Herkese merhamet
İnsanlar 14 Eylül 2001'de yas gününde Amerika ve diğer ülkelerdeki kiliselerde toplandıklarında, rahatlık, cesaret ve umut sözlerini duymaya başladılar. Bununla birlikte, bazı muhafazakar Hıristiyan kilise liderleri - yas tutan ülkeye umut verme niyetlerine karşı - farkında olmadan umutsuzluk, cesaretsizlik ve korkuyu körükleyen bir mesaj yaydılar. Yani saldırıda sevdiklerini kaybedenlere, henüz Mesih'i itiraf etmeyen akrabalarına veya arkadaşlarına. Birçok köktendinci ve Protestan Hıristiyan, İsa Mesih'i yargılamadan ölen herkesin, sadece Mesih'i hiç duymadığı için, ölümden sonra cehenneme gideceğini ve orada tarif edilemez acı çekeceğini düşünüyor - aynı Hıristiyanların ironik olarak sevgi, lütuf ve merhamet tanrısı olarak bahsettiği Tanrı'nın elinden. "Tanrı sizi seviyor" bazılarımız Hristiyanlar diyor gibi görünüyor, ama sonra küçük bir baskı geliyor: "Ölümden önce temel bir dua söylemezseniz, merhametli Rabbim ve Kurtarıcım size sonsuza dek işkence edecek."
İyi haber
İsa Mesih'in müjdesi iyi haberdir (Yunan euangélion = mutlu müşteri, kurtuluş mesajı), "iyi" ağırlıklı. Kesinlikle herkes için tüm mesajlardan en mutlu olanıdır ve kalır. Ölümden önce Mesih'le tanışan sadece birkaç kişi için iyi haber değildir; tüm yaratılış için iyi bir haberdir - istisnasız tüm insanlar için, hatta Mesih'i hiç duymadan ölmüş olanlar için bile.
İsa Mesih yalnızca Hıristiyanların günahları için değil, tüm dünyanın günahları için uzlaşma teklifidir (I.Yuhanna 1: 2,2). Yaratan aynı zamanda yaratımının uzlaştırıcılarıdır (Koloseliler 1,15: 20). İnsanların ölmeden önce bu gerçeği öğrenip öğrenmedikleri gerçeğinin içeriğine bağlı değildir. İnsan eylemine veya herhangi bir insan tepkisine değil, sadece İsa Mesih'e bağlıdır.
İsa şöyle diyor: "Tanrı dünyayı sevdiği tek oğlunu verdi, böylece ona inanan herkes kaybolmasın, ebedi hayatı olsun" (Yuhanna 3,16, tüm alıntılar Luther çevirisini revize etti, standart baskı). Dünyayı seven Tanrı ve oğlunu veren Tanrı'dır; ve sevdiğini - dünyayı - kurtarmasını sağladı. Tanrı'nın gönderdiği Oğula iman eden kişi sonsuz yaşama girer (daha iyi: «önümüzdeki çağın hayatına»).
Hece olmadan, bu inancın fiziksel ölümden önce gelmesi gerektiği yazılmıştır. Hayır: Ayet, inananların "kaybolmadığını" söylüyor ve inananlar bile öldüğünden, "kayıp" ve "ölmenin" aynı şey olmadığı açıktır. İnanç insanların kaybolmasını önler, ama ölmemesini sağlar. İsa'nın burada yaptığı ve Yunan appolumundan tercüme edilen kaybı, fiziksel değil, ruhsal bir ölümü ifade eder. Son yok etme, eradikasyon, iz bırakmadan yok olma ile ilgilidir. İsa'ya kim inanırsa bu geri alınamaz bir son bulamaz, ama hayata girer (soe) önümüzdeki çağın (Aion).
Bazıları yaşamlarına, yeryüzünde yürürken, gelecek çağdaki yaşam için, imparatorluktaki yaşam için gireceklerdir. Ama "dünya" nın sadece küçük bir azınlığını temsil ediyorlar Tanrı'nın o kadar çok sevdiği için oğlunu onları kurtarması için gönderdi. Gerisi ne olacak? Bu ayet, Tanrı'nın fiziksel olarak ölenleri inanmadan kurtaramayacağını veya kurtaramayacağını söylemez.
Fiziksel ölümün Tanrı'yı bir kez ve bir insanı kurtarması ya da birisini İsa Mesih'e inandırması olasılığını engellediği fikri bir insan yorumudur; İncil'de böyle bir şey yoktur. Aksine, bize söylenir: İnsan ölür ve sonra karar gelir (İbraniler 9,27). Hakim her zaman hatırlamak isteriz, insan günahları için ölen Tanrı'nın katledilmiş kuzusu İsa'dan başka Tanrı'ya şükürler olsun. Bu her şeyi değiştirir.
Yaratıcı ve keşifciler
Tanrı'nın ölüleri değil, yalnızca yaşayanları kurtarabileceği görüşü nereden geliyor? Ölümün üstesinden geldi, değil mi? Ölümden dirildi, değil mi? Tanrı dünyadan nefret etmez; onu seviyor. Cehennem için insan yaratmadı. Mesih o zaman dünyayı kurtarmak için geldi, yargılamak için değil (Yuhanna 3,17).
Saldırılardan sonraki Pazar günü, bir Hıristiyan öğretmen Pazar okulu sınıfına şunları söyledi: Tanrı aşkta olduğu kadar nefrette de mükemmeldir, bu da neden cennetin yanı sıra cehennem olduğunu açıklar. Düalizm (iyi ve kötünün evrendeki eşit derecede güçlü iki karşıt güç olduğu fikri) bir sapkınlıktır. Dualizmi Tanrı'ya kaydırdığını, mükemmel nefret - mükemmel sevginin gerilimini taşıyan ve somutlaştıran bir Tanrı'yı varsaydığını fark etmedi mi?
Tanrı kesinlikle dürüsttür ve tüm günahkarlar yargılanır ve kınanır, ancak müjde, iyi haber bizi Mesih'teki Tanrı'nın bu günahı ve bu cümleyi bizim adımıza kabul ettiği gizemi başlatır! Gerçekten de, cehennem gerçek ve korkunç. Fakat İsa'nın insanlık adına acı çektiği tam olarak bu korkunç cehennemdi. (2 Korintliler 5,21:27,46; Matta 3,13; Galatyalılar).
Bütün insanlar günahla cezalandırıldı (Romalılar 6,23), ama Tanrı bize Mesih'te sonsuz yaşam verir (aynı ayet). Bu nedenle buna lütuf denir. Önceki bölümde Paul bunu şu şekilde ortaya koyuyor: «Ama hediye günah gibi değil. Çünkü birçoğu bir kişinin günahından ['çok ”, yani herkesin, herkesin ölümünden öldüğünde; Adem'in suçluluğunu taşımayan hiç kimse yok] Tanrı'nın lütfu ve armağanına İsa'nın Mesih İsa'nın lütfu ile birçoğuna [tekrar: herkes, kesinlikle herkes] ne kadar fazla hediye verilir » (Romalılar 5,15).
Paul diyor ki: Cezamız olduğu kadar zor ve çok zor (karar cehennemde), bu yüzden Mesih'teki lütuf ve lütuftan çekilir. Başka bir deyişle, Tanrı'nın Mesih'teki uzlaşma sözü, Adem'deki lanet kelimesinden kıyaslanamayacak kadar yüksek - biri diğeri tarafından tamamen boğuluyor («Ne kadar fazla»). Bu nedenle Pavlus bize 2 Korintliler 5,19:5,15'da şunu söyleyebilir: Mesih «[Tanrı] dünyayı [herkes, Romalılar'ten“ çok ”uzlaştırdı ve günahlarını onlar için saymadı [devamı] .. »
Mesih'e olan inançlarını dile getirmeden ölenlerin arkadaşlarına ve sevdiklerine geri dön: İncil onlara sevdiklerinin kaderine dair herhangi bir umut, cesaret veriyor mu? Aslında, Yuhanna İncili'nde İsa sözlü konuşmada şöyle der: "Ve ben, yeryüzünden yüceldiğimde, herkesi bana çekeceğim" (Yuhanna 12,32). Bu iyi haber, müjdenin gerçeği. İsa bir program belirlemedi, ancak ölümünden önce onu tanımayı başaran birkaç kişiyi değil, kesinlikle herkesi çekmek istediğini söyledi.
Pavlus'un Kolossae şehrinde Hristiyanlara Tanrı'nın "hoşnut" olduğunu yazmasına şaşmamalı, şunu unutmayın: Mesih aracılığıyla her şeyi kendi içinde, yeryüzünde veya cennette barışı sağlayarak kendisiyle barıştırdığını "memnuniyetle" Çarmıhtaki kan » (Koloseliler 1,20). Bu iyi bir haber. Ve İsa'nın dediği gibi, sadece sınırlı bir grup için değil, tüm dünya için iyi bir haber.
Pavlus okuyucularına, Tanrı'nın bu oğlu, ölümden dirilen bu İsa'nın sadece birkaç yeni teolojik fikri olan ilginç bir yeni din kurucusu olmadığını bilmelerini ister. Pavlus onlara İsa'nın her şeyin yaratıcısı ve sürdürücüsünden başkası olmadığını söyler (16-17. Ayetler) ve daha fazlası: dünyadaki tarihin başlangıcından bu yana başarısız olan her şeyi kesinlikle geri getirmenin Tanrı'nın yolu olmasıdır. (Ayet 20)! Mesih'te Pavlus - Tanrı İsrail'e verilen tüm vaatleri yerine getirmek için nihai adımı atıyor - bir gün tüm günahları saf bir merhamet eyleminde, kapsamlı ve evrensel olarak affedeceğine ve her şeyi yeni yapacağına söz veriyor (bkz. Elçilerin İşleri 13,32: 33-3,20; 21: 43,19-21,5; İşaya 8,19: 21; Rev.; Romalılar).
Sadece Hıristiyan
"Ama kurtuluş sadece Hıristiyanlar için düşünülmüş," diyenler köktendinciler. Tabii, bu doğru. Peki "Hıristiyanlar" kimlerdir? Sadece standart bir tövbe ve dönüşüm namazı papağanlar mı? Sadece daldırma ile vaftiz mi ediliyor? Onlar sadece "gerçek kiliseye" mensup olanlar mı? Sadece meşru bir şekilde görevlendirilmiş bir rahip aracılığıyla feshedilenler? Sadece günah işlemeyi bırakanlar mı? (Yaptın mı? Yapmadım.) Sadece İsa'yı ölmeden önce tanıyanlar mı? Yoksa İsa'nın kendisi - çivi deldi ellerini Tanrı'nın yargıya koyduğu - nihayetinde merhamet gösterdiği kişilerin çemberine ait olan kararı verir mi? Ve bir kez orada olduğunda, kimin inandığı ya da gerçek dinin çok yönlü savunucularıyla tanıştığımızdan bağımsız olarak, kimin ölümün üstesinden geldiğine ve kimin istediği ebedi hayatı verebileceğine karar verir. , bu karar yerine?
Bir noktada, her Hıristiyan bir Hıristiyan haline geldi, yani Kutsal Ruh'a inanmaya başladı. Ancak köktendinci konum, Tanrı'nın bir insanı öldükten sonra inandırması imkansız gibi görünüyor. Ama bekleyin - İsa ölüleri diriltendir. Ve sadece günahlarımız için değil, tüm dünyadakiler için uzlaşmanın kurbanıdır. (I.Yuhanna 1: 2,2).
Büyük boşluk
"Ama Lazarus'un benzetmesi," diye tartışıyor bazıları. İbrahim, kendi tarafı ile zengin adamın tarafı arasında aşılmaz, aşılmaz bir boşluk olduğunu söylemiyor mu? (Bakınız Luka 16,19: 31.)
İsa bu benzetmenin ölümden sonra yaşamın fotoğrafik bir tasviri olarak anlaşılmasını istemiyordu. Kaç Hristiyan Cenneti, İsa'nın hiçbir yerde görülmeyeceği bir yer olan “İbrahim'in koynunu” olarak tanımlayacaktı? Benzetme, dirilişten sonraki yaşam portresi değil, birinci yüzyılda ayrıcalıklı Yahudilik sınıfına bir mesajdır. İsa'nın yazdıklarından daha fazlasını okumadan önce, Pavlus'un Romalılarda 11,32 yazdıklarını karşılaştıralım.
Benzetmedeki zengin adam hala temsilsiz. Kendisini hala Lazarus'tan daha üst sıralarda görüyor. Hala Lazar'da sadece ona hizmet etmek için orada olan birini görüyor. Belki de boşluğu keyfi bir kozmik zorunluluk değil, bu kadar aşılmaz hale getiren zengin adamın inatçı inancı olduğunu varsaymak mantıklıdır. Hatırlayalım: İsa'nın kendisi ve sadece O, günahkar durumumuzdan Tanrı ile uzlaşma arasındaki aşılmaz ayrılmaz boşluğu kapatır. İsa, "Musa ve peygamberleri duymazsanız, biri ölümden dirilirse ikna edilmezsiniz" derken, bu meseleyi, bu övgünün - kurtuluşun sadece ona imanla geldiğini - vurguladığını vurgular. (Luka 16,31).
Tanrı'nın amacı insanları işkenceye değil kurtuluşa getirmektir. İsa bir uzlaşmacıdır ve ister inanın ister inanmayın, mükemmel bir iş çıkarır. O dünyanın kurtarıcısı (Yuhanna 3,17), dünyanın bir kısmının Kurtarıcısı değil. «Çünkü Tanrı dünyayı sevdi» (Ayet 16) - binde sadece bir kişi değil. Tanrı'nın yolları vardır ve O'nun yolları bizim yollarımızdan daha yüksektir.
Dağdaki Vaaz'da İsa şöyle diyor: "Düşmanlarını sev" (Matta 5,43). Birisi düşmanlarını sevdiğini güvenle varsayabilir. Yoksa İsa'nın düşmanlarından nefret ettiğine inanmalı, ama birbirimizi sevmemizi ve nefretinin cehennem olduğunu açıklamasını sağlıyor mu? Bu son derece abartılı olurdu. İsa bizi düşmanlarımızı sevmeye çağırıyor çünkü onlara da sahip. «Baba, affet onları; çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar! » onu çarmıha gerenler için şefaatiydi (Luka 23,34).
Şüphesiz: isa'nın lütfunu reddedenler bile onları tanıdıktan sonra aptallıklarının meyvelerini toplarlar. Kuzu'nun yemeğine gelmeyi reddeden insanlar için aşırı karanlıktan başka bir yer yok (İsa'nın Tanrı'dan yabancılaşma durumunu, Tanrı'ya olan uzaklığı tanımladığı resimsel ifadelerden biri; bkz. Matta 22,13:25,30;).
Herkese merhamet
Romalılara mektupta (11,32) Pavlus şaşırtıcı bir açıklamada bulundu: "Çünkü Tanrı herkese itaatsizliği dahil etti, böylece herkese merhamet göstersin." Aslında, orijinal Yunanca kelime herkesi belirtir, bazılarını değil, hepsini. Hepsi günahkârlar ve hepsine Mesih'te merhamet gösterilir - ister hoşlanın ister hoşlanmayın; kabul edip etmedikleri; ölümden önce öğrenip öğrenmedikleri.
Bu vahiy hakkında bir sonraki ayette Pavlus'un söylediklerinden daha fazla ne söylenebilir: "Ah ne zenginlik derinliği, Tanrı'nın bilgeliği ve bilgisi! Yemekleri ve araştırmanın ötesindeki yolları ne kadar anlaşılmaz! Çünkü 'Rab'bin anlamını kim tanıdı ya da danışmanı kimdi?' Veya 'Tanrı'nın onu ödüllendirmesi için ona önceden bir şey kim verdi?' Çünkü ondan ve onun içinden ve ona her şey. Sonsuza dek ona zafer! Amin » (Ayetler 33-36).
Evet, bu yüzden anlaşılmaz, çoğumuzun Hristiyanların Müjde'nin bu kadar iyi olabileceğine inanamayacakları yolları. Ve bazılarımız Tanrı'nın düşüncesini o kadar iyi biliyor gibi görünüyor ki, sadece ölümde Hristiyan olmayanların cehenneme gideceğini biliyoruz. Öte yandan, Paul, ilahi lütufun tarif edilemez büyüklüğünün bizim için yalnızca anlaşılmaz olduğunu açıkça belirtmek istiyor - Mesih'te yalnızca kendisini açığa çıkaran bir gizem: Mesih'te, Tanrı, insanın bilgi ufkunu aşan bir şey yaptı.
Efes'teki Hristiyanlara yazdığı mektubunda Pavlus bize Tanrı'nın bunu baştan beri hedeflediğini söylüyor (Efesoslular 1,9: 10). İbrahim'in, İsrail ve Davut'un seçilmesinin federal kararlar için çağrılmasının altında yatan sebep buydu (3,5-6). Tanrı aynı zamanda "yabancıları" ve İsraillileri de kurtarıyor (2,12). Kötüleri bile kurtarıyor (Romalılar 5,6). Kelimenin tam anlamıyla herkesi kendine çekiyor (Yuhanna 12,32). Dünya tarihi boyunca Tanrı'nın Oğlu “arka planda” çalışır ve her şeyi Tanrı ile uzlaştırmak için kurtuluş çalışmalarını yapar (Koloseliler 1,15: 20). Tanrı'nın lütfunun kendi mantığı vardır, genellikle dindar insanlar için mantıksız görünen bir mantık.
Kurtuluşun tek yolu
Kısacası: İsa kurtuluş için tek yoldur ve zamanında kesinlikle herkesi kendine çeker. İnsan aklının kavranamayacağı gerçeğinin açıklığa kavuşturulması faydalı olacaktır: evrende Mesih'ten başka hiçbir yer yoktur, çünkü Paul'un dediği gibi, onun tarafından yaratılmamış ve içinde mevcut olmayan hiçbir şey yoktur. (Koloseliler 1,15: 17). Sonunda onu reddeden insanlar sevgisine rağmen bunu yaparlar; İsa onları reddetmiyor (sevmez - onları sever, onlar için öldü ve affetti), ama onu reddediyorlar.
CS Lewis bunu şöyle ifade etti: “Sonunda sadece iki tip insan var: Tanrı'ya 'senin olacaksın' diyenler ve nihayetinde Tanrı'nın 'SENİN yapılır' dediğini olanlar. Cehennemde olanlar bu kaderi kendileri seçtiler. Bu kişisel karar olmadan cehennem olamazdı. Ciddi ve kalıcı bir şekilde sevinç için çabalayan hiçbir ruh onu özleyemez. Kim ararsa bulur. Kim çalıyor? » (Büyük Boşanma, Bölüm 9). 'e Tıklayın (1)
Cehennemdeki kahramanlar?
Hristiyanlar olarak 11'in anlamı hakkında. İnsanları yanan Dünya Ticaret Merkezi'nden kurtarmaya çalışırken hayatlarını feda eden Eylül kahraman itfaiyecileri ve polislerin vaazını duydum. Hristiyanların bu kurtarıcı kahramanları olarak adlandırdıkları ve fedakarlıklarını alkışladıkları konusunda hemfikirdir, ancak ölmeden önce kendilerini Mesih'e itiraf etmeleri halinde cehennemde işkence göreceklerini ilan eder?
Müjde, Dünya Ticaret Merkezi'nde Mesih'e itiraf etmeden hayatını kaybeden herkes için umut olduğunu açıklar. Ölümden sonra buluşacakları dirilmiş Rab'dir ve o, ona gelen tüm yaratıklarını kucaklamaya ve kucaklamaya hazır olan yargıç - elinde çivi delikleri vardır. Onlar doğmadan onları affetti (Efesliler 1,4; Romalılar 5,6 ve 10). Bu bölüm, şimdi inanan bizim için de yapılır. İsa'dan önce gelenlerin tahttan önce kronlarını bırakmaları ve hediyelerini kabul etmeleri için geriye kalan tek şey. Bazıları olmayabilir. Belki de öz-sevgi ve başkalarına karşı nefretle o kadar kök salmışlardır ki, yükselen Lord'u baş düşmanları olarak göreceklerdir. Bir utançtan daha fazlası, kozmik bir felaket çünkü onun baş düşmanı değil. Çünkü onu yine de seviyor. Çünkü onu izin verirlerse civciv gibi bir tavuk gibi kollarında toplamak istiyor.
Bununla birlikte, eğer Roma 14,11 ve Philipp 2,10’e inanırsak, bu terörist saldırıda ölen insanların büyük çoğunluğunun, ebeveynlerinin kollarındaki çocuklar gibi mutlu bir şekilde İsa’nın kollarına koşacağını varsayabiliriz.
İsa kurtarır
"İsa kurtarır", Hıristiyanlar posterlerine ve çıkartmalarına yazarlar. Bu doğru. O yapıyor. Ve o kurtuluşun başlangıcı ve başarısı, yaratılan her şeyin, ölüler de dahil olmak üzere tüm canlıların kaynağı ve amacıdır. Tanrı, oğlunu dünyaya hükmetmek için dünyaya göndermedi, diyor İsa. Dünyayı kurtarmak için gönderdi (Yuhanna 3,16: 17).
Bazılarının söylediklerinden bağımsız olarak: Tanrı istisnasız tüm insanları kurtarmak istiyor (I.Timoteos 1: 2,4; 2.Petrus 3,9), sadece birkaçı değil. Ve hala bilmen gerekenler - asla pes etmez. Sevmeyi asla bırakmaz. İnsanların, yaratıcılarının ve uzlaşmacılarının olduğu, asla olduğu ve her zaman olduğu gibi olmaya asla son vermez. Kimse kafesin içinden düşmez. Kimse cehenneme gitmedi. Birisi cehenneme giderse - sonsuzluğun aleminin küçük, anlamsız, karanlık hiçbir köşesinde - sadece inatla Tanrı'nın kendileri için sahip olduğu lütfu kabul etmeyi reddettikleri için. Ve Tanrı ondan nefret ettiği için değil (değil). Tanrı intikamcı olduğu için değil (değil). Çünkü o 1) Tanrı'nın krallığından nefret eder ve lütfunu reddeder ve 2) Tanrı başkalarının sevincini bozmasını istemez.
Olumlu mesaj
Müjde, kesinlikle herkes için bir umut mesajıdır. Hıristiyan vaizler insanları Mesih'e dönüşmeye zorlamak için cehennem tehditleriyle çalışmak zorunda değildir. Sadece gerçeği, iyi haberi ilan edebilirsiniz: «Tanrı sizi seviyor. Sana kızgın değil. İsa senin için günahkar olduğun için öldü ve Tanrı seni o kadar çok seviyor ki seni yok eden her şeyden kurtardı. Öyleyse neden sahip olduğunuz tehlikeli, zalim, öngörülemez ve acımasız dünyadan başka bir şey yokmuş gibi yaşamak istiyorsun? Neden gelip Tanrı'nın sevgisini deneyimlemeye ve krallığının nimetlerini tatmaya başlamıyorsunuz? Sen zaten ona aitsin. Günahını zaten ödedi. Kederinizi neşeye çevirecektir. Sana hiç tanımadığın iç huzuru verecek. Hayatınıza anlam ve yönelim getirecektir. İlişkilerinizi geliştirmenize yardımcı olacaktır. Sana dinlenecek. Ona güven. Seni bekliyor. »
Mesaj o kadar iyi ki, kelimenin tam anlamıyla bizden fışkırıyor. Romalılar 5,10: 11'de Pavlus şöyle yazar: "Eğer hala düşman olduğumuzda oğlunun ölümü ile Tanrı'ya barışık olsaydık, şimdi uzlaştıktan sonra hayatından ne kadar daha kurtulacağız. Sadece bu değil, aynı zamanda şimdi uzlaşma aldığımız Rab İsa Mesih aracılığıyla Tanrı'yı da övüyoruz. »
Umudun son noktası! Lütuf nihaidir! Mesih'in ölümü yoluyla, Tanrı düşmanlarını uzlaştırır ve onları Mesih'in hayatından kurtarır. Tanrı'mızı Rabbimiz İsa Mesih aracılığıyla övünmemize şaşmamalı - O'nun aracılığıyla başkalarına anlattığımız şeye zaten katıldık. Tanrı'nın masasında hiçbir yeri yokmuş gibi yaşamaya devam etmeleri gerekmez; Onları çoktan bağdaştırdı, eve gidebilirler, eve gidebilirler.
Mesih günahkarları kurtarır. Bu gerçekten iyi bir haber. İnsan tarafından duyulabilecek en iyisi.
J. Michael Feazell tarafından