Rusya'nın aksine, mahkumiyetin taktik nükleer silahları yasaklama gereği üzerine egemen olduğu yer silâh (TNW), ABD ve NATO ülkeleri kullanımının mümkün olduğunu düşünüyor. Üstelik buna çok dikkat ediyorlar. Bir yıldırım düşmesi stratejisinde, Avrupa'da bulunan TNW tarafından önemli bir rol oynar. NATO’nun nükleer planlamasının analizinin sonuçları, askeri tehdidin açık bir çatışma haline gelmesini önlemek için özel tedbirlerin alınmasını gerektiriyor.
Geçtiğimiz yüzyılın 90'inde, SSCB Başkanı'nın (1991 Ekim) tek taraflı girişimlerinin sonucu olarak, Orta ve Kısa Menzilli Füzelerin Ortadan Kaldırılması Antlaşması'nın (1987 Aralık'taki), taktik nükleer kuvvetlerin ve INF Antlaşması'nın iç cephaneliğinde önemli bir azalma vardı. Belirsizlik, sonuçta ortaya çıkan sonuçlarla birlikte bu silahların ve mühimmatın korunma ihtiyacını anlamada, her şeyden önce, bölgesel ölçekte nükleer caydırıcılık sorunlarını çözmede kullanma olasılığını ve uygulanabilirliğini ortaya çıkardı.
OTRK "Oka", 1980-m'de kabul edildi. SSCB topraklarında bulunan başlatıcılar ve daha fazla 200 füzesi, INF Antlaşması temelinde iddia edilen 1989 yılında imha edildi
Tatbikatlarda taktik nükleer silah kullanımı planlanmamıştır, bu şartlar altında gerekli olan askeri harekat yöntemleri ve formları geliştirilmemiştir. Sonuç olarak, komutanların ve personel memurlarının ilgili becerileri kayboldu. Taktik nükleer silahların çalışmasını sağlayan askeri altyapının parçalanma süreci hızlandı.
Askeri basın, stratejik olmayan nükleer silahlarla ilgili sorunları çok az tartıştı, ülkenin güvenliğinin önemine değinerek, kullanım yöntemlerinde çeşitli yorumlara neden oldu. Bazı araştırmacılar ve uygulayıcılar saldırganlığı püskürtürken ilk önce her durumda TNW kullanmanın önerildiği görüşünde. Ancak açıklamalar yeterince doğru görünmüyor, çünkü bunlar öncelikle Rusya'nın askeri gücünü zayıflatmaya dayanıyor. Diyelim ki nükleer silahların Batı’ya yönelik bir saldırının kovulmasının ilk aşamasında kullanılması, doğada ve feci sonuçlara yol açmamalı, ancak daha fazla saldırganlık durumunda nükleer saldırıların tırmanışı için hazırlıklı olduğunu kanıtlamalıdır.
Bu tür öneriler, bölgesel düzeyde caydırıcılık sorunlarının ve taktik nükleer silahların bu görevdeki rolünün zayıf bir şekilde geliştiğini doğrulamaktadır. Sorunla ilgili yayınların analizi, bazılarında yazarların caydırıcı ve taktik nükleer silahların kullanımıyla mücadeledeki ayrımın bulunmadığına inandığını gösteriyor. Nükleer caydırıcılığın, nükleer silahların bir misilleme grevinde kullanılması tehdidiyle saldırganlığın önlenmesi olarak anlaşılması gerektiğine inanıyoruz. Yani, ana araç bu alanda nükleer silahların bulunmasıdır.
Caydırıcılığın aksine, saldırganlığın azaltılması bir tehdit değil, düşmanı, nükleer silahların düşman tarafından ve diğer kitle imha araçlarının kullanımına cevaben nükleer de dahil olmak üzere çeşitli büyüklükteki grevlerle düşmanlıkları durdurmaya zorluyor.
1960 - 1988’in askeri bölgelerinde yapılan tatbikatların deneyimlerine göre, bir nükleer saldırı hazırlığı ve planlaması sırasında komutan ve ön personelin çalışma yöntemleri duruma bağlıydı ve mühimmat tüketimini ve hangi derinliği belirten Genel Personel Yönergesi temelinde gerçekleştirildi. Hedefler (nesneler) cephenin kuvvetleri tarafından vurulmalıdır. Ön merkezde, taktik nükleer silahların kullanımına ilişkin bir kararın doğrudan oluşumu gerçekleştirildi. Bu amaçla önceden özel bir nükleer planlama grubu oluşturuldu. Genellikle ön büro başkanı tarafından yönetiliyordu.
Nükleer saldırı planı ön komutan tarafından onaylandı ve önemli yeni nesnelerin (hedeflerin) tanımlanmasına bağlı olarak düzenli olarak güncellendi. Uygulamanın gösterdiği gibi, böyle bir plan, genel bir emir verildiğinde TNW kullanımına izin verilmesi beklentisiyle operasyon kararının açıklanmasından önce bildirilmelidir.
Çatışmanın başlangıcından ve askeri tehdit birikiminden bu yana, ana çabalar, yeni önemli hedefleri tanımlamak için durumu toplamaya, incelemeye ve analiz etmeye, ayrıca nükleer kuvvetlerin varlığını göstermek için TNW'nin yanlış sınırlara ilerlemesini ve ardından da konumlandırma alanlarına gizli yer değiştirmeye odaklanmaya odaklandı. Mühendislik ekipmanı ve kılık değiştirmeye özel önem verildi.
Derhal saldırganlık yayılma tehdidinin ortaya çıkmasıyla, sırayla veya Genelkurmay'ın (Yüksek Komuta oranları) belirlenmiş bir işaretiyle, cephenin oluşumları ve bölümleri “tamamlandı” uyarısı durumuna getirildi. Birlikler ve karargahlar kendilerine tahsis edilen gizli alanları işgal etti, MTA ve RIA konumdaydı ve cephenin hava kuvvetleri alternatif hava limanlarını işgal etti.
Tatbikat sırasında yapılan çalışmalar, bu dönemde düşmanın eylemlerinin olası niteliğinin ve nükleer silah kullanma niyetinin en iyi şekilde değerlendirilebileceğini göstermiştir. Bu nedenle, Genelkurmay’ın operasyonel yönergesi (Yüksek Komutanlık oranları), saldırganlığın başlamasından iki ya da üç gün önce bir kural olarak öne çıktı.
Düşmanın nükleer silah kullanmaya hazır olduğuna dair güvenilir veriler elde edildiğinde, ön yönetimdeki çalışma yöntemleri, nükleer silahlarla imha edilen ve bu nedenle kullanım kararlarını düzelten nesnelerin (hedeflerin) keşfedilmesini içeren özel bir yön kazanmıştır.
İşlem hazırlamanın en uygun yöntemi paraleldi. Bu süre zarfında, memurların yüksek koordinasyonu ve profesyonelliği özel önem kazanmaktadır. Veri toplama ve işleme, zorunlu geri bildirim ile otomatikleştirilmiş modun geniş kullanımıyla gerçekleştirildi.
Nükleer saldırılardan hemen önce, düzenlemeler genellikle aşağıdaki gibidir. Ön merkezde belirlenen sinyale göre, komutan, ön merkez memuru, RVAA başkanı, Hava Kuvvetleri ve genelkurmay başkanları, operasyon dairesi başkanı, MFA ve Hava Kuvvetleri yönetiminde görevli memurlar, doğrudan nükleer grevlerin doğrudan hazırlanması ve uygulanması sürecinde yer aldı. cephenin savaş komutanlığı ve cephenin subaylarla istihbarat başkanı istihbarat merkezidir. CBU, RC, füze kuvvetleri ve Hava Kuvvetleri arasında önceden her türlü ve otomatik kontrol sistemi iletişimini organize etti.
Önceden belirlenmiş hedefleri, özellikle nükleer silahları ve ön komutanın emriyle yenilerini kurmak için, авиация. Bazı egzersizlerde, sadece zeka değil, hepsi. Birincisi, düşmanın saldırılarından çekilmesi ve ikincisi, hedeflerin görsel ek keşfi için.
Dozor-86 tatbikatı, bu göreve katılan tüm yetkililerin çalışma yöntemlerini inceledi. Bir hedef tespit edildikten sonra, keşif merkezine aktarılan havadaki bir pilot, örneğin: “Grove - Ivanov'un 2 km kuzeyinde, 100'e kadar konsantre oluyor tanklar". RC'de bu tür bilgileri aldıktan sonra, örneğin daha önce bu alanda tank bulunmadığı tespit edildi. Merkez Bankası'na ilettiler: “Hedef yeni, koruda 100 taneye kadar tank” ve kodlanan haritadaki koordinatlar.
CBU’da, MFA merkezindeki bir memur, komutanın haritasına bir hedef koydu ve coğrafi koordinatları belirledi, ACS'yi netleştirdi.
MFA ve A'nın başkanı, bu hedefi yok etmek için bir nükleer silahın optimum varyantını (hava veya toprak) belirledi ve ön komutana rapor etti.
Sanatçıyı - MTA'yı ve Hava Kuvvetlerini belirledi ve başına şu komutu verdi: "MTA, 100, hava, yok et."
MFA Başkanı RDB'nin sayısını ve hazırlık durumunu belirledi.
Bu tugayın yönünün başı, mevcut iletişim yolları için RDB komutanına verilen emri kopyaladı. Modern araçların mevcudiyeti ile işlem azaltılabilir.
60 - 80-s alıştırmalarının deneyiminden taktik nükleer silahların kullanılması için önerilen seçenek bir şablon değildir ve bu zorlu silahların kullanımının tartışılmasını gerektirir. Son çare olarak, ilk kullanımının herhangi birinin, nükleer saldırıların stratejik olanlara indirgenmesine neden olan ve genel bir felakete yol açacak olan maceracılık olduğu hatırlanmalıdır.