Daha önce ele aldık küresel bir nükleer savaşın sonuçlarıaskeri teçhizatın ve авиация... Bu yazıda nükleer sonrası dünyanın filosunun nasıl olacağını ele alacağız.
Nükleer savaştan sonra sanayinin restorasyonunu zorlaştıran faktörleri tekrar hatırlayalım:
- En yüksek kentleşme nedeniyle çatışmanın en başında kitlesel ölümler nedeniyle nüfusun yok olması ve ardından genel sağlık zayıflaması, yetersiz beslenme, hijyen eksikliği, tıbbi bakım, olumsuz iklimsel ve çevresel faktörler nedeniyle yüksek ölüm oranı;
- yüksek teknolojili otomatik ekipmanların başarısızlığı, kalifiye işgücü eksikliği ve teknolojik süreçlerin küreselleşmesi nedeniyle endüstrinin çökmesi;
- kolayca erişilebilen birikintilerin tükenmesi ve radyoaktif maddelerle kirlenmeleri nedeniyle birçok kaynağın geri dönüştürülmesinin imkansızlığı nedeniyle kaynak çıkarmanın karmaşıklığı;
- Bölgedeki radyasyon kirliliği ve olumsuz iklim değişiklikleri nedeniyle yaşama ve hareket için uygun bölge alanlarında azalma;
- dünyanın çoğu ülkesinde hükümetin yıkılması.
Nükleer çatışmadan sonraki ilk yüzyılda olmasa da ilk on yılda üretim, ilkel ekipmanlarla donatılmış el işi atölyeleri olacaktır. Daha gelişmiş yarı-devlet oluşumlarında, bir dereceye kadar konveyör işbölümünün gerçekleştirileceği fabrikalar ortaya çıkacaktır.
Sorunlar ve ihtiyaçlar
Şu soru ortaya çıkıyor: Endüstrinin ve teknolojik zincirlerin önemli bir çöküşü karşısında bir filo inşa etmek mümkün mü?
Bir yandan modern gemiler, kullanılan teknolojilerin karmaşıklığı açısından havacılıktan daha aşağı değildir, ancak diğer yandan, gemilerin inşası için gereken başlangıçtaki teknolojik seviye çok daha düşük olabilir: ahşaptan yapılmış bir tekne de bir dereceye kadar bir gemidir. Bir yandan entegre geliştirme filo devasa güçler gerektirir ve ancak bu yöndeki yüksek yoğunluklu devlet çabaları ile mümkündür, öte yandan çok sınırlı kaynaklara ve teknolojilere erişime sahip ülkeler bile gemi inşa etme gücüne sahip olabilir: herkesin teknolojileri eşit derecede ilkel ise, teknolojik mükemmellik sorunu o kadar kritik değildir. ...
Başka bir deyişle, nükleer sonrası endüstri gemiler inşa edebilecek, ancak şu soru ortaya çıkıyor: onlara ihtiyaç var mı?
Kesinlikle evet. Dahası, ulaşım, havacılık ve demiryolu iletişiminin yokluğunda, filo, medeniyetin gelecekteki merkezleri arasında kargo cirosunu sağlamanın en etkili yolu olabilir. Gemiler yolların ve rayların döşenmesini gerektirmez, taşınan kargo hacmi bakımından çok daha az yakıt gerektirirler. Düşük kaliteli akaryakıt, kömür ve hatta yakacak odun gemiler için yakıt olarak kullanılabilir. Yelken pervanelerine dönüş hariç değildir.
Nakliye gemilerinin "rakiplerden" ve korsanlardan korunması gerekecek, bu da onları silahlarla veya özel savaş gemilerinden bir eskortla donatmayı gerektirecek.
Makalede ele aldığımız gibi "Nükleer Sonrası Dünyanın Silahları: Kara Kuvvetleri"Yakıt eksikliği ve savunma varlıklarının saldırı silahlarına üstünlüğü, savaşların birçok açıdan konumsal, manevra kabiliyetine sahip olmayan, keşif ve sabotaj birimlerinin baskın kullanımıyla sonuçlanmasına neden olabilir. Bu durumda, ilkel tarafından çözülen görevler nükleer sonrasıÇoğunlukla keşif, keşif ve sabotaj birliklerinin konuşlandırılması, acil kargo teslimi ve "vur-kaç" planına göre periyodik grevlere indirgenecek.
Nükleer sonrası dünyada, filo uzun bir süre mobil bir savaş yürütebilecek tek güç olarak kalabilir.
Son olarak filo, nükleer sonrası medeniyete nehirlerin, denizlerin ve okyanusların doğal kaynaklarına erişim sağlayacak. Okyanus ve deniz doğal kaynaklarının restorasyonunun karadan çok daha hızlı gerçekleşeceği varsayılabilir. Bunun nedeni, çöp, endüstriyel atık ve atık su emisyonlarının okyanusa düşürülmesi, mevcut hacimlerde endüstriyel balıkçılığın olmaması ve daha istikrarlı iklim koşulları, sıcaklıkta inertliğe sahip büyük bir su kütlesi sağlamak olacaktır.
Okyanusun ekolojisi için, küresel bir nükleer savaş yalnızca fayda sağlayabilir
Küçük zanaat
Mevcut gemilerin nükleer saldırılardan doğrudan etkilenmeyen kıyı bölgelerinde kalacağı varsayılabilir. Yakıt kıtlığı kaçınılmaz olduğu için, öncelikle en "hareketli" gemiler iskelelerde donacak, ardından içten yanmalı motorlarla donatılmış diğerleri. Bir süre sadece en basit sandallar kullanılabilecek, belki insanlar bazı gemileri yelken pervaneleri ile donatabilecekler.
Yelkenli gemi yaratma becerilerinin büyük ölçüde unutulmasına rağmen, oldukça hızlı bir şekilde restore edilebilirler.
Küçük yelkenli tekneler hala üretimde ve B sınıfı bir arabanın fiyatı için uygun.
Elbette kürek çekme ve yelkenli gemiler savaş gemilerine atfedilemez, ancak insanlığın okyanusa dönüşünde ilk adım olacaklar.
Miras
Gemilerin kara tabanlı ekipmana göre en büyük avantajı, yalnızca deniz taşımacılığını en ucuz nakliye türü yapan büyük miktarda kargo yerleştirmenize izin vermekle kalmayıp, aynı zamanda düşük kaliteli sıvı ve katı yakıtla çalışan buhar kazanları gibi büyük boyutlu enerji santralleri yerleştirmenize de izin veren önemli ölçüde büyük boyutudur. - odun, yakıt peletleri, kömür veya turba.
Kömür ve genel olarak turba, küresel bir nükleer savaşın ardından ilk aşamada insanlığın enerji ihtiyacını sağlayan ana fosil yakıtlar haline gelebilir. Kömür kaynakları, mevcut petrol ve gaz rezervleri kadar tükenmez ve hem açık ocak hem de maden çıkarılabilir. Turba daha da erişilebilir bir kaynak olabilir.
Açık ocakta kömür ve turba çıkarılabilir. Birkaç on yıl, hatta bir yüzyıl boyunca, nükleer sonrası dünyanın ana yakıtı haline gelebilirler.
Nükleer sonrası endüstri iyileştikçe, mevcut gemilerin pistonlu veya türbinli buhar motorlarına dönüştürülmesi daha olasıdır. Buhar motorları oldukça moderndir, ancak aynı zamanda nispeten basit bir teknolojidir. İlk vapur 80. yüzyılın sonunda inşa edildi ve buharlı gemilerin inşası sadece XNUMX. yüzyılın XNUMX'lerinde durduruldu.
70'lerin ortalarına kadar gemi buhar türbini santrallerinin maksimum gücü, o zamanki gemi dizel motorlarının gücünü aştı. 50'li yılların pistonlu buhar motorlarının performans katsayısı (verimlilik)% 25'e, kazan-türbin santralleri için% 35'e ulaştı. Buhar kazanları hala Rus Donanması (Deniz Kuvvetleri) savaş gemilerinde kullanılıyor - Proje 956 muhripleri ve Proje 1143.5 uçak taşıyan kruvazör; buhar kazanları, yedek motor olarak Proje 1144 nükleer kruvazörlerine yerleştirildi.
Rus Donanması'nın "Buharlı Gemileri": 956 projesinin muhribi ve 1143.5 projesinin "Sovyetler Birliği Filosu Amirali Amirali" kruvazörü "Sovyetler Birliği Kuznetsov" gemisi
Nispeten büyük bir geminin gövdesini sıfırdan inşa etmek, uygun altyapı ve malzemeler gerektiren oldukça karmaşık bir teknik görevdir. Bu nedenle, ilk büyük nükleer sonrası gemilerin, hizmet dışı bırakılan gemiler temelinde üretilmesi muhtemeldir. Muhtemelen, terk edilmiş gemilerden bazıları gövdeye yama yapılarak ve güçlendirilerek restore edilebilir, diğerleri ise bazı gemilerin "Frankenstein canavarları" nın SKD montajı için bir eleman kaynağı olarak hizmet edecek. Bu şekilde, yüzlerce ton veya daha fazla yer değiştirme ile yeterince büyük gemiler oluşturulabilir.
Hizmet dışı bırakılan gemiler, nükleer sonrası dünyada ikinci bir hayat bulabilir
Ceza gemi yapımı deneyimi
Uyuşturucu kartelleri tarafından gemi ve denizaltı inşa etme deneyimi, gemi inşa endüstrisinin gelişimine özel bir örnek olarak gösterilebilir. Kolombiyalı ve Amerikalı yetkililer, Kolombiya'dan ABD'ye kokain ulaştırma yollarını kapatırken, uyuşturucu kaçakçıları sorunu çözmek için yeni yollar icat ediyorlardı.
Bu yollardan biri yaratmaktı yarı dalgıç gemiler... Fiberglastan yapılmıştır, düşük draftları ve görünürlüğü azaltmak için optimize edilmiş gövde konturları sayesinde radar ekranlarında minimum düzeyde görünürler. Prensip olarak, teknik basitlikleri nükleer sonrası dünyada benzer bir şeyin uygulanmasını mümkün kılar.
Kolombiyalı uyuşturucu kaçakçıları yarı batan gemiler
Daha da etkileyici bir örnek Kolombiyalı kartellerin yarattığı denizaltılardır. Ana hatları ile, özellikleri bakımından daha düşük olmalarına rağmen, İkinci Dünya Savaşı'nın denizaltılarına benziyorlar. Uyuşturucu satıcılarının denizaltıları çoğunlukla şnorkelin altına giriyor, ancak en son modifikasyonlar, onlara dokuz metre derinliğe kadar kısa süreli dalış imkanı sağlayan elektrikli motorlar ve pillerle donatıldı.
Uyuşturucu kartellerinin denizaltıları
Yukarıda anlatılan yarı batık gemiler ve denizaltılar, Kolombiya'nın orman ve mangrov ormanlarında kaybedilen hatlar üzerine inşa ediliyor. Bu tür gemilerin inşası için gerekli gelişmiş bir altyapının eksikliği, muadillerinin ciddi teknolojik kısıtlamalar altında nükleer sonrası dünyada kopyalanabileceğini göstermektedir.
Nükleer filonun havacılığı
Dünyanın önde gelen ülkelerinin donanmalarını geliştirme deneyimi, gemiler için hava desteğinin önemini doğruladı. Tabii ki, tam teşekküllü bir uçak gemisi yaratmak şu anda bile kolay değil ve her ülke bunu karşılayamaz, nükleer sonrası endüstri hakkında ne söyleyebiliriz. Ancak öyle ya da böyle, ancak uçak filoya geri dönecek.
Uçak gemisi filosunun oluşumunun başlangıcında olduğu gibi, öncelikle bunlar bir önceki yazımızda bahsettiğimiz deniz uçakları olacak. Deniz uçağı bir gemiye dayanabilir ve su yüzeyinden kalkabilir ve inebilir.
Daha da ilginç bir seçenek, kısa kalkış ve dikey iniş yapma kabiliyetleri nedeniyle jiroskop uçaklardır. Bu, jiroplanın kalkışının hem sudan hem de geminin güvertesinden, uzunluğu en az 10-20 metre olması halinde gerçekleştirilebilmesi ve küçük ölçekli platformlarda iniş yapılabilmesi nedeniyle, uygulamalarının olanaklarını genişletir.
Otojir-deniz uçağı
1934'te "Daedalus" gemisinin güvertesinden S-ZOR otojisinin kalkışı
Gemi gyroplanes ve deniz uçakları, filonun yararına keşif gerçekleştirebilir, hasta veya yaralıları taşıyabilir ve küçük, kritik malzemeler teslim edebilir.
silâhlar
Havacılığın ve donanmanın gelişimi, hem ikincisine acil ihtiyaç duyulması hem de gemilerin ve uçakların yaratılmasının daha karmaşık olması nedeniyle kara kuvvetlerinin gelişiminin gerisinde kalacaktır.
Daha önce de söylediğimiz gibi, nükleer sonrası filo için gemiler, hayatta kalan ve hizmet dışı bırakılan gemilerin kalıntıları ve hatta yeni inşa edilmiş gövdeler temelinde oluşturulabilir. Ancak topçu parçalarının veya gemi karşıtı füzelerin yeniden oluşturulması yeterince yüksek düzeyde teknolojik gelişme gerektirdiğinden, silahlanmalarıyla zorluklar ortaya çıkabilir.
Gemilerin ilk silahlanmaları küçük silahlar olacak silâh çeşitli tiplerde: büyük kalibreli makineli tüfekler ve keskin nişancı tüfekleri, dönen makinelere monte edilmiş ve koruyucu kalkanlarla donatılmış el bombası fırlatıcıları.
Günümüzde, büyük kalibreli küçük silahlar, düşük hızlı küçük hedefleri yok etmek için gemilerde kullanılmaktadır.
Nükleer filonun ilk aşamadaki ana kalibresi, onlar için mühimmat gibi, topçu parçaları ve mermilerden çok daha kolay üretilebilen çeşitli tiplerde çoklu fırlatma roket sistemleri (MLRS) olacaktır.
MLRS, nükleer sonrası bir filoyu silahlandırmanın en kolay yolu olabilir
Gelecekte, element üssü geliştikçe, tel veya radyo komuta rehberliği tarafından kontrol edilen güdümlü mühimmatlara dönüşecekler, yani güdümsüz roketler klasik gemi karşıtı füzelere (ASM) dönüşecek.
Mayınlar, denizde daha da basit ve daha yaygın bir savaş silahı haline gelecek. Yapmaları nispeten kolaydır, ancak son derece etkilidir. Gelişmiş mayın önleyici silahların yokluğunda, bir saldırı kuvvetinin inişini engelleyebilir, su alanına veya çim yoluna girişini engelleyebilir ve takip eden düşman gemisinden ayrılmaya yardımcı olabilirler.
Deniz mayınları en basit ve en ucuz silah türlerinden biridir, ancak aynı zamanda son derece etkili ve tehlikelidirler.
Torpido silahlarının dönüşünden kaçış yok. İlk torpidolar XNUMX. yüzyılın sonunda yaratıldı ve eşdeğerleri, kontrol edilemeyen bir versiyonda başlamak için ve daha sonra telle kontrol etmek için nükleer sonrası dünyada yeniden oluşturulabilir. Hem gemilerden hem de denizaltılardan ve daha sonra havacılıktan kullanılacaklar.
XNUMX. yüzyılın sonlarında - XNUMX. yüzyılın başlarında torpido silahlanmasının gelişimi
Çözülmesi Gereken Görevler
Daha önce de söylediğimiz gibi, nükleer sonrası filonun ana görevleri malların taşınması ve deniz kaynaklarının çıkarılması olacaktır. Bundan yola çıkarak, denizdeki muharebe operasyonları öncelikle düşman nakliye ve balıkçı gemilerinin ele geçirilmesi veya imha edilmesinden oluşacaktır. Aslında, bir tür korsanlık veya özelleştirme benzeri olacak. Nükleer filo sonrası filonun ana görevleri, gemilerini korumak ve düşman gemilerini ele geçirmek / yok etmek olacaktır.
Nükleer sonrası dünyada korsanların insanca muamele görmesi pek olası değildir
Daha zor ama çözülebilir bir görev, kara hedeflerine amfibi saldırı ve saldırı ile tam ölçekli istilaların uygulanması olabilir. Benzeri ölçekte kara operasyonları, sıvı yakıt kıtlığından dolayı çok daha zor olacaktır, oysa buhar gemileri çok daha uygun fiyatlı kömür ve turba gerektirir. Düşman için, böyle bir istilanın ana tehdidi, saldırı süresinin tahmin edilemezliği ve gemilerin yeterince büyük kuvvetleri taşıma kabiliyeti olacaktır.
Birinci Dünya Savaşı sırasında konumsal çatışmalara dönüşebilen kara savaşıyla karşılaştırıldığında, su üzerinde yapılan savaşlar oldukça yoğun olabilir, çünkü açık denizlerde savunma hatları inşa etmek imkansızdır, bu da çeşitli taktik savaş senaryolarının uygulanmasına yer açar.
Gemilerin boyutu, denize elverişliliği ve seyir menzili arttıkça, kendilerini yaratan yerleşim bölgesinin etki alanını giderek genişleterek, hayatta kalan diğer insan yerleşim bölgeleri ile mal alışverişi ve kaynak arayışı sağlayacak, yeni kooperatif bağlarının oluşumuna ve teknoloji alışverişine katkıda bulunacaklar, bu da filonun en çok filo olabileceği anlamına gelir. nükleer sonrası dünyada yeni büyük güçlerin oluşumu için etkili araçlar.