Memento Mori Ne Demek
Tek bir gerçek vardır… Zenginlik ya da değil, başarılı ya da değil, dini, felsefi, fark etmez bir gün hepimiz öleceğiz.Zamanın başlangıcından sonuna kadar ölüm, evrensel kaçınılmaz ortak noktadır. Krallar ya da köylüler, zeki ya da aptal, herkes ölür ya da ölür. Bazıları bunu düşünmemeye çalışır. Ancak diğerleri için ölümün kesinliği düşüncenin ön saflarında tutulur. Niye ya? Böylece gerçekten yaşayabilirler. "Memento Mori" veya İngilizce'ye çevrilmiş, "Unutma, ölmelisin." Bu hatırlatmanın amacı hastalıklı olmak veya korkuyu teşvik etmek değil, ilham vermek, motive etmek ve netleştirmektir. Fikir, tarih boyunca sanat, felsefe, edebiyat, mimari ve daha pek çok şeyin merkezinde yer almıştır. Platon'un Phaedo'sunda Sokrates'in dediği gibi, "Felsefeyi doğru şekilde uygulayanların tek amacı ölmek ve ölmek için çalışmaktır." Bu makalede, bu görünüşte akıldan çıkmayan ama aslında ilham verici olan bu ifadenin tarihini, nereden geldiğini ve ne anlama geldiğini keşfedeceğiz. Edebiyatta, sanatta, modada ve günümüzün popüler kültüründe, binlerce insanın ceplerinde Memento Mori madeni paraları taşıdığı veya diğer fiziksel hatırlatıcıları güncel tutmak için uyarladığı, birçok uygulama ve yorumlama biçimiyle nasıl geliştiğini size göstereceğiz. Her zaman onlarla birlikte ölümü düşündü.
Amansız Kültürel Bir Uygulama
Stoik
Seneca Lucilius'a Ahlaki Mektuplarında ısrar etti, “Hayatın sonuna gelmişiz gibi zihnimizi hazırlayalım. Hiçbir şeyi ertelemeyelim. Hayatın kitaplarını her gün dengeleyelim... Hayatına her gün son rötuşları yapanın zamanı asla dar değildir” . Meditasyonlar'da Marcus Aurelius kendi kendine şöyle yazdı: “Hayatı hemen şimdi bırakabilirsin. Ne yapacağınızı, söyleyeceğinizi ve düşüneceğinizi belirlemesine izin verin. “İmparator, ölümü ön planda tutmanın zorunlu olduğunu düşündü. Bunu yaparken, dünyanın en güçlü adamı, Şimdi erdemli bir şekilde yaşamanın rehberliğinde konumunun yükümlülüklerini yerine getirdi. Epiktetos öğrencilerine sorardı: “İnsan kötülüklerinin en büyüğünün, alçaklığın ve korkaklığın en kesin işaretinin nasıl ölüm değil de ölüm korkusu olduğunu düşünüyor musunuz?” Ve onlara “böyle bir korkuya karşı kendinizi disipline edin, tüm düşüncelerinizi, egzersizlerinizi ve okumalarınızı bu şekilde yönlendirin ve insan özgürlüğüne giden tek yolu bileceksiniz” diye yalvardı”. Stoacılar, Memento Mori'yi yaşamı canlandırmak, öncelik ve anlam yaratmak için kullandılar. Her güne bir hediye gibi davrandılar ve gün içinde boş ve önemsiz şeylerle vakit kaybetmemeleri gerektiğini kendilerine sürekli hatırlattılar.
Romalılar
Memento Mori'nin eski bir Roma geleneğinden geldiğine inanılıyor. Büyük bir askeri zaferden sonra, muzaffer askeri generaller sokaklarda kitlelerin kükremelerine doğru yürüdüler. Tören alayı, askeri liderin dört atın çektiği bir arabaya bindiği bir gün boyunca sürebilir. Daha fazla gıpta edilen bir onur yoktu. General idolleştirildi hem askerleri hem de halk tarafından ilahi olarak görüldü. Ama aynı arabaya binen, tapılan generalin hemen arkasında duran bir köleydi. Kölenin tüm geçit törenindeki tek sorumluluğu, generalin kulağına sürekli, “Respice post te. Hominem te esse hatırası. Memento mori!”
"Arkana bak. Ölümlü olduğunu hatırla. Unutma, ölmelisin!” Köle, zaferin zirvesinde galip gelene hatırlatmaya hizmet etti, bu tanrısal hayranlığın yakında sona ereceğini, ölümlülüğünün gerçeğini koruduğunu.
Mısırlılar
Dünyanın yedi antik harikasından sadece bir tanesi sağlam kaldı o da Büyük Giza Piramidi. Eski Mısırlıların piramidi inşa etmek için 170.000 tondan fazla kireç taşını nasıl taşıdıkları, arkeologları şaşırtmaya devam ediyor, ancak neden daha iyi biliniyor. Sivri düz kenarlı piramitlerden önce, erken kralların ve firavunların mezarlarının üzerine inşa edilmiş mastabas adı verilen sıra şeklindeki höyükler vardı. Büyük Piramit, sembolik olarak olmasa da estetik olarak bir ilerleme sergilemektedir. Tahminen 20.000 sivil, firavun Khufu'nun kraliyet ailesi ve halk tarafından paylaşılan kaderi anımsatan bir yapı olan mezar odasının 20 yıllık inşaatına katkıda bulundu. Kazılan mumyalar, mezarlar ve piramitler, ölümü hatırlamanın eski Mısır kültüründe yerleşik olduğunu ortaya koyuyor. Mısırbilimciler, cesetlerin korunmasının ve ayrıntılı ölüm odalarının inşasının, yaşamı kutlamanın bir eylemi ve geçiciliğine saygı duyulduğunu savunuyorlar.
Denemeyi edebi bir tür olarak yaratmasıyla tanınan ve Modern Şüpheciliğin Babası olarak kabul edilen Michel de Montaigne, Kutlama şölenlerinin bir şövalyenin yetiştirilmesiyle sona erdiği eski Mısır geleneğinden, Felsefeyi İncelemek Ölmeyi Öğrenmektir başlıklı bir makalesinde yazmıştır. "İç ve mutlu ol, çünkü öldüğünde böyle olacaksın." Kutlamanın zirvesinde, Mısır geleneği, festivalin kırılganlığını ve geçiciliğini anmaktı. İskeletin görseli ve ilahinin telaffuzu sayesinde, kutlamalar anın çok geçmeden geçeceğini kabul etmek ve bu yüzden onu hafife almamak için neşeyle sarsıldılar.
Budistler
Ölümün farkındalığı Budizm'de merkezi bir öğretidir. “Ölüm farkındalığı” anlamına gelen meditatif uygulama maranasati, daha iyi yaşamak için gerekli kabul edilir. Kişinin fiziksel yaşamının geçici doğasının tanınmasını sağlar ve kişinin kırılgan ve değerli yaşamını doğru kullanıp kullanmadığı sorusunu harekete geçirir. Buddha'nın dediği gibi, “Bütün ayak izleri içinde filinki en üstündür. Benzer şekilde, tüm farkındalık meditasyonları arasında, ölüm üzerine olan en üstün şeydir.”
Katolikler
İncil, dünyanın en çok okunan kitabıdır. En çok okunan kitabın en çok okunan kitabı Eski Ahit'ten Mezmurlar kitabıdır. Aynı zamanda İncil'in en uzun kitabı ve Yeni Ahit'te en çok alıntı yapılan kitaptır. Teologlar, bu saygıyı, yalnızca hayatın zevklerinde değil, aynı zamanda mücadelelerde de insan duygularını yakalamaya bağlarlar. Dindar bir Hıristiyan ve 20. yüzyılın en etkili yazarlarından biri olan CS Lewis, Mezmurlar Üzerine Düşünceler'i yazdı çünkü Mezmurlar “karşılaştığım zorluklara” ve “kazandığım ışıklara” yardımcı oldu. Lewis, yaşamın geçici doğasına bir bölüm ayırıyor. Mezmurlarda ölüm, ölümsüzlük ve “ölüm kaçınılmazdır” etrafında toplanır. Mezmur 89:46'yı "en açık" düşünceler olarak alıntılamadan önce Sheol, "ölüler diyarı", yeraltı dünyasının tanrısı Hades ve Platon'un "canlı ve pozitif ölümsüzlük doktrini"ne atıfta bulunur, " O Ne kadar kısa olduğunu hatırla, benim zamanım."
Beşinci yüzyılda Roma imparatorluğunun çöküşü, çalkantılı bir çatışma, veba ve siyasi kriz dönemine yol açtı. Düzeni korumak için güçlü bir merkezi hükümet olmadan, Katolik Kilisesi en güçlü kurum olarak yükseldi. Krallar, kraliçeler ve diğer liderler, Kilise'ye bağlılıkları ve Kilise'yi korumaları yoluyla güç elde ettiler. Bağlılık, büyük katedrallerin, kiliselerin ve diğer dini anıtların inşasıyla kanıtlandı. Ziyaretçileri yaşamın armağanı üzerinde düşünmeye zorlamak için sergilenen cenaze sanatı. Haçlar ve mezarlar en yaygındı. Ölümün kaçınılmazlığını hatırlamak, Mukaddes Kitabın ana temasıdır. Yazılı sözün çok ötesinde günümüzde de yaygınlığını korumaktadır.
Ölüm Dansı
Geç Orta Çağ bir yıkım dönemiydi. Felaket bir veba olan Kara Ölüm, Avrupa'yı harap etti ve tahminen 25 milyon insanı, yani nüfusun üçte birini öldürdü. Korkunç korkular ve hayatta kalma mücadelesinden Danse Macabre adlı bir sanat türü doğdu, yani Dans ya da Ölüm . Veba gibi, Danse Macabre ölümün her şeyi yenen gücünü gösterir. Tablolar, ölümün herkes için geldiğini anlatmak için köylülerle kralları, gençleri yaşlıları içerir.