ON ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
31 Mart günü pazardı, yani ibadet günüydü. Güverte ve makine kaptanları, en güzel üniformalarını giymişlerdi. Ayakkabıları pırıl pırıl parlıyor, bu parlaklık hemen dikkati çekiyordu. Ellerinde beyaz eldivenleri bulunan, ceketleri parlak sarı düğmelerle ilikli birinci ve ikinci kaptanlar, ibadet vaktinin gelmesini, köprü üstünde konuşarak bekliyorlardı.
İbadet yeri, kıç taraftaki büyük yemek salonuydu. Herkesin elinde birer dua kitabı bulunuyor, ibadetin başladığını bildirecek olan kampananın son vuruşunu sessizlik içinde bekliyorlardı. Doktor Dean Pitferge, yanı başıma oturmuş, küçük keskin gözleriyle kalabalığı birer birer süzüyordu.
İbadet, normal bir kilisede nasıl cereyan ediyorsa, burada da aynen cereyan etti. Kaptan Anderson’un son birkaç cümlesinden sonra ortaya bir başka hatip çıktı. Doktor Pitferge’in yüzüne baktım. Doktor, kaşlarını çatmamış ve muhterem rahibin aydınlatıcı sözlerini dinlemeye hazırlanmıştı.
Rahip, siyah giysisinin önünü vakur bir tavırla ilikledi, ipek başlığını masa üzerine koydu, mendilini çıkararak hafifçe dudaklarına dokundurdu ve orada bulunanların hepsini içine alan bir ifadeyle konuşmaya başladı:
“Tanrı, önce Amerika’yı altı günde yarattı ve yedinci gün dinlendi!”
Bu sözler üzerine kalkıp kapıya doğru yollandım…
(Çeviren: D. Yılmaz Tekin)
ON ÜÇÜNCÜ BÖLÜM