İnterneti kim icat etti?
Amerika Birleşik Devletleri'nde 50'li yıllardayız. Amerikalılar tarafından temsil edilen blok ile Sovyetler Birliği tarafından yönetilen blok arasındaki ideolojik ve bilimsel çatışma olan Soğuk Savaş zamanıdır. Düşmana karşı ilerlemek, uzay yarışı gibi büyük bir zaferdi. Bu nedenle, Başkan Eisenhower 1958'de İleri Araştırma Projeleri Ajansı'nı (ARPA) kurdu. Yıllar sonra Savunma için D aldı ve DARPA oldu. Ajans, akademisyenler ve sanayicilerle işbirliği yaparak sadece askeriyede değil, çeşitli sektörlerde de teknolojiler geliştirdi.
ARPA'nın bilgisayar bölümünün öncülerinden biri, Massachusetts Institute of Technology, MIT'den JCR Licklider'dı ve herhangi bir veriye erişilebileceği galaktik bir bilgisayar ağı hakkında teori ürettikten sonra işe alındı. Bütün bunların tohumlarını teşkilata ekti.
Bir başka büyük ilerleme, makineler arasında veri alışverişi yöntemi olan paket anahtarlama sisteminin yaratılmasıydı. Bilgi birimleri veya paketler ağ üzerinden birer birer gönderilir. Sistem, devre tabanlı kanallardan daha hızlıydı ve yalnızca noktadan noktaya değil, farklı hedefleri de destekledi. Bu çalışma, RAND Enstitüsü'nden Paul Baran, Birleşik Krallık Ulusal Fizik Laboratuvarı'ndan Donald Davies ve Roger Scantlebury ve ARPA'dan Lawrence Roberts gibi paralel gruplar tarafından yürütülmüştür.
Ayrıca, bilgilerin kesişme noktaları olan düğümlerin incelenmesi ve uygulanması da vardır. Birbirleriyle haberleşen ve aynı zamanda bir kontrol noktası işlevi gören makineler arasındaki köprülerdir, böylece yolculuk sırasında bilgi kaybolmaz ve tüm iletimin yeniden başlatılması gerekir. Tüm bağlantılar kablonun tabanında yapıldı ve askeri üsler ve araştırma enstitüleri zaten bu yapıya sahip oldukları için ilk oldu.
ARPANET doğdu
Şubat 1966'da ARPA ağı veya ARPANET hakkında konuşma başladı. Bir sonraki adım, mesaj işleme arayüzleri olan IMP'leri geliştirmekti. Ağın noktalarını birbirine bağlayacak olan ara düğümlerdir. Onlara yönlendiricilerin dedesi diyebilirsiniz. Ancak her şey o kadar yeniydi ki, ağa ilk bağlantı 29 Ekim 1969'a kadar kurulamadı. Bu, UCLA, California Üniversitesi, Los Angeles ve yaklaşık 650 kilometre uzaklıktaki Stanford Araştırma Enstitüsü arasında gerçekleşti. .
Değiştirilen ilk mesaj, giriş mesajı olurdu ve oldukça iyi gitti. İlk iki harf diğer tarafta tanımlandı, ancak daha sonra sistem çevrimdışı oldu. Bu doğru: bu ilk bağlantının ve aynı zamanda ilk çatışmanın tarihi. Ve iletilen ilk kelime… “o” idi.
İlk ARPANET düğüm ağı o yılın sonunda hazırdı ve yukarıda bahsedilen iki noktayı, Santa Barbara'daki California Üniversitesi'ni ve biraz daha uzaktaki Salt'taki Utah Üniversitesi Enformatik Okulu'nu birbirine bağlayarak zaten iyi çalışıyordu. Göl Şehri. ARPANET, İnternet dediğimiz şeyin büyük öncüsüdür.
Ve başlangıç sinyali askeri olmasına rağmen, tüm bu teknolojiyi geliştirme dürtüsü eğitimdi. ARPANET'in nükleer bir saldırı durumunda veri kurtarmanın bir yolu olduğuna dair bir efsane var, ancak en büyük dilek bilim adamlarının iletişim kurması ve mesafeleri kısaltmasıydı.
Genişlet ve geliştir
71'de, ağda zaten bir kısmı PNC'nin gelişimi sayesinde mümkün olan 15 nokta var. Ağ Kontrol Protokolü, ARPANET'in ilk sunucu protokolüydü ve iki nokta arasındaki tüm bağlantı prosedürünü tanımladı. Dosya paylaşımı ve uzak makinelerin uzaktan kullanımı gibi daha karmaşık etkileşime izin veren şey buydu.
Ekim 72'de, ARPANET'in halka açık ilk gösterimi Robert Kahn tarafından bir bilgisayar etkinliğinde gerçekleştirildi. O yıl e-posta icat edildi, daha önce kanalda tartıştığımız mesaj alışverişi için daha kolay bir yol. O zaman, zaten bağlantılı 29 nokta vardı.
Bu, ARPANET ile Norveç NORSAR sistemi arasında uydu aracılığıyla ilk transatlantik bağlantıyı gördüğümüz yıl. Kısa bir süre sonra, Londra bağlantısı geldi. Bu nedenle, dünyanın bir açık mimari ağa ihtiyacı olduğu fikri. Dünyanın her yerinde mantıklı, çünkü aksi takdirde birbirine bağlı birkaç küçük kulübümüz olurdu, ancak birbirine ve her biri farklı mimarilere ve protokollere sahip olmazdı. Hepsini bir araya getirmek çok fazla iş olurdu.
Ancak bir sorun vardı: NCP protokolü, farklı ağlar arasında bu açık paket alışverişi için yetersizdi. İşte o zaman Vint Cerf ve Robert Kahn bir yedek üzerinde çalışmaya başladılar.
Diğer bir yan proje ise 73 yılında efsanevi Xerox Parc'ta geliştirilen Ethernet'tir. Şu anda veri bağlantı katmanlarından biridir ve yerel bağlantılar için kablolar ve elektrik sinyalleri için bir dizi tanım olarak başlamıştır. Mühendis Bob Metcalfe, on yılın sonunda bir konsorsiyum oluşturmak ve şirketleri standardı kullanmaya ikna etmek için Xerox'tan ayrıldı. Pekala, başardı.
1975'te ARPANET çalışır durumda kabul edilir ve halihazırda 57 makineye sahiptir. Aynı zamanda bir ABD savunma teşkilatının projenin kontrolünü eline aldığı yıl. Bu ağın henüz ticari düşünceye sahip olmadığını, yalnızca askeri ve bilimsel olduğunu unutmayın. Kişisel konuşmalar teşvik edilmez, ancak yasak da değildir.
TCP/IP devrimi
Ardından TCP/IP veya İletim Kontrol Protokolü çubuğu İnternet Protokolü doğdu. O zamana kadar oluşturulan tüm ağları yeniden kurmak zorunda kalmadan bu bağlantıyı kuran bir dizi katman olan cihazlar için iletişim standardıydı ve hala öyle.
IP, paket göndericilerinin ve alıcılarının sanal adres katmanıdır. Tüm bunların daha karmaşık olduğunu biliyorum, ancak buradaki konumuz farklı.
1 Ocak 1983'te ARPANET, başka bir İnternet dönüm noktasında protokolü NCP'den TCP/IP'ye resmi olarak değiştirir. Ve sorumlu Robert Kahn ve Vint Cerf isimlerini sonsuza dek teknoloji tarihine yazdırıyorlar. Ertesi yıl, ağ ikiye bölünür. Askeri dosyaların, MILNET'in ve hala ARPANET olarak adlandırılan, ancak bazı orijinal düğümlerin bulunmadığı sivil ve bilimsel bölümün iletişim ve değiş tokuşu için bir bölüm. Tek başına hayatta kalmayacağı belliydi.
hepsini bir araya getirmek
1985'e gelindiğinde İnternet, araştırmacılar ve geliştiriciler arasında bir iletişim teknolojisi olarak daha çok yerleşmişti, ancak bu isim, ağların tek bir yapı oluşturmaya başladığı on yılın sonuna kadar kullanılmadı. Yavaş yavaş üniversitelerden çıkıp iş dünyası ve nihayetinde tüketen halk tarafından benimsenmeye başlayacaktı.
Dolayısıyla, bir şeye odaklanmış daha küçük bir topluluğa sahip olan küçük ağların patlamasını görüyoruz. Bu, bilgisayar bilimi araştırma gruplarını bir araya getiren ve ilk bilimsel alternatiflerden biri olan CSNet'in durumudur. Veya tartışma forumlarının veya haber gruplarının öncüsü olan ve 1979'da oluşturulan Usenet.
Ve 81'de e-posta ve dosya transferleri için oluşturulan ve dünya çapında 2500'den fazla üniversiteyi birbirine bağlayan Bitnet. Bir diğer ünlüsü, araştırmacıların süper bilgisayarlara ve veritabanlarına erişimini kolaylaştırmak için CSNet'ten sorumlu olan aynı Amerikan bilimsel kuruluşundan NSFNET'tir. ARPANET tarafından önerilen standardın en büyük savunucularından biriydi ve sunucuların kurulumunun yayılmasına yardımcı oldu. Bu, 56 kbps olan NSFNET omurgasının oluşumuyla sonuçlanır.
Ve elbette, daha çok Amerika Birleşik Devletleri'nden bahsediyoruz, ancak birkaç ülke benzer dahili ağları sürdürdü ve TCP/IP'ye genişledi ve ardından zaman içinde WWW standardına geçti. Örneğin 2012'ye kadar yayında olan Fransız MINITEL var.
80'ler, hala genç olan İnternet'i genişletmeye ve düğümler arasındaki bağlantı altyapısını, özellikle ağ geçitlerinin ve gelecekteki yönlendiricilerin iyileştirilmesini güçlendirmeye hizmet ediyor. On yılın ilk yarısında, kişisel bilgisayar kesinlikle IBM PC ve Macintosh ile doğdu. Ve farklı görevler için başka protokoller kabul edilmeye başlandı.
Birçok kişi, indirme işleminin ilkel bir sürümünü yapmak için eski güzel FTP Dosya Aktarım Protokolünü kullandı. Bir etki alanını bir IP adresine çevirmenin bir yolu olan DNS teknolojisi de 80'lerde ortaya çıktı ve yavaş yavaş benimsendi.
87 ve 91 yılları arasında, İnternet, Amerika Birleşik Devletleri'nde ticari kullanım için piyasaya sürüldü ve ARPANET ve NSFNET omurgalarının yerini alarak, üniversiteler ve askeri çevreler dışındaki ağa özel sağlayıcılar ve yeni erişim noktaları getirdi. Ancak çok az sayıda ilgilenen ve olasılıkları gören çok az kişi var. Navigasyonu daha kolay ve daha popüler hale getirmek için bir şey eksikti.
WWW'nin devrimi
Yolculuğumuzun bir sonraki noktası, Avrupa'nın nükleer araştırma laboratuvarı olan CERN. 1989'da Timothy Berners-Lee veya Tim, mühendis Robert Cailliau ile birlikte kullanıcılar arasında belge alışverişini geliştirmek istedi. Tüm bağlı bilgisayarlar arasındaki bağlantılar hakkında bilgi almak ve daha kolay dosya alışverişi yapmak için bir sistem hayal edin.
Çözüm, hipermetin adı verilen mevcut ancak ilkel bir teknolojiden yararlanmaktı. Bu doğru, sizi talep üzerine internette başka bir noktaya götüren tıklanabilir bağlantılı kelimeler veya resimler. Tim'in patronu bu fikre pek hevesli değildi ve belirsiz buldu, bu yüzden projenin olgunlaşması gerekiyordu.
Ya haberler iyiyse? 1990'da "yalnızca" şu üç gelişme vardı: URL'ler veya web sayfalarının kaynağını tanımlayan benzersiz adresler. Temel iletişim biçimi olan HTTP veya köprü metni aktarım protokolü ve içeriğin düzeni için seçilen biçim olan HTML. Böylece, onun yarattığı ve bizim World Wide Web olarak çevirdiğimiz bir isim olan World Wide Web veya WWW doğdu.
Tim, merkezi olmayan bir alan tasarladı, bu nedenle, düşerse her şeyi tehlikeye atabilecek merkezi bir düğüm şöyle dursun, yayınlamak için hiçbir izne gerek bile olmayacaktı. Ayrıca, kalite ayrımı olmaksızın bir hizmet için ödeme yaptığınız net tarafsızlığa zaten inanıyordu. Web, yalnızca birkaç kişinin elinde olmaması için evrensel ve dost kodlarla olmaya devam edecekti. İnternetin pratikte pek iyi olmadığını biliyoruz, ancak eskisine kıyasla her şey çok demokratikleşti ve ortam birçok kişiye ses verdi.
Pakette Tim, WorldWideWeb adlı ilk düzenleyiciyi ve tarayıcıyı birlikte oluşturdu. World Wide Web Foundation'ı kurmak ve açık İnternet standartlarının geliştirilmesine ve yayılmasına yardımcı olmak için 94'te CERN'den ayrıldı. Bugün hala patron. Laboratuardaki son büyük başarısı, HTTP protokollerini ve web'i, hakların ödenmesini ortadan kaldıran yayınlanmış bir kodla yaymaktı. Bu, bu teknolojinin yayılmasını kolaylaştırdı.
Bir yıl önce Mosaic oluşturuldu, yalnızca metin değil, grafik bilgileri de içeren ilk tarayıcı. Netscape Navigator oldu ve gerisi tarih oldu. Bugün kullandığımız pek çok şey bu on yılda başladı: arama motorları, RSS beslemeleri, sevilen ve nefret edilen Flash vb. Size bir fikir vermek için, IRC 88'de kuruldu, ICQ '96'da ve Napster '99'da çıktı. Bu teknolojilerin birçoğunun henüz ayrı geçmişleri var.
Ve nasıl geliştiğimize bakın. Üniversiteler arasındaki kablo bağlantılarından, tek bir iletişim dili kullanan daha geniş ağlara geçiş oldu. Ardından, ağa telefon bağlantısıyla içerik alışverişi yapmak için küresel ve standartlaştırılmış bir alan geldi. Pek çok insan orada interneti kullanmaya başladı, temelde hattı test etmeye, internetin olası hızını göstermeye ve nihayet iletim sinyalini oluşturmaya hizmet eden o klasik gürültü ile.
Bu bağlantı hızlandı ve genişbant oldu. Bugün hayatımızı, WiFi olan kablosuz sinyallerin ve ayrıca 3G, 4G vb. bir erişim noktasına ihtiyaç duymadan mobil verilerin iletimi olmadan hayal edemiyoruz. Aşırı trafik nedeniyle bile sorun yaşıyoruz: IPV4 standardı adreslerle tıkanmış ve IPV6'ya geçiş yavaş ama gelecek.