Elimdeki bardağın içine bakıyorum, sıcak süte. Üzerinde "kaymak" denilen ince bir tabaka var. Sütün kendi derisi o da. Bardağı sağa çeviriyorum, sola çeviriyorum, hızlı hareketler yapıyorum ama bu deri bir türlü ayrışmıyor. Sağa da beraber gidiyorlar sola da...Üzerine üflüyorum, zarar almamak için, parçalanmamak için büzülüyor, küçülüyor. Kendini korumaya alıyor, ayrılmıyor.
Üstelik bu kadar çabalamama rağmen.
Hadi bir de parmağımı soksam içine. Yapışıyor elime ama yine kopmuyor. Ayıramıyorum işte.
Sütün derisi kaymak, koruyor kendini. Peki benim derim neden bu kadar ince? Neden delik deşik etmişim derimi? Bir kaymak kadar, şu ince yağ birikintisi kadar koruyamadım mı kendimi?
İnsan bir kaymağa bu kadar özenir mi?