Fransızlar ve Hollandalılar da dahil, Avrupalı seçmenlerin liderlerine göndermiş olduğu en ciddi mesaj şu: Avrupa Birliği'ni ileriye taşımak veya bunun Avrupa için neden iyi olduğunu izah etmek konusunda berbat bir iş çıkardınız.
Eğer liderler bu mesajı işitseydi, geçen hafta bir araya geldikleri Brüksel zirvesinde bu kadar başarılı bir 'sağırlık' şovu sahneye koymazlardı; mesajı anlamak bir yana, bir sonraki AB bütçesi konusunda tatsız bir tartışmaya sürüklendiler ve zirveyi birbirlerini ikna edemeden, karşılıklı suçlama furyasıyla kapattılar. En azından bedbaht anayasaları konusunda doğru olanı yapmayı becerdiler; tartışmalı taslağı, biraz daha tartışılması ve üzerinde düşünülmesi için belirsiz bir tarihe kadar askıya aldılar. Fransa ve Hollanda referandumlarının ve zirve başarısızlığının ardından işlerin eskisi gibi yürümeyeceğini tahmin etmek zor değil.
Liderler, böyle bir dönemde bütçe meselesini halletmeye girişmenin akılsızca ve gereksiz olduğunu görmeliydi.
Daha fazla üyeye, bilhassa Türkiye'ye karşı güçlü ve giderek büyüyen bir direniş var. Bütün bunlar, kararlı ve cesur bir liderliğe ihtiyaç duyan meseleler. Ve AB'nin en aciz olduğu nokta da bu. Önde gelen liderlerden Almanya Başbakanı Gerhard Schröder, eylülden Doğu Almanya kökenli muhafazakâr lider Angela Merkel tarafından koltuğundan edilebilir. Fransa'da Chirac'ın yurttaşlarının büyük kısmı gözünü 2007'deki cumhurbaşkanlığı yarışına dikmiş durumda ve halihazırda favori, parlak ve saldırgan bir siyasetçi olan Nicolas Sarkozy. Ve Avrupa Komisyonu'nun yeni başkanı Jose Manuel Barroso henüz çok fazla otorite kurabilmiş değil. Zirveye başkanlık yapan Lüksemburg Başbakanı Jean?Claude Juncker'in Brüksel'e yedi alternatif deklarasyonla gelmesi, hiç iç açıcı bir manzara olmadı. ~|~