Babamın garajının üstünde oturduğum daire 520 metrekareydi. İlk filmimi çektikten sekiz hafta sonra İrlanda’dan yeni döndüm, Arkadaş çevresiKüçük kanepeye oturdum ve kocaman valizlerime baktım. Onlardan çok vardı. Güneydoğu İrlanda’daki küçük bir köyde günde 12 saat çekim yaptıktan sonra kükreyen bir sosyal yaşam için ne hazırladım? Köyde dokuz bar, iki kilise ve bir bakkal (o da postaneydi) ile çeşitli iş sonrası faaliyetler vardı, ancak bu dükkan saat 16.00’da kapandı.
İ vardı oldukça fazla kazak satın aldı. Herkesin teyzesi ya da büyükannesi ya da sert arkadaşı (“Tabii tüm kumbaralarını soyup Clonown’dan bir sürtük, bogtrotter ile taşındıktan sonra onu dört çocuğuyla bıraktı”) nakit para için kazak ördü. Geldiğimi gördüler: çatlamış dudaklar, soğuk, mor eklemler ve gizlemeye yardımcı olmayı manevi görevleri olarak görmüş olabilecekleri büyük bir göğüs. Kazakları beni Tanrı için iyi tuttu.
Döndüğümde ne beklediğimden emin değilim. Herhalde çalan telefonlar, var olmayan şöminemin tepesindeki kalın fildişi kartlar beni Cannes’daki partilere davet ediyor. Hugh Grant, hatta gerçek Hugh Grant gibi yakışıklı, sarkık saçlı bir aktörle başka bir filme gitmeden önce Aran kazaklarımı açmaya zar zor vakit ayırıyorum.
Bir filmdeki başrollerden biri ve hayatın şeklinin birdenbire farklı görüneceğini düşündüm. Tüm bu heyecan, tüm bu macera ve yaratıcılık nasıl olur da setten çıkıp gerçek hayatıma girmezdi. İsa, düşündümistemek bu işi yapmak delilik.
Sadece piyangoyu kazanmak zorunda değilsin, tekrar tekrar kazanmaya devam etmelisin ve kim bu kadar şanslı olacak ki?
Aldığım on bin dolar Arkadaş çevresi tahakkuk eden dağlık borcumu görmüştüm. Ayrıca Ford Fiesta için, bu noktada partiden çok pinata olan dört yeni lastik satın aldı: Fiesta’nın ardından, tekerlekler üzerinde mekanik bir akşamdan kalma. Ben yokken arabayı Isla’ya ödünç vermiştim ve bence o gerçekten içinde yaşamış ve unutulmaz partiler vermiş olabilir.
Valizler yadigarlar, yakın geçmişin anıtları gibi görünüyordu, yarım daireleri ciddi Druid havası veriyordu ve bana bir falcıya ihtiyacım olduğunu hatırlatıyordu.
Temsilcimi aradım.
Ah, geri döndün, dedi neşeyle. “Harika. Umarım güzel bir dinlenme istersin.”
“Hayır gerçek değil. Aslında başka bir işi çok isterim.”
“Ah evet. Pekala, böyle bir şey olursa seni mutlaka ararım.”
“Ufukta bir şey var mı?”
“Eh, her zaman ufukta bir şeyler vardır – ama aslında ne kadar yaklaşacağını kim bilebilir.”
“Eh, muhtemelen yapacaksın?”
“Evet, parmaklar çarpıştı.”
kapattık. Hayatımdaki falcı parmaklarını çarpıtıyorsa ve tekrar kazanması gereken bir piyango kazananıysam, o zaman muhtemelen burada, Paskalya Adası kanepemde Moai valizlerimle oturup geleceğin olmasını beklemeliyim diye düşündüm. .
Telefon çaldı.
“Ah!” Yine benim ajanımdı. “Sihirli güçlerin olmalı.”
Bavullarıma baktım.
“Yarın bir reklam için seni görmek istiyorlar, sanmayın ki çok iyi Almış olsanız bile ticari ve neredeyse hiç paranız yok, ama bu bir seçme ve bu konularda harikasınız, yani ileri ve yukarı. Adresi vermek için seni geri arayacağım.”
O telefonu kapatırken valizlerim bagaj etiketlerini silkti – seçmeler bir iş değildir ve reklamlar bir film değildir, ama hey!
Maggie Smith veya Stanislavsky gibi parlak biri, “Küçük roller yoktur, sadece küçük oyuncular vardır” dedi. “İ ben seçmelerde iyi,” dedim zaferle, kanepeden ayağa kalkarken. “O seçmelere gideceğim ve o boktan işi alacağım!”
Isla’yı aradım. “Kutlamak için bara gidiyoruz!”
“Ooooo, neyi kutluyoruz?”
“Sıradanlık, ama büyük ölçekte.”
“Uygun giyineceğim,” dedi ciddiyetle.
Sadece piyangoyu kazanmak zorunda değilsin, tekrar tekrar kazanmaya devam etmelisin ve kim bu kadar şanslı olacak ki?
İki gün sonra Soho’daki Brewer Sokağı’nda aceleyle gittim, seçmeler için oyuncu seçme ofisini buldum ve antredeki panoya adımı imzaladım. Oda çoktan kızlarla dolmuştu. Aktrislerle dolu bir seçme çağrısına girdiğinizde garip bir his var, herkes iyi, ama biraz tırtıklı.
Her kız en iyi beni seçiyordu! ancak genel olarak birkaç yaklaşım alt kategorisi vardı. Bazıları, yanlarında oturan kızın, ikisinin de istediği son üç işi aldığını fark ederek çoktan vazgeçmişti. Bazıları tüm süreçle tamamen ilgisiz görünüyordu ve uğraşmaları gereken çok daha yüce şeyler olduğunu belirttiler: yoğun bir şekilde vurgulamaları gereken başka bir senaryo, oyuncu kadrosuna dört tane daha olduğu için bunun ne kadar sürebileceği konusunda yüksek sesle bir soruşturma. O sabaha ulaşmak için seçmeler. Giydiğiniz her şeyi nereden aldığınızı soran gülen suratlı sohbet kutusu ve “Bunu asla alamayacağım” sorusunun arasına serpiştirdi. Yine de gözlerindeki çelik, gerçekten yapabileceğini düşündüğünü söyledi.
Sonunda adım çağrıldı ve içinde beklediğimden daha fazla insanın olduğu büyük bir odaya götürüldüm. Genellikle bir oyuncu kadrosunda, oyuncu yönetmeni, kamerayı yöneten bir asistan ve bazen de yönetmen. Bu oda, geniş bir yarım daire içinde neredeyse iki sıra sandalyeyle doluydu, her koltukta takım elbiseli bir adam oturuyordu, çoğunlukla ceketleri sandalyenin arkasındaydı ve kravatları gevşemişti. Yarım dairenin önünde bir tabure vardı ve yanında uzun bir kap vardı, tıpkı otel lobisindeki kanepelerin yanında gördüğünüz gibi bir kül tablasıydı ama içi çikolata parçalarıyla doluydu.
“Tamam aşkım,” dedi canı sıkılan yönetmen, “montunu çıkar ve sandalyeler bittiği için yerde bırak. Arkamda oturan bu beyler reklam ajansından ve ben Martin, yönetmeniniz.” Solgun bir gösterişle yarı eğildi.
“Otur,” dedi tabureyi göstererek.
“Bu bir kül tablası mı?” diye sordum çikolata dolu uzun kabı göstererek.
“Şu an değil.”
Sağlanan bir senaryo yoktu, bu yüzden tam olarak ne yapmamı istediklerini merak ettim.
“Tamam, bugün sattığımız şey çikolata. filmi gördün Harry sally ile tanıştığında?
“Evet.”
“Orgazm taklidi yaptığı sahneyi biliyor musun?”
“Evet.”
“Peki. Bir parça çikolata ye ve bunu yap.”
“Sahte bir orgazm mı?”
“Evet. Gerçek bir taneye sahip olmak istemiyorsan.” Tuhaf bir şekilde kıkırdadı. 17 reklam yöneticisi sandalyelerinde hafifçe öne eğildi.
“Bunu iki kez, bir kez normal olarak yapmanız, ardından ikincisini büyütmeniz gerekecek – bu Hollanda pazarı için kullanılacak.” Bu bilgiyi sindirmeye çalıştım.
“Um, Hollandaca gerçekten-”
“Bak, devam et, olur mu aşkım? Tik tak vb.
Dışarıda bekleyen tüm kızları düşündüm. Hepimiz bir pick-me kılığına girmiş, aslında aşağılama olan bir fırsat için yarışıyoruz! kıyafet. Oraya koşup onları uyarmak istedim. Onlara bundan daha iyi olduğumuzu, bir grup sapık yönetici için öğle yemeği eğlencesi olmaktan daha iyi olduğumuzu, sapıklıklarının bunun “iş” olarak görülmesiyle onaylandığını söylemek istedim. Ama tabii ki yapmadım, çünkü ateş yanıyordu ve yakıt gerektiriyordu ve herhangi bir yakıt, ne kadar rahatsız edici olursa olsun, aynı şekilde yanacaktır.
Çikolata tiksindiriciydi, kakaodan kaçınmanın ve yapay şekerin bir başarısıydı.
Katz’s Deli’deki Meg Ryan gibi kafamı sağa sola sallayarak, “Hımmm… mmmm, mmmm,” dedim. “EVET! EVET! EVET!”
“YEŞİL! NYESH! NYESH!” Çikolatada kullanılan yapışkan madde yüzünden guruldum.
“İşte bu,” dedi Martin Scorsleazy, “gerçekten bize o çikolatanın sizin için neler yapabileceğini gösterin.”
Gagalamanın ötesinde pek bir şey yoktu. Birkaç kez daha inlemeye ve nöbet geçirmeye çalıştım ve sonra çikolatayı tükürecek hiçbir yer olmadığını fark ederek, birçok kadının erkekleri memnun etmek adına yaptığını yaptım ve yutkundum.
Onlara bundan daha iyi olduğumuzu, bir grup sapık yönetici için öğle yemeği eğlencesi olmaktan daha iyi olduğumuzu, sapıklıklarının bunun “iş” olarak görülmesiyle onaylandığını söylemek istedim.
“Tamam güzelim gerçekten çok güzeldi. Şimdi tekrar görelim ama unutmayın bu sefer Hollandalılar için daha büyük yapın.” Dilimi dişlerimin üzerinde gezdirdim, ikinci rauntta çikolata kalıntılarını çıkarmaya çalıştım. Çikolata dişlerimi sert, tatlı, muhtemelen kahverengi bir yüzeyle kaplamıştı.
“Bir daha yapabileceğimi sanmıyorum.” dedim. Oda tekmiş gibi sırıttı.
“Elbette yapabilirsin aşkım, kız olmanın en iyi yanı bu!” ad-men cabal’dan bir ses geldi.
Konuşmaya başladığımda dudaklarımı dişlerimin üzerinde tutmaya çalıştım ama sonra seyircinin neyi tanıttığını görmeyi gerçekten hak ettiğini fark ettim. Yakıta ihtiyaç duyan hırslı ateşim beslenmeyecekti.
“Hayır, demek istediğim şuydu alışkanlık tekrar yap çünkü kusacağım.” Çikolatadan bahsettiğimi sanıyorlardı, ama bütün bu tuhaflıkla birlikte gitmek benim için gerçekten utanç vericiydi. Ve lanet çikolata.
Scorsleazy sırıttı ve gözlerini devirdi. “Eh, görünüşe göre diğer tüm kızlar bundan çok keyif almış.” Yerden giydiğim güzel paltoyu topladım, güçlü bir şekilde gülümsedim ve “Sahte ediyorlardı” dedim.
____________________
alıntı Beklentileri Yönetmek: Denemelerde Bir Anı Minnie Driver tarafından. HarperOne tarafından yayınlandı. Telif hakkı © 2022 HarperCollins.
Kaynak : https://lithub.com/minnie-driver-on-the-high-expectations-and-low-pay-of-her-first-movie/