Ben anlamıyorum.
20 yıldan fazla bir süredir bir ekonomi gazetecisi olarak çalıştım, her zaman basit bir önermeyle motive oldum: Bilgi güçtür ve bu güç halka aittir. İnsanların karar vermek için kullanabilecekleri bilginin yayılması - ne satın alınır, ne yenir, nereye yatırım yapılır vb. - özgürlük ve demokrasi ilkelerini desteklemeye ve teşvik etmeye yardımcı olduğuna inanıyorum.
Bu nedenle, gıda endüstrisinden halkın tükettikleri gıdalar hakkında bilgi alma hakkından kaynaklanan korku ve nefreti kavramak benim için çok zor.
2016'yı başlatırken, ülkenin en büyük ve en güçlü gıda şirketlerinin birçoğunun liderleri, genetiği değiştirilmiş mahsullerle yapılan gıdaların zorunlu etiketlemesini engelleme taahhütlerini ikiye katlıyor ve bunu yapmak için Tarım Bakanı Tom Vilsack'ten yardım istiyorlar. Vermont'ta 1 Temmuz'da yürürlüğe girecek olan ülkenin ilk zorunlu etiketleme tedbiri ne olacağı için konu endüstri için acil bir hale geldi. Sektör şu ana kadar federal mahkemeyi yasanın uygulanmasını engellemeye ikna edemedi, ancak mücadele bu baharda mahkemeye gidebilir.
Diğer birçok eyaletteki vatandaşlar benzer zorunlu etiketleme önlemlerini almaya devam ediyor. Bir GDO etiketi, bir tüketicinin birçoğunun önemli olduğunu düşündüğü bilgileri bir bakışta bilmesini sağlar. Bu bilgi göz önüne alındığında, bazı insanlar GDO etiketli gıdalardan uzak durabilir; diğerleri umursamayabilir. Monsanto Co. gibi GDO'lu tohum geliştiricilerinin iddia ettiği gibi, bazıları özel bir değer sağladıklarını veya “dünyayı beslemeye” yardımcı olduklarını düşünürlerse GDO etiketli gıdalar arayabilir. Ancak halkın bu bilgiye sahip olma hakkı - bu karar verme yeteneği - yılda yaklaşık 2.1 trilyon dolarlık satış üreten bir sektördeki birçok kişiyi korkutuyor. Korku o kadar güçlü ki, düzenleyicileri ve federal kanun koyucuları Vermont yasasını geçersiz kılmaya ve buna benzer herhangi bir yasayı yasaklamaya ikna etmeye çalışmak için hukuk ve halkla ilişkiler uzmanlarından oluşan ekipler oluşturdular.
PepsiCo., Kellogg Co. ve yüzlerce diğer büyük gıda şirketini içeren Bakkal Üreticileri Derneği, GDO etiketlemenin uygulanmasının çok maliyetli olacağını ve GDO'ların güvenli olduğu kanıtlandığı için gereksiz olduğunu söyleyerek suçlamayı yönetiyor. Kuruluş, "uzlaşmanın genetik olarak tasarlanmış ürünlerle yapılan gıdalar için tek tip bir ulusal standart oluşturacağından umutlu" olduğunu söylüyor. Grup yakın zamanda, tüketicilerin bilgilere erişmek için akıllı telefonlarıyla tarayabilecekleri ürünlere barkodlar ekleyecek bir girişim önerdi. Ancak GDO içeriklerinin varlığının bu bilgilere dahil edilmesinin gerekip gerekmediği belirsizdir.
Zorunlu etiketleme için mücadele edenler arasında organik ve doğal gıda endüstrisinin üyeleri, aynı zamanda tüketici grupları, çevreciler ve çocuklarını ne beslediklerini bilmek isteyen birçok normal anne ve baba var. Bu etiketleme destekçilerinin çoğu, GDO'lu gıdalar üzerindeki pestisit kalıntılarını bir endişe olarak ve GDO'ların güvenliği konusunda çelişkili bilime işaret ediyor. Bazı rakipler, dünyanın gıda tedarikinin kurumsal kontrolüne katkıda bulunduğunu düşündükleri ürünleri satın almak istemediklerini söylüyor. Önde gelen GDO etiketleme savunucularının çoğu, bir barkodun onu kesmeyeceğini söylüyor. Mellman Group tarafından Kasım ayında yapılan ve insanların yüzde 88'inin bir barkodu taramak için akıllı telefon uygulaması kullanmak yerine basılı bir GDO etiketi istediği sonucuna varan ulusal bir ankete işaret ediyorlar.
Tarım Bakanı Vilsack, Ocak ayında konunun her iki tarafının temsilcileriyle bir araya gelerek bir uzlaşma sağlamaya çalışacak gibi görünüyor. Her iki taraf da ortada buluşmaya istekli olduklarını söylüyor. Konuyu mahkemelerde etiketlemek ve bu konuyla mücadele etmek için ve aleyhine lobi yapmak için milyonlarca dolar harcandı ve her iki taraf da savaştan bıktı. Bazı katılımcılara göre, sürece en büyük başarı şansını vermek için yapılacak tartışmaların detayları gizli tutuluyor.
Tartışmalar baş gösterirken, bu konunun ve diğer pek çok konunun bilginin gücüne ve bu bilgiyi kimin kontrol ettiğinin kritik niteliğine indiği gerçeğini gözden kaçırmamalıyız. GDO'ları geliştiren ve onlardan kazanç sağlayan şirketler, kreasyonlarının patentini almak ve nerede ve nasıl kullanıldığını izlemek için ihtiyaç duydukları bilgilere sahiptir. GDO'ları eken çiftçilere tohumlar, sınırlamaları ve yararları hakkında bir dizi bilgi verilir ve çeşitler etiketlendiğinden ve izlendiğinden GDO'suz tohumları kolayca seçebilirler. Gıda üreticilerinin GDO'lu mahsullerden yapılan malzemeleri satın alıp almadıklarını bilmelerini sağlayacak sistemler mevcuttur. Bilgi hattının dışında kalan tek kişi tüketiciler gibi görünüyor.
Aslında, GDO etiketlemesine karşı çıkan bazı savunucular, tüketicilerin GDO etiketleme bilgilerini anlayacak veya etkili bir şekilde kullanacak kadar akıllı olmadığını savunuyor. Tüketicilerin GDO'lardan korkmaya yönlendirildiğini savunuyorlar. 27 Aralık'ta GDO etiketlemesine karşı çıkan blog yazısıGDO destekçileri Jon Entine ve emekli Illinois Üniversitesi profesörü Bruce Chassy, "GDO'nun ne olduğunu tanımlayamayan" tüketiciler hakkında yazdı ve etiketleme yanlısı çabaların "iyi finanse edilmiş küçük profesyonel aktivist grupları" tarafından yönlendirildiğini söyledi. Chassy ve Entine, bu "aktivistlerin" gündemlerine destek sağlamak için "yanlış bilgi ve korku tacizini" kullandığını iddia ediyor.
Bu tür GDO yanlısı savunucular, tüketicilerin kurumsal gıda endüstrisi ile bağlantıları hakkında yeterince bilgi sahibi olmadıklarını umabilir. Örneğin Chassy, o blogda, Illinois Üniversitesi'nde yıllarca gıda güvenliği profesörü olarak çalışırken, Monsanto yöneticileriyle birden fazla projede sessizce işbirliği yaptı GDO'ların sağlık ve çevresel etkileriyle ilgili endişeleri gidermeyi amaçlamaktadır. Monsanto, Chassy'nin yönetmesine yardımcı olduğu biyoteknoloji sosyal yardım programına birkaç sınırsız hibe sağladığını kabul etti, ancak ilişkide uygunsuz bir şey olmadığını söyledi.
Bu, bazılarının bilmek isteyebileceği bilgidir. Ancak kar amacı gütmeyen gruptan sonra halka açıldı ABD Bilme Hakkı alınan e-postalar Chassy ile diğer birkaç üniversite profesörü ve Monsanto arasında ve bunları medya kuruluşlarıyla paylaştı.
Başka bir e-posta grubu Yakın zamanda açıklanan, Florida Üniversitesi'nde bahçecilik bilimleri bölümü başkanı Kevin Folta ile genetiği değiştirilmiş gıdaların güvenliğini sorgulayan bir web sitesi geliştiren Kanadalı bir gence nasıl karşı koyulacağıyla ilgili bir halkla ilişkiler ajansı arasındaki tartışmaları gösteriyor. Folta ayrıca Monsanto'dan hibe parası aldı.
Seni bilmiyorum ama önemli olduğunu düşündüğüm tüm bilgiler bu. Perde arkasında neler olup bittiğini bilmek, kime güvendiğim ve kendim ve ailem için satın aldığım yiyecekler hakkında neye inandığım konusunda kararlar vermeme yardımcı oluyor. Bir gazeteci olarak, bir iki kez bu sahnelerin arkasına geçecek kadar şanslıydım: Monsanto'nun laboratuvarlarını gezdim, Dow AgroSciences'ın test alanlarını ziyaret ettim; ve tarlalarında çiftçilerle hesaplayabileceğimden daha fazla zaman harcadı. Ayrıca bu tartışmanın her iki tarafında bilim adamlarıyla sayısız saatler geçirdim; yasal ve düzenleyici belge yığınları arasında gezinen; sayısız konu hakkında konuşmak için hükümet düzenleyicileriyle oturdu.
Edindiğim bilgi, beni biraz çitin üzerinde bırakıyor. GDO'lara fayda görüyorum ve riskler görüyorum. Ve daha az değil, daha fazla bilgi istediğimi kesin olarak biliyorum.
GDO'larla veya gıda endüstrisinin diğer yönleriyle ilgili görüşleri ne olursa olsun, bilgi edinme hakkı çok önemlidir ve kısaltılmamalıdır.
Carey Gillam Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en iyi gıda ve tarım gazetecilerinden biri olarak kabul edildi, endüstri hakkındaki haberleriyle çeşitli ödüller kazandı ve radyo ve televizyon yayınlarında uzman yorumcu olarak göründü. Sonra Reuters'de 17 yıllık kariyerGillam, dünyanın en büyük haber kuruluşlarından biri olan ABD Bilme Hakkı 4 Ocak'ta Araştırma Direktörü olarak.