“Aradığınız numara şu anda meşgul. Lütfen daha sonra tekrar deneyiniz…”
Cadde sonsuz bir trafik akışıyla doluydu. Yang Mei, araba kapısının yanında durarak başka bir arama yapmaya çalışırken güzel kaşları çatıldı.
Uzun bir süre geçtikten sonra, hat meşgul sesi vermek üzereyken arama aniden açıldı. “Merhaba.”
“Kardeş Jiang, işin bitti mi? İşimi yeni bitirdim. Şimdi seni almak için hastaneye gideceğim…”
“Takip ediliyorum.”
“NE?!” Haber karşısında şaşkına dönen Yang Mei aceleyle fısıldadı, “Kim o? Onlar Gongzhou’dan mı yoksa…?”
Jiang Ting’in hemen yanıt vermediğini görünce, Yang Mei’nin kalbinin derinliklerinden aniden buz gibi bir ürperti yayıldı.
Adamlar Gongzhou’dan gönderildiyse, yapabilecekleri en kötü şey onun hayatını almaktı.
Ama karşı taraftan gelirse, o zaman bu, hayal bile edilemeyecek kadar korkunç bir senaryoya yol açabilir.
“Şimdilik söylemek zor.” Jiang Ting’in sesi nihayet tekrar geldi. Yang Mei’nin büyük adımlarla ileri atıldığına dair zayıf bir hissi vardı. “Bu adam hastaneye beni sormak için geldi ve arkasında bir iz bıraktı. Olayları halletme şekli oldukça beceriksiz, bu yüzden o taraftan gönderilmiş gibi görünmüyor.”
“Peki şimdi ne yapacağız?! Şu anda seni almaya gidiyorum!”
Jiang Ting’in sakin sesinin ardından gelen sesi, endişesini bastırmaya zorladı. “Beni kim öldürmek isterse istesin, hala senin varlığından haberleri yok, o yüzden gelip beni bulma. Bara geri dön ve önce yardım edecek birkaç kişi daha bul. Onu çekip çıkaracağım. Hastaneye git ve seni sonra ararım.”
“Merhaba?! Kardeş Jiang!…”
Telefondan Jiang Ting’in telefonu kapattığını belirten meşgul bir ton geldi.
Telefonu tekrar pantolonunun cebine sokan Jiang Ting, önüne baktı ve arkasındaki bir köşeden aniden beliren ve koridorun sonundaki cam kapıya yansıyan bir adam figürü gördü.
– beklenmedik bir şekilde, ona yaklaşıyordu.
Adam apaçık bir amatör müydü yoksa bir hamle yapmayı mı planlıyordu?
Koridorun sonundaydı, gidecek başka yeri yoktu. Jiang Ting, hemen merdivenlerden aşağı hücum etmeden önce arkasına bir göz attı. Attığı adımlar o kadar zarif ve pürüzsüzdü ki, döndüğünde yükselen rüzgar hemşirenin saçlarını savurdu. Ne olursa olsun, durmadı ve doğruca alt katlara yöneldi.
Dördüncü kata geldi.
Burası yatan hasta bölümünün son katıydı. Biraz daha aşağı inerse, yalnızca yangın merdivenini ve asansörleri bulacaktı.
Hiçbir duygudan yoksun yüz, Jiang Ting’in ayağı yere değdiği anda gözleri çevresini taradı ve yerin her köşesine fırladı. Koğuşlar, asansör, personel istasyonu, güvenlik kapısı yarım saniyeden daha kısa bir sürede zihnine kazınmıştı. Ondan çok uzakta olmayan birkaç hemşire, yavaşça ileri doğru sallanırken, şu anda ilgili yaşlı suçlamalarını ilerletiyordu. Kendisinden yaklaşık yirmi metre uzakta olduklarını tahmin etti.
Başının üstünde bir gümbürtü duyabiliyordu. Takipçinin adımları, sanki durumu değerlendirmeye çalışıyormuş gibi işitilebilir bir şekilde yavaşlıyordu.
Tam o sırada asansörün kapısı “Ding!”
Bir hemşire, her koğuş için hazırlanan yemekleri dağıtma niyetiyle, koridorun sonuna bağlanan başka bir geçide doğru ilerleyerek asansörden bir el arabasını itti.
Başka bir kişinin bakış açısından, Jiang Ting merdivenlerden aşağı indikten sonra bir saniye bile durmamıştı. Başından beri amaçlanan planı buymuş gibi peşinden gitti. Kaslı adam kendini kalabalıktan ayırdı ve koridorun sonuna doğru ilerlerken kuyruğunda sıcaktı.
Özel huzurevi, iç tasarımıyla oldukça özeldi. Bağlantı koridorlarının her köşesi büyük saksılı bitkilerle süslenmişti. Yemyeşil ve lezzetli yeşilliklerin yanından geçerken bir köşeyi dönerken, yemek arabası birinci koğuşun girişine park edilmişti. Domuz kaburga çorbasıyla dolu dumanı tüten kaseler arabanın üzerine düzgünce yerleştirilmişti. Hemşire çoktan koğuşa girmiş, kapıdaki küçük bir çatlağı ortaya çıkarmıştı.
Jiang Ting, yemek arabasından geçerken rastgele bir kase çorba aldı. Arkasına bakmadan çorbayı boşalttı ve ardından boşalmış kaseyi arabaya geri koydu. Tüm hareketleri tamamen doğal görünüyor; acele etmeden önce.
Saniyeler sonra, bir ‘KAZA!’ çaldı!
Beyzbol şapkalı adam köşeyi döner dönmez birdenbire hiçbir uyarıda bulunmadan kaydı ve tüm zemini kaplayan çorbanın üzerinden kayarken tamamen sırt üstü yattı. Bunu hemen bir çarpışma izledi, doğruca yemek arabasına çarptı ve onu devirdi, zemini bir renk parıltısıyla kapladı.
“AH! Ne oldu? Ne oldu?!”
“Çabuk biri! Lütfen acele edin ve ayağa kalkmasına yardım edin!”
Kısa süre sonra tüm koridoru bir gürültü kapladı. Beyzbol şapkalı adam anında tüm katın ilgi odağı haline gelince yüzünü buruşturdu. Kargaşayı duyan birkaç hemşire, küçük şapkalarını desteklemeden hemen koştular ve çılgınca ayağa kalkmasına yardım ettiler ve aynı zamanda yanmış olup olmadığını sordular.
“Ben iyiyim. Bırak beni. Ben…”
Beyzbol şapkalı adam, iyi bir görüş elde etmeye çalışırken kurtulmaya çalıştı. Jiang Ting’in bir an için bir köşede titreyen siluetinin ardından kalabalığın arkasında hızla bir hiçlik içinde kaybolmasıyla karşılaştı.
“KAHRETSİN!”
Beyzbol şapkalı adam çılgınca yardımcılarını atmaya çalışmadan önce şiddetle küfretti. Hemşirelerden kurtulmak için birkaç kibarlık ifade ettikten sonra koşarak ileri atıldı ve telefonunu çıkardı. Derin bir sesle, “Hey. Burada bir durumum var. Planımız açığa çıktı!” dedi.
Kısa bir sessizlikten sonra ahizeden bir kadın sesi geldi.
“Keşfedildin mi?”
“Bundan eminim!”
Adam uzun koridorda koşarken, hedefin figürüne dair tüm izleri kaybettiğini fark etti. Tam o sırada, yakındaki bir asansör bir “Ding!” daha çıkardı. Başını çevirdiğinde, Jiang Ting’in ona doğru kayan siluetini gördü.
Kadın ahizeden buz gibi bir sesle, “Ondan kurtulun. Sizi alması için birini göndereceğim” diye emir verdi.
Adam tereddüt etmeden arkasını döndü ve üzerine atıldı!
Kapat düğmesine bastıktan sonra Jiang Ting, uzaktaki beyzbol şapkalı adama ifadesizce bakarak en üst kattaki düğmeye hızla bastı. Tam yanına varmak üzereyken asansörün kapısı yavaşça kapandı.
—Ama hemen ardından asansör alt katlara inmeye başladı!
Jiang Ting’in dudaklarından hafif bir tıslama kaçtı.
Kaçmak için asansörleri kullanırken, alt katlar yerine üst katlara yönelmek daha iyiydi. Bunun nedeni, üç katlık bir mesafe içinde bir kat merdivenden çılgınca aşağı inmek için çok az zamana ihtiyaç duyulmasıydı. Ayrıca hastanedeki büyük asansörlerin çift kapıları oldukça yavaş hareket ediyordu.
Bu gidişle, birinci kattaki salona ulaşmayı başarsa bile, gelişinin diğer adamdan üç dört saniyeden fazla bir farkı olmayacaktı.
“Ding!”
Asansör kapısı bir kez daha kayarak açıldı. Dışarıda bekleyen birkaç kişi içeri giremeden, Jiang Ting çoktan dışarı fırlamış ve hızla girişe yönelmişti.
Ancak tahmin ettiği gibi, dışarı adımını attıktan birkaç saniye sonra köşedeki yangın merdiveninin kapısı ardına kadar açıldı. Beyzbol şapkalı adam, Jiang Ting’in kalabalığın içindeki konumuna kilitlenmesi sadece birkaç saniye alarak hemen hücum etti. Elini cebine sokarak doğruca ona saldırdı!
Adımlarını hızlandıran Jiang Ting, telefonunu çıkardı ve en son bağlantılarını gösteren ekranı açtı ve ödemelerini yapmak için sıraya giren bir dizi insanı zorla sıkıştırdı.
Sıradaki birkaç teyze öfkeyle haykırdı. “Hey! Ne yaptığını sanıyorsun? İtmeyi kes!”
Jiang Ting, hızını koruyarak hiç yanıt vermedi. Yang Mei’ye yaptığı arama hala devam ediyordu.
“EI! Sıraya giren biri daha!” Arkasındaki teyzeler bir kez daha yüksek sesle ciyakladılar. “Neden bu kadar genç yaşta insanları itiyorsun?!”
“Reenkarne olmak için acele mi ediyorsun?! Davranışların nerede?”
Hızlıca bir göz atmak için başını geriye çeviren Jiang Ting, adamın ödeme yapan kalabalığın arasından da geçtiğini gördü!
Çağrı arayüzü sonunda karşı tarafın çağrıyı kabul ettiğini gösterdi. Yang Mei endişeyle “Merhaba? Kardeş Jiang?”
“Sen…” diye mırıldandı Jiang Ting, bakmak için dönerken. Birdenbire, ‘Bang!’ sesiyle doğruca bir kişiye çarptı.
Jiang Ting, ağzını ve burnunu kapatmak için elini kaldırarak yarım adım geri sendeledi. Sefil acıdan kurtulamadan, bir adamın hafif bir şaşkınlıkla hafif bir kahkahayla karışık tanıdık sesi konuştu.
“Hmm? Bakın burada kim var! Bay Lu değilse?”
Jiang Ting bakmak için gözlerini kaldırdı. Yan Xie, sırıtarak ona bakarken kollarını kavuşturmuş orada duruyordu.
“Kardeş Jiang? Alo?” Ahizeden Yang Mei’nin paniğe kapılmış sesi geldi. “Kardeş Jiang??”
Beş metre ötede, şapkalı adamın sağ eli cebindeydi; uzun boylu ve kaslı, esnek kasları gömleğinin altında gözle görülür şekilde gergindi. Vücudunun yarısı kalabalığın arkasına gizlenmişti, kasketinin aşağı indirdiği kenarının altından onlara doğruca onlara dik dik bakıyordu, çürümüş bir cesede tamamen odaklanmış bir sırtlana benziyordu.
Yang Mei’nin tiz sesi neredeyse titriyordu, “Kardeş Jiang! Bana cevap ver! İyi misin?!”
“—Oh? Telefonda mısın?” Yan Xie devam ederken dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı, “İyi o zaman. Git meşgul ol. Sonra görüşürüz.”
Konuşurken, yanından geçmek için bacağını kaldırdı ve asansöre doğru ilerledi.
Jiang Ting bir saniye içinde kararını verdi.
“Ben iyiyim. Hastanede Kaptan Yardımcısı Yan’a rastladım. Seni sonra ararım.” Jiang Ting, eliyle uzanmak için arkasını dönmeden önce aramayı sonlandırdı. O çaresizlik anında, kendini hemen Yan Xie’nin koluna kilitledi. “Yardımcı Kaptan Yan…”
Yan Xie bakmak için başını eğdi.
Kasıtlı olarak yanlış bir imajla beslenip beslenmediğini merak eden Jiang Ting, her zaman umursamaz bir tavır sergileyen bu adamın, bir müfrezenin Yüzbaşı Yardımcısından çok zengin bir polis ailesinin genç efendisi gibi göründüğünü hissetti. Yine de Yan Xie’nin bakışları şimdi ona sıkıca kilitlendiğinde, gözleri tarif edilemez derecede parlak bir ışıltıyla titriyor gibiydi, bu herkesin kalbini korkudan titretebilirdi.
“Naber?” Yan Xie sordu.
Jiang Ting, sanki tüm duyguları nazikçe dışarı atılıyormuş gibi bir nefes verdi. Sonra, bir gülümsemeye girdi. “Yüzbaşı Yardımcısı Yan neden burada?”
“Akrabam burada hastaneye kaldırıldı. Bugün bir şeyim olmadığı için ziyarete geldim. Ya siz?” diye sordu Yan Xie.
Jiang Ting güldü, “Birkaç gündür taburcu oluyorum. Kontrollerimi yapmak için geri dönüyorum.”
“Ah? O zaman herhangi bir sorun olmaması gerekir miydi?”
“Her şey yolunda ve güzel.”
Korumaları bu noktaya geldiğinde, Jiang Ting bir an durakladı. Başka bir şey söylemeye fırsat bulamadan, Yan Xie elini kaldırdı ve kasıtlı olarak saatine baktı. “İyi olmana sevindim. Seni ve kız arkadaşının küçük randevusunu rahatsız etmemek için seni daha fazla burada tutmayacağım. Kim bilir daha sonra ikiniz yerel polisimize gücenirsiniz. Şey, ben’ Önce ben gidiyorum.”
Yan Xie elini geri çekmek için bir hareket yaptı. Tam beklediği gibi, hareket ettiği anda Jiang Ting tüm vücudunu ona çevirdi. “Yardımcı Kaptan Yan…”
“Evet?”
Yüz seksen yedi santimetre boyunda, tüm varlığı kalabalığın arasında Jiang Ting’in üzerinde yükseliyordu. Kollarını göğsünün önünde kavuşturmuş, insanları kol mesafesinde tutan bir aura yayıyordu.
Sadece on yıl çalıştıktan sonra kıdemli bir suç araştırmacısı olmayı başarmasına şaşmamalı. Birine bu kadar dikkatle baktığında, yaydığı yoğun ve tehditkar aura, hedefini saklanacak hiçbir yeri olmadan kilitlemek için fazlasıyla yeterliydi.
Jiang Ting, yana doğru hafif bir açıyla yüzünü yukarı çevirdi. Açı, gözlerinin yukarıya bakmasını sağlıyordu ve Yan Xie’nin önünde onu biraz savunmasız gösteriyordu. Bir anlık tereddütten sonra samimi kalmayı seçti ve “Yang Mei’nin barı tekrar faaliyete geçti, eminim ki bu da Yüzbaşı Yardımcısı Yan sayesindedir. Size henüz teşekkür etme şansım olmadı. Şimdi. Birbirimize rastladık, neden sana davranmayayım?
Yan Xie ona sert bir bakış attı ve biraz şakacı bir tonda kaydı, “Ben sadece işimi yapıyorum, bu yüzden beni tedavi etmek zorunda değilsin. Kız arkadaşın seni dışarıda beklemiyor mu? Don’ Onu fazla bekletmezsen endişelenmeye başlayabilir.” Bunu söylediği gibi, Jiang Ting’in yanıt vermesini beklemeden, ayrılmak için kendini kurtarmaya başladı.
“—Hey,” Jiang Ting onu durdurmak için acele etti. “Yang Mei bugün burada değil.”
Jiang Ting’in Yan Xie’ye yanıt verme şekli, Yan Xie inatla onu uzaklaştırdığı için, onu dışlamak zorundaydı. Ancak sözler ağzından çıkar çıkmaz Jiang Ting şaşkına döndü. Kendisi bile kulağa biraz tuhaf geldiğini hissetti.
-Yan Xie’ye bir kez daha bakmak için başını biraz kaydırdı. Jiang Ting’in kaşının ucu, gözlerinin kenarında çok güzel görünüyordu. Şimdiki duruşu, özellikle ikisi arasındaki boşluk anormal derecede küçükken, ona daha çok ciddi bir şekilde yalvarıyormuş gibi görünüyordu. Jiang Ting’in ellerinden biri, Yan Xie’nin kaslı koluna bile dolanmıştı.
Jiang Ting bir kadın olsaydı, bu sahne gerçekten inanılmaz derecede düşündürücü olurdu, öyle ki, bir kişinin kalbinin göğsünde atmasına ve çarpmasına yetecek kadar olurdu.
Yakınlarda, şapkalı adam Yan Xie’yi tepeden tırnağa dikkatli bir şekilde süzdü, şimdi düşünmeden dikkatsiz bir hareket yapmaya cesaret edemiyordu.
“Ah.” Yan Xie’nin sesindeki şaka daha da belirgindi. Belli ki bilerek yapıyordu. “Ben de bugün neden bu kadar hevesli olduğunu merak ediyordum. Görünüşe göre Yang Mei burada değil.”
Jiang Ting, suskun bir bakışla karşılık verdi.
“İyi o zaman.” Jiang Ting, sözlerinden yabancı bir anlam çıkaramadan şansını değerlendirerek, yüzüne sıvalı bir sırıtışla söylemeden önce elini ters çevirdi ve onu yanına çekti. “O zaman şimdiki zaman gibisi yok. Hadi bugün yapalım.”
Öğle vaktiydi ve sokaklardaki insan sayısı gün geçtikçe artıyordu. Mayıs ayının başlarının göz kamaştırıcı, parlak altın güneşi, ışınlarını katranlı yollara saçıyor, kavurucu sıcağa göğüs geren herkesin birkaç adım attıktan sonra ter içinde kalmasına neden oluyordu. Yan Xie gömleğinin kollarını kolunun üst kısmına kadar kıvırdı, ardından Jiang Ting’e hafif bir gülümsemeyle baktı. “Bu kadar çok giyince kendini sıcak hissetmiyor musun?”
Jiang Ting’in telefonu pantolonunun cebinde sessizce titriyordu. Aramayı iptal etti ve zayıf bir şekilde cevap verdi. “Benim gibi neredeyse yarı sakat biri için, vücudumda nasıl senin kadar çok ısı olabilir?”
Yan Xie’nin bakışları, Jiang Ting’in bileklerine kadar sıkıca düğmelenmiş olan kelepçelerinin çevresinde gezindi. Ve gülümseyerek, “Kendini dinliyor musun? Durumun yarı sakat olmak kadar ciddi değil. Sonuçta Bay Lu benden daha genç görünüyor.”
Jiang Ting, daha iyi bir seçenek olmadığı için yanıt vermekten kaçındı. “Lütfen benimle dalga geçme.”
Yan Xie devam etti, “Bu hiç de dalga geçmiyor. Oldukça ciddiyim. Bay Lu ile ilk tanıştığımdan beri, seninle yemek yemek istiyorum.”
Jiang Ting söyleyecek söz bulamıyordu.
“Bugün sonunda dilediğimi elde ettim! Gerçekten kolay olmadı-!”
Yan Xie’nin rahatlaması kulağa hiç de korkulu gelmiyordu ve Jiang Ting’in yüzünde biraz endişe belirmesine neden oldu.
“Bu adamın kafası yerinde değil miydi?”
“Davayı ele alırken çıldırdığımı mı yoksa aklımın yerinde olmadığını mı düşünüyorsun?” diye sordu Yan Xie.
“…”
Jiang Ting, “Yardımcı Kaptan Yan hakkında nasıl bu şekilde düşünebilirim?”
Yan Xie hızla dönmeden önce aniden hızla durdu. Bakışları arkasından -on metre öteden- geçerken göz ucuyla siyah bir beyzbol şapkası hızla kalabalık kalabalığa karıştı.
Ancak Yan Xie hiçbir şey görmemiş gibi davrandı. Tek eliyle Jiang Ting’in bileğini tuttu ve güldü, “Bu dünyada ‘Deja Vu’ya inanıyor musunuz, Bay Lu?”
Parmakları aniden Jiang Ting’in yeninin altındaki pürüzlü cildi açıkça hissedebildi; bileğindeki ısırıkların geride bıraktığı eski yaralar.
Jiang Ting, elini Yan Xie’nin elinden çekmeye çalışırken biraz daha güç uyguladı. Ancak Yan Xie, bırakmaya niyeti olmadan ona sıkıca tutunmuştu. Jiang Ting, gözünü kırpmadan yanıt olarak sordu. “Ah?”
“Seninle ilk kez tanışmak, gerçekten tanışmak istediğim eski bir arkadaşı görmek gibiydi, yine de baştan sona tanışmamak kaderimizde var. Ama sen her zaman Yang Mei ile birlikte oldun, bu yüzden olamam. Biz yerel polislerden hoşlanmadığın için mi, yoksa bana katlanamadığın için mi olduğu kesin. Bu nedenle, sizinle eşit şartlarda bir masayı paylaşabilmek, geçmişte asla hayal bile edemeyeceğim bir şeydi.” Yan Xie derin bir kahkaha attı ve ekledi, “Tabiri caizse, dünyadaki kaderin işleyişini tahmin etmek cidden imkansız. Haha—”
Yan Xie’nin yüz hatları daha sert görünüyordu, bu yüzden Jiang Ting’e bakıp güldüğünde, gözlerinin alt kısmında bir adamın kalın ve buz gibi tehditkar aurası birikiyordu.
“…” Jiang Ting yavaşça elini Yan Xie’nin elinden çekti. Bir şey söylemek istiyor gibiydi. Yine de yapmadı. Bunun yerine, sadece bir gülümsemeyle parladı ve sert bir şekilde, “Gerçekten mi?”
İfadesi normaldi, ancak Yan Xie, Jiang Ting’in yaşamı boyunca geliştirdiği tüm kendine hakimiyetin bu kısa yanıtta yoğunlaştığından emindi.
“Değil mi?” Yan Xie devam etti. Tam inatla konunun peşine düşecekken, tam o sırada telefonu çalmayı seçti.
“Müfrezeden.” Yan Xie özür dileyerek söyledi. “Üzgünüm, bu aramaya cevap vermem gerekiyor. Siz burada biraz bekleyin.”
Şu anda çok yoğun insan trafiği olan bir alışveriş merkezinin girişinde duruyorlardı. Yan Xie, aramasını yanıtlamak için kasıtlı olarak iki adım ileri gitti. Ma Xiang’ın bitkinlikle dolup taşan sesini duydu, “Merhaba Yan Kardeş, işe yaramıyor. O orospu çocuğu Hu, ne olursa olsun bunu kabul etmeyecek. Hepimiz aklımızın sonuna geldik. Neredesin? ?”
Bir merdivenden aşağı bakan Yan Xie, Jiang Ting’in kaldırımda durup telefonunu tutarak onu görüş alanında tutmasını izledi.
“Yanhang Alışveriş Merkezi şehir merkezinde.” Yan Xie, Jiang Ting telefonuna konuşurken bile ona sırıttı. “Birkaç yıl öncesine ait eski bir vakayı inceliyorum. Acil bir durum yok, o yüzden seni sonra aramamı bekle.”
Ma Xiang’ın uyuşukluğu anında süpürüldü. “Aman Tanrım, Kardeşim Yan! Neden bununla tek başına uğraşıyorsun? Desteğe ihtiyacın var mı?”
“Hayır. Kimseye neden dışarıda olduğumu söyleme. Şerif Wei ve Yaşlı Qin bile.”
“Yalnız iyi olacak mısın?”
Tam o anda, Jiang Ting’in telefonu bir süre titredi. Bakmak için başını eğdi.
Yan Xie uzak bir noktaya baktı. Beyzbol şapkalı adam, boş zamanlarında sigara içiyormuş gibi bir çöp kutusunun arkasına saklanıyordu.
Peygamber devesi, arkasından gelen sarı kuştan habersiz ağustosböceğini yakalar.
Yan Xie herhangi bir dikkat çekmeden arkaya doğru hareket ederken sözsüz bir şekilde güldü. “Sorun yok. Zaten kapana kısıldı.”
Jiang Ting, telefon ekranının kilidini açmak için kaydırdı ve sesli mesaja dokundu, sesi arka planda gürültülü caddede oldukça derin geliyordu. “Yan Xie ile Jinyansha Oteli’ne doğru ilerliyorum. Otelin arka kapısı Sanmao Sokağı denen bir arka sokağa çıkıyor. Arabayla birini oraya gönderip pusu kurun. Hedef kabaca 185 m boyunda, son derece iri yarı, beyaz kısa kollu tişört ve siyah beyzbol şapkası. Gergin olmayın. Tıpkı daha önce diğer adamı tutuklamak için polisle iş birliği yaparak pusu kurmanız gibi. Adamı yakında cezbedeceğim. Getir Onu bayılttıktan sonra KTV’ye götürün ve daha sonra geri döndüğümde onunla ilgilenmemi bekleyin.”
Yang Mei, KTV’den bir erkek çalışan getirmişti. Mesajı dinledikten sonra sorgulayacak bir şey kalmamıştı, bu yüzden ‘Anlaşıldı’ yazıp gönderdi. Ardından mevcut konumunu paylaştı.
Ona hızlıca bir göz atan Jiang Ting, telefonunu cebine geri koydu. Bakmak için başını kaldırdığı anda tüm vücudu dondu.
Yan Xie ortadan kaybolmuştu.
Sadece iki saniye içinde, Yan Xie’nin figürü iz bırakmadan tamamen kaybolmuştu.
Jiang Ting’in ilk tepkisi, kalbinin biraz sıkıştığını hissederek etrafını araştırmak oldu. Bir anda aklına her türlü olasılık akın etti – Yan Xie nereye gitmişti?
Bir şeylerin yolunda gitmediğini anladı mı?
Aniden huzurevine girmesi bir tesadüf müydü yoksa başından beri planlanmış mıydı?
Jiang Ting, Yan Xie’nin telefonunu aramaya çalışırken hızlı bir şekilde alışveriş merkezinin merdivenlerine doğru koştu. Araması reddedilmeden önce iki kez çaldı.
Jiang Ting’in dili tutulmuştu.
Tekrar bir arama yaptı. Daha önce olduğu gibi, kesilmeden önce iki kez çaldı.
Takipçisi de bir şeylerin ters gittiğini fark etmiş gibiydi ve şimdi yavaşça ona yaklaşıyordu.
Jiang Ting her türlü vakayı görmüştü, bu yüzden güvenlik algısı sıradan insanlardan farklıydı. Hastane gibi güvenli, izlenen bir yerin güvenlik açısından hala iyi olduğunu biliyordu, ancak güpegündüz bir yoldaysa, güvenli olmaktan çok uzaktı; insanlarla çevrili halka açık bir yerde olmasına rağmen.
“Hırsızı yakalayın!”, “Şu metresi dövün!” çok dikkat Olay yerinde tanıklar olsa bile, polisin kaotik ve parça parça bir tanımlamayı mahkemede sunacak etkili bir ifadeye dönüştürmesi zor olacaktır.
Beyzbol şapkalı adam tereddütle etrafına bakındı. Yan Xie’nin görünürde olmadığını görünce sonunda kararını verdi.
“Yang Mei, bir şeyler doğru değil.” Hala telefonda olan Jiang Ting, aceleyle otele doğru yürüdü. “Hemen hedefi beklemeniz gereken yere gidin ve iki kişinin beni çıkarmasını sağlayın. Şimdi Yanhang alışveriş merkezinin girişinden geçiyorum…”
Şu anki durumunu yansıtan Yang Mei’nin sesi sanki bir kiriş sonuna kadar gerilmiş gibiydi. “Anlaşıldı! Seni koruması için birini gönderiyorum! Şimdi yerini benimle paylaş!”
“Bunun için çok geç.” Arkasına bakan Jiang Ting, adamın kalabalığı yararak ilerlediğini gördü. Neredeyse beş altı metre uzaktaydı. “Beni kazanıyor!”
Sanki sessiz bir uyarı havayı delip geçmiş gibi, tam o anda, Jiang Ting ve beyzbol şapkalı adam aniden birlikte çılgınca koşmaya başladılar!
“HEY! İZLE!”
“Sen kör müsün? Reenkarne olmak için acele mi ediyorsun?!”
‘BİP-! BİP-!’
Araba kornalarının sesleri art arda yükseldi ve alçaldı. Jiang Ting, bir an bile dinlenmeden yolun karşısına uçuyormuş gibi göründü, yolda neredeyse birkaç araba tarafından eziliyordu ve doğruca ara yolun ağzına daldı.
Jianning Şehri’nin nispeten yavaş inşaat gelişimi sayesinde, bu birkaç dar ve dolambaçlı yol, Jiang Ting tarafından tanınmayacak kadar yıkılmamıştı. Sert bir rüzgar gibi, okulun arka girişinin arkasındaki uzun bir çitin yanından geçti. Dizleri şiddetle protesto ediyordu ama arkasındaki baskıcı ayak sesleri gittikçe yaklaşıyor ve gün geçtikçe giderek daha net ve daha duyulur hale geliyordu.
“Buradayım!” Rüzgar, Yang Mei’nin bağırmasının alıcıdan aralıklı olarak kırılmasına neden oldu. “Acele etmek!”
Jiang Ting’i yedi ila sekiz metre öteden sıkıca takip ederken adamın niyeti gün gibi açıktı. Geriye baktığında ona bir bakış atan Jiang Ting, yakalanmaktan cidden korkuyordu. Gözlerinin önündeki duvarın yarısı zaten çökmüştü, bu yüzden hızlandı ve tek eliyle duvarın üzerinden mükemmel bir şekilde atlayarak yumuşak bir şekilde yere indi.
Tam ayağa kalktığı sırada, hızla ilerlemeye devam edemeden, biri aniden arkadan bir eliyle burnunu ve ağzını kapattı!
“…!”
Adam belli ki son derece güçlü bir tutuşla iyi eğitilmişti. Tek bir el, Jiang Ting’in sesini tekrar boğazına sokmak için yeterliydi. Neredeyse anında, tüm kolu Jiang Ting’i bağladı ve onu zorla çalılığın içine sürükledi, etrafında dönerek onları duvarın kenarına bastırdı. Kısa bir süre sonra, Jiang Ting’in telefonunda aktif olarak görünen aramayı hızla yakaladı ve doğrudan sonlandırdı.
“Daha önce hiç doğru kişiden yardım aramadın, değil mi?” Jiang Ting’in kulağına eğilerek fısıldadı. “Bu yanınız çok sinir bozucu.”