We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Philadelphia, Pennsylvania'nın en büyük şehridir ve Amerikan Devrimi sırasında Amerika'nın en büyük ve en önemli şehriydi. William Penn tarafından bir dini hoşgörü yeri olarak kurulan ruhu, bağımsızlığa doğru ilk adımları aşıladı.
Bölgedeki ilk Avrupalı yerleşimciler, Schuykill'in ağzında en geç 1643'te bir topluluk kuran İsveçlilerdi. Ancak İngiltere, tüm bölge üzerinde kontrolünü sağladı ve 1681'de Kral II. Charles, William Penn'e bir hibe verdi. Pensilvanya olan arazi.
O yıl bir ileri grup gönderildi ve 1682'de Penn onu takip etti. Kasabanın gelişimi için bir plan izleyerek koloninin güneydoğu köşesinde Philadelphia'yı kurdular. Philadephia'nın yol gösterici ilkesi, tüm inançlara karşı hoşgörüydü. Philadelphia, Penn gibi özellikle iyi temsil edilen Quaker'lar ile Avrupa'nın her yerinden insanları kendine çekti. Şehir, Batı Hint Adaları ile gelişen bir ticaret geliştirdi ve kısa sürede kolonilerdeki en büyük ve en önemli şehir oldu. Şehir tüzüğünü 1701'de aldı.
Philadelphia'nın 18. yüzyıldaki en ünlü vatandaşı, Devrim'in yol gösterici ışıklarından birine ek olarak, o yüzyılın önde gelen bilim adamlarından biri olarak kabul edilen Benjamin Franklin'di. Birinci ve İkinci Kıta kongreleri Philadelphia'da yapıldı ve şehir, İngilizler tarafından düzenlenen 26 Eylül 1777 ve 18 Haziran 1778 arasındaki dönem dışında, Kurtuluş Savaşı boyunca ülkenin gayri resmi başkenti olarak hizmet etti. Savaşın ardından, Anayasa'yı (metni) oluşturan kongre Philadelphia'da yapıldı.
1790'daki ilk nüfus sayımına kadar New York, Philadelphia'yı büyük ölçüde geçmişti. 19. yüzyılın ilk yarısında, Philadelphia çevresinde, ulusal nüfus sayımında ülkenin ilk 100 yeri arasında yer alan Kensington, Moyamensing, Northern Liberties, Southwark ve Spring Garden gibi önemli banliyöler büyüdü.
Yüzyılın ortalarında, Philadelphia nüfusta dördüncü sıraya düştü. 1854'te Pennsylvania yasama meclisi, Philadelphia'nın sınırlarını tüm ilçeyi içerecek şekilde yeniden çizdi ve bu da şehrin nüfusunu ikinci sıraya yükseltti. 1890 nüfus sayımında Chicago tarafından geçilinceye kadar bu pozisyonu korudu.
1876'da Philadelphia, Bağımsızlık Bildirgesi'nin yüzüncü yılını anmak için ülkenin ilk uluslararası sergilerinden birine ev sahipliği yaptı. 10 Mayıs - 10 Kasım tarihleri arasında Fairmont Park'ta düzenlenen fuarda 50 ülkeden sektörler sergilendi.
Amerika'nın özgürlük rüyasının beşiği Philadelphia, Özgürlük Çanı gibi "Özgürlük Çalsın" diye haykıran büyük belgeler olan Bağımsızlık Bildirgesi'ne ve Anayasa'ya (anlatı) ev sahipliği yapmaktadır. Chestnut Caddesi'ndeki mütevazı Carpenter's Hall'da toplanan Philadelphia'nın sıradan vatandaşlarının ortasında, Koloni Babaları Birinci Kıta Kongresi'nde bu özgürlüklere ses ve hayat verdiler.
Philadelphia'daki birçok tarihi mekan, ulusun mirasını özgür bir insan olarak korumaya yardımcı olmak için restore edildi veya yeniden inşa edildi. Bu yerlere yakışır bir saygı duruşunda bulunularak, kutsal bir yer olan Bağımsızlık Ulusal Tarihi Parkı kutsallaştırıldı. Bu gerekçelerle, Bildirge ve Anayasa'nın bulunduğu Bağımsızlık Salonu. Betsy Ross'un evi hala Arch Caddesi'nde duruyor.
Philadelphia ayrıca Amerika'nın önde gelen kültür merkezlerinden biridir. 1740 yılında kurulan Philadelphia Üniversitesi, Batı Philadelphia'da 120 dönümlük bir kampüse sahiptir. Amerika'daki türünün en eski kurumu olan Doğa Bilimleri Akademisi 1805'te kuruldu. Ülkedeki en eski hayvanat bahçesi olan Philadelphia Hayvanat Bahçesi, 1.600 nadir ve egzotik hayvana ev sahipliği yapıyor. 1876'da kurulan Philadelphia Sanat Müzesi, dünyanın en iyi İzlenimci sanatlarından bazılarını sergiliyor. Philadelphia'nın kendi Washington Anıtı, sanat müzesinin önünde, içindeki koleksiyonları koruyormuş gibi duruyor.
Philadelphia, Bağımsızlık Savaşı'na çok şey verdi. 1762 yılına dayanan Philadelphia Donanma Tersanesi'nin yeriydi. 1775'te Koloni Donanması'nın ilk gemilerini donattı. Donanmayı İç Savaş boyunca Southwark konumunda desteklemeye devam etti, ancak devam eden büyüme onu 1876'da League Island'a taşınmaya zorladı. Philadelphia Navy Yard 27 Eylül 1996'da operasyonlarını durdurdu.
Batı Philadelphia: Tarih
Lenape, Philadelphia bölgesinin ilk insan sakinleriydi.
On yedinci yüzyılın ilk on yılında, sert değişim rüzgarları Lenape topraklarını estirerek Avrupalı kaşifleri ticari fırsatlar aramaya yöneltti. On dokuzuncu yüzyılda, Batı Philadelphia, bir aile çiftlikleri ve "beyefendi" mülklerinden oluşan bir kırsaldan bir dizi konut topluluğuna dönüştü. Schuylkill Nehri üzerindeki köprülerin inşası, hastaneler ve diğer hayırsever kurumlar da dahil olmak üzere kalkınmayı daha da teşvik etti. Daha sonra, 1854 tarihli Konsolidasyon Yasası ile William Penn'in 1200 dönümlük şehri 122 mil karelik bir metropol oldu.
Philadelphia'daki Tarih
Sorumlu Seyahat: Bölge COVID-19'dan kurtulurken, turistik mekanlarda, restoranlarda, mağazalarda ve otellerde güvenlik yönergeleri gelişti. Maske takma ve önceden biletler veya rezervasyonlar birçok noktada tavsiye edilmeye veya gerekli olmaya devam ediyor ve maskeleme, kısmen aşılanmış ve aşılanmamış kişiler için bir gereklilik olmaya devam ediyor. En iyi seçeneğiniz: Çevrimiçi kontrol edin veya önceden arayın.
Ülkenin ilk Dünya Mirası Şehri olan Philadelphia, aynı zamanda Kurucu Atalarımızın buluştuğu, tartıştığı, tartıştığı ve yeni bir ülke kurduğu Amerika Birleşik Devletleri'nin doğum yeridir.
21. yüzyıl ziyaretçileri için şanslı, Philadelphia'nın tarihinin büyük kısmı korunmuştur. Buna elbette şehrin en önemli iki cazibe merkezi de dahildir: Bağımsızlık Salonu (ülkedeki tek Dünya Mirası alanlarından biri ve Bağımsızlık Bildirgesi ile ABD Anayasası'nın hazırlanıp imzalandığı yer) ve Özgürlük Çanı (bir semboldür) kölelik karşıtı hareket).
Aynı zamanda her yıl milyonlarca ziyaretçiyi gören Milli Parklar Servisi tarafından işletilen Amerika'nın '8220 en tarihi mil karesi' olan Independence National Historical Park'ı oluşturan tarihi evler, hükümet binaları, müzeler, kiliseler ve mezarlıkları da içeriyor.
Başka yerlerde, ziyaretçiler şehrin mükemmel tarih müzelerinde (Amerikan Devrimi Müzesi, Amerikan Yahudi Tarihi Ulusal Müzesi, Afrika Amerikan Müzesi) Old City ve Society Hill'in ilginç, keşfedilebilir ara sokaklarında bölgenin 8217 tarihini içinize çekerler. ve Büyük Philadelphia bölgesi boyunca Amerikan Devrimi (Valley Forge Ulusal Tarih Parkı) tarafından ünlenen yerlerde.
Blockley Almshouse Sitesi
38th Street ve Civic Center Bulvarı'nın köşesinde bulunan Blockley Almshouse ve mezarlığının yeri 2001 yılında kazılmıştır.
Lenape, evlerini inşa etmek için doğal kaynakları kullandı. Nehirler ve dereler boyunca kurulmuş, Kızılderili çadırı adı verilen tek kapılı ahşap kulübelerde yaşıyorlardı. Kızılderili çadırlarının boyutları yaşadıkları bölgeye bağlıydı. Güney bölgesinde, Unalachtigo'nun evleri tek aileli konutlar için yaratılırken, kuzey bölgesinde daha büyük çok aileli binalar inşa edildi.
Philadelphia'da İtfaiyenin Tarihi
Saat 2027'de, 38 katlı Meridian Bank Binası olan 1414 South Penn Meydanı'nda 495 numaralı Kutuya alarm verildi. Varışta, Tabur 5 Şefi George Yeager, 20. kattan gelen yoğun dumanı fark etti ve 2. alarmı çaldı. Yangın sonunda 12 alarma ulaşacaktı. 24 Şubat 1501'de, başladıktan yaklaşık 17 buçuk saat sonra, yangının Komiser Roger Ulshafer tarafından kontrol altına alındığı bildirildi.
Yangın sırasında, yangının üstündeki üst katlarda Motor 11 çalışıyordu. Ofis kabinleri ve yoğun duman labirentinde kafaları karıştı. 23'ünde 2300 saatten kısa bir süre önce, Engine 11'den Yüzbaşı David Holcombe, kendisinin ve iki itfaiyecinin 30. katta mahsur kaldığını ve havasının tükendiğini bildirdi. Kat kat arama ile kapsamlı bir kurtarma çalışması başladı. Engine 11'in üç üyesi 28. katta bulundu. Ağır zehirli dumana yenik düşmüşlerdi. Bu günde öldürüldü:
Kaptan David Holcombe
9 Ocak 1967 atandı – Motora atandı 12 6 Mart 1967 – Motora devredildi 41 17 Ocak 1972
Teğmenliğe terfi etti 21 Nisan 1975 – Atanan Böl. 1 havuz 21 Nisan 1975 – Motor 16 30 Haziran 1975 – Motor 69 2 Aralık 1977 – Merdiven 11 15 Kasım 1980 – FMO 13 Haziran 1983
Kaptan Ekim'e terfi etti 31, 1988 – Böl. 1 havuz 31 Ekim 1988 – Motor 49 22 Mayıs 1990 – Motor 11 2 Ekim 1990
FF Phyllis McAllister
3 Ağustos 1981'de atandı – Atanan Motor 11 12 Ekim 1981
FF James Chappell – 4 Mayıs 1987'de atandı – Atanan Motor 11 29 Haziran 1987
Etkinlik: Fairmount İtfaiye Şirketi No. 32 tesis edildi.
Pennsylvania, Philadelphia'nın Spring Garden Bölgesi'nde bulunan 32 No'lu Fairmount İtfaiye Şirketi 22 Şubat 1823'te kuruldu. Fairmount, bir buharlı itfaiye makinesi aldıklarında 1860'a kadar bir el motoru şirketi olarak faaliyet gösterdi. Fairmount, Philadelphia'nın ücretli itfaiye teşkilatının kurulduğu 15 Mart 1871'e kadar bir buharlı itfaiye şirketi olarak hizmet etti.
Philadelphia, Pensilvanya Tarihi - Tarih
"Bilge ve erdemli insanlar, dünyevi miraslarla inmedikleri için, gençliğin erdemli eğitimi tarafından dikkatle çoğaltılması gereken nitelikler, çağlar sonra kurucuların özenine ve sağduyusuna ve ardışık yargıçlara borçlu olmaktan daha fazlasını borçlu olacaktır. özel mirasları için ebeveynleri."
William Penn, Önsözünden "Pennsylvania Hükümeti Çerçevesi,&rdquo 1682.
Ekim 1682'de Delaware Nehri kıyısına ayak basmadan önce bile, mülk sahibi William Penn, Pennsylvania'nın gelişmesinde eğitim için hayati bir rol hayal etti. Doğuştan bir İngiliz ve inançla Dostlar Derneği'nin (Quakers) bir üyesi olan Penn, eğitimin bireysel vicdanın ve aydınlanmış vatandaşlığın gelişimi için gerekli olduğuna inanıyordu. Kendisinin tanımladığı "Kutsal Deney&rdquo, bir sivil toplumun sürdürülmesinde iki temel bileşen olan dindarlık ve pratik bilgi sütunları üzerine kurulmuş hoşgörü ve katılımcı hükümet sözü verdi. Penn'in "Hükümet Çerçevesi"nde (1682) dediği gibi, okullar "teşvik eder ve faydalı bilimlerin ve icatların yazarlarını ödüllendirin ve "erdem ve faydalı bilgi ve sanatlara" müdahale eden "tüm kötü ve rezil yaşamları" ılımlılaştırın.
Kolonistlerin hakim dini gelenekleri, erken Pennsylvania'da örgün eğitimi şekillendirdi. Philadelphia'da ve uzak bölgelerde, din adamlarını eğitmek için özel akademiler ve seminerler, ayrıcalıklı müşterilerinin sosyal statüsünü ve kültürel değerlerini güçlendirdi. Amerika'da kendi türünün en eski kurumlarından biri olan Friends" Public School (1697) gibi kurumlar yalnızca ismen halka açıktı. Ticari seçkinlerin çocukları için Quaker gözetmenleri tarafından yönetilen Philadelphia's Friends" School ve muadilleri, maneviyat ve eğitim sistemini birleştirdi. dindarlık ve klasik eğitim, insanlığın ilerlemesi için gerekliydi. Penn ailesi, Philadelphia'nın diğer Protestan mezheplerinin arazi satın almasına ve okullar, hastaneler ve diğer hayırsever kurumlar inşa etmesine 1712'ye kadar izin vermedi.
Amerikan Devrimi döneminde ortaya çıkan genişleyen özel okullar ve seminerler ağı, koloninin geniş sınırının artan etnik ve dini çeşitliliğini yansıtıyordu. Alman, Galli, İskoç-İrlandalı ve diğer göçmenler 1700'lerin ilk yarısında kültürel ve dini gelenekleriyle birlikte Pennsylvania'ya akın etti. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Lutheran, Evanjelik, Kalvinist, Presbiteryen, Baptist ve Metodist okulları kuzey ve batıda Allegheny Dağları'na kadar yükseldi.
Kırsal Chester, Berks ve özellikle Lancaster İlçelerinde, Amish ve Mennonite çiftçilerinin sıkı sıkıya bağlı Anabaptist toplulukları, tarımsal yaşam tarzlarına uygun daha faydacı bir eğitim tarzı sundu. Aynı zamanda, Moravyalı Pietistler Bethlehem, Oley ve Lititz'de okullar kurdular. Yeni başlayan mezhepsel seminerler ve akademiler, genellikle alışılmışın dışında, yüzyılın ortalarındaki Büyük Uyanış sırasında Pennsylvania ve diğer Amerikan kolonilerini kasıp kavuran yeni dini coşkuyu benimsediler.
Neredeyse eşzamanlı olarak, doğa, bilim ve siyasi haklar ve kurumlar hakkında yeni fikirler&ndashin bir deyimle Aydınlanma&ndash, eğitimi ve kamusal yaşamı dönüştürdü. Philadelphia, Amerikan bağımsızlığının felsefi çekirdeği haline gelirken, Benjamin Franklin, Benjamin Rush ve diğer liderler, eğitime karşı daha kozmopolit ve daha az mezhepçi bir tutumu savundular. Her ikisi de yeni ulusta öğrenmeye yönelik daha eşitlikçi bir yaklaşımın yanı sıra bilimsel araştırma ve pratik bilginin kamu yararına olduğunu kabul etti.
Kendi kendine eğitimin her zaman havarisi olan Franklin, Library Company (1731), American Philosophical Society (1745) ve Academy and Charitable School (1740) gibi sivil kurumlar aracılığıyla benzersiz bir halk etkisi yarattı. 1750'de Pennsylvania. Rush, Commonwealth genelinde kamu tarafından desteklenen liberal sanat kolejleri için iddialı bir plan önerdi. Pennsylvania'nın 1776 eyalet anayasası, ilçe temelli "gençliğin uygun eğitimi için okullar&rdquo ve "bir veya daha fazla Üniversite&rdquo" çağrısında bu yeni ruhu benimsedi.
Hem yeni demokratikleştirici ruh hem de eski din kültürü, 1800'lere kadar eğitim fırsatlarının genişlemesini teşvik etti. Philadelphia'dan başlayarak, Quakers ve diğerleri eğitimi, yoksullar ve filizlenen özgür siyah nüfusla ilgili sorunları iyileştirmek için bir araç olarak kullandılar. Pennsylvania'nın nüfusu Allegheny Dağları'nı aşarken, Carlisle ve Washington'daki Dickinson College ve batı Washington County'deki Jefferson College (her ikisi de Presbiteryen) gibi kiliseye bağlı kurumlar, sınırda resmi klasik eğitim fırsatı sundu. Yeni mezhepsel akademiler ve kolejler büyüyen profesyonel sınıflar için teolojik ve klasik eğitim sağladıkça, eğilim Lancaster, Juniata, Lycoming, Mercersburg ve başka yerlerde devam etti.
Evrensel halk eğitimi dönemi, 1834'te Ücretsiz Okullar Yasası'nın yürürlüğe girmesiyle Pennsylvania'ya geldi. Antebellum Amerika'da tomurcuklanan sosyal reform dürtüsünün bir parçası, ortak okulların yaratılması, yeni bir eğitim politikası ve eyalet hükümeti müfredatı, standartları ve maliyesi düzenlemesi çağını başlattı. İç Savaş arifesinde, Pennsylvania'nın 1000 yerel okul bölgesinin çoğu, hükümet gözetimi gerçeğini kabul etmişti ve öğretmen eğitimi için devlet okulları normaldi.
Amaç olarak mezhep dışı olmasına rağmen, devlet okulları 1800'lerde hüküm süren derin dini kültürü yansıtmaya devam etti. Philadelphia ve diğer şehir merkezlerinde artan göçmen Katolik varlığı ve devlet okullarının yerlici kontrolü, yüzyılın sonlarında çok sayıda Katolik kolejinin temelini oluşturan ayrı bir dar görüşlü okul sistemine yol açtı.
Devlet destekli dilbilgisi ve liseler aynı zamanda meslek birliklerinin ve doktorları, avukatları, hemşireleri, sekreterleri ve işletme yöneticilerini yetiştirmek için daha uzmanlaşmış okulların büyümesiyle aynı zamana denk geldi. Karma eğitim veren devlet öğretmen enstitülerinden farklı olarak, Pennsylvania Üniversitesi Tıp Fakültesi ve yakındaki Kadın Tıp Fakültesi gibi profesyonel okullar, geleneksel özel kolejlerin ayrı, tek cinsiyetli eğitime olan bağlılığını yansıtıyordu. Yeni endüstriyel seçkinler, aralarında büyüyen bir dizi kültürel kurumu finanse etti. Pittsburgh'daki Carnegie Müzesi, Philadelphia Sanat Akademisi ve Bethlehem'deki Lehigh Üniversitesi Ülkedeki güç durumdaki Afrikalı Amerikalılara ve Yerli Amerikalılara eğitim fırsatları sağlamak için Pennsylvanialılar ayrıca Renkli Gençlik Enstitüsü (bugünkü Cheyney Üniversitesi), Ashmun gibi kurumları kurdu ve destekledi. Enstitüsü (Lincoln Üniversitesi) ve Carlisle Hint Endüstri Okulu.
1900'lerin başlarında, okul psikologları çocukluk ve yetişkin öğrenimine yönelik yeni yaklaşımlar üzerinde kafa yorarken, eğitim reformcuları yeni müfredatlar sunuyorlardı. Göçmenlerin çocukları, kolej ve mesleklere girmek için kamu ve dar görüşlü okul sistemlerinden geçerken, bazı eski klişeler çözülmeye başladı. 1920'lerde ortaya çıkan genişleyen orta sınıf tüketim kültürü, eğitimi sosyal ve ekonomik hareketliliğin temel bir bileşeni olarak benimsedi.
Aynı zamanda, genişlemiş bir devlet eğitim bürokrasisi, yerel okul bölgelerinden ve vergi mükelleflerinden daha fazla kontrol aldı ve şimdi devlete ait normal okullar dört yıllık öğretmen kolejleri haline geldi. Bununla birlikte, Büyük Buhran'ın başlamasıyla birlikte, yeni bir mali kriz, devleti devlet okullarına eğitim ödeneklerini kesmeye zorladı ve devlet öğretmen kolejlerini kapatmakla tehdit etti.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Pennsylvania'daki ve ülkedeki kamu ve özel eğitimin manzarasını iki faktör değiştirdi. G.I.'nin eğitimsel faydaları Bill, üniversiteye gitmeyi hiç düşünmemiş milyonlarca kişiye yüksek öğrenim olanaklarını açtı. Yirmi yıl süren savaş sonrası bebek patlamasının başlaması, devlet ilkokulları ve ortaokulları için eşi görülmemiş bir talep yarattı.
Son yarım yüzyılda, Pensilvanya okulları daha büyük sosyal meseleler için yeniden bir savaş alanı haline geldi. Devlet okullarında ve özel okullarda ve kolejlerde ırk ayrımcılığına son verme mücadeleleri, 1960'lardaki ulusal sivil haklar hareketinde yeni bir ilham kaynağı buldu. Benzer şekilde, bir zamanlar kadınlar için engeller oluşturan toplumsal cinsiyet klişeleri de çökmeye başladı. Bugün, tek cinsiyetli eğitim kurumları kuraldan ziyade istisnadır ve Başlık IX gereklilikleri erkek ve kadın spor programlarında daha fazla denkliği teşvik etmiştir.
Daha yakın zamanlarda, Pennsylvania, engelli çocuklar ve yetişkinler için eşit eğitim fırsatları için yasal mücadelelerin ön saflarında yer aldı. Değişen toplumsal tutumlar ve gelişmiş teşhis araçları, risk altındaki öğrenciler için özel eğitim hizmetlerini önemli ölçüde genişletmek için 1990 Engelli Amerikalılar Yasası gibi yasalarla birleşti. 2005 yılında, Dover Okul Bölgesi "akıllı tasarım" öğretimini zorunlu kıldığında, Pennsylvania eğitimi yeniden ulusal ilgi odağı oldu. Bir federal yargıcın uygulamaya karşı kararı hem övgü hem de kınama uyandırdı, böylece Pensilvanyalılara eğitimin her zaman toplumsal çıkarları yansıttığını hatırlattı.
Sanal Yahudi Dünyası: Pennsylvania, Amerika Birleşik Devletleri
Pensilvanya'da her biri 100'den fazla Yahudi olan yaklaşık 30 şehir ve kasaba var ve bunların dokuzunda 1000'den fazla Yahudi var. (Bu toplulukların bazıları, coğrafi olarak önceki onyıllara göre daha geniş alanları içerir.) Yahudilerin yaklaşık %88'i ya büyük Philadelphia'da ya da Pittsburgh'da yaşıyor. 2002'de Pensilvanya'da yaklaşık 197 cemaat vardı. Bir düzineden fazla kolej Yahudi çalışmaları alanında ana dallar ve daha pek çoğu da küçükler ve kurslar veriyordu. Yahudi eğitim kurumları arasında Gratz Koleji, Yeniden Yapılanmacı Hahamlar Koleji ve Philadelphia'daki Pennsylvania Üniversitesi İleri Musevi Çalışmaları Merkezi ile birçok büyük kolejdeki Yahudi Çalışmaları programı yer aldı.
1643'te Pennsylvania'daki ilk kalıcı Avrupa yerleşiminin ardından, koloni, William Penn'in bölgeyi ele geçirdiği 1681 yılına kadar Hollanda (1655) ve İngiliz (1664) yönetiminden geçti. 1656'da New Amsterdam Yahudileri, Pennsylvania'nın doğu sınırındaki Delaware Nehri boyunca ticaret yaptılar ve 1681'de muhtemelen birkaç Yahudi güneydoğu bölgesine yerleşti. Bu Yahudilerin çoğu İspanyol-Portekiz kökenliyken, 18. yüzyılda pek çoğu Orta Avrupa'dan geldi. Tanınmış bir Philadelphia toprak sahibi ve kamu görevlisi olan Toskanalı Isaac Miranda (ö. 1732), Hıristiyanlığı kabul ederek öldüğü Lancaster'a yerleşen ilk Yahudiydi. Oğlu George, Allegheny Nehri boyunca Shawnee Kızılderilileriyle ticaret yaptı. 1747'de Lancaster'da on Yahudi aile yaşarken &ndash, Isaac Nunez Ricus (Henriques) ve Fort Pitt'te (daha sonra Pittsburgh) bir ticaret karakolu olan önde gelen tüccar Joseph Simon tarafından bir mezarlık satın alındı. Lancaster'ın erken dönem Yahudi sakinlerinden Isaac Cohen, Pennsylvania'nın ilk doktoruydu.
Yahudiler, tüccarlar David Franks ve Nathan Levy gibi birçoğunun 1750'lerde gemicilikle uğraştığı Philadelphia limanına erken bir tarihte yerleşti. Michael Gratz 1759'da Londra'dan geldi ve kardeşi Barnard'ın ticari işletmelerine katıldı. Franks, Levy, Andrew Levy ve Joseph Simon, batı topraklarında, Hint baskınlarından zarar gören spekülasyonlar yaptı. Franks, Barnard Gratz ve Aaron Levy, 1773'te Illinois Kızılderililerinden toprak satın alanlar arasındaydı. Levy hemen hemen her ilçede toprak sahibi oldu ve 1786'da kendi adını verdiği Aaronsburg'u kurdu. Philadelphia'nın kuzeyinde, Delaware'de. Tüccar Myer Hart de Shira (Texeira) kurucuları arasındaydı ve 1750'ye kadar orada 11 Yahudi aile yaşıyordu. Bazıları 1753'ten itibaren Reading'de ve 1758'den itibaren York'ta yaşıyordu. Yahudilerin askeri ve mali roller üstlendiği Amerikan Devrimi'nin (1783) sonunda eyalette yaklaşık 800 Yahudi yaşıyordu. Devrimden önce David Franks (1748) ve Benjamin Cohen (1755) bu kurulda oturmalarına rağmen, Genel Kurul üyeliği dışında siyasi haklardan yararlandılar. Rebecca Gratz, İbranice Pazar Okulu Derneği'ni (1838) ve Philadelphia'daki diğer örgütleri kurdu.
1825'ten sonra çok sayıda Alman Yahudisi gelene kadar eyalette az sayıda Yahudinin yaşadığı birçok bölge vardı. Yahudiler 1830'larda Pittsburgh, Reading, Pottsville ve Wilkes-Barre'ye, 1840'larda Harrisburg, Scranton, Erie ve Allentown'a geldiler. , 1849'dan Honesdale'de ve 1860'larda Hazelton, Altoona ve Uniontown'da. Bu alanların bazılarında gerçek topluluklar onlarca yıldır ortaya çıkmadı. Yahudilerin sömürge ve erken federal dönemlerde yaşadığı Lancaster'da, 19. yüzyılın ikinci yarısına kadar yeni bir topluluk yeniden kurulmamıştı. Harrisburg'da ilk cemaat 1853'te kuruldu. Hazelton'da 1893'te geleneksel bir sinagog ve 1906'da ikinci bir Reform cemaati açıldı. Kadınlar sosyal yardım ve eğitim organizasyonlarının düzenlenmesinde öncü rol oynadılar.
1856'da Pennsylvania'da yalnızca dokuz cemaat vardı ve bu cemaatler 1877'de yaklaşık 17.000 Yahudi için 26'ya yükseldi. İlk ulusal Yahudi kadın örgütü olan İsrail'in Kızları, 1872'de Pittsburgh'da kuruldu. 1889 ile 1910 arasında 100.000'den fazla Doğu Avrupa Yahudisi devlete göç etti, böylece 1917'de 320.000 Yahudi vardı. 1880'lerde Bethlehem, Greensburg, Johnstown, McKeesport, Mt. Carmel, New Kensington, Shamokin, Sharon, Sunbury ve Washington'da ve sonraki on yılda Braddock ve West Chester'da yeni Yahudi toplulukları ortaya çıktı. 1927'de 405.000 Yahudi vardı ve bu sayı daha sonra orta derecede arttı. 1970 yılında, devletin tahmini Yahudi nüfusu 444.000 idi, ardından azaldı. Yahudilerin çoğu büyük şehirlere yerleşti, ancak birçoğu eyaletteki çok sayıda maden ve sanayi kasabasına yerleşti. Birçoğu mavi yakalı işçiler olarak başlamış olsa da, çoğu kendilerini tüccar olarak kurdu ve göçmen sanayi işçilerine hizmet etti.
Çeşitli demografik ve mesleki eğilimler Yahudi topluluklarını etkiledi. 1920'lerin başlarında, daha küçük kasabalarda yetişen çocuklar, daha büyük Yahudi nüfusa sahip şehirlere taşınma eğilimindeydi. Özellikle Dünya Savaşı sonrasında IIHem erkek hem de kız çocukları yüksek öğrenime teşvik edildi ve genellikle küçük aile şirketlerine geri dönmedi. Tüccarların çocukları daha büyük şehirlere ve ülkenin diğer bölgelerine taşındı. Böylece birçok küçük kasaba, bir ailenin yalnızca bir veya iki neslini içeriyordu. Uç bir örnek olan Braddock, Pittsburgh yakınlarındaki bir değirmen kasabasında 1942'de 1.350 ve 1975'te 250 Yahudi olduğu tahmin ediliyordu. 1942'de 1.700 Yahudi olduğu tahmin edilen Hazelton'un 1974'te 900 ve 2004'te 300 Yahudi'si vardı. Tahmini Yahudi nüfusu 1942'de 1.350'den 1974'te 980'e düştü, 2004'te 275'e ulaştı, 1976'da üç cemaat birleşti. Bu kasabalardaki Yahudi nüfusu azalmaya devam etti.
Allentown ve Harrisburg gibi daha çeşitli ekonomik olanaklara sahip orta ölçekli topluluklar, 1950'yi takip eden yıllarda genellikle büyüdü veya istikrarlıydı. Scranton gibi bazı şehirlerin Yahudi nüfusu azalmasına rağmen, diğer topluluklar genişledi. Harrisburg 1958'de bir Yahudi Cemaati Merkezi ve 1977'de yaşlılar için bir ev açtı. Bu orta büyüklükteki topluluklar genellikle çeşitli cemaatleri, bir gündüz okulunu ve bir Yahudi cemaat merkezini sürdürebilecek kadar büyüktü.
Buna ek olarak, 1950'lerin ortalarından itibaren Yahudiler büyük şehirlerden gelişmekte olan banliyölere taşınma eğilimindeydiler. Böylece, birçok Yahudi Philadelphia'yı şehrin batı, kuzeydoğu ve kuzeybatı banliyölerine bıraktı. Öte yandan, büyüklük ve Philadelphia için ikinci sırada olan Pittsburgh, çok az banliyöleşmişti.
Yahudi işçiler ve tüccarlar ve aileleri tarafından kurulan Yahudi topluluklarına sahip bazı küçük kasabalar, büyüyen banliyö veya şehir dışı toplulukların bir parçası haline geldi. Philadelphia'dan (Yahudi nüfusu 1975'te 305 olduğu tahmin edilmektedir) 64 km kadar uzakta olan ve azalmakta olan bir topluluk olan Coatesville, 1980'lerde küçülen bir Muhafazakar cemaate, 1916'da Beth Israel'e sahipti. 1994'te Uwchland'a (yaklaşık 10 mil veya 16 km uzaklıkta) bir şehir dışı bölgede, sonuç olarak önemli ölçüde büyüyor. Küçük Chester County Yahudi federasyonu ve diğer üç banliyö ilçe federasyonu, 1990'ların başında Büyük Philadelphia Yahudi Federasyonu'nun bölgeleri haline geldi. 1929'da kurulmuş eski bir Ortodoks cemaati olan Beth Israel of Media, Delaware County'deki küçük bir kasabada, 1972'de Yeniden Yapılanma hareketine katıldığında düşüşteydi. Philadelphia banliyösü genişledikçe cemaat büyüdü ve yeni bir bina açtı. Medyada 1997.
Son bir demografik eğilim, Yahudilerin kuzeydoğu eyaletlerinden Sunbelt'e, özellikle Kaliforniya ve Florida'ya hareketiydi. Pennsylvania Yahudi nüfusu, Sovyetler Birliği ve ardılı devletlerden önemli ölçüde göç etmesine rağmen, 1970'den sonra önemli ölçüde azaldı.
1990'lara gelindiğinde 30 kolejde Yahudi araştırmaları dersleri veriliyordu. 1994 yılında Pennsylvania kolejlerinde 29.000 Yahudi öğrencinin okuduğu tahmin ediliyordu. 2005 itibariyle, birçok kolejde aktif Hillels veya Yahudi öğrenci merkezleri vardı, aralarında Pennsylvania Üniversitesi, Pennsylvania Eyalet Üniversitesi, Dickinson, Lehigh, Muhlenberg, Bucknell, Temple ve ortak bir Hillel'i paylaşan Pittsburgh Üniversitesi ve Carnegie-Mellon Üniversitesi vardı. .
20. yüzyılda Yahudi komünal hayatı merkezileşti ve Allentown (1948), Altoona (1920), Butler (1938), Easton (1939), Erie (1946), Harrisburg (1933), Johnstown (1938)'da Yahudi refah federasyonları örgütlendi. ), Lancaster (1928), Levittown (1956), New Castle ve Norristown (1936), Philadelphia (1901), Pittsburgh (1912), Pottsville (1935), Reading (1935), Scranton (1945), Sharon (1940), Uniontown (1939), Wilkes-Barre (1935) ve York (1928). 1000'den az Yahudi olan topluluklardaki federasyonların çoğu 2004'te artık çalışmıyordu. En büyük şehirlerdeki Yahudi federasyonları 1981'de Harrisburg, Pennsylvania Yahudi Koalisyonu'nda bir temsilcilik ofisi oluşturmak için birleşti. 2005'te Philadelphia ve Pittsburgh'da Yahudi gazeteleri yayınlandı. .
Pennsylvania, 20. yüzyılda Yahudi kamplarında önemli bir rol oynadı. Camp Emma Farm, 1908'de Pittsburgh yakınlarında açıldı ve sonunda yerel Yahudi Toplum Merkezi'ne bağlı Camp Emma Kaufman oldu. Poconos'taki kuzeydoğu Pennsylvania'da çok çeşitli dini ve topluluk sponsorluğu altındaki Yahudi yaz kampları. Birçoğu Dünya Savaşı'ndan sonraki on buçuk yılda kuruldu IICamp Ramah (Muhafazakar), B'39nai B'rith Perlman kampı, Camp Harlam (Reform) ve Pennsylvania'nın yanı sıra New Jersey ve New York'taki Yahudi topluluk merkezlerine hizmet veren kamplar da dahil. Habonim (İşçi Siyonistleri) hareketinin Bucks İlçesindeki Galil Kampında, patlayıcılar 1947'de Filistin'deki Haganah'a kaçırılmadan önce saklanmıştı.
Pensilvanya geçmişine sahip bir dizi Yahudi ulusal veya uluslararası üne kavuştu. Binyamin Netanyahu (daha sonra İsrail başbakanı) ve erkek kardeşi Yonatan (1976'da Entebbe'deki İsrail baskınında öldürüldü) babaları ABD'de öğretmenlik yaparken Philadelphia dışındaki Cheltenham Lisesi'ne gittiler. ve ilk kadın Muhafazakar haham olan Amy Eilberg, Philadelphia bölgesindendi.
Pennsylvania'daki Yahudiler yüksek federal, eyalet ve yerel görevlerde bulundular. ABD Kongresi'ndeki temsilciler arasında şunlar yer aldı: Lewis Charles Levin (1845&ndash51), Henry M. Phillips (1857&ndash59), Myer Strouse (1863&ndash67), Benjamin Golder (1925&ndash33), Henry Ellenbogen (1933&ndash38), Leon Sacks (1937&ndash43), Samuel A. Weiss (1941&ndash46), Earl Chudoff (1949&ndash58), Herman Toll (1959&ndash67) Marc Lincoln Marks (1977&ndash1983), Joshua Eilberg (1967&ndash79), Marjorie Margolies-Mezvinzky (1993&ndash95), Jon Fox (1995&ndash99), ve Allyson Y. Schwartz (2005) ). Milton Shapp 1971'den 1979'a kadar vali olarak görev yaptı. Bu süre zarfında Demokratların başkan adaylığı için kampanya yürüttü (1976.) Philadelphia'nın eski belediye başkanı ve Demokrat Parti'nin eski ulusal başkanı Edward Rendell 2003'te vali oldu. 1920'lerden kalma devlet kabinesi. Alice Liveright, 1931'den 1935'e kadar refah bakanıydı. Philadelphia'nın eski bir bütçe direktörü olan Michael Masch, 2003 yılında eyaletin baş işletme görevlisi olan bütçe ve yönetim sekreteri olarak atandı. Arlen Specter, 1981'den beri ABD Senatörüydü ve sonunda Yargı komitesine başkanlık etti. 1996 yılında, Spectre kısaca cumhurbaşkanı için Cumhuriyetçi adaylığı için kampanya yürüttü. 1936'dan itibaren Eyalet Yüksek Mahkemesi yargıcı olan Horace Stern, 1952'den 1956'ya kadar baş yargıçtı. Sandra Shultz Newman bu mahkemeye seçilen ilk kadındı (1995&ndash). Norma Levy Shapiro, 1978'de ABD Üçüncü Bölge Mahkemesi'ne atanan ve 1998'e kadar görev yapan ilk kadındı. Sophie Masloff, 1988'den 1991'e kadar Pittsburgh belediye başkanıydı. Philadelphia'dan Demokrat Herbert Fineman, 1969'dan itibaren eyalet Temsilciler Meclisi başkanı olarak görev yaptı. 73'e ve 1975&ndash77'de. Robert C. Jubelirer, a Republican from Altoona, was president pro tempore of the state senate from 1985 to 1992 and 1994&ndash.
As of 2017, Pennsylvania's Jewish population was approximately 291,140 people.
Kaynaklar: Encyclopaedia Judaica. © 2008 The Gale Group. All Rights Reserved. J.R. Marcus, Early American Jewry (1955), 3&ndash164. AJYB (1918&ndash2004), passim H.S. Linfield, Statistics of Jews and Jewish Organizations (1939) J. Feldman, The Jewish Experience in Western Pennsylvania: A History: 1775&ndash1945 (1986) D. Ashton, Jewish Life in Pennsylvania (1998) M. Coleman, The Jews of Harrisburg: An Informal History by a Native Son (ca. 1978) J.F. Miller, Voices of Hazelton: A Century of Jewish Life (1993) E. Morawska, Insecure Prosperity: Small Town Jews in Industrial America 1890&ndash1940 (1996) R. Perlman, From Shtetl to Milltown: Litvaks, Hungarians, and Galitzianers in Western Pennsylvania 1875&ndash1925 (2001) J. Trachtenberg, Consider the Years The Story of the Jewish Community of Easton, 1752&ndash1942 (1944) L. Winograd, The Horse Died at Windber: A History of Johnstown's Jews of Pennsylvania (1988) D. Brener, Lancaster's Gates of Heaven: Portals to the Past: The 19 th Century Jewish Community of Lancaster, Pennsylvania and Congregation Shaarai Shomayim, 1856&ndash1976. (1976) M. Levin, The Jews of Wilkes-Barre, 1845&ndash1995: 150 Years in the Wyoming Valley (1999).
Yahudi Sanal Kütüphanesine hareket halindeyken erişim için mobil uygulamamızı indirin
The Rise and Fall of the Philadelphia Rapid Transit Company
As an intern with the Greenfield Digital Project, I’ve been working through the summer and the fall researching organizations related to the Bankers Trust story. So far I’ve been most excited about the story of Philadelphia Rapid Transit Company, the predescessor to Southeastern Pennsylvania Transportation Authority (SEPTA), and its president from 1911 to 1929, Thomas Mitten.
Philadelphia Rapid Transit was incorporated in 1902, and began construction of electric streetcar lines to West Philadelphia, as the affluent and fashionable suburb was developing rapidly. Within the year, PRT made plans for the city’s first subway line running under Market Street (predecessor to today’s Market-Frankford Line), completed in 1907, as well as a street-surface line on Broad Street.
Electric PRT trolley, 1902 (Philadelphia Record Photograph Morgue Collection, no. V7).
The company planned and grew at exponential rates in the early 20th century, but its management was inefficient, secretive, and grossly unpopular with the public. By the time the Market Street line was complete, PRT was nearly bankrupt, and its poor financial decisions trickled down to fed up workers. Hoping to piggyback on the public’s dissatisfaction with PRT’s recent fare increases, streetcar drivers decided to strike for higher wages and better conditions in May 1909.
As someone who rides SEPTA almost every day, it’s not hard for me to imagine Philadelphia public transit inciting riots in the streets, although labor unrest on this scale seems foreign to me in 21st century. On the afternoon of May 29th, 1909, strikers gathered all over the city, especially concentrating in streetcar suburb areas like West Philadelphia, Frankford, Brewerytown, and Germantown. The strikes turned violent after sunset: strikers gathered into unruly groups that at some points swelled to over 600 men. Some left dynamite on trolley tracks, vaulted rocks into crowds, stormed trolley cars, and uprooted supportive trolley poles.
Damages to the transit network tied up almost all of the lines in Philadelphia for days. The strike was eventually called off after negotiations between the PRT unions and management began, but the company continued to experience extreme labor unrest, including another long and violent strike, into 1910.
Enter Thomas Mitten, an Englishman who was installed as PRT president in late 1911, after the former president, Charles E. Krueger, dropped dead of a heart attack at his clubhouse earlier in the year.
Greeting riders aboard a PRT trolley. Albert M. Greenfield is third in line (Albert M. Greenfield Papers, collection no. 1952).
I was excited to learn about Mitten and PRT’s labor solutions: breaking clean of the conflict-ridden, top-down model of negotiations between company management and the two PRT unions, Mitten instead developed his “Cooperative Plan,” which earmarked 22 percent of all company earnings for wages, pensions, and other benefits. By late 1912, Mitten had installed the Cooperative Welfare Association, which organized employee sick and death benefits, and provided for co-op buying of food and other consumer goods for employees. PRT was fairly unique in its labor dealings, and employees resisted outside unions like the Amalgamated Association through the 1920s.
PRT’s fortune under Mitten rose with the all but too common seedy financial practices of the 1920s, and fell dramatically when the system became unstable later in the decade. After some questionable business gambles, the company went up for sale to the city in 1927. In September 1929, still heading the company, the city began an investigation against Mitten citing “excessive fees and diversion of funds.” A month later Mitten was found dead, drowned in his summer home in the Poconos. The Great Depression halted transit construction in Philadelphia, and the transit workers cooperative ended with PRT’s downfall.
Germantown trolley, 1939. (Philadelphia Record Photograph Morgue Collection, no. V7)
In 1940, PRT was officially reorganized into Philadelphia Transportation Company (Albert M. Greenfield, the star of our Bankers Trust project, was one of two men who led the reorganization of the company!). The old company union was long gone by the mid-‘40s, and employees were organized by the Teamsters and the Transit Workers Union. Control of the city’s transit lines passed to National City Lines in the 1950s, which was then consolodated into SEPTA in 1968.
The evolution of the church
In the fall of 1785, several states sent deputies to meet at Christ Church and elect a leader, and Reverend White was eventually chosen to propose that Christ Church become an Episcopal church in the United States, with the approval of the Church of England. After an arduous process, which involved creating a new liturgy that led to the first American Book of Common Prayer, White submitted these two documents to the Church of England, and once he became the first-ever bishop of the Diocese of Pennsylvania, he sailed to England to argue the case for this church. Upon his return, the first meeting of the House of Bishops took place at the church, and it officially became the first real General Convention of the Episcopal Church in the United States.
The center square
The central square of William Penn’s city plan was, of course, City Hall, the only square that is no longer entirely functioning as a public park. Constructed in a style that adopts aspects from both medieval palaces and French architecture, the top of the building is adorned with a sculpture of William Penn himself, looking out at his own creation. Until Liberty One Tower was built in 1985, no other structure in the city rose above this statue of William Penn, out of pure courtesy. Though the building is, of course, a municipal structure, it does have a park attached to it — Dilworth Plaza operates year round, with markets, skating rinks during the winter, fountains during the summer, and more.