etrafında eller, hisler, ayaklar, zihinler; hangisi katil, hangisi ressam, yasadışı?
bedeni toprağa çok yakın, çimin kokusunu duyuyor, donakalmış bir pişmanlığı eritiyor, başına taş düşmesini bekliyor, ağaçların arasında dönüşüyor.
sık sık, kısa kısa, kafasını sallayarak, beynini kaynatarak, canındaki yangında kaybolarak; uzanıyor parkta.
herkese olması gerektiği kadar uzakta.
çimler ellerini kelepçeledi.
çok eski bir korsan torunu belki, belki küsmüş ve büyümemiş bir çocuk, giz bir bekçi belki, belki sadece bir serseri, belki de kovulan bir işçi ya da öylece uzanıp dinlenen biri, zamanımız kesişiyor parkta.
etrafında zihinler, eller, hisler, ayaklar; hangisi hırsız, hangisi daha erken ölecek, hangisi daha yakın zamanda yalan söyledi; birine; kendine, hangisi daha çabuk sarhoş olur?
tartışmasız akıllı, yeşilken hala bir yerler tadını çıkarıyor.
bir ressam gibi yatışını çiziyor etrafa.
her yer sesli, herkes sessizken; o yatıyor.
bir dalın kırılışı.
kılıçların tokuşması.
suskun kalemler.
yasaklı bölgeler.
özgür doğa.
özgür o da.
herkes gelebilir parka, herkes geçebilir.
dokuz yanından yaşıyorlar.
etraf sonbahar.
başının altında silinmiş ayak izleri var.
bir dünya ve ikizi, gözleri.
orman, saçı sakalı.
etrafında eller, ayaklar, zihinler, hisler; hangisi ilk sevişecek, hangisi ilk baba olacak?
yattı ve saymaya başladı ölümden önceki soluklarını.
bedeni toprağa çok yakın, çimin kokusunu duyuyor, donakalmış bir pişmanlığı eritiyor, başına taş düşmesini bekliyor, ağaçların arasında.
etrafında ayaklar, hisler, zihinler, eller; hangisi anne olamayacak, hangisi en yakında ağladı; içine ya da dışına?
kalbindeki mum erirken, bunlar geçiyor avarenin ateş zihninden
etrafında ayaklar, zihinler, eller, hisler…
etrafında eller, hisler, ayaklar, zihinler; hangisi katil, hangisi ressam, yasadışı?
Yerinde durmayan örümceğim.
Ağ ördüğüm yok.
Ve takip edenler, karşımda dikilenler, sağımı solumu kör edenler, üstümü altımı gölgeleyenler dışında hiçbir yola engel değilim.
Gecenin dölleri değiliz ve gece cinsel uzvumuz değil.
Ağaç durmuyor, göğe uzanamıyor, dokunamıyorum, dokunamıyor.
Toprak mısın, ışık mısın, duvar mısın, kaos musun diye soruyor yirmi birinci ses.
Gece piyanistin avuçlarında inliyor.
Islık çalınıyor delice ve bu ağaçları güzelleştiriyor.
Katiller arınıyor ve yapraklar yeniden örgütleniyor.
Saat misin, insan mısın, su musun diye soruyor onikinci ses.
Sessizlik hepimizin ve kimseyle de kalmıyor.
Uyku musun, mey misin, cevap mısın diye soruyor otuzüçüncü ses.
Kaptanlar titriyor gülün rüzgarında.
Susuyorum, mutlaka bir it kişneyecek.
Dövme dolaplar, dövme dolap hışırtıları.
Elim kanayacak, sus aklım.
Kaplumbağa mısın, çiçek misin, balık mısın diye soruyor dokuzuncu ses.
Geç kalan bütün tiryakiler bülbülleri içer, yuvarlana yuvarlana erişilmez dillerine.
Ve tarihsiz şakalardan senelerdir ağlayan gözler.
İp misin, kan mısın diye soruyor altmış altıncı ses.
Bir ayyaş gibi içimize sinen tespihler, tüm taneleri fırlamalı güzellikteki lekelere, belki zoraki.
Yuvarlanmalı bir şeylerin çehresi.
Uçurtma mısın, ateş misin diye soruyor kırkbeşinci ses.
Rüyalar dolusu bir armağandır gece, içine susadığın; tüm hücreleriyle oyuna, şaşıramasın bile.
Ruhunu kat.
Ayaklarını, kanatlarını parele; içinde olan ve tanımadığın bir dil deşer gibi.
Siyah mısın, beyaz mısın, taş mısın diye soruyor yetmiş sekizinci ses.
Kanatmakla kandırmak, kanmakla kanamak aynı deride.
Deniz ölümsüz değil, ben ölümsüz değil.
Durmadan dönüşen bu devran seni büyülemiyor, yeterince canını yakmıyor ki kül kokuyorsun.
Anahtar mısın, küfür müsün, söz müsün diye soruyor doksandokuzuncu ses.
Öylece bakmak, öylece düşünmek, hiçbir işe yaramıyor.
Gülmek, tebessüm etmek hiçbir düşünceyi, hareketi ferahlatmıyor.
Hiç yararı yok.
Geceye çıksan da geceden girsen de hiçbir yararı yok.
Bir çift kedi, iki dal, bir çift ayakkabı, iki eldiven ya da iki el hiçbir şeyi değiştirmeyi hedeflemiyor.
Öylece gecenin içindesin ve böylece o senin içine varamıyor.
Nefesin içinde sarhoş.
Köpek olmak isteyenler.
Kuş olmak isteyenler.
Nefesin içinde sarhoş.
Güvercin ayaklarının özel bir adı olmalı. Martıların ani geri dönüşlerinin.
Karınca sayıklamasının. Ağlamaya ramak kalınan halin. Avlanmış balık çırpışının özel bir adı olmalı.
Beklenen ve gelmeyen terenlerin. Avuçta taş gizlemenin. Avuçta tohum gizlemenin. Avuçta aşk gizlemenin özel bir adı olmalı.
Kuşların göç etmediği yerlerin. Bir salıncağa içini dökmenin. Taşların vızıldayışının. Mezarların etrafındaki çiçeklerin. Bir toz bulutu içine gömülmenin. Kuyuların başında nöbet tutuşun. Dilin ıslanışının özel bir adı olmalı.
Sokakların arasında yuvarlanmanın. Mikrofonunu kaybeden kuşların. Patlamaya hazır sözlerin. Duvarlar içinde beklemenin. Suyuna varamayan nafile kulaçların özel bir adı olmalı.
Bir ibadethanede devlet eliyle ölüşün. Hapisaneden dışarı atılan ilk adımın. Sistemi bekletmemek adına sabah vakti aceleyle yüzünü kesmenin. Beslerken çiçeklerle konuşmanın. Yemlerken hayvanlarla dertleşmenin. Ağaçlara merhaba demenin özel bir adı olmalı.
Kendini yakmanın. Nefes alan kıyıların. Nefes olan susuşların. Kaybolan iskeletlerin. Çocukluk yasasının. Yalnızlık yasasının. Karanlık yasasının. Ağaçlara sarılmanın özel bir adı olmalı.
Sökülen kaldırım taşlarının özel bir adı olmalı. Yok yere küfür etmenin. Meydanlarda kurşunlanmanın. Sokakta sırtından vurulup güvercine dönüşmenin. Arabanda son nefesinde ölümsüzleşmenin. Sessiz yansız intiharların özel bir adı olmalı.
Zorbayla bozulan yeminlerin. Gömülüp yalnız kalınan anın. Her yaprak düşüşünün özel bir adı olmalı. Her ağlama sesinin. Her ateşin. Alevlerin her bir dansının özel bir adı olmalı.
Kan.
Kan alış.
Kan veriş.
Kan.
…
..
.
k a n a ra kbu hep eksik bir sürgün. paçasız ve yakasız. ağaçların arasından dalgaların kalbine ;
bir suskuyu oluşturamıyorsun. bir suskuyu konuşturamıyorsun.
güneşin dediğinden yoksun.
güneşin deliliğinden yeksin.
bayrakların yoksul şarkısı içinde varlık kemiren gölge kahraman gece açıyor.
gördün.
direklerini boyamayacaktın ve mahalleleri boğmayacaktın.
denizle konuşmayacaktın ve saçların hiç uçuşmayacaktı.
kırmızı biletleri yırtacaktın.
her sabah güvercinleri kargalardan ve insanlardan koruyacaktın.
kedileri geçiyorsun denge için,
gözleri kuyu köpekleri seçiyor için.
kuşları içiyorsun oyunsuz bir masal için.
muma döndün ve yüzün soyundu.
evdeki karanlıkları buldun ve sayıldın.
bir parmağını kaybettin ısındığın duvarda.
elden ele yüzyirmibir çocuktu avucunda, kazıdığın kendinden.
çiçekler durmaz ki.
çiçekler ne aradı kalbinde.
çiçekler duymaz ki.duraksıyorsun.
elinde sazı haykırıyor bir sokak velisi;
tanrı ona yeni bir el verdi.
tanrı bana oniki koridor verdi.
tanrı sana esmer betondan bir kedi verdi.
tanrı ona filizlenen bir deli verdi.
ve ekliyor; birlikte sustuğun biri var mı?
yürürken sesini duyuyorsun, adımladıkça tanışıyorsun.
kafan punk. ayakların söndü.
baş kaldırıyorsun çakılı bir hüzün içinde.
buğuyu tekrarlıyorsun.
gerilla tekneyi kıyıda yüzdürüyorsun.
zırhını çıkarıp teyyare oluyorsun.
kör duraklar öpüyorsun gözlerinden.
yanındaki ihtiyarı soyuyorsun, bir balık çıkıyor pipiden.
suskun ve bungun bir meyhane geçiyor östakiden.
geceler çekiyorsun göz kırpan ninniden.
sarkan narsız yapraklar yüzsüz heykellerden.
durulan avareleri ameliyat ediyorsun.
yok yazıyorsun sessizliği duvarlara.ara yürüyor gözlerin ara.
konuşmuyorlar, konuşmamış mı oluyorsun.
geçiyor nefesin parmaklarından.
yüzün ağaçlarda sözleri uyutuyor.
ahtapotlar gecikecek ve ellerin afiş bekliyorsun.
ışık çeteleri arasında köz merdivende inliyorsun.
sana gün saymamayı öğretmeli fare.
sana sayı saymamayı öğretmeli güvercin.
bir davulun üstünde yürüyorsun.
duman sek sek oynuyor.
göz durmuyor bulutlar arasında.
şapka altında dudaklar dikişliyor kendini.
kuşlar var içlerin.
kuşlar var içlerin.
elleri mızraklı tüm delillerin.
renklerden taşları topluyorsun.
herkesi arıyorsun, iyi ki bulamıyorsun.
kendi kendini mutlu edemeyen bir monitörün sağdıcısın.
dört elin de kelepçeli bir yarasa sinyali.
ve sustun.
atından hiç inmeyeceksin, hiç atından. susmanın ölçülerini biçeceksin, hiç ekinden.
dalgalana dalgalana bir bayrak serpeceksin, hiç havadan.
tünelin dibinde seni beklemeyecek kelimeler, hiç sesten.
bir tuşla yeniden başlatacaksın, bir tuşla sonlandırmayacaksın, hiç tuştan.
gölge asılacak boğazına. hiç hevessiz içine dalacaksın, yakacaksın onu, hiç ateşten.cebinden çiçekler çıkardın, bir esrime odası.
suskun jetonların mezarlarına yürüdün.
sönük bir şeyler var hala, eksik.
bir ölümün daha vardı.
cebinden oraları çıkardın.
gözün deniz.
gözün gök.
bir ölümün daha olmalı.
yoklamış kulağı.
hiçlemiş aynası.
insan robotun iskeleti.
rüyasında ne varsa toprağı.
olmasa da doldurur kan.
cebinden aksini çıkardın,
bir adım atsan dönüp gelecek.
cebinden bıçak çıkardın, bir hoşçakal bayrağı.
ölemeyen bir aşkın kanı, ruhunu çıkarmıştın orada.
uyanmıştın bir yankıda, içinde uçuşmuştu sokak köpekleri.
çarkında kimsesiz bir seda var zamanın.dünün kanına ihtiyacım yok.
bugünün kanına ihtiyacın yok.
yarının kanına ihtiyacı yok.
ardında çaresiz bir eda var zamanın.
gölgelerin kanına ihtiyacım yok.
duvarların kanına ihtiyacın yok.
yolların kanına ihtiyacı yok.
denize düşersin, böyleyim.
rüzgara bakarsın, öylesin.
topraktan gizlenirsin, şöyle.
sözlerin kanına ihtiyacın yok.
serkeş bir aşkın içine gireceksin, sarhoş odaların renginde.
ormanın gözleri kapanıyor.
.
..
…
Emir veremiyor, emir alamıyor.
Kekemeler ilgisini çekiyor, topallar, körler, dilsizler. En ağır işlerde işçiler, seyyar satıcılar, kusanlar, açlığı ve uykusuzluğu göğüsleyenler.
Gece vakti mesaiden dönenler, sabahın köründe işe gidenler ilgisini çekiyor.
Kuşlar mutlu ediyor, sokak çiçekleri, ağaçlardan sarkan türlü böcekler.
Simsiyah boş lekeler, sürekli renk yer değiştiren bulutlar, ağır ağır ilerleyen trenler ilgisini çekiyor.
Silik yaya geçitlerini sayıyor, köpeklerin nefeslerini, kelebeklerin kanat çırpışını, iskelelerdeki tahta sayısını.
İki bira mutlu, beş bira sarhoş, onbir bira deli ediyor.
Meylerin üzerindeki köpükleri sayıyor, kirpikleri.
Gözünün önündeki iki memeyi ölçüyor, yüzünden yalnızlık akıyor. İki üzüm ağlıyor karşısında.
Rahat bıraksın gülen yıldızlar.
Masaları sayıyor, yanan masaları, söven masaları, yürüyen masaları, ölen masaları, yaşayamayan sandalyeleri.
Bir de geç saate kadar açık olsa kuşların bağrı.
Meraklı ve ürkek çocuklar, bilgin ve suskun güvercinler ilgisini çekiyor.
İkiletmeden sözünü duysa şu uçurtmalar.
Kiremitleri sayıyor, bacaları.
Gökten sarkan limanlar mutlu ediyor, bir kedinin esnemesi mutlu ediyor, bir balığın uyuması, kesilmiş demir parmaklıklar, kırık kilitler.
Sönen lambaları sayıyor, ağaçlardaki dilsizliği.
Uykusundan uyandı, eldivenlerini giydi ve aynaya baktı.
Serseriyiz sanırım, hayatı hiçe sayan ve yaşamda kalmaya tutkun serserileriz, hepsi bu değil, ama gerçek bu.
Nefesinden oluşmuş aynadaki buğuya bir çizik attı ve gülümsedi. Yüzünü tavana ve tabana dikti.
Birinin yokluğu birinin yokluğudur. İçinden üç kez mırıldandı.
Kendini çırılçıplak soyup yakmak istiyor.
Kafataslarında bir kuş sesini duyuramıyor.
Koyu bir dervişin beyninin içinde, saatler, günler, belki yıllar geçirebilirim.
Hiçbir kapıyı açamıyorum.
Sarhoş değilim. Hiç ayık olmadım.
Bir seyyahın ayakları altında ezilmek isterdim.
Bir insanın kasıkları arasında sıkışıp boğulmak.
Soluğum yok ne yaşamaya ne ölmeye.
Unutmak isterdim, hatırladığım bir şey yok.
Uzak ya da yakın yok.
Ayaklarım var, adım yok.
Penis ve vajinanın elele intiharını görmek isterdim. Aynalar gerçeğiyle barışamayan palyaço dolu.
Bir evim olsun isterdim, bir kan dolaşımının içinde olmak.
Neresinde ölmeli aşkın?
Kaos içinde yeni bir kaos titreşiyor.
Ve isyan diri bir mum ışığında.
Oyuncaklar ancak oyunu öldürebilir.
Bazı çiçekler daha güzel.
Bazı sesler, bazı gözler, bazı ağlamalar daha güzel.
Ne olursa olsun esir yok.
Senin mi o elma?
Senin mi o gözler?
Senin mi o bulut?
Evet bazı çiçekler daha güzel.
Evet bazı ağlamalar daha güzel.
Tabloyu hangi renklerle boyadınız böyle?
Durakları, meyleri, parkları, sınırları, mahalleleri, sokakları, haneleri, iskeleleri, bayrakları,
giysileri, toprağı, nefesleri, zihni, aşkı, … kendinizi?
Neresinden başlayacaksınız yakmaya evreni?
Küllerinden yeni yeni oyuncaklar dirilecek mi?
Herkesin elinde kan var, parmaklarına yetecek kadar, eller kanlı.
Herkesin eli tekno kir içinde,bir temizlik düşlüyorum düzen salgınına.
Ama, kuşkusuz yayılıyor, keskin ve belirsiz hanelerden.
Çok ev var parmaklarla sayılmaz. Ve hiç ev yok sayılacak.
Gecenin cümlelerini unutamıyorum.
Ezeli ebedi gök delen yersizleri unutamayacağım.
Aklım, canım, aşkım hiç.
Havlayan ağaç yapraklarını unutamıyorum.
Solumadan sevişen çiçekleri unutamıyorum.
Gündüz hiç.
Bir gözüm çıkarıldı, tek gördüm ve unutamıyorum.
Numaralardaki sıfırları unutamıyorum.
Takvimlerde bir yer arıyorum,göz açmadan geçecek bir ömür.
Silah öldürüyor, neresinde durmalı şehrin? Hatırlamıyorum.
Parmaklar belirsiz tedirginlikteyken, neresinden girmeli eve? Hatırlamalıyım.
Bir turna sürüsü anlatabilmeli. Silah insanı korumak için mi?
Kaldırım taşlarındaki yangın kıvrandığında, nerede atlamalı denize?
Neresinde sevişmeli ormanın, hangi makinenin fişini çekmeli önce?
Bir kuklanın kukuletasını yakamam, taşlaşmışların mührünü çalamam,
sıfatların telsizini kıramam, bulvarlarda haykıramam.
Kara elmaların sesi duyulmuyor.
Herkesin içinde kan var, herkesin kanı kendi.
Resmi silahlar, renkleri, figürleri korumak için mi?
Baş kana meraktan mı dökülen kanlar?
Yeniden birlikte kuralım, 123’ü, ABC’yi.
Acil durum tohumlarını unutalım.
Kıvılcım çıkaramam.
Su olamam.
Toprakta bile yerleşik duramam.
Ve yalnızlık yangınının ateşiyle ısınıyorum, bunu nasıl unuturum?