Kör,sağır ve dilsiz
Bugün kararımı verdim alıp başımı Antalya'nın kalbi Cumhuriyet meydanına indim.
O kalabalık hep kalabalık cadde ve sokaklardan yürüyüp kulağımı şehrin seslerine açtım.
Bir baştan bir başa gidip gelenlerin üçte ikisi ben gibi emeklilerdi.Geriye kalan bir avuç turist ve kapı önlerinde rızk bekleyen esnaftı.
Attalios heykeline bakan kanepelere kuşlar gibi emekliler tünemişti.Belediye işçileri yaklaşan bahar için beton aralarına serpiştirilen yeşillikleri düzenliyordu.Turisttik faytonların birinde şekerleme yapan esmer vatandaş Müslüm Gürses'i dinliyordu.
Tek başına oturmuş ak saçlı benden yaşlı adamın yanına oturdum selam verip.
Duymadı...Dalıp gitmişti.Tam o an yanına gelen arkadaşı kulağına eğilerek yüksek sesle merhaba dedi.
Adam ağır işitiyordu.Cebinden çıkardığı cihazı kulağına iliştirirken:
"Kör olmak sağır olmak zor.İnsan dörtte üçünü kaybediyor"Dedi.
Arkadaşı:
"Bizim köyde bir zamanlar ağır işiten biri vardı.Kahvede yanına oturdunuz mu yalancıktan duyar,anlar gibi başını sallardı.Sonra bir kenara çekilip:
"Yahu bana ne?Ne konuşurlarsa konuşsunlar."Diye kendini teselli ederdi.
İki yaşlı ağabeyi saygıyla dinlerken düşündüm.
Ya kör olmayıp da görmezden,sağır olmayıpta işitmezden,lâl olupta konuşmazdan gelenler?
Galiba engellinin daniskası bu üç maymunu oynayanlardır dedim kendi kendime...