Bu dünya harikası. Belki de gezegenler tasma halindedir ya da iğrenç bir rapor hazırlarlar, sizin için kahvaltı yapan bir ergen, okyanusun en derin çatlaklarında yaşayan kızıl kafalı yassı balıklar kadar nadirdir.
Bana yumurta alarm çanlarımın nasıl olmasını istediğimi sorarsa hemen zil çalmaya başlar.
1 Nisan mı?
Maaşım ödenmiş mi?
Bu harika haberi, tencere ve tavaların çaldığını duyduktan sonra, fırında kızartılmış tost kokusuyla işlemeye çalışıyorum.
Şüphenin bir parçasıyım. Normalde cenneti ve dünyayı hareket ettirmeliyim ya da tüm Yunan tanrılarına, onun ayakkabısını almasına izin vermek için dua etmeliyim ve şimdi benim için kahvaltı yapıyor? Bunun arkasında bir şey olmalı.
Küçük bir yumurta ile mayonez
Duygusal olarak şaşırmış, bu eşsiz olayı görmek için merdivenlerden aşağı iniyorum. Masada yarı-mavi kola olan gözlüksüz temiz bir oturma odasına giriyorum ve o da temiz mi süpürdü?
Doğru evde olup olmadığımı kontrol etmek için tekrar etrafıma bakıyorum. Ve orada, mutfakta, şefkatli şef.
Kendisine hazırladığı yumurtayı çok fazla tutkuyla (ve üç tava kullanımıyla) gururla gösterir. VOC'un günlerinde gerçek bir hazinenin ne olacağı konusunda pek çok bitki var, ama bu bir isim içermemeli.
Aynı zamanda kendisi için bir yumurta da yapmıştı, ilk önce bunun proteinli bir mayonez tabakası olduğunu düşünmüştüm.
Umutsuzca plağı alıp içerik için ona teşekkür ediyorum. Aslında bu kahvaltı için ödeme yapmak zorunda kaldım, ancak para, kıyafet, kupon veya oyun bilgisayarı hakkında hiçbir soru sormadım.
Çünkü senin en sevdiğin oğlum benim, değil mi?
Kötü bir rapor değil, parayla ilgili hiçbir soru yok, görünüşe göre kızarmış yumurta almak için izin verildi. Benzersiz!
“Ama neden benim için kahvaltı yapmak için bu kadar erken kalkıyorsun?” İçtenlikle ilgileniyorum.
"Çünkü en sevdiğin oğlum benim, değil mi?" karşı soruydu.
Cevap veriyorum ama olumlu olarak, aradığı cevap bu.
"Bu pisliği tezgahta mı temizliyorsun?"
"Bunu yapmak zorunda mıyım?"
* iç çek *