Michael Carneal 1997 Şükran Günü’nün ardından Pazartesi günü Kentucky’deki lisesinin lobisine elinde silah dolu büyük bir çantayla girdiğinde sadece 14 yaşındaydı.
Okul bandosunun bir üyesi ve bir zorbalık kurbanı olan Carneal, o sabah lobide aylak aylak aylak aylak aylak dolaştı, kulak tıkaçlarını taktı, kaçırdığı bir tabancayı aldı ve dersten önce bir dua grubu toplantısında ateş açtı.
Üç öğrenciyi öldürdü ve bazıları onu arkadaş olarak görenler de dahil olmak üzere beş kişiyi yaraladı. Genç, şartlı tahliye olasılığı ile ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.
Çeyrek asır sonra o gün geldi ve bu nadir bir durum.
Birkaç ölümcül okul atıcısı bu noktaya ulaştı. Genellikle kendi canlarını alırlar, olay sırasında kolluk kuvvetleri tarafından öldürülürler veya şartlı tahliye olmaksızın müebbet hapis cezasına çarptırılırlar. Özellikle, Carneal’ın katliamı 1997’de, hatta Columbine görüntüleri dünyayı iki yıldan kısa bir süre sonra şoke etmeden önce gerçekleşti ve okul saldırılarını ABD’nin korkulan ama sıkça konuşulan bir parçası olarak pekiştirdi.
1979’da iki kişiyi öldüren ve dokuz kişiyi yaralayan bir kız okul saldırganı, 25 yıl içinde şartlı tahliye ile Carneal ile aynı ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Altı kez reddedildi.
Bu haftanın başlarında, Carneal’ın kurbanları ve akrabaları Kentucky Eyalet Şartlı Tahliye Kurulu’nun iki üyesinin huzurunda konuştular; biri hariç hepsi tutukluluğunun devamını savundu. Tetikçi ertesi gün kendi ifadesini verdi, ancak üyeler oybirliğiyle bir karara varamadı.
Önümüzdeki hafta tam eyalet şartlı tahliye kurulu Carneal’ın davasını değerlendirecek. Sadece üç seçenekleri var: Serbest bırakın, hapiste tutun ya da şartlı tahliye kararını yıllarca erteleyin. Carneal’ı hapishane yerine psikiyatrik bir tesise nakletmek gibi bir seçenek yok.
Ancak Salı günü Carneal’ın kendisi iki yönetim kurulu üyesine 25 yıllık tedaviye ve üç psikolojik ilaca rağmen hala sesler duyduğunu söyledi. Başkan Ladeidra N. Jones ve yönetim kurulu üyesi Larry Brock’un huzurunda verdiği ifadede huzursuz ve gergin görünüyordu.
“Artık bunun yapmam gereken bir şey olmadığını biliyorum ve bunu yapamam ve yapmam gereken bir şey olmadığını rasyonalize edebiliyorum – ve duyduklarım gerçek değil” dedi.
14 yaşında bile Carneal, doğruyu yanlışı bildiğini ancak katliamın suçunu “bir faktörler kombinasyonuna” bağladığını söyledi.
Yönetim kuruluna “Bir şeyler duyuyordum ve aşırı derecede şüpheliydim” dedi. “Ve yıllardır hissettim, yabancılaşmış ve farklı hissettim ve sanırım akıl sağlığı sorunları geliştirmeye başladığımda, bunu besledi – ve bu bir nevi … böyle hissettiğim yıllar.
“Ve kafamda bazı şeyleri duyma, bazı şeyleri yapma noktasına geldi ve ben onları yapıyordum. Yeterince güçlü değildim ya da bana söylenenleri değerlendirecek kadar düzgün düşünmüyordum ve kendimi onları yaparken buldum.”
Carneal’ın yaptığı şu: Babasından ve bir komşusundan silah ve mühimmat çaldı ve 1 Aralık 1997’de kız kardeşi onu okula götürdüğünde bunları bir sınıf projesi kılığına soktu. Öğrencilerin hararetli bir şekilde sohbet ettiği Heath Lisesi’nin lobisine girdi. Şükran Günü’nden sonra ve bazıları derslerden önce gönüllü olarak gerçekleşen bir dua grubu için toplandı.
Carneal’ın yanında tüfekler vardı ama onları kullanmadı. Bunun yerine, sabah 7.45 civarında 22 kalibrelik yarı otomatik bir tabanca ateşledi. 14 yaşındaki Nicole Hadley’i alnından vurdu, ardından 17 yaşındaki Jessica James’i ölümcül şekilde vurdu; ve Kayce Steger, 15. Carneal, o zamandan beri göğsünden aşağısı felç olan Missy Jenkins Smith de dahil olmak üzere beş kişiyi daha yaraladı.
O günden önce, kurbanlarından birkaçı onu arkadaşları olarak görüyordu. Carneal, Salı günü iki yönetim kurulu üyesinin önünde ifade verirken bazı kurbanlarından hoşlandığını itiraf etti.
Jessica James, “genç insanlara yardım etmesi” ile tanınan “grupta her zaman bir lider, pozitif bir lider” idi. Onu öldürdü.
Carneal, polisi beklemek için okul ofislerine geri götüren müdür Bill Bond’un yanına gelmeden önce sekiz kişiyi öldürdü ve yaraladı. Cinayet, cinayete teşebbüs ve hırsızlık suçlamalarıyla karşı karşıya kaldı ve savunmasını akıl hastalığı ve zorbalık üzerine odaklayarak suçlu bulundu.
O günden beri tekerlekli sandalyeye mahkum olan grup arkadaşı Missy Jenkins Smith, Carneal ile yeterince arkadaş canlısıydı ve Heath Lisesi’nin “zorbalıkla ilgili ciddi bir sorunu olduğunu” kabul ediyor.
Çekimden önce, “Zaman zaman vardı. [Carneal] bir şeyler yapabilirdi – ve onun her zaman komik olduğunu düşünürdüm – ama bazı insanlar vardı, bilirsiniz, ona olduğu gibi, bilirsiniz, sinir bozucu ya da her ne olursa olsun… Bu, ona her ne olursa olsun bir mazeret sunacağım anlamına gelmez.”
Aslında, Carneal’ın zorbalığı nasıl savuşturabildiğini biraz kıskandığını hatırladığını söylüyor – ta ki ateş etmeyi bırakmadan önce lise koridorunda bir kan banyosu başlattığı güne kadar.
Çok normal başlayan bir günde böyle bir korkudan sorumlu olacağını düşündüğü son kişi oydu. Missy o sabah ablası okula onsuz gitmesin diye aceleyle evden çıkıyordu; bu güne kadar, veda ederken anne ve babasına onları sevdiğini söylemediği için pişmanlık duyuyor. Dakikalar sonra kendi ölümüyle yüzleşecekti.
Okula gittikten sonra, öğrenciler dersten önce akıllarına gelebilecek herhangi bir şey hakkında düşünmek ve dua etmek için toplanırken, günlük dua çemberi için duyuru yapıldığında o ve Mandy koridordaydı.
İşte o zaman havai fişeklere benzeyen sesleri duydu. Nicole’ün vurulduğunu gördü ve şoka girdiğini düşünüyor – tam o sırada ona da bir kurşun isabet etti.
Missy, “Dürüst olmak gerekirse, dua çemberinin peşinde olduğunu düşünmüyorum” dedi. Bağımsız. “Ama o büyük bir grup insanın peşindeydi.”
Bayan Jenkins Smith, olaydan on yıl sonra, çekim için hazır bulunan ve kız kardeşini korumaya çalışan ikizi Mandy ile Carneal’ı hapishanede ziyaret etti. Daha sonra kitaplar yazdı ve avukat oldu ve Pazartesi günü Kentucky şartlı tahliye kuruluna verdiği ifade sarsıcıydı.
Artık evli bir iki çocuk annesi olan Missy, yönetim kuruluna “Başkaları tarafından ne kadar zaman önce bakıldığını düşünmeni istiyorum” dedi. “14 yaşından şu anki 39 yaşına kadar, 25 yıldır kendine bakma sorumluluğu yoktu ve bakıldı.
“Bir insan, hayatının geri kalanında buna güvenle söyleyebileceğini nasıl söyleyebilir?” diye sordu ve ekledi: “Ya bu yeni dünyadaki stresörler onun üzerinde ağırlık oluşturmaya başlarsa – cinayetten veya cinayete teşebbüsten hapis yattıktan sonra iş bulmakta zorluk çekerse, onun kim olduğunu ve ne yaptığını bilen insanlarla karşılaşırsa? Etrafında değişen bu yeni dünyayla başa çıkabileceğinden ne kadar eminiz? Ya bu sorunlar onu duygusal olarak o kadar çok etkiliyor ki, ilaçlarını almamayı seçiyorsa? Ya ilaçlarının artık yardımcı olmaması onu duygusal olarak yeterince etkiliyorsa?
“Çok fazla ‘Ya eğer’ var – kendi başının çaresine bakabilecek kadar sorumlu olacağını varsaymak ve akıl hastalığının bir daha kimseye zarar vermesine izin vermemek? Kurbanlarının perili olmadan kendilerini rahat ve güvende hissetmelerinin tek yolu hapishanede yaşamını sürdürmek,” diye devam etti.
Duyguları, Nicole Hadley’nin ebeveynleri, erkek ve kız kardeşi tarafından tekrarlandı, ancak Carneal tarafından başından vurulan ve saç çizgisinde hala yara izi taşıyan Hollan Holm, saldırganın serbest bırakılmasını savundu.
Saldırı sırasında 14 yaşında olan ve Aralık ayında 40 yaşına girecek olan Bay Holm, “Hâlâ bir çocuktum” dedi.
“O gün Heath Lisesi’nin lobisindeki herkes, Michael Carneal dahil, çocuktu. O gün ne kadar az şey bildiğimi tam olarak anlamam 25 yılımı aldı – hayatın ne kadarını yaşamamış olduğumu ve düşünce ve kapasitemde yetişkinlikten ne kadar uzakta olduğumu. Bugün o gün olduğumdan farklı bir insanım. O günden sonra bir aile kurmak ve kariyer sahibi olmak için yola çıktım.”
Yine de Bay Holm, Carneal’ın eylemlerinin sonuçlarını hafife almadı.
“Hala insan kalabalığı içinde olmakta zorlanıyorum” dedi. “Bir restoranda sırtım kapıya dönük oturduğumda, bir dizi küçük havai fişek veya patlayan balon o sabahki kasıtlı silah atışlarına yaklaştığında endişeleniyorum. Panik içinde yüzümdeki rengin çekildiğini hissedebiliyorum.”
Carneal Salı günü şartlı tahliye kurulu üyelerinin huzuruna çıkarken, işlediği suçlar için üzgün olduğunu söyledi ancak Bayan Jones, tıbbi kayıtlara göre, mahkumun prognozunun onlarca yıllık tedaviden sonra “kötü” kaldığına dikkat çekti. “Şiddet içeren görsel imgelerle paranoyak düşünceler” yaşamaya devam etti.
Bayan Jones ayrıca, Carneal’ın ailesinin ve hukuk ekibinin, savunması ve tahliye planıyla ilgili olarak yönetim kuruluna mektuplar gönderdiğini, ancak beklediği duruşmayı yürütmek için yeterli donanıma sahip olmayan mahkumdan hiçbir şey almadıklarını da kaydetti. ömrünün yarısından fazlası. Ayrıca yönetim kurulu üyelerine, akıl sağlığı teşhislerine değil, sadece doktorların talimatlarına “dikkat ettiğini” söyledi.
Buna ve aldığı ilaçlara rağmen, seslerin hala birkaç gün öncesinden bir şeyler yapmasını söylediğini itiraf etti.
İfadesini izleyen Bayan Jenkins Smith, savunmasından etkilenmedi ve Salı günü bir Facebook gönderisinde “bugün Michael için işlerin iyi gitmediğini düşünmediğini” paylaştı.
“Yönetim kurulunun oybirliğiyle karar verememesine şaşırdım, ancak tüm kurulun önümüzdeki hafta doğru olanı yapacağına inanıyorum. 25 yıl sonra bugün daha iyi olduğuna veya bu duruşmaya hazırlanmak için çok çaba sarf ettiğine dair herhangi bir kanıt görmedim ve yönetim kurulunun da bunu gördüğünü düşünüyorum” diye yazdı. “Benim görüşüme göre, hapishanede çalışıyor ve güvende, biz de buradayız. Hadi böyle devam edelim.”