Ülkemize Büyük Vatanseverlik Savaşı’ndaki zafer, Luftwaffe kıtalarıyla hava savaşlarında hayatlarını korumayan cesur pilotlar tarafından sürülen olağanüstü uçaklar tarafından da kazanıldı. Sovyet tasarımcıları ve mühendisleri, Kızıl Ordu Hava Kuvvetlerine savaş zamanının zorlu gereksinimlerini karşılayan bir uçak filosunu sunmayı başardılar. Ve arkadaki işçiler, hava üstünlüğünü Kızıl Ordu'ya geri döndüren büyük çapta çeşitli savaş araçlarının üretimini gerçekleştirmeyi başardılar. Bu makalede, II. Dünya Savaşı'nın en büyük üç Sovyet savaş planına bakacağız: Yak-9 avcısı, Il-2 saldırı uçağı ve Pe-2 dalış bombacısı.
Avcı Yak-9
Yak-9 avcısı, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın 1942'tan 1945'a kadar tüm operasyonlarında aktif olarak kullanıldı ve asıl düşmanı Alman savaşçı Bf ile eşit düzeyde durabildi. 109. Yak-9, savaş sırasında Sovyet Hava Kuvvetleri'ndeki en büyük savaşçı oldu. 1944'in ortasında, Yak-9, Yak-9T ve Yak-9 uçaklarının aktif kısımları, hizmette olan diğer tüm savaşçılardan daha ortalama bir değerdeydi. Büyük ölçüde hepsi ana cephelerde Yak-1 ve Yak-7Б'ın yerini aldı. Savaş sırasında, 9 fabrikasında Yak-153 avcılarının üretimi günde 20 uçağına ulaştı.
Yak-9 avcısı, iyi arabaların Yak-1 ve Yak-7'in mantıksal bir devamıydı. Yapısal açıdan bakıldığında, yeni makine, görünüşe göre çok az bir farkla Yak-7'in bir gelişimi idi. Aynı zamanda, Yak-9 her bakımdan daha gelişmiş bir uçaktı. Tasarımcılar, bu modeli geliştirirken Yak-1 avcısının üretim ve savaş kullanımındaki iki yıllık tecrübesini öğrettikleri ve aynı zamanda Sovyetler Birliği'nin o zamanki zorlukları yaşamadığı duralumin'i geniş bir şekilde kullanma fırsatı buldukları için doğaldı. Savaş Otomobil bütün uçuş modlarında dengeliydi ve mükemmel bir akrobasi özelliklerine ve manevra kabiliyetine sahipti. Yak-9 üstün uçak Yak-1 ve Yak-7B uçuş hızı, tırmanma ve dikey manevra.
1942'un sonunda oluşturulan Yakovlev Tasarım Bürosu, savaşçı tarafından selefinin tüm tasarımlarının eksiksiz bir revizyonuyla tasarlandı. Uçağın yapımını kolaylaştırmak için ahşap kanat yayları metal uçlarla değiştirildi. Yalnızca bu etkinlik tasarımcıların avcının ağırlığını yaklaşık olarak 150 kg kadar azaltmasına izin verdi. Başlangıçta, uçağın silahlanmasında tek bir top ve büyük kalibreli bir 12,7 mm senkron makinalı tüfek bulunmaktaydı, silahlanmanın bileşimi uçağın çeşitli tadilatlarında değiştirildi. Bazı düzenlemelerde, makine bir avcı bombacısı olarak kullanılabilir. Uçağı yükseltirken, kokpitten görünüm iyileştirildi ve yakıt miktarı arttı. Yak-9 uçağının seri üretimi, 1942 yılı sonunda başlatıldı.
Genel olarak, Yak-9 avcı uçağı önemli ölçüde daha iyi savaş verimliliğine sahipti ve en iyi Alman avcı uçaklarıyla başarılı bir şekilde savaşabilirdi. Dahası, Yak-9 temelinde, muharebe araçlarının en geniş uzmanlığı çeşitli görevler için gerçekleştirildi. Böylece, 1943'te, vurgulanması 9 mm olan geniş bir Yak-37T serisi geliştirildi ve üretildi. havacılık bir top ve 1944'te tamamen benzersiz bir savaşçı ortaya çıktı - ana silahı 9 mm kalibreli bir top olan Yak-45K. Bu savaşçılar esas olarak düşman bombardıman uçaklarıyla savaşmak ve yer hedeflerine saldırmak için kullanıldı. Ayrıca 1943'te, artan yakıt beslemesi olan Yak-9D avcı uçağı cephelerde görünmeye başladı ve 1944'te küçük bir seri halinde üretilen Yak-9DD avcı uçağının ultra uzun bir versiyonu geliştirildi. Geleneksel bir Yak-9'un maksimum uçuş menzili 910 km ise, Yak-9D 1400 km ve Yak-9DD - 1800 km idi. Ayrıca, gövdeye 9 kg ağırlığında bir bomba yükü yerleştirmenin mümkün olduğu küçük bir seri savaş uçağı Yak-400B piyasaya sürüldü.
Geliştirildikten ve yeni, daha güçlü motorun akla getirilmesinden sonra, V. Ya. Klimov VK-107А Yak-9 avcısının uçuş kalitesini önemli ölçüde arttırmak için nadir bir fırsat oldu. 1943'in en sonunda, Yak-9U'da bir değişiklik yaratıldı. Bu savaşçı sadece en iyi elektrik santraline sahip değildi, aynı zamanda aerodinamik özelliklerde önemli ölçüde iyileştirildi. Testlerde, otomobil mükemmel uçuş verileri gösterdi ve seriye fırlatıldı. Aracın maksimum hızı 5 bin metre yükseklikte 672 km / s idi ve silahlanmada 1x20-mm ShVAK topu ve 2x12,7-mm UBS makineli tüfek dahil.
Kızıl Ordu'nun diğer tüm seri avcılarıyla karşılaştırıldığında, Yak-9U en yüksek uçuş hızına ve mükemmel tırmanış hızına sahipti. 1944 yılının başlangıcı için bu rakamlar bir rekor oldu. Uçağın 5 bin metre yüksekliği 5 dakika içinde kazandı. Uçak hem dikey hem de yatay düzlemde mükemmel manevra kabiliyeti ile ayırt edildi. Makinenin seri üretime başlamasından hemen sonra öne öne çıktı. Ne yazık ki, başlangıçta, VK-107A motorunun bilgisi eksikliğinden dolayı, savaş pilotları daha fazla güç üreten motorun savaş modunu kullanamadılar. Ancak 1944'in sonunda yeni geliştirilmiş radyatörler uçağa koyulmaya başlandı ve soğutma sistemi rafine edildi, ardından motor sıcaklığı koşulları normale döndü.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, Yak-9U uçağı, SSCB'nin en güçlü avcı uçağı olarak kaldı ve düşman araçlarına karşı üstün bir üstünlüğe sahipti. Sovyet pilotları üstün performansları için Yak-9U “katil” veya “katil” lakabını aldı. Arabanın serbest bırakılması savaşın bitmesinden birkaç yıl sonra devam etti. Bu durumda, Yak-9U son Sovyet piston savaşçılarından biri oldu. Toplamda, Ekim 1942 ile Aralık 1948 arasında, Yak-16 uçağının 769 9'i çeşitli modifikasyonlara tabi tutuldu.
Stormtrooper IL-2
Belki de Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın en tanınmış uçağı olan Il-2 idi. Neredeyse herkes bu arabayı biliyor, uçak adını yıllarca kendi türünde en iyi oyunlar haline gelen bir dizi Rus uçuş simülatörüne bile verdi. Ancak 1941'de Sovyetler Birliği'nin oyunlar ve Il-2 saldırı uçağı için zamanı yoktu ve bu harika makinenin pilotları savaşta zafere ulaşmak için ellerinden gelen her şeyi yaptılar. Eğer tank efsanevi T-34 tankı savaşın sembolü olurken, havacılıkta Il-2 idi. Bu savaş araçlarının her ikisi de devasa seriler halinde inşa edildi. Il-2 saldırı uçağı, dünyanın en büyük savaş uçağı oldu. hikayelerToplamda SSCB'de 1941'ten 1945'e, bu tür 36 183 uçağı piyasaya sürüldü.
Bu saldırı uçağının tasarımcısı, 1938 yılında geri uçaklarda çalışmaya başlayan Sergey Ilyushin'di. Kızıl Ordu'da, bu uçak kendine özgü gövde görünümü için "kambur" lakabını aldı. Tasarımcılar genellikle otomobillerine “uçan tank”, otomobilin manevra kabiliyeti ve yüksek hayatta kalma kabiliyetinden dolayı Alman pilotları saldırı uçaklarına “çimento bombacısı” (Zementbomber) veya “beton uçak” (Betonflugzeug) adını verdi.
Uçağın temel özelliği, zırhın, uçak gövdesinin güç düzenine dahil edilmesiydi. Bu durumda, gövde zırhı, IL-2 gövdesinin tüm ön ve orta kısımlarının derisini ve çerçevesini değiştirdi. Rulman zırhlı gövde makinesi perçinlenmiş ve motoru, radyatörleri, kokpiti ve diğer bazı birimleri kaplayan homojen çelik zırh AB-1 (AB-2) 'den yapılmıştır. Prototipte yan silahı da kapatması meraklıydı, bu karar ancak savaşın sonunda bir Il-10 uçağında iade edildi. Fener kabininin şeffaf ön zırhlı camı, 64-mm kalınlığındaydı ve yakın mesafedeki 7,62-mm zırh delici merminin bir atışına dayanabildi.
IL-2 üzerindeki şasi geriye katlandı, ardından kanat gövdesine geri çekildi ve en iyi aerodinamik nitelikleri sağlamak için kaportalarla kapatıldı. Tasarımcılar ayrıca, kanadın iç kısmına yerleştirilmiş olan silahlanmanın kurulumuna da dikkat ettiler ve kanadın altına PC-82 ve PC-132 roketleri için kılavuzlar yerleştirmek mümkün oldu. AM-38 motorlu (1665 hp) uçağın oldukça ağır olması nedeniyle, 426 km / s cinsinden maksimum uçuş hızı geliştirilmiş, saldırı uçağının iniş hızı 140 km / s olmuştur.
Zaten savaşın ilk aylarında, saldırı uçağı güvenilirliğini ve olumlu niteliklerini gösterdi, ancak uçağın eksiklikleri vardı. O zaman, en önemli dezavantajı, düşman savaşçı saldırılarını kuyruktan uzak tutabilecek bir makineli tüfekçinin olmamasıydı. Bu eksiklik, savaşçı örtüsü olmayan görevlerde uçan büyük uçak kayıplarına neden oldu. Bu durumda, Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı, 10'in başarılı muharebe misyonlarını gerçekleştirmek için zaten pilotlara saldırmak ve saldırmak için atandı ve 100'ten sonra değil. 1942’in ilk aylarında, Ilyushin Tasarım Bürosu yalnızca makinenin test uzmanlarının değil, aynı zamanda savaş pilotlarının da davet edildiği bir konferans düzenledi. Uçağın eksikliklerini tespit etmek ve onları ortadan kaldırmak gerekliydi. Konferansta, uçak topçusunu iade etmek için son karar verildi ve tasarımcının dikkatine ayrıca top silahlarının kalibrasyonunu arttırmaya ve motor gücünü arttırmaya da dikkat edildi.
Savaş sırasında, Il-2 sürekli olarak geliştirildi. Bu nedenle, 1943'in başlangıcında, düşman tanklarıyla savaşmak için saldırı uçaklarını daha güçlü silahlarla donatmaya karar verildi. IL-2 üzerine, her birine 37 mermileri için mühimmatlı iki silah NA-50 yerleştirildi. Ancak, bu silah çok güçlü ve hızlı ateş edildi. Ateş ederken, uçak havada sallandı ve sallandı, bu da nişan ateşini ciddi şekilde engelledi. Bu nedenle NA-37 silahından vazgeçmeye karar verdiler. Küçük kalibreli tanksavar bombaları PTAB-2,5-1,5'in çok daha etkili olduğu kanıtlandı. Bir saldırı uçağı, 200'e kadar bu tür bombaları taşıyabilir, damping yaparken, 10x100 metre genişliğinde bir şerit kaplar. Ama yeni silâh doğru kullanmak önemliydi. Özellikle etkili bir şekilde, bu bombalar, birçok Il-2 saldırı uçağı ile birlikte kullanıldığında, yürüyüş sırasında düşman sütunlarına karşı veya düşman zırhlı araçlarının konumlarına karşı kendilerini gösterdi. İlk defa Kursk Savaşı sırasında kullanıldılar.
1943’te Sovyet tasarımcıları sonunda IL-2’in genel sakarlığı ve yoğun kullanımıyla bir şeyler yapmayı başardı. Yılın başında, AM-38F motoru, 1760 beygir gücü, uçak üzerine kurulmaya başladı ve yılın sonunda, arttırılmış bir süpürme ile yeni bir kanat aldı (“oklu kanat”). Makine performansı arttı ve bomba yükü 600 kg'a yükseldi. 1944'in sonunda, ülkede yeni metalurjik tesisler faaliyete geçtiğinde, Il-2 saldırı uçağı tamamen metalik hale geldi ve tahta kuyruk bölümünden kurtuldu. Ünlü saldırı uçağının Zafer Bayramı ile tanışması bu formdaydı.
Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın tüm yılları boyunca Kızıl Ordu, 23’tan binlerce Il-2 saldırı uçağını ve bu makinelerin 7,8’in binlerce pilotunu kaybetti. Binlerce uçağın 12'inin savaş koşullarında değil Hava Kuvvetleri tarafından kaybolduğu akılda tutulmalıdır. İstatistiklerden bahsedersek, her 53'inci saldırı uçağı saldırısı Il-2 onun için sonuncuydu. Saldırganlar diğer uçaklardan daha sık öldüler; zira düşman birliklerinin lider tarafında çalışıyorlardı, hava savunma silahlarıyla doydular ve kara saldırı pozisyonlarını çok küçük bir yükseklikten yapıyorlardı.
Pe-2 dalış bombacısı
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Pe-2 en büyük Sovyet bombacısı oldu. Bu makineler tüm cephelerde savaşlarda yer aldı. Kara ve deniz havacılığında kullanıldılar, bombardıman uçakları, keşif uçağı, avcı uçakları gibi davrandılar. Bu uçağın yaratılması ile ilgili çalışmalar, 1938'in ortasında, Ts.B-29'te bir grup tasarımcı tarafından, V. M. Petlyakov liderliğinde başlatıldı. Bu TsKB'nin NKVD'nin Özel Teknik Bölümünün bir parçası olduğunu ve omurgasını Sovyet vatandaşlarının - "zararlı" ve "halkın düşmanları" olarak bastırdığı eşsiz bir organizasyon olduğunu belirtmekte fayda var.
Pe-2, V. M. Petlyakov'un bir uçak kazasında trajik ölümünden sonra adını aldı. Uçağın, yaratılış ve test kompleksinde serbest bırakılan son tarihler nedeniyle, savaşın başlangıcında ciddi eksiklikleri vardı. Kanadın yeterince yüksek taşıma özellikleri olmadığı için, özellikle deneyimsiz pilotlar için uçağın uçması ve inmesi zordu. Bir kayma meydana geldiğinde, çok güçlü bir yuvarlanma reaksiyonu gözlendi. İki motordan biri durduğunda, uçak aniden bir kaza yaptı, bazen pilot herhangi bir önlem almak için zamanı gelmeden sırtında belirdi. Uçak tasarımcılarının eksikliklerinin düzeltilmesi konusunda savaş yıllarında çalışmak zorunda kaldılar. Eksikliklerine rağmen, Pe-2, II. Dünya Savaşı sırasında SSCB'de tek seri üretilen dalış ön cephe bombacısı ve 1941'ten 1945'e 11 uçağından en büyük Sovyet bombardıman uçağı olan tek seri üretilen dalış ön cephe bombacısı olarak çok verimli bir uçak olduğunu kanıtladı.
Uçağın, 50'tan 30 watt'a kadar güçle çalışan beş tip 1700 elektrik motoruna sahip olduğunu belirtmek ilginçtir. Uçağın birimlerine hizmet etmek için kullanılıyorlardı: vidaların eğimini değiştirdiler, radyatör kanatlarını kapattı ve açtılar, aktüatörlü vanaları, pompaları, kalkanları ve ayrıca AP-1 dalış tabancasının emri altında, aerodinamik frenlerin - altına asılmış çelik boruların ızgaraları kanat konsolları. Bu tasarım sayesinde uçağın dalış hızı izin verilen limitleri aşmadı.
Uçak, bomba yükü için çeşitli seçenekler sunarken, toplamda bir ton ağırlığa sahip, yüksek patlayıcı, parçalanma ve özel bombalar (aydınlatma, beton, kimyasal) kullanabildi. Bir bombardıman uçağının alabileceği en büyük bomba FAB-500 idi. Bomba yükü aşağıdaki gibi dağıtıldı: Bombanın bölmesinin içinde, gövdenin orta kısmında bulunan ve küçük bölmelerde bulunan motor bölmesinin içindeki 600 kg (100 kg'ın her bombanın üzerine yerleştirildiği), dış bir askıya tutturuldu. Dalış yaparken, yalnızca bomba bölmesinden bombaları çıkarmak için özel bir cihaz bulunmadığından, yalnızca dış askıya bağlı bombaları bırakmak mümkündü.
Pe-2 gibi boyutlardaki bir makinenin bomba yükünün genel olarak küçük olduğu belirtilmelidir. Ancak bu iki nedenden ötürü: 1) uçağın kendi ağırlığına dayanan büyük bir güvenlik marjından kaynaklandı (bu özellik Petlyakov'un başlangıçta üzerinde çalışmaya başladığı avcı-önleyiciden devralınan Pe-2'e gitti). Tüm dalış bombardıman uçaklarına, bomba saldırısının doğruluğunu ödemek gerektiğinden; 2) savaşın başlaması sırasında bu alanda SSCB'nin gecikmesiyle ilişkilendirilen değersiz motor gücü.
Fakat bütün bunlar Pe-2 ile donanmış havacılık birimlerinin savaşın ilk aylarından başarıyla savaşmasını engellemedi. Zaten çoktan öğleden sonra haziran ayının 22'i, 1941 yılın 17'i, 2'inci Bombacı Havacılık Alayı'ndan gelen bombardıman uçağı Pe-5'in, Prut Nehri üzerindeki Galitsky köprüsünü bombalayabildi. Bu yüksek hızlı ve yeterince manevra kabiliyetine sahip uçak, havadaki Alman uçaklarının üstünlüğü koşullarında günlük ünitelerde bile çalışabilir. Bu yüzden 5 Ekim 1941, Teğmen Gorslikhin'nin mürettebatı, 9 Alman savaşçıları Bf 109 ile mücadeleyi üçünü düşürdü.
Savaş sırasında, Pe-2, Sovyet bombardıman uçağının ana uçağı olma yolunda önemli bir rol oynadı. Bir torpido bombacısı hariç, tüm olası seçeneklerde kullanıldı. Yetenekli ve deneyimli pilotların ellerinde, bu savaş aracı tam potansiyelini ortaya çıkardı. Yüksek uçuş hızları (karada, uçakta 452 km / s hıza ve 5 000 metre irtifa - 540 km / s hıza ulaşan), manevra kabiliyeti, iyi silahlanma ve yapısal sağlamlık, güvenilirlik ve sağkalım, Pe-2'in ayırt edici özellikleriydi. Araba, genellikle yabancı bombardıman uçaklarına bile sıkça tercih edilen Sovyet pilotları ile popülerdi.
Bilgi kaynakları:
http://www.airwar.ru
http://pro-samolet.ru
http://vspomniv.ru
http://avia.pro
Ücretsiz kaynak materyalleri
Zafer Uçakları
- Yazar:
- Yuferev Sergey