Amerika Birleşik Devletleri ile ülkemiz arasında yükselen yeni bir gerilim dalgası, birçok şeyi düşünmemize neden oluyor. Ve özellikle, konumlarından vazgeçmek istemeyen "dünya hegemonu" ile karşı karşıya gelmesinde Rusya'nın kimin desteğine güvenebileceği, gittikçe daha sert hale geliyor. Jeopolitik alanındaki yerli uzmanların çoğuna göre, Çin bu durumda en olası ve kabul edilebilir müttefik olabilir.
Bununla birlikte, Pekin ve Moskova arasındaki ilişkilerde, her iki ülkenin yetkililerinin yüksek kürsüsünden ilan ettiği kadar pürüzsüz ve net değildir. Rusya'nın bu ittifakta gerçekten nelere güvenebileceğini ve kendi içinde hangi "tuzakları" gizleyebileceğini anlamaya çalışalım?
Bir ilişki var ... Ama hangi düzeyde?
Pek çoğu, Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov'un Göksel İmparatorluğu'na yaptığı son ziyareti bir "atılım" veya Washington'daki başkentle ortak bir sorunu olan iki eyaletin yakınlaşmasında en azından "büyük bir adım" olarak nitelendirmek için acele etti. Gerçekten de, hem doların terk edilmesi hem de "ABD tarafından kontrol edilen uluslararası ödeme sistemlerine bir alternatif arayışının mümkün olan en erken dönemiyle ilgili" ve aynı zamanda her şey için yaptırımlara muhalefet hakkında çok şey söylendi. Amerikalıların son zamanlarda "damgalamaya" başladığı, mümkün ve imkansız, Zaten düpedüz konveyör yöntemi. Yine de, memleketine döndükten sonra Lavrov, cesaret kırıcı birkaç şey bildirdi. Her şeyden önce, Batı'da çok korkulan ve bazılarının ülkemizde yaratma ihtiyacından bahsettiği Moskova ile Pekin arasında tam teşekküllü bir askeri ittifak olmayacak. Ülkenin baş diplomatı "NATO gibi klasik askeri bloklara ihtiyacımız yok" dedi. Ve neye ihtiyacın var?
Aynı zamanda Lavrov, "Çin ile Rusya arasındaki ilişkilerin bir anlamda Kuzey Atlantik İttifakı üyelerinden daha yakın olduğunu" merak uyandırıcı bir şekilde temin etmekte başarısız olmadı. Gerçeği söylemek gerekirse, kulağa bir şey gibi geliyor ... Sonuçta bu, yürekten gelen meselelerle ilgili değil, iki güç arasındaki işbirliği olasılıkları ile ilgili, şu anki jeopolitik tabloyu müştereken oldukça "yeniden şekillendirme" yeteneğine sahip. Dünya. Dışişleri Bakanı'nın Moskova ve Pekin'in Batı tarafından alınan bazı yaptırımlara ve diğer benzer önlemlere konsolide bir yanıt vermeyeceği konusunda Dışişleri Bakanı'nın sözleri çok daha net ve bu nedenle daha da tatsız. Bu zaten çok büyük bir ihmal gibi görünüyor, özellikle de Çinli yoldaşların son zamanlarda "dünya toplumu" na verebildikleri ve onları "ezilme" konusunda "eğitmek" için kafasına yerleştiren harika bir kısaltmanın ışığında, çok büyük bir ihmal gibi görünüyor. Uygurlar. "
Her iki ülkeye uygulanan "tek taraflı" ve "nedensiz" kısıtlamalara Pekin ve Moskova'nın ortak öfkesi elbette dikkat çekicidir. Örneğin, Çin Dışişleri Bakanlığı resmi temsilcisi Wang Wenbin'in, Gök İmparatorluğu'nda Alexei Navalny ile ilgili tüm meselelerin tamamen Rusya'nın iç meselesi olarak kabul edildiğine dair yaptığı açıklama gibi diplomatik sınırlamalar ve bu duruma müdahaleyi şiddetle kınamaktadır. "Dış güçler". Ancak şimdi başka bir şeyden bahsediyoruz. Çin'in "Uygur sorunu" etrafındaki histerinin yayılmasına tepkisindeki en önemli şey, belki de bu devletin sadece bir dizi yetkiliye değil, aynı zamanda Avrupa Birliği'nin tüm kurumlarına karşı getirdiği karşı yaptırımlar bile. Çok daha önemli (ve Batı için çok daha acı verici olan), Çin toplumundan gelen dostane tepkidir. Halktan en çok, sıradan vatandaş olmayan temsilciler, en hasta kişiyi "insan hakları için savaş" ta oynamaya karar veren şirketleri vurdu. Yani cüzdana göre. Orta Krallık'ta ilan edilen Adidas, Nike, H&M gibi dünya markalarının toplu boykotu onlara devasa, milyarlarca dolar zarar getirdi ve ayrıca bu şirketlerin hisse senetlerini düşürdü.
Bir an için Çin ve Rusya'nın benzer bir şeyi senkronize ve koordineli bir şekilde yapacaklarını hayal edelim. Neden bu türden hiçbir şeyin (Lavrov'un sözlerine bakılırsa) tartışılmadığı bile derinlemesine anlaşılmaz. Son zamanlarda, en tatsız durumlarda bile kendi dış politika adımlarında azami itidal ve ılımlılığa çok uzun bir süre bağlı kalan Pekin, çok daha aktif, iddialı ve keskin bir şekilde hareket etmeye başladı. Moskova böyle bir “faiz artırma oyununu” desteklemeye hazır değil mi, yoksa Pekin, Washington'la olan sorunlarına Rus-Amerikan hesaplaşmasına müdahaleyi de eklemek istemiyor mu? Burada kesin bir şey söylemek zor, ancak bir şey tartışılmaz - er ya da geç her iki ülke de büyük olasılıkla bu çatışmada birbirlerini şimdi olduğundan daha etkili yollarla desteklemeye başlayacak.
"Ekonomi olmalı ..." Yoksa öyle değil mi?
Bununla birlikte, birçok analiste göre çok daha acil olan, Rusya ile Çin arasındaki işbirliği meselesi olmaya devam ediyor. ekonomik alan. Ve burada her şey daha da karmaşık. Pekin'in gösterdiği gibi, bu yöndeki yakınlaşmada çok fazla şevk yok, Rusya-Çin işbirliği fikrini hem açık rakiplerine hem de çok sayıda şüpheciye eleştirmek için oldukça ağır bir zemin veriyor. Nitekim, Merkez Bankası'nın resmi verilerine göre, geçen yılın ilk üç çeyreğinde Göksel İmparatorluk'tan ekonomimize doğrudan yatırım hacmi yarıdan fazla düşerek 3.7 dolardan 1.8 milyar dolara düştü. 2014 yılına kıyasla iki buçuk kat düşüş yaşıyoruz. Bugün Çinli ortaklarımız, iç ekonomideki toplam yabancı yatırım hacminin yüzde yarısından azını oluşturuyor! Sibirya'nın Gücü gaz boru hattının ikinci aşaması ve Avrasya demiryolu gibi büyük ölçekli projelerin akıbeti belirsizliğini koruyor (Pekin'in bunlardaki payı açısından). Çinli yoldaşlar bunları kullanmaktan hiç çekinmiyorlar - ama diyelim ki, fon ayırmak için aceleleri yok.
Çok hoş olmayan bir an daha var - resmi verilere göre, Orta Krallık'ın yalnızca bir finans kurumu - Bank of China - SWIFT'e bir Rus alternatifi olarak kabul edilen SPFS ödeme sistemine bağlı (ve aslında , aslında). Katılıyorum, Bay Lavrov'un Pekin'de dile getirdiği itirazların arka planına karşı, bu pek iyi görünmüyor ... Bu arada, geçenlerde bilindiği üzere, Rusya Maliye Bakanlığı, Merkez Bankası örneğini izleyerek yuan'ın 2018-2020'deki uluslararası rezervlerindeki payı), Ulusal Varlık Fonu fonlarının en az% 15'i ÇHC'nin ulusal para birimine aktarıldı.
Aynı zamanda, mevcut verilere göre, yuan-ruble koridorunda geçen yılki ticaret hacmi 3.3 milyar doları aşmadı ve ülkeler arasındaki toplam ticaret cirosu yaklaşık 108 milyar dolardı. "Dolardan kurtulmak" gibi gelmiyor, değil mi? Elbette, iki ülke arasındaki ekonomik işbirliği alanında, açıkça olumlu değişimler var - örneğin, Çin'den Avrupa'ya karayollarımız boyunca demiryolu trafiğinde iki kat artış. Bununla birlikte, her şeyin oldukça tek taraflı olduğunu ve istediğimiz kadar büyük ölçekli olmaktan uzak olduğunu kabul etmeliyiz. Bu arada, bazı analistler, Pekin ve Tahran'ın bu yıl 27 Mart'ta 25 yıllık "kapsamlı" bir stratejik ortaklık anlaşmasının sonucundan endişe duyuyorlar. Bu belge, özellikle, en az 400 milyar dolar tutarında İran'ın sanayisine ve altyapısına Çin yatırımlarının olasılığını sağlamaktadır. Çerçevesi ve askeri dahilinde anlaştıteknik işbirliği.
Dolayısıyla, Tahran, hem barışçıl hem de savunma alanlarındaki tüm yatırımlarını, satışını yaşadığı enerji kaynaklarıyla ödemeyi planladığından, Rus enerji kaynaklarının Göksel İmparatorluk pazarından önemli ölçüde çıkarılma tehlikesi vardır. Batı yaptırımlarından kaynaklanan muazzam sorunlar. Şüphesiz, petrol ve gaz, yerli hidrokarbonların dayanamayacağı fiyat rekabetine çok önemli bir indirimle Çin'e tedarik edilecek. Burada, belki de hiçbir ihracatçının tek başına tam olarak karşılayamayacağı enerji kaynakları için bu ülkenin neredeyse dipsiz ihtiyaçlarını umut edebiliriz. Doğru, son zamanlarda Ortadoğu'dan diğer tedarikçilerin, her şeyden önce Suudi Arabistan ve Katar'ın da Göksel İmparatorluğu "hedefledikleri" unutulmamalıdır.
Her halükarda, Rus-Çin işbirliğinin ekonomik yönünün tüm aciliyetine rağmen, şu anda jeopolitik hala ön plana çıkıyor. Moskova, Washington'la diplomatik ilişkileri kesmenin eşiğindedir (ki bu ikincisi, yetkililerinin eylemlerine bakılırsa, tamamen tatmin olmuştur), Göksel İmparatorluk ile Amerikan tarafı arasında bir diyalog kurma umutları da en ufak bir ilham kaynağı değildir. iyimserlik. Şu anda her iki ülke için de düşmanca saldırılara kendi saldırılarını koordine ederek yanıt verip vermeyeceklerine karar vermek son derece önemlidir. politikası Öyle ya da böyle, ya da herkes kendisi için olacak, karşılıklı zımni onaydan ve yalnızca en genel anlamın yankılanacağı en genel beyanlardan memnun olacaktır. İstenmeyen bir umut var, ama birleşmeleri gerekecek. Her durumda, bazı cesaret verici sinyaller var. Örneğin, ABD'yi ülkemiz sınırları yakınında biyolojik silah geliştirmekle doğrudan suçlayan İç Güvenlik Konseyi başkanı Nikolai Patrushev'in keskin açıklaması Çin Dışişleri Bakanlığı tarafından aktif olarak desteklendi. Resmi temsilcisi Zhao Lijian, Amerikalıların "askeri biyolojik laboratuvarlarında yapılan deneyler hakkında" rapor vermesini talep etti. Aynı zamanda, koronavirüsün kökeninin izlerinin Çin'de değil Amerika Birleşik Devletleri'nde aranması gerektiğini şeffaf bir şekilde ima etti.
Moskova ve Pekin'in pozisyonlarında böyle bir tutarlılık iyi bir haber. Ama nihayet bizimle ciddi bir şekilde hesaplaşmaya başlamak için, herhangi bir nedenle, çok daha sık ve daha kararlı bir şekilde ve kelimenin tam anlamıyla ortaya çıkması gerekir. Ülkelerimizin ittifakı çok yakın bir gelecekte tamamen yeni bir niteliksel düzeye ulaşmazsa, ABD'nin üstünlük elde etmek için her türlü şansa sahip olduğunu ve bir kez daha eski olan iki ana jeopolitik rakibine bir kez daha başvurduğunu belirtmek kalır. dünya prensibi gibi: "böl ve yönet".