“Hubble Gerginliği”, evrenin gözlemlenen ve beklenen genişleme hızı arasındaki farkı ifade eder. James Webb Uzay Teleskobu, daha önce Hubble Uzay Teleskobu tarafından yapılan ölçümleri hassaslaştırıyor. İlerlemelere rağmen, evrenin hızla genişlemesi ve altında yatan potansiyel kozmik olaylarla ilgili sorular devam ediyor.
Hubble sabiti olarak bilinen evrenin genişleme hızı, evrimi anlamak için temel parametrelerden biridir. ve kozmosun nihai kaderi. Ancak, sabitin geniş bir yelpazedeki bağımsız mesafe göstergeleri ile ölçülen değeri ile Büyük Patlama sonrası kızıllıktan tahmin edilen değeri arasında “Hubble Gerginliği” adı verilen kalıcı bir fark görülmektedir.
NASA’nın James Webb Uzay Teleskobu şunu sağlamaktadır: Bu gerilime ilişkin en güçlü gözlemsel kanıtlardan bazılarını incelemek ve iyileştirmek için yeni yetenekler. Johns Hopkins Üniversitesi ve Uzay Teleskobu Bilim Enstitüsü’nden Nobel Ödülü sahibi Adam Riess, Hubble sabitinin yerel ölçümlerinin doğruluğunu artırmak için kendisinin ve meslektaşlarının Webb gözlemlerini kullanarak yaptığı son çalışmaları sunuyor.
Kozmik Ölçümün Zorluğu{ 10}
“Hiç görüşünüzün sınırında olan bir işareti görmekte zorlandınız mı? Ne diyor? Bu ne anlama geliyor? En güçlü teleskoplarla bile gökbilimcilerin okumak istediği ‘işaretler’ o kadar küçük görünüyor ki biz de zorlanıyoruz.
“Kozmologların okumak istediği işaret, bize evrenin ne kadar hızlı olduğunu söyleyen kozmik hız sınırı işaretidir. genişleyen – Hubble sabiti adı verilen bir sayı. İşaretimiz uzak galaksilerdeki yıldızlara yazılmıştır. Bu galaksilerdeki bazı yıldızların parlaklıkları bize onların ne kadar uzakta olduklarını ve dolayısıyla bu ışığın bize ulaşmak için ne kadar süredir yol aldığını, galaksilerin kırmızıya kaymaları ise evrenin bu süre içinde ne kadar genişlediğini, dolayısıyla bize şunu söylüyor: genişleme oranı.
“Belirli bir yıldız sınıfı olan Sefeid değişkenleri, yüzyılı aşkın bir süredir bize uzaklığın en hassas ölçümlerini vermiştir çünkü bu yıldızlar olağanüstü derecede parlaktır: Bunlar süperdev yıldızlardır ve Güneş’in parlaklığının yüz bin katıdırlar. . Dahası, haftalar boyunca titreşirler (yani boyutları genişler ve küçülürler), bu da göreceli parlaklıklarını gösterir. Dönem ne kadar uzun olursa, doğası gereği o kadar parlak olurlar. Hubble sabitini belirlemek için çok önemli bir adım olan, yüz milyon veya daha fazla ışıkyılı uzaklıktaki galaksilerin mesafelerini ölçmek amacıyla altın standart araçlardırlar. Ne yazık ki galaksilerdeki yıldızlar, bizim uzak görüş noktamızdan küçük bir alanda bir araya toplanmış durumdalar ve bu nedenle onları görüş hattındaki komşularından ayırma kararlılığına çoğu zaman sahip olmuyoruz.
Hubble’ın Katkısı ve Webb’in İlerlemeleri
“Hubble Uzay Teleskobu’nu inşa etmenin başlıca gerekçelerinden biri bu sorunu çözmekti.Bunun nedeni, daha hızlı bir genişleme oranının evrenin daha genç bir yaş almasına yol açması, daha yavaş bir genişleme oranının ise evrenin daha yaşlı bir yaş almasına yol açmasıdır. Hubble, Dünya atmosferinin bulanıklaştırıcı etkilerinin üzerinde yer aldığından, herhangi bir yer tabanlı teleskoptan daha iyi görünür dalga boyu çözünürlüğüne sahiptir. Sonuç olarak, yüz milyon ışık yılından daha uzak galaksilerdeki Sefeid değişkenlerini tek tek tanımlayabilir ve parlaklıklarını değiştirdikleri zaman aralığını ölçebilir.
“Ancak Sefeidleri de gözlemlemeliyiz. Araya giren tozun içinden zarar görmeden geçen ışığı görmek için spektrumun yakın kızılötesi kısmında. (Toz mavi optik ışığı emip dağıtarak uzaktaki nesnelerin soluk görünmesine neden olur ve bizi olduklarından daha uzakta olduklarına inandırarak kandırır). Ne yazık ki Hubble’ın kırmızı ışık görüşü mavisi kadar keskin değil, dolayısıyla orada gördüğümüz Cepheid yıldız ışığı görüş alanındaki diğer yıldızlarla karışmış durumda. Ortalama karıştırma miktarını istatistiksel olarak, bir doktorun tartı okumasından kıyafetlerin ortalama ağırlığını çıkararak kilonuzu belirlemesi gibi hesaplayabiliriz, ancak bunu yapmak ölçümlere gürültü katar. Bazı insanların kıyafetleri diğerlerinden daha ağırdır.
“Ancak keskin kızılötesi görüş, James Webb Uzay Teleskobu’nun süper güçlerinden biridir. Büyük aynası ve hassas optikleri sayesinde Sefe ışığını çok az bir harmanlamayla komşu yıldızlardan kolaylıkla ayırabilir. Genel Gözlemciler programımız 1685 ile Webb operasyonlarının ilk yılında, Hubble tarafından bulunan Sefeidlerin kozmik mesafe merdiveni olarak bilinen iki adımda gözlemlerini topladık. İlk adım, Sefeidlerin gerçek parlaklığını kalibre etmemizi sağlayan, bilinen bir geometrik mesafeye sahip bir galaksideki Sefeidleri gözlemlemeyi içerir. Programımız için bu galaksi NGC 4258’dir. İkinci adım, yakın zamandaki Tip Ia süpernovalarına ev sahipliği yapan galaksilerdeki Sefeidleri gözlemlemektir. İlk iki adımın birleşimi, süpernovaların gerçek parlaklıklarını kalibre etmek için mesafeye ilişkin bilgiyi aktarır. Üçüncü adım, evrenin genişlemesinin belirgin olduğu ve parlaklıklarından elde edilen mesafeler ile süpernova ev sahibi galaksilerin kırmızıya kaymalarının karşılaştırılmasıyla ölçülebilen süpernovaları çok uzakta gözlemlemektir. Bu adım dizisi, mesafe merdiveni olarak bilinir.
“Yakın zamanda birinci ve ikinci adımlardan ilk Webb ölçümlerimizi aldık; bu, mesafe merdivenini tamamlamamıza ve Hubble ile yapılan önceki ölçümlerle karşılaştırmamıza olanak tanıyor (şekle bakın) Webb’in ölçümleri, gözlemevinin yakın kızılötesi dalga boylarındaki çözünürlüğü nedeniyle Cepheid ölçümlerindeki gürültüyü önemli ölçüde azalttı. Bu tür bir gelişme gökbilimcilerin hayalini kurduğu şeydir! İlk iki adımda 320’den fazla Sefeid gözlemledik. Hubble Uzay Teleskobu’nun önceki ölçümlerinin daha gürültülü de olsa doğru olduğunu doğruladık. Ayrıca Webb ile dört süpernova barındırıcısı daha gözlemledik ve tüm örnek için benzer bir sonuç görüyoruz.
Hubble Gerginliğinin Devam Eden Gizemi
“Sonuçların hâlâ açıklayamadığı şey şu: Evren neden bu kadar hızlı genişliyor gibi görünüyor? Evrenin genişleme hızını, onun bebeklik resmini, yani kozmik mikrodalga arka planını gözlemleyerek ve ardından evrenin bugün ne kadar hızlı genişlemesi gerektiğini bize bildirmek için zaman içinde nasıl büyüdüğüne ilişkin en iyi modelimizi kullanarak tahmin edebiliriz. . Genişleme hızına ilişkin mevcut ölçümün tahminleri önemli ölçüde aşması gerçeği, şu anda “Hubble Gerginliği” olarak adlandırılan on yıllık bir sorundur. En heyecan verici olasılık, Gerilim’in kozmos anlayışımızda kaçırdığımız bir şeye dair bir ipucu olmasıdır.
“Egzotik karanlık enerjinin, egzotik karanlık maddenin varlığına, egzotik karanlık maddeye ilişkin anlayışımızda bir revizyona işaret ediyor olabilir. yerçekimi veya benzersiz bir parçacık veya alanın varlığı. Daha sıradan bir açıklama, birden fazla ölçüm hatasının aynı yönde birleşmesi olabilir (gökbilimciler bağımsız adımlar kullanarak tek bir hatayı dışladılar), bu nedenle ölçümleri daha yüksek bir doğrulukla yeniden yapmak bu kadar önemli.Sonuç olarak, daha ilginç olasılıklar masada kalıyor ve Gerilim’in gizemi derinleşiyor.”
Bu gönderi, The Astrophysical Journal tarafından kabul edilen bir makaledeki verileri vurgulamaktadır.
Referans: Adam G. Riess, Gagandeep S. Anand, Wenlong Yuan, Stefano Casertano, Andrew Dolphin, Lucas M. Macri, Louise Breuval, Dan “Artık Kalabalık Değil: Hubble Sabitinin Doğruluğu JWST Tarafından Cepheidlerin Yüksek Çözünürlüklü Gözlemleriyle Test Edildi” Scolnic, Marshall Perrin ve Richard I. Anderson, Kabul Edildi, The Astrophysical Journal.
arXiv:2307.15806
Yazar: Adam Riess, Johns Hopkins Üniversitesi’nde Bloomberg Seçkin Profesörüdür. Thomas J. Barber, JHU Krieger Sanat ve Bilim Okulu’nda Uzay Araştırmaları Profesörü, Uzay Teleskobu Bilim Enstitüsü’nde seçkin bir gökbilimci ve 2011 Nobel Fizik Ödülü’nün sahibidir.
.