Öte yandan, teleolojik yaklaşımlar (Yunanca "telos" dan, amaç, amaç), amaçlı güçlerin veya yasaların olduğunu varsayar. Kişi iki tür hedefe yönelimi ayırt edebilir: biri dışardan biri diğeri içsel olanın özünde. İlk tip, olayları kontrol eden kozmik bir beyni olan planlama otoritesine dayanır. Örneğin, bilinçli bir şekilde, ilk organizmalar için gerekli olan birkaçını karmaşık moleküllerin milyarlarca ihtimalinden seçebilirdi. Yaşamın ortaya çıkışı, o zaman, doğanın bir hevesinden değil, “ilahi” bir kıvılcımdan veya kozmik bir senaryodan kaynaklanır.
Diğer teleolojik değişken, maddenin kendisinin belirli bir gelişimsel hedefe ulaşmak için çabaladığını varsayar. Yunan filozofu Aristo, bu ilkeyi 2300 yıl önce entelechy ("hedefinin neyi taşıdığı" için Yunanca) olarak adlandırdı ve yaşamın temel bir özelliği olarak kabul edildi. Bu güne kadar vitalistler, prensip olarak fiziksel ve kimyasal olarak tespit edilememesi gereken gizemli bir yaşam gücüne güveniyorlar.
Felsefeci Prof. Jena Üniversitesi'nden Bernd Olaf Küppers, her iki yaklaşımı da bilimsel olmayan bir şekilde reddetti: "Şans hipotezi temel olarak kanıtlanamaz, teleolojik yaklaşım temel olarak reddedilemez."
Dünyadaki yaşamın evrimi, aslında olduğu gibi benzersiz ve sayısız tesadüflerden kaynaklanıyor olabilir. Ancak, evrenin başka yerlerinde başka herhangi bir hatta benzer bir gelişme yaşandığını ve olmayacağını takip etmiyor.
Bu nedenle, Berkeley'deki California Üniversitesi'nden Prof. Norman R. Pace, çok farklı bir bakış açısını vurguluyor: “Hayatın kökeninin ne kadar muhtemel olduğu ile ilgili değil, bir zamanlar yaratılan yaşamın ne kadar muhtemel olduğu ile ilgili olabilir. Hayatta kaldı ve gezegenine hükmetmeye başladı. "=== Rüdiger Vaas
© science.de