1 aralık 2020 atletico madrid bayern münih maçı
1-1 bitti.
futbolun bazı dinamikleri vardır. atamıyorsan bile gol yemeyeceksin gibi basit bir düstur bu dinamizm içerisindedir. fakat 9 senedir atletico'yu çalıştıran simoene'nin futbol anlayışı insanı çileden çıkarır.
bir ara 'galatasaray'ın başına simoene gelir bir gün' diye umut besleyen arkadaşların söylemlerine denk gelmiştim. böyle bir şey talihte imkanı varsa da olmaz olsun. kabız bir futbol anlayışının nasıl bir zevk veren yanı olabilir ki?
şahsen farklı bile yenilse, galatasaray'ın bayern, real madrid gibi takımlara karşı 6-3, 7-4 gibi saçma skorlarla bile olsa maçın aktığı, heyecanın gollerle süslediği yenilgilere daima razıyım. simoene'nin neden böylesine takım savunması yaptığını bir nebzeye kadar sindirebilsem de, futbol doğrularım adına ne zaman bir atletico maçına denk gelip seyretsem başıma ağrılar giriyor.
bayern açısından da sürpriz bir skor olmadı. weilheim in oberbayern
'ın altın çocuğu müller' in oyunda oluşu bile maça renk kattı.
arda oynadığı zamanlarda da atletico'ya sempati duyamamıştım. sevmiyorum madrid'in atletico'sunu. bask'ın bağrında doğmuş athletic bilbao bile daha sempatik bir takım.