kontrast olmadan renkleri ayırt edemeyenlere ithafımdır.
büyüme sancısının nasıl bir şey olduğunu, varolmak için bir sapa tutunmaya çalışmanın nasıl zorunlu olduğunu unutanlara dersdir. sanarsın ki bazıları doğuştan kişiliği oturmuş, düşmeden kalkmayı öğrenmiş, hayatın özünü çözmüş, hayatın ta kendisi olmuş. sanki elit olunca bir şey olurmuş gibi. o varoşlar, apaçiler, avamlar var olduğu sürece elitler varolacaktır.
peki ya arada kalan, kendi halinde, "ufff sıkıcı" olanlar?
geçen, geçen dediğim aylar önce, hornet'ten veledin teki yazmış. ama profilinde öyle bir fotoğraf var ki normalde her selam verene nezaket gereği geç de olsa cevap veren, işsiz anlarımda, benim bile parmaklarım tuşlara gitmedi yemin ediyorum. şimdi nasıl anlatsam bilemiyorum ama üzerinde korkunç bir kıyafet. apaçi ile party girl arasında bir giyim tarzı. siyah kumaş yeleğinin sol cebinden gümüş renginde bir şal geçirip onu da aşağı sarkıtmış. altında muhtemelen 20-30 fabrika işçisinin zehirlenerek ölmesine sebep olmuş, o zamana kadar gördüğüm en taşlı kot pantolon belinden düşmek üzere. siyah yeleğinin içinden giydiği sarı mavi tişörtüne hiç değinmiyorum bile.
ona lc waikiki'nin linkini attım. hayır sana zara'lardan h&m'lerden giyin demiyorum. git lc waikiki'den bir tişört al yeter.