Bu yıl Jane Austen’ın Gurur ve Önyargı basıldı. Kötü huylu, toprak sahibi aşırı cesur Bay Fitzwilliam Darcy'yi bilmemek için hayatınızı bir mağarada geçirmiş olmanız gerekirdi; Bayan Elizabeth Bennet, kendi iradesiyle bir raptiye kadar keskin; çarpık kız kardeş dizisi; bağlantısız, ironik babası; ve dayanılmaz annesi, 19. yüzyılın arketipik kafalı. Okuryazar olan her insanın zihninin dokusunun parçasıdırlar.
Ama itiraf ediyorum ki geçen hafta romanı açtığımda ve ben dahil herkesin ezbere bildiğini iddia ettiği ünlü ilk cümlesiyle karşılandığında, kitabı daha önce ne zaman okuduğumdan, hatta okuyup okumadığımdan tam olarak emin değildim. . Bir kalem bileyip mutfak masasına oturdum.
Austen, Bay ve Bayan Bennet arasında, ilişkilerini ortaya koyan hızlı ilerleyen bir diyalog pasajıyla - gevezeli aptallığı, kuru, kendini koruyan 'alay' ve masalın ana meselesi: elde etme işi beş kızı evlendi. Tanrım, Bayan Bennet korkunç. Kocası ağzını her açtığında ondan intikam alıyor: bugün, mahallelerine taşınan ve onu şaşırtan zengin, bekar genç bir beyefendi olan Bay Bingley hakkında sadist bir suskunlukla cezalandırıyor.
Bennets, en yakın arkadaşı Bay Darcy'yi de getiren Bingley için bir akşam yemeği partisi düzenler. Yakışıklı. Yılda on bin. Derbyshire'da büyük arazi. Fakat bekle. Darcy'nin yasaklayıcı bir yüzü var. Elizabeth, kendisi ve şirket hakkında itiraz eden bir yorum yaptığını duyar. O dünyanın en huysuz adamı, 'gururla yemiş.' Herkes bir daha oraya gelmeyeceğini umuyor.
Bu toplumdaki hiç kimse (askerler dışında) bugünlerde iş olarak düşünülebilecek bir şey yapmak zorunda değil, oysa aralarında daha az parlak olanların bazıları 'ticarette' veya 'kuzeyde' para kazandı. Partilere ve danslara giderler, birbirlerinin hoş evlerinde çay içerler veya uzun çamurlu yürüyüşlere çıkarlar.
Bir süre Austen'in bana neye benzediğini söylemesini bekledim. Sonra Joseph Conrad'ın romanlarından bıktığını hatırladım: yapamazdı görmek herhangi bir şey ve bu onu çılgına çevirdi. Elizabeth’in “yorgun kancaları ve kirli çorapları” ve daha sonra “güzel çizgiler tekdüzeliğiyle uzanan” bir ordu kampı bana sinsi bir görsel heyecan vermesine rağmen, şeylerin görünüşünün umursadığı şey olmadığını kabul ettim.
Elizabeth ve onun Bingley'le evlenecek olan sevimli ablası Jane, Austen'ın yollarına ne tür engeller çıkarsa çıksın, ailelerinin beynini, tatlılığını ve ahlakını köşeye sıkıştırdı. Bir kitap okuyan herkes, Darcy'nin Elizabeth’in hayranlık uyandıran karakteri ve titiz öz-emri kadar anlatı kurallarına göre dize getirilmesi gerektiğini görebilir.
Yine de komplonun zarif çiçek açmasını bozmak ve geciktirmek için bir kaos kaynağına ihtiyaç var. Austen bunu halletti. Üç ve dört küçük kız kardeşler, Lydia ve Kitty, 'kibirli, cahil, tembel ve huzursuz'. Mahalleye bir milis alayı gelir. Yer memurlarla dolu. Wickham adında oldukça çekici bir adam, züppe Darcy'yi (Elizabeth için bile) gölgede bırakarak sahneye doğru yürür.
Janeite değilim, ama Wickham'ın tipini biliyordum. Elizabeth'in çapındaki bir kadın kahraman için çekiciliği çok hızlı ve sığ, çok kolay. Yine de ona aşık oluyor ve Darcy’nin hain ilişkileriyle ilgili hikayelerini yüz yüze değerlendiriyor.
Panjurları sıcağa karşı indirdim, telefonu fişten çektim ve işlemleri cihazıma taşıdım. Sopha , burada, büyüleyici gruplandırılmış minderler arasında, bu süre boyunca yerleştim.
Austen'in gerçekte bir şeyleri nasıl yaptığına göz kulak olmak için, onun sonsuz bir şekilde modüle eden, psikolojik olarak delici anlatı sesini, özgür dolaylı moddaki uzun adımlarla ilerleyen ustalığının baştan çıkarıcılığına karşı çok çalışmak zorundaydım.
'Olanlardan etkilendiğini sanmasına neden olabilecek bir sessizliği bölmek ...'
'Kayıtsızlığı Elizabeth'i orijinal hoşnutsuzluğunun zevkine kavuşturdu.'
'Kızmadan verilen öğütlerin harika bir örneğiydi.'
Bu yüzden, Bay Darcy'nin Elizabeth'i - nefes kesici kas ve kıvılcım sahnesinde geri çevirdiği - ilk teklifini 210. sayfada yapması beni şaşırttı. Bu oldukça erken değil miydi? Aşk bayraklarını çok erken mi takmıştı? Kitabı yana yatırdım ve profilini inceledim. Tam olarak yarı yolda! Kurnaz minx! Bir çözüm için 218 sayfa daha bekletecekti! Umutsuzluk ve şiddetli özlem arasında kalmış, sopamdan ayağa kalkmak ve oturma odasında bir dönüş yapmak zorunda kaldım.
Reddedilen ve ölümcül bir şekilde kırgın olan Darcy, bahçede pusuda. Bir çitin arkasından çıkar ve Elizabeth'e Wickham’ın “kötü eğilimleri”, “tembellik ve dağılma hayatı” ve Darcy’nin masum küçük kız kardeşine yönelik yozlaşmış davranışlarının zarif bir şekilde yazılmış açıklaması olan bir mektup verir. Elizabeth, çok canlandırıcı bir şekilde kendi üzerine fırlatılır.
Austen burada bize beş büyüleyici sayfa veriyor: Elizabeth düşünüyor . Bir avukat gibi ya da daha doğrusu bir jüri gibi delilleri, iddiaları, tartışmaları tartıyor. Ahlaki zekasının serin, acımasız ışığını kendine çevirir ve kendini isterken bulur.
Yine de Austen, bizi ya da Elizabeth'i kendi bağımsız zekasının kancasından asla kurtarmaz: 'Yalnız bir yürüyüşün olmadığı, hoş olmayan hatıraların tüm zevkine kapılabileceği bir gün bile geçmez.' Elizabeth'in kendi ailesinin dehşetini ve Darcy'nin onlardan hoşlanmamasının haklılığını kabul etmek zorunda kaldığı bu bölüm boyunca akıp giden ayıltıcı gerçekler ve akıl yürütmede, veda mektubunun acılı ve nazik son satırını neredeyse kaçırdım. : 'Sadece ekleyeceğim, Tanrı sizi korusun.'
16 yaşındaki Lydia Bennet tam bir pislik. Küçümsememizi kaçarak değil, kendisine hizmet eden masum bir garsona, sosyal bir aşağıya alay ederek kazanır: “Ama o çok çirkin bir adam! Hayatımda hiç bu kadar uzun bir çene görmemiştim. '
Lydia’nın kaba davranışının kız kardeşlerinin evliliğine nasıl zarar verdiğini açıklamasına Austen ihtiyacımız yok. Narsisizmi dizginlenmezse, bir dizi domino fısıldayarak yere devrilir. Ve Austen, Lydia’nın korkunçluğunu, eşleşmemiş ebeveynlerine örtmekten çekinmez. Bay Bennet, karısının aptalca hoşgörüsüne karşı güçlü bir direniş sergilemek yerine çalışma odasına ve alayına emekli oldu ve küçük kızlarını kendi hallerine bıraktı.
Lydia'nın evli arkadaşına attığı yıkıcı bir bencillik mektubunda, neşeyle ona ve Wickham'ın kaçtıklarını söyleyerek bir hizmetçiye bir mesaj gönderiyor: 'Keşke Sally'ye çalıştığım muslinimde büyük bir yarık açmasını söyleseydin. cüppe. '
Hikaye şimdiye kadar bu kadar karanlık hale gelmemiş olsaydı, bu sarsıcı cinsel imaj beni kahkahalara boğardı. Ve ne düzeltebilir büyük yarık Lydia hikayeyi parçaladı mı? Darcy, tüm servetini ve gücünü perde arkasında kullanırken, pervasız saldırısının bıraktığı parçaları toplarken, Austen, Lydia'nın kendisini kurtarmasına izin vermeyecektir. Kızın narsisizmini o kadar ileri götürür ki, gülünç ve komik bir hal alır; yine de ağzımda yürekten güldüm.
Elizabeth, onu hasta kızının Darcy ile evlenmeye niyet eden canavarım Lady de Bourgh'a, Bay Darcy'nin teyzesine götürdüğünde sopamla neşeyle yazdım. İki kadın, şemsiyelerinin altında, korulukta birkaç vahşi tur atıyor. Otoriter yaşlı cadı, çevik, sert kahramanımıza eldiven koymayı başaramıyor.
Ama 387. sayfa civarında huzursuz hissetmeye başladım. Tüm yarım kalmış işler düzeltilip kaldırılıyordu. Sargıydı. Devam edebileceğim herhangi bir yırtık iplik asılı kalmaz mıydı?
Ve işte yine geliyor, acımasız Lydia. Sondan üç sayfa önce, yeni evli Elizabeth'e gerçekten çirkin bir mektup yazıyor: “Wickham'ın mahkemede bir yer olmasını çok istediğinden eminim… Herhangi bir yer, yaklaşık üç ya da dört yüzlük bir yer olurdu; ancak, eğer istemediyseniz, Bay Darcy ile bu konuda konuşma. Sizin & c. '
Sonunda sopamdan fırladım, bir Absolut salyangozu almak için dondurucuya yürüdüm ve sessizce bardağımı kaldırdım. İmparatoriçe'ye kadeh kaldıran Jane Austen. Tanrı Elizabeth Bennet ve Bay Darcy'yi ve aralarında akan derin, sıcak erotik çekim akımını korusun. Ve yaşasın bu dünyanın Lydiaları, evlilik planının lokomotifini sağlamlaştıran durgun maymunlar; çünkü onlarsız o kadar sorunsuz çalışırdı ki geri kalanımız umutsuzluğa kapılırdı.
Bu makale Baktığım her yerde , ABD'de Text Publishing, 13 Eylül'den temin edilebilen bir makale koleksiyonu.