Eugène Delacroix Biyografisi
Eugène Delacroix Resimleri
Talleyrandın oğlu olduğu sanılan Eugène Delacroix, 15 yaşında annesi ölünce, ablasının yanında yaşamaya başladı.
1816da Güzel Sanatlar Akademisine girerek, Guérinin atölyesinde çalışmaya koyuldu; ama onun klasisizmle ilgili derslerine aldırış etmeyerek, o tarihlerde kendini kanıtlayıp, kurallarını kabul ettirmiş olan Davidin, daha sonraları da Rubensin, Rembrandtın, hatta mizaç bakımından kendisine çok uzak olan Watteaunun etkisinde kaldı. 1822 yılında Salonda, Dantenin Kayığı nı sergiledi. İki yıl sonra, Sakız Adası Kıyımından Sahneler i tamamladı.
Hareket ressamı
Daha o dönemde bir hareket ressamı olduğunu ortaya koyan Delacroix, renk titreşimini işlemede o zamana kadar hiç kimsenin gerçekleştiremediği bir yoğunluğa ulaşmıştı: Gerçekten, Delacroixnın renkleri, tuval üstüne sanki oturmamış gibidir
; tablodaki her fırça vuruşu, yanındaki fırça vuruşuna göre değer kazanacak biçimde, inceve güçlü bir düzen içinde gerçekleştirilmiştir. O yıllarda Boningtonla kurduğu dostluk, aralarında doğan rekabet açısından, Delacroix için yararlı oldu. Benliğinde büyük bir coşkunluk duygusu uyandıran Shakespeare ve Goetheyi okumanın dışında, sanatçı kendini bütünüyle çalışmaya verdi ve Tasso Deliler Hapishanesinde, Yiğit Charlesın Ölümü, Don Juanın Kayığı, Kör Milton(1827), Sardanapalın Ölümü (1827) Poitiers Savaşı (1829), İsa Zeytinlikler Dağında vb yi gerçekleştirdi.
Fasa yolculuk
1832 yılında Fasa yaptığı yolculuk, Delacroixnın sanat evriminde yeni bir aşama oluşturdu. Afrikada Eski çağdan kalma yapıtla büyük ölçüde etkilenen sanatçı, çok sayıda kroki ve suluboya yaptıktan sonra Fransaya dönünce, görkemli renklerin egemen olduğu birçok tablo gerçekleştirdi:
Vad Sebu Kıyıları; Arap Fantazyası; Cezayirli Kadınlar (1834); Fasta Yahudi Düğünü (1839); Muhafızlarının Arasında Fas Sultanı (1845); Aslan Avı (1854)
Hachette
Guérinin yanında yetişmiş, ancak Göricaultun dışında ona Constable ve Rubens de büyük etki yapmışlardı. Seçtiği ressamlar hep renkçi idiler. Renk ve heyecan, onu Klassisizmin karşısına çıkarmıştı.
Şair ruhlu,olgun, hoşgörülü, bir kişiliği vardı. lngres, onu kendisine rakip edinmiş ve düşmanı olmuştu. Ancak Delacroix, Klassisizmin şefi olan Ingresi, XIX. yy.ın ortalarına doğru bertaraf etmiş, hatta Akademiye, Ingresden sonra müdür olmuştu. Dante, Shakespeare, Byron ve Scott, sevdiği konularını edindiği yazarlar oldu. Atlar, aslanlar, kaplanlar da çizip resmettiği konulardı.
1832de Cezayire yaptığı seyahatten yığınla taslakla döndü. Ve Doğunun renkli bir dünya olduğunu keşfetti.
Egzotik, yabancı ülkelerin hayatları ile ilgili birçok anıtsal resimler yaptı. Gelişen Yeni-Barok akımının büyük temsilcisi oldu. Cezayir Kadınları, Sakız Adası Halkının Kılıçtan Geçirilişi Halka Önderlik Eden Hürriyet (Barikat), Haçlılar gibi büyük boyutlardaki eserleri yanında, bilhassa değerli olan portreleri vardır.
Bütün bu eserlerinde akılda kalan hareketli, fakat son derece dengeli bir anlatım dikkati çeker. Yazı yazar gibi, konuşur gibi bir anlatıma ve fırça kullanılışına sahip olan Delacroix, bu kendiliğinden yazışın diriliğini resimlerine kazandırmıştır. Büyük sanatçılarda yaratış denilen şey, doğayı kendilerince görmek düzenlemek ve biçimlemektir. Bu nedenle o gözünün altındakini, kendi düşüncesine göre değiştirmeyi doğru buluyordu. Ona göre sanatın esası hürlüğe dayanıyordu. Ressam, doğaya ve gerçeğe bağlandı mı gücünü yitirir. Sanat bir dildir. Anlaşılır şeyler konuşmak için de, doğa gibi ortak şeylerden söz etmek zorundadır. Ona göre portre, nesneye bağıntılı olduğu için, sanatçının hür yaşantısına engel olur. Bu nedenle o portrelerini ikinci planda görür. Bu kanıları bile onun ne denli hür ve coşkun bir iç dünyası olduğunu yansıtır.
Delacroix, her şeyden önce renge bağlıdır. Onun anılarını yazdığı Günlükü, sanat üzerine görüşlerini yansıtması bakımından ilgi çekicidir. Bir tablonun ilk değeri, göz için bayram olmasıdır sözü, onun sanatı mutluluk için bir araç gibi düşündüğünü gösterir. Rengi, rahat, coşkun hareketlerle tuvale aktarır. Ancak gene de o düzenlidir. Bu düzen, kompozisyon öğelerinin birbirleri ile sıkı bir ilişki içinde olmasını sağlamıştır. Örneğin, onun Barikat adı ile de bilinen Hürriyet kompozisyonunda, unsurların griler içindeki dokusu, havada dalgalanan bayrağın renkleri ile canlanır, hayat bulur. Böylece o, can alıcı noktaların gerektiğini anladığını gösterir. Bu onun düzen fikrine ne denli önem verdiğini de açıklar. Bunun yanında sanattan söz eden, şiirden söz eder, şiire yönelmeyen sanat yoktur der.
Onun Sardanapolın Ölümü adlı çok figürlü kompozisyonu, Byronun bir şiirinden alınmıştır. Asur hükümdarı, düşmanı olan Perslerin eline bir şey geçmesin diye, bütün karılarını ve değerli atlarını boğazlattırır. Ve sarayını ateşe vermeden önce bu işi yaptırır. Hükümdar büyük bir döşek üzerinde kurulmuştur ve adamlarının karılarını öldürmelerini seyreder.