Dile kolay 52 yıl, 52 yıl boyunca savaştılar birbiriyle. 260 bin kişi öldü. 6 milyon insan yerinden yurdundan ayrılmak zorunda kaldı. Savaşın ekonomik, kültürel, psikolojik etkilerinden cefa çeken insanların ise haddi hesabı yok…
Sadece bunlar mı elbette değil. Neruda ne güzel sormuş:
"Soracaksınız: Leylaklar nerede hani? Gelincik yapraklı metafizik nerede? Sözcüklerine incecik delikler açıp onları saçan yağmur nerede? Kuşlar nerede hani?" Her şeyi anlatayım
Ve sonra başlamış anlatmaya:
"Bir sabah tutuştu bunların hepsi, bütün canlıları yutmak için bir sabah fışkırdı topraktan şenlik ateşleri, silah vardı artık, barut vardı artık, artık kan vardı. Haydutlar geldi uçaklarıyla, yüzükleriyle, düşesleriyle haydutlar, takdisler dağıtan kara keşişleriyle haydutlar geldi gökyüzünden çocukları öldürmek için, çocuk kanı aktı sokaklarda düpedüz çocukların kanı aktı."
Ülkece bu acıları yaşadık, on yıllardır yaşıyoruz. Bunlar artık ne yazık ki hayatımızın acı gerçekleri, hepimizin bildiği basit ve bir o kadar da kanlı gerçekler! Alıştırılmış, kanıksatılmış, normalleştirilmiş, sıradanlaştırılmış gerçekler!
Bizim de ülkece eninde sonunda, ama bugün ama yarın geleceğimiz nokta Kolombiya ile FARC’ın geldiği nokta olacak. Elbet başka ihtimaller de mevcut, ancak olabilecek en iyi şey bu. Diğerleri kanlı, diğerleri dehşet, diğerleri ölümcül…
Dönün ve onlara şu basit gerçeği hatırlatın: “İyi de; zaten barış dediğimiz şey, savaşan insanlar arasında olmaz mı?”