22 Mayıs 2011 Ertesi pazar günü gemi mezarlığına geri döndük. Bizin için Ned iki çift su geçirmez ayakkabısını ve bir kâşif şapkasını getirdi. Tekrar Deli Keçi Yemleri’nin yakınında park ettik ama bu kez kıyıya gitmek için bir on dokuzuncu yüzyıl mezarlığından yürüdük. Suda büyük tekne yığınları vardı, vapurlar, sandallar ve römokörler ve nice enkazlar. Halbuki, en iyi gemiler, en büyük ve en sağlam gemiler, çok fazla uzaktı ve ulaşılamazdı çünkü su çok fazla derindi.
Zehirli çamurun ve suyun içinden yürüyerek geçtik ve daha yakın gemi enkazlarına doğru yavaş yavaş gitmeye başladık. Biz onlara ulaşınca, her şeyin çumurlu ve kaygan olduğunu anladık. Bu yüzden dikkatli davrandık. Bozulmuş kaburgalardan ve keskin paslı metalden dolayı tırmanmak tehlikeliydi ama buna rağmen yaptık. Saatlerce gemilerde çocuklar gibi
eğlendik. Bir defa tırmanırken dengemi kaybettim ve fotoğraf makinem çamura düştü. Çok şükür ki ben kendim çamura düşmedim! Şimdi makine toksik çamur gibi kokuyor, ama o hâlâ çalışıyor.
Daha sonra sert toprakta çalıların arasında bir dümen köşkü bulduk. Onun gemisi orada yoktu, ama dümen köşkü hemen hemen tamamen eksiksizdi. İçine girdik ve gemiciler olarak resimler çektik. Gemilerde geçirdiğimiz çok eğlenceli bir gündü, ama gelecek defa, kendimize dedik, kanoyla geri dönereğiz! Bunun için belki en büyük ve en sağlam gemilere ulaşabileceğiz.