Şampiyonlar Ligi'nde bir dönem kendi çapında destanlar yazan ve bu ülkenin yüzünü güldüren takım olan G.Saray, altı maç üstüste galibiyet göremediği Devler Ligi'ne birkez daha mağlup başlamış oldu.
Tamas kimdir, ne işe yarar, futbola kazandırdığı zenginlikler nelerdir sorusunu futbol tarihçilerine bırakmak gerekiyor. Tahminimce pek fazla bir mataryal bulamayacaklardır. İçim kan ağlasa da Mondragon'a geçmek istiyorum. Mondragon, uzun bir süredir sadece rakibin auta attığı topları kendisine fırlatan 2.5'ların, yani top toplayıcıların toplarını tutabiliyor. Bundan gayrı herşey maalesef G.Saray kalesinde gol oluyor.
G.Saray'ı adam adam eleştirmek veya harcamak çok manasız birşey. Çünkü her maç parlayan birkaç oyuncunun dışında ortada üzerine konuşulacak birşey yok. Ne bir takım ruhu, ne bir oyun planı. Hiç bir şey, sıfır!
Bakın, esas tehlike daha büyük. Lig kaybedilir. Şampiyonlar Ligi'nde maç kaybedilir. Bunlar taraftarı üzer geçer. Fakat G.Saray itibarını kaybediyor; ki bu itibar hiç kolay kazanılmadı.
Anahtar kimde
Galatasaray'ın bugünden itibaren doğaüstü bir hadise gerçekleşmedikçe onbin, bilemediniz yirmibin seyirciyi bulabileceğine inanmıyorum. Bu lafıma da dikkat edin. Tribünde tek tük, şimdilik zayıf da olsa istifa sesleri yükselmeye başladı. Bu Galatasaray terbiyesinde olmayan birşey. Ama insanları dağın başındaki bir stada getirip berbat, kişiliksiz bir futbol seyrettirirseniz olacağı budur.
Ben bu yazıyı yazdırmaya başladığımda dakika 78'di. Atatürk Olimpiyat Stadı'nın dönüş yolu otomobillerle doluydu; Yani stad boşalıyordu. Galatasaray, sadece maç değil, seyirci ve yavaş yavaş da yakın geleceğini kaybediyor. Bu kilidi çözecek anahtar kimdeyse buyursun ortaya çıksın.