General Augusto Pinochet iktidara geldiğinde, Şili'de sol güçlere - sosyalistler ve komünistler - kitlesel baskılar başladı. Tarihçilere göre, yalnızca askeri darbeden sonraki ilk ayda, yaklaşık 30 binlerce insan öldürüldü. Belki de en ünlü Pinochettov kurbanı, Santiago'daki stadyumda kurulan toplama kampında vahşice öldürülen dünyaca ünlü şarkıcı Victor Hara idi. Şili sol tarafından sert bir şekilde vuruldu. Pinochet'nin baskıcı politikaları, Şili'deki cuntanın Yeni Dünya'daki Sovyet politik etkisinin daha da genişlemesine karşı olduğunu belirten eylemlerini gören Amerika Birleşik Devletleri tarafından onaylandı ve ele alındı. Washington’daki Latin Amerika’da Sovyet yanlısı duyguları güçlendirmek, bildiğiniz gibi, yangından korkuyordu.
Askeri cuntanın sert eylemleri Şili solunu sersemletti ve güçlerini direniş için hızla harekete geçirmelerine izin vermedi. Evet ve ilk başta bu direnç hiçbir şeye yol açamadı - güçler eşit değildi. Pinochet'nin yanında güçlü bir ordu vardı, Şili oligarşileri ve ABD'ye mali destek, özel hizmetler. Buna karşılık Şili sol örgütleri, darbeden sonraki ilk aylarda Pinochettovo'nun eylemlerinden en ciddi zarar gördü. Böylece, askeri darbe sırasında, Şili'nin en büyük radikal sol örgütü olan Sol Devrim Hareketi'nin (MIR) bütün eylemcileri öldürüldü veya hapsedildi (Komünist Parti, MIR'den daha ılımlı bir pozisyondaydı). Şili Komünist Partisi'ne ciddi bir darbe verildi.
Solun askeri rejime karşı koyabileceği tek direniş yöntemi gerilla savaşıydı. Ancak, Latin Amerika'daki diğer birçok ülkenin aksine, Şili'de “gerilla” gelenekleri yoktu. Bu, Kolombiya, Guatemala, Bolivya, Peru, Nikaragua, El Salvador’da, Amerikan yanlısı hükümetlere karşı komünist örgütlerin gerilla savaşı konusundaki zengin geleneklerine sahipti. Şili komünistlerinin partizan savaş tecrübesi yoktu. Evet ve Şili’nin coğrafi konumu, partizan direnişinin Pinochet’e konuşlandırılmasını engelledi. Bu ülkenin haritada neye benzediğini hatırlamak yeterli - And Dağları ile Pasifik Okyanusu arasındaki dar ve uzun bir kara şeridi. Kolombiya'daki gibi ormanlar yoktu. Yaylaların açık alanlarında, partizanlar uzun süre hareket edemediler - hava kuvvetleri saldırılarıyla ele geçirilmiş olacaklardı ve hükümet ordusunun birlikleri gelmiş olacaktı.
Ancak, hayatta kalan Şilili solcular arasında, yeraltında kaçmayı ve gizlenmeyi ya da ülkeyi terk etmeyi başaran askeri darbeden hemen sonra, ülkedeki Pinochet karşıtı mücadeleyi dağıtmanın olası yolları hakkında bir tartışma başladı. Şili Komünistlerine büyük destek, Küba, Şili sol kanat hareketinin hayatta kalan kalıntıları üzerinde bir nevi himaye aldı.
1960'lerin ortasında, Sol Devrim Hareketi (MIR) hızla yaratıldı ve hızla ülkedeki en büyük radikal örgüt haline geldi. MIR, Küba’nın devrime dair tecrübesiyle yönlendirildi ve tek olası siyasi mücadelenin biçimi iktidarı ele geçirmek ve sosyalizmi inşa etmek amacıyla silahlı bir ayaklanma oldu. Ancak varlığının ilk aşamasında, MIR aktivistleri çabalarını broşür kampanyalarına ve polis devriyeleriyle periyodik çatışmalara yoğunlaştırdı. Şili'deki 1973'te bir askeri darbe gerçekleştiğinde, MIR üyeleri elbette siyasi baskı ve misillemelerin ana hedeflerinden biri haline geldi. Aynı zamanda, bazı Barış Muhafızları ve Komünistler Şili'den ayrılmayı başardı. Küba'ya siyasi mülteciler götürdüler. “Özgürlük Adası” Şili'leri neredeyse açık kollarla aldı. Şili'deki göçmenler konut aldı, Küba girişimleri tarafından işe alındı, ancak Küba makamları Şili'ye benzer fikirleri olan insanlara hatırlatmaktan bıkmadılar, aslında Pinochet rejimine karşı silahlı bir mücadele yürütmeleri ve göç etmemeleri gerektiğini söylediler. Şili'deki sosyalist ve komünist partilerin önderliğine karşı daha ciddi suçlamalar getirildi - El Salvador Allende hükümetinin savunmasını düzgün bir şekilde organize edemediler ve Şili'nin sosyalist geleceği için savaşı kaybettiler. Ancak Temmuz 1974’te, Küba lideri Fidel Castro ve Şili Komünist Partisi’nin liderleri Volodya Teitelbomem (resimde görülen) ile Rodrigo Rojas’nın buluşması gerçekleşti.
Castro Şili komünist liderlerine, Küba askeri okullarında Şili komünist gençliğinin tam teşekküllü bir askeri eğitimini düzenlemek için reddetmesi zor bir şey teklif etti. Ve “genç partizanların” bazı kısa süreli kursları ile ilgili değildi, ancak tam teşekküllü bir askeri eğitim hakkındaydı, bundan sonra Şilililer Küba Devrim Silahlı Kuvvetleri'nin subay rütbelerini alacaklardı. Genç Şilili komünistlerin çoğu elit sayılan Camilo Cienfuegos askeri okuluna alındı. Burada bir yıllık eğitim görmeleri ve piyade ve topçu birliklerinin küçük memurları olmaları gerekiyordu. Deniz Kuvvetleri ve askeri olanlar da dahil olmak üzere diğer uzmanlıklarda Şili'lere de ders verdiler. Aslında, Fidel Castro'nun himayesinde, Küba'da paralel bir Şili “kırmızı ordusu” kuruldu. Bu arada, Şili komünist gençliği GDR'de eğitildi - Wilhelm Pick adını taşıyan politik okulda. Başka bir grup da Bulgaristan'da askeri eğitim almaya gitti. Daha sonra, en çok savaşa hazır olan partizan birimlerinin temeli olacak olan Bulgar askeri okullarının mezunları.
Ancak Şili komünistlerini, hatta askeri eğitim almış olanları bile, Şili'de, iyi silahlanmış ve eğitimli bir Pinochet ordusuyla savaşmak, atmak ölümcül bir hata olur. Fidel Castro bunu mükemmel anladı. Bu nedenle, Küba komutanlığı Şili komünistlerinin “savaşa el atması” kararını verdi. Bunun için en iyi yer, Sandinistler ile rakipleri arasındaki savaşın halihazırda tüm hızıyla sürdüğü Nikaragua idi. Böylece Sandinista'ların tarafında Nikaragua'da savaşan efsanevi "Şili Taburu" kuruldu.
1979'in başlangıcında, Şili Komünistlerinin ilk çıkarılması Nikaragua'ya girdi. Burada, o zamana kadar Küba'da profesyonel askeri eğitim alabilen Şilililerin, özellikle de Sandinista'ların askeri uzmanlar için büyük bir ihtiyaç duyduklarını düşünürken, silahlı uçaklar, uçaksavar silahlı avcılar, birçok ve kendi. Şilili enternasyonalistler, doğrudan Nikaragua'nın başkenti Managua'yı ele geçirmek de dahil olmak üzere, çoğu büyük Sandinistas savaşına katıldılar. Savaşçılardan biri olan Somoza sığınağına giren Sandinistler, Şili'deki partizan hareketinin gelecekteki liderlerinden biri olan Galvarino Apablasa Hera idi. Şili’deki en büyük partizan örgütü olan Manuel Rodriguez’in adının vatansever cephesinin geleceği komutanı olan Nikaragua ve Raul Pelhegrin Friedman’da savaştı. Sandinistlerin kazandığı zaferden sonra, birçok Şili komünisti Nikaragua'da kaldı - Nikaragua’nın devrimci silahlı kuvvetlerinin bir parçası olarak komuta ve eğitmen pozisyonunda hizmet etmeye devam etmek için.
Bu arada, 1980’te, Şili Komünist Partisi, Pinochet rejimine karşı silahlı mücadeleye geçişi resmen açıkladı. Bu zamana kadar bazı sol radikal gruplar uzun süredir Şili topraklarına periyodik baskınlar düzenledi. Zaten 1975'ta isyancılar 132 gerilla operasyonlarını gerçekleştirmeyi başardılar. Öncelikle, yakalamak için ordunun ve carabinieros'un depolarına ve kışlalarına saldırdılar. оружия. Gerilla üsleri, komşu Arjantin topraklarında dağlarda bulunuyordu. Burada partizanlar eğitildi ve baskınlar arasındaki aralıklarla yaşadı. Ancak 1976’te, Arjantin’de bir askeri darbe gerçekleştikten sonra, Arjantin dağlarındaki Şili partizan üsleri, Arjantin hava kuvvetleri tarafından düzenlenen bir baskın sırasında tahrip edildi. Üslerin bombardımanı isyancı hareketi için büyük bir darbe oldu. Şili'de bir süredir göreceli bir boşluk vardı. Ancak, Santiago'daki yılın Mayıs 11'in 1983'i ilk büyük Pinochet karşıtı gösteriye ev sahipliği yaptı. Göstericiler karabinerler tarafından acımasızca dağıldı, göstericilerin ikisi öldürüldü, 29 kişi yaralandı, 652 kişi tutuklandı.
Haziran ayında Şili solunun düzenli toplantısı, “Komün Manuel Rodriguez” adına Şili Komünist Partisi'nin tüm askeri operasyonlarının gerçekleştirilmesi teklif edilen 1983'te Havana'da yapıldı. Manuel Rodriguez'in Yurtsever Cephesi (PFMR) bu şekilde ortaya çıktı ve Şili'deki en büyük radikal sol silahlı örgüt haline geldi. Cephe adını, Şili'nin İspanyol sömürgecilerinden bağımsızlığı için savaşçılarından biri olan Manuel Rodriguez Erdois'in (1785-1818) onuruna aldı. PFMR'nin oluşturulması, yeni bir evrenin başlangıcında hikayeler anti-pinochet askeri direniş. Zaten 1983 yazının sonunda, partizan müfrezelerine liderlik edecek ve rejime karşı silahlı bir mücadele başlatmaya başlayacak olan beş komutan Şili'ye girdi.
PFMR'nin silah ve parayla doğrudan desteği, Küba özel servisleri tarafından gerçekleştirildi. Ön komutanların bel kemiği, Küba ve Bulgaristan'ın askeri okullarında eğitim almış ve aynı zamanda Sandinista'ların yanında Nikaragua'da savaşan Şilililerden oluşuyordu. Yani, bunlar askeri mesleğe sahip olan ve mesleki niteliklerinde 1970 modelinin Şili partizanlarından farklı olan profesyonel insanlardı. PFMR, tüm Şili sol kuvvetlerinin, Pinochet diktatörlüğüne karşı silahlarla savaşmaya hazır hale gelmesinin merkezi haline geldi. Komünistler, sosyalistler, sol radikalleri cephelere katıldı ve ideolojik konulardaki anlaşmazlıklar “sonraya” ertelendi - bu cephede 1950'in Kübalı partizanlarının yolunu tekrarladı. PFMR sayısı hızla arttı. Zaten 1985'te, 1500 savaş gruplarında birleşmiş olan 500 silahlı avcıları hakkındaydı.
Zaten 1984’te bulunan PFMR, Şili’nin hükümet kuvvetlerine ve carabinieri’ye Ek olarak, cephe savaşçıları Şili toplumundaki Pinochet kursuna desteğin temelini oluşturan Şili aşırı sağ partilerinin şubelerine ve hareketlerine düzenli saldırılar yapmaya başladı. PFMR'nin militanları sağcı gazetelerin matbaalarına, parti ofislerine ve kampanya edebiyatı depolarına saldırdı. 1987'te polis devriyelerine ve Carabinieri devriyelerine saldırı başladı. Kısa süre sonra partizanlar, polis ve ordu birimlerinin silahlarına yönelik saldırılara geçti. Şili partizanlarının bir diğer önemli faaliyeti kamulaştırmalardı. Sadece 1988'in ilk yarısında, partizanlar 193 kamulaştırmalarını yaptılar. Pinochet altında ülkedeki konumlarını daha da güçlendiren Kuzey Amerika şirketleri, partizan saldırılarına itiraz ettiler. Şili'deki durum hızla ısınıyor. 1989’e göre, tüm bölgeler, hükümet güçlerinin durumu kontrol etmediği bir dizi Şilili ilinde bulunmaktaydı. Polis ve ordu bu bölgeleri gündüz devriye gezebilirdi, ancak geceleri partizanlar tarafından saldırıya uğramak istememeleri için orada görünmemeyi tercih ettiler.
Şili Komünist Partisi’nin silahlı kanadının resmi durumuna rağmen, aslında Manuel Rodriguez’in Yurtsever Cephesi’nin hızla özerk bir örgüt haline geldiği belirtilmelidir. Bu aynı zamanda PFMR yüksek komutanlığının görüşlerinin Sovyet yanlısı komünist liderlerin konumlarından çok daha radikal olduğu gerçeğiyle de açıklandı. PFMR'nin ana bilgi organı, Alex Voitovich tarafından düzenlenen bir dergi El Rodriguista idi.
PFMR'ye mali ve lojistik destek hala Küba özel hizmetleri tarafından sağlandı, ancak GDR özel hizmetleri de Şili partizanlarına yardım etmeye aktif olarak katıldı. PFMR Komutanı Raul Pellegrin (resimde), Doğu Alman temsilcileriyle buluştuğu GDR’yi defalarca ziyaret etti. Ancak Küba'nın bağışladığı para partizanların ihtiyaçları için hala yeterli değildi. Bu nedenle PFMR kamulaştırmalarla ilgilendi ve girişimcileri “devrimci bir vergi” ile susturma ve fidye karşılığında serbest bırakılan varlıklı insanları ve akrabalarını kaçırmaya başladı. Bazen yüksek rütbeli askerler kaçırılma mağduru oldu. Örneğin, 1986’te, gerillalar Santiago’nun askeri garnizonunun protokol şefi Albay Mario Aberle Rivadeneiro’yu kaçırdılar. Bununla birlikte, üç gün sonra serbest bırakıldı ve fidye olmadan - görünüşe göre, albay'ı kaçırarak, partizanlar büyük askeri yetkilileri bile “almak” konusunda herhangi bir sorun yaşamadıklarını gösterdiler. 7 Eylül 1986 Tahrik Yurtsever Cephesi onları. Manuel Rodriguez, Pinochet adına bir girişimde bulundu. Generalin korumalarının beşi öldürüldü, ama kendisi hayatta kaldı.
1980'in sonunda Şili'deki ekonomik durum önemli ölçüde kötüleşti ve kitlesel halk gösterilerine yol açtı. Aynı zamanda, Amerikalılar da Pinochet üzerine baskı yapmaya başladı - dünyanın durumu değişti ve artık tehlikeli askeri diktatörü desteklemek için bir nedenleri yoktu. General, yılın Ekim 5’in 1988 plebisitesine karar verdi. Beklentilerinin aksine, Şilililerin% 55'inden fazlası askeri diktatörlüğün korunmasına karşı oy kullandı. ABD’nin izlemekte olduğu göz önüne alındığında, Pinochet, bir sivil hükümete güç aktarma prosedürünü başlatmak zorunda kaldı. 11 Mart 1990, Augusto Pinochet, devlet başkanı olarak istifa etti. Ancak, Pinochet'nin ayrılması, şu anda Amerikan karşıtı sloganlarla konuşan ve Şili'deki Amerikan şirketlerinin tesislerine saldıran PFMR'nin askeri operasyonlarını durdurması anlamına gelmiyordu. Sadece 1999’te cephe askeri operasyonlarını durdurdu.