“Nezavisimaya Gazeta” daki (aşağıda vereceğim) makaleyi okuduktan sonra, sadece hoş olmayan bir şekilde şaşırmamıştım, ancak “bulutsuz yaşlılık geleceğim” beni şok etti. Öyleyse, bugünün zor zamanlarında bile, herşeye alışkın olan ülkesinin sıradan vatandaşını gerçekten tatsız bir şekilde şaşırtan şey ne olabilir? Ve olay bu.
İşte Nezavisimaya Gazeta'da "Emekli maaşı fonuna tahıl ambarı asabilirsiniz" başlıklı makaleden alıntılar:
Rusya'da emeklilik yaşı ve mevcut emeklilik sistemi kaldırılmalı ve bir ahır kilidini asmak için devlet emeklilik fonu kullanılmalıdır. Maliye Bakanlığı'nın şu anki rotasının bu teorik kanıtları bölüm Araştırma Finans Enstitüsü (NFI) tarafından işgal edilmektedir. Yaşlı vatandaşların kendi güçlerine ve sadece son çare olarak - yoksulluk ödeneğine güvenmeleri gerekir. NIFI direktörü, gelişmiş emeklilik sistemlerinin reddedilmesinin dünya çapında bir eğilim olduğunu savunuyor. Ve bu nedenle, gelecekteki emeklileri ölümüne kadar işe hazırlanmak için çağırıyor. Yazarın mantığı basittir. Ülkenin nüfusu yaşlanıyor ve yakında işçi sayısı emeklilerin sayısına eşit olacak. Ancak devletin emekli aylığı sistemini optimize etmeye ihtiyacı yok, bunun yerine basitçe onu ortadan kaldırın.
Tasfiye programı, Maliye Bakanlığı liderliği tarafından kısmen açıklanmıştır - ne kadar erken olursa, emeklilik yaşı gerekli olur ve erken emeklilik olasılığı iptal edilir. Bu tür şartlar, özellikle Maliye Bakanı Anton Siluanov tarafından ileri sürüldü.
“Gençlere emeklilik sistemini unutmaları tavsiye edilebilir - bu onlar hakkında değil. Bu yüzyılın ortasından itibaren insanlar emekli olmaktan vazgeçecek ”dedi.
Bu nedenle, anlaşmazlığın konusunu ortaya çıkmadan önce imha etmeyi tavsiye eder.
Nazarov makalesinden de belirtildiği gibi, kısa vadede emeklilik yaşını yükseltmekten bahsediyoruz; öğretmenlerin, doktorların, askerlerin, kolluk kuvvetlerinin erken emekli aylığı sorununu çözmek; eşzamanlı olarak emekli maaşı ve maaş alma olanağının sınırlandırılması. Nazarov strese giriyor: Bütün bunlar yavaş yavaş ve dikkatlice yapılmalı. Ne de olsa, örneğin, “bir kerede tüm emekliler işle emeklilik arasındaki seçimle yüzleşmek zorsa, tüm işgücü piyasasını bükebilirsiniz”.
NG ile yaptığı görüşmede Nazarov, hükümetin bir bölümü için bu fikirlerin sürpriz olmadığını açıklığa kavuşturdu: yetkililer, sistemi kısa sürede dengelemek için tam da böyle bir adım öneriyorlar.
Ekonomist tarafından sunulan uzun vadeli bakış açısı çok sıradışı görünüyor: tıp ve mesleki eğitim engellileri ortadan kaldıracak ve bu nedenle emekli aylığı ihtiyacı ortadan kalkacak. İnsanlar fiziksel, tıbbi teknolojiden ziyade zihinsel çalışmalara giderek daha fazla giriyor, yaşamı uzatmanıza izin veriyor, eğitim sistemleri daha esnek hale geliyor ve yaşlıları işgücü piyasasının ihtiyaçlarına göre uyarlamanıza izin veriyor.
Nazarov, “Modern toplum için yaşa bağlı bir ödenek olarak emekli maaşı kesinlikle önemli değil” dedi. “Endüstri sonrası dünyada, ilgili bir dağıtım emeklilik sistemi değil, her yaşta sağlık sigortası ve yoksulluk sigortası” dedi.
“Ama oldukça genç insanların eğitimlerine, sağlıklarına, normal ailelerine başlamaları, çocuklarıyla arkadaş olmaları gerekiyor, böylece bir şey varsa destek veriyorlar, para biriktiriyorlar, - Ekonomist önerir. “Aynı zamanda, kilit nokta finansal sistemin istikrarı, yani tüm bankacılık sisteminin tamamen çökmemesi, devletin bir miktar sorumluluk alması, böylece insanların para biriktirmeleri ve paralarını en azından enflasyondan koruması. Ancak yavaş yavaş tüm hayatım boyunca çalışmak zorunda kalacağı bir anlayış olmalı. ”
Şimdi okumaya geri dönüp kendimize sorular sormaya ve cevap vermeye çalışacağız.
Geçmiş bir Sovyet'ten hikayeler Biliyoruz ki, dünyada ilk kez, emeklilik ve emeklilik yaşının SSCB'ye getirildiğini, daha sonra Birliğin diğer ülkeler tarafından (Çin hariç) takip edildiğini biliyoruz. Yani, ülke için çalışan ve ona gücünü, zekasını, sağlığını, yeteneğini vb. Veren bir kişi, belli bir yaşa geldiğinde, devletin onu ve ülkenin kalkınmasına katkısını unutamayacağından emin olabilir.
Şimdi, tüm hayatım boyunca çalıştığım ve devlete vergi indirdiğim sürece, çalışabildiğim sürece ona (devlete) ihtiyacım olduğu ortaya çıktı. Birdenbire kendime uzun bir karaciğer bulursam, lütfen bana söyleyin, 75'te kim tarafından yıllarca çalışabilirim ve bu işe kim katılabilir? Ne tür bir üretkenlikten bahsedebiliriz?
Her şey için fiyatların artmasındaki belirsizliğimiz ve emeğimin ücretlendirilmesi sayesinde rahat bir yaşlılık için biriktiremem. Bu, yaşam koşullarını kötüleştirme ve bir süre bunun için yaşama seçeneğinin olduğu anlamına gelir, ancak bu süresiz olarak devam edemez. Bu, hayatımın sonunda evsiz bir insan olacağım ve o yaşta uzun yaşayamayacakları anlamına geliyor.
Ve eğer benim gibi yüzbinlerce varsa?
Anayasaya göre, “Rusya sosyal bir devlettir (Mad. 7). Bu ilke, toplum üyelerinin ihtiyaçlarını karşılama ve insanın iyi bir yaşam sürmesini ve özgür gelişimini sağlayacak koşullar yaratma konusunda bir devletin sosyal sorumluluğunu belirler.
Hayatta kalmak için bir umut kalır - çocuklar. Ve Tanrı onların iyi bir şekilde yaşamasını ve birçoğunun ebeveynlerini destekleyebilmelerini yasakladı.
Ayrıca, eğer bir şekilde çalışırsam ve çocuklarım çalışırsa, torunlarımla ne yapmalıyım? Anaokullarında yer sıkıntısı ve özel anaokulları için kaynak yetersizliği nedeniyle, bakıcıların ve öğretmenlerin işlevi, büyükbabalar ve büyükanneler tarafından üstlenilir. Bu, işe yaramayacağı anlamına geliyor, ancak okul için konuşmuyorum bile, çünkü eğitim işlevleriyle ilgilenmiyor, demografinin bize parlaklığı yok. Yani daha az olacak?
Ve bazı problemleri başkalarına sarsan bir çok örnek var. Ama bir çıkış yolu var (bu fantastik, ama yine de, Tanrı korusun). Faşistlerin yaptığını yapabilirsiniz (ancak vatandaşlarıyla değil): kaynakları tüketenleri yok edin, ancak karşılığında hiçbir şey vermeyin, problemler dışında, hiçbir şey getirmeyin ve emeklilik yaşına kadar yaşayın. Ve bu başka bir soru ortaya çıkar: biz bu Büyük Ülkenin kendi vatandaşları mıyız? Bunun kahve alanında bir metafor ve şans eseri olduğunu ve böyle bir nedenden dolayı bilinmeyenleri kabul etmenin mümkün olduğunu anladım ... Ama bütün kurumlar emekli aylığı ve emeklilik yaşı ile çalışıyor - ve onların kaldırılmasını düşünmekten daha iyi, parlak ve zeki kafalarda hiçbir şeyleri yok. geliyor Ve bu artık bir mecaz değil, kurgu değil.
Bu zor zamanda, devletin bütün “ortaklarımız” ve “yeminli dostlar” ın ülkenin çöküşü için derhal kullandığı ayaklanmalara ihtiyaç duymadığının farkındayım. Fakat neden devlet (hükümet, iktidar) kendisi “kartları elinde tutuyor” ve insanları uçuruma sokuyor, iştahlarını yumuşatmaya ve bu zor anı bir arada geçirmeye çalışmıyor, sadece kendileri için değil, parlak bir gelecek inşa etmeye çalışıyorlar. , sevdiklerinize, ama onları seçenlerin geri kalanına?
PS Ben ülkenin sosyalist gelişim sisteminin görüşlerine bağlı kalarak vatanıma vatanseverim. 50 derece don ve 2 metre kar yağışı formunda hibeler alıyorum.