Sevgili oldschool! Neden midemin bir Fitbit'ten daha fazla olduğuna inanıyorum?
Runtastics'ten e-posta aldığımda, eğitim planımı optimize etmek için beni motive etmesi gereken yeni bir yıl bile eski değildi. Ne telefonumda Runtastics, ne de bir eğitim planım yok. Runtastics e-posta adresime geldiği için hiçbir planım yok mu? ama bu başka bir konu (Kendime not: "gizlilik" hakkında düşünmemi sağla!)
Ölçülebilir, hesaplanabilir, planlanabilir? Hedefler yeni niyetlerdir
Yılın sırası, yaşamlarımızı optimize etme niyetlerinin klasik bir nedenidir. Daha sağlıklı yemek, daha fazla egzersiz, daha az içmek, daha erken yatmak, daha sık aklımızı konuşmak mı? Nasıl daha iyi yapabileceğimizin bir sınırı yok. Bununla birlikte, insan bir şekilde kararını verdiği anda başarısız olma eğilimindeyken, çoğu artık daha modern, daha akıllı bir yaklaşım seçiyor: hedefler koy!
Hedefler yeni niyetlerdir, sadece daha iyidir. Bir hedefe ulaşmak için tek yapmam gereken yolu takip etmek. Adım adım, sadece bir seferde bir adım atarım. Fitbit'im basamakları sayar ve hedefime ulaşmak için bu yılın ilerleyen saatlerinde hangi hızı göstermem gerektiğini hesaplar.
Tamam, itiraf ediyorum: Fitbit'im yok. Ve hedeflerim genellikle sadece yolda ortaya çıkar.
"Fitbit beni hedeflere ulaşmam için motive etti"
İnsanların kendilerini daha iyi, daha formda, daha güzel, daha güvenli veya daha güvenli hissetmelerini sağlamak için diyet, egzersiz veya zihinsel sağlık eğitimi aldıklarında tamamen anlarım. Ancak bazen biraz garip bulduğum şey, giderek daha fazla insanın akıllı yola çıkıp bilezikler ve uygulamalar tarafından dikte edildiği, ne kadar yemesi ve hareket etmesi gerektiği. Çünkü bir Fitbit'e güvenme alışkanlığına girerken özgüven geliştiremedim.
Kendini izleyenlerin ve fitness uygulamalarının mümkün olduğu kadar doğrudan çeşitli hedeflere ulaşmak için etkili yollar olduğuna kesinlikle inanıyorum. Örneğin, ana sayfada Fitbit, bilekliği yardımıyla ağırlığını azaltan ve diyabet tipi-2 ile daha iyi başa çıkmayı öğrenen Yeni Zelandalı Rachel W.'yi tanıtıyor. Yaşam tarzını değiştirip zindeliğini ve sağlığını iyileştirerek, nihayet bir bebeği olabilirdi. Şirket müşterisinden “Fitbit beni hedeflere ulaşmam için motive etti” dedi.
Neden artık kendimizi motive edemiyoruz?
Aklıma gelen tek soru neden Rachel W.’nin kendisini motive edemediği? Neden kendine bakmayı ve hedeflerine kendi başına ulaşmayı nasıl unutmuş gibi görünüyor? Pek çok nedeni hayal edebiliyorum: stres, kavgalar, kötü geri bildirim, hayal kırıklığı, çünkü herkesin hayatını daha iyi kavraması, lezzetli yemekler, kötü hava koşulları, baskıları, yüksek beklentileri, hayal kırıklıkları var mı? Sonsuza dek böyle devam edebilirdim.
Dünyamızda bizi güç ve motivasyondan arındırabilecek çok şey var. Fakat gelecekte kabul etmek istiyoruz ki, giderek daha fazla insan sağlıklarını ve formlarını herhangi bir izleyiciye bırakmalı ve hayatlarını uzaktan yaşamalı mıdır?
Lütfen yapma! İçinde yaşadığımız dünyayı yarattık. Zamanlar, sokaklar, daireler, yumruk çizgileri, meslekler, yemek tarifleri, hobiler, anlam ve anlam? Hepsi adam için teşekkürler. Kontrol ettiğimiz bir dünyada kendimizi kontrol etmemiz ne kadar garip? Yaşam tarzımız ve vücudumuz hakkında kararlarımızı, yaşamlarımızı optimize eden bir bilekliğe bıraktığımıza mı?
Hayat programlanabilir değil
Neyse ki, her insan hala hangi yöne gideceğine kendisi karar verebilir. Hiç kimse bir Fitbit veya Runtastic uygulamasına zorlanmaz. Öz-İzleyici kendi kendine ve özverili bir şekilde bir hayatın belirli alanlarını bir Fitbit ile düzenlemeye karar verdiği sürece, bu iyi bir şey.
Önemli olan, ulaşmak istedikleri hedeflerin her zaman kendi kalmasıdır. Ve her zaman açıklığa kavuşturmamız gereken bir şey daha var: bizler insanız, makineler değil. Optimum yaşamımız ne programlanabilir ne de ölçülebilir. Bu herkes için farkedilir ve farklıdır.