bir fahrettin sırtlan
vecizesi, daha doğrusu suali.
gözlerinizdeki umut ve ışığı kaybetmeden önceki son anlara tekabül eden soru... abe istanbul'a gelmişem meşur olmak için.
şahsıma ait selamlaşma şekli efendim bu. beğenmeyen selamı, sabahı kessin diyemeyeceğim zira ekmek teknemin alabora olmasına gönlüm el vermez. hem selamlaşmak sünnettir.
ps: başlıkta başlığı anmayı hoş karşılamadığımdan şuracığa yarım porsiyon "hiç mi yok?" bırakıyorum.
imza: fahrettin sırtlan
yeşilçam filmlerinin temel sorularından biri. hepsi belkıs özener hatunların da. hakikaten öyle, çoğunu o seslendirmiş şarkıların.
zehirli ok. bir kez atıldı mı geçmiş olsun. bu ışıltılı hayatı ben seçmedim.
sahnenin tozunu birkaç defa yuttuğum doğrudur; allah allah'a mı kalkmadılar, sesimi benim gibi bir oğlak burcu olan burçdaşım yıldırım gürses'e mi benzetmediler, "senin allah'ına gurban" mı çekmediler, arada bir en önde oturan kaşarlar tarafından taşak da geçildim ama ses tellerimle sevişmek isteyen hatunlar da çıkmadı değil, birlikte düetlerde seslerimizi seviştirdik.
yani müzik harika bir şey, buz gibi bembeyaz, ıssız bir kabinde dj'likten tut da sahnede şarkı söylemeye kadar tam bir rüya...