Oğlunun mezar taşını ziyaret eden yaşlı bir kadın. | Kaynak: Getty Images
Kederli bir anne, Gaziler Günü’nde rahmetli askeri oğlunun mezarını haraç ödemek için ziyaret eder, ancak orada ağlayan bir çocuğun mezar taşına sarıldığını görür. “Kim olabilirdi?” merak etti.
Vivienne, kız arkadaşıyla birlikte yaşadığını öğrendikten sonra oğluna “Ciddi olamazsın Harvey! O kızın ailemizin bir parçası olmasını asla kabul etmeyeceğim” diye bağırdı.
“Neden olmasın anne? 22 yaşındayım ve istediğimi yapmakta özgürüm!” Harvey karşılık verdi.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
“22 yaşında BEKAR bir adamsın. Bir kadınla ancak evlendikten sonra birlikte yaşaman gerekiyor. Seninle yaşamasına bile izin verdiği için erdemsiz. Çaresiz mi?” Vivienne, kızın yanına taşınma kararı konusunda oğluna dırdır ederek sözlerine devam etti.
“Anne, inancınla övünüyorsun, ama burada tanışıp tanışma zahmetine bile katlanmadığın biri hakkında bu kadar yargılayıcı davranıyorsun. Eğer bu konuda dırdır etmeye devam edeceksen, ben gidiyorum. hemen,” diye yanıtladı Harvey, odasından son eşyalarını da toplayarak.
“Nasıl cüret edersin Harvey! Sana annene saygısızlık etmeyi mi öğretiyor? İncil’in dediği gibi annene ve babana saygı göstermen gerekiyor. Sadakatsiz bir kadınla birlikte olmanın bedeli bu!” Vivienne ağladı. “Bugün evimden çıkarsan bir daha geri gelme! Bakalım bu şekilde ne kadar dayanabileceksin.”
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
Harvey annesinin söylediklerine inanamadı ve gitmekte tereddüt etmedi. “İyi,” diye mırıldandı. “Marissa ve benim kendi başımıza yaşayabileceğimizi sana kanıtlayacağım.”
O günden beri Harvey annesiyle hiç görüşmedi – tatillerde bile. Ancak askere gittiğinde annesine son bir mektup göndererek görevinin bir parçası olarak denizaşırı ülkelerde görevlendirileceğini bildiren karar verdi.
Yolculuğa çıkmadan önce Vivienne onu aradı. Harvey, Vivienne’in söylediği her şey için ondan özür dilemesiyle, sonunda özür diledikleri telefon görüşmesi olmasını umuyordu.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
Ne yazık ki, arama onu hayal kırıklığına uğrattı. “Harvey, az önce aldığım bu mektup nedir?” diye sordu annesi. “Önce, kötü niyetli bir kadının yanına taşınıyorsun. Şimdi de askere gidiyorsun? İnsan öldürmek günah! Sen Tanrı mısın?” dırdır etmeye başladı.
Harvey, annesinin değişeceğine bir nebze olsun inandığı için kendini suçlayarak başını salladı. “Biliyor musun anne, bu yapacağımız son telefon görüşmesi olabilir. Ama yine de buradasın ve hâlâ beni rahatsız ediyorsun,” diye söze başladı.
Öfkesini daha fazla serbest bırakmadan önce bir an tereddüt etti ama kendini durduramadı. “Sadık olduğunu iddia eden biri için kesinlikle yargılanacak kişi sensin. Sen de Tanrı değilsin. Beni yalnızca Tanrı yargılayabilir. Yüksek atından inmen gerek. Babamın seni terk etmesine şaşmamalı.”
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
O anda, geri dönüşün olmadığını biliyordu. Annesiyle arasındaki köprüyü resmen yakmıştı ve bundan geri dönüş yoktu.
Vivienne o gece oğlunu kaybettiğini bilerek ağlayarak uyudu. Çok az şey biliyordu, bu onun kalp kırıklığının sadece başlangıcıydı.
Sadece bir yıl sonra, Vivienne postada bu kez onu bir devlet cenazesine davet eden başka bir mektup aldı. Dizleri çöktü ve cenazenin savaşta öldürülen Harvey için yapıldığını okuyunca şok içinde yere yığıldı.
Gaziler Günü’nde oğlunun mezarını başka birinin ziyaret ettiğini görünce şaşırdı. “Kim olabilirdi?” merak etti.
Vivienne’in suçluluk duygusu onun cenazeye gitmesine izin vermedi. Bunun yerine, kendini herkesten ayırdı ve haftalarca içeride kalarak tüm kalbiyle ağladı.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
“Özür dilerim oğlum” diye bağırdı. “Ben çok kalpsiz bir cadıydım,” dedi özellikle kimseye.
Vivian, bir Hıristiyan olarak ne kadar ikiyüzlü olduğunu haftalarca inzivaya çekildiği sırada fark etti. Çocuğunu çok seviyordu ama ona karşı ne kadar yargılayıcı olduğu için onu kendisinden uzaklaştırdı.
Sonunda, birkaç hafta sonra oğlunun mezarını ziyaret edecek gücü topladı. Daha önce postayla aldığı mektubu bir kez daha açtı ve mezarlığa gitmek için bir taksi çevirdi.
O zamandan beri her hafta oğlunun mezarını çiçek getirmek için ziyaret ederdi. Sonra kısa bir dua okuyarak oğlundan af diledi. Bir gün Gaziler Günü’nde oğlunun mezarını başka birinin ziyaret ettiğini görünce şaşırana kadar bu rutine devam etti. “Kim olabilirdi?” merak etti.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
Yaklaştıkça Vivienne, beş yaşlarında küçük bir çocuğun ağlayarak Harvey’in mezar taşına sarıldığını gördü. Şok oldu, kim olduğunu sormak için genç çocuğa yaklaşmaya karar verdi.
“Bu babamın mezarı,” dedi çocuk burnunu çekerken. “Ben onu çok özledim!” O ağladı.
Çocuğun konuştuğunu duyunca Vivienne’in ağzı açık kaldı. Harvey’nin bir oğlu olduğunu hiç bilmiyordu. Küstahlığı yüzünden genç çocuğun büyüdüğünü görmeyi kaçırdığını fark etti.
Vivienne, ondan özür dilemek ve torununu tanımak için Marissa ile görüşmeye karar verdi. Harvey ile bir şekilde yeniden bağlantı kurmak için sahip olduğu tek şansın torunuyla ilgilenmek olduğunu fark etti.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
Birkaç dakika bekledikten sonra Vivienne, Marissa’nın küçük çocuğu almak için mezar taşına yaklaştığını gördü. “Merhaba, Marissa,” diye selamladı.
Marissa kim olduğunu biliyordu ve onu kucaklamaktan çekinmedi. “Merhaba, Vivienne,” diye selamladı.
Sarılmadan ayrıldıklarında Vivienne’in yaptığı ilk şey özür dilemek oldu. O zamanlar onu aceleci kararlar almaya çeken şeyin, kusurlu inanç fikri olduğunu iddia etti.
“Üzgünüm Marissa. Körü körüne inancımın oğlumla olan ilişkimi mahvetmesine izin verdim. Karşılığında seni ve torunumu hiç tanımadım. Bunu değiştirmek isterdim,” dedi ona.
Marissa, Harvey’nin onlara mutlu bir şekilde baktığını bildiği için hafifçe gülümsedi. Vivienne’e, “Harvey’nin tek istediği buydu, hanımefendi,” dedi. Marissa, oğlunu tanıştırırken, “Ailemizle birleşip küçük oğlumuzu tanıyacağınızı hep ummuştu. Bu Steven,” dedi.
Yalnızca örnekleme amaçlıdır. | Kaynak: Pexels
“Merhaba Steven,” dedi Vivienne gözlerinde yaşlarla. “Babana çok benziyorsun.” Genç çocuğa onu kucaklamak için yavaşça yaklaştı.
Oğlan başını salladı ve “Merhaba büyükanne” dedi.
Vivienne, “büyükanne” kelimesini duyunca ağlamadan edemedi. Steven’ı daha sıkı kucakladı ve Harvey, Marissa ve torunuyla geçirmediği beş yıl için pişmanlık duydu.
“Ah, tatlım. Seni seviyorum. Büyükannen bunu telafi edecek,” diye söz verdi. “Seninle tanışmam bu kadar uzun sürdüğü için üzgünüm.”
Vivienne o gün Harvey’e dua ederek, artık ailesi için endişelenmesine gerek olmadığını, çünkü onlara bakacağını bildirdi. Marissa ve Vivienne sonunda yakınlaştılar ve Harvey’nin anısına birlikte çok zaman geçirdiler.
Bu hikayeden ne öğrenebiliriz?
- Yeni başlangıçlar için asla geç değildir. Vivienne, Harvey’in hayatının son beş yılını nasıl geçirdiğine pişman oldu, ancak yeni bir başlangıç için çok geç olmadığını fark etti. Sonunda Harvey’in dul eşi ve torunu Steve ile yakınlaştı ve onlar bir aile oldular.
- Diğerleriyle aynı görüşleri paylaşmamanız onları yanlış yapmaz. Vivienne, Harvey’in kararlarına saygı duymadı çünkü onların inancına aykırı olduğuna inanıyordu, ancak ikiyüzlü davrandığını fark etti.
Bu hikayeyi arkadaşlarınızla paylaşın. Günlerini aydınlatabilir ve onlara ilham verebilir.
Bu hikayeyi beğendiyseniz, beğenebilirsiniz Bu Her gün üvey annesinden kaçıp askeri babasının mezarını ziyaret eden ve orada ondan bir not bulan bir kız hakkında.
Bu parça, okuyucularımızın günlük yaşamlarından esinlenerek ve profesyonel bir yazar tarafından yazılmıştır. Gerçek adlar veya konumlarla herhangi bir benzerlik tamamen tesadüfidir. Tüm resimler yalnızca açıklama amaçlıdır. Hikayeni bizimle paylaş; belki birinin hayatını değiştirir. Hikayenizi paylaşmak isterseniz lütfen [email protected] adresine gönderin.
Kaynak : https://news.amomama.com/297191-mom-visits-military-sons-grave-daily-beg.html