Son zamanlarda Leon Aron, Dışişleri için “Putin doktrini” ni tanımlamaya çalıştığı ve bununla Yeltsin döneminin özelliği olan dış politika kursu arasındaki çizgiyi çizmeye çalıştığı bir makale yazdı. Aaron ve bu durumu farklı görmem hiç de şok edici değildi: Bu makale bana çok ilginç geldi çünkü Putin ve Putinism'i analiz etmek için yapılan birçok muhafazakar girişimden farklı olarak, dış politikanın gerçeklerinin inanılmaz derecede anlayışlı ve doğru bir açıklaması ile başlıyor. Rusya. Daha da ilginç olanı, makalenin sonunda, Aaron'un Ruslarla olan ilişkilerde kesinlikle uygun ve haklı bulduğum bir stratejik "duraklama" - gibi bir pozisyon olduğunu savunuyor gibiydi.
Ancak Aron’un ifadelerinin ve sonuçlarının çoğuna katılıyorsam başka ne ekleyebilirim? Gerçek şu ki, Aron tarafından yazılan makalenin oldukça önemli olduğunu düşünüyorum, çünkü öncelikle yazar Rusya dış politikasında bir tür “Washington fikir birliği” hakkında yazıyor. Buradaki düşünce, “demokrasi” ve “değerler” nedeniyle Rusya'nın dış politikasının bazı yönlerine karşı çıkmamızdır. Bu düşünceye katılmamamı ifade etmek istiyorum, çünkü inanılmaz derecede kendi kendine hizmet ettiğini ve en önemlisi hatalı olduğunu düşünüyorum. Bununla birlikte, bunu Aron’un kendi ifadelerinden alıntı yaparak ve onlardan bazı mantıksal sonuçlar çıkartarak yapmak istiyorum.
Makalenin en başında, Aaron şunları yazar (önemli olan kalın yazı tipidir):
“Bugün Rusya dış politikasının çoğu, 1990'lerin başında ortaya çıkan fikir birliğine dayanıyor. SSCB'nin yıkılmasının ardından yıkıntıları üzerinde ortaya çıkan bu fikir birliği, Batı yanlısı liberallerden sol yandaşlara ve milliyetçilere kadar bütün siyasi yelpazeyi birleştiriyor. Rusya'nın nükleer bir süper güç olarak kalması gerektiğini söyleyen üç jeostratejik zorunluluğa dayanıyor, tüm çok yönlü uluslararası faaliyetlerinde büyük bir güç ve bölgesinde hegemon, yani politik, askeri ve ekonomik bir lider olması gerekiyor. Bu fikir birliği, Rusya'nın geri çekilemediği çizgiyi koruyor, çünkü bu durumda gurur ve hatta ulusal öz-bilinçlilik duygusunu feda edecek. Böyle bir bakış açısı, şaşırtıcı bir şekilde dirençli oldu, devrim sonrası tedirginliklerden ve siyasi rejimlerin Boris Yeltsin'den Vladimir Putin'e değişmesinden kurtulduktan sonra ortaya çıktı. ”
İyi dedi. Ek olarak, bu paragrafın ana fikri, ülkelerin şu anda moda olan politik değerler temelinde değil, dış politikalarını oluşturmaya çalıştıkları, ancak genellikle ciddi siyasi kargaşa zamanlarında bile süren ulusal çıkarları konusunda ısrar ettikleridir. doğru. Daniel Larison diğerlerinden daha iyi tartışabilir, ancak yaşamın gerçeği, çoğu devletin, sözde İran gibi ideolojik ve irrasyonel oyuncuların bile dış politikalarını yalnızca değerlere dayandırmadan kurmamasıdır. Ve daha önce de belirttiğim gibi, Putin’in Batılı ülkelerin Suriye’yi işgal etmesini önleme kararı gibi en tuhaf dış politika kararları, sıradan Ruslar tarafından şiddetle destekleniyor.
Bununla birlikte, Aaron'un ABD ve Rus mahkumunun bu kadar gergin ilişkilerin nedenini ve dış politikada sürekli çatışmalarının sebebini, Rusya hükümetinin ne kadar demokratik veya otoriter olursa olsun, Rusya’nın bölgesinde bir hegemon olmak istediğini belirleyebildiğine şaşırdım. *. Bu tam olarak ABD’nin, en azından şu anki dış politika kursu ile izin veremeyeceği şekilde. Rusya’nın Birleşik Devletler'in bir antlaşma kapsamında korumaya mecbur olduğu birkaç devletle sınırda olduğunu, bize askeri olan devletlerin bizim için Amerikan topraklarının bizim kadar değerli olduğunu hatırlatalım. Rusya, Baltık ülkeleri üzerindeki hakimiyetini kurmaya çalışırsa - ve Aron, haklı olarak “yurtdışına yakın” ı kontrol etme arzusunun, Rusya'nın bütün siyasi yelpazesinin özelliği olduğunu not ediyorsa - bu otomatik olarak ABD'yi ve Rusya'yı bir çatışma durumuna dönüştürür. Sonunda, genel olarak güvenliği sağlamak için ABD ile bir ittifakın herhangi bir önemi varsa, katılımcılarının Rusya'nın çok sevdiği kaslı hegemonik twitters tarafından tehdit edilmediğini varsaymak gerekir. “Rusya'nın bölgesel hegemonyası” ve “NATO” tek bir arada bulunamayan iki şeydir.
Harun, Putinizmin sözde benzersiz olumsuz yönleri hakkında tartışmak ve bu rejimin zaten bilinen suçlarını listelemek için çok zaman harcıyor. Ancak, durumu analiz ettikten sonra doğal olarak ortaya çıkan soruyu cevaplamıyor ve cevaplamaya bile çalışmıyor: ABD, Rusya'nın hegemonik dış politikası ile kendisini nasıl bağdaştırabilir? Bence cevap açık: bu imkansız. “Dünya egemenliği” fikrinin etrafında inşa edilen Amerikan dış politikası ve “bölgedeki hegemonya” arzusuna dayanan Rus dış politikasının bir karesini oluşturmanın bir yolu yoktur. Bu iki çizgi bir arada var olamaz - bu, Rus rejiminin demokratik mi yoksa otokratik bir çizgiye mi bağlı olduğundan tamamen bağımsızdır. Bu iki satır, maalesef, sıfır miktarda çakışıyor. Birleşik Devletler, Rusların komşu ülkelerle ilgili olarak bir tür “Monroe doktrini” benimsemelerine izin verecek veya Ruslar Sovyet sonrası alanda hegemonya kurma girişimlerini bırakacaklar. Bununla birlikte, eğer hiçbir taraf yaklaşımını değiştirmezse, ABD üçüncü bir tarafın etki alanını direnmeli bir tehdit olarak genişletme yönündeki herhangi bir çabayı düşünmeye devam ederse ve Rusya ekonomik ve politik yörünge seçiminde son söz olduğuna içtenlikle inanmaya devam ederse Komşuları arasında, aralarında bir çatışma kaçınılmaz olacak.
Aaron, Putinizmin kendine özgü olumsuz özelliklerine ışık tutmak için bir hedef belirlese de, aslında ABD ve Rusya’nın birbirleriyle çatışmaya mahkum olma nedenlerini zekice ortaya koymuştur: bunun nedeni, Rusların sadece Putin ve iktidar yapılarının yoldaşları olmakla birlikte, siyasi seçkinlerin temsilcilerinin çoğunluğu, bölge işlerinde liderlik yapmak için hala ayrıcalıklı bir konumda olduklarını düşünüyor. Belki de Ruslar sonunda bölgede bir hegemon olma arzusundan vazgeçecekler, ancak bunu yapana kadar Rusya ve ABD çatışacak. İlişkileri yeniden yükleme gibi bazı politik kampanyalar muhtemelen bu çatışmayı hafifletip belli sınırlarla sınırlandırabilir, ancak sorunu çözemez veya sona erdiremez.
* Çok fazla zaman harcamak istemem ama dürüst olmak gerekirse, kendimi olumsuz bir şekilde başımı sallarken, Aaron'un Putin'in “inovasyonlarının” eski tüm stratejik fonları geri alma girişiminde bulunduğunu yazdığı satırları okuduğumu gördüm. Sovyetler Birliği'ne ait. Rusya, bölgesinde bir hegemon olmak istiyorsa ve Aaron, Putin'in cumhurbaşkanlığına geri dönmesinin önündeki bu arzunun doğru olduğunu, üstelik, eski stratejik fonların çoğunu geri kazanmadan, ümit edebileceği gibi, Ruslar arasında da hüküm sürdüğünü, Sovyetler Birliği'ne ait mi? İlki (hegemon olma arzusu) bir saniye anlamına gelmiyor mu? Ve devletin hegemonik politikası neye benzeyecek, aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin ruhundaki çatışmalardan kaçınır?
"Putin doktrini" ve Rus-Amerikan çatışmasının gerçek nedenleri ("Forbes", ABD)
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter