Hayal edelim, çok uzun bir iş gününden sonra eve döndünüz. Zor bir zaman geçirdiniz ve gevşemek için sabırsızlanıyorsunuz. En sevdiğiniz atıştırmalıkları yerken koltukta oturun ve televizyon izleyin. Rahat, mutlu ve eğlencelisiniz.
Şimdi diyelim ki sonuç beklemeden televizyon izlemeye ve atıştırmalık yapmaya devam edebildiniz. Herhangi bir sorumluluk olmadan rahatlama ve mutluluk içinde yaşayabilirsiniz. Bunu bir süre yapmayı seçersiniz ve atıştırmalıklar yaşlanmaya başlar. Yetersiz. Televizyon donuk ve sıkıcı hale geliyor. Mutluluk duygusunu kaybediyorsun ve depresyona giriyorsun.
Şimdi, çoğumuz bir şeyin onu mahvedeceğinden çok fazla şey biliyoruz. Ama neden? Neden koşmayı seversem ve her gün koşarsam koşmaktan nefret etmeye başlarım? Neden video oyunlarını seversem ve onları her gün oynarsam video oyunlarından nefret etmeye başlayacağım?
Çünkü bu eylemler kendi başlarına sizi mutlu etmiyor.
Bununla ne demek istiyorum? “Elbette iyi yaparlarsa onlardan zevk almazdım” diye düşünüyor olabilirsiniz.
Bu büyük yanılsama. Toplum sizi sonsuz mutluluğun var olduğuna inanmaya zorluyor ve tek yapmanız gereken onu bulmak. Satın almak için yeterli para kazanın. Bunu başarmak için yeterince çalışın.
Bu sadece doğru değil.
Uzun bir iş gününden sonra TV izlemenin keyfini çıkarmanın tek nedeni, buna yol açan olaylardan kaynaklanmaktadır. Aslında bir rahatlama eylemi değil, sadece üzüntü bağlamında bir rahatlama eylemi gibi hissediyor.
Ne anlama geliyor? Bu, üzüntüye neden olan tüm mevcut durumları ortadan kaldırsanız bile, korku hissi kaçınılmazdır. Hayat acı verici. Mutluluk sadece üzüntü yüzünden var olur.
Gerçekten genel bir mutluluk durumuna ulaşmak için küçük anlarda mutluluk bulmalısınız. Üzüntü dönemlerinde bile rahatlama anları aramalısınız.
Eğer sadece bir mutluluk hali için çabalarsanız, sadece bir depresyon durumuna getirilirsiniz. Çünkü mutlu olmamanız için hayatınızın eksikliklerini suçluyorsunuz, ama gerçekte her zaman elde edilemeyen sürekli bir mutluluk durumu arıyorsunuz.
Bu bilgi ve anlayış hayatımı değiştirdi, ben gelecek için umut ediyorum. Daha fazla para kazandığımda mutlu olurdum, daha iyi bir iş bulduğumda mutlu olurdum, yeni arabayı aldığımda mutlu olurdum. Bu, elde edilemez bir mutluluk durumunun elde edilebilir olduğu fikrini güçlendirdi. Nihayet daha fazla param var, nihayet o yeni işi, o yeni arabayı aldığımda … Şimdi hala mutsuz ve daha da mutsuzdum. Hepimizin bu döngüden kaçması gerekiyor.
Sürekli bir mutluluk hali asla var olmamış ve olmayacak. Bu hayat değil, insanlık değil ve bu doğa değil.
Bu, mutlu olamayacağınız anlamına gelmez, sadece üzüntü ve acıdan asla kaçamayacağınız anlamına gelir. Ancak, belki de sorun değil. Belki de tıpkı mutluluk gibi bir deneyim için üzüntüyü kabul etmeliyiz. Çünkü her iki yöne de gidiyor, asla sürekli acı çekmeyeceksiniz çünkü mutlulukla karşılaştırıldığında sadece acı çekiyor.