Çarşamba gecesi Meksikalı şarkıcı Marco Antonio Solis Kendisini dördüncü kez Arjantin’e getiren dört gösteriden ilkini gerçekleştirdi.
Movistar Arena stadyumu 15 bin kişiyle doluyken, 63 yaşındaki Michoacan gibi büyük hitlerin yazarı Senin hapishanen herhangi biri Eğer gitmeseydin Resitalinin iki saat yirmi dakikası boyunca ona şarkı söyletti çoğunluk Latin kökenli izleyici Meksikalıların yollarının Venezüellalılarla, Kolombiyalılarla, Perulularla, Bolivyalılarla ve tabii ki birçok Arjantinliyle kesiştiği yer.
Yapılacak ilk şey, fazla olgun bir soru sormaktır: Tarantino, emekli olmadan önce bir sonraki filmi için Marco Antonio’yu işe almak için neyi bekliyor?
yüzünü görmen yeterli olacaktır 70’li/80’li yıllardan Latin şarkıcı görünümüpayetlerle dolu bordo-kırmızı bir ceket, yanları parlak korumaları olan siyah saten pantolon, gösterişli tokalı bir kemer, göğsünü gösteren açık siyah ipek bir gömlek, siyah rugan ayakkabılar, rüzgârda rüzgarla uyumlu uzun saçlar giymiş. hafif sakallı, gri saçlar, düzgün kesilmiş ve kaçınılmaz olarak kalın gümüş zincir ve bunun sonucunda ortaya çıkan haç (Marco Antonio gençliğinde, şarkıcı olmaktan ziyade Katolik rahip olmayı düşündüğünde mistik bir an yaşadı).
Tüm bu vintage boyalar onu bir tür Hans Gruber’a (büyük Alan Rickman’ın canlandırdığı o paha biçilmez ve sevilen kötü adam) dönüştürüyor. Öldürmesi zor) Alfredo Alcón’la kesişiyor Guüemes, Silahlı ülke. Her ne kadar ikincisini kesinlikle bilmiyor olsa da.
Özetlemek gerekirse: adam filmin yeniden yapımına hazır Carlito’nun yolu veya El Capitán Monasterio’nun retro fütüristik bir versiyonu Tilki, bölüm 400. Bütün bunlar en ufak bir alaycılık belirtisi olmadan söylendi. Dahası, Solís yarım düzine filmde rol aldı ve hatta filmde Ernesto de La Cruz karakterine ses verdi. Hindistan cevizi. Yani fikir göründüğü kadar uzak değil.
Bu romantik müzik aşkı
Ama hadi gösteriye geçelim. Ve burada her şeyden önce, tarihsel olarak züppeler ve entelektüeller (genellikle hiçbir katkıda bulunmayan ama yine de bir fikri olan, burnu kırışmış insanlar) tarafından piçleştirilmiş, “romantik müzik” adı verilen bir müzik türünden bahsetmemiz gerekiyor. Diğer türlerin de dahil olduğu kesinlikle çok geniş bir şemsiye ballad, Latin pop, soft rock, modern bolero ve hatta beat müzik ve hatta biraz cumbia.
Bunu daha iyi anlamak için, aşağılayıcı olduğu için değil, daha az inandırıcı olan bir isme başvuracağız: müzik-ütü. Bu etiket, her zaman İspanyolca söylenen ve 40’ın altındaki izleyici kitlesi sayesinde 90’larda dans kulüplerinde kıtada popüler hale gelen Latin romantik müzik tarzını ifade ediyor.
Özellikle Venezüella, Kolombiya, Şili ve hatta Arjantin gibi ülkelerde ev hanımlarının ve ev çalışanlarının çamaşır ütülerken izledikleri pembe dizilerin ana motifi olarak dinledikleri müzik olduğu için bu kategoriye bu isim verildiği biliniyor.
Plank müziği o kadar popüler hale geldi ki, 2003’te romantik bir televizyon dizisi Kolombiya’da tam anlamıyla büyük bir başarı elde etti. Izgara aşk.
Marco Antonio şüphesiz Latin romantik müziğinin yaşayan örneğidir trap, urban music ve reggaeton gibi daha güncel türleri geçerek köklerine saygı göstermeye devam ediyor ve onlara asla ihanet etmiyor.
Yani başka bir döneme ait, ölümsüz de olsa romantik baladların arayışına girilirse, imkansız aşk-ihanet sözleri içeren, biraz tatlı ama çok duygusal, orkestra, üflemeli, keman ve klavye düzenlemeleriyle “sevimsiz” seslere sahip olanlar. (niteliği şüpheli) bu bizim adamımız.
Gösterinin detayları
Sahnede üç kadın ve bir erkekten oluşan bir koro da dahil olmak üzere on altı müzisyen, kusursuz bir nefesli bölümü (Meksikalılar, La Sonora Santanera, La Sonora Dinamita ve hatta Los Angeles Azules gibi bu tür gruplarda muazzam bir geleneğe sahiptir), davullar, perküsyon, iki gitar, bas ve piyano, 22 şarkıdan oluşan liste dikkatli kulağının altından özenle geçti. sadece sadık değil, aynı zamanda ağırlıklı olarak şarkı söyleyen ve her şarkının sözlerini mükemmel bir şekilde bilen bir dinleyici kitlesi..
Ama dizidekilerin hepsi bu değil. Dört dansçıdan bahsetmemiz gerekiyor: Anglo görünümlü üç sarışın ve geceye tuz ve karabiber katan tipik Latin esmer. Onlar, daha önce anlatılan ve titizlikle giyinen müzik topluluğu, Solís’in retro görünümü ve projeksiyonlu bir perdenin katkısıyla, devrim öncesi Küba tropik kabare havasında gösteriyi veriyorlar. kesinlikle rüya gibi bir görüntü. Hele ki biri 60’ların Las Vegas’ını hayal ediyorsa.
Sinematik paralelliğe dönelim: Scorsese bile bunu daha iyi planlamazdı. Marco Antonio çok dost canlısı bir ev sahibi ve altmışlı yaşlarında olmasına rağmen neredeyse tüm gösteri boyunca iyi durumda görünüyor. tenor sesi grubun ses basıncı nedeniyle boğuktu. Burada ses mühendisinden bir puan kesiyoruz. Şarkıların en dramatik anlarında ana yıldızın neredeyse ağlamaklı yanardöner sesinin (kendi deyimiyle boğazdaki meşhur gözyaşı) duyulmaması mümkün değil.
Her ne kadar Solis mikrofon dışındaki diğer alanlarda pek başarılı olmasa da, dans etmeden doğru hareket ediyor, piyanoda zaman geçiriyor, birçok şarkıda akustik gitar çalıyor ve bunun altını çizmeye değer, o bir timbalero. hesap. Yani: o Tony Zuccar değil (Perulu-Amerikalı Tony Zuccar’ı tanımıyor musun? Onu YouTube’da ara, bu adam altın değerindedir) ama mermileri ve tuzakları nasıl vuracağını bildiğini açıkça ortaya koyuyor. tınısı sert. Ve bunu onunla yapıyor iyi tat, yaratıcılık, ritim ve hassasiyet.
Latince kökler
Meksikalı, Latin köklerine ve onu 1972’de grubu kurmaya yönlendiren müziğe saygı duyuyor. Bukiler Ülkenin kuzeybatısındaki bazı Meksika kasabalarının, özellikle de Sonora’nın Yaqui dilindeki “buki”, “çocuk” anlamına gelir) ve 1996’da sadece solist değil, aynı zamanda yıldız olduğu yıldız olmadan önce birlikte 17 albüm kaydetti. Enrique Iglesias ve Tigres del Norte ile birlikte Fonovisa plak şirketinin şöhrete ve başarıya ulaşmasını sağladı.
Formülü oldukça basit ama çok güçlüydü: romantik müziği grup müziği havasıyla karıştırınLatin rock’ı cumbia, pop ve hatta biraz mariachi ile karıştıran, 70’lerde Meksika’da ortaya çıkan bir alt tür.
Ve bu anlamda Los Bukis, Los Temerarios, Bronco, Los Caminantes veya Los Yonic’s gibi gruplarla birlikte bu grubun sadık temsilcileriydi. Bu akımın sınırları aşması ve diğer ülkelerde de benimsenmesi özelliğiyle: Peru’da (Los Pasteles Verdes) veya Şili’de (Los Ángeles Negros). Tabii ki ana içerik baladlardı.
Altmışlı yıllarda güçlenen Latin romantik müzik geleneği, 70’li yıllarda kesin olarak yerleşmiş ve ilk sahte kuğu şarkısını 80’li yıllarda sunmuştur. Meksika’nın en eksiksiz temsilcilerini büyük idollerde bulmuştur. kıta. Juan Gabriel, Emmanuel, Mijares, José José, Arjantinli-Meksikalı Diego Verdaguer, şarkıcı ve oyuncu Dulce ve diğerleri.
Bunlar, aynı yıllarda Salvatore Adamo, Nicola di Bari, Charles Aznavour, Camilo Sesto, Raphael ve Julio Iglesias gibi isimlerin yardımıyla Amerikan pazarını ele geçirmeye gelen ve rekor satışları mahveden Avrupa istilasına verilen bölgesel tepkiydi.
Bununla birlikte, çoğu kişi için düşüşte olan bu müzik (bilenler için, kesinlikle güncel bir tarz), yine Meksika’dan çıkan iki isme çok şey borçludur; her şeyden önce Armando Manzanero (O kadar popüler ki Elvis Presley bile kendi versiyonunu yaptı) Biz bir çift miyiz?İngilizce) ve elbette Luis MiguelManzanero tarafından tam olarak üretilen iki ciltlik boleroyla Sol de México, tarihin en çok satan modern sanatçısı oldu.
Burada gösterilenden çok daha büyük olan bu haritada, Marco Antonio Solís mutlak ayrıcalıklı bir yerde bulunuyor. Sadece bir şarkıcı olarak değil, aynı zamanda yapımcı olarak (Rocío Durcal, Pasión Vega, Olga Tañón için albümler ve çok sayıda harika sanatçının yapımcılığını üstlendi), aynı zamanda Myriam Hernández, David Bisbal gibi kişilerin şarkılarını kaydettiği bir besteci olarak da , Enrique Iglesias , Miguel Bosé ve hatta Roberto Carlos’un kendisi. Hatta Maná, Caifanes ve hatta Café Tacuva gibi pop ve rock gruplarına bile ilham kaynağı oldu. Hepsi söyledi.
Ancak tarihi ve istatistikleri bir kenara bırakırsak, Latin romantik müziğinin onu popüler ve erişilebilir kılan bir değeri var. Şarkı sözleri, aşk veya sevgi eksikliği, umut ve inançtan başlayarak çoğu insanın günlük yaşamlarında başına gelen basit şeylerden bahsediyor. Ve mırıldanmak kolaydır. Ya da eski bir dostun çok uzaklarda söylediği gibi: “Sokakta Emerson, Lake ve Palmer’ın bir şarkısını ıslık çalarak yürüyemezsiniz ve hepsini hatırlayamazsınız.” Harika bir gerçek.
Konserin sonu
Dün geceki programın geri kalanı büyük bir başarı zinciri Solis’in. İtibaren Onu unutamıyorum, Sen beni hatırladığında, beni icat et Ve Nerede duracağız? cumbia gibi gerçek ilahiler bile Arkadaşından daha fazlası veya son tekrar Baharım nerede?diskin Ruhumun daha fazlası (2001).
Marco Antonio Solís’in Arjantin’de hâlâ önünde üç randevusu var. 28 ve 30 Ekim’de aynı MoviStar Arena’da ve 4 Kasım’da Corrientes’teki Boca Unidos stadyumunda. Temel duygulara hitap eden eskimeyen müziğin keyfini çıkarmak için mükemmel bir fırsat. Hadi ama bu hayatta her şey Radiohead değil.