Her gerçek mit ve efsanede, gerçekliğin diğer boyutlarına portal görevi gören bir kapı, geçit veya ayna bulunur. Modern mitolojide bu bileşen, çocukların bir dolaptan 'Narnia'ya girmeleri ve Alice'in tavşan deliğinden 'Harikalar Diyarı'na girmesi olarak yer alır. Tarihçi Ashley Cowie, İtalya'da onu yorumlamaya cüret eden herkesi başka zamanlara ve mekanlara götüren gerçek bir geçidi araştırıyor, o kadar istisnai bir kapı ki, simyacıların içinden kaybolduğuna dair tarihsel anlatımlar, bir daha asla görülemeyecek. Yaklaşık 1680'de Romalı asilzade Massimiliano Palombara'nın villasının beş girişinden biri olarak inşa edilen Porta Kimyası veya 'Simya Kapısı', Roma'daki Piazza Vittorio yakınlarındaki Esquiline Tepesi'nde yer almaktadır.
Simyacı Adriaen van Ostade (1661)
Ezoterik bilimlere hayran olduğu, büyük bir servete ve sosyal bir itibara sahip olduğu söylenen Palombara, birkaç simyager çalıştırdı, arkadaşlık kurdu ve ünlü astronom Domenico Cassini ile kavramsal fikirlerini paylaştı; tahttan çekildikten sonra Roma'da ikamet eden İsveç kraliçesi Christina; ve ünlü simya bilgini Peder Athanasius Kircher'den bahsetmiyorum bile. Simya sembolizmini yorumlamadan önce Porta Kimyası , simya boyutlarına bu gizemli portalın yaratılmasıyla ilgili iki efsanenin arka planına bakmak gerekir.
Henry Carrington Bolton'un "The Porta Magica, Roma" kitabından Simya Kapısının İllüstrasyonu (The Journal of the American Folklore Society 1894) (Public Domain)
Mitler
1802'de, bilgin Francesco Cancellieri yazıtların yorumunu yayınladı ve 17. yüzyıl ünlü simyacısı Giuseppe Francesco Borri'nin bir hacı kılığında Palombara'nın villasında bir gece kaldığını iddia etti. İddiaya göre, Borri bütün gece 'altın üretebilen gizemli bir bitki' aramak için villanın bahçelerini aradı ve ertesi gün kapıdan sonsuza kadar kayboldu, arkasında 'başarılı simya dönüşümünü' işaretlemek için sadece 'birkaç altın parçası' bıraktı. . Borri'nin arkasında Felsefe Taşı'nı yapmak için gerekli malzemeleri ve süreci anlatan 'semboller ve denklemlerle dolu' gizemli bir kağıt bıraktığı söyleniyordu ve Palombara bu sembolleri beş kapıya ve villasının duvarlarına kazımıştı. tercüme edilmiş olabilirler.
Giuseppe Francesco Borri 1661'de Roma'daki Campo di Fiore'de sembolik olarak “mesihsel görüşleri ilan eden bir sapkın” olarak yakıldı.
İkinci efsane, soylu Palombara'nın 1656'da simyaya karşı bir tutku geliştirdiğini ve Gül Haç tarikatının bir üyesi olduğunu reddeder.
17. yüzyılda Hıristiyanlık
Asya ve Amerika'daki 17. yüzyıl Misyonerlik faaliyeti, özellikle Japonya'da güçlü bir direnişle karşılaşsa da, güçlü bir şekilde büyüdü, kök saldı ve kurumlarını geliştirdi. Aynı zamanda, Avrupa dışındaki bazı bölgelerin Hıristiyan kolonizasyonu, hem ekonomik hem de dini nedenlerle başarılı oldu. Hıristiyan tüccarlar, Afrikalıları Hıristiyan topluluklarına taşıma etkisine sahip olan Atlantik köle ticaretine yoğun bir şekilde dahil oldular. Habsburg İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlar'daki seferleri şeklinde Hristiyanlık ile İslam arasında devam eden bir kara savaşı, 1683'te Viyana'da bir dönüm noktası oldu. Ortodoks Hristiyanlığın yerleşik din olduğu Rusya Çarlığı doğuya doğru genişledi. Sibirya ve Orta Asya'ya, İslami ve şamanist inanç bölgelerine ve ayrıca güneybatıya, Birleşik Doğu Katolik Kiliselerinin ortaya çıktığı Ukrayna'ya.
Özellikle tartışmalı ve bin yıllık ama aynı zamanda tarihsel ve bilimsel olmak üzere çok büyük miktarda yayınlanmış Hıristiyan literatürü vardı. Hagiografi, Bollandcılarla daha kritik hale geldi ve dini tarih, Baronius ve Jean Mabillon gibi Katolik bilginler ve David Blondel gibi Protestanların burs hatlarını ortaya koymasıyla iyice geliştirildi ve tartışıldı. Barok Hıristiyan sanatı ve kilise formlarından türetilen müzik, laik ifade ve temalar kullanan meslekten olmayan sanatçılar üzerinde çarpıcı ve etkiliydi. Şiir ve drama genellikle İncil ve dini meseleleri ele aldı, örneğin John Milton'ın cennet kaybetti.
Ortaçağ Haritalarında Büyüleyici Deniz Canavarları
Deniz, antik çağlardan beri canavarlıklara ve tuhaf hikayelere sahne olmuştur. Ve neden olmasın? Karadan farklı olarak, okyanus, bir gemiyi rotasından çıkarabilecek akıntılar ve enkazları tehdit eden fırtınalarla sürekli değişiyor ve hareket ediyor. Maddenin kendisi bile, deniz suyu, genellikle soğuk ve karanlıktır ve bol miktarda içilmesi ölümcüldür. Peki ya orada yaşadığı düşünülen canlılar?
Avrupa ortaçağ ve rönesans tasavvurlarını besleyen deniz canavarları, dalgalarda savaşan sert dişli hayvanlar, gemilere sarılı uzun yılanlar, ürkütücü güzellikte sirenler ve çok çeşitli kimerik varlıklar' iki yeni kitaba konu oluyor. Ortaçağ ve Rönesans Haritalarında Deniz Canavarları, Chet Van Düzer ve Deniz Canavarları: Dünyanın En Büyüleyici Haritası Çevresinde Bir Yolculuk,Joseph Nigg'in yazdığı, her ikisi de yalnızca eski haritalardaki bu tür canavarların bazılarına dahil edilen çizimlere odaklanıyor.
Bir ichthyocentaur (insan, at ve balık parçaları) Ortelius'un 1573 baskısından bir İskandinav haritasında bir viol çalıyor Tiyatro orbis teraryumu. İskandinavya'yı çevreleyen deniz, yelkenli gemileri ve bu geleneksel olarak barışçıl iktiyosentaur'u gösterdi ve belki de güvenli geçişi düşündürdü. British Library ve University of Chicago Press'in izniyle yeniden basılmıştır.
Haritacılar, yalnızca kenar boşlukları ve eğlenceli illüstrasyonlardan daha fazlası olan deniz canavarlarını, denizde bulunabilecek şeyler hakkında eğitirken izleyicileri büyülemek için çizdi. Süslenmiş haritaların çoğu navigasyon için kullanılmamış, daha çok varlıklı insanlar tarafından görüntülenmiştir. Ancak bu, canavarların tamamen süs amaçlı icatlar olduğu anlamına gelmez. Yazar Chet Van Duzer, "Gözümüze, tüm bu haritalardaki deniz canavarlarının neredeyse tamamı oldukça tuhaf görünüyor, ancak aslında birçoğu haritacıların bilimsel, yetkili kitap olarak gördüğü kitaplardan alındı" dedi. ile bir podcast'te Lapham’s Üç Aylık. “Deniz canavarlarının çoğu, haritacının denizde yaşananları tasvir ederken doğru olma çabasını yansıtır.”
Gerçeği çarpıtan ve domuz gibi yaşayan sapkınlarla karşılaştırılan bu deniz domuzu, Olaus Magnus'un 1539'da Kuzey Denizi'nde yaşadı. Carta Marina, kendinden sonra birçok kişiye ilham veren bol resimli bir harita. Kamu Malı.
Yaşlı Pliny'nin en azından birinci yüzyıla kadar uzanan uzun süredir devam eden bir teori vardı. Doğal Tarih, her kara hayvanının okyanusta bir eşdeğeri vardır. Deniz köpekleri, deniz aslanları, deniz domuzları olduğu düşünülüyordu. Bunlardan bazıları şimdi gerçek hayvanların isimleridir deniz aslanları kulaklı foklar ve deniz domuzları derin su deniz hıyarlarıdır (deniz yıldızlarının tüp benzeri akrabaları). Ancak ortaçağ tasavvurları, bilinen kara hayvanıyla balıkların gerçek meleziydi.
Olaus Magnus'un 1539'unda denizciler fıçıları fırlatıp trompet çalarak onları korkutmaya çalışırken iki balina bir gemiye saldırıyor Carta Marina. British Library ve University of Chicago Press'in izniyle yeniden basılmıştır.
Bununla birlikte, çizimlerden bazıları, gerçek hayvanlara yakındır, ancak canavarca biçimlere dönüşmüştür. Balinalar tipik olarak, bir kurt ve bir kuş arasındaki haç gibi, dişleri veya büyük dişleri ve su hortumları olan canavar kafalarla çizilirdi. Genelde nazik doğalarına rağmen, genellikle saldıran gemilere çekilirler. Bu tür karşılaşmaların sık olması pek olası olmasa da, bir denizci bir balinanın arkasını gemisinin dalgaların üzerinde yükselmesinden daha uzun süre fark ettiğinde korkunun artacağını hayal etmek kolay. Sudan atlarsa, saldırıda mı?
Istakozdan kırkayak ve ahtapot gibi birçok hayvanı tanımlamak için Polypus (“çok ayaklı” anlamına gelir) kullanıldı. Olaus Magnus (1539) buraya dev bir ıstakoz çizerken, metni bir ahtapotu tasvir ederek denizde yaşayanlarla ilgili gerçek kafa karışıklığını gösteriyor. Kamu Malı.
Bu eğitimsiz denizciler, okyanustaki yaşamı tanımlamaya çalışan sanatçı ve yazarların ana kaynaklarıydı. Böylece denizcileri ıstakoz benzeri “ahtapotlar” ve çeşitli yılan ve solucanlara ölüme atlamak için cezbeden şarkı söyleyen sirenlerden gelen canavarlarla ilgili raporları—, doğa tarihi metinlerinin ve haritalardaki çizimlerin temelini oluşturdu. Bu haritalar daha sonra bu yaratıkların yaşamını sürdürmeye yardımcı oldu, çünkü tehlikeli denizdeki gezginlere varlıklarını doğrulamaları için ilham verdi.
Bir siren, Pierre Descelier'in 1550 tarihli haritasında Güney Okyanusu'ndaki gemiler arasında bir aynada kendini beğeniyor. British Library ve University of Chicago Press'in izniyle yeniden basılmıştır.
Ancak 17. yüzyılın sonunda deniz canavarları haritalardan kaybolmaya başlar. Avrupa'nın bilim anlayışı büyüyordu ve matbaa gerçekçi görüntülerin yayılmasını kolaylaştırdı. Van Düzer, "Teknoloji ilerledikçe, okyanuslar ve denizcilikle ilgili anlayışımız geliştikçe, insanın sulu elementte ustalaşma, üzerinde yelken açma ve ticaret yapma becerisine daha fazla vurgu yapıldı" dedi. Lapham’s. “Ve böylece denizin tehlikelerine ilişkin görüntüler, 17. yüzyılda haritalardan kesinlikle hemen kaybolmazken, zamanla daha seyrek hale geldi ve gemi görüntüleri daha yaygın hale geldi.”
Haritalarda hâlâ çizimler vardı ama çok daha pragmatiktiler. Gemiler güvenli geçiş alanlarını gösterirken, balık ve balinaların çizimleri iyi avlanma alanlarını gösterdi. 17. yüzyılın başlarından kalma bir haritada, vinyetler bir balinanın nasıl öldürüleceğini ve işlendiğini gösteriyordu. Van Düzer, "Okyanustaki en büyük canlılar olan balinalar artık canavar değil, hasat edilecek doğal deniz ürünleri depoları" diye yazdı. Deniz, korkulacak bir karanlıktan ziyade başka bir kaynak haline geldiğinden, gizemin bir kısmı ortadan kalkar.
Haritalardan kaybolmadan çok önce, deniz canavarları siyaset için yeniden tasarlandı. Burada Portekiz Kralı Manuel, Martin Waldseem'in 252ller'ın 1516'sında Portekiz'in denizler üzerindeki kontrolünü simgeleyen Afrika'nın güney ucundan bir deniz yaratığına biniyor. Carta Marina. British Library ve University of Chicago Press'in izniyle yeniden basılmıştır.
Tam bu eski haritalarda ve metinlerde yer alan denizdeki o hayranlık duygusunu kaybettiğimizi düşündüğünüzde, okyanusta keşfedilecek daha çok şey olduğunu hatırlatırız. Bu yıl, hem dev kalamar hem de 15 metrelik megamouth köpekbalığı ilk kez filme alındı ve her biri hakkında öğrenilecek çok şey var. Derinlerdeki biyolüminesan ışık gösterileri ya da milyonlarca minik balığın sürülerinin gerçeküstü, parıldayan hareketleri hâlâ gözlerimizi kamaştırıyor. Hayranlık fanteziden çok gerçeğe dayalı olarak devam ediyor.
Smithsonian'ın Okyanus Portalı'nda okyanus hakkında daha fazla bilgi edinin.
Hannah Waters hakkında
Hannah Waters, Smithsonian Ulusal Doğa Tarihi Müzesi'nde Okyanus Portalı'nı yöneten Philadelphia merkezli bir bilim yazarıdır.
Yorumlar
Şarlatanlık, 16. yüzyılda Avrupa simyasının önde gelen bir özelliğiydi ve II. Rudolf gibi hükümdarlar -çoğunlukla kendilerini suçlasalar bile- yerleşik ustalarından bazılarını hapse atmakta tamamen sebepsiz değillerdi. Modern kimya biliminin doğuşuna da tanık olan bu çağın pitoreskliği, birçok kimya tarihçisinin simyayı genel olarak bir sahtekarlık olarak görmesine neden oldu.
Diğer kimya tarihçileri, yeni maddelerin ve süreçlerin keşfini ve yeni cihazların icadını iyi olarak göstererek, simyadaki iyiyi kötüden ayırmaya çalıştılar. Bunların bir kısmı kesinlikle simyacılar tarafından başarıldı (Örneğin., Maria), ancak çoğu daha haklı olarak ilk eczacılara atfedilir.
Akademisyenler genellikle simyanın kimya ile bir ilgisi olduğu konusunda hemfikirdirler, ancak modern Hermetik, kimyanın simyanın hizmetçisi olduğunu, tersini değil. Bu bakış açısından, modern kimyanın gelişimi, sanatın gerçek amacının terk edilmesini içeriyordu.
Son olarak, 1920'lerde Avusturyalı psikolog Herbert Silberer'in daha önceki çalışmalarının ardından simya literatürünün psikolojik terimlerle açıklanabileceğini yargılayan İsviçreli psikanalist Carl Jung tarafından yeni bir yorum sunuldu. Simya literatürü, özellikle tuhaf sembolik çizimlere dayanması ile hastalarının rüyaları ve fantezileri arasındaki benzerlikleri fark eden Jung, onları “kolektif bilinçdışının” (kalıtsal yatkınlığın) tezahürleri olarak gördü. Jung'un hala büyük ölçüde gelişmemiş olan teorisi, bir açıklamadan ziyade bir meydan okuma olmaya devam ediyor.
Referanslar
Alfani, G (2013), “Onyedinci Yüzyıl Avrupasında Veba ve İtalya'nın Düşüşü: Bir Epidemiyolojik Hipotez”, Avrupa İktisat Tarihi İncelemesi 17(3): 408–430.
Alfani, G ve T Murphy (2017), “Sanayi Öncesi Dünyada Veba ve Ölümcül Salgınlar”, Ekonomi Tarihi Dergisi 77(1): 314–343.
Bourdelais, P (1987), Une peur bleue: histoire du cholera en Fransa. 1832-1854, Paris: Payot.
Campbell, BMS (2016), Büyük Geçiş. Geç Ortaçağ Dünyasında İklim, Hastalık ve Toplum, Cambridge: Cambridge University Press.
Fochesato, M (2018), “Kökenler veya Avrupa'nın Kuzey-Güney Bölünmesi: Nüfus değişiklikleri, reel ücretler ve Erken Modern Avrupa'da 'Küçük Farklılaşma'”, İktisat Tarihinde Keşifler 70: 91-131.
Jedwab, R, N Johnson ve M Koyama (2020), “Kara Ölümün Ekonomik Etkisi”, İktisat Edebiyatı Dergisi, gelecek.
Johnson, N ve J Mueller (2002), “Hesapların güncellenmesi: 1918-1920 'İspanyol' influenza pandemisinin küresel mortalitesi”, Tıp Tarihi Bülteni 76: 105–115
Karlsson, M, T Nillson ve S Pichler (2014), “1918 İspanyol gribi salgınının İsveç'teki ekonomik performans üzerindeki etkisi. Olağanüstü bir ölüm şokunun sonuçlarına ilişkin bir soruşturma”, Sağlık Ekonomisi Dergisi 36: 1-19.
Kohn, GC (2007), Veba ve Veba Ansiklopedisi–Üçüncü Baskı, New York: Dosyadaki Gerçekler.
Milanovic, B (2016), Küresel Eşitsizlik: küreselleşme çağı için yeni bir yaklaşım, Cambridge, MA: Harvard University Press.
OECD (2020), İstihdam Görünümü 2020, Paris: OECD.
Piketty, T (2014), Yirmi Birinci Yüzyılda Sermaye, Cambridge MA: Harvard University Press'in Belknap Press.
Piketty, T, G Postel-Vinay ve J-L Rosenthal (2006), “Gelişmekte olan bir ekonomide servet yoğunlaşması: Paris ve Fransa, 1807–1994”, Amerikan Ekonomik İncelemesi 96(1):236–256.
Piketty, T, G Postel-Vinay ve J-L Rosenthal (2014), “Kalıtsal vs kendi kendine yapılan zenginlik: rantiye toplumundan teori ve kanıt (Paris 1872–1937)”, İktisat Tarihinde Keşifler 51:21–40.
Scheidel, K (2017), The Great Leveler: Taş Devrinden Yirmi Birinci Yüzyıla Şiddet ve Eşitsizliğin Tarihi, Princeton: Princeton Üniversitesi Yayınları.
17. Yüzyıl Soylu Kadının Az Bilinen Şiirlerini Çevrimiçi Eleştirel Bir Şekilde Keşfedin
Hester Pulter pek çok şeydi: bir İngiliz aristokratı, Galile astronomisinden botaniğe kadar uzanan bilimsel konulardan esinlenmiş bir entelektüel ve eskatoloji araştırmalarına ilgi duyan dindar bir Hıristiyan. Bu konulardaki düşüncelerini ve daha fazlasını İngiliz İç Savaşı'nı çevreleyen çalkantılı yıllarda bestelediği keskin bir şiir koleksiyonunda katalogladı, ancak 1678'deki ölümünün ardından yazılar yaklaşık 350 yıl okunmadı.
Daha sonra, 1996 yılında, Leeds Üniversitesi'nde araştırma yürüten bir yüksek lisans öğrencisi, Pulter'ın uzun süredir kayıp olan şiirlerinin bir elyazmasını tesadüfen buldu ve 17. yüzyıl asilzadesi hakkında bir burs patlamasına yol açtı. Şimdi, Samantha Snively için yazıyor Konuşma, şairin ileri görüşlü metinleri nihayet “The Pulter Project” adlı çevrimiçi bir portal aracılığıyla halka ücretsiz olarak sunuluyor.
Portal sayfası, Pulter'ın muhtemelen 1605 Haziran'ında Dublin'de veya yakınında Hester Ley olarak doğduğunu açıklıyor. O sırada babası İrlanda'da kralın kürsüsünde baş adalet olarak görev yapıyordu, ancak kısa süre sonra kazanma umuduyla İngiltere'ye taşındı. James I'in iyiliği. James'in oğlu I. Charles tahta geçtiğinde, Ley dileğini yerine getirdi. I. Charles, kralın 1649'daki idamından sonra yazdığı "O Eşsiz Prens Charles the First, His Felaket Cinayeti" başlıklı bir şiirde Pulter'ın monarşiye yönelik kendi duygularını etkilemiş olabilecek bir onur olarak aileyi soylular arasına yükseltti. ”diyor, “Demek şehidimizin ruhu’ kaçtı, / Nurumuz ve canımız, umutlarımız ve sevinçlerimiz öldü.”
Pulter'ın çalışmasının ilk bilimsel baskısının editörü Alice Eardley, şairin günün siyasi liderliğini körü körüne takip etmediğine dikkat çekiyor. Yazılarında, mutlak monarşiye karşı çıkan ve sonuçta muzaffer olan Parlamenterleri eleştirir, ancak aynı zamanda hem krallarını hem de onun başkanlık ettiği toplumsal hiyerarşiyi savunmakta başarısız olduğunu düşündüğü yönetici sınıf için sert sözler söyler. ”
Pulter'ın bu görüşleri ve şiirinde ifade edilen benzer şekilde tartışmalı görüşleri nispeten gizli tutması muhtemeldir. Snively'nin belirttiği gibi, geleneksel mecazların (ev rehberleri, ibadet kitapları ve günlükler) dışında kalan eserler yayınlayan 17. yüzyıl kadınları, kabalık ve cinsel rastgelelik konusunda itibar kazanma riskiyle karşı karşıya kaldı. Pulter, yazılarını aile üyelerine göstermiş ve genç yaşta kocası Arthur ile evlenmiş ve sonunda 15 çocuk doğurmuş olabilir.
Pulter Projesi'nin okuyucuların, orijinal el yazması sayfalarının dijital kopyalarından transkripsiyonlara ve açıklamalı modernizasyonlara kadar Pulter'ın ayetlerinin birden çok versiyonuyla ilgilenmelerini sağlayan iddialı bir girişim, kendi adını taşıyan konusunun 'katliama karşı derinden hissedilen tepkilerini ortaya çıkarmayı amaçlıyor. ve 17. yüzyılın ortalarındaki kaosu ve kendi hayatındaki “acılar ve kayıplar” ile her zamankinden daha geniş bir kitleye hitap ediyor.
Northwestern Üniversitesi'nde Brock Üniversitesi'nden Leah Knight ile birlikte projenin eş direktörü olarak görev yapan erken modern edebiyat bilgini Wendy Wall, Pulter'ın yaptığı çok sayıda çalışmaya rağmen 'biraz şifreli' kaldığını açıklıyor. sol arka. Wall, aynı zamanda, Pulter'ın bestelerinde belirgin bir özgürleşme duygusu olduğunu, belki de çalışmalarının geniş çapta yayılmayacağına inandığını ve bu yüzden gerçekten ne hissediyorsa onu yazdığını söylüyor.
Eardley ayrıca, Pulter'ın, Londra'nın merkezinden en az bir günlük mesafede bulunan Hertfordshire'daki bir mülk olan evini kısıtlayıcı bir ortam olarak gördüğünü belirtiyor. Bu izolasyon onun ruhunu etkilemiş olsa da, Eardley ona erken modern kadınların, hatta erkeklerin şiirlerinde genellikle karşılaşmadığı fikirleri ve duyguları ifade etme fırsatı verdiğini öne sürüyor.
Pulter'ın çalışmalarının en çarpıcı örneklerinden biri, “View Ama bu Lale”, simyasal özellikler üzerine bir meditasyondur ve uğursuz bir şekilde, “kükürt, tuz ve cıvadan geldiklerini / Çözündüklerinde civaya dönüştüklerini bildirmektedir. Aynı,” ve “Sevgili ve Sevgili Kızım Jane Pulter'ın Ölümüne Dair ağıt,”eski bir “keder ifadesi, / Ve gözyaşları (ne yazık ki) kederi hiç dindirmiyor.& #8221
Pulter Projesi'nin önemli bir özelliği, şiirlere yeni bir bakış açısı katan sözlü ve görsel materyalleri bir araya getiren “Curations” bölümüdür. Frances E. Dolan, yaşlanmanın bedensel yükünü ele alan bir metin olan 'İyi Değilken Yapıldı' üzerine düşünen, çağdaş 'görünmez kadın sendromu'nu (orta yaşlı kadınların kaybolma eğiliminde olduğu bir fenomen) karşılaştırıyor. 16. ve 17. yüzyıl kadınlarının yaşadığı, yaşlanmayan görünmek için aşırı baskı ile. Örneğin I. Elizabeth, ülkenin durumuyla bağlantılı olduğuna inanılan genç güzelliğinin efsanesini sürdürmek için ünlü bir şekilde portre kullandı.
Sonuç olarak, Snively Pulter'ı bir tür proto-feminist olarak nitelendiriyor, erken feminist fikirleri ifade ettiğini ve karmaşık yollarla toplumun kadınların davranışlarını nasıl kısıtladığını, çalışmalarını nasıl değersizleştirdiğini ve entelektüel değerlerini nasıl azalttığını ele alıyor. Pulter'ın kendi sözleriyle, “neden sonsuza kadar hapsedilmek zorundayım / Zihnimin asil özgürlüğüne karşı?”
Tuz Simyası Sembolü
Modern bilim adamları, tuzu bir element değil, kimyasal bir bileşik olarak kabul ederler, ancak ilk simyacılar, bu sonuca varmak için maddeyi bileşenlerine nasıl ayıracaklarını bilmiyorlardı. Basitçe, tuz yaşam için gerekli olduğu için kendi sembolüne değerdi. Tria Prima'da tuz, yoğunlaşma, kristalleşme ve bir cismin altında yatan öz anlamına gelir.
Simyanın Sırları_2_0.jpg
Detay Secretioris naturae secretorum scrutinium chymicum, Michael Maier (1687).
Bilim Tarihi Enstitüsü/Gregory Tobias
Zosimos: Simyanın Temellerinde (sayfa 14-17'den alıntı)
Greko-Romen Mısır'ın kozmopolit kavşağında, zanaat gelenekleri ve felsefi geleneklerin iki akışı bir arada var oldu. Onların birleşmesi -muhtemelen MS üçüncü yüzyılda- bağımsız simya disiplinine yol açtı. İki geleneğin iç içe karışması, krizope [altın yapımı] hakkında sahip olduğumuz en eski önemli metinlerde açıkça görülmektedir. Bu yazılar, simya tarihinin geri kalanı için bir otorite olarak saygı duyulacak ve hakkında makul veya güvenilir tarihsel ayrıntılara sahip olduğumuz ilk Yunan-Mısırlı bir simyacıdan geliyor: Panopolisli Zosimos.
Zosimos MS 300 civarında aktifti. Şimdi Akhmim olarak adlandırılan Yukarı Mısır şehri Panopolis'te doğdu. Zosimos'un simya hakkında ne yazık ki yirmi sekiz kitap yazdığı düşünülüyor, yazdıklarının çoğu şimdi kayıp. Sadece kırıntılarımız var: başlıklı bir kitabın önsözü Cihaz ve Fırınlar Üzerine, diğer çalışmalardan birkaç bölüm ve dağınık alıntılar. Zosimos'un bazı yazıları, simya konularında onun öğrencisi gibi görünen bir kadın olan Theosebeia'ya yöneliktir, ancak onun gerçek bir kişi mi yoksa edebi bir cihaz mı olduğunu asla bilemeyeceğiz. Geriye kalanların parçalı doğasına ve onu yorumlamanın zorluğuna rağmen, bu yazılar Yunan simyasına dair elimizdeki en iyi pencereyi sağlıyor. Bu ilk metinler, daha sonraki simyaların çoğu için temel olarak kalacak birçok kavram ve stil oluşturur.
Zosimos'un merkezi bir hedefe yönelmesi (metalik dönüşüm), ona ulaşmadaki pratik problemlerle anlayışlı ilgisi, bu problemlerin üstesinden gelmenin yollarını araştırması ve teorik ilkeleri formüle etmesi ve uygulaması, yazılarının yeni bir şey olduğunun altını çiziyor. Zosimos'un metinleri, hem maddi hem de entelektüel kaynaklardan yararlanan tutarlı bir araştırma programına tanık olur. Damıtma, süblimasyon, süzme, fiksasyon vb. için çok çeşitli kullanışlı aygıtları çok ayrıntılı olarak açıklar.
Bu aletlerin çoğu, pişirme kaplarından veya parfümeride veya diğer el sanatlarında kullanılan eşyalardan uyarlanmıştır. Zosimos, tüm bu enstrümanları kendisi tasarlamadı, bu da pratik krizopeinin MS dördüncü yüzyılın başında ne kadar gelişmiş olması gerektiğini gösteriyor. Seleflerinin yazıları onun için önemli bir kaynak oluşturuyor ve onlardan sık sık alıntı yapıyor. En önde gelen otoritelerden birinin adı Maria -bazen Maria Judaea ya da Yahudi Mary olarak anılır- ve Zosimos ona çok çeşitli aygıt ve tekniklerin geliştirilmesine borçludur. Maria'nın teknikleri, açık alev yerine sıcak su banyosu kullanarak yumuşak, eşit bir ısıtma yöntemini içerir. Bu basit ama kullanışlı buluş, antik simyacı Maria'nın mirasını yalnızca simya tarihinin geri kalanı boyunca değil, hatta günümüze kadar korumuştur. Ona bağlı kalan onun adıdır. benmari veya bagno maria Fransız ve İtalyan mutfağından.
Zosimos'un tarif ettiği aparat parçalarının birkaçı - örneğin, kerotakiler— bir malzemeyi diğerinin buharına maruz bırakmak için tasarlanmıştır. Gerçekten de, buharların katılar üzerindeki etkisiyle özellikle ilgileniyor gibi görünüyor. Bu ilgi kısmen pratik gözlemlere dayanmaktadır. Eski ustalar, ısıtılmış gazların açığa çıkardığı buharların kadmia (veya kalamin, çinko içeren bir toprak), bakırı pirince (çinko ve bakır alaşımı) dönüştürerek altın rengine çevirebilir. Cıva ve arsenik buharları bakırı gümüşi bir renge beyazlatır. Belki de bu renk değişikliklerinin bilgisi, Zosimos'u gerçek dönüşümleri sağlayacak benzer süreçleri aramaya teşvik etti. Yazılarında yol gösterici teoriler kesinlikle fark edilir. Bugün simyacıların az ya da çok körü körüne çalıştıklarına dair yaygın bir yanılgı var - rastgele bir altın arayışında bundan biraz bundan biraz bundan karıştırma konusunda tökezleyerek. Bu kavram, zaten Zosimos ile tanımlayabileceğimiz gerçeklerden uzaktır. teorik ilkeler hem de pratik çalışmalarına rehberlik eden pratik gözlemler teorilerini destekledi veya değiştirdi. Simya için birçok teorik çerçeve çeşitli zamanlarda ve yerlerde gelişecekti ve bu çerçeveler hem dönüşüm olasılığını destekledi hem de onu pratik olarak takip etmek için yollar önerdi.
Zosimos'un gözlemci, aktif, sorgulayan zihni çağlar boyunca kendini belli ediyor. Bir pasajda, kükürt buharının farklı maddeler üzerindeki farklı etkilerini fark eder ve buhar beyazken ve çoğu maddeyi beyazlatırken, kendisi beyaz olan cıva tarafından emildiğinde ortaya çıkan bileşimin sarı olmasına duyduğu şaşkınlığı ifade eder. Çağdaşlarını eleştirmeye her zaman hazır olan Zosimos, “önce bu gizemi araştırmalılar” diyerek onları azarlıyor. Aynı şekilde, kükürt buharı cıvayı katı hale getirdiğinde, sadece cıvanın uçuculuğunu kaybetmesi ve sabitlenmesi (yani uçucu olmaması) değil, aynı zamanda kükürtün de sabit hale gelmesi ve cıva ile birleşik kalmasına şaşırdığını ifade eder. Zosimos'un gözlemi artık kimyanın temel bir ilkesi olarak kabul edilmektedir: maddeler birbirleriyle reaksiyona girdiğinde, özellikleri yalnızca bir karışımda olacağı gibi "ortalama" alınmaz, bunun yerine tamamen değiştirilir. Açıkça Zosimos, deneysel olarak tanık olduğu şeyler hakkında derin derin düşünen dikkatli bir gözlemciydi.
Daha büyük resimler için küçük resimlere tıklayın.
Bu, PHMC Pennsylvania Architectural Field Guide web sitesinin güncellenmeyecek statik, arşivlenmiş bir versiyonudur. 26 Ağustos 2015'te göründüğü şekliyle küçük değişikliklerle web sitesinin bir anlık görüntüsüdür.
Boyle Kanunu
Boyle'un başlıca bilimsel ilgi alanı kimya olmasına rağmen, ilk yayınlanmış bilimsel çalışması, Yeni Fiziko-Mekanik Deneyleri, Havanın Baharına Dokunmak ve Etkileri (1660), bir vakum oluşturmak için bir hava pompası kullandığı bir dizi parlak deneyde gösterildiği gibi, havanın fiziksel doğasıyla ilgiliydi. Bu çalışmanın 1662'de yayınlanan ikinci baskısı, Boyle'un deneysel değerlerden türettiği, daha sonra Boyle yasası olarak bilinen nicel ilişkiyi tasvir etti: bir gazın hacmi basınçla ters orantılı olarak değişir.
17. Yüzyıl Argonotik Simya Portalına Giriş - Tarih
14. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar, Songhai İmparatorluğu'nun altındaki Afrika kıyılarındaki ormanlarda üç küçük siyasi devlet ortaya çıktı. En üstteki devlet grupları, Volta Nehri ve Nijer'in birleştiği yerde, Windward Sahili, şimdi Sierra Leone ve Liberya olarak adlandırılan yerde bulunan Gonja veya Volta Krallıklarıydı. Windward Sahili'nin yukarı bölgesindeki insanların çoğu, dilbilimciler tarafından Gur olarak adlandırılan ortak bir dil grubuna mensuptu. Ayrıca ortak dini inançlara ve ortak bir toprak mülkiyeti sistemine sahiptiler. Siyasi gücün kadın ve erkek birliklerinde bulunduğu merkezi olmayan toplumlarda yaşadılar.
Volta'nın altında, çağdaş Fildişi Sahili, Togo ve modern Gana uluslarının güneydoğu coğrafi bölgesinde Asante İmparatorluğu yatıyordu. 15. yüzyıla gelindiğinde, Baule ve Twi konuşan Asante'yi içeren Akan halkları, orta bölgede hakimiyete ulaştı. Akan kültürü oldukça gelişmiş bir siyasi sisteme sahipti. Kuzey Amerika'da demokrasinin yükselişinden yüz yıl veya daha fazla bir süre önce, Asante kendilerini bir anayasa ve meclis aracılığıyla yönetti. Ticari olarak Asante'nin egemen olduğu bölge, fildişi, altın ve tahıl taşıyan Afrika ticaret yollarının üzerindeydi. Sonuç olarak Avrupalılar bölgenin çeşitli bölgelerine Fildişi Sahili, Tahıl Sahili ve Altın Sahili adını verdiler. Transatlantik köle ticareti, bu Volta Krallıklarının ve Asante İmparatorluğu'nun ortaya çıkmasıyla beslendi. 17. ve 18. yüzyılın başlarında, bu bölgelerden çağrılan Afrikalılar, ağırlıklı olarak İngiliz Kuzey Amerika anakara kolonilerinde köleleştirilenler arasındaydı (Boahen 1966).
Gold Coast'un hemen altında Benin ve Biafra Körfezleri bulunur. Sözlü tarih ve arkeolojik kazı bulguları, Yoruba halkının, Nijer Nehri'nin batı kıyısında, tarihsel bellekleri ve hatta geçmişe kadar uzandığı kadarıyla egemen grup olduğunu doğrulamaktadır. 12. yüzyıl, Yoruba halkının Ife, Oyo ve Benin'in egemen olduğu bir dizi bölgesel şehir devletinde birleşmeye başladığını buldu. Klana veya soya olan eski bağlılıklar, bir krala veya oni'ye bağlılığa tabiydi. Oni, klanlar tarafından dönüşümlü olarak seçildi. Onun altında, toplumun geniş desteğine dayanan seçilmiş bir devlet hiyerarşisi vardı. Halk, geçimlik çiftçiler, zanaatkarlar ve kumaş, kola fıstığı, hurma yağı ve bakırda uzun mesafeli tüccarlardı. Oyo'nun 14. yüzyılın sonlarında ve 15. yüzyılın başlarında Yoruba eyaletleri arasında baskın siyasi güç olarak ortaya çıkmasında ticaret ve atların satın alınması faktörlerdi (Boahen 1966).
Fon yönetici hanedanı tarafından oluşturulan Dahomey veya Benin, 17. yüzyılda hakimiyet kurdu ve Asante İmparatorluğu'nun çağdaşıydı. Daha 17. yüzyılın başlarında Oyo krallığı, siyasi kontroller ve dengeler sistemine sahip yazılı olmayan bir anayasaya sahipti. Güney Nijerya'da, Yorubaland'ın doğusunda ve Nijer Nehri'nin batısında bulunan Dahomey de Yoruba şehri Ife'den krallık aldığını iddia etti. Oyo ve Ife yalnızca ortak bir kültürel tarihi paylaşmakla kalmadı, aynı zamanda dini panteonlar, babasoylu soy grupları, kentleşmiş yerleşim kalıpları ve özellikle fildişi, ahşap, pirinç ve bronz zanaatkarlar tarafından yüksek düzeyde sanatsal başarı gibi birçok başka kültürel özelliği de paylaştı. heykel.
Oyo krallıklarındaki iki ana etnik grup olan nispeten az sayıda Yoruba ve Fon halkı Kuzey Amerika'da köleleştirildi. Çoğu Santa Domingo (Haiti) ve Brezilya'ya taşındı. During and after the Haitian Revolution, some of the Fon people who were enslaved in Haiti immigrated voluntarily or involuntarily to New Orleans (Hall 1992).