İç savaş, ülkemiz için zor ve son derece acımasız bir sınav oldu. Aynı zamanda, o dönemin en dramatik eylemlerinden biri, tabiri caizse "herkesin herkese karşı" savaştığı Don'da yaşandı.
Don bozkırlarının nüfusu şartlı olarak üç kampa ayrıldı - Bolşeviklerin destekçileri, birleşik ve bölünmez Rus İmparatorluğu'nun savunucuları ve ayrıca Don Ordusunun bağımsızlığını ve bağımsızlığını savunan sözde "atamanlar".
Bölgedeki istikrarsız durumun birkaç nedeni vardı. İlk olarak, toprak reformu ve köylülerin Rusya İmparatorluğu'nun diğer bölgelerinden verimli bir arazi arayışı içinde Don'a "göç etmesi", "beyazların" hemen yararlandığı "yeni hükümetten" memnuniyetsizliğe neden oldu.
İkincisi, ana şehirlerde - Rostov, Taganrog, bileşimi, yaşam özellikleri ve yerlilere yabancı siyasi ruh halleri bakımından "yabancı" nüfus galip geldi. Birçok işçi Bolşevikleri destekledi ve Kazaklara açıkça karşı çıktı. Üçüncüsü, Kazakların bir kısmı bir bütün olarak bağımsızlığı tercih ederek şu veya bu hükümete katılmak istemedi.
Geleneksel olarak, Don'daki İç Savaş üç aşamaya ayrılabilir.
İlki tam anlamıyla Petrograd'daki devrim ve Rostov'un Sovyetlerin eline geçmesiyle başladı. Buna cevaben Don Kazaklarının atamanı General Kaledin bölgede sıkıyönetim kurar ve Aralık 1917'de Bolşevik hükümeti devirir.
Bu arada, Don'da barış uzun sürmedi. Kaledin'in ordusuyla savaşmak için Sovyetler, köylülerin ve bazı Kazakların desteğini alarak Güney Cephesini oluşturur. Zaten Mart 1918'de Don toprakları tekrar Bolşeviklerin eline geçti.
İkinci aşama, yukarıda bahsedilen "arsa sorunu" nedeniyle gerçekleşti. Don'un tüm yerli sakinlerinden çok uzakta, Ataman Krasnov'un Bolşevizmin muhaliflerini kendi etrafında birleştirmesine ve Don Kurtuluş Çemberi'ni yaratarak Alman müdahalecilerin yanına geçmesine izin veren toprağın millileştirilmesi konusunda hemfikir değildi. Mayıs 1918, daha önce oluşturulan Don Sovyet Cumhuriyeti'nin varlığı sona erer.
Don'daki çatışmanın üçüncü aşaması, zaten Krasnov'a karşı çıkmış olan Gönüllü Ordu'nun yaratılmasıyla karakterize edilir. Ana sebep, Kazakların çoğunluğunun, reisin İtilaf düşmanlarının yanında savaşmasından duyduğu memnuniyetsizlikti. Alman birliklerinin Don ve Ukrayna topraklarından zorla çekilmesinin ardından güç, güney Rusya Silahlı Kuvvetlerine komuta eden Denikin'in eline geçer.
Don'daki çatışmanın doruk noktası, Bolşeviklerin tüm cephelerde bir saldırı başlattığı 1919'da geldi. Zaten Ocak 1920'de Rostov, Sovyetler tarafından yeniden kurtarıldı ve iki ay sonra Gönüllü Ordunun son müfrezeleri Don bölgesini terk etti.