İngiliz ve Amerikan roket topçusu II. Dünya Savaşı
Askeri füze yaratma çalışmaları İngiltere'de 30'lu yılların sonlarında başladı. İngiliz askeri liderliği, savaş alanındaki hedeflere vurmanın geleneksel yollarına odaklandı (namlu topçu ve авиация) ve roketleri ciddiye almadı оружия.
İngiliz savaş füzeleri aslen, yalnızca savaşın başlamasından kısa bir süre önce, İngiliz hava savunmasını iyileştirme ihtiyacının gerçekleştiği hava hedeflerine ateş etmek için tasarlanmıştı. Gerekli sayıda uçaksavar silahının yetersizliği, basit ve ucuz füzelerin telafi edilmesine karar verildi.
Fırlatma sırasında ilk geliştirilen 2 inç uçaksavar füzesi, düşman uçaklarının vidalarına dolanması ve dolayısıyla düşmelerine neden olacak şekilde ince bir çelik tel çekiyordu. 250-gr ile bir seçenek de vardı. uçuştan 4-5'e ayarlanmış kendiliğinden tasfiyeci bulunan parçalanma şarjı - bu kez roketin yaklaşık 1370 m yüksekliğe ulaşması gerekiyordu. .
Daha umut verici olan, savaş başlığı uçaksavar uçak 3-mm mermisiyle aynı kütleye sahip olan 94 inç uçaksavar füzesi idi. Roket, stabilizatörlere sahip basit bir boru biçiminde bir yapıydı, motor zaten 2 inçlik rokette kullanılan dumansız pudra - kordi marka SCRK bir yük kullandı. 25 kg roketinin tavanı yaklaşık 6500 m'dir.
Füzeler ve tek atış başlatıcısı 1939 yılında başarıyla test edildi. Aynı yıl, seri füze ve rampa üretimi başlatıldı.
Bu ilk tesislerden füzelerin fırlatılması her zaman güvenilir değildi ve bunların doğruluğu o kadar düşüktü ki, sadece uçaksavar ateşi karşıtı ateş mümkündü. Yakında, bir hava hedefine vurma olasılığını artırmak için iki yollu bir kurulum kabul edildi. Gelecekte, uçaksavar roket fırlatıcılarının verimliliğini artırmak, fırlatıcılardaki füzelerin sayısını artırmak ve yakınlıktaki füze sigortalarını iyileştirmekle geçti.
3 inç uçaksavar silahlarının taşınması üzerine mobil tesisler yapıldı ve 36 ray kılavuzları ile 9 füzelerinde voleybolu fırlatabildi.
Ve en güçlüsü, 4 yılında hizmete giren 20 füzelerine voleybollu 1944 ateşleyen sabit kıyı savunma tesisatıydı.
3 inç füzelerin bir uçak silahı olarak çok daha etkili olduğu kanıtlandı. Savaş sırasında, uçaklardan zırhlı araçlarla savaşmak ve hatta Alman denizaltılarını yüzey pozisyonunda batırmak için uçaklardan 3 inç füzeler kullanıldı.
Bazılarına tanklar "Cromwell", tank kulelerinin kenarları boyunca raylar üzerinde iki adet 3 inç uçaksavar füzesine yerleştirildi. Ayrıca bu tür fırlatıcıları zırhlı araçlara kurma girişimleri de olmuştur.
1944'tan başlayarak müttefikler Japonları Asya'ya itmeye başladı. Ormandaki kavgalar, nispeten kısa ateş mesafeleri ve genellikle Japon hap kutularını imha etmek için topçu alamaması ile karakterize edildi.
Bu sorunu çözmek için, LILO kodu adı altında bilinen reaktif bir sistem geliştirilmiştir.
Başlatıcı, bir kişi tarafından atış pozisyonuna transfer edildi ve sırt çantasındaki ikincisi bir roket taşıdı. Roket sahasına varıştan sonra borunun önüne yerleştirilmiş, yükseklik açısı arka destek ayakları tarafından düzenlenmiş ve kılavuzluk açık bir görüş boyunca gerçekleştirilmiştir. Başlatma, 3,5 B batarya voltajından gelen bir elektrik sigortası kullanılarak uzaktan gerçekleştirildi.
Bu silahın iki modifikasyonu vardı: 83-mm - kütle 17, 8 kg, 1,8 kg patlayıcı, 152-mm - kütle 35 kg, 6,24 kg patlayıcı madde taşıdı.
LILO, 3 m derinliğine toprağa girebildi ve herhangi bir Japon sığınağını yok etmeye yetecek bir kütük döşemeyi deldi.
İngiltere’de jet silahlarının gelişimi öncelikle hava savunmasına odaklandı, ancak Müttefiklerin Atlantik kıyılarına kaçınılmaz inişi arifesinde, kısa sürede yüksek miktarda ateş yoğunluğu verebilecek hafif bir ateşleme aracı kullandı.
Yapısal olarak, bu, 3-inçlik uçak füzesinin roket motorunu, 13-mm topçu mermisinin 127-kg savaş başlığı ile birleştirerek gerçekleştirildi. Ateşleme doğruluğunu arttırmak için roketler başlangıçta vida kılavuzlarıyla bükülmüş.
Başlatıcılar, iniş alanında yangın söndürme amacıyla iniş gemilerine kuruldu. Askeri sistem asıl adı "Yatak" ("Yatak") aldı.
Bu tesisin arazi versiyonu “Arazi Yatak” (“Arazi Yatak”) idi. Ordu çeki PU'sunun bir 32 gövdesi ve yükseklik açısı vardı: 23 ° 'den 45 °' ye, maksimum atış menzili, 7225 m.
Daha sonra, 24-x hafif şarj cihazları üretildi. Yangın kontrolü, uzaktan kumanda kullanılarak yapıldı. Mart ayında, kurulum normal bir ordu kamyonu tarafından çekildi.
İlk İngiliz “Land Mattress” Sicilya'da 1943 yılında uygulandı. Bu tesisler özellikle Scheldt Nehri ve 1944'taki Walheren fırtınasını geçerken kendilerini daha da farklılaştırdı, ardından birkaç topçu füzesi bataryası üretildi.
Önemli miktarlarda tesisler birliklere sadece Kasım 1944'in başında geldi, bu yüzden artık düşmanlıkların seyri üzerinde ciddi bir etkisi olmadı. Burma'daki “Kara Minderini” kullanma girişimleri düşük hareketlilik nedeniyle çok başarılı değildi. Kendinden tahrikli bir şasiye kurmak gerekliydi, ancak cipin şasisindeki gelişmiş rampalar savaşa geç kaldı.
Füzeler yer hedeflerine karşı kullanıldı donanma İngiltere'de geliştirilen ve birçok İngiliz ve Amerikan savaş gemisine kurulan denizaltı karşıtı bomba "Kirpi".
Kıyıya ateş etmek için yükseltilmiş, artan ateş aralığına sahip 178-mm'lik mermi, herhangi bir saha takviyesinin veya inişe karşı barikatın imha edilmesini sağlayan X-NUMX kg Torpex'e kadar içeriyordu. Ayrıca patlama sırasında, 16 yarıçapındaki her şeyi yanan beyaz fosforla kaplayan bir kışkırtıcı seçenek vardı.
Yükseltilmiş füzelerle bombardıman uçakları hem amfibi gemilerden sahili “temizlemek” için kullanıldı ve Matilda tanklarına kuruldu.
Denizaltı karşıtı bombardıman uçaklarıyla donanmış "Matilda" - Matilda Hedgehog, Puckapunyal'daki Avustralya müzesinde sergileniyor. Makinenin kıç kısmında bombardıman uçakları Kirpi takılı.
Amerikalılar neredeyse İngilizler ile aynı anda kendi füzeleri geliştirmeye başladı, ancak sonuç çok daha iyi oldu. Savaş sırasında, birkaç farklı tür 4,5 inç kalibreli füze (114 mm) geliştirildi ve üretildi. M1943 roket mermisi, 8'ten geliştirilen, 17,6 kg kütleli bir roket mermisi, silahlı saldırı uçakları için en popüler oldu, uzunluğu 911 mm ve kalibre 114 mm uzunluğundaydı.
ABD saldırı uçaklarına ek olarak, M8 mermileri kara kuvvetleri tarafından aktif olarak kullanıldı, çok sayıda fırlatıcıyı tanklara, kamyonlara, ciplere ve zırhlı personel taşıyıcılarına ve filolardaki gemilere monte etti. M8 füzelerinin “havacılık oryantasyonuna” rağmen, kara kuvvetleri ve filo, çok namlulu çoklu roketatarlardan onları kullanarak, bu füzelerin birkaç kez daha fazlasını harcadı.
1943’te, T27 Xylophone kurulumu ABD Ordusu ile hizmete giriyor. Tek bir sıradaki kurulumlar, GMC kamyon CCKW-2,5 353x6 veya Studebaker’ın değiştirilmiş 6 t şasisine monte edildi. Doğruluk, atış menzili ve voleybolu açısından, Sovyet BM-13'e göre daha düşüktü.
Ayrıca ABD'de daha hafif birimler geliştirilmiştir. Baz, Willys veya Dodge gibi WC51'in dörtte üçü arazi araçlarının modifiye edilmiş şasisini kullandı.
Arabanın arkasına, 28 güdümsüz roketler için iki sıra boru yerleştirildi.
En ünlü Amerikan MLRS'si T34 CALLIOPE oldu.
Jet sisteminin temeli bir orta tank МХNUMX "Sherman" olarak görev yaptı. M4 inç 60 kalibreli (8 mm) füze paketleri için 4,5 boru şeklindeki kılavuzlar taretinin üzerine monte edildi. Salvo ağırlığı 114 kg, maksimum ateşleme aralığı 960 m ve salvo süresi 3800-15 saniye idi.
Roket fırlatıcısının hedefe yatay hedeflemesi, mürettebat komutanı tarafından taret çevrilerek gerçekleştirildi. Dikey hedefleme, bir kılavuz paketinin sert çekiş ile bağlandığı silahın namlusunun yükseltilmesi veya indirilmesiyle yapılmıştır. Tesisatın toplam ağırlığı yaklaşık 1 t idi.
Sistemi savaş alanında yeniden şarj etmek çok sorunluydu ve bu nedenle voleyboldan hemen sonra tanktan atıldı. Bunun için, sadece bir elektrik konnektörünün bağlantısı kesildi ve üç cıvata bir balyozla söküldü. Gelecekte, kurulum yükseltildi ve mürettebatı tanktan çıkarmadan ondan kurtulmak mümkün oldu.
Her zamanki taktik, tank taretinin üzerine yerleştirilen MLRS'den tank karşıtı silahları bastırmak için düşman pozisyonlarını büyük ölçüde bombalamaktı. Ondan sonra, mürettebat hızla fırlatıcıdan kurtuldu ve normal lineer makinelerle birlikte saldırıya geçti. Başlatıcının olağan "tek seferlik" kullanımı dikkate alındığında, füzeler için daha sonra plastik ve karton kılavuzları kabul edildi.
Birlikler arasında popülerlik kazanan ve aktif olarak savaşlarda kullanılan bu kurulumların birkaç versiyonu vardı.
Atolls savaşları sırasında çok sayıda, genellikle oldukça karmaşık Japon tahkimatı ve ateşleme noktaları ile karşı karşıya kalan Amerikalılar, İngiliz LILO gibi, 12 mm füzeler için M114 için tek seferlik bir M8 fırlatıcı oluşturdular ve kabul ettiler. Plastik, tek kullanımlık rampalar ve tekrar kullanılabilir magnezyum alaşımı olarak kullanılır. Bununla birlikte, 114-mm M8 mermisinin savaş başlığının ağırlığı, 2 kg'ı aşmadı ve tesisin korumalı hedefler üzerindeki etkinliği genellikle yeterli değildi.
En “çok namlulu”, DUKW amfibi kamyonunun veya LVT amfibi aracının kargo alanında bulunan 44 “borular” ile T120 PU ve DUKW amfibisini temel alan 144 gövdeli Scorpion PU idi.
ABD Donanması ve Deniz Kuvvetleri, 114 "BBR - (BBR - Plaj Barrage Roketi - kıyı tesislerini yok etmek için roket) gibi 4,5-mm'lik mermileri aktif olarak kullandı.
4,5 "BBR füzesinin kalibre edilmiş bir 114,3 mm, uzunluğu 760 mm, ağırlık - 13 kg idi. 6,5 kg ağırlığında toz itici yük, mermi 233 m / s'nin maksimum hızını sağladı, ateşleme aralığı yaklaşık 1 km idi. eyleminde mermi 2,9-mm obüs yüksek patlayıcı parçalanma mermisi ile karşılaştırılabilir idi.
4,5 "BBR gemi rampaları, ufuktaki 45 ° açıyla saldırı iniş gemilerinin güvertesine monte edilmiş hücresel rehber paketleri idi. Bu gemilerin her biri, birkaç saniye içinde birkaç yüz füze fırlatıp, tahkimat ve düşman insan gücünün yenilmesini sağladı. Kıyıdaki 1942'te, Casablanca'daki Müttefik kuvvetlerinin inişi sırasında gemi fırlatıcıları kullanıldı ve 1943'ten Pasifik'teki iniş operasyonlarında yaygın olarak kullanıldı. ovah.
4,5 “BBR mermileri” ni piyasaya süren ilk arazi rampaları, ABD Denizcilerinin Japonların pozisyonlarında rahatsız edici bir ateş yakmak için kullandıkları doğaçlama tahta oluklardı.
Ayrıca, en basit fırlatıcılar hafif arazi araçları üzerine monte edildi, hedefin amacı otomobilin ilgili dönüşü ile yapıldı. Uzaktan kumanda ile yangın kontrolü yapıldı.
Kesinlikle tüm 4,5 "BBR füze rampaları ateşlendiğinde büyük bir dağılıma sahipti ve yalnızca bölgelere saldırmak için kullanılabiliyordu. Ancak, denizciler ve denizciler için mühimmat sıkıntısı yoktu: ABD'de savaş yıllarında, 1 600 000 roket kabuğundan daha fazla üretildi "BBR.
Oldukça yaygın kullanıma rağmen, mevcut jet mühimmatı, Amerikan ordusunu, hedefdeki eylemin doğruluğu ve gücünde tatmin etmedi. Bu bağlamda, Amerikalılar füzelerin rotasyonunu dengeleme ilkesine geçti.
4,5 inç M16 roketinin uzunluğu 787 mm ve 19,3 kg roket yakıtı ve 2,16 kg yüksek patlayıcı madde içeren bir kütle 2,36 kg olmuştur. Başlangıç hızı 253 m / s, maksimum 4805 m aralığı, uzunlamasına eksen etrafında dönerek uçuş sırasında stabilizasyonu, toz motorunun tabanına vidalanan ve merminin eksenine eğimli 8 gaz memelerine sahip bir türbin ile sağlanır. M16 füzeleri artık Amerikan uçaklarıyla hizmet etmiyordu ve tamamen birden fazla fırlatma roketi sistemine dayanıyordu.
Özellikle bu füze için çekme T66 fırlatıcı geliştirilmiştir. Sürgülü yataklı iki tekerlekli bir taşıyıcıya monteli bir pakette birleştirilmiş 24 alüminyum boru raylarından oluşur.
Dikey düzlem, 0 ° ile + 45 ° arasındaki yatay, 20 ° arasındaki açı aralığında kılavuzluk sağlar. Namlu ile yükleme başlatıcısı yapıldı. Kabuksuz ağırlık başlatıcısı - 556 kg. Bu, "Willis" gibi tüm arazi taşıtlarının taşınması için kullanılmasına izin verdi. Kurulumdan çekim, uzaktan kumanda kullanılarak yapıldı.
Kabukların dağılması nispeten küçüktü. Komple ekipman kurulumu için T66 füzesi yaklaşık 90 saniye sürdü.
Özelliklerin toplamına ilişkin T66 başlatıcısı, İkinci Dünya Savaşı'nda kullanılan en gelişmiş ABD MLRS'ydi, ancak yalnızca düşmanlıkların son aşamalarında ve çok küçük miktarlarda kullanıldı.
1943’te, 182-mm (7,2 inç) güdümlü füze Ml7, özellikle uzun vadeli savunmaları imha etmek amacıyla ABD’de hizmete açıldı. Ml7 merminin uzunluğu, toplam ağırlık - 880 kg olan 27,5 mm'dir. Motorun çalışması sırasında, mermi 210 m / s hızına ulaşırken, atış menzili yaklaşık 3,2 km idi.
M25 - Bu merminin geliştirilmiş bir versiyonu da vardı. Farklı bir tasarıma sahipti, merminin uzunluğu 1250 mm'ye yükseltildi, ağırlık 26 kg idi. 114 mm roket mermileri ile karşılaştırıldığında, yeni mermilerin daha kısa bir menzili ve daha güçlü, yüksek patlayıcı parçalanma savaş başlıkları vardı.
Yirmi MNNXX füzesi için T40 başlatıcısı, T17 CALLIOPE MLRS'ye benzer şekilde Sherman'a da monte edildi.
Kurulum, 20 petek kılavuzlarından oluşuyordu. Ray paketinin kendisi zırh korumasına sahipti ve ön kısmında koruma, yukarı ve aşağı açılan zırh kanatları biçiminde yapıldı.
T40 rampaları ilk olarak Normandiya'daki Anglo-Amerikan birliklerinin inişi sırasında 1944'te kullanıldı ve Kuzey İtalya'daki savaşlarda kullanıldı.
Anglo-Amerikan MLRS'in değerlendirilmesinde, SSCB ve Almanya'dan farklı olarak, müttefik ordularında asla düşmanın önemli bir yangın imha aracı olarak görülmediklerine dikkat etmek önemlidir. Bu, klasik yöntemlerle Alman kuvvetleri üzerindeki ezici üstünlüğüyle açıklanabilir: namlulu top ve uçak.
Amerikan ve özellikle İngilizlerin savaş özellikleri açısından roket atışları Sovyet ve Alman topçular tarafından kullanılanlara göre oldukça düşüktü. Bu, kullanımlarının taktiklerini yansıtıyordu: İngiliz ve Amerikan MLRS'leri nadiren düşmanın arkasına ateş etti, genellikle ilerleyen birimlerine doğrudan ateş desteği sağlamakla sınırlı kaldılar.
Not: “VO” ünvanı porsuğu 1974 adı altında bilinen Rus Acil Durumlar Bakanlığı'nın bir memuru olan Kırım'da yaşayan Vladimir Glazunov'un kişisel isteği üzerine derlendi.
Göre:
http://world-of-kwg.livejournal.com/220800.html
http://www.designation-systems.net/dusrm/
http://epizodsspace.no-ip.org/bibl/shunkov/rak-oruj/02.html
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.