Bizans'ta darbe. 11 Aralık 969, darbenin bir sonucu olarak, Bizans imparatoru Nikifor Fock öldürüldü ve John Tzimisios emperyal tahttaydı. Nikifor Fock şanının zirvesine düştü: Ekim ayında imparatorluk ordusu Antakya'yı ele geçirdi. Nikifor, soylu ve din adamları arasında güçlü bir muhalefet uyandırdı. Zorlu ve münzevi bir savaşçıydı, Bizans İmparatorluğu'nun gücünü geri kazanmaya odaklandı, Araplarla mücadeleye ve Güney İtalya için mücadeleye tüm gücünü verdi. Varlıklı mülkler, lüks fonların ve törenlerin kaldırılmasını sevmiyordu, kamu fonlarının harcanmasına engel oldu. Aynı zamanda, Basileus, sosyal adaleti restore etmeyi amaçlayan bir dizi iç reform yapmayı da planladı. Nikifor asaleti halkın lehine zayıflatmak ve onu imparatorluğun en zengin kurumu yapan birçok imtiyazlı kiliseden mahrum etmek istedi. Sonuç olarak, Bizans aristokrasisinin, din adamlarının ve manastırlığın önemli bir parçası başlangıçtan nefret ediyordu. Nikifor, kraliyet ailesinden gelmemekle suçlandı ve imparatorluk tahtına doğum hakkı yoktu. Sıradan insanların saygısını kazanmak için zamanı yoktu. İmparatorluk kıtlık tarafından sarıldı ve imparatorun yakınları zimmete geçti.
Nikifor mahvoldu. Eşi bile ona karşı çıktı. Görünüşe göre Kraliçe Theophano, Nikifor’un hayatının zevklerine olan tasarruf ve ilgisizliği beğenmedi. Gelecekteki kraliçe kariyerine Konstantinopolis shinkarının (içme evinin sahibi) ve bir fahişenin kızı olarak başladı. Bununla birlikte, inanılmaz güzellik, yetenek, hırs ve kötülük onun bir etkileyici olmasına izin verdi. İlk başta genç varisi baştan çıkardı ve taht Roma'ya bastırdı. Basileus'un hayatı boyunca umut verici bir komutan olan Nikifor ile bir ilişki kurdu. Nikifor Foça'nın tahtı ele geçirmesinden sonra tekrar kraliçe oldu. Theophano, sevgilisini Nikifor, John Tzimiskes'in parlak bir arkadaşı yaptı. Theophano, Tzimisces'e ve halkını imparatorun yatak odasına soktu ve Nikifor vahşice öldürüldü. Ölümden önce, imparator işkence gördü. Ayrıca, Tzimiskes'in Nikifor Fochi'nin yeğeni olduğu, annesi Fochi'nin kız kardeşi olduğu söylenmelidir.
Darbe, taş almaya yeni başlayan Bizans İmparatorluğunu önemli ölçüde zayıflattı. Nikifor'un Doğu'daki fetihleri - Kilikya, Phoenicia ve Coelishiria'da - neredeyse tamamen kaybedildi. Kapadokya'da, Küçük Asya'da, vefat eden imparatorun yeğeni, Fock pahasına güçlü bir ordu kuran komutan Ward Fock, güçlü bir isyan çıkardı. Taht için savaşmaya başladı. İmparator Nikifor II Foki'nin küçük kardeşi Lev Fok, Trakya'daki Tzimisklere karşı bir isyan çıkarmaya çalıştı.
Bu şartlar altında, Rus birlikleri ile Bulgaristan'a gelen Kalokir, imparatorluk tahtına girme şansı yakaladı. Oldukça zamanın ruhuydu. Uzun yüzyıllar boyunca bir ya da iki defadan fazla bir süre boyunca, Bizans tahtına enerji veren adaylar ayaklanmalara neden oldu, alt ordularını başkente çevirdi ve yabancı birlikleri Bizans İmparatorluğu'na yönlendirdi. Diğerleri başarılı veya başarısız saray darbeleri gerçekleştirdi. En başarılı ve yetenekli yeni basileus oldu.
Savaşa hazırlık, ilk çatışmalar
John I. Tzimiskhii'ye göre, Bizans ve Rus arasındaki ilişkiler açıkça düşmanca davrandı. Vasili Tatishchev'e göre Rus prens, yakalanan Bulgarlardan Bulgar askerlerinin Konstantinopolis'in müdahalesinde Pereyaslavets'e saldırdığını ve Yunanlıların Bulgar hükümetine yardım sözü verdiğini öğrendi. Yunanlıların uzun zaman önce Bulgarlarla Rus prensine karşı ittifak kurduğunu da öğrendi. Buna ek olarak, Konstantinopolis şimdi özellikle ve niyetlerini gizlemedi. Tzimisces, Svyatoslav'dan Nikifor'dan ödül almasını talep ederek mülklerine geri dönmesini talep eden Pereyaslavets'e elçilik gönderdi. Svyatoslav’nın Peçeneklerle savaşmak üzere ayrılmasından bu yana, Bizans hükümeti Rusya’ya haraç ödemeyi bıraktı.
Büyük Dük hızlı bir şekilde cevap verdi: Rus ileriye dönük müfrezeleri keşif yaparken Bizans sınırını rahatsız etmek için gönderildi. Bildirilmemiş bir savaş başladı. Taht'ı zorlukla ele geçiren John Tzimiskes, Rus’un Bizans mallarına yönelik sürekli saldırılarıyla karşı karşıya kaldı. Bu nedenle, Pereyaslavets'e geri dönen Svyatoslav Igorevich aniden, Bizans'a yönelik kısıtlı politikayı değiştirdi. Açık çatışma patlak verdi. Prensin resmi bir nedeni vardı - Svyatoslav, Tzimis ile değil Nikifor Fock ile bir anlaşma yaptı. Nikifor - Svyatoslav'ın resmi bir müttefiki, ortalama olarak öldürüldü. Aynı zamanda, Rus müttefikleri olan Macarlar da aktif hale geldi. O anda, Svyatoslav başkentini Peçeneklerden kurtardığında, Macarlar Bizans'a saldırdılar. Selanik'e geldiler. Yunanlılar, düşmanı atlatmak için önemli güçleri seferber etmek zorunda kaldılar. Sonuç olarak, Konstantinopolis ve Kiev darbe alışverişinde bulundu. Bizanslılar tarafından satın alınan Peçenek liderleri ilk kez Kiev'e asker gönderdi. Pecheneg istilasından kimin suçlanacağını bilen veya tahmin eden Svyatoslav, Buda'ya büyükelçiler gönderdi ve Macar liderlerinden Bizans'ta grev yapmalarını istedi.
Şimdi maskeler sıfırlandı. Rus prens, reddetti, ne Peçeneklerin altının ne de baskınların Svyatoslav’ın Tuna’da kalma konusundaki kararlılığını sarsmadığından emin olan Yunanlılar, bir ültimatom sundu. Bulgarlar Svyatoslav ile bir ittifak yaptılar. Russ, imparatorluğun sınır bölgelerini mahvetti. Büyük bir savaşa gitti. Ancak, Svyatoslav ile kavga etme zamanı uygun değildi. Araplar, Nicephorus Fock'un işgal ettiği bölgeleri geri kazandılar ve Antakya'yı yeniden ele geçirmeye çalıştılar. Warda Fock isyan etti. Üçüncü yıl için imparatorluk açlıktan işkence gördü, özellikle de 970'in baharında ağırlaştı ve halk arasında hoşnutsuzluğa yol açtı. Bulgaristan'ı böl. Batı Bulgar krallığı, Bizans karşıtı bir politika izlemeye başlayan Preslav'dan ayrıldı.
Bu son derece elverişsiz koşullarda, yeni Bizans Bazilikası sofistike bir politikacı olduğunu kanıtladı ve Svyatoslav'dan konuların etrafına dağılmış birlikleri (Bizans İmparatorluğu'nun askeri idari bölgeleri) toplamak için zaman kazanmaya karar verdi. 970'in ilkbaharında Rus Prensi'ne yeni bir elçilik gönderildi. Ruslar, Yunanlıların Konstantinopolis'in önceki anlaşmalara göre ödemek zorunda kaldıkları haraçları ödemesini istedi. Yunanlılar, görünüşe göre, başlangıçta kabul etti. Ancak zaman çekildi, güçlü bir ordu toplamaya başladılar. Aynı zamanda, Yunanlılar, Rus birliklerinin Tuna'dan çekilmesini istedi. Prens Svyatoslav Igorevich, Bizanslı kronikler Lev Deacon'a göre, ayrılmaya hazırdı, ancak Tuna'da bırakılan şehirler için büyük bir fidye talep etti. Aksi takdirde, Svyatoslav, “(Yunanlılar) kendilerine ait olmayan Avrupa'dan Asya'ya geçebilirler; ancak Tauroskiflerin (Rusların) onsuz uzlaşacaklarını hayal etmiyorlar. ”
Svyatoslav'ın ayrılmayacağı, Yunanlılar için zor talepler olduğu açık. Rus prens, devletinin merkezini yapmak istediği Tuna’yı terk etmeyi planlamamıştı. Ancak müzakereler devam etti. Bizanslılar zaman kazandı. Svyatoslav da gerekliydi. Yunan büyükelçileri Pereyaslavets'te Svyatoslav Igorevich'i boğmaya ve aldatmaya çalışırken, Rus Prens'in elçileri Peçenek ve Macar mallarına çoktan gitmişti. Macarlar, Rusya'nın eski müttefikleri ve Bizans'ın sürekli düşmanlarıydı. Birlikleri düzenli olarak Bizans İmparatorluğunu tehdit etti. Macar birlikleri, 967'taki Svyatoslav birliklerini destekledi ve 968'te, talebi üzerine Bizans topraklarına saldırdılar. Ve şimdi Prens Svyatoslav Igorevich yine Bizans ile savaşmak için müttefikleri çağırdı. Bizans kronikçisi John Skilitsa, Svyatoslav’nın Ugrians’a elçilerini biliyordu. Bu birliği ve Tatishchev'i bildirdi. "İçindeHikayeler Tzimisces'in elçileri ve Svyatoslav arasındaki görüşmeler devam ederken, Rus prensin, Macarlar, Polonyalılar ve Kiev’deki takviyeler henüz gelmediğinden, yalnızca 20 bin askerinin bulunduğunu söyledi. Diğer kaynaklar Polonyalıları rapor etmiyor, ancak o zaman Rusya ile Polonya arasında hiçbir düşmanlık yoktu, bu nedenle bazı Polonyalı askerler Svyatoslav ile iyi taraf olabilirler. Polonya'nın Roma modeline göre vaftizi X - XI. Yüzyılın başlarında başlamış ve XIII. Yüzyıla kadar sürmüş, ancak o zaman Polonya devleti Rusya'nın geçilmez bir düşmanı haline gelmiştir.
Peçhenezh liderleri için bir mücadele vardı. Konstantinopolis’te, onlarla birliğin değerini ve değerini çok iyi biliyorlardı. İmparatoru Konstantin VII Porphyrogenitus bile, “İmparatorluğun yönetimi üzerine” adlı çalışmasının yazarı, Roma imparatoru (Konstantinopolis'te kendilerini Roma'nın mirasçıları olarak görüyordu) Pecheneg'lerle barış içinde yaşadıklarında, ne Ruslara ne de Macarlara saldıramayacağını yazdı. Ancak, Peçenekler müttefikleri olarak Kiev'de de görüldü. 920'tan 968 yılına kadar geçen süre için Rusya ile Peçenekler arasındaki düşmanlıklar hakkında bilgi yoktur. Ve bu, tarihin o döneminde “orman ve bozkır” sınırındaki sürekli çatışma koşullarında oldukça nadirdir, kişi bile eşsiz bir fenomen diyebilir. Dahası, Peçenekler (görünüşte Rusya ile İskit-Sarmatya dünyasının aynı parçası) Rusya’nın müttefikleri gibi hareket ediyorlar. 944'te Büyük Dük Igor Rurikovich, Büyük Skuf'u (İskit) Bizans İmparatorluğuna götürüyor, Peçenekler müttefik ordunun bir parçası. Konstantinopolis ile onurlu bir barış yapıldığında Igor, Peçenekleri düşman Bulgarlarla savaşması için yolladı. Rus ve Peçeneklerin sendikası, Doğu yazarları tarafından da bildiriliyor. 10. yüzyılda Arap coğrafyacı ve gezgin İbn Haukal, Peçeneklere “Rusların dikeni ve güçleri” diyor. 968’te Bizanslılar, Peçene klanlarının bir kısmına rüşvet verebildi ve Kiev’e yaklaştılar. Ancak, Svyatoslav tedbirsiz cezalandırdı. Bizans ile savaşın başlamasıyla, Peçenek işten çıkarmaları tekrar Svyatoslav Igorevich ordusuna katıldı.
Rus Prensi, Bizans İmparatorluğu ile savaşa hazırlanırken Bulgaristan'ın dış politikasına dikkat etti. Kralın hükümeti, Svyatoslav politikasına bağlıydı. Bu sayısız gerçeklerle belirtilmiştir. Bulgarlar rehber olarak görev yaptı, Bulgar askerleri Rus ordusunun bir parçası olarak Yunanlılarla savaştı. Ruslar ve Bulgarlar kenti düşmandan korudular. Bulgaristan, Rusya’nın müttefiki oldu. Bu dönemde, uzlaşmanın yıkıcı doğasını görmüş olan soyluların, Preslav politikasının Yunan felsefesinin Çar Boris dairesinde hüküm sürmesi oldukça olası. Bulgaristan geçici partinin suçu nedeniyle bölünmüş ve ölümün eşiğindeydi. Bizans, iki kez Bulgaristan’ı Rusya’nın etkisi altına aldı. İkinci Tuna kampanyasını yaptığında ve yine işgal ettiği Pereyaslavets'i işgal ettiğinde Svyatoslav Igorevich Preslav'ı kolayca ele geçirdi. Ancak Rus prens, tüm ülkeyi ele geçirmesine rağmen, Bulgarlara karşı düşmanca davrandı: Bulgar ordusu yenildi ve liderlik moral bozuldu. Svetoslav Igorevich bu şüpheleri ve tereddütleri gördü, Bulgaristan'da Bizans'a yönelik “beşinci sütunu” ortadan kaldırmaya çalıştı. Bu yüzden Pereyaslavets'teki komplocuları imha etti, çünkü Kurtlar şehri terk etmek zorunda kaldı. Zaten Bizans savaşı sırasında Svyatoslav, Bizans sınırında yer alan ve Provisan partisinin kalesi olan Philippopolis'teki (Plovdiv) Bizanslı düşünen Yunanlılar ve Bulgarlar tarafından mahkumların bir kısmı ile acımasızca cezalandırılacaktı. Savaşın ikinci aşamasında, Dorostol'deki komplo, Romalılar kuşatması sırasında bastırılacak.
Müzakereler sürerken, Rus birlikleri Yunan topraklarını rahatsız etti ve yürürlükte keşif gerçekleştirdi. Makedonya ve Trakya'daki birliklere komuta eden Romen komutanları onları durduramadı. Müttefik Macarlar ve Peçenekler müfrezeleri Svyatoslav ordusuna katıldı. Bu noktada, her iki taraf da savaşa hazırdı. Ward Skleer ve Patric Peter'ın komutanları - Antakya'daki Arapları yendi, Avrupa Bizans mallarından bahsetme emri aldı. İmparatorluk, ana güçleri Balkan Yarımadası'na devretme fırsatı buldu. İmparator John Tzimiskes, "dizginsiz dürtüsünü artık kaldıramadığından" beri "İskitlere" karşı koruyucusuyla çıkacağı sözünü verdi. En iyi Bizans komutanları, sınırı koruma ve keşif yürütme emri alarak, sınır boyunca "İskit elbisesi" içinde casuslar gönderdi. Bir filo hazırlandı. Adrianople'de stokları konsantre etmeye başladı оружияyemek ve yem. İmparatorluğu belirleyici bir saldırı için hazırlanıyordu.
Müzakereler kesintiye uğradı. Bizans Basileus adına, Tzimiskes'in büyükelçileri Rus prensini tehdit etmeye başladı: özellikle Svyatoslav'a 941'de babası Igor'un yenilgisini, Rusların bir parçası olduğunda filo sözde tarafından yok edildi. "Yunan ateşi." Romalılar Rus ordusunu yok etmekle tehdit ettiler. Svyatoslav derhal Konstantinopolis'teki çadırları kırma ve düşmanla savaşma sözü verdi: “Onunla cesurca buluşacağız ve pratikte ona, ellerinin emeği ile hayatlarını kazanan bazı zanaatkârlar değil, düşmanı silahla yenen kan adamları olduğumuzu göstereceğiz. ". Rus tarihi de bu anı anlatıyor. Svyatoslav insanları “Yunanlılara gitmeni ve şehrini böyle almanı istiyorum” yani Pereyaslavets'i gönderdi.
"Svyatoslav Kılıcı". "Varangian" türünün kılıcı, Dhoreper Nehri'ndeki Khortytsya adasının yakınında keşfedildi 7 Kasım 2011. 1 kg ağırlık, 96 cm uzunluğundadır, X yüzyılın ortasından kalmadır.
Savaşın ilk aşaması. Arkadiopol Savaşı
Konstantinopolis’te, ilkbaharda düşmanı vurmak istediler, dağların kardan kurtulduğu ve yolların kuruduğu Balkanlar’da Kuzey Bulgaristan’a bir kampanya başlattılar. Ancak, tam tersi oldu, ilk önce Rus birlikleri saldırıya geçti. Prens Svyatoslav, ileri güçlerden düşmanın hazırlıkları hakkında bilgi alan izci Bulgarlar, düşman grevini uyardı. Prens-savaşçının kendisi Çar-Konstantinopolis'e karşı bir kampanya başlattı. Bu haber Tzimiskes ve generalleri için yıldırım gibiydi. Svyatoslav Igorevich stratejik bir girişim başlattı ve kampanya için hazırlıkları tamamlamasına izin vermeden tüm kartları düşmana karıştırdı.
Çok geçmeden, Rus askerlerinin ve müttefiklerini hızlıca kesmenin basit bir şekilde durmasının imkansız olduğu anlaşıldı. 970'in baharında, yıldırım atışıyla Svyatoslav Igorevich birlikleri, Tuna'nın alt kısımlarından Balkan Dağları'ndan geçti. Bulgar rehberleri yardımı ile Ruslar dağdaki Roma çıkışlarını dağıttı ya da baypas etti ve savaşı Trakya ve Makedonya'ya devretti. Rus birlikleri birkaç sınır kasabasını ele geçirdi. Daha önce Trakya - Philippopol'daki stratejik öneme sahip bir şehir olan Yunanlılar tarafından kuruldu ve yakalandı. Bizans tarihçisi Lev Deacon'a göre, burada Rus prensi binlerce "grekofilov" yürüttü. Ayrıca Trakya'da Bizanslı kroniklerin savaşçıları bu kumandan hakkında "unuttukları" savaştan bu yana Patricia Peter'ın askerleri yenildi.
Rus ordusu hızlı bir şekilde Konstantinopolis'e yürüdü. 400 kilometre yol kat ettiğinde, Svyatoslav birlikleri Arkadiopol (Modern Lüleburgaz) kalesine yaklaştı, Vard Sklir bu yönde savunmaya devam etti. Diğer kaynaklara göre, Rus Bizans savaşının ilk aşamasının belirleyici savaşı, büyük Bizans şehri olan Adrianople'nin (şu andaki Edirne) yakınında gerçekleşti. Lev Deacon'a göre, Svyatoslav'da 30 bin asker vardı, Bizans birliklerinin sayısı 10 bin kişi idi. Rus kronikleri, binlerce Rus askerden oluşan 10'ten (Svyatoslav'ın ordusu çeşitli mühimmatlar tarafından saldırıya uğradı) ve 100'dan binlerce Yunan askerinden söz ediyor.
Bizans kroniklerine göre, her iki taraf da azim ve cesaret gösterdi, “savaşın başarısı bir lehine, sonra başka bir ordunun lehine eğilimli”. Yunanlılar, Peçenek'teki müfrezeyi yenerek onu uçurabildi. Rus birlikleri de titredi. Burada Prens Svyatoslav Igorevich, savaşçılarına efsanevi hale gelen sözlerle hitap etti: “Ruski'nin ülkesini utandırma, ama kemikleri indir, ölü utanç için imamı unutma. Eğer kaçarsak, imam ayıp. Ben bir sığınak değilim, ama gitmeden önce olduğu gibi güçlü olalım: eğer başım uzanacaksa, kendin için talan et. " Ruslar kaçtı ve büyük bir katliam oldu ve Svyatoslav'ı yendi.
Deacon’a göre, Yunan askerleri inandırıcı bir zafer kazandı. Ancak, Bizans kronikçisinin siyaseti nesnellikten arındırarak tarihi gerçeği çarpıttığına dair çok fazla kanıt vardır. Bilgi savaşının modern bir buluş olmaktan uzak olduğu söylenmelidir. Roma ve Konstantinopolis'in eski kronikçileri bile her yönden “barbarları” doğudan ve kuzeyden alçalttı ve tüm avantajlarını ve zaferlerini “son derece gelişmiş” Rumlara ve Romalılara bağladı. Deacon Leo’nun tutarsızlığı ve dürüst yalanları hakkında söylemeye yeterli. Kronist, devasa asker kitlelerinin savaştığını ve “savaşın başarısının, sonra başka bir ordunun lehine sonuçlandığını”, yani savaşın şiddetli olduğunu ve ardından öldürülen Romenlerin (!) Ve 55'inin kaybolduğunu bildirdiğini söylüyor garip (!!) ölü İskitler. Görünüşe göre, "İskitler" makineli tüfekle vuruldu mu? Bariz yalan.
Ayrıca, etkinliklere doğrudan katılımcının kanıtı var - Yunan Piskoposu John. Rus birliklerinin Konstantinopolis’e yaklaşımı sırasında kilisenin hiyerarşisi, katliam İmparatoru Nikifor Foke’e acı sözlerle hitap etti ve Tsimishi’nin komutanlarının başarılarına duyduğu güvensizliği dile getirdi: “... imparator, falanks ve alayı topla. Rus istilası bize saldırıyor. ” Bu savaşın olaylarını son derece tedbirli bir şekilde tanımlamasına rağmen, bu şiddetli savaştan sonra Svyatoslav'ın hala boş duran şehirleri kavga edip parçalandığını bildirdiğinde, Geçmiş Yıl Masalının daha güvenilir olduğunu düşünmek gerekir.
Böyle bir durumda, muzaffer Svyatoslav ordusu Konstantinopolis'ten yaklaşık 100 kilometre uzaktayken, Yunanlılar barış istedi. Chronicle masalında Yunanlılar yine kaçtılar, Svyatoslav'ı tecrübe ederek ona çeşitli hediyeler gönderdiler. Prens, altın ve değerli taşlara kayıtsız kaldı, ancak silahı övdü. Bizans danışmanları haraç ödemeleri konusunda tavsiyede bulundular: “Lut bu adam olacak, çünkü serveti ihmal ediyor, ancak silahı alıyor” Bu, Yunanistan'ın belirleyici bir savaş kazanma konusundaki aldatmacasının bir başka kanıtı. Romalılar, çatışmalardan birinde, yardımcı ayrılmadan ötürü, ancak belirleyici bir savaşta kazanamazlardı. Aksi halde neden barış istiyorlar? Rus birliklerinin çoğunluğu (20 bin asker) imha edildi ve gerisi dağıldıysa, Tzimshiy'in barış görüşmeleri aramaya ve haraç vermeye gerek kalmayacağı açıktı. Böyle bir durumda, İmparator John Tzimisces'in düşmanın peşinde koşması, askerlerinin ele geçirilmesi, Balkan Dağları ve Svyatoslav askerlerinin omuzlarında Büyük Preslav'a ve ardından Pereyaslavets'e bölünmesi gerekiyordu. Ve burada Yunanlılar Svyatoslav Igorevich'e dünya hakkında yalvardılar.
Bizans İmparatorluğu ile savaşın ilk aşaması Svyatoslav için zaferle sonuçlandı. Ancak Prens Svyatoslav, kampanyaya devam etme ve büyük Konstantinopolis'i fırtınalama gücüne sahip değildi. Ordu çok büyük kayıplara uğradı ve canlanmaya ve dinlenmeye ihtiyaç duydu. Bu nedenle, prens barış kabul etti. Konstantinopolis haraç ödemek zorunda kaldı ve Svyatoslav’nın Tuna’daki konsolidasyonuyla aynı fikirdeydi. Svyatoslav "... Pereyaslavets'e büyük övgüyle gidin." Russ, Bulgarlar, Macarlar ve Peçenekler Trakya ve Makedonya'yı terk etti. Aslında, Rusya ve Bizans, Svyatoslav ve Nikifor Fock arasında imzalanan yılın 967 anlaşmasının durumuna geri döndü. Bizans İmparatorluğu, Tuna’daki Rus’un varlığına razı olan, Kiev’e verilen yıllık haraç ödemesini yeniledi. Rus, Kuzey Karadeniz ve Kırım Bizans mallarına dair iddiaları reddetti. Geri kalanı için, yılın 944'undaki Rus Bizans Antlaşması normları korunmuştur.
Bizans kaynakları, anlaşılabilir bir anlaşma olan bu anlaşmayı rapor etmemektedir. Bizans İmparatorluğu “barbarlardan” ağır bir yenilgiye uğradı, ancak yakında intikam alacak. Ve tarih, bilindiği gibi, kazananlar tarafından yazılmıştır. Romlar, güçlü ordularının yenilgileriyle ilgili gerçekleri “İskit” prensi gereği duymadı. Konstantinopolis yeni bir savaşa hazırlanmak için dünyaya gitti.
Aynı Bizans kaynakları, düşmanlıkların durdurulduğunu bildirdiği için Rus kroniklerinin bilgisine güvenmemek için hiçbir neden yoktur, ve Ward Sklir, Warda Foki isyanını bastırmak için Balkan cephesinden Küçük Asya'ya çağrıldı. Konstantinopolis'te barış anlaşması, düşmanlıklarda duraklama, askeri kurnazlık ve uzun vadeli barış olarak görülüyordu. Bizans komutu arkadaki düzeni geri getirmeye, güçleri bir araya getirmeye ve 971'ta sürpriz bir saldırı hazırlamaya çalıştı. Görünüşe göre Svyatoslav kampanyanın kazanıldığına ve yakın gelecekte aktif düşmanlık olmayacağına karar verdi. Müttefik - yardımcı Peçenek ve Macar birlikleri, Rus prensini serbest bıraktı. Başlıca Rus güçleri Pereyaslavets 'e yöneldi ve Bulgar başkenti Preslav' da küçük bir dekolte bıraktı. Başka hiçbir Bulgar şehrinde hiçbir Rus askeri yoktu. Pliska ve diğer merkezler hayatlarını yaşadı. Savaş, Bizans'a düşman olan Batı Bulgar krallığını etkilemedi. Her ne kadar Svyatoslav, Batı Bulgar krallığı ile ittifak kurabilirdi. Svyatoslav yendi ve geri çekilseydi farklı davranırdı. Müttefiklerin gitmesine izin vermem, aksine, Peçenekler, Macarlar ve Kiev topraklarından takviye çağrısında bulunmak için saflarını güçlendirmedim. Dağda yoğunlaşan ana kuvvetler, düşman saldırısına karşı savaşmak için geçer. Takviye almış olursak, karşı saldırıya geçecektim. Svyatoslav, kendisi için barış isteyen mağlup düşmandan hain bir darbe beklemeyen bir kazanan gibi davrandı.
Devam edecek ...