Carolyn Cross, 27 Ekim 2011 günü öğleden sonra Kelowna'ya bir Kuzey Thunderbird Air uçuşuna bindi ve hafta sonu geri çekilmesini dört gözle bekledi. Üç yaşındaki 49 yaşındaki anne, kendi şirketi Ondine Biomedical'i işletiyor ve altı girişimciyle fikir ve takas stratejilerini paylaşacaktı. Dokuz koltuklu uçağın arkasına otururken kokpitin pisi köşesi görünümü vardı. “Kalkış sırasında pilotun çok canlı bir anısına sahibim ve asansörün tadını çıkarıyor gibiydi. Gökyüzünün altın pembelerine ve sarılarına bakıyordum. Güneş yüzündeydi ve uçuş özgürlüğünün tadını çıkararak arkasına yaslandı. ”
Yaklaşık 15 dakika sonra pilot omzunun üzerinden eğilerek yolculara Vancouver havaalanına geri döndüğünü söyledi çünkü küçük bir yağ sızıntısı vardı ve kontrol edilmesi gerekiyordu.
Gergin bir el ilanı olan Carolyn, elinin titrediğini fark etti ve küçük bir uçak için çok yükseğe tırmanıyor gibi görünüyordu. “Neredeyse kontrol edilemeyen gerçek bir titremeydi ve eli çok beyazımsıydı. 'Tamam, başımız belada' diye düşünmek benim için yeterliydi. ”Bu noktada cep telefonu için çantasına ulaştı ve üç çocuğuna elveda mesajları yazmaya başladı - David, 15, Jamie, 11 ve Julia, 9 - ve Birleşik Krallık'ta iş için olan başarılı bir petrol ve gaz girişimcisi olan Bob Cross. “Ne söylemek istediğimi tam olarak biliyordum; Onları korkutup yazmak istemedim, “Mumya bir uçak kazasında ölüyor” diyor. “Mumya Julia ve Jamie'yi seviyor” e-posta mesajındaki en küçük iki konu başlığını taşıyor.
Parçalara. Hep seninle olacağım.
Seni her zaman izleyeceğim
Birbirinize karşı nazik olun
Yaptığın işte iyi ol
Başkalarına iyi bir rol model olun
Kim olduğunla gurur duyuyorum
Seni sonsuza kadar seveceğim
Mumya
Mesajın zamanı 16:02 idi. Kaza saat 16: 10'da meydana geldi. Carolyn, kocasına ve en büyük oğluna e-posta ve metinlerinin teslim edildiğinden emin olduktan sonra, Carolyn barışla dolu olduğunu söylüyor. Ölmeye hazırdı. “Ölümüme çarpmaktan daima korkuyordum. Artık bundan korkmuyorum. Oldukça tuhaf. Orada böyle bir barış duygusu vardı. ”
Uçak havaalanına yaklaşmak için döndüğünde, yolcuların çoğu herhangi bir sorundan habersiz görünüyordu. Yanındaki koltuktaki adam kulübesi hakkında sohbet ediyordu. “İnsanlar sadece sola çok sıkı banka yaptığımızda ciddi sıkıntı yaşadığımızı anladılar. Kısa bir süre sonra, ağırlıksızlık hissini hissettim ve düştüğümüzü fark ettim ”diyor Carolyn. “Hatırladığım son şey aşağıya bakmak ve bu yeşil yamayı görmek. Ne kadar hızlı düştüğümüzü anlatamadım. Ama bunun düz aşağı bir şey olduğunu biliyordum. ”Merhametle, Carolyn karartıldı ve etki anını hatırlamıyor.
“Bildiğim bir sonraki şey, yakıt kokusu alıp hemen uyanık kaldım. Diğer yolculara bağırmaya başladım, ‘Uyan! Uyanmak! Çık dışarı! ”Sağımda bir ateş duvarı vardı.” Uçağın kuyruğu kesilmişti ve alevler ona yaklaşıyordu. Carolyn, hâlâ takılı olduğu bükülmüş ve yerinden oynamış koltuğun çıkışı kapattığını fark etti. “Koltuğum çıkmıştı ve ben koridordaydım.” Kendini ezilmiş metalden kurtardı, ama ayağa kalkmaya çalıştığında bacaklarını hissedemiyordu. Daha sonra, omurgasındaki omurların sıkıştırıldığını öğrendi. “Aşağı düştüm, bu da dişlerimi kırdı ve kafamı parçaladı.” Kendisini kapıya sürüklemeyi başardı, burada kaldırıldığı ve yol boyunca sürmekte olan bir seyirci Simon Pearce tarafından güvenliğe taşındı. karısı Kim.
Acil durumlarda eğitilen Transport Canada ile bir pilot olan Simon, arabasından atlayıp yanan uçağa koştuğunda içgüdüyle hareket ettiğini söyledi. Ancak Carolyn’in zihninde, Simon ve uçağın sakinlerini kurtarmak için koşan diğer pek çok seyirci kahramanlar ve aynı zamanda hayatta kalanlar. “Bizi kurtarmak için benzin kokan yanan bir gövdeye adım atmak belli bir kişi ve belli bir çılgınlık gerektiriyor” diyor. “Uçaktaki travmam sınırlıydı çünkü hepsi çok hızlı oldu ve sonra dışarı çıktım. Bu insanlar oraya girip kendilerine yaklaşan alevlerle yapabileceklerini ve yapamayacaklarını seçip seçmeleri gerekti. Sadece ondan uzaklaşmazsın. ”(Fotoğraf kredisi: Dana Low)
Carolyn hala cep telefonunu tuttuğunu fark etti. Ev aramak için düğmeye bastı ve “Lütfen aileme iyi olduğumu söyle” diyerek Simon’un karısı Kim'e uzattı.
Bir uçak kazasında hayatta kalma olasılıkları, uçağın büyüklüğüne (daha küçük olanı), uçtuğu yere, uçuş aşamasına vb. Carolyn’in metal ve karayolu arasında pancak olmasından kaynaklanan yaralanmaların listesi uzun: çene travması, kırık kaburgalar, kırık bir pelvis, kırık dişler, kafa travması ve bacağınızın dibinin büyük bir hayvan tarafından sıkılmasına benzer bir diz yaralanması.
Carolyn bacağı ameliyat oldu ve iki hafta iyileşme geçirdi. Kurtarıcısı Simon, karısıyla onu ziyarete geldi.Simon, “Karımla birlikte ikimizin de hissettiği bir enerji var” diyor. “O, hesaba katılması gereken bir güç.”
44 yaşındaki pilot Luc Fortin, çarpışma sonucu öldürüldü ve yardımcı pilotu Matt Robic 26 yaşında ciddi şekilde yakıldı ve üç hafta sonra yoğun bakımda yaralarından öldü. Ama mucizevi bir şekilde, yedi yolcunun hepsi hayatta kaldı.
Simon hala pilotların kazası ve ölümünden musallat, ama danışmanlık ile normale dönüyor. “En büyük korkum ateşli bir uçağın içinde sıkışıp kalmıştı.” O zamandan beri gökyüzüne döndü, ancak ilk uçuşlarının zor olduğunu söylüyor, tıpkı tekrar uçmayı öğrenmek gibi.
Carolyn, kurtarıcılarını tanıma misyonu tarafından tüketilir. Kazayı takip eden günlerde birçok şaşırtıcı medya röportajı verdi - “çünkü medyanın yanlış olduğunu düşündüm.” Ona göre, hikaye çöküşle ya da hayatta kalanlarla ilgili değildi. Yardım etmek için hayatlarını riske atan seyircilerle ilgiliydi.
Hayatta kalan ve haçlı
Carolyn tekil tutkusu ile bilinir ve şirketini besleyen bu devasa tahriktir. 12 yıldan uzun bir süredir onunla yakından çalışan baş teknoloji sorumlusu Nick Loebel, “Carolyn'e asla bahis oynamıyorsunuz” diyor. “Şansla ilgili değil, iradesiz bir irade gücü.” Carolyn'in kendisini uçağın kapısına çekmesine yardımcı olan da buydu. “Dışarı çıkmam gerektiğini fark ettim ve çıkışa geçmek için tüm çabalarımı yoğunlaştırmak için gözlerimi kapattım” diye hatırlıyor. Bir nedenden ötürü kazadan kurtulduğunu düşünüyor: ucuz, etkili superbug zapping lazerini dünyadaki hastanelere ve kliniklere getirmek.
Lazer başlangıçta periodontal bakterilerle savaşmak için geliştirildi, ancak ölümüne yakın bir başka deneyim, Carolyn'in çok daha geniş bir kullanımı olduğunu fark etmesini sağladı: İki yaşında olan kızı neredeyse yanlış tanı konmuş antibiyotiğe dirençli bir enfeksiyondan öldü. "Harap oldum. Eğer hayatımı ve uzuvlarımı takas edebilseydim, yapardım. İnsanları aya koymanın hayal kırıklığıydı ve işte bu küçük küçük kız ve bu hastane ve tüm bu büyük insanlar hiçbir şey yapamayacaklar ”diye hatırlıyor. “Bu noktada antibiyotik direnci nedeni için şampiyon oldum.”
Kaza, hayatının misyonu olarak gördüğü şeyi yoğunlaştırdı: Ondine’nin teknolojisini dünyadaki hastanelere getirmek. Ondine’nin konsepti sadeliği ile göz kamaştırıyor. Bakteri gibi patojenik hücrelere özel bir ajan veya sıvı leke uygulandığında ve lazer ışığı eklendiğinde, insan dokusuna zarar vermeyen güçlü bir mikrop öldürücü yaratılır. Nick bunu “böceğin dışına çamaşır suyu dökmek” gibi tarif ediyor. Böcek saldırıya uğradığını ve öldürüldüğünü bilmediğinden, asla katilinden kendini savunma ya da daha da önemlisi bir direnç oluşturma şansı yok . Sonuç, süper böceklerle mücadelede antibiyotiklere güçlü, ucuz ve hızlı etkili bir alternatiftir.
Carolyn’in yüce hedefi hastanelerin enfeksiyonlarla savaşma şeklini değiştirmektir. Kabul edilen hastalara burun bölgesinde hızlı bir bez ve Ondine lazer zapı vererek (birçok kötü böcek pusuya ve lazer kolayca ulaşabilir), hastaneler ve klinikler böceklerin tesise girmesini engelleyebilir, yayıldıklarında ve ölümcül bir şekilde döndüklerinde bugünün aşırı ilaçlarına cevap vermeyin. Carolyn, “Yeni antibiyotiklerin yaratılması neredeyse hiç yok” diyor. “Pazara gelmek bir milyar buçuk dolara, Gıda ve İlaç İdaresi'nden geçmek 10 ila 15 yıl sürüyor; çok fazla para ve risk. Bu yüzden gittikçe daha fazla kullanılmaya ve kötüye kullanılmaya başlanan mevcut bir antibiyotik cephaneliğimiz var. ” “Kaçırılmamın bir nedeni var ve bunun ne olduğunu biliyorum” diyor.
Aslında, kazadan sonra yaralarını yalamak ve ailesiyle yeniden bağlantı kurmak yerine geri çekilmek yerine, Carolyn daha sıkı ve daha akıllı çalışması gerektiğini düşünüyor. “Bu beni kızdırdı, çünkü şirketin sağlığım için çok savunmasız olduğunu fark ettim ve bu yeterince iyi değil.”
Parçaları toplamak
Çöküşün dehşeti ile yüzleşmek kocasında zor oldu. “O uzaktaydı ve kontrolünün dışında çok fazla şey olduğunda bir eş için her zaman daha kötüdür - ailemize ve yaşam tarzına potansiyel tahribat,” diyor. “Bence hayatın kırılganlığı ve küçük şeyleri terletmemek için yapılması gereken şeyleri yapmanın önemi ve yeni bir duygusu var.”
Aynı şekilde kader Carolyn’in kapısını çalmaya devam ediyor gibi, kararlılığının faydalarını ilk elden hissetti. Kazadan sonra Carolyn, Ondine’nin teknolojisini kullanan ilk büyük kurum olan Vancouver Genel Hastanesi’ne (VGH) götürüldü. Ameliyat geçiren tüm hastalar gibi, Ondine'nin lazeri tarafından temizlendi. Carolyn, 10 Kasım günü saat 16: 30'da, acele edildikten iki hafta ila bir saat sonra VGH'den serbest bırakıldı. Hastane yatağından şirketine gönderilen muzaffer bir e-postada, “ normal yaşama dönmenin ne kadar harika olduğuna dair yeni bir takdir. ”
Carolyn için bu, işe ve görevine geri dönmek anlamına geliyor: antibiyotiğe dirençli süper böceklere karşı küresel mücadele - bunu yapmak için uçaklara binmek zorunda olsa bile. “Benim çağrıma dair çok derin bir duygum var. Ailem bunu anlıyor. Artık her zamankinden daha fazla tahrik ediyorum.Bir fark yaratmaya kararlıyım. ”