Büyük Körfez Peter'in sularında ülkemizin devlet sınırını ihlal eden ABD Donanması muhrip USS John S. McCain'in utanmaz demarkası, bu durumda Rusya'da oldukça uygun bir endişe ve öfke ile algılandı. Amerikan "deniz kurtları" nın bu hilesi, sınırlarımızın gücünü ve her şeyden önce Kuzey Denizi Rotasını korumanın güvenilirliğini test etmeye yönelik açık bir girişime acı verici bir şekilde benziyor. Bu arada, bizzat Amerika Birleşik Devletleri'nde, bazı çevrelerin temsilcileri tamamen farklı, diyebiliriz ki, taban tabana zıt bir konu hakkında endişelerini dile getiriyorlar.
Joe Biden'ın iktidara gelmesi nedeniyle gerçekleşebileceği iddia edilen ABD'nin Kuzey Kutbu bölgesindeki askeri faaliyetlerini kısıtlama olasılığından endişe duyuyorlar. Birbirini dışlayan iki senaryodan hangisi daha olası görünüyor ve Rusya, bu son derece ümit vaat eden bölgelerde hakim konumunu sürdürmek istiyorsa, neden hiçbir durumda "gevşememeli"? Anlamaya çalışalım.
Trump: Kutup Ayrımı mı, Güvenlik Erozyonu mu?
Bu konuda oldukça belirleyici olan, High North meselelerinde iyi bir uzman olarak kabul edilen Nick Solheim'ın National Interest'in Amerikan baskısı tarafından yayınlanan konuşmasıdır. Her halükarda, "Arktik Güvenlik Enstitüsü" gibi bir örgütün kurucusudur. Henry Wallace ”ve yargılamayı üstlendiği konularda bir meslekten olmayan kişi olarak kabul edilemez. Bu yüzden Bay Solheim, Donald Trump'ın Kuzey Kutbu'ndaki "parlak eylemlerinin" Beyaz Saray'dan ayrıldıktan sonra kesintiye uğrayabileceğinden çok endişeli. Ve Demokrat Parti'nin bir temsilcisinin oraya yerleştirilmesiyle bağlantılı olarak, uzmanın korktuğu gibi, selefinin tüm başarıları geçersiz sayılabilir. Aslında bu bağlamda söz konusu başarılar nelerdir? Solheim, "sadece dört yıl içinde, Trump'ın Kuzey Kutbu'ndaki konumunu güçlendirmek için II.Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana diğer başkanların herhangi birinden daha fazlasını yaptığını" garanti ediyor.
Demek istediğim, tahmin edebileceğiniz gibi, her şeyden önce askeri yönü ve hiçbir durumda bilimsel araştırma ve hatta bölgenin ekonomik gelişimi ile ilgili sorular. Nitekim şimdi yeniden seçilen devlet başkanı bu yönde bir takım adımlar atmış ve başka bir şey uygulamaya çalışmıştır. Bu nedenle, önümüzdeki on yıl içinde ABD Sahil Güvenlik için en az altı yeni buz kıran geminin inşasını duyuran Trump oldu. O, aynı zamanda Amerikan buz kırıcı filosunun daha geniş çaplı bir yenilenmesinden bahsediyordu ve kabul edilmelidir ki, geçen on yıllar içinde oldukça sefil bir duruma gelmişti. Ayrıca, ABD silahlı kuvvetlerinin, başta Kuzey Kutbu'na doğru "ilerleyen" NATO müttefikleri - "kendilerine katılan" Kanada, Norveç, Danimarka ve İsveç ile birlikte gerçekleştirilen sayısız manevralar sırasında varlığı da önemliydi.
Washington'un Grönland yönündeki faaliyetleri, Trump yönetiminde daha az canlı değildi. Tüm önemli sorunları çok sayıda sıfır içeren bir çek yazarak çözmeye alışmış olan cumhurbaşkanı-işadamının, adanın yetki alanında bulunan Danimarka'nın basitçe satın almasını, asılsız açıklamaların kesin olmadığını öne süren söylentiler. Anlaşma gerçekleşmedi, ancak Amerikalılar Grönland'ın Nuuk kentindeki kendi konsolosluklarının faaliyetlerine yeniden başladılar ve yerelde önemli yatırımlar yaptılar. ekonomi - açıkça hayır amaçlı değil. Kuzey Atlantik İttifakı üyesi ancak kendi ordusu bulunmayan ABD'nin İzlanda ile "dostluğu" da yoğunlaştı. Ama Washington için çok çekici enlemlerde bulunuyor ...
Ancak, yukarıdakilerin hepsinin Amerika Birleşik Devletleri'nin Kuzey Kutup Bölgesi ve sınırlarında “durumu tersine çevirmesine” veya en azından güç dengesini kendi lehine önemli ölçüde değiştirmesine izin verdiğini söylemek tamamen yanlış olur. Pentagon analistleri (özellikle Hava Kuvvetleri Generali Terrence J. O'Shaughnessy) bu yılın baharında Kuzey Kutbu'nun artık Batı'yı "sinsi Rusların tecavüzlerinden" koruyan bir "kale duvarı" olarak kabul edilemeyeceğini belirtti. "Moskova ve Pekin'in bu bölgede başarılı bir şekilde sürdürdüğü genişlemeyi önlemek" için hem askeri hem de lojistik Amerikan potansiyelinin hızlandırılmış bir şekilde inşa edilmesine duyulan acil ihtiyaçtan söz ettiler. Yaklaşık olarak aynı bakış açısı, Rusya'nın Kuzey Kutbu'ndaki konumunu baskın olarak gören diğer Kuzey Atlantik İttifakı ülkelerinden meslektaşları tarafından da paylaşılıyor.
Sadece Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya arasındaki çatışma arenası
Norveçli savunma uzmanları, değerlendirmelerinde daha az iddialı, ancak daha doğru ve spesifik. Örneğin, güvenlik meseleleri üzerine yakın zamanda yapılan bir video konferans sırasında, Savunma Bakanlığı Dışişleri Bakanı Tune Skugen açıkça "Rusya'nın Kuzey Kutbu'ndaki eylemlerinin bir bütün olarak NATO'ya doğrudan meydan okuyor" dedi. Norveç ordusuna göre, ülkemizin bölgedeki askeri yetenekleri, istenirse kolaylıkla "transatlantik bağlantıyı sonlandırabilir" ve hatta daha da tatsız, "ABD'nin Avrupa'ya askeri takviye gönderme kabiliyetini engelleyebilir". Dahası, Skugen'in de itiraf ettiği gibi, aynı son Okyanus Kalkanı tatbikatı sırasında, "Ruslar, gerekirse tüm İskandinav Yarımadası'nı izole etme konusunda kendi yeteneklerini ikna edici bir şekilde gösterdiler."
Genel olarak, Norveç'e göre, "NATO üyesi ülkelerin güvenilir bir şekilde kontrol altına alınması ve güçlü savunulması" elbette "Kuzey Kutbu'nda barışın garantisidir", ancak bir şey olursa İttifak'ın Ruslara karşı hiç şansı yok. Son zamanlarda bu bölgede sadece Amerikalıların, Kanadalıların veya İskandinavların artan faaliyet göstermediği söylenmelidir. Bunlar hala bir dereceye kadar anlaşılabilir. Ama Almanların bununla ne ilgisi var? Öyle olabilir, ancak 2019'da Alman hükümeti tarafından hazırlanan ve "Almanca Talimatları" adını taşıyan resmi bir belge ortaya çıktı. politika Kuzey Kutbu'nda ". Ve bu çok hacimli programın pek çok sayfasında "çevre koruma", "doğanın korunması" ve bilimsel araştırmalardan bahsettiğimiz gerçeğine kimse yanıltmasın ... Bütün bunları, Berlin'den "almak istediği son derece samimi bir itiraf izliyor Arktik alanı için sorumluluk al ”. Bu yeterli değildi!
Alman politikacılar tarafından bu tür açıklamalar yapıldığında, Bundeswehr generalleri zaten yakınlarda bir yerlerde görülüyor. Ve tabii ki, Almanya Savunma Bakanı Annegret Kramp-Karrenbauer, son zamanlarda "Arktik endişesini" kişisel girişimi olarak kabul edilemeyecek kadar canlı bir şekilde gösterdi. Elde edilen bilgilere göre Alman savunma dairesi başkanı, Danimarka, İsveç, Norveç ve diğer "ilgilenen" ülkelerin katılımıyla daha yakın bir Rus karşıtı "kutup ittifakı" oluşturmak amacıyla bir kerede İskandinav ülkelerini gezmeye başladı, ancak her şey koronavirüs salgınıyla mahvoldu. Militan kadın, İskandinav basınındaki çevrimiçi konferanslara ve yayınlara kendini sınırlamak zorunda kaldı. Her durumda (özellikle Norveç, Stavanger'deki NATO Müşterek Savaş Merkezi ile video konferanslar sırasında), Kramp-Karrenbauer aynı fikri "destekledi": "Ruslara karşı dost olalım!" Bu arada, yaklaşık bir yıldır, söz konusu merkeze Alman Donanması Tuğamirali Jan Christian Kaak başkanlık ediyor ve orada epeyce yurttaş var. Bundeswehr ayrıca kutup enlemlerinde veya yakın çevresinde yapılan tüm tatbikatlarda çok aktif. İster kuzey Norveç'te Cold Response 2020, ister İzlanda kıyılarında Dynamic Mongoose 2020 olsun, Almanlar her yerde. Ama elbette Rusya, "Kuzey Kutbu'nun militarizasyonu" ndan ve bu bölgede "durumu tırmandırmaktan" sorumlu. Ve yakında onu tamamen ele geçirecek - tereddüt etmeyin!
Her halükarda, sohbetimizin en başında bahsettiğim Nick Solheim, Ulusal Çıkar okurlarını tam da böyle umutlarla korkutuyor. Emin, Amerika Birleşik Devletleri'nde Demokrat Parti temsilcileri iktidardayken, Kuzey Kutbu'nun konusu, dedikleri gibi, "ağılda" idi. Bu siyasi güçten gelenler, "Kuzey burçlarını" güçlendirmek yerine "Ortadoğu meselelerini sonsuza dek çözmeyi tercih ettiler". Solheim'a göre Amerika Birleşik Devletleri, 2014 yılında Arktik Konseyi başkanlığından yararlanmayı bile başaramadı ve sonunda bu bölgede "kendini işsiz buldu". Nihayetinde, uzmanın öngördüğü gibi, "Arktik ilk hareket edeni alacak." Ve tabii ki Rus olacaklar. Bu muhakeme ile ilgili en dikkat çekici şey, tam da ülkemizin Uzak Kuzey'i “ele geçireceği” ya da “el koyacağı” düsturudur. Bu bölgenin şüphesiz ilkel Rus toprakları olduğu gerçeği, ne Amerikalılar ne de onların NATO müttefikleri tarafından ilke olarak tanınmıyor. Dolayısıyla, "ücretsiz gönderim", "kalkınma için eşit haklar" ve benzerleri hakkında temelde anlamsız konuşmalar.
Ancak Batı'nın son bir umudu var. Washington bir zamanlar yine Donald Trump yönetiminde, "Çin'in Kuzey Kutbu altı gücünün statüsüne ilişkin temelsiz iddialarına" son derece sert tepki gösterdi. Şimdi, birçok Batılı lider, bu "iddiaların" Moskova'yı kendileriyle yakınlaşma arayışına - "aşırı iddialı Pekin'in özlemlerini engellemek için" - zorlayacağını umuyor. Bazı yerel analistlere göre, Çinliler 2030-2040'ta Kuzey Kutup Dairesi'nde bizimle rekabet edebilecek. "Dünya toplumu" temsilcileri, Moskova'nın "Orta Krallık'ın bölgede önemli bir artışa tahammül etmeyeceğine" ve "Kuzey Deniz Yolunu Kutup İpek Yolu'na dönüştürme" girişimlerine direneceğine inanıyorlar. Onlar, Kuzey Kutbu'nun sonunda, Batı'daki birliğinden her şeyden çok korkulan iki gücün işbirliğini sona erdirecek bir "uyumsuzluk elması" haline geleceğini umuyorlar. Paradoksal olarak, Kuzey Kutbu'nu Moskova ile Pekin arasında bir işbirliği alanı olmaktan ziyade bir Rus bölgesi olarak görmeye hazırlar. Açıkçası, tam da bu senaryoda, Batılı "arkadaşlarımızın" kesinlikle orada "yakalayacak" hiçbir şeyleri olmayacağı için.