Bölüm 1765 - Abisal Kehanet
Luo Shangchen gittikten sonra, Yan Tianxiao aniden bir nefes verdi. "Bu Luo Changsheng'i uzun zaman önce duymuştum. Genç ve olağanüstü bir yetenek olması gerekiyordu. Bu adamı kendi gözlerimle gördükten sonra, şimdi biraz aptal ve naif olduğunu söyleyebilirim ama omurgasız olduğunu değil. Böyle bir insanı kaybetmek her zaman utanç vericidir.”
"Omurgasız mı?" Chi Wuyao gülümsedi. "Yama İmparatoru, karanlığa boyun eğmektense ölmeyi tercih edeceğini düşünmedin, değil mi?”
“Hmm?” Yan Tianxiao kafasına soru işaretleri ile ona baktı.
Chi Wuyao şöyle açıkladı: "Doğduğu andan itibaren, Luo Changsheng, Kutsal Saçak Alemi'nin oğlu ve Luo Guxie'nin öğrencisi olarak biliniyor. Yeteneği eşi görülmemiş bir şey ve çok genç yaşta Kutsal Saçak Genç Ustası yapıldı. Gümüş bir kaşıkla doğduğunu söyleyebilirsin, başka bir kişi yüzlerce yaşamda bile bunu hayal etmeye dahi cesaret edemez.”
"Ölüm elbette onun için korkutucu ama onu daha da korkutan şey, onu bugün olduğu gibi yapan şeyleri kaybetmek ve bundan daha da kötüsü, hayatının sonsuz utancına dönüşmesi.”
"Hayatta kalmayı seçmiş olsaydı, Kutsal Saçak Alemi'ne asla geri dönemezdi. Luo Shangchen ondan sonsuza kadar nefret ederdi ve bu yüzden dünyanın utancını öğrenmesi sadece bir zaman meselesi olurdu.”
"Bu yüzden ölümü seçti. Bu eylemle, Luo Shangchen'in ona olan nefreti ortadan kalkacak ve geride sadece üzüntü ve kurdukları bağı bırakacaktı. Kutsal Saçak Alemi gerçeği dünyaya duyurmaz ve dünya onu sonsuza dek ‘Luo Changsheng’ olarak hatırlardı, kimsenin bilmesini isteyeceği gerçek ismini değil.”
“...” Yan Tianxiao kaşlarını çattı. "Bununla ne demek istiyorsun?"
Chi Wuyao başını bir gülümseme ile salladı. "Burada duracağım. O öldü, gerçeği açığa çıkarmanın ve korumak için hayatına verdiği gururu yok etmenin hiçbir yararı yok.”
Yan Tianxiao düşünceli görünüyordu ama başka bir şey sormadı.
Chi Wuyao geri döndü ve son bir kez yorum yaptı. “Onun seçimi 'akıllaca' idi, ama aynı zamanda adamın kırılganlığını da ortaya çıkardı. Ne yapabilirsin? Hayatı çok ‘kolay’ idi.”
Chi Wuyao, Luo Changsheng'in "utancını" açığa çıkarmamayı seçmiş olsa da, bu ona en ufak bir şekilde acıdığı anlamına gelmiyordu.
Luo Changsheng, sırrını korumak ve herkesin kalbine “Luo Changsheng” adını kazımak için ölümü kullanmıştı. Bu aynı zamanda onun “babasının” oğlu olduğu anlamına geliyordu; alt yıldız alemlerinin sakinlerine kalbinin dibinden bakan bir soylu ve alt sınıf bir adamın oğlu olarak hatırlanmaktan ziyade ölmeyi tercih eden bir üstünlükçü; bir piç.
Başka bir deyişle, biyolojik babasını tanımaktansa ölmeyi tercih ederdi. Kutsal Saçak Alemi'ni dizlerine getiren adam olan Yun Che'nin ondan daha alçak gönüllü bir kökene sahip olduğunu unutmuş gibi görünüyordu.
_____________
Doğu İlahi Bölgesi, Göksel Gizem Alemi.
Göksel Gizem Alemi, tüm Doğu İlahi Bölgesi'ndeki eşsiz üst yıldız alemiydi. Tüm üst yıldız alemlerinden en küçük bölgeye ve genel olarak en zayıf kaynak gelişimcisine sahipti, sadece binden az öğrencisi olan Göksel Gizem Mezhebi olan bir tarikatı vardı.
Sadece bununla da kalmayıp, tüm Tanrı Alemi'nde özel bir kutsal bölge olarak görülüyordu.
Her yıl, ziyaretçilerin çoğunluğu Göksel Gizem Alemi'ni ziyaret etmek için Doğu İlahi Bölgesi'ne gelirdi.
Bugün, Doğu İlahi Bölgesi baş aşağı çevirilmiş ve Göksel Gizem Alemi'nin kaderine karar verme zamanı gelmişti.
Göksel Gizem'in Üç Büyüğü—Moyu, Mowen ve Mozhi—şu anda Göksel Gizem Tapınağı'nın önünde oturuyordu. Bir grup öğrenci—aslında, Göksel Gizem Mezhebi'nin tüm öğrencileri—önlerinde diz çökmüşlerdi.
"Ayrılın," Moyu ağır bir tonda söyledi. Elleri birbirine bastırıldı, ifadesi tamamen boştu.
"Kıdemli atalar," Müritlerin lideri gözyaşlarıyla yalvardı, "Lütfen bizi kovmayın. Göksel Gizem Alemi'nin bir savaş gücü yoktur ve İblis Efendisi için hiçbir tehdit oluşturmayız. Bunun yanı sıra, üst yıldız alemlerinin zaten ona teslim oldu. Neden biz de aynısını yapamıyoruz?”
"Bununla bir ilgisi yok," Moyu kayıtsızca belirtti. "Gidin."
"Lütfen bizimle gelin, kıdemli atalar. Batı İlahi Bölgesi'ne gidebiliriz! Elbette bizi ve Göksel Gizem ilahi gücümüzü açık kollarla karşılayacaklardır, değil mi?”
"Artık bir Göksel Gizem Mezhebi ya da Göksel Gizem ilahi gücü olmayacak.” Mozhi, bir süre önce tüm Göksel Gizem öğrencilerini sersemleten acımasız ifadeyi tekrarladı. "Bugünden itibaren, kendinize bir daha asla Göksel Gizem öğrencisi demeyeceksiniz... Şimdi ayrılın."
Sonunda, Göksel Gizem'in Üç Büyüğü her zamanki gibi duygusuzdu.
Kıdemli atalarının zihinlerini değiştirmek için son girişimlerinin boşuna olduğunu gören Göksel Gizem öğrencileri derinden eğildi ve konuştu, “Kendinize iyi bakın... Kıdemli atalar.”
Dağıldılar ve bu şekilde alemden ayrıldılar. Uzun zaman önce, Göksel Gizem Alemi, kendi kazançları için kadere bir göz atmayı uman insanlarla dolup taşardı. Bugün, Moyu, Mowen ve Mozhi sessiz, ıssız alemde kalan tek kişilerdi.
"Ai." Moyu gözlerini açtı ve karanlık gökyüzüne baktı. Dedi ki: "Göklerin iradesi tahmin edilemez ve kader her an değişebilir. Peki ya bir göksel gizemi daha ortaya çıkarabilseydik?”
Mowen sordu, "Terazilerin dengesi nasıl olacak? Sence erdemli ya da günahkar bir hayat sürdük mü?”
"Biz günahkarız." Mozhi cevabını verdi. "Belki de bir Göksel Gizem toplama eylemi en başından beri bir günahtı.”
Mowen elini kaldırdı ve Göksel Gizem Tanrı Kanunu'nu çağırdı. Birlikte, Göksel Gizem'in Üç Büyüğü güçlerini birleştirdi ve bir kez daha kehanet kitabını açtı:
Dokuz aşamalı cennetsel musibet ortaya çıktığında, gerçek tanrı geri dönecek. Erdem, sonsuz barışa yol açacak. Kötülük, bir iblis tanrısının katliam çağını başlatacak.
Uzun bir süre, sadece ilk sayfadaki kehanete baktılar... Aynı zamanda alemlerinin kurucusu, Büyük Ata Haotian'ın da son kehanetine baktılar.
O zamanlar, Büyük Ata Haotian, statü açısından Ebedi Cennet'in büyük atası ile neredeyse aynı seviyedeydi. Göksel Gizem'in Üç Büyüğü ona derinden ibadet ediyordu, onun son kehanetinden asla şüphe etmiyorlardı.
Kehanetin ikinci yarısı aniden Tanrı Alemi'nde ortaya çıktığında, Göksel Gizem'in Üç Büyüğü Yun Che'yi korumak için bunu halktan gizlemişti.
Kaynak Tanrı Toplantısı sırasında Yun Che'nin savaşları, Göksel Gizem'in Üç Büyüğü için bile göz açıcı olmuştu. Onun gözlerinin ne kadar açık ve lekesiz olduğunu görmüş ve Yun Che'nin tam olgunluğa ulaştığında dünyaya büyük mutluluk getireceğinden emin olmuşlardı.
Kehaneti kamuoyuna duyurmayı seçselerdi, insanlar ilk yarıyı tamamen gözden kaçırırlardı. Onu sadece bir tehdit olarak düşünecek ve onu ortadan kaldırmak için hareket edeceklerdi.
Yun Che dünyayı kurtardıktan ve kurtardığı insanlar tarafından ihanete uğradıktan sonra... Uzun ve ciddi bir düşünceden sonra bunu Ebedi Cennet Tanrısı İmparatoru'na bildirmeyi seçmiştiler.
O zamanlar, Ebedi Cennet Tanrısı İmparatoru pişmanlıkla kendinden nefret ediyordu. Yun Che'yi öldürme düşüncesi, karanlık kaynak enerjisini açığa çıkarmasına rağmen aklından hiç geçmemiş ve Yun Che'nin hayatını nasıl koruyacağını, doğum yerini sıkı bir sır tutarken bile çok düşünceli olmuştu.
Ebedi Cennet Tanrı İmparatoru kehaneti gördükten sonra, fikrini hızla değiştirmiş ve Mavi Kutup Yıldızı'nın yerini dünyaya ilan etmişti. Ebedi Cennet Alemi de Yun Che avına öncülük eden öncüydü.
Sonuç olarak, Yun Che bir çıkmaza sokulmuş ve tamamen bir iblise dönüşmüştü.
Kötülük, bir İblis Tanrısı'nın katliam çağını başlatacak...
Zalim kehanet şu anda Doğu İlahi Bölgesi'nde oynanıyordu... Ve bu sadece başlangıç olabilirdi.
Üçü... Ve büyük atalarının geride bıraktığı kehanet…
Bir anlamda, meydana gelen her şeyin arkasındaki gerçek suçlulardı.
Doğu İlahi Bölgesi'nin topraklarına dökülen her kan damlasının günahlarıyla ıslandığını söylemek abartı olmazdı.
"Küller küllere, tozlar toza. Bu, son yolculuğumuzda bize eşlik edecek," Moyu yavaş yavaş söyledi.
Mozhi başını kaldırdı ve Göksel Gizem Tanrı Kanunlarının altın ışığına baktı. “Bu durumda, son yaşam beklentilerimizi kullanalım ve Doğu İlahi Bölgesi'nin kaderine son bir kez bakalım. Kim bilir, belki iblis tanrı merhametli olacaktır. Belki barış içinde yola çıkabiliriz.”
Kimse ona cevap vermedi ama herkes aynı anda ellerini uzattı.
Göklerin tüm ihlalcileri cezalandırılır. Bu yüzden geleceğe her baktıklarında hayatları kazınırdı.
Bu son kez, kalan tüm yaşamlarını Göksel Gizem'in ilahi gücüne feda etmiştiler.
Göksel Gizem Tanrı Kanunu bedenlerinden altın bir ışıkla parladı. Bu, üç kıdemlinin gördüğü en parlak Göksel Gizem'di.
Aniden, Göksel Gizem Tanrı Kanunu'nun olduğu yerde devasa bir kara delik ortaya çıktı... Dipsiz bir uçuruma benziyordu.
Ortaya çıktığı anda, dünyadaki her ışık—Göksel Gizem Tanrı Kanunu'nun kendisinin altın ışığı bile—onun tarafından yutuldu. Onların önündeki dünya aniden karanlığa düştü, sayısız ölmekte ve çökmekte olan gezegenleri, yıldız sistemlerini ve hatta yıldız bölgelerini gördüler. Yasalar çöküyordu ve tüm İlkel Kaos'un uzayı titriyordu.
Sanki hiç görmedikleri bir dev iblis, tüm Doğu İlahi Bölgesi'ni ve hatta tüm evreni yutuyordu.
"Bu... Da... Ne..."
Tarif edilemez bir ürperti, vücutlarını karışladı. Ölüm sonunda onları yakalayana kadar daha önce hiç olmadığı kadar titrediler.
Göksel Gizem Tanrı Kanunu oracıkta toz haline geldi.
Göksel Gizem'in üç büyükleri hala tam olarak oldukları yerde oturuyorlardı ancak birkaç büyük farklılığa sahipti: Dudakları mordu, göz bebekleri kırılma noktalarına kadar genişlemiş ve özellikleri korku içinde tamamen çarpıtılmıştı.
Bu noktadan itibaren, Göksel Gizem Alemi sonsuza dek dünyadan silinmişti.
Ve hiç kimse sonunda gördükleri korkunç “göksel gizemi” bilmiyordu.
____________
"Büyük Kardeş Yun Che!"
Shui Meiyin, Yun Che'nin yanına düştüğünde gökyüzünde net, melodik bir çığlık patlak verdi. Işınlandığı anda, lekelenemeyecek kadar saf bir ışık gibi parladı.
Yun Che, Kuzey İlahi Bölgesi'ne döndüğünden beri tamamen farklı bir insana dönüşmüştü. “Değerli damat” diye bağırırken her zaman omuzlarını çırpan kayınpederi ve nazik olduğu kadar gururlu olan kayınbiraderi, bir şekilde öfkesine maruz kalabileceklerinden sürekli endişe duyan bir çift saygılı astla değiştirilmişti. Ama Shui Meiyin... Shui Meiyin, onu daha önce olduğu gibi gören ve davranan tek kişiydi.
Yun Che'nin hemen yanında ortaya çıktı; dünyanın en doğal jestiymiş gibi kollarını ona sardı... Yan Üç, zamanında neredeyse hata yapacak olup ona tokat atmadan önce kendini durdurmuştu.
“Neden geldin?” Yun Che, sıcak bir şekilde gülümsemeden önce onun bir kez hassas burnunu dürttü. "Biliyorsun, burası oldukça tehlikeli. Batı İlahi Bölgesi ve Güney İlahi Bölgesi her an burada gizli bir saldırı başlatabilir.”
"Elbette, çünkü seni özledim!” Shui Meiyin ona ışık saçtı. "Büyük Kardeş Yun Che, şu anda boş musun?”
“Evet, öyleyim.” Geri gülümsedi. Qianye Ying'er'in ona dönmesini bekliyordu.
Brahma Hükümdar Tanrı Alemi'nden ayrıldığında, Qianye Ying'er ona üç gün içinde orman ruhunun trajedisiyle ilgili her şeyle ona geri döneceğini söylemişti. Ama üç gün geçmiş ve hala ona bir mesaj göndermemişti.
"Bu durumda... Bana Kuzey İlahi Bölgesi'ndeki deneyimlerinden bahsedebilir misin?” Shui Meiyin ona bekleyen gözlerle baktı.
"Onları Chi Wuyao'dan duymadın mı?”
"Senden duymak istiyorum.” Shui Meiyin kolunu hafifçe salladı. "Lütfen?”
Yun Che cevap vermeden önce biraz düşündü, “Bir oturuşta bitirmek için çok uzun. Başka bir yerdeyken sana her şeyi anlatırım.”
"Başka bir yerde mi?” Shui Meiyin göz kırptı ve kulaklarının yanında fısıldadı. "Burası yalnız kalabileceğimiz bir yer mi... Büyük Kardeş Yun Che?”
Her Üç Yama Atası da işitme duyularını tamamen kapatmadan önce aynı anda titredi... Bu günlerde gençler çok iğrençti.
Yun Che'nin gülümsemesi daha da genişledi, "Dürüst olmak gerekirse, Ay Tanrı Alemi'nde geçirdiğin yılları daha çok merak ediyorum. Xia Qingyue sana kötü bir şey yapmadı, değil mi?”
“...” Shui Meiyin kaşlarını kıvırmadan önce baktı. "Bana bir söz verebilir misin, Büyük Kardeş Yun Che?"
“Hmm?”
"Bir daha asla ‘Xia Qingyue' adını dile getirmesek, olur mu? Lütfen?” Bunu söylediğinde çok ciddi görünüyordu.
“Neden?” Diye sordu Yun Che.
“Çünkü hem sana hem de bana korkunç şeyler yaptı ve adını her duyduğumda, en azından düşünmek istemediğim anıları kaçınılmaz olarak hatırlayacağım. O çoktan öldü, bu yüzden onu tamamen unutabilir miyiz?”
Yun Che biraz şaşkın görünüyordu ama hızlı bir şekilde ona bir gülümseme verdi ve dedi ki, "Tabii.”
Haklıydı. O kadın ölmüştü ve onun hakkında konuşmak sadece kendine ve etrafındaki insanlara acı verici anılar getirecekti. En iyisi sonsuza dek unutmaktı.