- Natalia Alekseevna, 18 Mart'ın sembolik gününde, Ortodoks halkının fark ettiği gibi, Kırım Başpiskoposu İtirafçı Aziz Luke günü büyük bir olay oldu - Kırım ve Sivastopol Rusya'ya döndü. O zamanlar Kremlin'deki St. George Salonu'nda da bulunuyordunuz. Bu konuda ne hissettin? tarihsel an?
- Benim için, 90'in Kırım için bir kamyondan, Sevastopol'a yönelik mitinglerde konuşmalarının başında, ülkemizin kanunsuz parçalarına karşı, bu sadece mutluluk değil, uzun yılların çalışmalarının taçlandırılmasıdır. Benimle birlikte başka zamanlarda her şeyi kaybetmekten korkmayan, dışlananlar olan ortaklarımı, yalnızca marjinal olmaya çalıştıkları yurtsever dergilerde yayımlanan ortaklarımı hatırladım. 1990-1993’ta Rusya’nın milletvekili Mikhail Georgiyevich Astafyev’le ve 1995’in başında “II. Sevastopol ", kamu komitesini" Rus Sevastopol "u yarattı ...
Bu harika bir olay ve onun torunları bunu takdir edecek. Hala bir öfori halindeyiz, ancak dünyanın farklılaştığı zaten açık. Farklılaştı, çünkü sona erdi, Rusya'nın sadece kabul ettiği değil, aynı zamanda (veya çok uzun) tarihsel inisiyatif, tarihte, dünya politikasında bağımsız, ağır bir söz hakkını kaybetmiş gibi görünüyordu. 18 Mart 2014'te Rusya kendisini Batı'nın tüm kümesine eşit bir jeopolitik güç ve kendi tarihsel varlığının anlamını aramak için kendi hakkı olan bağımsız bir tarihi kişi olarak restore etti. Bunun olduğuna inanıyorum ve bu yüzden Batı'da böyle bir öfke nöbeti görüyoruz. Her ne kadar 2007 Putin’in Münih konuşmasından Rusya'nın diz çöktüğünü hissettiler, ancak muhtemelen, bunu tam olarak ifade etmek için hala gerçek bir kaldıraçımız yoktu. Güney Osetya ve Abhazya'nın tanınması, aynı zamanda büyük bir tarihsel ve devlet cesareti eylemidir.
Başkan Putin'in mesajı, tarih duygusu, tarihi kader, millet ve tarihteki ana akımların anlaşılmasıyla tamamen korkusuz bir devlet adamı tarafından yapılan mükemmel bir konuşmadır. Bence bu utanç verici, kalıcı kayıplardan sonra, bunun kişisel olarak hiç kuşku duymadığım tarihi dirilişimiz için bize umut ve güç vermesi gerektiğini düşünüyorum. Doksanlı yıllarda bile, her şeyin berbat göründüğü zaman, ciddiyetle ve uzun bir süre için, bu inancın bir tür tuhaf göründüğü zaman ...
Mesaj, yirminci yüzyılda, Bolşevik perekroyka'nın meydana geldiği, idari, tamamen keyfi sınırların meydana geldiği devlet tarihinin mükemmel bir analiziydi. İlk defa, Rusya Cumhurbaşkanı'nın dudaklarından geçerken değil, bütün dünyaya Rus ulusal felaketinin tarihi ve yasal bir değerlendirmesi yapıldı: Rus halkı dünyanın en büyük bölünmüş insanları oldu. Bu tarihi bir görevi taşıyan bir dönüm noktası ifadesidir. Bunu uzun süre bekledim. Ukrayna'nın nasıl modern hale getirildiği hakkında söylendi.
- Başkanın, nihayetinde, muhaliflerimizin uluslararası hukuku hatırladığını, asla geç olmadığı kadar iyi hatırladığını ifade ediyorum.
- Evet, evet, hatırladılar, ama onlar için çok geç. Münih'in konuşması sırasında her şey mükemmel bir şekilde söylendi, dürüst ve açık bir şekilde, Sovyetler Birliği karşısında “gereksiz meslekler fakültesi olan” uluslararası hukuk haline geldiklerinde, Batı dünyasının mutlak farisilik ve kanunsuzluğun bir uçurumuna düşmesinin bir analizi yapıldı. Ve tabii ki, Ukrayna krizinin yakın tarihine dair kısa bir içgörü vardı, bu krizi biz yaratmadığımızı açıkça belirtti.
20 yıldan daha fazla bir süredir, Cumhurbaşkanı'nın vurguladığı gibi, Ukrayna ile olan son derece iyi ilişkileri takdir ederek, devletin Kırım ve Sevastopol üzerindeki egemenlik kaybına katlanarak, yalnızca Ukrayna’nın tarafsız statüsünü korumasından ve bloklara ve ittifaklara Rusya’ya düşmanlık etmeden katılmamasına neden oldu. Bu, krizin tamamen NATO’ya çekildiği Ukrayna ile istenen jeopolitik projeyi gerçekleştirmek için Ukrayna’nın içinde ve dışında sürüklendiği politik kavramın tamamen çökmesine yönelik bir araca bu krizin dönüşümünün arkasında yatan ABD'dir. Ve bu plan Rusya tarafından imha edildi! Evet nasıl!
Hitler’in Almanya’nın dizginsiz hırslarının çöküşüyle karşılaştırmayı tekrarlayacağım: Hitler Münih Anlaşması’ndan memnun olsaydı, Çekoslovakya’nın ve Avusturya’nın kabul ettiği Avusturya’nın dağılması, Birleşmiş Tüm Almanya potansiyeli ile kalabilirdi. Ancak Volga boyunca "büyük Almanya" sınırını istedi ve Rus askeri karşılık olarak Berlin'e girdi. Böylece, faşist saldırganlıktan önce hiç kimsenin Almanya'nın mülkü olarak itiraz etmemesine rağmen, her şeyini kaybettiler.
Batı’daki âşık sesler de uyardı: Ukrayna’yı Sovyet sonrası sınırlarında açıkça Rus karşıtı bir düzenlemeye, NATO’ya çekme hedefi, Ukrayna devletinin kaçınılmaz olarak parçalanmasına giden doğrudan bir yol. Bu nedenle sorumluluk, Ukrayna devletinin yıkılması için ana araç haline getirilen iğrenç neo-Nazilere güvenmekten bile kaçınmayan tamamen kendilerine aittir.
Elbette bizim için, karakolun restorasyonu değil, aynı zamanda önemlidir. Bizim için, Kırım ve özellikle de Sevastopol, askeri yapılandırmalar açısından sadece stratejik değil. Burası Rus kanıyla sulanan kutsal bir ülke. Bu bir Rus zafer şehridir. Sevastopol'un iki kahramanlık savunması burayı ulusal kimliğimizin bir kalesi yapıyor. Sevastopol’un tarihi hatırasına ihanet etmiş olan insanlar, artık tarihte ayağa kalkamayacaklar. Fakat bugün, yirmi yıllık düşüş ve unutkanlıktan sonra, bir kez daha dünyaya, tarihsel bir halk olarak, ortak bir tarihsel deneyime ve ruha sahip bir ulus, rahatça onur ve ulusal bir onuru tercih eden, ardışık olarak yaşayan tek bir organizma olarak göründük. Ve böyle bir keşif yapmanın mutluluğu ruhu boğuyor! Kremlin'de, St. George Salonunda, gerçek dışı bir duyguyu kapsıyordu. Ben dahil çoğu kişinin gözlerinde yaş vardı. Sevastopol şehrinin durumunu belirlemek için hem Rus Sevastopol 1992 Kamu Komitesi hem de daha sonra Yeltsin tarafından dağıtılan Yüksek Kurul Komisyonu'nun çalışmalarını hatırladım. Bu kararın nasıl yapıldığını hatırlıyorum. Bu arada yürürlükte kalıyor çünkü Yeltsin “anayasa reformu” olarak adlandırılan ve Yüksek Konsey'i dağıttığı zaman Yüksek Konseyin tüm olası kararlarını Eylül ayının 22'i yasadışı ilan etti. Bu nedenle, bu numaraya verilen tüm kararlar yasal kaldı. Bu nedenle, geri dönebilirsiniz. Bu arada, 18'in Mart ayının 2014'i, Rusya'nın bir parçası olarak Rusya'ya ne kadar doğru ve akıllıca kabul edildi? Sevastopol merkeze bağlı olmalı ve bölgesel güce değil, çünkü bu Karadeniz Filosudur, savunma sistemimizde stratejik bir unsurdur.
- Rus halkının, politikadan uzak bile olsa, isyan ettikleri, neşelendirdikleri şaşırtıcı.
- İnsanlar politikadan uzak, insanlar çok farklı: zengin ve fakir, eğitimli ve basit, homurdanan ve neşeli adamlar - şaka yapıyorum, brülörler ve münzevi - aniden Rusların tarihlerini hatırladıklarını hissettiler. Ve bence bu, Batı stratejistlerini çıldırtıyor. Bu eşi benzeri görülmemiş vatanseverlik yükselişi, kendini devletin ve geleceğin asırlık tarihi ile özdeşleştirmesi - bu gerçek ulusal öz-bilinçtir. Bu hala çok fazla olan günahların ve kusurların cilalanması değildir. Bu aidiyet hissi sadece günümüze değil, bütün devlet tarihine ve hepsinden öte devlete özdeş olan Anavatan'a aittir. Fakat bugün devlet ve Anavatan bir telaş içinde birleşti ve buna değer. Bizi bu demet kaybetmek nasıl! Kırım halkı bize büyük bir ders verdi. Neredeyse bütün bir kuşağın yaşamı boyunca, Anavatan'a sadık kaldıklarında, azalmış gibi göründüğü ve sizi hatırlayacağının öngörüleceği hiçbir şey olmadığını bize gösterdi. Sadakatleri ile ülkemizde de milliyetçi hissi için yanan ışığı şişirdiler. Duygular etnik değil, birisine düşmanca karşı gelmiyor, yani tarihteki yıkılmaz Rus yerimizin duyguları. Öyleydik, öyleyiz, yapacağız. Doğru duygu
Kırım'lara olan inancımıza layık kalmalıyız. Bunun hakkında konuştum ve konuşacağım: benim için çok büyük bir etki yarattı. Ne de olsa, onlar bizim kaç günahımız olduğunun farkındalardı. Ne de olsa, şimdi tüm bilgiler mevcut, tarihsel Rusya'da "rashka" üzerine zehirli "yağmur" yağmuru yağdıran bu dizginsiz Rusofobik yerleri okuyabilir ve kesinlikle okuyabilirlerdi ... ve kim “aptal burnumuzu Ukraynalı bahçesine soktuğumuzu” yazdı.
- Novodvorskaya, "S. Bandera'nın adını taşıyan Trident" rozeti ile son muhalefet "barış yürüyüşüne" geldi.
- Bu tür grotesk rakamlar - dikkate değer bir sonuç - Russophobia'nın tamamen marjinalleşmesi! Bu, zihinsel yeteneklere sahip, eğitimli, parlak bir kelime ve bir kalemle insanların nefretle kendini zehirlemedeki bozulmaya nasıl yürüyebileceğinin düzenleyici bir örneğidir. Tüm bu hediyeler nefretle içerden yakıldıklarında kesinlikle lütufsuz hale gelir.
Bu nedenle, günahları kınama hakkımızı, yetkililerin sürekli bir ulusal ve sivil görevine karşı korurken, devletin büyük bir değer olduğunu unutmamalıyız. Ukrayna'da insanların her şeyi yere atma yanılsamasıyla hecelenen, devleti kendi elleriyle nasıl tahrip ettiğini, kaosa, egemenlik kaybına ve tüm yönetim işlevlerine nasıl yol açtığını gördük. Eski idoller, dış sponsorların ve düpedüz canavarların elinde çaresiz kuklalar haline geldi - Bandera ... Bu, yıkıcıların konuşsuz kaderi değil mi?
- Natalia Alekseevna, bu sevinç anında, yine de, herhangi bir alarm var mı? Sen söyledin: biz buna değer miyiz? Ek olarak, Rusya'nın etrafındaki dünyanın ne kadar düşmanca olduğunu görüyoruz.
- Biliyorsunuz ki, şu anki dönem, Rusya'nın “medeni topluma” girişi üzerine yapılan perestroyka öfori döneminden daha basit ve net. Bildiğiniz gibi, “medeni dünya” ile Batı yalnızca Amerika Birleşik Devletleri ve müttefikleri anlamına gelir. Gerçekte, aslında, dünyada 7 milyar nüfustan fazla. Ve Batı’nın kendini beğenmiş götürdüğünü biliyoruz.
Soğuk savaş sona erdi mi? Demagoji ve sözde-hümanist söylemin havasını ortadan kaldırırsak, 20 yıldan daha uzun bir süredir Sovyetler Birliğine göre daha fazla baskı altında olduğumuzu (ideolojik, ideolojik, manevi, jeopolitik ve askeri) göreceğiz. Soğuk Savaş - Neredeyse tüm hayatım boyunca çalıştım - oldukça öngörülebilir ve istikrarlı bir dönemdi. Elbette, atmosferinde çok nahoş olmasına rağmen: taraflar birbirlerine çamur döktüler, rakiplerin çıkarına giren herşeyi ilan ettiler, ilerleme ve özgürlük, demokrasi vb. Gibi evrensel ideallere düşman oldular. Sovyetler Birliği kendisini geri çekti, açıkça şunu söyleyelim, çok suçlu ve çaresizce ... peki, şimdi geri dönmeyelim ... böylece “fakir Batı” “totaliter canavar” tarafından korkutulmamalı ve demokrasisini en hızlı şekilde bombalarla iletebilsin. Ve ne olmuş yani? Bundan hemen sonra, bütün Batı şu sözleri veriyor: barış, egemenlik, ilerlemenin evrenselleşmesi - her şey önce egemen Yugoslavya'nın bombalanmasıyla (her şey uluslararası hukuk nerede?!), Sonra her yerde: Afganistan, Irak, Libya, Suriye'nin çöle dönüşmesi, nihayet ölüm , korku ve yıkım. Ve tüm bunlar inanılmaz ikiyüzlülükle örtülüyordu, her şey ortaya çıkıyor, demokrasi uğruna devam ediyordu ... Şimdi kimi kandırabilir?!
Şimdi, sadece tüm maskeler sıfırlandı ve her şey tamamen çıplak. Ve biz, genel olarak, böyle yaşayacak yabancı değiliz. Görüyoruz: Rusya’nın en kısa sürede, savaş gemileri okyanusu kıyılarından binlerce mil uzakta sürdüğü ABD’nin aksine, şimdi, bağımsız olarak hareket etmeye başlar ve doğrudan neler olup bittiğine bakarız. Sınırlarımızda, Rusya'nın hemen demokrasi düşmanı ilan edildi, ilerleme ... Çok büyüküz. Rusya Federasyonu sınırları dahilindeki varlığımız bile, biçimsiz ve ulusal çıkarlarımızı formüle etmemiş olsak bile, artık dünyayı bir noktadan kontrol etmemize izin vermiyor. Müdahale ediyoruz, kaçınılmaz olarak bir tür alternatifiz, farklı bir tarihi proje.
Şimdi, elbette, propagandada - vurgu malzeme üzerinde, “başarı” tüketici kriterleri üzerinde ve sadece zengin oldukları yer çekici. Evet, bu elbette insanlar için önemlidir ve ülkemizde herkes için gerçek bir sosyal devlet, iyi bir yaşam olmasını sağlamak için çok şey yapmalıyız. Canavar demeti ilahi değil! Ancak Kırım, bu kriterlerin onlar için en önemlisi olmadığını kanıtladı. Her zaman yeniden bir araya gelmeyi hayal ettiler, çünkü onlar için - Anavatan'ın olduğu yerde, orada herhangi bir yerel riskle iyidir! Anavatan ve bizimle birlikte tüm zorlukları ve talihsizlikleri paylaşmaya hazırlar. Bu, tüm insanlık tarihinin temelidir, aksi takdirde herkes altın madenlerine yarışır. Ama bu değil. Ve Almanlar ağladığında Fransızlar ağladı tanklar Paris'e girdi. Direniş kahramanları, yetkililere ihanete rağmen, Nazi ordusunda oldukça az sayıda Fransız bulunmasına rağmen, özgür, güzel Fransaları uğruna Anavatan için hayatlarını riske attılar ...
Geçmiş tarihimizde pek çok cazibe yaşadık! Ve Pepsi medeniyetinin önündeki geçici teslimiyetin, 90'lerde kitle bilincini taradığını gözlemlemek benim için çok acıydı. Ama bunun geçici bir fantazmatik olduğunu, bu sinin dağılacağına inanıyordum ...
- 90’te hiç Sivastopol’a gittiniz mi?
- Evet, Mikhail Astafyev ile birlikte, Kırım Yüksek Konseyi'nin Kırım'da yapılan referandum konusunda kaderî bir karar aldığı dönemde 1992'e katıldım ... O zaman Kiev'den çok fazla baskı vardı. Ve bütün meydan Rus bayraklı göstericilerle çevriliydi. Milletvekilleri çıktığında, çocukların elleri onlara doğru uzanıyordu: “Rusya! Rusya! ” Gözyaşları olmadan bakmak imkansızdı ... Daha sonra, bir Devlet Duma milletvekili olduğumda ve sonrasında Kırım'a iki kez Edebiyat ve halk festivali olan “Büyük Rus Kelimesi” ne gittim. Ünlü Kırım bilim adamı ve politikacı Vladimir Pavlovich Kazarin'in Yalta Konferansı'nın yıldönümleri, Kırım Savaşı ve Sevastopol savunması (İngilizler vardı) üzerine düzenlediği konferanslarda Simferopol ve Sevastopol'deydim. Ukrayna ile ilişkilerin "karışmaması" için, Sevastopol'un aslında Rusya'da, Kırım Savaşı'nda Sevastopol'un kahramanca savunmasının yıldönümü tarihini bile kutlamadığı bir anlaşmazlık çıkmadı! Ancak bu kahramanlık destanı, bir denizciden amiral olana, bu savunmanın evrensel öneminin bilincindeki benzeri görülmemiş bir evrenselle ayırt edildi. Ve Kornilov'un ölmekte olan sözleri: “Öyleyse Sevastopol'u savun!” Zaten tarihe girmiş ve onları unutmak imkansızdır.
Daha önce de belirtilmişti - 1992'de Ksenia Myalo, Igor Rostislavovich Shafarevich, ben, Astafyev ve diğer birçok kişi "Rus Sevastopol" adlı bir kamu komitesi oluşturdu ve burada Moskova'da toplanan büyük konferanslar düzenledi, her biri 500 kişi. Karadeniz'in bu gazetesi "Evening Sevastopol" gazetesinde yayınladım filo Daha sonra neredeyse her sayıda basıldım.
Sevastopol'da Komutan Amiral I.V. Kasatonov ve deniz subayları. Sevastopol şehrinin statüsünü belirleme konusunda Komisyon çalışmalarına uzman olarak katıldığım Yüksek Kurulun binasında, oturdukları bir odaya girdiklerini ve bunun Narochnitskaya olduğu söylendi. Böylece hepsi ayağa kalktı ve bana onur verdi. Genel olarak deniz subaylarının özel bir kast olduğu söylenmelidir, Rus ordusunun subaylarının şövalye cesaretinin ve ruhunun hala onlarda yaşadığı söylenmelidir. Çok asil tutulurlar, hatta çirkindirler, daima preslenmiş bir formdalar (buruşuk pantolonlu hiç kimseyi görmezlerdi). İnce, cesur ve göz alıcı olmayan makaleleri için güzeller. Onlar erkek, kahraman. Igor Vladimirovich Kasatonov ile çok arkadaşça oldum ve daha sonra filosuyla ilgili kitabında bana bir sayfa bile verdi.
Bunlar zordu, ama aynı zamanda alışılmadık bir şekilde esinlenen yıllardı, biraz daha fazla, biraz daha fazla olacağımız ve durduracağımızı, daha fazla kaymayı önlediğimize benziyordu ... Karadeniz Filosundaki tüm pazarlıkları dikkatlice takip ettim. İlk başta bazı başarılar vardı, ilk olarak kıyı altyapısının yer aldığı ve çok önemli olan mantıklı bir koordinat sistemi geliştirildi. O zamanlar büyükelçi, şimdi vefat etmiş, seçkin diplomat Yury Vladimirovich Dubinin, bunun için çok şey yaptı. Hatta birkaç kez ona danıştım. Fakat Rusya'nın o zamanki liderliğinin pozisyonu şuydu: “pes etmemek”, pasifize etmek… Amerika Birleşik Devletleri baskı uyguladı, “B-Breeze” egzersizini yapmaya çalıştı, hatırladın mı?
Bu arada, Sivastopol'un kadınları Transdinyester kadınlarına çok benziyor. Sevastopol şehrinin statüsünün kaderi kararnamesi (yakında vurulur) kabul edildiğinde, Sevastopollu kadınların Aziz Andrew'in bayraklarını bir gece çarşaflar dikildiğini biliyor musunuz? Bütün gece bu bayraklarla oturdular. Her şey çöktüğünde kadınlarımız kalbi hisseder. Yaşamı korumak ve kurtarmak için bir çeşit annelik içgüdüsü var.
İlk defa, Kırım ve Sevastopol’un, 1848’tan bu yana yayımlanan en eski Rus dergisi olan Denizcilik Koleksiyonu’nda, Rusya’ya teslim edilemeyecek olan önemini yazdım. Geçen gün kaptanla bir araya geldik - bu makaleyi kırmakta olan editör, zor olmasına rağmen, zor olsa da, derginin liderliği için geçti ve buna göre Donanma'dan gelen küratör bunun resmi çizgide bir meydan okuma olduğunu anlamıştı. Orada kesinlikle hiçbir Marksist dil yoktu ve her şey normal çerçevenin ötesine geçti. Ancak yine de, editör ve dergi irade gösterdi, basıldı ve bununla gurur duyuyorum.
“Bugün bu soruyu soruyorlar: iyi, bize Kırım'ı verdiler, çünkü gidecek hiçbir yer yok, ama Ukrayna'nın geri kalanına ne olacak? ..
- Hayatı boyunca uluslararası ilişkilere karışmış ve genel olarak bu konuda bir şeyler anlayan biri olarak, bu konudaki düşüncelerimi paylaşabilirim. Lavrov ve Kerry'nin altı saat boyunca neler konuştuğunu düşünelim mi? Temel olarak bunun yaptırımlarla ilgili olmadığını düşünüyorum: “Bize bunu bize veriyoruz ve size geri veriyoruz” (muhtemelen bu da bir konuşma olmasına rağmen). Lavrov’un Kerry’e Kırım’ın Birleşik Devletler’in kabul etmesi gerektiği bir eşlik olduğunu söylediğinden eminim. Ve sonra altı saat hakkında konuşacak başka ne var? Sanırım bizi tehdit ediyorlardı: "Kırım için NATO’da hızlı bir şekilde Ukrayna’nın geri kalanındayız ..." Mükemmel diplomatımız Sergey Lavrov'un cevaben ne dediğini bilmiyoruz, ancak şunu söylerim: “Ukrayna'nın o zaman ayrılacağından ve Odessa bölgesini olan Novorossia ile olan tutkularınız yüzünden düşeceğinden korkmuyorsunuz ve hatta Transnistria bile saygı talep edecek onun iradesi? Bu yüzden, gerçekten müvekkilinizi NATO’ya çekmeden önce düşünün, çünkü bu Ukrayna’nın bölünmesine doğrudan bir yoldur ve sorumluluk yine size aittir. ” Aslında ne söylenir - Bilmiyorum, ama sanırım ...
Öte yandan, Kırım'da, sonuçta, kesinlikle kesin olmayan insanların ruh halleri vardı, onlara yalnızca destekleneceklerinin bir işareti verildi ve hepsi bu. Rus Ukrayna'nın geri kalanında, böyle bir öz-örgütlenme görmüyorum. Kendilerinin sözlerini söylemeliler. Şimdi, eğer NATO’ya sürülürlerse, Sağ Sektör militanları orada çalışmaya başlarsa, o zaman sanırım böyle bir birleşme gerçekleşecek.
Bugün Ukrayna bölünmenin eşiğinde, tam bir hak eksikliği durumu yaratıldı. Kiev kanunsuz liderliği, Rusya yanlısı Doğu’yu, hatta neo-Naziler’in hâkim olduğu Rusya’nın Rus karşıtı Batı’nı bile kontrol etmiyor, öldürmeye ve utanmaya hazır olan haydutlar yalnızca Rusya’ya duydukları sempatileri değil, hatta hukuka ve hukuka bağlılıklarını da kontrol ediyor.
Fakat şunu karşılaştıralım: “Muskovitler” in hayvansal nefretinden zehirlenen düşmanlarımız, fikirleri için savaşmaya ve ölmeye hazırlar. Biz Ruslar, kaderimiz için, tarihimiz için, Rus toprakları için, sonunda, ulusların iyi, gerçekten Hıristiyan varlıkları için savaşmaya hazır mıyız? Hazır mıyız? Burada, Tatyana Zhdanok (Letonyalı bir Avrupa Parlamentosu üyesi olan Rus haklarının savaşçısı) harika sözler söyledi: “Hoşgörü ve hoşgörünün erdem olmaktan çıktığı durumlar var.” Kötülüğe karşı direnmeyen bir Hıristiyan için bir günahtır. Bu soruya cevabım budur. Bunu fark ettiğimizde ve çevremizdekiler de hissettiğinde, şu anda kazandığımız gibi, bu hazırlığı fethetmekteyiz ve yalnız irademizi şimdiden ele geçiriyoruz.