.
"sevinçle ısırdım
madeni para gibi tırtıklı
kaderi."
Ah! Paul Celan. Bu hayat bir kaderdir şüphesiz. Kimliğini seçemediğin fakat şair olmaya karar verebildiğin ; rüzgarın şiddetinde hükümsüz kaldığın fakat kuytulara saklanmakta yahut derinin dalgalandığı o muhalif yürümelerde ısrarcı olmakta tercih hakkını kullanabildiğin bir kaderdir
ve sen istemeden ısırdın sevinçle, madeni para gibi tırtıklı kaderi ; dişlerin döküldü.
Bu kitap ile tanıştığımdan beri alkolle buluşmuş bir yarayım.
-Sevgili Celan, isminiz artık bir levha gibi çakılmıştır hafızama ve dizelerinizin çekiç darbeleriyle 'iz'lenmiştir aklım.
Yahudi asıllı bir savaş yorgunu ve bu sırada gerçekleşen koca kıyımın yalnız küçücük bir kırıntısı olarak II. Dünya Savaşı'ndan çıktıktan 25 yıl kadar sonra kendini Seine Nehri'nin sularına atarken, o büyülü ve kaya kütleleri kadar ağır imgeleri ile duyduğu tüm ıstırabı, korkuyu, kederi ve aşkı 'bu zamanın insanı'na da yaşatabilecek etkide olduğunu tahmin edebiliyor muydu acaba?
Esasen sevgili okurlar , benim sözlerim şu an pek değersizdir. Bu inceleme, şu anlattıklarımdan bir parça daha yükselemeyecek boydadır. Bu yazım , aklınızda bir ip parçası gibi sallansın ve arada bir gözlerinizin önüne gelerek sizi rahatsız etsin istedim. İstedim ki; bu ip parçası ile bakışmak sizi Paul Celan'la göz göze getirsin ve oradaki karanlık boşlukta bir dip aramaya arzulasın.
Çok alıntı yaptım, çok okuttum size.
Bu kitabı elime çok aldım.
Onu defalarca tuttum.
Fakat taşıyamıyorum...
İsterim ki şimdi şunu desin Celan ama biz duymayalım, olur mu? Duymasak da olur. :)
.
"Ben yaşıyorum,
uzaklardan onun kuğu şarkılarını dinliyorum."
.