Nabokov. Faulkner. Steinbeck. Hemingway. Orwell. Heller. Huxley. Fitzgerald. Vonnegut. Dostoevsky. Camus. Milton. Parmağımı başlıktan başlığa sürüklerken, birbiriyle bağlantılı bir şey vardı Lolita -e Cennet'in Doğusu -e Veba -e Silahlara Veda -e Cennetin Bu Tarafı ama tam olarak parmağımı üzerine koyamadım. Kitap denizini inceledim, beş veya altı beyaz plastik katlanır masanın üzerine uzandım ve NYU öğrencilerinin aynı kopyaları aldıklarını, müfredatlarının gerekli okuma listesine karşılık gelen başlıkları kontrol etmelerini ve Neptün olduğunu sandığım bir adama ödeme yaptım, bunun tanrısı bir şehir bloğunun birkaç metresini kaplayan kitap denizi.
Ancak, yontulmuş bir altılı pakete, tanrı benzeri bir tanım için parçalanmış pazılara ve hayranlık uyandıran bir sakala akan dolu, gri bir saça sahip olmak yerine, Neptün'ümüz lekeli, beyaz bir atlet, delikli bir pantolon ve bir kafa giydi. Şüphesiz birkaç beyaz saç tutamıyla bir yıl içinde toplanıp ayrılmayı planlıyordu. Onu gördüğümde, kirli bekarları bir rulo kağıt paradan çıkarıyordu, öğrencilerin ihtiyaç duydukları şeyleri Amazon, Barnes and Noble ve NYU kitapçılarından daha ucuza bulmaları için mutlu oluyordu.
'John A. Williams'ınız var mı?' Ürünlerini tarayarak sordum, içeriği ama Baldwin, Morrison, Ellison, Angelou, Hurston ve Hughes'u bulmak şaşırtıcı değildi.
Williams'ı aylar önce duymuştum. Onun entrikaları - hem erkekler hem de kadınlar tarafından nesneleştirildiği bir sektörde başarılı olmaya çalışan siyah bir adam; sivil haklar hareketini yok etme planını ortaya çıkaran siyahi bir yazar; Bir sivil haklar örgütünün bir kiralık katili işe almasına neden olan silahsız bir Siyah gencin öldürülmesi - hepsi bana kendi el yazmamı hatırlattı, bu da beyazların hâkim olduğu bir sektörde başarı özleminin ve mücadelelerimin ana akımım tarafından dayandığını anlamama yardımcı oldu. karakter, devler tarafından yaratılan çok daha büyük bir geleneğin parçasıydı. Sonunda Okunacak yığınımı birkaç kitaba indirgediğimde, tüm kısıtlamaları bırakıp kendimize yeni bir satın alma izni verdiğimizde gelen bu serbest bırakma hissini hissettim.
Neptün faturaları cebine geri koydu ve bana baktı. John A. Williams? Hayır. Muhtemelen bana John A. Williams hakkında soru soran ilk kişisiniz ve ben on yıllardır buradayım. '
'Gerçekten mi?' Diye sordum. Neden onu taşımıyorsun?Siyah bir yazarın neden ölüme beyaz bir meslektaşından daha eğilimli olduğu ve neden sadece birkaçının hak ettikleri uzun ömürlülüğü elde etmeyi başardığı açıktır.
Beyaz kesik çenesini avuçladı ve başını salladı. 'Dinle, ırkçı veya onun gibi bir şey söylemek istemiyorum, çünkü Tanrı'ya karşı dürüst değilim, ama John A. Williams gibi biri satış yapmıyor. Dediğim gibi, muhtemelen 1990'ların başından beri onu soran ilk kişisiniz. Ve bundan bile emin değilim. '
Her ırkçının başlangıç noktası olan 'Ben ırkçı değilim, ama ...' olmasına rağmen kesinlikle ırkçı olmayan Neptün, çok sayıda karanlık siyah yazarı taşımadığı konusunda öfkelendi, çünkü basitçe söylemek gerekirse, kimse onları talep edecek kadar bilmiyor ya da umursamıyor. Umutlu bir arayışçı bir şekilde bu yazarlardan birini durgun denizinde bulursa, bunun nadir olacağını söyledi. 'Bu bir iş' dedi, 've pazarın gittiği yere gitmem gerekiyor.'
Yakından izle. Siyah yazarlar böyle ölüyor.
*
Neden bazı Siyah yazarlar yaşıyor - romanları 44 yıl sonra filme dönüştürülüyor, devrimin sesi oluyor ve en yüksek edebi ödülleri kazanıyor - diğerleri çalışmaları baskıdan çıkıp kalın toz tabakalarıyla ölüme terk ediliyor. kitapçıları kullanıp nesli tükenmek üzere mi? Açık yanıt, bazılarının yaşarken diğerlerinin eserlerinin yazdıkları zamanları aşarak birçok yazarın umduğu ölümsüzlüğün kutsal kasesine ulaştığı için ölmesidir. Ama bu bir yalan olur. Okuyan herkes Kızgınlar Williams'ın 1960'da yayınladığı, Steve Hill'in sahte bir kitap yayıncısında çalışan tek Siyah kişi olması ile Amerika'daki az sayıdaki Siyahi doktor, avukat ve mühendisin günlük deneyimlerini hayal edebilecekleri arasında talihsiz bir benzerlik bulabilir. temeli.
Hayır, burada daha derin bir cevap var. Ve Morrison, Baldwin veya Ellison gibileri, ortalama bir Amerikalı okuyucunun beğenisine göre daha lezzetli değil; bunun hem inanılmaz derecede cahillik hem de inanılmaz derecede yanlış olacağını iddia etmek. Bu onların çalışmaları daha zamanında, daha iyi yazılmış ya da daha çok övgüyü hak eden değil.
Ama size tam cevabın ne olduğunu söyleyemem çünkü bende yok. Belki de bir grup Amerikalı lise öğretmeni bir araya gelerek Siyah yazarların öğretecekleri ve nadiren uzaklaşacakları bir kitap listesi hazırladı. Elbette klasikler bir nedenden dolayı klasiktir. Ya da daha olası bir durumda, dünyanın Neptünlerinden en yüksek kitap alım satım seviyelerinde ikamet edenlere kadar diğer bekçiler, yalnızca belirli tür ve sayıdaki Siyah yazarları teşvik etmeyi ve ölümsüzleştirmeyi seçiyorlar ve biz, okuyucular, düşündüğümüz kadar edebi özgür iradeye sahip değiller.Zengin Siyah edebiyat dünyasını kaçırmaya ne kadar yakın olduğumu merak ettim.
'Ama bu nasıl?' Demek kolay olacaktır. hiç Yazar yaşıyor ve ölüyor, öyleyse bunu ırkla ilgili yapmayalım dostum. ' Bunu söylemek kolay, ama bu da yanlış olur. Göre Roxane Gay tarafından yürütülen 14 haftalık bir çalışma ve 2012'de bir asistan tarafından eleştirilen her yazarın ırksal geçmişini inceledikleri New York Times 2011'de incelenen kitapların yüzde 90'ı beyazlar tarafından yazılmıştır. Ve bir anket Yayıncı Lee & Low Books tarafından 2015 yılında yürütülen, Amerikan yayıncı personelinin yüzde 79'unun beyaz olduğunu ortaya çıkardı. Bu bağlam göz önüne alındığında, neden siyah bir yazarın beyaz bir meslektaşına göre ölüme daha yatkın olduğu ve neden sadece birkaçının hak ettikleri uzun ömürlülüğü elde etmeyi başardığı açıktır; İçinde yüzdüğümüz deniz bizim için yaratılmamıştı. Ama dalga değişiyor ve biz devam ediyoruz.
*
Ann Petry'yi tanımıyor musun adamım? Okumalısın Sokak EN KISA ZAMANDA. Bir milyondan fazla kopya satan ilk Siyah kadın. Bu bir klasik. '
Neptün'le karşılaşmamdan aylar önce, Warren, Rhode Island'daydım. Nüfus 10.000. 2010 nüfus sayımına göre yüzde 94,8 beyaz. İki hafta boyunca, 1833'e dayanan bir evde beş Siyah yazar yaşadı ve şüphesiz kasabanın demografik yapısını geçici olarak bozdu. Ben o beş yazardan biriydim. Ve 1833 yılına dayanan o evin mutfağındaydı. Rhode Island Writer Colony’s sanat yönetmeni Jason Reynolds bu sözleri bana söyledi.
Koloninin amacı basittir: Renkli erkeklere ve kadınlara yazmaları için alan ve zaman sağlamak. Atölye yok. Günlük eleştiri yok. Dikkat dağıtıcı yok. Tek kural, tüm sömürgecilerin birlikte akşam yemeği yemesi ve her sömürgecinin kaldıkları süre boyunca diğerleri için bir veya iki kez yemek hazırlaması gerektiğidir. Ve bu barebone gerekliliğinin yetersiz sosyalleşmeye ilham vereceğini düşünürken yanılıyorsunuz. Topluluğumuz, o akşam yemeklerinde, sokakta biriyle karşılaşma ya da kasabanın ana kafesinde birbirlerine The Nod'u verme anlarında doğdu. Ve bu toplulukta, adını hiç duymadığım Siyah yazarlarla tanıştırıldım: Williams, Petry, Johnson, Brown, Jones ve keşfedeceğim diğerleri, sadece dünyadaki Steinbecks kadar iyi veya hatta onlardan daha iyi değildi. , aynı zamanda 21. yüzyıl Amerikan okurunun edebi ruhunda bir yeri olan diğer popüler Siyah yazarlar.
Bir Providence kitabevinde Jason bana, büyük ellerini mağazanın seyrek Afrika-Amerikan Edebiyatı bölümüne soktuğu sırada, 'Bugün gördüğünüz hiçbir şey yeni değil,' dedi. Corregidora, Hayalperest, Sokak, ve diğerleri. 'Hiciv. Kelimelerin sayfada nasıl sunulduğunu denemek. Langston Hughes, kapağında bir kitap başlattı dostum.
Hiçbir İngilizce öğretmeninin şimdiye kadar bulunduğum hiçbir sınıfa vermediği bir yığın kitabı toplarken, zengin Siyah edebiyat dünyasını muhtemelen iyi okunanların kapsamının ötesinde kaçırmaya ne kadar yakın olduğumu merak ettim. Ama merak etmekten çok, rahatlamış hissettim. Çünkü gözlerim açıldığında, bir daha asla kapanmayacaklarını biliyordum.
Yakından izle. Siyah yazarlar böyle yaşar.