En son öldüğümde, sıcak bir yaz gününde 1943'ta, çok büyük bir şok oldu. Sadece beş yaşındaydım ve öldüğümü fark etmek biraz zaman aldı. Benim adım Mary Anne'di ve ailemle birlikte Harrisburg, Pennsylvania'da bir birleşme için seyahat ediyordum. En son hatırladığım şey lastiklerin çığlık atması ve metal çarpışmasıydı. Hemen tam bir karanlıkla çevrilendim. Şimşek gibi beklenmedik bir herif, vücudum çok sert bir nesneye çarptığında ve bir rüya gibi bir yere düştüğünde tüm duyuları dikkat çekti. Keskin acı, daha önce yaşadığım hiçbir şeyin aksine, bütün varlığımı deldi.
Havayı solmaya başladım. Bu kalın karanlıkta boğulma korkusu ve dayanılmaz bir acı çekti. Göğsümdeki kaslar büyük bir fil gibiydi orada oturmuş nefes almayı imkansız hale getiriyordu. Bu yerde kalmak istemedim. Minnetle, hava yavaş yavaş akciğerlerimi büyük boşluklara doldurdu ve sakinlik yavaşça panikin yerini aldı.
Yardım için Tanrı'ya dua ettim
Kollarımı veya bacakları oynatamadığımı fark ettim ve kafam bir tuğla duvarla çarpıştığımı hissettim. Gözlerimi bir sebepten açamadım ve karanlıkta sessizce uzanıp bekledim. Düşüncelerim kazaya dönerken, ailemin ve ağabeyimin durumu hakkında endişelenmeye başladım. Annemin ve Pazar okulu öğretmenimin bana, eğer Tanrı'ya dua edip dua edebileceğimi korktuysam bana söylediklerini hatırladım. Tekrar tekrar Tanrı'dan karanlıkta bir fener gibi bize yardım etmesini istedim. Birdenbire sıcak bir çevre hissettim ve tüm vücudumu sardım. Artık canımı yakmadım. Sanki biri beni sıcak bir battaniyeye sardı ve sanki beni baştan ayağa örttü. Güvenli ve rahat hissettiren parlak bir ışığın ortasında gibiydim.
Yavaş yavaş gözlerim ışığa ayarlandı ve ben onun diğer tarafında akan formları görmeye başladım. Her şey odaklanınca, enkazın tüm sahnesi altımda belirdi. Anlaşılan her şeyin üstünde yüzüyordum. Bu kesinlikle tuhaf bir rüyaydı. Aşağıdaki kanıt iki aracın durma işaretinde çarpıştığını doğruladı. Etki neredeyse iki tarafın da ön taraflarında kaynaştı. Her yere metal, cam, yağ ve diğer otomobil parçaları serpildi. Her iki arabanın kaputu altından çıkan duman ve yanmış lastik kokusu dikkat çekiciydi.
Daha fazla incelemeden sonra, batığın etrafında yerde yatan birkaç kişi var gibiydi. İkisi hemen ailem olarak tanınırdı. Babam sürücü koltuğunun yanındaki yere uzandı. Cam parçaları alnında rastgele bir şekilde parlıyordu. Sol gözünün üstündeki büyük bir yara gözün şişmesine neden oldu ve ağır kanıyordu. Direksiyon göğsündeki koyu kahverengi elbisesi üzerinde bir baskı yapmıştı. Nefes almakta güçlük çekiyor gibi görünmesine rağmen, uyanıktı ve başkalarının ailesini kontrol etmelerini istedi.
Ağabeyim Jason, arabanın arka koltuğunda benimle birlikte seyahat ediyordu ve o hala oradaydı. Vücudu buruşmuş ve bacakları çubuk kraker gibi bükülmüş. Baygındı ama nefes alıyordu. Sonunda, yerdeki annemi de gördüm. Hareket etmiyordu ve bana cevap bile vermedi. Daha yakından baktığımda ve ezilmiş alnından gelen kırmızı kanı keşfettiğimde endişe duydum. Bir başka tür sıvı da aynı bölgeden sızıyor, yanağından aşağı kayar ve kaldırıma küçük uyarılarla vuruyordu. Hiç hareket etmiyordu.
Onunla ve diğer aile üyeleriyle konuşma girişimlerim boşunaydı. Ya beni duyamadılar ya da sadece cevap vermediler. İlk başta kendim olmaktan korktum. Ancak tüm bu karışıklığın ortasında dikkatim, kalabalıktan yaşlı bir adam küçük bir kızı dikkatlice aldığında saptırıldı. Belli ki enkazdaydı ve yüzüstü yerde yatıyordu. Şefkatle onu teslim ederken, yakından inceledim. Neredeyse beline doğru düz kahverengi saçlıydı. Hem kollar hem de bacaklar vücudundan gevşek ve yararsız bir şekilde asıldı. Fırfırlı beyaz çoraplarla sarı bir elbise giymişti. Eskiden mavi gözler ve sakat bir burun olan şey artık orada değildi. Bunun yerine, ciltlerinde, kemik ve kasları ortaya çıkarmak için cilt tekrar soyulmuştu. Gözler beyne doğru çarptı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Öldü mü?
Korkuma göre, bunun ben olduğumu yavaşça anladım! Ama olamazdı, çünkü aynı anda iki yerde de olamadım ve kesinlikle hiçbir yere zarar vermedim. Ölülerin ne anlama geldiğini anlamadım, ama belki de başıma gelen buydu. Eğer böyle hissettirdiyse, hiç hoşuma gitmedi. Diğerleri beni göremediğinden veya duyamadığından tamamen kendim olduğumu fark ettim. Yavaş yavaş ağlarken, bir daha asla eve gidemeyeceğim ya da arkadaşlarımla oynayamayacağım. Babamın kucağına asla oturamam ya da annemin sarıldığını hissedemedim. Kalbim kırılmış gibi ağlamaya başladım. Benim dünyama ne oldu?
Kaderin elinde olduğu gibi, annem de o kazada öldü. Şaşkınlığım ve sevincime vücudundan oturdu ve üzerinde durdu. Ağlamam durdu. Giysisini veya elbisesini çıkarıyor gibiydi. O da ölmeyi kabul etmedi, ama yakında babama ve Jason'a yardım etmek için dikkat dağıtıldı. Onları hastaneye kadar takip ettik ve çoğu zaman onlarla birlikte kaldık. Bizi görmese ya da duyamasalar da, onlarla hayallerinde buluşabileceğimizi, eskisi gibi konuşup kucaklayabileceğimizi keşfettik. Babamın ezilmiş bir kaburga kafesi ve bir beyin sarsıntısı vardı ve kardeşim Jason, hem bacaklarında hem de burnunda kemikler kırmıştı. Ayrıca boynunda yaralandı ve beynini çürümek, birkaç gün komada kalmasına neden oldu. Her ikisi de iyileşmeye birkaç hafta hastanede kaldı.
Annem ve ben morgda insanları dikkatlice temizlemek ve cenazemize bedenlerimizi giydirmek için zaman harcadık. Yüzümüze ellerinden geleni yaptılar, ama hasar oldukça fazlaydı. Bizi pazar kıyafetlerimizle giydirdiler ve saçımızı düzeltmeye çalıştılar. Büyükannem anneme sık sık giydiği parlak mavi elbiseyi seçti. En sevdiğim oyuncak ayımın yanına konulduğunu fark etmekten çok mutlu oldum.
Süreç boyunca birbirimize çok fazla şey demedik, her birimiz kendi düşüncelerimizde derinlerde. İnsanları orada izlerken, vücudunuzu temizlerken ve giyinirken izlemenin nasıl hissettirdiğini tarif etmek zor.
Ayrıca bizden gelen çok ilginç bir süreç olan cenazeye katıldık. Daha önce hiç bir cenazede bulunmadığımdan, sürekli olarak Anne soruları soruyordum. Ona sorduğum sorulardan biri kilisenin önündeki iki kutuyu ilgilendirdi. “Kutulara tabut denir ve vücudumuz oraya yerleştirilir. Burada kalacağımız yer” dedi.
Bir kutu içinde olmaktan korkuyor
Bu tepki, bana kapalı olmanın nasıl bir his olduğunu düşündüğüm için bana korku getirdi. "Sonsuza dek bir kutuda kalmak istemiyorum. Korkuyorum," diye bağırdım. Kutuya girmemiz gerekmediğini söyleyerek beni rahatlattı, sadece vücutlarımızı orada tuttular. Beni geceleri soktuğu zaman olduğu gibi güvenli bir yer olduğunu açıkladı. Bu cevap anlamlı gelip beni sakinleştirdi.
Çaldıkları güzel şarkılarla birlikte şarkı söylediler ve bakanı dinlediler ve arkadaşlar hakkımızda güzel şeyler söylüyorlar. Akrabaları ve arkadaşları rahatlatmaya çalıştık, ama bizi duymuyorlardı. Bütün cenazenin en ilginç kısmı, tabutlarımızı mezarlığa gömmeleri için kilisenin arkasına götürdükleri zamandı. Orada, bizim gibi diğer ruhları keşfettim, sanki bir şey ya da birisini bekliyormuş gibi mezarlarında oturuyorlardı. Sonunda, karısının yanında sabırla bekleyen yaşlı bir adama yaklaşma cesaretini gösterdim.
"Afedersiniz, ne yaptığınızı merak ediyordum?" Ben derhal adama sordum.
Kimsenin beni duymadığı için onların cevaplarını duymayı beklemiyordum. Ama yaşlı adam bana direkt gözle baktı ve şaşkınlıkla cevap verdi, “Kızımızı arıyor. Kızımızın bizi ziyaret etmesini bekliyoruz. Sık sık gelmiyor, ama yine de beklemeye devam ediyoruz.”
"Neden onu bulmuyorsun?" Ben sorguladım.
“Karım, onu özleyeceğini düşündüğü için başka bir yere gitmekten korkuyor” diye yanıtladı. “Bir süre önce burayı terk etmek istedim, ama kızımız için burada olduğumuzda ısrar ediyor. Bunca zamandan sonra onu burada yalnız bırakmayacağım, bu yüzden ikimiz de bekleyeceğiz.”
“Neden burada sıkışıp kaldığını hala anlamıyorum. Farklı yerlere seyahat ettik; neden yapamazsın?”
“Etrafına bak,” dedi sabırsızlıkla. “Bütün bu insanların takıldığını görüyor musun?”
Ölü mü rüya mı?
Uzun silahlı garip kıyafetler ve askerler giyen bazı insanlar gördüm. Erkekler, kadınlar ve çocuklar her yerde mezarlarında duruyor, oturuyor veya uzanıyorlardı. Yaşlı adam ruhların çoğunun onları almak için Tanrı'yı beklediğini ya da onları serbest bırakmak için akrabalarını beklediğini söyledi. Yine de diğerleri öldüklerini bile bilmiyordu. Sadece rüya gördüklerini ve bir gün uyanacaklarını düşündüler. Tüm bu insanların serbest bırakılmayı veya kurtarılmayı beklemesini görmek gerçekten etkileyiciydi. Sadece mezar taşlarında oturuyorlardı, cenazemizi dinliyorlardı, ama birbirlerini fark etmiyorlardı. İhtiyar, göründüğü gibi devam edebileceğini biliyordu, ama karısı olmadan gitmedi. Kızlarını bekleyen mezarlığın kapısına bakıyordu. Kızının hala ona ihtiyacı olduğunu hissetti. Kocası çok üzüldü. Orayı terk etmekten çok memnun oldum.
Annem ve ben eski evimizin çevresinde babam ve Jason'ın iyileşmesine yardım etmeye çalışırken, sık sık huzursuz olurdum. Ölümümden bu yana iki ay içinde değişiyor gibiydim. Çok hızlı büyüyor gibiydim. Artık beş yaşında bir çocuk gibi düşünmemiştim, ama bir şeyi yetişkin olarak görmeye ve hatırlamaya başlamıştım. Bilinçli bir şekilde yapmaya çalıştığım bir şey değildi, ama ne kadar istekli oldum, yaşlı korkularımı ve düşünceleri salıvermeye başladım. Ayrıca şu an içinde yaşadığım bu dünyanın başka bir parçası olduğunu da keşfettim. Kendimiz gibi diğer ölü insanlar tarafından kuşatılmıştık.
Bazıları, yaşadıkları gibi yaptıkları gibi hayatları hakkında gibiydiler. Hala ev temizliği, yemek yapması ve çocuklarına bakmakta anneler vardı. Çalışacak, çim biçme ve kağıt okuma babalar vardı. Oynayan ve okula giden çocuklar bile vardı. Her biri rutinlerine sıkışmış gibiydi ve artık öldüklerinin farkında değildi.
Bir şey arıyormuş gibi dolaşıp kalmış gibi görünen diğer ruhlar da vardı. Her yaştan ve her türlü insan sürekli olarak gruplar halinde ya da sadece kendi başlarına seyahat ediyorlardı. “Ne arıyorlardı?” Merak ettim. Anneme bir gün sordum.
O, “Ruhların bazıları, akrabaları ve arkadaşları olanların ölümleriyle veya diğer problemleriyle başa çıkmalarına yardım etmek için oradalar. Diğerlerinin ise işlerine ve günlük rutinlerine devam etmeleri gerekiyor. Belki de öldüklerini bilmiyorlar veya ailenin onlarsız yapamayacağını düşünüyorum. "
Bu ilginçti. Bu ruhlar neden etrafta takılıyor? Sonra düşünceler bana, annemle benim yaptığım şeyin olduğunu söyledi. Peki neden bu insanlar işe ya da okula devam etmek istiyor? Peki ya kaybolmuş görünen ve dolaşan ruhlar? Buradan nereye gideceğiz? Cevaplarımı beklenmedik bir kaynaktan aldım.
Bir gece geç saatlerde babam uykusunda çok kötü zamanlar geçiriyordu. Kazayı tekrar yaşadı, kendini suçladı, bu yüzden oldukça korkunç kabuslar gördü. Annem ve ben yardım etmeye çalışıyorduk ama hiçbir şey işe yaramadı. Birdenbire karanlıkta bu kör edici ışık vardı ve ben Peder etrafında duran formlar gördüm. Yavaşça onu rahatlatıyor ve acısını hafifletmeye çalışıyorlardı.
Onlar muhteşem varlıklardı. İlk başta ışık o kadar parlaktı ki doğrudan onlara bakamıyorduk. Formlarının ana hatları bedenimize benziyordu, sadece çok daha uzun. Tamamen şeffaftılar, ancak bu patlayan ışıkla doluydu. Sonunda gözlerinden birine bakmak için cesaret topladım. Kalbim durmuş gibiydi. Sanki içimden görüp düşüncelerimi biliyorlarmış gibi geldi. Bir ses, sadece bir fırtınanın gücüne ve bir fısıltının yumuşaklığına sahip biri olarak tanımlayabileceğim sessizliği bozdu.
Dudaklarını kıpırdatmadan, varlıklar “Biz senin babanın melekleriyiz” dedi. "Bu mümkün değil," hemen düşündüm, "çünkü seni daha önce görmüş olurdum ve görmedim."
"Biz her zaman burada bulunduk; sen bizi görmedin" dediler.
Şimdi bu kabul edilebilir bir cevap değildi. Bu parlak canlıları özlemenin bir yolu yok. Yine de onları göremediğimi açıkladılar çünkü görmeye hazır değildim. Bana hem annem hem de kendi meleklerimiz olduğunu söylediler. Bunu kabul etmek zordu, çünkü bu varlıkları hak etmek için ne yaptım?
"Biz her zaman yanınızdaydık" dediler, "ama dikkatiniz aileniz ve arkadaşlarınızla oldu. Bizi sadece rüyanızda gördünüz."
Belki yanlış bir şey arıyordum. Gördüğüm Pazar okul resimlerinin aksine, kanatları ya da haleleri yoktu. Bütün ışık biçimlerinden bu ışık ışınlarını aldılar. Her biri, doğrudan bakmaya çalıştığım zaman bana güneşin parlak ışığını hatırlattı. İlk şoktan sonra, çevremizdeki diğer tüm ruhlarla ilgili sorularıma cevap vermelerini istedim.
“Bazı insanlar öldüklerini kabul etmeye hazır değiller. Belki de başlarına gelebileceklerinden korkuyorlar. Belki de kendilerini normalde yaptıkları her şeyi yapacaklarına ve kendilerini yapacaklarına ikna ederek kontrol altında hissetmeye çalışıyorlar. iyi davranırlar, dikkatlerini çekmeye çalışırız, ama bizi farketmezler, diğerleri devam etmeden önce bir şeyi tamamlamaları gerektiğini hissettiler.Belki birine bir şey anlatması ya da bitmemiş işleri tamamlamaları gerekiyordu.
“Yine de başkaları, birileri veya başkalarına karşı güçlü duygular yüzünden bu dünyada sıkışıp kalmış gibi görünüyor. Belki birilerine kızmışlar veya aldatılmış veya zarar görmüş gibi hissediyorlardı. Genellikle insanlar bir başkasının hayatını aldıklarında ölü ruhlar katillerine bağlı görünüyor. bir süredir. Bir yere ya da bir kişiye güçlü bir bağları varsa, öldükten sonra bile ayrılmayacaklardı. Eğer insan alkole ya da ilaca bağımlıysa, ölümde bile onu canlandırmaya devam edecekler. ”
Ayrıca karanlıkta dolaşıp duran ruh gruplarından bahsettiler. Bu varlıkların kaybolduğunu düşündüklerini veya hayatta yaptıkları işler için bir tür ceza beklediklerini söylediler. Genellikle böyle bir yer olmadığı zaman cehennemde olduklarına inanırlar. Hayatta iken bile bulamadıkları bir şey arıyorlar. Onların umudu bu yerden bir çıkış yolu bulmak.
Michael adındaki meleklerden biri, “Ölenlerin hepsi için, melekleri yanlarında duruyor. Ne yaptıkları ya da düşündükleri önemli değil, bizim yardımımız var. yapması gereken dikkatlerini ve düşüncelerini dikkat dağıtmaktan uzaklaştırmak ve bize bakmaktır.Tamamen hepsi bu kadardır.Onlar ölümde bile yapmak istediklerini seçerler, istedikleri zaman gidebilirler. bitmemiş işler için arada bir yer. Cezalandırma için değil, tamamlanma için. Cezalandırılacak bir yerimiz yok. ”
Sohbetimiz geceye kadar devam etti. Bana insanların mükemmel olduğunu söylediler. Sadece nasıl olduğunu görmedim. Şüpheci olduğum için bana göstermeyi kabul etti. Babam ve Jason ile ilgilenmek için annemi bırakıp onları cennet dediğimiz bir yere bırakmamı sağlayan şey buydu. Küçük ellerimi büyük ellerimize ulaştığımızda, geldiğimizde bir an gibi geldi. Bir saniye içinde, bizi çevreleyen, parlayan bir ışık topundan başka hiçbir şeye çevrelenmeyen gölgeye benzer bir karanlıktan gittik. Gördüğüm hiçbir şeye benzemiyordu. İlk önce gözlerimi korumam gerekiyordu çünkü ışık beni şaşırttı. Her şeyi kuşattı ve o kadar parlaktı ki tıpkı güneş gibi doğrudan bakmak zordu. Işığın renkleri, tıpkı bir yaz gününde gökyüzünün rengi gibi saf beyazdan ışık mavilerine değişecektir. Bu ışık her insanın içinden geliyor ve vücudunun dışına taşmış gibiydi. Şeffaf görünüyorlardı, ama her şey dokunuşa sağlam geldi.
Fark ettim bir sonraki şey tüm faaliyetlerdi. İnsanlar her yerde bir şeylere karıştığı için bir arı yuvasına benziyordu. Bazı insanlar sihir gibi girip çıkıyordu. Bir melek olan Michael, bu yere seyahat etmenin çok kolay olduğunu söyledi. Sadece nerede olmak istediğini düşündün ve anında orada olacaktın. Ayrıca girip çıkan bu insanların muhtemelen akrabaları veya arkadaşları ziyaret etmek için Dünya'ya geri döndüklerini açıkladı. Ayrıca ailemin bana ihtiyacı olduğunu hissedersem, aynı şeyi yapabileceğime dair bana güvence verdi.
Binalar olduğu için Dünya'ya benziyordu, ancak sağlam görünüyorlardı, ama tıpkı insanlar gibi, şeffaf görünen bu garip maddeden yapılmış gibi görünüyorlardı. Odalar benim gibi canlılarla doluydu ve açıkçası melek olan öğretmenler vardı. Öğrenciler heyecanla sorular soruyor ve kendi aralarında konuşuyorlardı. Diğer odalar, kelimenin tam anlamıyla her yerde duyulabilen müzik yapan insanlarla doluydu, ancak görülecek bir mikrofon ya da radyo yoktu. Sadece kulaklarınla değil, tüm vücudunla duydun. Vücudunuzdaki bir nehir gibi akıyor gibiydi, dokunduğu her şeyi iyileştirdi.
Sürekli çiçek açan her renkte ve türde çiçek tarlası vardı. Birini seçebilirsin, diğeri onun yerini aldı. Ayrıca gölgeler sağlayacak kadar büyük ve çocukların tırmanması için yeterince küçük olan ağaçlar da vardı. Derin mavi nehirler binaların ve insanların içine, dışına ve çevresine aktı.
Hayvanlar ve çocuklar tarlalarda bir araya gelerek su içerisinde oynadılar, etraflarındaki diğerlerine habersizlerdi. Her yerde insanlar vardı ve her birinin yanında kendi melekleri vardı ve konuşmaları herkesi içeriyordu.
Resim yapan, heykel yapan, çizen ve yaratan sanatçılar gördüm. İnsanlara gelecekteki icatlar hakkında bilgi edindikleri söylenen büyük bir açık alan ortaya çıktı. Çok büyüktü, gördüğüm her şeyden çok daha büyüktü. Küre, büyük bir kristal top gibi tamamen yuvarlaktı ve yine de havada tek başlarına asılı gibi görünen farklı odalar vardı. İnsanlar ve melekler, çalışmalarında tamamen yer alan çeşitli bölümlerde toplandılar. Tüm bu aktivitelerin tam ortasında, konuşan, gülen ve tekrar bir araya gelen insan grupları vardı.
Bu cennetin eteklerinde, kendi küçük dünyalarında görünen başka insanlar gördüm. Tüm etkinliklerin tam ötesinde olduğunu fark etmediler. Hevesle ibadethaneler inşa ediyorlardı, felsefe tartışıyorlardı ve bu yeni dünyada kendileri için yer bulmaya çalışıyorlardı. Meleğim John'a neler olduğunu sordum.
“Bunlar, cennetin olması gerektiğini düşündüğü şeyi yaratmakla meşgul olan insanlardır. Ne olması gerektiğine dair önyargılı fikirlerini bırakmaya hazır değiller ve yeni fikirleri kabul etmeye hazır değiller. Bundan bir süre bıktınız ve diğerlerine katılmaya istekli olun. Tanrı ile olan bağlantılarının yalnızca binalarda veya törenlerde bulunabileceğini düşünüyorlar. Binanın değil, bağlantı olduklarını anlamıyorlar. ”
Bu insanların ötesine bile baktım ve sürprizlerime uyuyor gibi görünen başkaları buldum. Melekleri, uyanmaları için sabırla yanlarında bekliyorlardı.
“Bu insanlar ne yapıyor?” Ben sorguladım.
"Uyuyorlar, çünkü son yaşamlarında çok zor zamanlar geçirdiler, ruhun dinlenmesi gerekiyor. Dinlenirken, dinlendikleri süre boyunca, hayal ettiklerini düşündüklerini alıyorlar. Bu rüyalar gerçekte onları hazırlayacak mesajlar cennet, "diye cevapladı Jonah, meleğimden bir başkası. Bu merakımı tatmin ediyor gibiydi.
İlk başta, büyük bir ekrana sahip küçük bir odaya benzeyen çok özel bir yerde meleklerimle biraz zaman geçirdim. Yalnızdık ama yine de çevremizdekilerin de aynı şeyi yaptığını biliyordum. Onları göremedim ve onlar bizi göremedi. Ekranı birlikte izledik ve hayatımın her birini ve hatta ara sıra kalanları gördük. En ilginçti ve meleklerim tüm sorularıma sabırla cevap verdiler. Genellikle onlardan resmi durdurmalarını isterdim, böylece hayatımdaki diğer insanların ne hissettiğini hatırlayabiliyor ve hissedebiliyordum. Bazen o kadar acıtıyor ki, ölümümde yaşadığım acı gibi hissettim. Yine de, diğer zamanlarda çok heyecan verici ve neşeliydi. Meleklerim kendimle bir araya gelmek gibiydi. Sonuçta, az önce bıraktığım da dahil olmak üzere yirmi iki yaşam izledik. Ben suskuntum.
Melekler, tüm yaşamları gözden geçirme amacının, neden yaptığım ve gerçekte kim olduğumu seçtiğimin daha iyi anlaşılmasını sağlamak olduğunu açıkladı. Bunu görene kadar gelecekteki yaşamlarda daha iyi kararlar almak için kendinizin tüm bölümlerini göremezsiniz. Onlara ne zaman yargılanacağımı sordum? Annem ve diğerleri bana hayatım boyunca kötüyken cezalandırılacağımı söylemişti. Birkaç "kötü" tecrübem olduğunu biliyordum ve çok fazla ödemek zorunda kalacağımı sanıyordum. Michael bana çok şaşırttı baktı.
“Burada hiçbir ceza yok, sadece anlayış var. Neden hayat ve kendin hakkında bir şeyler öğrenmeye çalıştığın için seni neden cezalandırıyoruz? Sen kimsin "diye açıkladı Michael. “Tanrı sizi mükemmel yarattıysa, bir şey nasıl yanlış olabilir? Tanrı sizi yargılamadığından, neden başkaları olsun ki?” Bu anlamlı bir şekilde çabuk rahatladım.
Yavaş yavaş gölün yakınında olan dersliklerin çoğuna gittik. Geçmişte yaşadığım ve konuşmalarına katılmaya karar vermiş birkaç insanı tanıdım. Evrensel Yasalar ve bizimle nasıl ilişki kurdukları hakkında konuşuyorlardı.
Evrensel Yasalar hakkında bir şeyler duyduğumu hiç hatırlayamadım, ama garip bir şekilde, ağızlarından çıktıklarında bile ne dediklerini anladım. Bunlar, özellikle bizim için yaratılan evrenin rehberleriydi ve daha fazlasını bilmek zorunda kaldım. Bunun hiç yaşamadığım gerçeğin olduğunu biliyordum. Her yasa mükemmel olduğumuz gerçeğine geri döndüğünde sessizce dinledim. Geçmiş hayatlarımı tekrar ziyaret etmekten yeni döndüm, hala nasıl olduğunu görmedim.
Grup ayrılmadan önce birçok soru soruldu ve cevaplandı. Daha fazlasını duymak için çok açtım, aynı şeylerden bahseden başka bir grup bulana kadar yürümeye devam ettim. Bu grupta sekiz Evrensel Yasa olduğunu öğrendim. Onlar:
1) Sen Tanrı'yla ortak yaratıcısın ve kendi hayatını yaratıyorsun
2) Oluşturduğunuzda bunu çevreler veya çevrimler halinde yaparsınız
3) Sebep ve sonuç kanunu - sadece seçimler
4) İyi ya da kötü yoktur - sadece zıtlıklar
5) Yargı - hiç yok
6) Bütün varlıkların onlara yardım etmeleri için melekleri vardır.
7) Mükemmellik, karşıtlarının birleşimi ve ikisinin de kabulüdür.
8) Tüm yollar sonunda aynı yere çıkar; neden yolculuğun tadını çıkarmıyorsun?
Mümkün olduğunca çok bilgi edinmek için birkaç derse girdim. Bana öğretildiğimin gerçeğin olduğunu duyduğumu biliyordum. Hatırlamak için çok istemiştim. Ama nasıl?
Bir sonraki hayatta ne zaman ve nerede onlarla bağlantı kuracağınıza karar vermek için çok sayıda insanla tanıştım. Aldığım tüm bilgileri kullanarak, seks, ırk, kültür, ebeveynler, yaşam tarzı ve yönümü bu kez öğrenmek istediklerime dayandırdım. Ailemi seçtim çünkü bana saklamak istediğim güçlü yanları ve anlamak ve değiştirmek istediğim zayıflıkları hatırlatıyorlardı. Bunu bir dahaki sefere yapmam gerekeni biliyordum ve mümkün olduğunca hatırlamak istedim. Ebeveynlere ve hayatımın yönüne karar verdiğimde, rahmi ziyaret etmeye başladım. Oldukça rahattı ama orada kalmak istemedim. Rahimden sürekli cennete gidip gelip, Evrensel Yasaları mümkün olduğunca ezberlemeye çalışırdım. Asıl doğum günümden hemen önce, Michael bana küçük, yıpranmış bir kitap verdi. Gerçekten şaşırmıştım; bir hediye? Kapakta "Mükemmel Varlıklar İçin El Kitabı".
"Bu nedir?" Diye sordum.
“İstediğiniz şey buydu” dedi John, en çok tanıdığım bir melek. “Gerçekte kim olduğunuza nasıl geri döneceğinizi hatırlamanıza yardımcı olacak bir kitap. Siz oradayken basitçe yaşamaya başlayacaksınız. Bazen sizinle birlikte olmamız yeterli değil. Bazen daha fazlasına ihtiyacınız var. bu kitabın bir kopyasını bir anda ya da diğerinde alıyor. Bu senin zamanın. Ayrıca, bu sefer bizi görebilecek, bu da sana yardım etmeli. "
Kitabı dikkatlice inceledim ve tüm Evrensel Yasaların orada olduğunu ve gruplarda duyduğum soruların çoğunun cevaplarını buldum. Doğumdan önceki son birkaç saatimi kitabımı ezberlemeye çalışarak geçirdim. Sonunda zaman geldi.
Kendimi bu çok dar açıklıktan sıkıldığımı hissettiğimde, “Kitabı hatırla, kitabı hatırla, kitabı hatırla” derdim.
Şey, kitabı tamamen hatırlamam elli yıl sürdü. Bir anda parçaları çok az geldi. Bazen başkalarının sözleriyle geldi. Bazen yaşam deneyimleriyle oldu. Melekleri gruplara ya da bireysel oturumlara yönlendirirken, çoğu bana ulaştı. Maddelerin arıtılması, kendi meleklerimle dinleyerek ve konuşarak çok zaman geçirdim. Bu hayatta benim için çok önemliydi. Onları görüp konuşabilmeme yardımcı oldu. Ama ben de diğerleri gibi, kendimi hala yalnız hissettiğimde hayatımda bir süre kaldı. Beni yönlendirmelerine yardımcı oldular ve hepsinden iyisi hepimizin ne kadar mükemmel olduğunu sürekli hatırlattılar.
Madde Kaynak:
Mükemmel Varlıklar İçin El Kitabı: Yaşam Gerçekten Çalışıyor
BJ Wall tarafından.
Yayımcı, Hampton Roads Publishing'in izniyle yayınlanmaktadır. © 2001. http://www.hrpub.com.
Daha fazla bilgi için ve / veya bu kitabı sipariş etmek için buraya tıklayın.
Yazar Hakkında
BJ Wall, altı yaşındayken, melekleri ve ölüleri görebildiğini ve duyabildiğini fark etti, ancak yeteneğini anlamadan yıllar önce oldu. Danışmanlık alanında yüksek lisans derecesi var ve iyileştirme çalışmalarında metafiziği uzmanla birleştiriyor. Meleklerinden duyduğu gerçeği kaydetti. Mükemmel Varlıklar İçin El Kitabı. BJ aynı zamanda yazar Mükemmel Varlıklar İçin Rehber Kitapçıkve Mükemmel Varlıklar Kilisesi Bursu'nu kurdu ve öğretmeye, tavsiyelerde bulunmaya ve yazmaya devam ediyor. Adresindeki web sayfasını ziyaret edin http://shatteringthematrix.com/profile/BJWall