09/06/2022 - Ryan McMaken
Yirmi birinci yüzyıl Amerika'sında sıradan insanlar, büyük güçlere sahip, iyi maaşlı, seçilmemiş hükümet uzmanlarının insafına kalmış durumda. Yani, teknokratlar çağında yaşıyoruz: Devletin zorlayıcı gücünü kullanarak toplumun kurumlarını kontrol etme, manipüle etme ve yönetme yetkisi veren özel bir bilgeliğe sahip olduklarını iddia eden insanların çağında.
Bize bu insanların "siyasi olmadıkları” ve etkileyici bilimsel bilgilerini ekonomiyi, halk sağlığını, kamu güvenliğini ya da rejimin teknokratların görevlendireceği herhangi bir hedefi planlamak için kullanacakları söylendi.
Bu kişiler arasında merkez bankacıları, Yüksek Mahkeme yargıçları, "halk sağlığı" bürokratları ve Pentagon generalleri yer alıyor. Anlatıya göre bu insanlar halkı temsil etmek veya siyasi baskıya boyun eğmek için orada değiller. Onlar sadece, ekonomik teori, biyolojik bilimler, hukuk teorisi veya askeri taktik çalışmaları tarafından dikte edilen "doğru şeyi" yapmak için oradalar.
Ayrıca bize bu insanların oldukları gibi tamamen iyi niyetli apolitik dahiler olarak hareket etmelerine izin vermek için onlara bağımsızlıklarını vermemiz ve yöntemlerini veya sonuçlarını sorgulamamamız gerektiği söylendi.
Başkan Joe Biden'ın açıkladığı gibi, geçen hafta bu rutine bir kez daha maruz kaldık: "Fed'in bağımsızlığına saygı duyacak" ve merkez bankacılarının, tüm faturaları ödeyen ve merkez bankaları işleri daha da kötüleştirdiğinde bedelini öncelikle ödeyen vergi mükelleflerinin temsilcilerinden herhangi bir rahatsız edici müdahale olmadan para politikasını belirlemelerine izin verecek. (Merkez bankacılarının son yıllarda enflasyon oranlarının kırk yılın en yüksek seviyelerine çıkması, ekonomik büyümenin negatif olması ve aileler yaşam pahalılığıyla başa çıkmakta zorlanırken tüketici kredilerinin yığılmasıyla enflasyon tehdidi konusunda yanıldıklarından tabii ki bahsetmedi.)
Biden'ın Fed'e bu tutumu, ekonomik koşullar daha da kötüleştiğinde daha sonra suçlamasına izin veriyor. Bununla birlikte, ekonomiyi sözde uzmanların ellerine bırakması şüphesiz birçok kişiye övgüye değer görünecek. Bunun nedeni, halka uzun süredir devlet okulları ve medya organları tarafından, hükümet uzmanlarının toplumun karşılaştığı sorunları "düzeltmek" adına büyük güç kullanma özgürlüğüne sahip olmaları gerektiği öğretilmesidir.
Devlet İnşaası İçin Uzman Sınıfı
Bu fikrin başarısı, ilerici ideoloji için büyük bir zaferi temsil ediyor. İlericiler uzun zamandır devlet iktidarını inşa etmenin bir aracı olarak özel bir uzman sınıfı yaratmaya kendilerini adamışlardır. Örneğin ABD’de, “uzmanlık kültü” on dokuzuncu yüzyılın sonlarında ve yirminci yüzyılın başlarında gerçekten yerleşmeye başladı ve doğrudan özel sektöre daha fazla hükümet müdahalesi için desteğe yol açtı. Maureen Flanagan’ın Progressives and Progressivism in an Era of Reform’da belirttiği gibi:
Sosyal bilim uzmanlığı, politik İlericilere daha aktivist bir devlet yaratmak için temkinli öneriler için teorik bir temel verdi….Profesyonel sosyal bilimciler, akademi ile hükümet arasında reformu savunacakları bir alan yaratan sıkı bir çember oluşturdular. Birbirlerine hitap ettiler, öğrencilerini fikirlerini takip etmeleri için eğittiler ve nadiren daha halkla konuştular.
Bu adamlar, bu yeni uzmanlar sınıfını ve onların daha merkezi olarak planlanmış toplum planlarını teşvik etmek için Amerikan Ekonomi Derneği gibi yeni örgütler kurdular. Nihayetinde, uzman sınıfın doğası devrimciydi. Yeni sosyal bilimciler, yerel kurumları uzun süredir şekillendirmiş olan soylulardan, dini liderlerden, yerel temsilcilerden ve piyasa aktörlerinden daha iyi bildiklerini düşündüler. Aksine,
İlericiler, yapısal-enstrümantalist bir gündeme sahip modernleştiricilerdi. Toplumu düzenlemek için daha eski değerlere ve kültürel normlara güvenmeyi reddettiler ve sorunları çözmek ve demokrasiyi kurtarmak için mali uzmanlık, ticari verimlilik ve modern bilimsel uzmanlığı uygulamaya yetkili adamlar tarafından yönetilen siyasi ve ekonomik kurumlarla modern yeniden düzenlenmiş bir toplum yaratmaya çalıştılar. İktisat, politik ekonomi ve siyaset bilimi gibi sosyal bilimlerde ve pragmatik eğitimde ortaya çıkan akademik disiplinler, bu orta sınıf uzman İlerlemeciliğin teorik temellerini sağladı.
Uzmanlığa dayalı kural için ilerici dürtü, ilerici ulaşım planlayıcısı Emory Johnson tarafından örneklendi. Hükümet planlamacılarının ve diğer bürokratların sözde "bilimsel" yargılarına güvenirken, siyasi baskıya direnecek güçlü bir federal yürütme organını savundu. Johnson
Amerikan devletinde uzmanlığın rolü sorusunu açıkça ele aldı …. başarının "yürütme işlevleri" olarak adlandırdığı şeye bağlı olduğunu savundu. Federal hükümetin yürütme organını uzmanların doğal evi olarak yetkilendirmeye çalıştı..
İlerici görüşte, iş dünyası liderleri ve makine politikacıları, toplumun ihtiyaçlarına dair rasyonel ve geniş bir görüşten yoksundu. Buna karşılık, hükümet uzmanları toplumun sorunlarına bilim adamları olarak yaklaşacaklardır.. Johnson, bu modelin bir şekilde Savaş Bakanlığı'nda zaten var olduğunu hissetti; burada Johnson, savaş sekreterinin "siyasi baskıdan tamamen arınmış ve mühendislerin tavsiyesine güvendiğini" hayal etti. Johnson, bu bilim odaklı bürokratların politikanın "gerçekten ekonomik ve bilimsel bir uygulamasını" getirebileceklerini hayal etti.
"İlgisiz" Merkezi Planlayıcılar
Johnson, ülkenin altyapısını ve endüstrisini planlayacak apolitik teknokratları tercih eden "yeni bir devlet uzmanlığı alanı" geliştirmeye çalışan bir uzmanlar ve entelektüeller dalgasının parçasıydı.. Pek çok tarihçi, bu çabaların temelde "devlet kurma faaliyetleri" olduğunu kabul etmiştir. … [ve bu] onların ortaya çıkışı, on dokuzuncu yüzyılın partizan, yerel yönelimli kamusal yaşamının yerini sıklıkla demokratik olmayan yeni bir yönetim ve çıkar grupları politikasının aldığı bir dönüm noktasını işaretledi ve sembolize etti.
Kısacası, bu çabalar bugün sahip olduğumuz idealize edilmiş teknokrasinin tohumlarını ekti: halka karşı tepkisiz ve sürekli olarak özel takdir yetkisini ve özel ayrıcalıkları yerinden eden muazzam bir zorlayıcı güç.
Gerçekten de, Uzmanlığa ilerici bağlılık, "karar almanın bürokrasiler içinde yukarıya doğru yeniden yönlendirilmesi" olan "İlerici siyasetin temel modelini" izledi. Böylece, daha önceki bir zamanın popülist siyasi kurumlarının aksine, İlerleme Dönemi'nde karar alma, devletin yürütme organları tarafından doğrudan kontrol edilen bürokrasilerde daha beyaz yakalı, (işçi sınıfı partisi işçilerine karşın) daha orta sınıf ve daha hiyerarşik hale geldi.
İlericiler kendilerini demokrasinin kurtarıcıları olarak görmelerine rağmen, yine de iddia ettikleri demokratik idealleri ile uzmanlara güvenmek arasındaki çatışmayı kabul ettiler:
[İlericiler], bürokratik sistemleri kamu düzeninin güvencesi olarak betimleyerek, verimliliği sağlamak için hiyerarşik bürokrasiyi kullanmak ile eşitliği sağlamak için gücü dağıtmak arasındaki çatışmayı uzlaştırdı. …. Otorite, sözde ilgisiz gerçeklerden ve "bilimsel" uzmanlıktan kaynaklandığından, bürokratik sistemler, savunucuları tarafından nesnel, tutarlı ve özünde demokratik yapılar olarak sunuldu.
Bu idealize edilmiş "ilgisiz uzman" kavramı, İlerici gündemin önemli bir bileşenini oluşturdu:
İlerici reformcular, ilgisiz uzmanları ve rasyonelleştirilmiş yönetimi vurgulayarak, patronaj siyasetinin yolsuzluğuna bir panzehir önerdiler: bir şehir konseyi, kendisine yardımcı olması için nitelikli yardımcılar atayacak olan şehir yöneticisi olan bir icra memuru atayacaktır.
Kim Yönetmeli?
O halde, birçok yönden, İlerici ideolojinin bu yönü, laissez-faire klasik liberalizmin siyasi gündemini tepetaklak etti. Jeffersoncu ve Jacksoncu türden liberaller, seçimler ve seçilmiş temsilcilere sadık parti aktivistlerinin atanması yoluyla politika oluşturma sürecinde dış siyasi nüfuzu artırmaya çalışmışlardı. Bunun nedeni, liberallerin, izole bir hükümet uzmanları sınıfının vergi mükelleflerininkinden daha çok kendi çıkarlarına göre işlev görmesinden korkmalarıydı.
Bununla birlikte, İlericiler, yalnızca nesnel bilime adanmış, politik olmayan, ilgisiz bir uzmanlar sınıfı yaratabileceklerini hayal ettiler. O halde temel soru, kimin yönetmesi gerektiği haline geldi: izole uzmanlar mı yoksa vergi mükellefleriyle daha yakın bağları olan uzman olmayan temsilciler mi?
Bugün, İlericilerin günümüzün teknokratik uzmanlar sınıfına çok daha fazla güç vermeyi büyük ölçüde başardığını görebiliriz. Teknokratlar, sözde bilimsel odakları nedeniyle övülüyor ve bize onların bağımsızlıklarına saygı duymamız söyleniyor.
Ancak amaç, devlet gücü üzerindeki kamu denetimlerini korumaksa, bu her zaman uygulanamaz bir idealdi. Rejimin kendi içinde onlarca yıllık kariyerleri olan özel bir uzman bürokratlar sınıfı yaratarak, devlet gücünü çok az sorumlulukla kullanabilen yeni bir memurlar sınıfı yaratıyoruz. Devlet gücü hakkında yeterince eleştirel bir görüşe sahip olan herkes, buradaki tehlikeyi görebilir. İlginç bir şekilde, devlet iktidarı sorununu bilimsel uzmanları görevlendirerek çözmenin imkansızlığını fark eden anarko-komünist Mikhail Bakunin'di. Böyle bir hareket, yalnızca bir gruptan diğerine güç transferini temsil ediyordu. Bakunin ikazında:
Devlet her zaman bazı ayrıcalıklı sınıfların ya da diğerlerinin mirası olmuştur; bir rahip sınıfı, bir aristokrat sınıf, bir burjuva sınıfı ve son olarak bir bürokratik sınıf.
Ayrıca Bakunin, toplumu merkezden planlamaya yönelik devlet bürokratik çabalarının,
bu hükümette engin bir bilgi ve çok sayıda "beyin dolu kafa" talep edeceğini söyler. Tüm rejimlerin en aristokratik, despot, kibirli ve en aşağılayıcısı olan bilimsel zekanın saltanatı olacak. Yeni bir sınıf, gerçek ve sözde bilim adamlarının ve alimlerin yeni bir hiyerarşisi olacak.
Elbette bu "yeni sınıfı" yaratmak için tam gelişmiş bir sosyalizme sahip olmak gerekli değildir. Karma ekonomiye sahip modern devlet, çoğu durumda bunu gerçeğe dönüştürmek için gerekli tüm bürokratik altyapıya zaten sahiptir. "Bilim adamları ve bilginler"den oluşan bu yönetici sınıfa boyun eğdiğimiz sürece, İlericiler kazanır.
Yazar - Ryan McMaken
Ryan McMaken, Mises Enstitüsü'nde kıdemli bir editördür. Ona Mises Wire ve Power and Market için hazırladığınız metinleri gönderebilirsiniz, tabii önce makale yönergelerini okumalısınız. Ryan, Colorado Üniversitesi'nden Ekonomi alanında lisans derecesine, Kamu Politikası ve Uluslararası İlişkiler alanında yüksek lisans derecesine sahiptir. Ayrıca, Colorado Eyaleti için bir konut piyasası ekonomistiydi. Commie Cowboys: The Bourgeoisie and the Nation-State in the Western Genre kitabının da yazarıdır. Arzu ederseniz e-posta adresi veya Twitter’ı üzerinden irtibata geçebilirsiniz.
Çevirmen - Utku Aslanoglu