Filk olarak, bazı uyarılar. İnternette bir şeyler yazan her kadının bildiği gibi, uygun sayıda “Çocuklarımı seviyorum!” yazmalıyım. “Çocuklarım benim hayatım!” Troller bir araya gelmeye başlamasın diye şikayet olarak yorumlanabilecek herhangi bir şeyde. Bu doğru. çocuklarımı seviyorum; çocuklarım hayatımın (bir parçası) Ve tüm ciddiyetle, bunların hiçbirini hafife almıyorum. Zor bir okuma olabileceğini biliyorum. Ama benzer bir şey yaşayan herkese kendimi borçlu hissediyorum. Öyleyse devam edelim.
Eylül 2017’de RİA’mın göç ettiğini öğrendim (daha sonra, RİA’mın kolon) ve hamileydim. (RİA’nın göç etmesi çok nadirdir; RİA’nız varsa, iplerinizi kontrol edin!) Bu noktada 4 yaşında ve 18 aylık bir bebeğim vardı. Romanım bir ay önce çıkmıştı ve Hollywood’dan belli belirsiz bir ilgi vardı. Doğum yapmış herkesin yakından tanıdığı bir tabir (bir çizgi film karakterinin sopanın kafasına çökmesine yakından aşina olması gibi), evet, formda olduğum anlamına gelen bir tabir “bedenimi geri aldım” ve iyi hissetmek, ama aynı zamanda göğsümden sarkan bir çocuk, vücudumun hiçbir yerinde kuru tükürük, bebeğim beşiğinden ağlamadan önce beni bir dakika kadar uyandıran gece yarısı ağrıları olmadığı anlamına geliyor. . Oğullarımın her doğumundan sonra beni hastaneden eve kadar takip eden ve her kararıma şüphe ve endişe yağdıran acımasız gri buluttan kurtulmuştum. Şimdi hala bulutu görebiliyordum, ama benden daha uzaktaydı. Yönlerimi almıştım. Rahmimde sıkıca yuvalanmış bir Paragard RİA vardı. Bir daha hamile kalamıyordum.
Ama hamileydim, bir bebeğe, evet, ama aynı zamanda öfke ve çaresizlik ve hamile olmak istemediğime, bulutun geri gelemeyeceğine, işimin bittiğine, hamile kaldığıma dair inançla. bunu istemedi. (Çocuklarımı seviyorum.) “Kürtaj istiyorum” dedim kocama, sesim öfke ve kederle titriyordu. Anneler kürtaj mı yaptı? Aslında, Kürtaj yaptıran her 10 kadından altısı zaten anne. Ama tanıdığım anneleri ve doğum yapan ebeveynleri düşündüm. Arkadaşlarım, kız kardeşim, kendi annem. Sormaya yaklaşabileceğim bir soru gibi gelmiyordu.
Daha fazla oku: Bu Devletler, Roe v. Wade Devrilirse Kürtajı Yasaklayacak
Doktorumun ofisinde, yaptığım testin yanlış olduğunu umuyordum. Ve yaptığım ikinci ve üçüncü testler de yanlıştı. Haritamı karıştırıp bana bakıp hamileliği doğruladığında, yüzü sevinç ya da en azından tarafsızlık bekliyor gibiydi, gözyaşlarına boğuldum. “Sen… hamileliğe devam etmek istiyor musun?” diye sordu, bana bir kutu mendil uzatarak. Ondan hiçbir yargı, daha fazla beklenti hissetmedim, sadece başka bir insana yönelen bir insan ve bunun için sonsuza dek minnettarım. “Hayır,” dedim ve daha çok ağladım.
Nazik, gerçekçi bir tonda doktorum seçeneklerimi açıkladı. Katolik hastanelerinde kürtaj ayarlayamadık çünkü orada hamileliği sonlandırmak politikaya aykırıydı. Ama cerrahi bir prosedüre ihtiyaç duyacak kadar uzun süre beklersem, bunun olabileceği başka bir hastane daha vardı. Hemen yapmak isteseydim, sadece birkaç hap alabilirdim. Reçeteyi koydu; Tek yapmam gereken aramayı yapmaktı ve onları cevaplayabilirdim. İhtiyacım olduğu sürece odada kalmamı, personeline beni rahatsız etmemelerini söyleyeceğini söyledi. çabuk ayrıldım.
Herhangi bir karar vermeden önce ultrasona ihtiyacım vardı, böylece RİA’yı bulabilirler ve dış gebelik olmadığından emin olabilirlerdi. Orada, doktorumu gördükten birkaç gün sonra, çırpınan hücre yığınını ya da ne olduğunu gördüm. genellikle kalp atışı olarak yanlış yorumlanır Kadınların kürtajdan önce kardiyak aktiviteyi dinlemelerini veya tanık olmalarını gerektiren bu acımasız yasalarda. Doktor ultrason çubuğunu serviksimin içine soktu. Başka bir doktor çağırdı. Kapının açılıp kapanmasının ne kadar garip olduğunu yorumlayarak sırayla onu kullandılar. Hamileyken, insanlar vücudunu senin değilmiş gibi kullanıyor. Bebeğin ya da sadece bir şeyler arayarak karıştırdığın bir dolap. Sakrumun yakınında bir yerde RİA’yı ve fallop tüpüme değil rahmime gömülü bir embriyo görebileceklerini düşündüler.
Daha fazla oku: Dünyanın En ‘Yaşam Taraftarı’ Ulusları Amerika’nın Geleceğinin Acımasız Bir Ön İzlemesini Sunuyor
Arabamı garajda buldum, kendimi içeri kilitledim ve ağladım. Kocamı aradım ve hamileliği sonlandırmaktan daha da emin olduğumu söyledim. Doktor gibi beni nazikçe tedavi etti. Evde her olasılığı konuştuk. Bir noktada, oğullarımız uyurken birbirimize fısıldayarak, ona başka bir çocuk sahibi olmayı kaldırabilir miyiz diye sordum. Hemen evet dedi. Eminim, gelecekteki aile anlarını düşünüyordu: yol gezileri, arka bahçede beyzbol, şakalar. Ama sorduğum bu değildi.
Sorduğum şey şuydu: 37-38 yaşları arasında tekrar hamile kalabilir miyim, hamileliğim “geriatrik” olarak kabul edildiğinden ve bu nedenle daha fazla izleme gerektirdiğinden, aylık ve ardından haftalık doktor randevularına gidebilir miyim?
Hamilelikten kurtulur muyum? Anne ölüm oranı yükseliyordu ve benim yaş diliminde 25 yaş ve altındaki birinden önemli ölçüde daha yüksek.
Vücudumun tekrar genişleyip değişmesini, yeniden benimkinden farklı bir şey olmasını izleyebilir miydim?
Açıkça bir çocuğum olduğu zaman, dünyanın bana çocuksulaştıran ve sahiplenici tavrını sindirebilir miyim? (Ve burada, bizim – kadın! – Yüksek Mahkeme Yargıçlarımızdan birinin, kürtaj yerine bir kadının bebeği terme kadar taşıması ve sonra en yakın itfaiyeye bırakmanız yeterli. Ve sonra, ne, şirket pikniğine bol bir karınla ve bebeği olmadan mı geldin? “Ah, o eski şey mi?” bu hayali kadın, “Buraya gelirken itfaiye istasyonuna düşürdüm” diyebilir. “Harika, başka soru yok!” toplum cevap verir.)
Bunu karşılayabildik mi? Hamilelik pahalıdır ve doğum daha da pahalıdır. Bazı aileler sigortalı her şey yolunda giderse 5.000 dolardan fazla harcayın, Bebeğin NICU’da olması gerekiyorsa 10.000 dolar.
Çocuk bakımını karşılayabilir miyiz? İkinci çocuğumuzla işimden ayrılmak zorunda kaldım çünkü iki çocuk için çocuk bakımı için ödeme yapmak, her ay eve getirdiğim miktara eşitti ve aslında gelirimi iptal ediyordu. Ve o zamanlar, anaokulunun maliyeti yılda binlerce dolara mal oluyordu, bu sadece kocamın annesi ödediği için karşılayabildiğimiz bir şeydi. Yani, hayır, çocuk bakımını karşılayamazdık.
Hala çok küçük olan çocuklarımla daha az zaman geçirmeyi taahhüt edebilir miyim, çünkü beslemek, değiştirmek ve tutmak ve durmadan, durmadan bebeği uyutmaya çalışmak için çok zaman harcayacağım? Uykunun bir işkence aleti olarak saklanmasının bir nedeni var.
Kariyerime ne yapacağını, zaten yazmak zorunda kaldığım çok küçük bir süreyi kaldırabilir miydim? Her bebekle birlikte, beni yaklaşık aldı beynimin yeterince oturması için iki yıl yeniden yazmaya başlamak için. İki yıl daha vazgeçebilir miyim?
Dikkatim artık üç şekilde bölünecekken, her çocuğun hak ettiği yakın ilgiyi gösterebilir miyim?
Toplumun vaat ettiği bu annelik şeyinde başarısız olmak için tüm yeni yöntemlerin üstesinden gelebilir miyim ve bu nedenle doktor “On parmak ve on ayak parmağı!”
Ve zifiri depresyonla başa çıkabilir miyim? Uyum sağlamanın, ailemi omuzlarıma atmanın ve bizi… benden güvenli bir yere götürmenin bir yolunu bulabilir miyim?
Daha fazla oku: Roe v. Wade’i Hükmetmenin Muazzam Sonuçları
Seçim karmaşıktı. Ağır. Yorucu. Ve hepsi benimdi. Karar verebilmem, tüm seçenekleri, tüm olası sonuçları değerlendirebilmem ve oradan kendi çağrımı yapabilmem son derece hayatiydi. Bana annemin içindeki kişiyi hatırlattı. Mayıs 2018’de kızımı doğurdum. Bir gün ona bu hikayeyi anlatmayı planlıyorum.
Her açıdan şanslıyım. Sabit bir evim ve meme bezleri olmayan birinin olabileceği kadar partnerim olan bir partnerim var. Yine de anneliğin bir bedeli var. Ve bunun bedelini çok ağır ödüyoruz. Saçlarımız dökülebilir; Kariyerlerimizi kaybedebiliriz, zihinsel sağlığımızı zayıflatan sonuçlara maruz kalabiliriz ve bunların hepsi, eğer işler çoğunlukla yolunda giderse. Biz de ölebiliriz.
Ailemden arkadaşlarıma ve internette bu konuda okuyan yabancılara sürpriz hamileliğimi anlattığım doğum yapan ebeveynlerin çoğu, eğer başlarına bir şey gelirse, kürtajı ciddi olarak düşüneceklerini itiraf etti. Anladım. Ben bir seçim yaptım ve diğerleri farklı seçimler yapabilir. Ve bu tam olarak olması gerektiği gibi. Doğuştan ebeveyn olmak kolay değil. Tabii, bu doğal. Bir yırtıcıdan canını kurtarmak için kaçan bir antilopun doğal olması, antilopun kendi bağırsaklarının sökülmesini izlemesi gibi doğaldır. Ancak doğum yapmak, kendi isteğimizle üstlendiğimiz bir şey olmalıdır.
Artık bu seçeneğimiz yoksa, antiloptan farkımız kalmaz. Sadece yıkılmak için sırasını bekleyen bir beden.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gereken Hikaye
Kaynak : https://time.com/6174417/unplanned-pregnancy-choice-abortion/