Otuzlu yılların başında, Birleşik Devletler küçük izciler ve devriye uçakları olarak kullanılan çok amaçlı tek motorlu çift kanatlı uçaklarla silahlandırıldı. üzerinde donanma bu tür makineler iki kişilik O3U "Corsair" firmaları "Vout-Sikorsky" ve "Curtiss" SOS "Segall" idi.
Tekerlekli "Corsairs" konvansiyonel hava limanlarından kalktı ve yere ek olarak Curtiss uçağı da gemi modifikasyonları yaptı. Bazı SOS çift kanatlıları, tekerlekli bir şasi yerine bir merkez şamandıra ve bir çift küçük alt kanatla donatıldı. Bir mancınık kalktıktan, savaş gemileri ve kruvazör dayalı "Sigalli" Float. Suya indikten sonra, izciler gemi vinci ile gemiye tırmandılar. Ayrıca uçak gemileri için bir seçenek vardı - tekerlekli ve fren kancalı SOS-3А.
Tamamen başarılı keşif çift kanatlı uçakları yine de denizcilerin gereksinimlerini karşılamak için çabucak sona erdi ve her şeyden önce menzil ve irtifa içinde. Bu nedenle, 1937 yılında ABD Donanması, SIG "Sigall" ı değiştirmesi beklenen yeni bir gemi deniz uçağı gözcüsü için bir rekabet ilan etti. Otomobil için olan gereksinimler orijinalliği farklı değildi: mürettebat iki kişiden oluşmalıydı, uçağın tasarımı şamandıra ve tekerlekli şasinin değiştirilmesine izin vermeli ve kanat açıklığı 10,97 m'yi geçmemeliydi. kanadı.
Yarışmaya üç firma katıldı: 85 model uçaklı Stirmen (XOSS-1), NAVE Uçak Fabrikası (Navel Uçak Fabrikası havacılık şubesi), XOSN-1 projesi ve Vout-Sikorsky ile XOS2U- 1 (model 310). İlk iki firmanın uçağı, şamandıra iniş takımlarındaki (bir merkez ve bir çift şamandıralı şamandıra) birer adet şamandıra ile değiştirilmesini mümkün kılan oldukça geleneksel çift kanatlı uçaklardı. Santral de aynıydı ve Pratt & Whitney uçak motoru R-1340-36 600 hp X'den oluşuyordu.
Tasarımcılar "Vout-Sikorsky", R.B. Beselom, sorunun çözümüne tamamen farklı yaklaştı. Vout-Sikorsky için bu rekabet geminin keşif pazarına geri dönme şansıydı, on beş yıl boyunca bu şirket ABD Donanması'nın bu tip uçaklarının tekeliydi ve sadece 1935 yılında bu pazar Curtissian Sigallu'ya yenildi. Bu nedenle başlangıçta rekabetten daha ilerici bir araç yaratmaya karar verildi. Tasarımcılar, uçuş özelliklerini iyileştirmeye izin veren tek kanatlı uçak planını kullanmaya karar verdi.
Pratt-Whitney dokuz silindirli hava soğutmalı R-985-4 “Wosp Junior” motor ile 450 beygir gücüne sahip ve iki kanatlı pervane uçağı, yuvarlatılmış uçlu, yamuk kanatlı tamamen metal bir yapıya sahipti. Sadece ana dümene ait dümen ve kanat parçası keten süslemeli. Gövde imalatında punta kaynağının yaygın olarak kullanıldığı belirtilmelidir. Pilot ve gözlemci, her biri kabinde, bir yakıt deposu ile ayrılmış olarak arkalarında oturuyorlardı. Mürettebat, fenerlerin hareketli kısımlarını değiştirerek işyerlerine ulaştı. Atıcı el fenerini açtı ve savaşa hazırlanırken 7,62 kalibrelik mm'lik Colt-Browning makineli tüfeğini serbest bıraktı. Aynı namludan, vida ile ateş ederek pilot da ateş edebilir. 45 kg için bir çift küçük bomba için kanat altına tutucular.
Tasarımın başından itibaren, uçak iki versiyonda tasarlandı - tekerlekli ve yüzerdi. Redan'lı merkezi şamandıra, gövdeye, iki direkli raflara ve bir çift kanatlı şamandıra - kanadın alt kenarına sabitlenmiş özel desteklerle tutturulmuştur. Bir merkezi şamandıralı böyle bir şema (önceki SOS çift kanatlılarında olduğu gibi), bir mancınıktan bir uçak fırlatırken en uygun oldu. Cıvatalı bağlantıları sökerek, şamandıralar sökülmüş ve üç tekerlekli bisiklet alt takımı takılmıştır. Omurganın altına küçük bir kuyruk tekerleği takıldı ve merkezi şamandıranın güç bağlantıları kullanılarak ana tekerleklerle birlikte iki piramit gövdesi gövdeye dayandı. Aynı zamanda, iz küçük olduğu ortaya çıktı ve gelecekte, tekerlek varyantını çalıştırırken, bazen taksi yaparken sorunlar yaşanıyordu.
Deneyimli XOS2U-1, ilk olarak tam olarak tekerlekli bir şasi üzerinde havaya uçtu; Mart ayında 1938'inci şirket şefi Paul Baker, Doğu Hatford havaalanından uçağı havaya uçurdu. İki ay sonra, 19 Mayıs, Hosxnumxu-Xnumx, yüzen sulardaki sudan çoktan kaçtı. Testler oldukça başarılıydı ve uçak iyi bir denge ve kontrol gösterdi.
R-985-48 motoruyla (aynı 450 beygir gücü), uçak seri haline geldi, OS2U-1 endeksini ve ardından Kingfisher'ın kendi adını aldı - Kingfisher. Seri OS2U-1, prototipten, motora ek olarak, aynı zamanda yeni bir alttan takma yüzdürme biçimi ve merkezi kaymayı gövdeye monte eden ilave bir üçüncü direk ile farklıydı.
1940'te “Vout-Sikorsky” şirketi, ilk olarak Nisan ayında mağazalardan çıkan 54 seri “Kisfisher” ı kurdu. Filodaki ilk izci, "Colorado" ve "Mississippi" olmak üzere 1940-m savaş gemilerine girdi. Yakında OS2U-1 Pearl Harbor ve Alameda'daki üslerdeki savaş gemilerinin silahlanmasını destekledi. Gemilere ek olarak, ilk versiyonun “Kingfisher” ı Pensacola'daki deniz üssü tarafından da alındı.
1941'te, güncellenmiş ekipmanla ve R-2-2 motorlu, hp 985 gücünde bir OS48U-455 sürümü çıktı. 158 tarafından üretilen OS2U-2 - Şamandıra sürümünde çıkarılan 45 kopyaları ve tekerleklerle donatılmış kalanlar (gerekirse tüm kara taşıtları, standart bir ek donanım olarak yüzüyorlarsa, bir hızlı uçağa dönüşebilirler). 46 Kingfishers, Pensacola'daki deniz pilotları tarafından alındı ve 53 uçağı, Meksika Körfezi üzerinden devriye uçuşları gerçekleştirdikleri Florida'daki bir üsse uçtu.
Mayıs ayında 1941, Boone Gayton Kingfisher'ın bir sonraki versiyonuna uçtu - OS2U-3. Troika, bir R-985-A-2 motor (veya AN-8) beygir gücü 450, ilave kanat tankları ve 85 kg ağırlığında mürettebat vücut zırhı aldı. 1941'te Vout-Sikorsky, 363 "twos" ve "triples" ve bir sonraki 638'i üretti. Bunun üzerine, Kingfisher’ın ev fabrikalarındaki seri üretimi durduruldu, ayrıca şirketin çok gerekli filo olan F4U Corsair avcısının toplu montajı için üretim tesislerine acilen ihtiyacı vardı.
OS2U-3'ün çoğu kara tekerlekli versiyonunda piyasaya sürüldü ve birçoğu Norfolk, Jacksonville ve Pensacola'daki üslerde askerlik yaptı. Başka bir 300 OS2U-3, Florida'daki Navil Uçak Fabrikası'ndan lisans altında toplandı. Bu "Kingfisher" in kendi OS2N-1 endeksi vardı ve 1942'de dokuz devriye filosu ile hizmete girdi. ABD II. Dünya Savaşı'na girmeden önce filonun neredeyse tüm zırhlılarında güverte üzerinde Knngfishsra ile mancınık vardı. Kruvazörler yeni keşif ekipleri ile donatmaya başladılar, ancak burada yeniden silahlanma süreci o kadar hızlı değildi. Mayıs 1940'ta filo yönetimi altı Fletcher sınıfı muhriple bir mancınık uçağı donatmaya karar verdi. Aynı zamanda, ana kalibreden bir muhrip ve torpido tüplerinden birinin muhriplerden sökülmesi gerekiyordu. Bunun yerine, bu gemilerde, beline döner bir mancınık monte edilirken, mancınık uzunluğu 360 ° dönme sağlamaz, bunun sonucunda Kingfisher sadece sancak tarafında fırlayabilir. Mancınıktan önce, 4700 ton havacılık benzini için bir depolama tesisi kuruldu. Gerçekten mi havacılık 1942'de silahlanma sadece üç muhrip üzerine kuruldu: Pringle, Stevens ve Halford. Çok geçmeden, bu savaş gemilerinin nispeten küçük boyutlarından dolayı, Kingfisher'i Fletchers üzerinde çalıştırmanın zor ve zahmetli olduğu ve bu fikrin terk edildiği tamamen anlaşıldı.
Savaş sırasında savaş gemilerinden ve kruvazörlerden uçuşlar yapan Vout-Sikorsky firmasının uçağı keşif, yangın düzenlemesi sağladı, ayrıca kurtarma ve bağlantılı operasyonlar gerçekleştirdi. Küçük bomba yüküne rağmen, Kingfisher da bombalamaya karıştı. Örneğin, Temmuz'da 15, Marine Corps Air Force'un VS-1942 filosundan bir çift OS2U'nun 9'i, Unicol nöbetçilerinin Kuzey Carolina kıyılarında bir Alman U-576 denizaltı ateşlemesine yardımcı oldu. U-176 "Kingfisher" sembolü altındaki bir denizaltı, Mayıs'taki 15 savaş varlığına kaydedildi. Bu gün, Kay West üssünden bir uçak başarıyla yardım için gelen bir deniz avcısı tarafından bitirilen, derinlik yükleri ile Bahamalar'dan bir denizaltıya başarıyla saldırdı.
Float "Kingfishers", batık gemilerden denizciler ve denizden düşürülen uçaklardan pilotlar aramaya dahil edildi. Kingfisher'ın katılımıyla belki de en ünlü kurtarma operasyonu, hasarlı “uçan kale” B-17, 1942 Ekim ayında Pasifik Okyanusu'ndaki suya oturduğunda Kaptan Eric Rickenbaner'in ekibinin kurtarılmasıydı. Pilotlar uzun süre araştırıldı ve yalnızca Kasım 11'te Kingfisher'ın pilotu Elpis'in adalarındaki bir üssünden bir lastik bot gördü. Yakında sürülen uçak, mürettebatın komutanı ile birlikte kurtarılmış beş pilot uçağa bindi. Fakat böylesi bir yük ile Kingfisher kendini sudan koparamadı ve 40 şamandıra koruyucu bir planör gibi dalgalar boyunca kayan en yakın adaya kadar millerce uçtu. Ertesi gün, yukarıdan B-17 olan iki pilot başka bir uçak buldu ve bu çift de Kingfisher tarafından çıkarıldı.
Savaş sırasındaki savaş uçuşları İngiliz "Kingfisher" tarafından yapıldı. Lend Lease kapsamında Büyük Britanya Kraliyet Filosu, şamandıralar ve tekerlekler üzerine OS2U-3 aldı. Uçak, İngiltere, Güney Afrika ve Trinidad merkezli birkaç filoyu silahlandırdı. İngiliz OS2U-3 ekiplerinin görevleri çok farklıydı - deniz pilotları ve gözlemcilerin eğitimi, devriye uçuşları ve denizaltıların araştırılması.
Muhtemelen en yoğun olanı, Kingfisher pilotlarının filo No 703'ten almasıydı. Bu bölümün uçağı, bir mancınıktan yola çıkan "Kruton", "Silicia" ve "Korfu" adlı yardımcı kruvazörlere dayanıyordu. Gemiler dönüştürüldü ve iyi silahlanmış eski ticaret gemileri vardı. Güney Atlantik ve Hint Okyanusu'nda devriye gezen kruvazör, konvoylara eşlik etti, istihbarat sağladı ve Alman denizaltılarını aradı. Kingfishers bu görevleri yerine getirmek için sürekli olarak gemi mancınığından fırlatılarak çok sayıda savaş görevi gerçekleştirdi. En aktifleri, sırasıyla Mayıs ayından 1942'i Mart 1944 200 ve 142 yapan XNUMX'i yapan "Silicia" ve "Corfu" kruvazörlerinin pilotlarıydı.
Kanatlarında, Kingfishliler yalnızca Amerikan beyaz yıldızlarını ve üç renkli İngiliz çevrelerini değil, aynı zamanda birçok Latin Amerika ülkesinin de amblemlerini taşıyorlardı. Tüm "Kingfishers" çoğu Şili - 15 makinelerini aldı. Arjantin'e dokuz uçak satıldı, altı izci Meksika ve Uruguay'a transfer edildi ve üçü Dominik Cumhuriyeti'ne gitti. Avustralya yüzer izcilerin efendisi oldu, ama uçaklar Hollanda'dan miras kaldı. Hollanda hükümeti, Vout-Sikorsky firması 24 OS2U-3'e sipariş verdi ve Hollanda'daki kolonileri için yüzer izciler istedi. Bununla birlikte, uçakları Hint Okyanusu'nda yelken açtığında, Japonlar Hollanda topraklarını ada tarafından işgal etmeye başlamıştı. Gemilerin Avustralya'da demirlenmesi gerekiyordu ve 18 OS2U-3, Green Continent'in hava kuvvetlerine gitti ve 3 eğitim ünitesinin ve filo No 107'in bir parçası oldu. Avustralya Kingfisher'ın asıl görevi, ülkenin doğu kıyısındaki Japon denizaltılarını aramaktı. Bu uçaklar, Avustralyalıların mürettebatın zırh korumasını kaldırmak zorunda kaldıkları kanatların altına 113 kg (45 kg yerine) üzerinde bir çift derinlik bombası taşıyabilir.
Dokuz Avustralyalı Kingfish savaştan kurtuldu ve bunlardan biri 1947'teki Watt Irp'taki bir Antarktika seferine katıldı. Pilot Gray, parlak sarı uçağını seyir boyunca 55 saatten fazla bir süre boyunca buz keşif gerçekleştirerek uçtu.
Sovyet gökyüzünde "Kingfisher" u uçurdular. Müttefiklerin İtalya'ya inmesinden sonra, hayatta kalan İtalyan filosunun önemli bir bölümünü elde ettiler. Anlaşmalar uyarınca, Sovyetler Birliği bölümdeki payını alacaktı. Ancak Müttefikler, birkaç filoyu geçici olarak filolarından ayırma sözü vererek, İtalyan filosunun bir bölümünü derhal SSCB'ye devretmeyi reddetti. Eski İngiliz savaş gemisi Royal Soverin, sekiz yıkıcı ve dört denizaltı ile birlikte, Kuzey Filosu da Amerikan kruvazörü Milwaukee'yi aldı. 24 Ağustos 1944, kruvazör Kola Körfezi'ne girdi ve yeni bir isim aldı - "Murmansk". Sovyet ekibi, bir çift Kingfisher OS2U-3 olan yabancı silahların geliştirilmesine başladı. Beyaz Amerikan yıldızlarının üzerine kırmızı boyayla boyanan pilotlarımız, kayan avcıları da dahil olmak üzere yüzdürme izcilerinde çeşitli eğitim çeşitleri yaptılar. Savaşın sonuna kadar "Murmansk" Kuzey Filosunun savaş filosunda yer aldı ve 1947-m Amerika Birleşik Devletleri'ne geri döndü.
Savaşın sonunda, fırlatma lansmanlı kayan gemi avcısı türü çoktan kullanılmaya başlandı. Ayrıca, Kingfisher yabancı muhaliflerinin özellikleri bakımından da yetersiz kaldı. Kriegsmarine gemilerinde aynı servis çift şamandıralı “Arado” Ag-196 tarafından gerçekleştirildi; bu, maksimum 310 km / s hızıyla Kingfisher'ı neredeyse 50 km / s hıza ulaştı. Ve yerli KOR-2 Amerikan uçaklarını daha da aştı.
1942'te, Vout-Sikorsky firmasının tasarımcılarının, daha güçlü bir motor ve değiştirilmiş bir kanat kullanarak uçak performansını artıracağını belirtmek gerekir, ancak uçmaya gelmedi. Bununla birlikte, Kingfisher savaşın sonuna kadar ABD Donanması'nda hizmet vermiş ve tam teşekküllü bir savaş aracı olarak kalmıştır. Denizaşırı müttefiklerinin aksine, İngilizler bu uçağın 1944 baharında bulunan gemilerde kullanılmasını bıraktı. Ancak en uzun süren savaş görevi Güney Amerika'ya verilen bu makinalar olarak kaldı. Burada, Kingfishers, 60'ten önce, okyanus üzerinde devriye hizmeti verdiler.
Kingfishers, savaşın ilk gününden son gününe kadar düşmanlıklara katılan birkaç Amerikan uçağı türünden biriydi. Dahası, bu makineler savaşın sonuna, içinde buluştukları biçimde ulaştılar - uçak herhangi bir ciddi modernleşmeye maruz kalmadı. Mütevazı özelliklere ve zayıf silahlara rağmen, Vout-Sikorsky firmasının izci dürüstçe tüm savaştan geçti ve zafere katkıda bulundu. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki savaştan sonra, az sayıda OS2U-3 ve OS2N-1 eğitim birimlerinde uçtu. Bunların sonuncusu 1947'ta yazıldı, bugüne kadar bu arabanın dört kopyası Amerikan müzelerinde saklandı. Üçü Alabama, Massachusetts ve Kuzey Carolina savaş gemilerinin ve müzelerin güvertesinde. Ve Pensacola'daki Deniz Havacılığı Müzesi'nde dördüncü.
Kaynaklar:
Kotelnikov V. Vout-Sikorsky OS2U "Kingfisher" // Havacılık Dünyası. 1993. №2. C. 16-20.
Chechin A. Vout-Sikorsky "Kingfisher". “Rakip bulundu!” // Model tasarımcısı. 1999. №4. S.21-26.
Kolov S. filo için "Kingfisher" // Anavatanın Kanatları. 2001. №11. C. 11-13.
Kotelnikov V. İkinci Dünya Savaşı'nın Uçakları. Deniz uçakları // Model tasarımcısı. Özel baskı. 2003. №2. C. 63-64.
Haruk A. Vout-Sikorsky OS2U "Kingfisher" // II. Dünya Savaşı'nın tüm deniz uçakları. M.: Yauza, 2014. C. 216-223.