Cadılar şeytanı kalçalarından öper, takıntılı rahibeler gofretlere bıçak saplar, bebekler tencerelere doldurulur ve rahipler herkese işkence yapar. Benjamin Christensen, cadılar ve histeriyle ilgili “kültürel-tarihsel dersinde” barut konusunda cimrilik etmiyor.
Uzun metrajlı film
Yıl: 1922
Yönetmen: Benjamin Christensen
Oyuncular: Benjamin Christensen, Tora Teje, Clara Pontoppidan, Elith Pio, Astrid Holm
Süre: 122 dakika
Yaş sınırı: 11 yıl
Haklar: AB Svensk Filmindustri.
Film Enstitüsü dağıtımında sinema gösterimi için filmi ayırtın.
Bölümler
1. Bölüm
İlkel ve ortaçağ kültüründe iblislerin ve cadıların görünüşleri üzerine bilimsel bir tez , bir dizi heykel, resim ve gravür fotoğrafları gösterici parçalar olarak kullanılmıştır. Buna ek olarak, güneş sisteminin yapısının ortaçağ kavramlarını ve yaygın olarak kabul edilen Cehennem tasvirini göstermek için birkaç büyük ölçekli model kullanılmıştır .
2. Bölüm
Bir grup keşişi terörize etmeden önce uyuyan bir kadını kocasının yatağından uzaklaştıran Şeytan da dahil olmak üzere, büyücülükle ilgili ortaçağ batıl inançlarını ve inançlarını teatral olarak gösteren bir dizi vinyet . Ayrıca, sözde bir cadıdan bir aşk iksiri satın alan bir kadın ve havada uçmayı hayal eden ve bir cadıların toplantısına katılmayı hayal eden sözde bir cadıyı gösteren bir sekans da gösterilmektedir.
3. Bölüm
Birkaç bölüme ayrılmış uzun bir anlatı. Set Ortaçağ’da , bu ölmekte olan adamın ailesi tarafından büyücülükle suçlanan yaşlı bir kadın ile ilgilidir. Anlatı, şüpheli cadılara zamanın dini otoriteleri tarafından yapılan muameleyi göstermek için kullanılıyor. Yaşlı kadın, işkence gördükten sonra, bir Cadı Şabatı’nın ayrıntılı açıklamaları da dahil olmak üzere, büyücülüğe yoğun bir şekilde dahil olduğunu itiraf ediyor , hatta ölen adamın evindeki iki kadın da dahil olmak üzere diğer sözde cadıları “adlandıracak” kadar ileri gidiyor. Sonunda, ölen adamın karısı, din adamlarından biri onu büyülemekle suçladığında cadı olarak tutuklanır.
4. Bölüm
Filmin son kısmı, eskinin hurafelerinin şimdi nasıl daha iyi anlaşıldığını göstermeye çalışıyor. Christensen, büyücülükle suçlananların çoğunun muhtemelen akıl hastası olduğunu iddia etmeye çalışıyor ve modern zamanlarda bu tür bir davranış bir hastalık olarak yorumlanıyor. Davası, bir uyurgezerci ve bir kleptomani hastası hakkında kısa hikayeler etrafında dönüyor ; bunun anlamı, bu davranışların orta çağda şeytani olarak etkilenmiş olarak düşünüleceği, modern toplumların ise bunları psikolojik rahatsızlıklar olarak kabul etmesidir.
Başlıktan birkaç saniye sonra yönetmenin yüzü karanlıktan kaybolur. Sadece boynuzlar eksik. Simsiyah saçları, sivri kulakları ve şeytani kaşları var ve bizi gözleriyle tırnaklıyor. Filmde göründüğünde boynuzları var. Uzun kulakları dik durur, dili oynar ve pençeleri ellerinden daha uzundur.
Kültürel-tarihsel bir ders olan Danimarkalı yönetmen Benjamin Christensen, filmini ortaçağ cadı duruşmaları ile ilgili olarak adlandırdı. Çizimler ve kalemle, evrenin nasıl hayal edildiğini açıklıyor. Bir modelde gezegenler camdan küreler halinde hareket ediyor, gravürlerde grotesk şeytanlar sırıtıyor ve mekanik bir cehennemde günahkarlar kaplarda aşağı yukarı hareket ediyor.
Oyun sahnelerinde, bir kadın bira fıçısında yarı çürümüş bir hırsızın parmağını överken, diğeri bir kedi çekişini kaynatır. Bir cadılar ordusu, bebekler için çorba yemeden önce devekuşu şapkalarındaki güzelliklerin şeytanı kalçalarından öpmek için sıraya girdiği Blåkulla’ya uçar. Çıplak kadınlar kameraya sırtlarını dönüyorlar ve telaşlı Şeytan, bir mersin balığı, bacaklarının arasına aldığı bir kasede çılgınca yukarı ve aşağı sürüyor. “Şabat yemeği genellikle askılardaki cesetlerden hazırlanır.”
Yaşlı bir kadın bir işkence tezgahına saplanır ve çektiği acıların yakın çekimleri Dreyer’in Bir Kadın Şehitliği’ni akla getirir . “Ruhsal bir veba gibi, büyücülük yayılıyor […]. Birkaç yüzyıl boyunca sekiz milyondan fazla kadın, erkek ve çocuk büyücülük için yakıldı.” Bu filmde hafife almıyorsun.
“Ortaçağ manastırlarında, şeytan korkusu neredeyse umutsuz bir umutsuzluğa dönüşür.” Kötü olan, rahibenin bıçağı gofretin içine saplamasına neden olur. Kız kardeşleri delilikle enfekte olur ve gözlerini devirmeye ve deli gibi dans etmeye başlar.
Yüzyıllar sonra, Tora Teje bir kleptomaniktir. “Bu zorlamalar, bu somnambula gizlenmiş haller, histeri adı altında özetlediğimiz sinir hastalıkları ile ilgilidir. Ve antik cadı ile modern histerik arasında birkaç temas noktası vardır.” Ve arzu? “Modern cadıyla, şeytan değil, örneğin gecenin huzurunu bozan, yükselen bir aktör, moda bir rahip ya da ünlü bir doktordur.”
Christensen’in ilk filmi The Secret X görsel olarak o kadar yenilikçi ki Griffith ile karşılaştırılıyor. Ama daha ileri gitmek istedi. “Tüm bu film uyarlamalarına karşıyım … Saf film yapmanın bir yolunu bulmak istiyorum.” The Witch’de komployu denize attı ve fantezileri gerçekle aynı şekilde tasvir etti. Cadı Şabatı’nda çarşaflı at sallanınca, sürrealistlerin Dreyers yerine Christensen’in filmlerini görmeleri gerektiğini düşündükleri anlaşılır.
Christensen, film ortamını kullanmanın gerçekten yeni bir yolunu buldu. Uzun bir pedagojik bölümle başlamaya, rollerde neredeyse sadece amatörleri kullanmaya, korku filmi efektlerini en azından korkutucu gerçekçilikle karıştırmaya ve hümanist bir çekicilikle bitirmeye cesaret etti. Cadı hala başka hiçbir şeye benzemiyor.
Yapmak zaman aldı. 1919’da Christensen Engizisyon El Kitabı Malleus Maleficarum’u buldu ve büyücülük çalışmaya başladı. Proje şekillendiğinde, İsveç Film Endüstrisi onu serbest bıraktı ve filmini kapalı kapılar ardında çekebileceği bir Danimarka stüdyosu satın aldı. The Witch 1922’de gösterime girdiğinde, SF tarihin en pahalı İskandinav sessiz filmi için ödeme yapmıştı. Birçok ülkede sert bir şekilde kesildi ve Amerika Birleşik Devletleri’nde yasaklandı ve dünya çapında bir başarıydı.
Johan Ankarstjerne’nin fotoğrafı çok etkiledi. Marfa, Dagens Nyheter: “[…] Her ayrıntı büyük bir özenle oyulmuş, efektler bir sanatçının kesin stil anlayışı ile hesaplanıyor ve Engizisyon mahkemesi gibi bazı sahnelerde kompozisyon, Yüksek Rönesans mimari freskinin düşüncesine öncülük ediyor. Işık efektleri son derece güzel [ …]. “
Alman UFA için iki filmden ve Stillers Vingarne’deki rolünden sonra, Christensen MGM tarafından işe alındı ve Warner Brothers ile devam etti. Bir başarısızlık ve altı iyi başarıdan sonra eve gitti. Son ödevleri , yazar Cornell Woolrich’in senaryoyu yazdığı The Haunted House , Seven Footprints of Satan ve House of Horror üçlemesiydi . Danimarka’da Christensen, sosyal sorunlar hakkında birkaç film yaptı.
Metin: Nina Widerberg (2016)