Gerçek adı Paolo di Dono olan Paolo Uccello (1397-1475 CE), Floransa Rönesans sanatının kurucu babalarından biri olarak kabul edilen bir İtalyan ressamdı. Uccello, resimlerinde belirli perspektif hilelerini deneyen ilk sanatçılardan biriydi. En ünlü eserleri arasında tabloları yer almaktadır. Aziz George ve Ejderha ve Avgibi çeşitli fresklerin yanı sıra Tufan Floransa'nın Santa Maria Novella Bazilikası'nda. Sanatçının son komisyonu olarak bilinen panel serisi Saygısız Ev Sahibinin Mucizesi, perspektif kullanarak yaptığı çalışmaların daha güzel örneklerini içerir.
Erken Yaşam ve Stil
Paolo di Dono, MS 1397'de Floransa'da doğdu. Önce kuyumculuk eğitimi aldı ve ardından ünlü metal ustası ve heykeltıraş Lorenzo Ghiberti'nin (MS 1378-1455) atölyesine katıldı. Ghiberti, Floransa Vaftizhanesi için ilk bronz kapı setiyle meşguldü ve Uccello, MS 1407'den 1412'ye kadar heykeltıraş çırağı olarak çalıştı. Uccello bir noktada medyayı değiştirmiş olmalı, çünkü MS 1415'te Floransa'nın Hekimler Loncasına ressam olarak katıldı. Açıkça çok yönlü olan Uccello'nun ilk kamu projelerinden biri MS 1425'te Venedik'teki San Marco Bazilikası'nın cephesi için bir mozaik yaratmaktı. Sanatçı, Floransa'ya dönmeden önce o şehirde yaklaşık beş yıl geçirdi.
Paolo di Dono kalıcı takma adını 'UCcello' aldı çünkü her zaman vahşi yaşamı, özellikle de İtalyanca'da kuşları çiziyordu. ucCelli.
Uccello'nun sanatı, detay sevgisi, canlı renkler, zarif çizgiler ve perspektifli deneylerle karakterizedir. Uccello'nun resimlerinde gerçekçi perspektif arayışı Rönesans sanatının en eskileri arasındaydı, ancak her zaman takip eden sanatçıların daha kesin ve matematiksel perspektifini denemedi. Uccello, gerçeği yakalamaktan çok, kaprisli bir etki için perspektif kullanmakla daha çok ilgileniyor gibi görünüyor. başlı başınave bazen sahneleri gerçek bir bakış açısıyla doğru bir şekilde yeniden yaratmadaki başarısızlığı, yazan Giorgio Vasari (1511-1574 CE) gibi erken ve etkili sanat tarihçilerinin eleştiri kaynağıydı. En Mükemmel İtalyan Mimarların, Ressamların ve Heykeltıraşların Hayatları (1550 CE, revize 1568 CE). Vasari, Paolo di Dono'nun neden kalıcı takma adının 'Uccello' olduğunu açıklıyor çünkü her zaman vahşi yaşamı, özellikle de İtalyanca'da kuşları çiziyordu. uccelli çoğul ve ucello tekil olarak. Vasari ayrıca, Uccello'nun en iyi sanatçılarla eşit olma potansiyeline sahip olmasına rağmen, bazen perspektif üzerinde o kadar çok yoğunlaştığını ve figürlerini düzgün bir şekilde aktarmayı unuttuğunu, bunun sanatçının yaşı ilerledikçe daha da kötüleştiğini düşündüğü bir hata olduğu görüşünü dile getirdi. Bu, en azından Vasari'ye göre, arkadaşı ve diğer Floransalı sanatçı Donatello (c. 1386-1466 CE) tarafından paylaşılan bir fikirdi.
Eleştirilere rağmen, Uccello bir yenilikçi olarak tanındı ve şu anda Paris'teki Louvre'da bulunan ve “Floransa Sanatının Kurucuları” başlıklı 15. yüzyılın sonlarına ait bir CE tempera panelinde görünmesi anlamlıdır. Masaccio'ya atfedilen eser beş portre gösteriyor: Giotto (d. 1267 veya 1277 - ö. 1337 CE), Uccello, Donatello, Manetti (1423-1497 CE) ve Filippo Brunelleschi (MS 1377-1446).
Temel eserleri
Uccello, Floransa'nın Signoria'sı tarafından Floransa katedrali için bir fresk yapmak üzere görevlendirildi ve sonuç, paralı asker komutanının atlı bir portresiydi (apartman dairesi) MS 1429-33 yılları arasında dört yıllık bir savaşta şehrin güçlerini Luca'nınkilere karşı yöneten Sir John Hawkwood (c. 1320-94 CE). 1436'da tamamlanan eser, Hawkwood'un mevcut bir heykelinin taklidiydi. Bu fresk için hazırlık çizimi hayatta ve Uccello'nun kesin bir ızgara planı üzerinde çalıştığını gösteriyor. Bu, bu tür bir çizimin hayatta kalan en eski örneğidir, ancak diğer sanatçıların ızgara tekniğini kullandıkları bilinmektedir, özellikle ünlü sanatçı ve Floransa'nın katedral kubbesinin mimarı Filippo Brunelleschi (muhtemelen Uccello'ya tekniği öğretmiştir). Bitmiş fresk etkileyici bir 7.32 x 4.04 metre (24 ft. x 13 ft. 3 inç) ölçülerindedir ve trompe l'oeil, heykeli üç boyutluymuş gibi yakalar. Bugün yerleştirildiği çerçeve, fresk tuvale aktarıldığında MS 16. yüzyılda eklenmiştir. Bugün eser, katedralin nefinin kuzey duvarında asılıdır.
Şimdi başarılı bir sanatçı olarak kurulan Uccello, MS 1442'de Floransa'da bir ev satın aldı. MS 1445 civarında, Uccello freskini bitirdi. Tufan Floransa'daki Santa Maria Novella Bazilikası'ndaki Chiostro Verde'de (Yeşil Manastır). Eser yüzyıllar boyunca kötü bir şekilde kötüleşti, ancak Uccello'nun sahnelerinde derinlik hissi elde etme becerilerinin çarpıcı bir örneği olmaya devam ediyor.
Aşk tarihi?
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Avinsan ve hayvan figürleri, neredeyse diğer birçok Rönesans resminin kaldırım taşları gibi hareket edecek şekilde düzenlenmiştir.
1455 civarında, çalışmalarını tamamladı. San Romano Savaşı 1432'de Floransa ve Siena arasındaki savaşı anan üç panelden oluşan bir dizi resim. Güçlü Medici ailesi tarafından sarayın içini dekore etmek için görevlendirilen paneller, ne yazık ki kendilerini üç ayrı yerde buluyor: Floransa Uffizi Galerisi, Louvre ve Londra'daki Ulusal Galeri. Yaklaşık 1,8 x 3,2 metre (6 x 10,5 ft.) ölçülerinde olan renkli paneller, neredeyse bir goblen görünümündedir ve ortaçağ sanatının ne kadar geç bir tarihte, daha büyük bir vurgu ile Yüksek Rönesans sanatı haline gelecek olana nasıl geliştiğinin iyi bir örneğidir. klasik motifler, dinamik pozlar ve perspektifin etkileri üzerine. İkinci teknik için, örneğin, ikinci panele ve ön plandaki kısaltılmış ölü atlara bakın. Arkadan tekme at, belki de perspektif açısından daha az başarılı bir girişimdir, ancak Uccello'nun insan ya da başka türlü figürlerinde olağandışı duruşları denemeye ve yakalamaya istekli olduğunu gösterir. Bir başka ödüllendirici inceleme, Uccello'nun, savaşın kaosuyla karakterize edilen bir konu olması gereken konuda kesin açılar oluşturmak için üç sahne boyunca mızrakları ne kadar dikkatli bir şekilde düzenlediğini görmek.
Av 1460 CE civarında boyanmıştır, ancak sonraki on yıla tarihlenebilir. Şu anda Oxford, İngiltere'deki Ashmolean Müzesi'nde sergileniyor. Genişliği bir buçuk metreyi aşan, ancak yalnızca 65 cm (25 inç) yüksekliğindeki büyük bir tablo, bir av partisinin panoramik görüntüsünün etkisine sahiptir. Arka planda kaybolan çizgilere simetrik olarak yerleştirilmiş ağaçlarla bir perspektif zaferidir. İnsan ve hayvan figürleri, izleyicinin gözünü resmin tam merkezine götüren diğer birçok Rönesans resminin kaldırım taşları gibi hareket edecek şekilde düzenlenmiştir. Avcılar, dövücüler ve tazılar, resmin her iki yanında çapraz çizgiler boyunca birleşir ve ormanın karanlık iç kısmına doğru ilerledikçe boyutları küçülür; bu teknik, avlarını kovalarken sahneye elle tutulur bir kovalamaca hissi verir.
Aziz George ve Ejderha tamamlandı c. 1470 CE. Tablo, bir küçük hanım yandan bakarken bir ejderhayı mızraklayan atlı bir Saint George figürüne sahiptir. Uccello, derinlik efekti vermek için ejderhanın boynunu kısaltarak ve ağzından damlayan kanı alışılmadık derecede grafik bir dokunuşla ekleyerek sahneye kendi yorumunu katıyor. Ayrıca, sahnenin döşeli zemini boyunca uzanan kare çim parçaları mitolojik bir konu için biraz doğal ve gereksiz görünse ve bu kadar küçük bir ölçekte yapılmış olsa da, bu Uccello'nun perspektif sevgisini gösteren başka bir parça. 74 x 54 cm (29 x 21 inç) ölçülerindeki panel şimdi Londra'daki Ulusal Galeri'de bulunuyor.
Perspektifte Bir Çalışma
Sıra dışı bir çalışma c üretildi. 1468 CE, Ev sahibinin küfürü (diğer adıyla Saygısız Ev Sahibinin Mucizesi). Şu anda Urbino'daki Galleria Nazionale delle Marche'de bulunan altı panelden oluşan çalışma, Urbino'daki Corpus Domini kilisesinin mihrabına yönelikti. Paneller, Yahudi bir tefeciye borcunu ödemek için kutsanmış bir ev sahibini çalan bir kadının hikayesini anlatıyor. Yetkililer bu saygısızlık olayını öğrenir ve her ikisini de tutuklar. Tefeci kazıkta yakılırken kadın asılır. Her panel 58 x 43 cm (23 x 17 inç) ölçülerindedir.
İlk iki panel, odanın açılarında görülen perspektifleri ve tek bir merkezi veya kaybolma noktasına giden çizgiler oluşturan siyah beyaz dama tahtası döşemesinin temsili açısından özellikle dikkat çekicidir. Bu gruptaki ilk panel örnek olarak Leon Battista Alberti (1404-1472 CE) tarafından etkili incelemesinde perspektif üzerine yaptığı tartışmada kullanılmıştır. Resim Üzerine (1435 CE). Yine de, soyut bir alan yaratmak için bir teknik olmaktan ziyade, bu yaklaşım, belirli bir alan içindeki nesnelerin birbirleriyle doğru orantılara sahip olmasını sağlamak için takip edildi. Bununla birlikte, Uccello'nun kaybolma noktasının özenle seçildiği doğrudur: Resmin tam merkezi, aynı zamanda davlumbazın başladığı yerdir ve bu, kadının gözlerinin hizasıdır. NS Ev Sahibinin Küfür Edilmesi Uccello'nun belgelenen son komisyonuydu.
Uccello, MS 1475'te, çalışmaları artık eskisi gibi beğenilmediğinde, görünüşe göre bir yalnızlık ve yoksulluk içinde öldü. Neyse ki, gelecek kuşaklar, Uccello'ya Vasari ve Donatello gibi eleştirmenlerden daha iyi davrandı ve şimdi, perspektifin ilk savunucularından biri ve dolayısıyla Leonard da Vinci (1452-1519 CE) ve Michelangelo gibi sonraki Rönesans sanatçılarına ilham kaynağı olarak kabul ediliyor. (1475-1564 CE).
Aziz George ve Ejderha
Batı Avrupa'nın şövalyelik çağının hayal gücünü ele geçiren derin kökleri olan bir ortaçağ efsanesi.
Toplanan bir fırtınanın ortasında, St George mızrağı Ascalon ile bir ejderhayı öldürür. Bunu yaparken, şehrini güvende tutmak için canavara kurban edilecek sıradaki prensesin hayatını kurtarır. Perseus ve Andromeda'nın Yunan hikayesi geleneğinde uzun bir soyağacı olan bir efsanedir.
George, üçüncü yüzyıl İmparatoru Diocletianus'un Praetorian Muhafızlarının bir üyesi olan Yunan doğumlu bir Romalı asker olarak ünlenmişti ve muhtemelen şu anda Filistin'in Lydda kasabasında Hıristiyanlığı kabul ettikten sonra şehit edildi. George hem Bizans Hıristiyanları hem de Müslümanlar tarafından hürmet edilmişti ve Hıristiyan Araplar için özel bir önem taşıyordu.
Ejderha efsanesi, George'un koruyucu azizi olduğu birkaç yerden biri olan Gürcistan'da doğdu. Batı Avrupa'da 13. yüzyılda Cenova Başpiskoposu Jacobus da Varagine (koruyucu azizi George'dur) tarafından kitabında popülerleştirildi, Altın Efsane. Bu, İngilizce'ye çevrildiğinde ve 15. yüzyılda William Caxton tarafından yayınlandığında en çok satanlar oldu. O zamana kadar George, Şehit Aziz Edmund'un yerini alarak İngiltere'nin koruyucu azizi olmuştu: 1348'de Edward III, Jartiyer Nişanı'nın hamisi olarak savaşçı-azizi seçmişti. Jean Froissart onun kronikler İngiliz askerlerinin Yüz Yıl Savaşı savaşları sırasında George'u sık sık çağırdığını kaydeder. 23 Nisan St George'un bayram günü, İngiliz Reformunun itlaflarından kurtuldu ve gün, William Shakespeare'in geleneksel doğum günü ve ölüm günü olarak daha büyük yankı uyandırdı.
Aziz George ve Ejderha Gotik Geç Rönesans ressamı Paolo Uccello'nun bu konudaki tartışmasız en iyi bilinen eseridir. Kendine özgü tarzı, bir matematikçi olarak eğitimine çok şey borçlu olan bir perspektif endişesiyle işaretlendi. Ulusal Galeri'de asılıdır.
Paolo Uccello
Paolo Uccello (doğum Paolo di Dono, 1397 - 10 Aralık 1475), sanatta görsel perspektif konusundaki öncü çalışmaları ile dikkat çeken bir İtalyan ressamdı. Giorgio Vasari, Lives of the Artists adlı kitabında, Uccello'nun perspektife olan ilgisine takıntılı olduğunu ve bütün gece çalışma odasında tam olarak kaybolan noktayı kavramaya çalıştığını yazmıştı. Perspektifi, çağdaşları gibi farklı ya da birbirini takip eden hikayeler anlatmak için değil, resimlerinde derinlik hissi yaratmak için kullanmıştır.
En iyi bilinen eserleri, San Romano savaşını temsil eden üç tablodur (uzun bir süre bu tabloların adı yanlışlıkla "Sant's Battle of Sant's Egidio of 1416" idi). Paolo, Geç Gotik geleneğinde çalıştı ve diğer sanatçıların öncülük ettiği Klasik gerçekçilikten ziyade renk ve gösterişliliği vurguladı. Tarzı en iyi şekilde kendine özgü olarak tanımlanır ve hiçbir takipçi okulu bırakmadı. Yirminci yüzyıl sanatı (Yeni Zelanda ressamı Melvin Day dahil) ve edebiyat eleştirisi üzerinde bir miktar etkisi oldu. (Wikipedia'dan)
J. Paul Getty Müzesi
Kendi kuşağının birçok Floransalı sanatçısı gibi, Paolo Uccello da erken eğitimini önde gelen heykeltıraş ve kuyumcu Lorenzo Ghiberti'den aldı. Ghiberti'nin 15. yüzyılın ilk on yıllarında Floransa vaftizhanesi için anıtsal bronz kapılar üretmesi, atölyesini birçok büyük sanatçının yetiştiği bir sanatsal yenilik merkezi haline getirdi. Uccello, 1431'den önce doğduğu Floransa'ya dönmeden önce San Marco'da mozaikçi olarak çalışmak üzere kariyerinin başlarında Venedik'e gitti ve neredeyse yalnızca hayatının geri kalanında burada çalıştı.
Ünlü olarak, Giorgio Vasari, Paolo Uccello biyografisinde, bu ressamın büyüklüğü elde edebileceği konusunda ısrar etti, ancak perspektife olan ilgisinin bir saplantı haline geldiğini ve bu da figür veya doğa çalışması gibi pratiğinin diğer yönlerini ihmal ettiği anlamına geldiğini söyledi. . Bu nedenle Vasari, "bütün hayatı boyunca ünlüden çok fakir kaldı" diye yazıyor. Uccello'nun hayatının sonlarında kendisini “yaşlı ve çaresiz” (“vechio e senza inviamento”) olarak tanımlayan bir vergi beyannamesi verdiği doğrudur. Bununla birlikte, uzun ve üretken kariyeri boyunca birçok prestijli görev üstlendi ve yapıtlarından bazıları bugün erken İtalyan Rönesansının en ünlüleri arasında yer alıyor.
İlgili İşler
Bu bilgiler Müzenin koleksiyon veri tabanından yayınlanmaktadır. Araştırma ve görüntüleme faaliyetlerinden kaynaklanan güncellemeler ve eklemeler devam etmekte olup, her hafta yeni içerikler eklenmektedir. Düzeltmelerinizi veya önerilerinizi paylaşarak kayıtlarımızı iyileştirmemize yardımcı olun.
Eserlerin hak durumunu ve görsellerini doğru bir şekilde belirlemek için her türlü çaba gösterilmiştir. Bir eserin hak durumu hakkında kayıtlarımızdaki bilgilere aykırı veya bunlara ek olarak daha fazla bilgiye sahipseniz lütfen Müze Hakları ve Reprodüksiyonları ile iletişime geçin.
Ormandaki Av
Ormandaki Av (Gece Avı veya kısaca Av olarak da bilinir), İtalyan sanatçı Paolo Uccello'nun 1470 civarında yaptığı bir tablodur. Belki de Oxford, İngiltere'deki Ashmolean Müzesi'ndeki en iyi bilinen tablodur.
Resim, insanlar, atlar, köpekler ve geyikler de dahil olmak üzere av katılımcılarının uzaktaki karanlık ormanın içinde kaybolmasıyla, Rönesans sanatında perspektifin etkin kullanımının erken bir örneğidir. Bu, Uccello'nun 1475'teki ölümünden önce bilinen son tablosuydu.
Resim, İngiliz televizyon dizisi Lewis'in "Point of Vanishing" bölümünde yer alıyor. Resmin bir kartpostalı cinayete ipucu olarak keşfedilir. Lewis ve meslektaşı Ashmolean Müzesi'ndeki tabloyu birden fazla kez ziyaret eder ve bir müze uzmanı tarafından önemli özellikleri hakkında bilgilendirilir. Resim, Lewis'e davayı çözmesine izin veren bir içgörü sağlıyor.
John Fowles tablodan iki kez söz eder: The Ebony Tower ve "The Collector"da. tasarım, gördüğünüz anda size çarpıyor. Diğer tüm teknik şeyler dışında. Kusursuz olduğunu biliyorsun."
Bu, Creative Commons Atıf-Sharealike 3.0 Aktarılmamış Lisansı (CC-BY-SA) kapsamında kullanılan Wikipedia makalesinin bir parçasıdır. Yazının tam metni burada →
Paolo Uccello
Paolo Uccello (İtalyanca telaffuz: [ˈpaːolo utˈtʃɛllo] 1397 - 10 Aralık 1475), doğan Paolo di Dono, sanatta görsel perspektif konusundaki öncü çalışmaları ile dikkat çeken bir İtalyan ressam ve matematikçiydi. Giorgio Vasari, Lives of the Artists adlı kitabında, Uccello'nun perspektife olan ilgisine takıntılı olduğunu ve bütün gece çalışma odasında tam olarak kaybolan noktayı kavramaya çalıştığını yazmıştı. Çağdaşları perspektifi farklı veya başarılı hikayeler anlatmak için kullanırken, Uccello resimlerinde derinlik hissi yaratmak için perspektifi kullandı. En iyi bilinen eserleri, uzun bir süre yanlış bir şekilde "Sant's Battle of 1416 of Sant's Egidio of 1416" olarak adlandırılan San Romano savaşını temsil eden üç tablodur.
Paolo, Geç Gotik geleneğinde çalıştı, diğer sanatçıların öncülük ettiği klasik gerçekçilikten ziyade renk ve gösterişliliği vurguladı. Tarzı en iyi şekilde kendine özgü olarak tanımlanır ve hiçbir takipçi okulu bırakmadı. Yirminci yüzyıl sanat ve edebiyat eleştirisi üzerinde bir miktar etkisi oldu (örneğin, Marcel Schwob'un "Vies imaginaires"inde, Antonin Artaud'un "Uccello le poil"inde ve Bruno Tolentino'nun "O Mundo Como Ideia"sında).
Paolo Uccello'nun hayatıyla ilgili kaynaklar azdır: Giorgio Vasari'nin Paolo'nun ölümünden 75 yıl sonra yazılan biyografisi ve birkaç çağdaş resmi belge. Kaynak yetersizliğinden dolayı doğum tarihi bile şüphelidir. Uccello'nun 1397'de Pratovecchio'da doğduğuna inanılıyor ve bazı yıllara ait vergi beyannameleri 1397'de doğduğunu gösteriyor, ancak 1446'da 1396'da doğduğunu iddia etti. Babası Dono di Paolo, bir berber-cerrahıydı. Arezzo yakınlarındaki Pratovecchio'dan annesi Antonia, asil bir Floransalıydı. Uccello lakabı kuşları boyamaya olan düşkünlüğünden gelmektedir.
1412'den 1416'ya kadar ünlü heykeltıraş Lorenzo Ghiberti'nin yanında çıraklık yaptı. Ghiberti, Floransa Vaftizhanesi'nin kapılarının tasarımcısıydı ve atölyesi, o zamanlar Floransa sanatının önde gelen merkeziydi. Ghiberti'nin geç Gotik tarzı, anlatı tarzı ve heykelsi kompozisyonu Paolo'yu büyük ölçüde etkiledi. Paolo'nun Donatello ile ömür boyu sürecek dostluğu da bu sıralarda başladı. 1414'te Uccello, ressamlar loncası Compagnia di San Luca'ya kabul edildi ve sadece bir yıl sonra, 1415'te resmi ressamın Floransa Arte dei Medici e degli Speziali loncasına katıldı. Genç Uccello, muhtemelen 1420'lerin ortalarında Ghiberti'nin atölyesinden ayrılmış olsa da, ustasıyla arası iyidi ve Ghiberti'nin ikinci Vaftizhane kapısı seti olan Cennetin Kapıları'nın tasarımlarından haberdar olabilirdi. Bunlar, "genç Uccello'nun zihninde kendisini pekâlâ etkilemiş olabilecek" bir savaş sahnesine sahipti ve bu nedenle San Romano Savaşı'nı etkiledi.
Vasari'ye göre, Uccello'nun ilk resmi, Lelmo hastanesi için bir komisyon olan azizler Cosmas ve Damianus arasındaki bir Saint Anthony'ydi. Daha sonra Annalena manastırında iki figür çizdi. Kısa bir süre sonra, Santa Trinita kilisesinin sol kapısının üzerine Saint Francis'in hayatından sahneler içeren üç fresk çizdi. Santa Maria Maggiore kilisesi için Müjde'nin bir freskini çizdi. Bu freskte, sütunlu büyük bir binayı perspektifte resmetmiştir. Vasari'ye göre, insanlar bunu büyük ve güzel bir başarı olarak gördüler çünkü bu, çizgilerin perspektif ve boyutu göstermek için ustalıkla nasıl kullanılabileceğinin ilk örneğiydi. Sonuç olarak, bu çalışma, resimlerinin gerçekliğini arttırmak için mekan yanılsamaları yaratmak isteyen sanatçılar için bir model haline geldi.
Bu, Creative Commons Atıf-Sharealike 3.0 Aktarılmamış Lisansı (CC-BY-SA) altında kullanılan Wikipedia makalesinin bir parçasıdır. Yazının tam metni burada →
Bu ay daha fazla makale okuyabilirsiniz
15. yüzyıl Fiorentine ressamı Paolo Uccello'nun karısı, geceleri yatması için ona yalvardığında, "Ah ne güzel bir şey bu bakış açısı!" diye haykırırdı. ve şafak sökene kadar çalışmaya devam edin.
Perspektif çiziminde üç boyutlu uzayda birbirine yakınsayan paralel çizgileri temsil eden “kaybolma noktası”nın Kutsal Kâsesini keşfetmeye çalışıyordu.
Muhtemelen uydurma olan Uccello hikayesi, bir yüzyıl sonra Giorgio Vasari tarafından dikkat çekici Lives of the Most Excellent Painters, Sculptors and Architects adlı kitabında anlatıldı. Bu güne kadar sanat tarihi üzerine yazı yazmanın metodolojik temeli olarak kabul edilir.
Uccello'nun takıntısı karısına ağır geliyordu ve muhtemelen ona boşanmak için yeterince iyi sebepler vermiş olabilirdi.
Ancak, resmin Avrupa'nın Ortaçağ Dönemi'nin hiyerarşik ve kemikleştirici kanonundan, Vasari'nin kendisi tarafından icat edilen terim olan Rönesans'ın heyecan verici macerasına (yeniden doğuş) kaymasına yardımcı oldu.
Rönesans'ı başlatan ve feodalizmin tabutuna son çiviyi vuran hıyarcıklı vebaydı - koronavirüs aynı şeyi kapitalizm için de yapabilir mi, merak ediyor insan.
Rönesans, ticaret yollarının Asya'ya hızla genişlemesini gördü ve ufukları İtalya'daki Apenin Yarımadası'nın baskın şehir devletlerinin çok ötesine genişletti.
Ve arkeolojinin ortaya çıkışı ve onunla birlikte klasik Yunan ve Roma kültür ve felsefesine olan ilgi, feodalizmi ideolojik olarak ayakta tutan Hıristiyan dogmatizmine meydan okuyan seküler hümanizmin müteakip yükselişinde rol oynadı.
Uccello ve doğduğu yer olan Floransa, Avrupa'yı kasıp kavuran bu önemli dönüşümlerin tam kalbindeydi. Tek fikirli inatçılığı, eski ve yeniyi ilgi çekici görsel sonuçlarla birleştiren bazı dikkate değer tablolarla sonuçlandı.
Londra'daki Ulusal Galeri'de sergilenen San Romano Savaşı ve Floransa'daki Santa Maria del Fiore'deki 1436 fresk olan Sir John Hawkwood'un Cenaze Anıtı bu konuda en uygun olanlardır.
Hawkwood, İtalya'daki yarımada şehir devletlerinin hizmetinde, kötü bir şekilde Ciompi İsyanı'nın (1378-1382) bastırılmasına yardımcı olan tatsız bir İngiliz paralı askeriydi. borçları ve 1377'de Cesena halkının toplu katliamı.
Hawkwood freski (resimde), biraz rahatsız edici bir şekilde, at ve binicinin izleyicinin göz hizasında boyandığı iki farklı ama aynı anda perspektife sahipken, kaide düşük bir açıdan görülüyor.
San Romano Muharebesi'nde (resimde) Uccello tekniği ağırlıklı olarak tuvalin alt üçte birlik kısmındaki dağınık kırık mızraklarda uygularken, son derece hassas uygulamasıyla perspektifin ufuk açıcı bir sunumu olarak kabul edilir.
Gerçekçilik amacıyla kullanmadığını, ancak Vasari'nin yorumladığı gibi, "karmaşık ve benzersiz hayal gücünün doğal olmayan, fantastik bir genel atmosferine yerleştirildiğini" gösteriyor.
Yine de perspektif, Uccello'nun saygıdeğer metresiyken, Rönesans'ın görsel sanatta artan etkisine rağmen, geç Gotik akımına kararlı bir şekilde bağlı kaldı.
Paolo Uccello - Tarih
Çalışmaları benzersiz bir şekilde iki farklı sanatsal stili uzlaştırmaya çalışan Floransalı ressam - esasen dekoratif geç Gotik ve erken Rönesans'ın yeni kahramanlık stili. Muhtemelen en ünlü resimleri, San Romano'nun Bozgununu (1450'lerin ortaları) temsil eden üç paneldir. Onun dikkatli ve sofistike perspektif çalışmaları Tufan'da (1447-48) açıkça görülmektedir.
Paolo 10 yaşındayken, o zamanlar sanat tarihinin en büyük başyapıtlarından biri haline gelen Floransa Vaftizhanesi için bronz kapılar üzerinde çalışan heykeltıraş Lorenzo Ghiberti'nin atölyesinde zaten bir çıraktı. İsa'nın hayatından Yeni Ahit sahnelerini gösteren 28 panelden oluşan katedral. 1414'te Uccello, ressamlar derneğine (Compagnia di S. Luca) katıldı ve ertesi yıl, ressamların ait olduğu resmi lonca olan Arte dei Medici e degli Speziali'nin üyesi oldu. Uccello'nun o zamana kadar bağımsız bir ressam olarak kurulmuş olması gerekmesine rağmen, bu zamana ait çalışmalarından geriye hiçbir şey kalmamıştır ve ressam olarak erken eğitim aldığına dair kesin bir belirti yoktur, bunun dışında birçok kişinin yaşadığı Ghiberti'nin atölyesine üye olması dışında. zamanın seçkin sanatçıları yetiştirildi.
Uccello'nun en eski ve şimdi ağır hasarlı freskleri, Santa Maria Novella'nın Chiostro Verde'de (duvarlarını kaplayan fresklerin yeşil rengi nedeniyle Yeşil Manastır olarak adlandırılır) vardır ve yaratılıştan bölümleri temsil ederler. Zarif lineer formlar ve peyzaj özelliklerinin ısrarlı, stilize edilmiş desenlenmesi için yaygın bir endişe ile işaretlenmiş bu freskler, Floransalı stüdyolarda 15. yüzyılın başında hala baskın olan geç Gotik gelenekle tutarlıdır ve şu umudu doğurmuştur: Uccello'nun sanatsal kökenleri henüz bu stüdyoların bazılarında bulunabilir.
1425'ten 1431'e kadar Uccello, Venedik'te usta bir mozaikçi olarak çalıştı. Venedik'teki tüm çalışmaları kayboldu ve onu yeniden inşa etme planları başarısız oldu. Uccello, San Miniato al Monte manastırındaki manastır efsanelerinden sahneleri betimleyen bir dizi fresk için komisyon tarafından Floransa'ya dönmeye ikna edilmiş olabilir. Bu yıkıcı fresklerin figürlü formülasyonları hala Santa Maria Novella döngüsüne çok yakın olsa da, Uccello'nun Venedik seyahati sırasında Floransa'da ortaya çıkan yeni perspektif şemaları ve yakın geçmişten türetilen formların basitleştirilmiş ve daha anıtsal bir muamelesi ile bir hayranlık var. Donatello ve Nanni di Banco'nun heykeli.
1436'da Floransa katedralinde Uccello, 14. yüzyılın sonunda Floransa birliklerine komuta eden İngiliz paralı asker Sir John Hawkwood'a atlı bir anıtın monokrom bir freskini tamamladı. Hawkwood freskinde, tek noktalı bir perspektif şeması, at ve binicinin tamamen heykelsi bir şekilde işlenmesi ve figür içindeki kontrollü potansiyel enerji hissi, Uccello'nun o zamandan beri Floransa'da çiçek açan yeni Rönesans stilini özümseme arzusunu gösteriyor. onun doğumu. Hawkwood anıtını takiben, 1443'te Uccello, katedralin batı cephesinin iç kısmında devasa bir saatin etrafında dört peygamber başı tamamladı, 1443 ve 1445 yılları arasında kubbedeki iki vitray pencerenin tasarımlarına katkıda bulundu.
1447'de Padua'ya kısa bir yolculuktan sonra Uccello, Santa Maria Novella'nın Chiostro Verde'sine döndü. Tufan ve durgunluğu gösteren bir freskte, Uccello, Donatello'nun Padua'daki çağdaş kabartmalarının etkisini yansıtan, hızla uzaklaşan bir perspektif şemasıyla birleştirilmiş iki ayrı sahne sundu. Tufan'daki insan formları, özellikle nüler, Masaccio'nun Brancacci Şapeli'ndeki (c. 1425) fresklerindeki figürleri andırıyordu, belki de erken Rönesans'ın tüm resimlerinin en etkilisiydi, ancak anlatı boyunca ayrıntıların patlaması yine Uccello'nun Gotik eğitim. Uccello'nun diğer tüm tablolarından daha fazla Tufan, kendisinin ve çağdaşlarının Rönesans'ın hızla gelişen kahramanlık tarzını daha eski, daha dekoratif bir resim tarzına aşılamaya çalışırken karşılaştıkları zorlukları gösterir.
Belki de Uccello'nun en ünlü resimleri, şimdi Louvre'da, Paris Ulusal Galeri'de, Londra'da ve Uffizi, Floransa'da bulunan San Romano savaşını temsil eden üç paneldir. Bu paneller, Niccolò da Tolentino komutasındaki Floransalı kuvvetlerin ezeli rakipleri Siena'nın birliklerine karşı 1432'de kazandıkları zaferi temsil ediyor. Bu çalışmada, kırık bir perspektif şemasının formlarının ve parçalarının heykelsi bir şekilde işlenmesi gibi Rönesans unsurları vardır, ancak rengin parlak kullanımı ve figürlerin ve manzaranın ayrıntılı dekoratif desenleri, varlığını sürdüren Gotik üsluba borçludur. 15. yüzyıl boyunca Floransa'da, San Romano'nun bozgununu temsil eden panellerin üçünü de alan Medici gibi günün yeni prenslerinin ortamlarını zenginleştirmek için kullanıldı.
Uccello dikkatli ve sofistike perspektif çalışmalarıyla haklı olarak ünlüdür, en açık şekilde Tufan'da, son freskinin alt çiziminde (sinopya) daha önce Floransa'da S. Martino della Scala'da bulunan Doğuş'ta ve evrensel olarak üç çizimde görülür. şimdi Uffizi'de olanlar. Bu çizimler, üç boyutlu bir uzayda nesnelerin yeniden inşasında bilimsel yasaların uygulanmasıyla yakından ilgilenen, titiz, analitik bir zihni gösterir. Bu çalışmalarda muhtemelen tanınmış bir matematikçi olan Paolo Toscanelli'den yardım almıştır. Uccello'nun perspektif çalışmaları Piero della Francesca, Leonardo da Vinci ve Albrecht Dürer gibi sanatçıların Rönesans sanat incelemelerini etkileyecekti. Uccello, görünüşe göre, son yıllarında giderek daha münzevi bir varoluşa öncülük etti.
Uccello'nun, öncelikle Rönesans stilinin önemli bir bileşeni haline gelen yeni perspektif oluşturma yöntemleri oluşturmadaki rolü nedeniyle uzun süredir önemli olduğu düşünülüyordu. 16. yüzyıl biyografi yazarı Giorgio Vasari, Uccello'nun perspektiften "sarhoş" olduğunu söyledi. Daha sonraki tarihçiler, bestelerinde sergilenen eşsiz çekiciliği ve dekoratif dehayı daha da önemli bir katkı olarak buldular. Yıkıcı durumda olsalar da, zamanının sanatçılarının geleneksel sanatın en iyilerinden vazgeçmeden yeni gelişmelerden yararlanmakta karşılaştıkları büyük zorlukları gösteriyorlar.
Sanat e Dosyası
Belgesel kaynaklar, genç Paolo'nun 1407'den 1412'ye kadar heykelin Floransa'daki vaftizhanenin ilk kapısını yaptığı sırada Ghiberti ile çalıştığını söylüyor. Belki de çıraklığı 1416'ya kadar sürdü, ancak eğitiminin Gherardo Starnina'nın geç Gotik sanatından da etkilenmiş olması mümkündür. 1414-1415 yılları arasında ressamların ait olduğu Hekimler ve Bitki Uzmanları Loncası'na üye oldu ve 1424'te Compagnia di San Luca'ya katıldı. Ertesi yıl Venedik'e giderek burada beş yıl kaldı ve San Marco Bazilikası'nın cephesinde Aziz Petrus mozaiği yaptı. 1431'de - ancak tarih konusunda bir fikir birliği yok - Floransa'daki Santa Maria Novella'nın Yeşil Manastırında Yaratılıştan Sahneler yaptı. 1434 ve 1435 yılları arasında Prato katedralinde Meryem Ana'nın Hayatından Sahneler ve Aziz Stephen'ın Hayatından Sahneler'i freskledi. 1436'da Santa Maria del Fiore'deki Sir John Hawkwood'a ait bir Binicilik Anıtı'nın freskini imzaladı ve tarihlendirdi. Seksenlerin ortalarında Paolo Uccello, Floransa sanat sahnesinde oldukça başarılı bir ressamdı ve katedrale (1443-1445) Diriliş ve Doğuş vitray pencerelerinin karikatürlerini çizmesi için çağrıldı. Belki de onu 1445'te Padua'ya çağıran Donatello'ydu ve burada Palazzo Vitaliani'de Şanlı Adamlar veya Devler ile kayıp bir döngü çizdi. Floransa'ya döndükten sonra San Miniato al Monte manastırındaki Manastır Efsanelerinden Sahneler ve yine Santa Maria Novella'nın Yeşil Manastırı'nda “Tufan” ile çalıştı. The chronology of the three panels with the Battle of San Romano that were originally in the Palazzo Medici is uncertain, while his St. George and the Dragon (now in Paris) is documented as having been painted in 1465. Between 1465 and 1468 he went to Urbino several times where he painted six panels with The Profanation of the Host , the predella of the Communion of the Apostles for Giusto di Gand. In 1469 he reported to the registry office that he was living with his invalid wife in a state of dire poverty. In Paolo Uccello’s works the late-gothic and courtly taste for the fantastic combine with the modern research on perspective, with results that range from the monumental to the powerfully dramatic to the fabulous and sometimes even surreal.
Paolo Uccello: the works
The Birth of the Virgin
1433-1434 circa
The scene is frescoed in the lunette of the right wall of the chapel of the Assumption. It is the first in chronological order of the Scenes from the Life of the Virgin that, along with the Scenes from the Life of St. Stephen decorate the chapel. The attribution to Paolo Uccello is not unanimous and some believe that it was done by one of his later followers known only as the Maestro di Prato. Andrea di Giusto completed the cycle. The birth of the Virgin Mary in the lunette is depicted with great narrative liveliness and late-Gothic elegance. The three women witnessing the event on the right can probably be considered female member’s of the family that ordered the fresco.
Bakire'nin Tapınakta Sunumu
1433-1434 circa
The Presentation in the Temple is the second, in chronological order, of the three scenes of the life of the Virgin. This one that can be entirely ascribed to Paolo Uccello is characterized by its perspective rigor. Restorations have revealed that the spatial construction was achieved with a tight grid that was traced with threads stretched on nails that had been planted in the joints. As in The Birth of the Virgin in the lunette, members of the patron’s family who stand at the right also watch this episode. Some believe that the figure facing the viewer is the artist himself. The painting is characterized by a very refined and anti-naturalistic use of color that gives it the particularly intellectual look that is typical of Paolo’s works.
Disputa di santo Stefano
1433-1434 circa
Battle of San Romano. Micheletto da Cotignola Comes into the Fray
1435-1440 circa
This was the right hand panel of a series of three commemorating the Battle of San Romano, in which the Florentines defeated the Sienese in 1432. The panel shows the condottiere Micheletto Attendolo da Cotignola enlisted by the Florentines helping the group led by Niccolò da Tolentino. The three paintings, ordered by the Medici, were in the palace in Via Larga until the eighteenth century when two were sold and only one – the central panel – remained in Florence (it is now in the Uffizi Gallery). In this painting, too, the artist rigorously interprets space that is measured through a careful arrangement of the horses from the rearing animal in the center to the one seen from the rear on the right. The silver leaf he used on the armor is still well conserved. This metal, that beautifully refracts light contributed to enhancing the unreal dimension of the scene.
Battle of San Romano. Niccolò da Tolentino Leading the Florentines
1435-1440
The painting was the left panel of a series of three commemorating the Battle of San Romano. In 1432 the Florentines led by Niccolò da Tolentino and Micheletto Attendolo da Cotignola defeated the Sienese troops of Bernardino della Ciarda. The three paintings were in the Palazzo Medici in Florence and perhaps were done for Cosimo de’Medici. They are united by a rigorous interpretation of space and in this scene the broken lances and the bodies laying in the foreground geometrically measure space. The artist’s rendering is still linked to the Gothic influence as we can see from the material richness: the painting is enhanced with gold and silver leaf. Even the attention to the vegetation, the narrative arrangement of the background landscape animated by lively figures in colorful clothes and the decorative aspects of some details such as the fluttering banner come from Paolo Uccello’s essentially Gothic and Medieval heritage.
From documentary sources we know that Paolo Uccello painted the clock face on the counter-façade of the cathedral in 1446. The twenty-four hours are in Roman numerals and counterclockwise according to the position of the hours on sundials. The face of the clock is decorated with four perspective oculi in the corners with male heads that have been interpreted as evangelists or prophets. They would represent a meditation on the rules of time and the universe. These faces have been stylistically compared to the contemporary Prophets that Donatello – a friend of Paolo - carved for the bell tower. A recent restoration has brought to light an earlier version of the clock that was also done by Paolo Uccello.
The Profanation of the Host
1465-1469
This predella, which is divided into six sections by painted balustrades depicts six episodes related to the miracle of the profanation of the host that occurred in Paris in 1290. In the first scene on the left, a woman sells the host to a Jewish merchant to redeem a cloak in the second the host is burned and starts to bleed while armed men try to break down the door. In the third scene a procession takes the host to church to reconsecrate it in the fourth the woman is taken to punishment while an angel descends from heaven in the fifth the Jewish merchant and his family are condemned to the stake in the final scene two demons and two angels fight over the woman before an altar. Paolo Uccello did this painting for the Compagnia del Corpus Domini of Urbino and was paid between 1467 and 1468. Since the painter returned to Florence the following year, the altar piece with the Communion of the Apostles that was to be above the predella was done a few years later (between 1473 and 1474) by the Flemish painter Justus de Gand. The predella develops Paolo Uccello’s experiments with space as he was increasingly fascinated by matters of perspective. It is also characterized by a fresh narrative tone and a highly naturalistic description of interiors that probably come from his late-Gothic training and the “modern” influence of Flemish painting.
A Hunt in the Forest
1470 circa
The size and shape of the panel lead us to believe that it may have been part of the furnishings of a room, perhaps a “headboard” as was typical in the fifteenth century. Lettering on the back has led to the hypothesis that it portrays Lorenzo the Magnificent on a deer hunt in the pine groves near Pisa. Although the episode is set outdoors, the artist did not renounce a rigorous perspective construction and articulated the depth of the forest as if it were architectural space. With curving lines and lively colors he rendered the life, the nervousness of the animals and hunters all facing the central vanishing point of the composition with great immediacy. The technique is also extremely refined: the trees are painted on a black ground and the sparkle of the leaves was achieved by applying tiny and very thin gold leaf.
- A
- B
- C
- NS
- E
- F
- G
- H
- ben
- J
- K
- L
- m
- n
- Ö
- P
- Q
- r
- S
- T
- sen
- V
- W
- x
- Y
- Z
The most captivating and imaginative painter to have lived since Giotto would certainly have been Paolo Uccello, if he only he had spent as much time on human figures and animals as he spent, and wasted, on the finer points of perspective. Such details may be attractive and ingenious, but anyone who studies them excessively is squandering time and energy, choking his mind with difficult problems, and, often enough, turning a fertile and spontaneous talent into something sterile and labored. Artists who devote more attention to perspective than to figures develop a dry and angular style because of their anxiety to examine things too minutely and, moreover, moreover then usually end up solitary, eccentric, melancholy, and poor, as indeed did Paolo Uccello himself. He was endowed by nature with a discriminating and subtle mind, but he found pleasure only in exploring certain difficult, or rather impossible, problems of perspective, which, although fanciful and attractive, hindered him so much when he came to paint figures that the older he grew the worse he did them. [. ] Now Paolo was always tackling the most difficult artistic problems and never allowing himself a moment’s respite eventually he perfected a method for drawing perspectives from the ground-plans of houses and the profiles of buildings, carrying them right up to the summits of the cornices and roofs.
Giorgio Vasari, Life of the Artists , Penguin Book, 1987, Copyright Gerige Bykkm 1965 (Volume I, p. 95 ff.)
Paolo Uccello - History
DİĞER ADIYLA Paolo Di Dono
Doğmak: 1397
doğum yeri: Pratovecchio, Italy
Öldü: 10-Dec-1475
Location of death: Florence, Italy
Cause of death: unspecified
Cinsiyet: Erkek
Religion: Roman Catholic
Race or Ethnicity: Beyaz
Occupation: Painter
Nationality: İtalya
Executive summary: The Battle of San Romano
Renaissance painter, born at Florence in 1397. His real name was Paolo di Dono, but from his love of painting birds he received the nickname of "Uccello", and has been most frequently called by that name ever since. He was apprenticed to Lorenzo Ghiberti, and was one of the assistants engaged in preparing the first pair of bronze gates made for the baptistery in Florence. Giorgio Vasari tells us that his special love was for geometry and perspective. Manetti taught him geometry, but where he learned painting we do not know, nor are we acquainted with the reasons which led him to leave the botega of Ghiberti and set up for himself. Vasari scoffs at Uccello's study of perspective, regarding it as waste of time, and saying that the artist became "more needy than famous." His skill in foreshortening and proportion, and in some of the complex difficulties of perspective, was quite remarkable, and his pictures for this reason alone are well worth careful study, for they display an extraordinary knowledge of geometric perspective. His most important work is the colossal equestrian figure of Sir John Hawkwood, a chiaroscuro in terraverde, intended to imitate a stone statue, seen aloft, standing out from the wall of the cathedral. One of the most precious possessions of the National Gallery in London is a battle picture by this artist. For a long time this was wrongly entitled the "Battle of Sant' Egidio of 1416", but it really represents the rout of San Romano of 1432. Instead of Malatesta, the picture gives us a representation of Nicol da Tolentino. Herbert Horne gave considerable attention to the history of this picture at the turn of the 20th century, and was able to arrive at a very accurate determination regarding it. There are very few paintings by Uccello in existence, although he must have painted a considerable number. There is a panel by him in the Louvre, containing his own portrait, associated with those of Giotto di Bondone, Donatello, Filippo Brunelleschi, and Manetti, representing perspective associated with painting, sculpture, architecture, and geometry. Many of the frescoes he executed for Santa Maria Novella have been destroyed. The only other picture of his that need be mentioned here is a predella in a church near Urbino, relating to the theft of a pax, which is attributed to him by many critics. He is said to have studied the works of Pisanello with great advantage, and it is probable that it was from Pisanello that he first learned painting, but he may be practically regarded as one of the founders of the art of linear perspective. There are very few dates known in his history beyond those of his birth and death. But we know that in 1425 he was at work at Venice, in 1436 painting his portrait of Sir John Hawkwood, and in 1468 residing at Urbino. Uccello died in Florence in 1475.