Karahan'a son gittiğimde kendime iki kitap almıştım dayanmayıp. Kitapları seçerken daha önce hiç okumadığım yazarlar olmasına da dikkat etmiştim. Bu sayede Lermontov ile tanışmış oldum.
Kendisi Rus şair ve yazarmış. Aynı zamanda da askermiş, babası da emekli bir subaymış zaten. Hayatının bir bölümünü Kafkasya'da sürgünde geçirmiş yazar. Bunun etkisini de kitabında gördüm / görüyoruz. Dikkatimi çeken bir diğer nokta da Puşkin'e bir hayranlık duyması oldu.
Velhasılı Çağımızın Bir Kahramanı, ön sözden son sayfaya dek beğeniyle okuduğum bir kitaptı. Zaman zaman Peçorin'i kendime çok yakın hissettim, çoğu zamansa yaptıklarına kızdım. Ve çok sayıda -gerçekten çok sayıda- cümlenin altını çizdim.
Okuduğum kitap Cem Yayınevi'nden çıkmıştı. Bazı yazım hataları ile kaşılaştımsa da nedense Cem Yayınevi'ni seviyorum. Tüm bu sebeplerden dolayı Çağımızın Bir Kahramanı en sevdiğim kitaplardan biri oldu galiba. Çünkü ben anlaşılmaz bir biçimde kitabın kapağını da çok sevdim. İçeriğinden bağımsız olarak kitabı sevdim yani.
Alıntıladığım cümleleri ve kitapla ilgili diğer bilgileri büyük bir ihtimalle yarın yazacağım.
Bu, kitabın etkisindeyken bir şeyler karalama dürtüsüydü ve buna karşı gelemedim sadece.
Şimdi banyo yapmaya gidiyorum.
Gelince belki bir yazı daha çıkabilir.
Belki.
Tayyar müsade ederse...