uzun bir düğün ölümü. keşke bir şal edinseydim içime, kış gelmeden önce. kim, beni nereye taşır? hep sofra kokusu var da sofra yok etrafta.
bazen canım gerçekten çok sıkılıyor. diyorum: 'kekeme olsaydım, dinleme sabrını kim gösterirdi bana; başını çevirmeden, gözlerini kaçırmadan?' cevabı buluyorum bazen, sonra unutuyorum.
birşeyler eksik kalmış dünyada. canım bildiğim yemekleri de, içecekleri de istemiyor ama bir tat arıyor, nedir bilmiyorum. böylece intikam alıyorum beni fazlasıyla sersemleten imgelerimden ve ağzımın tadını bozuyorum.
sigara yemeyi deneyeceğim.