Aşağıdaki alıntı bu hafta The Economist’de Türkiye ile ilgli yayımlanan bir yazıdan:
“There is some evidence of a conspiracy in the Ergenekon case. Yet there is also reason to believe that over-zealous prosecutors have pushed things too far. Some of the charges have been dropped and some suspects released. Dani Rodrik, a Harvard economist whose father-in-law is one of the generals involved, is not alone in believing that many of the charges are fabricated and that the Gulenists and the AK party have exploited the case to settle old scores. The truth about Ergenekon may (or may not) emerge in court but it leaves a bad smell all round.”
Tükçesi kabaca şöyle:
“Ergenekon’da bir tertibin olduğuna dair bazı kanıtlar var. Bununla beraber, savcıların aşırı bir hevesle sınırları zorladıklarına inanmak için de sebep var. Suçlamalardan kimisi düştü ve kimi şüpheliler serbest bırakıldı. Harvard’da ekonomist olan Dani Rodrik, iddaların bir çoğunun imal edilmiş olduğuna ve Gülenistler ile AK Parti’nin davayı geçmişin intikamını almak için suistimal ettiğine inanan tek kişi değil. Ergenekon hakkındaki gerçekler mahkemede ortaya çıkabilir (ya da çıkmayabilir) ancak etrafa kötü bir koku yaymış durumda.“
Bu, Ekonomist için önemli bir dönüş noktası, çünkü Türkiye üzerine daha evel yaptıkları yorumlarda Türkiye’nin genelde daha demokratik, insan haklarına daha saygılı bir yolda olduğu görüşünü aksettiriyorlardı. Bu yazıdaki vurgu ise AKP’nin otoriter eğilimleri üzerine.