Birkaç gün önce ABD Başkanı Joe Biden Kongre’ye yaptığı konuşmada şunları söyledi: “Bilim ve teknolojideki şeyler (…) dünyada o kadar hızlı değişiyor ki şu soru ortaya çıkıyor: Bunu o kadar mükemmel bir demokraside yapabilir misin? ? bizimki gibi, bir otokrasiye ayak uydurabilecek bir zaman çerçevesinde fikir birliği oluşturmak için? ”Başka bir deyişle: demokrasi krizlere tepki veremeyecek kadar yavaş mı?
Modern demokrasinin kurumları ve temsiliyet fikri, büyük ölçüde gönderilerin hala posta arabası ile taşındığı 18. yüzyıldan kalmadır. Abraham Lincoln’ün 1865’te öldürüldüğü haberinin Londra’ya ulaşması 12 gün sürdü. İlk çalışan Atlantic telgrafı 1896’da döşendikten sonra, Washington muhabirinden bir telgrafın London Times yazı işleri bürosuna ulaşması sadece iki dakika sürdü. Demokrasi, sonraki yıllarda teknolojik ilerlemeden sağ çıkmakla kalmadı, ilk etapta bunu mümkün kıldı.
Bilindiği gibi, idarenin değirmenleri yavaşça öğütür
İnsanlığın büyük icatları – İngiltere’de James Watt’ın buhar makinesi veya ABD’de Thomas Edison tarafından elektrik olsun – ağırlıklı olarak demokratik sistemlerde gerçekleşti. Bir demokraside mutlakıyetçi bir hükümdarın emriyle araştırma yapmak gerekmez – ruh özgürce gelişebilir. Bilginin ilerlemesi ve bilginin üretilmesi için vazgeçilmez olan bir durum.
Tarihsel olarak, demokrasiler hiçbir zaman hızlı olmadı. Bilindiği gibi, idarenin değirmenleri yavaş çalışıyor ve bazen bir yasanın çıkarılması birkaç yılı bulabiliyor. Sendikalar veya vatandaş grupları gibi veto oyuncuları, projeleri engelleyebilir veya torpido atabilir. Demokratik süreçlerin yapısal ataleti şimdiye kadar siyasi sisteme çok az zarar verdi. Ancak bir pandemide sorun haline gelir.
Teknik ilerleme ayrıldı
Bir yandan, epidemiyolojik durumun her saat değişebilmesi için virüs çok yüksek bir hızla dolaşır ve mutasyona uğrar. Öte yandan talepler, siyasi sistemi her saniye işleyemeyeceği şekilde çalkalamaktadır: tweetler, Facebook gönderileri, protesto özçekimleri. Vuruş sayısı büyük ölçüde arttı.
İsrailli tarihçi Yuval Noah Harari “Homo Deus” adlı kitabında, veri işleme için değişen koşulların demokrasiyi ortadan kaldırabileceğini yazıyor. “Verilerin hem hacmi hem de hızı arttıkça, seçimler, partiler ve parlamentolar gibi eski kurumlar, ahlaksız oldukları için değil, verileri yeterince verimli bir şekilde işlemedikleri için geçersiz hale gelebilir.”
[Wenn Sie alle aktuellen Nachrichten live auf Ihr Handy haben wollen, empfehlen wir Ihnen unsere runderneuerte App, die Sie hier für Apple- und Android-Geräte herunterladen können.]
İklim kriziyle başa çıkmaya gelince, gözlemciler demokrasinin otokrasi gibi diğer hükümet biçimleriyle karşılaştırıldığında rekabet açısından dezavantajlı olduğunu onaylıyorlar. Demokrasi döngüleri, öyle iddia ediliyor ki, iklim değişikliğiyle bağdaşmaz. Politikacılar sadece kısa vadeli hedeflerle ilgilenirler, uzun vadeli hedeflerle değil. Hükümetlerarası İklim Değişikliği Paneli’nin görüşüne göre, harekete geçmek için hala zamanın olduğu ve küresel ısınmanın durdurulabildiği on yılda, demokrasi karar veremiyor. İklim değişikliği beklemiyor diyorlar.
[Lesen Sie hier bei T-Plus: In der Selbstblockade – Deutschland wird von seiner Bürokratie gelähmt.]
Claus Leggewie ve Harald Welzer’e “The End of the World as We Knew It” (2009) adlı kitaplarında “Demokrasi ne kadar çevre dostudur ve iklim değişikliği ne kadar demokrasi dostudur?” Liberal demokrasilerin çevre sorunlarını otokrasilerden daha iyi ve daha etkin çözdüğü mantrası artık kayıtsız şartsız uygulanmıyor gibi görünüyor. Öyleyse demokrasi doğrudan iklim felaketine mi yol açıyor? Sonuç olarak, iklimin korunması ancak ekolojik bir diktatörlükle sağlanabilir mi?
Otokrasi, çevrenin korunmasına tam olarak yardımcı olmuyor
Bir diktatör rüzgar türbinlerinin inşasına ve bir gecede hava trafiğinin kısıtlanmasına karar verebilir. Demokraside imisyon kontrolü hala tartışılırken, otoriter sistemde halihazırda birkaç rüzgar çiftliği daha var. Her yıl yeni kömürlü termik santrallerin inşa edildiği Çin’e bakarsanız, otokrasi tam olarak çevrenin korunmasına yardımcı olmuyor. Tekno-otoriter kontrol, iklim çöküşünü bile hızlandırabilir. Öte yandan, iklimin korunması söz konusu olduğunda demokrasi dünyayı yavaşlatmaz.
Karşılaştırmalı siyasi araştırmalar, çevreyi uygun koruyucu rejimler ve düzenlemelerle koruma söz konusu olduğunda demokratik sistemlerin otokrasilerden daha iyi olduğunu göstermiştir – bu da demokrasilerin istikrarını daha da önemli hale getirir. Tersine, iklim değişikliği otoriter sistemleri istikrara kavuşturabilir ve onları daha kalıcı hale getirebilir.
Siklonlardan sonra baskılama artar
Ekonomist Mehmet Ulubaşoğlu, yaptığı bir veri analizinde, kasırga, kasırga ve hortum gibi aşırı hava olaylarından sonra siyasi baskının arttığını ve hükümetlerin parmak vidalarını sıktığını gösterdi. Özellikle Haiti, Fiji ve Filipinler gibi ada ülkelerinde doğal afetler otoriter yapıları pekiştirdi. Araştırmacı “fırtına otokrasileri” nden bahsediyor.
Elbette, kasırgalar demokrasileri süpürüp götürmüyor değil. Bu ülkelerde demokrasinin yer edinmesinin bu kadar zor olması, yoksulluk ya da yetersiz eğitim gibi sosyo-ekonomik nedenlerden de kaynaklanıyor. Sera gazı emisyonu iki nedenden dolayı zararlıdır: Birincisi, küresel iklim için geri dönüşü olmayan sonuçları vardır ve bunların bir kısmı 1000 yıla kadar düzeltilemez.
Karlsruhe iklim korumasını sildi
İkincisi, daha zayıf iklim yönetimi uygulayan otokrasileri teşvik eder. İklim krizinin zaman paradoksu, bir yandan önlemlerin ancak aslında çok geç olduğunda alınabilmesidir. Öte yandan, bu eylemsizlik onlarca yıldır siyasi manevra alanını sınırlıyor.
Federal Anayasa Mahkemesi, İklim Koruma Yasası ile ilgili kararında, kısıtlamaları gelecekte de olsa, temel hakların ihlallerini kabul ederek, bu sınırlamaya henüz atıfta bulunmuştur. Ya da başka bir deyişle: Çevreyi korumak yarının özgürlüğüdür.
Bu da yine iklim değişikliğiyle ilgili olan korona salgınına yol açar: Ormanlar temizlendiğinde hayvanlar yaşam alanlarını kaybeder ve insanlarla temas edip patojenleri bulaştırdıkları nüfuslu alanlara taşınırlar. Doğayı ne kadar çok yok edersek, zoonoz riski o kadar artar ve bir sonraki tecritte olma olasılığımız o kadar artar. Yani bu hız ile ilgili değil, siyasi karar alma gücünün dayanıklılığıyla ilgili. Otokratlar rotayı belirleyecek olsaydı, daha az özgürlüğün ve daha fazla salgının olduğu daha sıcak bir dünyada yaşamak zorunda kalırdık.