Görevdeki bir vali ve eski bir başkan, beyazların üstünlüğünü savunan bir iktidar yarışında karşı karşıya gelir.
Yeni inşa edilmiş bir kolezyumdayız. Milyonları tutacak kadar geniş. Aramızda rahat bir şekilde oturan bir linç çetesi, arenanın ortasında sergilenen prangalı insanlarla alay ediyor. Bunlar çöpe atılmak üzere çıkarılan sömürgeleştirilmişlerdir.
Bu son gösteri. İki demagog güç için mızrak dövüşü yapıyor. Her biri, şu anda koltuklarının tepesinde duran Amerika’nın tüm Yeni Nürnberg’ine ırkçıların oyunu alması gerekenin rakibi değil, kendisi olduğunu tezahürat yaparak (düpedüz düz kol selamı değilse) kanıtlamaya çalışıyor.
Bir tarafta bir vali var. Rafine, Ivy League eğitimli, daha metodik bir ırkçılık vaat ediyor. Yeni ve geliştirilmiş bir sürüm. Patlamalara ve yasal meydan okumalara karşı daha az savunmasız, ancak yine de “sessiz çoğunluk” tarafından hayranlık uyandırmaya yetecek kadar klan ülkesi – burada bir “maymun”, orada “uyandırılmış bir ideoloji” – var.
Mızrağını kaldırıp kalabalığa sergisini sunuyor. Siyah yaşlıların polis memurları tarafından kaba muameleye tabi tutulduğu ve suçlu olarak oy kullandığı iddiasıyla tutuklandığı bir gösteri. Buradaki mesele kovuşturma yapmak değil, sadece kafası karışmış ve endişeli Siyahları arenanın ortasına doğru yürümek. Kalp kırıklıklarını aç kalabalığa kırmızı et olarak sunmak.
Diğer, daha küçük politikacılar da aynı şeyi yapıyor. Afro-Amerikan edebiyatının klasik eserlerini yasaklıyorlar. Irkçılık karşıtı fikirleri okullardan kovuyorlar. Silahlı yurttaş anket gözlemcilerini, Siyah seçmenleri olabildiğince yakına, Beyaz Lig ve eski Konfederasyon beyaz askerlerinin “seçim bütünlüğünü sağlamak” için Siyah seçmenlerin şakaklarına tabancalar yerleştirdiği bir ana geri döndürmeye çağırıyorlar.
Daha sonra, bu vali, kolezyumun bir ucundan diğer ucuna, Amerikan emperyalizminin başıboş savaş ağasından kaçarak ormanlar ve çöller boyunca yolculuklardan kurtulan kahverengi ve Siyahları “Demokrat şehirlere” gönderir. Liberal siyasetçilerin evlerinin önüne atılmalarını emrediyor, sanki “bu çöpü siz halledersiniz” dercesine -ama makul bir şekilde inkar ediyor-.
Otobüslere tıkıştırılan ve kaldırıma bırakılan başıboş, seyahatten yıpranmış mültecilerin görüntüsü, ırkçı seyircilerin kalbini heyecanlandırıyor. Vali, onların desteğini kazanmak için onlara, bir zamanlar atalarına ait olan sınır bölgelerindeki tuvaletlerden su içmeye zorlanan “yabancılar” manzarası sunuyor.
Irkçılara sunulan – ırkçılara her zaman sunulan – nostaljidir. Bebeklerin çalınması ve kayıtsız bir şekilde ve ebeveynlerinin onları bulma umudu olmadan ülke çapında dağıtılması, köle müzayede sitelerini yeniden bir araya getiriyor. “Aileden ayrılma” ile mafya, köle mahallelerinde ağlama sahnelerinin kendi modern versiyonlarıyla muamele görür.
Bebekleri emzirirken göçmen kadınlardan koparmak, yüzbinlerce Siyahi çocuğun müzayedeye çıkarılsınlar diye köleleştirilmiş annelerinin kollarından koparılmasını yansıtıyor. Siyah bebekleri “nehrin aşağısına” satmak yerine, Kahverengi bebekleri ceza olarak ve “geri kalanlar” için caydırıcı olarak yolun yukarısına gönderiyorlar – sömürgeciliğin hayali sınırını asla geçmeye çalışmamaları konusunda uyarıda bulunuyorlar.
Ama çocukları silaha uzanmaktan alıkoyan bu “sıfır tolerans” politikasını valinin icat ettiğini söyleyemez. O şeref ırkçıların kahramanına aittir. Kolezyumun karşı tarafındaki adam bembeyaz Tapınak Şövalyeleri zırhını kuşanmış ve dizleri altınla çökmüş bir atın üzerine oturmuştu.
Bu tarafta mızrağı parlatılmış, linç olaylarına ev sahipliği yapan her ilçede adı söylenmiş, bugünkü demografik yapısını 19. ve 20. yüzyılda Siyahileri ve Yerlileri kovalayan yüzlerce pogroma borçlu olan her küçük kasabada bayrağı dalgalandırılmış. sınırları meşalelerle, eski cumhurbaşkanı. İmzası olan dalgalanan peruğuyla onun tanıtıma ihtiyacı yok.
Eski başkan, onun hakkında sadece konuşmadığını, onun hakkında olduğunu iddia edecek. O bir “hareket adamı”, yüksek enerjiye sahip, “onu kuşatan zorlukların yiğitçe farkında ve onlarla yüzleşmeye hazır”.
Beyaz milliyetçiliği bir bayrak gibi taşıyan, Kanada’dan Avustralya’ya dünyanın dört bir yanındaki beyaz üstünlükçü aktivistleri heyecanlandıran oydu. O zamanlar Amerikan medyası, şimdi olduğu gibi, bir ulusal beyaz üstünlüğü yanlısı hareketi incelemeye, tanımaya ve hatta ilan etmeye Adolf Hitler’i bir lider olarak öven 1920’lerin Amerikalı gazetecilerinden daha istekli veya donanımlı olmadığından, hiçbir direnişle karşılaşmadan içeri giren oydu. genç “manyetik konuşmacı”.
Faşist selamların, anti-Semitizm ve İslamofobi diye bağırılanların, “yabancılara” ve “cinsiyet sapkınlarına” karşı tiradların, sömürgeleştirilmiş insanları günah keçisi ilan etmenin, ordusundan ve milislerinden bahsetmenin hiçbir miktarı olmayan bir medya. Büyülenmiş, ilahiler söyleyen bir kalabalıkla ağzına kadar dolu oditoryum – bir Amerikan Nürnberg mitingi – herhangi bir ipucu verebilir.
Görünüşe göre kafası karışmış olan Amerikan medyası – ya da onun linç çetesinin açıkça parçası olmayan kısmı – saçma sapan bir kelime uydurmaya zorlanıyor: Trumpizm. Vatanseverlikleri, ünlü ırkçı devlete olan bağlılıkları, geleneksel olarak hedef alınan toplulukları bilgilendirme ve apaçık ortada olan şeyi adlandırma konusundaki çıkarlarını her zaman geçersiz kılıyor: bir Amerikan Nazi hareketi.
Eski cumhurbaşkanı, George Wallace ve David Duke gibi ırkçı politikacıların yapmayı hayal ettikleri ama oldukça yetersiz kaldıkları şeyi yaptı. Bu nedenle ırkçıların kalbine -dolaylı olarak- hak iddia ediyor.
Meşru beyaz üstünlüğünün lideri olmakla övünüyor. Siyasi beyaz üstünlüğü. Açık ırk nefretinin kapı eşiğinde oynayan beyaz üstünlüğü, onu geçtikten sonra içeri girerken gülüyor, Amerikan medyasının N kelimesini yüksek sesle söylememeyi başaran beyaz üstünlükçüye her zaman fayda sağlayacağı kuralından emin. şüphe.
Eski cumhurbaşkanı, örtülü muhafazakarlığın yaratıcısı olduğuna dikkat çekiyor. Mantıksız inkârın maestrosu. Kral ve kral yapıcı ve linç çetesi hareketinin başkomutanı.
Ve tam anlamıyla da. Mike Pence’e ilmik getiren ve Black Capitol polis memurlarına N kelimesini fırlatan kalabalığa liderlik etmek için savaştığı bildirildi. Auschwitz tişörtüleri ve kölelik yanlısı savaş bayraklarıyla ABD Kongre Binası’nın derme çatma barikatlarını aşan, “Nancy Pelosi nerede?” Mississippi’de bir eve giren ve onu götürmeden önce Emmett Till’in nerede olduğunu öğrenmek isteyen adamların ses tonuna benziyor olmalı.
Tıpkı 100 yıl önce sayısız beyaz çetenin, diri diri yakmak için “öfke” işlediklerini söyledikleri Siyah çocuğu aramak için hapishanelere girmesi gibi, MAGA yanlısı çetenin başkente girmesine önderlik etmek için gizli servisle savaştığı bildirildi. Ya da bundan bir asır önce, bir kölelik yanlısı çete, öldürmesi için beyaz kölelik karşıtı Elijah Parish Lovejoy’u aramak için Illinois, Alton’daki bir depoya baskın yapmaya çalıştığında. Bu, Amerikan tarihinin her döneminde mevcut olan ve yine de günümüzün liberal siyaset bilimcileri ve uzmanları tarafından bir şekilde tespit edilemeyen beyaz üstünlükçü linç çetesidir.
Eski başkan, kolezyumun orta sahnesinde rakibine katılıyor. O hala New Nuremberg’in rock yıldızı. Kalabalığa N kelimesinin ne olduğunu bilip bilmediklerini sorduğunda, onu bağırırlar. Ve hayır, hayır, nükleeri kastettiğini söylüyor, bilmiş gülümsemeler arenasına. Nazi toplama kamplarının fırınları ve beyaz üstünlükçü bir diktatörlük kurma ihtiyacı hakkında şakalar yapan bir adamla yemek yediğinde, geçmişi hakkında “bilmediğini” söylüyor ve hayranlar onun dehası karşısında gözyaşı döküyor.
Ve şimdi, ırkçıların Twitter fırtınası sırasında, eğilen bir dalkavuk, her neo-Nazi’nin yeniden platformlanmasını ve önde gelen her Nazi karşıtlığının sürgüne gönderilmesini gümüş bir tepside sunarak, onun dönüşü için kapıyı açtığında, onu sallıyor. kötü şarap gibi.
Holokost inkarcılarının, Kutsal Toprak Haçlılarının, linç çetesinin kralı. Irkçı gücün siyasi stratejistleri, işleri halledebilecek daha az kaba bir figüre geçmeye hevesli olsalar bile, hâlâ kalplerini koruyor.
Ve böylece beyaz gücün bu iki devi savaşa hazırlanıyor. Maskeler uzun süredir kapalı.
Meksikalı tecavüzcülerin açık çağrıları, Müslümanlar için ulusal sicillerin takibi, kalabalığa “bunu büyütmeyin” uyarısı, istenmeyenleri taşıyan yer üstü demiryolu – ırkçılar mızraklarını stadyuma kaldırıyorlar. Linç çetesi yaşasın diye karşılık verir. Sömürgeleştirilmiş – itilmiş, dürtüklenmiş ve teşhir edilmiş – seçmenlerine hizmet eden politikacılara tanık olmaya zorlanıyor.
Küçük oyuncular da var tabi. Ye bile miğferine basıyor. Bir odanın en destansı yanlış okuması olması gereken şeyde, büyük çocuklar ve daha geleneksel olarak tenli beyaz üstünlükçüler tarafından kabul edileceği umuduyla beyaz hayatları önemli tişörtler giyiyor ve “Hitler’i seviyorum” sızlanıyor.
Ancak o ve yüzlerce beyaz üstünlükçü politikacı, kolezyumun ana etkinliği için bir yan gösteriden başka bir şey olamaz: Amerika’nın Yeni Nürnberg kentinde bir miting. Bir linç çetesi gösteriliyor. Ve siyasi beyaz üstünlüğünün dizginleri için bir liderlik yarışması, bir amfitiyatroda ilahiler söyleyen bir kalabalığın ve hala gaz fiyatları hakkında sorular soran not tutan muhabirlerin önünde oynandı.
Bu makalede ifade edilen görüşler yazara aittir ve Al Jazeera’nin editoryal duruşunu yansıtması gerekmez.