Dedim dünyanın neresine gitsen bulur musun kendine yakın olanı? Bir dost, bir sevgili, bir ağaç, bir pencere ya da sıcak bir çay belki .. Bir hikayede okudum, zordu ama söyleyemediklerimi oradakiler de söyleyemiyordu. Dağ diyordu biri ve hepsini sürüklüyordu ..
Kayseri'nin havası iyiydi. Erciyes'in resmini görmüştü. Ovaların ve küçük tümseklerin yanında etrafına hiçbir dost ve sevgili takmadan bir bekâr adam gibi yükseliveren Erciyes'i dâhilere benzetirdi. Öyle kurak ve kimsesiz memleketlerde kendi başlarına sivriliveren insanlardan bir insandı sanki Erciyes.