“Kuak.”
“Artık bunu yapamam.”
Üçüncü sınıf öğrencileri inledi ve Hua Dağı’nın kapısından geçtiler.
Hua-Um’da iş yapmaları imkansızdı. Bu Taocuların meditasyon yoluyla barışa ulaşmaları gerekiyordu; dünyeviliğe ve geçici arzulara takıntılı olanlarla ilişki kuramazlardı.
“Her şey yolunda ama…”
Anlaşılırdı.
Paranın ne kadar önemli olduğunu ve kazanmanın ne kadar zor olduğunu da anladılar. Yakın zamana kadar parasızlıktan sadece yulaf lapasıyla geçinmek zorunda değil miydiler?
Taocu olsalar bile, sadece ağaçların kabukları ve tarımla geçinmek imkansızdı. İster dağ, ister tarla veya şehir olsun, insanların paraya ihtiyacı vardı.
Yani orada hiçbir şikayetleri yoktu.
Sorun şuydu…
“Hua-Um’da bir yurt alamaz mıyız? Bu nasıl bir tedavi?”
“Her gün ve gece Hua Dağı’na inip çıkmak zorunda kalırsak, gerçekten ölebilirim. Sahyung…”
Yoon Jong gözlerini sıkıca kapattı.
Normalde çocuklara sızlanmalarını kesmeleri için bağırırdı ama hiçbir şey söylemedi çünkü artık nefesi kesilmişti.
“… bunu eğitim olarak düşün…”
“Nasıl bir eğitim…”
“Değilse, doğrudan sasuk’a git ve ona sor.”
“…”
Bunun üzerine herkes hemen sussun.
Korktukları için değildi. Çünkü onların çektiği acılar, büyüklerinin zorluklarına kıyasla önemsizdi.
Bunu daha bugün yaptılar ama yaşlılar her gün işleri için dağa çıkıp iniyorlardı.
“Sahyung. Bugünlerde antrenman yapacak vaktim yok.”
“İş yapmak için değil, dövüş sanatları öğrenmek için buradayız. Böyle olacaksa, evde kalıp Hua Dağı’na hiç katılmamayı tercih ederdim.”
Yoon Jong, sızlanma devam ederken içini çekti.
“Ne demeye çalıştığını biliyorum. Ama işler her zaman istediğin gibi gitmez, değil mi? İşte böyle, o yüzden şimdilik sabret.”
“… Evet, sahyung.”
“Peki.”
Yine de herkes başını salladı. Yoon Jong bir kez daha gizlice içini çekti.
‘Ben de öyle dedim ama bu durum ne zaman düzelecek?’
Hayal edemiyordu.
Hayır, yapamayacağından değildi. Yoon Jong’un gözünde işler daha iyi olmayacaktı; aksine daha da kötüleşirlerdi.
Neyse ki Hua Dağı’nın yanında yer alan tüccarlar yardımlarına koştu. Aksi takdirde, zaten dramatik kayıplar yaşarlardı.
İşlerin daha iyiye gitmesi için, iyileştirmeye giden yolun görünür olması gerekir. Ama Yoon Jong sadece kötü şeyleri görebilirdi.
“Tarikat liderinin bir planı olmalı.”
Yoon Jong düşüncelerine devam ederken irkildi.
“Hua Dağı için endişeleniyorum.”
Yakın zamana kadar, bu nadiren böyleydi. Üçüncü sınıf öğrencilerden biri olmasına rağmen, Hua Dağı hakkında neredeyse hiç endişelenmiyordu. Bunun nedeni, her zaman Hua Dağı çökse bile başka bir yere gidebileceğini düşünmüş olmasıydı.
Ama bunu bilmeden önce, bunun için ciddi bir şekilde endişelenmeye başlamıştı.
Bunların hepsi o ortaya çıktıktan sonra meydana gelen değişikliğin bir parçası…
“Sahyuunnngggg!”
Yoon Jong gözlerini sıkıca kapattı.
“Her şey daha iyiye doğru değişiyor, ama neden bu adam her geçen gün biraz daha toylaşıyor?”
Yoon Jong, kendisine doğru koşan Jo Gul’a baktı.
“Sahyung! Sahyung! Başımız dertte!”
“Sakin ol. Sen Taocusun, bu yüzden acele etme ve…”
“C-Chung Myung…”
Chung Myung’u mu?
Bu isim Jo Gul’un ağzından çıktığı an, Yoon Jong’un yüzü bembeyaz oldu.
Bir ismin diğerini özüne kadar sarsmaya yetmesi gerçekten şaşırtıcıydı.
“Hayır! Bunu görmen gerek! Acele et!”
Jo Gul önden koşmaya başladığında, Yoon Jong tek kelime etmeden onu takip etti.
“Bu sefer ne yapıyor?”
Yoon Jong’un düşünecek zamanı yoktu. Tüm gücüyle koştu ve Jo Gul’u yatakhaneye kadar takip ederek hızla Chung Myung’un odasına koştu.
“Burada değil?”
Boş bir oda.
“Dışarıda mı?”
“Hayır, öyle değil! Şuna bak!”
“Ha?”
Bu?
Yoon Jong gözlerini kıstı ve Jo Gul’un işaret ettiği yere baktı.
“Bir kağıt mı?”
Yatağın üzerine üzerinde bir mesaj yazan bir kağıt bırakılmıştı.
Bir sorun çıktı, bu yüzden birkaç günlüğüne işte olmayacağım. Bunu kullanabilirsin. Ayrıca antrenmanı atlarsan, omurganı geriye doğru katlarım, bu yüzden antrenmanı atlamayı aklından bile geçirme!
“… bu çılgın piç.”
Yoon Jong’un eli titredi.
Ne? Birkaç gün?
O deli adam istediği yere koşabileceğini mi sanıyordu?
“N-ne yapacağız Sahyung?”
Yoon Jong iç çekti.
“Öncelikle, diğerlerinin bu konuda sessiz kalmasını sağlamalıyız.”
“… ama yakalanırsa…”
“Gidip onlara söylesek bile bu hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Birkaç gün içinde döneceğini söyledi, bu yüzden yokluğunu o zamana kadar saklamaya çalışmalıyız.”
Bugünküyle aynı olmadıkça, birisi özel olarak onu aramaya geldiğinde, kimse Chung Myung’un kısa bir süreliğine kaybolduğunu fark etmezdi.
“Yakalanırsak ne olacak?”
“Bunun için endişeleniyor musun?”
“Evet, bunun için endişelenmiyor musun?”
“… Bunun dışında bir şey için endişeleniyorum?”
“Ne?”
Yoon Jong içini çekti ve konuştu.
“Kaç gün yok olacağı ve bu sefer nasıl bir karmaşaya yol açacağı konusunda endişeliyim.”
“…”
Söyleyecek söz bulamayınca Jo Gül de aynı fikirdeydi.
“Huak! Huak! Huak! Biraz nefes almam gerek!”
Chung Myung nefes almak için yanındaki ağaç gövdesine oturdu. Hua Dağı’ndan çok uzun bir mesafeyi dinlenmeden koştu ve nefesi kesildi. Ölecek gibiydi.
“Ah! En iyi halimden ne kadar uzaklaştım!?”
Bir dağdan diğerine tek adımda atlayabilirdi. Hatta bir nehrin bir yakasından diğerine iki sıçrayışta atlayabilirdi!
Geçmişte o olsaydı, Hua Dağı’ndan Xian şehrine ulaşmak iki saatten az sürerdi. Keyifle yürümek gibi olurdu.
Ancak, Chung Myung şu anki seviyesinde bunu yapamıyordu, bu yüzden deli bir köpek gibi koşmak zorunda kaldı, vücudu ağrıyana kadar terledi.
“Aman Tanrım… Bir bardak soğuk su içebilseydim, hayat yaşamaya değer olurdu.”
Bu her gerçekleştiğinde, geçmişi düşünürdü. Derin bir nefes alan Chung Myung, başını kaldırdı ve Xian’a baktı.
“Buraya gelmeyeli uzun zaman oldu.”
Hua-Um biraz gelişmiş olsa da, Xian şehri ile karşılaştırılamaz.
Xian, Hua Dağı yakınlarındaki en büyük şehirdi. Sonuç olarak, ne zaman büyük bir şehri ziyaret etme ihtiyacı olsa, herkesin düşüneceği ilk yer Xian’dı.
Kendini canlı ve dinlenmiş hisseden Chung Myung, anılarını anlatırken ayağa kalktı.
“Eskiden burada çok şey oluyordu.”
Normalde, Hua Dağı’nın öğrencileri buraya gelmezdi.
Nedeni basitti. Bu şehre en yakın hizip aslında Güney Kenar mezhebiydi.
Güney Kenar tarikatının evi olan Güney Kenar Dağı buradan sadece birkaç kilometre uzaktaydı. Bu yüzden öğrencileri sıkıldıklarında sık sık buraya gelirlerdi.
Hem Mount Hua’nın hem de Southern Edge’in öğrencileri bir araya gelirse ne olur?
“İkisinden biri yok edilecek.”
Güney Kenarı Tarikatı ve Hua Dağı’nın arası pek iyi değildi.
Hayır, aralarının iyi olmadığını söylemek yeterli değil. Birbirlerine yakın olmaya dayanamadılar; düşman olmaya daha yakındılar.
Neden bu kadar kötü bir ilişkimiz var?
Tam tersi sorulmalı… iyi geçinmek için hangi nedenimiz var?
Komşu milletlerin iyi ilişkileri olmadığı gibi, büyük mezhepler de komşularıyla iyi geçinmeyi asla sevmezler. Birincisi, her zaman sınır anlaşmazlıkları ve tartışılacak çıkarlar vardır. Yetenekli yerel öğrencileri işe almak için sürekli bir rekabetten bahsetmiyorum bile.
Her şeyden önce, kimin daha kudretli olduğu sorulduğunda, daha soru dudaklarından kaçmadan önce kılıçlar çekilir ve kullanılır. Bu bir gurur meselesi.
Dahası, hem Mount Hua hem de Southern Edge aynı bölgedendi ve hatta kılıç oyununa odaklanan aynı tür öğretiye sahiplerdi.
Haha. Atalar benzer kişiliklere sahip olmalı. Belki de klanlarını yan yana yerleştirirlerse torunlarının anlaşacağını düşünmüşlerdir.’
Öyle düşünmüş olabilirler ama halefler birbirlerini düşman olarak görmeye başladılar.
Sonuç olarak, Mount Hua’nın Güney Kenar Tarikatı ile gönülsüzce anlaşmaktan başka seçeneği yoktu.
En azından, Chung Myung ortaya çıkana kadar.
Herkesin bildiği gibi, Chung Myung oldukça sinirli ve biraz asidir. Sahyung’u onu ne kadar durdurmaya çalışırsa, Xian’a o kadar çok gelmek istiyordu.
Anlaşmazlıklar mı vardı?
Elbette.
“Onlara çok vurdum.”
Chung Myung, şehri sadece kavga çıkarmak için ziyaret edecek kadar kaba biri değildi. O sırada sadece bir parça daha et yemeye ve bir bardak daha alkol içmeye odaklandı.
Sahyung’un her zaman yanında olan dikkatli gözleri onu bağlı tuttuğu için Hua Dağı’nda içki içip dans etmekten keyif alamıyordu. Ama şehirde saklanarak Sahyung’unun dırdırından kurtulabilirdi.
Ancak Güney Yakası aptalları içki içip dans etmektense dövüşmekten hoşlanıyor gibiydi. Chung Myung tarafından bir veya iki kez dövüldükten sonra, Chung Myung’un kasabada olduğunu her öğrendiklerinde, onun peşinden koşarlardı.
Chung Myung, Güney Kenarı tarikatının azmini de kabul etti. Kaç kez ezilip dövüldüklerine bakılmaksızın, Chung Myung yüzünü ne zaman gösterse gitgide daha fazla sayıda onun peşinden koşarak her zaman geri gelirlerdi.
Hua Dağı çöküşün ortasındayken bile, hala inatla Hua Dağı’nı aşağı çekmeye çalışmıyorlar mıydı?
“Bu yüzden…”
Chung Myung kıyafetlerine baktı. Acelesi olduğu için üniformasını çıkaramadı. Göğüs kısmına işlenmiş erik çiçeği sembolü parlak bir şekilde göze çarpıyordu.
Kıyafet değiştirmeli mi?
Chung Myung biraz endişeliydi.
“Ee, her neyse.”
Bu koca şehirde o lanet piçlerle karşılaşacağından şüpheliydi. Geçmişte yaptıkları gibi onu arayacaklar gibi değil.
“Bir şey olacak gibi değil.”
Eunha Loncasına vardığında, bu tür şeyler için endişelenmesine gerek kalmayacaktı.
“Ve sonra paramı alabilirim!”
Chung Myung, uğursuz bir gülümsemeyle Xian’a geçti.
Yaratmak üzere olduğu fırtınadan tamamen habersizdi.