Anavatan (Kiev). 1981
"Ukraynalıların" kaderi gerçekten trajiktir. On milyonlarca Rus, kendi rızaları olmadan ideoloji ve siyaset adına "Ukraynalılar" olarak adlandırıldı.
Ukrayna sorunu
Onlarca yıllık Sovyet ve "bağımsız" dönemler boyunca, ulusal kimliklerini çeşitli derecelerde kaybettiler, dil, köken, inanç, kültür ve kimlik açısından "Ukraynalı" olmamalarına rağmen yapay etnik kökene sahip insanlar haline geldiler. Ama kendilerini Rus olarak tanımıyorlar, çünkü bir asırdan fazla bir süredir Ukraynalılıkları fikrini aşıladılar.
Ukrayna sorunu, Rus dünyasının ve halkının kaderi için büyük önem taşıyor. Akrabalık hatırlamayan, Ivans olan on milyonlarca insandan bahsediyoruz. Doğuştan Ruslar ve aynı zamanda "Ukraynalılar". 1917. yüzyılda bağımsızlık ideologlarının "Ukraynalılar" olarak adlandırdığı Rus halkının bir parçası. Ve XNUMX'den sonra, bu etnik kimera, resmi olarak Sovyet pasaportlarında yapay bir halk belirleyerek Bolşevik-enternasyonalistler tarafından siyasi olarak pekiştirildi. SSCB'de ve Ukrayna SSR'sinde doğan ve uluslararası bir ideolojinin (Sovyet halkıyla "ulusların kaynaşması" hakkında) ortaya çıkan birkaç nesil, "Ukraynalı" olmaya alışkındır. Ataları Rus olmasına rağmen Rus dilini, Rus kültürünü ve inancını kaybetmediler. Onlar için Mazepa ve Bandera düşmandır.
Ve 1991'de tam bir "bağımsızlık" tan sonra, büyük Rusya (SSCB) Batı'nın ve yerel müvekkillerinin çıkarları için parçalandığında, utanç verici bir şekilde adlandırıldıkları şekliyle "Rusça konuşan", dışlanmış ve yabancıların konumuna getirildi. Ukrayna'daki mevcut kargaşanın temel nedeni buydu. Bağımsız oligarşik-suçlu hükümet gerçek bir imha savaşı başlattı, Ukrayna'da Rusların kültürel, dilbilimsel, bilgi ve sosyo-ekonomik soykırımını başlattı. Bu nedenle, son zamanlarda Ukrayna hükümetinin eski başkanı Mykola Azarov, "bağımsızlık" yıllarında Ukrayna'nın 20 milyon kişiyi kaybettiğini itiraf etti. Cumhuriyetin nüfusu 52 milyondan 32 milyona düştü. Yaklaşık yarısı iş aramak için yurtdışına kaçtı. Batı'nın (IMF) sosyo-ekonomik "reformları" için yürütülen ulusal ekonominin, sağlık sisteminin çöküşü nedeniyle milyonlarca insan öldü. Bu, kendi kendini tayin eden hırsızların ve hırsızların politikasının sonucudur: milyonlarca Rus halkının yok olması ve yoksulluğu.
Bu, Rus halkını (bu durumda güneybatı kısmı) yok etmek için gerçek bir savaş. Her yönden yürütülüyor: bilgi ve ideolojik, tarihi, kültürel, politik ve ekonomik. Aslında 1991'den beri Ruslar işgal altındaki bir ülkede yaşıyorlar. Asker şeklindeki işgalciler pratikte yok, ancak yerli "elitler" ve "yaratıcı" entelijansiya, Rus-Ukraynalıların soykırımını iyi yapıyor. Rus (Sovyet) gibi Rusça da yasaklandı tarih ve kahramanlar. Bütün bunlar Rus kültürünü ve sanatını yok etmek demektir. Onların yerine, kötülük ve iftira dolu bir "sharovarny" vekil tanıtıldı. Ukrayna'nın (SSCB'nin en zengin cumhuriyeti) bilimsel, eğitimsel, endüstriyel ve ulaşım potansiyeli neredeyse tamamen yok edildi. Sadece yurtdışına kaynak ve hammadde ihracatı yapmaya odaklanan şube ve işletmeler var. Milyonlarca insan gereksiz hale geldi, kimseye yararsız hale geldi. Avrupa Birliği'nin "beyaz köleleri" haline getirildiler. Bazı açılardan, Bogdan Khmelnitsky'nin zamanları, Küçük Rusya'nın Ruslarını Polonyalı efendilerin "kölelerine" (kölelerine) dönüştürmeye çalıştıklarında geri döndü. Onları inanç, dil ve tarihten mahrum etmek.
Bu nedenle, Khmelnytsky'de olduğu gibi, Rus etnosunun güneybatı bölümünü korumanın tek yolu, Rusya'nın geri kalanıyla derhal yeniden birleşmektir. Batının Rus dünyasına yönelik saldırısının ideolojik ve politik bir aracı olarak Ukraynalıların tamamen denazifiye edilmesi, ortadan kaldırılması. Ruslığın Rus-Ukraynalılara dönüşü. Geleceği hedefleyen ortak bir yapıcı Rus projesi.
"Ukrayna" Projesi
Birinci Dünya Savaşı'ndan (1914) önce, Küçük Rus eyaletlerinin sakinlerinin çoğunun kendilerini Rus olarak tanımladığı unutulmamalıdır. Galiçya (şimdi neo-Banderizm kampı, Nazizm) aynı zamanda Rusluğun kalesiydi. Bu toprakların etnik yapısı Eski Rus döneminden günümüze kadar değişmemiştir. Prens Svyatoslav ve Vladimir, Vladimir Monomakh ve Daniil Galitsky, Bogdan Khmelnitsky ve Vishnevetsky prensleri Rus-Ruslardı. 1697'ye kadar Rusça, Litvanya Büyük Dükalığı'nın resmi diliydi. XNUMX.-XNUMX. yüzyıllarda hiçbir şey değişmedi.
Ukrayna projesi, Batı ve güney Rus topraklarını kolonileştirmek amacıyla Polonya yönetici çevreleri ve Katolik din adamları tarafından oluşturuldu. Rusya'nın batı Ukrayna'sında üç yüz yıllık Polonya-Katolik egemenliği zehirli meyvelerini getirdi: Uniatizmin ortaya çıkışı (Rus Kilisesi'nin bir kısmının Vatikan'a tabi kılınması), Rus dilinin polonizasyonu ("Ukrmova" ya dönüşümünün başlangıcı), Rus eğitiminin, gelenek ve göreneklerinin Polonyalılar tarafından yerinden edilmesi (Batılılaşma), Rusların polonizasyonu seçkinler. Batı Rus prensleri ve boyarlarının klanları - Ostrog, Zaslavsky, Slutsk, Vishnevets, Czartorysky, Pronsky, Ruzhinsky ve diğerleri. diğerleri tozlaştı. O zaman asimilasyonda belirleyici faktör, Batı'ya doğru kültürel ve politik bir yeniden yönelimle sonuçlanan inanç değişikliğiydi (Katolikleşme). Eski Ruslar, Rus dünyasıyla bağlarını kopararak Batılılaştı.
Bununla birlikte, Batı Rus soyluluğunun Batılılaşması, tüm halkın asimilasyonuna yol açmadı. Burada özellikle kültür alanında kayıplar olmasına rağmen. Küçük Rusya'daki insanlar Ruslığını kaybetmemiş, inançlarını, dillerini ve geleneklerini korumuşlardır. Bu, Bohdan Khmelnytsky tarafından başlatılan ulusal kurtuluş savaşındaki zaferi önceden belirledi. Bu arada, Rus hetman'ı Polonyalılarla savaşın özünü çok net bir şekilde tanımladı: "Tanrı Kilisesi'ni yok etmek isteyenler, böylece Rus ismi ülkemizde anılmasın".
Güney Rusya'daki Polonya işgalinin tezahürlerinden biri de "Mova" nın ortaya çıkmasıydı. Polonya egemenliği olmasaydı, Ukrayna dili olmazdı. Movu, çok sayıda polonizmin varlığıyla Rus dilinden ayrılıyor - Lehçe dilinden ödünç alınan kelimeler. Bu nedenle, Mova bağımsız bir dil değil, Rus-Polonya lehçesidir (lehçesi). İşgal sırasında, Mova kelime dağarcığı Lehçe'ye gittikçe yaklaştı. 1654'te Rusya'nın güney ve kuzey kesimlerinin yeniden birleşmesinden sonra, Polonya dilinin etkisi sona erdi ve ortak Rus edebi dilinin etkisi altında Polonizmlerin yer değiştirmesi başladı. Bu arada, ortak bir Rus edebi dilinin yaratılmasında en önemli rol Küçük Rusya'dan gelen göçmenler tarafından oynandı: Melety Smotrytsky, Epiphany Slavinetsky, Arseny Satanovsky, Simeon Polotsky, Feofan Prokopovich. 1991'den beri Güney Rusya lehçesi (Mova) tekrar Polonizasyon ve Batılılaşma sürecinden geçti. Medya kelimenin tam anlamıyla yeni Ukraynaca kelimeler "yarattı".
Bu nedenle, Küçük Rus (Ukrayna) dili, Rus dilinin lehçelerinden biri olan lehçelerden sadece biridir. Feodal parçalanma döneminde Novgorodiyanlar, Ryazanyalılar, Smolenskians, Muscovites vb. Dil farklılıkları yaşadı, Polonya ukraynası da kendi lehçesini geliştirdi.
Küçük Rusya'nın Ukrayna'laşması
Yukarıda belirtildiği gibi, Birinci Dünya Savaşı'ndan önce, Küçük Rusya'nın (Galiçya dahil) sakinlerinin ezici çoğunluğu kendilerini Rus olarak görüyordu. İmparatorluğun bir parçası olarak Batı Rusya bölgelerini (Galiçyaca, Transkarpatlı Rus) korumak amacıyla Polonya'da yaratılan ve Avusturya-Macaristan makamları tarafından desteklenen Ukraynalıların ideolojisi, toplumda hiçbir etkisi olmayan son derece dar, küçük bir aydınlar grubuydu. II.Dünya Savaşı sırasında, Avusturya yetkilileri, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun doğu bölgelerinde ve işgal altındaki topraklarda Rus kimliğini tüm güçleriyle yok eden bir Ruslar (Ruslar) soykırımı düzenlediler. Ukrayna milliyetçiliği, Batı Rusya bölgelerini Rusya'dan sonsuza dek ayırmak için aktif olarak desteklendi.
Ukrayna'nın ilk büyük dalgası, 1917 devriminden ve Rusya'da başlayan kargaşadan sonra gerçekleşti. Yapay "Ukrayna" rejimleri (Merkez Rada, Hetmanate, Dizin) Rus dili, kültürü ve tarihine yönelik bir saldırı düzenlemeye çalıştı. Ancak zamanları sınırlıydı ve uygun kaynaklara sahip değillerdi. Bu nedenle, her şey son derece karikatürize görünüyordu ve halk arasında herhangi bir destek yoktu. Her şey devlet dairelerinde ve dükkanlarda tabelaların değiştirilmesi, dili olmayan Rus çalışanların sınır dışı edilmesiyle sınırlıydı.
1919'da Ukrayna Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin (Ukrayna SSR) kurulmasından sonra, Ukrayna işi daha güçlü bir şekilde ilerledi. Tüm devlet kurumları dahil edildi. Hatta Rusları MOV'a transfer etmek için "Ukrayna için troikalar" bile vardı. Gazete'ye sadece belgeler, işaretler ve gazeteler çevrilmekle kalmadı, aynı zamanda bürolarda Rusça konuşmak da yasaktı. Düpedüz dehşete düştü. Yaygın Russofobi yaklaşık on yıl sürdü. Bununla birlikte, Stalin'in enternasyonalist devrimcilerin ve Troçkistlerin kontrolünü ele geçirdiği dönemde, pek çok kuduz Ukraynalı kamplarda odun kesmek için yola çıktı. Resmi olarak, Ukrayna kaldırılmadı, ancak aslında varsayılan olarak aşamalı olarak kaldırılmaya başlandı.
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Alman işgali ile yeni bir Ukraynaleşme dalgası başladı. Ukraynalı Naziler Nazileri memnuniyetle karşıladılar ve onlara büyük umutlar bağladılar. Rusça gazeteler tekrar kapatıldı ve kurumlarda ve eğitime sadece Ukraynaca izin verildi. Hitler, işgal rejimine karşı direnişi olabildiğince zayıflatmak için ne pahasına olursa olsun Rus halkının sayısını azaltmaya çalıştı. Ukraynalama kültürel, dilsel ve ulusal soykırımın çok uygun bir biçimi haline geldi. Daha fazla Ukraynalı, daha az Rus. Sadece Rusya'yı ezmek değil, aynı zamanda Rus etniklerini bölmek, büyük halkın parçalarını bir araya getirmek gerekiyordu. Böl ve yönet! Kızıl Ordu, Hitler'in planlarına ve Ukraynalı Nazilerin "Milenyum İmparatorluğu" himayesinde "bağımsız bir güç" hayallerine son verdi.
Kruşçev döneminde başka bir Ukraynalaştırma dalgası başladı, ancak Brejnev döneminde kısıtlandı. Devlet desteği olmadan, Ukrayna kimerası bozulmaya ve ölmeye başladı. Ancak Sovyetler Birliği'nin çöküşü, Hitler'in planlarına geri dönmeyi mümkün kıldı: Rus halkını, onu zayıflatmak ve yeni sömürgecilerin egemenliğini sağlamak için birbirine düşman birkaç parçaya bölmek.