Nazi Almanyası Sırasında Queer Zulmünün Az Bilinen 9 Detayı
2008 yazında bir öğleden sonra 95 yaşında Rudolf Brazda adında bir adam Berlin Holokost anıtını ziyarete gitti. Brazda, o zamanlar inanılıyordu, somutlaşmış Nazilerin Holokost sırasında queer insanlara karşı zulmünün yaşayan son birinci elden tanığı. O gün kameralar, çiçek buketleri ve Berlin'in açık eşcinsel eski belediye başkanı Klaus Wowereit'in selamı ile karşılandı.
Yetmiş yıl kadar önce Brazda, erkek eşcinsel faaliyetlerini yasaklayan Alman yasası olan 175. Brazda elbette yalnız değildi. tarihçiler tahmin etmek Nazi'nin 12 yıllık rejimi sırasında 5.000 ila 15.000 queer insanın kamplarda tutulduğunu söyledi. Bu kişilerin %60'ının hapsedilirken öldüklerine inanılıyor, bunların çoğu yakalandıktan sonraki bir yıl içinde.
Yine de Brazda 2008'de hikayesini öne çıkardığında, bu uzun, nüanslı tarihin bazı yönleri yanlış anlaşılmıştı. Bu yanlış anlamaları ele almak, Wofford Koleji'nde Chapman Beşeri Bilimler ve Avrupa Tarihi Profesörü ve kitabın yazarı Dr. Clayton Whisnant'ın genişletilmiş projesi haline gelecektir. Almanya'da Queer Kimlikler ve Politika: Bir Tarih, 1880 - 1945 . 2016'da yayınlanan Whisnant'ın kitabı, Üçüncü Reich sırasında hedef alınan tek queer insanların eşcinsel erkekler olduğu fikrini yıkıyor, bunun yerine Nazi partisinin Paragraf 175'i daha geniş yorumunun, stajyer bireylerin küçük bir bölümünün bugün cinsiyet olarak adlandırdığımız kişiler olduğu anlamına geldiğini öne sürüyor. uygun olmayan veya trans. Dahası, Whisnant, lezbiyen kadınların cinselliklerinden dolayı tutuklanmamalarına rağmen, bunun ne bazı lezbiyen kadınların toplama kamplarına gitmediği ya da zamanın homofobisinin onları daha geniş bir şekilde etkilemediği anlamına gelmediğine dikkat çekiyor. . Lezbiyen barları kapatıldı, kitap kulüpleri ezildi, topluluklar alt üst oldu.
Ve böylece, Auchwitz-Birkenau'nun kurtuluşunun 75. yıldönümü olan bu Holokost'u Anma gününde, Üçüncü Reich sırasında queer zulmünün çoğu kez yanlış anlaşılan önemli boyutlarını daha fazla gün yüzüne çıkarmaya çalıştık. Dr. Whisnant'ın rehberliğinde, en göze çarpan dokuz tanesi burada.
Nazi Partisi'nin 1933'te iktidara gelmesinden önceki Alman tarihinin dönemi olan Weimar Cumhuriyeti, queer insanlara karşı şaşırtıcı derecede misafirperver bir tavırla karakterize edildi. Dr. Whisnant'ın açıkladığı gibi, Almanya - ve özellikle Berlin - 20. yüzyılın başlarında queer sosyalleşme, örgütlenme ve teorileştirme yatağıydı. Şehir kenarlı gey ve lezbiyen mekânları, gülmek, içmek ve potansiyel aşıkları toplamak için sitelerden daha fazlası olan barlarla. Politika ve kimlik üzerine ciddi tartışmalar için alanlar - oldukça sağlam bir queer yayıncılık endüstrisinin filizlenmesine yardımcı olacak tohumlar - sağladılar. Dönemin müsamahakarlığının belki de en çarpıcı örneği, travesti geçişleri kurumuydu. Seksolog Magnus Hirschfeld'in (1910 kitabı, travesti , terimi icat etti), bu geçişler esasen cinsiyete uymayan insanların Berlin sokaklarında istedikleri gibi dolaşmaları için hükümet onaylı izin fişlerinden oluşuyordu. Travesti geçişinden önce, toplumsal cinsiyete uymayan kişiler huzuru bozacak şekilde toplum içine çıktıkları için tutuklanabilirler.
Yine de, Weimar dönemine atfedilen şaşırtıcı konukseverlik genellikle abartılıyor. Aslında, dönemin queer insanlara açık olduğu varsayılan açıklığının bazı tezahürleri, onları arkadan ısıracaktı. Dr. Whisnant, Hirschfeld'in elbette birkaç kez saldırıya uğradığını söylüyor. onlara., öncü seksologun LGBTQ+ yanlısı görüşlerinin o sırada büyük ölçüde kabul edildiği fikrini alt üst etti. Hatta bir keresinde kendisine bomba atılmıştı. Ve Alman halkının trans-pozitif doktoru küçümsemesinin yanı sıra, o dönemde dolaşan eşcinsel dergilerinin sayısı göz önüne alındığında, erken Berlin'in hoşgörü cephesindeki diğer çatlakların işaretleri de kendini göstermeye başlıyor. Bu sayısız başlık, gelişen bir yayıncılık endüstrisini yansıtmıyordu; sansüre bir tepki oluşturdular. Dr. Whisnant, queer basının onlara. , bir dergiyi kısa bir süreliğine çıkaracak ve [yasaklanmış] listeye girdiğinde… adını değiştireceklerini söyledi. Travesti geçişlerinin bile nihai sakıncaları vardı. Böyle bir geçiş izni almak için devlete kaydolmak gerektiğinden, her türlü bireyselliği cezalandırılabilir bir suç olarak görmeye başlayacak olan bir parti olan Nazilerin yükselişi, toplumsal cinsiyete uymama gibi bir sicili olan herkesi tehlikeye atacaktır. Son olarak, cinsiyet konusundaki tüm yenilikçi düşüncelerine rağmen, Dr. Hirschfeld'in aynı zamanda arzu edilen genetik özellikleri belirleyerek ve onları tecrit etmeye çalışarak insanlığı geliştirmeye yönelik derin ırkçı dürtü olan öjeniyi de benimsediği ortaya çıktı. sıklıkla dahil zorla kısırlaştırma ve hatta soykırım.
Nazi partisinin önde gelen birkaç üyesi queerdi. Dahası, bazıları Nazi ideolojisi ve propagandasının unsurlarının homoerotik mesajlar içerdiğini bile iddia ediyor. Nazi Partisi'nin erken dönem milis gücü SA'nın komutanı ve dolayısıyla partinin en güçlü üyelerinden biri olan Ernst Röhm eşcinseldi. Bu tam olarak iyi korunan bir sır değildi; eski gey içerdekiler, gey barlarda üst düzey yetkiliyi gördüklerini hatırlıyorlar, hatta Münih'te erkek seks işçileri alıyorlardı. Bununla birlikte, üst düzey bir Nazi yetkilisinin queer olması gerçeğinden çok daha ilginç olan, bu bilginin partisi tarafından ele alınma şekliydi. 1932'de Röhm'de çıkan gazete açıklamalarının ardından, Adolf Hitler bizzat komutanı savundu, belirten Özel hayat, Nasyonal Sosyalist ideolojinin temel ilkeleriyle çelişmedikçe inceleme konusu olamaz. Dr. Whisnant, bu anın partideki birçok özel eşcinsel erkek tarafından bir tür onaylama olarak görüldüğüne dikkat çekiyor. Tarihçi, bazılarının Nazi'nin erkek bağı, fiziksel güç ve homoerotik imgeler üzerindeki vurgusunu ilk etapta partiye katılmaya yönelik bir çekim olarak nasıl görmüş olabileceğini açıklamaya devam ediyor. Gerçek şu ki, partide çok farklı türden insanlar vardı - farklı siyasi bakış açılarına sahip insanlar, farklı geçmişlere sahip insanlar, diyor. onlara. Parti bir süre o kadar büyüdü ki bazı eşcinsel erkekler orada bir ev bulabileceklerini düşündüler.
Nazi partisinin queer üyelerinin 1930'ların başlarında hissettikleri kabul görme yanılsaması, Uzun Bıçakların Gecesi adlı çok önemli bir olayın ardından ortadan kayboldu. Hitler, Röhm'ü, onun cinselliğine karşı ilk tepkilerin ortasında desteklemiş olabilir, ancak bu destek, hoşgörülü bir dünya görüşünden pek kaynaklanmadı. Dr. Whisnant'a göre, Hitler'in komutanının yanında durması neredeyse tamamen pragmatikti. Whisnant, Hitler'in 1934'te bariz bir şekilde ünlü ve devasa bir kişilik olmasına rağmen, Röhm'ün askeri bir geçmişi olduğunu ve kendisine bir isim verdiğini anladığını açıklıyor. Kendisi hakkında karizması olan biriydi ve bu karizma potansiyel olarak [Hitler'in] kendi gücü için bir tehlike olabilir. Röhm'ün ilgi çekici kişiliğinin ötesinde (görünüşe göre halka açık olmasına rağmen), komutan Nazi partisinin daha sert tarafını temsil ettiği görülen SA'yı temsil ediyordu - Hitler'in yakında koparmaya çalışacağı bir birliktelik. Hitler, Röhm ve milislerinin yozlaşmasını, kısmen, Nazi liderinin orduyu pasifize etme, daha geleneksel orta sınıf seçmenlerini şamatacı SA'ya karşı temkinli ve genel olarak iktidarı pekiştirme yönündeki daha politik amaçlı niyetlerinden uzaklaştıran bir mazeret olarak öne sürdü. Artık Uzun Bıçakların Gecesi olarak bilinen toplu infaz. 1934 yazında dört geceden fazla, Hitler ve gizli polisi SS, herhangi bir önemi olan her SA üyesini toplayacak ve öldürecekti. Hitler'in siyasi düşmanlarından en az 85'i öldürüldüler temizleme sırasında, daha yüksek tahminler sayıyı yüzlerce gösteriyor.
Uzun Bıçaklar Gecesi, Almanya'daki Nazi bağlantılı olmayan queer insanlar için de korkunç sonuçlar doğurdu. Dr. Whisnant'ın anlattığına göre, tasfiyenin ardından Nazi propaganda makinesi homofobik eğilimini önemli ölçüde artırdı. onlara. , Almanya'daki queer insanların 'Tamam, bu iş bitmeyecek; işler gerçekten değişiyor. Bu dürtünün doğru olacağı ortaya çıktı. SS büyük ölçüde içeriye bakarak, queer olduğundan şüphelenilen kendi üyelerini arayarak ve onları hapsederek başladı. Yavaş yavaş, bu önlemler öyle genişledi ki, 1936'ya kadar, onbinlerce 175. Paragrafın ihlal edildiği iddiasıyla queer insanların bir kısmı tutuklanıyordu. SS, 175'liler olarak bilinen bu kişileri toplamaya yönelik acımasız stratejiler uyguladı. Arkadaşlarını bulmak için durmaksızın tutsakları sorguya çekerlerdi. Şüphelenmeyen insanları kendilerine yaklaşmaları için kandırmak için bir zamanlar popüler olan seyir bölgelerine girerlerdi. Dr. Whisnant'ın açıkladığı gibi, esasen eril, heteroseksüel fikre uymayan herkesi tutuklayacaklardı - bu sadece önyargıyla değil, aynı zamanda önemli bir yasal gelişmeyle kolaylaştırılan bir uygulama.
Bu dönemde queerlerin tutuklanmalarının artmasına neden olan bir diğer faktör de 175. Paragrafın genişletilmesiydi. 1871'de kurulan Paragraf 175, tarihinin ilk bölümünde oldukça standart bir sodomi yasası olarak varlığını sürdürdü. Yani, mektupla, eşcinselliği ille de suç haline getirmedi, daha ziyade eşcinsel temas olarak kabul edilen şey - erkek erkeğe penetrasyon. Ancak 1935'te Nazi partisi tüzüğü, bir erkeğin yapabileceği şekilde revize etti. yasayı ihlal etmek sadece cinsel niyet olarak kabul edilen başka bir erkeğe bakarak. Daha da kötüsü, Nazi'nin politikada yaptığı revizyonlar da azami cezayı altı aydan beş yıla çıkardı. O sırada Almanya tarafından ilhak edilen Avusturya dışında, Paragraf 175 lezbiyen cinsellik için geçerli değildi. Ve Dr. Whisnant'ın açıkladığı gibi, bu gerçeğin ardındaki mantığın bir kısmı neredeyse komik. Whisnant, Alman milletvekilleri arasında yasanın eşit uygulanmasına ilişkin birçok tartışmaya rağmen, sonunda böyle bir politikanın kadınlara fikir verebileceğinden endişe ederek yasaya karşı karar verdiklerini söylüyor. onlara. Bu nedenle milletvekilleri, bunun hakkında konuşmamalarının daha iyi olduğuna karar verdiler. 175. Paragrafın özellikle lezbiyen kadınlara uygulanmaması, lezbiyenlerin Nazi toplama kamplarında yaşamın dehşetinden kurtulduğu anlamına gelmiyordu. Bazıları 1939'da kurulan ve tek kamp olan Ravensbrück'e gitti. özellikle tasarlanmış kadın mahkumlar için. Ravensbrück'te tutulanlar tipik olarak sosyalist, komünist, seks işçisi veya sadece 'asosyal' olmakla suçlandılar - bu, lezbiyen için kod olarak anlaşılabilecek belirsiz bir tabir.
Diğer gruplar gibi yerleşik topluluklar olmadan, 175'liler, toplama kamplarında tutulduklarında son derece zor koşullar yaşadılar. Nazi rejimi sırasında, toplama kamplarına gönderilen 5.000 ila 15.000 queer insan, tarif edilemez vahşetlere katlandı. Bazıları hadım edildi. Diğerleri hedef uygulama olarak kullanıldı. Hemen hemen hepsi, zaman zaman zihinsel ve fiziksel işkenceden başka hiçbir amaca hizmet etmeyen, ruhları ezen emeğe tabi tutuldu. Toplama kampı yaşamına mahkûm olan herkes kendi kişisel cehennem biçimini deneyimlediğinden, bu gerçekler mutlaka 175'lilere özgü değildi. Yine de 175'lilerin kamplarda geçirdikleri zamanı özellikle tehlikeli yapan şey, diğer tutsaklarla ittifak kurmadaki güçlükleriydi. Kendilerini birbirine bağlayan benzer bir siyasi ideolojiye sahip olan enterne edilmiş komünistler gibi grupların aksine, 175'liler birbirleriyle ilişki kurmaktan kaçınma eğilimindeydiler ve bunun sonucunda ortaya çıkabilecek sosyal yabancılaşmadan anlaşılır bir şekilde korktular. Dr. Whisnant'ın dediği gibi onlara., kamplarda hayatta kalmak için bir hayatta kalma stratejiniz olması gerekiyordu ve hayatta kalma stratejisinin büyük bir kısmı başkalarına bağımlı olmayı öğrenmekti - sizi koruyabilecek, size bilgi verebilecek ve sizi bazı şeyler hakkında uyarabilecek bir gruba sahip olmak. Genel olarak, 175'liler desteğe bel bağlayacak böyle bir topluluğa sahip değildi.
175'lilerin en şiddetli zorluklara katlandığı fikri kesinlikle yanlıştır. Dr. Whisnant, aynı zamanda Yahudi, Roman ya da engelli olmadıkça, queer insanların sistematik olarak yok edilmek üzere hedef alınmadığını açıklıyor. 175'lilerin bir nevi totem direğinin dibi olduğu, hatta Yahudilerden bile daha kötü durumda olduğu hakkında açıklamalar yapan gerçekten ünlü bazı kitaplar var, diye ekliyor. Onlar değildi.
Holokost'tan kurtulan queerler, otuz yıldan fazla bir süredir Alman hükümetinin Holokost'a katlananlara doğrudan ödeme yapmayı kabul ettiği iade işlemlerinin dışında tutuldu. Tazminatların büyük çoğunluğu hayatta kalan Yahudilere ödendi - oldukça haklı bir şekilde. Yine de, 175'liler için, iade sürecinin finansal olarak dışında bırakılmaktan daha yıkıcı olan, onların hapsedilmesinden büyük ölçüde sorumlu olan yasa olan Paragraf 175'in, 1945'te Nazi rejiminin devrilmesinden sonra bile kitaplarda kalmasıydı. Aslında, 1949 ve 1969, 50.000 kişi daha tutuklandık yasayı ihlal ettiğin için. (Uygulama 1970'lerin başında hafifletilmiş olsa da, kanunun yürürlüğe girmesi 1994 yılına kadar değildi. yürürlükten kaldırıldı .) Tazminatlara gelince, Holokost'tan sağ kalan queerlere ve diğer sözde unutulmuş mağdur gruplarından temsilcilere 24 Haziran 1987'de görüşlerini savunma fırsatı verilecek. yol açar Alman hükümetine, tazminat süreçlerinden henüz dışlanmış olanlar için bir Zorluk Fonu yaratması. 2017 yılında, Alman hükümeti nihayet oy verildi Paragraf 175 uyarınca verilen tüm mahkumiyetleri iptal etmek ve doğrudan ve özel olarak yasa nedeniyle hüküm giymiş ve/veya hapse atılmış olanlara tazminat ödemek. Mart 2019'da Alman hükümeti yeniden revize Paragraf 175 iadelerine yaklaşımı. Mevcut politika, soruşturulduğunu (açılan her soruşturma için 500 euro), gözaltına alındığını (duruşma öncesi tutukluluk için her yıl 1.500 euro) veya yasayla ilgili başka dezavantajlar (1.500 euro) yaşadığını kanıtlayabilen herkesin talep edebileceği şekildedir. tazminat.
Bu makale, Holokost sırasında queer kadınların ne şekilde gözaltına alındığını netleştirmek için güncellendi.