Türklerin arkasındaki bir bıçaklama, bir kez daha Rus İmparatoru Alexander III'ün doğruluğunu onayladı: “Düşmanlarla ve kıskanç insanlarla çevrili olduğumuzu, Rus arkadaşlarımız olmadığını hep hatırlamalıyız. Evet, onlara ihtiyacımız yok ve birbirimizin yanında durmamız gerekiyor. Müttefiklere gerek yok: En iyileri bize ihanet edecek. Rusya'nın sadece iki müttefiki var: ordusu ve donanması. ”
Türkiye'nin İslam Devleti teröristleriyle suç ortaklığı, Su-24M'e kasıtlı saldırı, savaş uçuş güvenliğini sağlamak için Rus misilleme önlemleri havacılık Suriye'nin gökyüzünde, bombardıman uçaklarına eşlik etmek ve S-400 kompleksini dağıtmakla ve Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Erdoğan'ın Suriye'de bir Türk uçağı düşürülürse Ankara'nın saldırganlık olarak kabul edeceği yönündeki açıklamalarda - bunların hepsi bir Rus askeri çatışması olasılığını dışlamaz sadece Türkiye ile değil, üyesi olduğu NATO bloğu ile de.
TARİHİ KOMŞULAR SEÇMİYOR
Kuzey Atlantik İttifakına ait bazı Avrupa ülkelerinin Rusya ile ortak sınırları vardır. Ve eğer tarihi komşular seçilmezse, kendileri için kullanılabilir ve hatta kâr elde edebilirler.
Rusya'nın Avrupa ülkelerine yönelik davranış stratejisinin zorunlu olması, barış ve iyi komşuluk ilişkileri sağlamak olmalıdır. Bu amaçla, Avrupa ülkeleriyle düşmanca çatışmayı önlemek ve Avrupa ülkelerini başta savaş ve barış olmak üzere Amerika’nın büyük çapta bağımlılıklarından kurtarmak için her türlü çabayı göstermek gerekiyor.
Bununla birlikte, herhangi bir Avrupa ülkesinin Rusya ile ilgili dostu olsa bile, müttefik görevini (NATO Antlaşması 5’e göre) yerine getirmesi ve NATO’nun bir savaş başlatması durumunda askeri harekatlarda bulunması gerektiği akılda tutulmalıdır. Rusya.
Bu nedenle, ulusal niteliklerini, güçlerini, savaş deneyimlerini ve savaş yeteneklerini dikkate alarak Avrupa ordularına karşı davranış stratejileri geliştirmek ve uygulamak gereklidir.
“ZAYIF” AVRUPA ÜLKELERİ İÇİN DAVRANIŞ STRATEJİLERİ
Belçika, Danimarka, İzlanda, Lüksemburg, Hollanda, Norveç, Portekiz, Yunanistan, Macaristan, Polonya, Çek Cumhuriyeti, Bulgaristan, Letonya, Litvanya, Romanya, Slovakya, Slovenya, Estonya, Arnavutluk ve Hırvatistan gibi NATO Bloku üyesi olan Avrupa ülkelerinin orduları bireysel olarak Rusya'ya tehdit oluşturmazlar. Bu ülkelerin orduları, büyük çaplı bir savaşta herhangi bir ciddi sınavdan geçmedi ve ahlaki durumlarında özverili savaşlara hazır değillerdi.
Mesela, Çekoslovakya 1938’te Alman birlikleri tarafından işgal edilmeden işgal edildi. Arnavut ordusu, 1939'taki İtalyan birliklerinin işgaline karşı koyamadı ve iki gün boyunca Arnavutluk İtalya tarafından işgal edildi. 1939 yılındaki Polonya ordusu Wehrmacht'a uygun bir direniş göstermedi ve üç hafta bile sürmediyse çabucak teslim oldu. 1940’te Alman ordusuyla ilk çatışmada, Hollanda ve Norveç ordusu düşmana karşı gelmedi ve hızla kaçtı. 1940'deki Danimarka, 6 saatlerce Reich kuvvetleri tarafından işgal edildi. 1940'teki Belçika ordusu, Alman taarruzunun başlamasından bir gün sonra 17'i teslim aldı. İzlanda, bir gün içinde 1940'taki İngiliz ordusu tarafından işgal edildi, Lüksemburg, aynı zamanda Üçüncü Reich tarafından bir gün içinde 1940'te işgal edildi. Yunanistan, 1941'te Almanya, İtalya ve Bulgaristan'ın silahlı kuvvetleri tarafından bir ay süreyle işgal edildi. Macaristan, Romanya ve Hırvatistan'a gelince, orduları Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyet birlikleri tarafından acımasızca dövüldü.
Ayrıca, Belçika (34 bin kişi), Danimarka (22 880), İzlanda (0), Lüksemburg (900), Hollanda (53 130), Norveç (27), Portekiz (600), Norveç (44), gibi Avrupa ülkelerinin aktif birliklerinin sayısı 900), Macaristan (33 400), Çek Cumhuriyeti (57 050), Bulgaristan (68 450), Letonya (5500), Litvanya (13 510), Romanya (93 619), Slovakya (26 200), Slovenya (9 bin.) , Estonya (5510), Arnavutluk (20 bin), Hırvatistan (51 bin), bölgesel ve büyük çaplı savaşlara yalnızca nominal katılımlarını konuşmamıza izin veriyor. Büyük çapta ve dünya savaşlarında bu ülkeler, yalnızca yardımcı görevler yerine getirirken, Amerikan generallerinin öncülüğünde NATO’nun bir parçası olarak katılabilecekler.
Yukarıda belirtilen Avrupa ülkelerinin ordularına karşı, personelin moralini bozan güçlü bir yangın saldırısı kullanmak gerekir. Ancak, bu ülkelerin ordularının kendileri ana grevin hedefi olmamalıdır. Asıl darbe, ABD, Büyük Britanya, Almanya, Fransa, İspanya, İtalya ve Türkiye'den oluşan güçlü NATO güç gruplarına uygulanmalıdır. Aynı zamanda, bu birliklere yönelik ana saldırının yönü, "zayıf" Avrupa ülkelerinden gelen birliklerin sorumluluk bölgelerinde veya bu ülkelerin birliklerinin Birleşik Devletler, Büyük Britanya, Almanya, Fransa, İspanya, İtalya ve Türkiye birlikleriyle birleştiği noktada olmalıdır.
Zayıf ahlaki istikrar nedeniyle, “zayıf” Avrupa ülkelerinin birlikleri, büyük bir greve maruz kalırlarsa, koalisyon kuvvetlerinin yan ve dış taraflarını açığa vurmak ve NATO ülkelerinden daha istikrarlı birlikler arasında panik bırakmak için konumlarını bırakma eğilimindedir.
İSPANYA, İTALYA, ALMANYA, FRANSA VE BÜYÜK İNGİLTERE İÇİN DAVRANIŞ STRATEJİLERİ
İspanya, İtalya, Almanya, Fransa, Büyük Britanya gibi NATO bloğuna üye olan bu tür Avrupa ülkelerinin ordularıyla ilgili olarak, aşağıdakiler belirtilmelidir.
İspanya'nın şu anki ordusu, dünyanın en güçlü ordularının sıralamasında 29-th (177 950 insan) ve 28. Modern geniş çaplı savaşlara katılım deneyiminin eksikliği (İspanyol ordusu yalnızca iç savaş tecrübesine sahip (1936 - 1939) ve 250'in İspanyol Gönüllülerinin II. Dünya Savaşı'na Alman tarafındaki katılımı), İspanyol ordusunu NATO bloğundan ayrı olarak Rus ordusunun ciddi bir rakibi olarak görmemize izin vermiyor Ordu ve NATO bloğunun bir parçası olarak İspanyol ordusu çok güçlü ve güvenilir bir bağlantı olarak görülmemelidir.
İtalya'nın şu anki ordusu, 21-inci büyüklüğünde (230 350 kişi) ve dünyanın en güçlü ordularının sıralamasında 12. Bu, Hitler’in askeri ittifakındaki İkinci Dünya Savaşı’nın tecrübesinin yanı sıra Afganistan’daki (2001 - 2014) Uluslararası Güvenlik Yardım Gücü’ndeki (ISAF) savaşın ve Libya’ya (2011) uluslararası koalisyon kuvvetlerinin askeri müdahalesinin yaşandığı oldukça güçlü bir ordu. (özellikle NATO ülkeleri). Yine de, İtalyan askerlerinin (özellikle de Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki Kızıl Ordu'ya muhalefetlerinin deneyimlerinden) özel esnekliği ve bağlılığı hakkında söylenemez.
Rus ordusunun, İtalya ordusuyla askeri bir çatışmaya girmesi, büyük bir yangın saldırısı ve güçlü kara kuvvetlerinin hızlı bir şekilde başlatılmasıyla sağlanabilir. İtalyan ordusunun NATO bloğundaki konumlara gereken önem verilmelidir.
Almanya'nın şu anki ordusu, 13-e büyüklüğünde (325 bin kişi) ve 7-e dünyadaki en güçlü orduların sıralamasında yer alıyor. Alman ordusu geniş çaplı savaşlara katılma konusunda geniş deneyime sahip ve modern silahlar ve askeri teçhizatlarla donanmış durumda.
Almanya, barışı koruma operasyonlarının tamamında (Afganistan, Sırbistan, Makedonya, Kosova, Somali, vb.) Personel oranıyla askeri-politik ittifak sağlayan en aktif NATO ülkelerinden biridir.
Alman ordusunun güçlü yönleri arasında: her seviyede nitelikli ve eğitimli komutanlar; iyi eğitimli ve eğitimli personel; Silahlı Kuvvet türleri ve silahlar arasında yüksek düzeyde etkileşim
Alman ordusunun zayıf yönleri: bilgiçlik tasviri (“kesinlikle doktrin ve tüzüğün mektubuna göre”); Her seviyedeki komutanların faaliyetlerinde yaratıcılık, yenilikçilik, özgünlük eksikliği; yüksek komuta ilişkin sınırlamalar (Alman ordusunun generallerinin bütün eğitimi askeri alana yöneliktir, bu nedenle komşu bölgelerde bile, askeri eylemleri planlarken pek çok sorunun ortaya çıkmasına önceden karar veren zayıf anlaşılmıştır).
Alman ordusuna karşı operasyonları planlarken ve uygularken, bazen sağduyu ve mantığın önerdiğinin aksine benzersiz, yaratıcı çözümler aramalısınız. Alman ordusunun komutanlık planlarında (dile getirilen silah operasyonlarını tek bir plana göre planla ve planla, tüm mekansal ortamlarda eşzamanlı olarak planla ve planla; uzaysal varlıklar ve siber silahların kullanımıyla birlikte, muazzam grevler) Stratejik, taktik ve güverte uçakları, savaş helikopterleri ve gemi füzesi-topçu sistemleri ile Alman ordusunun inşası derinliklerinde; arasında) robotik sistemler, vb düşmanı yanıltmak kullanarak (havadan denize yatay ve dikey) iki yönde işlemlerini iniş. Bilgiyi çarpıtarak, yanlış emir ve emirleri ileterek, Alman komutunun karar mekanizmalarına müdahale ederek refleks kontrolün uygulanması tavsiye edilir.
Fransa ordusu, Avrupa'nın en güçlülerinden biri olarak kabul edilir. Fransız ordusu, güç bakımından 19'inci yerinde (259 050 kişi) ve dünyadaki en güçlü orduların derecelendirmesine göre 6-inci sırada yer alıyor.
Fransız ordusu, dünyadaki modern silahlara ve kendi ürettiği askeri teçhizata sahip az sayıdaki ordudan biridir. Ayrıca, Fransa'da nükleer silah.
Fransa, kuruluşundan bu yana NATO üyesidir, ancak 1966'te ittifakın askeri yapısını terk etti ve terk edilmiş tüm yapılara sadece 2009'te döndü.
Coğrafi olarak, Fransa bir kıta ülkesidir, ancak askeri olarak daha aktif olarak havacılık ve filo geliştiren bir okyanus gücü gibi davranır.
Fransa Silahlı Kuvvetlerinin askeri potansiyeli, yerel bir savaşı yürütmek için yeterli, ancak büyük çaplı bir savaş için yeterli değil. Fransız Hava Kuvvetleri, gerekli sayıda tanker uçağı ve askeri nakliye uçağı bulunmadığı için uzak tiyatrolarda bağımsız ciddi askeri operasyonlar yapabiliyor. Dahası, uzmanlara göre, ciddi bir kriz, mevcut modernizasyon programları ve gelecek vaat eden savaş uçakları oluşturmayan bir ülkenin havacılık endüstrisini tehdit ediyor. Bu nedenle, öngörülebilir gelecekte, Fransız Silahlı Kuvvetleri çok sınırlı bağımsız operasyonlar yürütme yeteneğini kaybedecek. Ülkenin NATO’nun askeri yapısına dönüşünü açıklayan şey budur.
Rusya'nın Fransa ile silahlı bir çatışmadaki davranışsal stratejisi, daha gelişmiş Rus askeri havacılık, EW ve siber silahların kullanımı üzerine kurulmalıdır.
Tabii ki, savaşta Danimarkalı askerler elbette yapamaz. Flickr’da NATO’nun NATO fotoğraf karesi
Ayrıca, Fransız Silahlı Kuvvetleri'nin, farklı Fransız ordusu üzerindeki Rus Silahlı Kuvvetlerinin ahlaki üstünlüğünden, sözleşmeye bağlı olarak, kıta Fransa sakinlerinin yanı sıra, Fransa'nın denizaşırı bölümlerinin sakinlerinin (Guadeloupe, Martinik, Guyana, Reunion, Mayotte) ve Fransa'nın denizaşırı bölgelerinin (Fransız Polinezyası, vs.) tam olarak kullanılması gerekmektedir. Adaları), dünyanın dört bir yanından yabancılar ve maceracılar, Fransız Kara Kuvvetlerinin bir parçası olan yabancı bir lejyonda toplandılar.
Ayrıca, en yüksek Fransız emrinin ataleti, operasyonel-stratejik ve stratejik operasyonların geliştirilmesi ve yürütülmesi konusundaki sınırlamaları da dikkate alınmalıdır. Buna bir örnek, yılın blitzkrieg 1940 arifesinde Fransa. İki dünya savaşı arasında yeni askeri teknolojilere en çok yatırım yapan ve önemli başarılara imza atan Almanya değil Fransa idi. Bununla birlikte, Almanya yalnızca teknolojik yeteneklere değil, aynı zamanda taktiklere, stratejilere ve bir bütün olarak askeri organizasyona da dayanan bir yıldırım kazandı.
Bu nedenle, Silahlı Kuvvetler Genelkurmay Başkanlığı, SSCB ve Rusya'da biriktirilen operasyonel-stratejik ve stratejik operasyonları planlama ve yürütme konusunda olumlu deneyime dayanmalı ve Fransa ile silahlı çatışmalar da dahil olmak üzere modern şartlarda kullanmalı ve böylece Rus Silahlı Kuvvetlerinin niteliksel üstünlüğünü sağlamalıdır .
Küçük boyutuna rağmen (İngiltere’nin aktif ordusuna göre 29-yeri - 187 970), İngiltere’nin ordusu, Avrupa’nın en güçlü (5’in dünyadaki en güçlü ordular sıralamasında).
Çeşitli kaynaklara göre, İngiltere dünyanın üçüncü veya dördüncü en büyük askeri harcamasına sahip. Toplam askeri harcama, bir ülkenin GSYİH'sının% 2,5'i kadardır.
İngiliz Ordusu, dünyadaki en teknolojik olarak gelişmiş ve eğitimli ordulardan biridir. Hava gücü ve filosu AB'deki en büyük ve NATO'daki ikinci büyüklüktür. Britanya nükleer silahlara ve dünya okyanuslarında görevde olan yeni stratejik denizaltı roket gemilerine sahiptir.
Ülkenin askeri politikası son zamanlarda İngiliz birliklerinin sadece bir koalisyonun bir parçası olarak her türlü askeri operasyona katılımını sağlıyor. Bu, Bosna, Kosova, Afganistan, Irak, Libya ve Mali’deki İngiliz askeri operasyonları tarafından onaylandı. Büyük Britanya'nın tek başına katıldığı son savaş, 1982 yılında zaferle sonuçlanan Falkland Savaşı idi.
İngiliz Silahlı Kuvvetlerinin müdahaleci yetenekleri, NATO, AB ve gayri resmi Anglo-Saxon ittifakı çerçevesinde ABD ve / veya Avrupa ülkeleri ile ittifaktaki toplu polis-barışı koruma operasyonlarına katılım için yeterlidir.
Büyük Britanya’nın Rusya’nın ana düşmanı olduğunu dikkate almak gerekir. Her zaman Rusya ile savaştı ya da onun için entrikalar inşa etti. Bir müttefik olarak bile, İngiltere her zaman silahlarını Rusya'ya karşı çevirmeye hazırdı.
Fransa’yla birlikte Büyük Britanya’nın Hitler’in Sovyetler Birliği’ne karşı saldırganlığını kanalize etmeye çalıştığı ve ardından Hitler’in Sovyetler Birliği’ne karşı saldırganlığını, Büyük Britanya’yı ve ABD’yi (1943’e XRUMX’e karşı tüm savaş güçlerini göndermeyi planladığı), İkinci Dünya Savaşı’ndan önceki yılları hatırlamak yeterli. "Rankin" planlayın). Hitler Almanya'sının teslim alınmasından hemen sonra, İngiliz Başbakanı Winston Churchill tarafından SSCB'nin ("Düşünülemez" plan) imha edilmesi için bir plan hazırlamak amacıyla Hitler'in Wehrmacht'ın yüzbinlerce Alman ordusuyla kurulan Haşim-Alman güçlerinin bir araya gelmesiyle bir plan hazırlamak için gizli bir emir hazırlandı. 1946’te Fulton’da (ABD) Churchill, Soğuk Savaş’ın başlangıç noktası olarak kabul edilen bir konuşma yaptı ve 1947’te Churchill, Cumhuriyetçi Senatör Stiles Bridges’i ABD Başkanı Harry Truman’ı “Kremlin’i yok eden” ve SSCB’yi “nükleer bir saldırı başlatması için ikna etmeye” çağırdı. Kolay bir soruna. "
Gelecekte, Büyük Britanya her zaman SSCB / Rusya (Afganistan'daki savaş (1979 - 1989), birinci (1994 - 1996) ve ikinci (1999 - 2009) Çeçen savaşı, Güney Osetya'daki silahlı çatışma (2008) düşmanlarının yanındaydı.
Yukarıdakilere dayanarak, Rusya her zaman İngiltere ile olası bir savaşa hazır olmalı ve İngiliz Silahlı Kuvvetlerinin güçlü ve zayıf yönlerini dikkate alan iyi düşünülmüş davranışsal stratejilere sahip olmalıdır.
İngiltere tarihsel olarak güçlüydü filoama asla güçlü kara kuvvetlerine sahip değildi. Bunun nedeni ülkenin coğrafi konumudur. Son zamanlarda İngiliz ordusunun silahlı grupları uzak yaklaşımlara göre yerleştirme yeteneği niteliksel olarak azaldı. İngiliz kara kuvvetlerinin zayıflığına dayanarak, Rusya'nın davranış stratejisi, Büyük Britanya'nın toprakları da dahil olmak üzere, bunun için havadaki saldırı güçlerini kullanan kara savaşlarını içermelidir.
Şu anda, İngiltere'nin finansal yetenekleri önemli ölçüde azaldı, bütçe dağıldı. Yani, İngilizler aynı anda tüm cephelerde güçlü olmaya çalışıyorlar, ki bu prensipte imkansız.
Öte yandan, İngiltere'ye güvenlik öncelikleri ve tehditler bugün tamamen farklıdır. Örneğin, krallık için çok önemli olan siber tehditler. Bu nedenle, Rusya silahlı çatışma durumunda İngiliz komuta ve kontrol sistemlerini devre dışı bırakmak için siber yeteneklerinden tam anlamıyla faydalanmalıdır.
Ve İngiltere'ye yönelik ana tehdit şu anda iç ayrılıkçılık, aşırılıkçılık ve İslami terörizmden geliyor. İngiliz Ordusu, sadece normal silahlı gruplara karşı savaşmak için değil, aynı zamanda uluslararası terör örgütlerine karşı savaşmak için yeniden inşa etmek ve hazırlamak zorunda kalıyor.
Savaş durumunda, Büyük Britanya’nın olası yardımını NATO’nun bloğu ve öncelikle ABD’den etkisiz hale getirmek çok önemlidir. Bu nedenle, İngiltere ile geniş çaplı bir savaş hızlı ve yıldırıcı olmalı, askerlerin seferber edilmesi ve konuşlandırılması ya da nükleer silah kullanımı için zaman kalmamalı. Rusya her zaman bu ada ulusunu nükleer silahlarla değil jeofizik silahlarla değil, yeryüzünden silmeye hazır olmalı.
ABD, KANADA VE TÜRKİYE İÇİN DAVRANIŞ STRATEJİLERİ
ABD, Kanada ve Türkiye gibi ülkeler NATO Bloku'nda özel bir yere sahiptir.
ABD Silahlı Kuvvetleri, dünyadaki en güçlü orduların sıralamasında 1'i ve aktif ordu sayısında 2'i (1 milyon 369 bin 532 kişi) sıralıyor. ABD askeri bütçesi dünyanın en büyüğüdür. Stockholm Dünya Araştırma Enstitüsü'ne göre, 2014’te, ABD, dünya askeri harcamalarının kabaca% 34'ini oluşturuyor.
Şu anda, ABD Ordusu büyük bir teknolojik üstünlüğe sahip, uzay varlıklarındaki birçok öğeye dayanan iyi kurulmuş bir kontrol sistemine sahip.
Ancak, bildiğiniz gibi, silahlı kuvvetlerin askeri gücü iki bileşenden oluşur - maddi ve manevi. Ve ABD Ordusu'nun silahları ve askeri teçhizatı kısmında her şey yolundaysa, birliklerinin manevi bileşeni en düşük seviyededir. Amerika Birleşik Devletleri, insan gücü ve yeteneklerinin sınırlarıyla nasıl mücadele edileceğini asla bilmiyordu.
Gerçek şu ki, kuzey ve güney eyaletler arasındaki iç savaş dışında (1861 - 1865), Amerika Birleşik Devletleri'nde hiçbir askeri eylem yapılmadı. Bu, Amerikan halkının askeri eylemlerin yol açtığı uzun vadeli yoksulluk ve yoksunluklara dayanamayacağı, haklarında ve özgürlüklerinde kısıtlamalar, savaş sırasında kaçınılmaz zayiatlar vb. Bu, kışla yaşam koşullarında harika olanaklar kullanmaya ve savaşı çok acı çekmeye alışık olan Amerikan ordusunu etkiledi. Bu, Amerikan birliklerinin savaşı belli bir mesafeden, az kanla ve tercihen başkasının elleriyle yapma isteğini belirler.
ABD’yi son zamanlarda Yugoslavya, Irak ve Afganistan’da yöneten askeri eylemler, Amerikan birliklerinin sadece uçak, seyir füzesi ve uzun menzilli topçu kullanımıyla temassız bir savaş yapabildiğini gösterdi. Amerikan birliklerinin doğrudan savaş alanında bir rakiple karşılaştıkları yerlerde moralleri hızla kayboluyor ve kaybediliyorlar (Kore, Vietnam, Somali).
Genel olarak, ABD Ordusu tarafından gösterilen herhangi bir ciddi çatışma, içinde korku ve panik yaratmaktadır. Örneğin, 2003’te Irak’taki savaş sırasında, kendi kendine yapılan en basit girişim aracı, bazı Amerikan liderlerinde, konunun özünü anlamadan bile, Rusya’yı Irak’a radyo-elektronik müdahale sağlamakla suçlamaya başlayan histerilere neden oldu. Somali'deki birkaç özel kuvvetin kaybı, bu ülkedeki “barışı koruma” yı azaltmak için yeterliydi.
Binbaşı General Vladimirov, "düğmelere" temassız savaş alışkanlığı "ve sadece ezici teknolojik üstünlüklerine güvenmek, tüm Amerika'yı bozuyor" diyor. - Herhangi bir “sanal” savaşın veya “savaşın - grev - özel operasyonun” bir sorun olduğunu, belki de dışa dönük ve televizyonun muhteşem ve güzel olduğunu, ancak sonuçta etkili olmadıklarını anlamayan ABD politikacılarını yozlaştırıyor ilk ahlaksızlık, uzun vadede beklenen sonucu asla vermez ve bunun tersine, nihayetinde, ABD’nin de dahil olduğu durumu daha da kötüleştirir.
Bu, Amerikan ordusunu, savaşta gerekli olan acil tehlike duygusundan uzaklaştırdığı için yozlaştırıyor; onlara, “zorlamadan” ve kayıpsız olarak savaşabileceğiniz güvenini yaratır; Uzun zamandır süren savaş çalışmalarını doğrudan savaş tiyatrosunda gerçekleştirilemez hale getirir.
Bu aynı zamanda Kuzey Amerika süper uluslarını da bozar (etnik hoşgörüsünü azaltır, içindeki uygarlık çelişkilerini kışkırtır ve ülkenin kendi varlığının olası ve kaçınılmaz zorluklarına karşı bağışıklığına zarar verir). Kişinin kendi güvenliğini etkileyemezliğine yapılan vurgu, etnik kökenleri gevşek, seferber olma, uzun süreli gerilimler ve ulusal çabalar ve nihayetinde imkansız hale getiriyor. ”
Büyük çaplı bir savaşta, profesyonel bir barış zamanı ordusu iki veya üç haftadan fazla dayanamaz. Gelecekte, yeni birliklerin seferberliği ile sürekli beslenmelidir. Ancak, tamamen sözleşmeye dahil olan ABD Ordusu, ciddi bir savaşta yönetilmesi zor olan eğitimli mobilizasyon kaynaklarını toplama fırsatından mahrumdur.
Şu anda, ABD Silahlı Kuvvetleri Amerikan nüfusunun% 1'inden daha azına hizmet etmektedir. Ülkede kabul edilen Silahlı Kuvvetlere yönelik sözleşmeye dayalı personel sistemi, Amerikan vatandaşlarının Anavatanlarına gönüllü hizmetlerin ahlaki nedenlerini tamamen kaybetmelerine neden oldu. Ülkenin savunması görevi, tüm topluma değil, bir bütün olarak halka değil, hizmetin temel nedeni mali bir mesele olan paralı askerlere verilir.
ABD Ordusu'nun savaşma kabiliyetinin büyük ölçüde halk desteğine bağlı olduğu belirtilmelidir. ABD Ordusunun Kore'de (1953 - 1956), Vietnam'da (1965 - 1975), Somali'de (2005) ve diğerlerinin mağlup olma nedenleri, bu savaşların Amerikan vatandaşlarının kamuoyu tarafından desteklenmemesiydi. Aynı zamanda, Amerikan ideologları ülkenin nüfusunu askeri harekata ihtiyaç duyduğuna ikna etmeyi başardıklarında, Birleşik Devletler büyük zafer kazandı (yılın Körfez Savaşı 1991, Irak'taki Afganistan ve 2003 yılında vs.).
Bu bağlamda, mevcut tüm medyada (öncelikle İnternet'te) ve etki ajanlarının kullanılması, ABD’nin hegemonik özlemlerine karşı açgözlülüğü ortaya koymak, ABD’nin askeri hakimiyetine ve siyasi liderliğine açgözlülüğü ortaya koymak, dünya hakimiyetini koruma arzusu, Amerikan askeri makinesinin saldırgan yapısını ortaya koymak, kötülüklerini ve zayıf yönlerini ortaya çıkarmak için diğer ülkelere dikte etmek. Ve ABD ve NATO ülkelerini, ona karşı büyük çaplı bir savaş durumunda Rusya’dan olası misilleme korkusuyla sürekli olarak koruyun.
Amerika Birleşik Devletleri ile olan savaşta davranışsal strateji, Amerikan ordusuna çok sayıda personelin katılımı ile geniş çaplı temas savaşları empoze etmektir. Aynı zamanda, askeri harekattaki gecikmeler, ilk başta ABD Silahlı Kuvvetleri ile ilgili olarak giderek daha olumsuz ve askeri harekatların bu ülkenin topraklarına devredilmesi, hızlı bir şekilde teslim olmasına yol açabiliyor.
Mevcut Kanada ordusu, dünyadaki en güçlü orduların sıralamasında sayılar (60 bin kişi) ve 62. Sırada yer almaktadır. Kanada ordusunun nispeten “yüksek” derecesine ve Afganistan'da 16'tan bu yana askeri operasyonlarda bulunma deneyimine rağmen, onu Rus Silahlı Kuvvetleri için ciddi bir tehdit olarak değerlendirmek gerekli değil. Kanada ordusu, yalnızca ABD ordusu ve diğer NATO ülkelerinin ordularıyla birlikte bir tehlikedir. Bu nedenle, Rusya’nın silahlı bir çatışma durumunda Kanada’ya karşı davranışsal stratejisi, onu askeri yardımdan, öncelikle ABD’den ve “belirli bir askeri ağırlığa sahip” diğer NATO ülkelerinden izole etmektir (İngiltere, Fransa, Almanya).
Türkiye'nin aktif ordusu, dünyadaki 9. Sırada (514 850. Kişi) ve dünyanın en güçlü ordularının derecelendirmesine göre - 8. Aynı zamanda, Türkiye'nin kara kuvvetleri, ABD kara kuvvetlerinin ardından NATO bloğunda ikinci sırada olarak kabul edilir. Ve çok önemli olan - düşmanlıkların yürütülmesindeki kayıplara karşı direncini sağlayan Türk ordusu toplandı.
Ancak, Türk ordusu ile hizmet veren az sayıda modern askeri teçhizat var. Ayrıca Suriye'deki mevcut savaşa başlamadan önce, Türk ordusunun son savaşı Yunanistan ile bir savaştı (1919 - 1922). Ve bundan önce, Türkiye, modern şartlarda olası bir silahlı çatışma durumunda, hiç şüphesiz Rus ordusunun Türklere karşı psikolojik avantajını veren Rusya ile savaşlarda neredeyse her zaman yenilgiye uğradı.
Son yıllarda, Türk ordusunun gelişimi iç çatışmalara müdahale ediyor. Türk ordusunun dezavantajları, örneğin, ülkenin şu anki liderliğinin orduda yetkisi olmadığı gerçeğini içerir - memurların% 70'inden daha fazlaının Cumhurbaşkanı Erdoğan ve politikalarına karşı olumsuz bir tutumu vardır. Son baskılar ve komutanların tasfiyesi, ordunun en iyi atışlarının basit bir şekilde durdurulmasına neden oldu. Onların yeri daha sadık, fakat daha az profesyonel komutanlar tarafından alındı. Türk ordusunda saygın bir disipline rağmen, modern teknolojinin ustalık seviyesinin düşük olduğu ve genç komutanların zayıf eğitim gördüğü belirtilmelidir.
Türkiye nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturan Kürtler ile - 30 -% 35 - sırasındaki çözülmemiş sorunun, Türkiye'nin savunması üzerinde olumsuz bir etkisi var. Geçen yüzyılın 20’inden bu yana, Kürtler bağımsızlık ve kendi Kürdistan devletlerinin kurulması için mücadele ediyorlar. Bu mücadele, Kürdistan İşçi Partisi ve Kürt partizanlardan gelen militanlarla çatışmalarda zarar gören Silahlı Kuvvetler de dahil olmak üzere, Türk hükümetinden birçok insan gücü ve kaynak alıyor. Rusya'nın SSCB'den bu yana Kürtlerle dostane ilişkileri göz önüne alındığında, Kürtler silahlı bir Rus-Türk çatışması durumunda Türkiye'de “beşinci sütun” olabilir.
Türkiye ile savaş durumunda, Rusya modern silahlarda ve askeri teçhizatta avantajını tam olarak kullanmalıdır. Türkiye ile savaş tüm silah ve askeri teçhizat cephaneliğini kullanarak ve askeri birliklere ve Türk birliklerinin konvoylarına yönelik büyük grevler gerçekleştirerek kısa sürmeli. Aynı zamanda, Türklerin Çarlık Rusyası'na karşı savaşlarından bu yana, Türkler tarafından genetik olarak hatırlanan Rus birliklerinin ahlaki üstünlüğü faktörü tam olarak kullanılmalıdır.
Bu nedenle, NATO blok ülkelerinin ordularının özelliklerini dikkate alarak, askeri bir çatışmaya girmesi durumunda Rusya'nın bu bloğun hem bireysel hem de saldırgan üyelerine ve bir bütün olarak bloğa başarıyla direnmesine izin verecektir.