Çevirmen: SnBurak
Editör: ÇHY
İttifak'ın merkezinden yükselen Sonsuzluk Işığı, gökyüzündeki çeşitli yer çekimi alanlarına ve farklı atmosferlere çarparak karmaşık bir şekilde dağılmıştı. Gün batımı, mavi sonbahar gökyüzü, parlayan ışık ve karanlık gibi çeşitli göklerden dikilmiş bir yama işi gibi görünüyordu. Ne kadar uzun süre bakılırsa bakılsın bundan sıkılmazlardı.
“Sonunda huzurlu...”
Savaşçı Kulesi'nden uzak olmayan bir yerde, Alexei bir soda içerken yavaşça durdu. 'Tek Gökyüzü' adı verilen soda, İttifak Şehri'nin gökyüzüne ve karmasına bağlıydı. Nerede veya ne zaman içerseniz için dalgalanan sıvısı çeşitli gökyüzünü yansıtıyordu. Sarhoşken gök mavisi sıvı kişinin hücrelerine daldığında dilini ve boğazını ıslatır ve bir sonbahar veya ilkbahar esintisinin hafif kokusu burnuna gelirdi. Ağzını ve midesini gökyüzü kaplamış gibi hissederdi.
Alexei memnuniyetle bir nefes verdi.
Ancak Lee Jinhee iyi bir ruh halinde görünmüyordu.
“Rosha, huzurlu da ne demek? Herkesin kendi beynini mahvetmekle meşgul olduğunu görmüyor musun?”
Kuşkusuz İttifak Şehri vatandaşları birlikte toplanıp ciddi yüzleriyle bir şeyi tartışıyorlardı. Alexei bunun farkında değildi.
“Prenses yüzünden, değil mi? Canavarların evreninde bir kale kurmak falan... Sanırım İttifak Şehri’nde açıklanan bu duyurular hep şok edici.”
Alexei onu ilgilendirmiyormuş gibi söyledi ve Lee Jinhee'ye gülümsedi.
“Fakat yönetici, sadece burada yaşayanlar için şok edici. Sınırlardan gelen bizim gibi insanlar için bu haber hoş değil mi? Ayrıcalıkları bırakmak ve sadece beceri üzerinde rekabet etmek... Ve daha az yeteneklileri, Sarf Malzemeleri yapmak gibi saçma bir muamele yok. Dürüst ol, bu bizim için bir rüya gibi!”
Alexei'nin biraz heyecanlı ifadesini gören Lee Jinhee'nin yüzü daha da karanlıklaştı. Lee Jinhee, onu sevdiğini söylerken onu her zaman bir köpek yavrusu gibi takip eden çocuğun yüzüne baktı. Sadece gözlerine bakmaktan mutlu olduğunu söylüyormuş gibi çekingen bir şekilde gülümsedi.
Tombulluğunu kaybetmiş ve yüzü daha olgunlaşmasına rağmen hâlâ gençti. Kalbi biraz daha acıdı.
“Rosha.”
“Evet! Yönetici!”
“Orta rütbeye girdin, değil mi?”
“Girdim! Çok geç ulaştığım için utanıyorum.”
Bu kez görevi tamamlarken ekip lideri rütbesindeki savaşçıların çoğu orta rütbeye adım atabilmişti. Bunlar arasında, Lee Jinhee'nin birliğinin en iyi takım lideri olan Alexei, ilk aşamaları geçmişti ve yeterlilik aşamasına gidiyordu. Bu kadar geç ulaştığı için utandığını söylese de ifadesinden gururlu olduğu anlaşılıyordu.
Lee Jinhee, Alexei'nin kafasını okşarken konuştu.
“Aferin. Çok çalıştın. Ancak... Gerçekten geç kaldık. Hem sen hem ben.”
“Efendim?”
Aferin demesinden ve çok çalıştığını duymaktan mutlu olan Alexei, Lee Jinhee'nin kendini küçümseyen sözlerine şaşırdı.
“Geç kaldık. Çok geç. Bu sefer hiçbir şey fark etmedin mi? Vahşi Savaşçılar lideri takip edemedi. İleri ittiğinde onu arkadan desteklememiz gerekiyor... Ama yapamadık. Lider ve aramızdaki boşluk giderek artıyor.”
Konuşurken elini alnının etrafına sardı.
“Lider, açık hedefleri olan biri olduğu için bizi beklemeyecek. Bu yüzden biz Vahşi Savaşçıların ona kendi başımıza yetişmemiz gerekiyor. Bu yüzden bizi seçti. Yine de bu sefer en yüksek rütbeye ulaştı... Doğrudan onun altındakiler bile yüksek rütbeli savaşçılar haline geldi. Yöneticilerin altındaki ekip liderleri bile artık orta rütbeye ulaştı... Geç. Çok geç. Liderin yokluğunu aratmak istemiyorsak en azından yöneticilerin yüksek rütbeli savaşçılar olması ve ekip liderlerinin orta rütbenin yeterlik veya zirve aşamasına ulaşmış olmaları gerekiyor. Ama yönetici olan ben bile hala sadece orta rütbeli bir savaşçıyım.”
“Bu... Çünkü ne kadar yüksek olursan rütbeni yükseltmek o kadar zor olur. Ayrıca yüksek rütbeden başlayarak kaderinle ilgili aydınlanmaya ihtiyacın olduğunu duydum, sistemi aştığın için...”
“Evet. Ama bu bizim sorunumuz... En azından bir sonraki görevde yüksek rütbeye ulaşmamız gerekiyor. Ancak o zaman, yetersiz olsak bile lideri takip edebiliriz.”
“Euu. Zaten yeterince zor. Üs oluşturulduktan sonra bir süre güvenli olacağını duydum... O zaman aydınlanmayı bulmak için çok çalışamaz mıyız? Bu sözleri söylerken haddimi aşıyor muyum? Çok aceleci olamazsın.”
Alexei, Lee Jinhee'nin ruh halini okurken bile söylemek zorunda olduğu her şeyi söylemişti.
Lee Jinhee, çeşitli renklerle dolu karmaşık gökyüzüne baktı.
“Evet... Ama muhtemelen Alev Yağmuru, unninin üssüne gitmeyeceğiz.”
“Ne? Oraya gideceğimiz belli değil mi? Liderimizle yakın arkadaş. Hedefleri benzer.”
Lee Jinhee acı bir şekilde gülümsedi.
“Hâlâ lideri tanımıyor musun? Hayır... İttifakı geliştirmekle ilgilenmiyor.”
Söylerken Lee Jinhee, Vahşi Savaşçıların Savaşçı Kulesi etrafında eğitime odaklandığını gördü.
Aşırı terleyen Ryu Hyunsung kılıcını gözleri kapalı tutarak kullanıyordu. Öte yandan Baek Seoin, etrafında otomatik silahlar kurmuştu ve ortasında dururken kılıç ve mermi barajından kaçınıyordu. Kim Honghyun, Zero ile tartışıyordu ve Leah kendi başına meditasyon yapıyordu.
Vahşi Savaşçılar her zaman hayatlarını ortaya koyup savaşırken, Choi Hyuk onlara muhteşem bir gelecek vaat etmemişti. Choi Hyuk'un yolu sadece daha fazla yıkım ve katliamdı. Daha iyi bir gelecekle ilgilenmiyordu.
Peki, Vahşi Savaşçılar ne için savaşıyordu?
İntikam, geçmişe acı ve herkesten daha güçlü olma hırsı. Birden fazla neden olsa da hepsi bir şeyle ilgiliydi. Choi Hyuk'un liderliğindeki kavgalardan gelen yoğun zevk ve zor bir rakibi yenmekten elde edilen başarı duygusu. Hiçbir ilaç onlara bu kadar keskin ve bolluk hissi veremezdi. Acılarını unutmak ya da daha iyi bir gelecek için olsun ister istemez onun tarafından yönetiliyorlardı.
Ancak bu davanın, özellikle acılarını unutmak için savaşlarda kendilerini şımartmak yerine belirli hedefler için çabalayan savaşçılar için sonsuza kadar sürmeyeceği ihtimali vardı.
“Ne? O zaman nasıl bir görev yapıyoruz? Ne kadar korkutucu... Bizim dayanağımızı kurmamızın zamanı gelmedi mi? Ve yeni kurulan üssü merak ediyorum...”
Alexei'nin hoşnutsuz sesini dinleyen Lee Jinhee başını iki yana salladı.
“Evet... Gelecekte de işlerin nasıl olacağını bilmiyorum. Liderin ne tür görevlere verileceği bilinmiyor...”
***
Choi Hyuk, Karanlık Ses ile konuşmasını hatırladı.
“Ancak... Çabuk güçlenmek istiyorum. Alev Yağmuru'nun yanında durmanın ve canavarların evrenini işgal etmenin dışında başka bir yol var mı?”
“Var. Dikkatli olmaya çalışarak faaliyetlerine sınırdan başlayacaklar. Ancak İttifak’ın bundan daha agresif bir plana ihtiyacı var.”
“Nedir o?”
“Canavar kraliçesinin bulunduğu yer. Artık iki olası yer kalıyor. Kraliçenin ikisinden hangisinin olduğunu ve orayı işgal etmek için en iyi yolun ne olduğunu bulmamız gerekiyor. Ve bunu yaparken canavarların dikkatini çekersek Alev Yağmuru’nun kalesini saklamaya yardımcı olacak, bu yüzden hepsi kötü değil. Yüce Kanatlar içinde Alev Yağmuru’ndan nefret edenler olsa da çok fazla kaynak harcadığımız için kalenin çökeceğini uman hiç yok. Çünkü karışıklık yaşarsak herkes mahkum olacak.”
“Yani merkezi işgal etmeyi söylüyorsun. Bu tehlikeli bir görev.”
Gülümseyip dilini bir kez daha yuvarlarken 'tehlikeli görev' denmesini sevmiş gibiydi. Karanlık Ses başını salladı.
“Evet. Alev Cehennemi ve ben pozisyon için seni önereceğiz, bu yüzden elinden gelenin en iyisini yap.”
“Minnetle kabul ederim.”
Choi Hyuk hiçbir hediyeyi reddetmemişti. Hafifçe gülümseyerek Choi Hyuk eğildi ve Karanlık Ses bunu görünce sırıttı.
Karanlık Ses’in solgun dudaklarından birkaç kelime çıktı ve Choi Hyuk'un yüzü sertleşti.
“Dünya'nın acemi eğitiminden sorumlu olanlar.”
“...”
Alev!
Küçük bir siyah alev yandı. Hatta Karanlık Ses’in parmaklarının uçlarında bile yanıyordu.
'Haa... Beklendiği gibi.'
Tabii ki, en ufak bir yara bile almamıştı, Choi Hyuk'un alevlerinin parmaklarının uçlarını bile yakabileceği gerçeği tek başına şaşırtıcıydı. Bu alev sadece yanma öfkesinden kaynaklanıyordu, hiçbir beceri kullanmıyordu. Choi Hyuk'un gözleri Karanlık Ses cevap vermeden bakarken siyah renkte parlıyordu.
Bu nedenle Choi Hyuk yöneticilerinin tepkilerini umursamıyordu.
“Ah... Lider. Tekrar mı savaşıyoruz? Yapacak çok işimiz var. Dragonic'i yeniden organize etmeliyiz ve yeni teknolojileri araştırmalıyız... Hayır hayır, savaş iyi. Ancak, Yüce Kanat Alev Yağmuru’nun kalesine gitmemek için ne sebep var? İstediğimiz kadar savaşabilir ve orada yeniden organize olabiliriz.”
Topçu Kaptanı Handke kasvetli bir yüz ifadesi takındı. Yardımcı Leah devam etti.
“Dragonic'teki tüm El Kabilesi üyelerinin ve dünyalıların bu kaleye taşınacağı söylentileri var. Bu yer yeni bir kolonileştirilmiş topraktan farklı değil. İlk gidenler daha büyük bir oran elde edecekler. Yavaş bir hızda ilerleyerek insanlığı güçlendirmemiz gereken zamanda değil miyiz? Burada da yeterli askeri değer kazanabiliriz.”
Bunlar Vahşi Savaşçıların idari ve eğitim temsilcilerinin önerisiydi. Muhafız Bae Jinman hiçbir şey söylemedi ve gözlerini kapalı tuttu.
Choi Hyuk başını iki yana salladı.
Normalde, astlarının istediği şeye uyardı ama bu sefer değil.
Geri dönemediği ve liderliğinin test edildiği bu anda durumu tek bir cümleyle çözdü.
“Dünya'nın acemi eğitiminden kimin sorumlu olduğunu öğrendim.”
Dünya'nın acemi eğitiminden sorumlu olanlar. İlk başta, hepsi ne demek istediğinden emin olmadan kafalarını eğdi ama anladıkları anda içleri ürperdi.
Choi Hyuk'un sözleri hançer etkisi yarattı.
“Önce onlarla ilgilenelim.”
Bu ürpertici sessizliğin içinde, biri ağzını açtı.
“... Dünya'nın... Acemi eğitimi. Yaratanlardan bahsediyorsun... Yeniden Doğuş Ringi ve Taht Oyunu, değil mi?”
Şimdiye kadar gözleri kapalı olan Muhafız Bae Jinman'dı. Gözleri kan çanağı olmuştu.
***
Benekli Işık Kabilesi'nden Flitch yakın zamanda şöhret kazanan bir strateji uzmanıydı.
Adından da anlaşılacağı gibi, en iyi dört kabileden birindeyken Benekli Işık Kabilesi içinde düşüktü. Kabilesinde 'Parça Işığı' ve 'Tırnak Işığı' gibi isimler yaygındı ve saygı görenlerin isimlerinin önünde 'Işık' vardı. Yine de onun adında 'Işık' yoktu.
Benekli Işık Kabilesi'nde, daha sonra bir isim verilen kolektif bir zeka oluşturmak için ülke boyutundaki ışıklar bir grupta toplanmıştı ancak Flitch'i oluşturan ışıkların hepsi zayıf ve kararsız beceriksizlerdi.
Ancak Flitch pes etmemişti. Belki de zayıf ve korkak bir topluluk olduğu içindi ama her zaman herkesten daha çok çalışmıştı. Kendisi için herhangi bir beklentisi olmadığı için kendine fazla güvenmemişti ve insanlar onu eleştirdiğinde, öfkeyle mücadele etmemişti, daha çok katlanmıştı ve gelişmek için çaba göstermişti. Bu şekilde devam ettikten sonra birkaç büyük görevi tamamlamış ve yakın tarihli bir görevin 'hit' sonuçlarını temel alarak ittifakın başkenti İttifak Şehri’ne bile ilerleyebilmişti.
İttifak Şehri’nin taktik pazarında aktif bir strateji uzmanıydı. Kendi servetini kesinlikle kendi çabalarıyla elde etme hikayesi oldukça meşhurdu, birçok insan ona saygı duyuyordu ve hayran kalmıştı.
Flitch bu konuda gerçekten mutluydu.
Ne zaman yeni taktikleri incelemek için taktik pazarına erken giderse ve hangilerinin potansiyeli ve hangilerinin çöp olduğu konusunda diğer strateji uzmanları ile tartışırsa 'Başarılı oldum' düşüncesi her zaman aklındaydı.
Bugün de aynıydı.
“Hey, Flitch! Bu yeni bir taktik, bunun hakkında ne düşünüyorsun?”
“Canavar kraliçesinin tam yerini ve istila yolunu bulmak için keşif birliklerinin yönetimi... İlgileniyor musun? Ben hayır.”
“Vay, vay, bu hâlâ gündem konusu. Ve bu savaşı bitirmek için gerekli bilgiler.”
“Savaş bitiyor mu? Bilmiyorum, inanamıyorum. Yüce Kanat Alev Yağmuru zaferiyle biraz eğlenmiş olsa da savaşın sonunu görebileceğimizi düşünüyor musun? Bizim neslimizde yapabileceğimiz en iyi şey mevcut durumu korumak, savaşın kaybımızla bitmesi için daha yüksek bir şans var, hepsi sadece sıcak hava ve daha fazla güç kazanmak için sadece bir saptırma. Tepedekilerin hepsi aynı.”
“Yani... Keşif bir gösteri gibi mi?”
“Evet. Yüce Kanat Alev Yağmuru, savaşı sona erdirme, bununla mücadele etme kararlılığıyla İttifak Şehri dışındaki kabilelerle popülerlik kazandığı için orijinal Yüce Kanatlar bir 'gösteri' taktiği planladı. Ancak gerçek yatırımlar Yüce Kanat Alev Yağmuru’nun kalesinin inşaatına odaklanacak. Bunu başarmak daha iyi. Harika bir alternatif olduğu zaman böyle bir şovda değerli noktaları boşa harcamaya gerek yok.”
“Flitch, demek istediğini anlıyorum... Ama senin bütün insanların bununla ilgilenmemeli mi? Bu taktikten sorumlu kişinin 'orada' birileri olduğunu duydum?”
Hem meslektaşları hem de rakipleriydi ve şakalarıyla karşı karşıya kalan Flitch, bakışlarını taktiksel bilgi panosuna yöneltti.
'Yetkili kişi. Vahşi Savaşçıların Lideri, B rütbe bağımsız bir birlik, Choi Hyuk.'
Flitch başını sallarken acı bir şekilde gülümsedi.
“Hey, ağırdan al.”
Prensip olarak, hangi kabilenin acemi eğitiminden sorumlu olduğu bir sırdı. Ancak koşullara bakılırsa görevin kimin yaptığını tahmin etmek çok kolaydı. Herkes kişisel olarak yüksek sesle söylememiş olsa da Flitch'in Dünya'nın acemi eğitimine liderlik ederek büyük bir kazanç elde ettiğini bildiği için dolaylı olarak onunla alay ediyorlardı.
Flitch başını sallayıp yatırıma layık bir taktik aramak üzereyken birisi omzuna dokundu. Ayrıca enerjik bir ses duydu, “Merhaba, Bay Flitch. Sizin gibi yüksek prestijli bir strateji uzmanı ile tanışmak bir onur.”
Arkasını döndüğünde, tanıdık bir dünyalı adam önünde duruyordu. Şaşkınlığını gizleyip sakince sordu.
“Kimsiniz?”
Adam sorusuna ilgisiz bir cevap verirken hafifçe gülümsedi.
“Aniden, keşif görevi... Başarılı olacak. Buna yatırım yapmaya ne dersiniz?”
Parlak bir gülümsemesi vardı. Flitch bakışlarından kaçındı ve başka bir yere yürürken konuştu.
“Haha, düşüneceğim. Şimdi meşgulüm...”
Pat.
Ancak dünyalı omzunu tuttu.
“Ah, yatırım yapıp yapmamanın bir önemi yok ama yine de katılacaksın. Sana bunu anlatmaya geldim.”
Adamın devam eden saygısız tavrı Flitch'in yüz ifadesini sertleştirdi ve sordu.
“... Ne diyorsun sen?”
Adam doğrudan cevaplarken parlak bir şekilde gülümsedi.
“Vahşi Savaşçıların lideri Choi Hyuk, strateji uzmanı Flitch'i sevk ettiriyor.”
Çevredeki strateji uzmanları bu cevapla şok olarak geri çekildiler. Şimdi akıllarına gelmişti, belindeki kara kılıcın yaydığı canlılık normal değildi. Mırıldandılar, 'Ah... Bu ünlü Yemin Kılıcı olmalı.'
“Se... Sevk mi?”
Choi Hyuk'un siyah gözleri, hâlâ duruma inanamayan Flitch'in gözlerinin önüne geldi. Hala parlak bir şekilde gülümsüyordu ama gözleri buz gibi soğuktu.
“A+ rütbe kaynak aktarımı hakkıyla sevk ettiriliyorsun. Toplantı zamanı... Ha? Şimdi mi?”
“Saç-saçmalık!”
Alev Yağmuru bu sefer bir S+ rütbe kaynak aktarımı almıştı. Bir A+ rütbe olarak en yüksek rütbeden farklı değildi. Durumuna inanamayan Flitch, karşı çıkmalarını bile bitirmeden önce, etrafındaki alan buruşup onu yuttu.
Choi Hyuk, Flitch'in ortadan kaybolduğu yere hareketsizce baktı. Sonra ellerini ovalarken genişçe gülümsedi.
“Heyecan verici olacak, ha?”
Donmuş strateji uzmanlarının yanından geçip gitti.