Yaklaşık bir yıl önce, sel suları Britanya Kolombiyası’nın güneybatısındaki bölgeleri sular altında bıraktı. Toprak kaymaları otoyolların bazı kısımlarını tahrip etti ve şişmiş, bulanık nehirler evleri ve köprüleri yıktı.
Şimdi, bölgenin tam tersi bir sorunu var: Aylarca süren kuraklık, bir zamanlar Kanada’nın “ıslak kıyısı” olarak adlandırılan bölgeye zarar vermeye başladı.
Ve öngörülemeyen hava olayları değişen iklimin ayırt edici özelliği haline geldikçe, uzmanlar iki olayın bağlantılı olduğu ve aşırı tüketim kültürünün ve zayıf kaynak yönetiminin mevcut krizin etkilerini daha da büyütmekle tehdit ettiği konusunda uyarıyorlar.
Uzun süreli kuraklığın etkisi, kurumuş bir dereyi tıkayan yaklaşık 65.000 ölü somon balığını gösteren son görüntülerle vurgulandı. 200’den fazla orman yangını devam ediyor ve son haftalarda çok sayıda ısı kaydı düştü. Eyaletin enerji düzenleyicisi, kuraklığın hidroelektrik operasyonlarını etkileyeceği konusunda zaten uyardı.
Sekiz topluluk, il yetkililerinin “sosyo-ekonomik veya ekosistem değerlerine olumsuz etkilerin” neredeyse kesin olduğu konusunda uyardığı 5. seviye bir kuraklığa girdi. Pazartesi günü, Vancouver’ın 100 km’den daha az kuzeyinde bir topluluk olan Sunshine Coast, su kaynakları tehlikeli derecede düşük seviyelere düştüğü için olağanüstü hal ilan etti.
Diğer bölgeler de benzer şekilde kasvetli koşullar gördü. Temmuz ve Ekim arasındaki tipik dört aylık bir dönemde, Britanya Kolombiyası’nın başkenti Victoria, tipik olarak 100 mm’ye yakın yağmur görür. Ancak Temmuz ayından bu yana, kavrulmuş zemine sadece 2 mm düştü. Fraser Vadisi’nde sadece 10 mm düştü – ortalama 220 mm’nin çok altına.
Ancak uzmanlar, kuraklıkların şiddetinin sadece yağış eksikliği ile tanımlanmadığına dikkat çekiyor. Bunun yerine, sakinlerin kapsamlı ve karmaşık hidroloji sistemlerini ve mevcut krizi büyütmede insan eylemlerinin etkisini anlamaları gerektiğini söylüyorlar.
“Belirli bir kuraklığa neden olan faktörler zaman içinde rastgele meydana geliyor. Orman hidrolojisinde uzman ve British Columbia Üniversitesi’nde profesör olan Younes Alila, “Şu anki durumu son birkaç aydaki yağmur eksikliğinden dolayı suçlayamayız” dedi. “Bunu yapmak büyük bir hata olur.”
Alila, bölgenin dere, akarsu ve göllerini yenilemek için en büyük su kaynağının yağış değil, dağlarda biriken kar yığını olduğunu söyledi.
Kar, mevsim boyunca kademeli olarak birikir ve sonunda eridikçe, yeraltı suyu akiferlerine ve rezervuarlarına tutarlı bir su temini sağlar.
Arka arkaya atmosferik nehirler – atmosferde tropik bölgelerden daha yüksek enlemlere uzanan uzun, dar su buharı bantları – Kasım ayında Britanya Kolumbiyası’nın güneybatısından geçtiğinde, yüksek rakımlarda alışılmadık derecede büyük bir yağmur yağdı, sildi. kar paketinin bölümleri.
“On ay önce, 48 saat içinde 30 ila 40 cm kar kaybettiğimizde, bu muhtemelen şu anda gördüğümüz kuraklığın etkilerini daha da kötüleştirdi” dedi. Sonuç olarak, kritik yeraltı suyu şarjı gerekenden çok daha azdı.
Uzmanlar, atmosferik nehirlerin süresinin ve şiddetinin iklim değişikliğiyle bağlantılı olabileceği ve önümüzdeki yıllarda artmasının beklendiği konusunda uyardı.
Alila ayrıca, mevcut kuraklığın etkilerini muhtemelen daha da kötüleştiren, genellikle insan eyleminin sonucu olan bir dizi başka faktöre de işaret etti.
Eyalet ormanlarının büyük ölçekli ve net bir şekilde kesilmesi, eyaletin manzarasını önemli ölçüde değiştiren en kötü suçlular arasında yer alıyor.
Kesilenlerin yerine dikilen daha yeni ormanlar, eski büyüme alanlarından çok daha fazla yeraltı suyu tüketir. Kuraklığın daha kötü olduğu kıyılarda sorun büyüyor: genç iğne yapraklı ağaçlar, eyaletin iç kesimlerindeki kıtlığa adapte olan benzerlerinden çok daha agresif bir şekilde su tüketiyor. Daha az su bulunduğundan, terleme süreci azalır, bu da ağaçların havaya daha az nemi geri saldığı anlamına gelir.
Tomruk yolların oluşturulması bile yeraltı suyunun yeniden doldurulması üzerinde derin bir etkiye sahiptir, yağışları topraktan uzaklaştırarak yolları boşaltmaya yardımcı olan hendeklere yönlendirir. Bu hendekler, yolların altında bulunan ve mevcut oluklara ve kanallara sıralanan bir menfez ağına bağlıdır.
Su, toprak tarafından emilmek yerine sonunda okyanusa doğru itilir. Bu yeniden doldurma, özellikle yağışların en düşük olduğu yaz sonu ve sonbahar başlarında faydalıdır.
“Son 20 yılda yaptıkları çok sayıda net ağaç kesimi nedeniyle bu eyalette geri dönüşü olmayan bir noktaya geldik. Hasar çoktan verildi” dedi. “Yapabileceğimiz en az şey, süreçlerin karmaşıklığını ve arazi kullanımının değişen iklimin etkilerini nasıl daha da kötüleştirebileceğini anlamaktır.”
Uzmanlar ayrıca, pek çok sakinin ülkenin su kaynaklarının sınırsız olduğuna dair inancın desteklediği aşırı tüketim kültürünün gelecek için tehlike oluşturduğuna dikkat çekiyor.
Simon Fraser Üniversitesi’nin sürdürülebilir enerji mühendisliği okulunda profesör olan Zafar Adeel, Kanadalıların genellikle tatlı suyun ülkede sınırsız bir kaynak olduğu konusunda “yanlış yönlendirilmiş” bir algıya sahip olduklarını söylüyor.
Mahalledeki bir dizi yemyeşil çimenliğe işaret ederek, “İnsanlar aşırı su kullanımının sonuçlarını gerçekten anlamama eğiliminde” dedi. “Özellikle de [coastal] Britanya Kolumbiyası’nda bir dokunulmazlık duygusu ve yeterince sahip olduğumuz bu yenilmezlik var – asla sudan çıkmayacağız.”
Adeel ayrıca, sonunda yağmur yağdığında, kavrulmuş toprağın daha sert, kil benzeri kıvamının ani sel riskini artırdığına da dikkat çekiyor.
“Uyum söz konusu olduğunda kısa vadede gerçekten yapabileceğimiz pek bir şey yok… Ve yağış miktarı açısından önümüzdeki birkaç ay için tahminlerin ne olduğunu gerçekten bilmiyorum” dedi. “Ama atmosferik nehir tipi bir olay daha alırsak, Tanrı korusun bu tür bir durumla karşılaşmayız. Geçen yıldan çok daha fazla zarar vereceğini düşünüyorum.”