We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Yoksa bütün gün bilgisayar ekranının arkasında kaldığınızda düşük melatonin seviyeleriyle mi yatıyorsunuz?
Örneğin bu makale, melatoninin, bir haftalık parlak ışığa maruz kalmaya kıyasla, bir hafta loş ışığa maruz kaldıktan sonra ışıkta daha fazla baskılandığını göstermektedir.
Ancak yazarlar, sonucun istatistiksel olarak anlamlı olmasına rağmen, verilerdeki genel değişkenliğe kıyasla etkilerin oldukça küçük olduğunu belirtiyorlar.
Sirkadiyen ritim uyku bozukluklarının patofizyolojisinde ve tedavisinde melatonin ve ışığın rolü
Normal sirkadiyen ritimler, 24 saatlik düzenli bir çevresel aydınlık-karanlık döngüsüyle senkronize edilir ve suprakiazmatik çekirdek ve melatonin hormonu bu süreçte önemli rollere sahiptir. Kronobiyolojik bozukluklarda olduğu gibi sirkadiyen ritimlerin senkronizasyonunun bozulması, uyku düzenlerinde ciddi rahatsızlıklara neden olabilir. Uluslararası Uyku Bozuklukları Sınıflandırmasına göre, sirkadiyen ritim uyku bozuklukları (CRSD'ler), gecikmiş uyku fazı sendromu, ileri uyku fazı sendromu, 24 saat olmayan uyku-uyanıklık bozukluğu, jet lag ve vardiyalı çalışma uyku bozukluğunu içerir. Plazma melatonin seviyelerinin sirkadiyen faz pozisyonundaki rahatsızlıklar bu bozuklukların hepsinde belgelenmiştir. Endojen melatoninin CRSD patofizyolojisinde önemli bir aracı olduğunu gösteren ikna edici kanıtlar vardır, ancak melatonin sekresyonunun bozulmasının CRSD'lerde nedensel bir faktör olup olmadığını netleştirmek için çok sayıda hastayı içeren daha fazla araştırma yapılması gerekecektir. Bu İncelemede, CRSD'lerde görülen rahatsız uyku-uyanıklık ritimlerini tedavi etmek için eksojen melatonin ve ışık tedavisinin kullanımına odaklanıyoruz.
Tanıtım
Başarılı organizmalar, mekansal nişlerin yanı sıra zamansal nişlere de uyum sağlamalıdır. Endojen biyolojik saatler, bireylerin çevrelerindeki günlük aydınlık-karanlık döngülerini tahmin etmelerine ve her gün metabolizmayı, fizyolojiyi ve davranışı en uygun şekilde zamanlamasına olanak tanır. Tropikal olmayan ortamlardaki kemirgenler, örneğin, mevsimler boyunca gün uzunluğundaki değişikliklere bağlı olarak üreme, metabolik [1 ] ve immünolojik aktiviteleri [ 2 ] değiştirir. Kuşların üreme ve tüy dökme zamanlaması genellikle gün uzunluğundaki mevsimsel değişikliklere [ 3 ] ve bazı kuşlar [ 4, 5 ], kemirgenler [ 6 ], yarasalar [ 7 ] ve deniz hayvanları [ 8 ] dahil olmak üzere birçok türe bağlıdır. Ay döngüsündeki değişikliklere göre yiyecek arama faaliyetlerini ayarlayın. Mevsimsel ayarlamaların yanı sıra, fizyolojik işlevlerde belirgin sirkadiyen farklılıklar vardır. Bazı kuşlar, kemirgenler, balıklar ve insanlar dahil olmak üzere birçok türde, örneğin, dolaşımdaki seks steroidleri [9-11] ve glukokortikoidler [ 12 ] konsantrasyonları gün boyunca aydınlık/karanlık döngüsüne göre değişir ve üreme aktivitelerinde buna karşılık gelen değişikliklere neden olur. [ 13 ] ve metabolik fonksiyonlar [ 14 ].
Doğal ışık döngülerine verilen tepkiler, insanlarda ve diğer hayvanlarda uyarlanabilir bir zamansal organizasyonla sonuçlanır. Yaklaşık bir asır önce başlayan elektrik ışıklarının icadı ve kullanımıyla, bu zamansal organizasyon çarpıcı biçimde değişti. Geceleri ışığın, ancak şimdi belirgin hale gelen önemli sosyal, ekolojik, davranışsal ve sağlık sonuçları vardır. Örneğin, ışıkla yönlendirilen aracıların birden fazla vücut sistemi üzerinde uyguladığı kapsamlı kontrol, ışığın neden olduğu bozulmaların etki edebileceği çok sayıda hedef yaratır, bu da çok çeşitli fizyolojik değişikliklere ve potansiyel olarak ciddi tıbbi etkilere neden olur. Daha geniş bir bağlamda, temel fizyolojik mekanizmalar, üremeden yiyecek aramaya kadar çeşitli davranışları düzenler ve ışık bozulması için geniş hedefler yaratır. Adaptif süreçlerin, hayvanların değişen gün uzunluklarına ve sirkadiyen döngülerine göre fizyolojik ve davranışsal düzenlemelerini optimize ettiğini varsayarsak, ışık döngülerindeki yapay değişikliklerin ciddi uygunluk etkileri olabilir. Bu derleme, geceleri yapay ışığa maruz kalmanın tıbbi ve ekolojik etkilerini ve normal mevsimsel ve sirkadiyen fizyolojik ve davranışsal işlevlerdeki ilgili rahatsızlıkları özetlemektedir.
2. Şizofrenide MLT'nin Rolü
Halüsinasyonlar ve sanrı, şizofreninin temel pozitif semptomlarıdır [45]. MLT'yi şizofreni ile ilişkilendirmeye yönelik ilk girişim, 1961'de McIsaac tarafından [46], MLT'nin kimyasal yapısının halüsinojenik harmala alkaloidlerin, harmin ve harmalinin yapısına çok benzer olduğunu öne sürdüğü zaman ortaya atıldı. Böyle bir alkaloid, 10-metoksiharmalanın oluşumu, bir molekül suyun siklodehidrasyon yoluyla MLT'den uzaklaştırılmasıyla üretilebilir. Harmala alkaloidleri güçlü monoaminooksidaz (MAO) inhibitörleridir ve 5HT'nin normal bozulmasını önleyebilir, bu da 5HT metabolizmasının yolları kapatmasına neden olur ve bu da daha fazla 5-metoksitriptamin, MLT ve 10-metoksiharmalan üretimine yol açar. Bunu yaparak, 10-metoksiharmalan bir kez oluştuğunda, kendi oluşumunu (olumlu geribildirim) sürdürme eğilimindedir. Bildiğimiz kadarıyla, insanlarda bu hipotezi destekleyen hiçbir araştırma yoktur.
1958'de MLT'nin izolasyonundan bu yana [47], MLT ve psikiyatri üzerine araştırmalara artan bir ilgi olmuştur. MLT'nin epifiz bezi ekstraktlarından kimyasal izolasyonu birkaç yıl sürdüğünden, epifiz bezi ekstraktları, özellikle sığır epifiz bezlerinden elde edilen erken çalışmalar yapılmıştır [48]. Epifiz bezinin açıkça tanımlanmış bir işlevi olmadığına inanılanın [49] kısa süre sonra yeniden formüle edildiği ve MLT'nin fizyolojik etki mekanizmalarına [48,50] işaret eden birkaç araştırma olduğu hemen kabul edildi. Psikiyatride MLT ile ilgili olarak açıkça sınırlandırılmış iki araştırma alanı olduğu çok geçmeden anlaşıldı. İlk alan, MLT'nin psikiyatrik patolojilerin biyolojik bir belirteci olarak kullanımıyla ilgiliydi. İkinci alan, MLT'nin olası bir psikiyatrik terapötik ajan olarak klinik kullanımlarıyla ilgilidir. Her iki alan birlikte ve aynı zamanda, MLT işlevlerine ilişkin bilgilerin nasıl elde edildiğine bağlı olarak, az çok başarıyla büyüdü. Şizofreni ile ilgili olarak, sığır epifiz bezi ekstrelerinin [5,6,54] enjeksiyonlarını kullanan ilk çalışmalar, kısa sürede şizofreni uyku bozukluklarını [19,55] ve geç diskineziyi [20,56] tedavi etmek için MLT preparatlarının kullanımına yol açmıştır. Sonraki iki bölümde, hem belirteç hem de terapötik ajan olarak MLT'nin her iki yönü de derinlemesine gözden geçirilecektir.
Koyun ve keçi üremesinin kontrolü: Işık ve melatonin kullanımı
Ilıman enlemlerden gelen koyun ve keçi ırkları, yıllık fotoperiyodik değişikliklerle kontrol edilen mevsimsel üreme aktivitesi varyasyonları sergiler. Kısa günler (SD) cinsel aktiviteyi uyarır, ancak uzun süreli maruz kalma, kısa günlere direnç gösterme ve ardından üreme aktivitesinin kesilmesi ile sonuçlanır. Refrakterlik, hayvanları uzun günlere (LD) maruz bırakarak kırılabilir, bu nedenle LD ve SD arasındaki değişimler, mevsimsel üremenin fotoperiyodik kontrolü için esastır. Karanlık dönemdeki ışık darbeleri uzun bir günü ('LD') taklit edebilir ve melatonin tedavileri kısa bir günü taklit edebilir.
Cinsel aktivitenin mevsim dışı kontrolü için, ardışık 'LD' azalan günler veya 'LD'-melatonin kullanan tedaviler, sperm üretiminin arttığı genç koçlarda ergenliğin ilerlemesinde çok etkiliydi ve bu hayvanların daha erken sunulmasına izin verdi. suni tohumlama (AI) kullanarak döl testi için. Ergin koçlarda da bu tür tedaviler ilkbaharda testis ağırlığında ve sperm üretiminde önemli bir artışa neden olmuştur. Dişi keçide, ardışık 'LD'-melatonin tedavisi, doğal çiftleşmeden sonra yüksek doğurganlığa yol açan, ilkbaharda östrus ve yumurtlama aktivitelerini verimli bir şekilde indükler ve sürdürür. Bu tedavi şimdiye kadar Kuzey Avrupa'nın mevsimlik koyun ırklarında keçilere göre daha az etkili görünmektedir. Ancak üreme mevsimini ilerletmek ve doğurganlığı artırmak için Mayıs sonundan sonra tek başına melatonin kullanılabilir.
Koçlarda ve tekelerde kalıcı üreme aktivitesinin uyarılması, LD ve SD (kısa ışık döngüleri) arasındaki aylık değişimlerin, davranışsal ve spermatojenik aktivitelerin mevsimselliğini ortadan kaldırdığı gözlemiyle mümkün olmuştur. Bu erkekler, sperm kalitesinde ve doğurganlıkta herhangi bir değişiklik olmaksızın yüksek sayıda AI dozu üretmek için tüm yıl boyunca kullanılabilir. Açık ahırlarda 'LD' ve melatonin değiştirilerek kısa ışık döngüleri kullanılabilir. Buna karşılık, koyunlarda, bu tür kısa ışık döngüleri, yumurtlama aktivitesinin mevsimselliğini ortadan kaldıramadı.
Fotoperiyodun nöroendokrin yollar ve koyun ve keçilerde üreme aktivitesi üzerindeki farklı etkilerinin bilinmesi, bu nedenle tarla koşullarında ve AI merkezlerinde yetiştirilen erkeklerde mevsimsel üreme aktivitesini kontrol etmek için ışık tedavilerini başarılı bir şekilde uygulamamıza izin verdi.
Mevcut adres: Universidad Autónoma Agraria Antonio Narro, Carretera a Sta Fé y Periferico, Apdo Postal 940, Torreón, Coahuila, México.
Melatonin Düzeylerini Artırmanın 10 Doğal Yolu
1. Geceleri Yapay Işık Yok
Geceleri ortam veya yapay ışık, düşmek ve uykuda kalmak için gereken melatonin üretimini engeller. Gün batımında veya yatmadan iki ila üç saat önce mavi ve yapay ışığa maruz kalmayı azaltmaya başlayın. Uyurken ışıkların açık olmadığından emin olun. Gerekirse, ortam ışığını engellemek için karartma perdeleri veya göz maskesi kullanın.
Ayrıca Yapay Işıksız Hafta Sonu'nun büyük bir hayranıyım. Kampta sirkadiyen ritim sıfırlaması yapılabilir. . . ya da kendi evinizde! Bir hafta sonu geçirin ve ışıkları açmayın, Wi-Fi'yi kapatmayın ve cep telefonunuzu “kaybetmeyin”. Telefonunuzla ayrılamazsanız, çoğu cep telefonunda bulunan gece filtresini açın. Mavi ışık emisyonlarını engellemek için bir filtre uygulayacak uygulamalar da var. Mum ışığında yatın, mum ışığında akşam yemeği yiyin, mum ışığında kitap okuyun ve iyi bir gece uykusu çekin. 1
2. Geceleri LED Işık Yok
Dünyanın güneşi yaklaşık %25 oranında mavi ışık yayar, LED ampuller, bilgisayar ekranları, cep telefonları ve televizyonlar ise yaklaşık %35 oranında mavi ışık verir.
Araştırmalar, sabahları ilk iş olarak normalde uyanmanıza ve güne başlamanıza yardımcı olacak melatonin seviyelerini engelleyen şeyin özellikle mavi ışık olduğunu gösteriyor. Geceleri TV izleyerek veya telefonunuzda e-postalarınızı kontrol ederek melatonin bloke etmek, siz uyurken tam melatonin üretimini tehlikeye atacaktır. 3
Bu sadece uykunuzu etkilemez. Melatonin'in asıl işi, gecenin ilerleyen saatlerinde sizi toksinlerden arındırmak, yeniden inşa etmek ve gençleştirmektir. 2
Uyumamızı sağlamak ve bizi uykuda tutmak için sadece az miktarda melatonine ihtiyacımız olabilir, ancak tam melatonin üretimini engellemek zararlı etkilerini yıllarca göstermeyebilir. Bu, melatonin seviyenizi çok geç olmadan test etmenizi teşvik etmemin nedenlerinden sadece biri.
3. Güneşi İçinize Çekin (Ölçülü!)
Optimal miktarda melatonin üretebilmemiz için optimum miktarda gün ışığına veya güneş ışığına ihtiyacımız var. Geceleri melatonin seviyeleri, gün boyunca melatoninin tamamen kapanmasına bağlıdır. Bu, ancak gün boyunca aşırı parlak güneş ışığına maruz kalırsak başarılabilir.
Işık yoğunluğu lüks olarak ölçülür. Çoğu ofis gün boyunca yaklaşık 400-500 lüks üretir. Güneş, gün boyunca 4000-5000+ lüks üretebilir, bu da güneş ışığının iç mekan ışığından 10x+ daha parlak olabileceğini düşündürür.
Araştırmalar, parlak gün ışığına maruz kalmanın geceleri melatonin üretimini önemli ölçüde artırabileceğini gösteriyor. 4-6 Bu mantıklı, çünkü melatonin bizi aydınlık-karanlık döngülerine bağlayan özel hormondur.
4. Melatonin Açısından Zengin Gıdalar Yiyin
Gezegendeki her bitki belirli bir miktarda melatonin taşır. Onlar da hayatta kalabilmek için aydınlık-karanlık döngüsü ayarlamaları yapmaya bağımlıdır.
Melatonin seviyelerini doğal olarak artırmanın bir yolu, daha fazla melatonin açısından zengin yiyecekler yemektir. Araştırmalar, vişnelerin önemli miktarda melatonin içerdiğini ve daha derin ve daha kaliteli uyku ile bağlantılı olduğunu gösteriyor. 7
Yüksek Melatoninli Gıdalar
- Goji dutları
- ekşi kiraz
- ceviz
- Badem
- Ananas
- domates
- muz
- portakallar
- ve diğerleri8
5. Geceleri Sıcak Bir Banyo Yapın
Araştırmalar, geceleri sıcak bir banyo yapmanın vücut üzerinde rahatlatıcı bir etkisi olduğunu ve bunun sonucunda melatonin seviyelerini yükseltici bir etkiye sahip olduğunu gösteriyor!
Belki de bu, sıcak bir banyonun kortizol seviyeleri üzerindeki rahatlatıcı etkisinden kaynaklanmaktadır. Kortizol azaldıkça melatonin yükselir. 2,9
6. Gece EMF veya Wi-Fi Pozlama Yok
Elektromanyetik alanlar (EMF'ler) hemen hemen her elektrikli cihaz tarafından üretilir. Genel olarak, EMF seviyeleri yalnızca mesleki olarak uzun süre yüksek seviyelere maruz kaldığınızda tehlikelidir. 15
Wi-Fi ve cep telefonu radyasyonunun melatonin seviyeleri üzerindeki etkisi hakkında çok az araştırma var, ancak yapılan araştırmalar, özellikle uyurken EMF seviyelerine maruz kalmanın azaltılmasını öneriyor. Cep telefonunuzla uyumaktan kaçının. yastığınızın altında, yastığınızın yanında veya yatağınızın yanında. Geceleri kapatılabilen bir ana Wi-Fi anahtarı oluşturmak için elinizden gelenin en iyisini yapın, cep telefonlarınızı ve bilgisayarlarınızı kapatın ve epifiz bezinize optimum melatonin üretmesi için her şansı verin.
7. Kafein Alımını Düzenleyin
Çoğu insan, bir fincan kahveyi öğleden sonra mı yoksa akşam çok geç mi içtiklerini, o kadar da uyumadıklarını anladılar. Kahve çekirdekleri melatonin ile yüklüyken, faydalı etkinin çoğu kafein tarafından nötralize edilir. 14
Kafein, azaltılmış melatonin ile bağlantılı bir uyarıcıdır. Sabahları az miktarda kafein almak, doğru zamanda melatonin üretimini azaltmaya yardımcı olabilir, ancak aşırı miktarda kahve veya kafeinli içecek içmek zamanla genel melatonin üretimini azaltabilir. 12,14
Ne yazık ki, kahve içen çoğu insan zihinsel berraklığın, enerjinin ve bağırsak düzenlemesinin faydalarını deneyimlemek için kahveye giderek daha fazla ihtiyaç duyar. Sabahları kahve içecekseniz, aldığınız kafein miktarını sınırlamaya çalışın, böylece daha fazla kahve içmeye bağımlı hale gelmeyin. Zamanla, artan kahve alımı doğal melatonin üretimini azaltabilir.
8. Dua etmek veya Meditasyon Yapmak İçin Zaman Ayırın
Araştırmalar meditasyon yapan kişilerin yapmayanlara göre daha fazla melatonin ürettiğini gösteriyor. 13 Melatonin, akşamın erken saatlerinde üretilmek için sabit bir zihin ve beden gerektiriyor gibi görünüyor.
Bu mantıklı çünkü dua ve meditasyon gibi rahatlama teknikleri kortizolü düşürmeye ve vücudu yok etmeye yardımcı olur. Vücut strese girdiğinde, artan melatonin üretimi de dahil olmak üzere birçok iyi şey olur.
9. Yatmadan Önce Sıcak Süt
Anne, inek veya keçi sütü, melatonin açısından zengindir. Yatmadan önce bir bardak sıcak süt içmenin melatonin seviyelerini yükselttiği ve sağlıklı uykuyu desteklediği gösterilmiştir. 14 Mümkün olduğunda homojenize edilmemiş ve fıçıda pastörize edilmiş sütle yapıştırın.
Öneririz
10. Triptofan Açısından Zengin Gıdalar Yiyin
Triptofan esansiyel bir amino asittir ve melatoninin öncülerinden biridir. Triptofan açısından zengin gıdaların alımının arttırılması, melatonin seviyelerini artırabilir.
Triptofan Açısından Zengin Gıdalar
- nohut
- spirulina
- soya fasulyesi
- süzme peynir
- tavuk ciğeri
- kabak çekirdeği
- Türkiye
- Tavuk
- soya peyniri
- karpuz tohumları
- Badem
- yer fıstığı
- yoğurt 2
Garbanzo fasulyesi triptofan ödülünü kazandı. Serbest triptofanla yüklüdürler (yani diğer gıdalarda olduğu gibi bir proteine bağlı değildir), bu triptofan kaynağının alımını en iyi şekilde yapar.
Hâlâ melatonin desteğine ihtiyacınız varsa, aşağıdakileri denemenizi öneririm: sirkadiyen sıfırlama için, yatmadan 45-60 dakika önce bir damla LifeSpa'nın Düşük Doz Melatonin (1 damla = .1 mg melatonin) ile başlayın ve her beş gecede bir damla artırın. sabah sersemliği olmadan derin ve onarıcı bir gece uykusuna sahip olana kadar. Çoğunun asla on damlayı aşması gerekmez.
En iyi doz bulunduğunda, üç ay boyunca üzerinde kalın. Ardından, hastalarımın çoğu dozlarını yavaş yavaş azaltabilir. Doğru melatonin dozu, kendi melatoninin doğal üretimini teşvik edecektir (doğal üretimi bastırmak yerine).
Yukarıdaki melatonin çözümlerinden herhangi birini denediniz mi? Ne bulduğunu bize bildirin!
Özet
Melatonin, uyku zamanlamasında rol oynayan fizyolojik bir hormondur ve şu anda birincil ve ikincil uyku bozukluklarının tedavisinde eksojen olarak kullanılmaktadır, ampirik etkinlik kanıtı vardır, ancak randomize, kontrollü çalışmalardan çok az kanıt vardır. Bu meta-analizin amacı, birincil uyku bozukluklarının tedavisinde ekzojen melatoninin terapötik etkileri için kanıt tabanını değerlendirmekti.
Temmuz 2013'te MEDLINE (1950'den günümüze) Embase (1980'den günümüze), PsycINFO (1987'den günümüze) ve Scopus (1990'dan günümüze) için bir elektronik literatür taraması araştırması ve anahtar dergilerin elle aranması gerçekleştirilmiştir. Bu, birincil uykusuzluk, gecikmiş uyku fazı sendromu, kör kişilerde 24 saat olmayan uyku uyanıklığı sendromu ve hızlı göz hareketi-davranış bozukluğu olan hastalarda ekzojen melatonin ve plasebonun etkisini karşılaştıran tüm çalışmaları belirledi. Uykuyu iyileştirmede melatonin çalışmalarında etkinin büyüklüğünü belirlemek için meta-analizler yapıldı.
Bu alıntılardan toplam 5030 çalışma belirlendi, 12'si dahil edilme kriterlerine göre incelemeye dahil edildi: çift veya tek kör, randomize ve kontrollü. Meta-analizlerden elde edilen sonuçlar, eksojen melatonin kullanımına ilişkin en ikna edici kanıtın, birincil uykusuzlukta uyku başlangıcı gecikmesini azaltmada (p = 0,002), gecikmiş uyku fazı sendromunda (p < 0,0001) ve kör hastalarda uyku-uyanıklık modellerini düzenlemede olduğunu gösterdi. plasebo ile karşılaştırıldığında.
Bu bulgular, belirli birinci derece uyku bozukluklarının tedavisinde melatoninin potansiyel önemini vurgulamaktadır. Çeşitli uyku güçlüklerinde melatoninin terapötik kullanımına ilişkin daha fazla kanıt sağlamak için büyük ölçekli, randomize, kontrollü çalışmaların geliştirilmesi önerilir.
Mavi Işık Özellikle Tehlikeli
Bilgisayarlar, akıllı telefonlar ve evet, tabletler, spektrumdaki tüm renklerden melatonini en çok bastıran mavi ışık yayar.
2009'da araştırmacılar, yatmadan önce üç saat boyunca mavi engelleyici gözlük takan katılımcıların, yalnızca ultraviyole ışığı engelleyen sarı renkli gözlük takanlardan daha iyi uyuduklarını buldular.
Üç yıl önce, bilim adamları ayrıca sirkadiyen saatin mavi ışığa (kısa dalga boylarında gelen) en duyarlı olduğunu keşfettiler. 2013'te araştırmacılar, kendi kendini aydınlatan ekranların (tabletlerde ve cep telefonlarında olduğu gibi) "kısa dalga boylarında, melatonin baskılanmasının en yüksek hassasiyetine yakın optik radyasyon yaydığını" bildirdi.
Bir yıl önce, elektronik cihazlara iki saat maruz kalmanın melatonin baskılanmasına yaklaşık yüzde 22 neden olduğunu bulmuşlardı.
E-kitaplara gelince? 2015 yılında araştırmacılar, normal bir kitap okumanın etkilerini, yatmadan önceki saatlerde elektronik kitap okumanın etkileriyle karşılaştırdılar.
E-okuyucu (iPad) kullanan katılımcılar:
- uykuya dalmak daha uzun sürdü,
- akşam uykululuğunu azalttı,
- daha az melatonin salgılar,
- deneyimli sirkadiyen ritim bozuklukları,
- ve normal, basılı bir kitap okuyanlara göre ertesi sabah uykulu olma olasılıkları daha yüksekti.
Baş araştırmacı Prof Charles Czeisler, BBC News web sitesine şunları söyledi:
“Çoğu e-okuyucunun yaydığı ışık doğrudan okuyucunun gözlerini aydınlatırken, basılı bir kitaptan veya orijinal Kindle'dan gelen okuyucu yalnızca kitabın sayfalarından yansıyan ışığa maruz kalır.”
Kırmızı ve Mavi Işıkların Kortizol, Alfa Amilaz ve Melatonin'deki Sirkadiyen Varyasyonlar Üzerindeki Etkileri
Bu çalışmanın birincil amacı, akut kortizol, alfa amilaz ve melatonin yanıtları ile ölçülen endokrin ve otonomik sistemler üzerindeki ışığa maruz kalmanın etkisine ilişkin anlayışımızı genişletmekti. Bu tepkilerde üst kiyazmatik çekirdeklerin (SCN) rolünü daha kesin olarak anlamak için dar bantlı uzun dalga boylu (kırmızı) ve dar bantlı kısa dalga boylu (mavi) ışıklardan gelen pozları kullandık. Denek içi deneysel bir tasarımda, on iki denek, 27 saat boyunca sürekli uyanıkken mavi veya kırmızı ışıklardan periyodik olarak bir saatlik 40 lüks kornea maruziyeti aldı. Sonuçlar, beklendiği gibi, yalnızca mavi ışığın gece melatonini azalttığını gösterdi. Buna karşılık, hem mavi hem de kırmızı ışıklar kortizol seviyelerini ve daha az net olmasına rağmen alfa amilaz seviyelerini de etkiledi. Mevcut veriler, gece melatonin baskılanmasına aracılık eden görsel olmayan yolun, endokrin ve otonom sinir sistemleri tarafından sergilenen ışığa diğer tepkilere aracılık eden ile aynı olup olmadığını sorgulamaktadır.
1. Giriş
Sirkadiyen ritimler her 24 saatte bir tekrar eder (yaklaşık = yaklaşık ölüm = gün), bu da suprakiazmatik çekirdeklerdeki (SCN) kendi kendine salınan endojen ana saatin doğal 24 saatlik aydınlık-karanlık döngüsü ile eşleşmesini yansıtır. Belki de en iyi bilinen sirkadiyen ritim, beyindeki epifiz bezi tarafından melatonin hormonunun sentez modelidir [1, 2]. SCN, melatonin sentezini yakından düzenler, plazma veya tükürükte ölçülen melatonin konsantrasyonları, gece boyunca yüksek ve gün boyunca düşüktür. Melatonin genellikle "karanlık hormonu" olarak adlandırılır, çünkü hem gece hem de gündüz hayvanlarında en yüksek konsantrasyon seviyeleri gecenin ortasına yakından bağlıdır. Gece boyunca retinaya yeterli parlaklıkta, uygun dalga boylarında ve yeterli süre boyunca ışık verilirse, melatonin sentezi doza bağlı bir şekilde kısıtlanacaktır [3].
İnsanlarda kortizolün en önemli olduğu glukokortikoid hormonlar, adrenal korteks tarafından üretilen steroid hormonlardır ve vücudun homeostazına ve stres tepkilerine katılırlar [4-6]. Kortizol konsantrasyonları, melatonin ritminden görünüşte daha karmaşık olmasına rağmen, sirkadiyen bir ritmi de takip eder [7]. Melatonin ritminden farklı olarak, insan kortizol ritimleri kendiliğinden gündüz ve gece ile ilişkili görünmemekte, ancak karanlıktan aydınlığa ve daha az ölçüde aydınlıktan karanlığa geçiş dönemleriyle daha yakından bağlantılı görünmektedir. Sabahları öngörülebilir bir zirve sergileyen sirkadiyen ritmine ek olarak, kortizol seviyeleri tipik olarak sabahları, uyandıktan 30 dakika ila bir saat sonra keskin bir şekilde yükselir. Sıçanlar [8, 9] gibi gece yaşayan türler için bunun tam tersi geçerlidir, çünkü onlar maksimum kortikosteron düzeyi ve gecenin sonunda geniş bir en düşük ile akşam üretiminde keskin bir artış sergilerler. O zaman insanlar gibi, gece hayvanlarında kortikosteron amplitüdündeki tepe ve ani artış, günlük aktivite periyodunun başlangıcı ile ilişkilidir [10].
24 saatlik gün boyunca adrenal bez tarafından sentezlenen glukokortikoid seviyeleri, biri hipotalamik-hipofiz-adrenal (HPA) ekseni [5] tarafından yönetilen ve diğeri otonom sinir sistemi tarafından kontrol edilen iki farklı sistemin kontrolü altında görünmektedir. adrenal medula [11, 12]. HPA ekseninin merkezi kısmı olan hipofiz bezi tarafından adrenokortikotropik hormon (ACTH) salınımının geleneksel olarak kortizol üretimi için gerekli olduğu düşünülmüştür ve aslında normal koşullar altında ACTH seviyeleri kortizol ile benzer bir sirkadiyen patern izler [13, 14]. Ortalama ACTH seviyeleri sirkadiyen zamanla değişse de, belirli bir bireydeki anlık seviyeler, aslında kortizol seviyelerinde olduğu gibi pulsatil artışlar sergiler [14]. ACTH'deki bu pulsatil artışlar günün 24 saati boyunca meydana gelir, ancak ilginç bir şekilde kortizol artışları geceleri çok daha az sıklıkta görülür ve uyanma ile bağlantılı kortizoldeki keskin zirve ile sistematik olarak ilişkili görünmemektedir [15]. Daha fazla kanıt, ACTH ve glukokortikoid üretiminin ayrılabileceği sonucunu desteklemektedir [16]. SCN'nin ablasyonu ACTH sirkadiyen ritmini ortadan kaldırır ancak kortikosteron üretimini zorunlu olarak ortadan kaldırmaz [11, 17]. Ayrıca, sıçanlarda, gece boyunca ışıkla retinal stimülasyon, ACTH'yi etkilemeden kortikosteron üretimini modüle edecektir [11]. Geceleri ışığa verilen bu akut yanıtın, muhtemelen adrenal medullayı innerve eden otonom sinir sistemi (sempatik sistem) aracılığıyla SCN'nin aracılık ettiği de gösterilmiştir [11, 18]. Bir çalışmada, SCN'nin ablasyonu veya adrenal medullayı innerve eden splanknik sinir, sıçanlarda geceleri ışığa karşı kortikosteron yanıtını ortadan kaldırdı [11]. O halde, SCN'nin glukokortikoid üretimini etkiledikleri için hem HPA'ya hem de otonom sinir sistemlerine bağlı olduğu görülmektedir.
Tükürük alfa amilaz, sempatik sinir sistemi yanıtı için bir belirteç olarak kullanılan bir enzimdir [19-22] ve kortizol gibi psikososyal strese yanıt verdiği gösterilmiştir [19]. Melatonin ve kortizolde olduğu gibi, tükürük alfa amilaz üretimi düzenli bir sirkadiyen patern sergiler [20]. Normal çalışma programları sırasında, tükürük alfa amilaz üretimi, günün 24 saati boyunca kortizol üretimini kabaca yansıtır [19]. Başka bir deyişle, normal, kararlı durum koşulları altında, yüksek kortizol seviyeleri, düşük alfa amilaz seviyeleri ile ilişkili olma eğilimindedir ve bunun tersi de geçerlidir. İlginç bir şekilde, insanlarda geçici, uyanan sabah kortizol zirvesi bile keskin, sabah alfa amilaz konsantrasyonu çukuru tarafından yansıtılır [23]. Genel olarak, HPA ve sempatik sistemlerin, organizmanın fizyolojisindeki büyük dalgalanmaları aniden tehdit edildiğinde en aza indirgemek için negatif bir geri besleme döngüsü olarak birbirlerini tamponladıklarına inanılır [6], yaklaşık olarak karşı fazlı sirkadiyen ritimleri ve uyanmaya karşı akut tepkileriyle örneklenir. sabah. Yalnızca önemli ve sürdürülen çevresel baskı altında iki sistem benzer şekilde yanıt verir [20, 23], organizmayı etkisiz hale getiren (örneğin bayılma) veya çevresel tehdidi ortadan kaldırmak için harekete geçiren pozitif bir geri besleme döngüsü üretir [4]. Çevresel baskı devam ettiğinde, özellikle organizma tarafından etkili bir eylem olmadan, bu olumlu geri besleme döngüsü organizmanın iyiliği üzerinde ciddi olumsuz sonuçlar doğurabilir [4].
SCN'nin sirkadiyen, endokrin ve otonom sinir sistemlerinin yanıtlarını (melatonin, kortizol ve alfa amilaz) modüle etmedeki rolüyle ilgili ayrıntıların çoğu çözülmemiş olsa da, SCN'nin bu sistemlerden gelen yanıtları etkilediği çok açık görünüyor. Işık, geceleri melatonin hormonunun sentezini baskılamak için iyi bilinen bir uyaran olduğundan, bu çalışma için ışığın başka bir endokrin hormon olan kortizol ve sempatik hormonun bir belirteci olan alfa amilazı nasıl etkilediğini daha iyi anlamanın da önemli olduğu düşünülmüştür. sistem. Örneğin, önceki çalışmalar, sabahları yüksek düzeyde polikromatik (beyaz) ışığa (korneada 800 lux [lx]), ancak akşamları maruz kalmanın insanlarda kortizol düzeylerini artırdığını göstermiştir [24, 25]. Çalışmalar ayrıca sabah ışığının kalp atış hızını artırabileceğini göstermiştir, bu da ışığın otonom sinir sistemi üzerinde bir etkisi olduğunu düşündürür [26].
Bu çalışmanın genel amaçları, ilk olarak, ışık yokluğunda üç biyobelirteç, melatonin, kortizol ve alfa amilazın eş zamanlı temel ölçümlerini elde etmek, uyku kısıtlaması sırasında bu üç sirkadiyen ritim arasındaki ilişkileri daha yakından incelemek ve bu bağlamda, ikincisi, gündüz ve gece boyunca bu biyobelirteçler üzerindeki akut ışığa maruz kalmanın etkisine ilişkin anlayışımızı genişletmek. İkinci amaca ilişkin olarak, katılımı daha kesin olarak anlamak için, her biri dar bantlı, kısa dalga boylu (mavi) ve dar bantlı, uzun dalga boylu (kırmızı) ışıktan her biri 40 lx'lik bir saatlik pozlama olmak üzere iki aydınlatma koşulu kullandık. Endokrin ve otonom sinir sistemlerinin gündüz ve gece ışığa verdiği tepkilerdeki SCN'nin durumu.
2. Malzemeler ve Yöntemler
Bu çalışma Helsinki Deklarasyonuna (1964) uygun olarak yürütüldü ve Rensselaer Politeknik Enstitüsü'nün Enstitü İnceleme Kurulu (IRB) tarafından onaylandı.
2.1. Konu Seçimi
Troy, N.Y'deki Rensselaer Politeknik Enstitüsü'nden alınan on altı denekten on iki tanesi tekrarlanan ölçüm çalışmasını tamamladı ve verileri burada rapor edildi. Sekiz erkek denek (yaş = 20-40 yıl) ve dört kadın denek (yaş = 19-53 yaş) çalışmayı tamamladı. Denek havuzu geniş bir yaş aralığını ve dengesiz bir cinsiyet dağılımını temsil etse de, tüm denekler denek içi deney tasarımında her koşulu gördüğünden, bu faktörlerin sonuçları karıştırdığına inanmak için hiçbir neden yoktur. Ayrıca, yaş (konu havuzumuzdaki aralık için) veya cinsiyetin melatonin, kortizol veya alfa amilaz sentezinin genliği veya fazı ile sistematik olarak ilişkili olduğuna dair çok az kanıt vardır [22, 27, 28]. Denekler, bir telefon görüşmesi yoluyla bir araştırma hemşiresi tarafından ve oral kontraseptif alan iki kadın dışında, farmasötikler (adrenerjik agonistler ve antagonistler dahil) için önemli sağlık sorunları (kalp hastalığı, diyabet, astım ve yüksek tansiyon) açısından tarandı. Deneklerin, çalışmadan 72 saat önce başlayarak herhangi bir nonsteroid antiinflamatuar ilaç almalarına da izin verilmedi. Tüm denekler sigara içmiyordu ve deney başlamadan 12 saat önce alkol veya kafein tüketmemeleri istendi. Deneklerden deney haftasında düzenli bir program tutmaları ve normal programlarından herhangi bir sapma olup olmadığını bildirmeleri istendi. Eğer öyleyse, denek başka bir Cuma akşamı deneye katılmak üzere yeniden planlandı. Deneklerin hiçbiri, çalışmadan önceki ay içinde üçten fazla zaman diliminde seyahat etmemişti. Deneyden birkaç gün önce deneklerden deney için bir onam formu ve bir Münih Kronotip Anketi (MCTQ) doldurmaları istendi [29]. MCTQ verileri, deneklerin çok erken veya çok geç kronotipler olmadığına dair güvence olarak kullanıldı. Tüm denekler, "orta derecede erken" ve "orta derecede geç" arasında bir kronotipe sahip olduklarını bildirdi. Ayrıca, tüm denekler hafta içi en geç 23:00 yatıp en geç 08:00 uyanma ve boş günlerde en geç 00:00 yatma ve en geç 09:00 uyanma saatine sahip olduklarını bildirdiler. Düzenli programlar, tüm deneklerin sirkadiyen faza göre normal ve homojen olma olasılığını artırdı.
2.2. Aydınlatma Koşulları
Denekler, her ikisi de bir seviyede (mavi, B ve kırmızı, R), iki deneysel aydınlatma koşuluna bir saat boyunca bireysel olarak maruz bırakıldı (
). Kontrol koşulu olarak hizmet veren üçüncü aydınlatma koşulu için, denekler loş bir odada sessizce oturdular (
Gözde 3 lüks ve bundan sonra karanlık olarak anılacaktır, D). B ve R aydınlatma koşulları için, denekler ayrı ayrı bir çene desteğine, bir kameranın önünde yerleştirildi.
m ışık kutusu, her kutuya bir dizi kırmızı veya mavi ışık yayan diyot (LED'ler) takıldı. LED dizileri (LXHL-MB1D (Lumileds, Luxeon I, mavi [nominal 470 nm], Lambertian, 1 W, 350 mA ve LXHL-MD1D (Lumileds, Luxeon I, kırmızı [nominal 625 nm], Lambertian, 1 W, 350) mA.)) were located behind the front box apertures to be outside the subject's direct view, thereby creating a uniform, nonglaring distribution of light within the box. The spectral emissions of the blue LEDs peaked at 470 nm with a full width at half maximum (FWHM) of 25 nm. Light from the red LEDs peaked at 625 nm with a FWHM of 25 nm. Before the experiment, each of the light boxes was calibrated using a Gigahertz illuminance photometer to provide the prescribed corneal illuminance levels when subjects were positioned in the chinrest. The spectral radiances of the red and blue lighting conditions were measured prior to the experiment with a calibrated spectroradiometer (PhotoResearch, model PR705a) and diffuse white reflectance standard (Labsphere, model SR 099) these were used to calibrate the Gigahertz illuminance readings during the experiment. Two boxes provided blue light (40 μW/cm 2 at 40 lx), and two emitted red light (19 μW/cm 2 at 40 lx) in the plane of the subjects’ corneas light levels could be adjusted with an electronic dimmer to reach the prescribed light levels without significantly affecting the relative spectral distributions of the LED emissions. Measurements of pupil area (average ± standard deviation) completed after the experiment with a different group of subjects (
mm 2 and blue at 40 lx, mm 2 .
The specific illuminance value of 40 lx was chosen because this value has been shown in previous studies to increase nocturnal alertness after a one-hour exposure [30] and is above threshold and below saturation for melatonin suppression, as described by Rea and colleagues [3]. The light level used in the red light box was selected to have the same photopic illuminance as the blue light, thus providing approximately equal visual stimulation without causing nocturnal melatonin suppression.
2.3. Procedures
Figure 1 shows the course of the 27-hour experiment that employed seven sample times for the baseline biomarker measurements (open arrows) and seven sample times for the lighting condition measurements (filled arrows). Subjects were assigned to one of three sessions, red, blue, or dark, according to a prescribed schedule designed to counterbalance exposures to the three lighting conditions across subjects. Subjects started each session at 07:00 (always on Fridays) to 10:00 the following day at least one week apart. The experiment ran from March 2008 to March 2009.
One hour prior to making the baseline measurements until completion of the lighting condition measurements (2 hour duration) subjects sat quietly without talking, reading, or otherwise interacting with their environment these periods were designated quite times (QT), illustrated in Figure 1. All other times were designated as free times (FT) when subjects were given scheduled meals or they could drink noncaffeinated nourishment, talk with each other, or interact with their laptop computers while they sat in the dim ( 3 lx of light at the eye) laboratory. If subjects used their computers, they were required to cover the display with an orange filter supplied by an experimenter having a transmittance of less than 2% from 380 to 550 nm. Displays were also dimmed to the minimum brightness.
At all times during a 27-hour session, subjects remained sitting except when they needed to use the restrooms adjacent to the laboratory. They were permitted to use the restroom only during FTs while absent from the laboratory for this purpose, they were required to wear dark sunglasses enhanced with neutral density filters (less than 5% transmittance). Ten minutes before the end of an FT, subjects were asked to brush their teeth using disposable toothbrushes provided to them while, again, wearing the enhanced sunglasses. They were asked not to use toothpaste so that there would be less chance of saliva sample contamination.
The data collection times for the baseline measurements were at 08:00, 12:00, 16:00, 20:00, 00:00, 04:00, and at 08:00 the following day. Lighting condition measurements were taken approximately one hour after each baseline measurement and always following a one-hour exposure to 40 lx of the blue (B) or to 40 lx of the red (R) lights or while continuing to sit quietly in the dark (D). Experimenters in the room continuously assured that subjects remained awake with their eyes open throughout the entire session, and they were still more carefully monitored during the light exposure periods to ensure compliance with the protocol.
2.4. Saliva Collection and Analysis
Saliva samples were collected using the Salivette system from Alpco Diagnostics. This system consists of a centrifuge vessel with a suspended insert in which a cotton swab is placed. To collect the saliva, the cap was removed, and subjects put the tube against their lips and took the cotton swab into their mouths without touching it with their hands. The subjects then chewed the swab to impregnate it with saliva. Between 1-2 ml of saliva was required for the analyses. After chewing the cotton, they then spit the cotton back into the suspended insert, and the cap on the tube was replaced. The vessels containing the suspended saliva-impregnated cotton swabs were then spun in a centrifuge at 1000 g for five minutes, causing the saliva to collect at the bottom of the centrifuge vessel. Saliva samples were frozen for transport to a laboratory for melatonin, cortisol, and alpha amylase assays (Salimetrics, LLC, State College, PA). The sensitivity of the saliva assay for melatonin radioimmunoassay was 0.7 pg/ml, and the intra- and interassay coefficients of variability (CVs) were 12.1% and 13.2%, respectively. The limit of detection for the cortisol assay was 0.0036
g/dl, and the intra- and interassay CVs were 3.6% and 6.4%, respectively. The limit of detection for the alpha amylase assay was 0.01 u/ml, and the intra- and interassay CVs were 7.2% and 5.8%, respectively.
3. Results
The analyses were divided into baseline measurements and lighting condition measurements. Again, baseline measurements were collected to examine the simultaneous circadian variations in melatonin, cortisol, and alpha amylase production levels for a full day of sleep restriction, and the lighting condition measurements were collected in this context to assess the impact of nighttime and daytime light exposures on these three biomarkers.
3.1. Baseline Measurements
Although complete data for cortisol and for alpha amylase were available from all 12 subjects, complete melatonin data from only seven of these subjects were available for evaluation. Unfortunately, the laboratory that performed the assays reported melatonin levels greater than 50 pg/ml in the saliva samples as simply “greater than 50 pg/ml.” The samples were destroyed by the laboratory after measurement and could not be reassayed. These inexact sample values had to be excluded from the statistical analyses. Consequently, complete melatonin data from just seven subjects (5 males and 2 females) are reported here. Data for cortisol and alpha amylase are for the 12 subjects.
Data from every subject were normalized to the grand mean of each data set, melatonin, cortisol, and alpha amylase, and submitted to three sessions (corresponding to the three lighting conditions D, R, and B) by six measurement times (08:00, 12:00, 16:00, 20:00, 00:00, and 04:00) repeated measures analysis of variance (ANOVA). Data collected during the final measurement time, 08:00 the following day, were not included in the ANOVAs as discussed below, a subsequent post hoc statistical comparison was made between the three biomarker concentrations obtained during the first and the last sampling periods (i.e., at 08:00). All three ANOVAs supported the same inferences. There was no significant main effect of sessions, and there was no significant interaction between sessions and measurement times. These finding support the inference that the baseline measurements were independent of the lighting condition exposures three hours prior to those baseline measurements and that the data from all three sessions can be combined to better characterize the simultaneous circadian variations in melatonin, cortisol, and alpha amylase. The main effect of measurement times was highly significant (
) from all three ANOVAs, suggesting that each outcome measure followed a circadian pattern over 24 hours.
Again, these findings from the inferential statistics support the conclusion that the baseline measurements for all three sessions were independent of the lighting condition measurements for all three measures. Moreover, since the two lighting conditions (B and R) had no statistically reliable, differential effects on any of the three outcome measures relative to those obtained during the control dark (D) lighting condition, there is no reason to suppose that the phase relationships among these biomarkers were differentially affected by the lighting conditions over the 27-hour course of the study. Therefore, the curves in Figure 2 can be taken to represent, within statistical uncertainty, the baseline rhythms for melatonin, cortisol, and alpha amylase during sleep restriction.
Melatonin, synthesized by the pineal, follows well-established expectations showing maximum values in the dark at 00:00 and 04:00, with minimum levels from 12:00 to 20:00. Cortisol levels also follow a circadian pattern with peak levels at 08:00 and lowest levels between 20:00 and midnight. Alpha amylase levels, too, follow a clear circadian pattern with peak levels between 12:00 and 16:00 and minimum levels at 04:00.
The normalized means from the final measurement time, collected at the same clock time as the first measurement time (i.e., 08:00), are also shown in Figure 2. Post hoc statistical comparisons between the first and last times of data collection for each of the three outcome measures showed no statistically significant differences. Over the course of the experiment with subjects staying awake continuously for 27 hours, melatonin, cortisol, and alpha amylase levels returned to, or very near to, the same levels measured at the start of the experiment. This further supports the conclusion, again, that within statistical uncertainty there were no differential effects of the lighting conditions on the phase or amplitude of these three biomarkers and, therefore, the curves in Figure 2 can be taken to represent simultaneous baseline measurements of circadian rhythms for melatonin, cortisol, and alpha amylase during sleep restriction.
3.2. Lighting Condition Measurements
In order to determine if light had an acute effect on the outcome measures over the 27-hour protocol, each data set (melatonin, cortisol, and alpha amylase) collected at the end of each lighting condition were submitted to three lighting conditions (D, R, and B) by two times of day (day or night) by three measurement times (first, second, and third measurement during the day and during the night) repeated measures ANOVAs. Again, the three lighting condition measurement times were one hour later and three hours before the baseline measurement times, at 09:00, 13:00, and 17:00 during the day and at 21:00, 01:00, and 05:00 during the night. The times of day factor was utilized in the ANOVAs to determine if there were measurable differences in melatonin, cortisol, and alpha amylase between day and night. Since, however, it was of primary interest to determine if light had differential effects on these outcome measures during the day and during the night, the interaction between lighting conditions and times of day was of more interest than the main effects of either times of day or lighting conditions the interaction plots for all three outcome measures are shown in Figure 3. Data from the last of the seven measurement periods were not included in these ANOVAs because it was a repetition of the first measurement time and could not be unambiguously categorized as either day or night.
(a)
(b)
(c)
(a)
(b)
(c)
3.2.1. Melatonin
As previously described, not all of the data could be used for the melatonin analysis. As with the baseline data, complete data from just seven subjects are reported here. This ANOVA revealed a significant main effect of lighting conditions (
), a significant main effect of times of day (
), and a significant lighting conditions by times of day interaction (
As expected, melatonin levels were differentially higher at night than during the day for the three lighting conditions (i.e., there was a significant interaction between lighting conditions and times of day). One-tail, post hoc paired student’s t-tests showed that melatonin levels were significantly higher at night than during the day for all three lighting conditions (D, R, and B), but at night melatonin levels were significantly lower following the blue light exposure than following both the dark condition ( ) and following the red light exposure condition ( ).
3.2.2. Cortisol
Data from twelve subjects were included in the ANOVA for cortisol. There was a significant main effect of measurement times ( ), a significant lighting conditions by times of day interaction ( ), and a significant times of day by measurement times interaction (
). The main effect of lighting conditions almost reached significance ( ).
Based upon the significant lighting conditions by times of day interaction, one-tail, post hoc paired student’s
-tests were performed. There were no significant differences in cortisol levels between the red and the blue lighting conditions and the dark condition during the day, but cortisol levels were significantly lower following the dark condition than following the blue light ( ) and the red light exposures ( ) at night. Furthermore, there were no significant differences between cortisol levels recorded during the day and during the night following both blue light and red light exposures only following the dark condition was cortisol significantly lower at night than during the day ( ). These results are consistent with the inference that short-wavelength and long-wavelength lights do not affect cortisol levels during the day relative to darkness and that both short-wavelength and long-wavelength lights are capable of bringing nighttime levels of cortisol up to daytime levels following approximately one hour of exposure.
3.2.3. Alpha Amylase
Data from twelve subjects were included in the ANOVA for alpha amylase. A significant times of day main effect ( ) and a significant times of day by measurement times interaction ( ) were found, but no significant lighting conditions by times of day interaction was found, as it had been for both melatonin and cortisol. There was, however, a suggestion from the data that light had a differential effect on alpha amylase levels. Using one-tail, post hoc paired student’s -tests between alpha amylase levels during the day and during the night for the three lighting conditions showed that the difference between daytime and nighttime alpha amylase levels was larger following the blue light exposure and following the red light exposure than following the dark condition. The difference between daytime alpha amylase levels following blue light exposure was 35 u/ml ( ) and following red light exposure the difference was 36 u/ml ( ) whereas the difference between daytime and nighttime amylase levels following the dark condition was only 24 u/ml ( ). This analysis would suggest then that the two light exposures (blue and red) increased the modulation amplitude of alpha amylase over 24 hours relative to constant darkness.
4. Discussion
The baseline measurement curves in Figure 2 show that melatonin, cortisol, and alpha amylase follow circadian patterns, suggesting that the SCN are involved in their daily productions, but the present study shows more clearly that these rhythms have different waveforms and different phase relationships with time of day over the course of the 27-hour study. The results suggest that the HPA and the sympathetic systems buffer one another to maintain homeostasis for an organism [4] thus, one might expect counter-phased circadian rhythms for cortisol and alpha amylase. However, it is interesting to note that the data in Figure 2 suggest that the two rhythms are not precisely counter-phased. Alpha amylase levels peak in the middle of the day and are lowest during the middle of the night, indicating that the circadian rhythm of this enzyme is more counter-phased with melatonin than with the day-night transitional rhythm of cortisol. Unlike melatonin, however, these results indicate that alpha amylase varies with a symmetric, cosine-like waveform over the 24-hour day, rather than the more binary waveform (high at night and low during the day) rhythm of melatonin.
Also consistent with previous studies these results show that the human circadian system is sensitive to 40 lx of short-wavelength (blue) light at the cornea but is not sensitive to 40 lx of long-wavelength (red) light at the cornea as measured by nocturnal melatonin suppression (Figure 3) [3, 30–32] obviously too from the literature, blue light-induced melatonin suppression is limited to the nighttime when melatonin levels are high [2]. This replication of many previously published studies of melatonin rhythms and of light-induced melatonin suppression supports the validity of our experimental protocol for assessing baseline rhythms and for evaluating the effects of acute light exposures on cortisol and alpha amylase.
Of particular interest with respect to exposures to light stimuli at night, this study shows, for the first time, that in contrast to nocturnal melatonin suppression by short-wavelength light alone, both short-wavelength and long-wavelength lights affect cortisol levels at night and, although the effects are weaker, both light exposures appeared to affect alpha amylase levels as well. Even though both cortisol and alpha amylase appear to be modulated by both short-wavelength and long-wavelength lights at night, the response characteristics of the systems controlling these two biomarkers are not the same. Cortisol levels are significantly elevated by both the blue and the red lights at night these same lights appear to have a much diminished effect, if any at all, on cortisol levels during the day. Although only suggestive from the present results, light appears to increase the night-day contrast of the rhythmic alpha amylase pattern over the 24-hour day, suggesting a modulation of sympathetic tone by light over the course of the 24-hour cycle [23]. In other words, periodic pulses of light during the day and during the night appear to increase the difference between daytime and nighttime alpha amylase levels. Of significance in this context, since alpha amylase is controlled by the sympathetic system and since the sympathetic system responds quickly to environmental stimuli [20], it would be useful to introduce a higher sampling rate in studies like the present one to better understand the impact of light on the sympathetic system.
The impacts of narrowband (i.e., blue and red lights) light exposures on cortisol and alpha amylase levels in humans have never been reported before. It has been previously shown in rats, however, that polychromatic, white light modulates glucocorticoid production, but only if it is applied at specific circadian times. Buijs and colleagues [17, 33] showed that white light given in the early part of the dark phase (ZT 14) in rats will decrease corticosterone production after 5 minutes of exposure whereas Ishida and colleagues [11] showed that 60-minute exposures to light at a similar circadian time will increase corticosterone production. Both studies showed that light applied later in the subjective night and during the day had no effect on corticosterone production in nocturnal animals. As previously noted, Ishida and colleagues [11] showed that the light-induced corticosterone increase can be exhibited without affecting ACTH production however, the SCN and sympathetic innervations to the adrenal medulla are necessary for the nighttime, light-induced activation of corticosterone. Given the dual control of glucocorticoid production by the HPA and the sympathetic systems and the temporal dynamics of these two systems, it is reasonable to infer that the daily glucocorticoid rhythm is under control of the HPA system whereas the sympathetic system is responsible for the spike in glucocorticoid levels just prior to activity. Coming back to humans and consistent with this dual control hypothesis, Leproult and colleagues [25] showed that the morning peak in cortisol was enhanced by as much as 50% by bright light exposure (above 2000 lx at the cornea), but this enhancing effect was not seen following application of light in the late afternoon/early evening, when cortisol levels were relatively lower. Scheer and colleagues also showed an effect of morning light exposure, but not evening light exposure, on cortisol levels and on heart rate [24, 26]. The present results extend those from Scheer and colleagues, by showing that light exposure during the middle of the night also increases cortisol production. It should be noted in this context that, like Scheer and colleagues, “evening” light in our experiment (at 21:00) did not show any meaningful light-induced modulation of cortisol. Rather, the significant night-time cortisol response to light was only observed at 01:00 and 05:00.
Clearly then, the light-sensitive mechanisms affecting nocturnal melatonin suppression are not the same as those affecting cortisol and apparently not the same as those affecting alpha amylase. Although the SCN must be involved in regulating the circadian rhythms of melatonin, cortisol and alpha amylase, as shown here in Figure 2, it is not known whether the photic input acutely modulating these biomarker levels, as shown here in Figure 3, is independent of the SCN or whether the SCN response to light is more complex than presently understood. Of special note, a previous study by Figueiro and colleagues [30] utilizing a different experimental protocol also showed that both the blue and the red lights of the same irradiance used in the present study increased nocturnal alertness as measured by electroencephalogram (EEG). The present data, and those by Figueiro and colleagues [30], bring into question then whether the nonvisual pathway mediating nocturnal melatonin suppression is the same as that mediating other nonvisual, photic responses such as the cortisol elevation by light at night observed in the present study.
In summary, the SCN play a critical role in regulating the endocrine and autonomic nervous systems. Melatonin, cortisol, and alpha amylase each exhibit a robust circadian rhythm under dark conditions across a 24-hour day. These rhythms appear to differ in their temporal dynamics and in terms of their response to environmental light presented at different times during the day and night. Of particular interest with regard to the present study, the photic inputs to the pineal and to the adrenal glands are clearly different synthesis of melatonin by the pineal gland is only affected by short-wavelength light whereas cortisol production by the adrenal gland is modulated by both short- and long-wavelength light. It would seem too that the sympathetic system response, as measured in terms of alpha amylase concentration, also has a spectral sensitivity to light broader than that leading to the pineal gland response. It remains to be determined whether the suggested broader spectral sensitivity of the alpha amylase response is the same as that leading to the light-induced cortisol response by the adrenal gland. Nevertheless, the present results clearly demonstrate that a photic pathway to the endocrine and autonomic nervous systems exists other than that responsible for nocturnal melatonin suppression.
Declaration of Interest
The authors declare no conflict of interest.
Acknowledgments
This work was supported by the Office of Naval Research through the Young Investigator Program awarded to M. G. Figueiro. The authors would like to acknowledge Dr. Igor Vodyanoy of the Office of Naval Research and Dr. Christopher Steele from the Naval Medical Research Laboratory for their support to the project. Barbara Plitnick, Andrew Bierman, Jennifer Taylor, Bonnie Westlake, Dennis Guyon, Christopher Munson, Dan Wang, Ranjith Kartha, Brittany Wood, Leora Radetsky, and Karen Kubarek of the Lighting Research Center are thanked for their technical and administrative support during this project.
Referanslar
- R. Refinetti, Circadian Physiology, CRC Taylor & Francis, Boca Raton, Fla, USA, 2nd edition, 2006.
- J. Arendt, Melatonin and the Mammalian Pineal Gland, Chapman & Hall, London, UK, 1st edition, 1995.
- M. S. Rea, M. G. Figueiro, J. D. Bullough, and A. Bierman, “A model of phototransduction by the human circadian system,” Brain Research Reviews, vol. 50, no. 2, pp. 213–228, 2005. View at: Publisher Site | Google Scholar
- D. S. Goldstein, “Catecholamines and stress,” Endocrine Regulations, vol. 37, no. 2, pp. 69–80, 2003. View at: Google Scholar
- G. E. Miller, E. Chen, and E. S. Zhou, “If it goes up, must it come down? Chronic stress and the hypothalamic-pituitary-adrenocortical axis in humans,” Psychological Bulletin, vol. 133, no. 1, pp. 25–45, 2007. View at: Publisher Site | Google Scholar
- N. A. Nicolson, “Measurement of cortisol,” in Handbook of Physiological Research Methods in Health Physiology, L. J. Luecken and L. C. Gallo, Eds., Part II: Physiological Sysems and Assessments: Hormonal, Sage Publications, 2008. View at: Google Scholar
- F. Halberg, C. P. Barnum, R. H. Silber, and J. J. Bittner, “24-hour rhythms at several levels of integration in mice on different lighting regimens,” Proceedings of the Society for Experimental Biology and Medicine, vol. 97, no. 4, pp. 897–900, 1958. View at: Google Scholar
- R. Guillemin, C. Fortier, and H. S. Lipscomb, “Comparison of in vitro and in vivo assaying procedures for rat adenohypophysial corticotropin,” Endocrinology, vol. 64, no. 2, pp. 310–312, 1959. View at: Google Scholar
- J. L. McCarthy, R. C. Corley, and M. X. Zarrow, “Diurnal rhythm in plasma corticosterone and lack of diurnal rhythm in plasma compound F-like material in the rat,” Proceedings of the Society for Experimental Biology and Medicine, vol. 104, pp. 787–789, 1960. View at: Google Scholar
- A. Kalsbeek, W.-J. Drijfhout, B. H. C. Westerink et al., “GABA receptors in the region of the dorsomedial hypothalamus of rats are implicated in the control of melatonin and corticosterone release,” Neuroendocrinology, vol. 63, no. 1, pp. 69–78, 1996. View at: Google Scholar
- A. Ishida, T. Mutoh, T. Ueyama et al., “Light activates the adrenal gland: timing of gene expression and glucocorticoid release,” Cell Metabolism, vol. 2, no. 5, pp. 297–307, 2005. View at: Publisher Site | Google Scholar
- U. Schibler and S. A. Brown, “Enlightening the adrenal gland,” Cell Metabolism, vol. 2, no. 5, pp. 278–281, 2005. View at: Publisher Site | Google Scholar
- M. Kaneko, T. Hiroshige, J. Shinsako, and M. F. Dallman, “Diurnal changes in amplification of hormone rhythms in the adrenocortical system,” American Journal of Physiology, vol. 239, no. 3, pp. R309–R316, 1980. View at: Google Scholar
- E. Haus, “Chronobiology in the endocrine system,” Advanced Drug Delivery Reviews, vol. 59, no. 9-10, pp. 985–1014, 2007. View at: Publisher Site | Google Scholar
- B. M. Kudielka, J. Buchtal, A. Uhde, and S. Wüst, “Circadian cortisol profiles and psychological self-reports in shift workers with and without recent change in the shift rotation system,” Biological Psychology, vol. 74, no. 1, pp. 92–103, 2007. View at: Publisher Site | Google Scholar
- A. Szafarczyk, G. Ixart, G. Alonso, F. Malaval, J. Nouguier-Soulé, and I. Assenmacher, “CNS control of the circadian adrenocortical rhythm,” Journal of Steroid Biochemistry, vol. 19, no. 1, pp. 1009–1015, 1983. View at: Google Scholar
- R. M. Buijs, J. Wortel, J. J. Van Heerikhuize et al., “Anatomical and functional demonstration of a multisynaptic suprachiasmatic nucleus adrenal (cortex) pathway,” European Journal of Neuroscience, vol. 11, no. 5, pp. 1535–1544, 1999. View at: Publisher Site | Google Scholar
- H. Oster, S. Damerow, S. Kiessling et al., “The circadian rhythm of glucocorticoids is regulated by a gating mechanism residing in the adrenal cortical clock,” Cell Metabolism, vol. 4, no. 2, pp. 163–173, 2006. View at: Publisher Site | Google Scholar
- N. Rohleder, U. M. Nater, J. M. Wolf, U. Ehlert, and C. Kirschbaum, “Psychosocial stress-induced activation of salivary alpha-amylase: an indicator of sympathetic activity?” Annals of the New York Academy of Sciences, vol. 1032, pp. 258–263, 2004. View at: Publisher Site | Google Scholar
- D. A. Granger, K. T. Kivlighan, M. El-Sheikh, E. B. Gordis, and L. R. Stroud, “Salivy α-amylase in biobehavioral research: recent developments and applications,” Annals of the New York Academy of Sciences, vol. 1098, pp. 122–144, 2007. View at: Publisher Site | Google Scholar
- U. M. Nater and N. Rohleder, “Salivary alpha-amylase as a non-invasive biomarker for the sympathetic nervous system: current state of research,” Psychoneuroendocrinology, vol. 34, no. 4, pp. 486–496, 2009. View at: Publisher Site | Google Scholar
- N. Rohleder and U. M. Nater, “Determinants of salivary α-amylase in humans and methodological considerations,” Psychoneuroendocrinology, vol. 34, no. 4, pp. 469–485, 2009. View at: Publisher Site | Google Scholar
- U. M. Nater, N. Rohleder, W. Schlotz, U. Ehlert, and C. Kirschbaum, “Determinants of the diurnal course of salivary alpha-amylase,” Psychoneuroendocrinology, vol. 32, no. 4, pp. 392–401, 2007. View at: Publisher Site | Google Scholar
- F. A. J. L. Scheer and R. M. Buijs, “Light affects morning salivary cortisol in humans,” Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, vol. 84, no. 9, pp. 3395–3398, 1999. View at: Google Scholar
- R. Leproult, E. F. Colecchia, M. L'Hermite-Balériaux, and E. Van Cauter, “Transition from dim to bright light in the morning induces an immediate elevation of cortisol levels,” Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, vol. 86, no. 1, pp. 151–157, 2001. View at: Publisher Site | Google Scholar
- F. A. J. L. Scheer, L. J. P. Van Doornen, and R. M. Buijs, “Light and diurnal cycle affect autonomic cardiac balance in human possible role for the biological clock,” Autonomic Neuroscience: Basic & Clinical, vol. 110, no. 1, pp. 44–48, 2004. View at: Publisher Site | Google Scholar
- H. J. Burgess and L. F. Fogg, “Individual differences in the amount and timing of salivary melatonin secretion,” PLoS ONE, vol. 3, no. 8, article e3055, 2008. View at: Publisher Site | Google Scholar
- J. Strahler, A. Mueller, F. Rosenloecher, C. Kirschbaum, and N. Rohleder, “Salivary α-amylase stress reactivity across different age groups,” Psychophysiology, vol. 47, no. 3, pp. 587–595, 2010. View at: Publisher Site | Google Scholar
- T. Roenneberg, A. Wirz-Justice, and M. Merrow, “Life between clocks: daily temporal patterns of human chronotypes,” Journal of Biological Rhythms, vol. 18, no. 1, pp. 80–90, 2003. View at: Publisher Site | Google Scholar
- M. G. Figueiro, A. Bierman, B. Plitnick, and M. S. Rea, “Preliminary evidence that both blue and red light can induce alertness at night,” BMC Neuroscience, vol. 10, article 105, 2009. View at: Publisher Site | Google Scholar
- K. Thapan, J. Arendt, and D. J. Skene, “An action spectrum for melatonin suppression: evidence for a novel non-rod, non-cone photoreceptor system in humans,” Journal of Physiology, vol. 535, no. 1, pp. 261–267, 2001. View at: Publisher Site | Google Scholar
- G. C. Brainard, J. R. Hanifin, J. M. Greeson et al., “Action spectrum for melatonin regulation in humans: evidence for a novel circadian photoreceptor,” Journal of Neuroscience, vol. 21, no. 16, pp. 6405–6412, 2001. View at: Google Scholar
- R. M. Buijs, J. Wortel, J. J. Van Heerikhuize, and A. Kalsbeek, “Novel environment induced inhibition of corticosterone secretion: physiological evidence for a suprachiasmatic nucleus mediated neuronal hypothalamo-adrenal cortex pathway,” Brain Research, vol. 758, no. 1-2, pp. 229–236, 1997. View at: Publisher Site | Google Scholar
Telif hakkı
Copyright © 2010 Mariana G. Figueiro and Mark S. Rea. This is an open access article distributed under the Creative Commons Attribution License, which permits unrestricted use, distribution, and reproduction in any medium, provided the original work is properly cited.
1. Thapan K, Arendt J, Skene DJ. An action spectrum for melatonin suppression: evidence for a novel non-rod, non-cone photoreceptor system in humans. J. Physiol. (Lond.). 2001535:261-7
2. Morin LP. Serotonin and the regulation of mammalian circadian rhythmicity. Ann. Med. 199931:12-33
3. Shanahan TL, Kronauer RE, Duffy JF, Williams GH, Czeisler CA. Melatonin Rhythm Observed throughout a Three-Cycle Bright-Light Stimulus Designed to Reset the Human Circadian Pacemaker. J. Biol. Rhythms. 199914:237-53
4. Frisk U, Olsson J, Nylén P, Hahn RG. Low melatonin excretion during mechanical ventilation in the intensive care unit. Clin. Sci. 2004107:47-53
5. Guaraldi P, Sancisi E, La Morgia C, Calandra-Buonaura G, Carelli V, Cameli O. et al. Nocturnal melatonin regulation in post-traumatic vegetative state: A possible role for melatonin supplementation?. Chronobiol Int. 201431:741-5
6. Beloosesky Y, Grinblat J, Laudon M, Grosman B, Streifler JY, Zisapel N. Melatonin rhythms in stroke patients. Neuroscience Letters. 2002319:103-6
7. Fiorina P, Lattuada G, Silvestrini C, Ponari O, Dall'Aglio P. Disruption of nocturnal melatonin rhythm and immunological involvement in ischaemic stroke patients. Scand. J. Immunol. 199950:228-31
8. Atanassova PA, Terzieva DD, Dimitrov BD. Impaired Nocturnal Melatonin in Acute Phase of Ischaemic Stroke: Cross-Sectional Matched Case-Control Analysis. Journal of Neuroendocrinology. 200921:657-63
9. Zuurbier LA, Ikram MA, Luik AI, Hofman A, Van Someren EJW, Vernooij MW. et al. Cerebral small vessel disease is related to disturbed 24-h activity rhythms: a population-based study. Eur J Neurol. 201522:1482-7
10. Reddy AB, Maywood ES, Karp NA, King VM, Inoue Y, Gonzalez FJ. et al. Glucocorticoid signaling synchronizes the liver circadian transcriptome. Hepatology. 200745:1478-88
11. Scheer FAJL, Van Paassen B, Van Montfrans GA, Fliers E, Van Someren EJW, Van Heerikhuize JJ. et al. Human basal cortisol levels are increased in hospital compared to home setting. Neuroscience Letters. 2002333:79-82
12. Gögenur I, Ocak U, Altunpinar Ö, Middleton B, Skene DJ, Rosenberg J. Disturbances in Melatonin, Cortisol and Core Body Temperature Rhythms after Major Surgery. World J. Surg. 200631:290-8
13. Riutta A, Ylitalo P, Kaukinen S. Diurnal variation of melatonin and cortisol is maintained in non-septic intensive care patients. Intensive Care Med. 200935:1720-7
14. West A, Jennum P, Simonsen SA, Sander B, Pavlova M, Iversen HK. Impact of naturalistic lighting on hospitalized stroke patients in a rehabilitation unit: Design and measurement. Chronobiol Int. 201734:687-97
15. Dijk D-J, Duffy JF, Silva EJ, Shanahan TL, Boivin DB, Czeisler CA. Amplitude Reduction and Phase Shifts of Melatonin, Cortisol and Other Circadian Rhythms after a Gradual Advance of Sleep and Light Exposure in Humans. PLoS ONE. 20127:e30037
16. Wright HR, Lack LC, Kennaway DJ. Differential effects of light wavelength in phase advancing the melatonin rhythm. J Pineal Res. 200436:140-4
17. Figueiro MG, Rea MS. The Effects of Red and Blue Lights on Circadian Variations in Cortisol, Alpha Amylase, and Melatonin. International Journal of Endocrinology. 20102010:1-9
18. Gabel V, Maire M, Reichert CF, Chellappa SL, Schmidt C, Hommes V. et al. Effects of Artificial Dawn and Morning Blue Light on Daytime Cognitive Performance, Well-being, Cortisol and Melatonin Levels. Chronobiol Int. 201330:988-97
19. Lockley SW, Brainard GC, Czeisler CA. High Sensitivity of the Human Circadian Melatonin Rhythm to Resetting by Short Wavelength Light. J. Clin. Endocrinol. Metab. 200388:4502-2
20. Perras B, Meier M, Dodt C. Light and darkness fail to regulate melatonin release in critically ill humans. Intensive Care Med. 200733:1954-8
21. De Rui M, Middleton B, Sticca A, Gatta A, Amodio P, Skene DJ. et al. Sleep and Circadian Rhythms in Hospitalized Patients with Decompensated Cirrhosis: Effect of Light Therapy. Neurochem Res. 201440:284-92
22. Lucas RJ, Peirson SN, Berson DM, Brown TM, Cooper HM, Czeisler CA. et al. Measuring and using light in the melanopsin age. Trends in Neurosciences. 201437:1-9
23. Horne JA, Ostberg O. A self-assessment questionnaire to determine morningness-eveningness in human circadian rhythms. Int J Chronobiol. 19764:97-110
24. Nelson W, Tong YL, Lee JK, Halberg F. Methods for cosinor-rhythmometry. Chronobiologia. 19796:305-23
25. Cornelissen G. Cosinor-based rhythmometry. Theoretical Biology and Medical Modelling. 201411:1-24
26. Véra P, Zilbovicius M, Chabriat H, Amarenco P, Kerdraon J, Ménard JF. et al. Post-stroke changes in cortical 5-HT2 serotonergic receptors. J. Nucl. Med. 199637:1976-81
27. Martín A, Szczupak B, Gómez-Vallejo V, Plaza S, Padró D, Cano A. et al. PET Imaging of Serotoninergic Neurotransmission with [ 11C]DASB and [ 18F]altanserin after Focal Cerebral Ischemia in Rats. Journal of Cerebral Blood Flow & Metabolism. 201333:1967-75
28. Hashimoto S, Kohsaka M, Nakamura K, Honma H, Honma S, Honma K. Midday exposure to bright light changes the circadian organization of plasma melatonin rhythm in humans. Neuroscience Letters. 1997221:89-92
29. Park S-J, Tokura H. Bright Light Exposure During the Daytime Affects Circadian Rhythms of Urinary Melatonin and Salivary Immunoglobulin A. Chronobiol Int. 200916:359-71
30. Kozaki T, Kubokawa A, Taketomi R, Hatae K. Light-induced melatonin suppression at night after exposure to different wavelength composition of morning light. Neuroscience Letters. 2016616:1-4
31. Giménez MC, Beersma DGM, Bollen P, van der Linden ML, Gordijn MCM. Effects of a chronic reduction of short-wavelength light input on melatonin and sleep patterns in humans: Evidence for adaptation. Chronobiol Int. 201431:690-7
32. Mishima K, Okawa M, Shimizu T, Hishikawa Y. Diminished melatonin secretion in the elderly caused by insufficient environmental illumination. J. Clin. Endocrinol. Metab. 200186:129-34
33. Stoschitzky K, Sakotnik A, Lercher P, Zweiker R, Maier R, Liebmann P. et al. Influence of beta-blockers on melatonin release. Eur. J. Clin. Pharmacol. 199955:111-5
34. Perrin F, Peigneux P, Fuchs S, Verhaeghe S, Laureys S, Middleton B. et al. Nonvisual Responses to Light Exposure in the Human Brain during the Circadian Night. Current Biology. 200414:1842-6
35. Scheer FA, Buijs RM. Light affects morning salivary cortisol in humans. J. Clin. Endocrinol. Metab. 199984:3395-8
36. Leproult R, Colecchia EF, L'Hermite-Balériaux M, Van Cauter E. Transition from dim to bright light in the morning induces an immediate elevation of cortisol levels. J. Clin. Endocrinol. Metab. 200186:151-7
37. Oster H, Damerow S, Kiessling S, Jakubcakova V, Abraham D, Tian J. et al. The circadian rhythm of glucocorticoids is regulated by a gating mechanism residing in the adrenal cortical clock. Cell Metabolism. 20064:163-73
38. Andersen M, Mardaljevic J, Lockley S. A framework for predicting the non-visual effects of daylight - Part I: photobiology- based model. Lighting Research and Technology. 201244:37-53