Martine Syms’in lezzetli sanat dünyası hicvi Afrikalı Çaresiz birçokları için tetikleyici olacak bir senaryo ile başlar: tamamen beyaz bir MFA inceleme panosu için peynir küplerinin, portakal şarabının ve siyah zeytinlerin yuvarlanması. Bu hazırlıkları yapan 30 yaşındaki hayali sanatçı Palace gergin görünüyor. Ne olacağını biliyor. Édouard Glissant ve Fred Moten gibi teorisyenlere yapılan atıfların barajını, mikro saldırganlıkları, katlanmak zorunda kalacağı entelektüel havai fişekleri bekliyor.
Sanatçı Diamond Stingily’nin canlandırdığı Palace, jüri üyelerinin eleştirilerine sabırla uyuyor – çalışmalarının fazla mecazi olduğu, Siyah kadınlığı tasviri söz konusu olduğunda yeni bir şey yapmadığı. Sonunda, kariyer hedeflerine baskı yapıldıktan sonra bıktı. Bilmemi istiyorsun, dedi Palace. “Ama Glissant’ın söylediği bu değil. Başkalarındaki ve kendimdeki bilinmeyeni kabul etmemi söylüyor.”
Bir dakika kadar sonra, yönetim kurulu ona bir MFA verir ve çabucak ayrılır. Çenesi açık kalıyor. Sonra ağlıyor ve gününe devam ediyor.
Resimde gösterilen 24 saatlik sürenin sonunda olduğunu söylemek pek spoiler vermez. Afrikalı Çaresiz, Palace, Syms’in MFA’sını aldığı ince örtülü bir Bard College kampüsü olan okulun dağ ortamından ayrıldı ve annesinin Chicago’daki evine gitti. Ancak bu, bir arkadaşının iyi stoklanmış kırsal evinde bulunan organik atıştırmalıkları yağmalamadan, yanlışlıkla çok fazla ketamin yapmadan ve önce tuhaf beyaz bir çocukla özensiz bir şekilde sevişmeden önce değil.
Afrikalı ÇaresizBu hafta sinemalarda gösterime giren , MFA programlarının tomurcuklanan sanatçıları, bu genç sanatçıların ve eserlerinin nasıl çalışması gerektiğini düşünen güçlerin nasıl olması gerektiğine dair önyargılı fikirlere nasıl dönüştürmeye çalıştığının bir parodisi. Aynı zamanda, genç sanatçıların bilerek ya da bilmeyerek bu hazır rolleri sürekli olarak nasıl sergilediklerini ya da yapamadıklarını anlatan gülünç derecede komik bir film.
bu yapar Afrikalı Çaresiz Syms’in son on yıldır yerleştirmelerinde, videolarında ve yazılarında araştırdığı temaların değerli bir uzantısı. Öznelerinin, gerçek olsalar bile, her zaman hareket etme biçimleriyle derinden ilgileniyor ve bundan etkileniyor.
Çoğu zaman, görüntüleri dijital teknolojinin kaprislerine tabi olan Siyah kadınlara odaklanır. DED (2021), şu anda Bard’ın Hessel Sanat Müzesi’nde sergilenen oldukça iyi sergisinden bir video, Syms’in kendisinin periyodik olarak şiddetli ölümlere maruz kaldığı boş bir arazide yaşayan bir avatarını içeriyor. Syms’in avatarının bilgisayar tarafından üretilen bu çölde hayatta kalmanın bir yolunu bulup bulamayacağı açık bir soru olarak kalıyor. Ümitli halini ima eden bir cümleyle süslenmiş bir gömlek giyiyor: “ACILARIM OLSUN.”
Aynı tavır, Stingily tarafından ustaca davranan ve onu alaşağı etme girişimlerinin son derece farkında olan Palace’a da rehberlik ediyor gibi görünüyor. Yine de, bugünün -büyük düzende ortalama bir zorluk – ona getirdiği zorluklara boyun eğmeyi reddediyor.
Periyodik olarak, onu bu kurgusal okul Grio Koleji’nin evreninden ve kendi yarattığı bir dünyaya getiren internet kaynaklı fantezilere dalar. (“Grio” kelimesi, Batı Afrikalı bir sözlü hikaye anlatıcısı için kullanılan “griot” kelimesinin yanlış yazılmış bir versiyonu gibi görünüyor, tıpkı filmin başlığının kasıtlı olarak “Afrika diasporasının” karıştırılmış bir versiyonu gibi görünmesi gibi). Afrikalı Çaresiz, Palace’ın dışarı çıkmak için rutinini ortaya koyduğu harika bir sahne var. Gülümsüyor ve kameraya bakıyor ve Syms, yeşim bir rulo kullanarak ve göz kalemi sürerek onun gömme görüntülerini diziyor. Halka aydınlatmalı izleyicinin doğrudan adresi, Syms’in görsel dili bir anlatı filmine aktardığı YouTube makyaj eğitimlerini izleyenler için tanıdıktır.
Stingily, bu kadronun diğer birçok üyesi gibi profesyonel bir aktris değil, ancak performansı sürükleyici ve akıcı. Bunun gibi deneysel sahnelerde gezinmeyi başarırken, aynı zamanda daha geleneksel sekansların duygusal özüne de dikkat çekiyor.
Aynı şey buradaki diğer profesyonel olmayan aktörlerden bazıları için söylenemez – bu mutlaka bir sorun değil. Syms’in New Yorklu galericisi Bridget Donahue ve Donahue’nin iş arkadaşı Erin Leland çeşitli noktalarda öne çıkıyor; Bir zamanlar Syms öğreten bir sanatçı olan AL Steiner, açılış sahnesinde MFA jürisinin bir üyesidir. Hat teslimatları bazen ahşap veya ayrık olabilir, ancak beceriksizlik sadece kolejin misafirperver havasını arttırır.
Okul, filmin ikinci yarısının çoğunu kaplayan ve Gaspar Noé’nin ters giden korku filmine benzer bir şekilde oynanan uzun süreli parti sahnesinde en istenmeyen görünüyor. doruk (2019). Gittikçe daha fazla uyuşturucu, sadece bir kısmı kasıtlı olarak alındıkça, Palace’ın görüşü bulanıklaşıyor ve akşam bir kabusa dönüşüyor. Bir Android şarj cihazı arıyor (kimsede yok); ona Lil Uzi Vert’i tanıyıp tanımadığı sorulur (“Evet, aşinayım,” diye şakayla cevap verir); başka bir öğrenciyle Şili’ye bir gezi planladığı ve herkes geldiğinde ortaya çıkmadığı konusunda yüzleşir.
Syms ve Rocket Caleshu’nun senaryosu, küçük liberal sanat kolejlerinin MFA programlarının tecrit edilmiş kültürünü şişiriyor. Buradaki karakterler, Saray’a büyük ölçüde kur yapmayı başaramayan mükemmel bir ortalama Adonis olan Ezra da dahil olmak üzere kendi kohortlarıyla alay ediyor. Şakayla okuyabiliyor mu diye soruyor ve bir arkadaşı bunu doğruluyor, evet, bahsettiğini Bir alaycı kuş öldürmek için tez sunumunda. “Ben bilgin değilim,” diyor Palace, “ama bu bir çocuk kitabı.”
Sonra, Syms ve Caleshu’nun içi boş, dışlayıcı gelenekler olarak ifşa ettiği sanat dünyası ritüelleri durumu var. Belki de sonuncusu: Bienal için iki yılda bir Venedik’e hac ziyareti yapmak. Aslına bakılırsa, Palace’ın bu sefer gösteride olduğunu öğreniyoruz – herhangi bir sanatçı için, özellikle de hala bir MFA programında olan biri için büyük bir başarı. Onu görmek için henüz bir gezi planlamadı.
“Kaltak, Venedik Bienali’ndesin. Ve gitmiyorsun!” diyor bir arkadaş. “Çılgınsın. Şimdi gitmelisin! Kasım ayına kadar yok edilecek.”
Saray, “Bazen öyle oluyor,” diye yanıtlıyor.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-news/reviews/the-africa-desperate-martine-syms-review-1234638909/