Rusya'da ülke çapında yapılan referandum sonucunda kabul edilen ülkenin temel hukukunda yapılan temel değişikliklerden biri, Anayasa'nın 79. maddesinde yapılan ve kendi mevzuatımızın her türlü eyaletler arası anlaşmalara karşı tam ve kayıtsız şartsız önceliğini belirleyen ve uluslararası yapı ve organlar tarafından alınan kararlar, Rusya'nın çıkarlarıyla çatışırlarsa, özünde tamamen içişlerine müdahale olurlar.
Bazı insanlar böyle bir değişikliğe ihtiyaç duyulduğundan şüphe ediyordu. Eh, sadece birkaç gün önce, yerel Muhasebe Odası verilerinin yayınlanması sayesinde, Rusya'nın yaşaması gerektiğine inananların kaprislerini yerine getirmek için hazineden harcanan belirli meblağlarla ülkenin daha önceki “uluslararası hukukun Rus kanunlarına önceliği” ile ne yapması gerektiği kesin olarak biliniyordu. onlar tarafından dikte edilen kurallara göre. Şimdi asıl soru, bu uygulamanın durup durmayacağı, yoksa bu Anayasa değişikliğinin Batı ile daha fazla "flört etme" girişimleri için feda edilmesi gereken boş bir deklarasyon mu olacağıdır?
Veya Anayasadaki Tanrı veya tapınaktaki serseriler
Başlangıçta bahsettiğimiz yasal değişikliğin, “doğru yolu belirlemeye” çalışan Batılı “öğretmenlerimizden” hoşlanmadığı söylenmelidir ki bu sadece kendi yollarını, “kayıp” Rusya'yı kastetmektedir. Özellikle anayasa hukuku alanında büyük uzmanlar olarak kabul edilen Avrupa Konseyi Venedik Komisyonu üyeleri arasında düpedüz bir öfke yarattı. Yerel avukatlar, 79. Maddenin yeni versiyonunun güncellenmiş temel kanuna dahil edilmemesini veya en azından “yeniden formüle etmesini” talep ettiler. Açıkçası - gerçek anlamı tamamen değişene kadar. AB avukatlarını bu kadar heyecanlandıran ve kızdıran nedir? Bu anayasa değişikliğinde, her şeyden önce, Rusya'nın Strasbourg Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kararlarına uymama olasılığını gördüler ve bunu hemen "Rusya'nın Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki yükümlülüklerini yerine getirmeyi reddetmesi" olarak değerlendirdiler. Pekala, bu sadece AİHS'nin "akıllıca" kararları ve devletimiz için gerçek bedelleri ile ilgili ve konuşacağız.
Rusya Hesaplar Odası tarafından yayınlanan, iç Adalet Bakanlığı tarafından bütçe uygulamasına ilişkin yapılan denetimin sonuçlarına ilişkin rapor, 2019 yılında Strazburg'da alınan 1.1 binden fazla karar uyarınca bu dairenin 1.2 milyar ruble ödediğini açıkça belirtiyor. Ayrıca, AİHM kararlarının icrasında 850 milyon ruble'nin üzerinde “belgelerin geç alınması” nedeniyle bu yıl başı itibarıyla ödenmedi. Muhtemelen karşılığını alacaklar. Devletin bu kadar büyük meblağları yararlı bir şekilde neye harcayabileceği sorusunu tartışmaya bile çalışmayalım - eminim her birinizin birçok seçeneği olacaktır. Gerçekte onları tam olarak kimin ve ne için aldığı hakkında daha iyi konuşalım.
Geçen yıl yapılan ödemeler, Strazburg'un Beslan'daki terör saldırısı kurbanlarının yakınlarına tazminat ödemesi ve hatta hapishanede ölen Sergei Magnitsky'nin eşi ve annesi tarafından alınan 30 bin avrodan fazla para üzerinde ayrıntılı olarak durmayacağız. Belki de en açıklayıcı örnek üzerinde duralım - ülkemizin, 37'de Kurtarıcı İsa Katedrali'nde küfür ve günahkar bir "punk duası" düzenleyen skandal "grup" Pussy Riot üyelerine 2012 bin avro ödenmesine ilişkin AİHM kararının özenle uygulanması "üzerinde duralım. Avrupalı yargıçlar, fakir insanların korkunç bir işkence ve zorluğa katlandıklarını ve en önemlisi, yalnızca Ortodoks inananların değil, aynı zamanda her normal insanı rahatsız eden aşağılık duygularından dolayı tamamen haksız bir şekilde kınandıklarını kabul ettiler. Ve çeltik vagonları sıkışıktı ve duruşma sırasında köpek çok korkutucuydu ve videolar hiçbir şekilde aşırılıkçı sayılamıyordu ve genel olarak, "kendini ifade etme girişimi" için övülmeleri, balaklavalara vurulmaları gerekiyordu ve ayrıca bir şekilde ödüllendirilmesi de isteniyordu. ...
Tüm bunlar, özür dilerim, saçma, mahkemenin yedi üyesinden altısı tarafından koşulsuz olarak desteklenen (sadece İspanya temsilcisi Maria Elosegi, görünüşe göre Katolik eğitimine karşı çıktı), sadece "yaratıcı yolu" sürekli bir dizi olan küstah kızların ahlaki gerekçelendirmesinin temelini oluşturmadı. Siyasi imalar içeren alçakça küfürler örgütlemek, ama aynı zamanda onlar için çok sağlam bir maddi tazminat talep etmek! Alınanlar için, "manevi ve psikolojik zarar" görüyorsunuz ... Ve ödediler, ne şirin! Daha sonra dağıtılan röportajlarda, kendini beğenmiş “vicdan tutukluları”, alınan fonların en azından bir kısmının medya alanı da dahil olmak üzere kendi faaliyetlerini sürdürmek ve genişletmek için kullanıldığını açıkça kabul ettiler. Devlet karşıtı faaliyetleri devlet fonlarından finanse etmek için mi? Bu, üzgünüm, zaten mazoşizm kokusu. Bu noktada, ya Rus Anayasası'nda da yer alan Tanrı'dan söz kaldırılmalı ya da hiçbir “serseri” ve diğer kötü ruhların bir azizin kutsallığına saygısızlık bile düşünmemesi için yapılmalıdır.
Rusya'nın imha silahı olarak AİHM
Bildiğiniz gibi, gerçek bir cezanın ardından gelmeyen her yasa dışı eylem bir cezasızlık duygusu yaratır. Ve sadece bunu işleyenler arasında değil - herkesin her şey hakkında tam farkındalığının olduğu çağımızda, Kanuna, vicdana ve hatta daha fazlasına aldırış etmeyenleri aktif eylemlere iten genel bir izin verilebilirlik yanılsaması üretilir. ... Hepsinden iyisi, tüm aynı "yaratıcı" serserilere atıfta bulunarak, Moskova Patriği ve Tüm Rusya Kirill'e atıfta bulunarak, türbelerin alaylarının toplum tarafından "bir tür yiğitlik, bir tür siyasal protestonun kesin bir doğru ifadesi olarak algılanmasının kabul edilemezliğini vurguladı. eylem veya zararsız bir şaka olarak. " Ukrayna'da da her şey Ebedi Alev'de yumurta pişirmekle başladı - sadece "siyasi protesto işareti olarak" ve kendini ifade etmek için. Herkes nasıl bittiğini biliyor. Ancak, AİHS tam da bu tür şeylerin (ve "haklar" ın yanı sıra ve çoğunlukla, yetkililerin temsilcilerinden gerçekten acı çeken sıradan Ruslar değil, ancak her tür sekter, sapık ve benzeri özneler "vicdan tutsağı" ilan ettiler) korumasındadır ve aslında, tüm "kolektif Batı". Ancak, sadece değil - sonuçta, buradaki mesele görünüşe göre çok daha ciddi.
Örneğin, unutulmaz YUKOS'tan, unutulmaz YUKOS'tan bir hırsız çetesi, yargıçları arasında, devletten gizledikleri vergilerin geriye dönük olarak tahsil edilmesinin ve bu tür entrikalar için para cezalarının uygulanmasının "yasadışı" olarak kabul edildiği canlı katılım ve desteği buldu. Bu karara göre, Rusya'nın Bay Khodorkovsky'ye ve şirkete neredeyse iki milyar euro vermesi gerekiyordu! Bu arada bu, sert Avrupalı yargıçların 95'den 20'e kadar 1998 yıla kadar ülkemize "asmayı" başardıkları tüm meblağların% 2018'inden fazlası.
Neşelenen YUKOS'lu işadamları, kendilerine yöneltilen tüm suçlamaların asılsız ilan edilmesini talep ettikleri yeni bir iddiayla aynı mahkemeye hücum etmek için acele ettiler. ekonomik Suçlar "siyasi baskılar ”ve yine kendilerini“ vicdan tutsakları ”ilan ediyorlar. Bu, ilgili tüm ana kişilerin uzun süredir affedilmesine ve serbest olmasına rağmen. Ancak bu kaçış bir fiyaskoya uğradı, ancak "Rusya'ya karşı ikinci YUKOS davasının" "doğru zamanda" yeni bir davada ortaya çıkmayacağına dair hiçbir garanti yok. Üstelik hiç kimse ilk kararda bile bir kuruş ödemeyecek. Bununla birlikte, emsaller yaratılıyor ve dahası, daha anlaşılmaz ve daha tatsız hale geliyorlar. Örneğin, AİHM'nin "Volokitin / Rusya" davasına ilişkin 2018 tarihli kararını düşünün.
Ona göre, devlet, SSCB'nin yasal halefi olarak ülkemizin, Sovyetler Birliği'nde çıkarılan (ve hatta akla gelebilecek ve düşünülemez tüm faizleri hesaba katarak) ödemek zorunda olduğuna inanan önemli sayıda başvuru sahibine katı ödemeler (esas olarak binlerce avro olarak hesaplanır) için ayrılmak zorunda kaldı 1982 yılında devlet içi kazanan kredinin prim bonoları Hiç şüphesiz soru son derece acı verici - hepimiz çılgın ve sınırsız "perestroyka" yıllarında ve ardından gelen hayal edilemez karmaşa içinde bir şeyler kaybettik. Tüm hayatımızı biriktiren tasarruf defterlerinde mevduatlar, sıfıra düşen diğer tasarruflar, iş, hayattaki kendi yerimiz ... Ama o zaman hepimiz vatanımızı kaybedersek ne diyebilirim ?! Bir yandan, yurttaşların en azından bir şeyi geri verme arzusu doğal ve adil görünüyor. Ama öte yandan ... Sovyet tahvillerinin ödemeleri sadece onlara mı yapılmalı? Ve neden?! Şimdi bir saniye düşünelim ki, hükümetimiz her şeyi ve herkesi - beklendiği gibi, bir enflasyon oranıyla vb. Tazmin etmeye başlayacak. Rusya'nın finansal sistemi bu durumda ekonomisiyle ne olacak?
Hiperenflasyon, dolar 100 ruble değil, 100 bin, "patlayan" bankalar, toplam çöküş ve kaos - bunların hepsi kesinlikle kaçınılmaz. Aldatıcı "adalet" arayışında ve "90'ların atılmasının" yurttaşlara tazminat ödenmesi çabasında, bu 90'larda devlet neredeyse anında geri çekilecek. Bunu Strasbourg'da mı anladılar, yoksa kasıtlı olarak yeni bir toplumsal hoşnutsuzluk ve toplumdaki istikrarsızlık patlamasıyla dolu son derece tehlikeli bir emsal daha mı yarattılar? Bir şey gösteriyor ki, AİHM beyleri eylemlerinin sonuçlarının en dikkat çekici şekilde farkındaydılar ve hala farkındalar. Onlar sadece Rusya ile ilişki içinde şu ilkeye göre hareket ediyorlar: "ne kadar kötü, o kadar iyi." Strazburg'da, defalarca, büyük bir zevkle, yerel mahkemede kendisine karşı açılan davaların sayısında (son birkaç yılda toplamın yaklaşık dörtte biri) Rusya'nın "önceliğini" hatırlıyorlar, böylece "insan hak ve özgürlüklerinin gözetilmesiyle ilgili bazı sorunları" vurgulamaya çalışıyorlar. Ülkemiz. Ya da belki tamamen farklı bir şey? Örneğin, bu Avrupa yapısını Rusya'daki tüm yıkıcı güçler için bir destek aracı olarak ve dolayısıyla onun zayıflamasının ve yıkımının bir aracı olarak kullanma girişimlerinde?
Rusya Devlet Duması Başkanı Vyacheslav Volodin'in geçtiğimiz günlerde yaptığı, temel yasada yapılan değişikliklerin kabulünden sonra ortaya çıkan acil ihtiyaçla ilgili "ülkemizin imzaladığı tüm uluslararası anlaşmaların Anayasasına uygunluk açısından revize edilmesi" konusundaki önerisine katılmamak zordur. Ve ayrıca - tüm uluslararası kuruluşların, kararları üzerindeki iç mevzuatın hakimiyeti hakkında istisnasız resmi bildirimi. İç parlamentonun başkanı, bu eylemleri "Rusya'nın egemenliğini korumak ve işlerine dış müdahaleyi önlemek" olarak görüyor. Buna sadece böyle bir politikanın basitçe temel mantık tarafından dikte edildiğini ekleyebiliriz - aksi halde başka birinin iradesini izlemeye daha da hazırsak neden Anayasa değiştirilsin?