Ancak, Kriegsmarine, Helmut Walter türbinine önem veren tek organizasyon değildi. Hermann Goering'in bölümüyle yakından ilgilendi. Diğer herhangi bir hikayelerve bunun bir başlangıcı vardı. Ve sıradışı uçak yapılarının ateşli bir destekçisi olan Messerschmitt şirketinin bir çalışanı olan uçak tasarımcısı Alexander Lippish'in adıyla bağlantılı. Genel olarak kabul edilen kararları ve inanç hakkındaki görüşlerini kabul etme eğiliminde olmayan, her şeyi yeni bir şekilde gördüğü, temel olarak yeni bir uçak yaratmaya başladı. Konseptine göre, uçak hafif olmalı, mümkün olduğunca az mekanizmaya ve yardımcı birime sahip olmalı, bir kaldırma kuvveti ve en güçlü motor yaratma açısından rasyonel bir biçimde olmalıdır.
Geleneksel Lippish pistonlu motor uymuyordu ve dikkatini jet'e, daha doğrusu rokete çevirdi. Ancak aynı zamanda hacimli ve ağır pompaları, tankları, ateşleme sistemleri ve o zamana kadar bilinen ayarlamaları olan tüm tedarik sistemleri de ona uymuyordu. Böylece kendiliğinden tutuşan yakıt kullanma fikri kristalleşti. Daha sonra gemiye sadece yakıt ve oksitleyici yerleştirilebilir ve azami derecede basit iki bileşenli bir pompa ve bir jet nozullu yanma odası oluşturulabilir.
Bu konuda, Lippish şanslıydı. Ve iki kez şanslı. İlk olarak, böyle bir motor zaten mevcuttu - Walter'ın türbini. İkincisi, bu motorla ilk uçuş zaten 1939 olmayan bir uçakta yılın 176 yazında yapıldı. Sonuçların hafif bir şekilde ortaya konmasına rağmen etkileyici olmamasına rağmen - bu uçağın 50 saniye motor çalıştırmasından sonra ulaştığı maksimum hız sadece 345 km / s idi - Luftwaffe yönetimi bu yönün oldukça umut verici olduğunu düşünüyordu. Uçağın geleneksel mizanpajındaki düşük hızın nedenini gördüler ve sürtünmesiz Lippish hakkındaki varsayımlarını test etmeye karar verdiler. Böylece Messerschmitt yenilikçi, kendi planör DFS-40 ve motor RI-203'i aldı.
Kullanılan motoru çalıştırmak için (hepsi çok gizli!) T-stoğundan ve C-stoğundan oluşan iki bileşenli yakıt. Aynı hidrojen peroksit ve yakıt zor kodların arkasına saklandı:% 30 hidrazin,% 57 metanol ve% 13 su karışımı. Katalizör çözeltisine Z-stoff adı verildi. Üç çözeltinin varlığına rağmen, yakıt iki bileşenli olarak kabul edildi: nedense, katalizör çözeltisi bir bileşen olarak düşünülmedi.
Yakında hikaye etkilenir, ancak yakında yapılmaz. Bu Rus atasözü, bir roket avcısı yakalayıcısının yaratılmasının tarihini mükemmel bir şekilde tarif eder. Düzen, yeni motorların geliştirilmesi, yanıp sönme, pilotların eğitimi - tüm bunlar, 1943 yılına tam teşekküllü bir otomobil yaratma sürecini geciktirdi. Sonuç olarak, uçağın savaş versiyonu - Me-163В - seleflerinden yalnızca temel yerleşimi miras alan tamamen bağımsız bir makineydi. Uçak gövdesinin küçük ebadı, tasarımcılara geri çekilebilir iniş takımlarında ve herhangi bir geniş kabinde yer bırakmadı.
Tüm alan yakıt tankları ve roket motorunun kendisi tarafından işgal edildi. Ve onunla da, her şey "Tanrı'ya şükür" değildi. Helmut Walter Fanke, Me-163В roket motoru RII-211 için planlanan 1700 kg baskı kapasitesinin olacağını ve tam baskıda T yakıt tüketiminin saniyede 3 kg bir yerde olacağını hesapladı. Bu hesaplamalar sırasında, RII-211 motoru sadece bir maket olarak vardı. Yerde üç ardışık koşu başarısız oldu. Motor, yalnızca yılın 1943 yazında uçuş durumuna erişebildi, fakat o zaman bile hala deneysel olarak kabul edildi. Ve deneyler yine teori ve uygulamanın birbiriyle uyuşmadığını göstermiştir: yakıt tüketimi, maksimum itiş gücünde hesaplanan bir - 5 kg / sn'den önemli ölçüde yüksekti. Böylece Me-163B, tam motor itişinde sadece altı dakika boyunca yakıt beslemesine sahipti. Bununla birlikte, hayatı 2 saat süren çalışmadı ve ortalama olarak 20 - 30 ayrılışı verdi. Türbinin inanılmaz şaşkınlığı, bu savaşçıların kullanım taktiklerini tamamen değiştirdi: kalkış, tırmanma, yaklaşma, bir saldırı, saldırıdan çıkma, eve dönüş (genellikle uçak gövdesi modunda, uçuş için yakıt kalmadı). Hava savaşları hakkında konuşmak gerekli değildi, hesaplamanın tamamı hızlı ve üstündü. Saldırının başarısına duyulan güven ve katı silahlar "Comet": iki 30-mm silah, ayrıca bir zırhlı pilot kabini.
En azından bu iki tarih, Walter motorunun bir havacılık versiyonunun oluşturulmasına eşlik eden problemleri anlatabilir: deneysel bir modelin ilk uçuşu, 1941 yılında gerçekleşti; Me-163, 1944'te kabul edildi. Bir tanınmış Griboedov karakterinin dediği gibi mesafe çok büyüktür. Ve bu, tasarımcıların ve geliştiricilerin tavana tükürmedikleri gerçeğine rağmen.
1944'un sonunda Almanlar uçağı iyileştirmeye çalıştı. Uçuş süresini arttırmak için, motor, ayrılabilir bir bojinin yerine azaltılmış bir itme, arttırılmış yakıt kapasitesiyle seyir için yardımcı bir yanma odası ile donatıldı, geleneksel bir tekerlekli şasi takıldı. Savaşın sonuna kadar, Me-263 olarak adlandırılan sadece bir örnek oluşturmak ve test etmek mümkündü.
Dişsiz "Viper"
Hava saldırılarından önceki “bin yaşındaki Reich” in güçsüzlüğü, Müttefik halı bombalamasının önlenmesi için bazen en inanılmaz yolların aranmasını gerekli kılmıştır. Yazarın görevi, Hitler'in bir mucize gerçekleştirmeyi ve Almanya olmasa bile kendisini kaçınılmaz ölümden kurtarmayı umduğu yardımı kullanarak bütün mucizeleri analiz etmek değildir. Sadece bir "icat" üzerinde duracağım - dikey kalkış önleyici Ba-349 “Natter” (“Viper”). Bu düşmanca teknoloji mucizesi, Me-163 "Comet" e ucuz bir alternatif olarak üretildi ve seri üretime ve malzemelerin kelliğine vurgu yapıldı. Üretimi için en uygun ahşap ve metal türlerinin kullanılması planlandı.
Erich Bahema'nın bu beyninde her şey biliniyordu ve her şey olağandışıydı. Kalkış, arka gövdenin yanlarına yerleştirilmiş dört toz hızlandırıcı yardımı ile roket gibi dikey olarak gerçekleştirilmek üzere planlandı. 150 m yükseklikte, harcanan füzeler düşürüldü ve uçuş, ana motorun çalışması nedeniyle devam etti - LRE Walter 109-509А - iki aşamalı roketlerin (ya da katı yakıtlı roketlerin bir çeşit prototipi). Hedefe yönelik rehberlik önce radyoda bir silahla, ardından pilot tarafından elle yapıldı. Sıradışı bir silahlanma değildi: hedefe yaklaşırken, pilot uçağın burnuna kundak altına yerleştirilmiş yirmi dört 73-mm füzesi ateşledi. Daha sonra, gövdenin önünü ve paraşütünü toprağa ayırmak zorunda kaldı. Motorun tekrar kullanabilmesi için paraşütlenmesi gerekiyordu. İstenirse, bu bağımsız mekikli modüler bir uçak olan "Shuttle" ın prototipinde görülebilir.
Genellikle bu yerde, bu projenin, ilk aşamadaki felaketi açıklayan Alman endüstrisinin teknik yeteneklerinin önünde olduğunu söylüyorlar. Ancak, kelimenin tam anlamıyla böyle bir sağır edici sonuca rağmen, 36'i test edilen ve insanlı bir uçuşta sadece 25 tanesi olmak üzere 7 daha “Nutters” in yapımı tamamlandı. Nisan ayında 10 A Serisi Natters (ve bir sonrakine kim güveniyordu?) Stuttgart yakınlarındaki Kircheim'de Amerikan bombardıman uçaklarının baskınlarını püskürtmek için konuşlandırıldı. Ama Bachem'e beyni vermediler tanklar bombardıman uçaklarından önce bekledikleri müttefikler. Natters ve onların fırlatıcıları kendi hesaplamaları ile yok edildi [14]. Bundan sonra, en iyi hava savunmasının havaalanlarındaki tanklarımız olduğu görüşüyle tartışınız.
Bununla birlikte, LRE'nin cazibesi muazzamdı. O kadar büyük ki, bir roket avcısı üretme lisansı Japonya tarafından satın alındı. Onun sorunları havacılık Amerika Birleşik Devletleri Almanlara benziyordu ve bu nedenle Müttefiklere bir çözüm bulmak için dönmeleri şaşırtıcı değil. İmparatorluk kıyılarına teknik dokümantasyon ve ekipman örnekleri ile iki denizaltı gönderildi, ancak bir tanesi geçiş sırasında battı. Japonlar eksik bilgileri geri yükledi ve Mitsubishi J8M1 prototipi oluşturdu. 7 Temmuz 1945'teki ilk uçuşta, tırmanış sırasında motor arızası nedeniyle çöktü, ardından konu güvenli ve sessiz bir şekilde öldü.
Okuyucunun, arzu edilen meyve yerine, hidrojen peroksitin özür dileyenlere sadece hayal kırıklığı yarattığına inanmadığı için, açık bir şekilde, kendisinden bir anlam ifade eden tek bir örnek vereceğim. Ve tam da tasarımcı, bu son fırsat olasılığını ortadan kaldırmaya çalışmadığında elde edildi. Bu mütevazı ama gerekli bir detay: A-4 (V-2) roketinde yakıt bileşenlerini beslemek için bir turbo pompası grubu. Bu sınıftaki bir roket için tanklarda aşırı basınç oluşturarak yakıt (sıvı oksijen ve alkol) sağlamak imkansızdı, ancak hidrojen peroksit ve permanganat üzerinde küçük ve hafif bir gaz türbini santrifüj pompasını döndürecek kadar gaz üretti.
"V-2" 1 motor roketinin şematik diyagramı - hidrojen peroksit içeren tank; 2 - sodyum permanganatlı tank (hidrojen peroksitin ayrışması için bir katalizör); 3 - basınçlı hava tüpleri; 4 - buhar ve gaz jeneratörü; 5 - türbin; 6 - egzoz gazının egzoz borusu; 7 - yakıt pompası; 8 - oksitleyici pompa; 9 - şanzıman; 10 - oksijen besleme hatları; 11 - yanma odası; 12 - ön raf
Turbopump düzeneği, türbin için bir buhar ve gaz jeneratörü ve hidrojen peroksit ve potasyum permanganat için iki küçük tank, itiş sistemi ile aynı bölmeye yerleştirildi. Harcanan buhar gazı, türbin içinden geçtikten sonra hala sıcak kaldı ve daha fazla iş yapabilir. Bu nedenle, belirli bir miktarda sıvı oksijeni ısıtdığı bir ısı eşanjörüne gönderildi. Tanka geri döndüğünde, bu oksijen orada küçük bir destek yarattı; bu, turbo pompası düzeneğinin çalışmasını biraz kolaylaştırdı ve aynı zamanda boşaldığında tank duvarlarının düzleşmesini de önledi.
Hidrojen peroksit kullanımı mümkün olan tek çözüm değildi: ana bileşenleri kullanmak, onları gaz jeneratörüne optimal olmaktan uzak bir oranda beslemek ve böylece yanma ürünlerinin sıcaklığını düşürmek mümkündü. Ancak bu durumda, güvenilir ateşleme sağlamak ve bu bileşenlerin sabit bir yanmasını sağlamakla ilgili bir dizi karmaşık sorunu çözmek gerekecektir. Hidrojen peroksitin orta konsantrasyonda kullanılması (burada aşırı güce ihtiyaç duyulmamış) sorunu basit ve hızlı bir şekilde çözmeyi mümkün kılmıştır. Böylelikle kompakt ve belirsiz mekanizma roketin ölümcül kalbini bir ton patlayıcı ile doldurulmuş olarak atmaya zorladı.
Derinliklerinden darbe
Z. Pearl kitabının yazarı, yazarın da düşündüğü gibi, bu bölümün başlığına mümkün olduğunca uyuyor. Nihai hakikat iddiası için çaba göstermeden, TNT'nin iki bölmesinin yanına, perdelerin patladığı, çelik buruşuklukların ve çok tonlu mekanizmaların ankrajlardan fırladığı, ani ve neredeyse kaçınılmaz bir darbeden daha korkunç bir şey olmadığını iddia ediyorum. Yanan buharın kükremesi ve ıslığı gemiye bir zorunluluk haline gelir; konvülsiyonlar ve konvülsiyonlar su altına girer, onunla birlikte suya atlamak ve batan gemiden uzaklaşmak zorunda kalan talihsizler Neptün bölgesine geçer. Sessiz ve göze çarpmayan, hain köpekbalığına benzeyen, denizaltı yavaş yavaş denizin derinliklerine çözüldü, çelik rahminde ondan bu kadar ölümcül hediyeler taşıdı.
Bir geminin hızını ve bir çapa "broşürünün" devasa patlayıcı gücünü birleştirebilen kendinden tahrikli bir maden fikri, oldukça uzun zaman önce ortaya çıktı. Ancak, metalde, kendisini büyük hızlardan haberdar eden oldukça kompakt ve güçlü motorlar ortaya çıktığında gerçekleştirildi. Bir torpido bir denizaltı değil, aynı zamanda motorunun da yakıt ve oksitleyici ihtiyacı var ...
Torpido Katili ...
Bu, efsanevi 65-76 "Kit" in Ağustos 2000'teki trajik olaylardan sonra adlandırıldığı şeydir. Resmi versiyonda “kalın torpido” nun kendiliğinden patlaması, Kursk denizaltısının K-141'in ölümüne neden olduğunu söylüyor. İlk bakışta, sürüm en azından ilgiyi hak ediyor: 65-76 torpido, bir çocuğun çıngırağı değil. Bu tehlikeli silâh, bunun ele alınması özel beceriler gerektirir.
Torpillerin "zayıf noktalarından" biri pervanesiydi - hidrojen peroksit için bir pervane kullanarak etkileyici bir ateş menzili elde edildi. Ve bu, zaten bilinen tüm takılardan oluşan bir buketin varlığı anlamına gelir: devasa baskılar, bileşenleri şiddetli biçimde reaksiyona sokan devasa basınçlar ve patlayıcı nitelikte istemsiz bir tepkime olasılığı. Bir argüman olarak, "kalın torpido" patlaması versiyonunun destekçileri, dünyadaki tüm "medeni" ülkelerin [9] hidrojen peroksit için torpil atmayı reddettiği gerçeğini ortaya koydu.
Yazar, Kursk'un trajik ölümünün nedenleriyle ilgili bir anlaşmazlığa girmeyecek ve ölü Kuzey Denizcilerinin anısına bir dakikalık bir sessizlikten sonra torpido enerjisinin kaynağına dikkat edecektir.
Geleneksel olarak, bir torpil motorunun oksitleyici rezervi, birimin gücü ve menzili tarafından belirlenen bir hava silindiriydi. Dezavantajı açıktır: daha duvarlı bir balonun balast ağırlığı daha yararlı bir şeye dönüştürülebilir. 200 kgf / cm² (196 • GPA) 'ye kadar olan hava basıncını depolamak için, kütlesi 2,5 - 3 zamanlarının tüm enerji bileşenlerinin kütlesini aşan, kalın çeperli çelik tanklar gereklidir. Sonuncusu toplam kütlenin sadece% 12 - 15'ini oluşturur. ESA'nın çalışması için, yakıt ve oksitleyici rezervlerini sınırlayan büyük miktarda taze suya (enerji bileşenlerinin ağırlığına göre% 22 - 26) ihtiyaç duyulur. Ek olarak, basınçlı hava (% 21 oksijen) en verimli oksidan değildir. Havada bulunan azot da sadece balast değildir: suda çok az çözünür ve bu nedenle 1 - 2 m [11] genişliğinde torpido arkasında iyi işaretlenmiş bir kabarcık izi oluşturur. Ancak, bu torpidoların daha az belirgin avantajları yoktu; bunların en önemlisi yüksek güvenlik olan eksikliklerin bir devamıydı. Saf oksijen (sıvı veya gaz) üzerinde çalışan torpidoların daha etkili olduğu ortaya çıktı. Sonucu önemli ölçüde düşürdüler, oksitleyicinin verimliliğini arttırdılar, ancak ağırlık dağılımı ile ilgili sorunları çözmediler (balon ve kriyojenik ekipman hala torpido ağırlığının önemli bir bölümünü oluşturuyordu).
Bu durumda hidrojen peroksit bir tür antipoddu: çok daha yüksek enerji özelliklerine sahip, aynı zamanda artan bir tehlike kaynağıydı. Hava termal torpido içindeki basınçlı havayı eşdeğer miktarda hidrojen peroksit ile değiştirirken, menzili bir 3 faktörü ile arttırılmıştır. Aşağıdaki tablo bir torpido [11] ESA'da çeşitli kullanılmış ve gelecek vaat eden enerji taşıyıcılarının kullanım etkinliğini göstermektedir:
Bir torpido ESA'da her şey geleneksel şekilde gerçekleşir: peroksit suya ve oksijene ayrışır, oksijen yakıtı okside eder (gazyağı), elde edilen buhar gazı türbin şaftını döndürür - ve şimdi ölümcül kargo geminin tahtasına koşar.
Torpedo 65-76 "Kit", bu türdeki en son Sovyet gelişimidir; bu, 1947’ta, Alman Tasarımcısı’nın (daha sonra - Bilimsel Araştırma Enstitüsü’nün "Morteplotehnika") akla getirilmemesi üzerine Alman Torpido’nun çalışmasında (daha sonra - Bilimsel Araştırma Enstitüsü "Morteplotehnika") akla getirilmemiştir. . Kokryakova.
Çalışma, Feodosia'da 1954-55'te test edilen bir prototipin oluşturulmasıyla sona erdi. Bu süre zarfında, Sovyet tasarımcıları ve malzeme bilimcileri, o zamana kadar kendileri tarafından bilinmeyen mekanizmalar geliştirmek zorunda kaldılar, çalışmalarının prensiplerini ve termodinamiklerini anlamak, onları bir torpido gövdesinde kompakt kullanım için uyarlamak zorunda kaldılar (tasarımcılardan biri karmaşık bir şekilde torpidoların ve uzay roketlerinin saate yaklaştığını söyledi. ). Kullanılan motor, kendi tasarımıyla yüksek hızlı açık tip bir türbindi. Bu birim yaratıcılarına çok fazla kan akıtıyor: yanma odasının yanmasıyla ilgili sorunlar, bir peroksit deposu için malzeme arama, bir yakıt besleme düzenleyicisi (gazyağı, düşük su hidrojen peroksit (% 85 konsantrasyon)), deniz suyu) - tüm bunlar testleri sürükledi ve torpidoları getirdi 1957: Bu yıl filo hidrojen peroksit için ilk torpidoyu aldı. 53-57 (bazı bilgilere göre, "Timsah" adını aldı, ama belki de projenin adıydı).
1962'te, bir gemi karşıtı kendi kendine kılavuzlu torpido kabul edildi. 53-6153-57’e dayalı ve 53-61M gelişmiş bir hedef arama sistemi ile.
Torpillerin geliştiricileri sadece e-doldurmalarına değil aynı zamanda kalbini de unutmadılar. Ve hatırladığımız gibi, oldukça kaprisli idi. Artan güçle iş istikrarını artırmak için, iki yanma odasına sahip yeni bir türbin geliştirilmiştir. Yeni arama hedefiyle birlikte 53-65 endeksini aldı. Motorun güvenilirliğini artıran bir başka modernizasyonu yaşam modifikasyonuna bir başlangıç verdi 53-65M.
70-lerin başlangıcı, bir torpido savaş başlığına yerleştirilebilecek olan kompakt nükleer silahların geliştirilmesiyle belirlendi. Böyle bir torpido için, güçlü patlayıcıların ve yüksek hızlı bir türbinin simbiyozu oldukça açıktı ve 1973'te kontrol edilemeyen bir peroksit torpido kullanıldı. 65-73 büyük yüzey gemilerini, gruplarını ve kıyı hedeflerini yok etmek için tasarlanmış bir nükleer savaş başlığı ile. Bununla birlikte, denizciler sadece bu tür hedeflerle ilgilenmediler (ve büyük olasılıkla hiç olmadılar) ve üç yıl sonra uyanık bir akustik rehberlik sistemi, bir elektromanyetik sigorta ve 65-76 endeksi aldı. CU daha evrensel bir hale geldi: hem nükleer olabilir hem de 500 kg normal TNT taşıyabilir.
Ve şimdi yazar, hidrojen peroksit için torpillerle donanmış ülkelerin “yalvarması” hakkındaki tezi birkaç kelime vermek istiyor. Birincisi, SSCB / Rusya’ya ek olarak, bazı başka ülkelerle de hizmet veriyorlar; örneğin, 1984’ta geliştirilen ve İsveç’in Norveç’te Norveç Deniz Kuvvetleri’nde hidrojen peroksit ve etanol karışımı üzerinde çalışan İsveçli torpido tr613 FFV Tr61 serisinin başındaki TrpNXX torpido, 61'te yüzey gemileri, denizaltılar ve kıyı bataryaları [1967] tarafından kullanılmak üzere ağır bir torpido kontrollü torpido olarak hizmete girdi. Ana enerji santrali, 12 silindirli buhar motorunu çalıştıran ve torpidoya neredeyse tam bir iz sağlayan etanollü hidrojen peroksit kullanıyor. Modern elektrikli torpidolarla benzer hızda karşılaştırıldığında, aralık 12 - 3'te daha fazladır. 5'te, daha uzun menzilli Tr1984, Tr613'in yerine hizmete girdi.
Ancak İskandinavlar bu alanda yalnız değildi. Askeri işlerde hidrojen peroksit kullanımına ilişkin beklentiler, deniz kuvvetleri tarafından dikkate alındı. filo ABD 1933'ten önce ve ABD Newport Donanma Torpido İstasyonunda savaşa girmeden önce, hidrojen peroksitin oksitleyici bir ajan olarak kullanılacağı torpidolar üzerinde kesinlikle sınıflandırılmış bir çalışma gerçekleştirildi. Motorda,% 50'lik bir hidrojen peroksit çözeltisi, basınç altında sulu bir permanganat çözeltisi veya başka bir oksitleyici madde ile ayrışır ve ayrışma ürünleri, alkolün yanmasını korumak için kullanılır - gördüğümüz gibi, şema hikaye sırasında zaten sıkıcı hale gelmiştir. Motor savaş sırasında önemli ölçüde iyileştirildi, ancak hidrojen peroksitle çalışan torpidolar, düşmanlıkların sonuna kadar ABD Donanması'nda askeri kullanım bulamadı.
Bu yüzden sadece "fakir ülkeler", peroksiti, torpiller için oksitleyici bir madde olarak değerlendirmedi. Oldukça saygın olan ABD bile bu kadar çekici bir maddeye haraç verdi. Bu ESA'ların kullanımından vazgeçme nedeni, yazarın gördüğü gibi, oksijen konusunda ESA'lar geliştirme maliyetine (SSCB'de, çeşitli koşullarda çok iyi olduğu kanıtlanan bu tür torpidolar) oldukça uzun bir süre boyunca kullanıldı ve aynı şekilde saldırganlık, tehlike ve dengesizlik hidrojen peroksit: stabilizatör yok, ayrıştırma işlemlerinin yokluğunun yüzde yüz garantisi garanti edilmez. Bu nasıl biter, anlatabilirim, sanmıyorum ki ...
... ve intihar torpidosu
Böyle bir adın ünlü ve yaygın olarak bilinen rehberli torpido "Kaiten" için haklı olmaktan daha fazlası olduğunu düşünüyorum. İmparatorluk Filosunun liderliğinin tahliye kapağının “man-torpido” tasarıma eklenmesini talep etmesine rağmen, pilotlar onları kullanmadı. Sadece bir samuray ruhu değil, aynı zamanda basit bir gerçeğin anlaşılmasıydı: sudaki bir buçuk tonluk mühimmat patlamasından hayatta kalmak imkansız, 40-50 metre mesafede.
"Kaiten" "Tip-1" in ilk modeli, 610-mm oksijen torpidosu "Tip 93" temelinde yaratıldı ve esasen torpido ve mini denizaltı arasında bir niş tutan, yalnızca genişletilmiş ve yaşanabilir versiyonuydu. 30 knot hızında maksimum hareket mesafesi yaklaşık 23 km idi (uygun koşullar altında 36 knot hızında, 40 km'ye kadar çıkabilir). Yılın 1942'unun sonunda oluşturulan, daha sonra, Yükselen Güneş Ülkesi'nin filosu tarafından kabul edilmedi.
Ancak 1944'in başlangıcında durum önemli ölçüde değişti ve “her torpil - hedefe hedef” ilkesini uygulayabilecek olan silahın tasarımı neredeyse bir buçuk yıldır toz topladığı raftan kaldırıldı. Amirallerin tavrını değiştirmesini neyin sağladığını söylemek zordur: tasarımcıların Teğmen Nisim Sekio ve Kıdemli Teğmen Kuroki Hiroshi'nin kendi kanıyla yazılmış mektubunun (şeref kodu, böyle bir mektubun derhal okunması ve gerekçeli bir cevap vermesi), deniz tiyatrosunda yıkıcı bir durum olup olmadığını söylemek zordur. Küçük gelişmelerden sonra, yılın Mart 1'undaki “Kaiten type 1944” seri haline geldi.
İnsan torpido "Kaiten": genel bir bakış ve cihaz.
Ancak Nisan ayında, 1944, çalışmalarına devam edildi. Ve mevcut gelişmeyi değiştirmekle ilgili değil, sıfırdan tamamen yeni bir gelişme yaratmakla ilgiliydi. Filo tarafından yeni “Kaiten Type 2” e verilen taktik ve teknik atama, en az 50 düğüm hızını, bir 50km aralığını ve bir 270 derinliğini [15] içeriyordu. Bu "adam-torpillerin" tasarımı üzerine çalışmalar, "Mitsubishi" konusunun bir parçası olan "Nagasaki-Heiki K. K." şirketine verildi.
Seçim tesadüfi değildi: yukarıda belirtildiği gibi, Alman meslektaşlarından alınan bilgilere dayanarak hidrojen peroksit bazlı çeşitli roket sistemleri üzerinde aktif olarak çalışan bu şirketti. Çalışmalarının sonucu, hidrojen peroksit ve hidrazin beygir gücü 6 karışımı üzerinde çalışan "motor numarası 1500" idi.
Aralık ayında 1944, yeni "man-torpido" nun iki prototipi test için hazırdı. Testler zemin standında yapıldı, ancak ne geliştirici ne de müşteri tarafından gösterilen özellikler yerine getirildi. Müşteri deniz testlerine bile başlamamaya karar verdi. Sonuç olarak, ikinci “Kaiten” iki parça miktarında kaldı [15]. Oksijen motoru altında daha fazla modifikasyon geliştirildi - ordu, bu miktarda hidrojen peroksitin bile sanayi tarafından üretilemediğini anlamıştı.
Bu silahın etkinliğini değerlendirmek zordur: Savaş zamanlarının Japon propagandası büyük bir Amerikan gemisinin ölümünü “Kaiten” kullanımı hemen hemen her vakasına bağladı (savaştan sonra, bu konudaki konuşmalar bariz nedenlerden dolayı azaldı). Aksine, Amerikalılar, kayıplarının düşük olduğuna dair bir şey üzerine yemin etmeye hazırlar. On yıl içinde genel olarak bunları ilke olarak inkar ederse şaşırmam.
Yıldızlı saat
Alman tasarımcıların V-2 roketi için bir turbopump ünitesinin tasarımı konusundaki çalışmaları farkedilmedi. Aldığımız roket silahlanma alanındaki tüm Alman gelişmeler, yerli tasarımlarda kullanılmak üzere kapsamlı bir şekilde araştırılmış ve test edilmiştir. Bu çalışmalar sonucunda, Alman prototipi [16] ile aynı prensipte çalışan turbopump üniteleri ortaya çıktı. Amerikan roket mühendisleri de doğal olarak bu kararı uyguladı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında imparatorluğunu neredeyse tamamen kaybetmiş olan İngilizler, eski miraslarının kalıntılarına, kupa mirasını sonuna kadar kullanarak tutmaya çalıştılar. Roket teknolojisi alanında pratik olarak tecrübesi olmayan, sahip olduklarına odaklandılar. Sonuç olarak, neredeyse imkansız hale geldiler: bir çift gazyağı - hidrojen peroksit ve gözenekli gümüş kullanan Black Arrow roketi, Britanya'ya katalizör olarak uzay güçlerinin [17] arasında bir yer sağladı. Ne yazık ki, hızla azalan İngiliz İmparatorluğu için uzay programının devam etmesi son derece pahalı bir egzersiz oldu.
Kompakt ve oldukça güçlü peroksit türbinleri yalnızca yanma odalarına yakıt sağlamak için kullanılmadı. Amerikalılar tarafından Merkür uzay aracının iniş modülünü ve ardından aynı amaç için Soyuz uzay aracındaki Sovyet tasarımcıları yönlendirmek için kullanıldı.
Enerji özellikleri bakımından, bir oksitleyici madde olarak peroksit, sıvı oksijenden daha düşüktür, ancak nitrik asit oksidanlarından üstündür. Son yıllarda, çeşitli ölçekli motorlarda roket yakıtı olarak konsantre hidrojen peroksit kullanımına ilgi yeniden canlandırılmıştır. Uzmanlara göre, önceki teknolojilerin doğrudan rekabet edemediği yeni gelişmelerde kullanıldığında peroksit en caziptir. Bu gelişmeler, yalnızca 5-50 kg [18] kütleli uydulardır. Doğru, şüpheciler hala umutlarının hala puslu olduğuna inanıyor. Her ne kadar, Sovyet LRE RD-502 (yakıt çifti - peroksit artı pentaboran) belirli bir 3680 m / s darbesi gösterse de, deneysel olarak kaldı [19].
“Benim adım Bond. James Bond "
Bence bu cümleyi duyan hiç kimse yok. Biraz daha az "casus tutkusu" sevenler, süper ajan İstihbarat Servisi rolünün tüm oyuncularını kronolojik sıraya göre sorunsuzca adlandırabilirler. Ve kesinlikle taraftarlar bunun her zamanki gibi olmayan bir aygıtı hatırlayacaktır. Aynı zamanda, bu alanda dünyamızın çok zengin olduğu ilginç bir tesadüf yoktu. Bell Aerosystems'de mühendis ve bu rolün en ünlü sanatçılarından birinin adaşı olan Wendell Moore, bu ebedi karakterin egzotik ulaşım araçlarından birinin mucidi oldu - uçan (ya da zıplayan) bir sırt çantası.
Yapısal olarak, bu cihaz fantastik kadar basittir. Temel üç silindirden oluşuyordu: biri 40 atm değerine sıkıştırılmış. azot (sarı ile gösterilmiştir) ve iki tanesi hidrojen peroksit ile (mavi). Pilot kontrol düğmesini çevirir ve kontrol vanası (3) açılır. Sıkıştırılmış azot (1), tüplere gaz jeneratörüne (2) giren sıvı hidrojen peroksitin (4) yerini alır. Katalizör (bir samaryum nitrat tabakası ile kaplanmış ince gümüş plakalar) ile temas eder ve ayrışır. Elde edilen yüksek basınç ve sıcaklıktaki gaz-buhar karışımı, gaz jeneratöründen çıkan iki boruya girer (borular, ısı kaybını azaltmak için bir ısı yalıtkanı ile kaplanır). Daha sonra sıcak gazlar dönen jet nozüllerine (Laval nozül) girer, burada ilk önce hızlandırılır ve sonra genleşir, süpersonik hız elde edilir ve jet itiş gücü yaratılır.
Bir kutuya monte edilmiş, pilot göğsüne monte edilmiş ve kablolarla ünitelere bağlanmış çekiş kontrolörleri ve el çarkı başlığı kontrolü. Yana doğru çevirmek gerekirse, pilot el çarklarından birini çevirerek bir memeyi döndürdü. İleri ya da geri uçmak için pilot iki el çarkını aynı anda döndürdü.
Bu yüzden teoride baktı. Ancak pratikte, hidrojen peroksitin biyografisinde sıkça olduğu gibi, her şey tam olarak sonuçlanmadı. Daha doğrusu, hiç de değil: el çantası normal bir bağımsız uçuş yapamadı. Roket paketinin maksimum uçuş süresi 21 metre, 120 saniye idi. Aynı zamanda sırt çantasına bütün bir katılımcı ekibi eşlik etti. Yirmi saniyelik bir uçuş için 20 litre hidrojen peroksit tüketildi. Askere göre, Bell Roket Kemeri, verimli bir araçtan çok muhteşem bir oyuncaktı. Bell Aerosystems ile yapılan sözleşme kapsamında ordu harcamaları 150 000 dolar, Bell ayrıca 50 000 dolar harcadı. Ordu, programın daha fazla finanse edilmesini reddetti, sözleşme tamamlandı.
Yine de “özgürlük ve demokrasi düşmanları” ile savaşmayı başardı, ancak “Sam Amca'nın oğulları” nın ellerinde değil, sinema dışı süper istihbarat subayın arkasında. Ancak kaderi ne olacak, yazar varsayımlarda bulunmayacak: Bu iş için nankör - geleceği tahmin etmek ...
Belki de, bu sıradan ve sıra dışı maddenin askeri kariyeri hakkındaki hikayenin bu yerine bir son verebilirsin. Bir peri masalı gibiydi: uzun sürmedi ve kısa sürmedi; ve başarılı ve başarısızlık; hem ümit verici hem de tavizsizce. Harika bir geleceği tahmin ettiler, birçok enerji üreten tesislerde kullanmaya çalıştılar, hayal kırıklığına uğradılar ve tekrar geri döndüler. Genel olarak, her şey hayattaki gibidir ...
Edebiyat
1. Altshuller G.S., Shapiro R.B. Okside su // “Gençler için teknik”. 1985. №10. C. 25-27.
2. Shapiro L.S. Çok gizli: su ve bir oksijen atomu // Kimya ve yaşam. 1972. №1. C. 45-49 (http://www.nts-lib.ru/Online/subst/ssvpak.html)
3. http://www.submarine.itishistory.ru/1_lodka_27.php).
4. Veselov P. “Bu davadaki kararın ertelenmesi ...” // Gençlere yönelik teknik. 1976. №3. C. 56-59.
5. Shapiro L. Bütünüyle savaşın ümidiyle // “Gençlik tekniği”. 1972. №11. C. 50-51.
6. Zigler M. Avcı pilotu. Muharebe operasyonları "Me-163" / Çev. İngilizceden NV Hasanova. M.: CJSC "Tsentrpoligraf", 2005.
7. Irving D. İntikam Silahı. Üçüncü Reich'in balistik füzeleri: İngiliz ve Alman bakış açısı / Çev. İngilizceden TE Lyubovskaya. M.: CJSC "Tsentrpoligraf", 2005.
8. Dornberger V. Üçüncü Reich Süper Silahı. 1930-1945 / Per. İngilizceden IE Polotsk. M.: CJSC "Tsentrpoligraf", 2004.
9. Kaptsov O. "Squall" den daha tehlikeli bir torpido var mı // http://topwar.ru/29752-est-li-torpeda-opasnee-shkvala.html.
10. http://www.u-boote.ru/index.html.
11. Dorodnykh V.P., Lobashinsky V.A. Torpidolar. Moskova: DOSAAF SSCB, 1986 (http://weapons-world.ru/books/item/f00/s00/z0000011/st004.shtml).
12. http://voenteh.com/podvodnye-lodki/podvodnoe-oruzhie/torpedy-serii-ffv-tp61.html.
13. http://f1p.ucoz.ru/publ/1-1-0-348.
14. Roket-ram // http://topwar.ru/2133-raketa-taran.html.
15. Shcherbakov V. İmparator için ölmek // Kardeş. 2011. №6 // http://www.bratishka.ru/archiv/2011/6/2011_6_14.php.
16. Ivanov V.K., Kashkarov AM, Romasenko E.N., Tolstikov L.A. LRE tasarım NPO "Energomash" // turbopump montajları // Makine mühendisliğinde dönüşüm. 2006. No. 1 (http://www.lpre.de/resources/articles/Energomash2.pdf).
17. “İleri, İngiltere! ..” // http://www.astronaut.ru/book//books/afanasiev3/text/15.htm.
18. http://www.airbase.ru/modelling/rockets/res/trans/h2o2/whitehead.html.
19. http://www.mosgird.ru/204/11/002.htm.