Danimarka’nın küçük Hjarnø adasının güney kıyısındaAnakaranın hemen doğusunda, teknelerin ana hatlarını oluşturacak şekilde düzenlenmiş ilginç bir taş koleksiyonu bulunur. Baltık bölgesinde, gemi yerleşimleri olarak adlandırılan ve genellikle mezarları içeren 1.000’den fazla anıt bulunmuştur. MÖ 1300’e kadar uzanan en eski örneklerden bazıları güney İsveç’te bulunmaktadır. 1936 kazısında ortaya çıkarılan mezar eşyalarına dayanarak, Hjarnø gemi ayarlarının Geç Demir Çağı (MS 600-800) veya Viking Çağı’na (MS 800-1000) tarihlendiğine inanılıyor. 2018’de Hjarnø ortamlarıyla ilgili bir ankete liderlik eden Flinders Üniversitesi’nde bir ortaçağ uzmanı olan Erin Sebo, solmuş olan geleneğin bu dönemde yeniden canlandığını söylüyor.
İlk bakışta, Kalvestene veya “buzağı taşları” olarak bilinen bu yerleşimler – çünkü sadece hayvan otlatmak için uygun bir arazi parçasında bulunuyorlar – dikkat çekici görünmüyor. 10 gemi şekli ne çok sayıda ne de büyük. 40 fit uzunluğunda bir istisna dışında, her biri yaklaşık altı fit uzunluğundadır. Yine de, hiçbir zaman tam olarak anlaşılmayan nedenlerden dolayı, Kalvestene ortaçağ İskandinavya’sında şaşırtıcı bir üne kavuşmuştur. Gemi ortamlarından sağ kalan en eski söz, şu anda İsveç’in güneyinde bulunan Lund’da yerleşik bir on ikinci yüzyıl Danimarkalı ilahiyatçısı olan Saxo Grammaticus’tan geliyor. Saxo, Kalvestene’yi, önceki kral Frothi’nin ölümü üzerine büyük bir şiir yazdıktan sonra taç giyen bir köylü olan Hiarni adında efsanevi bir kralın mezar yeri olarak tanımlar. Saxo, Hiarni’nin Frothi’nin oğlu tarafından öldürüldükten sonra Hjarnø’da bir höyük veya tümseğe gömüldüğünü yazıyor.
Sebo, Saxo’nun Kalvestene’i muhtemelen hiç görmediğini, çünkü orada bir höyük olduğuna dair hiçbir kanıt bulunmadığını söylüyor. Yine de, anlatısı yüzyıllar boyunca sık sık tekrarlandı. Hikayeyi yayanlar arasında, 1650’de Kalvestene’in bir tanımını ve çizimini yayınlayan Kopenhag Üniversitesi’nde profesör ve antikacı Ole Worm vardı. küçük kargalar olun. Sebo, “Bir Viking bölgesinin erken modern bir tanımına sahip olmak çok sıra dışı” diyor. “Worm’un tarifi, sitenin yaklaşık dört yüz yıl önce, belki de önemli bir erozyon meydana gelmeden veya insanlar inşaat için taş çalmadan önce, sitenin nasıl olduğunu ortaya çıkarma potansiyeline sahipti.” Ancak, ne 1936 kazısı ne de 2009 manyetometre araştırması şu anda görünür olan 10 gemi ayarının ötesinde bir şey tespit etmemişti.
Son araştırmalarında Sebo ve bir arkeolog ekibi, mevcut tüm taşları belgeledi, havadan fotoğraflar çekti ve açık deniz kalıntılarını aramak için yandan taramalı sonar kullandı. Önceden tanımlanmamış ayarları gösterebilecek ve Worm tarafından gösterilenlerden bazılarıyla ilişkili olabilecek iki yükseltilmiş alan tespit ettiler. Sebo, genel sonuçlarını çizimiyle karşılaştırdıklarında, çizimin bazı bölümlerinin o kadar doğru olduğunu bulduklarını ve Worm’un siteyi ilk elden görmüş olması gerektiğini söylüyor. Ancak diğer kısımlar büyük ölçüde abartılı görünüyor. Bu sadık temsil ve buluş karışımı, çağın akademik araştırmalarının ve Worm’un diğer alanlardaki çalışmalarının doğasını temsil ediyor. Örneğin, sözde tek boynuzlu at boynuzlarının aslında deniz gergedanı dişleri olduğunu belirledi, ancak bildirildiğine göre, “boynuzlara” zehir nötralize edici özellikler atfeden halk bilgeliğinin sağlam olduğunu savundu. Sebo, “Erken modern dönemde, modern bilimsel doğruluk fikirlerinin başlangıcını yeni görmeye başlıyorsunuz” diyor.
Worm’un çizimini süslediğini, böylece Kalvestene’nin Danimarka’daki Viking Çağı gemi ortamlarının diğer manzaralarına benzemesini öneriyor, bunlar genellikle höyükler ve çeşitli şekillerde ortamlar içeriyor. Bunu yaparken, Kalvestene’i bu kadar ilginç kıldığını düşündüğü şeyi -biri dışında tüm ayarların tek biçimli şekli ve boyutu- görmezden geldiğini savunuyor. Danimarka’daki diğerlerinden farklı olarak, güney İsveç’te bulunan çok daha eski ortamlara en çok benziyorlar. Belki de, anakaradaki yakındaki bir ticaret merkezine giderken adada duran İsveçli denizciler Sebo’ya göre, daha sonra Danimarkalı yerliler tarafından benimsenen bu mezarlık tarzını haber getirdiler. Yüzyıllar sonra, Kalvestene ve Kral Hiarni efsanesi ile ilgili haberler, denizciler tarafından güney İsveç’teki Saxo’ya taşınmış ve onları ünlü kılmıştır.