Ayakkabı tarihine ait bir efsane, 12. yüzyılın İngiliz kralı Henry II Plantagenet'in çok uzun parmaklı ilk ayakkabılar giydiğini söyler. Sebep - kraliyet parmağında çirkin bir büyüme.
Doğru ya da değil bilinmeyen. Ancak sivri ayakkabının son gününün XIV. Yüzyılda düştüğü kesin olarak bilinmektedir. Her şey, Burgonya Dükü'nün mahkemesinde başladı - zamanın tanınmış moda merkezi ...
Crakow
Burgonya erkekleri arasında özel bir şık olan kurşunlar olarak görülmeye başlandı - çok uzun burunlu ayakkabılar. "Gaga burunlu" ayakkabı fikrinin Haçlılar tarafından doğudan Haçlılar tarafından sağlandığı ve Burgunyalıların onu saçmalandığına inanılıyor.
Bazen, burunlar o kadar uzundu ki, biçimlerini korumak için kiplerin onları samanla doldurması gerekiyordu (Fransız ifadesi “ayakkabılarda saman olması”, “büyük bir ayak üzerinde yaşamak” ile aynı anlama geliyordu). Kamış yardım etmediğinde, ayakkabıların uçları bacağına zincirlerle bağlandı. Ek olarak, mermiler mahmuzlar ve zillerle süslenmeyi başardı, böylece halkaları modlara daha fazla dikkat çekti. O zamanki şövalye zırhında bile, bir kişi "gaga" ayakkabılarının etkisini görebiliyordu.
Mermiler için moda sarayın ötesine geçtiğinde, aristokrasinin acilen buna kısıtlamalar getirmesi gerekiyordu. Fransız kralı Philip IV, sıradan ayakkabı boyunun 15 cm'yi aşmaması, vatandaşların - 30 cm, şövalyelerin - 45 cm olması gerektiği konusunda bir kararname çıkardı, sadece iyi bilinen soyluların ve prenslerin ayakkabıları 60−70 cm'ye ulaşabildi.
Kilise çok meydan okurcasına ayakkabılar elbette hoşlanmadı. Papa onu “ahlaksız” olarak nitelendirdi ve hatta Tanrı'nın cezalarının Avrupa'ya düştüğü sebeplerden birini bile ilan etti.
15. yüzyılın sonunda, uzun burunlu moda nihayet durdu ve mermilerin yerini, bazen "inek ağzı" veya "ördek gagaları" veya "ayı pençeleri" olarak adlandırılan daha geniş burunlu kısa ayakkabılar aldı. Bunun büyük ölçüde başka bir kralın anatomik anomalisine katkıda bulunduğunu söylüyorlar - Fransız Charles VIII. Altı parmağı vardı ve bu nedenle dar ayakkabılar giyemedi.
Vinklpikery
Sivri ayakkabılar - Ortaçağ mermilerinin mirasçıları - yine XVIII. Yüzyılda moda haline geldi. Bir sonraki gelişmeleri gençlik alt kültürü sayesinde 1950-70 yıllarında geldi. İlk önce Harlem'den siyah gençler, daha sonra İngiliz modacıları ve tabii ki çok sayıda rock müzisyeni tarafından giyildiler.
Ayakkabıların görünümü ve isimleri doğdu, çünkü "vinklpiker" kelimesi yumuşakçaların kabuklardan topladığı keskin bir iğne anlamına geliyordu. Winclopeakerlar hem erkekler hem de kadınlar tarafından giyildi. İkincisi, dar burunları yüksek topuklu ayakkabılarla birleştirdiğinden, bu tür ayakkabıları giymek kolay değildi.
1980'lere gelindiğinde, Vinklepickers çoktan tatsız ve eski moda olarak kabul edildi (eski babamın ayakkabısına nasıl bir sebze bahçesi açtığımı ve alaycı bir şekilde onları "zekice" olarak adlandırdığımı hatırlıyorum).
Bununla birlikte, yeni binyılda, beklenmedik bir şekilde "bok çukurları" yine çok talep görmeye başladı.
Tahta ayakkabı takunya
Bugün tahta ayakkabı giymek bir tür sadizm gibi görünüyor. Ancak, Orta Çağ'da, Batı Avrupa'nın kuzey ülkelerinde yaygındı.
Bu tür ayakkabılar çoğunlukla köylüler ve zanaatkârlar giymişti. Deri ayakkabılar onları şımartmak için çok pahalıydı, bu yüzden sıradan insanlar bayramlarda onlarla ilgileniyorlardı. Tahta ayakkabı bilmek de, giydi, ama sadece yağmur ve rüşvet çıkış sırasında.
Yaygın popülerlik XV yüzyılda clacking tahta ayakkabılara geldi. Her şey bu ayakkabının sabot adını verdiği Fransa'da başladı ve sonra Avrupa'nın geri kalanı Fransızca'yı takip etti (Hollanda'da tıkanmalar, Birleşik Krallık'ta ve İsveç'te tıkanmalar). Bazen tahta ayakkabıların, aristokratların onları kıskanabilecekleri ayrıntılı desenlerle süslendiği söylenmelidir.
Bu arada, bilinen “sabotaj” sözcüğü (işin bilinçli bir dağılımı) Fransız ayakkabılarının isminden kaynaklanıyordu. Memnun olmayan işçilerin fabrikalardaki tezgâhları kapatmasının tahta takunya yardımı ile olduğuna inanılıyor.
Devam edecek ...