Bir zamanlar kendisine bakan herkesin ama en çok da anneannesinin çok sevdiği sevgili küçük bir kız varmış ve çocuğa veremeyeceği hiçbir şey kalmamış. Bir keresinde ona kırmızı kadifeden küçük bir bere verdi, ki bu ona o kadar çok yakışmıştı ki asla başka bir şey giymezdi; bu yüzden ona her zaman 'Küçük Kırmızı Şapkalı' deniyordu.
Bir gün annesi ona şöyle dedi: 'Gel Küçük Kırmızı Başlıklı, işte bir dilim pasta ve bir şişe şarap; onları büyükannene götür, o hasta ve zayıf, ona iyilik edecekler. Hava ısınmadan yola çıkın ve giderken güzelce ve sessizce yürüyün ve yoldan kaçmayın, yoksa düşüp şişeyi kırabilirsiniz, o zaman büyükanneniz hiçbir şey alamaz; ve odasına gittiğinde, 'Günaydın' demeyi unutma ve yapmadan önce her köşeye bakma.'
Küçük Kırmızı Başlıklı annesine, 'Çok dikkat edeceğim,' dedi ve elini uzattı.
Büyükanne ormanda, köyden yarım fersah uzakta yaşıyordu ve Küçük Kırmızı Şapkalı ormana girerken bir kurt onunla karşılaştı. Red-Cap ne kadar kötü bir yaratık olduğunu bilmiyordu ve ondan hiç korkmuyordu.
'İyi günler, Küçük Kırmızı Başlıklı' dedi.
'Teşekkür ederim, kurt.'
'Bu kadar erken nereye gidiyorsun, Küçük Kırmızı Şapkalı?'
Büyükanneminkine.
Önlüğünde ne var?
'Kek ve şarap; dün fırın günüydü, bu yüzden zavallı hasta büyükanne, onu daha güçlü kılmak için iyi bir şeye sahip olacak.'
'Büyükannen nerede yaşıyor, Küçük Kırmızı Şapkalı?'
'Ormanda bir fersah kadar ileride; evi üç büyük meşe ağacının altında, fındık ağaçları hemen aşağıda; Bunu mutlaka biliyor olmalısın,' diye yanıtladı Küçük Kırmızı Şapkalı.
Kurt kendi kendine şöyle düşündü: 'Ne kadar hassas bir genç yaratık! Ne güzel tombul bir ağız dolusu? Onu yemek yaşlı kadından daha iyi olacak. Her ikisini de yakalamak için kurnazca hareket etmeliyim.' Küçük Kırmızı Başlıklı'nın yanında kısa bir süre yürüdü ve sonra şöyle dedi: 'Bak Küçük Kırmızı Şapka, çiçekler ne kadar güzel burada? Neden etrafına bakmıyorsun? Küçük kuşların ne kadar tatlı öttüğünü duymadığınıza da inanıyorum; Sen okula gidiyormuşsun gibi ağırbaşlı yürüyorsun, ormandaki diğer her şey neşeliyken.'
Küçük Kırmızı Şapkalı gözlerini kaldırdı ve ağaçların arasında oradan oraya dans eden güneş ışınlarını ve her yerde büyüyen güzel çiçekleri görünce şöyle düşündü: 'Diyelim ki büyükanneme taze bir burun geyiği alıyorum; bu onu da memnun ederdi. Saat o kadar erken ki, oraya yine de zamanında varacağım'; ve böylece çiçek aramak için patikadan ormana koştu. Ve ne zaman bir tane seçse, ileride daha güzel bir tane gördüğünü sanıyor, peşinden koşuyor ve ormanın daha da derinlerine iniyordu.
Bu arada kurt doğruca büyükannenin evine koştu ve kapıyı çaldı.
'Orada kim var?'
'Küçük Kırmızı Başlıklı' diye yanıtladı kurt. 'Kek ve şarap getiriyor; kapıyı aç.'
'Mandalını kaldır' diye seslendi büyükanne, 'çok zayıfım ve kalkamıyorum.'
Kurt mandalı kaldırdı, kapı açıldı ve hiçbir şey söylemeden doğruca büyükannenin yatağına gitti ve onu yuttu. Sonra onun kıyafetlerini giydi, şapkasını giydi, yatağa uzandı ve perdeleri çekti.
Küçük Kırmızı Şapkalı ise çiçek toplamak için koşuşturuyordu ve taşıyamayacağı kadar çok toplayınca, büyükannesini hatırladı ve ona doğru yola koyuldu.
Kulübenin kapısının açık olduğunu görünce şaşırdı ve odaya girdiğinde öyle garip bir duyguya kapıldı ki kendi kendine şöyle dedi: 'Aman canım! bugün ne kadar huzursuz hissediyorum ve diğer zamanlarda büyükannemle olmayı çok seviyorum.' 'Günaydın' diye seslendi ama cevap alamadı; bu yüzden yatağa gitti ve perdeleri geri çekti. Büyükannesi, şapkasını yüzüne kadar çekmiş ve çok tuhaf bir şekilde öylece yatıyordu.
'Ey! büyükanne,' dedi, 'ne büyük kulakların var!'
'Seninle duymak daha iyi çocuğum' yanıttı.
'Ama büyükanne, ne büyük gözlerin var!' dedi.
'Seni birlikte görmek daha iyi canım.'
'Ama büyükanne, ne büyük elleriniz var!'
'Sana sarılmak daha iyi.'
'Ey! ama büyükanne, ne korkunç bir koca ağzın var!'
'Seni birlikte yemek daha iyi!'
Ve kurt bunu daha yeni söylemişti, tek yumrukla yataktan kalktı ve Red-Cap'i yuttu.
Kurt iştahını giderince tekrar yatağa yattı, uykuya daldı ve yüksek sesle horlamaya başladı. Avcı evin önünden geçiyordu ve kendi kendine şöyle düşündü: 'Yaşlı kadın nasıl da horluyor! Bir şey isteyip istemediğini görmeliyim.' Bunun üzerine odaya girdi ve yatağa geldiğinde kurdun içinde yattığını gördü. 'Seni burada mı bulacağım, seni yaşlı günahkar!' dedi o. 'Seni uzun zamandır arıyorum!' Sonra tam ona ateş edecekken, kurdun büyükanneyi yiyip bitirmiş olabileceği ve hala kurtulmuş olabileceği aklına geldi, bu yüzden ateş etmedi, bir makas aldı ve kesmeye başladı. uyuyan kurdun midesi. İki keskin nişancı attığında, küçük Kırmızı Şapkanın parladığını gördü ve sonra iki tane daha makas attı ve küçük kız dışarı fırlayarak bağırdı: 'Ah, ne kadar korktum! Kurdun içi ne kadar karanlıktı'; ve bundan sonra yaşlı büyükanne de canlı çıktı, ancak zorlukla nefes alabiliyordu. Ancak Red-Cap, kurdun karnını dolduran büyük taşları çabucak getirdi ve uyandığında kaçmak istedi, ancak taşlar o kadar ağırdı ki bir anda yere yığıldı ve öldü.
Sonra üçü de sevindi. Avcı, kurdun derisini çıkardı ve onunla birlikte eve gitti; büyükanne pastayı yiyip Red-Cap'in getirdiği şarabı içip canlandı, ama Red-Cap kendi kendine şöyle düşündü: 'Yaşadığım sürece, ormana koşmak için patikayı asla tek başıma terk etmeyeceğim. annem bunu yapmamı yasakladı.'
Ayrıca bir keresinde Red-Cap yaşlı büyükanneye pasta götürürken başka bir kurt onunla konuşmuş ve onu yoldan çıkarmaya çalışmış. Ancak Red-Cap tetikteydi ve yoluna devam etti ve büyükannesine kurtla tanıştığını ve ona 'günaydın' dediğini ama yüzünde çok kötü bir bakışla ona 'günaydın' dediğini söyledi. halka açık yolda olmasalardı, adamın onu yiyip bitireceğinden emindi. 'Pekala,' dedi büyükanne, 'girmesin diye kapıyı kapatacağız.' Kısa bir süre sonra kurt kapıyı çaldı ve bağırdı: 'Aç kapıyı büyükanne, ben Küçük Kırmızı Şapkalıyım ve sana biraz kek getiriyorum.' Ama konuşmadılar ya da kapıyı açmadılar, bu yüzden kır sakallı iki ya da üç kez evin etrafını dolaştı ve sonunda, Red-Cap akşam eve gidene kadar beklemek ve sonra hırsızlık yapmak niyetiyle çatıya atladı. onu ve onu karanlıkta yut. Ama büyükanne onun düşüncelerinde ne olduğunu gördü. Evin önünde büyük bir taş yalak vardı, bu yüzden çocuğa dedi ki: 'Kovayı al Kırmızı Başlıklı; Dün biraz sosis yaptım, onları kaynattığım suyu tekneye taşıyın.' Red-Cap, büyük çukur tamamen dolana kadar taşındı. Sonra sosis kokusu kurda ulaştı ve burnunu çekti ve aşağıyı gözetledi ve sonunda boynunu o kadar uzattı ki artık ayağını tutamayacak ve kaymaya başladı ve çatıdan aşağı doğru büyük tekneye süzüldü. , ve boğuldu. Ama Red-Cap sevinçle eve gitti ve bir daha kimse ona zarar verecek bir şey yapmadı.
Yüksek Mahkeme: Beyaz Mahkeme, 1910 - 1921 Amerikan Kızılderili Mirası Ayı Temmuz Sıcaklık Aşırılıkları .com/t/lit/grimm-fairy-tales/22.html