Yüksek Sanat Müzesi’nde “Picturing the South” girişiminin bir parçası olarak, Mark Steinmetz’in 60’tan fazla yeni fotoğrafı 3 Mart’ta başladı. Hartsfield-Jackson Uluslararası Havaalanı’na ve uçuşuna odaklanan “Mark Steinmetz: Terminus” sergisi Wieland Pavilion’un alt seviyesinde 3 Haziran’a kadar sürmesi planlanıyor.
1996’da başlamış olan High’in “Güney’i resimleme” girişimi, seçkin fotoğrafçıları Amerikan Güneyini ele geçirmelerini istemektedir. Yıllar boyunca, bu fotoğrafçılar Atlanta’nın gece hayatından Mississippi Nehri manzaralarına kadar olan temaları araştırdılar ve çalışmaları, 7.000’in üzerinde baskıya sahip olan High’in fotoğraf koleksiyonunu oluşturdu. Steinmetz, Atlanta’nın havaalanına, dünyanın en yoğun insanı olan ve onun uzun süredir ilgisini çeken bir odak noktası olarak seçti.
Steinmetz, “Çok şeyleri olan heyecan verici bir yer ve uçakların uçuşa nasıl baktığını hep sevdim” dedi. Sergide, yolcuların portreleri, havaalanının manzaraları, çevredeki alanlar ve uçakların manzaraları gibi pek çok farklı bakış açısı bulunuyor.
Atina’da yaşayan Steinmetz, Güney’i fotoğraflamak için hiç de yabancı değil. 1994 yılında bölgeyi fotoğraflamak için Guggenheim Bursu aldı. 2007’de yayımlanan Güney’deki ilk kitabı, Tennessee’deki South Central Bell’den sonra “Güney Merkez” olarak adlandırılıyor. Bu kitabın fotoğraflarının çoğu maaşlı telefonlarla ilgileniyor ve daha sonra cep telefonu kuleleriyle çalışıyor.
Telefonlardaki değişimin yanı sıra, Atlanta’nın genişlemesi ve Güney’in modernleştirilmesi ile “şeylerin ölçeğinin nasıl değiştiğini” belgeledi. Bölgeyle ilgili üçüncü kitabı “Greater Atlanta”, fosil yakıtlara ve “tüketim temelli topluma” daha çok odaklanıyor. Bir Southerner olarak deneyimini nasıl etkilediğini belirlerken işini yapmak zor – “suda yüzen bir balık gibi” – Buradaki insanların açıklığı ve dostluğu.
Bu proje, Steinmetz’in kullandığı fotoğraf stillerinin çeşitliliği nedeniyle önceki çalışmalardan farklıdır. Gece gündüz ve gece ışıklı parkurlardaki yoğunlaşma yollarının fotoğrafları soyut ve daha belirsizken, portreler daha büyük bir çift kucaklayan havalimanında daha samimi bir anı ya da bir kapıdaki pencereden bakan genç bir çocuk gibi.
Hemen hemen tüm çalışmalarında, Steinmetz gri tonlamalı baskılar yapıyor.
“Siyah ve beyaz yapısını seviyorum; Renklerin ana özellik olmadığını seviyorum ”diye açıkladı. Pek çok kitap ürettiği için, siyah ve beyaz, okuyucuların kitapta gezinirken sürekliliğini sağlarken, renk “biraz sarsıcı” olur”açıklamasını yaptı.
Dijital çağda, bir akıllı telefona sahip herkes kendilerini bir fotoğrafçı olarak adlandırdığında, Steinmetz dağıtım araçlarının kişisel yörüngesini değiştirmediğini; hala karanlık odada çalışıyor.
Bu kendinden bildirilen cep telefonu fotoğrafçıları hakkında konuşan Steinmetz “sadece fotoğraf çekiyorlar, ama fotoğrafın dilini ya da fotoğrafların neyle ilgili olabileceğini, ne anlama geldiklerini gerçekten anladıklarını sanmıyorum. Fotoğrafın bir tür edebiyat olabileceğini düşünüyorum. Çoğu cep telefonu işi şekere benziyor ”diyor .
Ayrıca, bazı insanların yeni teknolojiyle sanat yapabildiklerini, kategorik olarak karar vermediklerini kabul ediyor.
Steinmetz, “ iPhone kamera ya da film kamerası ya da dijital kamera sadece araçlardır ve asıl önemli olan şey hayal gücünün, arkasındaki zihnin,” dedi.
Geniş anlamda, “hayatımı öğrenmek ve zamanımı görmek ve belgelemek” ile ilgileniyor. Gelecekteki çalışmasıyla ilgili olarak, Steinmetz şu anda bebeğini, mahallesini ve seyahatlerini fotoğraflamak da dahil olmak üzere birçok proje hakkında araştırmalar yapıyor.