Clette gün batımına kadar iksirleri ve parşömenleri üzerinde çalıştı. Yine de, sırf güneş battığı için işini bitirmedi. Düşes, Velos’un evini arayan farklı kabilelerden gönderilen tüm belgeleri ele alıp her türlü resmi evrakı işlemeden rahatlayamazdı. Clette ofisine giderken önce Edmund’un odasına uğramaya karar verdi. Sert omuzları tedavi etmeye odaklanan bir iyileşme iksiri yapmıştı, onu bırakıp neşeli yoluna devam edecekti.
Bununla birlikte planları,çocuğa çarpması ile yerdeki şişeler gibi paramparça oldu. Arpen ve Clette şaşkına döndüler, birbirlerine yalnızca sessizce bakabildiler.
Clette küçük çocuğu dikkatli olması ve zemini kaplayan cam parçalarına basmaması konusunda uyarmayı planladı, ancak sersemlemiş çocuk kayboldu ve hemen özür diledi.
“Ben- çok üzgünüm!”
Ha?
Sadece tek bir iksir kırıldığında neden bu kadar çok özür diledi? Üstelik, yanlış olan tek kişi o değildi; Clette, ışınlandığı yere daha dikkatli davranmalıydı.
Çocuğun Velos’ta yaşamaya başlamasının üzerinden birkaç ay geçti. Clette’in onun hakkında öğrendiği ilk şey, ona karşı ihtiyatlı oluşuydu. Arpen’in suç işleyip işlemediğine bakılmaksızın, her zaman özür dilemeye ve alacağı cezayı çekmeye hazır görünüyordu. Sadece sessiz kalıp ona baksa bile aralarında aynı durum meydana gelirdi.
Clette’in beklendiği gibi bu 7 yaşındaki çocukla hiçbir ortak yanı yoktu ve onunla nadiren anlamlı sohbetler gerçekleştirdi. Bu özür, birkaç gün içinde ona söylediği ilk şeydi.
“Ne için?”
Özürü hak edecek hiçbir şey yapmadı. Bu kaza kimsenin belirli bir hatası yüzünden oldu, zamanlama doğru değildi.
Clette onu rahatlatmak istiyordu ama çocuk şiddetle titremeye ve affetmesi için yalvarmaya başlamıştı bile.
“Bunu yapmamalıydım, çok üzgünüm! Lütfen beni affedin hanımefendi! ”
Clette yaptıklarından dolayı telaşlanarak çocuğun kaldırdığı ellerini tuttu. Arpen dokunuşuyla dondu.
“Rahat ol oğlum, buzdan yapılmış kale, sen değil.”
“Sadece ne-”
Clette tam olarak ne yaptığını düşündüğünü sormak istemişti ama Edmund’un tavsiyesi aklına geldi. Savaşta sertleşmiş savaşçıların bile yüzleşmekte zorlandığı bir yüze sahip olan, diğer insanlardan farklıydı ve tehditkar görünmemek için çabalarını iki katına çıkarmak zorunda kaldı. Beyaz cadının dudakları gergin bir gülümsemeye dönüştü.
“Ne yapıyorsun, Tita?”
Tita, küçük çocuğun doğum adıydı. Clette ona Arpen dediğinde, çocuk isme cevap vermedi. Kendini sadece Tita olarak biliyordu ve Arpen ona tanıdık gelmiyordu ve bu garipti.
Clette daha sonra ona adının ne olduğunu sordu ve utangaç, kırmızı bir yüzle ona Tita demelerini söyledi. Edmund ve Clette, içlerinde hissettikleri utancı gizlemek için konuşmalarında ve ses tonlarında normalliği sürdürmek için muazzam bir çaba harcamışlardı.
“Neden bana neden özür dilediğini söylemiyorsun?”
Tita, bir ateşi ifade etmek için kullanılan bir isim idi, imparatorluk kanını miras almış bir çocuğa verilen bir isim değildi. Romanda böyle bir referans var mıydı? Tita daha sonra adının kökenini şaşkın Edmund ve Clette’e açıklamaya başladı. Annesinin ona şenlik ateşini izlerken verdiği bir addı. Ancak o zaman anlayış içinde başlarını salladılar. Halkın böyle isimler vermesi alışılmadık bir şey değildi.
Clette ve Edmund, böylece ona, kraliyet ve imparatorluk gösterişi kokan ‘Arpen’ yerine annesinin verdiği adla hitap etmeye karar vermişlerdi. Arpen yerine Tita’ya karar verdikler çünkü daha kısa ve söylenmesi daha kolaydı.
“Hadi şimdi söyle bana.”
“Nazikçe, sevgiyle.”
Parlak gülümsememin bir hayalet görmüş gibi solduğunu görünce Tita’nın yüzü.
“Beni bir kurbağaya dönüştürecek misin?”
Dişleri çatırdarken Tita kekeledi.
“Ne?”