Maalesef, karşı ortaklarımız önemli başarılar elde etti. Bütün gelişmiş ülkeler ekonomik büyüme gösteriyorsa, yeni bir yaşam tarzı konumuna gelinirse, o zaman finansal ve ekonomik sistemimiz ters yönde hareket eder.
Spekülatör uğruna
Merkez bankası enflasyon hedefini açıklıyor, ancak tam tersi bir sonuç elde ediyor - iki kez yükseldi. Rusya'da, sermayenin hareketi sınırlı değildir, yerleşik olmayanlar pazara hakimdir. Mali sektörümüzün dış etkenlere güçlü bir şekilde bağımlı olduğunu gösteren pek çok benzer örnek var.
“Petrol üreten ülkelerden en çok etkilenen ülkeler bizler hariç, Meksika ve Nijerya para birimlerini yalnızca yüzde 11 oranında değer kaybetti”
Şu anda, Batı'da, dünya üretiminin yeniden yapılandırılmasının bağlandığı yeni bir teknolojik model doğuyor. Bu dönemlerde gözlemlediğimiz iyileşme belirtileri, ekonominin zaten biyo-mühendislik, bilgi, nanoteknoloji konusunda oldukça sıkı bir şekilde gelişmekte olduğunu söylüyor. Ve bu pazar yılda 35 yüzde büyüyor.
Ancak genel olarak, değişen teknolojik yapıların dönemi her zaman çoğu ülkenin ekonomisinde bir çöküntü, belirsizlik, finansal piyasadaki oynaklık, devlet rolünde keskin bir artış, bir silahlanma yarışıdır. Bu yüzden geçen yüzyılın 30-s idi. Ve alanın militarizasyonu başladığında, 70 - 80'te tekrarlandı. İkinci durumda, bu yüksek teknoloji, mikroelektronik gelişimini sağlamıştır. Mecazi anlamda konuşursak, bilgi ve iletişim ürünleri pazarının yılda yüzde 25 eklediği Amerikan ekonomisini uzun yıllar sürükleyenlerdi.
Teknolojik yapıların değiştirilmesi aynı zamanda ulusal güvenlik için de bir zorluktur. Bu durumda ne yaparsınız? Batı'da, ekonomi için fonun keskin bir şekilde artması. Kelimenin tam anlamıyla ucuz para ile sular altında. Bunun nedeni, böyle bir sürenin çok yüksek risklerle karakterize edilmiş olmasıdır. Yeni teknolojiler geliştirmek için büyük özen ve isteksizlik ile özel iş. Bu nedenle, ekonomik modernleşme için en uygun ortamı yaratmak için, gelişmiş ülkeler bir finansal gevşeme politikası izlemektedir. Örneğin, para arzı, Batı'daki mevcut krizin başlamasından bu yana üç ila dört kat arttı. Çok büyük bir para akışı var. Dünya rezervlerinin toplam değeri yaklaşık üç trilyon dolardı ve bu süreç devam ediyor.
Küresel finans kurumları tarafından desteklenmektedir. Birkaç yıl daha dünya para biriminin yaklaşık yılda 700 - 800 milyar dolar olacağı tahmin edilebilir. Ayrıca, negatif faiz oranlarında yürütülür ve hacmi tüm parasal tabanımızın yaklaşık beş katıdır.
Gelişmiş ülkelerin aksine, Rusya, bu oranları düşürmek ve nakit akışını artırmak yerine, onları yükseltme politikası izlemektedir. Ancak faiz oranlarını arttırdığımızda üretim ve GSYİH büyüme oranlarında bir yavaşlama oluyor. Paranın değeri çoğu sektördeki karlılığı aşmaya başlar. Şu anda, sadece madencilik endüstrisi ve Rusya'nın kimyasal ve teknolojik kompleksi, faiz oranlarımızda kredi almak için yeterli karlılığa sahip. Ve hiç kimse, sanayi sermayesinin neredeyse yarısının banka kredisi yoluyla oluşturulduğunu düşünmüyor. Sonuç olarak, işletmeler bir seçenekle karşı karşıya kalmaktadır: ya üretimi kısmak ve kredileri geri ödemek, işletme sermayesini azaltmak ve maliyetleri telafi etmek için fiyatları yükseltmek ya da iflas etmek.
Birisi fiyat yükseltmenin yolunu seçti. 2015’in başlangıcında, sektörde sürekli kayıplar yaşadık, şimdi bazı yerlerdeki finansal sonuçlar, üretimdeki düşüşün arka planında artış gösterdi. Fiyatlardaki artışın ardından işletmeler ürünleri için fiyatları artırmaya başladı. Ve kim yapamadı, üretimi azaltmaya başladı.
Tekrarlamak gerekirse: yüksek bir faiz oranı enflasyonu azaltmadı ve ruble'yi dengeleme girişimi başarısız oldu. Merkez Bankası bir dalgalı kursa geçişini ilan eder etmez güçlü dalgalanmalar başladı. Bu tür volatilite sayesinde, yatırımın yanı sıra geliştirme de mümkün değildir. Bu, yönetim teorisi açısından oldukça garip bir olgudur, çünkü şu anda ruble dünyadaki en güvenli para birimidir.
Bu yüksek ruble döviz kurunun sübvansiyonu nereden geliyor? Ölçeği dünyanın sadece yüzde biri olmasına rağmen pazarımızın çok açık olması ile bağlantılı. Temelde, finansal piyasalarımız ABD merkezlidir, çünkü ABD dolarının konusuna dayanmaktadır. Açıklık koşullarında, yabancılar üzerinde esas olarak faaliyet göstermesi, yerleşik olmayanların payının yüzde 75'i aşması şaşırtıcı değildir. Bu, pazarımızı kontrol etmediğimizi gösteriyor. Böyle bir durumda kendi finansal ve ekonomik kalkınmamızla yönlendirmek kesinlikle imkansız - biz burada usta değiliz.
Naif, ruble döviz kurunun tamamen petrol fiyatları ile ilgili olduğunu söylüyor. Bu faktörün elbette belirli bir değeri var. Ancak, petrol üreten ülkelerden, en çok etkilenen ülkeler, biz hariç, Meksika ve Nijerya, para birimlerini yalnızca yüzde 11 kadar düşürdü. Neden Rublesi iki kere amortismana uğradı? Çünkü dünyadaki hiç kimse kendi ulusal para birimini serbest yüzmeye atmıyor. Ama kendi yolumuza gitmeye karar verdik. Anayasa ve ruble güçlenmesinin aksine, Merkez Bankası'nın en önemli görevi olduğu gerçeği, Rusya'da döviz rezervlerinin büyük olması (ekonomideki tüm para arzından iki kat daha fazla) denemeye devam ediyor.
Rublesi sadece en güvenli olan para birimi değil aynı zamanda en değişken olan döviz kurundaki en düşük değer. Bu çok saçma. Merkez Bankası, ruble döviz kurunu herhangi bir düzeyde ve güvenlik marjıyla dengeleyebilir. Ancak bu yapılmamıştır çünkü para ve finans piyasası temel olarak yabancı oyunculara verilmektedir. Spekülatif işlemlerin bunun üzerindeki payı tüm makul sınırları aşıyor. Merkez Bankası'nın kurs üzerindeki kontrolünden geri çekilmesi ve pozisyonların spekülatörlere teslim edilmesi - son zamanlardaki yüksek dalgalanmaların sebebi.
Düşen ekonomik aktivite ve yükselen fiyatlar arasında, Moskova Döviz Borsasında işlem hacmi yılda sadece 2015'te iki katına çıktı. Bugünkü işlemlerin karlılığı yüzde 80 civarında. Yani, değişim Glazyev'e göre spekülatörlerin de kontrolü altında. Ve böyle bir politika ilgileniyor. Amaçları devletin zıddıdır. Ekonomide böyle bir seyir sürdürürsek, kendi gelişimimize güvenemeyiz.
Merkez bankası hataları
Akademik bilimimiz sonuçları konusunda uyardı. Merkez Bankası, Ulusal Mali Konsey üyeleri, danışmanın bölgesel ekonomik entegrasyon, Sergey Glazyev ve önerisi üzerine Rusya Federasyonu Başkanı'na verdiği resmi görüşün farkında. Rusya Bilimler Akademisinin Ekonomi Bölümünün bir sonucu var. Diyor ki: enflasyonu hedeflemeye geçiş, fiyat artışının, üretim düşüşünün ve yatırımların azalmasına yol açacaktır.
Glazyev, “Enflasyonu hedeflemede mantık yok” diye ikna etti. “Bunun bir sistem politikası olduğunu düşünüyorsanız, derinden yanılıyorsunuz.” Gerçek şu ki, hedefleme, ulusal para birimini altına bağlamaktan sermayenin sınır ötesi hareketi üzerinde kontrolü bırakmaktan ibarettir. Bu koşullar altında, aynı anda seyri düzeltebilir ve özerk para politikasına katılabilirsiniz. Geliştirdiğimiz bu garip yönetim şeması bilimsel değildir. Yıllar önce 50 bile, akademik bilim tarafından reddedildi. Parasalcilik klasikleri altını para olarak anladı ve ne kredileri, ne de ekonomideki geri bildirimleri ne de borç yükümlülüklerini hesaba katmadı, paranın yalnızca yükümlülüklerle güvence altına alındığını, başka bir şeyle güvenceye alınmadığını fark etmedi.
Bu sınır ötesi sermaye hareketleri pratiğine, iç para piyasasının zayıflığı ve mikroskobik karakteri göz önüne alındığında, kısıtlama olmadan devam edersek, finansal ve ekonomik sistemimizi yönetemeyiz. Ruble sadece yaptırımlara tabi olmayan ve Batı'da herhangi bir miktarda kredi alabilen spekülatörlere bağlı olacaktır. Onlar için, böyle bir niş özellikle Amerikalılar tarafından bırakılmıştır. Merkez Bankası'nın belirlediği faiz oranı ne olursa olsun, spekülatörler her zaman yurtdışına çıkma ve hemen hemen tüm kredileri ücretsiz alma fırsatına sahiptir. Buna göre, para arz sistemimizi ve yönetemiyoruz.
Dolayısıyla, enflasyon hedeflemesi, açık bir sermaye hesabına kilit bir oranı manipüle etmekten başka bir şey değildir. Üç yıl boyunca böyle bir politika yapmak bizi durgun bir tuzağa düşürdü. Ekonomistler diyor ki: devalüasyon-durgunluk sarmalı.
Merkez Bankası her zaman sadece enflasyon tahminlerinde değil, aynı zamanda sınır ötesi sermaye hareketlerinin hacmindeki tahminlerde de yanlıştır. Ülkenin liderliği sürekli olarak Rusya'ya yatırım yapmaya davet ediyor. Ancak tam tersi gözlenirken. Batı'nın yaptırımlar hakkında konuşmaya başlamasından hemen sonra çığ çıkışı öngörülmüş olabilirdi.
Merkez Bankası böyle bir durumda mantıklı ne yapmalı? Küçülen dış kredi kaynaklarını dahili olarak değiştirin. Ancak bunun tam tersi gözlemlendi: Yaptırımların finansal ve ekonomik sistemimize etkisini artıran, faiz oranlarındaki bir artış ve borç vermedeki düşüş. Obama'nın şunu beyan etmesine izin veren şey buydu: Rusya ekonomisi paramparça oldu.
Ekonomideki para eksikliği, yüksek faiz oranları şirketlerimizin yurt dışına borçlanmaya başlamasına neden oldu. Sonuç olarak, ülkenin para tabanının neredeyse yüzde 100'ü yalnızca dış kredi kaynakları ve dış yatırımlar için kuruldu. Bugün, hala çok fazla olan yüzde 70'u oluşturuyorlar. Prensip olarak finansal sistem dengelidir. Yerel kredi kaynakları ve gelir pahasına iyi gelişebiliriz. Ancak gerçek şu ki, dış borçlardaki artışla birlikte sermaye ülkeyi terk ediyor. Bunun üzerinde kontrolümüz yok.
Gelirin önemli bir kısmı denizden geliyor. Bu resmi olarak (vergilerin alınmaması nedeniyle) yıllık olarak trilyonlarca ruble bütçe geliri kaybediyoruz. Bu paranın iadesi, yabancı krediler pahasına giderdi. Böyle bir döngü 120 - 130 yılda milyarlarca dolar. Yarısı batı finans sistemine iz bırakmadan yerleşir. Rusya'dan açık denizde biriken sermaye, 0,5 trilyon dolara ulaşıyor.
Kredilerin ardından, mülkiyet hakları yurtdışına gitmektedir. Orada para alırken, depozito bırakın. Ve şimdi mülkiyet haklarının çıkışını görüyoruz. Sektörde yerleşik olmayanların payı, yüzde 50'ten ortalama. Yüzde 90'teki elektrik mühendisliğimiz Rusya vatandaşı olmayanlara veya pasaportlu birçok kişiye ait. Anglo-Saxon'daki para tabanını takiben yargı yetkisi ve mülkiyet hakları ortadan kalktı.
Temelde, Rusya küresel finansal sistemin bağışçısıdır. Öyle bir durumda ekonomik yaptırımlardan korkmamamız gerekiyor gibi görünüyor. Ancak sorun şu ki, devam etmekte olan para politikası nedeniyle, tamamen dışsal bir bağımlılık içindeydik. Ve şimdi, dış kredi akışı kuruduğunda para arzı otomatik olarak azalır. Daha az sıklıkta krediler alınır, yatırımlar kısıtlanır, ekonomi düşer. Analiz, işletmelerin tüm gelirleri yatırıma dönüşse bile, basit bir üreme sağlayamayacağımızı gösteriyor.
Primakov örneği
“Sonuç, para otoritemizin bilişsel tarafından hayrete düşmesidir. silah, - Sergey Glazyev'i ele alıyor. “Bu, hayati çıkarların tam tersi bir fikir kafanıza girdiğinde olur”
Bunu ve neden yapanların sorularına cevap, vakfın bir yıl önce Moskova'daki misyonu tarafından bırakılan IMF'nin tavsiyelerinde yer alıyor. Özellikle, Rusya'ya faiz oranlarını yükseltmeye devam etmesini tavsiye ederken, Birleşik Devletler - onları düşürmelerini tavsiye ediyor. Mantık nerede?
Ne yazık ki, bu uygulama, görünüşe göre, devam edecek. “Rusya'nın 2018'a kadar para politikası programı” uyarınca, reel bazda para tabanı son tarihe kadar yüzde 30 oranında azalacaktır. Kritik olarak tehlikeli olan GSYİH'nın yüzde 36'i oranında ekonomiden para kazanma konusunda son derece düşük bir seviyeye geleceğiz. Yaklaşık aynı, 90'un başlangıcında, parasal suretler, ofsetler, takas ortaya çıktığında oldu. Bunu istiyor muyuz?
En can sıkıcı şey, ülkedeki stagflasyonun büyük rezervlerin arka planında gerçekleştiğidir. Endüstride kapasite kullanımı yalnızca yüzde 60'tir. Üstelik üretimi% 40 oranında güvenle artırabilirsiniz. Ancak bunun için enflasyon hedeflemesini açıklayana kadar yürüdüğümüz düz çizgi boyunca gelişmemiz gerekiyor. Bugün, kalkınma yörüngesi sıfırda ve ekonomideki faaliyet seviyesi Sovyet zamanlarındakinden iki kat daha az. Ana sermaye küçülürken giyim için çalıştığımız ortaya çıktı.
Bu kısır döngüden çıkmanın yolu nerede? Glazyev'e göre, gelişmiş dünyada yapılanları pazar ekonomisinde yapmak gerekiyor. Bir numaralı görev ruble istikrarı sağlamaktır.
İlk olarak, merkez bankasının pazara dönmesi gerekiyor. Onu spekülatörlerden kurtar. Borsada, dünya genelinde geçerli olan düzenleyici kurallara uyun ve altın ve döviz rezervlerimize dayanarak, enkazın istikrarını sağlamaya çalışın.
İkincisi, aynı anda daha düşük faiz oranları. Sorun, Merkez Bankası'nın çıkardığı paranın çoğunun döviz piyasasında harcanması. Kısa vadeli krediler bir hafta boyunca yüzde 11 oranında verilir ve yalnızca finansman spekülasyonunun kaynağı olarak çalışabilir. Merkez Bankası'nın geçen yıl refinansman yoluyla ekonomiye kazandırdığı paranın hemen hemen tamamı, ticari bankalar tarafından döviz varlıklarına transfer edilmiştir. Asıl para spekülasyona gider ve dengeye karşı çalışır. Resmi araçların geri kalanı - küçük ve orta ölçekli işletmeler için bütçe desteği, ipotek ve sosyal programlar - artık olarak kullanılmaktadır. Paranın hedeflenen hareketi üzerinde kontrol olana kadar, daha fazla bozulma ve kaos olmaya mahkumuz.
Üçüncüsü, düşük faiz oranları, uzun vadeli krediler ve hedeflenen para kullanımı üzerinde devlet kontrolü ile mümkün olan çok kanallı bir ekonomik büyüme sistemine gelmek gerekiyor. Kamu alımlarına, diğer federal programlara fon tahsis edildiğinde faiz oranları sıfır olabilir.
Dördüncü olarak, Devlet bütçe dışı yatırım ve kredi fonu alternatif olarak kullanılabilir. Bilimsel Siyasal Düşünceler ve İdeoloji Merkezi Genel Müdürü, Fiziksel ve Matematiksel Bilimler Doktoru Stepan Sulakshin ve birkaç uzman daha böyle bir finans kurumu kavramını geliştirdi. Ancak bu koşullar yerine getirildiğinde, kredilerin büyük kısmı üretim, yatırım, yenilikçilik, modernizasyon vb.
Son olarak, devlet tahvili var - bütçe açığını finanse etmek için para sorunu. Bu, ABD ve Avrupa Birliği tarafından kullanılan ana kanaldır. Örneğin ABD Federal Reserve, temel olarak devlet borçları için para basmaktadır. Bütün mesele bütçe açığını korumak için harcanıyor ve Rusya bu politikayı ekonomisini doyurarak sürdürmeye yardımcı oluyor, Cumhurbaşkanı Vladimir Putin'in bile yakın zamanda Maliye Bakanı Anton Siluanov'a kamuoyu önermekle kınadığı bir ekonomi.
Tanınmış ekonomist John Keynes'in dediği gibi, kapasiteler yüklü değilse ve büyüme potansiyeli varsa, potansiyel tükenene kadar para miktarı arttırılmalıdır. Böylece maliyetleri, üretim ölçeğini ve yatırımı azaltarak enflasyonda düşüş elde edersiniz. Ana şey kalkınma için parayı yönlendirmektir.
Şu ana kadar ekonomiden para kazanma yaklaşımımız Batı'dakinden daha düşük, yaklaşık 8 - 10 trilyon ruble. Her ne kadar böyle bir politika örneğine sahip olsak da - 1998'in varsayılanından hemen sonra, Victor Gerashchenko ve Yevgeny Primakov'un benzer bir sisteme sokması ve çarpıcı bir etkisi olması durumunda: bir yıl içinde sınai üretimde keskin bir artış (% 20), parasal tabanını genişletirken enflasyonda dört kat azalma oldu.
Japonya, Çin, Hindistan kredi hacmi nedeniyle bugünkü sürdürülebilir kalkınmaya geldi ve bunların hacmi üç ila dört kat arttı. Tabii ki, böyle bir sistem stratejik planlama olmadan çalışamaz. Ancak uygun kararlar verilirse, o zaman, Sergey Glazyev'in de vurguladığı gibi, kendisi ve ortakları ekonominin yılda en az yüzde sekiz oranında büyümesini garanti edebilir.