Yerli otomobil endüstrisinin o zamanlar oluşum sürecinde olduğunu, henüz MAZ, KrAZ, KAMAZ olmadığını hatırlamakta fayda var. Ancak ZIS ve GAZ çoktan ortaya çıktı. 30'lu yıllarda yangın taşımacılığının yaratılmasının temeli, bu markaların popüler ve güvenilir modellerinin şasisiydi.
Ve bugün hareket halindeyken PMG-1 örnekleriyle tanışabilirsiniz. Fotoğraf: youtube.com
Bu tür özel taşımacılığın seri üretiminin başladığı zamandı, bu nedenle tasarımcıların yaratıcı düşünce uçuşu için geniş bir alanı vardı. Aynı nedenle, aynı model gibi görünen ancak farklı zamanlarda monte edilen arabaların önemli tasarım farklılıkları olabilir. İzlenen ana hedefler, otonom su tedarikinde bir artış ve en yüksek kalitede bir otomatik pompa modelinin kurulmasıydı. İtfaiyenin ulaşım koşullarının iyileştirilmesi için de çalışmalar yapıldı.
"Yangın" haline gelen "Kamyon"
4. yüzyılın ikinci ve üçüncü on yıllarının başında, GAZ fabrikasının inşaatı tüm hızıyla devam ederken, özel araçlar üreten iki otomobil işletmesi vardı. Moskova'da Miussky Mekanik Fabrikasıydı (on yılın ortasında ZIS'in bir şubesi haline geldi). Kuzey başkentinde - "Prometheus" bitkisi. İtfaiye araçları için AMO-XNUMX şasi, farklı ZIS modelleri ve ithal kamyonlar kullandılar. Gorki'de otomotiv devinin lansmanından sonra her şey değişti.
Küçük bir yangını söndürmek için ihtiyacınız olan her şeye sahip küçük bir araba. Fotoğraf: youtube.com
Amerikan bağış arabası "AA" dan bir endeks alan fabrikanın ilk modeli o kadar başarılı ve popüler oldu ki, doksan yıl sonra şimdi bile onu çok iyi biliyor ve hatırlıyoruz. Bu, elbette, sevgiyle "kamyon" olarak anılan bir hafif kamyon. Küçük ama mobil, iyi bir motor kaynağına ve bakım kolaylığına sahip bir itfaiye aracı yaratmak için bu fırsattan yararlanmamak günahtı.
Bu şasi üzerinde oluşturulan makine, PMG-1 kısaltmasını aldı. Şakacıların onu "Tanrı yardımcım olsun!" Şeklinde deşifre etme girişimlerine rağmen, Aslında her şey çok daha pragmatikti: GAZ şasisinde bir itfaiye aracı. "Bir" rakamı, ülkenin itfaiye teşkilatı ile otomotiv devi arasındaki verimli işbirliğinin sonucu olan ilk, ancak son modelden çok uzak olduğunu belirtti.
Yangın ürünlerinin üretimi, yukarıda bahsedilen aynı fabrikalarda ustalaşmaya başladı. Oldukça mantıklı bir karardı çünkü itfaiye araçlarının montajı için zaten özel ekipman ve eğitimli personel vardı. Geriye sadece yeni modelde ustalaşmak ve üretim hacimlerini artırmak kaldı. Ve sürücüler bunu başarıyla uygulamayı başardılar.
Taşra şehirlerinin güvenilir itfaiye aracı
Üretilen özel araç sayısında bu kadar artışa neden gerek duyuldu? Bu soruyu cevaplamanın en iyi yolu rakamlara hitap etmektir. 20'li yılların sonundaki büyüme dinamikleri şöyle görünüyordu:
✅ 1926 - 26 adet itfaiye aracı üretildi
✅ 1927 - 90 "ateş"
✅ 1928 - 323 özel araç montaj hattından çıktı
Gördüğünüz gibi her yıl üretim hacimleri 3,5 kat arttı ama bu makineler bile koca bir ülkeye yetmedi. Durumdan geçici bir çıkış yolu, ithal yangın ekipmanı alımı için döviz tahsisiydi. Ancak bu hiçbir yere giden bir yol değildi, bu nedenle bu amaçlar için para akışı tamamen kuruyana kadar azaldı. İtfaiyeciler çılgınca soruna çözüm aradı.
On yılların başında, motor kaynağını tüketen yük taşımacılığını eski haline getirmeye ve onu itfaiye araçlarına dönüştürmeye bile başladılar. Bu en azından geçici ama mühlet verdi. Böylece herkes, yılda binlerce kopyası olan bir kamyonun şasisini kullanma fırsatına mutlu bir şekilde atladı. Görünüşe göre bütçe açığı sorununu kökten çözmenin zamanı geldi. Üretimin ilk yıllarından itibaren PMG-1, sürücülerden ve itfaiye liderlerinden makul saygı gördü. Ve bunun birkaç nedeni vardı:
✅ iyi manevra kabiliyeti, hız ve yumuşaklık
✅ yangın ekipmanı döşeme kolaylığı
✅ iyi donanımlı kit
Bu anlar sayesinde itfaiye ekipleri yangın mahalline daha hızlı ulaşmaya ve unsurlarla daha etkin mücadele etmeye başladı. Bu, binlerce hayatın kurtarılmasına ve milyonlarca ruble değerindeki mülkün korunmasına katkıda bulundu. Yeni "pozharki" nin iyi çalışmasının bir başka teyidi, artık yangının yerelleştirilmesinin tek hesaplama güçleri tarafından ve mümkün olan en kısa sürede gerçekleştirildiği vakaların giderek artmasıydı.
PMG-1'in mega şehirlerin itfaiye teşkilatında yaygın olarak kullanılmasının önünde engel haline gelen tek nokta, düşük taşıma kapasitesi olarak adlandırılabilir. Bir buçuk ton olan maksimum, 1,5 küplük bir tankın varlığıyla zaten tükenmişti. Ancak kendi başlarına yapılan bir pompaya, bir hortuma ve dağıtım manşonlarına da ihtiyaç vardı. Genel olarak, diğer tüm ekipmanlar zaten aşırı yükleniyordu, ancak iyi bir motor bir şekilde bununla başa çıkmaya çalışıyordu.
"Emektar" halk arasında gözle görülür bir canlanmaya neden olabilir. Fotoğraf: youtube.com
Ancak bu bile başkent ve diğer büyük Sovyet şehirleri için yeterli değildi. Böylece güzel ve güvenilir bir araba ülkenin taşra şehirlerine göç etti ve ardından kırsal itfaiye ekiplerine verildi. Neyse ki, ikincisi, arabaların Brejnev dönemine kadar "hayatta kalmasına" ve bazı kopyalarda bugüne kadar hayatta kalmasına katkıda bulundu.
PMZ-1 itfaiye araçlarında su kaynağını artırma sorununu nasıl çözdünüz?
Büyük yangınları söndürmek için genellikle büyük bir su akışı kuvveti gerekliydi. Eski AMO-F-15'ler bunu sağlayamadı ve PMG-1'ler de her zaman başa çıkamadı. Daha güçlü motora sahip bir araba gerekliydi ve o zamanlar ZIS-5 en iyi seçenek haline geldi. Yeni itfaiye aracının temeli haline gelen, ZIS-11 olarak işaretlenmiş uzun şasisiydi. PMZ-1 işaretini aldı. İsimdeki harfler, başka bir yangın modeliyle aynı anlama geliyordu, bir farkla - "Z", ZIS araçlarından birimlerin kullanılması anlamına geliyordu.
Yaylı köprüler ve hidrolik yok. Fotoğraf: youtube.com
Arabayı zamanına göre olabildiğince ergonomik yapmaya çalıştılar. Örneğin, çerçevenin arkasına 2 kademeli bir santrifüj pompa D-20 ve sürücü koltuğunun arkasına bir gaz deposu takıldı. Tabii ki, modern standartlara göre ikinci çözüm, en hafif tabirle güvensiz olarak kabul edilecektir. Doğrudan arkadaki çerçevenin her iki yanında itfaiye üyeleri için açık koltuklar ve tek kullanımlık kollu makaralar vardı. Basamakların nişlerinde çalışma aletlerini saklamak için kutular vardı ve sağa bir köpük jeneratörü ve iki yangın söndürücü takıldı.
Bu arabanın ana avantajı, su jetinin gücünü korurken aynı anda dört yangın nozulunun aynı anda bağlanmasına izin veren güçlü bir motor olarak kabul edildi. Sonuç olarak, küçük veya orta ölçekli bir yangın, 16 kişilik bir tugay tarafından yerelleştirilebilir. Savaştan önce ve hemen sonra, bu araba itfaiyecilerin en iyi yardımcısıydı. Ancak zaman kimseyi ayırmaz.
İlk modeller korunmadı - bu zaten PMZ-2. Fotoğraf: youtube.com
50'li yıllarda, güncellenen "pozharki" nin temeli haline gelen yeni modeller ortaya çıktı. Zaman PMZ-1 kaçınılmaz olarak sona yaklaşıyor. Giderek artan bir şekilde hizmetten çıkarıldılar ve gönüllü itfaiye teşkilatlarının mülkiyetine devredildiler. Bu hizmet onların son göreviydi ve bugün bu arabalarla ilgili sadece hoş anılar kaldı.