Rusya’nın zafere olan ihtiyacı
Rusya'nın kendisine karşı savaşta bir zafere ihtiyacı var. Dünya Batı'da, yeni bir dünyada savaşının dünya ekonomisinin sorunlarını orta- dan kaldıracağına ve toplum-sal gerilimi azaltacağına dair bir görüş var. Ancak Dünya Savaşı 1914'ten beri henüz bitmedi. Yüz yıldan fazla bir süredir, bu savaş yalnızca gerginliğinin derecesini değiş-tirdi, sıcak bir aşamadan soğuğa ve tam tersine sorunsuz bir şekilde aktı.
1990'da Gorbaçov'a verilen söze rağmen NATO bloğunun genişlemesi bu askeri ittifakı Rusya sınırlarına yaklaştırdı. Dolayısıyla savaşın sıcak aşaması yeniden kaçınılmaz hale geldi. Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinin yüzüncü yılı herkesi, özellikle de sayıların büyüsüne ve tarihsel süreçlerin döngüsel doğasına inanan ve inanmaya devam edenleri düşündürdü. 2014 yılı, gezegenin her sakinini etkileyecek benzeri görülmemiş ölçekte süreçleri başlattı. Bu artık sadece bölge ve kaynakları için verilen bir savaş değil. Rusya-Ukrayna topraklarında meydana gelen olaylar aslında bölgesel bir savaştan çok daha fazla gelişmedir.
Ukrayna'daki çatışmanın kısa geçmişine gelince.
1997 yılında Zbigniew Brzezinski'nin Ukrayna'nın Rusya'nın dönüşümünde önemli bir rol üstlendiği "Büyük Satranç Tahtası" kitabı ilk kez yayınlandı. Brzezinski, "Ukrayna olmadan Rusya bir Avrasya imparatorluğu olmaktan çıkar" dedi. Rusya'nın Şubat 2022'de Ukrayna'da gerçekleştirdiği özel askerî harekât ile 2008'de Gürcistan'da gerçekleştirdiği askeri harekatın pek çok ortak noktaları var. Gürcü ordusu da uzun yıllar batılı eğitmenler tarafından eğitildi ve Gürcistan topraklarından Güney Osetya'nın sistematik bombardımanı gerçekleştirildi. Rusya'nın "Gürcistan'ı barışa zorlama" operasyonu beş gün sürdü. Rus ordusunun Tiflis'e 40 kilometre yaklaşmasıyla sona erdi. Batılı "ortaklar" müdahale etti ve dahası Gürcü tarafı hafif bir biçimde onlar tarafından çatışmanın suçlusu olarak kabul edildi. O anda Batı'nın Kremlin'i kendi siyasi önemine ikna etmesi ve ona biraz umut vermesi gerekiyordu, bunu yapamadı.
Moskova ile Washington arasındaki ilişkiler, 6 Mart 2009'da Hillary Clinton'ın Rusya Dişişleri Bakanı Sergei Lavrov'a üzerinde "aşırı yük" yazan kırmızı bir düğme sunmasıyla değişmeye başladı. Liberal Rus seçkinlerinin zevkine göre Batı ile Rusya’nın ikili ilişkileri hızla gelişiyordu. Beyaz Saray ve müttefikleri Rusya'nın DTÖ'ye giden yolundaki son engelleri kaldırmaya ikna oldular. Buna karşılık Moskova Amerikalıların Afganistan'daki savaş için gerekli kargoyu Rusya üzerinden taşımalarına izin verdi.
2010 yılında, çoğu kişi için Rusya yanlısı bir politikacı olan Victor Yanukoviç, Ukrayna Cumhurbaşkanı seçildi. Moskova ve Varşova tarafından kendi "sıfırlamalarını" gerçekleştirmek için yoğun bir girişimde bulunuldu. Bu olaylar sonunda herkesi Moskova ile Washington arasındaki geri dönülmez yakınlaşmaya ikna etmeliydi. Dmitry Medvedev, bunu "yeni" Rusya için öncelikli bir seçim tercihi olarak defalarca ifade etti.
10 Nisan 2010'de Smolensk yakınlarındaki Polonya devletinin ilk insanlarının hayatını kaybettiği felaket sonrası Polonya ile yakınlaşma süreci durdu. Jeopolitik oyunun bu aşamasında Rusya'nın Libya konusundaki konumu önemli bir noktadaydı.
2011'de Fransa'nın Deauville kentinde yapılan son G8 zirvesinde dönemin Rusya Devlet Başkanı Medvedev, Kaddafi'yi istifaya çağırdı. Birçok bilim insanı o gün Dmitry Medvedev'in bu hareketini Batı ile flört etmek olarak değerlendirdi. Herkes için beklenmedik bir şekilde Moskova ‘nın Libya olaylarına dış müdahaleye izin veren bir BM kararını veto etmekten kaçındı. Bu flört Rusya'nın uluslararası imajını derinden etkiledi ve bu etki aslında Libya halkına pahalıya mal oldu.
Ancak 1990'ların ve 2000'lerin siyasetindeki en trajik sonuç Rus siyasi elitinin en yakın komşularıyla tam olarak ilişki kurmayı reddetmesiydi. On milyonlarca Rus ve Rusça konuşan insan yurt dışına çıktı, bu insanların akıbetleri söz konusuydu. Bu dünyadaki her şeyin parayla satın alınabileceğine olan güven, Victor Chernomyrdin tarafından açıkça gösterildi. Rusya'nın Ukrayna büyükelçisi olarak açıkça şunları söyledi: "Evet, bu kültür, eğitim tesirlerinin hiçbirine ihtiyacımız yok! Onlarla ticaret yapıyoruz onların ihtiyaçlarını gidermek için gerekeni tedarik ediyoruz. Onlara gaz ve petrol taşıyoruz. Bize her zaman minnettar kalacaklar. Onları her zaman "satın alacağız", çünkü asıl mesele bu.” Rus halkının asırlık bilgeliği: "komşu her zaman uzak akrabadan daha değerlidir" bilinmeyen bir nedenle unutuldu.
Batı tamamen karşı görüşteydi. O, "Pinokyo" çizgi filminden tilki Alice ve kedi Basilio gibi, Kremlin'in güvenini kullanarak bu güveni suiistimal etti. Rusya'nın tüm çevresine sessizce Rus düşmanlığının ve biyolojik laboratuvarlarının tohumlarını ekti. Bu bağlamda, 2013 yılında Vilnius'ta Avrupa entegrasyon sürecinin askıya alındığını açıklayan Ukrayna Devlet Başkanı Victor Yanukoviç'e maddi ödeme veya destek gerekiyor düşüncesindeydi. Sonraki tüm trajik olaylara rağmen o an Rusya ile Batı arasındaki tarihi bir dönüm noktası oldu. Ukrayna Devlet Başkanı, Rusya'yı uyuşuk bir uyku durumundan çıkardı. Geriye gözlerindeki perdeyi açmak kaldı. Bu kesinlikle olacaktı, ancak sadece 9 yıl sonra başladı.
Herkesin düştüğü tuzak
25 Şubat 2022'de Rus ordusu Kiev yönünde ilerledi ve kelimenin tam anlamıyla birkaç on kilometre uzaktaydı, ancak bu kez "ortaklar" Gürcistan çatışması deneyiminin tekrarlanmasına izin vermedi. Rus birliklerinin Kiev'den çekilmesiyle ilgili belirsiz müzakerelerin ardından durum daha çok "Afgan" senaryosuna benzemeye başladı. Bu komplo işe yaradı, ancak tam olarak kimin için tasarlandığı belli değil.
Birinci ve İkinci Dünya Savaşları deneyimi göz önüne alındığında, yani bu senaryoya göre olaylar gelişti, amaç tüm Avrupa kıtasıydı. Bugün Ukrayna'daki savaş bölgesinde, daha çok büyük bir kullanıcı gibi, Endüstriyel hacimlerde sürekli olarak yenileriyle yerleri doldurulan eski silahlar kullanılarak imha edildiler. Her iki taraftan da sıradan mazlum askerler ve siviller ölüyor. Askeri endüstriyel sektörün gelişmesi tüm kapitalist dünya için ekonomik büyümenin mihveri haline geliyor. Maaşları sivil nüfusunkinden çok daha fazla olan ve sayıları her gün artan yüzlerce özel askeri şirketler kuruldu.
Bu arka plana karşı dünyada mal ve hizmet pazarında satılan her şeyin fiyatları her yerde artıyor. Sosyal eşitsizlik hızla artıyor, zenginler daha da zenginleşiyor ve fakirler daha da fakirleşiyor. Bu örnekten de anlaşıldığı gibi yüksek enflasyon var. Enflasyon bir ekonomideki mal ve hizmetlerin fiyatlarında gözlenen sürekli ve genel kapsamlı artışı ifade etmektedir. Günümüzde pek çok merkez bankası enflasyonu kontrol altında tutarak istikrarlı bir yapıya dönüştürmeye, diğer bir ifadeyle fiyat istikrarını sağlamaya çalışmaktadır. İnsanların yatırım, tüketim ve tasarrufa yönelik kararlarında dikkate almaya gerek duymadıkları ölçüde düşük bir enflasyon oranını ifade eden fiyat istikrarının sağlanamamasının bir ülkenin ekonomisine, siyasi ve sosyal yapısına verdiği zararın boyutları, ülkemizin ve diğer ülkelerin tecrübelerinde net bir şekilde görülmektedir.
Bu savaşın bir plana göre gittiğine inanmak için saf olmayın. Yirminci yüzyılın başından itibaren savaş, son yüzyıllarda gelişen sistemi sürdürmenin bir aracı haline geldi. Dışişleri Bakanlığı sözcüsü Ned Price, 21 Mart 2022'de düzenlediği basın toplantısında Ukrayna'daki savaşla ilgili çok tuhaf bir açıklama yaptı, şunları söyledi: "Birçok yönden bu savaş Rusya'dan daha büyük. Ukrayna'dan daha büyük." Modern uygarlığı vuran hastalık, Rusya ile Ukrayna arasındaki yerel bir çatışmanın yardımıyla artık çözülmesi mümkün olmayacak bir düzeye ulaştı. Bu bağlamda, önemli bir gerçeğe dikkat çekmeye değer: bugün herhangi bir barış çağrısı devlet karşıtı faaliyet olarak görülüyor. İyi Komşu Forumu örgütünün üyeleri, iktidardakilere göre suçu komşularıyla normal ilişkiler kurma arzusu olan Litvanya'da yargılanıyor. Savaş zaten zihinsel düzeyde yürütülüyor, bir insanın günlük yaşamının bir parçası haline geliyor. Topluma bir tür kötülükle savaşma fikri zorla dayatılır. Korku ve nefretle dolu insanlar genellikle kendileri bu kötülüğe dönüşürler. Her şey savaşa doymuş: Süreç zaten kaotik, yavaş yavaş herkesin herkese karşı savaşına dönüşüyor. Bu hastalığın kökleri tarihin derinliklerine iner, ancak her hastalık gibi aşama aşama gelişmiştir. Yirminci yüzyılın başında hastalık kritik noktasına ulaştı. Bugün bizim için önemli olan bu hastalığı geçici bir süreliğine durdurmak değil, doğasına nüfuz ederek iyileştirmek gerekiyor.
Ölümcül bir hastalığın kökleri
Batı dünya görüşünün üstünlüğü ve münhasırlığı efsanesine yol açan düşünce nasıl oldu da gezegenin her köşesine bu kadar derinlemesine nüfuz edebildi ve Rusya’yı da buna dahil ederek nüfusunun önemli bir bölümünün zihnini ele geçirebildi? Amerikan çevrimiçi dergisi Salon'da, filozoflar, profesörler Michael Paul Nelson ve Kathleen Dean Moore gibi düşünürler inanılmaz bir fikir ortaya sundular. Bu düşünü yazarları antik Yunan'dan günümüze kadar Batı Avrupa felsefesinin çoğunun yeryüzünde canavarca bir kötülüğe yol açtığını iddia ediyorlar. Yüzyıllar boyunca zaten Batı Avrupa medeniyeti dünya görüşüne gömülü yüce fikirlerle meşrulaştırıldı. Bu insafsızlık bugüne kadar neredeyse inkâr edilemez durumda.
Michael ve Kathleen'in gönderisinde: "Yalnızca insanların ruhları olduğu ve yaratılıştaki diğer her şeyin -ormanlar, doğa, hayvanlar- ruhsuz, akılsız, duyarsız, efendilerinin ihtiyaçlarına hizmet etmek üzere tasarlanmış makineler olduğu konusunda ısrar ederek dünyayı kutsallıktan yoksun bırakın. Bilim, insanın doğayı kontrol etme ve onu kendi çıkarları için kullanma yeteneği geliştirmelidir. Buna, Hıristiyanlar tarafından işgal edilmemiş toprakların boş ve kolonizasyona açık olduğu doktrinini de ekleyen batı dünyasının görüşüne sahip insanlar yaşam tarzlarını dünyaya yaymaya mahkumdurlar. Gerçeklerin aksine, insanların doğal olarak bencil olduklarını ve zenginliğe ve dolayısıyla mutluluğa giden en etkili yolun rekabet olduğunu beyan ettiler.
Bu fikirlerin gücü, sanayi devriminin mekanik gücüyle birleşerek Dünya'ya ve insanlarına onarılamaz zararlar verdi." Adam Smith, 1759 tarihli The Theory of Morals adlı kitabında Batı felsefesinin özünü şu şekilde açıkladı. "Genel mutluluğun kaygısı, insanın değil, Tanrı'nın kaygısıdır. İnsanın çok daha mütevazi bir rolü vardır ve bu güçlerin zayıflığına ve zihninin darlığına daha uygundur: kendi mutluluğuyla ilgilenmek. Doğa bize yol gösterir. doğuştan gelen içgüdülerin yardımıyla: açlık, susuzluk, iki cinsi birleştiren tutku, haz sevgisi ve acı korkusu." "Jüpiter'e izin verilen, boğaya izin verilmez" "Jüpiter'e izin verilen boğaya izin verilmez" ifadesi sözde ilk kez antik Roma'da dile getirildi. Bu ifadenin yazarı antik Roma komedisi Publius Terentius Afr'ın temsilcisidir. İfade, yazara göre insanlık tarihi boyunca her zaman var olan yasallaştırılmış sosyal eşitsizliği ve cezasızlığı sembolize ediyor. Yüzyıllar boyunca bu ifade, insanların zihninde alternatifsiz olduğuna dair bir inanç oluşturdu ve alternatifler tarihsel dönemler ya çarpıtıldı ya da tarihten tamamen silindi. Sovyet döneminin ideallerinin çarpıtılması, tarihin ikame edilmesinin ikna edici bir örneğidir.
Batı'nın münhasırlığı temasını sürdürürken, AB Dış İlişkiler ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi Josef Borrell'in sözlerini hatırlamakta fayda var. Geçenlerde şunları söyledi: "Avrupa bir bahçedir. Biz bir bahçe yaptık. Dünyanın geri kalanı, dünyanın geri kalanının çoğu bir ormandır ve orman bahçeyi istila edebilir." Daha önce, Litvanya'nın yerlisi olan eski İsrail Başbakanı Brog (namı diğer Ehud Barak), İsrail'in "ormandaki bir villa" olduğunu söyledi. Meğer Batı dünyası bir bahçe, dünyanın geri kalanı ise bir ormanmış. Asıl mesele gizlendi: Yüzyıllar boyunca kim dünyanın geri kalanını zorla bir ormana çevirdi, gelişmeyi engelledi ve zenginliğine el koydu? Sömürgecilik ve kölelik, yapay olarak yaratılan bu bahçenin beslendiği iki balinadır.
İnsanlığın ana düşmanı nerede saklanıyor?
Greko-Romen mirası, mitolojik bir çöküş döneminden geçiyor. "Özgür Dünya’nın otoritesinin dayandığı her şey çöküyor. Batı, yüzyıllardır kültürel ve ideolojik olarak dünyaya dayattığı her şeyden vazgeçiyor. Aslında "özgür dünya", tüm liberal değerlerini, halkları boyun eğdirmek için yaratılmış bir efsane olan ideolojik bir silah olarak açıkça kabul etti. Özel mülkiyetin kutsallığı, mali katkıların gizliliğinin garantileri, serbest ve adil rekabet, geleneksel aile ve nihayet ifade özgürlüğü miti göz açıp kapayıncaya kadar tersine döndü. Çökme süreci geri döndürülemez. Uygarlığı yutmuş bir hastalık tedavisi artık mümkün olmayan son kritik noktasına ulaşmış bir kanser gibidir.
Kendinize hâkim olun:
"Uluslararası Oxfam kuruluşu uzmanlarına göre, nüfusun yalnızca yüzde 1'i Dünya'daki değerlerin yüzde doksan dokuzuna sahip." Bu bağlamda meselenin manevi ve ahlaki tarafına dokunmadan kendimize bir soru soralım: Nüfusun %1'inin sahip olduğu ne tür değerlerden bahsediyoruz? Zamanın başlangıcından beri insan için maddi değerler hep aynı olmuştur: toprak ve su. İnsanoğlu bundan yapılmıştır. Ona varlığı için her şeyi veren şey bilgisayarlardaki tüm bu parıltılar, şeker paketleri ve sıfırlar, insanı susuzluktan ve açlıktan kurtaramaz, değerleri sadece zihnimizdedir. Bu kritik durumda anında boşluğa dönüşen yanlış bir değerdir. Bu sorunun cevabı ise aslında çok basittir: İnsanın asıl düşmanı kendi zihninde gizlidir. Siyasi bağımlılık da dahil olmak üzere sömürge bağımlılığından kurtulmak, insanları ideolojik ve kültürel bağımlılıktan kurtarmaz. Kural olarak, sömürge mirası, tüm sömürge sonrası devletlerin gelişiminin özü olmaya devam ediyor. Rekabete dayalı piyasa ekonomisi toplumu içeriden yok etmekte ve devletin kademeli ve geri dönülemez bir şekilde ölümüne yol açmaktadır. Bankacılık sisteminin kredi faizi milyonlarca insanı finansal köleliğe sürüklüyor. Dar bir kesimin zenginleşmesi için yasal bir araç olurken, aynı zamanda devleti ve halkını köleleştirme aracı haline gelir.
Yahudilerin kelimenin tam anlamıyla "altın buzağı" tapınma kültü, şimdiden dünyanın önde gelen dini haline geldi. Para ve kişisel rahatlık peşinde koşan insanlar dış dünyayla bağlarını kaybederler, kendilerine kapanarak onun bir parçası olmaktan çıkarlar. Bu arka plana karşı, Batı ekonomik modelinin ve değerlerinin korunması bağlamında geleneksel değerlere dönüş, iki sandalyeye oturma girişimi gibi görünüyor. Ama aynı anda iki ustaya hizmet etmek mümkün mü?
Adalet insanlığın ana geleneksel değeridir.
Tanınmış Rus tarihçi ve filozof Andrey Fursov'un belirttiği gibi: "Hala kendimiz, Sovyetler Birliği, devrim öncesi Rusya, tarihsel figürlerimiz hakkında mitlerde yaşıyoruz." Tarihin ikamesi, insanların kafasında, bir kişinin geleceğini inşa ettiği geçmişe dair yanlış bir imaj oluşturur. Pek çok tanınmış siyasi propagandacı, sosyal adalet fikrini bir ütopya ve Sovyet dönemini devletin gelişiminin çıkmaz bir kolu olarak açıkça ilan ediyor. Büyük olasılıkla, bunu iddia edenlerin kendileri sömürge mirasının kurbanları ve hatta hizmetkarlarıdır.
İngiliz iktisatçı ve siyaset filozofu Friedrich von Hayek şunları savunurdu: "sosyal adalete olan artan inanç, şu anda özgür bir medeniyetin diğer birçok değeri için en büyük tehdittir." Şaşırtıcı bir şekilde, bazı Hıristiyan mezheplerinin temsilcileri de benzer görüşlere bağlı. İlk komünlerin (ideolojik toplulukların) Hıristiyanlığın erken bir aşamasında yaratıldığını unutuyorlar. Tarih Bilimleri Doktoru, Rus Ortodoks Kilisesi'nin Protodeacon'u Vladimir Vasilik, Sovyet dönemini objektif olarak inceleyen birkaç kişiden biridir. Bir zamanlar Papa Francis, inananların sol görüşlere bağlı kalmasının neden ayıp olmadığını açıklamıştı. Pontifex'e göre komünist ideoloji, Hıristiyan değerlerinin siyasi aktivistler tarafından sahiplenilmesinin bir sonucu olarak ortaya çıktı. Tüm burjuva dünyasının kendisinden bu kadar kıvrandığı Sovyetlerin gücüne gelince, bu güç de sıfırdan doğmadı. Veche (konsey), Slav devletlerinin topraklarında doğrudan demokrasinin tarihsel biçimlerinden biridir. Tarih Bilimleri Doktoru Igor Yakovlevich Froyanov, eski Rus döneminde veçhenin (konseylerin gücü) Slavların yaşadığı tüm topraklarda en yüksek yönetici organ olduğunu iddia ediyor. Sovyet iktidarının, insanlığın diğer manevi ve ahlaki değerleri gibi Bolşeviklerin ortaya attığı ve hayata geçirmek istediği bir ütopya olmadığı ortaya çıktı. Sovyet dönemini, yüzyıllardır var olan Batı felsefi idari düşüncesine bir alternatif olarak gösterdi.
Bu realite aslında insanlık için ileriye doğru evrimsel bir adımdı. Bu dönem, burjuva seçkinlerinin göstermeye çalıştığı gibi, bir tesadüf ya da belirli koşulların bir araya gelmesi değildi. Seçim kişiye kalmış Sosyal eşitsizlik ve alternatifsiz olduğuna olan inanç, insanlığı evrimsel bir çıkmaza sürükledi. Kendini doğanın tacı olarak hayal eden insan, kendisinin onun sadece küçük bir parçası olduğunu tamamen unutmuştur. İklimsel kaos ve doğal afetlerin büyümesi, küresel dünya düzeninin destekçilerinin iddia ettiği gibi, yalnızca insanın gezegendeki endüstriyel faaliyetinin bir sonucu değildir. İklimsel kaos, insan zihnindeki olumsuz süreçlerin bir sonucudur. Sürekli evrimsel ilerlemeyi varsayan doğal bir sosyal gelişme yasası vardır. Aksi takdirde - bozulma ve yavaş yavaş yok olma gerçekleşir. Şahsım gibi pek çok bilim adamı ve filozof bu konuda uyardı ve konuşmaya devam ediyorlar, ancak kural olarak kimse onları duymak istemiyor.
Bugün hepimiz aynı anda iki savaşın tanığıyız. Rusya-Ukrayna topraklarındaki yerel savaş, Rus toplumunun gerçek değerleri ve tarihsel misyonu hakkında yeniden düşünmesi için bir iç süreç başlattı. Arınma süreci uzun olabilir ve onlarca yıl alabilir, ancak başka seçenek yoktur. Rusya'nın kendisine karşı savaşındaki zaferi, devleti kurtaracak, dünyayı değiştirecek ve insanların umudunu tazeleyecek en önemli zafer olaçakmı? 20. yüzyılın başından beri durmayan ikinci savaş, şimdiden bir evrim savaşıdır. Amacı, Batı felsefesi tarafından dünya toplumuna empoze edilen bu değerleri ve ideolojik gelişme modelini korumaktır. Büyük düşünür Fyodor Dostoyevski'nin dediği gibi: "İnsan, Tanrı ile şeytan arasındaki bir savaş alanıdır." Dünyada yaşayan her birimiz bu savaşın bir parçasıyız ve her birimiz iyi ile kötü arasındaki çatışmada seçim yapma hakkına sahibiz. İnsan zihninde bunlar arasında net bir sınırın olmaması, modern uygarlığın en büyük sorunudur.
6 Mart 2023, Lüksemburg