Daniel Henney hayranlığım sürerken sizlere bir röportajını çevirmek istediğimden bahsetmiştim. Hayranlığım hala sürüyor, sadece odak noktam olmaktan çıktı o kadar. Söz verdiğim şeyi yerine getirdim ve sizlerle çok beğendiğim bir Daniel Henney röportajını paylaşıyorum. Yeni değil fakat daha önce hiçbir yerde duymadığım anılarını anlatmış olması açısından güzel bir röportaj. Daniel'ın rol aldığı X-Men Origins: Wolverine filminden sonra yapılmış yani 2009 yılında büyük ihtimalle. Cümle kalıplarını akıcı olması için biraz değiştirdim ve sokak İngilizcesi ile konuştuğu için ona uygun çevirmeye çalıştım. İzlemek isteyenler için videosu en altta.
Daniel Henney: Merhaba, benim adım Daniel Henney. Ben Michigan'daki fazla Korelinin olmadığı küçük bir kentten Koreli ve Amerikan aktörüm. Bunu bilmiyordunuz, değil mi?
Angela Sun (Sunucu): Carson Şehri, Michigan.
DH: Evet efendim.
AS: Kore'de çalışmaya başlama kararı almana ne sebep oldu?
DH: Amerika'da modellik yapmaktan sıkılmıştım ve Hong Kong'a gitme imkânım oldu. Benim gibi Michigan'ın bağrından kopup gelmiş biri için sanki Bruce Lee filminden bir sahne gibiydi. Çok güzel bir yerdi. Bir sürü insan vardı. İnsanlar, enerji çok heyecan vericiydi. Ve ilk günden o kadar meşguldüm ki havaalanındaki tuvalette üstümü değiştirdim. İnsanlar yanımdan geçerken kıyafetlerimi giymeye çalışıyordum. Bir TV için pantolon reklamı çekimim vardı.
O günden itibaren neredeyse hayatımın her günü çalıştım. İlk 3 ay boyunca bu hayattan nefret ettim. Kötü bir durumdaydım. Ve bir gün makyöz arkadaşlarımdan biri "Seninle tanıştırmak istediğim bir kız var. Evime akşam yemeğine gel" dedi. O noktada evimde ağlar vaziyetteydim. Arkadaşımın evine gittim. Hayatımda ilk defa çubukla yemek yemeye çalışıyordum. Çok havalı bir şekilde balık yemeye :)
Ve bu kız banyodan çıkıverdi ve o sanki başka bir dünyadan gelmiş gibiydi. Öylesine meleğimsi, güzel ve saf... Sadece "Merhaba" dedi ve olan oldu. Ona âşık oldum ve o geceden sonra 2,5 yıl sürdü.
AS: Şimdi arkadaş mısınız?
DH: Evet, şimdi arkadaşız. Medeni bir şekilde ayrıldık ama hayatımın harika bir dönemiydi. O benim için çok önemli biriydi.
AS: Baban Amerikan ve annen evlatlık olarak büyümüş bir Koreli. Carson Şehri, Michigan'da büyüdün, Amerika'da. Bu 3 faktörün şu anki durumda olmanı nasıl etkilediğini bize anlat.
DH: Çok eşsiz bir deneyimdi bence. 10 yaşıma gelene dek Asyalı olduğumu hiç fark etmedim. Kendimi hiç Asyalı olarak görmemiştim.
AS: Ne demek istiyorsun?
DH: Yani, diğer çocuklardan bir farkım olduğu hiç aklıma gelmemişti. Ama sonra çocuklar ergenliğe girmeye başlayınca daha farklı davranmaya başladılar. İşte o zaman ırksal mevzularla karşı karşıya geldim ve bazı şeylere maruz kaldım. 6. sınıftan itibaren 8., 9., 10. sınıfa kadar her gün kavga ediyorduk. Annem işleri yoluna koymak için okula geliyordu.
Bir keresinde başıma çok kötü bir olay geldi. Size şimdi o olayı anlatayım. 7. sınıftaydım ve ırkım yüzünden sürekli bana sataşan benden büyük bir grup çocuk vardı. Ve okul otobüsünden inince "Danny, gel hadi. Kartopu savaşı yapacağız" diye bana seslendiler. Ben de "Peki, geleceğim" dedim çünkü ben de onların grubunun bir parçası olmak istiyordum. Beni arkaya bir yerlere çektiler ve kartopu savaşı yaparken bir çocuk arkamdan kollarımı tuttu. Ve yüzüme vurmaya başladılar, ben kendimden geçene kadar. Ve başka bir çocuk beni ensemden yakalayıp kar yığınına attı. Sonra kıpırdayamayayım diye kollarıma bastı. Ve ben hala kendimden geçmiş bir haldeyken parmaklarımı geriye doğru kırdılar. Bu el (sol). Deliceydi, evet.
Benim için bir aydınlanma anıydı. Farkına vardım ki "Tamam, ben bir Asyalıyım. Bu benim uğraşmam gereken bir mesele. Bu onların suçu değil. O çocuklar yüzünden değil. Kültürümüze karşı yıllardır olan görüşler yüzünden".
İşte o zaman büyüdüm. Ve o günden itibaren işler farklı yürüdü. Spora odaklandım ve bu durumdan bir kaçış olarak gördüm.
AS: Kore'ye gitmen konusunda ailen ne kadar destek oldu?
DH: Annem duygusal anlamda bir çöküntüye uğradı. O hep ilk ağlayandır. Hafta sonları üniversiteden dönerdim ve halletmesi için kirli çamaşırlarımı getirirdim ve yola bırakırdım. Evden koşarak çıkardı ve kirli çamaşırlarımı aşardı.
AS: Tek çocuk musun?
DH: Tek çocuğum. Kirli çamaşır sepetini aşardı ve neredeyse beni yere düşürecek şekilde üstüme atlayıp bana sarılırdı. Arkadaşlarım benimle eve geldiklerinde "Adamım! Annenin derdi ne?" filan olurlardı. Ben de "Sadece beni çok özlediğinden" derdim.
AS: Ailen seni her yerde görüyor. İlan tahtalarında, dergilerde, TV'de... Onlar için nasıl bir duygu? Gerçek değilmiş gibi, değil mi?
DH: İnanılmaz bir durumdu. Annem bu olanlar için hazır değildi. Kızlar vardı, küçük kızlar... Beni görünce kendilerinden geçip bilinçsiz bir şekilde önlerindeki duvara çarparlardı. Bildiğin duvara çarparlardı. Ben de "Size yardımcı olamam ama bir dahaki sefere duvara çarpmamaya çalışın" modundaydım. Bütün bu olanlar karşısında annem 2 kamerayla dururdu, sadece gülümseyerek.
AS: Her şeyi kayda geçirerek. "Evet, o benim oğlum".
DH: Evet, sürekli pozlar yakalayarak ve bu durumdan inanılmaz memnundu. Onun için harika bir deneyim oldu.
AS: Kariyerindeki nihai hedefin nedir?
DH: Harika projelerde rol almak ve benim hayal edebildiğimden daha yaratıcı harika yönetmenlerle çalışmak. Orada bir yerlerde olduklarını biliyorum.
Bu sefer X-Men'de oynamak, Gavin ile çalışmak inanılmaz bir deneyimdi. Bu tip bir oyunculuk hiç sergilememiştim. Bundan daha fazla istiyorum.
AS: Düşüncelerini öğrenmek ve seninle röportaj yapmak harikaydı.
DH: Tanıştığıma memnun oldum. Teşekkürler.
DH: Tanıştığıma memnun oldum. Teşekkürler.
~Dinleyerek çevirmek kolay olmadı. O nedenle başka yerde röportajı paylaşmak isteyen olursa çeviren kişinin ben olduğumu belirtmesini rica ediyorum.
Benim Yorumum:
7. sınıftayken yaşadığı olay gerçekten çok üzücü :( Anlattıklarını ilk dinlediğimde, zamanda yolculuk yapıp onu o aptal çocukların elinden kurtarmak istemiştim. Pislikler, parmaklarını kırmışlar.
Zavallı şey :( O küçük yaşına rağmen oldukça olgun bir tepki vermiş ve bu durumun o zamana dek süre gelen ırkçı düşüncelerin ürünü olduğunu fark edip kendisini basketbola yönlendirmiş. Aferin sana Danny!
-Danny "Bu el" diye gösterirken-
Zavallı şey :( O küçük yaşına rağmen oldukça olgun bir tepki vermiş ve bu durumun o zamana dek süre gelen ırkçı düşüncelerin ürünü olduğunu fark edip kendisini basketbola yönlendirmiş. Aferin sana Danny!
2,5 yıl mutlu bir birliktelik yaşadığı kişi kim acayip merak ettim :) Her kim ise Danny'min Kore'de kalmasını dolayısıyla dizi+film projelerinde rol almasını sağladığı için ona minnettarım.
Annesinin bu beklenmedik şöhret karşısındaki 2 kamera tepkisi süper, Danny'min bu durumdan utanmayıp anlatması daha da süper. Okuldan eve döndüğü zamanlarda ise büyük bir sevgiyle karşılıyormuş onu, canım annem <3 :P
Duvara toslayan kızlara ben de Allah akıl fikir versin diyorum :P Sanki benim durumum çok farklıydı da :D Bilgisayarı kapatmadan önce bilgisayar ekranını, yatarken telefonu kapatmadan önce de telefon ekranını öpüyordum. Evet, manyaklığın bu kadarı :D Şimdi akıl sağlığım yerinde, ekran öpmeyi bırakıp normale döndüm şükür :)
Hazır Daniel Henney'den bahsediyorken çılgınca şarkı söylediği bir videoyu da paylaşmak istiyorum. My Father filmindeki Diana parçasını söylüyor. Sesi fena değil de asıl dikkat çekmek istediğim kısım çocuksu hareketleri. Komik şey :) Bu arada izlemeyenler için gerçek bir yaşam öyküsünün anlatıldığı My Father filmini şiddetle tavsiye ediyorum.
Bu halini Clark Kent'e benzetenler olmuş, hak verdim :)