8 Nis 2010
Hoşgeldin Matmazel!
Şu anda evde, eski ev kokusu var. Normalde burada hiç olmayan bir koku, daha önce hiç duymadığım.
Hani yaşlı insanların evinde, eşyaların eskiliğinden, azıcık rutubetten, böyle bir koku olur. Girer girmez yüzüne çarpar o koku ve anneanne, teyze, dede evi gibidir verdiği his.
Bu koku beni, çok küçükken Gülannem ile gittiğim Matmazel'in evine götürdü. O evin rutubetli, loş, eski ama asil havası gözümde canlandı birden. Matmazel'in adı neydi hatırlamıyorum. Ona sadece Matmazel derdi ailedeki herkes.
Matmazel, Fransa'da yaşayan bir ressammış ve bir Türk'e aşık olmuş. Sonra da aşkının peşine takılıp, kendisini Ankara-Küçük Esat'ta bulmuş. Kocası öldükten sonra yapayalnız kalmış. Ailesinden kimseler hayatta olmadığı için de yıllarını geçirdiği Ankara'yı, kendi memleketine tercih etmiş; "en azından eşim, dostum burada", diyerek.
Matmazel, siyah dalgalı saçlarını hep dağınık bir topuzla tuttururdu. Uzun boylu, zayıf ve zarif bir kadındı.
Hüzünlü havası, her zaman değişen küpeleri ve yüzükleriyle masallardaki tuhaf kadınlara benzetirdim onu.
Şimdiki aklım olsa tüm hikayesini öğrenmek, neler hissettiğini dinlemek için ona gittiğimizde; peşini hiç bırakmazdım. Ama çocuk halimle, benim için adı bile değişik olan bu teyze; kendisinden çok evindeki resimlere, eski eşyalara ilgi duyduğum birisiydi.
Bu kadar sene boyunca da hiç akılma gelmemişti.
Eski ev kokusu gitti. Nereden gelmişti ki?
Acaba Matmazel, yeniden hatırlanmak hatta birilerine anlatılmak için mi getirdi bu kokuyu şimdi bana?
Foto: sailthouforth.com