Dzizyasatsu, sukubasatsu ve "Tanrı'nın parası" ...
"Basit bir ürüne sahip olduğu için altına ihtiyacı yok." Tüm bunlar elbette doğrudur, ancak ticaret olmadan nasıl yaşarsınız? Japon dükkanı dönemi Tokugawa.
Diğer birçok cetvel gibi, Tokugawa klanı da her türlü madeni para basma hakkının yanı sıra, paranın kendi halindeki dolaşımını tam olarak kontrol etmesini de onayladı. Daha sonra Japonya'nın yeni para sistemi (diğer ülkelerin yanı sıra) madeni para üretiminde kullanılan en popüler üç metal - altın, gümüş ve bakır - uzmanlaşmıştır. Ancak öte yandan, “özel para” adı verilen ve Japonya’da kullanılmaya devam edildi; bu da eyalet prensleri tarafından verilen çok heterojen bir banknot kitlesini temsil etti - daimyo, yaklaşık üç yüz. Özel para daha sonra metalden kağıt paraya çevrildi ...
Zaten 1601'ta, keite olarak bilinen ve XIX yüzyılın ortasına kadar dolaşımda olan beş tür para basıldı.
Tokugawa para sisteminin temeli, ryo (15 g = 1 ryo) gibi bir ağırlık birimidir. Ülkede altın paraları kesinlikle eşit miktarda dolaştı, ancak gümüşün% 80 civarında olduğu gümüş para ağırlıkça dolaşımdaydı. Gümüş sikkeleri iki tipte üretildi - ya uzun bir oval biçiminde paralardı ya da böyle bir yassı fasulye formundalardı. Birim ağırlık 1 momme (1 momme = 3,75 g) alındı. Zamanında bakır paralar sadece 1636'te bekledi. 1, 4 ve 100 mon değerlerinde üretildiler. Boyutları 24 ila 49 mm, ağırlığı 3,75 ila 20,6 g idi.
Coban 1714 solda ve 1716 sağda.
Daha sonra Tokugawa klanı tarafından basılan her türlü madeni para sadece ilk tipti. Aralarındaki fark, yalnızca metalin miktarı ve saflığı idi. Para, zamanın yapıldığı dönemin adını taşıyordu.
Tokugawa klanı, tüm madenleri ve metallerin rezervlerini, Kindza (“altın atölyesi” anlamına gelir) ve Ginza (“gümüş atölyesi”) olarak adlandırılan özel organizasyonların kontrolünde tutuyor. Aynı zamanda her yerde darphane üretildi. Ancak Japonya'daki yetkililerle yapılan sözleşmeler altındaki bakır, tüccarların kendilerini ... basabilirdi!
Yılın C 1608'i, Japonya'nın para sisteminin geliştirilmesinde bir sonraki aşamaya başlar: 1 ry altınının 50 gümüş momme ve 1 gümüş momme - 4 kammon (1 kammon = 3,75 gümüş momme) ile eşleştiği yeni standartlara göre ayarlanmış yeni bir resmi döviz kuru getirildi. diğer metallerden yapılmış madeni paralar veya madeni paralar.
Açıkçası, avcılar için ülkenin para sistemini düzene sokmak çok zordu. Bunun nedenlerinden biri, yedinci yüzyılın sonuna kadar gerçekleşen yerel prenslerin sikkelerinin çok uzun bir tirajıydı. Ve uzun bir süredir gerçek döviz kurları, içlerinde kıymetli metallerin içeriği için pazar tarafından kuruldu.
Örneğin, 10 ryo cinsinden değeri piyasa fiyatına göre 7,5 ryo altındı. Bir süre sonra, piyasadaki 100 mon değerine sahip bir bakır madeni para, beş 1 mon değerine eşittir. Bu durumdaki suçlamanın önemli bir kısmı, ülkeyi en büyük değerde sayısız bakır madeni ile dolduran sahtecilere dayanıyor.
Altın ve gümüş sikkelerin farklı talepleri vardı. Örneğin, Japonya'nın eski başkenti Edo'da (şimdi Tokyo), vatandaşlar altınları tercih etti. Devletin daha gelişmiş batı kesiminde (bu hem Osaka hem de diğer şehirler) - değeri yalnızca ağırlık olarak tahmin edilmekle birlikte, değeri gerçek olarak alındı. Ve sadece XVII yüzyılın sonunda. Hem altın hem gümüş hem de bakır sikkeler ülkede eşit dolaşım aldı.
En büyük miktardaki paraya tsutsumkingin adı verildi ve içinde belli bir miktar altın veya gümüş para bulunan küçük paketler vardı. Madeni paralar özel el yapımı washi kağıdına dikkatlice yerleştirildi ve paketi toplayan kişinin kişisel damgası ile birlikte tutuldu. Örneğin, 50 ryo'daki para miktarı ile evrişimin “boyutları”, 6 × 3,2 × 3,3 idi, bkz. “XVII. Yüzyılda“ ışığa ”salınan test çevrimleri. münhasıran ödüller veya hediye olarak kullanmak için. Know-how yakında fark edildi, takdir edildi ve ticari bir ortamda uygulama bulundu. Hem altın hem de gümüş demetler, özellikle otoriter topların yakınında birkaç klan üretti. Yetkileri o kadar yüksekti ki, anlaşmalar sırasında kullanılan isim damgası olan tsutsumi hiç açılmadı ve hiç kimse içindeki paraları saymadı. Hiç kimse, içlerindeki sikkelerin sahte ya da heterojen olabileceğini ya da para sıkıntısı olacağını bile düşünemezdi. Sonra küçük saygınlıkta matitsitsumi (ya da şehir yerleşimleri) ortaya çıktı. Japonya'da tsutsumkingin'in dolaşımı ancak devletin nihayet modern tipin parasal dolaşımına geçmesiyle sadece 1874 yılında sona erdi.
Aynı yıl, 1600, Japonya Yamadahagaki denilen kağıt para vermeye başladı. Ise'deki Yamato eyaletinde bulunan antik Şinto tapınağının madencileri banknot ihraç etmekle meşguldüler, bu nedenle “Tanrı'nın parası” olarak da adlandırıldılar. Faturalar, ilk olarak, maddi madeni paraların yıpranmalarından dolayı düşen maddi değerlerden korumak için basıldı ve ikincisi, cebinizde çok fazla madeni para varken ve taşınması zor olduğunda ortaya çıkan rahatsızlıklardan tasarruf etmek çok kolaydır.
Yamadahagaki kolayca gümüş paralarla alışverişinde bulundu. 1 momme, 5, 3 ve 2 fun bölümlerinde bilinen kağıt para. Daha sonra, Japon makamları, serbest bırakılanlar dışında, başka herhangi bir paranın dolaşımını yasakladığında, yalnızca Yamadahagaki, Ise-Yamada eyaletinde dolaşım için öne geçti.
Yamadahagaki Japonlar tarafından çok talep görüyordu, çünkü güvenilirliği yüksek ve benzer parasal rezervleri vardı. XVIII yüzyıldan başlayarak, her yedi yılda bir eski banknotları yenileriyle takas etmeye başladılar. Bu tür önlemler banknotları sahte olmaktan korudu ve buna ek olarak, serbest bırakılmayı fazla miktarda paranın dolaşımına hapsetti. Yamadahagaki, 1871 yılında dolaşımını durdurdu.
Japonya'da daha az talep görmeyen bir tür fatura, Hansatsu idi (han - klan kelimesinden). Yerel Daimyo feodal beyleri tarafından üretildiler ve sadece ihraççıları tarafından kontrol edilen bölgelerde dolaşıma girdiler. Hansatsu 1600,1666 ve 1868'ler.
Hansatsu'nun mührü Edo gücünün kontrolü altındaydı. Hükümet konuyu Hansatsu’ya garanti etti ve banknot sayısının kapsamını belirledi. Baskı, özel izin alan ve yetkililerin sıkı kontrolü altında işletilen tüccar loncaları tarafından yapıldı.
Bazı prensler topraklarında madeni para dolaşımına karşı prensipte idi. Bu, Hansats'ı kendi takdirine bağlı olarak kendi çıkarlarına ve avantajlarına göre değiştirmelerini ve metal madeni paralar verilmeyen ekstra faturalar basmalarını sağladı. Kağıt paralarının serbest bırakılması, daimyo'nun öfkeli unsurların sonuçlarını ortadan kaldırmasına ve özellikle de mahvolmuş pirinç mahsulündeki kayıpları kapatmasına yardımcı oldu.
Ne kadar kar elde edileceğini anlayan bazı Daimyo, komşularıyla her türlü ticari anlaşmayı kontrol etmeye başladı. Eh, kâğıt banknotlar basit bir nedenden dolayı kullanılmıştır: ülkenin diğer bölgelerinde alım satım için alınan sert para birimini dönüştürme garantisi. Bireysel prensler Hansatsu'yu hem madeni para hem de “tüketim ürünleri” ile değiştirdi. Örneğin, sadece şemsiye üreten Mino eyaletinde, Kasa-Satsu veya şemsiye faturaları kullanılıyordu.
Tokugawa döneminde altın para için saklanma yerleri: yukarıdan aşağıya - bir wakizashi kılıfında saklanma yeri; tanto kılıflarında altın koçanlar için saklanma yeri; gözleri rahatsız etmek için ucuz bir parayla bir anahtarlığa saklamak; bekçi-tsuba içindeki saklanma yeri, iki yarıya bunun uğruna yapılmış.
1707’te, Tokugawa hükümeti Hansatsu sorununu veto etti. Böylece iktidar seçkinleri yasağı arifesinde verilen madeni paraların dolaşımını yoğunlaştırmaya çalıştı. Tokugawa klan yasağı olan 23 düzenlendi, sonra iptal edildi. Bunun nedeni, doğal pirinç vergisinin kaldırılmasının yanı sıra bir başka madeni para fazlalığıydı. Aynı zamanda, pirinç fiyatlarını düzene sokmak için Osaka'daki otoriteler bir tahıl değişim pazarı kurdu. Daha sonra, Hansatsu dolaşım bölgesi sürekli olarak arttı. Ancak, XIX yüzyılda, shogunatın yıkılışıyla Hansatsu unutulmaya başladı.
Bildiğiniz gibi, dolaşımda belirli kısıtlamalar olan kâğıt para herkes tarafından kabul edildi: emperyal aristokrasi, din adamları, tüccarlar, madenler ve hatta ticaret yollarındaki otel kasabaları. İhtiyaç duyulduklarında yayınlandılar ve shogun ve daimyo tarafından basılan daha güvenilir para sıkıntısını telafi ettiler. Örneğin kiliseler dzisyasatsu'yu "sponsor" inşaat işine yazdırdılar. Banknotların önemi yerel halk arasındaki tapınağın durumuna göre belirlendi. Sadece kendi ülkesinde mal satın almanın mümkün olduğu Kyoto Kugesatsu’da serbest bırakılan imparatorluk mahkemesinin asaleti. Ana ticaret yolları bir yana kalmadı ve aynı zamanda sukubasatsu denilen kendi paralarını da vermeye başladı. Sadece karayolu hizmetlerinin sağlanması için para ödediler. Bireysel yerleşim yerlerinin “para birimi” tёsonatsatsu olarak adlandırıldı ve asyoninsatsu sadece tüccarlar tarafından kişisel kullanım için basıldı ve kullanıldı.
Bu Tokugawa dönemi cuirass'ında, arkasında büyük olasılıkla para için bir konteyner bulunan alışılmadık bir kapı var.
19. yüzyıla gelindiğinde, 1694 ülkede bir tür paraydı ve 16. yüzyıldan itibaren ona her türlü döviz bonosu eklendi. Ne yazık ki, Japonya her devletin kaçınılmaz olarak düştüğü kötü niyetli yardımcılar kupasını geçmedi: finansal zimmet, para spekülasyonu ve benzeri. Ek olarak, ülke, maddi madeni paralar için çok cüretsiz olan madene ihtiyaç duyuyordu. Birlikte, bu Japonya’nın dünya para sistemine yavaş ve kademeli girişinin bir sonucuydu. Ama zaten tamamen farklı. tarih...
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.