Fahrenheit 451 Ray Bradbury Yazılmış En uzun İnceleme
Kült kitaplardan bir tanesi daha karşımızda dostlar. Fahrenheit 451, tüm zamanların favorilerimden biridir. Üçüncü kişi ağzından yazılmış, sizi kitaptaki karakterlerin, özellikle de kahramanın düşüncelerine ve dünya görüşüne özel erişimi olan nesnel bir anlatıcının yerine koyuyor. Ana karakter (Guy Montag) aslında hikayeye bir tür kötü adam olarak başlıyor. Mesleği, eskiden olduğu gibi yangınları gerçekten söndürmeyen, geleceğe dayalı bir itfaiyecidir. Aslında profesyonel olarak yangın çıkarırlar.
Bradbury'nin tarafında ne akıllıca bir bükülme. Bu itfaiyeciler, kitapların yanı sıra içerdikleri evleri yakmak için ancak distopik bir hükümet olduğu sonucuna varılabilecek bir şey tarafından onaylandı. Bu geleceğin dünyasında hükümet, oluşturmak istedikleri anlatıya aykırı fikirler içeren ve insanların evlerindeki tüm duvarları kaplayan televizyonlar aracılığıyla yayın yapan kitapları tehlikeli olarak gördü. Ve halk, hükümet tarafından sağlanan bilgilerle daha rahat hissettikleri için bunu istiyor. Gerçekten ne kadar distopik. Karanlık Çağlarda Roma Katolik Kilisesi'nin davranışlarından birini hatırlatıyor. İkisinin de kitap yakma ve İncil yakma gibi ortak noktaları vardır (RCC örneğinde, aynı yazarlardan gelen kaynak materyalden gelseler bile, kriterlerine uymayan İnciller). Katoliklere aldırmayın - bazı Protestan mezhepleri çok daha iyi değildi (İkonoklast Döneminde Ortodoks Hıristiyanların yaptığı gibi, kalıntılar da dahil olmak üzere Kilise'nin mülkünün çoğunu yok eden ilk Anglikanlar gibi). Montag işinden oldukça bariz bir keyif alıyor ve o şeytani kitapları her yaktığında yüzünde bir gülümsemeye neden oluyor. Ta ki Clarisse adında genç bir komşu kız ilgisini çekene kadar. Clarisse, pek çok feministin, hikayenin genel akışındaki önemini ne yazık ki gözden kaçırdığı bir kadın karakter. Bu yaklaşımı benimsediği için Bradbury'ye selam olsun, ne derler bilirsiniz – “her harika erkeğin arkasında, daha da büyük bir kadın vardır”. Bu her zaman bir eş anlamına gelmek zorunda değildir, aklınızda bulunsun ve Bradbury, Montag'ın topal karısını büyük bir tezat olarak kullanırken bu gerçeği istismar etti.
Clarisse, işinin tam olarak neye zarar verdiğini ve aksi halde sıkıcı hayatının (toplumun insanları gibi beyni yıkanmış zombilerin harika bir örneği olarak hizmet eden sıkıcı karısı dahil) nasıl bu kadar çok olabileceğini daha iyi anlamak için Montag'ın duygusal kapasitesinden yararlanabiliyor. tarafından daha da zenginleştirilmiştir. Sadece Clarisse ile değil, kendisi ile de bu yüzleşme, kötü kahramanımız için bir tür psikoza neden olur. Ve böylece, kitabın gerçekten havalanmaya başlamasını ve okuyucuyu kahramanın hikaye arkına ve büyümesine bağlamasını sağlayan karakter gelişimi başlar. İlk başta Montag, kitapların derin güzelliğine dair yeni keşfettiği anlayışıyla mücadele eder. Güne hükmeden zihin uyuşturan konuşan kafalara kıyasla kitapların sunması gereken merak, duygu ve zamansızlık duygusu ilgisini çekiyor (bu, insanların nasıl düşünmesi gerektiğini söyleyen tüm politik konuşan kafalarla zamanımıza benziyor. insanların kendi sonuçlarını çıkarmasına izin verin). Yine de, işine devam ederken bu yeni keşfedilen anlayışa direnerek hala şüpheci. Yol boyunca kitapların koruyucularına meydan okumak da dahil olmak üzere, kitapların toplum için net bir pozitif olduğu fikrine meydan okuyor.
Tüm bunlar, hikayenin arka planında hiçbir zaman çok ayrıntılı olarak anlatılmayan bilinmeyen bir savaşın ortasında. Sanırım Bradbury'nin kendisi (ABD ile SSCB arasındaki Soğuk Savaş günlerinde yaşayan) bu büyüklükteki bir tür savaşın meyvesini vermenin ne yazık ki bir şekilde kaçınılmaz olduğunu varsaymıştı. Fikrini değiştirirken şefi Beatty (hikayenin antagonisti) ile mücadele eder. Beatty, yaktıkları kitaplarla ilgili bilgilerle dolu olduğu için yürüyen bir çelişkidir. İçeriğini çok iyi biliyor, ancak hükümet adına kitapları ortadan kaldırmaya çalışıyor. Yıkıcı iş tarzından basitçe zevk alan Montag'ın aksine, Beatty neden yaptıklarına dair her nedeni ve niyeti çok iyi biliyor ve bunu yapmaktan zevk alıyor. Bu, bunların içinde yer alan bilgi ve kavrayışlarda çok iyi bilgi sahibi olmakla birlikte.
Genel olarak onları tehlikeli olarak görüyor, ancak kitapların içerdiği bilgi türünün ortalama vatandaştan ziyade elitlere ayrılması gerekiyormuş gibi davranıyor. Bu düşman, distopik bir toplum kavramını bu türden bir kitapla aktarmanın ne anlama geldiğini mükemmel bir şekilde yakalayan bir tür iddialı tutum sergiliyor. Mücadelesindeki denemeler ve sıkıntılardan sonra Montag, belirli bir kitabın mesajından o kadar etkilendiği bir noktaya ulaşır ki, onu korumak için onu bile çalar. Ben de bir Hıristiyan olarak, bu kitabın bir Mukaddes Kitap olmasına şahsen bayıldım. Montag neden Mukaddes Kitaba bu kadar kişisel bir tutku besliyor? Montag'ın toplumu o kadar kaybolmuş olabilir ki, bombalar sona doğru düşmeye başladığında, Montag'ın okudukları ona ve diğerlerine toplumu daha iyi bir şekilde yeniden inşa etmede yardımcı olabilir. Ne de olsa Mukaddes Kitap öğütlerle doludur ve ahlaki ve etik zenginleştirme için yön sağlar. Kesinlikle yeni bir toplumun, geçmişte yapılan hataları yeniden inşa etmek ve geliştirmek için kılavuzlara ihtiyacı olacaktır. Montag, hikayenin bir noktasında Eyüp kitabına ve Caanan hakkında yapılan referanslara atıfta bulunur. Sonunda, Montag Vaiz ve Vahiy kitaplarının bazı kısımlarını hatırlamaya bile çalışır. Vahiy kitabının kendisi (muhtemelen İncil'in en sevdiğim kitabı - sonuçta distopya türünün hayranıyım) zamanın sonu ile ilgilidir. Belki de Montag bunu olabildiğince çabuk hatırlayamadı çünkü dünya sona eriyor gibi göründüğünde yeni bir hayata başlamaya hazırlanıyorlar.
Roman, Montag'ın bu yeni savaşın ortasında şehirden kaçmasıyla sona erer. Kırsalın derinliklerine kaçar ve önemli edebiyat eserlerini hafızalarında saklamayı seçen bir grup gezgin entelektüelle tanışır. Bana, RCC'den çektikleri zulme rağmen orijinal kutsal kitaplarını koruyan Vaudoileri, Waldensleri ve Albigensleri hatırlatıyor. Bu gezgin entelektüeller Montag'ı kendi topluluklarına kabul ettikten kısa bir süre sonra, şehre bir atom bombası düşer ve şehri moloz haline getirir. Ertesi sabah Montag, yeniden yapılanmayı düşünerek adamları yürüyerek şehre geri götürür.
Romanın sonucu, yaygın şiddeti mantıksal sonucuna getirme işlevi görür; bu, şiddetin, kahramanımızın kendini içinde bulduğu dünyanın neredeyse her yönüne sızdığıdır. İtfaiyeciler insanların malına ve canına şiddetle zarar verir. Televizyon, izleyicilerin eğlencesi için ürkütücü, duyarsızlaştırıcı şiddet görüntüler. Yayalar, düzenli olarak hızlanan araçlar tarafından çiğnenmektedir. Son olarak, savaş bu şiddet biçimlerini yeni bir uç noktaya taşıyarak toplumu ve onun altyapısını tamamen yok eder.
Romanın sonu, böylesine baskıcı bir toplumun kaçınılmaz kendi kendini yok etmesini bu kadar etkili ve oldukça melankolik bir şekilde tasvir ediyor. Fahrenheit 451 kitap incelemesinin başında belirtildiği gibi, bu kitap tüm zamanların favorilerimden biri. Neden 5/5 puan verdiğime şaşmamalı. Bradbury'nin dili liriktir, ancak aşırı güçlü değildir. Toplum olarak kaçınmamız gereken bir dünyanın resmini çiziyor - çok yönlü bir şekilde.
Distopik kitaplar söz konusu olduğunda, bu gerçekten bir klasik ve bunun iyi bir nedeni var. Sadece en parlak döneminde muazzam olmakla kalmadı; yaklaşık 70 yıl sonra bize faydalı olduğunu kanıtlayarak zamana direndi. Fahrenheit 451'i kesinlikle seviyorum ve distopik kurguyu seviyorsanız ve bir şekilde henüz okumadıysanız sizin de seveceğinize inanıyorum (bu oluyor - sonra hiç olmamasından daha iyidir!).