Aristoteles de Platon gibi sanatın doğayı taklit ettiğini söylerken bu etkinliğin bir nesne gerektirdiğini ileri sürer. Bu nesne de taklit eden sanatçıdır. Aristoteles sanatçının mimetik etkinliğinin karşısına, sanat eserini seyreden, algılayan ve ondan haz alan izleyicinin etkinliğini koyar ve bunu Katharsis olarak adlandırır. Katharsis ruhun arınması anlamına gelmektedir. Plotinos, antikitenin son ve ortaçağın ilk estetikçisi olarak ikili bir rol oynar. Platon’un geleneğini model alır. Sanatçı maddeye “güzellik” katarak tinsel dünyayı görmeye yardımcı olur. Bunu yaratıcılık sayesinde yapar. Plotinos sanatçının dikkatini çeken madde ile dikkatini çekmeyen madde arasındaki farkı tanımlar. Plotinos’un şöyle bir öğüdü vardır; “Fiziksel güzelliğe bakan kişi, kendisini onda kaybetmemelidir, onun sadece bir imge, bir görüntü, bir ipucu, bir gölge olduğunu kavramalı ve yansıttığı şeye sığınmalıdır.” Poltinos’a göre sanat şeylerin dış görünüşünü taklit etmekle kalmaz, prensipleri de taklit eder. Sanat kuramının öğeleri olan taklit, retorik ve poetika, antik dünyada sanata ilişkin tartışmanın ve modern sanat felsefesinin temelini oluşturur.