Jerome David Salinger Çavdar Tarlasında Çocuklar
Jerome David Salinger tarafından yazılan Çavdar Tarlasında Çocuklar adlı bu kitabı web sayfamız aracılığı ile PDF ve EPUB formatlarında indirip bilgisayarınızdan, akıllı cep telefonunuzdan ve tablet PC’nizden hemen çalıştırıp okumaya başlayabilirsiniz. Pek çok insanın hakkında konuştuğum için üzgünüm. Bildiğim tek şey; size anlattığım herkesi biraz özlüyorum. Bizim Stradlater’ı ve Ackley’i bile, sözgelimi. Sanırım o lanet Maurice’i bile özlüyorum. Sakın kimseye bir şey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra. Çavdar Tarlasında Çocuklar, Salinger’ın tek romanı. Ergenlik çağının içinde, yetişkin dünyanın düzenine karşı isyankar bir çocuğun, bir Noel öncesi başına gelenler… Bu sürecin bir psikiyatri kliniğinde noktalanışı. Holden Caulfield’in masumiyet arayışının iç burkucu romanı. Belki de Salinger’ın. 1993’te Franny ve Zoey ile Dokuz Öykü adlı kitaplarını yayımladığımız Salinger, 1963’ten bu yana yeni bir yapıt yayımlamamasına ve neredeyse efsane haline gelmiş bir gizlilik içinde yaşamasına karşın, dünya edebiyat gündemindeki yerini hep koruyor.
Ben bu konuda pek bir şey bilmiyorum, çünkü pek fazla şiir okumam, ama çok iyi biliyorum ki, askere gidip de orada Ackley gibi, Stradlater gibi, şu bizim Mauri-ce gibi bir yığın herifle hep bir arada olup onlarla uygun adım yürümek zorunda filan kalsaydım deli olurdum herhalde.
3unu hep söylüyorsun! Birisi ölmüşse filan, Cennete gitmişse, artık-” “Öldü, biliyorum! Bilmediğimi mi sanıyorsun? Ama, onu yine de sevebilirim, değil mi? Bir insan Öldü diye onu sevmekten vazgeçmek zorunda mısın, Tanrı aşkına; özellikle de, hayatta olanlardan bin kez daha iyi kalpli bir insansa?” Bizim Phoebe bir şey demedi.
Ses tonu hiç de dostça değildi ama “Bayan Faith Cavendish?” “Kimsin?” dedi.”Bu çılgın saatte insanı niye uyandırıyorsun?” Biraz ürkmüştüm “Şey,çok geç olduğunu ben de biliyorum,” dedim,çok olgun havalarda filan bir sesle.
Yani, çocuk güzel güzel, heyecanla anlatırken, böyle, “Dağıttı!” diye bağırıp durmak ne kadar ayıp bir şey… Ne bileyim? Açıklaması çok güç.” Daha fazla açıklamaya da çalışmadım zaten.
Oyun bittikten sonra lanet taksiye bizimle binecek mi diye bir dakika düşündüm bile, çünkü herif yanımızda iki sokak boyunca yürüdü, ama kokteyl için bir sürü sahtekârla buluşacakmış, öyle dedi.
Bir şey daha; geçerken o küreklerden birine filan dokunursanız, bekçilerden biri size, “Hiçbir şeye dokunmayın, çocuklar,” derdi, ama güzellikle söylerdi, öyle, lanet bir aynasız gibi filan değil.
Ossenburger tam bize ne kıyak, ne bitirim bir herif olduğunu filan anlatırken, önümdeki sırada oturan Edgar Mar-salla adlı çocuk cart diye yellenmez mi! Böyle, kilisenin ortalık yerinde filan, bu çok ayıp bir şeydi, ama felaket gülünçtü.