Büyük bir ev getir gözlerinin önüne, dedim. Demirden yapılmış penceresiz bir ev. Yıkilması imkansız. Ve uyuyan insanlarla dolu. Belli ki içerdekiler çok geçmeden boğularak ölecek.
Ama gene biliyorsun ki, can çekişmenin acısını tatmadan, uykudan ölüme kayacaklar. Rahat bir ölüm yani. Oysa sen tutmuş çığlıklar atıyorsun, ve sonunda uyandırıyorsun içlerinden uykusu en hafif olan bir kaçını. Ve bu bedbaht azınlığın sırtına da, kaçınılmaz bir ölümün acısını çekme görevini yüklemiş olu-
yorsun. Böylece davranmakla, onlara hizmet ettiğin söylenebilir mi?