Salihlerden biri anlatıyor:
Bir defasında tavaf esnasında salihlerden Semnûn Mecnunu [rahmetullahi aleyh] gördüm. Sallanarak yürüyordu. Elinden tuttum ve kendisine:
Yâ şeyh! Allah katındaki bu dereceye ulaşmayı nasıl başardın, seni o mertebeye ne ulaştırdı? Bana söyler misin, diye sordum.
Semnûn bu sözlerimi duyunca bir an kendinden geçti. Kendine gelince bana şöyle dedi:
Ey kardeş, şu dört özelliği kendime şiar edindim, bunları özenle yerine getirdim:
İçimde diri olan şeyi öldürdüm. O şey nefsin isteğidir. Ölü olan şeyi de canlandırdım. O ölü olan da kalptir.
Bana gaip olan, göremediğim şey için hazır lık yaptım. O ahiretteki kısmetimdir. Yanımda hazır olan şeyleri de yok ettim, Allah yolunda harcadım. O da dünyadaki nasibimdir.
Yanımda fâni olanı bâki, kalıcı kıldım. O, takvadır. Yanımda kalıcı olanı ise fânileştirdim, yok ettim. O da nefsin istek ve arzularıdır.
İnsanların uzak durduğu Mevlânın emirlerine yakın durdum, onları yapmaya gayret ettim. İnsanların yakın durup beğendikleri şeyleri de terkettim.