Igor Bezdetko Bezdetko itibaren Kwadungan, Ngawi Regency, East Java, Endonezya
Büyük gotik roman. Kavramı çok acayip fındık. Güzel kitap.
On yedi yaşındayken Eddie Savage iki şey öğrenir: ilki kardeşi Steve'in gizli çalıştığıdır. İkincisi, kardeşinin öldüğü. Eddie, Steve'in ölümünün koşullarından şüpheleniyor ve Kelly ailesine sızmak ve patronu Tommy Kelly hakkında daha fazla bilgi edinmek için bir işe girerek ayak izlerini takip etmeye karar veriyor. Bunu Tommy'nin güzel kızı Sophie'den yapıyor - ama ona mı düşüyor? Ve o çok mu derinden giriyor? Bu bir BRRILLIANT kitabıydı! Tommy Kelly'nin gizli ve gölgeli dünyası ve insanlarını almaya çalışan aynı derecede uğursuz olan departman, birinci şahıs perspektif yazımının tarzıyla nabzı düşüren hayata getirildi. Her zaman Eddie'nin kafasındayız, gözlerini izliyor ve yakaladığı olayların acısını ve panikini hissediyoruz. Yazma tarzı sanki biri sizi oturttu ve bu hikayeyi sözlü olarak anlatıyormuş gibi. Okumak için çekici ve ısrarcı kılar. Bu kitabı iki defa yutmuştum - ve günlük işimi lanet olası yapmak zorunda olmasaydım bir olurdu! İşyerindeki öğle saatimde başladım ve hemen çalışmaya geç döndüğüm noktaya geldiğim için hemen hemen Eddie'nin hayatında kendimi yakaladım çünkü biraz daha okumak istedim. Long Reach'te, bazıları beni çekirdeğe şok eden bazı üzücü sahneler var. Peter Cocks, çok kötü yer altı suçları dünyasının tasvirinde durmuyor. Aslında kitabı okurken kendimi cringing yaparken buldum, uzağa bakmak istedim ama bulamadım. Benim için, Long Reach'in en iyi yanı Eddie'nin kendi ahlaki pusulasını merak etmesi. Kelly ailesine ve günlük yaşamlarına çekilirken, kendisini şirketlerinin tadını çıkarırken buluyor ve kimsenin tamamen kötülük olmadığı düşüncelerini ele almak zorunda kalıyor. Suç patronları eve gidip aileleriyle zaman geçirecek, Pazar öğle yemeği hazırlayacak ve köpekleri yürüyüşe çıkaracaklar. Eddie'nin ahlaki pusulası karıştığında, kendisinin üzerinde durduğu fikirleri düşünerek buldum; Sonu da çok sevdim - Eddie'nin oturduğu ve her şeyin açıklandığı son bir net sahne yok. Eddie'yi asılı bırakıyoruz - ve bu büyük doruk noktası, ŞİMDİ ikinci kitabı istememi sağlıyor! Daha hızlı yazın Bay Cocks! KESİNLİKLE bu kitabı okuyun. Eddie Savage şeklinde harika bir kahramanı ile, mükemmel, kalp durduran eğlenceli. Yaygın olarak okunmayı hak eden müthiş zorlayıcı yazı. Git şimdi al!
Orta Doğu ve İslam ülkelerinin medyada yer alması hakkında gerçekten güzel bir kitap.
Bu kitabı tamamen öznel bir bakış açısıyla çok derecelendiriyorum. Evet, keyifli, kapsamlı, iyi yazılmış ve iyi araştırılmış, ancak çoğunlukla sevdim çünkü ilgilerime çok iyi uyuyordu. Çağdaş internet hakkında bir bölüm Judy fandom? Gene Kelly'nin "kamp erkekliği" üzerine bir bölüm mü? Bu konular size hitap ederse hayal kırıklığına uğramayacaksınız. Ama gerçekçi olarak: zaten meraklı değilseniz, muhtemelen onu sevmeyeceksiniz.
Gerçekten beğendim. Bence gerçekçi bir Candace Bushnell kitabı gibiydi.
Ben üçlemenin büyük bir hayranıydım. Ölüm ve yaşam arasındaki hareketin etrafında dönen kitap kavramı, okuduğum en orijinal fantastik fikirlerden biriydi (daha önce LOTR ve Wheel of Wheel'in daha epik fantezisine sıkışmış). Kesinlikle hikayenin içine çekilmiştim! Harry Potter'a benzer şekilde normal / gerçek dünya ile sihir dünyası arasındaki gerilimi takdir ettim. Sonu tahmin edilebilir bir bit, karakter gelişimi ise biraz titrek bulmam dışında beş yıldız verirdim. Ben, diğer gözden geçirenler gibi, güçlü kadın karakterleri takdir ediyorum ama Nix'in karakterleri çok derinlemesine yazma yeteneğini sorguladım. Genel olarak, bunları, büyüleyici ve merak uyandıran bir fantazi dünyasına giriş sağlayan ışık okumaya biraz zaman olan herkese tavsiye ederim.
Düşüncelerimin insanın kendisi ve bu kitapta belirtilen bazı inançları hakkında ne olduğuna emin değilim, ancak Osho, evrenin gerçekleri hakkında oldukça ilham verici ve göze çarpan açıklamalar yapıyor. Bazen söylediği şey çok saldırgan olabiliyor, özellikle de hala dini bir zihniyet içinde kalmış insanlar için. Ancak, inancınızı, ahlaki değerlerinizi, değerlerinizi vb. Sorgulamaya gerçekten açık ve istekliysen, bu kitap zihninizi etkilemenin kendisi için düşünmeye başlamasının harika bir okumasıdır.
En sevdiğim Neil Gaiman kitabı değil, yine de okumaya değer. Çok kısa ve yarattığı fantastik dünya, merak uyandırırken, Amerikan Tanrılarında veya Hiçbir Yerde dünyaları kadar gelişmiş değil.
Bu kitabın bir üçlemenin ilk kitabı olduğunu anlamış olsaydım, okuma biçimimi değiştirirdi. Hikayenin sonunda çözülmeyeceğini öğrenmeye başladığımda çok üzülmüştüm - kendime bu karakterlerin ne olacağı konusunda çok fazla özen gösterdim. Bu kitabı tanımlamamın en iyi yolu, Dünya Savaşı Z'nin Max Brooks ile Stephen King'in Stand'ı arasında bir çarpı olduğunu söylemektir. Stil, Brooks'un kitabına benziyor, çünkü geçmiş olayların bir tarihi olarak sunuldu (ve WWZ'deki zombilerin Passage'daki yaratıklar ... ile ortak bir yeri var.) öncesi, sırası ve sonrasında (gerçekten) Stand'ı hatırlattı. Stand tüm zamanların en sevdiğim kitaplarından biri olduğundan, yardım edemedim ama bu kitabı seviyorum. Gerçekten de Kral gibi bazı şeyler oldu, ama yazı stili hiç Kral gibi değil. Passage korkutucu ve üzgün ama perçinleyici. Keşke desenin bir sonraki kısmı için 2012'ye kadar beklememeliydim.
Bu kitap gerçekten dikkate değer bir şey değildi, ama özellikle uğraştığı konuyla ilgili olacağını düşündüm. Çok az gelişmiş karakteri vardı, iklim karşıtıydı ve zaman zaman çok fazla mesaj geldi. Ama eğlenceli bir okuma olmakta hiç eksik değildi ve sık sık kendimi perçinlenmiş buldum. Bu hemen hemen özetliyor, ancak daha meraklı olmak için detaylandıracağım. Zigal'in yazımı iyi ve zaman çizelgesi olmasa da oldukça güzel aktı. Sık sık kendimi "Neden bu adam işte çalışmıyor?" Diye sordum. Ve tam teşekküllü karakterlerde elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışırken, oraya çok fazla şey koyarak kendini bunalmış olduğunu düşünüyorum, bu yüzden çoğu sadece en iyi yarısı geliştirildi. Üç boyutsal statüye ulaşan tek kişi kahramanımızın kendisiydi ve bunun sadece içsel düşünce ve duyguları hakkında bir fikir sahibi olduğumuz için olduğunu düşünüyorum. Diğer büyük sorunum, çözünürlüğün aşırı iklim karşıtı olmasıydı. Bir çeşit patlama bekledim, acınacak bir fışkıran değil. Eğer analiz etmek isterseniz, sanırım bunun sebebi karanlık siyasal ilişkilerin çoğunun masanın altında sessizce çözülmesidir. Bununla birlikte, kitabı biraz daha heyecan verici hale getirmek için, Zigal'ın bir tür dramatik olayda açıkta çözüme sahip olacağını düşünürdünüz. Kitabın zaman zaman çok "mesaj" olmasıyla ilgili düşüncelerime gelince, bu "işçi sınıfı siyahları: iyi; şehir dışı zengin beyazlar: kötü" nin sürekli bombardımanından geliyor. Bunu ırkçı olarak kabul etme, elbette ben değilim, ama okuyucularını başının üzerine atmak biraz eski, hızlı olabilir. Özellikle karakterleriniz, ırkçı sorunları sonuna kadar çözmek için hiçbir şey yapmadığında. Başlamıyorlar bile! Eğer hepsini çözmeyi deneyen biri olsaydı mesajı çok fazla düşünmezdim. Zigal, bize güzel ve temiz bir son vererek kendini kurtarıyor. Tüm gevşek uçlar uygun şekilde bağlanmıştır ve bir şeylerin işe yaradığını biliyoruz, bu her zaman bir kitapta güzel bir şeydir. Kitap zaman zaman biraz kurur ve sıkıcı olur, ancak roman boyunca uğraştığımız sorunlar ve durumlar sizi okumaya devam edecektir. İlk birkaç bölümü geçtikten sonra, gidişatı biraz daha az kaba ve biraz daha güçlü okumaya devam etme arzusunu bulacaksınız.
İnanılmaz bir kitap. Ara vermeden düz okuduğum çok az kitap var, ama bu onlardan biri. Bir şekilde kaçırdıysanız, bir kopyasını alın! :-)
"Prufrock" şüphesiz benim en sevdiğim şiirdir. Şimdi tek yapmam gereken bir Eliot antolojisi bulmak.