Tetik II
(SS-564: dp. 1.615 (surf.), 1.990 (subm.), 1.269', b. 27'; dr. 17'; s. 15.5 k. (sörf.), 18.3 k. (subm. ); cpl.88; a. 8 21" tt.; cl. Tang)
İkinci Tetikleyici (SS-564), 24 Şubat 1949'da Groton, Conn.'de Electric Boat Co. tarafından atıldı; 14 Haziran 1951'de fırlatıldı; Bayan Roy S. Benson sponsorluğunda; ve 31 Mart 1952'de Comdr. Edward L. Beach komuta ediyor.
Brezilya, Rio de Janeiro açıklarındaki silkme eğitiminden sonra, saldırı denizaltısı ana limanı New London'a döndü ve yılın geri kalanında yerel operasyonlara katıldı. Şubat ayında Karayipler'e geri döndü, 28 Mart'ta New London'a döndü ve 16 Ağustos 1957'ye kadar doğu kıyısı operasyonlarına devam etti. Daha sonra Nautilus'a (SSN-571) katıldı ve Kuzey Kutbu'na gitti. Denizaltı, kuzey Grönland Denizi'ndeki buz paketinde 10 gün geçirdi ve buz paketinin altında birkaç kısa yolculuk yaptı. 16 Eylül'den 1 Ekim'e kadar Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (NATO) "Strikeback" Operasyonuna katıldı. Daha sonra normal operasyonlara devam etmek için New London'a dönerken Portland, İngiltere ve Le Havre, Fransa'yı aradı.
14 Ocak 1958'de Trigger, büyük değişiklikler için Portsmouth (N.H.) Donanma Tersanesi'ne girdi. Dört yüksek hızlı dizel motorunun yerini üç orta hızlı motor aldı. Denizaltı ikiye bölündü ve dokuz fit uzatıldı. 15 Ağustos'ta New London ve tazeleme eğitimi için yola çıktı. Kuzey Atlantik'teki genişletilmiş operasyonlar için 2 Şubat 1959'da New London'dan sıyrıldı. Faslane, İskoçya'yı aradı ve Nisan ayı sonlarında ana limanına döndü.
1 Ağustos'ta Trigger, Charleston, SC'de yeni ana limanı olan Denizaltı Filosu (SubRon) 4'e katıldı ve Eylül sonu ve Ekim başında katılın! NATO Tatbikatı "Fishplay"de. Denizaltı, önümüzdeki on yıl boyunca Charleston'dan operasyonlar gerçekleştirdi. Akdeniz'deki 6. Filo'ya konuşlandırıldı: 10 Nisan - 6 Ağustos 1962, 7 Temmuz - 29 Ekim 1966; ve 7 Ekim 1969 - 2 Şubat 1970. 6 Ocak - 6 Ağustos 1964 tarihleri arasında SUBSAFE programı ile bağlantılı olarak değişikliklere uğradı; ve 3 Ocak 1968'den 6 Haziran 1969'a kadar, gövdesi daha fazla sonar ekipmanı barındırmak için tekrar uzatıldı.
10 Ağustos 1970'de Trigger, Charleston'dan batı kıyısı için ayrıldı ve Pasifik Filosu'na atandı. Yolda Montego Bay, Rodman ve Acapulco'yu aradı ve saat 6'da yeni ana limanı San Diego'ya vardı.
Eylül SubRon 3'e katılmak için Eylül 18 Kasım'da, denizaltı Bangor, Wash., Mk 48 torpidoyu bir ay test etmek için yola çıktı. 3 Mart - 7 Haziran 1971 tarihleri arasında Tetik, Mk 48 Torpido Seçim Test Planı operasyonlarına katılmak için Bangor'a döndü. Temmuz 1971'den Nisan 1972'ye kadar Hunter's Point Donanma Tersanesi'ndeki tersane çalışmasının ardından, Nanoose Bay Acoustic Test Range'e bir yolculuk yaptı ve 26 Mayıs'ta San Diego'ya döndü.
17 Ekim'de Tetik, ilk WestPac dağıtımında denize açıldı. 31'inde Christmas Adası'nı aradı ve 10 Kasım'da Yeni Zelanda'nın Auckland kentine ulaştı. Trigger'ın operasyonel kontrolü Komutan, 7. Filo'ya kaydırıldı; ve Amerika Birleşik Devletleri, Yeni Zelanda, Kanada ve Avustralya donanmalarından gelen gemileri kullanan birleşik bir filo problemi olan "Longex 7" Tatbikatı'na katıldı. Denizaltı 1 Aralık'ta Auckland'dan ayrıldı ve 18'inde Subic Körfezi'ne ulaştı. 29 Aralık 1972'den 25 Ocak 1973'e kadar, Trigger özel denizaltı operasyonları yürütüyordu. 3 Şubat'ta Filipinler'den ayrıldı ve Hong Kong'u aradıktan sonra Tayvan açıklarında ortak bir Birleşik Devletler Kanada tatbikata katıldı. Gemi 20'sinde Yokosuka'ya gitti ve 16 Mart'ta Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmek üzere yola çıkana kadar Japonya'da onarım gördü.
Denizaltı 5 Nisan'da San Diego'ya ulaştı. 25 Haziran'da, gemiyi işletmek için İtalyan Donanması'ndan bir mürettebatı eğitmeye başladı. Tetik hizmetten çıkarıldı ve 10 Temmuz 1973'te İtalya Hükümeti'ne devredildi. 2 Temmuz 1973'te Donanma listesinden çıkarıldı ve İtalyan Donanması'na INS Livio Piomarta (S-616) olarak hizmet etti.
Brezilya, Rio de Janeiro'da sarsıldıktan sonra, yerel operasyonlara katılmak için Connecticut'taki New London'daki ana limanına döndü. Daha sonra Şubat ayında Karayipler'e döndü, New London'a döndü ve 16 Ağustos 1957'ye kadar Doğu Kıyısı operasyonlarına devam etti. Daha sonra kuzey Grönland Denizi'ndeki Arktik Okyanusu'na gitmek için başka bir denizaltıya katıldı. 16 Eylül'den 1 Ekim'e kadar Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (NATO) "Strikeback" Operasyonuna katıldı ve ardından normal faaliyetler için New London'a döndü.
14 Ocak 1958'de büyük değişiklikler geçirdi ve üç güvenilir orta hızlı motor aldı. Gemi ayrıca dokuz fit uzatıldı. Tazeleme eğitiminden sonra, Nisan ayı sonlarında ana limanına dönmeden önce, 2 Şubat 1959'da Kuzey Atlantik'te genişletilmiş operasyonlar için yola çıktı. 1 Ağustos'ta Güney Carolina, Charleston'da yeni ana limanı haline gelen Denizaltı Filosu 4'e (SubRon 4) katıldı. Eylül sonu ve Ekim başında NATO "Fishplay" Tatbikatı'na katıldı. Sonraki on yıl boyunca, 1964 ve 1968'de daha fazla değişiklik geçiren Charleston'dan operasyonlar yürüttü.
1970 Ağustos'unda Pasifik Filosu ile görevlendirildiğini gördü, San Diego'ya SubRon 3'e katılmak için geldi. O Kasım ayında Mark 48 torpidosunu test etti ve 1971 baharında Mk 48 Torpido Seçim Test Planına katılmak için Bangor, Washington'a döndü. operasyonlar. Bahçe çalışmasından sonra, 25 Mayıs'ta San Diego'ya dönen Nanoose Bay Acoustic Test Range'e gitti.
17 Ekim 1972'de, 10 Kasım'da Auckland, Yeni Zelanda'ya vararak ilk WestPac konuşlandırmasını yaptı. Daha sonra Birleşik Devletler, Yeni Zelanda donanmalarından gemileri kullanan birleşik bir filo problemi olan "Longex 7" Tatbikatı'na katıldı. Kanada ve Avustralya. 29 Aralık 1972'den 25 Ocak 1973'e kadar özel denizaltı operasyonları gerçekleştirdi. 3 Şubat'ta Filipinler'den ayrılıp Hong Kong'u ziyaret ettikten sonra, Tayvan açıklarında ABD-Kanada ortak tatbikatına katıldı.
20 Şubat'ta Yokosuka'ya yelken açarak 16 Mart'a kadar onarım için Japonya'da kaldı. Tetik, 5 Nisan'da San Diego, California'ya ulaştı ve 25 Haziran'da gemiyi işletmek için Marina Militare mürettebatını eğitmeye başladı. 2 Temmuz 1973'te görevden alındı ve 10'unda İtalya'ya transfer edildi. 28 Şubat 1986'da görevden alınana kadar İtalyan donanmasında görev yaptı.
Tetikleyici SS-564 - Geçmiş
USS Whitehurst DE-634'ün Son Saatleri
USS Trigger SS-564, Mk-48 Torpidosunu Başarıyla Test Etti
USS Trigger gazileri tarafından anlatılan hikaye. yani "Orada Olan Adamlar"
Whitehurst'u batırdığı gün Trigger'daydım (bu benim doğum günümdü).
Trigger, USS Trout ile birlikte Westinghouse'a destek sağlıyordu ve
MK 48 torpidosunun geliştirilmesi için Clevite. Test yakınlarda gerçekleşti
Bangor, Washington ve Nanaimo, British Columbia, Vancouver Adası. Bilişim Teknoloji
harika bir deneyimdi - güzel kırsal alan, iyi bira ve zarif
Kanadalı ev sahipleri, özellikle PPCLI (Prenses Patricia'nın Kanada Işığı)
Piyade) bize kışla sağladı. E-postanız bazı iyi şeyleri geri getirdi
hatıralar. Whitehurst, Trigger tarafından denizden yapılan üç canlı savaş çekiminden biriydi.
Washington sahili. Elimde kullanılan MK 48'in ve Whitehurst'ün fotoğrafları var.
savaştan günler önce vuruldu ve biri giderken periskoptan alındı
aşağı. . Yüklenen 48, Whitehurst'a gerçekten ateşlenen kişi. NS
Yelkendeki silüetleri çizen sanatçı benim (zaferimize hazırlanırken)
San Diego'ya dönüş). Fotoğraf #4 San Diego'da çekildi. karşıya geçen adam
kaş Tim Shull'dur. Umarım fotoğrafları beğenirsiniz. Ed Rivoire QM2(SS)
Ed Rivoire tarafından sağlanan fotoğraflar
İlk "live" MK-48'i ateşlediğimizde USS Trigger SS-564'teydim.
Whitehurst'ta torpido. Sonar'da ayrılık seslerini duyabiliyorduk.
tıpkı filmler gibi. Eminim geminin parçalanmış resimleri vardır.
yarım ve batıyor. Ama nerede olabilecekleri hakkında hiçbir fikrim yok. bende var
Tetikleyicinin CO'su tarafından imzalanmış Katılım Ödülü Sertifikası,
Program Yöneticisi Westinghouse ve Whitehurst'un vekili CO.
Whitehurst'ün batışının fotoğrafları için isteğinize başvurun. işte olaydan üç tanesi.
Mark 48 Torpido Testi ve Değerlendirmesi sırasında Tetikleyicide bir TM3'düm
1971'de ateş etti. Onu yükleyen, ateşleyen ve bekleyen torpido çetesinin bir parçasıydım.
Dokuz dakikalık bir koşunun ardından Whitehurst'ün ölümü için.
Whitehurst'u batıran bir Westinghouse Mark 48 Mod 0'dı. test ediyorduk
üç farklı 48'ler. Westinghouse'dan Mod 0 ve Mod 2 ve Westinghouse'dan Mod 1
Cleveit. İki şirket arasında sıra dışı bir atıştı ve Cleveite kazandı
sözleşme. Ama Whitehurst'u batıran ilk Mark 48 savaş atışıydı.
hiç kovuldu.
Torpido geminin altında patlar ve yukarı doğru kuvvet gemiyi kırar.
2. Önce kıç, sonra pruva battı. Yeterince yakınlaşabildik
yayın batmadan hemen önce bir fotoğrafını çekin. Her mürettebat üyesine bir
periskoptan çekilmiş fotoğrafın kopyası. Çok sayıda resmi fotoğraf çekildi
kapsam aracılığıyla.
Ayrıca tüm etkinlik, 16mm film çeken bir helikopterden fotoğraflandı.
Yüzeyde bizim ve geminin infilak edip batışının filmlerini çektiler.
kıç ve yay. Biliyorum çünkü birkaç ay sonra düzenleme işim vardı.
iki büyük makaradan küçük bir 5 dakikaya kadar tüm bu film görüntülerinin bir kopyasını
CO'nun test aşamasıyla ilgili çeşitli sunumlarda kullandığı sunum
geçtik.
not: Fotoğraflar için talepte bulundum ancak Ulusal Arşiv personeli Whitehurst'un batışına ilişkin hiçbir fotoğraf bulamadı. Hiçbir sebep vermediler. Aradan neredeyse 40 yıl geçtiği için fotoğrafların gizliliği kaldırılmış olmalı.
max karga, webmaster
Ekli diğer iki fotoğraf, ateşlediğimiz tüpün önünde oturduğum
ilk ve üçüncü atışlar (tüp kapısındaki Amerikan bayraklarına bakın - bir kalkış
İkinci Dünya Savaşı sırasında denizaltıların skoru nasıl tuttukları) ve Tetikleyici'nin yelkenine boyanmış "Öldürmeler".
Ne yazık ki, Whitehurst'a atıfta bulunduğum tek şey bu, ancak
koğuş odasından gümüş kaplama sos kasesi (ve bunu anlamıyorsunuz). Beyaz-
hurst, çekim limanından ayrılmadan hemen önce önümüzde bağlandı. Bir olduğundan beri
hedef gemi, gemiye gitmemize ve herhangi bir "hediyelik eşya" toplamamıza izin verildi.
Koğuş odasını karıştırırken bir çekmeceyi açtım ve orada
kötü yıpranmış ve kararmış bir sos kasesi
(Yeniden yaptırdım ve iyi görünüyor).
Direksiyon odasındaki berber koltuğunu da söküp üfledik.
ve iyi görüneceğini düşündüğümüz gibi şeyi Tetikleyiciye kadar şişirdi
torpido tüplerinin önünde. Ancak, tüm bu çalışmalardan sonra, bu yere sığmayacaktı.
kapak. Taban, bizim kapağımızdan bir inç daha genişti. serseri.
LCDR RJ Hansen USNR (Ret)
Eski TM2(SS)
USS Tetikleyici SS564
Geminizi batırdığımızda TRIGGER'da periskop fotoğrafçısıydım.
o resmin bir kopyası. Ortadan döndüğümde sana mail atabilirim
doğu muhtemelen Eylül sonuna doğru. sanırım benim fotoğrafım
Ulusal Arşivler de. ayrıca olaydan özellikle bahsedebilirim
WHITEHURST'ün Bangor'a çekilmesi ve onu batırdığımız geceden önceki gece
Trigger'ın mürettebatı, lombozlarını ve diğer eşyalarını çıkardı. lütfen adımı sakla
ve e-posta kullanışlı.
Bir savaş atışını test ettiğimizde Tetikleyicide bir TM'ydim Mk. batıran 48 torpido
Whitehurst. Ayrıca, R.J.'ye inanıyorum. Hansen o sırada gemideydi. RJ şimdi bir memur
yedekte, sanırım ve Tetikleyici toplantılarına düzenli olarak katıldığına inanıyorum. RJ NS
o sırada bir TM3. Fotoğrafın bir kopyası onda olacağına eminim. tek buydu
batarken gördüğüm fotoğraf. Çekimde bize eşlik eden bir teneke kutu vardı,
adını hatırlamasam da. Whitehurst'u bir güverte ile bitirmeye çalıştılar
silah, menzile girmeleri için çok hızlı batmasına rağmen.
Umarım bu yardımcı olur. Terry Sullivan
Yardımcı olduğuma sevindim. Tabi ki yorumlarımı kullanabilirsiniz. Henry'nin fotoğrafı benim
diye düşünüyordu. Aynı zamanda tuhaftı, çünkü "Düşman" filminin bir kopyası elimizdeydi.
Whitehurst'u kullandığına inandığım ve (filmde) battığına inandığım gemide
filmin sonu. Güverte tabancasıyla bitirmeye çalışan teneke kutu sanırım
USS Fox, bir DLG idi, ama yanılmış olabilirim.
Mk ile ilgilendim. 48 torpido değerlendirmesi - yaklaşık 6 ay test yaptık-
Onları Vancouver Adası açıklarında Georgia Boğazı'nda geçiriyorlar. Boğazı temizlediğimizde
Juan de Fuca savaş atışını yapmak için büyük bir fırtınaya girdik. Beni rahatsız etmedi,
ama mürettebatın yaklaşık 1/3'ü deniz hastasıydı. Fırtına geçti ve savaşı bitirdik
vuruş. Patlamayı su altında duymak gerçekten garipti. yüzeye çıktığımı hatırlıyorum
ve tenekeyi izlemek Whitehurst'un pruvasını düşürmeye çalışabilir, dışarı çıkar
aralığı bulmak için çekimler.
Başka gemileri batırdığımı hatırlamıyorum. Sanırım sadece bir savaş atışı yaptık. Biz
ayrıca hizmet dışı bırakılmış bir denizaltıyı da hedef olarak kullanmayı planladı, ancak battı
San Diego'dan yedekte. havlu
1970 başlarından 1972 Haziranına kadar Tetik (SS-564) üzerindeydim. Turum sırasında,
Mark 48 torpido sistemini test etti. Hatta hala imzalı bir "Katılım Ödülü"m var.
Tetikleyicinin kaptanı olan CDR Flather, G.R. Thomas kimdi
Westinghouse'un program yöneticisi ve D.A. Kohl, C.O. USS Whitehurst (Oyunculuk).
Her neyse, o testler sırasında hatırladığım kadarıyla Whitehurst ve 2 Liberty gemisini batırdık,
hepsi Bremerton, WA'daki testler için özel olarak hazırlandı ve etkinlik için denize açıldı.
Ekteki fotoğraf, bu üç gemiden birinin son anlarındaki pruvasıdır. görünüyor
bir muhrip gibi üzerimde eğiliyor, ama Whitehurst mu yoksa onlardan biri mi olduğundan emin değilim.
Özgürlük gemileri. Belki kesin olarak söyleyebilirsin*. Fotoğraf bizim peris-
artı kıllardan da görebileceğiniz gibi başa çıkın. Silahlar arasında fazla zaman yoktu
patlama ve batma, yani Tetikleyicinin bakış açısından, elimizdeki tüm fotoğraflar buydu.
alabilir bence. İyi şanlar!
Eski QM3 (SS), USS Tetikleyici (SS-564)
Bunun Whitehurst olduğuna eminim. Niye ya? Hawse borusu doğru yerde. NS
bağlama halatları için takozlar da doğrudur. Hemen kıçtaki su hattı için işaretler
sapın da doğru olduğu görülüyor. Son olarak, Whitehurst bir boğaz yayı vardı (tırmık yok)
ve omurga düzdü ve yaya dik açılarla katıldı. Bunu o zamandan hatırlıyorum
kuru havuzdaydı. Yazınızı dört gözle bekliyorum.
İyi şanslar, Roger
Roger Ekman Yüzbaşı USN Ret. Whitehurst'ta Topçu ve Operasyon Görevlisi olarak görev yaptı. mc
Elbette, gönderdiğim şeyi kullanabilirsin. Keşke senin için daha fazlasına sahip olsaydım. uzun zaman oldu
zaman önce ve hafıza kaybolur!
"Hedef" gemilerin hepsinin, ölçüm yapmak için çeşitli algılama araçlarıyla donatıldığını hatırlıyorum.
silahın etkinliğinden emin olun. Ayrıca Mark 48'in delinmediğini hatırlıyorum.
hedefin gövdesini inceleyin. Omurganın altında patladı. Etkisi yıkıcıydı.
Her hedef, bağımsız olarak batan iki parçaya ayrıldı. 5.000 metreden vurduk
500 fitte, böylece yüzeye çıkıp iyi bir görünüm için menzili kapatabildiğimiz zaman,
çok geç. Henry
Westinghouse Engineer'dan Neil Thomas, Temmuz 2017
Max, çok uzun bir aradan sonra geçmişime bakmaya karar verdim. Whitehurst için MK 48'i yükleyen Trigger'daki Westinghouse Mühendisiydim. Tartışmak isterseniz, memnuniyetle karşılarım. Neil Thomas
Hangi nedenle olursa olsun, testler sırasında vekili bir Komutan veya Görevli Subay olması gerekiyordu. Keyport, Dalış Subayı Teğmen Komutan "Moose" Kole'u seçti.
Testin planlanan ilk gününde yıprandık. Ertesi sabah, atış derinliği hala biraz kayalıktı. Gemi mürettebatı, belirlenen fırlatma tüpü için silahı kızakların üzerine yerleştirdi. Silahın üzerine bindim, savaş başlığının kıç tarafına baktım ve bir Donanma Laboratuvarı mühendisine ateşleme patlatıcısının kurulumunda yardım ediyordum. Sonra hızla, bana patlayıcıyı verdi ve deniz tutması nedeniyle kıç tarafına geçti. Ne anılar! Kurulum devam etti, silah yüklendi, yönlendirme telini bağladım ve "kota saldırı" devam etti.
Fırlatma işlemine devam etmek için, birimi seçilen fırlatma tüpüne koyduk, biraz yerel saha izleme ekipmanı bağladık ve silahı fırlatma ekibine teslim ettik. Hedef izlendi, bir ateşleme çözümü elde edildi ve USS Trigger Komutanlığı, birimin fırlatılmasını emretti. Ekli izleme ekipmanının bir kısmı, Kılavuz tel aracılığıyla Silahtan gelen geri bildirimi izleme yeteneğiydi. Silahın arama aşamasına girmesini ve testerenin hedef tespiti ve hedef aramanın başlamasını izledik. Edinim kaybı olmadı ve birim çalışmaya devam etti. Patlamanın olması gereken bir zamanda, tel sürekliliğini kaybettik. Kontrol yeteneği olmayan serbest bir canlı silahın ilk hissini hayal edebiliyor musunuz! Sadece birkaç saniyeydi ama zihniniz bir sürü oyun oynayabilir. Sonra büyük bir patlamanın denizaltı gök gürültüsü bize çarptı. Bir elektrik sinyalinin hızı ile sesin sudaki hızı arasındaki farkın harika bir örneğiydi.
Not: Neil'den izleme devresi hakkında daha fazla bilgi istedim. Cevabı takip ediyor. mc
Kılavuz teline gelince, bakalım neler hatırlayabiliyorum. MK 48 torpido, tel güdümlü bir silahtır. Bu, iki kaynaktan beslenen torpido içindeki kontrol sistemine bağlanan bir tel olduğu anlamına gelir. Torpido içinde bir tel bobini var ve tel dağıtıcının içinde fırlatma tüpüne saldıran bir tel bobini var. Bu tel, boru aracılığıyla gemilerin yangın kontrol sistemine bağlanır. Gerçek bir atış sırasında, arama derinliği, arama modu, pasif arama veya aktif arama, kapatma ve diğerleri gibi atış kontrol tarafının değiştirebileceği birkaç parametre vardır.
Tek telli bir sistem olduğundan neredeyse eminim çünkü üniteyi boruya yükledikten sonra yapılan son şeylerden biri torpido telini dispenser teli ile birleştirmek ve tek bir ekleme ile yapılıyor. Dağıtıcı, torpidoya kesme vidalarıyla bağlanan paslanmaz bir boru olan yaklaşık 100 fit esnek boru içerir. Esnek borunun amacı kılavuz teli borunun dışına ve gemi hareketlerinden uzak tutmaktır. Kabloyu warshot'a bağladım. Şirket, ilk savaş atışı ile düzgün bir bağlantı ve olası bir arızanın ilk işaretinde onu kapatma yeteneği konusunda çok gergindi.
Torpido odası izlememize gelince, bir ohm metre ve kaydedici ile küçük bir test kutusu kurduk. Tel, arama veya hedef arama sırasında polariteyi değiştirir.
Diğerleri periskop derinliğine gelmeyi, yok edilen hedefin yerini ve yüzeye çıkmayı doğru bir şekilde tanımladı. Gemi bölüğünün köprüye gitmesini bekledim ve sonra gözlem yapmak için yukarı çıktım. Başvurulan video gerçekten resmi gösterdi.
Torpido çetesinden herhangi biriyle yazışıyorsanız, lütfen kemerinin altında yarım düzine savaş devriyesi olan bir İkinci Dünya Savaşı Torpidomanı için merkezi dökümden çıkan birinci sınıf TM'nin durumunu sorun. O benim ana iletişim noktamdı ve bana bir Tetikleyici plaketi verdi. Neil Thomas
Neil Thomas Kimlik Bilgileri
Ocak 1969'da Deniz Kuvvetlerinden ayrıldıktan sonra 10 yıl denizaltı hizmetinde bulundum. Son üç yılım Keyport'ta kıyı göreviydi. Bir elektronik teknisyeni olarak, Nanaimo, B.C yakınlarında yeni kurulan bir test alanına gönderildim. Önce bilgisayar operatörü olarak yükseldim ve kısa sürede poligon yardımcısı oldum. Parayı çocuğa vermek için bir grup mustang Torpido Subayı gibisi yoktur.
Nanaimo'da Donanma ile birlikte yaşadım ve ardından Westinghouse için ve tüm MK 48 Torpidoları ve MK 27 Hedeflerini değiştirmek için Test ve Değerlendirme Mühendisi için çalışmaya gittim. Gelinimle orada tanışıp evlendi.
Westinghouse tarafından o teste atandım ve test sırasında sürdüm. Ünitenin asıl hazırlığı ve yüklenmesi sırasında herhangi biriniz torpido odasında olsaydınız, beyaz tulumlu, torpido üzerinde geriye doğru oturan ve NOL* temsilcisi deniz hastalandığında patlayıcıyı alan adamdım. Hayatımdaki harika bir olayı yeniden yaşamak istiyorum. Bir taraf olarak, temas noktam huysuz bir First Class TM idi. Adını ve durumunu hatırlayan var mı? Bana bugün çok sevdiğim Tetik plaketimi takdim etti. Geri duymayı umuyorum. Hepinize teşekkürler, Neil W. Thomas.
USS Trigger ss-564, yeni Mk 48 Torpido'yu test etme görevine devam ediyor.
Eski Whitehurst hedef olarak görev yapıyor. Yaşlanan Teneke Kutu, yeni silahın etkinliğini kanıtlamak için feda edilecek. Bu noktadan tayin edilen randevuya kadar, her bir günlük girişi şu kelimelerden oluşur:
"Daha önce olduğu gibi devam ediyor" ve ardından rota değişikliği girişleri. mc
Çarşamba 28 Nisan 1971 1420 Eski USS Whitehurst DE-634'te bir adet Mk 48 Mod 2 savaş atış torpido seri #11 ateşlendi.
1427 Torpido patlaması duyuldu.
1442 Eski USS Whitehurst gemisinin pruva bölümü 060T, Menzil 8000 yarda ile 320°T hızında 8 knot rotada su yüzüne çıktı. Gözlem ve fotoğraflar için Ex USS Whitehurst'un gövdesini kapatmak için çeşitli hızlar ve rotalar kullanma.
16 - 20 Günlük girişi Daha önce olduğu gibi devam ediyor. 1600 c/c'den 340°'ye kadar çeşitli rotalarda ve hızlarda manevra yaparken eski USS Whitehurst'un gövdesinin yakınında kalır. 1629, rotayı 080 hız 12 knot'a ayarladı. (geç giriş)
1609 eski USS Whitehurst gemisi battı.
20 - 24 Daha önce olduğu gibi devam ediyor. 2305 c/c ila 077 .
2320, Juan de Fuca Boğazı'na girerken çeşitli yardımcıları gördü.
Site yazarlarının notu: Bazı e-posta hesaplarının günlük girişlerinden biraz farklı olması şaşırtıcı değildir.
37 yıl detayları hatırlamak için uzun bir süre. mc
2 8 Nisan 1971 Whitehurst hızla dalgaların altından kayar. Bu fotoğraf Periscope tarafından çekildi.
Fotoğrafçı, Tom Boyer. Henry'nin kopyası ilk ulaşan olmasına rağmen, birkaç Tetik veteriner onu
ben mi. mc
Yaşlandı ve yoruldu
Ve zarafetle uyutuldu.
Pasifik Okyanusu onun eviydi
Ve şimdi onun son dinlenme yeri.
Raymond E. Çekül
Yukarıda "Denizde Gömülü" şiirinin son mısrası yer almaktadır.
İyi bir geminin ömrüne uygun bir kitabedir.
Ray Plumb, Whitehurst İkinci Dünya Savaşı veterineridir.
Denize Gömülmüş'ü okumak için tıklayın
USS Tetikleyici SS564 NAVSOURCE bağlantısı
USS Tetikleyici SS-564
Wikipedia'da Mark 48 Torpido'ya bağlantı. Fotoğraflar Whitehurst DEĞİLDİR
Mark 48 Torpido hakkında bilgi
Whitehurst'unki Gibi Bir Batan
Not: Bu videoda batan gemi Whitehurst'tan sadece biraz daha ağırdır.
Anlatıcı, gemiye "Savaş Gemisi" ve "Dev" olarak atıfta bulunur. İkisi de değil. mc
Tarih
Brezilya, Rio de Janeiro açıklarında yapılan silkeleme eğitiminden sonra, saldırı denizaltısı ana limanı New London, Connecticut'a döndü ve yılın geri kalanında yerel operasyonlara katıldı. Şubat ayında Karayip Denizi'ne geri döndü, 28 Mart'ta New London'a döndü ve 16 Ağustos 1957'ye kadar Doğu Kıyısı operasyonlarına devam etti. Daha sonra denizaltıya katıldı. nautilus ve Arktik Okyanusu'na doğru ilerledi. Denizaltı, kuzey Grönland Denizi'ndeki buz paketinde on gün geçirdi ve buz paketinin altında birkaç kısa yolculuk yaptı. 16 Eylül'den 1 Ekim'e kadar Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (NATO) Operasyonu "Strikeback"e katıldı. Daha sonra normal operasyonlara devam etmek için New London'a dönerken Portland, İngiltere ve Le Havre, Fransa'yı aradı.
14 Ocak 1958'de, Tetiklemek büyük değişiklikler için Kittery, Maine'deki Portsmouth Donanma Tersanesi'ne girdi. Dört zahmetli yüksek hızlı dizel motorunun yerini üç güvenilir orta hızlı motor aldı. Denizaltı ikiye bölündü ve büyük, bakımı daha kolay motorlara uyum sağlamak için dokuz fit uzatıldı. 15 Ağustos'ta New London ve tazeleme eğitimi için yola çıktı. Kuzey Atlantik'teki genişletilmiş operasyonlar için 2 Şubat 1959'da New London'dan sıyrıldı. Faslane, İskoçya'yı aradı ve Nisan ayı sonlarında ana limanına döndü.
1 Ağustos'ta, Tetiklemek SubRon4'e yeni ana limanı Charleston, SC'de katıldı ve Eylül sonu ve Ekim başında NATO "Fishplay" Tatbikatı'na katıldı. Denizaltı, önümüzdeki on yıl boyunca Charleston'dan operasyonlar gerçekleştirdi. 1964'te Charleston tersanesinde, indirgeme valflerini atlayarak düz 3000 psi havanın acil bir şekilde üflenmesiyle elden geçirildi. 150 feet'ten acil darbeyi test etmek için yapılan sarsıntı seyiri sırasında, yelkeni tekneyi iskeleye neredeyse 90 derece gitmeye zorladı ve bir sancak listesine neredeyse 90 dereceye geri döndü. Mürettebatın güvenliğine herhangi bir zarar verilmedi.
Akdeniz'deki Altıncı Filoya konuşlandırıldı: 10 Nisan - 6 Ağustos 1962, 7 Temmuz - 29 Ekim 1966 ve 7 Ekim 1969 - 2 Şubat 1970. 6 Ocak - 6 Ağustos 1964 tarihleri arasında, Deniz Kuvvetleri Komutanlığı ile bağlantılı olarak değişikliklere uğradı. SUBSAFE programı ve 3 Ocak 1968'den 6 Haziran 1969'a kadar, gövdesi PUFFS sonar ekipmanına uyum sağlamak için tekrar uzatıldı.
10 Ağustos 1970'de, Tetiklemek Charleston'dan batı kıyısı için ayrıldı ve Pasifik Filosu'na atandı. Yolda Montego Bay, Rodman ve Acapulco'yu aradı ve SubRon 3'e katılmak için 6 Eylül'de yeni ana limanı San Diego, California'ya geldi. ay Mark 48 torpidosunu test ediyor. 3 Mart - 7 Haziran 1971 tarihleri arasında, Tetiklemek Mk 48 Torpido Seçim Test Planı operasyonlarına katılmak üzere Bangor'a döndü. Temmuz 1971'den Nisan 1972'ye kadar Hunter's Point Donanma Tersanesi'ndeki tersane çalışmasının ardından, Nanoose Bay Acoustic Test Range'e bir yolculuk yaptı ve 25 Mayıs'ta San Diego'ya döndü.
17 Ekim'de, Tetiklemek ilk WestPac dağıtımında denizde göze çarpıyordu. 31 Ekim'de Christmas Adası'nı aradı ve 10 Kasım'da Yeni Zelanda'nın Auckland kentine ulaştı. operasyonel kontrol Tetiklemek Komutan, Yedinci Filo'ya kaydırıldı ve Birleşik Devletler, Yeni Zelanda, Kanada ve Avustralya donanmalarından gelen gemileri kullanan birleşik bir filo sorunu olan "Longex 7" Tatbikatı'na katıldı. Denizaltı 1 Aralık'ta Auckland'dan ayrıldı ve 18 Aralık'ta Subic Körfezi'ne ulaştı. 29 Aralık 1972'den 25 Ocak 1973'e kadar, Tetiklemek özel denizaltı operasyonları yürütüyordu. 3 Şubat'ta Filipinler'den ayrıldı ve Hong Kong'u aradıktan sonra Tayvan açıklarında ABD-Kanada ortak tatbikatına katıldı. Gemi 20 Şubat'ta Yokosuka'ya gitti ve 16 Mart'ta Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmek üzere yola çıkana kadar Japonya'da onarım gördü.
Denizaltı 5 Nisan'da San Diego, California'ya ulaştı. 25 Haziran'da bir mürettebatın eğitimine başladı. Marina Militare gemiyi işletmek. Tetiklemek 10 Temmuz 1973'te hizmet dışı bırakıldı ve İtalya'ya transfer edildi. 2 Temmuz 1973'te Donanma Gemisi Sicilinden çıkarıldı.
トリガー (SS-564)
ブラジルのリオデジャネイロ沖での整調訓練後、トリガーは母港のコネチカット州ニューロンドンに帰還し、その年の残りは沿岸での活動に従事した。2月にカリブ海を巡航し、3月28日にニューロンドンに帰還、1957年8月16日まで東海岸での作戦活動を継続した。その後、トリガーは原子力潜水艦ノーチラス (USS Nautilus, SSN-571) と合流し、北極海へ向かった。グリーンランド海北方の海氷下で10日間を過ごし、その後も何回かの海氷下の巡航を行った。9月16日から10月1日までトリガーはNATO軍の演習「ストライクバック作戦」に参加した。その後イギリスのポートランドおよびフランスのルアーブルを訪問し、ニューロンドンに帰還すると通常の作戦任務を再開した。
8月1日、トリガーは新たな母港のサウスカロライナ州チャールストンで第4潜水戦隊に加わる。9月後半から10月前半にかけてNATOの演習「balık oyunu」に参加した。トリガーはその後10年にわたってチャールストンを拠点として作戦活動に従事し、1962年4月10日から8月6日、1966年7月7日から10月29日、1969年10月7日から1970年2月2日までの期間、地中海に展開した。1964年1月6日から8月6日まで、SUBSAFE プログラムに従った改修が行われた。また、1968年1月3日から1969年6月6日まで、新型の PUFFS パッシブソナー・システムを収納するための船体延長が行われた。
10月17日、トリガーは最初の西太平洋配備に就いた。10月31日にクリスマス島を訪問し、11月10日にニュージーランドのオークランドに到着した。トリガーは第7艦隊に合流し、アメリカ、ニュージーランド、カナダ、オーストラリア各国海軍の共同演習「uzuneks 7」に参加した。12月1日にオークランドを出航し、12月18日にスービック湾に到着する。1972年12月29日から1973年1月25日まで、トリガーは特別任務に従事した。2月3日にフィリピンを出航、香港を訪問した後台湾沖でのアメリカ、カナダ両国海軍による合同演習に参加した。2月20日に横須賀に向けて出航、日本での修理作業の後3月16日に帰国の途に就いた。
イタリア海軍で 編集
イタリア海軍ではリビオ・ピオマルタ (Livio Piomarta, S-515) の艦名で就役し、1986年2月28日に退役した。
USS Whitehurst DE-634
A Max Crow, Webmaster, USS Whitehurst Assn tarafından derlenmiştir.
Adını USS Astoria CA-34'te görev yaparken Savo Adası Muharebesi sırasında hayatını kaybeden Teğmen Henry Purefoy Whitehurst'tan almıştır.
USS Whitehurst DE-634, Yeni gemi, 1944
Destroyer Escort, Asteğmen Whitehurst'un annesi Bayan Robie S. Whitehurst tarafından vaftiz edilerek 5 Eylül 1943'te fırlatıldı. 19 Kasım 1943'te hizmete girdi. Gemi, Pasifik Savaşı sırasında konvoylara eşlik etti. 1 Japon Denizaltısını batırdı ve 4 uçağı düşürdü. 12 Nisan 1945, Okinaw Savaşı sırasında DE, intihar bombacısı tarafından vuruldu. Kırk iki kişi hayatını kaybetti ve birçok kişi de yaralandı. Kendi gücüyle Pearl Harbor'a dönen Whitehurst onarıldı, "gemiden kıyıya" güç yeteneği verildi ve iki Atom Bombası İmparatorluk Japonlarını teslim olmaya zorlamadan kısa bir süre önce Manila, PI'ye geri gönderildi.
Haziran 1953 Kraliçe II. Elizabeth'in taç giyme törenini onurlandırmak için Tam Elbiseli Gemi, Büyük BritanyaEkim 1945'e kadar Manila'ya Güç sağladıktan sonra Whitehurst, limanın kendisinin temizlenmesi için güç sağladığı Guam'daki Apra Limanı'na güneye gitti. 27 Kasım 1946'da hizmet dışı bırakıldı, St. Johns Nehri, Green Cove Springs, FL'de “kısmen” mothballed. Ama kazanları sıcak kaldı. Whitehurst, Green Cove Springs'teki Atlantik Rezerv Filosunun ihtiyaç duyduğu gücü sağladı.
1 Eylül 1950, Kore Çatışmasının renklerine çağrılan tecrübeli gazi, Mok şehri için aynı görevi üstlenmek üzere batıya gitmeden önce birkaç ay boyunca şehrin ihtiyaç duyduğu gücü ürettiği Güney Kore, Pusan'a gönderildi. Po, G. Kore. In late 1951 Whitehurst arrived at Mare Island Navy Yard, Vallejo, California for a lengthy overhaul and minor weapons upgrade after which, the ship operated out of San Diego until late summer 1952 when her home port was changed to Pearl Harbor. November 1952, with every weapon armed for action, she escorted the ship which carried the H-Bomb test data to NAS Alameda, CA.
From late 1952 until 1958 the aging veteran alternated between antisubmarine exercises out of Pearl Harbor and Patrols of the Trust Territories of the Pacific out of Apra Harbor, Guam. The old ship performed admirably in the course of several Search and Rescue Missions, in one case moving 112 natives from their typhoon ravaged village on Agrihan, to Saipan. In June-July of 1957 Whitehurst starred in the 20th Century Fox movie, “The Enemy Below”.
September 1957, Whitehurst’s duties changed from honing the skills of regular navy sailors, to training Navy Reservists on weekends in the 13th Naval District. Her home port was changed to Seattle and her Regular Navy crew was reduced to a nucleus of about 35 men whose duty was to make sailors of the “weekend warriors”.
December 1958, she was decommissioned but “in service” as a unit of the Select Reserve ASW Force.
October 1961 re-commissioned for the Berlin Crisis but sent to Viet Nam where she assisted in the training of South Viet Namese Patrol Boat Captains.
August 1962 Decommissioned again as an “in service” as a Group II Naval Reserve Training ship. 1967 Homeport changed to Portland Oregon where she relieved McGinty DE-365 as NRT ship.
12 July 1962: Placed “out of service” and stricken from the NVR.
28 April 1971: The venerable old veteran served her country on her final mission as a sacrifice in the first “War Shot” test of the Mk. 48 Torpedo. Sunk by USS Trigger SS-564
TRIGGER SS 237
Bu bölüm, geminin ömrü boyunca sahip olduğu adları ve tanımları listeler. Liste kronolojik sıradadır.
- Gato Class Submarine
Keel Laid February 1 1941 - Launched October 22 1941
Deniz Örtüleri
Bu bölüm, gemiyle ilgili kapakları gösteren sayfalara etkin bağlantıları listeler. Her gemi adı için ayrı bir sayfa grubu olmalıdır (örneğin, Bushnell AG-32 / Sumner AGS-5, aynı gemi için farklı adlardır, dolayısıyla Bushnell için bir sayfa grubu ve Sumner için bir sayfa grubu olmalıdır) . Kapaklar kronolojik sırayla (veya belirlenebildiği kadar iyi) sunulmalıdır.
Bir geminin birçok kapağı olabileceğinden, sayfaların yüklenmesi sonsuza kadar sürmemesi için birçok sayfaya bölünebilir. Her sayfa bağlantısına, o sayfadaki kapaklar için bir tarih aralığı eşlik etmelidir.
Posta damgaları
Bu bölüm, gemi tarafından kullanılan posta damgalarının örneklerini listeler. Her isim ve/veya devreye alma dönemi için ayrı bir posta damgası seti olmalıdır. Her set içinde, posta damgaları, sınıflandırma türlerine göre sıralanmalıdır. Birden fazla posta damgası aynı sınıflandırmaya sahipse, bilinen en eski kullanım tarihine göre daha fazla sıralanmalıdır.
Yakın çekim bir resim ve/veya bu posta damgasını gösteren bir kapak resmi eşlik etmedikçe, bir posta damgası dahil edilmemelidir. Tarih aralıkları SADECE MÜZEDEKİ KAPAKLARA DAYALI OLMALIDIR ve daha fazla kapak eklendikçe değişmesi beklenmektedir.
>>> Posta damgalarından herhangi biri için daha iyi bir örneğiniz varsa, lütfen mevcut örneği değiştirmekten çekinmeyin.
Trigger SS-564 - History
A Tin Can Sailors
Destroyer History
USS PARSONS
(DD-949/DDG-33)
The PARSONS was commissioned at Charleston. South Carolina, on 29 October 1959. Operating out of San Diego, she deployed to the Western Pacific for the first time in October 1960. She alternated between San Diego and the Far East until she was converted to a Guided Missile Destroyer and recommissioned on 3 November 1967 as DDG-33. In September 1968, as DesRon 31 flagship, she headed for Vietnam with the HORNET (CVS-12).
On Yankee Station in the Tonkin Gulf, she served as antisubmarine warfare training coordinator for DesRon 31 and plane guard for the CORAL SEA (CV-43) and HANCOCK (CV-19). By March 1969, she was in the Taiwan Straits as plane guard for the HORNET. In mid-April she and her battle group were on alert in the Sea of Japan in response to the downing of a U.S. Navy plane by North Korean aircraft.
A midshipman cruise, missile tests, exercises with the NEW JERSEY (BB-62), and carrier operations out of San Diego took her into December 1969. She was underway for the Pacific Missile Range on 11 December when a Philippine fishing boat rammed her, causing only minor damage to the PARSONS but requiring immediate action by the destroyer’s crew to rescue the eighteen fishermen before their boat sank.
Bound for Vietnam in March 1970 with the SHELTON (DD-790) and DUNCAN (DD-874), she joined the CORAL SEA off the coast of Cambodia where search and rescue operations occurred with tragic regularity during hazardous missions flown by the carrier’s planes. In May the PARSONS supported U.S. ground forces in Cambodia. By July, she had answered over two hundred calls for fire, tallying twenty-two missions and twenty-two successes. For six days more, she served as plane guard for the attack carrier BON HOMME RICHARD (CVA-31) and then headed for home and overhaul.
In October 1971, the PARSONS changed her home port from San Diego to Yokosuka, Japan with other ships of DesRon 15 and by December, was en route to the Indian Ocean where she operated with the ENTERPRISE (CVAN-65) during the India-Pakistan crisis. In January 1972 she returned to Vietnam, the gun line, and the North Search and Rescue area of the Tonkin Gulf, operating at various times with the WORDEN (DLG-18), MAHAN (DLG-11), WHIPPLE (DE-1061), and JOHN R. CRAIG (DD-885). On the gun line near the DMZ on 22 April, coastal guns fired some twenty-five 155-mm rounds at her but inflicted no damage. Following escort duty with the HANCOCK, she returned to Yokosuka after seventy-seven days at sea.
Through the summer and into the fall, she returned several more times to the gun line, at Point Diane and Point Allison patrolled north of the DMZ to interdict boats supplying the North Vietnamese participated in exercises with the Nationalist Chinese Navy off Kaohsiung, Taiwan engaged in plane guard duty for the ORISKANY (CVA-34) and operated with the ENGLAND (DLG-21) in the North SAR area.
During one nineteen-day period in October 1972, the PARSONS fired 3,246 rounds supporting South Vietnamese efforts to retake the northern region of Quang Tri Province. On the gun line on 6 December, the PARSONS and TOWERS (DDG-9) came under enemy fire south of Cap Lay. Emerging unscathed, they answered with a deadly barrage.
During February 1973 the PARSONS joined the TRIGGER (SS-564), KRAUS (DD-864), and O’CALLAHAN (DE-1051) for ASW exercises with the Republic of China Navy and, following the cessation of hostilities, operated with the CONSTELLATION (CVA-64), GOLDSBOROUGH (DDG-20), GURKE (DD-783), and FANNING (DE-1076) in the Tonkin Gulf. On 1 March she headed back to Japan and operations with the ROWAN (DD-782), GURKE, and BAUSELL (DD-845). The summer was spent in exercises off Taiwan with the HAMMOND (DE-1067) and EDSON (DD-946), a visit to Pusan, South Korea, and routine operations in Japan. In August, the PARSONS joined the WHIPPLE (DE-1062) and GRAY (DE-1054) on the North SAR station. Gunnery exercises in the Philippines, operations with the Korean navy, and plane guard duty with the MIDWAY (CVA-41) in the Tonkin Gulf, the Philippines, and the Sea of Japan occupied her through April 1974. She spent the rest of the year undergoing a regular overhaul.
Trigger SS-564 - History
Captain, born 1918, died 2002
Born in Palo Alto, CA in 1918, Edward L. Beach, Jr. was the son of a naval officer. He was graduated second in the U.S. Naval Academy Class of 1939, and first in his Submarine School class in 1941.
His World War II service included time as Damage Control Assistant, Chief Engineer, and Executive Officer in U.S.S. Tetiklemek, and Executive Officer in U.S.S. Tirante. During his service in Tirante, Beach was awarded the Navy Cross. He ended the war as commanding officer of U.S.S. Piper, making a single war patrol. World War II ended beforePiper could make an attack, though she did rescue six Japanese sailors from the Sea of Japan, of which Beach later wrote, “…I have since felt grateful, after all the depth charges and torpedoes, that this, instead of destruction of my fellow man, is my last memory of the war.” (Around the World Submerged, p. xv.)
After World War II, Beach commanded U.S.S. Amberjack, U.S.S.Tetiklemek (SS-564, a new boat, named after the boat he served aboard during World War II, and test bed for a new diesel engine design that proved to be completely worthless). He served as Naval Aide to President Eisenhower during his first term, then went on to commission the historic twin-reactor radar picket submarine U.S.S. Triton (SSN-586), at the time the world’s largest submarine. Beach commanded Triton on her historic 84-day submerged circumnavigation of the earth in 1960, and would write a popular book about the cruise.
A noted novelist and historian, Beach was the author of Run Silent, Run Deep, Dust on the Sea, veCold is the Sea, as well as a number of non-fiction books, including The Wreck of the Memphis, which told the story of the loss of his father’s ship to a tsunami in Santo Domingo Harbor in 1916, andSubmarine, a history of U.S.S. Tetiklemek. Captain Beach also contributed material to the books of numerous other authors. His final literary task was to edit and annotate From Annapolis to Scapa Flow, the autobiography of his father, Captain Edward L. Beach, Sr., which will be released by the United States Naval Institute Press in January 2003. Beach Hall, the USNI’s home at Annapolis, is named in honor of both Captains Beach.
Captain Beach passed away at his home in Washington, DC on 1 December 2002.
Shear, Harold E., Adm., USN (Ret.)
Since his father died before he was born, Shear was raised in the 1920s and 1930s largely by his stepfather, the skipper of a menhaden fishing ship. The youngster thus developed an early love for the sea. He graduated the Naval Academy shortly after the Japanese attack on Pearl Harbor, then served in both the Atlantic and Pacific on board the destroyer USS Stack (DD-406).
Following submarine school in the early months of 1944, he served to the end of the war in the USS Sawfish (SS-276). Postwar duty was at the Submarine Administrative Command, San Francisco, as executive officer of the USS Becuna (SS-319), on the staff of ComSubPac, and in the Bureau of Naval Personnel. In the early 1950s he was executive officer under skipper Ned Beach in the new fast attack submarine USS Tetiklemek (SS-564). Subsequently Shear commanded the Becuna, was a student at the Armed Forces Staff College, participated in a 1956 nuclear weapons war game while serving in the Strategic Plans Division (OP-60) of OpNav, and was a member of the staff of Commander Submarine Squadron Two.
He underwent training for the Navy's nuclear power program in preparation for serving as first blue crew CO of the ballistic missile submarine USS Patrick Henry (SSBN-599). He later had Polaris duty on the CinCLant staff, studied at the National War College, and commanded the fast combat support ship USS Sacramento (AOE-1). As a flag officer, he chief of the U.S. naval mission in Brazil, Director of the Submarine Warfare Division (OP-31) in OpNav, Director, Antisubmarine Warfare and Tactical Electromagnetic Programs (OP-095), Commander in Chief U.S. Naval Forces Europe, Vice Chief of Naval Operations, and NATO Commander in Chief Allied Forces Southern Europe.
After his retirement from active duty in 1980 he worked in the civilian maritime industry and served from 1981 to 1985, during the Reagan Administration, as civilian administrator of the U.S. Maritime Administration.
Transcripts of this oral history are available in many formats including bound volumes, and digital copies.