Jonas, görünüşte mükemmel bir toplulukta yaşayan tipik bir 11 yaşındadır. Çok az acı var ve suç yok. İnsanlar kibar ve herkes destekleyici bir aileye ait. Ancak bu ütopyanın bir bedeli vardır; seçim yoktur, duygular yasaklanmıştır ve toplumdaki yaşam katı kurallar tarafından belirlenir. Bu toplumda Yaşlılar eşleri eşleştirir ve çocukları doğumdan önce onlara atar. Herkes ten rengi ve elbise olarak benzer görünüyor. Topluluktaki herkese de bir iş atanır.
Jonas'ın işini öğrenme zamanı geldiğinde, yeni Alıcı olarak seçilir. Bu, toplumları için dünyanın tüm hatıralarını elinde tutan kişidir. Jonas zamanla renkleri, doğayı, güzelliği, zevki, sevgiyi ve aileyi öğrenir. Kayıp, yalnızlık, yoksulluk, yaralanma, savaş ve ölüme dair acı dolu anıların yanı sıra. Eski Alıcı (adını Veren), topluluğun hayatta kalmak için duygu ve hafızanın olmadığı bir dünyanın tutarlılığını gerektiren benzerlik ilkesi üzerine kurulduğunu açıklar. Bu anıların Alıcıya komiteye tüm kararlarında rehberlik etmesi için gereken gerçek bilgeliği verdiğini ekliyor.
Roman çözülmeden önce Jonas, topluluktaki insanların nasıl öldüğünü öğrenir ve Gabe'in (ailesinin baktığı yürümeye başlayan çocuk) 'serbest bırakılması' (öldürülmesi) için bir kaçış planı yapar. Jonas, Verici'nin yıkıcı sonuçlara yol açabileceği yönündeki uyarılarına rağmen, sahip olduğu tüm anıları herkese vermek ister. Jonas üzülür ve anıları olmadan ailesinin ve arkadaşlarının cehalet içinde yaşadığını hisseder.
Bu kaçış planı, Jonas ve Gabe'i bir yolculuğa çıkarır. Jonas, Veren'in kendisiyle paylaştığı düşünceler, hisler ve duygularla, Jonas'ın aldığı ilk hafızasındaki bir yere ulaşmadan önce mücadele eder. Karda, Jonas ve Gabe bir an için mutlu bir şekilde tepeden aşağı kızakla iniyorlar.