Askeri büyünün tarihi, hem de askeri danslar, çağlar boyunca yoğunlaşıyor. Avlanma ve savaşta başarıya ulaşmayı amaçlayan ilk ritüeller ilkel kabileler arasında ortaya çıktı. Zaten o zaman, XIX - XX yüzyıllarda. alimler - antropologlar ve tarihçiler bu tür ritüelleri Avustralya Aborjinleri, Yeni Gine Papuları, Amazon Hint Kızılderili kabileleri, Afrika halkları, materyalleri üzerinde inceleme fırsatı buldular. Günümüze kadar gelmiş olan bu ritüeller, genellikle dünyanın hemen hemen bütün halklarında mevcut olan bu eski askeri büyünün anlamını taşımaktadır.
Avustralya’nın yerli kabileleri arasında, savaşla ilgili olanlar da dahil olmak üzere büyülü ritüeller tamamen totemlere dayanıyordu. Araştırmacılara göre, örneğin, SA Tokarev, Avustralya’nın yerlileriydi, totemizm kendini en açık şekilde ortaya koyuyordu, klasik biçimde, gezegenin diğer uluslarında ise daha sonraki değişikliklerini çoktan bulduk. Avustralya Aborjinlerinin her bir klan grubunun, kendilerini tanımladıkları bir totem vardı. Örneğin, bir kanguru, emu, wombat, kertenkele, kakadu, vb. Gibi tipik Avustralya hayvanları olabilir. Birçok Avustralyalı kabilenin kabile grupları, aynı zamanda totemleri olan, yazılarda birleşmişlerdir. Aborijinler, bir kişi ile belirli ritüellerin aktığı kabilesinin totusu arasında özel bir bağlantı olduğuna inanıyordu. Örneğin, Güneydoğu Avustralya’nın bazı kabileleri arasında, hakim görüş, düşmana zarar vermek için totem bir hayvanı öldürmenin yeterli olduğuydu. Dolayısıyla düşmanı yenmek için tasarlanmış totem öldürme ritüeli. Ne de olsa, Avustralyalılara göre totem hayvanının ölümü, kabile veya klan için son derece olumsuz sonuçlar doğurdu.
Ancak, yalnızca totemizm, Avustralya askeri büyüsünün temeli değildi. Büyücülüğe büyük önem verildi. Aborijin halkı, herhangi bir talihsizliğin, bir hastalık, travma veya ölüm olsun, kökenlerinin düşmanın büyücülüğünde olduğuna inanmaya meyilliydi. Birdenbire kabilenin bir üyesi sıradan bir sebepten ötürü öldüyse, akrabaları yoldaşlara kimin zarar verebileceğini bulmaya çalışan özel bir servet anlattı. Ondan sonra, şüphelilerden veya diğer kabilelerinden rahatsız olan, ölümün faillerine iddia edilen bir erkek adam gönderildi. Öte yandan, hasara yol açan iyi gelişmiş bir ritüel de vardı - yerli kurbanı, bir hayvanın özel bir sivri kemiği ile bahsettiği kurbanı hedef aldı, ardından büyü yaptı. Hala bir cadı silahını düşmana atabilirlerdi ve onları görerek, tavrında büyülü bir ayin yapıldığını bilerek, şoktan kolayca ölebilirdi.
Dünyanın diğer bölgelerinde, daha yüksek gelişim evrelerinde olan halklar ve kabileler arasında, daha gelişmiş ve ilginç bir askeri büyü görüyoruz. Güney, Güneydoğu ve Doğu Asya'nın pek çok bölgesinde, “baş avı” geleneği çok yaygındı ve yirminci yüzyıla kadar belirli etnik gruplar arasında yaşadı. Kalimantan adasında yaşayan dayatların daha büyük olasılıkla bir insan değil, bir kaç milyon insanı toplayan bir kabileler topluluğu olması muhtemeldir. En militan, her zaman baş avcılık geleneklerinin en yaygınlaştığı Dayak-ibana'dır. Dayak kabileleri için, savaşların anlamı genellikle, “düşman seviyelerinde eşitlik sağlamak” anlamına gelen “skoru seviyelendirmek” ile ilgilidir.
Düşmanın başı, Dayak'ın fikirlerine göre, özel bir büyülü güce sahip. Ama biz sadece savaşta bitmiş olan ve kendi ölümleriyle veya insan hastalıklarının bir sonucu olarak ölülerden kesilmeyen kafalardan bahsediyoruz. "Trophy" kafaları beyinden mahrum kalır, sonra ateşe kurutulur ve aile hazinesi olarak dikkatlice depolanır. Daha fazla hedef - daha prestijli. Dyaks'ın bu tür davranışları, aşırı kan susuzluklarından bahsetmez - sadece kültürlerinin başındaki, diğer birçok ulusun kültüründe olduğu gibi, sakral bir anlamı vardır ve sahibine mutluluk ve zafer getirir. Rakiplerin başkanları ile ilgili benzer ritüeller, Kuzey-Batı Çinhindi - Naga dağ halkları arasında vardı, sayısız çabaya rağmen, yetkililer, Kachinov, Va ve İngiliz sömürgecileri, Burma Aborijinlerinin kanlı geleneğinin üstesinden gelemedi. Bu arada, İkinci Dünya Savaşı yıllarında “ödül avcıları” mükemmel savaşçılar haline geldi, İngiliz komutası Japon işgalcilerle savaşan özel birimler oluşturdu.
Azteklerde insani fedakarlık pratikleri ile daha da gelişmiş askeri sihir örnekleri görüyoruz. Sözde "çiçek savaşı" hakkında bilinir - tutsakları yakalamak için komşu uluslara Aztek savaşçılarının saldırıları. Aztekler, yüksek güçlerden kaçmak ve kelimenin tam anlamıyla her şeyi elde etmek umuduyla, güneşin parlayabilmesi, suyun nehirde olmasını ve zaferin her zaman düşmanın üzerine kazanılmasını ümit ederek, çok sayıda mahpusun talep ettikleri fedakarlık ritüellerini gerçekleştirmelerini istedi. Fedakarlıklar, evreni kurtarmanın ana yolu olarak kabul edildi.
Sibirya ve Uzak Doğu şamanizmi çerçevesinde ayrı ayrı askeri sihir uygulamaları şekillendi. Şamanizm, genel olarak insanı evrenin, evrenin bir parçası olarak anlayan, evreni anlamaya yönelik özel bir yaklaşım olarak bir din değildir. Özel bir şaman, doğaüstü güçlere sahip olan ve hem refah hem de yıkım sağlayabilen ruhlarla insanlar arasında bir arabulucuydu. Sibirya ve Uzak Doğu halklarının günlük yaşamında büyük bir rol oynayan şamanlar, yalnızca hastalıklar için tedavi etmekle kalmadı, bir çocuğun doğumu ile ilgili törenler düzenledi ya da ölenleri gömdü, aynı zamanda kabileler arasındaki askeri çatışmalara aktif olarak katılan avcılara ya da balıkçılara yardım etmek için ruhlara çağrıda bulundu. Genelde şaman askeri liderin yanındaydı, savaştaki rolü çok önemliydi, bazı durumlarda kabilesinin kadrosunu bile yönetebiliyordu.
Tarihçiler şaman kostümünde birçok Sibirya ve Uzak Doğu halkının varlığına dikkat ediyor оружия - balta, bıçaklar, kılıçlar. Bilim adamı Roman Gvozdev, kılıcın şaman tarafından yalnızca askeri bir silah olarak değil, aynı zamanda kötü kabilelere karşı verilen mücadelede bir tür kutsal silah olarak da kullanıldığını belirtti. Yenisey Akşamları'nda, çatışma durumunda şamanlar, 50-100 kabilelerinin müfrezelerini yarattı ve onları savaşa soktu. Şaman, savaşta sıradan bir savaşçı olarak yer alabilir, ancak daha çok rakibin şamanıyla savaşırdı. Bu kavga alışılmadıktı, şamanlar birbirleriyle daha farklı bir dünyada karşılaştılar, şaman danslarına başladılar ve bir transa düştüler. Düşmanı korkutmak için, şaman kendisini bıçaklarla delebilir, parmağını kesebilirdi, vb.
Öte yandan, şamanların düellolarının oldukça gerçek içerik kazandığı birçok durum var - şamanlar birbirlerini yaylarla vurdular, kılıçlarla ve bıçaklarla savaştılar. Şamanik bilgi klan içinde bir kural olarak - miras yoluyla iletildi ve askeri eğitimi şaman eğitiminin önemli bir parçasıydı. Sonuç şamanın kabilelerden çok silah ve savaş teknikleriyle daha iyi donatılması gerektiği idi.
Psikolog ve psişik Raphael Zamanov, uzun zamandır sihirli ritüeller olmadan herhangi bir dövüşü hayal etmenin imkansız olduğuna inanıyor.
Askeri inceleme: Savaşta bir sihir yeri var mı ve dövüş sırasındaki rolü nedir?
Rafael Zamanov: Sihir hakkında, savaşın "diğer dünya" yönleri hakkında çok fazla konuşmam. Birçok antik halk, bildiğimiz gibi, savaşın ritüel ve tören tarafına büyük önem verdi. Ve bu şans eseri değil. Savaş, savaş, düello her zaman sakral bir karaktere sahipti. Savaşta sihrin asıl amacı düşmana karşı zafer kazanmak. İşte sihir, tamamen askeri bilimler ve sanatla birlikte, zafer kazanmanın araçlarından birine dönüşüyor.
Askeri inceleme: Savaşta sihir, savaşçıları “büyüleyen”, düşmana zarar vermek amacıyla sadece büyücülük ve ritüeller midir?
Rafael Zamanov: Sadece değil. Burada savaşçıların değişen bilinç hallerine girmelerine izin veren şaşırtıcı psiko-enerjetik uygulamalara da atıfta bulunacağım. Muhalifler bu tür savaşçılardan çok korkuyorlardı, onlar hakkında efsaneler yapıldı. Burada hepimiz ünlü çılgıncaları biliyoruz. Savaştan önce, kendilerini böyle bir duruma soktular ve hiçbir şeyden korkmadılar. Muazzam fiziksel güçleri, bu değişmiş bilinçlilik durumunda güçlendirildi. Savaşçılar tanrı Odin'in savaşçılarıydı. Şimdi birçok tarihçi, çılgına dönenlerin özel durumunun, alkol veya mantar agariklerinin alımından kaynaklandığını iddia ediyor. Ancak bu, Odin'e hizmet yoluna giren, kendilerini belli bir enerjiyle doldurdukları ve bir anda ona şiddetli bir sıçrama verdikleri gerçeğinin dışında değildir. Savaşçılar, güçlerini özel bir birlik yaşadıklarını çevreleyen doğadan çekti ve savaş sırasında nihayet vahşi hayvanların - kurtların, ayıların, onlara rakiplerinin korktukları inanılmaz bir güç vermelerini sağlayan - vahşi hayvanların imgeleriyle birleşmelerine izin verdi.
Askeri İnceleme: Eski çağlarda bir savaşçı figürü kutsal anlamıyla donatılmıştı, değil mi?
Rafael Zamanov: Kesinlikle. Askeri mesele - sadece bir meslek değildi, özel bir bakanlıktı - ve eğer eski halklardan bahsediyorsak, bakanlık daha yüksek güçler, tanrılar veya totemler kadar özel bir devlet değildir. Dünyanın en çeşitli halklarının Rus destanını, efsanevi parsellerini hatırlamak yeterlidir. Onlarda başarılı bir savaşçı, büyülü güçler de dahil olmak üzere her zaman doğaüstü olan bir adamdır. Bu temsil sıfırdan doğmadı, çünkü antik çağda ayinlerin, sihrin, ayinlerin eğitimi bir savaşçının hazırlanmasının önemli bir parçasıydı.
Askeri inceleme: Enerji yönetimi gibi hala önemli bir nokta var ...
Rafael Zamanov: Kazanan bir savaşçı özel enerjili bir insandır. Onu uzun süre ölümden koruyabilir, bazen böyle bir kişi dengesinden uzaklaşsa da tam anlamıyla tehlikeye girmesine rağmen ölüm almaz. Ve hiçbir şey ölmez. Gerçek enerji yönetimine gelince, dövüş sanatları pratiğini, özellikle "enerji" stillerini hatırlamak yeterlidir. Sonuçta, her şey fiziksel güç değil enerjiye dayanıyor. Doğru enerji yönetimi çok daha güçlü bir rakibi etkisiz hale getirebilir. Dövüş sanatları pratiği, kendi fiziksel ve zihinsel olarak tükenerek, kendisini fethetmeyi öğrenen, psikofiziksel yeteneklerinin ötesine geçen ve aydınlanmayı sağlayan münzevi üzerine kuruludur. Aslında, dövüş sanatları pratiğinde - sadece beden eğitimi değil, aynı zamanda buzlu su altında meditasyon yapmak, bir ateş testi. Bildiğimiz gibi, yeni bir seviyeye gelen bu aydınlanmayı sağlayan ustalar, dövüş sanatlarında yeni okulların ve trendlerin yaratıcıları oldular.
Askeri İnceleme: Dövüş sanatlarındaki sihirli ritüeller de önemli bir rol oynuyor?
Rafael Zamanov: Doğu'nun dövüş sanatlarında, iki köşe taşı Budizm ve Taoizmdir. Budizm meditatif bir uygulamadır, aydınlanma yolu. Taoculukta, öncelikle enerji ile çalışmaya özel bir önem verilir. Çin wushularının “iç” stillerinin tümü Taocu kökenlidir. İkincisi, Taoizm büyülü ritüel, muska ve büyüdür. Hem Taoizm hem de Budizm, şiddeti tipik olmayan barış-sevgi dolu dini-felsefi sistemlerdir, uygulamaları temel olarak kendisine saldıran rakiplere karşı bir kişiyi “savunmayı” amaçlamaktadır. Başka bir şey, geleneksel Japon dini olan Shinto. Burada savaşta bir savaşçının zaferini hedef alan tam bir büyülü ritüel ve dua seti görüyoruz. Samuray ideolojisinin temelini oluşturan Şinto kültüydü.
Modern dünyada, sihrin savaşlardaki rolü bilgi desteği ile kabul edilmiştir. Bugün, şamanlar düşmanı doğaüstü yetenekleriyle korkutmazlar, ancak medya ve sosyal ağlar gerçek savaştan daha az önemli olmayan bilgi savaşları için kullanılır. Ve yine de, eğer sıradan askerlerin seviyesinden bahsedersek, o zaman bildiğiniz gibi, "ateş altındaki siperlerdeki ateistler yoktur."
Aşırı bir durumda olan bir kişi mucizelere, doğaüstü güçlere, işaretlere ve muskalara inanmaya başlar. Savaşın içinden geçen birçok kişinin, askerlerin veya sivillerin hayatlarını kurtaran ve en umutsuz durumda düşmanı yenmelerine izin veren mucizevi olaylarla ilgili kendi “hikayeleri” vardır. Ve çoğu zaman bu davalar, tam anlamıyla, tılsımların muzaffer dua sözünde doğaüstü cazibesine inançtan kaynaklanmaktadır. Görünüşe göre insan doğası inanç olmadan yapamaz ve bu en açık şekilde savaşlarda, felaketlerde ve doğal afetlerde ortaya çıkar.
Aşağıdaki materyallerde, dünya halklarının askeri ritüelleri konusuna döneceğiz.