Yayın tarihi: 09.10.2009
Dagerreyotipi salonu Baidy. 1853
İlk fotoğraf stüdyosu dagerreyotipin icadından kısa bir süre sonra ortaya çıktı. Fotoğrafın popülaritesi, 19. yüzyılın 40’lı yıllarının stüdyolarının çatıların altında sıkışık dolaplar olması gerçeğiyle hiç engellenmedi. Genellikle içlerindeki tavan camlıydı ve ayarlanabilir perdelerle kaplandı. Işık, evin kuzey veya kuzeybatı tarafında yer alan yan pencerelerden de odaya giriyordu. Yapay aydınlatma 19. yüzyılın sonuna kadar nadirdi. İlk stüdyoların mobilyaları son derece cimriydi.
atölye ekipmanları
Ana ve genellikle tek iç öğeler, çekim için aparat ve müşterinin pozu bir süre tutmasına yardımcı olan kafa klipsli bir sandalye veya koltuktu. Tasarım gereği, müşterinin kafasının desteklendiği, at nalı şeklinde bir mobil brakete sahip ağır bir tripoddu. Bu basit cihaz sayesinde, ziyaretçiler genellikle bir fotoğraf stüdyosunu ziyaret etme deneyimlerini bir dişçi muayenehanesinden randevu ile karşılaştırdılar. 1850’lerin başından itibaren, her atölyenin cephaneliğinde boyalı veya boyalı bir arka plan ortaya çıktı. Arsalar çeşitlilik açısından farklılık göstermedi: burjuva tarzında döşenmiş bir daire, kırsal bir manzara, bir deniz kıyısı, ortaçağ kalelerinin duvarları. Kompozisyon, hayvan ve bitki görüntülerini içeriyordu.
George Cruikshank. Richard Beard tarafından açılan Avrupa’daki ilk dagerreyotip atölyesinin içi. Woodcut, 1842. Gernsheim H.’den fotoğraf, Yaratıcı Fotoğraf. Estetik trendler 1839-1960. Londra, 1962.
1960’ların başında durum değişti: ticari fotoğrafçılığın merkezi Paris’e taşındı, atölye sayısı muazzam oranlara ulaştı (Paris’te 300’den fazla ve Londra’da yaklaşık 200’den fazla) ve sıradan görünümlü odalar şık hale geldi. “saraylar”, genellikle tüm binayı işgal eder, geceleri aydınlık bir cephede bir tabela bulunur. Bazen başlıklar uygundu, örneğin Fredricks’in Fotoğrafik Sanat Tapınağı. İç mekanlar o zamanlar için tipik lüksle doluydu: oymalı mermer sütunlar, lüks işlemeli kumaşlarla kaplı duvarlar, pahalı tablolar, yumuşak halılar ve denizaşırı kuşların bulunduğu kafesler. Tüm atölyenin alanı şartlı olarak üç bölümden oluşuyordu: müşterilerle tanışmak için geniş bir resepsiyon alanı, bir ofis ve bayanlar için bir yatak odası bulunan özel bir alan ve son olarak, geliştirme ve baskı odası, ofisler ve deponun bulunduğu endüstriyel bir çalışma alanı. odalar yer alıyordu. Stüdyonun bu kısmı meraklı gözlere kapalıydı. Sırada bekleyen müşteriler, markalı ürünlerin örneklerini içeren bir albüm izlemeye davet edildi. Hanımlar kütüphaneyi ve sanat galerisini, erkekler ise sigara içme odasını ve bilardo salonunu ziyaret edebilirdi. Atölyenin sahipleri, müşteriler için stilist ve kuaför kiralayarak eksik olmadı. Fotoğraf başarısı, modanın kaprislerine, stüdyonun konumuna ve reklamlara bağlıydı.
İş organizasyonunun özellikleri
Talepler ve rekabet bir işbölümü gerektiriyordu, bu nedenle büyük stüdyolarda üretim döngüsü, işe alınan çalışanlar tarafından gerçekleştirilen ayrı işlemlere kesinlikle bölündü. Örneğin, büyük şehirler için tipik bir fotoğraf işletmesi olan Nadar’ın atölyesinde 26 kişi çalışıyordu. Sorumluluklar şu şekilde dağıtıldı: Belçikalı fotoğrafçı Walter Damri, Nadar’ın atölyeyi yönetmesine yardım etti, Paul Nadar babasına yardım etti, iki asistan son baskıları geliştirdi ve onardı, dördü basılı ve tonlu, ardından altı negatif rötuş, pozitif baskıları rötuşlamak için üç usta, resimleri işlemek için üç kadın ve kostümlerin kabulü ve kitapların bakımı için iki kadın, dört kadın ve erkek – hizmetçi. Yöneticiler ve ticari ajanlar da vardı. Genellikle atölyenin adı bir ticari marka haline geldi ve diğer ülkelerde ofisleri veya temsilcileri vardı. Örneğin, Peru’da çalışan fotoğrafçı Maunroy, “Paris’teki Nadar Hanedanı’nın bir ajanı” olmakla övünüyor ve kartvizitlerin önüne kırmızı bir N damgası basıyordu. Sahiplerinin isimlerini taşıyan Paris: Napoleon Saroni, Adolphe Dizderi, Louis-Desire Blanchard-Evrard, Gustav Le Gray ve diğerleri.
Atölyeler genellikle fon toplayan ve hisse ihraç eden yerleşik anonim şirketler tarafından finanse edildi. Finansal başarı birçok faktöre bağlıydı ve başarılı fotoğrafçılar bile para sorunları konusunda endişeliydi. Böylece, 1880’lerin ortalarında, fotoğrafçılığın ilk on yıllarındaki yüksek profilli atölyelerin çoğu (Nadar, Dizderi, Brady) iflas etmişti.
Artık bir fotoğrafçı için bir dizüstü bilgisayar, tüm bir fotoğraf stüdyosunun çalışmasının yerini alabilir ve on dokuzuncu yüzyılda, özel ofislerde bile, ekipman bir fotoğrafın netliğini iyileştirmeye, renk doygunluğunu değiştirmeye ve benzer şeyler yapmaya izin vermedi. Bütün bu olasılıklar çok sonra ortaya çıktı.
Kont O. Agado. Otoportre. Bazhak K. Fotoğraf Tarihi kitabından 1855 fotoğraf. Resmin görünümü. M., 2003
Bilinmeyen fotoğrafçı. Fredricks Fotoğraf Sanat Tapınağı. 1857. Newhall B. Fotoğrafın Tarihi’nden fotoğraf: 1839’dan Günümüze. Boston, New York, Londra, 1982