Tarihten kayboldu
Nitekim Armstrong-Whitworth'un o zaman rekabeti kaybetmesi daha iyi olurdu. Bu kabus ve baş ağrısı olmayacaktı - yavrularının adapte edilebileceği bir yer arayışı.
1937'den 1945'e kadar, İkinci Dünya Savaşı boyunca, "Wheatley" bir bombardıman uçağıydı (uzun süre değil, şükürler olsun), bir gece bombacısı, bir nakliye uçağı, bir planör çekme uçağı, bir denizaltı karşıtı devriye uçağı ...
Ancak savaş bittiğinde, RAF elbette hayatta kalan Wheatley'lere baltalarla acele etmedi. Ama muhtemelen çok hızlı bir şekilde ortadan kaybolan birkaç uçak vardı. hikayeler.
Ama sırayla başlayalım.
Wheatley'i herhangi bir uçakla karıştırmayacaksınız. Görünüşte çok tuhaf. Ne kadar tuhaf bir kuyruk ünitesi ... Ne kadar tuhaf bir gövde ... Ve tüm uçak bir şekilde görünüşte çok sakar. Ve sadece görünüşte değil. Aslında göründüğünden daha da garipti. Ama "Wheatley" in bunun için bir tür mazereti vardı.
AW23 - deniz uçağı tankeri
Bu hikaye çok uzaktan başladı havacılık 1931 standartlarına göre, İngiliz Hava Bakanlığı, gerekirse minimum maliyetle bir bombardıman uçağına dönüştürülebilecek bir nakliye uçağı için bir yarışma duyurduğunda.
Bristol, Handley-Page ve Armstrong-Whitworth, düzen için savaştı.
Armstrong-Whitworth tasarımcıları uçağı AW23 adı altında tasarladı.
Düşük kanatlı ve geniş gövdeli çok büyük bir tek kanatlı uçakla sonuçlandılar. Uçağın çok orijinal bir kuyruk birimi vardı - omurgalar dengeleyicinin ortasındaydı ve ek yatay kirişlerle destekleniyordu. Orijinal, ancak hantal.
Geri çekilebilir iniş takımı aşamalı olarak yapıldı. Ancak tamamen yükselmediler, ancak motor nasellerine geri çekilen tekerleklerin yarısına kadar. Bu tasarımda tekerleklerin, göbeğe acil iniş sırasında motorları hasardan koruyabileceğine inanılıyordu.
O zamanki motorlar oldukça iyiydi: Armstrong-Siddley "Tiger" VII, 14 silindirli radyal hava soğutmalı, 810 hp. itibaren.
Prototip AW23 ilk uçuşunu 4 Haziran 1935'te yaptı. Uçağın oldukça iyi olduğu ortaya çıktı, testçiler iyi kontrol edilebilirlik, kararlılık ve güvenilirlik kaydetti. Ancak AW23 rekabeti kaybetti. Ve Handley Page HP.51 "Harrow" ve Bristol 130 "Bombay" RAF için üretime girdi.
AW23'ün tek kopyası deniz uçağı tankerine dönüştürüldü. Ve 1940'a kadar, uçak "Kısa" deniz uçaklarını besliyordu. Ve 1940'ta Alman bombardıman uçakları tarafından yapılan bir baskında imha edildi.
Wheatley ağır gece bombardıman uçağı
Bu arada yeni bir rekabet başladı. En az 2 km / s hızla 000 km uçabilen ağır bir gece bombardıman uçağı. Karşılaştırma için: Fairey "Hendon" bombardıman uçağı o zamanlar 360 km menzil ve 1 km / s hızla hizmet veriyordu.
Bu durumda, "Armstrong-Whitworth" büyük bir avantaja sahipti, çünkü zaten yarışma şartlarına uyan neredeyse tamamlanmış bir uçağa sahipti. Ve böylece oldu ve Ağustos 1935'te firma 80 uçak siparişi aldı.
Uçağa Armstrong-Whitworth fabrikasının bulunduğu Coventry banliyösünden sonra "Whitley" adı verildi.
Beklendiği gibi yeni AW38 uçağı, AW23'ün neredeyse bir kopyası haline geldi ve dış özelliklerini korudu - kalın bir profilin kısa ve geniş bir kanadı, orijinal olarak yerleştirilmiş omurgalara sahip iki kanatlı bir kuyruk ve ateşleme noktalarının konumu.
Bu arada tasarımcılar, 7,69 mm'lik dört makineli tüfekten oluşması gereken silahlar için şartnamenin gereklerini yerine getirmeyerek çok tasarruf ettiler. Armstrong-Whitworth, bombardıman uçağının yerleşik teçhizata ihtiyaç duymadığına karar verdi, iki makineli tüfek yeterli olacak: biri pruvada, diğeri kıçta.
Kanat, bomba bölmesini daha rahat yerleştirmek için alttan orta konuma kaydırıldı. İniş mesafesini daha da azaltmak için tasarımcılar, arka kenar boyunca hidrolik olarak çalıştırılan flaplar kurdu. Sonuç olarak, gerçekten tamamen normal bir gece bombacısı olduğu ortaya çıktı. Düşük bir iniş hızı, uygun uçuş özellikleri, bir buçuk ton bomba - o zamanlar bu oldukça yeterliydi.
Silahlanma AW38
Diyelim ki savunma silahları vardı. 7,69-mm Lewis makineli tüfekleriyle markalı Armstrong-Whitworth kuleleri. Taretler, pedallı bir sürüş yardımı ile oklarla döndürüldü, makineli tüfek namlularını kaldırmak da manueldi. Ön atıcı, makineli tüfeği bırakması ve özel bir kapakta kokpitin zemininde görünmesi gereken bir bombardıman görevini yerine getirdi.
Pilotlar yakınlarda, bomba bölmesinin yukarısında konuşlandırıldı. Yardımcı pilot genellikle bir navigatörün görevlerini yerine getirdi, bunun için koltuğu geri hareket edebilir ve mürettebat komutanının arkasındaki navigatörün işyerine dönebilirdi. Telsiz operatörü pilotların arkasına yerleştirildi.
Uçak o zamanın standartlarına göre çok ciddi bir şekilde donatılmıştı. Gece bombardıman uçaklarının uçuşları kolay bir mesele olmadığından, Wheatley bir otopilot ve bir radyo pusulası ile donatılmıştı.
Pilotların ve telsiz operatörünün altında bir bomba bölmesi vardı. Ana bomba bölmesi, her biri 500 kg bomba taşıyabilen dört bomba rafı içeriyordu.
Orta bölümde ve kanat konsollarında 12 küçük bomba bölmesi daha bulunuyordu. Orta bölüm bomba bölmeleri bir 250 pound (113 kg) bomba ve konsol bombalarının her biri 112 pound (51 kg) veya 120 pound (55 kg) bomba taşıyordu.
Uçak bombası bölmesinin arkasında bombaları yakmak için başka bir küçük ayrı bölme vardı.
Bomba atma tahriki mekanikti. Kablolar bombaların ağırlığı altında bombaların kilitlerini serbest bıraktı, kapaklar açıldı ve ardından sıradan lastik bantlar yardımıyla kapatıldı.
Wheatley'in Zorlukları
İlk Wheatley'lerin testleri, çok güvenilir bir uçak olduğunu, kontrolü itaatkar ve teknisyenler için kolay olduğunu göstermiştir. Uçuş verileri açısından Wheatley, özellikle hız açısından hem Hendon hem de Hayford'dan daha iyi performans gösterdi.
Ancak küresel düzeyde yenilik pek iyi görünmüyordu. O zamana kadar, İtalyan arabaları Savoia Marchetti S81 (340 km / s hızla gelişti) ve S79'dan (427 km / s hıza çıktı) çıktı. Whitley 309 km / s hızıyla oldukça zayıf görünüyordu. Tavan hala bir bombardıman uçağı olmasına rağmen Whitley için değildi. Ancak 6 m'ye tırmanan eski Hayford çift kanatlı uçağı bile onun tarafından geçilirken, Wheatley için maksimum yükseklik 400 m idi.
Ancak öyle oldu ki Kraliyet Hava Kuvvetleri gelecekte başka bir arabaya bile sahip değildi. Hampden ve Wellington inşaat ve testte ertelendi. Handon'un tamamen işe yaramaz bir uçak olduğu ortaya çıktı ve bir dizi kaza ve felaketten sonra hizmetten çıkarıldı.
Ve bu nedenle, Luftwaffe'nin büyümesinin başlangıcının cevabına ihtiyaç duyulduğunda, eldeki Wheatley'den daha iyi bir şey yoktu. En kritik aksaklıkların giderilmesi ve aracın hizmete alınmasına karar verildi. Hava zaten savaş kokuyordu ve AW38, Hava Kuvvetlerinin bazı parametrelerde gereksinimlerini karşılamaya devam ediyordu.
Uçak, 935 litre kapasiteli XI serisinin daha güçlü "Kaplanları" ile donatılmıştı. maksimum hızı 330 km / saate çıkaran saniye. Kanat hafifçe değiştirildi ve V'yi 4 derece yaptı, bu da uçağın dengesini olumlu yönde etkiledi. Daha modern Vickers K makineli tüfekler için tasarlanmış yeni hidrolik tahrikli taretler var.
Hava Kuvvetleri 320 uçak sipariş etmek istedi. Armstrong-Whitworth'un yetenekleri, anlaşmanın süresi içinde 200'den fazla aracın üretilemeyeceğini gösterdi. Ve üretim başladı.
Üretim makinelerinin, prototiplere kıyasla çok daha mütevazı uçuş verileri olması bekleniyordu. Hız 296 km / s'den fazla değil ve tavan sadece 4 877 m.Karşılaştırmak için: O zamanlar İspanya'da parlayan He 111, sırasıyla 368 km / s ve 5 900 m üretti.
Ancak yine de "Wheatley" eski "Hayfords" un yerini kısmen değiştirmeye başladı.
Genel olarak, uçağı beğendim. Temelde basit olduğu için (bir İngiliz bombardıman uçağı gibi). Bu uçak ne uçuş ekibi ne de teknik personel için herhangi bir soruna yol açmadı.
Modernizasyon: "Merlin" çıktı
Modernizasyon, üretimle eş zamanlı başladı. Örneğin, iki 7,62 mm Browning Mk2 makineli tüfek ile gövdenin altında geri çekilebilir bir atış kulesi. Ağır bir duralümin fıçıydı, sırlı ve yarım ton ağırlığındaydı. Fraser-Nash FN 17 ürünü, piyasaya sürülen konumda Whitley'in zaten parlak olmayan hızını önemli ölçüde düşürdüğü için, tüm uçaklara kurulmamıştı.
Hızla her şey genellikle üzücüydü. Bu bakımdan "Wheatley" tüm akranlarından (Almanya, Japonya ve hatta SSCB'den) 100 km / s'den daha düşüktü.
Bununla ilgili bir şeyler yapılması gerekiyordu. İlk önce, Bristol Pegasus XX motoruyla bir uçağın etrafında uçmaya çalıştık. Sevmedim. Sonra bir Rolls-Royce Merlin koydular. Daha iyi oldu. "Merlin" 1 litre üretti. itibaren. 030 m yükseklikte ve onunla "Wheatley" 5 km / s verdi. Doğru, uçak silahsızdı ve taretler yerine kaportalar kuruldu.
Merlin X, motorun yüksekliği için çok iyi olan ve güç açısından daha geniş bir aralık sağlayan iki aşamalı bir süperşarjöre sahipti. Kalkışta Merlin X 1 hp geliştirdi. itibaren. ("Merlin" II, 065 hp verdi) ve en fazla 880 1 m - 720 1 hp yüksekliğe sahipti. itibaren.
"Merlins" ile seri "Wheatley" serisi IV 393 km / s hıza çıktı. Bomba yükü de arttı. Şimdi 3 kg bomba, iki 178 kg bomba ve 908 kg bomba almak mümkündü. Genel olarak, "Merlin" çıktı.
Ve dördüncü seri, hemen kuyruğuna dört Browning 7,62 mm makineli tüfek içeren yeni bir Nash-Thompson kulesinin yerleştirildiği beşinci seriyle değiştirildi. Bu, uçağın savunma ateş gücünü açık bir şekilde artırdı, ancak uçağın üstünde, altında ve yanlarında devasa "ölü bölgeler" görünümüne yol açtı.
Miktar kaliteden daha önemlidir
Ve bu formda, "Wheatley" seri üretime girdi. Ve sonra İkinci Dünya Savaşı başladı. İngilizler, Wheatley'i montaj hattında başka bir şeye, daha modern bir şeye değiştirmek istese bile, bunu yapmak o kadar kolay değildi.
Ayrıca İngiliz Savunma Bakanlığı, niceliğin bazen kaliteden daha önemli olduğuna inanıyordu. Bu nedenle Wheatley'nin ateşli topluluğu sadece arttı. Uçağın kendisi, Spitfire, Hurricane, Blenheim ve Wellington ile birlikte en önemli beş uçak arasında yer aldı.
Ancak, seri üretimle ilgili sorunlar vardı. Merlinlere Britanya Muharebesi'ndeki Spitfires ve Kasırgalarda ihtiyaç vardı.
Savaşın başlangıcında, Whitley tüm RAF uçaklarının altıda birini oluşturdu ve sekiz filo ile silahlandırıldı.
Kağıt vaftiz
Bombardıman uçakları, Almanya'ya yapılan baskınlarda ateş vaftizini aldı. Alman şehirlerine düşen bombalar değil, broşürler olduğu için şartlı olarak savaş. İngiltere'nin savaşa girmesinin ardından 3-4 Eylül 1939 gecesi Wheatley'ler Almanya'ya 6 milyon broşür dağıttı. Aynı cevabı alma korkusuyla İngilizler bomba kullanmaktan kaçındı.
Ve 1940 baharına kadar, Wheatley'ler sadece kağıt taşıyordu.
Garip Savaş, yer hedeflerinin bombalanmasını içermiyordu. Bu nedenle, ilk gerçek Whitley baskını 20 Mart 1940 gecesi, 30 Whitley ve 20 Humpdens'in Silt'teki Alman deniz uçağı üssüne saldırdığında gerçekleşti. Bir Wheatley uçaksavar ateşi ile düşürüldü ve baskının sonuçları etkisizdi.
Normal savaş çalışmaları ancak Almanlar Belçika ve Hollanda'yı ele geçirdikten sonra başladı. Wheatley'ler ancak o zaman Alman birliklerinin hareketini engellemek için demiryollarına ve otoyollara saldırmaya başladı. Ve 15 Mayıs'ta tam ölçekli bir hava savaşı başladı.
Mayıs ayının ikinci yarısı boyunca Wheatley'ler Ren Nehri üzerindeki rafinerileri bombalamaya çalıştı. Sonuçlar önemsizdi, pilotların ve gezginlerin iğrenç eğitimi etkilendi. Örneğin 16 Mayıs'ta havalanan 78 bombardıman uçağından 24'ü hedef alana ulaştı, böyle bir eğitimle etkili gece baskınlarından bahsetmeye gerek yok.
Haziran ayında 36 Wheatley'den oluşan bir grup İngiliz Kanalı üzerinden uçacak, Fransa ve İsviçre üzerinden uçacak, Alpleri atlayacak ve Torino ve Cenova'yı bombalayacaktı. 13 arabadan on üçü uçtu. Zaten bir başarı, ancak hasar yine minimum düzeydeydi.
"Bin Bombacı Baskını"
26 Ağustos 1940 gecesi, II.Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden neredeyse bir yıl sonra, ilk İngiliz bombaları Berlin'e düştü. Bu operasyon için tahsis edilen 81 bombardıman uçağından 14'ü Wheatley vardı.
Yavaş yavaş İngiliz pilotlar eğitim seviyelerini geliştirdiler ve uçak sayısı arttı. Mannheim, 7 Aralık 1940'ta 134 uçakta, 10 Şubat 1941-221'de Hannover'de, Nisan 1941'de Kiel'de bombalandı - sırasıyla 288 ve 159 uçak.
Bununla birlikte, İngiliz bombardıman uçağı havacılığının çalışmalarının yoğunluğu ne kadar artarsa, Luftwaffe savaşçıları da o kadar güçlü çalıştı. Ve burada "Wheatley" in bir savaş uçağı olarak geride kalması görünmeye başladı.
Yavaş hız, yetersiz hareket alanı, zayıf savunma silahları, vücut zırhının eksikliği - tüm bu göstergelerde Wheatley, Wellington'dan çok daha kötüydü. Stirling ve Halifax yoldaydı. Gün içinde herhangi bir kullanımdan söz edilmedi (dövüşçü siperliği altında bile), bu yüzden gece gökyüzü Whitley'in çalışmalarının arenası oldu.
Ancak geceleri de uçmaya başlayan Stirling ve Halifax'ın uçuş özellikleri göz önüne alındığında, Whitley'in değeri giderek minimum hale geldi.
Savaş görevleri daha modern araçlara tahsis edildi ve "Wheatley" eğitim ve yardımcı amaçlarla kullanılmaya başlandı. Whitley'in son büyük askeri operasyonu 30 Nisan 1942'de Ostend'e yapılan baskın oldu. Bundan sonra, "Wheatley" ile donanmış tüm filolar yeni ekipmanlarla yeniden donatılmaya başladı.
Doğru, zaman zaman eğitim filolarından "Wheatley" Almanya'nın Köln, Essen, Bremen, Duisburg, Oberhausen, Stuttgart ve Dortmund kentlerine yapılan büyük baskınlar nedeniyle çekildi. Sözde "bin bombardıman uçağının baskınları".
Ancak etkinlik yine düşüktü. Luftwaffe pilotları, savunmasız Whitley'in Abschussbalken'ı çekmek için mükemmel bir neden olduğunu ve Stirlings'e acele etmediğini çok iyi anladılar. Yine de 8 makineli tüfek ve 2 - bir fark var, değil mi?
Böylece, Wheatley'in çoğu eğitim birimlerinde kaldı. Herkes onlardan öğrendi - çok motorlu araçların pilotları, navigatörler, radyo operatörleri.
Denizaltı karşıtı devriye uçağı
İkinci en büyük kullanım yeri Kıyı Komutanlığına bağlı havacılıktır. Orada uzun süre havada kalabilen "Wheatley" çok faydalı oldu. Devriye denizaltı karşıtı uçağın rolü omzundaydı. Ancak - düşman savaşçılarının ortaya çıkmasının beklenmediği uzak bölgelerde. Orada "Wheatley" gece gündüz çalışabilir. Ancak düşman savaşçının çalışabildiği yerde "Whitley" uçmamayı tercih etti.
Wheatley, devriye uçağı kadar iyi miydi? Pek iyi değil. Zayıf savunma silahları ve hızı, onu düşman uçakları için potansiyel bir kurban haline getirdi. Ancak bomba yükü, herhangi bir denizaltı için üzücü bir yaşam ayarlayabilecek yakıt ve bombalarla ek tanklar almayı mümkün kıldı.
Sadece Whitley ile değiştirilen Anson, daha da kötü silahlı ve daha da yavaştı.
"Wheatley" Mk VII
"Whitley" in Alman denizaltılarına karşı ilk kullanımı Eylül 1939'da gerçekleşti. Ve oldukça başarılı bir şekilde ortaya çıktı. Öyle ki uçağın özel bir modifikasyonu bile geliştirildi. Temelden, uçuş menzilini 3 km'ye çıkaran dört yakıt tankının ve yüzey gemilerini tespit etmek için ASW Mk II radarının varlığı ile farklıydı.
Radar, böyle bir uçak için yararlı olmanın ötesinde bir şeydir, ancak radar antenleri, arka gövdenin üzerine, antenleri alarak, kanatların altındaki ve burnun altındaki çiftliklere yerleştirildi. Bütün bunlar aerodinamiği büyük ölçüde kötüleştirdi ve hız 350 km / saate düştü, tavan ve tırmanma hızı düştü. Artı, radar ve antenlere ek olarak, yer belirleme operatörü ve ekipmanı da eklendiğinden, kitle büyüdü.
Whitley Mk VII versiyonuydu. Fabrikada üretildi.
Ve Alman denizaltısına karşı ilk zafer, 5. uçak ailesinin "Wheatley" tarafından kazanıldı. 77. Bombacı Filosu olan Whitley, Biscay Körfezi'nde U-705'e saldırdı ve battı. 30 Kasım'da aynı bölgede, 502. Filonun "Wheatley" VII'si bir zafer kazandı: U-206 dibe gitti.
Doğru, burada bile Wheatley'ler 1942'den beri yavaş yavaş yerini daha modern makinelere bıraktı.
"Wheatley" in nakliye ve iniş versiyonu
Ve tabii ki, eski bombardıman uçağı yardım edemedi, ancak bir nakliye uçağı oldu. Arka tareti çıkarırsanız, onun yerine paraşütçüleri düşürmek için iyi bir platform elde edersiniz. Büyük Britanya, kendi hava kuvvetlerinin yaratılmasında biraz gecikti, bu nedenle savaş sırasında doğaçlama yapmak zorunda kaldı.
Whitley, bomba bölmelerinde tam teçhizatlı 10 paraşütçü ve 1 kg kargo taşıyabilir.
7 Şubat 1941'de 8. Filodan 78 Wheatley, 37 özel eğitimli paraşütçü-sabotajcıyı Malta'ya transfer etti. Bu, Wheatley asker gemisinin ilk kullanımıydı.
Ve 27 Şubat 1942'de, aslında bir yıl sonra, Dayak Operasyonunda 12 Filodan 51 Wheatley kullanıldı. Operasyon başarıyla tamamlandı, Brunenwal şehrinde Almanların burnunun dibinden bir paraşütçü ekibi gizli Würzburg radarını çaldı.
Wheatley-çekici araç
1942'nin ilk yarısında 38. hava grubunda birleşen "Wheatley" den üç filo çekici uçak oluşturuldu.
"Wheatley" 5. seri, bir planör tipi "At" veya "Hotspar" çekebilir.
Ancak pratik uygulamaya gelmedi. İngilizler, amfibi operasyonlarda planör kullanmaya karar verdiğinde, Wheatley artık orduda römorkör olarak kalmadı.
1943 yazında, Batı Avrupa şehirlerine broşürler dağıtmak için römorkör filosundaki Wheatley'ler yeniden işe alındı.
Son Wheatley, Haziran 1943'te montaj hangarından ayrıldı. Tüm modifikasyonlardan toplam 1 adet üretildi. 814'te tüm Wheatley'lerin modası geçmiş ilan edildi ve hizmetten çıkarıldı.
Son Whitley - Britanya'nın acısı
Armstrong-Whitworth, Mart 1949'a kadar hizmet veren Whitley'in bir kopyasını elinde tuttu.
Genel olarak uçağa başarılı denilemez. Bir yandan, o kadar çok kişi yapıldı ki, "onu atıp unutmak" imkansızdı. Savaş devam ediyordu ve düşmana fayda sağlayacak veya zarar verebilecek her uçak bunu yapmak zorundaydı.
Bu nedenle, savaşın ilk yarısı Wheatley'i bir yere yapıştırmaya çalışmakla geçti. Uçak o savaş için hala çok yavaştı ve çok zayıf silahlanmıştı. İhtiyaç anında bile gece gökyüzünde bile.
Gerçekten de Whitley, RAF'ın acısı ve kederi.
LTH Whitley Mk.V
Kanat açıklığı, m: 25,20
Uzunluk, m: 21,75
Yükseklik, m: 4,57
Kanat alanı, kare m: 105,72
Kütle, kg
- boş uçak: 8 707
- normal kalkış: 12 690
- maksimum kalkış: 15 075
motorları:
2 x Rollse-Royce Merlin X x 1145 HP itibaren.
Maksimum hız, km / s: 364
Seyir hızı, km / s: 336
Pratik menzil, km: 2 400
Tırmanış hızı, m / dak: 240
Pratik tavan, m: 7 200
Mürettebat, pr: 5
silahlanma:
- elektrikle kontrol edilen kuyruk taretinde dört 7,69 mm makineli tüfek
- burun taretinde bir 7,69 mm makineli tüfek
- 3 kg'a kadar bomba