We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
19. yüzyılın sonlarında Rus halkı Romanov Hanedanlığı tarafından yönetiliyordu. Çar (Çar) 'Bütün Rusya'nın İmparatoru ve Otokratı' unvanını aldı ve otokratik bir yönetim uyguladı - tek adam tarafından hükümet. Diğer Avrupa ülkelerinin çoğundan farklı olarak, iktidar monarşiden halka geçmemişti. Rusya Çarları seçilmiş bir parlamentodan tavsiye almadılar. Bunun yerine, ülke on kişilik bir bakanlar konseyi tarafından yönetiliyordu. Her bakan, Çar tarafından hem atanır hem de görevden alınırdı.
Çar ayrıca Rus Ortodoks Kilisesi Başsavcısı'nı atadı. Aslında, 1721'den beri Ortodoks Kilisesi bir devlet dairesi olarak yönetiliyordu.
Çar ayrıca kalıtsal unvanlar verme yetkisine de sahipti. Bunlar genellikle silahlı kuvvetlerde ve kamu hizmetinde yüksek rütbeye ulaşmış erkeklere giderdi. 1900'de Rusya'da soyluların yaklaşık 1.8 milyon üyesi olduğu tahmin ediliyordu.
II. Aleksandr 1855'te on altıncı Romanov Çarı oldu. Bazı siyasi reformlar getirmeye çalıştı. Bu, her bölgenin bir Zemstvo kurmasına izin vermeyi içeriyordu. Bunlar yollar, okullar ve sağlık hizmetleri sağlama yetkisine sahip yerel konseylerdi. Ancak, üye seçme hakkı zenginlerle sınırlıydı.
Rusya elli eyalete bölündü. Her ilin bir valisi vardı ve onun altında ilçelerin valileri ve kasabaların komutanları vardı.
19. yüzyılın sonunda Rusya'da 128 milyon insan yaşıyordu. Çarın ve eyalet valilerinin halkı yönetmesine yardımcı olmak için hükümet çok sayıda memur istihdam etti. Çar'ın bakanları en üstte olmak üzere on dört farklı kademeye ayrıldılar. Her rütbenin kendi üniforması vardı ve dördüncü sınıfa ve yukarısına ulaşanlar soyluların üyesi oldular.
Rus Geçici Hükümeti
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Rus Geçici Hükümeti, Rusça Vremennoye pravitel'stvo Rossii, Rusya'nın Şubat-Ekim ayları arasında uluslararası kabul görmüş hükümeti (Mart-Kasım, Yeni Tarz) 1917. Romanov hanedanının çöküşünden sonra Duma tarafından kuruldu ve başlangıçta Aleksandr F. Kerensky hariç tamamen liberal bakanlardan oluşuyordu. Sosyalist Devrimci Parti'den. Geçici Hükümet, sekiz aylık görev süresi boyunca, her seferinde birkaç siyasi partinin koalisyonu olarak iki kez yeniden düzenlendi. Bununla birlikte, hiçbir noktada ülkeyi etkileyen büyük sorunları yeterince çözemedi ve Rus Devrimi'nin ikinci aşamasında Bolşevikler tarafından kansız bir darbeyle iktidardan süpürüldü.
Putin'in anayasa değişikliği önermesi üzerine Rus hükümeti istifa etti
MOSKOVA -- Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin Çarşamba günü, başbakanı Dmitry Medvedev'in yerini alarak ve başkanlık döneminden sonra iktidarı korumak için seçenekler yaratma girişimi olarak görülen Rusya anayasasında bir dizi değişiklik önererek büyük bir siyasi çalkantı başlattı. 2024'te sona eriyor.
Putin, Moskova'daki yıllık ulusa sesleniş konuşmasını kullanarak, anayasada Rusya parlamentosuna daha fazla yetki aktaracak ve ulusal bir oylamaya sunulacağını söylediği birkaç değişiklik önerisini duyurdu.
Konuşmadan birkaç saat sonra Medvedev, kendisinin ve tüm kabinenin Putin'in talebi üzerine istifa ettiğini duyurdu. Putin, uzun süredir müttefiki olan ve 2008-2012 yılları arasında başkanlığını yürüten Medvedev'in artık Rusya'nın ulusal güvenlik konseyi başkan yardımcısı olacağını söyledi.
Rusları hayrete düşüren hamleler, gözlemciler tarafından, Putin'in, anayasal görev süresinin sınırlandırılması nedeniyle cumhurbaşkanlığını bırakmak zorunda olduğu 2024'teki yaklaşan geçişine hazırlanma çabalarının bir parçası olarak yorumlandı. 67 yaşında, Putin Rusya'yı yirmi yıldır yönetiyor ve dört yıl sonra geldiğinde son teslim tarihini nasıl ele alacağı sorusu son zamanlarda daha da büyüyor. Putin konuşmasında, parlamentoya politika oluşturma konusunda daha fazla sorumluluk vermek için gerekli değişiklikleri çerçeveledi, ancak gerçekte uzmanlar, önerilen değişikliklerin, görevden ayrıldıktan sonra iktidarda kalmasına izin verme ve halefi zayıflatma olasılıklarını açmak için tasarlandığını söyledi. başkanlıkta.
Devlet televizyonunda yayınlanan bir toplantıda Putin ile birlikte kabinenin istifa ettiğini açıklayan Medvedev, Putin'in anayasa reformlarının gerçekleştirilmesine yardımcı olacak yeni bir hükümet atayabilmesi için istifa ettiğini söyledi.
Medvedev, "Bu bağlamda, Rusya Federasyonu hükümeti olarak ülkemizin cumhurbaşkanına bu karar için gerekli her şeyi yapma fırsatı vermemiz gerektiği açıktır." Dedi.
Kısa bir süre sonra Putin, Medvedev'in halefi olarak, Federal Vergi Dairesi'nin nispeten az bilinen başkanı Mihail Mişustin'i atadı ve adaylığının onay için parlamentoya gönderildiğini söyledi. 53 yaşındaki Mişustin, büyük bir güç komisyoncusu veya Putin'in yakın çevresinin bir üyesi olarak düşünülmüyor, ancak vergi dairesi başkanı olarak Rusya'nın geriye dönük vergi toplama sistemini elden geçirmesi ve onu en önemli ülkelerden biri haline getiren veri teknolojilerini tanıtması nedeniyle övülüyor. dünyanın en gelişmişi.
Putin'in konuşmasında önerdiği anayasa değişiklikleri, yetkileri cumhurbaşkanlığından uzaklaştıracak ve Duma olarak bilinen parlamentonun yanı sıra Rusya'nın Senato'nun eşdeğeri olan Federasyon Konseyi'ni ve Yüksek Mahkemeyi güçlendirecek.
Önemli bir değişiklik, cumhurbaşkanlığından bir kabine seçme yetkisini alıp parlamentoya geçirecek. Şu anda, başbakan ve bakanlar cumhurbaşkanı tarafından atanıyor. Ancak Putin'in önerisine göre, parlamento şimdi başbakanı seçecek ve daha sonra milletvekilleri tarafından onaylanmak üzere kendi bakanlarını aday gösterecek. Bir başka değişiklik de Federasyon Konseyi'ne Rusya'nın kilit güvenlik kurumlarının başkanlarının atamalarını onaylama yetkisi verecek.
Parlamentonun başkan yardımcısı Alexander Zhukov konuşmanın ardından gazetecilere, değişikliklerle ilgili ulusal oylamanın büyük olasılıkla bu yıl, belki de Eylül ayında gerçekleşeceğini söyledi.
Putin, 2024'ten sonra kalıp kalmayacağını söylemekten uzun süre kaçındı, ancak uzmanlar, önerilen değişikliklerin Kremlin'in şu anda geçiş sorunundan çıkmak için düşündüğü potansiyel yolları gösterdiğini söyledi. Rusya anayasası şu anda cumhurbaşkanlığına iki dönem üst üste sınır koyuyor ve 2000 yılından bu yana ülkeyi etkin bir şekilde yöneten Putin dördüncü yılında. 2008'de, 2012'de göreve dönmeden önce başbakan olurken başkanlığı geçici olarak Medvedev'e devrederek ardışık dönemler için sınırı aştı.
Ancak Putin, bu sefer numarayı tekrarlamayacağını ve Çarşamba günü, "ardışık" kelimesinin, görev süresi sınırlamalarıyla ilgili anayasa maddesinden çıkarılmasını önerdi.
Moskova merkezli Politik Teknolojiler Merkezi'nde analist olan Alexei Makarkin, Putin'in önerilerinin başkan olarak kalmamaya karar verdiğini, ancak gücünü ofis dışından sürdürmeye hazırlandığını açıkça gösterdiğini söyledi. Bu, Putin'in kendisini bir halefi ile değiştirmeyi planlamadığı anlamına da geliyordu, dedi.
Makarkin, ABC News'e verdiği demeçte, anayasada önerilen değişikliklerin Putin'den devralan herhangi bir başkanın daha zayıf olmasını ve böylece otoritesini yeni bir pozisyondan koruyabilmesini sağlamayı amaçladığını söyledi.
Makarkin, "Bir halef seçme sorununu ortadan kaldırmaları gerekiyor." Dedi. ABC News'e konuşan Makarkin, "Putin, ikinci bir Putin'in olmasını istemez" dedi.
Pek çok kişi Putin'in konuşmasında Devlet Konseyi'nin anayasadaki rolünün güçlendirilmesini önerdiğini kaydetti. Yaygın olarak tartışılan seçeneklerden biri, Putin'in Çin'den Deng Xiaoping tarafından kullanılan bir modelin ardından en yüksek lider figür olarak kalmasının bir yolu olarak reformdan geçirilmiş bir konseyin başkanı olabileceğidir. Başka bir versiyon, Putin'in 2008 hamlesini kısmen tekrarlayarak yeni daha güçlü bir başbakan haline geldiğini görecekti.
Crisis Group'un kıdemli Rus analisti Anna Aruntunyan, Twitter'da, "Putin geçişe hazırlanıyor gibi görünüyor, ancak böyle bir geçişin tam olarak ne gerektirdiğini bilmiyormuş gibi davranıyor" dedi. "Seçim yapabileceği şeylere sahip olmak istiyor."
Medvedev'in başbakanlıktan istifa etmesi de bazıları tarafından Putin'in halefi adayı olarak değerlendirilmediğinin bir işareti olarak görüldü. Son yıllarda, Ruslar arasında yaygın olarak alay konusu olan ve yozlaşmış olarak görülen bir sorumluluk olarak görülüyordu.
Önerilen değişiklikler, başkanlık yönetimi şu anda Kremlin'in eylemleri için bir lastik damga görevi gören Rusya parlamentosuna hakim olduğu için Putin başkan olarak kalırken, büyük bir güç transferi anlamına gelmez. Putin'in partisi Birleşik Rusya büyük bir çoğunluğa sahip ve parlamento Putin'i gerçekten destekleyen sahte muhalefet partileriyle dolu.
Putin ayrıca Rusya'nın "cumhurbaşkanlığı cumhuriyeti olarak kalması gerektiğini" vurguladı ve böylesine büyük ve çeşitli bir ülkenin güçlü bir cumhurbaşkanlığı olmadan hayatta kalamayacağını söyledi. Rusya cumhurbaşkanı, cumhurbaşkanının bir başbakanı ve diğer bakanları görevden alma yetkisini de elinde tutacağını söyledi.
Putin, daha önce olduğu gibi, konuşmasını ağırlıklı olarak yaşam standartlarını iyileştirme ve yoksulluk seviyeleriyle mücadele ihtiyacına odakladı. Zaman zaman ulusal adresini Batı'ya karşı tehditkar eleştirilerde bulunmak için kullandı ve 2018'de Rusya'yı herhangi bir yeni silahlanma yarışında öne çıkardığını iddia ettiği bir dizi süper silahı tanıttı.
Putin, Çarşamba günü bu silahlara tekrar atıfta bulunarak, diğer ülkelerin artık Rusya'yı yakalamaya çalışmak zorunda olduğunu söyledi. Önerilen anayasa değişikliklerinden biri, Rusya anayasasının, yetkililerin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi gibi kurumların kararlarını görmezden gelmek için kullanabilecekleri uluslararası anlaşmalar ve sözleşmeler üzerindeki önceliğini de teyit edecek.
Ancak uluslararası meseleler hakkında konuşmaktan büyük ölçüde kaçındı ve bunun yerine ailelere yardım etmek için, eğitimlerinin ilk dört yılında tüm çocuklara ücretsiz okul yemekleri sağlamak da dahil olmak üzere bir dizi önlem sözü verdi. Önerdiği diğer anayasal değişikliklerden biri de Rusya'daki asgari ücretin yoksulluk sınırından düşük olmaması şartıydı.
Vladimir Putin'in Ortaya Çıkışı
2017'de Vladimir Putin. Resim kredisi: Frederic Legrand - COMEO/Shutterstock
1991 ve 2000 yılları arasında Rusya'nın demokrasiye geçişi kaotik ve zorluklarla doluydu. Ekonomi daralıyordu, pek çok Rus kendini yoksul ve yoksul buldu. Ülke ayrıca, Rusya'nın federal birimlerinden biri olan ve ülkenin güneyinde yer alan Çeçenistan Cumhuriyeti'nde silahlı, ayrılıkçı bir isyanı bastırıyordu. Bununla birlikte, Rusya canlı, çok partili bir demokrasi olarak ortaya çıkıyordu. Yani, yüzyılın başından kısa bir süre sonrasına kadar.
1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana ülkeyi yöneten Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin, 1999'daki yılbaşı arifesinde görevinden istifa etti ve iktidarı, daha sonra cumhurbaşkanlığı seçimlerini kazanacak olan başbakanı Vladimir Putin'e devretti. yıl. Putin, 1999 yazında başbakan olduktan sonra Çeçenya'daki eylemleri için halk desteği aldı. Başkan olduktan kısa bir süre sonra, Rusya ekonomisini istikrara kavuşturmak için başarılı bir şekilde çalıştı ve ona daha da popüler bir destek kazandı. Bu halk desteği, takip eden yıllarda Rus hükümetinin operasyonlarında kademeli değişiklikler yapabilmesinin yolunu açtı.
Rusya'nın nerede başlayıp nerede bittiği -ve Rus halkını kimin oluşturduğu- sorusu yüzyıllardır Rus düşünürlerini meşgul etmiştir. 1991'de Sovyetler Birliği'nin çöküşü ve 2014'te Rusya'nın Ukrayna'ya yönelik saldırganlığı, bu endişeleri büyük bir “Rus sorununa” dönüştürdü. . devamını oku
Tarih boyunca birçok hükümdar aile üyelerini öldürdü. Örneğin İngiltere'nin Henry VIII'i iki karısının ve birkaç kuzeninin kafasını kesti. Kleopatra, iki kardeşin (biri aynı zamanda kocası da) öldürülmesini planladı. Ve son İnka imparatoru Atahualpa, infaz emri verdi. . devamını oku
Rusya'nın gerçekte ne tür bir hükümeti var?
Bu soruyu cevaplamak için, bu tür bir hükümetin bu bölgede tarihsel olarak tam olarak nasıl geliştiğine zaman içinde bakmak gerekir. Bir ülkeyi organize etmenin Rus yolu neydi?
Knyaz&rsquo ve druzhina
Bogatyrs knyaz' Vladimir'in masasında. Andrey Ryabushkin, 1888
Andrey Ryabushkin/Devlet Müzesi Koruma Alanı Rostov Kremlin
Bir knyaz &rsquo (prens), Rus hükümdarının ilk tipiydi. Tatar-Moğol istilasından çok önce, toprakların bir kısmı yerel prensler tarafından yönetiliyordu. Toplum için birincil işlevleri, nüfusu işgalcilerden ve fatihlerden ve ayrıca yerel haydutlardan korumaktı. Knyaz &rsquo onun tarafından yardım edildi druzhina (bekçi), knyaz &rsquo için savaşan sıkı sıkıya bağlı bir kardeşlik. Koruma karşılığında, toprak halkı knyaz'a yıllık bir haraç ödedi. Bununla birlikte, eylemlerini gerçekten etkilemediler.
Tatar-Moğol etkisi
Altın Orda'da bir Rus knyaz'ı. V. Vereschagin.
Tatar-Moğollar Rus topraklarını yağmalayıp köleleştirdikten sonra, Rus prenslerinin işlevi Tatarların onayına tabi hale geldi ve bazı Rus topraklarının "resmi" prensi olmak için Altın Orda'ya gitmek, cömert hediyeler getirmek ve Altın Orda'ya gitmek gerekiyordu. &lsquoarlyk&rsquosquos itimat belgesi &lsquoyarlyk.&rsquo kendi ülkesinde önemli ve asil olan Rus prensleri, Horde'un başkentinde sık sık kendilerini küçük düşürmek zorunda kaldılar & ndash, örneğin, han'ın tahtına doğru dizlerinin üzerinde yürümek.
Horde, emekleme döneminde Rus siyasi sistemini etkiledi. Tatar hanlarının acımasız ve kurnaz yolları, ilk Rus prensleri tarafından ödünç alındı ve feodal savaşta kullanıldı. Tatar boyunduruğuna karşı koymak için toprağın birliğe ihtiyacı vardı ve yavaş yavaş Moskova prensleri en güçlüleri haline geldi. Tatarlara karşı toprakları birleştiren Moskova Büyük Prensi Büyük İvan, kendisine Ruslardan ödünç alınan bir Doğu unvanını "lsquotsar" olarak adlandırdı. Onun yerine druzhina, çar tarafından kuşatıldı boyarlar &ndash zengin toprak sahipleri ve çar yönetimine yardım eden askeri komutanlar.
Çar'ın yaşı
Zemsky Sobor. Sergey İvanov, 1908.
Rusya'nın ilk resmi çarı Korkunç İvan, kontrol ettiği geniş toprakların çok çeşitli olduğunu ve parçalarının farklı amaç ve istekleri olduğunu anlamıştı. 1549 civarında, Ivan, Rusya'nın farklı bölgelerinden yerel halk tarafından Moskova'ya gönderilen en etkili insanlardan (soylular, tüccarlar, rahipler ve askeri liderler) oluşan bir Zemsky Sobor &ndash'ı çağırdı. Rus tarihçiler bunun seçilmemiş, ancak &lsquoseçilmiş&rsquo temsili demokrasinin bir Rus biçimi olduğunu iddia ediyor.
1549'dan 1684'e kadar yaklaşık 60 Sobor vardı. Devletin en önemli sorunlarına karar vermek için düzensiz bir şekilde toplandılar. Çar ve boyarlar, geniş toprakların geri kalanının nabzını tuttukları için, yönetimlerini merkezden etkin bir şekilde yerine getiremediler.
Rusya'dan Mikhail Fyodorovich boyarlarıyla oturuyor. Andrey Ryabushkin, 1893.
Andrey Ryabushkin/Devlet Tretyakov Galerisi
17. yüzyılda, ülkenin merkezi ile çevre arasındaki iletişim kuruldu ve Rus soyluları ortaya çıktı ve toprak karşılığında çar ve boyarlara hizmet eden askerler ortaya çıktı. Bazıları savaş sırasında askerleri olan serflere sahip olabilirlerdi. Bu soylular ülke çapında çarın ve boyarların hizmetkarları haline geldikleri için artık Sobors'a ihtiyaç yoktu. Bu arada, bu soylular arasında boyarlar ilk sıradaydı. Boyarların siyaset ve çar üzerinde büyük etkisi oldu. Ancak onlar seçkinlerdi ve nüfusun isteklerini temsil etmiyorlardı.
İmparator ve asalet
'Devlet Meclisinin 7 Mayıs 1901'deki Tören Toplantısı.' İlya Repin, 1903.
Rusya'da Büyük Petro'nun yönetiminde Avrupa tarzı bir hükümet ortaya çıktı. Ellerinde çok fazla güç toplayan boyarları yok etti. Şimdi, çar - nihai bir egemen - ve onun hizmetkarları olan diğer herkes vardı. Peter, tüm soyluları ister askerlik ister kamu hizmetinde devlete hizmet etmeye zorladı ve yine devlet tarafından kontrol edilen kolejler (bakanlıklar), Yönetim Senatosu ve Kilise ile bir Avrupa hukuk ve hükümet sistemi kurdu.
Eski seçkinlerin en güçlülerini fiziksel veya finansal olarak yok eden Peter, büyük araziler vererek yeni bir seçkinler kurdu ve unvanların kalıtsal olmasını sağladı. Rus İmparatorluğu'nun 200 yıllık tarihinin çoğu için, güç dengesi şu şekilde organize edildi: soylular, geçim ve mal üreten serflerine, devlet ise orduda savaşan soylulara bağlıydı. organize işletmeler ve gelişmiş teknoloji. Rusya'da serflik kaldırıldığında istikrarsız denge çöktü.
Rus köylüleri özgürlükleri için ağır bedeller ödediler ve kullandıkları toprakları devletten satın almak zorunda kaldılar. Bu, nüfusun çoğunluğunu daha da fazla yoksullaştırdı. Bu arada, asalet ana gelir kaynağından mahrum kaldı ve hızla düşüşe geçti.
Sovyet zamanları
Sovyetler Birliği Komünist Partisi, 2 Temmuz 1990 - 13 Temmuz 1990 tarihlerinde 28. Kongresinde.
Bolşevik devrimi eski düzene son verdi, ancak Sovyet sistemi büyük ölçüde Çarlık düzenini kopyaladı. Sovyet devleti kendi "soyluluğunu" örgütledi ve Komünist Parti'ye katıldı. Devlet aygıtıyla her düzeyde birleştirildi. Parti yetkilileri resmen halk tarafından seçilirdi. Ama gerçekte, tüm üst Parti pozisyonları, lider ve onun "politbüro" "dash" tarafından atanmasına tabiydi.
Çarlık Rusya'sında soyluluk kalıtsaldı, oysa Sovyet soyluları basitçe Parti'den atılarak göz açıp kapayıncaya kadar yok edilebilirdi. Atanmış yerel liderler olarak Sovyet yetkilileri, nüfusun isteklerini temsil etmediler ve bazen kendi ihtiyaçlarına hizmet etmek için doğrudan onlara karşı çıktılar -Sovyet “soyluluğu” kalıtsal olduğundan, bazı yozlaşmış yetkililer daha fazla kişisel servet biriktirmek için çalmaya ve rüşvete başvurdular. . Böyle bir sistem başarısızlığa mahkum edildi.
Rusya Federasyonu
Devlet Başkanı Vladimir Putin ve Rus hükümeti
1991'den sonra Rusya Federasyonu, yarı başkanlık sistemine sahip bir başkanlık cumhuriyeti oldu. Bu, insanların hem yasama (Rusya'da bir parlamento, Federal Meclis) hem de yürütmeyi (Başbakan tarafından kurulan hükümeti onaylayan Başkan) iktidar kollarını seçerek isteklerini ifade etmeleri anlamına gelir. Bir yasayı geçirmek için hem Federal Meclis hem de Başkan onu onaylamalıdır.
Güç dalları birbirini kontrol eder. Tüm yasaları onaylayan yasama organı, hükümete güvensizlik oyu verebilir ve reformunu talep edebilir. Öte yandan, Başkan, Federal Meclisin alt meclisi olan Devlet Dumasını istediği zaman feshedebilir ve Federasyon Konseyi (üst meclis) Başkanı görevden alabilir.
Russia Beyond'un içeriğinden herhangi birini kısmen veya tamamen kullanıyorsanız, her zaman orijinal materyale aktif bir köprü sağlayın.
Rusya'nın siyasi sistemi hakkında bizi en çok ilgilendiren soru bu. Bizim yaşam tarzımızı Rusya'nınkiyle karşılaştırırken, Sovyet hükümeti iktidara gelmeden önce orada neler olduğunu hatırlamalıyız. 1917'de köylülerin ve sanayi işçilerinin çoğunluğu, bize tanıdık gelen özgürlükler konusunda nispeten az deneyime sahipti. Köylüler 1861'e kadar serfti. 1914'ten önce sadece küçük bir kısmı ekonomik özgürlük duygusunun tadını çıkaracak kadar toprağa sahipti.
Bununla birlikte, çarlık rejimi altında nüfusun eğitimli ve nispeten müreffeh azınlığının aristokrasi, toprak sahipleri ve küçük orta sınıfın tüccarları, profesyonelleri ve aydınlarının belirli sınırlı özgürlükleri olduğunu da kabul etmeliyiz. Rus Ortodoks kilisesinden ayrılan mezheplere ve Yahudilere karşı ciddi bir ayrımcılık olmasına rağmen, dini inanç ve ibadet özgürlüğüne sahiptiler. İkincisi genellikle organize katliamlara maruz kaldı. pogromlar. Basın özgürlüğü vardı ve hükümete karşı olanlar görüşlerini zaman zaman okuma yazma bilen azınlığa sunabiliyorlardı. Ancak hükümet sansürü bu özgürlüğe defalarca müdahale etti.
imparatorluk Duma, ya da 1905'te Rus-Japon Savaşı'nın ve onun hızlandırdığı devrimin ardından kurulan parlamento, siyasi örgütlenme için bir fırsat sağladı. Doğru, üyeler için oy Duma kasaba ve taşrada mülk sahibi sınıfların lehineydi. Ancak devlette birden fazla grup veya partinin temsil edilmesi yönünde gerçek bir başlangıç yapılmıştı. Bu ağırlıklı oy hakkı altında, Rusya'daki devrimci partiler, Sosyal Devrimciler ve iki Sosyal Demokrat grup, Menşevikler ve Bolşevikler&mdash, Duma, hükümete yönelik eleştirilerini dile getirdiler.
Ruslar sivil özgürlüklerimizden yoksun
Rusya'ya gerçekçi bir şekilde bakmak istiyorsak, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'nin aşina olduğu sivil özgürlüklerin Rusya'da hiçbir zaman tam olarak var olmadığını ve şimdi de olmadığını kabul etmeliyiz. Komünist Parti tek yasal partidir ve siyasi dernek kurma hakkı diğer gruplara yasaktır. Basılı kelime, eğitimi ve tüm iletişim araçlarını, telefon, telgraf ve radyoyu da düzenleyen hükümet tarafından kontrol edilir. Yabancı ülkelere çıkan haberler sansüre tabidir.
Yine de, tüm ifade biçimleri üzerindeki sıkı hükümet kontrolüne rağmen, Ruslar, Sovyet rejimi altında teknik alanlarda ve bilimde kayda değer ilerleme kaydetmiştir. Ayrıca, şimdiye kadar ağırlıklı olarak geri ve okuma yazma bilmeyen bir nüfus arasında sağlık, eğitim ve modern tarım yöntemlerinin geliştirilmesinde çok şey yaptılar. Edebiyat ve sanatta (müzik ve tiyatro hariç) eşit ilerleme kaydetmediler. Bunun açıklaması, çalkantılı bir dönemde yaşadıkları ve yakın zamana kadar yaratıcı çabalarını katı Marksist kalıba uydurma eğiliminde oldukları gerçeğinde yatabilir.
Rusya'da siyasi özgürlükler ve kişisel özgürlükler çok açık bir şekilde sınırlandırılırken, Rus halkına ekonomik alanda “özeleştiri” olarak bilinen inisiyatif ve “özeleştiri” için hatırı sayılır bir alan verilmiştir. Örneğin Sovyet basını, hükümetin siyasi kararlarını veya sosyalizmin genel teorisini ve pratiğini asla sorgulamaz. Bununla birlikte, kömür üretiminin yetersizliği, elektrik ampullerinin üretimindeki gecikmeler ve ülkenin ekonomik kalkınmasının ayrıntılarını etkileyen bin bir madde hakkında günlük yorumlar taşıyor. Amaçlardan ziyade ayrıntılar ve ekonomik araçlarla ilgili bu tür eleştirilere yalnızca izin verilmez, aynı zamanda teşvik edilir.
- RESMİ ADI: Rusya Federasyonu
- YÖNETİM ŞEKLİ: Federasyon
- SERMAYE: Moskova
- NÜFUS: 142.122.776
- RESMİ DİL: Rusça
- PARA: Rublesi
- ALAN: 6.592.772 mil kare (17.075.200 kilometre kare)
- BAŞLICA DAĞ MERKEZLERİ: Ural, Altay
- BAŞLICA NEHİRLER: Amur, Irtysh, Lena, Ob, Volga, Yenisey
COĞRAFYA
Dünyanın en büyük ülkesi olan Rusya, dünyadaki tüm toprakların onda birini işgal ediyor. İki kıtada (Avrupa ve Asya) 11 zaman dilimini kapsar ve üç okyanusta (Atlantik, Pasifik ve Arktik) kıyıları vardır.
Rus manzarası çölden donmuş kıyı şeridine, yüksek dağlardan dev bataklıklara kadar değişir. Rusya'nın çoğu, bozkır adı verilen yuvarlanan ağaçsız ovalardan oluşur. Rusya'nın dörtte üçünü kaplayan Sibirya, tayga adı verilen geniş çam ormanlarının hakimiyetindedir.
Rusya, dünyanın en uzun ve en güçlülerinden bazıları dahil olmak üzere yaklaşık 100.000 nehire sahiptir. Ayrıca Avrupa'nın en büyük iki gölü olan Ladoga ve Onega dahil olmak üzere birçok göle sahiptir. Sibirya'daki Baykal Gölü, dünyadaki diğer göllerden daha fazla su içerir.
National Geographic Maps tarafından oluşturulan harita
İNSAN & KÜLTÜR
Rusya'da yüzden fazla dil konuşan yaklaşık 120 etnik grup var. Rusların yaklaşık yüzde 80'i atalarının izini 1500 yıl önce ülkeye yerleşen Slavlara kadar takip ediyor. Diğer büyük gruplar arasında Moğol işgalcileriyle birlikte gelen Tatarlar ve Ukraynalılar yer alıyor.
Rusya, Leo Tolstoy ve Fyodor Dostoyevski gibi yazarlar, Pyotr Ilyich Tchaikovsky gibi besteciler ve Rudolf Nureyev gibi bale dansçıları dahil olmak üzere düşünürleri ve sanatçıları ile tüm dünyada tanınmaktadır.
DOĞA
Rusya ne kadar büyük olursa olsun, çok sayıda ekosisteme ve türe ev sahipliği yapması şaşırtıcı değil. Ormanları, bozkırları ve tundraları, Asya kara ayıları, kar leoparı, kutup ayıları ve pika adı verilen küçük, tavşan benzeri memeliler de dahil olmak üzere birçok nadir hayvan için yaşam alanı sağlar.
Rusya'nın ilk milli parkları 19. yüzyılda kuruldu, ancak onlarca yıllık düzensiz kirlilik ülkenin vahşi yerlerinin çoğuna zarar verdi. Şu anda, Rusya topraklarının yaklaşık yüzde biri, zapovednikler olarak bilinen koruma alanlarında korunmaktadır.
Rusya'nın en ünlü hayvan türü, dünyanın en büyük kedisi olan Sibirya kaplanıdır. Doğu Rusya'nın ormanlarına özgü olan bu nesli tükenmekte olan devler, kuyrukları hariç 10 fit (3 metre) uzunluğunda olabilir ve 600 pound (300 kilogram) ağırlığa kadar çıkabilir.
DEVLET ve EKONOMİ
Rusya'nın demokrasi tarihi kısadır. Ülkenin 1917'deki ilk seçimi Bolşevikler tarafından çabucak geri alındı ve 1991'de Boris Yeltsin'in seçimlerine kadar demokrasi oturmadı.
Rusya, tümü Moskova'daki hükümet tarafından kontrol edilen 86 cumhuriyet, il, bölge ve bölgeden oluşan bir federasyondur. Devlet başkanı, halk tarafından seçilen bir cumhurbaşkanıdır. Ekonomi, petrol, kömür, demir cevheri, altın ve alüminyum dahil olmak üzere geniş bir doğal kaynak arzına dayanmaktadır.
TARİH
Rusya'daki en eski insan yerleşimleri, İskandinavların güneye Volga Nehri çevresindeki bölgelere taşınmasıyla MS 500 civarında ortaya çıktı. Bu yerleşimciler batıdan Slavlarla karıştı ve sonunda Ukrayna'nın Kiev şehri olacak bir kale inşa etti.
Kiev, 200 yıl boyunca Avrupa Rusya'sının çoğunu yöneten bir imparatorluğa dönüştü, ardından Ukrayna, Beyaz Rusya ve Moskova'ya ayrıldı. Muscovy'nin başkenti Moskova, güneydeki Moğol istilalarının insanları Moskova'ya yerleşmeye ittiği 13. yüzyıla kadar küçük bir ticaret merkezi olarak kaldı.
1550'lerde Moskova hükümdarı IV. İvan, Moğolları Kiev'den kovup bölgeyi birleştirdikten sonra Rusya'nın ilk çarı oldu. 1682'de Büyük Petro, on yaşında çar oldu ve 42 yıl boyunca Rusya'yı daha modern ve daha Avrupalı yapmak için çalıştı.
Rus Hükümeti - Tarih
1991 sonunda Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle bağımsızlığını kazandığından beri, Rusya (resmi olarak Rusya Federasyonu), yaklaşık yetmiş beş yıllık merkezi, totaliter yönetimi takip edecek bir siyasi sistem oluşturma çabalarında ciddi zorluklarla karşı karşıya kaldı. Örneğin, yasama ve yürütme organlarının önde gelen isimleri, Rusya'nın siyasi yönü ve onu takip etmek için kullanılması gereken hükümet araçları konusunda karşıt görüşler ortaya koydular. Bu çatışma, Başkan Boris N. Yeltsin'in parlamentoyu dağıtmak için askeri güç kullandığı ve yeni yasama seçimleri çağrısı yaptığı Eylül ve Ekim 1993'te doruğa ulaştı. Bu olay, Rusya Cumhuriyeti'nin 1978'de kabul ettiği çok değiştirilmiş anayasa ile tanımlanan Rusya'nın ilk anayasal döneminin sonunu getirdi. Güçlü bir cumhurbaşkanlığı yaratan yeni bir anayasa, Aralık 1993'te referandumla onaylandı.
Yeni bir anayasa ve çeşitli partileri ve hizipleri temsil eden yeni bir parlamento ile Rusya'nın siyasi yapısı daha sonra istikrar belirtileri gösterdi. Bununla birlikte, o zamandan beri Ruslar, Batı tarzı demokrasi ve otoriterlik, yaygın olarak kabul edilen iki alternatif olarak, siyasi sistemlerinin geleceğini tartışmaya devam ettiler. Geçiş dönemi 1990'ların ortalarına kadar uzadıkça, Rusya'nın bölgeleri Moskova'dan siyasi ve ekonomik tavizler elde ettikçe ulusal hükümetin gücü azalmaya devam etti. Yürütme ve yasama organları arasındaki mücadele yeni anayasayla kısmen çözülmüş olsa da, iki kol Rusya'nın geleceğine ilişkin temelde birbirine zıt vizyonları temsil etmeye devam etti. Yürütme, reformun merkeziydi ve parlamentonun alt kanadı Devlet Duması, reform karşıtı komünistlerin ve milliyetçilerin kalesiydi.
Tarihsel arka plan
Sovyetler Birliği, Aralık 1922'de Rusya ve diğer üç birlik cumhuriyeti - Beyaz Rusya (şimdi Beyaz Rusya), Ukrayna ve o zamanlar Transkafkasya Sovyet Federe Sosyalist Cumhuriyeti (bir varlık dahil) tarafından imzalanan birlik anlaşması uyarınca resmen ortaya çıktı. Ermenistan, Azerbaycan ve Gürcistan). Anlaşmaya göre, Rusya resmi olarak Rusya Sovyet Federe Sosyalist Cumhuriyeti (RSFSR) olarak tanındı. Birlik anlaşması, 1924'te ilan edilen ilk Sovyet anayasasına dahil edildi. Nominal olarak, her bir alt birimin sınırları, belirli bir milliyetin topraklarını içerecek şekilde çizildi. Anayasa, yeni cumhuriyetlere egemenlik yetkilerinin çoğunu gönüllü olarak Sovyet merkezine devrettikleri söylenmesine rağmen egemenlik verdi. Resmi egemenlik, bayrakların, anayasaların ve diğer devlet sembollerinin varlığı ve cumhuriyetlerin anayasal olarak güvence altına alınan birlikten ayrılma "hakkı" ile kanıtlandı. Rusya, bölge ve nüfus bakımından birlik cumhuriyetlerinin en büyüğüydü. Etnik Ruslar, Sovyet siyasetine ve hükümetine egemen oldular, aynı zamanda yerel yönetimi de kontrol ettiler.
Birlik işlerinde Rusların hakimiyeti nedeniyle, RSFSR diğer cumhuriyetlerde kamusal yaşamın tipik olan bazı yönetim ve idare kurumlarını geliştiremedi: cumhuriyet düzeyinde bir komünist parti, bir Rus bilimler akademisi, ve örneğin sendikaların Rus şubeleri. Diğer on dört birlik cumhuriyetinin itibari milliyetleri 1980'lerin sonlarında daha fazla cumhuriyet hakkı talep etmeye başladıkça, etnik Ruslar da RSFSR'de çeşitli özellikle Rus kurumlarının oluşturulmasını veya güçlendirilmesini talep etmeye başladılar. Sovyet lideri Mihail S. Gorbaçov'un (1985-91 görevinde) belirli politikaları, Rusya Cumhuriyeti de dahil olmak üzere birlik cumhuriyetlerindeki milliyetleri haklarını savunmaya teşvik etti. Bu politikalar dahil glasnost (kelimenin tam anlamıyla, kamuoyunda seslendirme - bkz. Sözlük), demokratik reformların açık bir şekilde tartışılmasını ve kirlilik gibi uzun süredir göz ardı edilen kamu sorunlarının tartışılmasını mümkün kıldı. glasnost ayrıca reform yanlısı temsilcilerden oluşan önemli bloklarla yeni cumhuriyet yasama meclislerinin seçilmesine yol açan anayasal reformları da getirdi.
Rusya'da Mart 1990'da büyük ölçüde serbest ve rekabetçi bir oylamayla Halk Temsilcileri Kongresi adı verilen yeni bir yasama meclisi seçildi. Mayıs ayında toplanan kongre, bir zamanlar Gorbaçov'un koruyucusu olan ve radikal reform önerileri nedeniyle partinin üst kademesinden sürgün edilen Boris N. Yeltsin'i kongrenin daimi çalışma organı olan Yüksek Sovyet'in başkanı olarak seçti. The next month, the congress declared Russia's sovereignty over its natural resources and the primacy of Russia's laws over those of the central Soviet government. During 1990-91, the RSFSR enhanced its sovereignty by establishing republic branches of organizations such as the communist party, the Academy of Sciences (see Glossary) of the Soviet Union, radio and television broadcasting facilities, and the Committee for State Security (Komitet gosudarstvennoy bezopasnosti--KGB see Glossary). In 1991 Russia created a new executive office, the presidency, following the example of Gorbachev, who had created such an office for himself in 1990. Russia held a popular election that conferred legitimacy on the office, whereas Gorbachev had eschewed such an election and had himself appointed by the Soviet parliament. Despite Gorbachev's attempts to discourage Russia's electorate from voting for him, Yeltsin was popularly elected as president in June 1991, handily defeating five other candidates with more than 57 percent of the vote.
Yeltsin used his role as president to trumpet Russian sovereignty and patriotism, and his legitimacy as president was a major cause of the collapse of the coup by hard-line government and party officials against Gorbachev in August 1991. The coup leaders had attempted to overthrow Gorbachev in order to halt his plan to sign a confederation treaty that they believed would wreck the Soviet Union. Yeltsin defiantly opposed the coup plotters and called for Gorbachev's restoration, rallying the Russian public. Most important, Yeltsin's opposition led elements in the "power ministries" that controlled the military, the police, and the KGB to refuse to obey the orders of the coup plotters. The opposition led by Yeltsin, combined with the irresolution of the plotters, caused the coup to collapse after three days.
Following the failed coup, Gorbachev found a fundamentally changed constellation of power, with Yeltsin in de facto control of much of a sometimes recalcitrant Soviet administrative apparatus. Although Gorbachev returned to his position as Soviet president, events began to bypass him. Communist party activities were suspended. Most of the union republics quickly declared their independence, although many appeared willing to sign Gorbachev's vaguely delineated confederation treaty. The Baltic states achieved full independence, and they quickly received diplomatic recognition from many nations. Gorbachev's rump government recognized the independence of Estonia, Latvia, and Lithuania in August and September 1991.
In late 1991, the Yeltsin government assumed budgetary control over Gorbachev's rump government. Russia did not declare its independence, and Yeltsin continued to hope that some form of confederation could be established. In December, one week after the Ukrainian Republic approved independence by referendum, Yeltsin and the leaders of Ukraine and Belarus met to form the Commonwealth of Independent States (CIS--see Glossary). In response to calls by the Central Asian and other union republics for admission, another meeting was held in Alma-Ata, on December 21, to form an expanded CIS. At that meeting, all parties declared that the 1922 treaty of union creating the Soviet Union was annulled and that the Soviet Union had ceased to exist. Gorbachev announced the decision officially December 25. Russia gained international recognition as the principal successor to the Soviet Union, receiving the Soviet Union's permanent seat on the United Nations Security Council and positions in other international and regional organizations. The CIS states also agreed that Russia initially would take over Soviet embassies and other properties abroad.
In October 1991, during the "honeymoon" period after his resistance to the Soviet coup, Yeltsin convinced the legislature to grant him important special executive powers for one year so that he might implement his economic reforms. In November 1991, he appointed a new government, with himself as acting prime minister, a post he held until the appointment of Yegor Gaydar as acting prime minister in June 1992.
During 1992 Yeltsin and his reforms came under increasing attack by former communist party members and officials, extreme nationalists, and others calling for reform to be slowed or halted in Russia. A locus of this opposition was increasingly the bicameral parliament, whose upper house was the Congress of People's Deputies (CPD) and lower house the Supreme Soviet. The lower house was headed by Ruslan Khasbulatov, who became Yeltsin's most vocal opponent. Under the 1978 constitution, the parliament was the supreme organ of power in Russia. After Russia added the office of president in 1991, the division of powers between the two branches was ambiguous.
Although Yeltsin managed to beat back most challenges to his reform program when the CPD met in April 1992, in December he suffered a significant loss of his special executive powers. The CPD ordered him to halt appointments of administrators in the localities and also the practice of naming additional local oversight emissaries (termed "presidential representatives"). Yeltsin also lost the power to issue special decrees concerning the economy, while retaining his constitutional power to issue decrees in accordance with existing laws. When his attempt to secure confirmation of Gaydar as prime minister was rejected, Yeltsin appointed Viktor Chernomyrdin, whom the parliament approved because he was viewed as more economically conservative than Gaydar. After contentious negotiations between the parliament and Yeltsin, the two sides agreed to hold a national referendum to allow the population to determine the basic division of powers between the two branches of government. In the meantime, proposals for extreme limitation of Yeltsin's power were tabled.
However, early 1993 saw increasing tension between Yeltsin and the parliament over the language of the referendum and power sharing. In mid-March 1993, an emergency session of the CPD rejected Yeltsin's proposals on power sharing and canceled the referendum, again opening the door to legislation that would shift the balance of power away from the president. Faced with these setbacks, Yeltsin addressed the nation directly to announce a "special regime," under which he would assume extraordinary executive power pending the results of a referendum on the timing of new legislative elections, on a new constitution, and on public confidence in the president and vice president. After the Constitutional Court declared his announcement unconstitutional, Yeltsin backed down (see The Judiciary, this ch.).
Despite Yeltsin's change of heart, a second extraordinary session of the CPD took up discussion of emergency measures to defend the constitution, including impeachment of the president. Although the impeachment vote failed, the CPD set new terms for a popular referendum. The legislature's version of the referendum asked whether citizens had confidence in Yeltsin, approved of his reforms, and supported early presidential and legislative elections. Under the CPD's terms, Yeltsin would need the support of 50 percent of eligible voters, rather than 50 percent of those actually voting, to avoid an early presidential election. In the vote on April 25, Russians failed to provide this level of approval, but a majority of voters approved Yeltsin's policies and called for new legislative elections. Yeltsin termed the results, which were a serious blow to the prestige of the parliament, a mandate for him to continue in power.
In June 1993, Yeltsin decreed the creation of a special constitutional convention to examine the draft constitution that he had presented in April. This convention was designed to circumvent the parliament, which was working on its own draft constitution. As expected, the two main drafts contained contrary views of legislative-executive relations. The convention, which included delegates from major political and social organizations and the eighty-nine subnational jurisdictions, approved a compromise draft constitution in July 1993, incorporating some aspects of the parliament's draft. The parliament failed to approve the draft, however.
In late September 1993, Yeltsin responded to the impasse in legislative-executive relations by repeating his announcement of a constitutional referendum, but this time he followed the announcement by dissolving the parliament and announcing new legislative elections for December. The CPD again met in emergency session, confirmed Vice President Aleksandr Rutskoy as president, and voted to impeach Yeltsin. On September 27, military units surrounded the legislative building (popularly known as the White House), but 180 delegates refused to leave the building. After a two-week standoff, Rutskoy urged supporters outside the legislative building to overcome Yeltsin's military forces. Firefights and destruction of property resulted at several locations in Moscow. The next day, under the direction of Minister of Defense Pavel Grachev, tanks fired on the White House, and military forces occupied the building and the rest of the city. This open, violent confrontation remained a backdrop to Yeltsin's relations with the legislative branch for the next three years.
For more recent information about the government, see Facts about Russia.
The Soviet government
The first steps toward forming a Soviet government were taken at the Second Congress of Soviets, which met in Petrograd on October 25-26th 1917 as the October Revolution was unfolding. Government decrees and structures were defined and dominated by the Bolsheviks.
Control of the Soviets
Hours into the Second Congress of Soviets, Menshevik and moderate SR delegates famously walked out of the hall, arguing that the Bolsheviks’ seizure of power threatened the future of Russia. Leon Trotsky famously prophesied they would be consigned to “the dustbin of history”.
This walkout shaped the composition of the new government and the future of Russia. Before this, the Bolsheviks and their Left SR allies held only a slender voting majority in the Congress. The departure of the Mensheviks and other SRs left them in almost complete control.
From that point on, it was Vladimir Lenin and the Bolsheviks who defined the revolution. The new society wore the mask of a popular Soviet revolution but behind it was the face of Bolshevism.
Lenin’s early decrees
Lenin was quick to seize the initiative. Though not yet in attendance at the Congress, the Bolshevik leader had drafted a series of resolutions for consideration by a new Soviet government.
Lenin’s proposals included an immediate ceasefire “on all fronts”, the transfer of land to peasant committees, the passing of decision-making in production to the workers, the rapid election and convocation of the Constituent Assembly, increased bread supplies to the cities and the right to self-determination for all nationalist and ethnic groups in Russia.
The Congress of Soviets greeted Lenin’s proposed decrees with resounding cheers and accepted them with almost no opposition. The Congress adjourned after dawn then reconvened again at 9pm, this time with Lenin present. The Bolshevik leader tabled two decrees to rapturous applause.
The Decree on Land
The first of these, the Decree on Land, proclaimed the abolition of all private ownership of land “forever”. All land would be placed under the control of the state rural landholdings would “become the property of the whole people, and shall pass into the use of those who cultivate it.”
In reality, this was an ex post facto decree because Russian peasants had begun seizing and reclaiming land before the February Revolution. The Decree on Land only validated these land seizures and encouraged more of the same.
This decree may well have been a ploy to draw Russia’s 100 million peasants into the revolution and to boost Bolshevik support outside industrial cities. The land decree also undermined the land reform agenda of the SRs, as well as the All-Russian Peasant Deputies, a ‘peasant soviet’ set up by the SRs in May 1917.
The Decree on Peace
Lenin’s second edict was the Decree on Peace. This required the new government to seek immediate peace terms with Germany while conceding no loss of Russian land or people and no payment of reparations or indemnities.
The tone of the Decree on Peace was steeped in revolutionary defensiveness, bravado and rhetoric:
“The governments and the bourgeoisie will make every effort to unite their forces and drown the workers’ and peasants’ revolution in blood. But the three years of war have been a good lesson to the masses – the Soviet movement in other countries and the mutiny in the German navy, which was crushed by the officer cadets of Wilhelm the hangman. Finally, we must remember that we are not living in the depths of Africa, but in Europe, where news can spread quickly.”
Consolidating power
For these decrees to be implemented and enforced, the Bolsheviks needed to expand their control beyond Petrograd. Consolidating Bolshevik rule would take several weeks. In many places, it happened without difficulty or significant opposition. Many Russians supported the idea of a socialist revolution a comparable number were apathetic and had little or no interest in fighting against it.
In some areas, however, Bolshevik authority was steeply resisted and had to be imposed at the point of a gun. Moscow, the ancestral home of the Romanovs, populated by less radical and less militant textile workers, was one of these.
When news of the Soviet revolution reached Moscow, Colonel Ryabtsev, the local Provisional Government garrison commander there, imposed martial law and began rallying troops to resist the coming Bolshevik assault. Ryabtsev’s forces were supported by Moscow factory workers, who initiated a general strike.
After a week of bitter fighting and an unknown number of deaths, probably in the hundreds, Milrevcom forces captured Moscow. By March 1918, Lenin and his committee had moved the national capital to Moscow and installed themselves in the Kremlin.
NS Sovnarkom
The new government Soviet took shape in the weeks after October 1917. One of its first steps was the formation of an executive committee called Sovnarkom (a condensed name for Soviet Narodnyk Kommissarov, or the ‘Soviet People’s Commissars’). Sovnarkom was effectively a cabinet of ministers, though the Bolsheviks avoided using those bourgeois-sounding terms.
İlk Sovnarkom was formed in November 1917 and contained 17 different commissars, each with a different portfolio or area of responsibility. The commissars, all Bolsheviks, were selected by the party’s central committee and endorsed by the Second Congress of Soviets.
Arasında Sovnarkom’s prominent members were Lenin (chairman), Trotsky (commissar for foreign affairs), Joseph Stalin (nationalities), Alexandra Kollontai (social welfare) and Alexander Shlyapnikov (labour).
Seven members from the Left SR faction were later admitted to Sovnarkom as commissars. They lasted just a few months before resigning in protest after the Treaty of Brest-Litovsk.
The Soviet constitution
The structure of this government was formalised and codified in a Basic Law or constitution, passed in July 1918.
According to this constitution, the Congress of Soviets and its ‘parliament’, the Central Executive Committee, were the highest political authorities. NS Sovnarkom had responsibility for the day-to-day government but in theory, was both subordinate and answerable to the Central Executive Committee.
In practice, however, the Sovnarkom became both the seat of executive power and the source of government policy. Over a few weeks in 1918, the Central Executive Committee was rendered politically impotent. Its departments were gradually swallowed up by the people’s commissariats, which were controlled by members of Sovnarkom.
By late 1918, the Central Executive Committee was nothing more than a place where Sovnarkom decrees and policies were unveiled and endorsed. The CEC spent the rest of its time debating inconsequential policies or issues too trivial or minor for the Sovnarkom to bother itself with.
Party structures
The Bolshevik Party also developed and codified its own structure. The party continued to hold annual congresses where its leaders were elected and the party hierarchy reported on policy and party issues.
At the Seventh Party Congress in March 1918, the Bolsheviks debated the Treaty of Brest-Litovsk and voted to change their name to the Russian Communist Party. At the eight Party Congress 12 months later, they elected the Politburo, a five-man committee responsible for deciding and formulating policy.
In its first incarnation, the Politburo included Lenin, Trotsky, Stalin and Lev Kamenev. Later additions to the party framework included the Orgburo (a department responsible for organisational matters, such as the coordination of local party committees) and the Secretariat, which oversaw administrative matters like party membership and minor appointments.
Party congresses were also used to unveil new policies or to deal with internal issues. An example of this was the Tenth Party Congress (March 1921) when Lenin condemned rising factionalism in party ranks while announcing his New Economic Policy.
Bir tarihçinin görüşü:
“The Mensheviks and Socialist-Revolutionaries no more wished to sit in a government including Lenin and Trotsky than Lenin and Trotsky wanted them as colleagues. The negotiations broke down and Lenin unperturbedly maintained an all-Bolshevik Sovnarkom. Sovnarkom was the government of a state which was still coming into being. Its coercive powers were patchy in Petrograd, non-existent in the provinces. The Red Guards were ill-trained and not well disciplined. The garrisons were as reluctant to fight other Russians as they had been to take on the Germans. Public announcements were the most effective weapons in Sovnarkom’s arsenal.”
Robert Service
1. The Soviet government was shaped by the walkout of non-Bolshevik socialists from the Congress of Soviets. This left the Bolsheviks in almost complete control.
2. Led by Lenin, the Bolshevik-dominated Soviet regime began by immediately passing decrees on peace and land, then crushing opposition in Moscow and elsewhere.
3. The Congress of Soviets formed an executive body called Sovnarkom to lead the government. It was led by Lenin and filled with prominent Bolsheviks.
4. Under a July 1918 constitution, the Congress of Soviets and its Central Executive Committee were the supreme political bodies, though this was not the case in practice.
5. The Bolshevik party also continued to meet annually and developed its own organisational structure, including a Politburo for policy formation, an Orgburo for organising the party and a Secretariat for administration.