kara kitap
'tan sonra en sevdiğim orhan pamuk
romanıdır. the guardian
'ın kitapla ilgili aşağıdaki satırları özel olarak bu kitabı genel olarak da orhan pamuk'un romancılığını en iyi özetleyen cümlelerdir bence:
"pamuk'un ustalığı bu kadar kısa ve yalın bir romana bu kadar çok düşünceyi rahatlıkla sığdırabilmesinde"
ayrıca bu cümleye ek olarak "bu kadar kısa ve yalın bir romanda bile bu kadar güçlü bir atmosfer yaratabilmesi, 17. yüzyıl istanbul'unu uzansak dokunabileceğimiz bir yakınlığa getirebiliyor olması da yazarın bir başka (belki de esas) ustalığıdır" desek yanlış olmaz sanırım.
(not: bir de kargo
'nun sürgün
adlı süper şarkısıyla bir şekilde özdeşleştirdiğim bir romandır. neden diye sormayın öyle işte...
o bugünü yaşıyor
dünü unutmaya hevesli
aklında bir silahla...
)