“Evet Irmak, sen gitmezsin kimseden, doğru. Çünkü sen insanları gitmeye zorlarsın.“dedi.
Gülümsedim.
Çünkü ben bir gitme'yi ağlarken yıkık dökük bir pastanede, yalvarırken bir gitme'yi bir E-5 kenarında… Bütün bir geleceği iterken bir üstgeçitte… Otobüs hiç gelme'sin, o benden hiç gitme'sin diye dualar biriktirirken avucumda… Sarıldığım an'ın son olduğunu bilirken ama kabullenemezken, bir ihtimale tutunmaya çalışırken ben, sesinden duyduğum son cümle “kimseler görmesindik, gördüler, öldük"ken…, Kemiklerim kırılırken o sarılışta… Öğrendim hiç kimsede ve hiçbir yerde ilelebet kalınmayacağını. Irmak olan bendim halbuki. Su akar yolunu bulur'muştu. Ben yolumu kaybettim şehir şehir peşinden gezerken, gölgesi gibi. Gitmek isteyene “kal” dememeyi öğrendim işte ben o zaman. Gitmem gerektiğinde “kal"ları duymamayı öğrendim. Kötü hatırlanmayı göze alarak. En insan olmayan yanımla, kesip atmayı öğrendim.
Haklısın. Büyük harflerle HAKLISIN, Yüksek sesle HAKLISIN sen. Sadece şunu bil: Ben gitmem ama kalmam da.