Voyager 1, 1977’de piyasaya sürüldüğünden bu yana 43 yıldan fazla bir süredir Dünya’dan uzaklaşarak uzaklaştı, şimdi gerçekten çok uzak.
Güneş’ten uzaklığı, Dünya ile Güneş arasındaki mesafenin 150 katından fazladır. Işık hızında seyahat eden yayınların Dünya’ya ulaşması 21 saatten fazla sürüyor. Güneş rüzgarından gelen basıncın artık yıldızlararası uzaydan rüzgara itmek için yeterli olmadığı sınır olan heliopause’u 2012’de resmen geçti.
Voyager 1, Güneş Sisteminden ayrıldı – ve sonuçta, uzay boşluğunun pek de boşluğa benzemediğini görüyor.
Gökbilimciler, yaklaşık 23 milyar kilometre (14 milyar milin üzerinde) mesafeden cesur sondadan alınan verilerin en son analizinde, 2017’den itibaren, yıldızlararası ortamdaki plazma dalgalarından sürekli bir uğultu, pusuda bekleyen yayılmış gaz keşfettiler. yıldızlar arasında.
Cornell Üniversitesi’nden gökbilimci Stella Koch Ocker, “Çok sönük ve monoton, çünkü dar bir frekans bant genişliğinde.” Dedi. “Yıldızlararası gazın zayıf, ısrarcı uğultusunu tespit ediyoruz.”
Açıkçası, yıldızlararası uzayın tamamen boş, ancak yıldızlar çok parlak olduklarından, aralarında asılı duran uçsuz bucaksız incecik malzemeyi görmek ve ölçmek gerçekten zor. Genellikle, onun orada olduğunu bilmek ve onu ölçmek için yıldızlararası malzemeden geçerken ışığın nasıl değiştiğine güvenmek zorundayız.
Voyager sondaları, yıldızlararası uzaya giren ilk insan yapımı nesnelerdir ve bu nedenle yıldızlararası ortamı doğrudan örneklemek için eşsiz bir fırsat sunar.
Güneş’ten bu kadar uzakta ve hatta güneş rüzgarının ulaşamayacağı yerde bile, bu tam olarak kolay değil. Güneş hala parlak ve gürültülü bir canavardır ve ortam koşullarını bastırabilecek güneş patlamalarına izin verir.
Cornell Üniversitesi’nden gökbilimci James Cordes, “Yıldızlararası ortam sessiz veya hafif bir yağmur gibidir” dedi. “Bir güneş patlaması durumunda, bir gök gürültülü fırtınada bir şimşek patlamasını algılamak gibidir ve ardından hafif bir yağmura geri döner.”
Ekibe göre bu hafif yağmur, yıldızlararası ortamda bilim insanlarının düşündüğünden daha düşük seviyeli aktivite olabileceğini gösteriyor. Bu faaliyetin neden olduğu tamamen açık değildir; termal olarak uyarılmış plazma salınımları veya plazmadaki elektronların hareketleri tarafından üretilen ve yerel bir elektrik alanı üreten yarı termal gürültü olabilir.
Buna neden olan ne olursa olsun, keşfin çeşitli sonuçları vardır. Bu uğultu, her iki Voyager sondası da yıldızlararası uzayın derinliklerine doğru ilerledikçe plazma yoğunluğunu haritalamak için kullanılabilir (Voyager 2, 2018’de heliopozu geçti).
Ayrıca yıldızlararası ortam ile güneş rüzgarı arasındaki etkileşimi daha iyi anlamak için de kullanılabilir. Helyopozun diğer tarafında elektron yoğunluğunda bir artış olduğunu biliyoruz – her iki Voyager sondası da ilerlerken bunu tespit etti. Yıldızlararası ortamın yoğunluğunu daha doğru bilmek, nedenini anlamamıza yardımcı olabilir.
Emisyonun keşfi ve sürekliliği, Voyager’ın onu tespit etmeye devam edeceğini gösteriyor ve bize türbülansı ve yıldızlararası ortamın büyük ölçekli yapısını anlamamıza yardımcı olacak devam eden okumalar sağlıyor.
Cornell Üniversitesi’nden gökbilimci Shami Chatterjee, “Bunu değerlendirme şansımız hiç olmadı. Artık yıldızlararası plazmayı ölçmek için Güneş’le ilgili tesadüfi bir olaya ihtiyacımız olmadığını biliyoruz,” dedi.
“Güneş ne yaparsa yapsın, Voyager ayrıntıları geri gönderiyor. Araç,” İşte şu anda yüzdüğüm yoğunluk. Ve işte şimdi. Ve işte şimdi. Ve işte şimdi. Ve işte şimdi. ‘ Voyager oldukça mesafeli ve bunu sürekli yapacak. “
Yine de sonsuza kadar değil. Sondanın aletlerine güç veren radyoizotop termoelektrik jeneratör, her yıl biraz daha fazla bozulur. 2025 civarında, artık onları çalışır durumda tutamayabilir.
Bu nedenle, hala fırsat varken, olabildiğince fazla veri toplamak çok önemlidir.
Araştırma yayınlandı Doğa Astronomi.
.