Not: Bölüm sonu fanart var 🙂
~~~~~~~~
Feng Xiao hayatı boyunca zor durumda kaldığı bir durumla nadiren karşılaşmıştı.
Küçüklüğünden beri yetenekleriyle yaşıtlarından ayrılıyordu. Hem dövüş sanatlarında hem de akademide çok az çabayla başarılı olmuş, normal insanların yalvardığı ama elde edemediği şeyi kolayca elde etmişti. Jiejian Bürosunda bile, nereye giderse gitsin ona istediğini yapma yetkisini veren İmparator tarafından inanılmaz derecede kayırıldı. Kimse ona diz çöktüremezdi. Zor durumlarda bile, onun bilgisi ve zekası ile durumun çözülmesi zor olmazdı.
Yalnızca bu kez, sadece bu kez kendini gözünde büyütmüştü ve bir anlık dikkatsizlik yüzünden birinin kendisi için kazdığı kuyuya düşmüştü. Bu onun hayatını kaybetmesine neden olacak kadar tehlikeli olmasa da, gururunu ezmek için yeterliydi ve İkinci Komutan Feng’in, kendinin her şeye kadir olmadığını fark etmesini sağladı.
Neyse ki, bunun en talihsiz kurbanı o değildi.
Birisi kötü bir ruh halindeyken, kendisinden daha talihsiz birini düşündüğünde, kendi ruh hali daha iyi hale gelirdi.
Bu yüzden Feng Xiao bilinçsiz Cui Buqu’a bakarken, kendine engel olamayarak zayıf bir melodi mırıldanmaya başladı.
“Eğer hala kalkmayı reddedersen, seni burada bırakacağım ve şehre tek başıma döneceğim.”
“Aslında, yüzüne yakından baktığımda, benim kadar özel olmasan da koca bir kalabalığın içinde göze çarparsın.”
“Cui Buqu, Cui Buqu, insanlar seni ne kadar zorlarlarsa zorlasınlar yine de gitmeyi reddediyorsun.* Bu senin gerçek adın olmamalı.”
*(崔)不去, (催)不去: 崔(cui) bir soyadı olarak pek bir şey ifade etmez, ancak 催(cui) ‘[birini] dürtmek/rahatsız etmek’ anlamına gelir. ‘Buqu’, ‘gitmeyi reddetme’ anlamına gelir. Bu gerçekten kimsenin sahip olacağı yaygın bir isim değil ve kesinlikle gerçek bir Çin ismi gibi gelmiyor. Bu yüzden Feng Xiao bunun bir takma ad olduğundan şüphelendi.
Feng Xiao kayalık uçuruma yaslandı, güneşin doğuşunu izlerken gözlerini kıstı. Bulut katmanları parlak altın rengiyle lekelenmişti. Bu yükseklikte manzara gerçekten muhteşemdi, altın pamuk topları toplantısı gibi, sessizce yüzlerce hatta binlerce çayır ve vadiyi resmediyordu.
Yanında yayılmış bir şekilde yatan Cui Buqu’yu ayağının ucu ile dürttü.
“Böyle güzel bir manzarayı kaçırman senin için üzücü değil mi?”
Cui Buqu, tabii ki, ona cevap vermedi.
Hala biraz bilinçli olsaydı, daha fazla başıboş konuşmasını önlemek için bir taş alır ve Feng Xiao’nun ağzına sokardı.
Fakat şu anda, güzel güzel Feng Xiao’nun yanında uyuyordu. Alnına kırışık çizgiler resmederek yüzünde parlayan güneş ışığı olmasaydı, uyanmayı reddeden derin uykuda olan birine benzerdi.
Feng Xiao önümüzdeki beş yıl boyunca Pei Jingzhe’nin tüm maaşını neredeyse kesmiş olsa da, Pei Jingzhe ortaya çıkmamıştı. İç çekti ve Pei Jingzhe’yi Jiejian Bürosu’nun Qiemo’daki kalelerinden birine yerleştirmeyi düşünmeye başladı.
Feng Xiao “İyi gözükmüyorsun, yardım etmeme izin ver.” dedi. Ne düşündüğüne dair bir ipucu yoktu fakat yüzünden bir coşku ifadesi geçmişti. “Geçmişte, kaş çizmekten zevk alırlardı** ve şimdi de biz yüz boyama sanatı uyguluyoruz, bu ikisi oldukça benzer.”
**Eski Çinli kocaların eşleri için kaş çizmekten hoşlandığına dair bir efsaneden kaynaklanan bir deyimdir. Karı koca arasında romantik bir aktivite olarak görülüyor.
Cui Buqu yüzünde bir şey hissetti ve gözlerini açmak istedi ama bunu yapacak gücü yoktu.
Ancak hiçbir zaman bu kadar kolay pes eden biri olmamıştı. Birçok kez, Gökler ne zaman hayatını ondan almaya çalışsa bir şekilde ona umut da vermişti. Sarı Bahar’ın kıyısında olsa bile, boşluktan yukarı tırmanacaktı, Heibai Wuchang’ın zincirleri bile onu Cehennemin kapısına geri çekemeyecekti.
Daha önce bir kez bile kaybetmemişti.
Bu sefer de, aynısı olacaktı.
Gözlerini selamlayan şey, tek bir bulut olmadan on bin li’ye uzanan uzun, masmavi, yüce gökyüzüydü. Sarı renkli kum ve beyaz kar asil bir dünyada harmanlanıyordu.
Ve ayrıca, inanılmaz derecede yakışıklı ve güzel bir yüz.
“Uyanmışsın.” Dedi Feng Xiao, sesi mutlu geliyordu, “Şimdi nasıl hissediyorsun?”
Cui Buqu parmaklarını oynatmayı denedi fakat her zamanki gibi hissetti — zayıf ve güçten yoksun — böylece sadece bir ceset gibi sırt üstü yatabilirdi.
Şimdi üşümemesinin belki de gün doğumu ile bir ilgisi vardı. Cildinin yüzeyinde esen berrak esinti ile yüzü tazelenmiş ve kalbi huzura kavuşmuştu; bu daha önce hissetmediği bir şeydi.
Bu kişi onun yanında olmasaydı, mükemmel olurdu.
“Susadın mı?” Feng Xiao sordu.
Tabii ki susamıştı. Susuz geçen bir gün ve bir geceden sonra, Cui Buqu boğazının yandığını hissediyordu.
Ama Feng Xiao’nun bu dileğini bu kadar kolay yerine getirmeyeceğini biliyordu.
Beklendiği gibi diğeri sinsice güldü, ”Bana üç kez ‘Baba’ de, o zaman senin için biraz kar eriteceğim.”
Cui Buqu kesinlikle bunun intikamını alacaktı ama şimdilik, bu fırsat gelene kadar bekleyecekti. Ağzını açtı ve üç kez hızlıca ‘Baba’ diye seslendi, diğeri gözünü bile kırpamadan bitirdi.
Sesi boğuktu ve kulağa melodik gelmiyordu ama yine de söylemişti.
Feng Xiao, bir elini yerden karı almak için kullandı, onu suya eritmek için içsel gücünü kullanmadan önce tuttu ve Cui Buqu’nun ağzına damlattı.
Cui Buqu, kum içeren bu suyu tüketmeyen Feng Xiao kadar seçici değildi. Birkaç yudum aldıkça boğazının çok daha iyi olduğunu hissetti.
“Babam öldü.” Cui Buqu söyledi.
Feng Xiao, “…”
Diğerinin ne kadar ölümün kıyısında göründüğünü gören Feng Xiao, onunla tartışmamaya karar verdi.
Ne de olsa, Cui Buqu gerçekten ölseydi, onun kadar ilgi çekici başka birini bulamazdı.
“Daha fazla ver.” Önce Cui Buqu susuzluğunu giderebilmişti ama su içtikçe daha fazlasını istiyordu.
“Çok kirli, nasıl hala içebiliyorsun?” Feng Xiao aniden dudaklarını oynattı, yine de bir avuç kar aldı ve ona verdi.
“Bundan daha kirli su içmiştim.” Cui Buqu pasif bir şekilde dedi ki, “Şiddetli bir yağmurdan sonra yolun kenarındaki suları gördün mü? İnsanlar orada ve burada yürüyor, ayakkabıları kumları oraya taşıyor hepsi suya batıyor, daha önce öyle bir su bile içmiştim.”
Bununla karşılaştırıldığında, kar suyu gerçekten yüz kat daha temizdi.
Bir kişi sınırına ulaştığında, çamurlu suyu boş verin, birinin yemek artıkları bile olsa, onu yutmaya cesaret edebilirdi.
Ama Cui Buqu asla bunun övünecek bir şey olduğunu düşünmedi, bu yüzden böyle bir şeyden bahsettiğinde, sanki sadece normal bir sohbeti canlandırıyormuş gibi, sanki bugün ne yediğinden bahsediyormuş gibiydi.
Feng Xiao aniden “Komutan Cui” dedi.
Cui Buqu gözlerini kırpıştırdı ama yüzünde hiçbir duygu yoktu.
Ancak, bu göz kırpma Feng Xiao’nun teorisini onaylaması yeterliydi.
“Zuoyue Bürosu’nun büyük Komutanı uzun zamandır benim tarafımda casusluk yapıyor. Bizi boşa uğraştırmak için, Naihexiang’ı onun üzerinde kullanmamıza bile izin veriyor; bu gerçekten seni tamamen yeni bir gözle görmemi sağladı!”
Cui Buqu, “Zuoyue Bürosunun Komutanı kendini tehlikeye atıp onu buraya sürüklemenize izin verir mi, bu onun hayatına bile mal olabilirdi.”
Feng Xiao bilmişçe gülümsedi, “Başkaları olsaydı, belki olmazdı, ama sen kesinlikle yapardın. Senin gibi biri hiçbir koşulda başını eğmez, kimseye diz çökmez. Senin gibi biriyle, Zuoyue Bürosundaki hiç kimse senin üzerinde hükmedemez. Usta Taoist Cui, bu kadar süredir beni kandırdın. Gerçekten yeteneklisin!”
Bir bahane aramasına mahal kalmadığı için, Cui Buqu zorla bir tane aramadı.
“Jiejian Bürosunun Patriği bile şehrin eteklerine geldi; hasta ve işe yaramaz olduğum için, bu özel bir şey mi?”
Feng Xiao gülümsedi, “Seni burada öldürseydim, kimse anlamazdı ya da bilmezdi bile. Biri seni bulsaydı bile, o zamana kadar, cesedin bir kenara atılıp kendinin kum ve rüzgar tarafından sürüklenmesine izin vereceği için herhangi bir kanıt bulamazlardı. O andan itibaren, Zuoyue Bürosu artık mutlak güç için Jiejian Bürosu ile savaşmazdı. Bunun hakkında ne düşünüyorsun?”
Cui Buqu, “Kötü bir fikir değil. Ama ben bu dünyadaki tek yetenekli insan değilim. Zuoyue Bürosu beni kaybetse bile yeni bir komutan gelir. Beni öldürürsen bu anlamsız olur.”
Feng Xiao, “Ama herkes senin kadar zeki değil. Vücudunun durumuna rağmen düşmem için böyle bir tuzak kurabildin. Eğer gidersen, ben çok daha iyi olacağım.”
Konuşurken Cui Buqu’nun boynunu tutmak için uzandı.
Cui Buqu, diğerinin yüzünü izleyerek kayıtsızdı; sanki diğerinin eylemleri onunla ilgisizmiş gibi gökyüzünden bile daha sakin görünüyordu.
……
Qiao Xian ve Zhangsun, Cui Buqu’nun Feng Xiao tarafından alındığını öğrendikten sonra, her şeyi bırakıp Huyang ormanına gitmek için acele ettiler. Doğal olarak, Pei Jingzhe onları takip etti, ancak Huyang ormanına vardıklarında orası neredeyse boştu. Sadece meydana gelen kavganın izlerini bulabildiler.
Mevcut olaylar ilerledikçe, aynı durumdalardı ve anlaşmazlıklarını artık umursamıyorlardı. Herkes aramak için dağıldı. O anda kar ve fırtına hala devam ediyordu. Qiao Xian ve diğerleri dövüş sanatları biliyor olsalar da ölümsüz değillerdi. Gece boyu kar yağdıkça endişeleri daha da arttı. Qiao Xian, Feng Xiao’nun Cui Buqu’u et kalkanı olarak kullanabileceğinden bile endişelendi ve başına çoktan bir talihsizlik gelmiş olmasından.
Orman aşırı büyük ve vahşiydi ve sanki sonu yokmuş gibi göz alabildiğine uzanıyordu. Kar fırtınası yavaş yavaş yatışırken alacakaranlıktan şafağa kadar aradılar. Sonunda, Qiao Xian beyaz karla kaplı bir kayanın arkasında insan izlerini bulmayı başardı.
Feng Xiao iyi görünüyordu, dik oturuyor, yorgun olmasına rağmen yine de kendinde görünüyordu. Tembelce onlara baktı, Qiao Xin ve Zhang Sun’ın ortaya çıkmasına şaşırmamıştı.
“Sizin ortaya çıkmanızın zamanı gelmişti. Biraz daha gecikseydiniz, korkarım Usta Taoist Cui’niz donup bir cesede dönüşecekti.”
Qiao Xian, Cui Buqu’ya bakmamasının daha iyi olacağını hissetti ama baktığında ifadesi değişti ve kalp atışları duraksadı.
Cui Buqu’nun alnı, şakakları, hatta boynu kelimelerle doluydu.
Kullanılan fırça darbeleri oldukça güçlüydü, sanki ünlü bir sanatçı yazmış gibi zarif ve şık kıvrımlarla doluydu ama mesele bu değildi.
Önemli olan içerikti.
“Ben, Cui Buqu, hayatımı kurtardığı için Feng Xiao’ya bir iyilik borçluyum. Bugünden itibaren ona ‘Baba’ diyeceğim ve bunun kanıtı olarak, eğer bu söze riayet etmezsem her gün yıldırım çarpmasına maruz kalacağım ve iğrenç sudan içeceğim, evden ayrıldığımda, koşarken bacağımı kıracağım.”
Qiao Xian bu kelimeleri silmeden önce, Pei Jingzhe onun arkasından yüksek sesle okumuştu.
Zhangsun Bodhi’nin kaşları ve dudakları sanki kramp girmiş gibi seğirdi.
Cui Buqu’nun yüzündeki kelimeleri silmek için eğildi, ama onları silmenin inanılmaz derecede zor olduğunu çabucak fark etti.
Feng Xiao kenarda durdu ve soğuk bir şekilde güldü, “Gücünü boşa harcama. Burada her yerde bulunabilen toprak türü, eğer eriyip yazı yazmak için kullanılırsa, çıkmayı son derece zorlaştırıyor. Az önce, bir süre daha kalacağından emin olmak için birkaç kez denedim; ancak o zaman yüzüne yazdım. Hayatını kurtardığım gerçeği bu kadar kolay silinip gidiyorsa, onun ne kadar ayrıcalıklı olduğunu nasıl vurgulayabilirim?”
Bunun üzerine Cui Buqu gözlerini devirdi.
Qiao Xian tek kelime etmedi, kılıcını çekti; Pei Jingzhe tarafından hızla durdurulmadan önce onu Feng Xiao’ya yöneltti. Yanındaki iki kartal binici, bir olayın çıkmak üzere olduğunu gördüklerinde Feng Xiao’yu savunmak için ileri atıldılar.
“Beni geri götür.” Cui Buqu, “Zhangsun, bana bambu şapkanı ver” dedi.
Zhangsun, her zaman yanında taşıdığı bambu şapkayı çıkardı ve onu sırtında taşımadan önce sessizce Cui Buqu’nun giymesine yardım etti.
Feng Xiao onu durdurmadı; el bile salladı. “Usta Taoist Cui, kendine iyi bak. İki gün sonra seni ziyaret edeceğim. Hayatını kurtaran beni unutma.”
Cui Buqu homurdandı, “Bunu sekiz yaşam döngüsünden sonra bile asla unutmayacağım!”
Bu ikisi arasında her ne olduysa, onları çözmek biraz zaman alacak gibi görünüyordu.
……
Qiao Xian, kendisi ve Zhangsun onu bulduktan sonra Cui Buqu’nun çok daha rahat göründüğünü hissedebiliyordu. Belki de dışarıdan gelenlerin fark etmesi zordu ama Cui Buqu’yu o kadar uzun zamandır takip ediyordu ki, onun neyi sevip neyden nefret ettiğini biliyordu. Cui Buqu gibi her zaman gardını koruyan birinin gardını düşürmesi inanılmaz derecede zordu. O ve Zhangsun, her ikisi de şanslı istisnalardı.
Jiejian Bürosu ile ilgilenmediler. Zhangsun ve Qiao Xian aradıkları adamı bulduklarında ayrıldılar. Feng Xiao onları durdurmadı; ayrıca kendini toparlaması için biraz zamana ihtiyacı vardı.
Şu anda Khotan büyükelçisinin cinayeti çözülmemiş ve Cennet Gölü’nün Yeşimi hala bulunmamıştı. Cui Buqu’nun peşine düşen Göktürk, yaptığı birçok manipülasyondan sonra dikkatini Feng Xiao’ya çevirmişti ama aynı kişi tarafından şehirden kovulmuştu. Yine de şehirden çıkarken üç taraftan da kuşatılmıştı, neredeyse kaybetmişti. Zuoyue Bürosu ve Jiejian Bürosu arasından hiçbiri kazanamamıştı; Şu anda, her iki taraf da geri çekilmiş ve daha sonraki bir tarihte intikamını almak için bu olayı hafızalarına kazımıştı.
Dönüş yolunda Cui Buqu, Zhangsun’un sırtında uyuyakaldı.
Zhangsun Bodhi, Cui Buqu’nun huzur içinde uyuyabilmesi için omuzlarını dikkatli bir şekilde sabit tutarak yolda istikrarlı bir şekilde yürüdü.
“Komutan zehirlenmiş gibiydi.” Qiao Xian alçak sesle söyledi.
Zhangsun bir ‘En’ ile cevap verdi; havadaki tuhaf kokuyu çoktan hissetmişti. “Bu Naiheksiang.”
Qiao Xian şaşırmıştı ardından ifadesi öfkeye dönüştü, “Bunun sorumlusu Jiejian Bürosu. Nasıl cürret ettiler!”
Zhangsun tek kelime etmedi.
Feng Xiao’nun eylemleri, ister erdemli ister kötü olsun, genellikle açıklanamazdı, birinin bunu söylemesi zordu. Hakkındaki bu tür söylentiler zaten mevcut ve yaygındı. Dolayısıyla, Komutan ile başa çıkmak için bu tür yöntemler kullanması hiç de garip değildi.
“Olay çıkararak ortalıkta dolaşma. Tartışmadan önce Komutan’ın uyanmasını bekle. Bu konuda bir şeyler planlamış olabilir.”
Ancak Cui Buqu iki gün boyunca uyudu.
Uyandığında vücudunun her yeri zayıftı – ağrı hissetmediği tek bir yer bile yoktu. Sadece beyni uyanıktı; bu belki de yeterince dinlenmiş olduğu anlamına da geliyordu. Enerji dolu gözlerini açtığında, Qiao Xian ve Zhangsun’u çağırdı.
“Bu iki gün içinde bir şey oldu mu? Khan Apa’nın büyükelçisi geldi mi?”
Bir kadın hizmetçi tavuk çorbasıyla geldi. Cui Buqu beslenmeyi reddetti, bu yüzden oturdu ve istediği gibi kendi başına yedi.
İkisi uzun zamandır istedikleri her şeyi araştırmışlardı, bu yüzden sadece ona rapor vermek için uyanmasını bekliyorlardı.
Qiao Xian, “Khan Apa tarafından gönderilen büyükelçi dün gece şehre geldi. Onları çoktan yerleştirdik. Uyandıktan sonra bir toplantı düzenleyebiliriz.”
Cui Buqu başını salladı, “Jiejian Bürosu hareket halinde mi?”
Qiao Xian, “Feng Xiao, İlçe Hakimi Zhao’ya o gece bizimle savaşan Goguryeon kadını Qin Miaoyu’yu aramak için tüm şehri kapatmasını emretti; diğer yandan, Lu malikanesine bir şey oldu, siz ve Feng Xiao’nun şehrin kenar mahallelerine gittiğiniz geceydi, Lu Ti’nin kızı boğuldu ve öldü. Cesedi hala şehir bürosunda. Feng Xiao, Qin Miaoyu’yu arıyor, bu yüzden insanların Lu malikanesini çevrelemesine izin verdi ve dışarı adım atmalarını yasakladı. Lu Ti’nin inanılmaz derecede öfkeli olduğu ve Fanyang Lu Klanındaki uzak akrabasına Jiejian Bürosuna karşı yardım istemek için bir mektup yazdığı söyleniyor.”
Buraya kadar anlattıktan sonra bir süre sessizleşti “Bir şey daha var, dün gece şehirde Göktürk’ün bir numaralı dövüşçüsü Fo Er’i gördüm. Beni fark etti, bu yüzden onu takip etmedim.”
Şehir şu anda tecrit altında olmasına rağmen Fo Er ve Gao Ning gibi en iyi dövüş sanatçıları için içeri sızmak zor değildi.
Cui Buqu, “Khan’ın büyükelçisinin gelişinden haberdar olmuş ve kandırıldığını fark etmiş olmalı. Fo Er’in saldırmasını önlemek için Khan’ın büyükelçisini benimle birlikte Uçurum’a getirebilirsiniz.”
Qiao Xian onayladı.
İlk başta, Cui Buqu’nun hemen Khan Apa’nın büyükelçisi ile bir görüşme ayarlayacağını düşünmüştü, ancak onun Lu malikanesi ile ilgili konuyla daha fazla ilgileneceğini kim bilebilirdi ki.
“Küçük Hanım Lu’ya ne olduğunu anlat.” Cui Buqu söyledi.
Qiao Xian, “Bu uzun bir hikaye.”
Lu Ti’nin sadece bir kızı vardı; doğal olarak çok sevilmiş ve paha biçilmez bir inci olarak görülmüştü. Lu Ti ona dünyadaki tüm iyi şeyleri vermeyi arzu etmekten kendini alamıyordu, bu yüzden evlenme yaşı geldiğinde biraz isteksizdi. Onun için bir evlilik ayarlamadan önce birkaç yaş daha büyük olmasını istedi, böylece Lu işini damadına verebilirdi.
Küçük Hanım Lu’nun bir kuzeni vardı, birkaç gün önce “Beş Tat” restoranı Su Xing’de Feng Xiao ile tartışan kişiydi. Su Xing’in ebeveynlerinin ikisi de ölmüştü ve o, Lu ailesinin vesayetindeydi. Yaşı Küçük Hanım Lu’ya inanılmaz derecede yakındı ve oldukça yakışıklıydı, yani ikisi de aşık olmuştu. Lu Ti, Su Xing’in iyi bir hayatı olmadığını düşünmesine rağmen, her iki ebeveyni de öldüğünden, kızı onu sevdiğinden ve Su Xing’in itiraz edecek herhangi bir aile üyesi olmadığından, Lu ailesiyle evlenmek ve onlardan biri olmak için idealdi. Vaktiyle, onlar için bir evlilik ayarlamak için iki yıl daha beklemek istedi.
Bir süre önce, iş sorunları nedeniyle Lu Ti, Fanyang Lu Klanındaki uzak akrabasıyla yeniden bir araya geldi. Mektuplaşırlarken, diğer tarafın Küçük Hanım Lu’yu seven bir büyüğü vardı ve onun için kendi ailesinden Taiyuan kraliyet ailesiyle akraba olan genç bir adamla evlilik ayarlamak istiyordu.
Lu Ti, genç adamı Küçük Hanım Lu’dan sadece bir ila iki yaş büyük ve akademide başarılı olarak tanınıyordu; babası da İmparatorluk Mahkemesinden biriydi, bu yüzden kesinlikle parlak bir geleceği olacaktı; aslında, geleceği sonsuz potansiyele sahipti.
Böylesine iyi bir aday, hiç şüphesiz Su Xing’den yüz kat daha iyiydi. Lu Ti’nin etkilenmemesi zordu, bu yüzden Küçük Hanım Lu bunu duyduğunda, her zaman itaatkar ve nazik olmasına rağmen, o gece babasıyla kavga etti. Kavga ettikten sonra o talihsiz olay başına geldi.
Bu üstelik, o gecenin Jiejian Bürosu’nun o gizemli kişiyi Qiushan Malikanesi’nden onun Lu Malikanesi’ne sızdığını gördüğü ana kadar takip ettiği aynı gece olduğu anlamına geliyordu. Ondan sonra Küçük Hanım Lu’ya bir şey olmuştu.
Yazarın Notları:
Pekala, Little Cui’nin ikinci katmanı dökülmek üzere.
Cui Buqu: Bu iyi. Hala daha birçok katmanım var. İfşa olmayacağımdan korkmuyorum, sadece çok merhametli davranıyorsun.
Feng Xiao: …
Çevirmen Notu:
Uzun zaman oldu farkındayım 🥲 amaaa sonunda kavuştuk. Şöyle bir fanart bırakayım buraya ~
Çizerin twitter hesabı: @\moroposquare
İki üç çizim daha var izin aldığım ama onları diğer bölümlere eklicem ♡