Renal hücreli karsinom - Renal cell carcinoma
|Renal hücreli karsinom|
|En yaygın renal hücreli karsinom (şeffaf hücre) tipinin mikrografı - görüntünün sağında; görüntünün solunda tümör olmayan böbrek var. Nefrektomi örneği. H&E boyası|
|Uzmanlık||Onkoloji|
Renal hücreli karsinom ( RCC ), böbrekteki birincil idrarı taşıyan çok küçük tüplerin bir parçası olan proksimal kıvrımlı tübülün astarından kaynaklanan bir böbrek kanseridir . RCC, vakaların yaklaşık% 90-95'inden sorumlu olan yetişkinlerde en yaygın böbrek kanseri türüdür. SSB oluşumu, 1.5: 1 oranında kadınlara göre erkek egemenliğini göstermektedir. SSB en sık yaşamın 6. ve 7. on yılı arasında ortaya çıkar.
İlk tedavi, genellikle etkilenen böbrek (ler) in kısmen veya tamamen çıkarılmasıdır. Kanserin metastaz yapmadığı (diğer organlara yayılmadığı) veya böbreğin dokularına daha derine inmediği yerlerde, beş yıllık sağkalım oranı % 65-90'dır, ancak kanser yayıldığında bu önemli ölçüde azalır.
Vücut semptomları gizlemekte oldukça iyidir ve sonuç olarak RCC'li insanlar keşfedildiğinde genellikle ilerlemiş hastalıklara sahiptir. RCC'nin ilk semptomları genellikle idrarda kan (etkilenen kişilerin% 40'ında ilk tıbbi yardım aradıklarında görülür), yan ağrısı (% 40), karın veya böğürde kitle (% 25), kilo kaybını içerir. (% 33), ateş (% 20), yüksek tansiyon (% 20), gece terlemeleri ve genellikle kendini iyi hissetmeme . RCC metastaz yaptığında, en yaygın olarak lenf düğümlerine , akciğerlere , karaciğere , adrenal bezlere , beyne veya kemiklere yayılır . İmmünoterapi ve hedefe yönelik tedavi , metastatik RCC'nin görünümünü iyileştirmiştir.
RCC ayrıca , tümör tarafından üretilen hormonların veya vücudun tümöre saldırmasının neden olduğu ve RCC'li olanların yaklaşık% 20'sinde bulunan bir dizi paraneoplastik sendromla (PNS) ilişkilidir . Bu sendromlar en yaygın olarak kanser tarafından istila edilmemiş dokuları etkiler. RCC'li kişilerde görülen en yaygın PNS'ler: yüksek kan kalsiyum seviyeleri , yüksek kırmızı kan hücresi sayısı , yüksek trombosit sayısı ve sekonder amiloidozdur .
Belirti ve bulgular
Tarihsel olarak, tıp pratisyenleri bir kişinin üç bulgu sunmasını bekliyordu. Bu klasik üçlü 1: idrarda kan olduğu zaman olan hematüri , 2: vücudun yan tarafında kalça ve kaburgalar arasında ağrı olan yan ağrısı ve 3: şişkinliğe benzer bir abdominal kitle, ancak daha büyük. Artık bu klasik semptom üçlüsünün vakaların sadece% 10-15'inde ortaya çıktığı ve genellikle renal hücreli karsinomun (RCC) ileri bir aşamada olduğunun göstergesi olduğu bilinmektedir. Bugün, RCC genellikle asemptomatiktir (çok az veya sıfır semptom anlamına gelir) ve genellikle bir kişi başka rahatsızlıklar için muayene edilirken tesadüfen tespit edilir.
Diğer belirti ve semptomlar arasında hematüri ; Bel ağrısı; karın kütlesi; genel bir rahatsızlık hissi olan halsizlik ; kilo kaybı ve / veya iştahsızlık; eritropoietinin depresyonundan kaynaklanan anemi ; artan eritropoietin salgılanmasına bağlı olarak eritrositoz ( kırmızı kan hücrelerinin üretiminin artması ); erkeklerde testis (daha sıklıkla sol testis) drene eden pampiniform damar pleksusunun genişlemesi olarak görülen varikosel , tümör tarafından renin salgılanmasından kaynaklanan hipertansiyon (yüksek tansiyon) ; kandaki kalsiyum seviyelerinin yükselmesi olan hiperkalsemi ; uyku bozukluğu veya gece terlemeleri; tekrarlayan ateşler ; ve kronik yorgunluk.
Risk faktörleri
Yaşam tarzı
RCC için en büyük risk faktörleri yaşam tarzıyla ilgilidir; sigara, obezite ve hipertansiyonun (yüksek tansiyon) vakaların% 50'sini oluşturduğu tahmin edilmektedir. Asbest, kadmiyum, kurşun, klorlu çözücüler, petrokimyasallar ve PAH ( polisiklik aromatik hidrokarbon ) gibi bazı kimyasallara mesleki maruziyet , sonuçsuz sonuçlarla çok sayıda çalışma ile incelenmiştir. Diğer bir şüpheli risk faktörü, steroidal olmayan antiinflamatuvar ilaçların (NSAIDS) uzun süreli kullanımıdır .
Son olarak, araştırmalar histerektomi geçiren kadınların RCC geliştirme riskinin, olmayanlara göre iki katından daha fazla olduğunu bulmuştur . Öte yandan, orta düzeyde alkol tüketiminin koruyucu bir etkisi olduğu gösterilmiştir. Bunun nedeni belirsizliğini koruyor.
Genetik
Kalıtsal faktörlerin, RCC'li kişilerin yakın akrabalarında, durumu geliştirme riskinin iki ila dört kat artması ile bireysel duyarlılık üzerinde küçük bir etkisi vardır. Genetik olarak bağlantılı diğer durumlar da, kalıtsal papiller renal karsinom , kalıtsal leiomyomatozis , Birt-Hogg-Dube sendromu , hiperparatiroidizm-çene tümör sendromu , ailesel papiller tiroid karsinomu , von Hippel-Lindau hastalığı ve orak hücre hastalığı dahil olmak üzere BHK riskini artırır .
Bununla birlikte, riski etkileyen en önemli hastalık genetik olarak bağlantılı değildir - diyaliz gerektiren böbreğin edinilmiş kistik hastalığı olan hastaların RCC geliştirme olasılığı, genel popülasyona göre 30 kat daha fazladır.
Patofizyoloji
Tümör, proksimal renal tübüler epitel hücrelerinden kaynaklanır . Bir adenokarsinom olarak kabul edilir . İki alt türü vardır: sporadik (yani kalıtsal olmayan) ve kalıtsal. Bu tür alt tiplerin her ikisi de, kromozom 3'ün kısa kolundaki mutasyonlarla ilişkilidir, söz konusu genler ya tümör baskılayıcı genler ( VHL ve TSC ) ya da onkojenlerdir ( c-Met gibi ).
Teşhis
Bu durumu teşhis etmek için atılan ilk adımlar, belirti ve semptomların değerlendirilmesi ve herhangi bir risk faktörünü değerlendirmek için tıbbi geçmiş (geçmiş sağlık durumunun ayrıntılı tıbbi incelemesi) şeklindedir. Sunulan semptomlara bağlı olarak, elektrolitler , böbrek ve karaciğer fonksiyonu ve kan pıhtılaşma sürelerindeki herhangi bir farklılığın yeterli kantitatif analizini sağlamak için bir dizi biyokimyasal test (kan ve / veya idrar örnekleri kullanılarak) de tarama sürecinin bir parçası olarak kabul edilebilir. . Fizik muayenede, karın palpasyonu, bir kitle veya bir organ büyümesinin varlığını ortaya çıkarabilir.
Bu hastalık, tümör gelişiminin erken evrelerinde karakterizasyondan yoksun olsa da, çeşitli klinik belirtilere ve radyasyona ve kemoterapiye karşı direncin temelini oluşturan hususlar önemlidir. Böbrek hücreli karsinomu tespit etmek için ana tanı araçları, böbreklerin ultrason , bilgisayarlı tomografi (BT) taraması ve manyetik rezonans görüntülemesidir (MRI).
Sınıflandırma
Renal hücreli karsinom (RCC) tek bir varlık değil , her biri nefronun çeşitli kısımlarından ( epitel veya renal tübüller ) türetilen ve farklı genetik özelliklere, histolojik özelliklere ve bazılarına sahip olan farklı tümör türlerinin bir koleksiyonudur. kapsam, klinik fenotipler.
|Renal Hücreli Karsinomun Ortak Histolojik Alt Tiplerinin Sınıflandırılması|
|Renal Hücreli Karsinom Alt Tipi||Sıklık||Genetik Anormallikler||Özellikler|


Berrak Hücreli Renal Hücreli Karsinom (CCRCC)
|% 60–70||


|Papiller Renal Hücreli Karsinom (PRCC)||% 10-15||


|Kromofob böbrek hücreli karsinom (ChRCC)||% 3-5||


|2004 WHO RCC Patolojisi Sınıflandırmasına Dahil Edilen Yaygın Olmayan RCC Alt Tiplerinin Klinik, Patolojik ve Genetik Özellikleri|
|SSB alt tipi||Klinik özellikler||Hücre / Doku Özellikleri||Genetik||Prognoz|
|Multiloküler Kistik RCC||
||Şeffaf sitoplazma , küçük koyu çekirdekler||CCRCC'de gözlemlendiği gibi 3p delesyonu||


|Bellini Toplama Kanallarındaki Karsinom||
||Eozinofilik sitoplazmalı yüksek dereceli tümör hücreleri||Değişken sonuçlar: 1q, 6p, 8p, 9p, 13q, 19q32 ve 21q kromozomlarında LOH; Olumsuz sonuçla ilişkili c-erB2 amplifikasyonu||


|Medüller Karsinom||
||Hemoraji ve nekroz , eozinofilik sitoplazmalı yüksek dereceli tümör hücreleri||İyi tanımlanmamış|
|Xp11.2 Translokasyon Karsinomu||


||Kromozomal translokasyon içeren TFE3 Xp11.2 sonuçlanan üzerinde gen aşırı ekspresyonu TFE3 proteininin||


|Müsinöz Tübüler Mil Hücreli Karsinom||
||Tübüller, hücre dışı müsin ve iğsi hücreler||İyi tanımlanmamış; 1, 4, 6, 8, 9, 11, 13, 14, 15, 18, 22 numaralı kromozomlarla ilgili kayıplar bildirildi; 3p değişiklikleri ve kromozom 7 ve 17'nin kazanımı mevcut değil||


|Nöroblastoma Sonrası Renal Hücreli Karsinom||
||İle eozinofilik hücreler oncocytoid (CCRCC gibi) özelliklere||İyi tanımlanmamış; Birden fazla kromozomal lokus kaybı gözlemlendi||Diğer yaygın RCC alt tiplerine benzer|
Dizi tabanlı karyotipleme, zorlu morfolojiye sahip böbrek tümörlerinde karakteristik kromozomal anormallikleri tanımlamak için kullanılabilir. Dizi tabanlı karyotipleme, parafine gömülü tümörler üzerinde iyi performans gösterir ve rutin klinik kullanıma uygundur. Katı tümörlerin dizi tabanlı karyotiplemesini sunan CLIA sertifikalı laboratuvarlar için Sanal Karyotip'e de bakın .
Genitoüriner tümörlerin 2004 Dünya Sağlık Örgütü (WHO) sınıflandırması, böbrek neoplazilerinin 40'tan fazla alt tipini tanır . 2004 yılında DSÖ sınıflandırmasının en son yinelemesinin yayınlanmasından bu yana, birkaç yeni böbrek tümörü alt tipi tanımlanmıştır:
- Berrak hücreli papiller renal hücreli karsinom ve düz kas stromalı Berrak hücreli renal hücreli karsinom
- Müsinöz tübüler ve iğsi hücreli karsinom (MTSCC)
- Multiloküler kistik berrak hücreli renal hücreli karsinom
- Tubulocystic renal hücreli karsinom
- Tiroid benzeri foliküler renal hücreli karsinom
- Edinilmiş kistik böbrek hastalığı ile ilişkili renal hücreli karsinom
- T (6; 11) translokasyonlu (TFEB) böbrek hücreli karsinom
- Hibrit onkositom / kromofob renal hücreli karsinom
- Kalıtsal leiomyomatoz ve renal hücreli karsinom (HLRCC)
Laboratuvar testleri
Laboratuvar testleri genellikle hasta böbrek yetmezliğinin özelliği olabilecek belirti ve semptomlarla başvurduğunda yapılır. Asemptomatik yapısı nedeniyle birincil olarak böbrek kanserini teşhis etmek için kullanılmazlar ve genellikle safra kesesi hastalığı gibi diğer hastalıklar için yapılan testler sırasında tesadüfen bulunurlar . Yani bu kanserler genellikle keşfedildiklerinde ağrı veya rahatsızlığa neden olmadıkları için tespit edilmezler. Laboratuvar analizi, hastanın genel sağlığı hakkında bir değerlendirme sağlayabilir ve tedavi verilmeden önce vücudun diğer bölümlerine (böbrek lezyonu tanımlanmışsa) evreleme ve metastaz derecesini belirleme konusunda bilgi sağlayabilir .
İdrar analizi
İdrarda kan bulunması, renal hücreli karsinomun yaygın bir olası belirtisidir. Hemoglobin kanın idrar renginde, paslı kahverengi veya kırmızı olmasına neden olur. Alternatif olarak, idrar tahlili , aynı zamanda kanser için gösterge görevi görebilen şeker , protein ve bakterileri de test edebilir . Tam bir kan hücresi sayımı, kanserin şiddeti ve yayılmasıyla ilgili ek bilgi sağlayabilir .
Tam kan hücresi sayımı
CBC, hastadan alınan tam kan örneğindeki farklı hücrelerin kantifiye bir ölçümünü sağlar. Bu testte incelenen bu tür hücreler arasında kırmızı kan hücreleri ( eritrositler ), beyaz kan hücreleri ( lökositler ) ve trombositler ( trombositler ) bulunur. Renal hücreli karsinomun yaygın bir belirtisi , hastanın kırmızı kan hücrelerinde eksiklik sergilediği anemidir . CBC testleri, ameliyattan önce hastanın sağlığını incelemek için bir tarama aracı olarak çok önemlidir. Trombosit sayıları ile tutarsızlıklar bu kanser hastaları arasında da yaygındır ve Eritrosit Sedimantasyon Hızı (ESR), Protrombin Süresi (PT), Aktif Kısmi Tromboplastin Süresi (APTT) dahil olmak üzere daha ileri koagülasyon testleri dikkate alınmalıdır.
Kan Kimyası
Kanser , kandaki belirli kimyasalların seviyelerini yükseltme potansiyeline sahip olduğundan böbrek hücreli karsinomdan şüpheleniliyorsa kan kimyası testleri yapılır . Örneğin, aspartat aminotransferaz [AST] ve alanin aminotransferaz [ALT] gibi karaciğer enzimlerinin anormal derecede yüksek seviyelerde olduğu bulunmuştur. Kanserin evrelendirilmesi, anormal yüksek kalsiyum seviyeleriyle de belirlenebilir, bu da kanserin kemiklere metastaz yapmış olabileceğini düşündürür. Bu durumda, bir doktor BT taraması için yönlendirilmelidir. Kan kimyası testleri ayrıca böbreklerin genel işlevini değerlendirir ve doktorun daha ileri radyolojik testlere karar vermesine izin verebilir.
Radyoloji
Renal hücreli karsinomun (RCC) karakteristik görünümü, renal konturu bozan katı renal lezyondur. Sıklıkla düzensiz veya lobüle bir kenara sahip olacaktır ve alt pelvik veya karın bölgesinde bir yumru olarak görülebilir. Geleneksel olarak, katı renal kitlelerin% 85 ila% 90'ının RCC olduğu ortaya çıkacaktır, ancak kistik renal kitleler de RCC'ye bağlı olabilir. Bununla birlikte, tanısal modalitelerin ilerlemeleri, küçük boyutlu ve iyi huylu gibi görünen böbrek lezyonları olan hastaların büyük bir bölümünü tesadüfen teşhis edebilmektedir. RCC'nin yüzde onu kalsifikasyonlar içerecek ve bazıları makroskopik yağ içerecektir (muhtemelen perirenal yağın invazyonu ve çevresi nedeniyle). Karar vermek iyi huylu ya da kötü huylu olarak lokalize büyüklüğüne dayanarak renal kitle doğası renal hücre karsinomu gibi bir sorun da, kistik olabilir olup. Birkaç iyi huylu kistik böbrek lezyonu olduğu için (basit böbrek kisti, hemorajik böbrek kisti, multiloküler kistik nefroma , polikistik böbrek hastalığı ), radyolog için iyi huylu bir kistik lezyonu kötü huylu bir lezyondan ayırmak bazen zor olabilir . Kistik böbrek lezyonları için Boşnak sınıflandırma sistemi, bunları özel görüntüleme özelliklerine göre iyi huylu ve cerrahi rezeksiyon gerektiren gruplara ayırır .
Renal hücreli karsinomu tanımlamak için yapılan ana görüntüleme testleri pelvik ve abdominal BT taramaları, böbreklerin ultrason testleri (ultrasonografi), MRI taramaları, intravenöz piyelogram (IVP) veya renal anjiyografidir. Bu ana tanısal testler arasında, boşaltım ürografisi , pozitron emisyon tomografisi (PET) taraması, ultrasonografi , arteriyografi , venografi ve kemik taraması gibi diğer radyolojik testler de renal kitlelerin evrelendirilmesinin değerlendirilmesine yardımcı olmak ve non-renal kitleleri ayırt etmek için kullanılabilir. kötü huylu tümörlerden kötü huylu tümörler.
Bilgisayarlı tomografi
Kontrastlı bilgisayarlı tomografi (BT) taraması, abdominal ve pelvik bölgelerde renal hücreli karsinomun evresini belirlemek için rutin olarak kullanılır . BT taramaları katı kitleleri kistik kitlelerden ayırt etme potansiyeline sahiptir ve kanserin lokalizasyonu, evresi veya hastanın diğer organlarına yayılması hakkında bilgi sağlayabilir. Renal hücreli karsinomun metastatik tutulumu için incelenen insan vücudunun anahtar kısımları arasında renal ven , lenf nodu ve inferior vena kava tutulumu olabilir . Sauk ve ark.'nın yaptığı bir araştırmaya göre, çok dedektörlü BT görüntüleme özelliklerinin, sitojenik düzeyde bu hücrelerin farklılıklarını göstererek berrak renal hücreli karsinomlu hastaların teşhisinde uygulamaları vardır.
Ultrason
Bilgisayarlı Tomografi görüntülemesinin sonuçsuz kalması durumunda, şüpheli asemptomatik böbrek tümörlerinin ve kistik böbrek lezyonlarının değerlendirilmesinde ultrasonografik inceleme yararlı olabilir . Bu güvenli ve non-invaziv radyolojik prosedür, bir bilgisayar monitöründe vücudun iç görüntüsünü oluşturmak için yüksek frekanslı ses dalgalarını kullanır. Ultrason tarafından oluşturulan görüntü , organların yüzeyindeki ses yansımalarının ve anormal doku kütlelerinin farklılıklarına dayanarak böbrek hücreli karsinomun teşhisine yardımcı olabilir. Esasen, ultrason testleri böbrek kütlesinin bileşiminin esas olarak katı mı yoksa sıvı ile mi dolu olduğunu belirleyebilir.
Bir perkütan biyopsi , bir radyolog tarafından, patoloji ile teşhis amacıyla tümörün örneklenmesini yönlendirmek için ultrason veya bilgisayarlı tomografi kullanılarak yapılabilir . Bununla birlikte, bu rutin olarak yapılmamaktadır çünkü renal hücreli karsinomun tipik görüntüleme özellikleri mevcut olduğunda, hasta için tıbbi bir komplikasyon riski ile birlikte yanlış bir negatif sonuç olasılığı, risk-yarar açısından bunu olumsuz hale getirebilir. Bununla birlikte, iyi huylu böbrek tümörlerini kötü huylu böbrek tümörlerinden ayırmak için moleküler analiz için biyopsi testleri araştırma konusudur.
Manyetik rezonans görüntüleme
Manyetik Rezonans Görüntüleme (MRI) taramaları, radyo dalgaları ve güçlü mıknatıslar kullanarak vücuttaki yumuşak dokuların görüntüsünü sağlar. Hasta, test için uygulanan kontrast maddeye karşı bir alerji gösterirse, CT yerine MRI kullanılabilir. Bazen MRI taramasından önce, daha ayrıntılı bir görüntü elde etmek için gadolinyum adı verilen zıt bir materyalin intravenöz enjeksiyonu yapılır . Nefrojenik sistemik fibroz olarak bilinen nadir, ancak şiddetli bir yan etkiye neden olabileceğinden, diyaliz hastaları veya böbrek yetmezliği olan hastalar bu kontrast maddeden kaçınmalıdır. Bir kemik taraması veya beyin görüntüleme, belirti veya semptomlar bu alanların potansiyel metastatik tutulumunu göstermediği sürece rutin olarak yapılmaz. MRI taramaları , karın içindeki vena kava da dahil olmak üzere büyük kan damarlarında büyüyen tümör genişlemesini değerlendirmek için de düşünülmelidir . MRI , hastanın böyle olabileceğini düşündüren semptomlar sunması durumunda, kanserin beyne veya omuriliğe olası yayılmasını gözlemlemek için kullanılabilir .
İntravenöz pyelogram
İntravenöz piyelogram (IVP), idrar yolunda anormal böbrek kitlesi varlığını tespit etmede yararlı bir prosedürdür . Bu prosedür, hastanın koluna kontrast bir boyanın enjekte edilmesini içerir. Boya, kan dolaşımından böbreklere geçerek zamanla böbreklere ve mesaneye geçer. CT veya MRI taraması yapılmışsa bu test gerekli değildir.
Renal anjiyografi
Renal anjiyografi , IVP ile aynı prensibi kullanır, çünkü bu tür X-ışını da kontrast bir boya kullanır. Bu radyolojik test, böbreklerdeki kan damarlarının incelenmesine yardımcı olarak böbrek hücreli karsinomun teşhisinde önemlidir . Bu teşhis testi, kanserli hücreler tarafından absorbe edilmek üzere renal artere enjekte edilen kontrast maddeye dayanır. Zıt boya, tümörle ilgili olduğuna inanılan anormal yönlendirilmiş kan damarlarının daha net bir taslağını sağlar. Bu, ameliyattan önce hastanın kan damarlarının haritalanmasına izin verdiği için cerrahlar için zorunludur.
Evreleme
Evreleme renal hücreli karsinom onun prognozu tahmin etmede en önemli faktördür. Evreleme TNM evreleme sistemini takip edebilir , burada tümörün boyutu ve boyutu (T), lenf düğümlerinin tutulumu (N) ve metastazlar (M) ayrı ayrı sınıflandırılır. Ayrıca, aşağıda açıklanan AJCC'nin 1997 revizyonu ile aşama I – IV'te genel aşama gruplamasını kullanabilir:
|Aşama I||Çapı 7 cm (yaklaşık 2 3⁄4 inç) veya daha küçük olan ve böbrekle sınırlı tümör. Uzak organlara lenf nodu tutulumu veya metastaz yok.|
|Aşama II||7.0 cm'den büyük tümör, ancak yine de böbrekle sınırlı. Uzak organlara lenf nodu tutulumu veya metastaz yok.|


Aşama III


aşağıdakilerden herhangi biri
|Yakındaki bir lenf düğümünün tutulduğu ancak uzak organlara metastazı olmayan her boyutta tümör. Bu evrenin tümörü, böbreğin etrafındaki yağ dokusuna, böbrekten kalbe giden büyük damarlara yayılmış olsun veya olmasın yayılmış olabilir.|
|Böbrek çevresindeki yağ dokusuna yayılan ve / veya böbrekten kalbe giden geniş damarlara yayılan, ancak herhangi bir lenf düğümüne veya diğer organlara yayılmayan tümör.|


Aşama IV


aşağıdakilerden herhangi biri
|Doğrudan yağ dokusu ve böbreği çevreleyen fasya bağ benzeri dokuya yayılan tümör.|
|Böbreğin yakınında birden fazla lenf düğümünün tutulumu|
|Böbreğe yakın olmayan herhangi bir lenf düğümünün tutulumu|
|Akciğerler, kemik veya beyindeki gibi uzak metastazlar.|
Tanı anında, renal hücreli karsinomların% 30'u ipsilateral renal vene yayılmış ve% 5-10'u inferior vena kavaya devam etmiştir.
Histopatoloji
Renal hücreli karsinomların kaba ve mikroskobik görünümü oldukça değişkendir. Renal hücreli karsinom, kan damarlarının kanadığı kızarık alanlar ve sulu sıvılar içeren kistler sunabilir . Tümörün gövdesi, kanserli hücrelerden oluşan duvarları olan büyük kan damarlarını gösterir. Genel muayenede renal kortekste sıklıkla nekroz , hemoraji ve yara izi bölgeleri içeren sarımsı, multilobüle bir tümör görülür . Mikroskobik bağlamda, renal hücre kanserinin dört ana histolojik alt tipi vardır: berrak hücreli (konvansiyonel RCC,% 75), papiller (% 15), kromofobik (% 5) ve toplama kanalı (% 2). Sarkomatoid değişiklikler (sarkomu, iğsi hücreleri taklit eden IHC'nin morfolojisi ve paternleri) herhangi bir RCC alt tipinde gözlemlenebilir ve daha agresif klinik seyir ve daha kötü prognoz ile ilişkilidir. Işık mikroskobu altında, bu tümör hücreleri papilla , tübül veya yuva sergileyebilir ve oldukça büyük, atipik ve poligonaldir.
Son çalışmalar, kanserli hücre tipinin durumun agresifliği ile yakın ilişkisine dikkat çekmiştir. Bazı çalışmalar, bu kanserli hücrelerin glikojen ve lipit biriktirdiğini, sitoplazmalarının "berrak" göründüğünü, çekirdeklerin hücrelerin ortasında kaldığını ve hücresel zarın belirgin olduğunu göstermektedir. Bazı hücreler eozinofilik sitoplazma ile normal tübüler hücrelere benzeyen daha küçük olabilir. Stroma azalır, ancak iyi damarlanır. Tümör çevreleyen parankimi sıkıştırarak bir psödokapsül oluşturur.
Renal hücreli karsinomun sergilediği en yaygın hücre tipi , sitoplazmada hücrelerin yüksek lipid içeriğinin çözülmesiyle adlandırılan berrak hücredir . Berrak hücrelerin en az yayılma olasılığı olduğu ve genellikle tedaviye daha olumlu yanıt verdiği düşünülmektedir. Bununla birlikte, tümörlerin çoğu bir hücre karışımı içerir. Böbrek kanserinin en agresif evresinin, hem berrak hem de granüler hücreler içeren, tümörün karıştırıldığı evre olduğuna inanılmaktadır.
RCC için önerilen histolojik derecelendirme şeması , hematoksilen ve eozin (H&E boyama) içeren bir neoplazmın mikroskobik morfolojisine dayanan bir değerlendirme olan Fuhrman sistemidir (1982 ). Bu sistem, renal hücreli karsinomu nükleer özelliklere göre 1, 2, 3, 4 derece ile sınıflandırır. RCC için Fuhrman derecelendirme sisteminin detayları aşağıda gösterilmiştir:
|Sınıf düzeyi||Nükleer Özellikler|
|I. Derece||Çekirdekler yuvarlak ve tekdüze görünür, 10 μm; nükleoller göze çarpmaz veya yoktur.|
|Derece II||Çekirdekler, 15 μm'lik lob oluşumu belirtileri ile düzensiz bir görünüme sahiptir; nükleoller belirgindir.|
|Derece III||Çekirdekler çok düzensiz görünüyor, 20 μm; nükleoller büyük ve belirgindir.|
|Derece IV||Çekirdekler tuhaf ve çok kanatlı, 20 μm veya daha fazla görünür; nükleoller belirgindir.|
Nükleer derecenin böbrek hücreli karsinomalı hastalarda en önemli prognostik faktörlerden biri olduğuna inanılmaktadır. Bununla birlikte, Delahunt ve ark. (2007), Fuhrman derecelendirmesinin berrak hücreli karsinom için ideal olduğunu, ancak kromofob böbrek hücreli karsinomlar için uygun olmayabileceğini ve kanser evrelemesinin (BT taraması ile gerçekleştirildi), bu hastalığın prognozunun daha olumlu bir prediktörü olduğunu göstermiştir. Renal kanser evrelemesiyle ilgili olarak, Heidelberg böbrek tümörlerinin sınıflandırma sistemi, histopatolojik özellikleri, tanımlanan genetik kusurlarla daha tam bir şekilde ilişkilendirmenin bir yolu olarak 1976'da tanıtıldı.
Önleme
Normal vücut ağırlığı korunarak renal hücreli karsinom riski azaltılabilir.
Yönetim
Tedavi türü, bazıları renal hücreli karsinom (etkilenen / etkilenmeyen organlar ve kısımlar), renal hücreli karsinom tipi, önceden var olan veya eşlik eden durumlar ve genel sağlık gibi birçok faktöre ve kişiye bağlıdır. kişinin yaşı. Her tedavinin hem riskleri hem de faydaları vardır; bir sağlık uzmanı, bireysel koşullara uyan en iyi seçenekleri sağlayacaktır.
Böbreklerin dışına, genellikle lenf düğümlerine , akciğerlere veya böbreğin ana damarına yayılmışsa, ameliyat ve ilaçlar dahil olmak üzere birden fazla tedavi kullanılır. RCC çoğu durumda kemoterapi ve radyoterapiye dirençlidir, ancak interlökin-2 veya interferon-alfa, biyolojik veya hedefli tedavi ile immünoterapiye iyi yanıt verir. Erken dönem vakalarda kriyoterapi ve cerrahi tercih edilen seçeneklerdir.
Aktif gözetim
Küçük renal kitleler veya tümörler tespit edildiğinden ve ayrıca cerrahinin her zaman uygun olmadığı eski kuşakta aktif izleme veya "dikkatli bekleme" daha yaygın hale gelmektedir. Aktif sürveyans, cerrahi gibi daha yüksek riskli bir tedavi seçeneğine başlamadan önce RCC'nin ilerlemesini izlemek için çeşitli teşhis prosedürlerini, testleri ve görüntülemeyi tamamlamayı içerir. Yaşlılarda, komorbiditeleri olan hastalarda ve kötü cerrahi adaylarda bu özellikle yararlıdır.
Ameliyat
Koşullara bağlı olarak farklı prosedürler en uygun olabilir.
Renal hücre kanseri için önerilen tedavi nefrektomi veya kısmi nefrektomi , böbreğin tamamının veya bir kısmının cerrahi olarak çıkarılması olabilir. Bu, çevredeki bazı organları veya dokuları veya lenf düğümlerini içerebilir. Kanser, vakaların yaklaşık% 60'ı olan yalnızca böbreklerdeyse, ameliyatla kabaca% 90 oranında tedavi edilebilir .
Küçük böbrek tümörleri (<4 cm) mümkün olduğunda artan oranda parsiyel nefrektomi ile tedavi edilir . Bu küçük böbrek kitlelerinin çoğu, mükemmel prognozla birlikte sessiz biyolojik davranış sergiler. Nefron koruyucu parsiyel nefrektomi , tümör küçük olduğunda (çapı 4 cm'den az) veya hastanın diyabet veya hipertansiyon gibi başka tıbbi endişeleri olduğunda kullanılır . Kısmi nefrektomi, böbreğin geri kalanını, Gerota fasyasını ve bölgesel lenf düğümlerini koruyarak yalnızca etkilenen dokunun çıkarılmasını içerir. Bu, radikal nefrektomiye kıyasla daha fazla renal koruma sağlar ve bunun uzun vadeli olumlu sağlık yararları olabilir. Daha büyük ve daha karmaşık tümörler, çok fazla böbrek cerrahisi deneyimi olan cerrahlar tarafından parsiyel nefrektomi ile de tedavi edilebilir.
Cerrahi nefrektomi prosedürü dahil tüm etkilenen böbrek kaldırırsa "radikal" olabilir Gerota fasya , böbreküstü bezi etkilenen böbreğin aynı tarafta ve aynı zamanda bölgesel retroperitoneal lenf düğümlerine, bütün. Bu yöntem şiddetli olmasına rağmen etkilidir. Ancak hem ameliyat sırasında hem de sonrasında komplikasyon riski içeren ve iyileşme süresi daha uzun olabileceği için her zaman uygun değildir. Diğer böbreğin tamamen işlevsel olması gerektiğine dikkat etmek önemlidir ve bu teknik çoğunlukla sadece bir böbrekte büyük bir tümör bulunduğunda kullanılır. Tümörün renal vene, inferior vena cava'ya ve muhtemelen sağ atriyuma yayıldığı durumlarda, tümörün bu kısmı da cerrahi olarak çıkarılabilir. Bilinen metastaz vakalarında, böbreğin cerrahi rezeksiyonu ("sitoredüktif nefrektomi") hayatta kalmanın yanı sıra soliter metastatik lezyonun rezeksiyonunu iyileştirebilir. Kan kaybını en aza indirmek için bazen ameliyattan önce böbrekler embolize edilir (resme bakın).
Laparoskopik tekniklerle cerrahi giderek daha fazla yapılmaktadır . Yaygın olarak anahtar deliği ameliyatı olarak adlandırılan bu ameliyat, klasik olarak gerçekleştirilen bir radikal veya parsiyel nefrektomide görülen büyük kesilere sahip değildir, ancak yine de böbreğin tamamını veya bir kısmını başarıyla çıkarır. Laparoskopik cerrahi, hastanede daha kısa kalış süreleri ve daha hızlı iyileşme süresi ile ilişkilidir, ancak yine de cerrahi prosedürle ilişkili riskler vardır. Bunlar, hasta için daha az yük olma avantajına sahiptir ve hastalıksız sağkalım, açık cerrahi ile karşılaştırılabilir. Büyük damarları veya idrar toplama sistemini kapsamlı bir şekilde içermeyen küçük ekzofitik lezyonlar için, kısmi nefrektomi ("nefron koruyucu cerrahi" olarak da adlandırılır) yapılabilir. Bu, kütle çıkarılırken böbreğe kan akışının geçici olarak durdurulmasının yanı sıra buzla sulu buzla renal soğutmayı içerebilir. Mannitol , böbreğe verilen zararı sınırlamaya yardımcı olmak için de uygulanabilir. Bu genellikle açık bir kesi ile yapılır, ancak daha küçük lezyonlar laparoskopik olarak robotik yardımla veya robotik yardım olmadan yapılabilir.
Daha küçük lezyonlarda laparoskopik kriyoterapi de yapılabilir. Tipik olarak tedavi sırasında bir biyopsi alınır. Dondurucu probların yerleştirilmesine kılavuzluk etmek için intraoperatif ultrason kullanılabilir. Daha sonra tümör hücrelerini öldürmek için iki dondurma / çözme döngüsü gerçekleştirilir. Tümör çıkarılmadığından, takip daha karmaşıktır (aşağıya bakınız) ve genel hastalıksız oranlar, cerrahi olarak çıkarılma ile elde edilenler kadar iyi değildir.
Metastatik hastalık için cerrahi : Metastatik hastalık mevcutsa, cerrahi tedavi hala geçerli bir seçenek olabilir. Radikal ve parsiyel nefrektomi yine de meydana gelebilir ve bazı durumlarda metastaz küçükse bu da cerrahi olarak çıkarılabilir. Bu, hangi büyüme aşamasına ve hastalığın ne kadar yayıldığına bağlıdır.
Perkütan ablatif tedaviler
Perkütan ablasyon tedavileri , cerrahi bir prosedür iyi bir seçenek değilse lokalize tümörleri tedavi etmek için radyologların görüntü rehberliğini kullanır . Tam nefrektomiler için laparoskopik cerrahi tekniklerin kullanılması, ameliyatla ilişkili risklerin bir kısmını azaltmış olsa da, bazı vakalarda herhangi bir türden ameliyat yine de mümkün olmayacaktır. Örneğin, yaşlılar, halihazırda ciddi böbrek fonksiyon bozukluğundan muzdarip kişiler veya birkaç komorbiditesi olan kişiler , herhangi bir türden ameliyat garanti edilmez.
Bilgisayarlı tomografi , ultrason ve hatta manyetik rezonans görüntüleme rehberliği ile hem prob ucunun hem de tümörün gerçek zamanlı görüntülemesi kullanılarak deriye ve tümörün içine bir prob yerleştirilir ve ardından tümörü ısı ( radyofrekans ablasyonu ) veya soğuk ile yok eder. ( kriyoterapi ). Bu yöntemler, tam tümör yıkımının patolojik olarak doğrulanması mümkün olmadığından, geleneksel cerrahiye kıyasla bir dezavantajlıdır. Bu nedenle, tümör ablasyonunun tamlığını değerlendirmek için uzun vadeli takip çok önemlidir. İdeal olarak, perkütan ablasyon, 3,5 cm'den küçük tümörlerle sınırlıdır ve tedaviye rehberlik eder. Bununla birlikte, ablasyonun daha büyük tümörlerde kullanılabileceği bazı durumlar vardır.
Radyo frekansı ablasyonu , su moleküllerinin sürtünmesi yoluyla ısı üretmek için dokuya radyo frekansları göndermek için etkilenen dokuya yerleştirilen bir elektrot probu kullanır . Isı, tümör dokusunu yok eder. Hücre ölümü genellikle 50 ° C'nin üzerindeki sıcaklıklara maruz kaldıktan sonra dakikalar içinde gerçekleşir.
Kriyoablasyon ayrıca etkilenen bölgeye bir probun sokulmasını içerir, ancak tümörü öldürmek için ısı yerine soğuk kullanılır. Prob, çok soğuk olan kimyasal sıvılarla soğutulur. Donma sıcaklıkları, ozmotik dehidrasyona neden olarak tümör hücrelerinin ölmesine neden olur , bu da suyu hücre dışına çekerek enzimi , organelleri , hücre zarını tahrip eder ve sitoplazmayı dondurur .
Hedeflenen ilaçlar
Kanserler, bağışıklık sisteminden kaçabildikleri için genellikle dizginsiz bir şekilde büyürler. İmmünoterapi , kişinin bağışıklık sistemini harekete geçiren ve kendi yararına kullanan bir yöntemdir. Bazı durumlarda kendiliğinden gerileme olduğu gözlemlendikten sonra geliştirilmiştir. İmmünoterapi bu fenomenden yararlanır ve bir kişinin kanser hücrelerine karşı bağışıklık tepkisini oluşturmayı amaçlar.
Diğer hedefe yönelik tedavi ilaçları, tümörlerin büyümesini ve yayılmasını teşvik ettiği gösterilen büyüme faktörlerini inhibe eder. Bu ilaçların çoğu son on yıl içinde onaylandı. Bu tedaviler:
İpilimumab için de aktivite bildirilmiştir ancak böbrek kanseri için onaylanmış bir ilaç değildir.
Atezolizumab , varlilumab , durvalumab , avelumab , LAG525 , MBG453 , TRC105 ve savolitinib dahil olmak üzere yeni hedeflenen tedaviler için şu anda birkaç klinik çalışma yürütüldüğü için yakın gelecekte daha fazla ilacın kullanıma sunulması bekleniyor .
Kemoterapi
Kemoterapi ve radyoterapi RCC durumunda o kadar başarılı değildir. RCC çoğu durumda dirençlidir, ancak yaklaşık% 4-5'lik bir başarı oranı vardır, ancak bu genellikle kısa ömürlüdür ve daha fazla tümör ve daha sonra gelişen büyüme.
Adjuvan ve neoadjuvan tedavi
Birincil bir ameliyattan sonra verilen tedaviye atıfta bulunan adjuvan tedavinin renal hücre kanserinde yararlı olmadığı bulunmuştur. Tersine, neoadjuvan tedavi , amaçlanan birincil veya ana tedaviden önce uygulanır. Bazı durumlarda neoadjuvan tedavinin, RCC'nin boyutunu ve evresini azaltarak cerrahi olarak çıkarılmasına izin verdiği gösterilmiştir. Bu yeni bir tedavi şeklidir ve bu yaklaşımın etkinliği hala klinik çalışmalarda değerlendirilmektedir .
Metastaz
Metastatik renal hücreli karsinom (mRCC), birincil renal hücreli karsinomun böbrekten diğer organlara yayılmasıdır. İnsanların% 25-30'u , böbrek hücreli karsinom teşhisi konduğunda bu metastatik yayılmaya sahiptir . Bu yüksek oran, hastalık daha şiddetli bir duruma ilerleyene kadar klinik belirtilerin genellikle hafif olmasıyla açıklanmaktadır. Metastaz için en yaygın bölgeler lenf düğümleri, akciğer, kemikler, karaciğer ve beyindir. Bu yayılmanın hastalığın evrelemesini nasıl etkilediği ve dolayısıyla prognoz “Tanı” ve “Prognoz” bölümünde tartışılmıştır.
MRCC, diğer kanserlerle karşılaştırıldığında kötü bir prognoza sahiptir, ancak ortalama sağkalım süreleri son birkaç yılda tedavideki ilerlemeler nedeniyle artmıştır. Hastalığın metastatik formu için 2008'de ortalama sağkalım süresi bir yılın altındaydı ve 2013'te bu ortalama 22 aya yükseldi. Bu iyileşmeye rağmen, mRCC için 5 yıllık sağkalım oranı% 10'un altında kalır ve mağdurların% 20-25'i tüm tedavilere yanıt vermez ve bu durumlarda hastalık hızlı bir ilerleme gösterir.
"Tedavi" bölümünde tartışılan RCC için mevcut tedaviler, hastalığın metastatik formu ile de ilgilidir. Seçenekler, gelişmiş renal hücreli karsinom için standart bir terapi olan interlökin-2'yi içerir. 2007'den 2013'e kadar, özellikle mRCC için yedi yeni tedavi (sunitinib, temsirolimus, bevacizumab, sorafenib, everolimus, pazopanib ve axitinib) onaylanmıştır. Bu yeni tedaviler, böbrek hücreli karsinomların çok vasküler tümörler olduğu gerçeğine dayanmaktadır - çok sayıda kan damarı içerirler. İlaçlar, tümörlerde yeni kan damarlarının büyümesini engelleyerek büyümeyi yavaşlatmayı ve bazı durumlarda tümörlerin boyutunu küçültmeyi amaçlamaktadır. Maalesef bu tedavilerde yan etkiler oldukça yaygındır ve şunları içerir:
- Gastrointestinal etkiler - bulantı, kusma, ishal, iştahsızlık
- Solunum etkileri - öksürük, nefes darlığı (nefes almada güçlük)
- Kardiyovasküler etkiler - hipertansiyon (yüksek tansiyon)
- Nörolojik etkiler - intrakraniyal kanama (beyne kanama), beyinde tromboz (kan pıhtıları)
- Deri ve mukus zarları üzerindeki etkiler - döküntüler, el-ayak sendromu , stomatit
- Kemik iliği baskılanması - beyaz kan hücrelerinin azalmasıyla sonuçlanır, enfeksiyon riski artı anemi ve azalmış trombositler
- Böbrek etkileri - bozulmuş böbrek fonksiyonu
- Yorgunluk.
Radyoterapi ve kemoterapi, kemikler, karaciğer, beyin ve diğer organlardaki sekonder tümörleri hedeflemek için daha çok RCC'nin metastatik formunda kullanılır. İyileştirici olmamakla birlikte, bu tedaviler, tümörlerin yayılmasıyla ilişkili semptomlardan muzdarip olanlar için rahatlama sağlar.
Prognoz
Prognoz, tümör boyutu, invazyon ve metastaz derecesi, histolojik tip ve nükleer derece gibi çeşitli faktörlerden etkilenir. Evreleme, renal hücre kanserinin sonucundaki en önemli faktördür. Aşağıdaki rakamlar, Ulusal Kanser Veri Tabanı tarafından ilk kez 2001 ve 2002'de teşhis edilen hastalara dayanmaktadır:
|Sahne||Açıklama||5 Yıllık Sağkalım Oranı|
|ben||Böbreğe hapsolmuş||% 81|
|II||Gerota fasya ile sınırlı, böbrek kapsülü boyunca uzatın||% 74|
|III||Renal ven veya hiler lenf düğümlerini dahil edin||% 53|
|IV||Bitişik organlara (adrenal bezler hariç) veya uzak metastazlara invaziv olan tümörleri içerir||% 8|
Koreli çalışma tahmini hastalığa özgü genel 5 yıllık sağkalım oranı % 85. Bir bütün olarak ele alındığında, eğer hastalık böbrekle sınırlıysa, nefrektomi sonrası sadece% 20-30 oranında metastatik hastalık gelişir. Daha spesifik alt kümeler , 4 cm'den küçük tümörler için beş yıllık sağkalım oranının yaklaşık% 90-95 olduğunu gösterir. Venöz invazyon olmaksızın böbreğe hapsolmuş daha büyük tümörler için, hayatta kalma oranı% 80-85 ile hala nispeten iyidir. Böbrek kapsülünden ve lokal fasiyal yatırımların dışına uzanan tümörler için hayatta kalma oranı yaklaşık% 60'a düşer. Genel sağlık ve zindelik gibi faktörler veya semptomlarının şiddeti hayatta kalma oranlarını etkiler. Örneğin, genç insanlar (20-40 yaşları arasında), muhtemelen kanserin lenf düğümlerine daha düşük yayılma oranlarına bağlı olarak (evre III), başvuru sırasında daha fazla semptom göstermelerine rağmen daha iyi bir sonuca sahiptir.
Histolojik derece, kanserin agresifliği ile ilişkilidir ve en iyi prognoza sahip 1 (% 89'un üzerinde 5 yıllık sağkalım) ve 4 en kötü prognoza sahip (5 yıllık sağkalımın% 46'sı) olmak üzere 4 sınıfa ayrılır.
Bazı kişilerde, CT taraması (Bilgisayarlı Tomografi Görüntüleme) veya ultrason nedeniyle semptomları ortaya çıkmadan önce (tesadüfen) böbrek hücresi kanseri tespit edilir . Tesadüfen teşhis edilen renal hücre kanseri (semptom yok), görünüm olarak renal hücreli karsinom veya metastaz semptomları gösterdikten sonra teşhis edilenlerden farklıdır. 5 yıllık sağkalım oranı, tesadüfi olarak semptomatik tümörlere göre daha yüksekti:% 85.3'e karşı% 62.5. Tesadüfi lezyonlar semptomlara neden olanlardan önemli ölçüde daha düşük evredir, çünkü tesadüfi renal hücreli karsinomu olan hastaların% 62.1'i Evre I lezyonlarla gözlenirken,% 23'ü semptomatik renal hücreli karsinom ile bulunmuştur.
Lenf düğümlerine metastaz yapmışsa, 5 yıllık sağkalım yaklaşık% 5 ila% 15'tir. Metastatik renal hücreli karsinom için, kötü prognoz gösterebilen faktörler arasında düşük bir Karnofsky performans durumu skoru (kanserli hastalarda fonksiyonel bozukluğu ölçmenin standart bir yolu), düşük hemoglobin seviyesi, yüksek seviyede serum laktat dehidrojenaz ve a yüksek düzeltilmiş serum kalsiyum seviyesi. Metastatik olmayan vakalarda, Leibovich skorlama algoritması operasyon sonrası hastalığın ilerlemesini tahmin etmek için kullanılabilir.
Renal hücreli karsinom, çoğunlukla tümörün ektopik hormon üretimine bağlı olarak, paraneoplastik sendromlarla en güçlü ilişkili kanserlerden biridir . RCC'nin bu komplikasyonlarının tedavisi genellikle altta yatan kanseri tedavi etmenin ötesinde sınırlıdır.
Epidemiyoloji
Hastalığın görülme sıklığı coğrafi, demografik ve daha az ölçüde kalıtsal faktörlere göre değişir. Bilinen bazı risk faktörleri vardır, ancak diğer potansiyel risk faktörlerinin önemi daha tartışmalı olmaya devam etmektedir. Yeni vaka sayısının sabitlendiği son birkaç yıla kadar kanserin görülme sıklığı dünya çapında on yılda yaklaşık% 2-3 oranında artmaktadır.
BHK görülme sıklığı, cinsiyet, yaş, ırk ve dünya çapında coğrafi konuma göre değişir. Erkekler kadınlardan daha yüksek insidansa sahiptir (yaklaşık 1.6: 1) ve büyük çoğunluğu 65 yaşından sonra teşhis edilir. Asyalıların beyazlara göre önemli ölçüde daha düşük RCC insidansına sahip olduğu ve Afrika ülkeleri bildirilen en düşük insidansa sahipken, Afrika kökenli Amerikalıların Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en yüksek nüfus oranına sahip olduğu bildirildi. Gelişmiş ülkeler gelişmekte olan ülkelere göre daha yüksek insidansa sahiptir ve en yüksek oranlar Kuzey Amerika, Avrupa ve Avustralya / Yeni Zelanda'da bulunmuştur.
Tarih
Miril, tartışmasız en erken renal karsinom vakasını 1810'da yayınladı. 6 Nisan 1809'da Brest Civic Hastanesine gebeliğin ileri evrelerinde başvuran 35 yaşındaki Françoise Levelly'nin vakasını anlattı.
Koenig, böbrek tümörlerinin makroskopik morfolojiye dayalı ilk sınıflandırmasını 1826'da yayınladı. Koenig, tümörleri skiröz, steatoz, fungoid ve medüller formlara ayırdı.
Hypernephroma tartışması
Tümörün sınıflandırılmasının ardından, araştırmacılar renal karsinom için menşe dokuyu belirlemeye çalıştılar.
Patogenez böbrek epitel tümörlerin yıllardır tartışıldı. Tartışma, Paul Grawitz tarafından 1883'te küçük, sarı böbrek tümörlerinin morfolojisi üzerine gözlemlerini yayınladığında başlatıldı . Grawitz, yalnızca alveolar tümörlerin adrenal kaynaklı olduğu, papiller tümörlerin ise böbrek dokusundan kaynaklandığı sonucuna vardı .
1893'te Paul Sudeck, Grawitz tarafından öne sürülen teoriye, renal tübüllerdeki atipik özelliklerin tanımlandığı ve bu atipik özelliklerin tübüller ve komşu malign tümör arasında bir gradasyonunu kaydettiği renal tümörlerin açıklamalarını yayınlayarak meydan okudu . 1894 yılında, Otto Lubarsch olan teorisi desteklenen Grawitz terimi icat hypernephroid tümör için değiştirilmiştir, hipernefrom ile Felix Victor Birch-Hirschfeld'in bu tümörlerin tanımlamak için kullanılır.
Grawitz'e yönelik sert eleştiri, böbrek tümörlerinin adrenal kökeninin kanıtlanmamış olduğunu düşünen Oskar Stoerk tarafından 1908'de sağlandı . Grawitz tarafından öne sürülen teoriye karşı ikna edici argümanlara rağmen, hipernefroma terimi, adrenal çağrışımıyla birlikte literatürde ısrar etti.
Foot and Humphreys ve Foote ve ark. Bu tümörler için renal tübüler kökenini vurgulamak için Renal Hücreli Karsinoma terimini tanıttı . Tanımlamaları, Fetter tarafından artık yaygın olarak kabul edilen Renal Hücreli Karsinoma terimine değiştirildi .
Tartışmayı çözmek için ikna edici kanıtlar Oberling ve ark. 1959'da sekiz böbrek karsinomundan temiz hücrelerin ince yapısını inceleyen . Tümör hücre sitoplazmasının çok sayıda mitokondri ve glikojen ve yağ birikintileri içerdiğini buldular . Serbest sınırlar boyunca mikrovillus içeren ara sıra hücreler ile taban zarına dik olarak yerleştirilen sitoplazmik zarları tanımladılar . Bu özelliklerin, tümörlerin , renal kıvrımlı tübülün epitel hücrelerinden kaynaklandığını gösterdiğini ve böylece nihayetinde tümör patolojisindeki en tartışmalı konulardan birini çözdüğünü belirttiler.
Ayrıca bakınız
- Stauffer sendromu
- Knudson hipotezi
- İnterlökin-2
- Böbrek kanseri
- Rapamisin
- Vinblastin
- Dizüri
- İnterferon
Referanslar
|Sınıflandırma|
|Dış kaynaklar|