Sabah, Ning Xi alt kata indiğinde uzun zamandır görmediği bir sahneyle burun buruna geldi.
Küçük Çörek ve Büyük Çörek masada karşılıklı oturmuş, buzdağı kadar soğuk olan bir yüz ile, küçük buzdağı kadar soğuk bir yüz birbirine bakıyordu. Aralarında kavga ettikleri gün gibi ortadaydı.
Bu durum da neydi böyle?
Bu baba ve oğul çifti uzun zamandır kavga etmemişti.
"İkinizin nesi var?" Ning Xi şüpheyle sordu.
Ning Xi'nin sesini duyunda, Küçük Çörek kurtarıcısını görmüş gibi bacağına yapıştı, sonra babası onu elden çıkarak diye, Lu Tingxiao'ya dikkatle bakmaya başladı…
Ning Xi, Küçük Hazine'yi sarılarak, onu biraz rahatlattı, sonra direk Lu Tingxiao'ya baktı. "Lu Tingxiao, neler oluyor?"
Lu Tingxiao bakışlarını ona çevirdi. "Birkaç gün ailemde kalması için onu gönderiyorum. Onu görmeyeli uzun zaman oldu ve çok özlemişler."
"Demek öyle!" Ning Xi anlayışla başını salladı.
Bunu görünce, Küçük Çörek endişeye kapıldı ve koca gözleri hızla gözyaşlarıyla puslanarak, sulu sulu parıldadı.
Ning Xi'nin kalbi anında yumuşayıverdi. Alnını kaşıdıktan sonra, Lu Tingxiao'ya baktı. "Bunun başka bir yolu yok mu?"
Lu Tingxiao ona baktı. "Var. Birkaç günlüğüne ailemin burada kalması."
"Uh, öyleyse Küçük Hazine'yi onlara göndermek daha iyi!" Ning Xi kesin olarak konuştu.
Üzgünüm, Küçük Çörek, Teyzeciğin başka şansı yok…
Küçük Hazine muazzam şokla birlikte, hızla greve girdi. Anne ve babası tarafından sevilmeyen çocuk emsali, odasında saklanmak için üst kata koştu...
"Uh..." Ning Xi burukça gülümsedi. "Onu ikna etmeye gideceğim!"
"Hı hı."
Üst katta Ning Xi, Küçük Hazine'nin kapısını tıklattı.
"Sevgilim, Teyzecik için kapıyı açar mısın lütfen?"
Odanın içerisinde hiçbir hareketlilik yoktu.
"Gerçekten beni görmezden mi geleceksin?"
İçeriden hala bir hareketlilik yoktu.
Gerçekten öfkeli olmalıydı!
Ning Xi iç çekti, elinden başka bir şey gelmiyordu. Hızla alt kata indi ve dışarı adımladı.
Lu Tingxiao bunu gördüğünde, başını bile kaldırmadı. "Çıplak ellerle tırmanma. Kahya senin için merdiven getirsin."
Dediğini duyduğunda, Ning Xi neredeyse ayağı takılıp düşüyordu. Bu adam karnında solucan falan mıydı? Duvardan tırmanıp, pencereden içeri gireceğini nereden biliyordu?
Lanet...
Son zamanlarda, Lu Tingxiao'nun onu çok, çok iyi anladığını fark etti. Bir çok kere küçük bir bakışla ya da gözündeki ifadeyle, bir sonraki hamlesinin ne olduğunu biliyordu.
Beş dakika sonra, Ning Xi merdivenle tırmandı ve hiçbir aksaklık olmadan Küçük Hazine'nin odasına girdi.
Küçük çocuk onu görür görmez, gözleri yaşlarla doluyken kendini kızın kollarına attı. Küçük yüzünde tarifsiz bir mazlum ifade vardı...
Daha az önce, kapının dışında aniden hareketlilik olmayınca, Ning Xi'nin onu gerçekten artık istemediğini düşünmüştü.
Ning Xi şefkatle Küçük Çöreği sarmaladı. "Sevgilim, teyzecik her zaman yanında. Sadece bu seferlik, teyzecik gerçekten gitmen gerektiğini düşünüyor. Düşünsene, büyükannenin ve büyükbabanın tek ve biricik torunlarısın ve onlar açıkça seni çok seviyorlar, ama isteklerine saygı duydukları için, seni görmeye bile cesaret edemiyorlar..."
Küçük Hazine başını yasladı. Uzun bir süre sonra, tableti alarak yazmaya koyuldu: Birlikte.
Ning Xi'nin de onunla gitmek istediğini belirtiyordu.
Ning Xi mahcup olarak, hafifçe öksürdü. "Bunu yapamam..."
Böyle bir zamanda Lu Tingxiao'nun ailesinin evine nasıl gidebilirdi!
"Çünkü teyzecik yakında çalışmaya başlayacak, korkarım vaktim yok!" Ning Xi iyi bir bahane bulmuştu, sonra hızla dil dökmeye başladı. "Ama teyzecik ve baban seni birlikte bırakabiliriz! Uslu çocuk ol! Küçük Hazine, çoktan beş yaşında küçük adamsın sen ve son zamanlarda büyük ilerleme kat ettin. Sen, git gide daha iyi ve daha harika oluyorsun. Kesinlikle bu küçük işin hakkından gelebilirsin, değil mi?"
Ning Xi Küçük Çöreğe sarıldı ve öptü. Ve yarım saat daha ona dil döktü. Sonunda küçük adam yumuşadı.