Bu pencerede şövalye zırhının pürüzsüz olmasının bariz nedenlerinden birini görüyoruz. Bu tür korseler, guizarmalar, halterler ve “kolchuzhnik” kayalarıyla atınızı yakalamak ve atmak kolaydı! Bu nedenle, zaman içerisinde, beyaz zırhlı zincirli posta kullanıyorlarsa, yalnızca ek bir koruma olarak kullanılıyordu: kolların altında, “iç çamaşırından” kesilmiş ya da “etek” olarak kullanılmış.
Mesela, yılın Westminster Abbey 1505'teki Sir Humphrey Stanley'in anıt plaketi onu zincir posta eteğinde gösteriyor, yani o zamanlar İngiltere'de zırh hala giyildi! Üstelik Hertfordshire'dan Oldbury'den Ralph Verny 1547'in “panosunda”, üzerinde aynı “eteği” ve önden sarkan Tasset plakasını ve bunun üzerine takılmış pelerin - tabar'ı görüyoruz. Bütün bunlar, zırhın geliştirilmesi sürecinin elbette devam ettiğini, ancak bazen beklenmedik gerizekalılarla oldukça yavaştığını söyleyen çok değerli tarihsel bir delildir, ancak genel olarak hızlı bir mesele değildi!
Genelde şahsımın fotoğraflarını tarif edilen yerlere koymuyorum, ancak bu durumda bunun yapılamayacağı ortaya çıktı, çünkü bu mezar taşlarının ölçeğinin gösterilmesi gerekiyor. 176'teki yüksekliğimde, ilk olarak, şekil figürünün oranlarının ve özellikle heykeltıraşın yüzlerinin ihlal edildiği ve ikincisi de ölenlerin plakasına dokunmadıkları açık!
İşte o tam büyüme bu yakışıklı adam! Yani, Saksonya'da 1595 civarında bir yerde böyle bir zırhın var olduğu açıktır. Kodlamanın boyutu oldukça ılımlı ve burada "etek" yok. Bunun yerine, lamellar kalçaları sadece önden örterek uyur. Üzerindeki zırh ucuz değildir - hem dikey şeritlerdeki mermide hem de ellerdeki zırh plakalarında desenlerle kovalanır. Kovalama, zırhın maliyetini zaman zaman arttırdığı için, ölen kişinin çok zengin bir adam olduğu açıktır.
Ama onun verileri: doğduğunda, öldüğünde ...
Bu ürün daha kötü bir şekilde korunmuş, görünüşe göre bir kısmı yağmurda ıslaktı. Ama öte yandan, önümüzde bir patron görüyoruz, büyük olmasa da (omzunun üstündeki bir atkı!), Bir camunker. Yönlü gotik tozluklar. Ancak zincir postanın sineği ve dahası, yakından baktıktan sonra, sadece zincir posta pantolonu giydiğini göreceğiz. Ve eğer öyleyse, o zaman dipte olamazlardı ve patronun üstüne giyilirdi. Söylemeye gerek yok, oda görevlisi babasının mirasını önemsiyordu, önemsiyordu ... Kollarının altında aynı zamanda chainmail görüyor, yani düşman ona ulaşamıyor! Ve iki ilginç detay daha. Birincisi, ilk bölümdeki fotoğrafta olduğu gibi aynı hançere sahip olduğu - artı bir halka ile! İkinci - sağ elin parmaklarında iki yüzük - yüzük ve küçük parmak. Tüylerle süslenmiş olan kask çok iyi korunmamış, ancak bu kolun güçlendirilmiş bir kafalık olduğu açıktır.
Bu etki hakkında bilgi içeren bir etiket.
Ancak, effigiyami şanslı, sadece İngiltere'de söylenebilir. Fransa'da, Fransız Devrimi yılları boyunca paramparça edildiler, Almanya'da bombalama sırasında çok fazla çaba harcandı. Bu yüzden, çok iyi korunmuş ve dahası, Meissen'deki müze tarihinin etkinliği elbette beni etkiledi. Bu arada, effigy'nin kullanılamaz hale gelmesinin başka bir nedeni var. Zaman ve hava. Ne de olsa, her zaman bu mezar taşları ve heykeller çatının altında değildi. Kireçtaşı, sülfür içeren yağmurlar tarafından kolayca imha edilir, yani Maysen etkinliğinin nispeten iyi korunması I çok memnun oldum.
Burada da göstermek istediğim Meissen Müzesi'nden bu eser en kötü şekilde korunmuştu, ancak ilginçtir, çünkü üzerinde yer alan kişi, ilk malzemede fotoğrafta gösterilen ile aynı pulla silahlandırılmış ve ikincisi, Belli ki Alman değil, İtalyan, Milanlı, küresel tipli zırh.
Bu etkiye imza attı.
Eh, bu durumda, zırhtaki değişiklikler hazırlıksız görünüme bile dikkat çekiyor. Ve anlaşılabilir bir durum çünkü 1621 yılında bir adam öldü. Legguards açıkça Gotik değil ve altında gür, ponponları ve yırtık pantolon ile. Ve artık bir kılıçla değil, gelişmiş bir artı işareti olan bir süvari kılıcı ile donanmış durumda. Yine de, yakından bakarsanız, zırhın altında hem dişlerinde dişlerle aynı zincir postayı taktığını fark edeceksiniz ve bu, ön tasetler arasındaki yuvada görünen taretin değil. Bu arada, zırhın üzerindeki yakaya bak. Basit, bağcıklı değil, bu yüzden açıkça bizden önce şiddetli bir Lutheran var.
Bu etkiye imza attı.
“Kaleye nasıl gidilir?” Konuksever Kutup'a sorduk ve cevabı aldık: - “Daha yükseğe ve daha yükseğe git ve yanılmayacaksın!” Ve gittik, ne kale ne de katedral aşağıdan görülemiyordu. Evler yüksek! Ve daha da yukarı, onlar daha yüksek. Bu arada Meissen'in bu bölgesine “vergiden muaf” anlamına gelen “Freiheit” denir.
Böylece caddelerden birinden, Maysen Katedrali'nin kulelerini görebilirsiniz!
Ve bunlar ona ve kaleye giden merdivenler.
Burada, bir tepenin tepesinde, Orta Çağ'da, yerel asalet ve din adamları yaşadı ve tüm görevlerini yerine getirmedi ve vergi ödemiyordu. Buradaki evler daha çok kale gibidir ve neden anlaşılabilir bir durumdur. Örneğin, yılın yarı ahşap evi 1564'i, yılın aslanları 1610'i olan evi burada korunur ve yaklaşık bin yıllık porsuk büyür. Yani buradaki hikaye tam anlamıyla gözlerin önünde.
Bu, kale ve katedrale açılan Meissen tarlalarının, bağlarının ve özel evlerinin güzel manzarasını sunan Schlossbrücke köprüsüdür.
[Center]
Yukarıdan şehrin alt kısmındaki evlerin kırmızı kiremitli çatılarının güzel bir manzarası var. Bu arada, bu resimdeki en yüksek çatı sadece etkili bir şekilde müzenin çatısı. Her şey yakın, kelimenin tam anlamıyla erişilebilir.
Ve bu Elbe üzerindeki köprülerin bir görüntüsü.
Katedral Meydanı'na veya Domplats'a ulaşmak için sadece Tohaus Müzesi'nin güzel Ağ Geçidi Evi'nin altından geçmek mümkündür. Meydanın ortasında, genel olarak House (Almanca Dom - katedral) olarak adlandırılan Gotik Maysen Katedrali yükseliyor. İlahi Aziz John ve Piskopos Donat onuruna inşa edilmiştir ve 500 yıllarında inşa edilmiştir. Örneğin, her iki kule de (yükseklik 81 m), 1909 yılı kadar erken başlamış olmasına rağmen, yalnızca 1250 yılı tarafından tamamlandı. Katedralin içinde John ve Donat'ın heykellerinin yanı sıra Alman İmparatorluğu'nun kurucuları - İmparator Otto I ve eşi Adelgeida ile süslenmiştir. Katedral hakkında daha fazla bilgi, bu arada, burada okuyabilirsiniz. Yolculuktan önce bu materyali bulamadığım için çok üzgünüm. https://www.mishanita.ru/data/images/Germany_2011/Meissen/Meissen_Map.jpg
Dışarıda böyle görünüyor!
Ve böylece bu katedral içeriden görünüyor.
Capella.
Ne yazık ki, katedralin kendisi kapalıydı, bu yüzden içine girmeyi başaramadık ve dışardan bakmakla yetinmek zorunda kaldık, içeriye bakmak için güzelce korunan görüntüler de dahil olmak üzere bir şey vardı, ve orada çekim yapmak için hiçbir ücret yok! Bununla birlikte, katedralin arkasındaki küçük bir bahçede birçok etkinlik sergilenmiştir. Ama ... hepsi keşişlere ait ve şövalye sadece bir (buhar odası) 'a ait, kötü korunmuş.
Maysensky Katedrali'nden Effigiya.
Meissensky Katedrali'nden çift effigiya.
Katedralin yanında Albrechtsburg kalesi ve birlikte nehrin yanından bakarsanız, Meissen'in eşsiz anıtsal bir siluetini oluşturan piskopos sarayı yer alır. Bu arada, işte Sakson şarap yapımı bölgesi. Elbe Vadisi'ndeki ılıman iklimi nedeniyle üzümler, hem turistler hem de yerel halk tarafından saygı duyulan mükemmel sek şarapları sunar. Tam anlamıyla buradaki tam da ikna olduk, tepe yamacı boyunca uzanan merdivenler boyunca şatodan şehre inmeye başladıklarında. O üzümlerle dolu! Şehir merkezinde bağ hakkı. Ve duyuru: "Bu merdivenden aşağı inen, sağdaki 50 Euro için bu bağdan şarap tadımı geliyor!" Aşağıya indik ve bir dükkan bulduk. Tatma gelmedi, ancak bir şişe yerel şarap içtiler. Evde içtik. Şarap, şehrin merkezinde yetişmesine rağmen iyidir.
İşte bu eğim ve üzüm şatonun hemen altında yetişiyor.
Şehirde çok az turist var ve görünürde hiç kimse yoktu. Kafelerde insanlar var, ama kimse şaşırmıyor, ki bu özellikle hoş oldu. Sadece "böyle" oturup kahve ve kek içebilirsiniz.
Biz de böyle bir kafede bitmiştik: ev hanımı İngilizce bilmiyordu (!), Ve biz Almandık ama kendimizi parmaklarımızla açıklıyorduk. Sonra otobüsle bir toplantıya gittik. Yolda tekrar bira içmeye ve bir şeyler atıştırmaya karar verdik. Bulunan ... iyi, tipik bir Alman pub. Ve içinde ... hesaplardaki geliri düşünen yaşlı bir adam !!! Hizmet etmek istedim ve havladı: "Gretchen!" Acele ettiğimizi ona açıkladık. "Ec! - Korkunç bir aksanıyla cevap verdi. “Beş dakika geliyor mu?” - “AB!”. Aceleyle ne pişirilebileceği çok ilginçti, ama tam olarak beş dakika sonra meyveli patates kızartması ile haşlanmış lahana turşusu ve yaban mersini servis edildi. Birayla çok lezzetliydi.
Yerel avlulardan birinde yanlışlıkla böyle bir kuru çeşme buldum. Temiz, hiçbir şey püskürtüldü, yazı yok. Bunu görmek güzeldi ... Avluda. Kameraların altındaki meydanda değil.
Sonra bir otobüs çıktı ve Meissen'deki kalışımız burada bitti!