Robert Hirschfield törene ve “çöküşün varlığında sürekliliğin gizemi” nin öteki dünyada değil, zemin seviyesinde nasıl gerçekleştiğine bakıyor.
Rishikesh'teki Trevini Ghat'taki İKİ YAŞLI sadhu hep ganja içiyordu. Şişman kağıt boynuzlarını ağızlarına emerlerdi ki, onları izlemek uygunsuz göründü.
Sadhu taşçıları hakkında pek çok hikaye duymuştum. Sadhuların dünyanın ölmesine izin verdiği eski bir yalnızlığı hayatta tuttuğuna inanmak istedim. Sadece zavallılar, lingamlar ve bunun gibi şeylerde kafayı bulduklarına inanmak istedim. Trevini Ghat'ta bu ikisiyle karşılaşana kadar, bunun tersini hiçbir zaman kanıtlamadım.
Çok geçmeden uçmalarının, maraton sohbeti ve bornoz tamirini içeren iyi huylu bir törenin sadece bir parçası olduğunu anladım. Cüppeleri buruşuk, yırtılmış, tarih öncesi safrandandı. İğne ve ipliğin iyileşmesinin ötesinde.
Neden zahmet ettin? Belki de sadece çöküşün varlığında sürekliliğin gizemini zorlama ihtiyacı. Midwest'te bir verandada birkaç yaşlı kadının zaman geçirdiğini hayal ettim.
Zaman diyorum, zamansızlık değil. Kutsal adamların tokları ve gevezelikleri, iğnelerinin mekik dokumaları, sanki bir Tibet kum mandalası üzerindeki imgelermiş gibi, diğer dünya sadhu fantezilerimi uçurdu.
Yolculuklarınızda önyargılarınızdan kopan hangi törenler ve geleneklerle karşılaştınız? Lütfen yorumlarda bize bildirin.
Yerli kültürlerin Batılı algılarına (ve bunlarla ilgili sorunlara) ilginç bir bakış için Christine Garvin’in Cesur Yeni Gezgin, The Rights and Wrongs of Traditional Cultures’daki son makalesine bakın.