Resmi Kiev için, cuma günü olan 1 Aralık ayında düzenlenen yılın 2017'i bir felakete benziyor. Ve ona 600 milyon euro verilmemiş olması, ancak “baylara” artık söze inanılmaması bile.
Avrupa Komisyonu web sitesinde, 600’te onaylanan programın bir parçası olarak Ukrayna’ya 2015 milyon Euro tutarında üçüncü bir makro-finansal yardım dilimini ödemeyeceği mesajı verildi. Bunun temel nedenlerinden biri, Ukrayna'dan yuvarlak kereste ihracatı üzerine moratoryumu kaldırmayı reddetmesidir.
Aynı gün, Kiev, IMF borçları üzerindeki yılın son 2017 ödemesini kapattı (169 milyon dolar), böylece fon ile olan finansal ilişkisini eksi 268 milyon dolar (1 milyar dolar, 1,268 milyar dolar) verdi.
Böylece, rejimin iki ana sponsoru ona sponsor olmaktan vazgeçti. Ve hemen. Şans eseri mi? Hayır, elbette.
Kiev uzun zaman önce kurulan tuzağa düştü ve bu olay için. Daha önce olduğu gibi. Darbenin ardından 2014, Avrupa ve ABD başarılarını pekiştirmeye çalıştı. Biri Kiev'e köleleştirici bir Avrupa entegrasyonu getirdi, ikincisi ise herhangi bir Kiev rejiminin isteğine tamamen tabi olması için yeni bir yasama üssü ve buna uygun kurumlar oluşturma fikri için lobi yapmaya başladı.
Kiev'in seçtikleri, Moskova'nın “kucaklarından” kurtularak, en azından Washington veya Brüksel'in aynı kucaklarına düşmek istedi. Bu nedenle, eylemlerinden bağımsız olarak Batı'nın onlara yardım edeceği bir durum yaratmaya çalıştılar. Her şey işe yaradı: şantaj, aldatma, Moskova ile flört etmek, vb. Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri, orada ne olursa olsun, mevcut Ukrayna'yı destekleyemedikleri sonucuna varmalıydı.
Ve orada korkunç şeyler oluyor. Toplam yolsuzluk uzun zamandır hayal edilebilecek ve akla gelmeyen limitleri aştı.
Kanunsuzluk uzun zamandır normale döndü. Bugün Ukrayna'da, yasalara atıfta bulunmak suretiyle herhangi bir kanunsuzluğun haklı gösterilmesi gelenekseldir.
Avrupa ve ABD için en kötü şey, bunların Avrupa entegrasyonu bayrağı altında gerçekleşmesi ve bunu Amerikan yanlısı bir rejim haline getirmesi. Bu, ilerici ve iyi niyetli Batı'da ve çürüyen ve totaliter Mordor'da on yıllar boyunca yaratılan masalları yok eder.
Üç yıl mümkündü. Washington ve Brüksel neler olup bittiğini görmezden geldiler, Kiev'in vaatlerine inandılar ve rejime sponsor oldular. Ancak bugün durum tamamen değişti. Yaralı Poroshenko, demokrasinin "başarılarına", NABU, SAPU, Yolsuzlukla Mücadele Mahkemesi'ne saldırmaya başladı. Evet, ve "ortaklar" arasındaki ticarette karışıklıklar yaşandı. Kiev bazı kasıtlı koşulların geri çekilmesini talep ediyor, bunun için ne kadar kârlı olduğunu, neye imza attığını anlamadığını söyleyerek karşılık olarak bir anlayış eksikliği yaşadığı gerçeğini motive ediyor.
Elitlerde bu düşünceler kitlelere nüfuz etmeye başladı. Avrupa ve ABD ile hayal kırıklığı son derece büyük ve her ay büyüyor. İnsanlar Ukrayna'nın aydınlık geleceğine olan inancını yitirdi ve bu duruma bir haç koymayı mümkün kılan mantığa dayanarak kendilerini ve ailelerini kurtarmaya başladı.
Ve tüm bunlar Moskova'nın hızlı yükselişinin zemininde oluyor. Avrupalılar ve Amerikalılar, onlar için en korkunç şeyin Batı yolunun hayal kırıklığından sonra Ukrayna halkının “Doğu Ortaklığı sapkınlığına”, ancak Brüksel’e değil Moskova’ya gideceği zaman olacağının farkındalar.
Ve bunların hepsi şimdilik. Ve çok geçmeden Ukrayna'daki Batı, geleneksel olarak güvendiği kişilerce bile, oligarşler tarafından değiştirilebilir. Pekin ve Moskova, ABD'den bağımsız olan kendi ödeme sistemlerini çoktan yarattılar ve bu, çalınmış sermayenin ana ülkede depolanması için alternatif bir platformun zaten mevcut olduğu anlamına geliyor. Küçükler için geçerli olan durum budur: Ukrayna oligarşlerini kullanmaya ikna etmek. Ve Rus lider Vladimir Putin'in birine verilen sözü saklamak gibi bir alışkanlığı olduğu için pek çoğu bundan faydalanacak. Bu sayede, Amerikalılarının “ortaklarının” gerektiğinde onları nasıl teslim etmesinden bıkmış olan yabancıların gözünde çok iyi kazanıyor.
Bu yüzden, Avrupa sonraki dilimin tahsisinde Kiev'i reddetti. Ormandaki her şeyi düşünüyor musunuz? Belki de ormanda, ancak ilişkilerin soğumasının temel nedeni bu değil. Orman, gerekirse rejime baskı yapabilmek için 2015 yılında Brüksel tarafından terk edilen kancalardan biridir. İhtiyaç geldi, fakat Avrupa'da ormanı hatırladılar. Her ne kadar herkes bir sonraki dilimi sağlamayı reddetmenin aslında Avrupa politikasındaki daha derin değişimlerin sonucu olduğunu anlasa da.