“Koronavirüs”ün evde kullanılan bir kelime olmadığı bir zamanı hayal etmek zor. Ancak uzun bir süre bu virüs ailesi çok az ilgi gördü. Hayvanlar ve kuş türleri arasında her yerde bulunduğuna inanılan , insanlarda bulaşan ve hastalığa neden olan ilk koronavirüs ancak 1960’larda izole edildi ve tanımlandı. O zamandan beri yedi insan koronavirüsü tanımlamıştır . Çoğu sadece nispeten küçük sağlık sorunlarına neden olur: her yıl ortaya çıkan soğuk algınlığı ve mevsimsel solunum yolu enfeksiyonları. Ancak 2003 yılında Çin’de ve Asya’nın diğer bölgelerinde SARS-CoV’nin (şimdi SARS-CoV-1 olarak yeniden adlandırıldı) neden olduğu şiddetli akut solunum sendromu (SARS) salgını virüsü küresel sahneye taşıdı. 2012’de Suudi Arabistan’da çok daha şiddetli Orta Doğu solunum sendromu (MERS) vakaları tespit edildiğinde, koronavirüsler daha da kötü bir şöhret kazandı.
Her iki salgın da nispeten kontrol altına alındı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, koronavirüs hastalıklarıyla ilgili endişe, sıradan insanların zihinlerinden büyük ölçüde silindi. Aynı şey, zamanlarını ve fonlarını daha acil virüslere odaklayan virologlar için de geçerliydi. Ardından 2019’un sonlarında COVID-19’un etken maddesi olan SARS-CoV-2 geldi.Neyse ki, bazı araştırmacılar koronavirüslere olan ilgilerini sürdürdüler. Sonuçta, virüsler mutasyona uğrayabilir ve yeniden ortaya çıkarak yeni salgınlara neden olabilir. SARS ve MERS salgınlarından öğrendiklerimize dayanarak, COVID-19 salgınından önce bile, bir zamanlar virüsün “ küçük bir bileşeni ” olarak yazılan bu proteinin, hastalığın gelişiminde anahtar olduğuna ikna olmuştuk.