Bir ilkokul öğretmeni olarak kariyerime yeni başladığımda, müdürün bize ev ödevi verme uygulamasını sonlandırmak hakkında ne düşündüğümüzü sorduğu bir personel toplantısını hatırlıyorum. Bu tür bir hareketin öğrencilerin materyalle pratik yapmaları için yeterli fırsatları engelleyeceğine dair endişelerini dile getiren salondaki birkaç kişiden biriydim. Ama müdürün arka cebinde benim henüz sahip olmadığım bir araştırma vardı: John Hattie.
hattie diyorbize söylendi, ilkokuldaki ödevin sıfıra yakın bir etki büyüklüğüne sahip olduğu. Değerli zamanımızı ev ödevi tasarlamak, dağıtmak ve toplamakla harcamaktansa hemen hemen başka herhangi bir müdahalede bulunsak daha iyi olur. Ve o kadardı.
Hattie’nin meta-meta-analiz metodolojisinin öğretmenlik pratiğim üzerindeki susturucu etkisini ilk kez hissetmiştim. Hiçbir çelişkili araştırma (örneğin, Öğrenme için aralıklı uygulamanın önemi ne olacak?) veya rasyonel tartışma (örneğin, Ev ödevimizi yapmaya odaklanmamalı mıyız? daha iyi, tamamen ortadan kaldırmak yerine?), Hattie’nin çeşitli öğretim stratejilerini etki büyüklüğüne göre karşılaştıran lig tablosunun güçlü ve otoriter imajını bozabilir. John Hattie tarafından okuma araştırmalarını incelemek için bir araç olarak popüler hale getirilen ikincil meta-analiz metodolojisini yeniden kuran Nathaniel Hansford’un The Scientific Principles of Reading Instruction adlı kitabını işte bu hüsranla okudum.
Okuma Öğretiminin Bilimsel İlkeleri’nin ilk bölümleri, araştırma yöntemlerinin kullanışlı bir özetidir. Belirli bir çalışmanın esası hakkında çevrimiçi tartışmalara girerken kendisini sık sık eski doktora yöntemleri ders kitaplarını kavrarken bulan biri olarak, Hansford’un özetini son derece yararlı buldum. Okuyucular, iyi bir çalışmayı kötü bir çalışmadan ayıran şeyin ne olduğunun farkına varacak ve aynı zamanda günümüz eğitim araştırmalarının durumunu daha iyi değerlendireceklerdir. Bu bölümleri özellikle iki şeyi vurgulamak isteyerek tamamladım: 1) Meta-analizlerde bildirilen etki büyüklüğü büyük ölçüde altta yatan çalışmaların kalitesine ve tasarımına bağlıdır ve 2) düşük kaliteli çalışmaları elersek temelde eğitimde var olan kanıtların çoğunu göz ardı etmek. Bu kitabı okumadan önce, bu soruna benim çözümüm, araştırmacıların en kaliteli çalışmaları vurgulayan uygulayıcı dostu anlatı incelemeleri oluşturmaya odaklanmaları ve boşlukları daha düşük kaliteli çalışmaların ve gelecekteki araştırma alanlarının tanımlarıyla doldurmalarıydı. Bununla birlikte, Hansford’un kitabını okuduktan sonra, araştırmacıların kendi görüşlerini doğrulamayan çalışmaları görmezden gelme potansiyelini ortadan kaldırdığından, meta-analizin kanıtları anlamamız için uygulamamız gereken önemli bir kontrol olduğuna ikna oldum. Belki de araştırmacıların araştırma yorumlarına körü körüne bağlı kalmak – diğer adıyla anlatı incelemesi yoluyla guruluk – eski müdürümün ikincil meta-analizlerden gelen etki boyutlarına körü körüne bağlılığı kadar tehlikeli olabilir.
Kitabın 3. bölümü gerçekten çok özel. İçinde Hansford, John Hattie’nin en son etki boyutu listesini alıyor ve bunları ilkelere göre sınıflandırıyor – kitabın adı da buradan geliyor. Hansford’un çeşitli stratejileri, Nitelikli Eğitim Süresi, Öğretmen Netliği, Spesifiklik, Uygun Derecede Zorlayıcı Müfredat, Gelişim Zihniyeti (bu arada, Hansford’un yakın zamanda geri çektiği) şeklinde nasıl gruplandırdığını okumak bu mükemmel makale) ve Yansıtıcı Öğretim, en azından benim bildiğim kadarıyla neden daha önce kimsenin bunu yapmadığını merak etmeme neden oldu. Hansford daha önce bana her şeyin arkasındaki “neden”den çok “neyin işe yaradığı” sorusuyla ilgilendiğini söylese de, 3. bölümde ana hatlarını çizdiği ilkeler kesinlikle neden, örneğin sorgulamaya dayalı soruları daha iyi anlamamı sağladı. öğrenme keşfederek öğrenmeden üstündür, ancak doğrudan öğretimden daha düşüktür. Bir başka aydınlatıcı bölüm, okuma savaşlarının esintili bir analizini sunan 6. bölümdür. Yine, fonetik-yoğun programların göreceli üstünlüğünü tüm dil için dengeli okuryazarlıkla ilişkilendirebiliriz, bu sırayla, 3. bölümdeki Hansford’un ilkelerine.
Kitabın geri kalanının büyük bir kısmı, okuma eğitiminin ana alanlarının her biri için bilimin durumunu açıklayan bölümler içerir. Akıcılık, anlama, kelime dağarcığı vb. alanlarda neyin işe yaradığına dair bir referans bulmak istiyorsanız, böylece birisi “araştırmanın ne söylediği” hakkında aptalca bir iddiada bulunduğunda ona başvurabilirsiniz, bu kitap tam size göre. Numara. Bu kitabı koleksiyonumdaki dağ gibi eğitim kitaplarından ayıran şey, bireysel çalışmaları anlatan veya bireysel çalışmalara dayalı argümanlar ortaya koyan değil, önceki meta-analizleri sentezleyen bir öğretmen olmasıdır. Kitap boyunca Hansford, hangi meta-analizlere dikkat etmemiz gerektiği ve hangilerinin aykırı olduğu veya daha düşük istatistiksel yöntemler kullandığı ve muhtemelen hariç tutulması gerektiği konusunda şeffaftır. Hansford, araştırmanın öyküsünü uygulayıcısının merceğinden anlattığında ve çıkardığı sonuçları daha fazla araştırma için çağrılarla nitelendirdiğinde en iyi halindedir. Son bölümler, Hansford’un Progressive Incorrect bölümünde bana ayrıntılı olarak anlattığı, araştırmanın sınıf düzeyine özgü çıkarımlarının faydalı bir özetini sunar.
Bu kitap (gerçekten büyük olduğundan bahsetmiş miydim?) bir süre stratejik olarak eğitim koçluğu masama yerleştireceğim. Meslektaşlarım onu gözden geçirmeyi seçerlerse, içtenlikle kitabın son satırına geldiklerini umuyorum: “Nihayetinde, okuyucunun bu kitaptan bir çıkarım yapmasını sağlayabilseydim, bu her şeyi sorgulamak, hiçbir şeyi kabul etmemek olurdu. kutsal ve kendi fikrinizi değiştirmeye istekli olun.
Aslında.
TLDR: Öğretmenleri ve eğitim liderlerini, özellikle de Bir Hikaye Satıldıktan sonraki bir ortamda etkili okuma öğretimi konusunda daha fazla içgörüye susamış olanları bu kitabı okumaya teşvik ediyorum.
Kaynak : https://educationrickshaw.com/2022/11/15/book-review-the-scientific-principles-of-reading-instruction/