Rus Havadan Askerleri veya VDV (“Vozdushno- gelen desantnye voyska Rossii”, Rus: Воздушно-десантные войска России, ВДВ; Hava İndirme Kuvvetleri) 2. Dünya Savaşı’nda savaşı sırasında küçük bir dizi görev üstlenmiştir ve 1945’den sonra uzun yıllar dünyadaki en büyük hava indirme birliği olmuştur. Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonra Belarus ve Ukrayna birliklerinin ayrılmasıyla bölündü ve büyüklüğü azaldı.
Rus hava indirme kuvvetleri geleneksel olarak mavi bere ve mavi çizgili telnyashka giydiler ve Fransız “Descente” den “desant” (Rusça: Десант) olarak adlandırıldılar.
Rus hava indirme kuvvetleri hareketlilikleriyle tanınırlar. Ayrıca tamamen makineleştirilmiş ve dünyadaki diğer indirme birliklerine kıyasla çok fazla ateş gücü vardır. Rus hava indirme kuvvetleri kolordu büyüklüğündedir ve yaklaşık 60.000 personele sahiptir. Bu büyüklükte bir kuvvet mesela yunan kara kuvvetlerinin yaklaşık yarısı kadardır ve küçük bir ülkeyi tek başına işgal edebilir. 2019 yılında 72.000 kişiye ulaşması beklenen güç kolordudan ziyade ordu seviyesine ulaşmıştır. Dünyada daha büyük ve hareketli bir başka birlik bulunmamaktadır.
Bugün VDV iki paraşüt Tümeninden, iki hava saldırı Tümeninden, dört bağımsız mekanize tugaydan, elektronik ve bağımsız bir keşif tugayından oluşuyor. Paraşüt tümenleri, düşman hava alanlarını ve kilit noktaları ele geçirmek için havadan indirilir, bu da onları stratejik bir varlık haline getirirken, hava saldırı birimleri de güvenli iniş alanlarına taşınır. Tugaylar, genellikle bir paraşüt taburu ve iki saldırı taburunun bir karışımını temsil eder.
Rus Genelkurmay Başkanlığı 2016’dan beri bu gücü deniyor ve komutanları Albay General Andrey Serdyukov’un son açıklamalarına göre, VDV yeniden yapılandırılmak üzere. Serdyukov, Rus askeri çevrelerinde iyi bilinen bir isim. Çeçen savaşlarında savaş tecrübesi görmüş yetenekli ve birliğin içinden birisi. 2013 yılında Güney Askeri Bölge genelkurmay başkanlığı ve genel müdür yardımcısı olarak Kırım’ı ele geçirme operasyonunun organize edilmesine yardım etti. Serdyukov 2014-2015’te Ukrayna’da görev aldı. Daha sonra 2016 yılında VDV’ye komuta edilmesi teşvik edilen Serdyukov, Murmansk dışında bir motorlu araç kazasında ağır yaralandı. Yaralandığında birkaç personel ile birlikte hava operasyonlarını gözlemlemek için şahsen sahadaydı. Daha sonra geniş stratejik komuta personelinin bir parçası olarak yer alan VDV komutanı, Ekim 2018’de Hava İndirme birlikleri için “modern savaşın zorluklarını çözmek için yeni formlar ve güç istihdamı yöntemlerini test etme” arayışında olduğunu söyleyerek gücü yeniden şekillendirme niyetini açıkladı.
Rusya’nın bu gücüne iki problem göze çarpıyor. Birincisi, bir paraşütçü tümeni stratejik indirme yaparken, diğeri paraşütçü saldırısı yapacaktı. Teorik olarak, indirme birimleri Genelkurmay’a bağlıyken, hava saldırı birimleri askeri birliklere tabidir ve savaş alanındaki güçleri destekleyecekti. Hava saldırı birlikleri kilit arazileri ele geçirecek ya da kara kuvvetleriyle temas etmekten uzak olmayan düşman güçleri ile çarpacaktı. Fakat pratikte VDV’nin daima üçüncü bir rolü de vardı. 1960’lı yılların başlarında ve ardından Afganistan’daki 1979-1989 savaşı sırasında konuşlandırılmış paraşütçüler, motorlu tüfek birimleri, tank ve topçu gibi ağır ekipmanlarla donatıldı. İşgalde temel olarak, elit piyade olarak kullanıldılar. Bu geçici değişiklikler, mevcut VDV’yi şekillendiren süreçlerle benzerlik gösterse de, bazı doğaçlamalardan sonra, Rusya Genelkurmayının gerçek bir vizyon ortaya koymaya başladığı görülüyor.
İkinci problem , birliğin temel uçağı olan Rus Il-76 ağır taşıma uçağı, ciddi hava operasyonları için yeterince büyük değildir ve bu durum VDV içim kesinlikle tartışmalıdır. Rusya’nın VDV’sinin en küçük biriminin taktik tabur olması göz önüne alındığında, maksimum hava kaldırma kapasitesinin bu tür iki veya üç uçak gerektirmesi muhtemeldir. Uygulamada bu, Rusya’nın dünyanın en büyük hava indirme birimine (yaklaşık 60.000 kuvvetli) sahip olduğunu, ancak uçakları olmadan belirlenen görevlerinde kullanılamayacağı anlamına geliyor. Nitekim, Rus savunma gazetecisi İlya Kramnik’e göre, Rusya herhangi bir savaşın ilk döneminde operasyon yapmak isterse hava taşımacılığı parkını dört kat artırmak zorunda kalacak. Bu, mevcut Il-76MD-90 modernizasyon oranı ve uçak üretim oranı göz önüne alındığında imkansızdır. En iyi ihtimalle VTA’nın stratejik hava taşımacılığı rolündeki mevcut uçak sayısını artırması gerekmektedir.
Kullanılabilirlik, bu güç yapısının yeniden tasarlanmasının arkasındaki itici güç olabilir. Rusya helikopterlerde çok daha zengin durumda. Rus silahlı kuvvetleri, ilk Devlet Silahlanma Programı (2011-2020) sırasında helikopter sayılarını büyük ölçüde arttırdı ve üçü silahlı ve altı alay oluşturdu. Anton Lavrov gibi Rus uzmanlar, 600’den fazla helikopterin (2011’den bu yana yaklaşık 130 / yıl satın aldıklarını) 2017 yılına kadar silahlı kuvvetler ve çeşitli bakanlıklar için satın alınabileceğini öne sürüyor.
VDV’nin Rus ordusunun geleceğinde önemli bir rol oynayacağı kesindir. Yeni havadan indirilebilen tank taburları, topçu ve roket birlikleri, helikoper birimleri ve 72.000’e çıkarılması planlanan personel sayısı ile bu devasa güç Rusya’ya oldukça esnek bir savaş kabilyeti de kazandırıyor. VDV birlikleri resmen taktik alanda kullanılabilecek stratejik bir silah konumunda.
Rusya’nın havadaki gücü yalnızca ateş gücünde artış sağlamakla kalmadı, aynı zamanda boyut olarak da büyüyor ve muharebe birliklerinin modern çatışmalarla nasıl davranacağı konusunda yeni operasyonel konseptler üzerinde de çalışıyor.