Yaratıcı yazma dersleri aldıysanız, muhtemelen odadaki diğer herkes çalışmanızı orada değilmiş gibi tartışırken sessizce oturmanın nasıl bir şey olduğunu biliyorsunuzdur. Buna, yaratıcı yazma programlarının geleneksel temeli olan atölye çalışması denir.
Bir grup yazara atölye deneyimlerini nasıl tarif edeceklerini sorduğumda yanıtlar şunlardı: ezme, kabus, taciz ritüeli, dayanıklılık testi, korkunç, ugh. Atölye çalışmalarından önce öğrencilerin içki içtiğini duydum; Sınıfta ve sonrasında ağlayan öğrencilerin olduğunu duydum; Öğrencilerin bir daha atölye çalışmalarına bakmadıklarını duydum. Acımasız kelimesi, sanki dürüstlük zorunlu olarak acımasız olmalıymış gibi sıklıkla kullanılır. Tüm bunlar atölye deneyiminin bir parçası olarak kaçınılmaz olarak görülüyor, çünkü olumlu tarafından dengeleniyor: ayrıntılı eleştiriler, sağlam öneriler, revizyon için gerçek fikirler ve meslektaşlardan ve profesörlerden doğrulama. Bize atölyenin böyle gittiği söylendi: övgü ve eleştiri, övgü ve eleştiri. Atölye çalışması için 'ayağa kalkmış' öğrenci sessizlik içinde oturur.
Ama bu format gerçekten gitmenin en etkili yolu mu? Belki de nasıl çalıştığımızı yeniden düşünmenin zamanı geldi — zaman çok geçti. Daha az dayanıklılık testi ve daha çok açık bir tartışma alanı yapmak. Belki de atölye çalışmasının sessizliğini geri almanın, öğrencilerin salt tanıklardan ziyade çalışmaları hakkındaki konuşmaların bir parçası olmalarına izin vermenin zamanı gelmiştir.
İşte kendi MFA deneyimimden bir hikaye. Karakterlerin dim sum yolunda olduğu bir parça göndermiştim. Atölyede insanlar dim sum'un ne olduğunu bilmek istediler. Bana doğrudan soramadılar çünkü atölye çalışmasıydı; yazarın sessiz kalması ve not alması gerekiyordu. Dim sum'un nasıl Asyalı bir şey olması gerektiği hakkında konuşarak biraz zaman geçirdiler ama kafa karıştırıcıydı ve tüm parçayı kafa karıştırıcı hale getirdi - dim sum'un ne olduğunu bilmedikleri için dikkatleri dağıldı. Elbette bunca zamandır düşünüyordum, gerçekten dim sum'un ne olduğunu bilmiyor musun? Ayrıca, atölyeden önce neden öğrenmediniz? Ama yine de sessiz kalmam gerekiyordu ve herkes bilir ki, atölyenin sonunda size söylemek istediğiniz bir şey olup olmadığı sorulduğunda, sadece teşekkür etmek daha iyidir, daha fazlası değil çünkü aksi halde sadece gidiyorsunuz savunma yapmak için.
Bu atölye formatında, temel bilgiyi neyin oluşturduğu fikri dim sum içermiyordu. Atölyedeki diğer insanlar, temel bilgiyi neyin oluşturduğuna karar verdiler. Ve evet, onlar başka bir kişi dışında beyazdı ve ben değildim (bunu zaten biliyordun). Grubun bilgisi oldu bilgi. Ben dışarıdan biriydim, işimi anladıklarına uyarlaması gereken garip Asyalıydım. Bu kasıtlı bir kötülük değildi; temel varsayımdı.
Bu aynı zamanda tipik atölye ortamı olan kontrolsüz, mikro agresif ancak güçlü bir güç dengesizliği türüdür. Kuşkusuz bir şekilde herkes tarafından deneyimleniyor, ancak renkli yazarlar için derin bir şekilde, özellikle de yaratıcı yazma programları ulusal olarak yüzde 74 beyaz olduğu için.
MFA'mı 1998'de aldım, bu çok uzun zaman önceydi çünkü öyleydi. Yine de atölyeler aynı şekilde yürütülüyor. Geleneksel atölye çalışmasının tipik diline çok sayıda katıldım - şunun ya da bunun daha fazlasını görmek istedim, risk nedir - her zamanki övgü ile başlayıp sonra hızla eleştiriye dönüyor. Ayrıca, bundan daha sık olarak, moral bozukluğunun ve belirsizliğin bir kombinasyonunu hissederek atölyeden ayrıldığımı da biliyorum; İstemekten ayrıldım Daha ne kadar aldığım önemli değil. Ama genel sistemi sorgulamadım. İşlerin yapıldığı yol buydu.
Kendim bir atölye lideri ve yaratıcı yazarlık profesörü olduğum için, atölye alanıyla ilgili aynı fikirleri sürdürdüm: sessizlik, övgü ve eleştiri yağmuru, tüm çelişkili yorumlarla ne yapacağımı bilmeme hissi. Bunu yaptım çünkü bildiğim buydu; öğrendiğim buydu. Bu sistem o kadar güçlü ki, kimilerinin yaratıcı yazma endüstrisi kompleksi dediği şeyin o kadar özü ki bugün bile yaratıcı yazma eğitmenlerinin çoğunluğu ona bağlı.
Ve böylece çoğumuz, arkadaşlarımıza anlatmaya devam ettiğimiz dayanıklılık hikayeleriyle atölye çalışmasına giriyoruz. Az önce anlattığım dim sum hikayesi gibi, diğer yazarlardan duyduğum sayısız korkunç atölye hikayesine kıyasla çok küçük. Ama tahammül ediyoruz; üstesinden geliyoruz; genellikle bunu başka bir yere gitmek için yaparız - sömestrin sonuna, programın sonuna, sınıfın diğer tarafına.
Ama susturmaya, çarpık güce ve dayanıklılığa dayanan bir sistemin korkunç bir sistem olduğunu düşünüyorum. Muhtemelen, lise boyunca edebiyat ve yazıyı ilkokulda nasıl öğretildiğimizle başlıyor: tez cümleleri fikri, metinsel kanıtlar ve metinlere yapılan vurgu. Yazar - niyet, bağlam, biyografi - sanki ortadan kaybolduğunda bir tür nesnelliğe ulaşabilirmişiz gibi ortadan kaybolur. Öğrenciler metinler hakkında düşünmek üzere eğitilirler ve atölyede sınıf arkadaşlarının çalışmalarını metinler olarak düşünmeleri için eğitilirler.
Ancak bir metin, yazarı olmadan veya içinde yaratılması gereken siyasi, kültürel ve daha fazlası, zamanı, yeri ve koşulları olmadan var olamaz. Bu nedenle atölyeler her zaman kişiseldir, ne kadar sıklıkla kişisel olarak almamamız söylenir.
*
Çalıştay alanını ciddi anlamda yeniden düşünmeye, kurgusal olmayan eğitimi vermeye başladığım yıllar önce başladım. Burada kişisel olan gerçektir. Kurgu esintisi yok. Bu, mekanı daha hassas hale getirir: Doğru olan bir 'metin' hakkında konuştuğunuzda ve yazar odada olduğunda, o zaman siz de yazar hakkında konuşuyorsunuz. Kaçış yok. Özellikle yeterince temsil edilmeyen öğrenciler için, bu hızla gergin ve stresli bir ortama dönüşebilir.
Ayrıca atölye çalışmasının bir olay örgüsü noktası ya da lojistik meselesi hakkında konuşarak bu kadar çok zaman harcamaktan da bıktım. Bir gün tam da bunu yaptım: yazara ne demek istediklerini sormaya başladım. Ve tüm atölye değişti. Ruh hali yükseldi. Yazar ve atölyenin geri kalanı niyet hakkında konuşabiliyordu - neyin gerçekleşip neyin yapılmadığı. Yazar, atölye çalışması sırasında sürece dahil olabilir.Yazar ne yapmaya çalıştığı hakkında konuşmaya başladığında, gerçekte ne yaptıkları hakkında daha fazla şey keşfederler.
Atölye çalışmasını susturduğumuzda, öğrencileri kendi çalışmalarının tartışmasına katılmaya davet ettiğimizde her şey değişir: yazar artık pasif olarak yorumları kabul etmiyor. Aksine, olmaları gereken kişi olurlar: kendi çalışmalarının yaratıcıları ve yönlendiricileri.
Sırayla atölye çalışanlarından daha az reçete yazmaları (bunun daha fazlasını görmek istiyorum; şu ya da bunun olmasını istiyorum; bu karakterin burada olmasını istemedim) ve daha fazla sorgulama yapmaları istenir. Neden birinci şahıs kullandınız? Kardeş karakterin ne kadar önemli olması gerekiyor? 'Anne hakkında daha fazla şey görmek istiyorum' gibi tipik bir atölye çalışması yorumu yerine, bir soru var: 'Anne hakkında pek bir şey görmüyoruz - bir karakter ne kadar önemli?' İlki bir taleptir; ikincisi bir açılıştır.
Yazar ne yapmaya çalıştığı hakkında konuşmaya başladığında, gerçekte ne yaptıkları hakkında daha fazla şey keşfederler. Neredeyse her zaman, sakladıkları bilgileri açığa çıkarırlar. Başka bir deyişle, atölye çalışmalarının sonunda konuşmaları, kendi süreçlerini işlemelerine yardımcı oldu.
Atölye alanını ilk açmaya başladığımda, bunun çok asi ve aşırıya kaçtığını hissettiğimi hatırlıyorum. Yazarın konuşmasına izin vermiştim! Soruları cevaplamalarına izin vermek! Öğrenciler de buna şok oldu. Geleneksel sistemde bu kadar iyi eğitilmiş durumdayız. Ancak açık alana alışmak uzun sürmedi çünkü daha üretken bir his veriyor. Sadece bir konuşma yapmak daha mantıklı.
MFA öğrencilerinin roman ve kısa öyküler yazdığı yakın tarihli bir kurgu atölyesini nasıl yönettiğime dair genel bir bakış:
Sömestre atölye ve zanaat hakkında konuşmaya adanmış birkaç dersle başladım. Bunu yaptım çünkü öğrencilerin çoğu daha önce hiç geleneksel formata uymayan atölye çalışmalarına katılmamıştı. Matt Salesses'in Pleiades'teki 'Pure Craft is a Lie' dizisi ve Gulf Coast'ta Joy Castro'nun 'Racial and Ethnic Justice in the Creative Writing Course' adlı yazdığı önemli makaleler vardı.
Bu makaleler aynı zamanda dönemin nasıl ilerleyeceğini belirlemeye de yardımcı oldu: hikaye oluşturma hakkında konuşma şeklimizi yeniden düşünüyor ve gözden geçiriyorduk. Birbirimizin bireysel geçmişlerine, geçmişlerine ve deneyimlerine saygı duyduğumuzu ve eleştirilerimizin ve önerilerimizin kendi geçmişimiz ve deneyimlerimiz tarafından bilgilendirildiğini anladığımızı.
Bir öğrenci atölye için hikayelerini dağıttığında, atölyenin neyi ele alacağını umdukları hakkında kısa bir yazılı genel bakış eklemeye teşvik edildi (ancak zorunlu değildi). Örneğin, öğrenciler özellikle yapı ile ilgilendiklerini veya bakış açılarından emin olmadıklarını vb. Söylerler. Bazı öğrenciler, belirli paragraf veya bölümlere özel dikkat gösterilmesini istedi. Atölye çalışanlarının geri bildirim mektupları, hikayeyi nasıl yorumladıklarına, ne hakkında düşündüklerine veya hikayenin ne yaptığını düşündüklerine odaklandı ve belirsiz, kafa karışıklığı veya özellikle gergin görünen alanlarla ilgili sorular içeriyordu.
Atölye gününde, 'yükselen' yazar hikayeyi nasıl yazdıklarını konuşarak tartışmaya başladı. Fikirlerin nereden geldiği, neden yazdıkları, ne yapmaya çalıştıkları. Kendi atölyeleri için sahneyi hazırlamaları gerekiyor. Oradan atölye, sınıfın geri kalanı tarafından sağlanan sorular ve önerilerle sohbet yönünde ilerledi. Örneğin, duyabileceğimiz tipik bir övgü yorumu - 'İlk paragraftaki görüntüleri seviyorum ve bunun hikaye olmanın harika bir yolu olduğunu düşündüm' gibi bir soruya yeniden çerçevelendirilebilir: ' Birinci paragraf ve bunun hikaye olmanın harika bir yolu olduğunu düşündüm - bununla başlamaya nasıl karar verdin? 'Amacım, öğrencilerin ellerinde fikirlerle (taleplerden ziyade) çalışmaya ve gözden geçirmeye devam etmek için duyulduğunu ve motive olduklarını hissetmelerini sağlamaktır.
Elbette, öğrenciler bazen geleneksel atölye eleştirisi alışkanlıklarına düştüler ve bazen bu iyi çalıştı, daha açık yaklaşımımıza entegre edildi ve bazen benim tarafımdan bazı ek yönlendirmelere ihtiyaç vardı. Benim idarem sık sık konuşmayı yazara geri döndürür ve onlardan kendi çalışmalarını düşünmelerini isterdi. İlk haftalarda öğrenciler sık sık şöyle dediler: Konuşmaya alışkın değilim sanki bir kuralı çiğniyorlarmış gibi neredeyse ihtiyatla. Bu daha açık sisteme uyum sağlamak pratik gerektirdi, ancak uzun sürmedi, çünkü muhtemelen bu sessiz olmayan yöntem odada daha yüksek düzeyde bir rahatlık yaratıyor.
Bulduğum şey, sessiz bir atölyenin daha canlandırılmış ve sağlıklı bir alan olduğudur. Herkesin eleştirisini konuşmak için sırasını beklemesinden ziyade sohbet vardır. Çok sayıda öğrenci bana daha önce bir atölye çalışmasından hiç hoşlanmadıklarını söyledi. Akranlarının nasıl tepki vereceği konusunda daha az endişe duyduklarını ve dolayısıyla risk alma konusunda daha özgür olduklarını hissettiler.
Amacım, öğrencilerin ellerinde fikirlerle (taleplerden ziyade) çalışmaya ve gözden geçirmeye devam etmek için duyulduğunu ve motive olduklarını hissetmelerini sağlamaktır. Geleneksel, susturulmuş atölye, gerilim, rekabet ve başarısızlık duygusuna yöneliyor. Sessiz atölye çalışması cesaretlendirmeye, üretken tartışmaya, bir olasılık duygusuna yöneliyor. Eleştiriler direktifler değil perspektiflerdir.
Yaratıcı yazma atölyesi her zaman yapmak atölye olmaktan daha fazlası yukarı atölye için; Kendi başınıza yorumları duymaktan çok, akranlarınızın çalışmalarını düşünerek çok daha fazla zaman harcarsınız. Bu süreç bize gözden geçirme ve düzenleme konusunda nasıl daha iyi olabileceğimizi öğretmeye yardımcı olur. Daha açık, susturulmamış, diyalog odaklı bir atölye alanı bu faydayı sürdürürken aynı zamanda yazarların kendi süreçlerine daha aktif bir şekilde dahil olmalarına izin veriyor. Kendi çalışmalarının eleştirisini izlemiyorlar, aksine sohbetin merkezinde yer alıyorlar. Yazarlar çalışmaları hakkında yüksek sesle konuşurken genellikle kendi cevaplarını bulurlar.