Image Gerd Altmann
Optik sanrılardan muzdarip olduğumuzun farkındayız, ancak yine de acı çekiyoruz. Az ya da çok memnuniyetsizliğimizi yeni bir oyun alanına kaydırdık, öyle görünebilir. Paul Simon'un söylediği gibi,
"Arızalar geliyor
Ve arızalar gider
Öyleyse bununla ilgili ne yapacaksın?
Bunu bilmek istiyorum. "
Yol boyunca bir yerde bir arıza olduğunu görebiliriz, ancak kendimizi hangi pratik yollarla iyileştireceğiz?
Bu çok önemli soruya verilen cevap - baktığımız her yerde, bir şekilde ya da başka bir şekilde yinelenen komik basit mesaj - Lao Tzu tarafından özetlenmiştir:
Öğrenme arayışı içinde, her gün bir şey elde edilir.
Tao'nun peşinde, her gün bir şeyler düşüyor.
Az ve az yapılır
Eylem dışı oluncaya kadar.
Hiçbir şey yapılmadığında, hiçbir şey geri alınmaz.
Dünya, işlerin yolunda gitmesine izin vererek yönetilir.
Müdahale ederek yönetilemez.
Kendimiz için nasıl daha iyi bir Buda inşa edeceğiz? Montajla değil, öyle görünüyor. Lao Tzu’ya göre, inşa ederek değil, daha iyi bir Buda inşa edeceğiz. Taoistlerin “eylemsizlik” ya da “yapmadan çalışma” dedikleri şeyi basitçe “işlerin yoluna koymasına izin vereceğiz” diyeceğiz. Arkanıza yaslanacağız, rahatlayacağız ve Buda'nın bütün işleri yapmasına izin vereceğiz - Buda'nın daha iyi Buda'yı inşa etmesine izin verin.
Yuvarlanma, Yuvarlanma, Yuvarlanma ...
Bir tepeden aşağı yuvarlanan bir bowling topu düşünün. Bu işlem bir kez harekete geçtiğinde, yapacak hiçbir şey kalmaz. Top, tepe ve doğal fiziksel güçler yolculuğun geri kalanını halleder. Topa gideceği yere doğru yardımcı olmak için yapabileceğiniz en iyi şey müdahale etmekten kaçınmaktır.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Böylece manevi yol ile gider. Her birimiz zaten tepeden aşağıya doğru yuvarlanıyoruz, zaten Mesih bilincini ya da Buda doğasını mükemmelleştirme yolunda. Her birimiz, Tanrı, ölüm, ahlak ve yaşamın anlamını merak etmeye başladığımız dakikayı şimdiden gerekli ilk zorunluluk aldık.
Bowling topu otomatik olarak ilerledikçe ve tepeden aşağı ilerledikçe, kendi keşif yolunuz boyunca takla attığınızda da ivme kazanırsınız. Bu açıdan, kendinizi hızlandırmaya çalışmak, bowling topunun kendisini hızlandırmaya çalışmasından daha kullanışlı değildir.
Farklı insanlar için farklı vuruşlar
Aynı şekilde birçok manevi yol da doğrudan algıya karşı merhamete olan vurgularında farklılık gösterir, aynı zamanda bireysel çabaya farklı yaklaşımlar alma eğilimindedirler.
Örneğin geleneksel Hindu yolu, milyonlarca ve milyonlarca yaşamın sonunda sonunda kurtuluşla sonuçlanan güçlü bireysel çabaları teşvik etme eğilimindedir. Öte yandan Zen, nihayetinde Zen ustasından beklenmedik bir kelime veya şaşırtıcı bambu grevinden sonra meydana gelen "ani uyanış" sürecini teşvik eder. Bununla birlikte, düzgün bir şekilde anlaşılan, bunlar tamamen farklı iki yol değildir.
Bowling topunun metaforuna geri dönelim. Bowling topu tek bir itme alır ve yolda. Tepeden aşağı doğru kendiliğinden, zahmetsiz yolculuk, tepenin büyüklüğüne ve eğimine bağlı olarak dakikalar, hatta günler alabilir. Buna rağmen, bowling topu nihayet tepenin dibine ulaştığında, aniden orada. Aynı şekilde, bireysel arayanlar olarak, bu ilk hareketi çeşitli yollar boyunca çeşitli yerlere alırız.
Şu anda, bunu ve bu çabayı sarf ettiğinizi düşünebilirsiniz - ve bu şekilde düşünmeniz gereken dereceye kadar, bu doğru - ama aslında sadece bir yere itmek için planlanmamış bir not almış olan, yuvarlanıyorsunuz. Geçtiğimiz. Öyle olsa bile, hedefinize ulaştığınızda gün kaçınılmaz olarak gelecek ve - aniden - her zaman orada olduğunuzu anlayacaksınız.
BİR VİZYON İZLENİYOR
Kendi yolum bu paradoksal çaba / zahmetsizliğin nasıl yürüdüğünü gösteriyor. Ben büyüdüm Christian. Oldukça endişeli bir çocuk olduğum için, sürekli bir çaba ve mücadele ihtiyacını vurgulayan Hristiyan inancının belirli unsurlarını, arayıcının tarafındaki bir tür kalıcı "işi" tespit etmeye meyilliyim.
Bu aşamada tamamen aşina olmayan paradoksal "yapmadan çalışmak" fikri ile aşina değilim, bunun yerine Apostle James'in "işe yaramaz inancın öldüğü" iddiasını içselleştirdim (James 2: 26). Tao Te Ching, manevi evrime karşı "kavga yok: suçlama" tavrını teşvik etmese de, Paul, Timothy'ye "İyi dövüşle savaşma" tavsiyesinde bulundu. Hem Eski hem de Yeni Ahit boyunca, aslında askeri görüntüler hüküm sürüyor.
Her ne kadar Taoculuk kesinlikle kendi askeri metaforları olmasa da, yazıları tipik olarak bir akıntının görüntüsünü, önceki örnekteki bowling topu gibi doğal akıntılara dayanmadan yuvarlanan zahmetsiz bir akışı tercih ediyor. Taoculuk, aslında, genellikle "Su Yolu Yolu" olarak adlandırılır:
En yüksek yarar su gibidir.
Su, on bin şeye hayat verir ve gayret göstermez.
Erkeklerin reddettiği yerlerde akıyor ve Tao gibi.
Bu, elbette, bütün Hristiyanların illa ki manevi "kavga" ile ilgisinin dağıldığını söylemek anlamına gelmez. En geniş ve en geniş perspektiften bakıldığında, Mesih'in öğretileri de kendisinin ve başkalarının toplam barışını ve kabulünü teşvik eder.
Bununla birlikte, kişisel mizacım, manevi yola yönelik oldukça işkolik bir yaklaşım geliştirecek şekilde bazı İncil öğretileriyle karışmıştı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, o zaman, düzenli kiliseye devam etmeme ve Kutsal Kitabı incelememe rağmen, Tanrı'dan ve kutsal olan her şeyden oldukça uzak hissettim. Kutsal bir şeyin "dışarıda" olduğunu hissettim ama kesinlikle karşılaşmadım. Pek çok iş ve askeri manevra oldu, fakat pek çok şey geri alınmadı.
Birşeyi beklemek...
Bu kronik ruhsal memnuniyetsizlikten dolayı, kilisede bir şey beklediğimi hissediyorum - Tanrı'dan bir çeşit çağrı duydum. Eski Ahit peygamberinin Samuel hakkındaki bir hikayesinden çok etkilendiğimi hatırlıyorum. "O günlerde," hikaye başlar, "Rab'bin sözleri nadirdi; çok fazla vizyon yoktu" (1 Sam. 3: 1). Bu, ilişki kurabileceğim bir başlangıçtı.
Çabalarıma rağmen, kesinlikle çok fazla vizyon yoktu. İşte Samuel, gecenin ortasında Tanrı tarafından çağrılan bir çocuk. Samuel çok güzel şeyler yapmaya devam ediyor, çünkü “Rab büyüdüğünde Samuel ile birlikteydi ve sözlerinin hiçbirinin yere düşmesine izin vermedi” (1 Sam. 3: 19). Bu yüzden her gece uyanırdım, belki de bu geceydi. Gerçekten kutsal bir şeyle bağlantı kurmak anlamına geldiği sürece, dramatik ve kutsal bir şey yapmaya hazırdım.
Çok angst ve metafizik tefekkürden sonra, geç ergenlik çağında hiç çağrı almayan bir zamanda geldim. Sinir bozucu ve acı verici bir şekilde hayal kırıklığına uğradım, ruhsal olan her şeyden vazgeçtim, onları korku verici bir batıl inanç olarak reddettim ve oldukça militan bir ateist oldum. Öyleyse bu kitabı nasıl yazdım?
Meditasyon ile Deneme
Yaklaşık on yaşımdayken biraz geriye gitmemiz gerekecek. Bu sırada, dövüş sanatları çalışmamla meditasyonla ilgili bazı kitaplarda oldum. Metafiziksel her şeye genel bir ilgi duymakla biraz meditasyon yapmaya başladım. Bununla birlikte, insanların ruhsal gelişim için yaptıkları gibi meditasyon konseptine sahip değildim. Benim kilisem benim için dua ile meditasyon arasındaki bağlantıyı belirginleştirmedi. Bunu merak olarak yaptığım bir hobi olarak düşündüm.
Bazı çok basit farkındalık meditasyonlarıyla denemenin ilk haftasında veya ikisinde, yüksek mistik farkındalık durumlarını deneyimlemeye başladım - yıllar sonra keşfetmeye geldiğimden, Doğu geleneklerinde çok iyi belgelendiğini ve çok önemli olarak kabul edildiğini belirtir. Meditasyon kitaplarım bu deneyimlerden hiçbir şeyden bahsetmedi ve İncil'den de söz etmedi, bu yüzden neler olduğunu anlamak için sağlam bir bağlamdan yoksundum. Bu deneyimleri hoş ve ilginç buldum, fakat o zaman onları çok önemli olarak tanımadım.
Bu “vizyonların” çok uzun süre parlak bir ışığa bakarken olanlara benzer olduğunu düşündüm. Uzaklara baktığınızda, görüntü nerde olursanız olun sizi takip eder. Aynı şekilde, sezgisel olarak anladım, derin meditatif hallerde yaşadığım bu renkler ve sesler her zaman orada olan bir tür algısal temeldi - karşılaşabileceğim herhangi bir deneyimin altında yatan bir tür ince, organize ızgara. Bu sözde ızgarayı meditasyonda gördüğümde, doğrudan kendi algımın çerçevesine bakarak daha doğrudan görüyordum.
Aklını Çizmek Etch
Çocukken Etch-a-Sketch adında bir oyuncakla oynadığımı hatırlıyorum. Tüm manyetik filamentleri çizdiyseniz veya çizim yüzeyini ne oluşturduysanız, makinenin mekaniğini görebiliyorsunuz. Bu meditatif deneyim buna çok benziyordu. Aklımdaki süreçleri, diğer tüm yüzeysel şeyleri taslaklamak için kullanıyordum, böylece doğrudan aklımın mekaniğine bakabilecektim.
Bu deneyimler gece boyunca, çeşitli uyku ve rüya devletlerinde oluşmaya başladı. Bazen, bir şekilde çok rahatlatıcı ve tanıdık olan bu deneyimlerle ilgili bir rüyadan uyanırdım. Dile koymak zor bir şekilde, bu deneyimleri temsil etti me bu normal uyanma bilincimi kaybettiğimde bile devam etti. Bu gibi olaylar birkaç ay devam etti ve yavaş yavaş resmi meditasyon uygulamasına olan ilgimi kaybettiğimde azaldı.
Bununla birlikte, ilk 20'lerde, kükreyen ateist aşamamın ortasında, bu deneyimler yeniden başladı. Bu sefer tamamen kendiliğindendiler. Çocukluğumda olduğu gibi, bu süre zarfında her şeyin bir kısmını okuyordum, bu yüzden daha sonra, yanlışlıkla psikolog Carl Jung'un yazılarında mandala tanımlarına ("sihirli daire" için Sanskritçe) rastladım. Mandala'yı kolektif bilinçdışı bir arketip olarak göstermesi, kendi mistik deneyimlerimi mükemmel bir şekilde tarif ediyor gibi göründüğü için gerçekten yanımda geldi. Bir şey diğerine yol açtı ve sonunda Jung aracılığıyla Doğu tasavvufunun yazılarını keşfettim.
NEREYE GİDİLECEK, HİÇBİR ŞEY YOK
Budizm, Hinduizm, Taoizm ve diğerleri de dahil olmak üzere çeşitli Doğu ruhani sistemleri keşfettikten sonra, Tibetliler ile karşılaştım. Tibet edebiyatında net ışık deneyimini anlatan son derece ayrıntılı bir hesap bulduğuma şaşırdım. Literatür, akan mandalalar ve benzerlerinin tek bir birleştirici deneyimi olarak ortaya çıkan sesten, ışınlardan ve ışıktan bahsetti - ilk kez çocukken tanık olduğum fenomeni.
Tibetlilere göre, hem meditasyonda hem de uyku hallerinde ortaya çıkabilecek bu tür deneyimler, doğal akla doğrudan bir tür göz atıyordu. Tecrübe tipik olarak, bulutlu bir gökyüzü açıklığı şeklinde gösteriliyor, böylece sürekli parlayan güneşi görebiliyoruz; bu bizi hikayenin ahlakına getirir: bireyin bütünle olan ilişkisinin doğallığı veya Bir Benlik.
Kendimi şu anda herhangi bir metafizik sistem veya uygulamada tanımlamamama rağmen, mevcut inançlarım belki de en iyi şekilde bir Tibet Budizmi biçimi olan Dzogchen'in öğretileriyle açıklanmaktadır. Taocu sloganı gibi Dzogchen "sloganı" da genellikle şöyle ifade edilir: "Yapacak bir şey yok. Gidecek bir yer yok." Bu, hiçbir şekilde olumsuz ya da nihilist bir ifade değil, sadece evrenin doğuştan gelen bütünlüğünün derin bir barış ve takdir ifadesidir.
Dzogchen'in özü kendiliğinden mükemmelliğin özüdür. Bowling topu zaten tepeden aşağı yuvarlanıyor, diyor Dzogchen, öyleyse başka ne yapacak başka bir şey var ki arkanıza yaslanıp, en mükemmel ve mükemmel hedefine ulaşırken izleyin? Yavaş yavaş bir kelebeğe dönüşen bir tırtıl düşünün. Tırtıl bunun gerçekleşmesi için çalışıyor mu? Tam olarak değil - sadece bir tırtıl çalışması olarak bir tırtıl düşünmek istemediğiniz sürece.
Dzogchen'in paradoksal "yöntemi" dir. Eğer sadece kendin olsan, ne yaparsan yap, o zaman zaten tırtıl kendini kelebek olarak gerçekleştirmeye gidiyorsun.
En İyi Meditasyon Meditasyon Yoktur
Dzogchen zaten bize çok yakın, söylemediği, onu görmezden gelme eğiliminde olduğumuz söyleniyor. Dzogchen'e göre en iyi meditasyon meditasyon değildir. Burada çoğumuzun kafası karışması muhtemel. Dzogchen, Zen ve Taoizm gibi - ve en özgün, ezoterik özlerindeki diğer tüm ruhsal yollar - çok zor olma eğilimindedir çünkü gerçek olamayacak kadar iyi geliyor. “Uygulama mükemmelleştirir” fikri o kadar derine gömülüdür ki, birileri gelip "Hey! Bil bakalım! Mükemmel olmak, pratik yapmamak" diyerek çok şüpheliyiz. Bu inanılmaz basit.
En etkili "meditasyon" un veya "pratik" in ne olduğunu keşfetmek ister misin? Sadece hayatında zevk aldığın şeyleri araman gerekir. Sadece yaptığınız şeylere bakın. Aynı zamanda hoşlanmadığımız şeylere de bakmalısınız, yaptığımız şeylere de bakmalısınız çünkü başka seçeneğimiz yok gibi görünüyor. Hoş ya da hoş olmayan, arzulanan ya da arzu edilmeyen, hepsi canlı, hepsi var. Manevi yol boyunca, tek bir olası yön vardır, yani: ileriye, sonsuza dek toplam Mesih bilincine yakın ya da tamamen kendi kendini özgürleştirmeye daha yakın.
Hepimiz Tibetlilerin yaşamlarımız boyunca açık ve açık zamanları olarak adlandırdıklarını deneyimledik. Tarif ettiğim egzotik formda olmayabilir, ancak deneyimin özü aynıdır. İronik olarak, doğal zihnin böyle bir deneyimi o kadar doğaldır ki, onu tamamen gözden kaçırmaya meyilliyiz. Bir bardak limonata verandada oturmak ya da köpeği yürüyüşe çıkarmak kadar basit olabilir. Aldığı biçim neredeyse hissi, deneyimin özü kadar önemli değil. Eğer "büyük" bir şey garip bir şekilde mistik bir şey arıyorsak, Zen'in zahmetsiz bir şekilde yaşadığı mükemmel sessiz küçük anları görmezden geleceğiz.
Dzogchen'in kendini gerçekleştirme yaklaşımı, gerçek olamayacak kadar iyi olduğu sürece, muhtemelen - sizin için. Belki de hala kendini geliştirmekle meşgulsün. Bu, otantik kendini algılayış gökyüzündeki en karanlık bulutlardan biri, bu yüzden zaman ayırın. Spontan mükemmellik çeşitli yolları hiçbir yere gitmiyor. Şimdilik, henüz bir tırtıl fark etmediniz, tıpkı bir kelebek kadar iyidir. Bu tırtıl-kabul etmeme durumu, büyük çoğunluğumuzu tanımladığından, daha sonra kendine özgü bazı iyileştirme araçlarını ana hatlarıyla açıklayacağım. İronik olarak, meditasyon ve rüya yoga vb. Uygulamalarınıza gittikçe daha fazla enerji verdiğiniz için, çabalarını çaba harcamadan ya da kabullenmeyle değiştirerek kendilerini “geri almaya” başlarlar.
Manevi yolculuk boyunca herhangi bir kaza yoktur, fark etmeye başlarsınız, teğet veya dikkat dağıtıcı olmaz, yalnızca Gerçek Bireyin birbiri ardına yaşadığı deneyimi. Bu noktaya ulaştığınızda, gerçekte tırtıl olmaktan keyif almaya başladığınız nokta, aniden kozanızdan fırlayıp güzel kanatlarınızı açabilirsiniz.
KOZMİK DANS
Bu noktada, açık bir soru sormanın doğru olduğunu düşünüyorum: Zaten mükemmelseniz, zaten kendiliğinden mükemmellik yolunda tam buhar kullanıyorsanız, neden bu kitabı okuyorsunuz? Bu konuda neden yazıyorum? Alan Watts şunları yazarken bu aynı ikilemi göz önünde bulunduruyor: “İnsanlar, konuşmacıların kendilerinin de geliştirildiğini varsayarsak, onları iyileştirmek veya iyi yapmak için bu şeylerden bahsettiği veya yazdığı fikrine kapılıyorlar ve otorite ile konuşabiliyor. "
Kayıt için, şunu açıklığa kavuşturmama izin verin: Ben de dahil olmak üzere kimseyi "iyileştirmek" için dışarı çıkmıyorum. Yapmam gereken bir dansım var, görüyorsun, öyleyse yaparım. Hindular buna karma yoga diyorlar. Daha iyi ya da daha kötü olmayan, benimkinden daha yüksek ya da düşük olmayan dansınız, şu anda bu kitabı okumayı içeriyor gibi görünüyor. Beraber yapacak bir dansımız var, yani, işte burada - baş dönene kadar yuvarlak ve yuvarlak gidiyoruz. İçinde Dünyanın Dinleri, Huston Smith bu Kozmik Dansı çok güzel anlatıyor:
Gerçekte bir ve mükemmel olan Gerçekliğin neden bizim kadar çok görüldüğünü ve evlendiğini sorarsak; Niçin Tanrı ile gerçekten birleşmiş olan ruh kendini güneştirilmiş olarak görüyor; ipin neden bir yılan gibi göründüğü - eğer bu soruları sorarsak, yanıtı olmayan, Tanrı'nın dünyayı neden yarattığına ilişkin benzer bir Hıristiyan sorusundan daha fazlasına cevap veriyoruz. Söyleyebileceğimiz en iyi şey dünyanın Lila olduğunu, Tanrı'nın oyunu. Saklambaç oynayan çocuklar, oyun dışında geçerliliği olmayan çeşitli roller üstlenirler. Kendilerini tehlikeye ve kaçmak zorunda oldukları koşullara koyarlar. Neden bunu pırıltıyorlarsa basitçe oyundan çıkarak kendilerini serbest bırakabilecekleri halde yapıyorlar? Tek cevap oyunun kendi noktası ve ödülü olduğudur. Kendi içinde eğlencelidir, yaratıcı, yaratıcı enerjinin kendiliğinden taşması. Bu yüzden de gizemli bir şekilde dünya ile olması gerekir. Yalnız oynayan bir çocuk gibi, Tanrı, rutini tüm canlılar ve tüm dünyalar olan Kozmik Dansçı'dır. Tanrı'nın enerjisinin yorulmayan akışından, kozmos sonsuz, zarif bir canlandırma ile akar.
Bu dans hiçbir şey ifade etmiyor, yani. Sadece dans uğruna dans ediyoruz. Shakespeare'in Macbeth'teki yaşam hakkında yazdığı gibi, "bir aptal tarafından ses ve öfke dolu, hiçbir şey ifade etmeyen bir hikaye." Doğru bağlamda koymak, bu kasvetli bir ifadeden uzak. Hayat bir şeyi "belirtmiş" ise, birisi sonunda bir kitap raporu yazmamızı ister, değil mi? Final sınavını geçersek, ahlaki ya da dramadaki mesajı anlatmak zorunda kalacağız.
Olduğu gibi, hayat anlamsız - bir final sınavı yok! Yine de, çok güzel bir Beethoven Sonata veya gülünç bir Beatles şarkısı gibi çok fazla ses ve öfke var, hayatın bu tuhaf dansı özel bir şey ifade etmiyor - bir Beethoven Sonata veya bir Beatles şarkısından başka hiçbir şey ifade etmiyor - demek istediğin küçük bir şey değil.
Şu ana kadar incelediğimiz her şeyi özetlemek, şu ana kadar ortaya çıkabilecek herhangi bir soruyu kısaca özetlemek için, bir "salak" adamından bahsetmiş olduğum akıllıca bir anlamsız öbek sunmak istiyorum: Chuang Tzu:
Şimdi birkaç kelime söylemek istiyorum. Doğru veya yanlış türden kelimeler olsunlar, en azından bir tür sözcükler ve diğerlerinin sözcüklerinden farklı değiller, bu yüzden sadece tamam. Ama lütfen söylememe izin ver. Bir başlangıç var. Ve henüz başlanmamış bir başlangıç var. Henüz başlamayan, henüz başlamayan bir başlangıç var. Var. Olmaya başlamak yok. Henüz olmaya başlayan henüz bir başlangıç yok. Ah, aniden var olma ve olmama. Şimdi sadece benim sözüm vardı. Ama sözlerimin bir şey söyleyip söylemediğini bilmiyorum ...
Bir parmağın parmak olmadığı noktasını yapmak için parmağınızı kullanmak, aynı noktayı yapmak için parmak ucunu kullanmamak kadar iyi değildir. Bir atın bir at olmadığını kanıtlamak için bir at kullanmak, bir atın bir at olmadığını kanıtlamak için bir at kullanmamak kadar iyi değildir. Cennet ve dünya bir parmaktır. On bin şeyin hepsi bir at. Tamam? Tamam değil. Tamam? Tamam.
Ha?
Kesinlikle.
Felsefe profesörünün sınıf finalinin tek sorusunu tahtaya koyduğu hikaye gibi. Görünüşe göre, bu soru sadece bir karakterden oluşuyor: bir soru işareti. Bir öğrenci sınavına birkaç saniye sonra döner - finalde A yaptıran tek öğrenci. Aynı derecede zarif cevabı: ünlem işareti. Bu tamamen çılgın dans, özetle özetle - Soru? Ünlem! O lanet kazı şişeden nasıl çıkardın? Bilmiyorum, ama bitti!
Yayıncının izniyle yeniden basıldı
Nicholas-Hays, Inc. © 2003.
www.nicolashays.com
Madde Kaynak:
Daha İyi Bir Buda Kur: Kendinizi Tam Olarak Yeniden İfade Etme Rehberi
James Robbins tarafından.
Bugünlerde kendini gerçekleştirme ve kurtuluş arayışı oldukça zor olabilir. Bu kadar çok manevi sistem ve öğreti hazır olduğunda, çoğumuz şaşkın ve korkutucuyuz. Sadece doğru sistemi veya öğretmeni bulmak istiyoruz - ama nasıl? Bu kitapta, James Robbins sizi çeşitli inanç ve geleneklerin görünen karmaşıklıklarının ve kendine özgü özelliklerinin ötesinde yönlendirerek sizi tüm aydınlanma yollarında ortak olan birkaç basit gerçeğe yönlendiriyor. Bunu yaparken, Robbins hem geleneksel hem de geleneksel olmayan yolların temel öğretilerini tanımanıza ve damıtmanıza yardımcı olur. Bu kitapla, bilinçli farkındalığınızı genişletmek, yolunuzda nerede olduğunuzu tanımak ve yaşamın ve içinde yaşadığımız dünyanın derin güzelliğini tam olarak deneyimlemek için ihtiyacınız olan her şeye sahip olduğunuzu öğreneceksiniz.
Daha fazla bilgi için ve / veya bu kitabı sipariş etmek için buraya tıklayın.
Yazar Hakkında
JAMES ROBBINS - karısı ve klinik psikolog Dr. Heather Robbins ile birlikte - birlikte kuruldu Dallas Dikkatlilik Uygulamasıçeşitli geleneksel meditatif yollar ve Doğu bilgeliği gelenekleri içinde eğitim sunan bir organizasyon. Okuyucular James ile iletişime geçebilir veya çeşitli manevi konular hakkında daha fazla bilgi edinebilir. Dallas Tüm Yaşam Danışmanlığı.