Sorunlar çoğalarak devam ediyor, böyle nereye kadar?
Hijyenik üretim bölümünde toplam 220 işçi çalışıyor. Geçen yıl aynı bölümde 550 işçi giriş-çıkış yapmış. Bu rakamları, sendika temsilcisi verdi. Bu bölüm, fabrikada en yoğun iş kazasının olduğu yer, işçiler orada çalışmak istemiyor. Temsilciler, ücretin düşük olması, hızlı çalışma nedeniyle iş güvenliğinin işçiler tarafından da hiçe sayıldığını söylüyor. Sorumluluğu üstünden atmanın bir yolu budur; işçiyi suçlamak. Düşük ücret ve hızlı çalışmanın suçlusu ise yok!
İşçi değişimi çok olması nedeniyle, işe girmek isteyenlere çok iyi davranılıyor. Denemeye gelen işçi cennete düştüğünü sanıyor. Ama işbaşı yaptığında hiç de öyle olmadığı hemen anlaşılıyor. İşbaşı yapan her 10 kişiden 2-3’ü bir ayı doldurmadan ayrılıyor. En büyük sorunlardan biri servis. Adres alınıyor, güzergah belirleniyor ama servis yok, ilgilenen de yok.
Yine böyle bir sorun yaşayan bir kadın işçi, durumu servis sorumlusuna söylüyor ama işçiyi tersleyip geri gönderiyorlar. Bu kez sendika temsilcisine söylüyor; hallederiz diyor ama yine ses yok. Bir ay bekleyip yine servis sorumlularına derdini iletince bu kez, hakaret ediyorlar. İşten çıkmayı düşünen işçi, temsilciye bile ulaşamıyor. Temsilci, çok yoğun olduğundan elektronik posta istedi. Bu kez, kadın işçinin servis sorunu çözüldü ama genelde hep böyle.
Patron ve idarecileri gibi sendika temsilcileri de her zaman işçiyi suçlu buluyor. Aslında bu bir yöntem. İşçinin, her türlü çalışmayı, dayatmayı kabul etmesi için mücadele kararlılığını kırmak amacıyla yapılıyor. Metal işçileri bunu bir nebze kırdılar ve nasıl yapılacağını gösterdiler. Şimdiden sonra onların izinde yürümek gerek. (Bir işçi, 24.07.2015)