Merkantilizm, bir ulusun ihracatı maksimize etmeyi ve ithalatı en aza indirmeyi amaçladığı bir ekonomi politikasıdır. Başlangıçta 1500 ile 1800 yılları arasında Avrupa ülkeleri tarafından benimsenen merkantilist ülkeler, ihracatı artırmak ve uluslararası ithalatı daha pahalı hale getirmek için gümrük tarifeleri ve sübvansiyonlar gibi politikalar uyguladılar. Merkantilizm, tüccarlar ve ticareti ifade eden “tüccar” teriminden kaynaklanır. Genişletmek gerekirse, merkantilizm, diğer uluslarla ticaretin artık “korumacılık” olarak bilinen yöntemle düzenlenmesi gerektiğine dair felsefe ve inançtır.
Merkantilizm, 16. ve 18. yüzyıllar arasında Avrupa’da popüler bir ekonomik düşünce okuluydu, ancak Adam Smith 1776’da ‘Ulusların Zenginliği’ adlı kitabını yayınlayana kadar resmi olarak isimlendirilmedi. Avrupalı güçlerin ithalatı nasıl kısıtlamayı amaçladığını vurguladı. ihracatı aktif olarak teşvik etmek. Amaç, ülkeye altın ve gümüş getirmek ve böylece yurtiçi istihdamı canlandırmaktı. Bu, dini ve ticari bir savaş dönemiydi, aynı zamanda İngiliz, Fransız ve İspanyol imparatorluklarının dünya çapında hızla genişlediğini gören Keşif Çağıydı. İmparatorluklar genişledikçe altın giderek daha önemli hale geldi. Her şeyden önce, imparatorluk ordusunu, özellikle denizde finanse etmek için altına ihtiyaç vardı. İkincisi, altın giderek zenginliğin ve gücün bir işareti olarak görülüyordu. Bir ulus ne kadar çok altına sahipse, o kadar zengin ve başarılıydı.
Koloniler büyüdükçe, daha bağlantılı bir ticaret sistemi olduğu anlamına geliyordu. Örneğin, İngiltere’nin Avustralya, Hindistan, Kanada ve Afrika’nın önemli bölgeleri ile bağlantıları vardı. Benzer şekilde, Fransa’nın Afrika, Kuzey Amerika ve Asya’nın bazı bölgelerinde kolonileri vardı. Dünya birbirine bağlanıyordu ve her emperyalistin, koloniler ile kendisi arasındaki ticareti sürdürmek için bir teşviki vardı. Koloniler, hammadde konusunda çok az şey bulunan Fransa, İngiltere ve İspanya için önemliydi. Örneğin İngiltere şeker, tütün, tropikal meyveler ve altın gibi mallar sağlamak için kolonilerine güvendi. Buradaki fikir, bir ulus kolonisinin daha sonra nihai ürünlere dönüştürülecek ve daha yüksek bir fiyata satılan hammaddeler sağlayacağıydı. Bu, daha sonra ana ülkeye uygun bir ticaret dengesi sağlayacak ve altın stokunu artıracaktır. Ana ülke, ticaret destinasyonları arasında mal arzını, ama daha da önemlisi altını kontrol ederek servetini artırmayı başardı. Aynı zamanda diğer kolonilerin de aynı malları temin etmesini engelledi. Böylece sömürgeciler malların nereye gittiğini ve nereye geldiklerini kontrol ettiler – yani uluslar arasındaki tüm tedarik zincirinin kontrolü.
Referanslar
- https://boycewire.com/mercantilism-definition/