Ağustos 2020'nin ikinci Cumartesi günü, Norveç'in batı kesimindeki uzun bir fiyortun sonunda doğduğum kasaba olan Odda'dan büyük bir dağ yürüyüşüne başladım. Amaç Folgefonn buzuluna çıkmaktı. Uzun zamandır planladığım bir dağ yürüyüşüydü ve havanın güzel olduğundan emin olmak için hava tahminini yakından takip etmiştim, böylece zirveye çıktığımda güzel bir manzara yakaladım.
Folgefonna buzulu, Odda / Ullensvang ve Kvinnherad arasındaki dağ silsilesinde en az birkaç bin yıldır var ve ayaklarımın altındaki yer - buzulun altındaki ve çevresindeki dağ - yaklaşık 400 milyon yaşında. Bu - dağların ve buzun baş döndürücü derecede yüksek yaşı - doğada yürümeyi bu kadar büyüleyici bulmamın nedenlerinden biri. Sağlığa iyi olmanın yanı sıra bana pek çok düşünce veriyor!
Folgefonna (genellikle sadece “Fonna” olarak adlandırılır) beni her zaman cezbetmiştir çünkü Folgefonn Yarımadası'nın büyük kısımlarını kaplayan beyaz başlık inanılmaz derecede güzel, sağlam bir dönüm noktası ve çevremizdeki doğadaki kalıcı, güçlü ve sağlıklı özelliklerin bir sembolü.
Özellikle iklim değişikliğinin ülkemizdeki buzulların erimeye başlamasına neden olduğu son yıllarda, benim için çok geç olmadan son bir kez yürüyüp Folgefonna'ya bakmayı çok düşündüm. Bu yüzden bu Cumartesi günü üzerimde mavi bir gökyüzü ve sırtımda güneş ve fazladan kıyafetler ve yiyecek ve içeceklerle dolu bir sırt çantasıyla yola çıktım. Önümde çok büyük bir fiziksel zorluk vardı; Beş ila altı saatte 7 kilometre ve 1600 rakım metre yürümek zorunda kaldım.
Odda'dan Folgefonna'ya giden yol, 19. yüzyılın sonunda inşa edilmiş tarihi bir turist yoludur. O sırada turistler, Odda'dan Folgefonna'ya veya Sundal'dan (dağın diğer tarafında), buzulun üzerinde bir kızakla ve karşı tarafta tekrar at sırtında taşınırlardı. Bugün turistler yürüyor ve gezinin Odda'dan son kısmı yürüyüşçüyü güzel, el değmemiş doğanın içinden geçiriyor.
Yolculuğuma, yolun başladığı Odda'daki Egne Hjem'de fiyortla başladım. Oradan, yaprak döken ağaçların olduğu bir ormanın içinden, sonra uzun ladin ağaçlarının bulunduğu karanlık bir ormanın içinden ve sonra nihayet ilk kilometre taşına ulaşmadan önce çalı ormanının içinden geçen bir yolda yürüdüm. Yaklaşık iki saatlik bir yürüyüşten sonra, şimdi yürüyüşçülerin sığınacak ve dinlenebilecekleri bir dinlenme kulübesinin bulunduğu Støladalen'in girişine ulaşmıştım. Bu yerden yürüyüşçü 800 metre aşağıdaki fiyort manzarasının tadını çıkarabilir.
Yorucu bir yolculuktu, ancak yolculuk bugün yaptığım önceki gezilerden daha kolaydı çünkü Madeleine Albright, 2018'den kalma sesli kitabı Faşizm: Bir Uyarı şeklinde yanımda oldu . Bu, sadece dünya siyasetinde ve belki de özellikle Amerika Birleşik Devletleri ve diğer bazı ülkelerde mevcut siyasi durum ve gelişme hakkında sağlam temellere dayanan bir şey düşünmek için iyi bir arka plan sağlayan, düşündürücü ve çok bilgilendirici bir kitaptır. son yıllarda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gelişmelere benziyor.
Madeleine Albright, Amerika Birleşik Devletleri'ne hizmet eden uzun ve onurlu bir kariyere sahip eski bir BM Büyükelçisi ve Dışişleri Bakanıdır. Kişisel geçmişi ikna edici: II.Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre önce Çekoslovakya'da doğdu, o ve ailesi önce Hitler'den sonra da Soğuk Savaş'ın başlangıcında Stalin'den kaçtı. Büyükanne ve büyükbabalar da dahil olmak üzere birçok aile üyesinin Holokost'ta öldüğünü yetişkin olana kadar öğrenmedi. Zeki zekası ve sağduyusuyla birleşen bu trajik tarih, kalemini ve gözlem gücünü keskinleştirir. Faşizm: Bir Uyarı onun altıncı kitabı ve belki de bugüne kadarki en önemli çalışması, çünkü dünya birçok korkunun uzun bir karanlık dönemi olabileceği bir şeyle yüzleşiyor gibi görünüyor. (John D. Cofield, Amazon incelemesi)
Yukarı çıkarken, inanılmaz güzellikte doğada, kısmen karla kaplı bir patikada yürüyorum. Støladalen'in başlangıcından itibaren, yamacın kuzey tarafındaki patika vadi tabanının yukarısına çıkar. Burada turist yolu, ikinci dönüm noktasına, üst dinlenme kulübesine, dik kaya yığınlarının arasından zikzak şeklinde ve güçlü dağ yamaçlarının altından neredeyse hiç dokunulmamış doğanın içinden geçiyor.
Yukarı çıkıp ısınırken ve terledikçe, toplumda en üst düzeyde uzun bir yaşama dayanan, dünya siyasetinden önemli bilgiler ve içgörüler aktaran bu seksen yaşındaki eski ABD Dışişleri Bakanı ve BM Büyükelçisini dinliyorum. .
Kitabında faşizme değiniyor ve tarih boyunca çeşitli otoriter faşist liderlerin derinlemesine bir incelemesini veriyor, köklerinden Birinci Dünya Savaşı ve daha sonra savaşlar arası dönem, II. Dünya Savaşı ve sonrasında kendi zamanımıza kadar. Garip bir şekilde, neredeyse hepsi, özel ve bir dereceye kadar vasat kişilik özelliklerine rağmen ve hatta bazen güç elde edebilen ve elinde tutan erkekler, bireyler. Bunu sistematik yalanlar, şiddet, otoriter görünümler, saf güç ve şiddetli baskı kullanarak yaparlar. Bu adamlar (evet, tüm erkek diktatörler var!) Çarpıtılmış yalanlarını ve gerçek olmayan hikayelerini anlatırken, zulümlerini işlerken, ülkelerinin halkına baskı yaparken ve totaliter güç elde ederken sık sık gülümsüyorlar.
Kulaklıktan duyduğum sakin, dengeli insan sesi kesinlikle hiç kimse:
Madeleine Albright, 80 yaşında, on yılın en iyi ve en önemli kitaplarından birini yazdı. Çocukken ailesiyle birlikte Hitler'den kaçarken, Faşizmin kötülüklerinin ne anlama geldiğini ilk elden gördü ve öğrendi. Çekoslovakya'da doğdu ve Başkan Bill Clinton yönetiminde Dışişleri Bakanıydı. Faşizm konusunda birkaç kısa kitap okudum ve Bakan Albright ile terimin tanımlanmasının zor olabileceği ve geniş bir anlam kapsamına sahip olduğu konusunda hemfikirler. Kitabın son bölümünde, şu anda dünyada ve ABD'de olup bitenleri takip eden herkes için neyin aşikar olduğunu, yani bölünmüş olduğumuz ve dünyadaki yerimizi kaybettiğimizi tartışıyor. Otoriter hükümetler altında acı çeken Türkiye, Filipinler, Kuzey Kore, Rusya ve diğer ülkelerdeki sorunları uzun uzadıya tartışıyor. ( S.Warfield , Amazon kitap incelemesi)
Kabul edilen tanımlara ve tanımlara göre faşizm, diktatörlük gücü, muhalefetin zorlayıcı baskısı ve toplum ve ekonominin güçlü bir şekilde düzenlenmesi ile karakterize edilen bir aşırı sağcılık ve otoriter aşırı milliyetçilik biçimidir. İlk faşist hareketler, diğer Avrupa ülkelerine yayılmadan önce I.Dünya Savaşı sırasında İtalya'da ortaya çıktı. Faşizm, geleneksel sol-sağ yelpazesinin en sağında yer alıyor.
Faşistler, Birinci Dünya Savaşı'nı toplumda, devlette ve teknolojide büyük değişikliklere yol açan bir devrim olarak gördü. Topyekün savaş ve toplumun toplu seferberliği siviller ve savaşçılar arasındaki ayrımı ortadan kaldırmıştı.
Faşistler, liberal demokrasinin eskimiş olduğuna inanırlar ve totaliter tek partili bir devlet altında toplumun tam seferberliğini, bir ulusu silahlı çatışmaya hazırlamak ve ekonomik zorluklara etkili bir şekilde yanıt vermek için gerekli görürler. Böyle bir devlet, ulusal birliği oluşturmak ve istikrarlı ve düzenli bir toplumu sürdürmek için güçlü bir lider - örneğin, iktidardaki faşist partinin üyeleri tarafından bir araya getirilen bir diktatör ve bir savaş hükümeti - tarafından yönetilir. Faşizm, şiddetin otomatik olarak olumsuz olduğu iddialarını reddediyor ve siyasi şiddeti, savaşı ve emperyalizmi ulusal yenilenmeyi sağlamak için kullanılabilecek araçlar olarak görüyor. (Kaynaklar: Madeleine Albright ve Wikipedia)
Støladalen'in yukarısındaki yamaçtan yukarı doğru yürürken bunu düşündüm ve uzaktaki büyük şelalenin hışırtısını ve eriyen buzuldan inen binlerce küçük deredeki akan suyun tüm seslerini duydum.
Kulaklıklı mikrofon setinde Madeleine Albright'ın yalanlar, manipülasyon, fiziksel gücün kötüye kullanılması, polis ve askeri güçlerin suistimali yoluyla güç kazanan çeşitli tarihi şahsiyetlerden bahsettiğini duydum.
Ve hayatın böyle olduğunu düşündüm, evet, hepimiz sonsuz ve sürekli hareket halinde olan bir dünyada yaşıyoruz ve hepimiz tuzağa düştük, yerçekimi ve manipülatif yalanlar tarafından aşağı çekildik, hepimiz yere sürüklendik. Ve evet, bir gün hepimiz öleceğiz, diye düşündüm.
Ama bunlar çok iç karartıcı düşünceler, ben de düşündüm:
Bu olumsuzluğa karşı koymak için ne yapabiliriz?
Ve bu tam olarak yokuş yukarı gitmenin olumlu etkisi. Yokuş yukarı ve dağların verdiği direnişle kendimi güçlendirebilirim, yokuş yukarı çıkarak, yeni düşünceler düşünerek ya da aynı eski düşünceleri yeni bir takım elbise ile daha da güçlendiğimi hissedebilirim. Dağ manzarasında, kendi kas gücümü kullanarak ve kendi düşünce gücümü geliştirerek, dağın zirvesine çıkmış gibi hissetmeme yardımcı olacak bir yardım oluşturarak, dağlık arazide tırmanırken savaşarak kendime bir yardım oluşturuyorum.
Ve 2020 yılının Ağustos ayında bu ikinci Cumartesi günü, uzun bir fiyordun sonunda yüksek dağların arasında yer alan memleketimden yukarı doğru yürürken yaptığım buydu. İki fiyort arasındaki dağ platosunda her zaman var olan buzullara doğru özenle ve yavaşça yukarı doğru yürüdüm ve uzun yıllar boyunca birçok turist ve vadinin aşağısındaki yerliler için çekici bir yer oldu.
- Nereye gidiyorum ve neden oraya gidiyorum?
- Bu meydan okumaya ben kimim?
- Zirveye ulaştığımda ne göreceğim?
- Kazanacağım yeni içgörü nedir?
Çevremdeki doğanın izlenimlerini alırken yavaşça yukarı doğru yürüdüm; dağlar, akan su, beyaz kar ve kar yüzeylerinin etrafındaki kayalar, bitki örtüsü ve ışıldayan güneş.
Madeleine Albright'ın kulağımdaki sesi, yürürken önemli politik ve felsefi konuları tartıştığımız bir yürüyüş ekibinin, görünmez bir tur şirketinin parçası olduğumu hissettirdi.
Albright, "faşizm" teriminin ayrım gözetmeksizin kullanımına karşı uyarmaya dikkat ediyor ve bu kitaba, onun doğru kullanımı ve anlamı hakkında bir tartışma ile çok doğru bir şekilde başlıyor. Terimin kökenlerinden yirminci yüzyılın başlarından başlayarak, Faşizmi destekleyen Faşist rejimlerin ve liderlerin gelişimini, Mussolini ve Hitler'den (Faşizme ileri derecede uygularken faşizme karşı öfke besleyen) günümüze kadar izliyor. Erdoğan, Orban, Miloseviç, Kim hanedanı ve Putin, Albright'ın birçok pratik faşistinden bazıları. Donald Trump'ın özel olarak kendisine ayrılmış bir bölümü var, ancak Albright hiçbir şekilde partizan bir tablo yazmıyor, sadece adamın davranışlarını ve eylemlerini analiz ediyor ve Faşizmi açıkça uygulayan liderlere rahatsız edici benzerliklerini gösteriyor. Belki de en önemli bölümler, Albright'ın Amerika Birleşik Devletleri ve dünya için tehlike işaretlerini sıraladığı ve ilgili vatandaşlar için sorulacak bir dizi soru ve atılması gereken adımlar sunduğu son iki bölümdür.
Bu, akademik titizlikten vazgeçmeyen genel okuyucu için yazılmış bir kitaptır. Daha fazla öğrenmek ve çalışmak isteyenler için mükemmel bir kaynak olacak bir Notlar bölümü ile kapsamlı bir şekilde belgelenmiştir. 2018'de Amerika Birleşik Devletleri ve dünya için ileriye dönük yol belirsizdir, ancak yine de (şimdiye kadar) Albright'ınki gibi bize rehberlik edecek güçlü ve kendine güvenen seslere sahip olduğumuz için şanslıyız. (John D. Cofield, Amazon en iyi incelemesi)
İkinci dinlenme kulübesine gittiğimde oldukça yorgundum, bu yüzden oturdum ve biraz yiyecek ve içecek aldım ve iyi gittiğini hissettim. Biraz güç kazandığımda, eşyalarımı topladım ve dışarı çıktım ve kendimi yıprattığım manzaraya baktım. Ve bunun artık bittiğini görmek güzeldi. Ama aynı zamanda buzulda benim için dik bir tırmanış vardı, bu yüzden yaşam ve hayatım hakkında farklı şeyler düşünürken yavaş yavaş yukarı yürümeye başladım ve bunlar ne zaman gidip düşündüğüm türden şeyler. Dağlarda yürüyüşe gidiyorum.
İlk haneye ulaştım ve aslında biraz kaymış olduğu ortaya çıktı, bu yüzden rüzgar, kar ve yağmur ile şiddetli bir havaya tanıklık ediyor. Bir önceki yıla ait ince höyüğün doğa güçleri tarafından yok edildiğini görmek beni neredeyse biraz üzdü, ama bu tam olarak doğanın güçleri ve tıpkı benim yaptığım karşı kuvvet gibi, yerçekimi kuvveti gibi görünüyor. Yerçekimini yenmek ve beni zirveye çıkarmak için kas gücünü kullandığım zaman tanış.
Daha ileri gittim. Bir rüzgârla oluşan kar yığınıyla karşılaştım ve bir sonraki höyüğün ve ayrıca üçüncü höyüğün düzenli olduğunu, böylece burada her şeyin tamamen yok olmadığını gördüm. Dahası, başka bir küçük buzulu geçmek zorunda kaldım, oldukça büyük, biraz dik bir rüzgârla oluşan kar yığını, doğrudan büyük buz yığınlarının yattığı ve yüzdüğü bir gölün üzerinde uzanıyordu. Buzul, güçlü bir yeşil renge sahip buz gölüne doğru dik bir şekilde daldı.
İyi iş çıkardım, çünkü daha az dik olan bir yerde yüksek yürümeyi seçtim ve ayrıca kar altında buz olduğu için oraya yürümek kolaydı ve bu yüzden ayak basmak zor olmadı.
Bir sonraki şey, oldukça büyük, biraz dik bir rüzgârla oluşan kar yığını üzerinde yürüdüm ve iyi gitti çünkü orada yürümek kolaydı, çünkü kar altında buz vardı ve bu yüzden yürümek zor değildi. Sonra bir sonraki vadiye ineceğim zirveye çıktım.
Şimdi o kadar yükseğe çıkmıştım ki, dağın tepesindeki kulübeyi görebiliyordum ve bu kayadan bir sonraki vadiye inip son aşamaya geçecektim.
Orada çok büyük taşlar vardı ve ne yazık ki tökezledim ve düştüm ve kendime biraz dirseğe ve dizime vurdum. Ama kalktığımda ve genel bir bakış aldığımda, çok ciddi yaralanmalar olmadığı ortaya çıktı, ancak dirsekten çok kan aldım ve bu hoş değildi çünkü yanımda alçı veya benzeri şeyler yoktu. Ve dağlarda yürüyüşe çıktığınızda ve en azından dağlarda tek başınıza yürüyüşe çıktığınızda böyle şeyler oluyor. 20.000 adım yürüdüm ve 20.001 numaralı adımda tökezledim. Çizmem bir kayaya çarptı ve yere çarptım ve kendimi yaraladım. Bu çok tipik! Bu böyledir ve bir şeylerin olduğunu, öyle olduğunu, olmasını istemeyen şeyler olduğunu kabul etmek gerekir.
Dağın yamacından tüm büyük kayaların arasından ve daha da aşağıya güvenli bir şekilde indim ve tepeye ve buzulun üstündeki son tepenin üstesinden gelmek için geçmem gereken son büyük rüzgârla oluşan kar yığınıyla yola çıktım.
Buzdan dışarı fırlayan dağda Holmaskjerbu adlı kulübe var ve bu geceyi içinde geçireceğim kulübe.
Yukarıda gece için bana ayrılmış bir yatağım olduğunu bilmeseydim bu yolculuğa çıkmamıştım. Daha önceki gezilerimde oraya çıktım, aynı gün hem aşağı hem de yukarı gittim ve şimdi çok yorucu ve talepkar, benim yaşımda bu kadar ileri gitmem tavsiye edilmez.
Yolculuğun son aşaması iyi geçti ve sonunda, Folgefonna buzulunun yayıldığını görebildiğim bir platodaydım, çok güzel bir manzara gibi bir şey, ufka kadar genişleyen büyük, sakin beyaz bir yüzey.
Büyük, beyaz yüzey, denizi andırıyor, küçük tepeli dalgaları olan bir deniz, ancak burada, deniz veya okyanusun aksine, yüzey tamamen durgun ve tek bir dalga kıvrımı değil.
Güzel olanı görmezden gelmemeli ve burada güzel olanı bulmuştum.
Faşizm A Warning'den kalan 3 saatlik dersi ertesi gün inişe kaydetmek için Madeleine Albright'ın sesli kitabının sesini durdurup sustum.
Sırt çantamı çıkardığım, oturduğum, kendime yiyecek ve içecek bulduğum ve birkaç saat güneşte oturduğum buzulun kenarında küçük bir kaya buldum. Güneşin ısısını yüzümde hissedebiliyordum ve vücudumda genellikle uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra gelen iyi olma halini hissetmeye başladım.
Gözlerimi kapattım, tekrar açtım ve önümde uzanan büyük buzul kütlesine baktım.
Ve ülkemizin çatısında bu huzurlu anı burada yaşama fırsatı bulan şanslı bir adam olduğumu düşündüm.
Tüm hakları Saklıdır. © Øivind H. Solheim, roman, şiir, makale, deneme , kısa kurgu ve deneysel yazıların yazarı. İletişim: [email protected]Korleis vi kan redda verden
Daha fazla istemek? Abone olun.
Bu kapitalist dev içinde kaybolmak o kadar kolay ki, bir yapılacaklar listesinden başka bir şey olmayan bu hayatta teması kaybetmek o kadar kolay ki Hayat oyunları o kadar ilgi çekici ki Hayattaki uğraşlar o kadar iyi tanımlanmış ki merak ediyorum , neden bu cennetsel dürtüye dokunulmadan hayatlarımızdan geçmek zorundayız ? Çünkü gerçekten ayaklarımızı yerden kesen bu sihirden neden etkilenmemek zorundayız ki, bu muhteşem büyünün neredeyse hepimizi etkilediği bir dünyada neden yaşayamıyoruz! Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisinden veya tüm hissettiklerimizde öznellikten alıntı yapılabilir Ama bunu bir süreliğine unutalım ve biraz daha düşünelim Doğduk ve bize bir senaryo verildi. ebeveynler ve ebeveynleri, insan kabilesinin kökenine gidene kadar, ancak kökleri, herhangi bir insanın tasarladığı ilk düşünceden gelir. Senaryo, doğanın oyunlarının özü etrafında döner ve döner. İnsan ihtiyaçları karşılandığında, sadece oynamaya meyilli olduğumuz söylendi! Ama bizi temelinde tam bir BS olan endişe döngülerine ve sarmallarına iten hangi hikayeyi kendimize anlattık!
Bu karanlık zamanlarda, dünyanın birbirinden ayrıldığını hissettiğimde, dünyada hala güzellikler olduğunu derin bir bilmede umut buluyorum. Bir yerlerde yunuslar sadece zevk için zıplıyorlar.
“Yıllar geçti, aylar geçti ve nasıl hissettiğimi ifade edecek doğru kelimeleri bulamadım” Scratch that, şiirsel olmaya ve büyük bir giriş yapmaya çalışıyordum. Benim adım Nancy, ben bir marka iletişim profesyoneliyim, yıllar boyunca pek çok şapka taktım ama özetliyor.
Risan'a 3 kilometre uzaklıktaki ana sahil yolu ile su kenarı arasında oluşan kavisle çerçevelenen Perast, kıyıdaki diğer Karadağ yerleşimleri kadar pitoresk. Suyun etrafındaki evler, bölgenin görkemli geçmişini anımsatan bir Venedik görünümüne sahiptir.
1912'de Gilbert Parker “Savunma Yok” adlı kitabında şunları yazdı: “İnsan neredeyse her şeyi parayla alabilir. Başarı dünyasını döndüren gizli makinelerdir.
COVID-19 pandemisinin küresel işgücünde anıtsal değişimler yarattığına şüphe yok. İşletmeler, ister ev tabanlı ister hibrit bir modele geçiş yapıyor olsunlar, hızla adapte olmak ve çalışanların uzaktan çalışmasına izin vermek zorundaydı.