***
SSCB Donanması Arka Amiral-Mühendis Nikolai Petrovich Chiker'in Acil Kurtarma Servisi başkanının elinden 80'lerin sonunda savaş gemisi Novorossiysk'in ölümüyle ilgili materyaller toplamaya başladım. Efsanevi bir adamdı, bir gemi yapımcısı, gerçek bir zekâsı, akademisyen A.N. Uluslararası sualtı aktiviteleri federasyonu konusunda Yves Cousteau'nun arkadaşı ve yardımcısı Krylova. Sonunda, bu bağlamdaki en önemli şey - Nikolay Petrovich, Novorossiysk savaş gemisini kaldırmak için özel amaçlı sefer EON-35'in komutanıydı. Ayrıca gemiyi kaldırmak için ana plan geliştirdi. Ayrıca, Sevastopol Körfezi'nden Kazak Körfezi'ne transfer de dahil olmak üzere, savaş gemisindeki tüm kaldırma çalışmalarını yönetti. Neredeyse hiç kimse talihsiz savaş gemisi hakkında ondan daha fazla şey bilmiyordu. Sevastopol'un iç baskınında oynanan trajedi, sonunda savaşta olan denizcilerin kahramanlığı, devrilen gövde içinde kalanların şehitliği hakkında şok oldum ...
O yıl Sevastopol'da olmakla, bu acı destanın, kurtarıcıların, tanıkların katılımcılarını aramaya başladım. Çok çıktı. Ne yazık ki, ne yazık ki, yarıdan fazlası vefat etti. Ve sonra hem savaş gemisinin ana gemileri hem de ana kalibre bölümü komutanı ve birçok subay, varant, Novorossiysk denizcileri hâlâ hayattaydı. Zincir boyunca yürüdüm - adrese adres ...
Büyük mutlulukla, elektrik mühendisliği bölümü komutanı dul eşi Olga Vasilyevna Matusevich ile tanıştırıldım. Gemide öldürülen tüm denizcilerin yüzlerini görebileceğiniz geniş bir fotoğraf arşivi topladı.
Daha sonra Karadeniz Filo Teknik Müdürlüğü Başkanı, Amiral-Mühendis Yury Mihayloviç Karliulin, çok yardımcı oldu.
Savaş gemisinin ölümü hakkındaki gerçeği ilk elden öğrendim ve o zamanlar ne yazık ki hâlâ gizli.
Amiral Viktor Parkhomenko, o kader yılındaki eski Karadeniz Filosu komutanı ile bile konuşmayı başardım. Bilgi yelpazesi son derece genişti - komflottan ve kurtarma seferinin komutanından çelik tabuttan çıkmayı başaran denizcilere ...
"Özel önem" taşıdığını klasöründe BSF Evgeny Melnichuk karşı istihbarat çalışanı ile mücadele yüzücüler Karadeniz Filosu Kaptan 1 rütbe Yuri Plechenko çıkartılmasının komutanı ile konuşmanın Record tutun yanı sıra 1949 yıl Sivastopol Arnavutluk'tan savaş gemisi "Novorossiysk" geçti Amiral Gordey Levchenko ile.
Ve çalışmak için oturdum. Asıl mesele, malzemenin içinde boğulmamak, olayın bir tarihçesini yapmak ve her bölüme objektif bir yorum yapmaktı. Oldukça hacimli bir makalede (iki gazete sayfasında) Aivazovsky'nin “Gemi Patlaması” adlı resminin başlığını yazdım. Her şey hazır olduğunda, makaleyi ana Sovyet gazetesi Pravda'ya götürdü. O, bu yetkili yayının Novorossiysk'in ölümü hakkındaki gerçeği söylemesine izin verilmesini umuyordu. Ancak, Gorbaçov tanıtımının “döneminde” bile, bu, sansür izni olmadan imkansız hale geldi. Pravdinsky sansörü beni askeri sansüre gönderdi. Ve bu, Sovyet Donanmasının Genel Merkezine daha da ileride daha da yüksektir:
- Şimdi, Genelkurmay Başkanı imzalarsa yazınız.
SSCB Deniz Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Filo Nikolai İvanoviç İvanoviç Smirnov hastanedeydi. Rezervine geçmeden önce muayene edildi ve benimle koğuşta buluşmayı kabul etti. Silver Alley'de ona gidiyorum. İyi bir tek yatak odalı dairenin rahatlığı ile oda. Amiral getirilen mutfakları dikkatlice okudu, daha sonra hala 1 rütbesinin kaptanı olduğunu ve kendilerini çelik kasanın ölümcül tuzağında bulunan "Novorossiysk" in kurtarılmasında yer aldığını hatırladı.
- Onlarla iletişim için sağlam bir su altı iletişiminin kurulmasını önerdim. Ve sesimi su altında duydular. Onları sakinleşmeye çağırdım. Vuruş belirtmek istendi - nerede? Ve duydular. Devrilmiş savaş gemisinin gövdesi, bezi saldırarak karşılık verdi. Her yerden çalındı - kıç ve yay. Ama sadece dokuz kişi kurtarmayı başardı ...
Nikolai İvanoviç Smirnov benim için bir mutfak daveti imzaladı - “Yayına izin veriyorum”, ancak vizesinin yalnızca ertesi gün için geçerli olacağı konusunda uyardı;
- Bir günde basabilir misin?
Zamanım vardı Ertesi sabah, Mayıs 14, 1988, Pravda gazetesi denemem ile çıktı - "Patlama". Böylece, Novorossiysk savaş gemisi üzerindeki sessizliğin ihlali ihlal edildi.
Özel amaçlı seferin baş mühendisi, teknik bilimler doktoru profesör Nikolai Petrovich Muru bana “Kazayla ilgili savaş dersi ve Novorossiysk savaş gemisi ölümü” başlıklı broşürünü imzaladı: “trajedi ile ilgili reklamı başlatan Nikolai Cherkashin”. Bana göre, bu yazı en yüksek ödülün yanı sıra, gemi gazileri yönetim kurulu başkanı 1 rütbe kaptanı Yury Lepekhov tarafından sunulan hatıra madalyası “Battleship Novorossiysk” oldu.
Savaş gemisinin nasıl öldüğü, denizcilerin hayatta kalabilmek için ne kadar cesurca savaştıkları ve daha sonra nasıl kurtarıldıkları hakkında çok şey yazıldı. Patlamanın nedeni hakkında daha fazlası yazılmıştır. Tekerlekler üzerinde sadece kartallar kuruluyor, her zevke uygun düzinelerce versiyon var. Gerçeği gizlemenin en iyi yolu, onu bir varsayım yığını altına gömmektir.
Bütün versiyonlar arasında, Devlet Komisyonu deniz makamları için en bariz ve en güvenli olanı seçti: birkaç ölümcül durumla karşı karşıya kaldığında savaş gemisinin altında çalışan ve eski bir Alman madeni.
Savaş yıllarında Almanların Ana Limanı terk ettiği kara mayınları ve bugün, 10 yıldan fazla bir süre sonra, 70 körfezin bir köşesinde, sonra diğerinde bulunur. Burada her şey açık ve inandırıcı: trol, kuzey körfezi trol ve tam olarak değil. Şimdi talep kim?
Başka bir şey sabotaj. İşte sorumlu bir dizi insan inşa edilmiştir
Bu versiyon hayranından, denizciler tarafından ifade edilen, şahsen çok saygı duyduğum (sadece bana değil) yetkili uzmanı seçtim. Sadece bir kaçını isimleyeceğim. Bu, Sovyetler Birliği Filosunun Amiri, savaş sırasında ve ellili yıllarda Sovyet Donanması Başkomutanı N.G. Kuznetsov, 50’teki muharebe eğitimi komutan yardımcısı, amiral G.I. Levchenko, Arka Amiral-Mühendis N.P. Chiker, dikkat çekici bir gemi yazarı tarihçi kaptanı 1, N.A. Zaleski. Savaşçıların çalışmaları olan "Novorossiysk" patlamasının ikna olmuş ve kaptan 2 G.A. Khurshudov'un yanı sıra özel bir departman çalışanı olan Novorossiysk memurlarının birçoğu, Karadeniz Filosunun yüzücüleriyle savaşıyor. Fakat aynı fikirde olan insanlar bile sadece ayrıntıda değil, aynı fikirde değiller. Tüm “sabotaj versiyonları” dikkate alınmadan, en ikna edici olan “Leibovich-Lepekhov versiyonu” üzerinde duracağım. Üstelik bugün, son zamanlarda İtalya'da yayınlanan “Rus Savaş Gemisinin Gizemi” adlı Roma gazeteci Luca Ribustini'nin kitabı tarafından desteklenmektedir. Ama ondan biraz sonra.
"Gemi çift patlamadan başladı ..."
“Bir yankı olabilirdi, ama ikinci patlama olsa da, iki patlama duydum. Ancak iki patlama oldu ”dedi. Zaporozhye'dan Sporynin.
“30 saatte, güçlü bir çift hidrolik şokun garip bir sesi vardı ...” - Sevastopol kaptanı rütbe mühendisi N.G.'den 2 dedi. Filippovich.
1 makalesinin eski ustabaşı 29 1955 ekim gecesi Çuvaşistanlı Dmitri Alexandrov, kruvazör Mikhail Kutuzov'un gardiyanının şefiydi. Alexandrov, “Birdenbire çift patlamadan titriyordu, kesinlikle çift patlamadan” dedi.
Novorossiysk’in ana teknelerinin eski katili, orta komutanı Konstantin İvanoviç Petrov, çift patlamadan ve hem denizcilerden hem de Novorossiysk'ten gelen diğer denizcilerden bahseder. Evet ve sismogramın kasetinde toprağın çifte sallanmasının izleri kolaylıkla görülebilir.
Sorun ne Belki de bu “dualitede” patlama sebebinin cevabı yatıyordur?
“Yere çıkan bir grup mayın, savaş gemisinden omurgasından“ ay gökyüzüne ”geçemedi. Patlayıcı cihaz büyük olasılıkla geminin içine, ambarların bir yerlerine monte edildi ”. Bu eski 2 çavuşunun A.P. Bir zamanlar Karadenizli bir adam olan ve şimdi bir Petersburg sakini olan Andreev ilk saçma göründü. Savaş Novorossiysk gerçekten altı yıl boyunca kendi ölümünü taşıdı mı?!
Ama emekli bir albay mühendisi E.E. Leibovich sadece aynı varsayımı yapmakla kalmadı, aynı zamanda savaş planı üzerinde de durdu, bence benzer bir suçlama olabilirdi, bu görünüşte muhtemel olmayan versiyon üzerinde çalışmaya başladım.
Elizarii Efimovich Leibovich, profesyonel ve yetkili bir gemi inşaat mühendisidir. Patrik Nikolai Petrovich Epicron EPRON'un sağ eliyle, savaş gemisini yükselten özel amaçlı seferin baş mühendisiydi.
- Savaş gemisi, ram tipi bir burunla inşa edildi. İtalyanlar, 1933 - 1937'e yükseltirken, İtalyanlar burnunu 10 metrelere koyuyor, hidrodinamik direnci azaltmak ve böylece seyahat hızını artırmak için çift akışlı bir boule sahip oluyorlar. Eski ve yeni burnun konjugasyonu yerine, ilk olarak ana kalibreli topçuların topçu tutucusuna yakın olmasından dolayı, yapıcı kırılganlığı göz önünde bulundurarak, patlayıcı bir cihazın yerleştirilebileceği, sıkı bir şekilde kaynatılmış bir tank biçiminde bir tür sönümleme hacmi vardı. üçüncü, denetim için erişilemezlik.
“Ne, gerçekten de öyle olsaydı?” - Leibovich tarafından çizilen şemaya bakarken, bir kereden fazla düşündüm. İtalyan ekibinin bir parçası olan patlayıcı bir cihazın fırlatılması için mayın patlatılabilir ve mümkün olduğu takdirde patlamanın en uzak dönemine atılabilir: bir ay, altı ay, bir yıl,
Ancak, orjinal şartların aksine, istisnasız tüm İtalyan denizciler Arnavutluk'ta Valon'da gemiden geri alındı.
Böylece onlarla birlikte Sevastopol'deki uzun vadeli saat mekanizmasını çalması gereken kişi geldi.
Böylece “Novorossiysk”, altı yıl boyunca “kalbin altında bir kurşunla” yürüdü, Livorno'da bir sabotaj denizaltı SX-506 inşa edilene kadar. Muhtemelen, günaha zaten geminin bağırsaklarına atılan güçlü bir mayını eyleme geçirmek için çok harikaydı.
Bunu yapmanın tek bir yolu vardı - 42'inci karesinde, daha doğrusu, başında başlayan bir patlama.
Yüzey gemilerine özgü keskin bir burnu olan küçük (sadece 23 metre uzunluğunda), daha belirgin veya kendinden tahrikli bir tanker olarak gizlenmesi kolaydı. Ve sonra olabilir.
İster çekip isterse kendi yolunda olsun, sahte bayrağın altındaki belirli bir “göz alıcı”, sahte üst yapıları bırakarak Çanakkale Boğazı'nı, Boğaz'ı ve açık denizleri geçip, sahte üst yapıları bırakarak Sevastopol'a doğru ilerliyor. Hafta boyunca (özerkliğe izin verildiği müddetçe, Boğaz'a dönüş verildiğinde), SX-506 Kuzey Körfezi'nden çıkışları izleyebilir. Son olarak, Novorossiisk, sonar cihazlarının ifadesine göre periskoptaki tabana geri döndüğünde, sualtı sabotaj gemisi yere yattı ve hava kilidi odasından dört dövüşçüyü serbest bıraktı. Dış askılardan yedi metrelik plastik “puroları” çıkardılar, iki kişilik kabinlerin şeffaf kaportalarının altına oturtuldu ve sessizce limanın korunmasız, açık geçidine doğru hareket ettiler. Novorossiysk'in direkleri ve boruları (silueti açıkça okunuyordu) ay gökyüzü arka planına karşı geldi.
Su altı taşıyıcılarının sürücülerinin uzun bir süre boyunca manevra yapmaları muhtemel değildir: kapıdan Linkoriv çapa fıçılarına doğrudan giden yol çok uzun sürmedi. Savaş gemisinin kenarındaki derinlikler, hafif dalgıçlar için ideal - 18 metre. Geri kalan her şey uzun ve gelişmiş bir teknolojiden ibaretti.
Teslim edilen ve daha önce konan iki kat patlama, ölü bir gecede, savaş gemisinin gövdesi tarafından sarsıldı, SX-506, sualtı sabotajcılarına binip Boğaz'a doğru yol almaya devam etti ...
Bu iki yükün etkileşimi "Novorossiysk" bünyesindeki L şeklinde yara şeklinde açıklanabilir.
Yüzbaşı 2 rütbe Yuri Lepekhov, teğmenken Novorossiysk'te sintine grubunun komutanı olarak görev yaptı. Onun sorumluluğunda, bu devasa geminin tüm dipleri, çift dip alanı, tutanlar, bataryalar, sarnıçlar ...
O, “Yılın Mart 1949'unda, Novorossiysk adlı Karadeniz Filosunun bir parçası olan savaş gemisinin sintine grubunun komutanı olan Julius Caesar, geminin Sevastopol'a gelmesinden bir ay sonra, savaşın bekletmelerini inceledim. 23 çerçevesinde, florik kesimlerin (ikinci katın dibine ve alttan alt kaplamanın altına yerleştirilmiş dikey çelik saclardan oluşan alt üst üste binmenin çapraz bağlantısı) demlendiği bir bölme buldum. Kaynak, bölmelerdeki kaynaklara göre oldukça taze görünüyordu. Düşündüm - bu bölmenin arkasında ne olduğunu nasıl bulabilirim?
Otojen tarafından kesilirse, yangın başlayabilir veya hatta bir patlama meydana gelebilir. Pnömatik bir makineyle delme yaparak bölmenin arkasında neyin mevcut olduğunu kontrol etmeye karar verdim. Gemide böyle bir makine yoktu. Bunu aynı gün hayatta kalma taburu komutanına bildirmiştim. Bunu komuta rapor etti mi? Bilmiyorum Böylece bu soru unutuldu. ” Denizcilik Yönetmeliğine göre, istisnasız filonun tüm savaş gemilerinin, ustabaşı tarafından yönetilen özel bir kolordu komisyonu tarafından yılda birkaç kez erişilmesi zor olan tüm binaları incelemesi gerektiğini, denizcilik kurallarının ve yasalarının karmaşıklıklarına aşina olmayan okuyucuya hatırlatırız. Tüm gövde yapılarını ve tüm gövde yapılarını inceler. Bundan sonra, filonun teknik departmanının operasyonel bölümünün kontrolünde olan denetimin sonuçları hakkında, gerekirse önleyici çalışmaların yapılması veya acil durumlarda karar verilmesi için bir eylem yazılır.
Amiral Parkhomenko ve genel merkezinin İtalyan savaş gemisi "Julius Caesar" da erişilebilir ve asla denetlenmeyen bir "gizli cep" olmasına izin verdiği gibi - bir gizem!
Savaş gemisinin Karadeniz Filosuna devredilmesinden önceki olayların analizi, savaşın onlar tarafından kaybedilmesinden sonra, “İtalyan ordusunun” böyle bir eylem için yeterli zamana sahip olduğundan şüphesiz ayrılıyor.
Ve 2 rütbe mühendisi Y. Lepekhov'un kaptanı haklı - böyle bir eylem için çok zaman vardı: altı yıl. İşte sadece “İtalyan ordusu”, resmi İtalyan filosu, planlanan sapmadan uzaktı. Luca Ribustini'ye göre, “savaş sonrası kırılgan İtalyan demokrasisi” böyle büyük çapta bir sabotaj yetkisi veremedi, genç İtalyan devletinin uluslararası çatışmalara dahil olmak için yeterince iç sorunları vardı. Ancak, 10-I MAC filosunun çözülmemesi, II. Dünya Savaşı sırasında sualtı sabotajlarının en etkili kombinasyonu olmasından tamamen sorumludur. Uluslararası mahkemenin net bir şekilde MAS'ın 10-th Flotilla'sını suç örgütü olarak belirlemesi gerçeğine rağmen çözülmediler. Filo, liman kentleri etrafına dağılmış usta bir dernekmiş gibi korunuyordu: Cenova, Taranto, Brindisi, Venedik, Bari ... Bu otuz yıl süren "gaziler" tahakküm, disiplin ve en önemlisi savaş deneyimlerini ve sualtı özel kuvvetlerinin ruhunu korudu - ". Tabii ki, Roma'da onların farkındaydılar, ancak hükümet çok sağlı Falanjistlerin halkın konuşmalarını durdurmak için herhangi bir eylemde bulunmadı. Belki de, çünkü İtalyan araştırmacı diyor ki, bu insanlar CIA ve İngiliz özel servislerine özel ilgi duyuyorlardı. SSCB ile hızlanan soğuk savaş koşullarında gerekliydiler. "Kara Prens" Bordo halkı, aktif olarak İtalyan filosunun bir kısmının Sovyetler Birliği'ne devredilmesini protesto etti. Ve “kısım” önemliydi. İtalyan filosunun gururuna ek olarak - "Julio Cesare" savaş gemisi - 30 gemisinden daha fazlası bize yola çıktı: kruvazör, birkaç yıkıcı, denizaltılar, torpido botları, iniş gemileri, yardımcı gemiler - tankerlerden römorkörlere ve yakışıklı yelkenli Christopher Columbus. Elbette, askeri denizciler arasında "militar marinare" tutkunları hissedilirdi.
Ancak müttefikler yerindeydi ve uluslararası anlaşmalar yürürlüğe girdi. Taranto ve Cenova arasında yapılan "Julio Cesare", yerel tersanelerde temel olarak elektrikli ekipmanların çok yüzeysel bir onarımını gerçekleştirdi. Geminin yeni sahiplerine geçmeden önce bir tür ayar. İtalyan araştırmacının belirttiği gibi, hiç kimse savaş gemisinin korunmasına ciddi şekilde müdahale etmedi. Sadece işçiler değil, yabancılaşan savaş gemisine binmek isteyen herhangi biriydi. Güvenlik çok az ve çok sembolikti. Elbette, işçiler arasında, Borghese'nin ruhundaki "yurtseverler" vardı. Geminin sualtı bölümünü iyi biliyorlardı çünkü savaş 30'ların sonunda bu tersanelerde büyük bir yükseltme yaptı. 10 filosunun “eylemcilerini”, şarjı yerleştirmek veya sönümleme bölmesinde çift taban boşluğuna yerleştirmek için tenha bir yer göstermeleri ne kadar maliyetli oldu?
Tam o sırada, yılın Ekim 1949'unda, Taranto askeri limanında, kimliği belirsiz kişiler, 3800 kg TNT'yi kaçırdılar. Bu olağanüstü davada soruşturma başladı.
Polis ve ajanlar, 1700 kg verdi. Beş kaçıran tespit edildi, üçü tutuklandı. 2100 kg patlayıcı iz bırakmadan kayboldu. Carabinieri'ye yasadışı balıkçılık için balık tutmaya gittikleri söylendi. Böylesi bir açıklamanın saçmalıklarına rağmen - balıkları öldürmek için binlerce kilo patlayıcıya ihtiyaç duyulmuyor - karabina üreticileri daha fazla araştırma yapmadılar. Ancak, Donanma Disiplin Komisyonu filo yetkililerinin buna karışmadığı ve konunun yakında kapatıldığı sonucuna vardı. Kayıp 2100 kilogram patlayıcı maddenin savaş gemisinin yayının çelik bağırsaklarına yattığını varsaymak mantıklıdır.
Bir diğer önemli detay. Diğer tüm gemiler mühimmat olmadan nakledilmişse, savaş gemisi hem mermi hem de mermi ile dolu topçu mezarlarıyla geldi. Ana kalibre silahlarına, 900 torpidolarına (1100 mm) 32 ton mühimmat ve 533 toz şarjı.
Neden? Bu, savaş gemisinin Sovyet tarafına devredilmesi şeklinde mi ifade edildi? Sonuçta, İtalyan makamları, 10 filosunun savaşçılarının savaş gemisine olan yakın ilgisinin farkındaydı, bu cephaneliğin tamamını diğer gemilere yerleştirerek sabotaj fırsatlarını en aza indirdi.
Doğru, Ocak 1949'ta, SSCB'nin İtalyan filosunun bir kısmının transferinden birkaç hafta önce, Roma'da, 10 filosunun en çılgınca savaşçıları olan Taranto ve Lecce, tazminat gemileri için katil sürprizler hazırlayanlar tutuklandı. Belki de bu yüzden Prens Borghese ve silah yoldaşları tarafından geliştirilen sabotaj kampanyası başarısız oldu. Ve fikir şuydu: Taranto'dan Sevastopol'a geçişteki savaş gemisini bir itfaiyecinin kendiliğinden patlayan fırlatılmasıyla yapılan bir grevle havaya uçurmak. Geceleri açık denizde, sürat teknesi savaş gemisini ele geçirir ve burnuna bir sürü patlayıcıyla saldırır. Hedefe bir Brander gönderen teknenin sürücüsü, can yeleğinde denize atılır ve başka bir tekne onu alır. Bütün bunlar sadece savaş sırasında çözülmedi. Tecrübe vardı, patlayıcılar vardı, yapmaya hazır insanlar vardı ve çalmak, almak, 10 filosundan haydutlar için satın almak için birkaç sürat teknesi zor değildi. Teknenin patlamasından dolayı, mahzenin yanı sıra, gövdenin bağırsaklarına yerleştirilen trotili de doldurur. Ve bütün bunlar, Adriyatik Denizi'nde ekilmemiş bir madene kolayca bağlanabilir. Hiç kimse bilemezdi.
Ancak militanlar, Sovyet tarafının İtalyan limanındaki savaş gemisini kabul etmeyi reddettiği ve Arnavutluk'un Vlore limanında üstesinden gelmeyi teklif ettiği gerçeğiyle de karıştı. Bordo halkı denizcileri boğmamaya karar verdi. "Julio Cesare" önce Vlora'ya, ardından Sevastopol'a gitti, rahminde iyi bir ton TNT taşıyordu. Bir çanta içinde Awl gizlenemez, geminin beklemesinde bir yükü gizleyemezsiniz. İşçiler arasında denizcileri savaş gemisinin madenciliği konusunda uyaran komünistler vardı. Bununla ilgili söylentiler emrimize geldi.
İtalyan gemilerinin Sevastopol'a sürüşleri, Amiral G.I. Levchenko. Bu arada, İtalyan filosunun bölümünün çekilişinin yapılması da kapağındaydı. İşte Gordey İvanoviç'in söylediği.
“1947'in başlangıcında, Müttefik Kuvvetler Dışişleri Bakanları Konseyi'nde transfer edilen İtalyan gemilerinin SSCB, ABD, İngiltere ve İtalyan saldırganlığından etkilenen diğer ülkeler arasında dağıtımı konusunda bir anlaşmaya varıldı. Örneğin, Fransa'ya dört kruvazör, dört yıkıcı ve iki denizaltı ve Yunanistan - bir kruvaziyer tahsis edildi. Savaş gemileri, üç ana güç için tasarlanan "A", "B" ve "C" gruplarının bir parçası oldu.
Sovyet tarafı, iki yeni savaş gemisinden birinin, Bismarck tipi Alman gemilerini bile geçme gücünde olduğunu iddia etti. Ancak o zamana kadar Soğuk Savaş yakın zamanda müttefikleri arasında başlamıştı, ne ABD ne de İngiltere SSCB Donanmasını güçlü gemilerle güçlendirmeye çalıştı. Çok atmak zorunda kaldım ve SSCB "C" grubunu aldı. ABD ve İngiltere'ye yeni savaş gemileri gitti (daha sonra bu savaşlar NATO ortaklığının bir parçası olarak İtalya'ya geri döndü). Üçlü Komisyon 1948'in kararıyla SSCB, savaş gemisi Giulio Cesare, hafif kruvazör Emmanuele Filiberto Duke D'Aosta, yok edici Artilleri, Fuchiliere, yok edici Animozo, Ardenmentoz, Fortunale ve denizaltı savaş gemisini aldı. Marea ve Nichelo.
9 Aralık 1948 Yılı “Giulio Cesare”, Taranto limanını terk etti ve Aralık 15, Arnavutluk Vlora limanına ulaştı. 3 Şubat 1949, savaş gemisinin Sovyet denizcilerine transferi bu limanda gerçekleşti. Şubat ayının üzerindeki 6, SSCB'nin deniz bayrağını kaldırdı.
Savaş gemisinde ve denizaltılarda, tüm binaları, boruları, pompalanan yağları, yağ depolama tesislerini, mühimmat mahzenlerini, depoları ve tüm yardımcı tesisleri denetlediler. Şüpheli bir şey bulunamadı. Moskova, İtalyan gazetelerinde Rusların Sevastopol'a tazminat gemileri getirmeyecekleri, geçit sırasında patlayacakları konusunda haberler olduğunu ve bu nedenle İtalyan ekibinin Ruslarla Sevastopol'a gitmediği konusunda uyardı. Ne olduğunu bilmiyorum - blöf yapmak, korkutmak, ancak yalnızca Şubat ayındaki 9 Moskova'dan, mayın dedektörleriyle özel bir grup üç memurdan birinin, savaş gemisinde saklanan mayınları bulmamıza yardım etmek için bize uçtuğunu belirten bir mesaj aldım.
Şubat 10 ordu uzmanlarına geldi. Fakat onlara savaş gemisinin odalarını gösterdiğimizde, portatif lambanın geminin gövdesinden kolayca tutuşabildiğini gördüklerinde, ordu ekibi mayın aramayı reddetti. Mayın dedektörleri sahada iyiydi ... Böylece hiçbir şey bırakmadı. Ve sonra Vlora'dan Sevastopol'a yapılan tüm yolculuk bize “cehennemdeki daktilo” nun işaretini verdi.
... Ocak 26 1949’te İtalya’nın İçişleri Bakanlığı’ndan yapılan telgrafta yorgun gözlerim tökezlemediğinde, arşivdeki birçok klasörden baktım. İtalyan illerinin bütün kaymakamlarına hitap ediyordu.
Güvenilir bir kaynağa göre, Rusya'ya giden gemilere saldırıların hazırlandığı bildirildi. 10 filosundan eski sualtı sabotajcıları bu saldırılara katılacak. Bu savaş operasyonunu yürütmek için tüm araçlara sahipler. Hatta bazıları hayatlarını feda etmeye istekli bile.
Deniz Kuvvetleri Genelkurmay'sından, tamir gemilerinin rotaları hakkında bilgi sızıntısı vardı. Saldırı noktası İtalyan karasularının dışında, muhtemelen Vlora limanından 17 mil uzakta seçildi.
Bu telgraf, son zamanlarda UAS flotilla Ugo D'Esposito'nun usta 10'inin çok yüksek tanıklığının doğruluğunu doğruluyor, "Julio Cesare" nin ölümünün gerçek nedenleri hakkındaki hipotezimizi güçlendirdi. Ve eğer birisi hala savaş gemisi etrafındaki bir komploya inanmıyorsa, kendisine yönelik organize bir mücadele gücü varlığında, bu telgraf, bulduğum arşiv klasöründeki diğer belgeler gibi, bu şüpheleri ortadan kaldırmalıdır. Bu polis gazetelerinden İtalya'da eski sualtı komandolarında çok etkili bir dallanmış neo-faşist örgüt var olduğu ortaya çıktı. Ve devlet kurumları bunu biliyordu. Sosyal tehlikesi belirgin olan bu insanların faaliyetleri hakkında neden önemli bir araştırma yapılmadı? Ne de olsa, denizcilik departmanının kendisinde bile, onlarla sempati duyan epeyce memur vardı. Valerio Borghese ve CIA arasındaki ilişkinin, Amerikan istihbaratının 10 MAS filosunu yeniden düzenlemeye ilgisinin neden olduğunu bilerek, İçişleri Bakanlığı neden Kara Prens'i durduramadı? ”
Kim ve neden gerekli?
Böylece, "Julio Cesare" savaş gemisi, güvenli bir şekilde Sevastopol 26 Şubat ayında geldi. Karadeniz Filosuna siparişi 5 Mart 1949, savaş gemisine "Novorossiysk" adı verildi. Ancak henüz tam teşekküllü bir savaş gemisi olmadı. Çizgiye girmek için bir onarım ve bir yükseltme gerekiyordu. Ve sadece 50'lerin ortasında, tazminat gemisi savaş çekimi için denize açılmaya başladığında Soğuk Savaş’ta gerçek bir güç haline geldi; bu, tüm İtalya’da değil, İngiltere’nin çıkarlarını tehdit eden bir güçtü.
İngiltere, 50'in başında, Mısır'daki olayları büyük bir endişe ile izledi; Temmuz 1952, askeri bir darbeden sonra, Albay Gamal Nasser iktidara geldi. Bu bir dönüm noktası olayıydı ve bu işaret, Orta Doğu'daki bölünmemiş İngiliz yönetiminin sona ermesini önledi. Ancak Londra pes etmeyecekti. Süveyş Kanalı'nın millileştirilmesi hakkında yorum yapan Başbakan Anthony Eden, “Naser'in parmağı solunum ağrısına bastırılıyor” dedi. Süveyş Boğazı bölgesinde 50-x'in ortasında - Cebelitarık'tan sonra ikinci olan “yaşam yolu” İngiltere için, savaş olgunlaşıyordu. Mısır'ın neredeyse hiç donanması yoktu. Ancak Mısır'ın etkileyici bir Karadeniz filosu olan Sovyetler Birliği ile bir müttefiki vardı.
Karadeniz Filosunun bir savaş çekirdeği iki savaş gemisi idi - "Novorossiysk", amiral gemisi ve "Sevastopol". Bu çekirdeği gevşetmek, başını kesmek - İngiliz istihbaratının görevi oldukça önemliydi.
Ve oldukça uygulanabilir. Ancak tarihçilere göre İngiltere, kestaneleri proxy tarafından ateşten çıkardı. Bu durumda, İtalyan muharebe yüzücüleri yabancı ve çok rahattılar.Tassa'nın 10 filo bölümü - Ursa Major bölümü - Sevastopol limanında, Kırım kıyılarındaki savaş yıllarında aktif olduğu için tüm Sevastopol koylarının gemi çizimlerini ve haritalarını çizdiler.
Süveyş Kanalı bölgesinin çevresine bağlanmış büyük siyasi oyun şeytani satrança benziyordu. İngiltere, Nasır'a “şaş” ilan ederse, Moskova yoldaşını, “Boğaz” ve Çanakkale Boğazı'ndan geçme özgürlüğüne sahip olan ve tehdit altında iki kez Süveyş'e devredilebilen savaş gemisi Novorossiysk gibi güçlü bir figürle kapatabilir. günler. Ancak “kale” göze çarpmayan “piyon” savaşındaydı. “Tekneyi” kaldırmak oldukça gerçekçidi, çünkü ilk olarak korunmasızdı - Sevastopol Ana Körfezi'ne giriş çok kötü bir şekilde korunuyordu ve ikincisi, savaş gemisi rahminde kendi ölümünü giydi - Bordo halkının koyduğu patlayıcılar Taranto'da.
Sorun, gizli bir yükü nasıl ateşleyeceğimizdi. En uygun olanı, harici - harici bir patlamada patlamasına neden olmaktır. Bunun için, dövüş yüzücüler mayını tahtaya taşıyarak doğru yere yerleştirdiler. Bir yönlendirme grubu körfeze nasıl teslim edilir? Aynı şekilde Borghese, halkını Shire denizaltında teslim etti - savaş yıllarında su altında. Ancak İtalya'nın denizaltı filosu yoktu. Ancak özel gemi yapım şirketi “Kosmos” ultra küçük denizaltılar üretti ve farklı ülkelere sattı. Böyle bir tekneyi önden satın almak, tam olarak SX-506'in fiyatına mal oldu. Sualtı "cüce" de güç rezervi azdır. Savaş yüzücülerinin bir konveyörünü çalışma alanına taşımak için, iki güverte vinçinin suya indireceği bir yüzey kargo gemisine ihtiyaç vardır. Bu sorun, kimseye şüphe etmeyecek bir veya bir diğer “tüccarın” özel olarak taşınmasıyla çözüldü. Ve böyle bir "tüccar" bulundu ...
"Acilia" uçuşunun gizemi
Karadeniz Filosunun askeri istihbaratının ardından "Novorossiysk" in ölümüyle iki katına çıktı. Tabii ki, “İtalyan versiyonu” da işe yaradı. Ancak, “yıkanmamış bir Alman madeninde kazayla patlatma” nın ana versiyonunun yazarlarının hatırına göre, istihbarat, Novorossiysk bombalamasından önceki dönemde neredeyse Karadeniz’de hiçbir İtalyan gemisi olmadığını ya da neredeyse hiç olmadığını söyledi. Bir yere çok uzak bir yerde yabancı bir gemi.
Ribustini adlı kitapta yayınlanan gerçekler tamamen farklı bir şey söylüyor! 1955 ekim ayında Karadeniz'de İtalyan nakliyesi, yıl çok gergindi. İtalyan üç renginin altındaki en azından 21 ticaret gemisi, Karadeniz'i seçti ve güney İtalya limanlarını terk etti. “İçişleri Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Dışişleri Bakanlığı'nın“ gizli ”olarak sınıflandırdığı belgelerden, Brindisi, Taranto, Napoli, Palermo, ticari gemilerin, tankerlerin, Çanakkale Boğazı'ndan geçen, çeşitli Karadeniz limanlarına ve Odessa'ya gittikleri açıktır. ve Sivastopol'da ve hatta Ukrayna'nın kalbinde - Kiev'e Dinyeper boyunca. Bunlar Cassia, Cyclops, Camillo, Penelope, Massaua, Zhenzianella, Alcantara, Sicula, Frulio, yüklü ve boşaltılmamış tahıl, narenciye, metalleridir.
Yeni bir senaryo açan atılım, bazı belgelerin polis teşkilatlarından ve Brindisi limanının idari bölgesinden yayınlanmasıyla bağlantılı. Bu şehirden, Ocak ayında Adriyatik Denizi'ne bakan 26, Neapolitan tüccarı Raffaele Romano'nın sahibi olduğu yük gemisi Aciliia 1955 ortaya çıktı. Tabii ki, böyle yoğun trafik SIFAR (İtalyan askeri istihbarat) tarafından farkedilmeden gitmedi. Bu dünya çapında bir uygulamadır - sivil gemi mürettebatında, karşılaşılan tüm savaş gemilerini ve diğer askeri objeleri izleyen ve mümkünse elektronik keşif gerçekleştiren insanlar vardır. Ancak, SIFAR “ticaret gemilerinin Karadeniz limanları yönünde hareketi kapsamında hiçbir askeri faaliyetin izini” işaretlemiyor. Sifarovites bu tür izlerin varlığını doğrularsa şaşırtıcı olurdu.
Bu nedenle, geminin rolüne göre “Acilia” da, 13 denizciler artı altı tane daha var.
Luka Ribustini: “Resmi olarak, çinko hurdasını yüklemek için geminin Sovyet limanına gelmesi gerekiyordu, ancak en azından önümüzdeki iki ay boyunca devam eden asıl görevi gizemli olmaya devam ediyor. Brindisi limanının kaptanı, Kamu Güvenliği Bürosuna “Acilia” ekibinden altı kişinin serbest çalışanlar olduğunu ve hepsinin İtalyan Donanması'nın gizli servisine, yani Donanma Güvenlik Hizmetine (SIOS) ait olduğunu bildirdi.
İtalyan araştırmacı, mürettebatın bu personeli dışındaki üyeler arasında, radyo istihbarat ve kriptografik hizmetler alanında ve aynı zamanda Sovyet radyo mesajlarını ele geçirmek için en güncel donanım alanında yüksek vasıflı radyo uzmanları olduğunu belirtti.
Limanın kaptanı belgesi, “Aciliya” gemisinin bu subayı deniz subayları tarafından hazırladığını bildirdi. Benzer bilgiler aynı gün Bari şehrinin vilayetine de iletildi. Yılın Mart 1956'unda Aciliia, Odessa'ya başka bir uçuş daha yaptı. Ama bu savaş gemisinin ölümünden sonra.
Tabii ki, bu belgeler, Ribustini'nin yorumları “Acilias” uçuşlarının “Novorossiysk” a karşı bir saptırma hazırlığı için yapıldığını söylemedi.
“Yine de, geminin sahibi Neapolitan Raffaele Roman tarafından yapılan en az iki seferin gemide yüksek nitelikli deniz personelinin askeri keşif hedefleri tarafından takip edildiğini güvenle söyleyebiliriz. Bu uçuşlar savaş gemisi Novorossiysk'in ölümünden birkaç ay önce ve sonra yapıldı. Bu serbest meslek uzmanları, sepetleri buğday, portakal, hurda metalle dolduran diğer denizci gemileriyle eşit miktarda yükleme işlemlerinde yer almadılar. Bütün bunlar, bu bağlamda bazı şüphelere neden oluyor hikayeler.
Brindisi limanından Karadeniz'e, sadece “Acilia” solu değil, muhtemelen MAS flotilisinin 10 komando komutunu Sevastopol limanına teslim eden gemi.
On dokuz mürettebat üyesinden en az üçü elbette denizcilik departmanına aitti: birinci asistan, ikinci subay-mühendis ve radyo operatörü. İlk ikisi Venedik'teki Alicia'ya gitti, üçüncüsü ise bir radyo operatörü geminin kalkış günü olan Ocak ayında, 26; bir ay sonra gemiden ayrıldılar, sıradan bütün denizciler en az üç ila altı ay süreyle sözleşme imzaladılar. Diğer şüpheli durumlar da vardı: ayrılış gününde, hemen test edilen acele yeni güçlü radyo ekipmanı kuruldu. Araştırmamda bana yardım eden Civitavecchia limanının subayı, o zamanlar bu sınıftaki ticari gemilerdeki radyo uzmanlarının çok nadir olduğunu ve yalnızca Deniz Kuvvetleri'nin uzmanlık alanında görevlendirilen birkaç subay olduğunu söyledi. ”
Mürettebat üyelerinin tüm verilerini ve işlevsel görevlerini yansıtan bir belge olan geminin rolüne çok fazla ışık tutabilir. Ancak Ribustini'nin talebi üzerine, liman yetkilisi “Atsiya” gemisinin arşiv rolünü arşivden almayı reddettiği için kibar bir cevapla cevap verdi: altmış yıldır bu belge korunmadı.
Her ne ise, ama Luca Ribustini tartışmasız bir şeyi ispatladı: İtalya'nın askeri istihbaratının, sadece İtalya'nın değil, SSCB'nin Karadeniz Filosunun ana askeri üssüne de büyük bir ilgisi vardı. Hiç kimse, Sivastopol'da yabancı istihbarat teşkilatı olmadığını iddia edemez.
Sevastopol'da, Kırım'da yaşayan eski Cenova'nın soyundan olan bu Genevaziler, tarihi vatanlarına çok sempati duyabilirdi. Çocuklarını Cenova ve diğer İtalyan şehirlerinde okumak için yolladılar. CIFAR böyle harika bir işe alım koşulunu kaçırabilir mi? Ve tüm öğrenciler okuduktan sonra Kırım'a tamamen günahsız döndüler mi? Kıyıdaki ajanların, ikametgâhlarının denizdeki savaş yerleri ve üsse dönüşleri, Novorossiysk sahalarının yerleri hakkında rapor vermeleri istendi. Bu basit ve kolay erişilebilir bilgi, gemiyi denizden avlayanlar için çok önemliydi.
. Bugün savaş yüzücülerinin Sevastopol ana limanına tam olarak nasıl girdiği o kadar önemli değil. Bu hesapta birçok sürüm var. Onlardan “aritmetik ortalama” bir şey çıkarırsak, böyle bir resim elde ederiz. Sevastopol'da bulunan bir kargo gemisinden geceleri fırlatılan ultra küçük SF denizaltı, limana geniş açık kapılardan girer ve özel bir geçitle sabotajcıları serbest bırakır. Savaş gemisinin otoparkına bir mayın teslim ediyorlar ve tahtaya doğru yere yerleştiriyorlar, patlamanın zamanını ayarlayıp akustik fener tarafından bekleyen mini denizaltıya geri dönüyorlar. Ardından, karasu sularının sınırlarının ötesine, gemi taşıyıcı ile buluşma noktasına gider. Patlamadan sonra - iz yok. Ve bu seçenek Yıldız Savaşları bir bölüm gibi görünmüyor olabilir. Bordo halkı daha da zor koşullarda bu tür şeyleri bir kereden fazla yaptılar ...
Rusya Güvenlik Servisi dergisi (No. 3 - 4 1996) bu sürüme şu şekilde yorum yaptı:
"10-I saldırı filosu", Kırım limanlarına dayanan Sevastopol kuşatmasında yer aldı. Teorik olarak, yabancı bir denizaltı kruvazörü Sevastopol'a mümkün olan en yakın dövüşçülere teslim olabilir, böylece sabotaj yapabilirler. Birinci sınıf İtalyan tüplü dalgıçların, küçük denizaltıların pilotlarının ve rehberli torpidoların savaş potansiyelinin yanı sıra, Karadeniz Filosunun ana üssünün korunmasındaki dikkatsizliği hesaba katarak sualtı sabotajcısının versiyonu ikna edici görünüyor. ” Bir kez daha hatırlayın - bu, kurgu ve dedektif hikayelerine düşkün olmayan çok ciddi bir bölümün bir dergisidir.
Alman dip madeninin ve İtalyan izinin patlaması ana versiyonlardı. Bugüne kadar, Ağustos ayında beklenmedik bir şekilde, 2014, İtalyan muharebe grubu 10 MAC'in sabotaj grubunun kıdemli bir üyesi olan Hugo D'Esposito ile konuşmadı. Romen gazeteci Luca Ribustini'ye röportaj verdi, muhabirin eski İtalyan savaş gemisi Giulio Cesare'nin sözde Mart ayının Roma Benito Mussolini'deki yıldönümünde İtalyan özel kuvvetleri tarafından batırıldığı fikrini paylaşıp paylaşmadığı sorusuna çok cevap verdi. D'Esposito, “IAS filosundan bazıları bu geminin Ruslara nakledilmesini istemediler, onu yok etmek istediler. Onu batırmak için mümkün olan her şeyi yaptılar.”
Soruyu doğrudan cevaplarsa, kötü bir özel güç olurdu: "Evet, başardık." Ama bunu söyleseydi bile, ona yine de inanmazlardı - 90 yaşındaki bir adam ne söyleyebilir? Valerio Borghese kendisi dirildiyse ve şöyle dedi: “Evet, halkım yaptı”, o zaman ona inanmazlardı! Kendilerine başkalarının laurelerini - Davanın Majesteleri'nin davalarını - verdiğini söylerlerdi: Büyük şerefine, kazınmış bir Alman kara mayını patlaması yaptı.
Ancak, Rus kaynaklarının 10 filosundan diğer savaşçı tanıklıkları var. Bu yüzden, deniz kaptanı Mikhail Lander, Sovyet savaş gemisinin patlamasının faillerinden biri olduğu iddia edilen İtalyan subay Nicolo'nun sözlerini aktarıyor. Nikolo'ya göre, bir kargo gemisinde bir mini denizaltıyla gelen sekiz savaş yüzücüsü sabotajda yer aldı.
Oradan, “Picolo” (teknenin adı), sabotajcıların bir denizaltı üssü kurduğu Omega Körfezi'ne gittiler - solunum tüplerini, patlayıcıları, hidro-kuleleri vb. Boşalttılar. Sonra, gece boyunca, Novorossiysk'i çıkardılar ve gazeteyi havaya uçurdular. gizli "," yetkili makamların "çevrelerine çok yakın.
Nikolo "Pikollo" konusunda ironik olabilirsin, ama 1955'teki Omega Körfezi şehrin dışındaydı ve kıyıları çok ıssızdı. Birkaç yıl önce, Karadeniz Filosunun denizaltı ve komando merkezinin başı olan Sevastopol koylarının haritalarını inceledik: aslında, savaş yüzücülerinin operasyonel temelinin bulunduğu yer. Novorossiysk sahasında bu tür birkaç site bulundu: Kara Nehir üzerindeki bir tersane mezarlığı, görevden alınan destroyerlerin, mayın tarlalarının ve denizaltıların metal kesme sırasını bekliyorlardı. Saldırı oradan olabilir. Ve sabotajcılar, önünde savaş gemisinin bulunduğu Deniz Hastanesi topraklarından ayrılabilir. Hastane bir cephanelik değil ve anlamsızca korunuyordu. Genel olarak, harekete geçirilen bir saldırı denizden boğulabilirse, sabotajcılar Sevastopol koylarında geçici bir sığınak kurmak için olumlu bir durum beklemek için gerçek fırsatlara sahipti.
Eleştirmenlerin eleştirisi
Bugün rastgele mayın versiyonunun destekçilerinin pozisyonları çok sarsıldı. Fakat pes etmezler. Soru soruyorlar.
1. İlk olarak, böyle bir ölçeğin hareketi ancak devletin katılımıyla mümkündür. Apennine Yarımadası'nda Sovyet istihbaratının etkinliği ve İtalyan Komünist Partisinin etkisi göz önüne alındığında, bunun hazırlığını gizlemek çok zor olurdu. Özel şahıslar böyle bir eylem düzenleyemezlerdi - birkaç tonluk patlayıcı ile başlayıp, ulaşım araçlarıyla sona erecek çok fazla kaynağa ihtiyaç duyulacaktı (yine gizliliği unutmayalım).
Sayaç argümanı. Sabotaj hazırlığını gizleyin ve terör eylemi zor ama mümkün. Aksi takdirde, dünya bütün kıtalardaki teröristlerin bombalanmasından rahatsız olmaz. “Apennine Yarımadası'nda Sovyet istihbaratının etkinliği” şüphesizdir, ancak İtalyan Komünist Partisinin daha da fazla olduğu gibi istihbarat her şeyi bilmez. Böylesine büyük çaplı bir operasyonun bireyler için mümkün olmadığı konusunda hemfikir olabiliriz, fakat aslen İngiliz istihbarat Borghese halkına patronluk meselesiydi, bu da nakit olarak kısıtlanmadıkları anlamına geliyordu.
2. Eski İtalyan savaş yüzücülerinin kabul ettiği gibi, savaştan sonraki yaşamları devlet tarafından sıkı bir şekilde kontrol edildi ve “bağımsız hareket” girişimi durdurulacaktı.
Sayaç argümanı. Eski İtalyan savaş yüzücülerinin özgürlükleri ve cezasızlıkları hakkında övünmeye başlamaları garip olurdu. Evet, bir dereceye kadar kontrol edildiler. Ancak, aynı İngiliz istihbaratı ile olan temaslarına müdahale ettiği ölçüde değil. Devlet, devlet karşıtı bir darbe girişiminde Prens Borghese'nin katılımını ve İspanya'ya olan gizli çıkışını kontrol edemedi. Luca Ribustini'nin belirttiği gibi İtalyan devleti, savaş sonrası yıllarda IAC'nin 10-th filosunun örgütsel olarak korunmasından doğrudan sorumludur. İtalyan devletinin kontrolü çok yanıltıcı bir konudur. Sicilya mafyası faaliyetlerini ne kadar iyi "kontrol ettiğini" hatırlamak yeterlidir.
3. Böyle bir operasyon için hazırlık, müttefiklerden, özellikle de ABD'den gizli tutulmalıdır. Amerikalılar yaklaşmakta olan İtalyan veya İngiliz Donanması sabotajını bilselerdi, kesinlikle bunu önlerlerdi: başarısızlık durumunda, Birleşik Devletler savaşı kışkırtmak suçunu uzun süre yıkayamazdı. Nükleer olan bir ülkeye benzer bir gezi yapmak silahSoğuk Savaş'ın ortasında delilik olurdu.
Sayaç argümanı. ABD'nin bununla hiçbir ilgisi yok. 1955 - 56 yılları, İngiltere'nin uluslararası sorunları kendi başına çözmeye çalıştığı son yıllar. Ancak Londra’nın Washington’un görüşüne aykırı olduğu Mısır’ın üçlü macerasından sonra, İngiltere nihayet Amerika kanalına girdi. Bu nedenle, İngilizlerin 1955 yılında CIA sabotaj operasyonuyla koordine olmaları gerekmedi. Bıyıklı kendilerini. Soğuk Savaş'ın zirvesinde, Amerikalılar "nükleer silaha sahip bir ülkeye karşı" çeşitli saldırılar düzenlediler. Lockheed U-2 keşif uçağının ünlü uçuşunu hatırlamak için yeterlidir.
4. Son olarak, bu sınıftaki bir gemiyi korunaklı bir limanda madencilik yapmak için, güvenlik rejimi, rıhtımlar, denizi terk eden gemiler vb. Hakkında tam bilgi toplamak gerekiyordu. Bunu, Sivastopol’da ya da yakındaki bir yerde bir radyo istasyonunda oturan olmadan yapmak imkansız. İtalyan sabotajcıların savaş sırasındaki tüm operasyonları ancak dikkatli keşiflerden sonra yapıldı ve asla "kör" olmadı. Ancak yarım yüzyıldan sonra bile, SSCB'nin en korunan şehirlerinden birinde, KGB ve karşı istihbarat yoluyla filtrelenmiş olan İngiliz veya İtalyan vatandaşlarının, yalnızca Roma ya da Londra'ya değil kişisel olarak Prens Borghese'ye düzenli bilgi sağladığına dair hiçbir kanıt yoktur.
Sayaç argümanı. Yabancı ajanlara gelince, özellikle Genevises arasında, bu yukarıda tartışıldı.
Sevastopol'da “KGB ve karşı istihbarat yoluyla filtrelendi”, ne yazık ki, 60'in davalarında gösterilen Abwehr ajan ağının kalıntıları bile vardı. Mi-6 gibi dünyanın en güçlü istihbarat ajanslarının işe alım faaliyetleri hakkında söylenecek hiçbir şey yok.
Sabotajcılar keşfedilip tutuklansalar bile, eylemlerinin devletin bir girişimi olmadığı, ancak özel bir kişi (ve İtalya'nın bunu herhangi bir düzeyde onayladığı) gönüllüler tarafından yapıldığını - yolu onurlandıran II. yerli filonun bayrağı.
“Tarihten silinen bir dönemin tanıkları olarak kalan son romantikleriz, çünkü tarih sadece kazananları hatırlıyor! Hiç kimse bizi zorlamadı: gönüllü olduk ve gönüllüyüz.“ Parti değiliz ”ancak“ apolitik ”değiliz ve asla desteklemeyeceğiz veya hadi, ideallerimizi küçümseyenlere, şerefimize hakaret eden, mağdurlarımızı unutanlara ses verelim. MAS 10 filosu hiçbir zaman kraliyet, cumhuriyetçi, faşist veya Badolyan olmamıştı (Pietro Badoglio, önyargılı B üyesi. Mussolini, Temmuz 1943 - N.Ch.) Ama her zaman sadece sayılar İtalyan! " - Bugün, IAS'ın 10 Filosunun Savaşçıları ve Gazileri Derneği'ni ilan ediyor.