

II. NEHEMYA’NIN İKİNCİ ZİYARETİ: YERUŞALİM’İN YENİLENMESİ (13. Bölüm)
A. Toviya’nın Tapınaktan Kovulması (13:1-9)
13:1-3 Nehemya Yeruşalim’de on iki yıl hizmet ettikten sonra, İ.Ö. 433 yılında Babil’e geri döndü. Daha sonra verilen zararları düzeltmek amacıyla, Yeruşalim’i tekrar ziyaret etmek için izin aldı. “O gün” (1. ayet), son bölümü ya da Nehemya’nın yokluğu sırasındaki bir başka günü belirtiyor olabilir (6. ayet). Her iki durumda da Tanrı sözü, Ammonlular’la Moavlılar’ın sonsuza dek Tanrı’nın topluluğuna giremeyeceklerine ilişkin bölüm de dahil olmak üzere okundu. Kenanlılar Tanrı halkından ekmek ve suyu esirgemekle kalmamış, aynı zamanda Balam’a İsrailliler’e lanet okuması için para vermişlerdi. Ancak Tanrı laneti berekete çevirdi. Tanrı harikadır! Halk bu berekete yabancıları İsrail’den ayrı tutarak karşılık verdi.
13:4,5 Yabancıları uzaklaştırarak, 9:2’nci ayette başlattıkları işi tamamlıyorlardı. Kâhin Elyaşiv, kötü yürekli Toviya’ya Tanrı’nın Tapınağı’nın avlusunda, Levililer’e ve kâhinlere ödenen ondalıklarla dolu olması gereken bir ambar odasında kalacak yer vermişti.
13:6-9 Nehemya döndükten kısa bir süre sonra bu sorunu çözüme kavuşturdu. Yokluğunda başka sorunlar da ortaya çıkmıştı. Nehemya kızgınlıkla bu kötülükleri durdurmak için mücadele etti.
B. Levililer’e Verilmeyen Ondalığın Ödenmesi (13:10-14)
Nehemya, Levililer’in alacakları konusunda sorumsuz davranışlar sergileyen görevlileri azarladı. Kazanç sağlamak için tarlalarda çalışmaya zorlanan Levililer’i toplayıp işlerinin başına getirdi ve aralarından ondalık toplayacak sadık görevliler atadı. Nehemya bu iyi davranışı için Tanrı’dan kendisini anımsamasını istedi (14. ayet).
C. Şabat Günü’nde Gerçekleşen Yasadışı Eylemlerin Ortadan Kaldırılması (13:15-22)
Nehemya, Şabat Günü çalışılmasına izin veren yöneticileri paylamak zorunda kaldı. Aralarında yaşayan yabancılar, bu günü bir alışveriş günü haline getirmeye çalışıyorlardı. Ama Şabat kutsal bir gündü ve gerekirse kutsallığı zor kullanarak da korunmalıydı. Kapıların sağlamlaştırılması için nöbetçiler gönderildi ve açgözlü tüccarlar kentin dışında kalarak tehditlerden kaçtılar. Yasaya aykırı eylemler aniden durdu. Nehemya Tanrı’dan bunun için de kendisini anımsamasını diledi (22. ayet).
Ç. Irklar Arası Evliliklerin Sona Erdirilmesi (13:23-31)
Yıllarca önce yabancı eşler, Ezra’nın buyruğuyla kocalarından ayrılmışlardı (Ezr.10). Halk o tarihten bu yana, kendilerini Yahudi olmayan kadınlardan uzak tutmak için bir antlaşma yapmıştı (10. bölüm) ve belli ölçüde bu antlaşmayı tutmuşlardı. Ancak zaman içinde Aşdotlu, Ammonlu ve Moavlı kadınlarla evlenen Yahudiler’in sayısı tekrar çoğaldı. Kâhin soyunda bile yabancı kadınla evlenenler bulunmaktaydı. Suçluların bazıları fiziksel olarak cezalandırıldı. Diğerleri ise topluluktan uzaklaştırıldılar. Başkâhinin torunlarından biri gönderildi. 1 Halk, yabancılardan arıtıldı ve Rab’den kutsal görevlerini aksatanlarla ilgilenmesi istendi. Nehemya bir kez daha Rab’den kendisini anımsamasını istedi (31. ayet).
Kilise de farklı ırklarla evlilik yapma yasağı bulunmamaktadır. Çünkü Hıristiyanlık tüm halkları kucaklayan bir inançtır. Ancak Eski Antlaşma döneminde bile bu yasağın asıl nedeni, hiç kuşkusuz Tanrı halkını sahte dinlerden korumaktı.
Campbell, Hıristiyanlığı yıkıma uğratan karma evlilikler konusunda şöyle bir yorum yapmıştır:
Yönetimi sırasında Nehemya, bir eylem adamı olarak kendisini gösterdi. Tanrı’nın işleri için gösterdiği gayrete hiçbir yerde rastlanmaz (Mez.69:9). İnsanları hoşnut etmeye çalışmadığından, öfkesi Rab’bin yasasını bozan kişilerin üzerine eşit şekilde inerdi. Nehemya öğüt verir, mücadele eder, paylar, bazılarını dövüp saçlarını bile yolardı. Tanrı’ya saygı göstermeyen kişilerin Nehemya’yla işleri zordu. Cesur bir adamdı ve yorulmak bilmeyen bir işçiydi. Kötüye karşı savaşın ön saflarında yer alırdı. Tanrı için çalışan büyük bir yapıcıydı.
Bu bölüm, Eski Antlaşma tarihini sona erdirir. Nehemya Kitabı’nı izleyen kitaplar, kronolojik olarak bu zamandan öncesi ile uyumludurlar (Nehemya’nın çağdaşı olan Malaki’nin dışında). 3
Charles Swindoll, Nehemya ile ilgili yorumunu, “Bana Bir Tuğla Daha Uzat” adlı eserinde bize de meydan okuyan şu sözlerle bitirir:


Kutsal Kitap
1 O gün Musanın Kitabı halka okundu. Kitapta Ammonlularla Moavlıların sonsuza dek Tanrının topluluğuna giremeyeceği yazılıydı.
1. Josefus, sürgündeki isyankarın Samiriye’ye gittiğini ve Sanballat’ın, kendisine burada, inançtan sapmış Yahudiler için sığınma yeri haline gelen bir tapınak yaptığını yazar.
2. Campbell, Nehemiah, s.116,117
3. Nehemya’dan sonraki dönem bazen, “Dört Yüz Sessiz Yıl” olarak anılır. Ancak, bu ifade tamamen doğru değildir. Örneğin, Daniel’in 11. bölümü, henüz gerçekleşmemiş bir peygamberliği bildirir. Peygamberlik, Grek döneminin ayrıntılı bir tarihini açıklamıştır. Aslında bu bölüm, öylesine kesin ayrıntılar verir ki, (Mısır’da yaşayan Grekler’in ve Silifkeliler’in tarihini bilenler için), liberallerin çoğu ve sempatizanları, Daniel’i gerçek bir peygamberlik olarak kabul etmezler. Eski Antlaşma Apokrifası, Tanrı vahyi olmasa da, bu döneme ilişkin değerli tarihi bilgi içerir.
4. Charles R. Swindoll, Hand Me Another Brick, s.205.