Kategoriler
- Bilgisayar
- Bilgisayar Bileşenleri
- Çevre Birimleri
- Veri Depolama
- Baskı Çözümleri
Günlük yaşamımızda giderek artan bir şeklide bilgisayarlara güveniyoruz. Bu nedenle, bu kadar yaygın ve iyi anlaşılmış bir şeyin nasıl yüz milyonlarca hatta milyarlarca dolara mal olan hatalara yol açabileceğini hayal etmek zor olabilir.
Yine de, ciddi güvenlik açıkları gezegendeki hemen hemen her cihazı etkiliyor (evet, muhtemelen şu anda bunu okuduğunuz cihaz da dahil) ve aceleye getirilen yazılımlar yüzlerce cana mal olabilir. Şimdi bilgisayarların pahalı, hatta bazen ölümcül yollarla başarısız olduğu yıkımlara bakalım.
Listemize almadığımız diğer bilgisayar kaynaklı büyük hataları yorumlarda belirtin. Hadi şimdi biraz listeleyelim.
Mars Climate Orbiter, 11 Aralık 1998'de NASA tarafından Mars yörüngesine girmek ve her ikisi de Kızıl Gezegenin atmosferini incelemek ve iklimi ve meydana gelebilecek herhangi bir yüzey değişikliği hakkında değerli bilgiler sağlamak için fırlatılan küçük bir uzay araştırmasıydı. Fırlatma planlandığı gibi gitti ve uzay aracı, görünüşte hiçbir sorun yaşamadan Mars'a doğru gitti, ancak Dünya'daki görev kontrol ekibi tarafından uzay aracı, görevin başarısızlığına yol açacak bilinmeyen bir yörüngeye yerleştiriliyordu.
Yörünge aracı çeşitli ekipler tarafından yönlendiriliyordu. Bazıları metrik birimleri kullanıyorlardı ve diğerleri de imparatorluk birimleri kullandılar. Bu basit dönüşüm hatası ve Lockheed'in bilgisayar sistemlerinin yanlış yapılandırılması nedeniyle, bir rota düzeltmesi Mars Climate Orbiter'ı gezegenin çok yakınına gönderdi ve muhtemelen şiddetli bir şekilde yanarak atmosferde yok edildi.
Ariane 5, Avrupa'da kullanılan bir kargo roketi sınıfıdır. Belçika, Fransa, Almanya ve Birleşik Krallık dahil olmak üzere 20 Avrupa ülkesi tarafından ortaklaşa oluşturulan bu sistem daha verimli, güvenilir ve güçlü olacak şekilde sürekli olarak iyileştirildi ve değiştirildi ve bugün hala kullanılıyor.
Ariane 5'teki hız ve yönlendirmeyi izlemekten sorumlu dahili bilgisayarlar ve yazılım, Ariane 4'ten alınarak kullanıldı, ancak yeni roketin daha yüksek hızı, 64 bitlik bir kayan nokta numarasını, 16 bitlik bir tam sayı. Esasen, daha güçlü roket sadece 37 saniyede eski sistemlerin sınırlarını aşarak, depolanan sayıların 32.768'den –32.768'e dönmesine neden olarak roketin kafasını karıştırdı ve feci bir parçalanma ve havadan patlamayla sonuçlanan ani bir aşağı dönüş başlatarak roket ve taşıdığı yükü yok etti
Knight Capital, küresel borsada büyük miktarlarda büyük değerde hisse senetleri satın alan ve paylaşan Amerikan merkezli bir finansal hizmetler firmasıydı. NASDAQ'da yaklaşık yüzde 17'lik bir paya sahip olan Amerika Birleşik Devletler'indeki baskın firmalarından biriydi.
Bunların hepsi 1 Ağustos 2012'de bir anda tepetaklak oldu. O sabah, borsa açıldığında, Knight Capital merkezli otomatik bilgisayar sistemleri, sistemler izole edilmeden ve durdurulmadan önce, toplam 45 dakika boyunca yüzlerce hisse senedi arasında dağıtılan milyonlarca hisseyi hızla alıp satmaya başladı. Knight Capital, bu hisseleri düşük fiyatlarla geri satmak zorunda kaldı, bu da 440 milyon doların üzerinde toplam net kayıpla sonuçlandı ya da dakikada kabaca 10 milyon dolar.
Stuxnet, 2010 yılında keşfedilen ve 2005 yılından bu yana Amerikalılar ve İsrailliler tarafından bir siber silah olarak ortak geliştirilmekte olduğu düşünülen bir kötü amaçlı yazılım parçasına verilen addır. Gerçek dünyadaki mekanik sistemleri hedefleyen Stuxnet, genel olarak bilinen ilk parça olarak kabul edilir.
Stuxnet çoğunlukla İran’ın nükleer programına karşı kullanılmış görünüyor. Natanz’daki nükleer tesise sızıyor ve bilgisayar sistemlerine bulaşıyor, makineleri yıkıcı bir şekilde manipüle ediyor. Kasım 2009 ile Ocak 2010 sonu arasında, bu kötü amaçlı yazılımın, tesisin toplam sayısının yüzde onu olan 1.000 nükleer santrifüjün rotor hızındaki değişiklikleri zorlayarak kendilerini şiddetle parçalamasına neden olduğu tahmin edilmektedir. Bu yıkımın İran için nükleer zenginleştirme verimliliğinde yüzde 30'luk bir düşüşe neden olduğu tahmin ediliyor.
Bana Terminatör filmindeki SkyNet'i hatırlattı.
Jüpiter'in Galilean uyduları çeşitli büyüleyici özelliklere sahiptir. Bunların en önemlisi, özellikle Europa ve Ganymede'de, uydularda okyanus olasılığıdır. Suyun olduğu yerde yaşam şansı vardır ve NASA bu olasılıkla büyülenmiştir. Uyduları keşfetmek için NASA ve Jet Yürütme Laboratuvarı, uyduları keşfetmek için çeşitli uzay araçları önerdi ve tasarladı. En ilginçlerinden biri nükleer enerjili ve fütüristik görünümlü Jupiter Icy Moons Orbiter (JIMO) idi.
JIMO, uzay aracı iyon motorlarını ilerletmek için nükleer güç kullanımını araştıran NASA'nın Prometheus Projesi'nin pratik uygulamasıydı. Proje, yalnızca nükleer enerjiyle çalışan bir uzay araştırmasının mümkün olmadığını, aynı zamanda keşif görevlerine benzeri görülmemiş olanaklar da sağlayacağını gösterdi. JIMO, mevcut nesil NASA problarından çok daha fazla kullanılabilir elektrik gücüne sahip olacaktır. Bu, sondanın üç buzlu Galilean uydusunu tek bir görevde keşfetmesine izin verirdi. Bir ayın yörüngesinde zaman geçirdikten sonra, JIMO nükleer motorlarını ateşleyebilecek ve daha fazla keşif için bir sonraki aya yolculuk yapabilecekti.
Fon tahsis etme zamanı geldiğinde, NASA yeni uzay aracı ve Galilean uydularını ömür boyu gerçekten araştırma olasılığı konusunda iyimserdi. Ancak, NASA projenin gerçekte ne kadar iddialı olduğunu anladığında bütçe sorunları kısa sürede su yüzüne çıktı. JIMO programı üzerine tartışmalar devam ederken, NASA yöneticileri bunun organizasyon için çok maliyetli olduğunu ve uyduları keşfetmek için daha az iddialı projelere geçmek zorunda olduğunu fark etti.
Nükleer enerji daha da korkutucu hale gelmeden önce, yepyeni bir uzun ömürlü ve temiz güç kaynakları neslini vaat ediyordu. 1950'lerde mühendislerin ve üreticilerin nükleer enerjiyi çeşitli görevler için kullanmanın yollarını bulmaya çalışmaları şaşırtıcı olmamalı. Çoğu, onları düşünen kişinin aklını asla terk etmedi, ancak Ford, normal bir arabanın içine bir nükleer reaktör yerleştirmek için iddialı bir tasarımla ilerledi.
Nucleon adlı Ford’un konsept otomobili, menzil göz önünde bulundurularak tasarlandı. Gerçekten bir tane üretmek için gerekli teknoloji mevcut olsaydı (örneğin, yeterince küçük reaktörler ve yeterince hafif koruma), her Nucleon, reaktörünün yeniden şarj edilmesi gerekmeden önce 8.000 kilometre (5.000 mil) gidebilirdi. Ford, reaktöre yakıt ikmali yapmanın bir yolunu bulmaya çalışmak yerine, eski bir reaktörü yenisiyle değiştirecek yeniden şarj istasyonlarına sahip olmayı planladı. Kavramsal olarak, bu yeniden doldurma istasyonları standart benzin istasyonlarının yerini alacaktı, ancak radyoaktif malzemeye sahip olacaklardı.
1950'lerin sonlarında, ler ciddiyetle ABD kıtalar arası balistik füzeler ve seyir füzeleri geliştirmeye başladı. Hava Kuvvetleri, en yıkıcı ve etkili füzeleri geliştirmek için birçok deney yaptı. Daha tuhaf ve daha ürkütücü projelerden biri Pluto Projesi idi. Bu gizli savunma girişimi, Vought SLAM füzesi için nükleer enerjili bir ramjet motoru geliştirdi.
Ramjetler, süpersonik hızlarda havayı motora alıp zorlayarak çalışır, bu da sıkıştırmaya ve itmeye neden olur. Pluto Projesi motorları, ramjet içinde çalışan korumasız bir nükleer reaktöre sahipti. Kalkanı olmadığı için, reaktör motordaki havayı ısıtacak ve füze için mevcut itme gücünü büyük ölçüde artıracaktı. SLAM füzesi ramjet kullanarak Mach 4'e hızlanarak saldıracak ve büyük miktarda hasara neden olacaktı.
TORY-IIA adı verilen ilk nükleer ramjet 1961'de test edilmeye başladı. Yer testleri Nevada'da herhangi bir yerleşim yerinden uzakta üç yıl boyunca devam etti. Testler sırasında ramjet son derece güçlüydü ve SLAM füzesi için çok iyi çalışacaktı. Ancak testler devam ederken Hava Kuvvetleri füzenin kendileri için bile çok tehlikeli olduğunu fark etti. Nükleer güce sahip bir seyir füzesini test etmek için güvenli bir yer olmayacak ve reaktör asla kapatılamayacaktı. Neyse ki Hava Kuvvetleri risklerin çok büyük olduğunu düşünerek projeyi iptal etti.
Petrol sondajı bugün bile tartışmalı bir konudur, ancak 1950'lerin sonlarında, neredeyse daha da tartışmalı hale geldi. 1958'de Kanada hükümeti, Alberta’nın yağlı kumlarından bitümü daha iyi çıkarmanın yollarını arıyordu. Önemli bir jeolog olan Dr. Manley Natland, cevabı aldığına inanıyordu. Suudi Arabistan'da gün batımını izledikten sonra Natland, bir yeraltı nükleer patlamasının petrol kumlarından ziftleri serbest bırakabileceğini ve malzemeyi çıkarmak için hızlı ve verimli bir yol sunabileceğini fark etti.
Natland, projeyi Ploughshare Projesi kapsamında barışçıl nükleer patlamalar üzerine araştırma yapan ABD Atom Enerjisi Komisyonu ile görüştü. AEC, Natland'a devam etti ve hatta uzak Alberta'da yeraltında 10 kilometre (6 mil) meydana gelmesi planlanan ilk patlamada ona yardım edeceklerini belirtti. Bununla birlikte, Natland’ın önerisi, özellikle yer altı sularının kirliliği olmak üzere çevresel etkisine dair şüphelerle karşılaştı. Sonunda, Kanada hükümeti hem bir barış önlemi olarak hem de Kanada nükleer cihazlarının Sovyetlerin eline geçmesini engellemek için nükleer silahların yayılmasından uzaklaşmaya karar verdi. Nükleer silahların yayılmasının önlenmesiyle birlikte, Natland’ın planı ortadan kalktı ve Kanada madencilik tarihinde belirsiz bir dipnot olarak kaldı.
Daha önce de belirtildiği gibi, Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa'da Sovyetler Birliği ile bir kara savaşı yapmaktan çok endişe duyuyordu. Sovyetlerle savaşmak için, daha önce bahsedilen M-29 Davy Crockett gibi, genellikle küçük nükleer silahlar etrafında dönen çeşitli tuhaf silahlar geliştirdiler. Muhtemelen normal savaş zamanı silahlarının en garip nükleer versiyonları, esasen nükleer kara mayınları olan Özel ve Orta Atomik Yıkım Mühimmatlarıdır (SADM ve MADM).
En çok kullanılan SADM, özel kuvvetler sırt çantasına sığabilecek küçük bir nükleer cihazdı. SADM cihazı kullanan bir özel kuvvetler operatörünün, düşman hatlarının arkasından paraşütle atlaması ve küçük bombayı temel altyapıyı yok etmek için kullanması beklenir. Operatörler bunları tüplü dalışlarda da kullanabilirler. Başarılı bir saldırının ardından, patlamanın etrafındaki arazi yaşanmaz hale gelecek ve Avrupa'daki herhangi bir istilayı yavaşlatacaktır.
SADM eğitimi Soğuk Savaş boyunca gerçekleşti, ancak daha sonra son verildi. Bununla ilgili bir silah, SADM sırt çantası bombasının daha küçük bir versiyonu olan MADM idi. Geniş kullanım görmeyen MADM, asker hareketlerini bozmak için kara mayını olarak kullanılan düşük verimli bir silahtı. Neyse ki, SADM ve MADM hiçbir zaman gerçek anlamda kullanılmadı.
Burada açıklanan nükleer cihazların çoğu savaşla ilgili ancak Chicago'lu girişimci Lewis Larsen, nükleer reaktörlerin geleceğini evde kullanmak olduğuna inanıyor. Larsen, profesyonel hayatının çoğunu çeşitli işler arasında gidip gelerek geçirdi, ancak 1990'larda küçük nükleer reaktörler yaratmak amacıyla nükleer enerjiyi araştırmaya başladı. ,
Larsen, düşük enerjili nükleer reaktör veya LENR'yi geliştirmeye çalışıyordu. Larsen'in LENR'si neredeyse hiç emisyon olmayan bir eve enerji sağlayabilir ve normal bir mikrodalga fırın kadar küçük olabilir. Ona göre tüm teknoloji ve araştırmalar imkânı destekliyordu, geriye kalan tek şey mühendislik. Şüpheciler, Larsen’in LENR’inin bir şekilde Utah Üniversitesi’nin soğuk füzyon reaktörüne benzediğini ve bunun bir aldatmaca olduğunu iddia ediyorlar.
Son zamanlarda NASA, evler ve uzay uçakları için LENR enerji santralleri araştırmaya başladı. Fizikçi Joseph Zawodny, Larsen’in araştırmasını ciddiye alıyor ve Larsen’in LENR araştırmasının temelde soğuk füzyondan farklı olduğunu belirtiyor. Zawodny, ev için güvenli nükleer reaktörler geliştirmekle görevli bir NASA ekibine başkanlık ediyor. Bu fikir oldukça gerçekçi görünse de, ABD Enerji Bakanlığı 2013 yılında Zawodny’nin çalışmalarına küçük miktarlarda araştırma parası yatırmaya başladı. Bekleyip projenin geçip geçmediğini görmemiz gerekecek.
23.08.2022
Diğer Haberler
PlatinMarket® E-Ticaret Sistemi İle Hazırlanmıştır.