F Cyrille Regis, on yıllar önce İngiltere'deki ilk çıkışından önce ırkçı bir hayranı tarafından postaya bir kurşun göndermişti. 2008 yılında Chelsea'nin menajeri olarak atandıktan kısa bir süre sonra Avram Grant düzinelerce antisemitik e-postayla boğuldu. Bu günlerde futbolcular, Twitter ve Instagram'da ırkçı tacize maruz kalmaya devam ederken, cazibesi, teslimat yöntemi dışında herhangi bir şeyin değişip değişmediğini merak etmek.
Son zamanlarda yaşanan sosyal medya suistimali dalgası – özellikle önde gelen siyah futbolculara yönelik – iyice yıpranmış bir modeli takip ediyor. Olaylar korkunç bir ivmeyle kümelenmeye başlar: Marcus Rashford , Axel Tuanzebe iki ayrı olayda, Anthony Martial , Reece James , Romaine Sawyers , Alex Jankewitz ve Lauren James . Beyanlar yayınlanır. Yönetim organları, yayıncılar ve halk figürleri, genellikle süslü bir sosyal medya grafiği aracılığıyla kınamalarını sunmak için birbirlerine tırmanırlar. Ve sonra, herhangi bir dalga gibi, öfke azalır. Haber döngüsü sıkılıyor. Irkçılık devam ediyor, herkes de öyle. En azından bir sonraki dalgaya kadar.
Rashford'un geçen hafta dediği gibi: “Durumun düzelip düzelmediğini sadece zaman gösterecek. Ancak son birkaç yılda iyileşmedi. "
Döngü hiç kırılabilir mi? Futbol, güçlü ifadelerin ve açık kınamaların ötesine geçebilecek mi ve ara sıra bir yargıç mahkemesinden başının üzerinde bir ceketle yürüyen bir adam görünecek mi? Oyundaki oyuncular ve kıdemli figürler , sosyal medya platformlarından daha fazla ihtiyatlı olmaya çağırdı . Hükümet teknoloji şirketlerini cezai yaptırımlar ve milyarlarca dolara ulaşan para cezaları ile tehdit etti. Ama şimdilik, bunların hepsi sadece kelimeler olarak kaldı. Gerçekçi bir şekilde, bu şeyin ölçüsünü hiç alacak mıyız?
Hafta sonu Mike Dean'e hakemlik yapan ölüm tehditlerinin ya da son zamanlarda uzman Karen Carney'e Leeds hayranlarının yaptığı muamelenin gösterdiği gibi, bu sadece ırkçılıkla ilgili değil. Tek tek olaylarla veya hatta aleni tacizle ilgili değil. Sosyal medya platformlarına odaklanmak, sorunun yalnızca en ince şeridini ele almaktır, çünkü halihazırda ortadan kaldırılan kötüye kullanımın çoğu, stadyumlardan hayranların yokluğunda çevrimiçi olarak gerçekleşti. İlham verdiği tüm neşeye, sunduğu heyecan verici hikayelere rağmen, İngiliz futbolu yakın tarihinin herhangi bir noktasında olduğundan daha fazla nefret tarafından tüketildiğini hissediyor: ne doğru bir şekilde yerleştirebileceğiniz ne de kesin olarak görmezden gelemeyeceğiniz bir koku.
Çevrimiçi söylemin artan hınç ve titizliği içinde. Neredeyse her eylemin, önceden var olan farklılık çizgileri doğrultusunda sonsuz bir şekilde ayrıştırılıp tartışılabileceği iklimdir. Haberi yayınlayan bir gazete ile takipçilerini vahşi, eğilimli manşetlere boğan bir sosyal medya hesabı arasındaki ince fark. Arsène Wenger'in kovulması hakkında şarkı söylemek ile Ed Woodward'ın ölmesi arasındaki fark bu. Beğenseniz de beğenmeseniz de, hepimiz buna karıştık.
Geçen sezon Kuzey Londra'daki Haringey Borough, FA Cup eleme maçında Yeovil Town taraftarlarının ırkçı tacizinin kurbanı oldu . Kalecileri Valery Pajetat üzerine tükürdü, taş yağmuruna tutuldu ve "siyah pislik" olarak adlandırıldı. Oyun birkaç dakika durduktan sonra, teknik direktör Tom Loizou sadece bir hareket tarzı olduğuna karar verdi. "Oyuncularım ırkçı olarak istismar ediliyordu" diyor şimdi. Hakemin kontrolü yoktu. Ben de onları çıkarmaya karar verdim. FA Kupası benim için o kadar önemli değil. Yeovil menajerine 'Sonraki turda iyi şanslar' dedim. "
Bu şeylerde her zaman olduğu gibi, medyanın ilk ilgisi hızla ortadan kalktı. Futbol dünyası tuttu, kaşlarını çattı ve işine geri döndü. Bu arada Haringey için iyileşme süreci epey uzun sürdü. Tekrar için gereken ek güvenlik önlemleri onları cebinden birkaç bin pound bıraktı. Bu arada duygusal izler daha kötüydü. Loizou, "Kulüp o zamandan beri düşüşte" diyor. Kalecim artık oynamak istemiyordu. Bu kulüpte yaşadığım en iyi orta yarı olan Coby Rowe devam etmek zorunda kaldı. Oyuncular hala mücadele ediyor. Ne dersin? Tek seferlik mi? Bir daha olmayacak mı? "
Bu Haringey'nin ırkçılıkla ilk ilgisi değil. Bir FA Trophy oyununda, Loizou, bir oyuncunun hamile kız arkadaşının rakip bir taraftar tarafından otoparka kadar takip edildiğini ve şu sözlerle alay edildiğini iddia ediyor: "Seni kara cüruf, sen ve içindeki o lanet bebek." Ve oyundaki pek çok kişi gibi, Loizou bir düzeyde işlerin kötüye gittiğini hissediyor. "Buralardaki yerel liglerde oynardım" diyor. “Yunanlılar, siyahlar, Türkler vardı ve hiçbir ırkçı taciz yoktu. Şimdi, tek gördüğüm her zaman etrafımdaki nefret. Ülke bununla dolu. "
İçişleri Bakanlığı'na göre, geçen sezon İngiltere ve Galler'de oynanan 2.663 futbol fikstürünün 287'si -% 10'dan fazlası – en az bir nefret suçu olayına yer verdi. Taraftarlar Mart ayında maçlara gitmeyi bırakmış olsa da, ırkçı veya uygunsuz ilahiler nedeniyle tutuklamalar% 150 oranında arttı. Yine de birkaç manşet figürüne odaklanmak, daha geniş eğilimi görmezden gelmektir: yavaş ve kademeli sıcaklık artışı, zihinlerin sertleşmesi ve konuşma kabalaşması. Eskiden solgunluğun ötesinde olarak kabul edilen şey artık değildir, çünkü soluk olanın bile olsa kolektif olarak karar verme yeteneğimizi kaybettik.
Sosyolog Dr Jamie Cleland, on yıldan fazla bir süredir futbol ve futbol taraftarlarının söylemlerini inceliyor ve pencerenin değiştiğini kabul ediyor. "Gördüğümüz şey," diyor, "dilin" geçici hale getirilmesi ". Toplum çok daha yoğun hale geldi ve bu nedenle sosyal normlar tarihsel olarak olduğu gibi sorgulanmıyor. İnsanlar, daha önce bir nesilleri olmayacak şeylerden kaçıyorlar. "
Burada futbolculara yönelik çevrimiçi tacizin artması ile 1970'ler ve 1980'lerin oldukça cinsiyetli holiganizmi arasında açık paralellikler var, Cleland'ın "sermaye edinimi" olarak tanımladığı bir süreç. "Bu holiganlığın kötü şöhretli yönüydü: onlara bir tür sosyal veya kültürel sermaye verdiği için şiddet içeren davranışlarda bulunan insanlar" diyor. “Nesiller boyunca, futbol tarihsel olarak erkekleri erkeğe dönüştürdü. Bir zamanlar şiddete başvurarak kendilerini kanıtlamışlardı, şimdi ise bir hayran olarak değerlerini çevrimiçi olarak kanıtlamakla ilgili. Bu kişinin günlük yaşamında yüksek bir sermaye seviyesi olmayabilir. Ama bu onlara bir değer duygusu veriyor. Birinin ısırmasını istiyorlar. Canlı hissediyorlar. "
Doğal karşılık, şimdi her zaman olduğu gibi, sesli ve kısır bir azınlığın eylemlerinin çoğunluğun konumunu lekelememesidir. Ancak bu savunma gerçekten bir noktaya kadar işe yarıyor ve her durumda: burada gerçekten kim veya ne savunuluyor? Bu eylemleri mümkün kılan bir kültürde suç ortağı olmak için fiziksel olarak ırkçı tacizlere tweet atmanıza veya antisemitik şarkılar söylemenize gerek yok. Loizou, "Bir azınlık hakkında konuşmaya devam ediyoruz" diyor. Ama çoğunluğun içindeler. Ve çoğunluk bu konuda hiçbir şey yapmıyorsa, o zaman onlar kadar suçludurlar. "
O'Brien'ın yaygın bir dehşete düşmesine rağmen ceza mahkumiyetinden kaçtı .
Ve bu gerçekten futbolun çok ötesine geçen bir sorundur. Ceza adalet sistemini, Big Tech'in hegemonyasını, politikamızın ihmalini ve birbirimizle konuşma şeklimizi kapsıyor. Çözümler de eşit derecede geniş kapsamlı olmalıdır: yasaklama emri ve boykottan, engelleme düğmesine ve koordineli siyasi kampanyaya. Bir düzeyde umutsuz bir haçlı seferi gibi geliyor: dünyayı sadece iki çıplak elinizle tutmaya çalışmak gibi.
Yine de iyimser olmak için hâlâ gerekçeler var. Futbol, genellikle daha geniş sosyal eğilimler için bir petri kabı görevi gördü: şiddetli kabile bilimi ve kalabalık anonimliğinin aynı toksik bileşimi, şimdi bir bütün olarak hayatımıza çok özgü geliyor. Buna iki yoldan biriyle bakabilirsiniz. Ya görevin çok canavarca olduğundan, kaosun güçlerinin çok dayanılmaz olduğundan şikayet eder ve perdeleri çekeriz. Ya da futbol toplumun bir mikrokozmosu ise, o zaman parçayı düzelterek bütünü düzeltmeye başlayabileceğimiz sonucuna varıyoruz. Futbol, tüm sorunlarının temel nedeni olmayabilir. Ama belki de çözümün kökü olabilir.