Cambrige profesörü Stephen Hawking 75’inci yaşını kutluyor. Doktorlar ona çok daha kısa bir ömür biçmişti. Stephen Hawking’in hastalığı Amyotrofik Lateral Skleroz’un (ALS) ilk belirtileri 20 yaşında doktorasına başladığı sırada başladı. Kısa süre sonra Hawking tekerlekli sandalyeye mahkum oldu. Sesini kaybetti ve yazıları sese dönüştüren bir cihaz sayesinde konuşabiliyor. İki evlilikten üç çocuğu olan fizikçi Hawking hastalığına rağmen özel hayatındaki ve iş hayatındaki birçok zorluğun üstesinden geldi. “Öğrenciyken yetenekliydim ama tembeldim” diyen Hawking, ALS teşhisinden sonra araştırmalarına yoğunlaştığını söylüyor. Hawking 1979’da Cambrige Üniversitesi’nde Isaac Newton için kurulan Lucas kürsüsünün başına gelerek, “profesör” unvanını aldı.
HASTALIĞA RAĞMEN
Max Planck Yerçekimi Fiziği Enstitüsü’nden Bruce Allen, “Onu 1980’den beri tanıyorum ve bu kadar uzun yaşayabileceğini hiç tahmin etmezdim” diyerek, onun hastalığına nasıl meydan okuduğunu vurguluyor.
Hawkin’in hastalığı henüz gençlik yıllarında dahi formüllerini kağıda ya da tahtaya yazamayacak kadar ilerlemişti. Bu nedenle karmaşık hesapları akıldan yapması gerekti. Bu ise hayran kalınacak bir konsantrasyon yeteneği gerektiriyor.
Stephen Hawking’in eski öğrencilerinden fizikçi Fay Dowker onun “Çok ünlü biri olmasına karşın, aşırı dostane ve samimi” olduğunu söylüyor. Ayrıca çok da şakacı olduğunu ekleyen Dowker bir anısını anlatıyor. Dowker bir kez saçlarını kazıtarak enstitüye geldiğinde Hawking ona gülümsemiş ve “Neden çim biçme makinesiyle dövüştün?” diye sormuş.
DW Türkçe