Hayatımın bir çöplük ateşi olduğu bir zamanlar (Bölüm 4)
Los Angeles'a ailemi ziyaret etmek için harika, sevgi dolu ve tamamen şüpheci erkek arkadaşım Will ile gittim. Endişem tüm zamanların en yüksek seviyesindeydi ve rastlantısal ağlama ve sinirsel hıçkırık krizlerim boyunca geziye giden sinir bozucu dönemler boyunca düzenli olarak bunu yapmak istediğinden emin olup olmadığını sordum. Elbette ki melek, bana gerekli olan her şekilde beni desteklemekten mutlu olduğunu ve gelmekten mutlu olduğunu söyledi.
Bu boktan gösteriden önceydi.
Önsöz, ailemi yaklaşık 5 senedir görmemiştim. En son oraya geldiğimde annem her hareketimi takip ediyordu (o zamanlar taş gibi ayık olduğum halde tipik olarak). Ondan önceki zaman, kesinlikle hiçbir şekilde ayık değildim, bir yürüyüşe çıktım ve 5 gün sonra geri döndüm. En iyi aile bağı deneyimi değil. Yine de, UCLA'daki frat partisinde belli belirsiz hatırladığım bazı ilginç arkadaşlar edindim.
Her halükarda, inanılmaz İradem ve ben bir planla LAX'ten uçaktan indik. Biraz uyuyacağız, ertesi gün biraz iyi bir kahvaltı ile uyanacağız ve gerekirse ailemle birkaç kaçış planı yapacağım.
İlk başta kaçış planları gerekli değildi gibi görünüyordu. Dindar olmayan kuzenlerim, en tuhaf amcamla (çok coşkuyla en sevdiğim amca) birlikte oradaydı ve sanki en garip değildi sanki sanki berraktık.
Sonra 10 yaşındaki kuzenim beni bir bıçakla bıçaklamaya çalıştı. Görünüşe göre, teyzeme göre, bazı “küçük psikolojik sorunlar” yaşadı ve sevdiği evinin “onu iyileştireceğini” umuyordu. Uzun lafın kısası, temelde her şeyden önce bir felaketti ve mutlu olduğum için mutluyum kanepemde ev, ahududu yemek ve ahududu yemek yerken çıplak olmak gibi basit zevkleri şımartmak. Ayrıca tekrar güvende ve sağlam olduğumuz ve oraya (lol) gittiklerimizle aynı miktarda deliğe sahip olduğumuz için minnettarım.
Ancak, biz oradayken, akrabalarım, Will, işim, annem ve yaşama durumum hakkında her türlü soruyu soruyordu. Bazılarını yaklaşık 3 yaşımdan beri görmemiştim ve onlara ne söyleyeceğimi bilemedim, dürüstçe en iyi politika olduğunu düşündüm ve onlara gerçeği söyledim.
Hata.
Anladım ki, annem 4 yıl önce tüm bu bokun düştüğü zaman “kendimi keşfetmeye gönüllü olarak bıraktığımı” söyledi. Evet, helluva boşluğu yılı anne.
Teyzem ve amcam şok oldu ve kuzenlerim ne söyleyeceğinin en ufak bir fikrine sahip değildi. Dürüst olmak gerekirse, nasıl şok edici geldiğini unuttum, çünkü içinde yaşadıktan sonra, hayatımın mutlak bir çöp atışı olduğu ve kaçış olmadığını birkaç yıl süren bir ateş rüyası gibi hissettim.
Dürüst olmak gerekirse, annem beni kovduktan sonra, dönecek hiçbir yerim yoktu. Tek resmi iş eğitimimin iyi bir ev hanımı olduğu ve ölmeden önce olabildiğince fazla bebek patlattığı bir ortamda büyüdüm. Bu yüzden, bir kaç koltukta sörf yaptım, kaçınılmaz olarak uyuyacak kanepelerimden çıkana kadar, ve sonra nasıl olacağını bilmediğim birçok şeyden biri olduğumu anladım: evsizler. Aslında o kadar evsizdim ki, banka hesabım ya da nakit param yoktu ve tüm sigaralarım Chase bankasının önündeki çakılların klipsleriydi. Hala bulaşıcı hastalığım olmadığı için şok oldum. Ayrıca bayat sigaralar akşam yemeğinde yarı yarıya kötü değil. Yavaş ama emin bir şekilde bu “evsiz olun” meselesini çözdüğümü ve bölgemi güzel bir karton parçası üzerinde iddia edeceğimi ve muhtemelen 4 ay sonra ölecek olana kadar huzuru sağlayacağımı düşündüm.
O zamanlar biraz dramatik oldum.
Utandığım için, evsiz olduğum toplantılarda çevremdekiler için oldukça açıktı. Birincisi, ben dikiyorum. Demek istediğim, 10 hafta boyunca duş almadığımız bir vahşi doğa programına katıldım ve vücudumun her yerinde bulunan (özellikle pantolon alanında) saf sefalet ve çirkin kokuyu bile ölçemedi. .
Arkadaşım beni köşeye sıkıştırdığında, yukarıda belirtilen 12 adımlık toplantıdan sonra sigara içiyordum. Ona “Lisa” diyeceğiz. Hikayeme katılan insanların çoğu için takma adlar kullanacağım. Böylece Lisa bana geliyor ve o gece nerede kalacağımı soruyor. Ona anladığımı ve endişelenmesine gerek olmadığını söyledim, ama beni biraz gezdirirse çok sevinirdi. Lisa yine nerede uyuduğumu sordu, bu sefer daha az endişe ve daha fazla ısrarla. Ayrıldım ve annemin evinden birkaç blok ötede terk edilmiş bir U-çekici kamyonunda uyumayı planladığımı söyledim. Lisa hiçbiri yoktu ve o gece bir barınakta uyumam konusunda ısrar etti çünkü yağmur yağıyordu ve hastalanabiliyordum. 4 aylık ölüm planım için çok fazla. O noktada iple çekecektim.
Toplantıdan sonra Lisa birkaç saat dışarıda kaldı ve 311'i aradı. Hırpalanmış bir kadının Brooklyn'deki sığınağı adını verdiler. Beni oraya götürdü ve koridorda iki saniye geçirdikten sonra duvarlardaki pisliğe ve zemindeki çatlak borularına bakarak, kadınların sığınağından geçmek için tamamen akıllıca bir karar aldı ve gençlik sığınağına gitmeye karar verdi. resmen Covenant House olarak bilinen 10. sokak ve 41. caddede.
Gece geç saatlerde Lisa tarafından bırakıldım ve doldurmaya hak kazandığımı düşündüğümden daha fazla evrak doldurduktan sonra, asansöre kadınların katına gönderildi.
Sefildi. Olumsuz sülünler için bir huzurevi gibi kokuyordu. Bazı PCP üyesi çetelerden biri, üst üste 15. öğle yemeğinde yulaf ezmesi yemeyi protesto etmek için üzerlerine sıçtıklarını söylemeden önce duvarlar muhtemelen bir zaman beyazdı. Neyse ki herkes uyuyordu. Yatağıma gösterildim ve uyanmanın sabah 8: 30'da olduğunu ve o zamandan yaklaşık 3 saat sonra olduğunu söyledi. Alt ranzama bindim, plastik-y yaylı yatağa yuvarlandım ve uyuyakaldım. Sadece 3 saat olmasına rağmen, bir kütük gibi uyudum.
Gelecek olan için beni hiç bir miktar uyuyamazdı.