Apartmanlı şalanjı bitirmeye geldim a dostlar! Köpenkler horul horul uyuyor, ortalık sessiz, yeteri kadar kahve içtim, her şey çok müsait. Bir de şu fotoğrafı gördüm biraz önce, çok hoşuma gitti:
Niye böyle bir an yaşanmış, haberi şuradan okuyabilirsiniz.
19, manzarasız müthiş bir daire mi yoksa manzaralı tek oda bir daire mi? Bu satırları iki odalı ve Ankara'nın çatıları manzaralı dairemden yazıyorum, çok da minnettarım bir evim olduğuna ama madem bir seçim hakkım olacak, daire olmasın. Kendi halinde bir evcik olsun.
Müstakil bir ev olursa, biraz da ıssızlığın içinde olursa mesela, bizi ve alt komşumuzu cumartesi tadilat yapıyoruz diye zabıtaya şikayet edip 400'er lira ceza ödememize sebep olan allahın belası vampir komşunun kendisi cumartesi günü tadilat yapınca ben oturduğum yerde delirmem. Koca bir günü içsel muhasebe yaparak geçirdim, vampirle vampir olmayayım, kin gütmeyeyim diye sabır sınavı verdim. Ertesi gün kapılarının önünden geçerken ayağımın ucuyla paspaslarını ittim, bu kadar olabildi.
Neyse, şöyle fotoğraflara bakıp hayal kuruyorum:
Üçünü de şuradan aldım. Kendime de sinirleniyorum, ulan tamam göl kenarında ev yok ama koca teras var, seni tutan mı var, ek çiçeğini, ser kilimini, di mi? Bu bahardan çok ümitliyim, en azından evi neşeli bir hale getirebileceğimi düşünüyorum. Apartmanın geri kalanı yokmuş gibi davranabilirim.
20, hayat bana ne öğretti? Soruyu yazdım, aradan iki saat geçti. Bir yandan düşünür gibi yapıp bir yandan telefonla konuştum, salata yedim, camdan dışarı baktım, google'a sordum. Herhalde insan gibi cevap yazamayacağım, bari şunu koyup kaçayım:
"Bildiğim tek şey, hiçbir şey bilmediğimdir" mealindeki bu lafı da Sokrates filan bildiğimden değil, babam zamanında Yunanistan'dan tişört getirmişti, onun üstünde yazdığı için hatırlıyorum. Bu da herhalde öğrenme kapasitemle ilgili olarak açıklayıcı olmuştur diyerek gidiyorum, sözü Depeche Mode'a bırakıyorum: