Di seguito una composizione di Enis Batur (n.1952) pubblicata nella raccolta Perişey (Cosa Fatata) pubblicato nel 1992.
In poltrona
Alle pareti spoglie del salone ho appuntato nuove
mappe di città, in scala ridotta: guardando a fondo,
si intersecano le vie di Heraklion, New York,
Heidelberg, Praga, Pechino. Seduto in poltrona
attraverso canali, scale antincendio a chiocciola,
chiese di periferia e campi fuorimano.
Corde da bucato tese tra due finestre,
notte infilata in centinaia di bidoni di immondizia,
auto della polizia con luci intermittenti,
ragazze in bicicletta con gonne strappate e
la folla che tutto il giorno fora i boulevards
entrano in scena sotto i miei occhi, una dopo l’altra.
Mi blocco a bocca aperta di fronte alla statua di Brahman,
Charlie Parker nel sassofono all’angolo,
Italo su una panchina, nei pezzi polverizzati
di una molla d’orologio in cui mi sono confuso
senza trovare il tempo per capire,
sulla superficie dei quadranti alterati del tutto,
vedo: quieto, dalla gondola nel canale
il mio capo candidato alla ghigliottina
fissa i miei occhi
dalla sommità di un corpo altero.
Tempo dopo mi alzo, spengo la luce.
Koltukta
Salonun çıplak duvarlarına yeni, küçük ölçekli
şehir haritaları raptiyeledim: Kandiye’nin,
New York’un ve Heidelberg’in, Prag’ın ve Pekin’in
sokakları birbirini kesiyor, dalıp baktıkça.
Su arklarının, sarmal yangın merdivenlerinin,
banliyö kiliselerinin ve kuytu alanların
içinden geçiyorum oturduğum koltuktan.
İki pencere arasına gerilmiş çamaşır ipleri,
yüzlerce çöp bidonuna sığınmış gece,
yanar döner ışıklarıyla polis arabaları,
sıyrılan etekleriyle bisikletli kızlar ve
günboyu bulvarları delip geçen kalabalık
üstüste biniyor gözümün dibindeki perdede.
Kalakalıyorum karşısına dikildiğim Brahman
heykelinin önünde, köşebaşındaki saksofonda
Charlie Parker, bir park kanapesinde İtalo,
anlamaya vakit bulmadan içine karıştığım
bir zembereğin unufak olmuş parçalarında
ve büsbütün değişmiş çehresinde paftaların,
görüyorum: Kanaldaki gondoldan suskun,
giyotine aday başım, mağrur bir gövdenin
üzerinden bakıyor, dimdik, gözlerime.
Neden sonra kalkıp söndürüyorum ışığı.