Çocuklarımızın internete bağlantı hızları çoğaldıkça, anne babalara olan bağlılıkları azaldı. Kablosuz bağlantılar, anne babalarla kurulan çıkarsız bağlantıları zayıflattı.
Eskiden evlerde akşamları tek bir hayat yaşanırdı. Şimdilerde evde kaç kişi varsa, o kadar hayat yaşanıyor.
Çocukla konuşmak cümle içinde ne kadar basit ve sıradan duruyor. Ama yaşadığımız hayata bakınca, konuşmak dediğimiz eylemin, aslında geçiştirme cümlelerinden ibaret garip diyaloglar olduğunu görüyoruz.
Bir düşünün bakalım! En son ne zaman çocuğunuzla oturup yarım saati geçen bir konuşma yaptınız. Tabi monologdan bahsetmiyorum.
Çocuğunuzu karşınıza alıp yarım saat boyunca kızgın bir şekilde nasihat vermiş olabilirsiniz. Veya dersleriyle ilgili konuşmuş olabilirsiniz. Demek istediğim bu değil.
Ben sohbet etmekten bahsediyorum.
Eğer son zamanlarda, baş başa yarım saati geçen bir sohbet sahnesi bulmakta zorlanıyorsanız, lütfen şapkayı, pardon modemi önünüze koyup bir düşünün bakalım.
Hep endişeleniyoruz. Acaba bizim çocuk zararlı sitelere giriyor mu? Acaba bu saatte bilgisayarın başında ne yapıyor? Kimlerle görüşüyor? Yani zihnimizin içinde arı kovanı gibi gürültüyle dolaşan daha bir sürü cümle…
Siz salonda televizyon karşısında otururken, çocuğunuz odasında dayak yiyor olabilir. Hem de onlarca, belki yüzlerce kişiden. Ses ve kan olmadığı için farkına varamazsınız.
İç kanamayı fark etmek için onun ruh dünyasının röntgenini çekmeniz gerekir.
Bu da ancak diyalog kurarak olur.