ÖLÜM-Levin
Anna karenina{can} cilt-1, 3.bölüm-xxxi, sayfa 478
*(Uzun bir alıntı neredeyse bölümün tamamını yazdım:D ancak kendim için yazdım; bu bölüm daha önce ölen bir yakınımı gördüğümde ne hissettiğimi öyle güzel anlatıyor ki. Ara sıra aklıma ölüm gelir ve düşüncelerimde kaybolurum, hislerimi anlayamayıp paniklerim işte o zaman bu gönderiyi açıp okuyacağım.)
Levin dinliyor ve düşünüyordu ama ne söylemesi gerektiğini bir türlü bulamıyordu. Anlaşılan Nikolay da aynı şeyi hissetmişti ki kardeşinin işlerini sordu. Levin kendinden bahsederken rol yapmadığı için rahatlamıştı. Planlarını anlatmaya başladı. Ağabeyi dinliyor ama pek ilgilenmiyordu.
Şimdi ikisinin de aklında her şeyi geri planda bırakan tek düşünce vardı;hastalık ve Nikolay'ın yaklaşan ölümü. Ama ne biri ne de diğeri bundan söz edebiliyordu; zihinlerini işgal eden tek konuyu dile getirmedikleri için de konuştukları her şey bir yalandan ibaretti. Levin gecenin bitmesine ve yatma zamanı gelmesine hiçbir zaman bu kadar sevinmemişti. Yabancılarla konuştuğunda ya da resmi bir ziyarete gittiğinde bile şimdi olduğu kadar yapay ve yapmacık olmamıştı. Bu yapaylığını bilmesi ve ondan pişmanlık duyması, onun daha da yapay davranmasına neden oluyordu.
Ölümün eşiğindeki ağabeyine ağlamak istiyordu oysa şimdi, ileride nasıl yaşayacağına dair planlarını dinlemek ve dediklerini desteklemek zorunda kalıyordu.
Ağabeyi yattı, uyuduğu ya da uyumadığı belli değildi, her hasta gibi yatakta dönüp duruyor, öksürüyor, öksüremediği zaman homurdanıyordu. Levin onu dinlerken uzun bir süre uyuyamadı,aklından bir sürü düşünce geçiyordu ama hepsinin sonu gelip tek bir sözcüğe bağlanıyordu: ölüm.
Ölümün her şeyin kaçınılmaz sonu olduğunu ilk kez bu kadar karşı konulmaz biçimde hissediyordu. Burada yarı uyur yarı uyanık inleyen sevgili ağabeyinin içindeki bu ölüm, hiç de eskiden göründüğü kadar uzakta değildi. Ölüm kendisinin de içinde vardı, bunu hissediyordu. Şimdi değilse yarın, yarın değilse 30 yıl sonra, hepsi bir değil mi? Peki bu kaçınılmaz ölüm ne demekti, bunu bilmemesi bir yana, bu konuyu hiç düşünmemiş, düşünememiş ve düşünmeye cesaret edememişti.
"Çalışıyor, bir şeyler yapmak istiyorum ama her şeyin bir sonu olduğunu ve ölümü unutmuşum"
Karanlıkta büzülüp dizlerine sarılmış halde yatağın üzerinde oturuyor ve aklına gelenlerin yarattığı gerilimle soluğunu bile tutarak düşünüyordu. Düşünüp durdukça gerçekten de ölümün varlığını büsbütün unuttuğunu, yaşamdaki o küçücük ayrıntıyı, ölümün geleceğini ve her şeyin biteceğini, herhangi bir işe girişmenin yersizliğini ve ölümden kurtuluş olmadığını daha açık kavrıyordu. Evet korkunç bir şeydi ama böyleydi işte.
"Ama hala hayattayım. İyi de ne yapmalıyım, ne yapmalı?" dedi umutsuzlukla. Mumu yaktı ve dikkatlice kalktı, aynaya doğru gidip yüzünü ve saçlarını incelemeye başladı. Şakaklarında beyazlıklar buldu. Ağzını açtı. Arka dişleri çürümeye başlamıştı. Kaslı kollarınu sıvayıp yokladı. Evet, güçlüydüler. Ama ciğerlerinden kalanlarla şurada soluk almaya çalışan Nikolay 'ın da sağlam bir bedeni vardı. "Şimdi ise bu içine çökmüş göğüs... ve başıma gelecekleri bilemeyen ben..."
"öhhö ne dolaşıp duruyorsun niye uyumuyorsun?" dedi ağabeyinin sesi.
"bilmem uykum kaçtı"
"ben çok iyi uyudum bak terlemedim bile"
Levin mumu söndürdü ama yine uzun bir süre uyuyamadı. Tam nasıl yaşayacağı sorusunu halletmişken şimdi karşısına çözümü olanaksız yeni bir sorun çıkmıştı: ölüm.
"ah ölüyor, baharı çıkaramaz, ölür, nasıl yardım edebilirim? Ona ne diyebilirim? Bu konuda ne biliyorum? Ölümün varlığını bile unutmuştum." Anna Karenina