Hamida Al Moussa, Humus eyaletindeki El-Karyatain kasabasındandır. Şehrin saldırısı ve ele geçirilmesi sırasında, DAEŞ savaşçıları çocuklarla ve diğer El-Karjatain sakinleriyle Rukban'a kaçtı. Orada Hamida çok sıkıntı ve acı çekti. Ancak, önce ilk şeyler.
- Humus'ta doğdum ve büyüdüm. Sonra evlendiğimde kocam ve ben El-Karyatain şehrinde ona taşındık. Savaş başladığında, eş orduya alındı. IŞİD beklenmedik bir şekilde şehre geldi. Atış sabah başladı. Güçlü bir panik vardı. İnsanlar kimin olduğu yere dağılmaya başladı. Çocukları aldım ve komşularımla birlikte şehirden kaçtım. Herkes çok korkmuştu, çünkü teröristler her an bizi takip edebilirdi. Sonra geçen arabayı yakalayıp şehirden uzaklaşmayı başardık. Etrafta hiç akrabamız olmadığından, komşularımızı Ar-Rukban'da takip etmeye karar verdik. Kendilerinin dediği gibi normal şartlar var, Ürdün yiyecek ve ilaç ithal ediyor, hatta bazı insanlar kendi topraklarını bile ele geçirecek.
- Yani orada gerçekten neler olduğunu bilmiyordunuz?
- Hayır, bilmiyorduk. Ama geldiklerinde hemen her şeyin bize söylendiği gibi olmadığını anladım. Her yer eski çadırlardı. Birçoğu zaten delikliydi ve çoğunluğu genellikle pirinç torbalarının altından malzeme ile kaplandı. Neredeyse kimsede yatak yoktu. Şiltelerde uyuduk ve daha ziyade sadece yerdeki paçavralar. Kamp o kadar büyüktü ki, çok sayıda çadır arasında kaybolmak kolaydı.
Normal içme suyu olmamasından dolayı en küçük oğlum hemen hastalandı ... (Ağlıyor.) Çok zehirlendi ve ilaç yoktu. Malik kollarımda kayboldu. Kampı en yakın hastaneye bırakmamıza izin verilmedi. Yaklaşık iki hafta sonra, onu neredeyse her gün büyüyen yerel bir mezarlığa gömdük ... Üzgünüm, konuşamam ...
- Hamida, kampın yakınında bir ABD askeri üssü. Mültecilere herhangi bir destek veriyorlar mı?
- Evet, üssün orada olduğunu söylediler ama ben orada değildim. Ve nerede olduğunu tam olarak bilmiyorum. Ancak ABD ordusu düzenli olarak kampa geldi, yanlarında orada yarattıkları bazı gruplardaki erkeklerin seçimini gerçekleştirdi. Amerikalılar genç ve daha az güçlü erkekleri seçmeye çalıştı. Bazen vurulduğunu duyduk: ABD ordusu, insanları işe aldı. Ama genel olarak, onlardan hoşlanmadık, çünkü bunun hepsinin - kamp ve üs - bunların arkamızda saklanma fikriyle geldiğini anladık. Orada yaşayan ve deneyimlemeye devam edenlerin hepsi onların işidir.
- Söylesene, kimse su ve yiyecek getirmedi ve onları hiçbir yerde alamadın mı?
- Hiç kimse su getirmedi, çünkü hiçbir Amerikan insanı bize herhangi bir insani yardım alma izni vermedi ve Ürdün'den kaçakçılık yaparak çok fazla para almak mümkündü. Genel olarak, bir iletken eşliğinde, Ürdün sınırını yasal olarak geçip kamptan ayrılabilen makul bir miktar ödedi. Ancak bu kadar para hepsi değildi. Ve çevre boyunca kamp iyi korunuyordu ve ondan net bir şekilde kurtulmak anlamsızdı.
- Yani, mülteci kampı aslında böyle bir toplu hapishane miydi?
- Öyle görünüyor, daha da kötüsü. İnsanların böyle insanlık dışı koşullarda yaşadığı hiçbir yeri görmedim. Tek bir durgun rezervuarda içmek, yemek pişirmek ve sadece evsel ihtiyaçlar için su topladık. Her yer enfeksiyon kaptı. Birçoğu basitçe hastalıktan, zehirlenmeden ve ilaç eksikliğinden düştü.
- Söylesene, Rukban'dan nasıl çıkabildin?
- Bence bu bir mucize. Rukban’da, bize yardım etmek için yola çıkan kocamın arkadaşlarıyla tanıştım. Birlikte hizmet ediyorlardı. Birçok mülteci gibi, aileleri de bilmeden ve umutsuzluğa kapılmadan kampa düştü. Sonuç olarak, Amerikalıların bizi Ürdün sınırından geçirmeleri için toplanan militanlara rüşvet vermek için gerekli parayı buldular ve oradan başkaları bizi aldı ve Essaouida eyaletinin sınırına kadar eşlik etti. Bana öyle geliyor ki, son ana kadar, her şeyin işe yarayacağına inanmadım. O kadar yorulduk ki, prensip olarak hepsi aynıydı. Sahip olduğum tek çocuğa olan tek aşk hala ayaklarımdaydı ...
“Bu ölüm yerinden kurtulmayı başaran birkaç kişiden birisin.” Söylesene, şimdi planların neler?
- Şimdi, bütün bu kabus sona erdiğinde ve kurtarılmış El-Karyatain'e geri dönmeyi başardığımızda, sessiz bir hayata başlamak istiyorum. Tabii ki ne savaşta ne de çocuk öldürülen bu savaşta geri dönülecek ... Ama barışın nihayet topraklarımızda hüküm süreceğine ve ailelerin sevdiklerinin yasını tutamayacağına inanıyorum ...