Nasıl çevirmişim.
Korkuma yenik düşmeden Mark Dungan (kendisini the parent olarak adlandırıyorum, onun bilgisi, ilgisi sanıyorum çok az kişide var...NB konusunda...yani bilgilenmek isteyenler...sydneydungan.com'a baksınlar)'ın sözünü ettiği MIBG videosunu izledim, dinledim. Aslında moral verdi. 3F8 dışında da yöntemler var. Gerçekten asıl mesele research için biran önce parayı arttırıp, bu çalışmalara hız vermek, ve tedaviyi geliştirmek. Amerikalı değiliz diye ne oluyor bilemedim, belki ben buradan tıkladım diye, oldu sandım. Belki de sandım...
Tıp mesleğini buradan bir kez daha kutsuyorum. Şaka değil. Çok bin fırın ekmek yemeleri gerekse de, başka hiçbir meslekte olmayan "insani" bir yanları var. Ama kastettiğim mesleğini "research" ile sürdürenler. En üste onları koydum. Benim baktığım noktadan şu anda resim bu.
Okuduğunuz gibi ayaktayım. Aslında MIBG videosunu izleyince moralimi bozan bir şey oldu. Scan olarak yaptıkları MIBG de kullandıkları radyoaktif madde miktarı, MIBGyi tedavi amaçlı kullananlara göre daha az..ve birinde temiz çıkan diğerinde çıkmayabiliyor...Ama öte yandan, Avrupa'da yapılmış çalışmalarda, MIBG taramasının survival rate leri predict etmesiyle ilgili sayılar moral veriyor...az noktada, ya da hiç kalmamışsa...%50'ye çıkıyor.
İnşallah.
Beşinci kemodan sonra gireceğiz biz.
Kushner'ın dediğini destekliyor, ilk tedaviye iyi response verenlerin şansı daha yüksek.
Canım kızım, defet şu kötü hücreleri. Genetik yapında bir aksaklık olsa da, Arnavut kanın iyi olmalı!
Tamam. Research, science bu kadar. Hande ile güldük. Özgecan çok güzel yazmıştı, Mevlana'ya dair. Sonra Feride'cimle raw food maceramı tartıştık ve beni rahatlattı. Yavaş, yavaş. Ah, ama "keşke size yapsam, yakınınızda olsam" dediğinde...al benden de o kadar dedim...şu eziyet bitse. Zaman eziyeti meziyet yapma zamanı. Barack Obama gibi oldum mu, bugün inaugration var idi...Whole Foods'a gittiğimde, otopark boştu!
Bu da politika.
Şimdi tatlı kızıma gelelim. Benim bir tanem.
Yürüyüşünü, geçen gün bir doktor "stomping" diye tanımladı. Evet, gerçkten de öyle yürüyor. Yani "ben kimseden korkmuyorum, ve kendi başıma yürüyebilyorum" dercesine yürüyor. Bugün eve gidip geldikten sonra, kaç tur attık bilmiyorum. Öyle de hızlıki...m a ş a l l a h...
Dört yaşındaki bir siblingle bugün ilk "paylaşmasını" yaptı. Ben tercümanlık yaptım. Bizimki Megan'a stroller ve bebeğini verdi, megan da ona vacuum cleaner'ı. Bayağı zorlandı, duraksadı ama sonunda verdi.
Akşam ona evde yaptığım yoğurtlu raw squash'ı da , bu kez acı tadını yokederek,ve dibini tuttrmadan yaptığım quina (nasldı bu yaw) yı da ye-me-di. Yıkılmadım ayaktayım.
Bizi yarın gece de tutacaklarmış, işte ona sıkıldım. Bu kez, "parka" deyip duruyor, ve ben az kaldı diyorum. Az kaldı, benim de çok ihtiyacım var. Ama Mark Dungan'ın söylediği gibi. Çok sevdim: we have a purpose.
Evet, çok önemli bir amacımız var. Nar tanem, nur tanem, bal tanem, kar tanem için yapacağız.
Teknoloji sayesinde sıkı bir destek, o kadar iyi geliyor ki. Hergün teşekkür etmeyeyim diyorum ama görüntülü, görüntüsüz sizi yanıbaşımda bulmak harika bir duygu. Hay aklımla bin yaşayayım. Kızım da.