Bir yazarsanız, benzer düşünen yazarlarla bir gruba girmek gerçekten müthiş bir şey olabilir. Teşvik kullanışlıdır ve birbirinizden oldukça fazla şey öğrenebilirsiniz.
Yalnızca yazarlardan oluşan bir grupta olmanın tuzağı, insanların duyduklarını gerçekte dayanak olmadan tekrarladıkları bir yankı odası haline gelebilmesidir. Bu genellikle birçok insanın gerçekten kötü tavsiyeler konusunda birbirleriyle hemfikir olması ve bunu iyi bir tavsiye olarak tanıtmasıyla sonuçlanır.
Aralarından seçim yapabileceğim pek çok kötü tavsiye var, ancak bugün odaklandığım şey bir ifşa etmeme anlaşmasının konusu: bir NDA.
Bir ifşa etmeme anlaşması, basitçe, üzerinde çalıştığınız şeyin içeriğini ifşa etmeyeceğinize söz verdiğinizi söyler. Birinden bunu imzalamasını istemek harika bir fikir gibi görünüyor, ama aslında değil - çoğu profesyonel editörün sözleşmesinde zaten işi paylaşmayacağını belirten bir madde vardır, bu nedenle bir NDA gereksizdir.
Ne yazık ki, birçok yazar grubu, üyelerini, bir editörün kendi onayları veya bir Gizlilik Sözleşmesi imzalamayı reddetmeleri yoluyla meşruiyetlerini ispatlayacağına veya ispatlayacağına ikna etmeye çalışacaktır.
Bu tavsiye cevheri daha yanlış olamaz. Pek çok profesyonel editör - çoğunluk diyebilirim ki - özellikle bir sözleşmeleri varsa ve / veya yazar yeni bir yazar ise, daha sık bir NDA imzalamayı onaylayacaktır.
Bunun nedenleri çok ve çeşitlidir ve en doğrudan, yazarın ihtiyaç duyduklarını düşündüğü nedenlerle doğrudan ilişkilidir.
Bir ünlüyseniz ve normların ötesinde bir gizliliğe ihtiyacınız varsa, bir NDA mantıksız değildir.
İşin doğası gereği belirli ifşa etmeme anlaşmaları gerektiren bir şirketle çalışıyorsanız ve bu anlaşmalar en baştan aşağıya imzalanmışsa, bir NDA mantıksız değildir.
Bir üçüncü tarafın gizli ayrıntılarını açığa çıkaran bir işle ilgili teknik bir düzenlemeye ihtiyacınız varsa, bir NDA mantıksız değildir.
Yukarıda bahsettiğim gibi, çoğu editörün sözleşmesinde , sahip oldukları eseri başkalarıyla tartışmayacağını açıkça belirten bir madde vardır . Diğer editörlerden bir kelime veya cümlenin açıklamasını isteyebileceğimiz ender zamanlar vardır ("Amerikan İngilizcesinde bu yaygın mı? Bunu daha önce hiç duymadım"), ancak herkes yazı hakkında kendilerine ait olmayan ayrıntıları ifşa etmemeye dikkat eder.
Birisi bir editörden bir Gizlilik Sözleşmesi imzalamasını istediğinde, bu genellikle yazarın yayıncılık endüstrisini anlamadığını gösterir. NDA'lar, özellikle bilinmeyen bir yazar için, kurgu eserleri için ortak bir şey değildir.
Yayın öncesi aşamadaki birinden bir Gizlilik Sözleşmesi imzalamasını istemek, yazarın da kitap hırsızlarının nasıl çalıştığını anlamadığının bir göstergesidir. Kitap hırsızları genel bir kural olarak tembeldir ve üzerinde çalışmaları gereken bir kitabı çalma zahmetine girmezler. Bitmiş bir ürün istiyorlar.
Bir kişi bir kitap çalacaksa, yazarla hiç teması olmayan ve çevrimiçi bir kaynaktan ücretsiz bir sürümü indiren ve isimleri ve kapağı onu yapacak kadar ayarlayan bir kişi olma olasılığı daha yüksektir. "yeni."
Kendine saygı duyan hiçbir profesyonel kendi adını ve işini riske atmaz. Yazma camiasına hakaret etmeden sayılara bakalım. Bir editörün, sıkı çalışmanızdan milyonlar elde etmek için yayınlanmamış el yazınızı çalma ihtimali astronomik olarak o kadar küçüktür ki, çoğu insan karmaşık matematiği hesaplayacak kadar yetenekli değildir.
Herhangi birinin - editör olsun ya da olmasın - çalma ihtimali inanılmaz derecede küçük, ama buradaki lojistiği düşünelim. Profesyonel bir editör, sadece seçtikleri meslekten geçimini sağlamak için işini öğrenmek, bir iş kurmak, bu işi pazarlamak ve dil trendlerindeki en son gelişmelerden haberdar olmak için zaman, para ve çaba harcadı. Başarılı olma ihtimaline karşın bilinmeyen bir yazarın bir el yazmasını çalmak için uğraştıkları her şeyi neden riske atsınlar?
Bunu bir adım daha ileri götürmek için, bir hit romanın bir yazarı günlük işini bırakacak ve geri kalan günleri için abartılı bir yaşam tarzı yaşayacak kadar zengin yapmadığına neredeyse kesin olarak çalışalım. Söz konusu hırsızın sırf kendini desteklemek için sürekli olarak hırsızlık yapması gerekecekti. Ama aynı zamanda, her bir önceki yazarın şikayette bulunmak için onları bulamaması için sürekli olarak isimlerini değiştirmek zorunda kalacaklar ve çalınacak yeni el yazmaları tedarikini sürdürmek için orada bir işletme adı tutmaları gerekecekti. Başlangıçta başarılı bir düzenleme işi olan biri için bu çok fazla iş.
Aklımda öne çıkan bir numaralı neden , bir kez söylendiğinde kötü tavsiyeden kurtulmanın gerçekten zor olmasıdır. Bu kötü tavsiye veya yanlış bilgi ne kadar sıklıkla kamuya açık bir şekilde reddedilmiş olursa olsun, yine de gün yüzüne çıkıyor. Bana inanmıyorsanız, turları başlatmak için bu yılki "Facebook'a blah blah blah kullanma iznini vermiyorum" gönderilerini kopyala / yapıştırı bekle.
Etrafta aktarılan kötü öğütlerin çoğu, insanların korkularını besler. Yazarlar kitapları üzerinde çok çalışıyor! İşi güvende tutmayı istemek doğaldır, ancak bu koruyuculuk çizgiyi kolayca aşıp paranoyaya dönüşebilir. Telif hakkının nasıl işlediğini anlamıyorlar.
Sonuç olarak, yazarlar çalışmalarının editörler tarafından çalınmasından korkuyorlar. Bir keresinde bir kitabın beta sürümünü başlatmak için bir Gizlilik Sözleşmesi imzalamam istendi! Reddettim ve nedenini açıkladım ve yazar beni hayal kırıklığına uğrattı.
Neden bu korku? Bazıları aşırı güvendir: başka hiç kimsenin aklına gelemeyeceği bir fikir buldular ve başkaları bunu duyarsa, o kitap kendilerininki yayınlanmadan önce yazılacak. Aynı şekilde, bazı yazarlar kitaplarının çalmaya değecek kadar şaşırtıcı olduğunu varsayarlar. Bunlar genellikle tek bir virgülün de değiştirilmemesi gerektiğini varsayan yazarlar, ancak bu başka bir gün için başka bir blog yazısı.
Korkunun bir kısmı, bir arkadaşının yazısını editör olduğunu iddia eden ancak olmayan biri tarafından çalınan bir arkadaşının hikayelerini duymaya dayanıyor. Bu, bir yazarın, editörün bir sözleşmesi olsa bile, bir NDA imzalamaya istekli olmadıkça bir editörün yasal olmadığı (yanlış) varsayımına yol açar.
İmzalamak, gözlerimizi devirmek ve elimizdeki göreve devam etmek daha kolay görünse de, biz editörler önümüze konanların her kelimesini okumakla tanınırız. Bu da bize sunulan ifşa etmeme anlaşmalarında bazı ilginç keşiflere yol açtı.
Profesyonel editörler arasında yaygın bir şikayet, yeni bir yazarın çoğu zaman maddelerin çoğunun ne içerdiği veya imzalayan kişi için yasal olarak ne anlama gelebileceği hakkında hiçbir fikri olmayan bir NDA sunmasıdır.
Kısa bir süre önce editör gruplarımdan birinde, gizlilik sözleşmeleri tartışması gündeme geldi (üç ayda bir göründüğü gibi). Dünyanın dört bir yanından editörler, onları talep eden yazarlarla kötü deneyimleriyle ve içlerinde yer alan hükümlerle seslendi.
Bir editör, sözleşmenin kitabın başarılı olmaması durumunda editörün mali olarak sorumlu olacağını belirten bir kısmını yeniden düzenlemek zorunda olduğunu söyledi. Bu, herkesin bildiği gibi mutlak bir saçmalıktır, çünkü herhangi bir kitabın başarısı büyük ölçüde iyi yazılmış olup olmamasına, iyi pazarlanıp pazarlanmadığına ve hedef kitle tarafından iyi karşılanıp karşılanmadığına bağlıdır.
Bir diğeri, internetten açıkça alınan jenerik bir NDA'nın kendisine (diğer şeylerin yanı sıra) tüm tahkimin Arjantin'de yapılacağını belirten bir satır içeren gönderildiğini söyledi. Editör Kanada'daydı ve yazar ABD'deydi.
Bir editör, aldığı NDA'nın, olası herhangi bir ihlal için “dünyayı denetleme” sorumluluğunu üstlenmesini istediğini söyledi ve bir diğeri, kitabında, herhangi bir yerde herhangi biri kitap hakkında herhangi bir şey tartışırsa, tüm yasal ücretlerden editörün sorumlu tutulacağını söyledi. yazarın izni olmadan. Ne? Bu, okuyucular tarafından bırakılan Amazon incelemelerinden editörün sorumlu olduğu anlamına mı geliyor?
Kitabınıza yardımcı olması için bir editör işe alma çabası ve masrafından geçiyorsanız, sizi dolandırmayacaklarına güvenmeleri için onlar hakkında yeterince bilgi edinmelisiniz.
Bir yazar işe almak istediği editöre güvenmiyorsa bunun nedenleri nelerdir? Açıkçası, kapsamlı bir araştırma yapmadığınız bir editör tuttuysanız, ödediğiniz iş dışında onlardan herhangi bir şey talep eden hiçbir işiniz olmaz. Bu biraz doğrudan görünebilir, ancak araştırma yapma sorumluluğu sağlayıcıya değil müşteriye aittir.
NDA'da ısrar edenler, profesyonelin profesyonel bir şekilde hareket etmesine güvenmeye istekli değildir. Ve üzücü gerçek şu ki, bu yazarlarla çalışmak çoğu zaman zor. Deneyimler onlara başarılarından başkalarını sorumlu tutan, eleştiriye pek aldırmayan, talepkar ve bitmiş işten tatmin olma ihtimalinin düşük olduğu insanlar olarak göstermiştir.
Öyleyse yazarlar, birinin çalışmanızı çalacağı korkusunu nasıl aşarsınız? Açıkça söylemek gerekirse, sadece üstesinden gelmen gerekiyor. Ama bu konuda akıllı olun. Araştırmanızı yapın ve saygın birini işe alın. Bu her zaman oradaki en pahalı kişi anlamına gelmez, aynı zamanda en ucuzu anlamına da gelmez. Kaliteli işe para harcamaya hazır olun. Bu, diğerleri gibi bir yatırım ve size yazınızın emin ellerde olduğunu bilmenin rahatlığını kazandıracak.
Mutlu yazı!
Book Mechanic'ten bir başka heyecan verici gönderiyi okudunuz: Yaptıkları daha fazla işi satan ve satan daha fazla iş yapmak isteyen yazarlar ve yaratıcılar için kaynak.
Bunun gibi daha fazla hikaye okumak isterseniz ziyaret etmek için buraya dokunun
Tek bir görev, sabit bir müşteriden istikrarlı bir şekilde çalışmaya ve düzenli maaş çeklerine yol açabilir. Serbest yazarlık işi için işe alındınız. Yaşasın! Birçoğumuz gibiyseniz, o işi alma yolculuğunuz şöyle bir şey oldu: Bir serbest yazarlık işini bir çapa müşterisine dönüştürün Bir düşünün.
Bildiklerinizi Yazın Yazarken, önemli parçalardan biri (çoğu zaman) bildikleriniz hakkında yazabilme yeteneğidir. Bu, özellikle yazma sürenizi kısaltmak istediğinizde geçerlidir, çünkü bazı durumlarda çok aşina olmadığınız konulara kıyasla araştırma ve hazırlık yapmanız gerekecektir.
Jesenko ve benim 20 yıllık evlilik yolculuğumuza nasıl başladığımıza dair başlangıç hikayemizi pek kimse bilmiyor. Bazılarının, ilk dairemizi birlikte doldurmak için yeterince para kazanmamanın çok erken zamanlarıyla ilgili olabileceğinden eminim.
İnsanlar sanata çekilir. On yıldan fazla bir süredir araştırmacılar, izleme sanatının sağlığımız ve esenliğimiz üzerindeki olumlu etkisini araştırıyorlar.
İster NFT'lerde yeni olun, ister sahnenin emektarı olun, burada anlattıklarımın faydalı olabileceğini umuyorum. Bu seri, "projelerin" herkesi kendilerine bir miktar para kazandırmak için manipüle etmek için kullandıkları özenle tasarlanmış yöntemleri ortaya çıkarmayı amaçlıyor.
1949 Amerika'da bir dizi olay oldu; Los Angeles ilk kar yağışını kaydetti, 1.200 kiloluk bir inek Oklahoma'da bir siloya sıkıştı ve ABD'de hiçbir Afrikalı-Amerikalının linç edilmediği ilk yıldı. Aynı zamanda FBI'ın En Çok Arananlar listesi fikrinin ortaya çıktığı zamandı.