Haitili çocuklara yapılacak psikolojik yardım, travmalarını atlatmaları için büyük önem taşıyor. Port au Prince’teki Kızıl Haç Hastesi’ndeki birçok çocuk yaşadıkları şokun etkisindeler. Ancak konuşmak üzüntülerini geride bırakmaya yardımcı oluyor.
Hastanede kalan Jo, 4 yaşında. Depremden sonra hastane enkazının yanında uzanmış çıplak bir halde bulundu. Haitili bir gönüllü olan Magali ona oyuncak bir telefon verinceye kadar hiç konuşmadı.’
Evet, ona bir telefon verdim. Birini arayacak mısın diye sorduğumda bana Alo evet ben Jo. bana oyuncaklar, top ve şeker getir’ dedi. Konuşması bittiğinde kimle konuştuğunu sordum. Annemle dedi. ‘Sana ne dedi ?’ diye sorunca beni almaya gelmeyeceğini söyledi’ cevabını verdi. Neden ? dedim. ‘Çünkü o öldü.’ diye cevap verdi.
Bu çocukların psikolojik olarak iyileştirilmesi için onlarla ilgilenmek gerekiyor. Anne-baba gibi davranmamak gerekiyor çünkü daha sonra sizi onlarla karıştırırlar.
Fransız Doktor Jean Gabriel Damizet, Haiti’de kaotik şartlarda 8 gün boyunca çocuklarla çalıştı.
Damizet: ‘Bu genç kızın kalça kemiği kırık. Durmadan ağlıyordu. Ağrısını azaltmak için ağrı kesicinin yanında şefkate ihtiyacı vardı. Kollarımda 2-3 uyudu. Ve hastaneye kadar öylece sakin kaldı.’ dedi.
Doktor Damizet, acil olarak ikisi sezaryan 4 doğuma katılmış: ‘Dödüncü doğum sezaryan olmasının yanında prematüre bir doğumdu. Hastanenin depremde yıkılan bir salonundan çıkardığımız kuvöze elektrik ve oksijen sağlayarak bu küçük prematürenin normale dönmesini sağladık.’