Kawasaki, 2 / 1968'da ilk üçlü silindirli 9 zamanlı H1 Mach 111'i piyasaya sürdüğünde, motosiklet dünyasını kasıp kavurdu.
Altmışlı yılların sonlarında, motosiklet endüstrisi bir değişim halindeydi. Pazar, uzun süredir ünlü isimler tarafından yönetiliyordu; Harley Davidson, Triumph ve Norton gibi bazıları 1900'lerin başından beri buradaydı. Performans için, bu şirketler orta ila büyük kapasiteli 4 zamanlı üretmişlerdi. Ancak, uluslararası motosiklet yarışları sahnesinde olduğu gibi, daha küçük, daha hafif, 2 zamanlı, büyük üreticileri şaşırttı ve devraldı.
Yerleşik üreticiler, Yamaha'nın R2 3 cc paralel ikizi gibi yeni 350 zamanlı motorların hızına şaşırdılarsa, Kawasaki üçlüleri tarafından tamamen körleştirildiler. Sokak bisikleti performansı için H1 rakipsizdi; en azından ivme söz konusu olduğunda. Bununla birlikte, H1, 12.96 mph'lik bir terminal hızıyla ¼ mili 100.7 saniyede tamamlayabilse de, yol tutuşu ve frenleri rakiplerin makinelerinin gerisinde kaldı.
İlk H1 makinelerindeki benzersiz özellikler arasında CDI (Kapasitör Boşaltma Ateşlemesi) ve üç ayrı egzoz sistemi vardı. Susturucuların düzeni, motosikletin karşı tarafında da olsa, dönemin MV Agusta 3 silindirli Grand Prix yarışçılarını andırıyordu.
H2 mach 1v
500 cc'lik versiyonun başarısından sonra Kawasaki, 1972'de S1 Mach 1 (250 cc), S2 Mach 11 (350 cc) ve 750 cc'lik bir versiyon olan H2 Mach 1V dahil olmak üzere bir dizi üçlü yayınladı. , 500 cc H1'i tamamlamak için.
H1 ve H2 hızlanma ile ünlü olsalar da, aynı zamanda kötü yol tutuş özellikleriyle de ünlendi. Bu motosikletin kullanımı o kadar kötüydü ki, dul kadın yapımcısı olarak tanındı (Kawasaki, makinelerinden biri için aranan bir takma ad değildi!).
H1 ve H2'deki kullanımla ilgili sorunlardan biri, tekerlekleri çekme eğilimleriydi. Bu makineler sadece ön tekerleklerini havaya kolayca hızlandırmakla kalmaz, aynı zamanda 100 mil / saatin üzerinde bir hızla bunu kolayca yapabilirler! Çok az sürücü bu fenomeni, özellikle yüksek hızlarda, bu bisikletlerde birçok sürücünün yaralandığı (veya daha kötüsünün) sonuçlanarak başa çıkma yeteneğine sahipti. Net sonuç, H1 ve H2 için sigorta primlerinin önemli ölçüde artmaya başlamasıydı ve bu da sonuçta satışları etkiledi.
Yarış başarısı
Kawasaki, sokak bisikletlerini tanıtmak için çeşitli ulusal ve uluslararası motosiklet yarışlarına katıldı. Takımlar genellikle ulusal distribütörleri tarafından desteklendi. Güçlü bir yarış mirasına sahip belirli bir ülke İngiltere idi. Kawasaki Motors İngiltere'nin desteğiyle, sürücüler Mick Grant ve Barry Ditchburn, H1975 2-cc bisikletin yarış versiyonunu kullanarak 750'te İngiltere'nin prestijli MCN (Motor Cycle News) Superbike serisinde birinci ve ikinci oldu.
70'ler boyunca motosiklet üreticileri, motosikletlerinden kaynaklanan emisyonları azaltmaları için çeşitli hükümetlerden giderek artan bir baskı altına giriyordu. Bu baskılar sonuçta çoğu üreticinin ürün yelpazesinden 2 vuruşun kesilmesine neden oldu.
ABD'de, KH 500 (orijinal H1'in bir gelişmesi) 1976'da son yıl için satışa sunuldu. Son model A8 kodluydu. Bununla birlikte, KH 250 1977'ye kadar (model B2) ve KH400 1978'e kadar (model A5) satıldı. Avrupa'da, KH serisi 250 ve 400-cc makineler 1980 yılına kadar mevcuttu.
Popüler koleksiyoncular bisiklet
Bugün üç silindirli Kawasaki'ler koleksiyoncular arasında çok popüler. Fiyatlar, belirli bir modelin nadirliğine bağlı olarak önemli ölçüde değişir. Örneğin, mükemmel orijinal durumdaki 1969 H1 500 Mach 111'in değeri yaklaşık 10,000 $ 'dır; oysa, 500 KH8 (model A1976) 5,000 $ değerindedir.
Restoratörler için Kawasaki parçalarını bulmak nispeten kolaydır. Üç silindirli bisikletler konusunda uzmanlaşmış birkaç özel bayi de bulunmaktadır. Ek olarak, Kawasaki üçlülerine adanmış birkaç web sitesi vardır.