Zavallı
Sırtını kolona dayamış, sigarasını içiyordu. Soğuk rüzgarı en az o kadar soğuk suratında hissediyordu. Dalgındı ama sigara dumanının rüzgarda savruluşu dikkatinden kaçmadı. Kendisini dumana benzetti. Hayat denen rüzgarın savurduğu, bir süre sonra hiç bir iz bırakmadığı dumana...
Yedi katlı, yarım kalmış bir inşaatın tepesinden şehrini izliyordu. Bu, şehrini son görüşü olabilirdi. Onun için her yere, bakışlarının ulaşabildiği her noktaya bakıyor, oralarda geçen anılarını zihninde canlandırıyordu.
Yükseklere tutkundu. Tek başına tırmandığı, insanların karıncalar gibi göründüğü yüksek inşaatlar onun uğrak yeri olmuştu. Aslında insanlardan uzak kalabildiği her yer onun uğrak yeriydi. Kaçıyordu. Sevdiklerinden... Neye elini atsa elinde kalıyor, zarar görüyordu.
Beyaz bir fırtınanın içinde gibiydi. Her yer duman, nefes almak imkansız. Kaçıyordu. Bir süre sonra takati kalmadığı için düşüyordu. Hayat onun için buydu işte. Düşmüş; ona uzanacak bir eli bekliyordu.
İnşaatın tepesinde kendinden geçmiş bir zavallı... Yaptıkları yüzünden pişmanlık duyan, af bekleyen bir zavallı... Yükseklere her çıkışında kendisini aşağıya, boşluğa bırakmayı planlayan bir küçücük insancık.
Yazdığım hikayeden bir bölüm. Okuyup yorumlayanın eli altın tutsun :)) Nasıl sizce?
Zavallı
Kızlar Ne Diyor 3
Erkekler Ne Diyor 1
harika :/0
Detaylı bilgi
En İyi Görüş seçilsin mi?
Bu işlemi geri alamazsın. Görüş sahibine bildirim gönderilecek ve 7 Xper puan kazanacak.