Bugün çok az insan, savaştan sonra Hiroşima ve Nagazaki'nin kaderinin Moskova dahil SSCB'nin herhangi bir kentini kavrayabileceğini biliyor. Amerika Birleşik Devletleri'nde, Sovyetler Birliği'nin büyük sanayi merkezlerine karşı nükleer saldırıları içeren Dropshot adı altında bir plan geliştirildi.
Bu arada, ülkemizin hava sahası Amerikan keşif uçağı tarafından cezasız kaldı. Maalesef, Sovyet avcılarının o zaman onlara ulaşamadığı yüksek rakımlı uçaklarda uçtular. Olayların nasıl gelişeceği bilinmemektedir, SSCB'ye atom şantajına layık bir cevap bulamamıştır ... Alınan önlemler, o zamanlar için en son uçaksavar füzesinin mümkün olan en kısa sürede yaratılmasını da içeriyordu. оружия Hava Savunması - C-75 ADMS, yılın 1'unun yılın 1960'unu F. Powers'ın keşif uçuşunu bastırdığını gösteriyor. O zamanlar Sverdlovsk bölgesi üzerindeki gökyüzünde ve uzun süre Ural topraklarında meydana gelen gerçek olaylar, en ufak tanıtımlara tabi değildi. Ve dramanın bazı detayları son zamanlarda belli oldu.
VOGON'DA ATMA
O gün, Amerikan Lockheed U-2 uçağı sabahın erken saatlerinde Peşaver bölgesindeki Pakistan havaalanından erken uçtu. Araba, Baş Teğmen Francis Harry Powers tarafından kontrol edildi. 5 saatlerde 36 dakika yüksek rakımlı keşif, Kirovabad bölgesindeki (şimdi Pyanj, Tacikistan şehri) SSCB sınırını geçti. Uçuş rotası, Pamir'lerden Kola Yarımadası'na kadar bulunan Sovyet gizli eşyalarının üzerinden geçti. Lockheed U-2'in hava savunma grubunu ortaya çıkarması ve Çelyabinsk bölgesindeki nükleer sanayi işletmelerinin fotoğraflarını çekmesi gerekiyordu.
İlk olarak, bir casus uçağı, o zamana kadar yerli yerli uçaksavar savaşçısı olan Su-9'in yardımıyla müdahale etmeye çalıştı. Kaptan I. Mentiukov'a, Novosibirsk'teki fabrika havalimanından Baranavichy kentindeki havalimanına uçağı geçmesi ve Sverdlovsk yakınlarındaki (şu anda Yekaterinburg'da) Koltsovo havalimanında bir ara iniş yapma talimatı verildi. Görev bir savaş değildi ve Su-9'te havadan havaya füze yoktu (o sırada silahlar yakalayıcılara kurulmadı). Uçuş orta irtifalarda planlandı, bu nedenle pilotun bir basınç kaskı ve yüksek irtifa dengeleme giysisi yoktu.
Buna rağmen, pilot Mentyukov bir casus uçağı çarpma emri aldı. Su-9 yalnızca 17-19 bin metreye tırmanabildi. Hava sahası ihlalcisini yok etmek için, savaşçıyı hızlandırmak ve 20 kilometrelik rakıma "atlamak" gerekiyordu. Ancak, asılı durma hatası nedeniyle Su-9, Powers'ın arabasının önünde "ortaya çıktı". Bir koçta yeni bir girişim için, 20 kilometresindeki ince hava nedeniyle, önleyicinin yapamayacağı bir U dönüşü yapılması gerekiyordu. Ek olarak, Su-9'in yüksek hızı engelledi: U-2'in hızını önemli ölçüde aştı. Evet, uçaktaki yakıt sadece iniş için kaldı ve ikinci tura çıkmadı.
Bu durumda, ülkenin Hava Savunma Kuvvetleri Komutanlığı, Sverdlovsk yakınlarında bulunan C-2 uçaksavar füze sistemleri yardımıyla Lockheed U-75'i imha etmeye karar verdi. Ancak, durum zaten etkilenen bölgeyi terk ettiği için durum yetersizliği nedeniyle durum karmaşıktı.
Ateş açma emri, Binbaşı M. Voronov komutasındaki bir bölüm aldı. Atış peşinde yapıldı. Başlat komutunun geçtiği üç füzeden, rampalardan yalnızca bir füze sistemi çıktı. Kurulumun resmi versiyonuna göre, yasaklama açısında durdular (Lockheed U-2, anten kabini ve rampaları ile aynı çizgideydi), fırlatıldıktan sonra roketin SNR antenlerine zarar verebileceği sonucuna vardı. Resmi olmayan versiyona göre, heyecan nedeniyle, rehberlik görevlisi “Başlat” düğmesinin kilidini açmayı unuttu.
Üç yerine sadece bir roket atmak (Atış Kurallarına göre) Amerikan pilotunun hayatını kurtardı. Roket kanadı, kuyruk düzeneğini ve keşif uçağının motorunu imha etti, ardından 20-kilometrelik bir yükseklikten düşmeye başladı. Powers, kabinin yanından yuvarlanan aracı terk etmeyi başardı.
HAVA BOYUNU
İnişten sonra, Amerikalılar yerel halk tarafından gözaltına alındı (ilk önce onu bir Sovyet kozmonotu için aldılar). Ampulü CIA talimatının gerektirdiği şekilde zehirle kullanmamış, ancak teslim olmayı tercih etmiştir. Francis Harry Powers casusluktan mahkum edildi ve daha sonra ABD'de tutuklanan ve 32 yıllarını hapse mahkum eden Sovyet istihbarat subayı Rudolf Abel (William Fisher) ile değiştirildi.
Ancak tarih Pilotsuz yere düşüp bırakılan Lockheed U-2 burada bitmedi. Yönetilmeyen araç on kilometre yüksekliğe ulaştığında, Kaptan N. Sheludko tarafından komuta edilen başka bir füze bölümünün etkilenen alanına girdi. C-75 SAM sistemi son zamanlarda kullanım için kabul edildi ve hesaplamalar hedefin vurulup vurulmadığına dair göstergelerle belirlemek için yeterli deneyime sahip değildi.
Roketler pasif müdahale yapan ekranlarda bir hedef olduğuna karar verdi. Bu nedenle, Kaptan Sheludko'nun bölümü ateş açtı. Düşen bir casus uçağı ve ilk roketin enkazı üç füze daha aldı. Böylece, toplam dört füze ateşlendi (biri Binbaşı M. Voronov'un bölünmesinden sonra, ve üç kişi daha - enkazdaki Kaptan N. Sheludko'nun bölünmesiyle).
Ayrıca, avcı ile etkileşim eksikliği nedeniyle havacılık “Halı” komutunun (tüm askeri ve sivil uçakların hemen iniş komutu) aksine, bir Amerikan istihbarat subayının araya girmesi için iki MiG-19 uçağı fırlatıldı.
Görev çift MiG-19 Bolshoe Savino (Perm bölgesi) havaalanından kaçtı. Havaalanında Koltsovo uçakları yakıt ikmali için bindik. Bununla birlikte, ülkenin Hava Savunma Kuvvetleri savaş havacılığının komutanının kişisel emri üzerine, Hava Kuvvetleri Mareşeri E. Savitsky, MiG yeniden yola çıktı. Komutan gerçekten, saldırganın uçaksavar füzesi kuvvetleri tarafından değil, astları tarafından vurulmasını istedi. MiG-19 yakalayıcılarının 20 km'yi zeminden yukarıya tırmanamamasına rağmen (tavan limitleri 15 000 m idi), pilotlara bir savaş görevi verildi: bir Amerikan keşif uçağını imha etmek. Bunu yapmak için, Su-9'ten hemen önce olduğu gibi, 17 km yüksekliğine kadar yüksek hızda kelimenin tam anlamıyla "zıplamak" zorunda kaldılar, Lockheed U-2'te füzeleri hedeflemek ve fırlatmak için zamanları vardı.
O zaman bir kural vardı: sanığın "dost veya düşman" olarak adlandırılması durumunda, kölen kölenin arabasında kapatılmalıdır. Bu, karasal radar göstergelerinin ekranını gereksiz bilgi ile doldurmamak için yapıldı. Nadir havadaki azami yükseklikte MiG buharı sıkı oluşumda kalamazdı - köle avcısı geride kalmıştı.
MiG hedefinin peşinde, Binbaşı A. Shugaev tarafından komuta edilen bölünme imha bölgesine girdiler. Davalı baş kaptan Aivazian için çalıştı ve “kendi” olarak tanımlandı. Üst düzey teğmen S. Safronov'un davalı ile birlikte hareket ettiği uçağın düşmanı hatalıydı, üç roket attı ve düşürüldü. Kıdemli Teğmen Safronov öldü.
Böylece, Lockheed U-2 ve iki MiG'ye toplam yedi füze ateşlendi. Başka bir (sekizinci) roket, Albay F. Savinov komutasındaki komşu alayın uçaksavar füze birimini ateşledi. Bu, Su-9'teki kaptan Mentyukov'un ihmal ederek fırlatma alanına girmesinden sonra gerçekleşti. Neyse ki, pilot durumu hızlı bir şekilde değerlendirmeyi başardı ve bölümün uzak imha bölgesinin sınırlarının ötesine geçti.
Resmi versiyona göre, Su-9 bombardımanının sebebi "dost veya düşman" ın kimlik kodlarında zamansız değişiklik oldu. Yüksek irtifa avcısı geçici olarak Koltsovo havaalanındaydı ve buna karşılık gelen komut getirilmedi. Bu bağlamda, Sovyet avcı uçağı tekrar havaya yükseldikten sonra, yanıtlayan PTB isteğine cevap vermedi. C-75 SAM'a gelince, kompleksin ilk modifikasyonları toprak bazlı bir radyo sorgulayıcı (NRZ) kurmadı.
Urallar üzerinde gökyüzünde meydana gelen karışıklığın bir başka nedeni de, manuel olarak yapılan hava savaşı kontrol modu tarafından açıklanmaktadır. O zamanlar, 4-th ayrı hava savunma ordusunun komuta merkezi (CP), henüz yeni kabul edilen otomatik kontrol sistemi Air-1 ile donatılmamıştı. “Manuel modda” çalışırken, hava durumu ile ilgili bilginin radar şirketinden ordu komutanlığına geçme süresi 3-5 dakika idi.
Ülkenin uçaksavar savunma kuvvetlerinin üç kolu - ZRV, RTV ve IA arasında yakın işbirliği konularının ele alındığı ilk araştırma doktrini yalnızca Ağustos 1959'te yapıldı ve sonuçlarına göre Vozdukh-1 ACS sadece sınır bölgelerine akmaya başladı.
Lockheed U-2 uçağının (üretim yılı - 1956) taktik ve teknik özellikleri de büyük öneme sahipti. Stratosferden keşif için özel olarak tasarlanmıştır. Arabaya takılan motor, 20-24 km / s hızıyla 600-750 km yükseklikte uzun süre uçmasına izin verdi. Uçağın o zamanlar için çok düşük bir yansıtma yüzeyi vardı, bu da radar göstergelerinde gözlemlenmesini zorlaştırdı. Bütün bunlar sayesinde, 1956’ten bu yana Amerikalılar, SSCB’nin diğer önemli şehirleri ve objeleri üzerinde Moskova, Leningrad, Kiev, Baikonur test bölgesi gibi bölgelere yapılan casusluk uçuşlarını sabırsızlıkla gerçekleştirebildiler.
Lockheed U-2'in ömrünü uzatmak için, X bandında çalışan "Ranger" aktif parazitini ayarlamak için otomatik bir ekipman vardı. Bununla birlikte, Amerikan istihbaratının hatasından dolayı, Ranger ekipmanı C-75 hava savunma sisteminden (H-aralığında 6 ve 10 santimetre) farklı bir frekans aralığına sahipti ve bu nedenle SNR ve füzenin çalışmasını etkilemedi.
ÖDÜLLER VE SONUÇ
Amerikan casus uçağı subaylarının imhası sırasında seçkin olanlara, Kırmızı Afiş Nişanı verildi. Bunlar arasında, uçaksavar füzesi taburlarının komutanları M. Voronov ve N. Sheludko'nun yanı sıra pilot, kıdemli teğmen S. Safronov (ölümden sonra) bulunmaktadır. SSCB Yüksek Sovyeti Başkanlığı'nın kıdemli teğmen Safronov'un verilmesi hakkındaki kararnamesi yayınlanmadı, düşürülen Sovyet uçaklarıyla ilgili tüm bilgiler yıllarca “Gizli” olarak sınıflandırıldı.
Tabii ki, SSCB'nin askeri-politik liderliği olanlardan gelen uygun sonuçları çıkardı. Sovyet savunma endüstrisinin uzmanları, en yeni Amerikan uçağının enkazını inceledi, ardından savunma endüstrimiz güçlü bir sıçrama yaptı: yeni uçak motorları geliştirildi, seyahat dalgası borularının üretimi başladı ve ileri teknoloji malzemeleri ortaya çıktı.
Orsk ve Sary-Shagan için Stalingrad S-2 uzunluğu 6 km'lik 19 taburdan uçaksavar füze bariyer oluşturdu 1960 55 Eylül 75 yıllık Hava Savunma Kuvvetleri Baş sırasına göre Lockheed U-1340 yok etmek hava savunma birimlerinin eylemlerin sonuçlarını takiben. 1962'in başlangıcında, ülkenin Hava Savunma Kuvvetleri askeri konseyinin kararına göre, Krasnovodsk'tan Ayaguz'a 2875 km uzunluğunda ikinci bir uçaksavar füzesi hattı kuruldu. Ek olarak, 20 C-75 ve C-25 bölümlerinin 125 bölümlerinin yanı sıra Karadeniz kıyısı boyunca dönüşte 48 bölümleri içinde bir Riga-Kaliningrad-Kaunas hattı var: Poti-Kerch-Evpatoria-Odessa.
Soğuk Savaş’ın şartları ve yasaları bunlardı. 1962’te, ABD’nin beş bin nükleer silaha ve SSCB - 300’e sahip olduğunu hatırlayın. Amerika Birleşik Devletleri'nde, 229 kıtalararası balistik füzeler ve Sovyetler Birliği'nde sadece 44 (sadece 20 ICBM'leri görevdeydi) vardı. ABD Hava Kuvvetleri, 1,5 ile nükleer silah taşıma kapasitesine sahip binlerce bombardıman uçağı ve Sovyet Hava Kuvvetleri - bu tür 150 uçaklarından daha fazla değildi.
O zamanın gergin durumu en iyi, ÇSGB Merkez Komitesi N.S. Khrushchev'in ilk sekreteri ifadeleriyle açıklanmaktadır: “Eğer“ Dodge ”iseniz, o zaman bunu size vereceğiz!” (İlk mektubu olan casus uçağı U-2'e atıfta bulunacağız) ve bir “hoot” vardı, bir de New York’ta BM Genel Kurulu’nda söylediği ifadeyle. Orada konuşan Nikita Sergeevich tehdit etti: "Size lanet olası anneyi göstereceğiz!" Geliştiricilerimizin gayrı resmi olarak "kuzkina annesi" olarak adlandırdıkları 50-megaton hidrojen bombasıyla ilgiliydi. Doğru, derler ki, tercümanlar Sovyet liderinin bu gizemli ifadesinin anlamını tam olarak aktaramazlardı.