Burada, kıyıya yakın hat boyunca gördüğümüz bir çeşit deniz yosunu değil; Neptün otu olarak da bilinen deniz eriştesi. Bütün ekosistemi besleyen ve destekleyen özel bir bitki.
Denizcilerin çapaları, denize atılan çöpler ve kirliliğin getirdiği nedenlerden ötürü birçok deniz otu gibi, deniz eriştesi de yavaş yavaş yok oluyor.
Son yüzyılda deniz otlarının yüzde otuzu kayboldu. Süreç böyle devam ederse önümüzdeki elli yıl içerisinde deniz çayırları ekosistemdeki görevini yerine getiremez hale gelecek.
Fransa’nın güney sahilinde, topraktan kopan deniz otları özenle toplanarak kurtarılmaya çalışılıyor. Sahil boyunca yetişmeyen tohumların kalıntıları toplanarak yeniden yetiştirmenin yolları aranıyor. Bunlar, tahrip olmuş alanların yeniden tohumlanması işleminde kullanılacak.
Fikir basit; fakat şu ana kadar hayata geçirilemedi.
Çözüm önem arz ediyor. Çünkü deniz otları doğal akciğer olarak adlandırılıyor. Oksijen yaymada temel bir göreve sahipler. Hatta, örneğin belirli bir yüzeye sahip deniz erişteleri, aynı yüzeye sahip herhangi bir ormanın emdiği karbondioksit oranının üç katı oranında karbondioksit emiyor. Daha da önemlisi: ağaçlar, karbonları gövdesinde sadece 60 yıl gibi sınırlı bir süre için saklarken; deniz eriştesi, emdiği karbonun yüzde doksanını toprağa aktarır ve binlerce yıl saklar.
İlk fidanlama işlemi toplanan tohumların hazır olmasından sonra, önümüzdeki ilkbahar aylarında gerçekleştirilecek.