in tüm bedeni ter içindeydi ama kızarmış yüzünde heyecan vardı. Ateş yasalarında bir parça daha anlayış kazanmıştı. Böyle devam ederse, yakında ‘Sonsuz Ateşin Kutsal Kitabı’nda üçüncü seviyeye ulaşacaktı.
“‘Sonsuz Ateşin Kutsal Kitabı’nda hâlâ ikinci seviyenin zirvesindeyim. Akranlarım arasında rakipsiz olsam da hâlâ istediğim seviyeden uzağım…”
“Babam bana yedinci seviyeye ulaştığımda onun yükünü zar zor paylaşabileceğimi söylemişti. Ama yedinci seviyeye...daha çok var…”
Babasının yapmak istediği şeyleri düşündüğünde biraz endişelendi.
Güçsüz olmak, çok sıkıntılı bir şeydi.
Aklında bunlar varken büyük aynanın önüne yürüdü ve kendine bir bakış attı. Aynadan yansıyan güzel yüzünü fark etti.
En başta bu eğitim alanında bir ayna yoktu ama bu eğitim alanını sadece kendisi kullandığından, odaya ondan fazla İlahi Cıva Aynası koyma hakkı olduğuna karar vermişti.
İlahi Cıva Aynaları demirciler tarafından yapılırdı ve bunlar için kullanılan malzemeler oldukça pahalı olurdu, ama bu ayna, görüntüyü mükemmel bir şekilde yansıtabiliyordu. Sıradan insanlar tarafından kullanılan bronz aynalardan tamamen farklıydı.
Odanın belirli yerlerine ondan fazla ayna yerleştirmişti, yani eğitim alanının neresinde durursa dursun birçok açıdan kendini görebiliyordu.
Şu anda da ayakta duruyor, beğeniyle kendi yansımasını izliyordu.
Luo Huo’er, çiçek kadar güzel olduğu bir yaştaydı. Vücudu ter içinde olduğundan elbisesi vücuduna yapışıyor, mükemmel vücut hatlarını belli ediyordu.
Narin ve ince vücudunu destekleyen bacakları birbirine çok yakın duruyordu. Islanmış kıyafetlerinden hassas cildi belli belirsiz görülebiliyordu. Kusursuz bacakları yumuşacıktı ama dokunulduğunda sıkılığı belli oluyordu.
Şişkin ve sıkı memeleri, kıyafetlerinin üzerinden kolayca görülebiliyordu. Meme uçları bile ayan beyan olmasa da belli oluyordu.
Luo Huo’er, herhangi birinin vahşi ve hayali fantezilerini süsleyebilecek bir çiçek filizi gibiydi.
Luo Huo’er kendi yansımasını izlerken, aklındaki tüm endişeler uçup gitti.
Kendi kendine, “Ne kadar da mükemmel…” dedi. “Mükemmel dövüş sanatları yeteneği, mükemmel ‘Metruk Gök Tekniği’ ve simya yeteneği! Mükemmel bir görünüş ve mükemmel vücut hatları! Bir insanın hiç mi eksiği olmaz!”
“Erkek olsaydım, kendime aşık olurdum...Öyle demişken, ya bana layık kimseyi bulamazsam? Tai Ah Kutsal Şehri tüm elitleri topluyor ama hiçbiri iyi değil. Evet...bu kurbağalarla şansımı denemektense hiç evlenmemeyi tercih ederim…”
Luo Huo’er’in cildi az önceki sıcaklık ve heyecandan dolayı kıpkırmızıydı.
Kendi etrafında birkaç kez döndü ve kusursuz bedenini 360°’lik bir açıyla hayranlıkla izledi. Dong’er’in Luo Huo’er’in rahatça çalışması için hazırladığı izolasyon düzeni zamanla dağılmış ve şimdi tamamen yok olmuştu.
İzolasyon düzeni dağıldığı an, yüzünde hâlâ narsizminin izleri varken bir şeyin yanlış olduğunu hissetti.
Yavaşça arkasını dönüp baktığında, sırtında bir sabre asılı keten kıyafetler giyen bir gencin ondan çok da uzakta olmadığını fark etti. Yüzünde şaşırmış bir ifade ile ayakta duruyordu. Bir kaşını kaldırmış ona bakıyordu!
Luo Huo’er şok oldu!
Memelerini kapatmadan ve çığlık atmadan önce birkaç saniye boyunca şaşkınlığı üzerinden atamadı. “Bura...Bura...Buraya nasıl girdin?”
Luo Huo’er çok utanmış ve kızmıştı. İki yıldır Merkezi İlahi Kule’nin altmış dokuzuncu katında yaşamaktaydı. Bu eğitim alanı da altmış dokuzuncu katta yaşayanların ortak alanıydı ama bu katta pek kimse yaşamadığından onun özel eğitim alanı oluvermişti. Peki bu herif buraya nasıl girmişti?
“Eh…”
Yi Yun elindeki kare piramit şeklindeki anahtara baktı ve sonra onu havaya kaldırdı. Demek istiyordu ki:
“Anahtarla kapıyı açarak girdim.
“Sen!”
Luo Huo’er’in gözleri öfkeyle doluydu. Kendi kendine konuşurken söylediği kelimeler aklına geldiğinde utançtan ölecekmiş gibi oluyordu. İzolasyon düzeni o konuşmaya başlamadan önce zayıflamıştı zaten. Ve bir uzmanın duyularıyla bu kadar yakın mesafeden konuşulanları duymaması çok zor olurdu. Ayrıca insanlar dudak da okuyabilirdi.
“Ne zamandır buradasın?” Luo Huo’er dişlerini sıkarak sordu.
“Ben...daha şimdi geldim…” Yi Yun aceleyle açıkladı.
Luo Huo’er, Yi Yun’un kapatmış olduğu kapıya bakarak bu çocuğun uzunca bir süredir burada bulunduğunu anlayabildi!
“Seni...Seni öldüreceğim!”
Luo Huo’er’in cinleri tepesine çıkmıştı. Hemen kılıcını çekti.
“Uh...Sakin ol!” Yi Yun, Luo Huo’er’in öldürme niyetini hissettiğinden geri çekildi. Kesinlikle şanssızdı. Merkezi İlahi Kule’ye daha bugün taşınmıştı ve eğitim alanının kapısını açar açmaz bu durumla karşılaşmıştı!
“Çalışmak için burada olduğunuzu bilmiyordum. İstemeden…”
“Sen!” Luo Huo’er’in yüzü utançtan daha da kızardı. İleri doğru atladı ve kılıcını Yi Yun’a doğru savurdu.
Bu kesişe, kötü niyetli kılıç hüzmeleri ve inanılmaz baskın bir aura eşlik etti. Daha kılıç ona ulaşmadan, Yi Yun bunu tüm gözeneklerinde hissetti. On bin kılıç bedenine ulaşmış gibiydi!
Hay sikeyim!
Yi Yun afalladı. Bu kızın kılıç saldırısı çok şiddetliydi. Mor Kristal’in sağladığı görüşü kullanmadan bile kızın kılıcından gelen enerjiyi hissedebiliyordu. Bunun yanında, Li Hong hiçbir şey değildi!
Kesinlikle o saldırıya karşı koyamazdı. Kız, muhtemelen utancından kaynaklanan öfkesinden dolayı gücünü kısıtlamamıştı. Yi Yun, onun tarafından öldürülürse veya aylarca yatakta kalmasını gerektirecek kadar kötü yaralanırsa cidden bok yoluna gitmiş olacaktı!
Saldırıyı karşılamaya kalkarsa, bu, intihardan farksız olacaktı. Ve isteseydi dahi bundan kaçınamazdı. “Ananı sikeyim!” küfrü, Yi Yun’un dilinin ucuna kadar geliyor ama bir türlü dışarı çıkmıyordu. Nasıl bu kadar şanssız olabilirdi ki?
Yi Yun panik içinde kılıç hüzmeleri tarafından yutulmak üzere olduğunu gördü. Kırmızı kıyafetli kızın memeleri, kız kılıcını kullanırken bir o yana bir bu yana zıplıyordu.
Kızın kıyafetleri vücudunu sıkıca sararken ve kız iki eliyle de kılıcını kullanırken memelerini kapatamıyordu. Yi Yun bu manzarayı açıkça görmüştü. Kıyafetlerinin arkasından beyaz hassas cildini bile görebiliyordu.
Yi Yun’un kalbinden öfke yükselirken aklına hemen bir fikir geldi. Madem kızın saldırısını karşılayamayacaktı, öyleyse zekasını kullanmalıydı!
Bakışlarını kızın göğsüne dikerek parmağıyla da memelerini işaret etti ve bağırdı. “Güzel kız, memelerini görebiliyorum!”
“Ah!”
Luo Huo’er dehşet içinde çığlıklar atmaya başladığında Kılıç Qi’si de büyük oranda dağıldı.
Kılıç Qi’si azaldığında Yi Yun hemen Bin Ordu Sabresi’ni çekti ve ileri doğru savurdu.
“Cha!”
Luo Huo’er’in Kılıç Qi’si Yi Yun tarafından parçalanmıştı. Daha sonra Yi Yun hemen ‘Zaman Farkındalığı’nı kullanarak kaçmaya başladı.
Bir an içinde eğitim alanının kapısına ulaştı ve tekmeleyerek kapıyı açtı. Neyse ki, içeri girerken onu sadece kapatmış, kilitlememişti. Kilitlemiş olsaydı, mor volfram kapıyı açana kadar anası ağlardı!
Şimdilik verilebilecek en akıllıca karar, kaçmaktı. Öfkeden deliye dönmüş bir kızın yanında kalmak ölümünü aramak olacaktı. Kızlar makul yaratıklar değildi, özellikle de öfkeden deliye dönmüşlerse!
“Peng!”
Yi Yun kapıyı kapatıp hemen toz oldu.
Luo Huo’er hâlâ içeride bir eliyle kılıcını, bir eliyle memelerini tutarak duruyordu. Şaşkınlıktan dışarı bile çıkamamıştı.
Öfkeliydi ve utanmıştı. Kuyruğuna basıldıktan sonra kürkünü kabartmış bir kedi gibiydi.
“Kahrolası abaza piç! Seni yakalarsam kesinlikle öldüreceğim!”
Luo Huo’er zaten çok öfkeliyken bir de Yi Yun’un, “Güzel kız, memelerini görebiliyorum!” demesi onu daha beter öfkelendirmişti.
Başını indirdi ve memelerine baktı. Islak kıyafetlerinden dolayı, memeleri tüm hatlarıyla meydandaydı. Kumaş üzerinde belli belirsiz fark edilen şeffaf bölgeler bile vardı!
Bu, Luo Huo’er’in daha da utanmasına sebep oldu!
O serseri önce kendini beğenmiş sözlerini duymuştu, sonra da memelerini görmüştü. Daha önce bu kurbağalarla şansını denemek yerine sonsuza kadar bekar kalacağını bile söylemişti, ama bir an sonra bu kurbağa onun her yerini görmüştü!
“Lanet olası kurbağa!” Luo Huo’er’in göğsü kalkıp iniyordu. “Ben de aptalım ama. Kıyafetlerimi kurutmak için ateş yasalarını kullanabileceğimi unuttum!”
Her şey çok çabuk olmuş, Luo Huo’er düşünecek fırsat bulamamıştı. Elbiselerinin terden sırılsıklam olduğu aklından uçup gitmişti.
Ama Luo Huo’er ateş yasalarını tamamen kavramış olsaydı bile elbiselerini kurutması birkaç saniye sürecekti, daha hızlı yaparsa elbiseleri alev alırdı.
Ve o birkaç saniye de o serserinin her şeyi görmesi için yeterdi!
Aklında bu düşüncelerle, Luo Huo’er eğitim alanından öfkeli bir şekilde çıktı.
“Peng!”
Kendi dairesinin kapısını tekmeleyerek açtı. “Lanet olası Dong’er, çabuk buraya gel!”
Luo Huo’er’in bir elinde kılıç vardı ve tehditkâr bir duruş sergiliyordu.
Başkalarının ‘Sonsuz Ateşin Kutsal Kitabı’nı görmesini istemediğinden eğitimi sırasında her zaman bir izolasyon düzeni kuruyordu ve ayrıca Dong’er de kapıyı koruyordu. Ama bugün ortadan kaybolmuştu!
“Sorun...Sorun ne Hanımım?”
Dong’er başını kaldırıp şaşkınlık içinde Luo Huo’er’e baktı. İki eliyle de bir çörek tutuyordu ve ağzı da çörekle doluydu. Bu yüzden konuşması zor anlaşılmıştı.
Luo Huo’er’in öfkeli ifadesini gören Dong’er ağzındaki lokmayı yutmaya çalıştı. Daha sonra elindeki çöreği tabağa koydu ve tabağı arkasına sakladı, deve kuşlarınınkine benzer bu davranış onu rahatlatıyormuş gibiydi.
“Kapıyı koruman gerekiyordu ama sen burada yemek yiyorsun, öyle mi?” diye sordu Luo Huo’er öfkeyle. Ardından tabağı alıp yere çarptı.
“Pa!”
Net bir parçalanma sesiyle birlikte tabak paramparça oldu.
Kırılmış tabağı ve pislenmiş çöreği gören Dong’er afalladı. Haksızlığa uğradığını düşündüğü için göz yaşları akmaya başladı.
Luo Huo’er’in neden bu kadar öfkeli olduğunu bilmiyordu.
Luo Huo’er iki yıldır o eğitim alanında çalışmaktaydı. En başta Dong’er kapıyı ciddi bir şekilde koruyordu ama sonraları gelen giden kimse olmadığı için rahatlamıştı. Luo Huo’er’in yirmi saatten fazla çalıştığı zamanlar olurdu ve Dong’er hâlâ gençti. Bir çocuk için her gün kapıyı korumak, çok sıkıcı bir şeydi.
Bu yüzden bazen diğer işlerini yapmak için oradan ayrılıyordu ve hanımı da daha önce onu bu yüzden hiç suçlamamıştı...