“Beni kurtardığın için teşekkür ederim.”
“Söylemem gereken bu.”
Durum sona erdikten sonra Kang HaJin, Il Han’a başını derin bir şekilde eğdi ama Yu Il Han sadece el salladı ve bunu reddetti. Onlar olmasaydı Il Han kesinlikle ölürdü. Aynen böyle.
“Ama o ölmeseydi zindanın çıkışı açılmayacaktı ve öyle olsaydı biz de ölmüş olurduk. O halde sana teşekkür etmesi gereken biziz.”
Yu Il Han, Kang HaJin’in çok katı bir kafası olduğunu ve ne dediğini anlamadığını düşündü ama yüksek sesle söylemedi. Bunun yerine kara büyü taşını ve Reta Kar’iha’nın kalıntılarını alırken konuştu.
“O zaman bunu alabilirim, değil mi?”
Bir an için Kang HaJin’in kaşları seğirdi, ama ‘bu biraz fazla…’ diyemedi, çünkü bu onun sözlerine aykırı olurdu. Dürüst olmak gerekirse, Il Han’ın hepsini tek başına öldürdüğünü söylemek abartı olmaz, bu yüzden Kang HaJin sonunda açıkça pes etmeye karar verdi.
“Tamam, YuNa da muhtemelen buna karşı çıkmaz.”
Na YuNa da buna itiraz etmedi. Bunun yerine, talep etti.
“Bana numaranı verrr!”
“HAYIR.”
“Wao, yine reddedildim! Çok güzel olmama rağmen! Dünyanın en güzeli olmama rağmen!”
Na YuNa kesinlikle güzeldi. Kimseyi bir meleğin altında görmeyen Yu Il Han olduğu için, görünüşünün olağanüstü olduğu söylenebilirdi.
Sıralama sırasını bilmiyordu: Güzellik Tanrıçası tarafından kutsandığından beri mi böyle olmuştu, yoksa güzel olduğu için mi kutsanmıştı; ama o, Güzellik Tanrıçası tarafından boşuna kutsanmadığını anlayabileceği kadar güzeldi.
Görünüşünden neden bu kadar gurur duyduğunu da anlamıştı. Dürüst olmak gerekirse, bu konuda tatsız hissetti.
Yu Il Han, kendine olan güveni nedeniyle onu daha da fazla reddetti ve Erta ile onayladı.
“Burada yapmam gereken başka bir şey var mı?”
[Olmalı ama şimdi değil. Hepimizin dinlenmeye ihtiyacı var. Çok çalıştın, şimdi dinlenmelisin. Gerisi bizim tarafımızdan halledilecek, çünkü bundan en başta biz sorumlu olmalıyız.]
“Ama bence, bunu yaparken yetkilerinizin tekrar kısıtlanması daha da tehlikeli hale gelecek.”
Il Han’ın keskin görüşüne Erta çaresizce gülümseyerek cevap verdi.
[Aslında ben de bunun için endişeleniyorum. Muhtemelen Cennetin gücünü kullanarak zindanı mühürleyeceğiz ve muhtemelen daha sonra insanlara görevler vereceğiz. Senin gibi olağanüstü yeteneklere sahip olanlar için.]
“Bunu biliyordum.”
Yu Il Han sonunda güldü.
Ancak, herhangi bir şey için onu suçlamak için bugün çok çalıştı, bu yüzden çenesini kapatmaya karar verdi. Erta da sessizce başının üstüne yatarken onun düşüncesini hissetmiş görünüyordu.
“Hadi birlikte çıkalım. Bunu reddetmeyeceksin, değil mi?”
“Tamam ozaman.”
Partiden çoktan ayrılmıştı. Pasif gizlenmesi muhtemelen Kore’ye vardıklarında tekrar etkinleşecekti, bu yüzden onlardan ayrılabilecekti. Bu nedenle Il Han bunu reddetme zahmetine girmedi.
Zaten buradaki işini de bitirmişti. Burada ayrılmak yerine daha can sıkıcıydı.
“Kore’ye döndüğümde MiRae ile bira içeceğim!”
“Ne istersen onu yap…”
“Sen de bizimle içmelisin!”
“Meşgulüm.”
“Uuu, bugün sürekli reddediliyorum.
Bu sırada Na YuNa sohbet etmeye devam ederken hiç yorgun görünmüyordu. Çocukça davranmak onun güzelliğinin sırrıysa, o zaman bunu gerçekten taklit etmek istemezdi.
Ancak, onun zaman zaman ‘kyak kyak’ diye bağırması onu o kadar da kötü hissetmiyordu, bu yüzden Il Han o sahneye hafif bir gülümsemeyle baktı. Yüksek sesle sohbet etmeye devam ederse Il Han’ın figürünü özleyebileceği düşüncesiyle.
“Ama senin adın ne?”
“Hmm.”
Gizlenmesi birkaç dakika sonra etkinleşecekmiş gibi göründüğünde ona seslendiğini düşünmek basit bir tesadüf müydü? Bu kadın neden tamamen beklenmedik zamanlarda ona tamamen farklı bir yön gösteriyor?
Yu Il Han biraz gerginleşti. Bunu bilse de bilmese de Na YuNa masum bir sesle konuşmaya devam etti.
“Daha önce Feyta’ya sordum ama bana söylerse öleceğini söyledi.”
[Kesinlikle bir melek kobra dönüşü istemiyorum!]
“Bence önüne ‘melek’ koyman gereken seviyenin ötesinde…”
Feyta’ya yumuşakça karşılık verirken Il Han bir an düşündü. Düşündüğü kişi Kang MiRae idi.
Birincisi, Kang MiRae ve bu ikisinin aynı gruba ait olduğu açıktı. Dahası, Na YuNa’nın gevezeliklerinden onların arkadaş olduklarına karar verebiliyordu. Kang HaJin aynı soyadına sahip olduğundan, o ve Kang MiRae’nin nazik olması muhtemeldi.
Onunla kesinlikle Il Han hakkında konuşacaklar ve Kang MiRae gizlenme, mızrak ve Korece’den bahsettikleri anda Yu Il Han’ı düşünebilmelidir. Yu Il Han kibirli değildi. Sadece şu anda Dünya’da ondan başka bu özelliklere sahip güçlü insanlar yok.
Başka bir deyişle, saklamanın bir anlamı yok.
“Ben Yu Il Han.”
“Waa, ne kadar havalı bir isim!”
Bu kişi, adını duyar duymaz bunu bu kadar kayıtsız bir şekilde söyleyen ilk kişiydi. Sosyal kelebeklerin en iyi sosyal kelebeği, sosyal kelebeklerin kraliçesi buradaydı.
Dürüst olmak gerekirse, bunu duyduğunda o kadar da kötü hissetmiyordu ama yalnızların sosyal kelebeklerle ilişki kuramayacağına dair güçlü kararlılığı onu sakinleştirdi.
Bu sırada Kang HaJin ona garip bir insana bakar gibi bakıyordu. Na YuNa ile yürümeye başlayan yaşlarından beri büyüyen o bile bazen ona baktığında kalbi çarpıyordu ama Il Han’ın Na YuNa’yı dürüstçe reddettiğini hissedebiliyordu.
Bunun Na YuNa’nın meydan okuyan zihnini tahrik etmemesini gerçekten diledi. Her zaman beceriksiz görünürdü ama tam da bu yüzden ne yapacağı bilinmiyordu. Neyse ki, bir erkekten çok kendini güzel göstermekle ilgilendiğinden, en kötüsünü düşünmemek sorun olmazdı…
“Bu kadar geri adım atmana gerek yok. Seni yemeyeceğim uuu.”
“Eğer çok yakınsan, bu beni tatsız ve ateşli yapar, o yüzden biraz daha uzaklaş.”
“Vay!”
Şimdi, Na YuNa, Yu Il Han ile yaptığı sohbetten keyif almışa benziyordu. Diğer erkeklerden farklı olan Yu Il Han’ın tepkileri hakkında yeni hissedebilirdi çünkü diğer erkekler ya abartılı bir şekilde yakındı ya da abartılı bir şekilde vahşiydi.
Yeni şeyler neşe getirir ama bunun da bir sınırı vardı. Herhangi bir tepki olmazsa, sonunda bundan sıkılması kaçınılmazdı. Onu sürekli reddeden birine karşı ne tür bir çekicilik hissederdi? Na YuNa’nın bu kadar kıkırdadığını görünce, Kang HaJin’in endişeleri gerçekten de endişe olarak bitecekmiş gibi görünüyordu.
Yakında zindandan kaçabilirlerdi, ama şaşırtıcı bir şekilde, zindanın önünde tamamen silahlanmış birkaç melek bekliyordu.
Bu katı ifadeleri görünce, zindanın içinde neler olduğunu biliyor gibiydiler.
[Erta.]
Önlerinde ışık zırhı giyen dişi bir melek Erta’nın adını çağırdı.
[Rapor](zırhlı melek)
[Anlıyorum.](Erta)
Erta’nın kibar konuşmasından o meleğin Erta’dan daha yüksek bir konumda olduğu anlaşılıyordu. Yu Il Han, Feyta’ya aynı şeyleri yaşamasına rağmen neden ona seslenmediklerini merak ederek baktı ve Feyta kısık bir sesle cevap verdi.
[Yeni olduğum için.](Feyta)
[Sessiz.](zırhlı melek)
[Hik.](Feyta)
Erta ve zırhlı melek, başlarını Il Han’a çevirmeden önce bir süre sohbet ediyor gibiydiler. Zırhlı melek konuştu.
[İnsan Yu Il Han, seni hemen ödüllendirmek zor görünüyor.](zırhlı melek)
“…Ah, tamam. İşini bitirdikten sonra bana verebilirsin.”
Yu Il Han, ‘ödül’ kelimesini duyduğunda bunun Erta’yı kurtarmak için olduğunu anlamadan önce başını yana eğdi.
Kesinlikle, Erta görüldüğünden beri güçlü bir saldırı ile önce ona saldıramadı ve bu da savaşı biraz dezavantajlı hale getirdi. Ancak Erta’yı kurtarırken bir ödül istemiyor gibiydi, bu yüzden Il Han ‘ödül’ kelimesini duyana kadar bunu düşünemedi.
[Bu konu hakkında ne düşündüğünü bilmiyorum ama bu olay Cennet için bile çok önemli. Daha doğru bir hikaye için Erta’yı biraz ödünç alacağız.](zırhlı melek)
“Dilediğin gibi yap.”
[Sonra… Herkes toplansın. Şimdi zindanı geçici olarak mühürlemeye geçeceğiz.] (zırhlı melek)
[Evet!]
Zırhlı meleğin tek bir kalın çizgisiyle, o bölgedeki tüm melekler girdap girişinin önünde toplandı. Yu Il Han, tehlikeli zindanın girişinin kapandığını görünce düşüncelere daldı.
Bu yerdeki tek zindan türü mü? Belki de bu tür zindanlar gelecekte de ortaya çıkmayacak mı? Belki de birilerinin iradesi bu zindanda rol oynamıştı? Eğer öyleyse, ne için?
Bir hipotezden yola çıkan düşünce, duman gibi dağılana kadar zincirleme devam etti. Bu düşüncenin bir sonuca varması zaten imkansız olduğu gibi, bir sonuca varmaya da gerek yoktu.
Yu Il Han, Reta Kar’iha’nın son anlarında gördüğü gülümsemesini düşünürken yumruğunu sıktı.
Yu Il Han neler olup bittiğini umursamıyordu. Sadece hayatta kalabilmek için güçlenecekti. Henüz gerçekleşmemiş şeylerden korkarak titremeye niyeti yoktu.
Zindanın geçici olarak mühürlenmesi sona ermişti. Melekler ancak zindanın girdabının azaldığını ve sonunda metal bir kapıya dönüştüğünü gördükten sonra güçlerini yaymayı bıraktılar.
[Bu olayla birlikte Dünya, bilhassa Allah’ın kudretinin etkili olmadığı, en çok değişkenin olduğu bir dünya haline geldi. Buna göre, gelecekte yeryüzüne tayin edilen melekler çoğalacaktır.]
Zindanın girişine sessizce bakarken Il Han kulaklarında bir meleğin sesini duyabiliyordu.
Arkasına baktığında, hayretle, bunca zaman katı tavrını koruyan zırhlı meleği, ağzının kenarı hafifçe kalkık, hafifçe gülümserken gördü.
[Lita gerçekten seni görmek istiyor gibiydi. Histerisine şimdiye kadar katlanmak acı vericiydi.]
“Böylece.”
Reta Kar’iha ile tek başına savaşırken düşündüklerini düşündü ve yüzü biraz kızardı. Yüzünü maskeyle kapattığı için şanslıydı.
Hayır, bunun yerine, bu zavallı melek diğer meleklere Il Han hakkında ne kadar çok konuşuyor ki Il Han’ın tanıştığı melekler Lita hakkında konuşuyor!?
Il Han bunu düşünürken bir anda zırhlı meleğin ne ima ettiğini anladı ve gözlerini iri iri açtı.
“B-bekle.”
[Öyleyse Yu Il Han, sana geleceğinde bol şans diliyorum. İş biter bitmez Erta’yı geri göndereceğim.]
[Feyta sen de gel.]
[Bekle, savunmaya ihtiyacım var… Uwaaa!]
Melekler bir anda yok oldular. Elini geri alarak zırhlı meleğe doğru uzattı, Il Han sessizce homurdandı.
“Sinsi… Söyleyecekse bana sonuna kadar söylemeliydi.”
“…Onlarla çok arkadaş canlısısın.”
Bu arada, meleklerin auralarına boğulduğu için tüm olay boyunca kaskatı duran Kang HaJin, Il Han’ın tavrına baktıktan sonra bir kez daha şaşırdı. Artık kendisinden aşağı hissetmekten bile bıkmıştı.
Tabii ki Il Han’ın bunu bilmesine imkan yoktu, o yüzden sadece belli belirsiz gülümseyebildi.
“Hadi geri dönelim. HaJin, Il Han.”
“Fuu, evet.”
“Hmm.”
Durumu anlamayan Na YuNa durumu sonlandırdı ve ikisinin kıyafetlerini giydi. Kang HaJin yenilgiyle içini çekti ve Yu Il Han, ona seslenme tarzındaki değişikliği duyduktan sonra sosyal kelebek kraliçesinin gücüyle elektriklendi ve yalnız bir kralın gücüyle onun sözünü kesti.
“Yani İl Han?”
“Üzgünüm ama seninle yakınlaşmak gibi bir planım yok, bu yüzden beni bu kadar yakından arama.”
“Vay!”
Il Han’ın tepkilerinden keyif almaya başlayan Na YuNa, havaalanında uçağa binene kadar onunla konuşmaya devam etti. Tabii ki, Il Han kaçak yolculuk yapmak zorunda kaldığı için onlardan kaçtı, bu yüzden başka bir karşılaşmayı ummaktan başka çaresi yoktu.
Ancak bu görüşmenin ne zaman geleceği bilinmiyordu.