Açık denizin altın çağı, eğer sona ermezse, en azından adil bir parlaklık kaybeder. Büyük ölçüde Brüksel ve Berlin’de sahnelenen Kıbrıs’ın dağılmasının ardından, uzun süren diğer deniz mahkeme yetkilerinden kaynaklanan sorunlar ortaya çıkmıştır. Uluslararası Araştırmacı Gazeteciler Konsorsiyumu (ICIJ), binlerce denizaşırı firmanın 120 kayıt verilerine erişebildiğini açıkladı. Bunların çoğu Britanya Virgin Adaları'nda (BVI / BVI) kayıtlıdır, ancak Yeni Zelanda Cook Adaları, Hong Kong, Singapur, Karayip Nevis ve diğerlerinin komşusu BVI Komşuluk Bölgesi sakinleri de listede yer almaktadır. ICIJ, Birleşik Krallık Virgin Adaları sakinleri ile ilgili verilerin dörtte birine ulaşmayı başarmıştır. Küresel olarak, 10 denizaşırı şirketlerin% 'si acı çekti.
Bu gerçekten ciddi. BVI'de, dünyadaki offshore şirketlerinin yaklaşık% 40'i, bu, 1984'teki kuruluşundan bu yana yaklaşık bir milyon şirketin kayıtlı olduğu en büyük denizaşırıdır (Rusya'da bu yargı alanı Kıbrıs'tan sonra ikinci sırada yer almaktadır). Aynı zamanda, diğerlerinden farklı olarak, kesinlikle güvenilir olma ününden zevk aldı - sakinleri hakkında bilgiler, basında neredeyse hiç yer almadı. Ancak, BVI'nin “ideal” durumunda bile mutlak gizliliğin imkansız olduğu gösterilmiştir.
Şimdiye kadar, basının dikkatini, esas olarak tanınmış politikacılar tarafından yapılan açık deniz bağlantılarının açığa çıkarmasıyla perçinledi. Listeler, Fransa Cumhurbaşkanı Francois Hollande'yi (Elysée Sarayı'nın şu anki sahibini seçmekle görevli olan Sosyalist Parti'nin eski hazinecisi, Cayman Adaları'ndaki iki şirketin sahibi ve aktif "kullanıcısıydı"), eski Başbakan Bidzina İvanishvili'den İlya Aliyev'in iki kızı Malezya Mahathir Mohammed ve onlarca daha az güçlü figürler. Açık deniz skandalı içine çekilen en büyük yerli rakamlar Gazprom'un iki üst yöneticisi (yönetim kurulu başkan yardımcısı Valery Golubev ve şirketin genel müdürü Boris Paikin’in genel müdürü; organizasyon, devlet Obronprom’un eski yöneticisi, Soçi’deki Olimpiyat tesisleri) Eski başkanı Viktor Khristenko, Rostelecom eski başkanı Alexander Provotorov'un eski başkanı Andrei Reus, senatör Mikhail Margelov'un kardeşi Rusagro'yu kontrol eden senatör Vadim Moshkovich Vladimir Margelov (denetim kurulu "Savunma Sistemleri" dahil politikaları - hava savunma sistemlerinin üreticisi). Offshore şirketlerin sahibi Birinci Başbakan Yardımcısı Igor Shuvalov'du; Bununla birlikte, daha önce Shuvalov ailesinin offshore aktiviteleri hakkında biliniyordu.
Bununla birlikte, denizaşırı şirketleri itibarsızlaştırmak için kampanyanın asıl amacı, yetkililerin ve politikacıların mali hilelerini ortaya koymak değildir. Gerçek oranlar önemli ölçüde yüksektir.
Bazı tahminlere göre, sadece bireyler 32 trilyon dolar açık denizde kalıyor, 10 milyona kadar insan denizaşırı hizmetleri kullanıyor. Bu arada, 32 trilyon dolar. - Bunlar ABD'nin gayri safi yurtiçi hasılatıdır. Ancak, tüm özel tasarruflar açık bir şekilde, açık deniz şirketlerinin büyük ve büyük oranda orta ölçekli işletmeler tarafından kullanılmasının küresel finansal sisteme neden olduğu zarar ölçeğiyle karşılaştırılamaz.
Bakalım modern ekonominin "yanlış tarafı" nedir. Yurtiçi iş dünyasının açık deniz yetki alanları ile bağlantısı iyi bilinmektedir ve yaygın hale gelmiştir. O gerçekten harika. Offshore, yıllardır doğrudan yabancı yatırımların% 70'ini ve Rusya ekonomisindeki yabancı borçlanma paylarının yaklaşık yüzde ’sini (adil bir şekilde, şirketlerin kendilerine“ kredileri ”hakkında konuşuyoruz). En büyük Rus hammaddelerinin ve çelik şirketlerinin “ulusal” mülkiyeti hakkında oldukça fazla şey yazıldı. Rusya'nın ortalama sakini neredeyse her saat başı denizaşırı sakinleriyle karşılaştıkları daha az bilinmiyor. Bu nedenle, ticaret ağları neredeyse tamamen offshore şirketlere aittir. 74,8% “Dixie Group” için “Yedinci Kıta” “Kıbrıs” -% 51, “Victoria” -% 63,4 üzerinde. “Kopeyka” kabaca Kıbrıs ile ünlü BVI arasında ikiye bölünmüştür. “Offshore aristokrasisinin” karşılaştırılmayacak şekilde maruz kaldığı bir gazete satın aldığınızda, offshore'u finanse etme riskini alırsınız. Bu nedenle, anti-oligarşik pathosları "Argümanlar ve Gerçekler" ile tanınan bir senatör, milyarder ve eş sahibi (erkek kardeşiyle birlikte) Dmitry Ananiev, ICIJ'de listelenmiştir.
Böyle bir durum genellikle “ulusal egzotizm” olarak görülmeye meyillidir, ancak bu tam olarak böyle değildir. Rusya ekonomisinin özelliği, yurtdışındaki varlık sahipliği haklarının büyük ölçüde kamulaştırılmasıdır; bu, birçok bakımdan gerçekten eşsiz olmasını sağlar, ancak açık deniz vergisi optimizasyon programları her yerde yaygındır. Bu devasa bir sektör: Rusya Maliye Bakanlığı, 47 düşük vergi yargı yetkisini dikkate alıyor: Deutsche Bank ve en büyük Fransız bankası Credit Agricole, “optimizer” lere yardım sağladı. Sadece offshore şemalarının yasal seçeneklerinin neden olduğu küresel finansal sisteme verilen zararın yıllık 1,7 trilyon dolar olduğu tahmin edilmektedir (OECD verileri). Yasadışı nakit akışının muhasebesi bu miktarı ABD GSYİH'ya benzer olan 11,5 $ trilyon dolara yükseltir. Aynı zamanda, bu, yalnızca üçüncü dünya ülkeleriyle ilgili değildir - aksine, açık deniz paranın büyük kısmı tamamen Batı kökenlidir.
Uzmanlara göre, yalnızca yasal programlar ABD bütçesine 190 milyar $ 'a "sıfıra" mal oldu. ABD için yasal ve yasadışı işlemlerin standart oranı gözlenirse, genel olarak trilyonlarca meblağdan bahsediyoruz. Büyük ve büyük oranda orta büyüklükteki Amerikan şirketleri, açık deniz programları ve daha pek çok şeyin yardımı ile en kapsamlı vergi optimizasyonunu uygulamaktadır. Sonuç olarak,% 35'in nominal bir kurumlar vergisi oranında, bu, en büyük ABD şirketlerinin 2008'i için 2010-280'te, etkin vergi oranının% 18,5 olduğu gerçeğine yol açmaktadır. Özel şirket denizaşırı "yaratıcı" örnekleri son derece güçlü bir izlenim bırakıyor.
Bu nedenle, Emerson Electric Co, net kar açısından ilk 500'den biri olan ABD'nin en büyük şirketlerinden biridir (yılda ortalama yaklaşık 2 milyar dolar). 2012 yılında firmanın hesaplarında 2 milyar dolar nakit vardı. Ancak, devlete vergi ödemek için, şirketin hükümetten borçlanması gerekiyordu. Nedeni basit - şirketin kârının% 41'ini Amerika Birleşik Devletleri'nde elde etmesine rağmen, Emerson'un fonlarının neredeyse tamamı yurtdışındaydı. İlk bakışta, bu yarı fantastik durum oldukça tipiktir - şirketler borçluluklarını artırırlar, yurtdışındaki hesaplarda yeterli paraya sahiptirler, ancak yöneticiler parayı Devletlere iade etmek ve standart oranda kurumlar vergisi ödemek için ellerini kaldırmazlar. Örneğin, Illinois Tool Works Inc. Eylül 2012'de 2,1 milyar doları nakit paraya sahipti - her yerde, ancak kârın% 40'ını orada almasına rağmen ABD'de değil. Tanınmış Johnson & Johnson, 2011 sonunda yabancı bankalarda 24,5 milyar dolar tuttu ve bu miktarın% 54'ü ABD'de elde edildi. Yüksek teknoloji şirketleri ("Apple", "Google", "Microsoft", "Yahoo" ve diğerleri) özellikle öne çıkmaktadır. “Gelişmiş” şirketler için efektif gelir vergisi oranı sürekli olarak% 10'un altında tutulur. 2011 yılında "Apple" ABD'de% 9,8 oranında vergi ödedi. Şirket, geçen yıl karının yalnızca% 1,9'unu yurtdışı operasyonlarından ödedi. Aynı zamanda, sadece 2012'nin dördüncü çeyreğinde 11 milyar dolar açık denizden çekildi.
Bu durumda, genellikle astronomik meblağlardan bahsediyoruz. Apple hesapları, 100 milyar doları (kar - 45 milyar dolar) aydınlatan Google, geçen yılın sonunda 44 milyar dolara sahipti Garip bir tesadüfle, Apple'ın ABD bütçesine verdiği zararın 94 milyar dolar olduğu tahmin ediliyor.
Ancak, her şey ve herkes General Electric'in geçmişine karşı kayboluyor. Bir şirkette vergi optimizasyonu geleneği eski ve saygın bir yere sahiptir tarihve yıllar boyunca elde edilen becerilerin yüksekliği, etkilemek için başarısız olamaz. 1980’lerde, “elektrikçiler” in virtüöz iyimserliği, vergi mevzuatı reformlarını kışkırtan önemli faktörlerden biriydi. Bundan bir süre sonra şirket% 32,5 ödedi, ancak zaten 2001'te, geçerli kurumlar vergisi oranı% 11,3 idi ve son yıllarda uzmanlara göre, şirket prensip olarak vergi ödemiyor. Bunun yerine, General Electric devlete ödeme yapıyor - şirket başarısız sübvansiyonlar alıyor. ABD pazarında 45% kar için para kazanan şirket, yurtdışındaki paranın 2 / 3'unu (85'te 2012 milyar dolar) tutuyor.
Okyanusun üzerinden gidip “sosyalist” İsveç'e ve tanıdık IKEA'ya bakalım. Şirketin resmi efsanesi alçakgönüllü, tasarruflu ve neredeyse üst düzey yöneticilere aç kalıyor. Bir şirket yöneticisinin maaşı, yılda yaklaşık 1 milyon dolar olup, bu büyüklükteki bir işletme standartlarına göre oldukça küçüktür. Şirketin kurucusu Ingvar Kamprad, kendisi için lüksün - bazen iyi bir kravat satın almak için, yılın 32'ini çeviren sandalyesiyle ilgili konuşarak ekonomi sınıfında uçup ucuz restoranları ziyaret ettiğini belirtti. Resmi olmayan sürüm, BVI'daki offshore şirketler sistemi aracılığıyla, şirketin yönetiminin yılda yaklaşık 3 milyar dolar değerinde bonus aldığını veya aldığını söylüyor.
“İsveç” şirketinin kendisi, son zamanlarda ortaya çıktığı gibi, Lihtenştayn'da kayıtlı Interogo Vakfı'na aittir. Yakın zamana kadar, sahibinin Kamprad tarafından kurulan ve Stichting INGKA Vakfı'nın bir hayır kurumu kuruluşu olarak kayıtlı olduğu bir tür organizasyon olduğu varsayıldı. Endişesinin resmi konusu, 36 milyar doların cömert bir el ile serbest bırakıldığı mimari ve iç tasarım alanındaki yenilikleri teşvik etmektir, ancak kurucunun efsanevi tutumunun her yıl vakfın iç mekanlarla ilgili olarak yardım için fonlarının binde birinin harcadığı gerçeğine yol açtığı açıktır. ağırlıklı olarak yatırım yapan. Başka bir deyişle, Kamprad ve K'nın ana parası, öncelikle nispeten liberal Hollanda vergi rejimi ve ikincisi de, hayırsever kuruluşların daha liberal vergilendirmesiyle vergi taleplerinden korunmaktadır. Açık deniz planlarını kullanma suçlamaları üzerine, şirket yönetimi “vergi verimliliği” nin IKEA kavramının temellerinden biri olduğunu belirtti.
Bu “orijinal” Avrupalıların işidir. Avrupa’daki Amerikan şirketleri genellikle General Electric tarzında davranıyor. Bu nedenle, 15 için Starbucks kahve dükkanı zinciri, İngiltere'de 3 milyar sterlin hakkında kazanç sağladı, ancak belgelerinde sadece bir kez kâr bulunduğunu belirtti. Şirketin geri kalan zamanlarında zarar açıklandı. Apple, İngiliz bütçesine 550 milyon lira zarar verdi. 2011'teki Facebook, İngiltere'ye 238 bin lira ödedi - şirketin bir İngiliz çalışanının yıllık ortalama gelirinden daha az, ancak 440 milyonu Cayman Adaları'na “göç etti”. Avrupa vergi skandallarında öne çıkan diğer sanıklar eBay, Google ve Amazon'dur.
Başka bir deyişle, Batı ülkelerinin bütçeleri büyük şirketlerin en utanmaz soygunlarından muzdariptir ve sıfırda bu uygulama kesinlikle fantastik oranlar kazanmıştır. Sonuç olarak, hükümetler, kamu kuruluşlarının desteğiyle, “sıfır” ın ortasında “vergi cenneti” ne karşı sistematik bir saldırı başlattılar ve 2008 krizinden sonra, offshore şirketler giderek daha büyük saldırılara başladı. ICIJ verilerinin bir tesadüfle ilgili yayınlanması, kampanyanın bir sonraki turu için AB ve ABD'ye hazırlık döneminde neredeyse hiç rastlantısal değildi. Hem Avrupa Komisyonu hem de Obama yönetimi “offshore aristokrasisine” yeteri kadar ejderha tedbiri uygulamayı planlıyor.
Başka bir deyişle, öngörülebilir gelecekte muhtemelen bir dizi skandal göreceğiz ve Kıbrıs senaryosunun tekrarlandığını göreceğiz. Hem AB hem de Devletlerin mevcut bütçe krizinin üstesinden gelmek için oldukça önemli rezervleri olduğu ve bunları en üst düzeyde kullanmaya niyetli oldukları akılda tutulmalıdır. Yurt içi işlere gelince, Kıbrıs dersini de dikkate almalı (çoğu şirketin refahına rağmen buradaki zararlar açıkça büyüktür), beklentileri ayık bir şekilde değerlendirmek - ya da "deoffshorize" etmek veya zararlara hazırlık yapmak. “Vergi cenneti” nde bir tayfun geliyor.
Offshore - bir dönemin sonu
- Yazar:
- Evgeny Pozhidaev
- Orijinal Kaynak:
- http://telegrafist.org/