Vladimir Bey, emekliliğini Türk okulunun güvenliğinde geçiriyordu.Yoldakiler, Harun Tokak (Sayfa 75)
Bu okulda herkes birbirini çok seviyordu.
Sanki 'sevginin sultanlarıydı' bu insanlar.
Öğretmenlerin bu durumu öğrencilere de yansıyordu. Bahçede oynayışları, sokakta yürüyüşleri bile farklıydı.
Sanki büyüyüp yeniden küçülmüşlerdi. Geçenlerde cumhurbaşkanı okulun önünden geçerken arabasını durdurarak çocukları seyretmiş ve yanındakilere"Bu çocuklarda oyun oynarken bile bir olgunluk var" demişti.
Okulda hala bir öğrencisini kurtarırken, kendisi nehirde boğulan öğretmenin fedakarlığı konuşuluyordu.
Terörün tırmandığı, günde beş on evladımızın öldüğü, kardeşin kardeşi vurduğu acılı yıllar...Yoldakiler, Harun Tokak (Sayfa 110)
Emanet edilmiş çocukların"başına bir şey gelir" düşüncesiyle "gece kahramanlarının" sabaha değin çocukların başında nöbetleşe beklediği geceler...
Örtüleri açılan çocukların üzerini örten şefkat melekleri...
Tam delirmek üzereydi ki o sabah namazı, onu uçurumların kenarından değil, taa dibinden çekip almıştı.Yoldakiler, Harun Tokak (Sayfa 52)
Ruhunu yakan yıldırımlar, iman paratoneri ile toprağa verilmiş gibi kendini tüy kadar hafif hissetti.
Kalbi kırıkların sahibine kalbini açtı. İşte konuşabiliyordu, koşabiliyordu, kanatlanabiliyordu.
Bir sabah namazının taze çiçek açmış dalına tutundu.
Bu bayramda o gün bugün milyonlarca gencin yüreğine kutsal bir sorumluluk sancısı bırakan bu olayı Ertuğrul öğretmenimizin Madagaskar'dan gönderdiği ilk mektupla yeniden hatırladım. Şöyle yazıyordu:Yoldakiler, Harun Tokak (Sayfa 130)
" Burası bir elmayı öğrencilerin sırayla ısırarak yedikleri, bir bisküviyi dört öğrencinin paylaştığı, yağsız bir kazan pilavı iştahla yedikleri ve 'Burada nasıl yaşanır?" diye düşündüğünüz evlerden insanların tebessüm ederek çıktıkları huzurlu bir ülke.