239 yaşındaki çocuğunuz için tarih Amerika Birleşik Devletleri, 209 savaşlarını ve silahlı çatışmaları başlattı. Temelde, bu öncelikle en büyük tekeller ve siyasi elit için özel bir ulusal iştir.
Soğuk Savaş sırasında, pek çok batı ülkesinde ve SSCB'de kalıcı askeri ekonomi söz konusuydu. Geçen yüzyılın 80'lerinde en yüksek gelişim seviyesine ulaştı. Amerika Birleşik Devletleri'nin küresel askeri-ekonomik faaliyetlerinde baskın konum. Küresel ve kabaca 2 / 3 toplam askeri harcamasının yarısından fazlasını oluşturdular. ABD Savunma Bakanlığı'nın en yüksek harcama seviyesi 1987 yılına ulaştı - 401,7 milyar dolar.
Üçüncü binyılda, eğilim devam etti. Stockholm Barış Araştırma Enstitüsü'ne (SIPRI) göre, 2010'te ABD, 668 milyarını savunmaya harcadı - aşağıdaki 10 ülkelerinden daha fazla.
2011 ve 2012 arasındaki askeri harcamaların yıllar içindeki yavaşlaması ve hatta azalması, ekonomik durgunluk, ekonomik politikalar ve Afganistan'daki misyonunun azalması ile ilişkilendirildi. Fakat o zaman bile, Birleşik Devletler’in PRC’nin dört katı büyüklüğünde bir askeri bütçesi vardı.
Ancak, 2013’te, 631 milyarda, 2014’te, 624 milyarda ve 2015’te 584 milyarda. Bütün bunlar lider savunma şirketlerinin konumunu etkileyemedi, etkileyemedi. Bu nedenle birçok uzman Batılı politikacıların ve medyanın kasıtlı olarak olayları çarpıttığına ve transatlantik toplumu toparlamak ve ABD askeri-sanayi kompleksini canlandırmak için Rusya'nın olumsuz bir imajını yarattığına inanıyor. Ayrıca, “Ukrayna operasyonu”, Rusya’yı tuzağa düşürmek amacıyla gerçekleştirildi; bu, silahlanma yarışı sivil endüstrilerde elde edilemez muhteşem karlar elde ettiğinde Soğuk Savaş’ın sınırlandırma politikasına geri dönmeyi mümkün kılacaktı.
Bu tür teknikler, Amerika Birleşik Devletleri'nin diplomatik oyunda defalarca kullanıldı (Irak'ın işgalinin nedeni olan test tüpünü tebeşirle hatırlamak yeterlidir), bazen iş için askeri veya politik amaçlara ulaşmak için çok fazla değildi. Bu nedenle, ABD devlet başkanının patriklerinin ardında, yeni bir ulusal güvenlik stratejisi sunarken, ilk başta askeri-sanayi sermayesinin çıkarları gizlenmiştir.
Birleşik Devletler savaşı “kazanmıyor”, çünkü onların içindeki zafer - ikincil bir görev, The American Conservative dergisini yazıyor. Zafer ya da mağlubiyet, özellikle önemli değil çünkü Washington'u kışkırtan çatışmalar ülke için hayati değil. Gazete, savaş sürecinde ABD'nin düşmana karşı kazandığı zaferden tamamen farklı bir kazanç elde ettiğini belirtti.
Temelde, bu öncelikle en büyük tekeller ve siyasi elit için özel bir ulusal iştir. Başlıca paydaşları olan ve askeri hazırlıkları başlatanların yalnızca ABD'de değil aynı zamanda dünyada da histeri yarattığı açıktır.
Kim savaşmaz, şampanya içmez
ABD askeri-sanayi kompleksi, ülke ekonomisinde ve siyasi yaşamında özel bir yere ve konuma sahiptir. Askeri-endüstriyel kaygıların çoğunun üretim tesisleri, devlet fonlarıyla yapılan ve yönetim için şirketlere aktarılan fabrikalara dayanmaktadır. Bu, durumu arttırırken silah üretimini genişletmek için kısa sürede ve özel harcamalar olmadan onlara izin verir ve yeni MPP türlerine geçtikleri zaman fabrikaları kendi masrafları altında yeniden inşa etme gereksinimini ortadan kaldırır. Asgari sermaye inşaat maliyeti ile (yıllık cironun% 1'inden fazla değil), yalnızca kiralanan devletin değil, aynı zamanda kendi askeri fabrikalarının genişletilmesi ve yeniden yapılandırılması ile ilgili olarak neredeyse tüm harcamaların hükümete devredilmesiyle ilgilidir.
ABD askeri-sanayi kompleksinin yirminci yüzyılın sonlarında ve yirmi birinci yüzyılın başlarındaki gelişimindeki karakteristik bir eğilim, neredeyse tüm savunma işini bölen ve altını çizen Boeing, Raytheon, Northrop Grumman, Lockheed Martin ve General Dynamics gibi dar bir holding grubunun oluşmasıdır. Sadece 1993 - 2007 yıllarında, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki genel askeri yüklenicilerin sayısı 37 şirketlerinden beşe düşmüştür. Entegrasyon, birkaç durum dışında neredeyse tek yönlüdü: Pratt & Whitney'in Rocketdyne tarafından 2005'ta Boeing'den devralınması, 2000'ta İngiliz BAE tarafından Lockheed Martin varlıklarının satışı. Aslında bu, bazı durumlarda sözleşmelerin değerinin fazla tahmin edilmesiyle dolu olan oligopolistik rekabete sahip bir pazardır. Bu nedenle, önde gelen ABD savunma şirketleri kendilerini güvende hissediyorlar. 2014 yılı için askeri işlerin karlılığı S & P500 endeksinin önünde.
Bugün, sektörün büyümesinin katalizörleri arasında, ABD Başkanı Kongre tarafından yapılan son çağrıyı, İslam Devleti grubuna karşı askeri güç kullanma izni, savunma ve hava kuvvetleri bakanlarının Rusya'dan gelen tehdit tehdidiyle ilgili açıklamaları olduğunu vurgulayabiliriz. Bu, yatırımcıların kazanabileceği büyük savunma sanayi şirketlerinin değerinin artması için ön koşulları yaratır. Özellikle, 2014 süresince, Lockheed Martin'in aktifleştirilmesi yüzde 31 artarken, hisse başına fiyat 200 dolara ulaştı. Aynı zamanda, uzmanlar şirketin menkul değerlerinin hala değerinin düşük olduğuna ve 250 dolarına kadar büyüme potansiyeline sahip olduğuna inanıyor. 2011’e göre, aynı yıl için GSYİH’nın yüzde 708 olan askeri sanayisine 4,7 milyarlarca dolar yatırım yapıldı. Bu rakam çok büyük, birçok "mavi cips" sadece imrenebilir.
MIC birçok sektörün, bilimin ve bankacılık sektörünün gelişimini teşvik eder. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm ekonomi için küçük riskler ve maddi faydalar ile birlikte devasa potansiyellerin değerlendirilmesi, toplam federal bütçenin yaklaşık yüzde 50'inin buraya yatırılması şaşırtıcı değildir. Yüzde 65'taki ABD endüstrisi askeri siparişlerde bulunuyor. Ayrıca, ülkenin askeri-sanayi kompleksi, bir milyon kişiye 3,2'ten daha fazlasını besleyen, dünyanın en büyük işvereniydi.
Barack Obama federal harcamaları azaltmak ve Pentagon fonlarını azaltmak için bir kampanya yürütmek istedi. Beş yıl boyunca 500 milyarlarca (bugünkü fonlamanın% 71'i) öyleydi. Bu ülke ekonomisi için ne anlama geliyor? Yaklaşık 1,5 - 1,6 milyon insan (en iyimser tahminlere göre) böyle bir düşüş nedeniyle işlerini kaybedecek. İstihdam seviyesini korumak için, hükümetin önemli miktarda para yatırması gerekecektir (özel şirketleri desteklemek, iş ortamını iyileştirmek vb.). Bu çok zor bir iştir. Sosyal cihaz üzerindeki yük önemli ölçüde artacaktır. Yurt içi tüketim azalacak ve GSYİH'da güçlü bir düşüşe yol açacaktır. Artık basit bir dalgalanma veya döngüsel düşüş için verilemez. GSYİH’ndaki düşüş para birimine çarpacak ve bu aşamada ABD’nin felaketi olan dünya pazarındaki çekiciliğini azaltacaktır. Tedbirler üretimi etkiliyorsa оружия ihracat için dış ticaret açığı Fed'e daha fazla devlet borcu getirecek.
Olayların bir kerede gerçekleşen bu gelişme, ABD’yi halihazırda kaçınılmaz varsayılanlarına götürüyor. Bu nedenle, askeri sanayi kompleksi, uzun zamandan beri Amerikan ekonomisinin refahında bir etken olan önemli bir makroekonomik araç ve düzenleyici haline gelmiştir.
Silah ihracatı, ABD'yi ayakta tutmaya çalıştıkları büyük araçlara getiriyor. Ayrıca, herhangi bir ihtilaf, askeri sanayi kompleksinin çalışmasını teşvik eder ve en önemlisi, doların fakir ve tahrip olmuş ülkelere rezerv para birimi olarak sunulmasına yardımcı olur. Bunun bolca örneği var. Amerika’nın Batı’da muhalefet demeyi sevdikleri isyancılara fon sağlaması gerçeği, aynı zamanda denizaşırı “arkadaşlar” ve diğer “demokrasinin destekçileri” ile donanmış olmaları gerçeği gibi iyi bilinen bir gerçektir.
Doların getirilmesinin sonucunun ne olacağı - hala bilinmemektedir, ancak silah ihracatı ile yanlış hesap yapmamaları ve bundan elde ettikleri kazançlar bir gerçektir. Sadece 2014’te, Amerikalılar silahlarını 34,2 milyar dolara sattı ve resmi verilere göre, 30 milyarlarca kar etti.
Irak'taki savaşın ilk haftalarında ABD ordusu, 8,7'ten fazla bomba ve çeşitli sınıflardan üç bine kadar füze düşürdü. Zaten Bağdat’taki ilk grevde, her biri yaklaşık bir milyon dolar değerinde 36 Tomahawk cruise füzesi kullanıldı. Bir düşürülen Apache saldırı helikopteri, 2003'te 22 milyonlara mal oldu ve Bradley BMP'ler, 1,2 milyonlarını imha etti.
Şunu da söyleyebiliriz: ABD imalat sektörü, esasen askeri-sanayi kompleksi ve uçak endüstrisi nedeniyle düşmekten korunuyor. Aynı zamanda, diğer sektörlerde sipariş hacmi azalır ve özellikle ihracat için çalışan işletmeler etkilenir.
Bu nedenle, ABD bütçe açığıyla mücadele bağlamında bile savunma harcamalarında azalma, tüm ekonomi için son derece dezavantajlıdır. Böyle bir durumda, kurtarma lokomotifinin üretim sektörü frenlenebilir. Dolayısıyla ikilem: ya askeri üretimdeki tasarruftan vazgeçmek ya da iç tüketim ve ihracatı teşvik etmek. İkinci yolu seçerseniz, varsayılan yol şu olabilir: zayıf bir dolar ihracatı canlandıracak.
90'in ortasından itibaren, Batılı devletler, her şeyden önce ABD, geçmişte çoğu askerlik konusunda tecrübe sahibi olan sivil kuvvetler tarafından tamamen askeri görevler yapan ticari yapılara girmeye başladı. Lojistik, teknik ve operasyonel destek, muharebe ve operasyonel eğitimin bireysel bileşenleri özel şirketlere aktarılmaya başlandı. Böylece tamamen yeni, neredeyse yasal düzeyde bir paralı asker canlandı. Şu anda dünya genelinde 60'ten fazla ülkede faaliyet gösteren üç binden fazla şirket var.
PMC'lerin faaliyetleri, öncelikle İngiliz ve Amerikan olan Batılı istihbarat teşkilatları tarafından kontrol edilmektedir. Dahası, bu şirketler silahlara seviyesini aşarak, düşmana bağımsız bir şekilde direnemediklerinden, askeri özel kuvvetlerin desteğini önceden alabilecekler.
Ordudaki en canlı yeni süreçler Balkanlar'da ortaya çıktı. Böylece, 1995’te, zayıf bir Hırvat ordusu beklenmedik bir şekilde Sırp Krajina’yı ele geçirmek için hızlı ve başarılı bir operasyon gerçekleştirdi. Askeri gözlemciler saldırıyı klasik bir NATO olarak nitelendirdiler. Daha sonra, Hırvat subaylarının eğitildiği, bir operasyon planının geliştirildiği ve Amerikan silahlı kuvvetlerinin emekli generallerinden ve subaylarından oluşan özel Amerikan şirketi MPRI (Military Professional Resources Incorporated) 'in personeli danışman olarak görev yaptı.
Örneğin, yılın Şubat 2009’inde XE Services adını alan Blackwater PMC’ye atıfta bulunulabilir. Eski Amerikan Özel Kuvvetleri E. Prince tarafından kurulmuştur. Bu, yaklaşık 21 binlerce kişiden oluşan küçük ama iyi silahlanmış bir özel ordu. Şirketin başarısı, yıllık gelirlerin büyüklüğü ile değerlendirilebilir: 2001'ta bir milyon dolardan fazla olmasalardı, 2007'te bir milyarı aştı.
Militarizmin sosyal tabanı
ABD Savunma Bakanlığı, küçük işletme siparişlerini çekmek için iki hükümet programına sahiptir: SBIR (Küçük İşletmeler Yenilik Araştırmaları - “Küçük Yenilikçi İşletmeler”) ve STTR (Küçük İşletmeler Teknoloji Transferi - “Küçük İşletmelerle Teknoloji Transferi”). Ocak ayında, 2012-th Barack Obama SBIR ve STTR yıllık fon yasasını - 2,5 hakkında altı yılda bir milyar dolar verdi. Bu programlarla ABD federal ajansları küçük işletmelerin piyasaya en iyi yenilikleri getirmelerine yardımcı oluyor. ABD'yi askeri alanda ön plana çıkaran, küresel ölçekte rekabeti güçlendiren hızlı uygulamaların sonucudur.
SBIR ve STTR programları Hükümetin Küçük İşletmeler Ajansı (SBA) tarafından koordine edilmektedir. Girişimcilere hemen hibeleri gönderebilme kabiliyetine sahip araştırma için tüm federal kurumların toplam harcamalarının yüzde 2,5'luk hacmi ile bütçe dışı fonlara odaklanıyor. Yıllık raporlara göre, fonların yarısından fazlası, 25'ten daha az kişinin çalıştığı şirketler tarafından ve üçüncüsü - 10'a kadar kişilere sahip olan şirketler tarafından muhasebeleştirilmektedir. Toplam alıcıların yüzde 13'ü yeni işletmelerdir.
ABD'de küçük işletmelerin devlet gelişimi, 1982'te özel bir kanunun kabulü ile başladı. Rep. Sam Graves'in bir raporuna göre, üç ana amaç var: bu sektördeki teknolojik yeniliği teşvik etmek, federal hükümet tarafından araştırma ve geliştirmeyi sağlamak ve federal yatırım fonlarını ticarileştirmek. Şimdi kanun ABD Kongresi tarafından periyodik olarak genişletiliyor.
2010'te, SBIR 11 programı kapsamında, ABD Savunma Bakanlığı, Ulusal Havacılık ve Uzay İdaresi, Ulusal Güvenlik Ajansı dahil olmak üzere ABD federal bakanlıkları ve birimleri, küçük işletmelere ticarileştirmeye yönelik inovasyon için hibe ve sözleşmelerde iki milyar dolardan fazla para sağlamıştır. SBIR'e katıldıktan sonra, şirketler fikri mülkiyet olarak fikirlerine sahipler ve daha sonra kullanım için tüm haklara sahipler.
Amerikan tehdidi
Rus seçkinlerinin ABD'nin ısrar ettiği şartlarla ilgili seyrini değiştirmelerini teşvik etmek için, Rusya ekonomisinin eleştirel bir şekilde zayıflamasını asla başaramayan Obama'nın, Rusya’nın pozisyonunu teslim etme girişimlerinin çöküşü. Şu anda, Cumhuriyetçiler haklı olarak şunları söylüyor: “Bu aşamada kaybetmiş olanlar tarafından yürütülen çatışmaya ABD’nin mali ve askeri katılımını güçlendirmek amacıyla, savunma bütçesinin Ukrayna bölümünü acilen genişletmeliyiz.
Bu nedenle, Obama'ya daha sert muhalefet senaryolarına geçmesi için azami baskı uygulanmaktadır. Elbette, Amerikan askeri-politik kurumunda, girişimler diplomatik, uzlaşma araçlarıyla çözülmeye devam edildi. Bu gibi pugals'taki “savaş” kelimesinin, şimdiki melez savaşın güçlendirilmesi anlamına geldiğini ve nükleer silah faktörü nedeniyle olası görünmeyen Amerikan ve Rus silahlı kuvvetleri arasında doğrudan bir çarpışma anlamına gelmediğini hatırlayın. Bununla birlikte, her iki kongre evini de kontrol eden ABD Cumhuriyetçi Partisi, sosyal malları geri çekerek askeri harcamalarda artışa neden oluyor. Temsilciler Meclisi, gelecek yıl için taslak bütçeyle ilgili bir karar aldı ve Pentagon'a 40 milyarlarca dolar daha tahsis edilmesini sağladı. Aynı belge, sosyal ürünlerde yapılan tasarruflar nedeniyle önümüzdeki on yıl içinde toplam beş trilyon dolarlık harcamada bir düşüş sağlamaktadır.
ABD’nin “yüzlerce milyar değerinde” iç güvenliğinin sürekli bir tehdide ihtiyacı var. Nereden geldiğinin önemi yok - El Kaide, IŞİD veya Rusya Federasyonu'ndan. Bu nedenle, Rus tehdidi mitini korumak, ABD istihbarat servislerinin önemli bir görevidir.
2001’ten bu yana “terörle savaş” resmen Amerikan idaresinin öncelikleri arasındaydı. İç politikada bu, şiddet araçlarının genişletilmesi ve medeni hakların kısıtlanması anlamına gelir. Amerika Birleşik Devletleri, on yıldan beri, istihbarat ve yasa uygulama altyapısının yanı sıra zor teröristlere karşı askeri operasyonlar kurmak için trilyon dolar harcadı. Eylül ayında New York'taki 11 gökdelenlerine yapılan saldırının ardından, ABD'deki 2001, Ulusal Güvenlik ve Ulusal Terörle Mücadele Merkezi ve Ulaştırma Güvenliği İdaresi dahil olmak üzere, 263 hükümet örgütlerini yarattı veya yeniden düzenledi. İstihbarat teşkilatları her yıl bu sorunlar hakkında çok sayıda rapor hazırlar. 51 organizasyonu aşırılık yanlı ağlardaki nakit akışını izler. Bununla birlikte, birçok gözlemci, ABD’nin terörle işbirliği içinde olduğu kadar çok mücadele etmediği izlenimini uyandırmaktadır.
ABD için askeri ticaret sadece dış değil, aynı zamanda iç politikanın da çekirdeğini oluşturmaya devam etse de, çoğu durumda bir savaşın ya da serbest bırakılmış askeri çatışmanın temel siyasi amacı zafer değil, bunun yanında ticari kazanım için pazarlığı engelleyen hype.
Soğuk Savaş’tan bu yana, askeri işletme hissedarlarının bileşimi önemli ölçüde değişti: 70’te kapalı bir seçkin kulüp iken, şimdi en geniş katılımcı yelpazesi gözlendi - neredeyse 2 / 3 endüstrisi, Pentagon siparişlerinin uygulanmasına bağlı bir şekilde çeşitli büyük ve küçük askeri yüklenicilerden oluşan bir kitle ve yalnızca Amerikan olanları değil, ulusal militarizmi destekleyen ve sosyal ve kamusal temeli oluşturan yakın siyasi güçleri içeren çok çeşitli üniversite alimleri lobiye ve çok sayıda medyaya, uluslarüstü de dahil olmak üzere askeri-sanayi sermayesinin parasına sadık kalarak. Temelde, Pentagon’un parasının dağıtımı, doğrudan olmasa da, toplumun militarist duygularını oluşturmak için, askeri ticaret için elverişli koşullar yaratarak, doğrudan olmasa da, nüfusun en geniş kitlelerinin bağlı olduğu ayrı bir kârlı iş haline geldi.
Aynı zamanda, askeri-sanayi kompleksinde merkezileşme ve tekelleşmede keskin bir artış var: Geçmişte, binlerce işletme birbiriyle rekabet etmek zor olsaydı, şimdi sadece mevcut pazarları bölen birkaç kişi var.
Her şey, Washington'un dış politikasını belirleyen ulusal seçkinlerin çemberi haline geliyor, ekonominin militarizasyonunu korumada ve arttırmada genel pozisyon neredeyse değişmeden kalıyor. Aynı zamanda, küresel liderliği ne pahasına olursa olsun elde etmek için ulusal stratejinin ana eksenidir.
Amerika Birleşik Devletleri'nin temel makroekonomik sorunları (devasa kamu borcu, finansal sistemin istikrarsızlığı, vb.), Sürekli olarak üretilen agresif politikalar, diğer ülkelerle ilişkilerde bir güç senaryosu arzusu, askeri histeriye neden olmak ve askeri üretimin büyümesini, aslında GSYİH'yi artırmamakla doğrudan ilgilidir. azaltır.
Öte yandan, analiz, Amerikan ekonomisinin ana lokomotifi olan tam olarak gelişmiş askeri üretimin olduğunu ve ülkedeki ekonomik ve sosyal sorunların katılımı olmadan çözülmesinin mümkün olamayacağını göstermektedir. Bu nedenle, Washington’un agresif politikasının ana kaynaklarından birinin ve buna bağlı olarak dünyadaki gerilimlerin şu anda Amerikan askeri işi olduğu ortaya çıktı.
Askeri hazırlıklar geliştirmek, militarist propagandayı canlandırmak için en geniş kanıtlanmış değil, aynı zamanda yeni araçlar da kullanılıyor: “beyaz ve kabarık” Amerikalılar için eski ve alışılmış bir tehdit kaynağı olan Rusya'ya karşı sürekli bilgi savaşı; Moskova'nın Washington kurallarına göre oynamasını sağlayan ekonomik savaş; Başta Rus dünyasına karşı “renk devrimleri”, ülkemizin etkisini olabildiğince daraltmakta ve baltalamakta, hemen “uyardıkları” saldırganlık olarak ortaya çıkacak olan güç hareketlerini misillemeye teşvik etmiştir.
Sonuç olarak, askeri işin yırtıcı, insanlık karşıtı niteliğini ortaya koymak, barışçı güçlerle ortaklığı her yönden güçlendirmek, kendimizi yeni bir silahlanma yarışına sürüklememize izin vermemeliyiz. Ortaya çıkan tehditlere yeterli bir yanıt daha az maliyetli bir şekilde verilmelidir. Bunun için, yalnızca ithal-ikame programlarını askeri-sanayi kompleksinde mümkün olduğunca hızlı bir şekilde tamamlamak değil, aynı zamanda ülkenin askeri-teknik güvenliğini sağlayan geleceğe yönelik bir rezerv oluşturmak da gereklidir.