Cale gecekondu mahallesinin tepesine çıkarken dünkü çantanın iki katı büyüklüğünde bir çanta tutuyordu. İki kardeş onu bir kez daha selamlamak için oradaydı.
Çocuklar Cale’e bakarken ağızlarını kapalı tuttular. Cale iki küçük çanta çıkarıp çocuklara doğru iterken gülümsedi.
“Al onu.”
Genç kız yavaşça ona yaklaştı. Cale kaba gri saçlı kızın ona yaklaşmasını izlerken kaşlarını çattı. Ona doğru yürürken bir eli yan tarafındaydı.
“Hey.”
Cale iki çantayı genç çocuğa doğru itti.
“Sen buraya gel ve onu al.”
Genç çocuk hızla koştu ve hızla geri koşmadan önce çantaları kaptı. Cale’in parlak kızıl saçlarıyla karşılaştırıldığında, çocuğun koşarken sallanan kaba, koyu kızıl saçları vardı.
Cale daha sonra arkasını döndü ve insan yiyen ağaca doğru yöneldi.
“Vay.”
“Ekmek değil. Et ve kek.”
Kardeşlerin yemek hakkında konuştuğunu duyabiliyordu ama umurunda değildi. İnsan yiyen ağacın bölgesine doğru yürümeye devam etti.
Ooooooooooooooooong-
“…Bu biraz korkutucu.”
Yapraksız siyah ağaç, Cale’i karşılamak için dallarını hareket ettiriyor gibiydi. Bu ürkütücü duygu Cale’i gerdi ama yine de çantanın içindekileri ağacın altındaki deliğe boşalttı.
Ekmek hızla kayboldu.
O anda oldu.
“…Daha fazla, bana daha fazlasını ver.”
‘…Bu beni delirtiyor.’
Romanda okuduğu yanıt ortaya çıktı. Zayıf bir kızın sesiydi. Evet, açlıktan ölen kişi, bir tanrıya hizmet eden bir rahibeydi. Bununla birlikte, günümüzdeki tapınak veya kilise rahibelerinin aksine, eski rahibeler şamandı. Eski şamanların çoğu, komutaları altında süper güçlere veya doğal güçlere sahip insanlar olarak kabul edilebilirdi.
Cale hızla çantayı aldı ve hareket etmeye başladı.
“Cale, bu gece çalışma odama gel.”
Harçlık almaya gittiğinde babası Deruth, Cale’e böyle demişti. Bu yüzden en geç akşam olmadan buradan ayrılması gerekiyordu.
‘Yarım.’
Bugün ağacın oburluğunun yarısını gidermek niyetiyle buraya geldi. Daha fazla ekmek almak için tepeden aşağı geri döndü. İki kardeşin dudaklarında pastayla ona baktığını görebiliyordu.
“Tşk.”
Cale iki kardeşin yanından geçerken kaşlarını çattı ve dilini şaklattı.
Cale daha sonra bir sürü fırının olduğu sokağa yürüdü. Dün sabah gittiği fırının stoklarını çoktan süpürmüştü, bu yüzden yeniden stoklamaları biraz zaman alacaktı. Bu yüzden başka bir fırın araması gerekiyordu. O anda oldu.
“Y, genç efendi.”
Bir kadın sesi Cale’in başını çevirmesine neden oldu. Orta yaşlı bir kadın dükkânını işaret ederken beceriksizce gülümsedi. Eli titriyordu ve korku doluydu ama yine de biraz kendine güveni vardı.
“Bizim çok ekmeğimiz var.”
Cale gülümsemeye başladı. Şimdi bu iş yapmayı bilen bir kadındı. Diğer satıcılar neler olup bittiğine bakarken yollarına göz atıyorlardı.
Cale ona bir altın attı ve kadın hemen parayı aldı.
“Bana sahip olduğun her şeyi ver. Çabuk topla.”
O anda orta yaşlı kadının yüzündeki gülümseme daha da genişledi. Hemen dükkana girdi ve hemen ekmek dolu büyük bir çanta ile geri döndü. Zaten hepsini önceden toplamıştı.
“İşte burada, genç efendi.”
‘Vay. O gerçekten iyi bir tüccardır.’
Bu nasıl para kazanılacağını bilen biriydi.
“Ayrıca biraz daha hazırlayabilirim.”
Cale bu kadını daha da çok sevdi. Ancak o an…
“Genç efendi! Bundan daha fazla ekmek yapabiliriz!”
Sokağın karşısındaki yaşlı bir adam koşarak gelirken elini kaldırdı. Fırıncı üniforması giyiyordu. Cale onun uygun kıyafetini beğendi ve ona da bir altın attı.
“Şimdi senin dükkanına gideceğim. Çantanı hazırla.”
“Çok teşekkür ederim!”
Cale bu satıcılara hayran kalmıştı. Kont’un ailesinin çöplüğü kimliğinden dolayı hâlâ ondan korkuyorlardı, ama kolay para kazanmak için ona yaklaşmak gibi bir dertleri yoktu. Bunun nedeni muhtemelen Cale’in gangster olmayan hiç kimseyi dövmediğini bilmeleriydi ama yine de Henituse bölgesinin neden bu kadar iyi durumda olduğunu görebiliyordu.
Cale’in dün bir torba ekmek almak için bir altın para harcadığı gerçeği çoktan orman yangını gibi yayılmıştı. 1 milyon galon. Diğerleri gözleri parıldamaya başlarken, haftalık kâr karşısında nefeslerini tuttular.
“Yarın ekmek almak için o üç yere gidebilirim.”
Her birine birer altın verdiğine göre yarın onlardan bir kese daha alabilmeli. Cale, işlerin bu kadar düzgün gitmesinden mutluydu.
Ancak onu uzaktan izleyen biri vardı.
“Hmm.”
Şef Beacrox’du. Tıpkı babası gibi boynunda bir bandaj vardı ve bir köşenin arkasından Cale’i izliyordu. Gecekondu mahallesine dönmeden önce Cale’in bir torba ekmek ve bazı şifalı otlar almasını izledi.
“… Delirdi mi?”
Cale dünden beri çıldırmış gibiydi.
Beacrox, babası Cale’in ilginç bir çocuk olduğunu söylediğinde bile Cale’i hiçbir zaman umursamamıştı, ama gördükçe daha çok katılıyordu. Cale’i izlemek, siyah saçlı serseriyi izlemek kadar eğlenceli olacakmış gibi geliyordu. Beacrox’un gözleri parlamaya başladı.
En yüksek manzaralı çayhanenin sahibi Billos, astının raporunu alırken çayından bir yudum aldı.
“Genç efendi Cale kenar mahallelere girip çıkıyor mu?”
“Evet, Billos-nim.”
“Anlıyorum.”
“Başkentten de haber aldık.”
“Böylece?”
Billos’un şişmanlığından dolayı görmekte zorlanan yuvarlak gözleri kocaman açıldı. Ast, raporuna devam etmeden önce bir an için irkildi.
“Evet. Krallığın yakında insanları toplayacağından bahsetmişti. Bu yüzden Billos-nim’in geri dönüp işe koyulmasını diliyorlar.”
Clank.
Billos çenesiyle işaret ederek çay fincanını masaya koydu.
“Artık gidebilirsin.”
Ast hızla gölgelerin arasına girdi ve ortadan kayboldu. Billos, dudağının bir köşesi yukarı kıvrılırken astının durduğu noktaya baktı.
“Tekrar onların köpeği olacağımı ve evi koruyacağımı mı düşünüyorlar?”
Bakışları pencereden dışarı yöneldi. Bakışları uzaktaki başkente ulaşabilirmiş gibi geldi.
“Bu, bu ekmek değil. Ekmek değil mi?”
“Ve?”
Elinde şifalı bitkileri tutarken tekrar tekrar ‘ekmek değil mi’ diye mırıldanan genç kızı gören Cale, insan yiyen ağaca geri dönerken homurdandı. Ancak genç çocuk yoluna çıktı.
“Ölemezsin.”
Artık ölemeyeceğini söyleyen genç çocuktu. Cale, genç çocuğun yanından geçerken kaşlarını bile çatmadı.
Cale, hayır, Kim Rok Soo.
O bir yetimdi ve adına hiçbir şey yoktu. Bu yüzden zavallı Kim Rok Soo’ya çok fazla sempati gösteren birçok insan vardı.
“İhtiyaç sahibine acımak için bir sebep var mı?”
Bu, gençken hep duyduğu bir şeydi.
“Genç dilenci.”
“Zavallı yetim.”
“Sempati göstermek için bir nedene ihtiyacın yok.”
Bunu sadece göründüğü gibi aldığı bir zaman vardı, ancak yaşlandıkça bunun gerçek anlamını anlamaya başladı.
Kalbinin seni yapmaya ittiği şeylerin mantıklı bir nedeni yoktu. Bir nedene ihtiyacın yoktu.
“Çok can sıkıcı.”
Cale, küçük çocukların incindiğini görmekten nefret ediyordu. Ancak genç kızı emzirmek ve onu teselli etmek gibi bir düşüncesi yoktu. Cevap verirken kendisine doğru topallayarak gelen genç kıza ve yanındaki genç çocuğa kaşlarını çattı.
“Ölmeyeceğim.”
Bunu söyledikten sonra kardeşler sonunda onu takip etmeyi bıraktılar. Cale, onun en nefret ettiği şeyi yaptığı düşüncesiyle mutsuzdu. Kendisine sorulmadan başkalarının işine karışan insanlardan nefret ederdi ama bunu genç kıza şifalı bitkiler vererek yapmıştı.
Oooooooooooong.
-Daha fazla, bana daha fazlasını ver.
“Evet. Hepsini ye.”
Cale nasıl düştüğünü umursamadan çantanın tamamını insan yiyen ağaca boşalttı. Korkmuyordu. Ekmek, artık karanlık olarak adlandırılamayacak kadar hafif olan karanlığın içinde anında kayboldu. Cale artık yeni bir gri ışık görebiliyordu. Ancak, ona yalnızca gri görünürdü.
“Harcadığım paranın karşılığını alıyor sanırım.”
Cale eve dönerken diğer ekmek torbasını deliğe boşalttı. Artık kardeşleri görmüyordu ama bu Cale için daha iyiydi.
Ancak eve dönerken mücadele eden iki kediyi görünce irkildi.
Dünkü kediler. Beni hatırlamamaları gerekiyor, değil mi?’
Gümüş kürk ve altın gözler, koyu kırmızı kürk ve altın gözler. İki kedi, Cale’e bakarken miyavlamadılar bile. Cale olay çıkarmak istemedi ve eve dönerken bakışlarını kaçırdı.
Daha sonra babasından onu neredeyse bayıltacak bir şey duydu.
“… Lütfen bir kez daha söyler misiniz?”
“Evet. Cale.”
Basen de Cale’in yanında duruyordu. Romanda adı geçmeyen Henituse ailesinin hikayesi, Cale’in gözleri önünde yaşanıyordu.
“Ailemizin temsilcisi olarak başkente gideceksin.”
Cale bir baş ağrısının geldiğini hissedebiliyordu.
“Başlangıçta Basen’in gitmesi gerekiyordu. Ancak sen ailemizin ilk çocuğusun.”
Cale, Kont Deruth’un orada nazik bir gülümsemeyle oturmasını izlerken ağzını tekrar tekrar açıp kapadı. Böyle bir zamanda tacı ziyarete gitmek. Deruth konuşmaya devam ederken, Cale hızla “Bir Kahramanın Doğuşu”nun içeriğini düşünüyordu.
“Krallık büyük bir etkinliğe ev sahipliği yapıyor ve her bölgenin soylu aileleri toplanmak üzere davet edildi. Krallığı ilk ziyaretiniz olacak ama Basen son iki yıldır benzer görevlere gidiyor. Ancak, Umarım bu sefer gidersin.”
Taç tarafından düzenlenen büyük etkinlik. Bu, Cale’in tek bir olayı düşünmesine neden oldu.
Plaza Terör Olayı.
Başkentin vatandaşlarının çoğu tek bir yerde toplandığında gizli bir örgüt terör eylemi gerçekleştirir. Kahramanımız Choi Han, komplolarının yaklaşık yarısını engellemeyi başaran kişidir. Bu, Choi Han ve gizli örgütün birbirleriyle dördüncü kez temas kurması olacaktı.
Sonuç olarak Choi Han, plazadaki birçok vatandaşı kurtarmayı başarır ve veliaht prens ile bağlantı kurar. Daha sonra birbirleriyle hızla bir dostluk geliştirirler.
Cale aniden ürperdi.
Roman, olayı Choi Han’ın bakış açısından anlattığı için soyluların bir araya gelmesinden pek bahsetmemiştir. Bahsedilen tek şey, Choi Han’ın olaydan önce ve sonra bazı parti üyelerinin yanı sıra veliaht prensin güçlü desteğini kazanmasıydı.
Ama o terörist saldırı mahalline gitmesi gerekiyordu?
Soyluların da meydana toplanıp toplanmayacağını elbette bilmiyordu. Cale, “Bir Kahramanın Doğuşu”ndaki bilgileri hatırlamaya başladı.
[Plazada tonlarca insan toplandı. Platform hâlâ boştu. Yakında gelecek olan kraliyet ailesi içindi. Choi Han, önemli mevkilere sahipmiş gibi görünen başka insanları da görebiliyordu. Ancak, Choi Han için daha önemli olan genç, yaşlı, erkek, kadın birçok vatandaşın burada toplanmış olmasıydı. Choi Han’ın kalbi daha hızlı atmaya başladı.
Bir grup masum insanın bir daha ölmesini görmek istemiyordu.]
Önemli mevkilere sahipmiş gibi görünen insanlar arasında soylular da var mıydı?
Cale, babası konuşmaya devam ederken Basen’e bakmak için döndü. Basen orada metanetle durmuş, Cale’e bir kez bile bakmadan babasına bakıyordu.
Deruth, Basen’in normalde böyle olaylara gittiğini söyledi. Ona gitmesini söylemeli miyim?’
Cale’in ağzı tekrar tekrar açılıp kapanmaya devam etti. Tehlikeli bir bölgeye gitmek istemiyordu. Ancak Basen’in adını söyleyemedi.
Ne iyi ne de kötü olan bir ilişki. Orijinal Cale ve Basen arasındaki ilişki buydu. Basen, Cale’i zor buluyordu ama o kadardı.
Cale’in kafası karışmaya başladı. Cale hikayeye girer miydi? Deruth’un çöpü başkente göndermesine imkan yoktu. O zaman neden onu göndermeye çalışıyordu? Cale, bunun olmasına neden olacak yanlış bir şey yapıp yapmadığını merak ediyordu.
“Beş gün sonra gideceksin.”
Beş gün sonra. Deruth’un bunu söylediğini duyan Cale, romandaki Cale’in başkente gitmediğini biliyordu.
Romanda, dört gün sonra Choi Han tarafından ezilene kadar dövüldü ve Kont’un malikanesine götürüldü. Bu durumda başkente gitmesinin hiçbir yolu yoktu.
“Cale. Basen bunu yapmaya başlamadan önce, sen bu törenlerin hepsine katılmıştın. O zamanları bir düşün ve rahat bir yolculuk yap.”
“Baba.”
Deruth, çağrısı üzerine Cale’e baktı. Basen de ağabeyine bakmak için yavaşça döndü.
“Bu ani gelişmeden dolayı biraz tedirginim. İki yıldan beri bunların hiçbirine gitmedim. Neden bir anda gitmek zorunda kalayım anlamıyorum. Lütfen bir düşüneyim.”
Deruth kabul etti ve iki oğluna gidebileceklerini söyledi. Kardeşler hızla çalışma odasından ayrıldı. Cale her türlü şeyi düşünmekle meşguldü. Cale nöbet geçirip olay çıkarırsa, Deruth muhtemelen Basen’i gönderirdi ama bu, ağzında acı bir tat bırakırdı.
O anda oldu.
“Hyung-nim.”
Cale, küçük kardeşi Basen’in sesini duyabiliyordu. Cale başını çevirdi. Basen’in hâlâ ona bakmadan metanetle yürüdüğünü görebiliyordu. 15 yaşındaki Basen, hiç göz teması kurmadan hep böyle konuşurdu.
“Hyung-nim, gitmemen için hiçbir sebep yok.”
İç çekmek. Cale içini çekti.
Basen çalışma odasından çıkıp kendi odasına giderken Cale’e bakmadı bile. Cale uzun bir süre Basen’e baktı.
“…Böyle gitmemesi gerekiyor.”
Cale halef noktasından dışarı itilmişti. Cale, küçük erkek kardeşi iki yıldan beri ailenin varisi gibi düpedüz davrandığında bile çöp gibi davranmaktan kendini alamadı. Ailenin şakasıydı.
Bu nedenle, kraliyetin çağrısına aile temsilcisi olarak gitmemesi için birçok neden vardı. Ancak Basen, etkinliğe gitmemek için hiçbir neden olmadığını söylüyordu.
Basen, Cale’in aile temsilcisi olarak gitmesi için yeterli neden olduğunu söylüyordu.
“İşler böyle karmaşıklaşacak.”
Cale kaşlarını çattığını belirtti. İşlerin gidişatından hoşlanmamıştı.
Ama diğer sorun şuydu…
‘Denemeye değer.’
Başına gelecek olayları gözden geçirmeye değer olduğunu düşündü.
Bunun nedeni, Cale’in ölmeden veya yaralanmadan geri dönme şansının oldukça yüksek olmasıydı.
“Basen’in Kont pozisyonunu alamadan ölmesi de benim için zor olacak.”
Cale’in huzurlu bir hayat sürmesi için Basen’in hayatta kalması gerekiyordu. Hala en küçük kız kardeşleri Lily vardı ama o çok gençti. Dahası, Cale’in insan yiyen ağaçta bulunan kadim gücü ele geçirdikten sonra Henituse bölgesinin dışında bulunan diğer bazı kadim güçleri ele geçirmek için Western City’den ayrılması gerekiyordu.
Cale’in zihnindeki tartı değişmeye başladı.
Kendisine doğru gelen uşak yardımcısı Hans’a bakmaya başladı. Hans’ın ifadesi yoğundu ama karanlık değildi. Biraz kırgın görünüyordu ama gözleri berraktı.
“Genç efendi, konuğunuzun istediği rica-“
“Han.”
O başka bir şey söylerken Cale onun sözünü kesti.
“Misafirini buraya getir.”
“Affedersin?”
Cale itilip kakılmayacaktı. Hareket etmesi gerekecekse, bunu kendisi için en rahat ve kendisi için en faydalı olacak şekilde yapabilirdi.
“Ah, gelmek istemiyorsa, ona bunu söyle yeter.”
Hans’ın ifadesine bakılırsa Cale, Choi Han’ın sorununun düzgün bir şekilde çözüldüğünden emindi. Romanda, Kont Deruth köylüler için uygun bir cenaze töreni düzenledi ve Choi Han, Cale’i ezip ezdikten sonra bile her şeyin icabına baktı. Bunun hiç değişmemesi gerekiyordu.
“Ödeme.”
“Bağışlamak?”
“Ona gelmesini söyle çünkü bana borcunu ödemesi için bir yol bulundu.”