"İnsanı toplumsal kılan, onun güçsüzlüğüdür; yüreklerimizi insanlığa çeken, ortak mutsuzluklarımızdır. İnsan olmasaydık bu mutsuzluklarımız olmazdı. Her sevgi yetersizliğin bir göstergesidir: her birimiz başkalarına hiç gereksinimi olmasaydı, onlarla birleşmeyi hiç düşünmezdik. Böylece, güçsüzlüğümüzün kendisinden kırılgan mutluluğumuz doğar."
Belki de insan kötüdür, çünkü bütün yaşamı boyunca ölümü beklemekten başka bir şey yapmamıştır; böylece, başka insanların ve nesnelerin ölümüyle bin kez ölür. Böylece, hangi hayvan olursa olsun, canınının tehlikede olduğunun bilincine varsa delirir.