1936 yılında, Halide Edip Adıvar tarafından Paris'te kaleme alınmış olan bu cinayet romanı, yazıldığı zamana bakılırsa çok yenilikçi bir tavrı olan ve okunması elzem kitaplardan. Yazarın güçlü kalemi, her satırda hissediliyor.
Halide Edip Adıvar, o dönemde İstanbul'da yaşanan ahlaki erozyonu, sosyete kesimiyle fakir kesimin arasındaki uçurumu çok başarılı bir üslupla ele almış. Sonradan görme zenginlere, evli olduğu halde başkalarıyla ilişki içerisinde olanlara ve tüm bunların ardında yaşanan samimiyetsiz ilişkilere ışık tutmuş.
Kitabın tek yorucu kısmı vardı benim için; o da sık sık bilmediğim kelimelere bakmaktı. Can Yayınları sıkça sayfaların altında yazmış sağ olsun ama yine de her cümlede kelimelerin anlamına bakmak bunaltıcı olabiliyor.
Bunun yanı sıra, kadın hakları konusundaki cesur söylemleri ve feminist yönüyle ön plana çıkmış bir kadın olan Halide Edip, bu kitapta da yine bu konuyla alakalı keskin mesajlar vermiş. Örneğin, zengin ailenin yanında dadılık yapan Akkız'ın dul kalan annesinin adının çıkarılması ama şoför Mükerrem'in her türlü ahlaksızlığına rağmen kadınlar tarafından gözde olması, erkekler tarafından imrenilmesi, kadın-erkek uçurumuna ince bir dokunuştu bana kalırsa.
Avukat Rıfkı'nın, Akkız'ı mahkemede müdafaa ederken, suç, ceza ve masumiyet gibi kavramları tartışmaya açması, kitabın en dokunaklı yerlerinden biriydi bana kalırsa.
Kısacası, Selim İleri'nin de dediği gibi; "Polisiye romanın tercihi olan "cinayeti açıklama, katili iyice sakladıktan sonra, gizli ipuçlarıyla gözler önüne seriverme" akışı, Yolpalas Cinayeti'nin benimsediği akış değil. Tam tersini ileri sürebiliriz: Romancı yalnızca masumiyeti anlatmak istemekte, dahası, katilin "mazlumiyet"ine bizi çekip götürmektedir.
Azımsanacak, görmezden gelinebilecek bir girişim değil bu. Kaleme getirildiği tarih hatırlanılırsa, "yenilikçiliği" büsbütün hissolunacaktır."