Padişah 4. Murat döneminde Bektaşinin biri eşşeği ile İstabul’a gider. Bektaşi bir yere geldiğinde eşşeğini sürer eşşek gitmez, eşşeğini çeker yine gitmez. Bektaşi düşünür neden gitmiyor diye, hatırlar. Bektaşi biraz sesli bir şekilde “vay benim eşeğim vay, padişahın sadrazamından daha akıllı”der. O arada zaptiyeler bektaşinin bu sözlerini duyar. Zaptiye, Bektaşi’nin padişahın sadrazamlarına hakaret ettiği düşüncesi ile Bektaşi’yi padişaha şikayet eder.
Padişah, Bektaşi’yi huzuruna çağırtır.
Padişah, Bektaşi babaya sorar, sen benim sadrazamıma hakaret etmişsin der.
Bektaşi Baba, haşa padişahım ben öyle bir şey yapmadım der.
Padişah, sen “vay benim eşeğim vay, padişahın sadrazamından daha akıllısın” demişsin.
Bektaşi baba, hünkarım ben geçen yıl İstanbul’a yine geldim. Geçen yıl yolda yürürken eşeğim çamura battı. Bu yıl yine aynı yere geldiğinde eşeğim, tüm zorlamalarıma rağmen direndi oradan gitmedi.
Hünkarım, senin sadrazamların her an başının vurulacağını bile bile sadrazam olmak için can atıyorlar. İşte ondan dedim, benim eşeğim bir battığı yerden bir daha gitmiyor.