Pazartesi sabahı:
Yılın bahardan daha keyifli geçen başka bir zamanı var mı? Belki Noel, ama uzun sürmez, daha pahalıya mal olur ve çok daha fazla iş olabilir. Bugün güneş parlıyor ve her yerde ampuller topraktan çıkıyor. Yaşamla çevrili hissediyorum. Yabani otlar da küçük kafalarını gösteriyorlar ve hepsinin karanlık bir kıştan sağ kurtulabileceğine inanıyorum, yani ben olabilirim. Doğanın minik meyveleri benden daha mı güçlü? Doğru olduğunu düşünmekten inatla nefret ederim.
Güneş kremi üzerinde siper yapacağım, bir SPF 50 şapkası yok ve tüm saksı bitkilerinden eski büyümeyi düzeltmek için yola çıkıyorum. Benim adımın, makamın aşırı büyümesiyle yeşil olduğu için, amaca yönelik ve tedbirli olması gerekecek, tuğlalar kaygan ama görkemli güneşe büründü. Bunu yazarken bile, günümüzün son birkaç ayında anılarımız oldu. Kalbim, evlerini kaybetmiş, hayatını kaybetmiş ve hala iğrenç ve temizliği olanlarla yüz yüze kalan herkese gider. Ne bir yıl oldu, bu acıyı tehlikeye atmış olsa bile, yaşama değer vermek için daha fazla sebep.
Bir saksı bitkisinin kiri kazmaya başlamadan önce, ihtiyacımız olan birkaç eşyayı almak için Costco'ya gitmeliyim. Ne yazık ki, özellikle beton zeminler ve tüm yürüyüşler nedeniyle etkilerini hissettiğim bir seyahattir. Jim'in öğle yemeği için meyvelere ihtiyacı var ve Chili'den üzümleri var. almakta, onlara ne kadar sprey olduğunu bilmiyordum. Onlara, bir zamanlar Jim'in yaşadığı Kaliforniya'daki bir kasabadan bazı güzel portakallar lehine karar verdim. Tek sorun, kutu 20 kilo ağırlığında. Bu kutuyu meyve dolu kaldırmalı mıyım diye merak ettiğim bir an var mı? Göğüs kafemde ödeyeceğim fiyatı biliyorum ve geri dönüyorum. Hey, o küçük 2.5 ağırlıkları hiçbir şey için kaldırmadım, değil mi? Bu yüzden, portakalları arabaya kaldırmaya karar verdim. Jim onları daha sonra benim için arabadan çıkaracak.
Eve geldiğimde, vücut bunu hissediyor, çünkü ihtiyacımız olan tüm şeyleri depolamak için süpermarkete gitmek zorunda kaldım. Bu benim için ve muhtemelen sizin için ortaya çıkıyor, eski soru "Buna değer mi? Doğru şeyi yaptım mı?" Günde bir milyon kez, ya da en az yirmi kez, bu soruya cevap vermek zorundayım. Yaşam ve zaman döngüsü, çamaşır, açlık ve hayatım…
hepsi beni sürükledi. Bu tencerelere hiç binmedim çünkü buhar tükendi ve dışarıdaki hava kayda değer bir ürperti geliştirdi.
Annem eski bir ifadeye sahipti, "Gözlerin midenden daha büyük." Gözlerim, cesaret beklentim, enerji miktarım her zaman çok büyük. Belki bu kötü bir şey değildir. En azından deniyorum ve nadiren pes ediyorum.
Çarşamba pm
Bilgisayarımda oturuyorum ve günün beni nereye götüreceğini merak ediyorum. Dışarıda yağmur yağıyor. Oregon'da yağmur mu? Kim düşünebilirdi? Dün babysat ve iki en küçük torun ile keyifli zaman geçirdim. Her zaman bir patlama ve herhangi bir yorgunluk ve acı sevinç, kahkaha ve onlarla birlikte olmanın eğlencesi ile boğulur. Ne kadar şarkı söyleyeceğime inanamıyorum "Otobüste tekerlekler yuvarlak ve yuvarlak." Küçük torunumu otobüste sevdiği herkesi yerleştirdiğimde çok sever. Hatta meraklı George ve Thomas'ı da otobüse koyduk.
Jim, bugün burada bir hatırlama seçimini söylemeyi denedi, daha şüpheli ilçe denetmenlerimizden biri için gittik. İyi haberler. Taze bir soğuk geliyorum ve vücudumun bana yapacağıma inanamıyorum. Bu vücut genellikle benim bir arkadaşım değildir. Sabahın erken saatlerinde, sıcak bir banyoda ve dışarıda bir durgunluk hissediyorum. Dışarıda kar gördüğümde, aslında yapıştığı yere yavaşça düşüyor. İlk düşüncem, sabahları birkaç saat uzaklıktaki annesini kırık omurgalıyla birlikte doktoru görmek ve ilerlemesini kontrol etmek için alacak olan damadıma. Benim ikinci düşüncem, binlerce muhteşem kırmızı kamelya . Çimenin ortasındaki bu küçük nergis cesurca ayakta duruyor. Benim gibi, o yalnız nergis yarın ne getireceğini merak ediyor. Hava durumunu kontrol edemediğimden beri, politika iğrençleşiyor ve haberler her zaman iç karartıcı oluyor, bence bu hayatın “oturup buz üzerinde oturmak” için iyi bir gün. Onu getirmek. Beğenmeyebilirim ama hayatta kalacağım. Getirin, halledebilirim. Getirin, çünkü iyi bir dövüş gibi bir noktaya geliyorum. Yarın gelecek ve ben hazırım.
-Sue