Terörizm, muhtemelen herkesin 21. yüzyılda duyduğu bir kelimedir.
Birçok kişi bunun bir ideoloji veya korkutmaya ve korkutmaya dayalı bir politika olduğunu söyleyecektir. Bu kısmen doğrudur, ancak bu yalnızca kısmendir. Geçmişte dış veya iç politikayı değiştirmek, olayların tarihsel seyri ya da hedeflerine ulaşmak isteyen teröristler, her şeyden önce belirli şahıslara karşı saldırılarını yönetmişlerdir, örneğin krallar ( tarih Rusya bu tür örneklerde veya birey gruplarında çok zengindir, ancak bugün durum çarpıcı biçimde değişmiştir.
XNUMX. yüzyıl terörizmi, savaşın birçok yolundan (veya aracından) biridir. "Bilgi savaşı", "gerilla savaşı", "ekonomik savaş" veya "tank saldırısı" ndan farklı değildir (savaşı yürütmenin birçok yolu vardır). Herhangi bir savaştaki görev ("soğuk" veya "sıcak" olup olmadığına bakılmaksızın) ve bir ordu operasyonu (örneğin, tank Saldırı) yeni bölgelerin ele geçirilmesini sağlar, daha sonra terörizm düşmanın saflarında güç, korku ve paniğin gözden düşmesini sağlar.
Bunu açıklığa kavuşturmak için, farklı terör örgütlerinden - örneğin dini, siyasi, sosyal vb. Farklı terör örgütlerinden - ISIS, Halk Milisleri, Üssü ve diğerleri gibi örgütleyen ve taklit eden sosyal gruplardan ayrılmak zorunda kalacağız. hayat ve benzeri. Terörizmi, belirli özelliklerle nitelendirilen ve kendi tarihsel gelişimi olan "tarihi bir fenomen" olarak görmemiz gerekiyor.
Herhangi bir savaşta iki tür hedef vardır: stratejik ve taktik. Stratejik - nihai hedefler, örneğin, savaşta zafer, iktidar değişikliği, ekonomik piyasaların değişmesi vb. Taktik hedefler, bir şehri ele geçirmek, bir tür operasyon yürütmek veya bir hükümeti itibarsızlaştırmak gibi yerel veya orta hedeflerdir.
Terörizm, özünde yalnızca taktiksel hedefleri izler: iktidarı küçümsemek, eylemsizliğini göstermek, korku ve panik ekmek, vb.
Sırasıyla, bu amaçlar için, en büyük hasar, herhangi bir toplum için (hastaneler, okullar, kiliseler, kreşler, metrolar, vb.) En kalabalık veya “acı” yerdeki bir terör eyleminden kaynaklanabilir.
Herhangi bir terörist saldırı herhangi bir toplumda başarılı olursa, bir korku dönemi başlar. Bu dönemde insanlar evlerinden ayrılmaktan, toplu taşıma araçlarını kullanmaktan, halka açık etkinliklerde görünmekten vb. Korkuyorlar. Bu tür anlarda, otoritelerin eylemsizliği düşüncesinin çok yavaş ve pürüzsüz göründüğü ve belki de daha da kötüsü - otoritelerin terör eylemlerine katılımı ve bunun çok korkutucu düşünce ve düşünceler olduğu görülüyor, ancak bu farklı bir mesele ...
Terör eylemlerinin taktiksel ve stratejik sonuçlarının organizatörleri ve failleri için beklenmeyen olabileceği belirtilmelidir.
Mesela, Eylül 11 2001 terör saldırısından (İkiz Kuleler) sonra, duyguları görmezden gelirsek, halkın tepkisi olarak ortaya çıkan paniğin halkın intikam arzusu arzusunda geliştiğini görebiliyoruz (kısmen Amerikan medyasının, profesyonel olarak büyük rolüne bağlı olarak) "Konu ve" yaklaşmakta olan savaşa hazırlanıyormuş gibi millet "yaraladı") ve intikam alma arzusu ABD ile Irak arasındaki savaşta kamuoyuna destek oldu. Teröristlerin hangi hedefleri takip ettiklerini gözetmeksizin, Amerikan toplumunun intikamını almak için panik ve arzu bu terörist eylemin taktiksel sonucu oldu ve stratejik sonuç Irak'ın işgaliydi.
Veya St Petersburg metrosunda yılın Nisan 3'inin 2017 saldırısı anında, doğal olarak sadece bugünün “ulaşım sistemi Plato sorunu” ndan “ülkenin şu anki düşmanı olarak terör sorununa” değil, aynı zamanda “ülkedeki savaşın anlamı olarak terör sorununa” yöneldi. Suriye ”yetkin medyanın profesyonel çalışması nedeniyle düştü - kararı belli oldu. Tarihte pek çok benzer örnek var.
Ancak asıl mesele, herhangi bir terörist saldırının stratejik bir görevi yerine getirmeye yönelik taktik bir adım olmasıdır.
Terör saldırıları en sık nerede meydana gelir? Bu sorunun cevabı "kuru" istatistiklerinde yatıyor.
Örneğin, 2014’te terör saldırıları en zengin (ya da “çarpık”) Irak (15864 kez), Pakistan (9708 kez), Afganistan (7641 kez), Hindistan (6023 kez), Filipinler ve Tayland’dan (sırasıyla 2872 ve 2848 kez) yapıldı. ). (Başvuru için: resmi verilere göre, Rusya'da 2014'te bir 1753 terörist saldırısı düzenlendi).
Bu ülkeleri birleştiren birçok ortak unsur var. En önemlisi zayıf merkezi otoritedir. Zayıf bir merkezi hükümet yüzünden, kolluk kuvvetleri terörist tehditlere etkili bir şekilde karşı koyamaz, çünkü güç gibi kolluk kuvvetleri zayıf. Bu bölgelerde, nüfus herhangi bir politik ve sosyal değişim umudunu yitirmiştir. Buna göre, "donmuş" veya tamamen sosyal asansörler eksik. Fakat asıl mesele bu ülkelerde (bölgeleri okumak), merkezin zayıflığını anlayan, iktidar için savaşmaya başlayan, devrimleri hazırlayan, sivil çatışmalara ve savaşlara insanları sokan, toplumun kırılgan hayatını sarsan, böylece toprağı yaratan çeşitli siyasi yapıların olmasıdır. Terörizm için (terörist yöntem ve uygulamalar için test alanlarının ortaya çıkması, insanların seçimi dahil). Terörizm sadece yerel taktiksel hedeflere ulaşmak için bir araç olarak değil, aynı zamanda daha büyük oyuncular tarafından stratejik savaşlar yürütmenin bir yöntemidir.
Bununla bağlantılı olarak, saldırının “coğrafi referanslandırması” genellikle bugün “yerel olmayan” faktörler ve nedenlerle belirlenir.
Belli bir terörist için, terör eyleminin nerede yapıldığına dair bir fark yoktur - Bağdat'ta veya Paris'te. Bağdat’taki saldırılar, yukarıda belirtilen sebepler dahil, daha basit uygulamalarından dolayı daha sık meydana gelmektedir. Ancak dünya topluluğu Avrupa’daki veya Amerika’daki (dünyanın kültürel, ekonomik merkezlerinde) terörist saldırıyı çok daha acı verici bir şekilde algılayacaktır.
Daha acı verici bir şey, yalnızca herkesin terörist saldırıların Ortadoğu’da düzenli olarak gerçekleştiği gerçeğine alıştığı ya da “sıcak bölgelerde” sürekli bir savaş olduğu için ve Paris’teki terörist saldırının “barışa” alışkın bir toplumu şok etmesidir.
Yukarıda da bahsedildiği gibi, herhangi bir terör eyleminin görevi panik ve korkuyu “ektik” etmek, yetkililerin toplumun temellerini koruma kabiliyetine güvensizlik, panik ve korku ise medyanın en çok kapladığı yerlere “ekilmektir”. Durum son derece basittir: Saldırının amacı mağdurların sayısında değil, daha sonra nüfusun tepkisinde, ancak 21. yüzyılda müteakip tepki medya tarafından sağlanıyor.
Ve burada sadece büyük resmi gösteren sadece karşılaştırmalı bir örnek vermek yeterlidir:
2015'in başlangıcında, dünyada (çok sayıda mağdur dahil) çok sayıda terörist saldırı gerçekleşti, ancak ikisi çok açıklayıcı. Bunlardan ilki, Ocak ayında Paris’teki 7’te, “Charlie Hebdo” nun yayın kuruluna saldırdıklarında meydana geldi (Ben yazıhaneyi hiç kullanmadım, üstelik, kendilerinin “çalındığını” inanıyorum), o gün 12 insanları öldü. Fransa ve dünya topluluğunun (sosyal ağlarda ve medya yanıtlarında avatarları takip etmesi en kolay olan) tepkisi çok büyüktü. İkinci örnek iki ay sonra gerçekleşti - 18 Mart, sonra Tunus'taki Bardo Müzesi zayıfladı, 20'ten daha fazla kişi öldü (çocuklar dahil), ancak cevap, oradaki coğrafi referansın esas nedeni olarak çok daha azdı. , Avrupa zihniyeti ve eski sömürgelere yönelik tutumları hakkında bir konuşma başlat, ama bu şimdi değil ...)
XIX ve XXI yüzyılların terörizminin tamamen farklı fenomenler olduğu anlaşılmalıdır. (Yirminci yüzyılı “teorik saflık” için koyalım - dünya savaşları ve sonuçları; tartışacağımız kavram anlamında üç bileşene ayrılan yüzyıl: XIX. Yüzyılın çok uzun sürmesi, dünya savaşlarının ve insan hukukunun çok uzun sürmesi ve XXI. Yüzyılın çok erken başlangıcı) 19. yüzyılda, bütün saldırılar belirli insanlara, dolaylı olarak topluma yönelikti - bu veya o kişiyi ortadan kaldırmak, politikayı veya tarihin seyrini değiştirmek için. Bugün, aynı stratejik hedeflerle mümkün olduğunca çok insanı veya belirli bir insanı öldürmek değil, mümkün olduğunca korkutmaktır.
21. yüzyılın terörizminin en önemli özelliği, diğer siyasi ve ekonomik sorunlara dahil olmasıdır. Aksine, terörizme yol açan bu çok boyutlu sorunlardır. Örneğin, Suriye'nin ISIS probleminde (Rusya Federasyonu'nda yasaklanmış), daha güçlü bir rakip ve düzenli ordulara karşı savaşı kazanamama, “terör doktrinine” başvurmaya zorlamak (hatta ISIL için hayatta kalmak için), topluma bereket düşüncelerini ve Suriye'deki savaş tehlikesini tanıtmak için bir tehlike duygusu yaratmak. Basitçe ifade etmek gerekirse, IGIL karşıtı koalisyona katılan ülkeleri zorlamak (bu, tüm ülkelerin bir şekilde IŞİD ile mücadele ettiği yazarın terimidir) Suriye'deki kampanyayı sona erdirmek için halklarının elleriyle birleşiyor.
Bu arada, ISIL'in “verimli bir temeli” var, çünkü herhangi bir ülkenin çok az hükümeti vatandaşlarına “oraya neden tırmandıklarını” açık bir şekilde anlatabiliyorlardı.
Ayrıca, tam olarak IŞİD nedeniyle, uluslararası terörizm sonunda insanların kafasında İslamlaştırıldı. Ve nesnel olarak: Teröristlerin çoğunluğu 2014-17. - Bunlar mantıklı bir açıklaması olan Müslümanlar - ISIS kendisini İslam devleti ilan ediyor.
Terörizmin bir diğer özelliği de genel ölçekte olmasıdır. Kulağa ne kadar korkunç gelse de, terör eylemlerinden asla tamamen güvende hissedemezsiniz. "Terörizm coğrafyası", "açık ülkelerden" (Irak, Libya, İsrail) kadar değişen ve "en güvenli" olan ABD, Birleşik Krallık'a kadar uzanan çok kapsamlıdır.
Ayrıca, terörizmin 21. yüzyılda “profesyonel” bir fenomen haline geldiğine dikkat etmeye değer. XIX yüzyılda hiç kimse teröristleri bilerek eğitmedi, sadece onları hem psikolojik hem de askeri (ekipman hazırlama ve savaşçıların savaş becerilerini geliştirme açısından) hazırlama yöntemleri yoktu. Tarih, tam olarak yetersiz hazırlık nedeniyle başarısız saldırıların pek çok örneğini biliyor. Bugün terörizm profesyonellerin “partisi” haline geldi, zaten oluşturmak için sadece “el kitapları” yok. оружияaynı zamanda kamplar ve avcı eğitim merkezleri. Bugün, herhangi bir terörist sadece ideolojik eğitimden değil, askeri eğitimden de geçiyor - hemen hemen her terörist doğaçlama araçlardan nasıl patlayıcı cihaz yapılacağını biliyor.
Bunun için çok basit bir açıklama var - “profesyonel” patlayıcı bir cihazı üretim yerinden kullanım yerine, yerine “yerinde” monte etmekten çok daha zordur.
Ancak “profesyonelleşmenin” bir parçası olarak başka bir süreç daha var - basitleştirme. 2014-2017 saldırılarını benzer 2001-2004 olaylarıyla karşılaştırırsak, saldırıların daha ilkel hale geldiğini görürüz. Yani, Dubrovka'daki bir evi havaya uçurmak ya da metroda ev yapımı bir bomba taşımak yerine iki uçağı iki gökdelene “çarpmak” çok daha zor.
Eylül 11'e hazırlanmak için ne kadar zaman ve çaba harcadığınızı, sadece insanları işe almayı, eğitmeyi ve psikolojik olarak hazırlamayı, uçakları uçurmayı, planlarını düşünmeyi, silah kullanmayı vb. Hepsi çok, çok zor, birçok insanı gerektiren çok seviyeli bir iş.
Bugün, terör eylemleri "daha ilkel" oldu. Bunun nedeni iki nedenden kaynaklanıyor: birincisi, bugün mümkün olduğunca çok sayıda terörist eylem “yapmak”, ikincisi ise karmaşıklık arttıkça, özel hizmetlerin “ele geçirme” tehlikesi de artıyor. Ne de olsa, gizli servislerin "karmaşık" bir terörist saldırıyı "basit" bir şeye engellememesi çok daha kolay
Bugün, dünya terörizme karşı gelmekte olanlara tepki gösteriyor ve neler yapıldığını önlüyor ve sorunla birlikte ilgilenmiyor.
Bugün yapılan ana iş, acentelerin tanıtılması, en radikal unsurların izole edilmesi, diasporaların ve gettoların kontrol edilmesi, “dış güvenliği” (örneğin, metro çerçevesini güçlendirmek veya havaalanlarındaki güvenlik kurallarını sıkılaştırmak) vb. Gibi özel hizmetlerin çalışmasıdır. Fakat bütün bunlar sadece terörist saldırıların sayısını azaltır ve onları “hayır” olarak azaltmaz. Tabii ki, bu gerekli bir iştir, ama bu mücadele nedenlerle değil, semptomlarla - zayiat ve hasarı azaltmak için.
Ayrıca, medyanın tepkisi ne kadar alaycı olursa olsun, bu mücadeleye bir nokta daha eklenmelidir. Birçok kez söylendiği gibi, herhangi bir terör eyleminin ana görevlerinden biri panik ve korku ve 21. yüzyılda medya tarafından panik ve korku yaratılıyor. Bu arada, geçmişin terörizmi bugünün anlayışında terörizm haline geldi - bugünün medyasının ortaya çıkışıyla ortaya çıktı. Medya tepkileri olmadan, küresel özü ortadan kalkar.
Buna göre, medyada meydana gelen terörist saldırılarla ilgili "tepkisi" azaltmak, terörist saldırısının boyutunu, saldırının gerçekleştiği bilgi sonuçlarının büyüklüğü ile ölçmek gerekiyor.
En "muazzam" etkiyi elde etmek için bu adımlar, teröristleri büyük kaynaklar ve fonlar gerektiren daha büyük ve "karmaşık" operasyonlar hazırlamaya zorlayacaktır. Özel hizmetlerin gelişiminin şu andaki aşamasında, kısmen “hata olasılığı” ve hazırlıktaki başarısızlığın çok daha yüksek olması nedeniyle, karmaşık terör eylemlerinin önlenmesinin çok daha kolay olduğunu bir kez daha tekrar ediyoruz.
Özetlemek için. Terörizmin "köklerine" karşı olan mücadelede ve bu köklerin "mikropları" ile değil, aşağıdakileri anlamak gerekir:
Birincisi, terörizm hem küresel dünyada hem de farklı bölgelerde ortaya çıkan sorunların beynini oluşturuyor, bağımsız bir küresel sorun değil.
İkincisi, terörizm bir ideoloji ya da politika değil, bir araçtır ve bir araçtır.
Üçüncüsü, günümüzde var oldukları ve halk bilincini etkilediği biçimdeki modern medya bilinçdışıdır (her zaman umarım!) Temel görevlerini - toplumun korkusu, paniği ve felsefesi - çözmesine yardım etme bağlamında terörizm suçları vardır.
Yüzeyde yatan bu çok basit gerçeklerin bilincinde olmak, uzmanları ve iktidardakileri terörizmle mücadele stratejisini modernite olgusu olarak değiştirmeye zorlayabilir. Elbette, belirli teröristlerle taktik mücadelenin keskinliğini azaltmaz.