Bazı araştırmacılara göre, insanlar günde yaklaşık sekiz kez esneme eğilimindedir. Bu sayı, gün esneyen diğer insanlarla geçirilirse veya harcanıyorsa, örneğin esneme ile ilgili bir makaleyi okumakla harcanırsa muhtemelen daha büyüktür.
Esneyen birinin görseli, hatta basitçe hareket düşüncesi, çoğu zaman istemsiz taklitçiliğe neden olur. İnsanlar uyandıklarında ve yorgun olduklarında en yüksek frekanslarda esniyorlar, ancak bazen bir esneme belirgin bir nedenden ötürü kaçıyor. Öyleyse, neden başlamak için esniyoruz ve neden bulaşıcı gibi görünüyor?
Psikoloji profesörü Andrew Gallup tarafından yapılan 2007 tarihli bir araştırma, esnemenin vücudun ve beynin sıcaklığını düzenlemeye hizmet ettiği sonucuna vardı . Ağzımızı esnemek için açtığımızda, çenelerimiz en alçak konumlarına gerilir, daha sonra hızlı hava alımı ile soğutulan alandaki kan akışını arttırır. Gallup’un araştırması, çalışmaya katılanlar ısındığında, eylemin görüntülerine maruz kaldıklarında esneme oranının arttığını gösterdi. Ancak katılımcılar daha serin bir ortamdayken veya alnına soğuk buz paketleri yerleştirdiklerinde esneme oranı belirgin şekilde daha düşüktü. Isıtılmış beyin aktivitesinin uzun yorucu bir gününün sonunda esneme, gerçek uykucu başına bir soğutucu olarak işlev görür.
Esneme bulaşıcı doğasının empatiden ya da bir başkasının beyin soğumasına ihtiyaç duyması durumunda doğuştan gelen bir tanınmadan kaynaklandığına inanılmaktadır. Esnemenin bir grup içindeki bir bireyin muhtemelen tehlike altında olduğunu veya en azından yorgun olduğunu gösteren bir uyarı mekanizması olarak hareket ettiği teorileri de vardır. Bir esneme vücudun başkalarını can sıkıcı nedenlerle mevcut ortamın uygun olmadığı konusunda uyarması olabilir.
İlginizi Çekebilir: Elma Sirkesinin Faydaları