1963’te, gelecek yıl şehirde düzenlenecek Yaz Olimpiyatları öncesinde, Tokyo Büyükşehir Polisi, güvenli sürüş uygulamaları konusunda farkındalığı yaymak için bir belgesel görevlendirdi. Yönetmen Noriaki Tsuchimoto’nun sunduğu şey, bunun yerine şehrin taksi şoförlerinin sömürücü ve çoğu zaman güvensiz çalışma koşullarına karşı sessizce öfkeli bir öfkeydi. Yolda: Bir Belge erken birleştirir gerçek neredeyse izlenimci bir duyarlılıkla gözlemsel yaklaşım. Sendika toplantıları ve gösterilerinin görüntülerini içermekle birlikte, Tokyo çevresindeki sokak manzaralarını, üzücü kazalarla sarsılan sıradan olayların bir montajı olarak gösterirken, çoğu izleyiciyi sürücünün yerine koyuyor. Filmin cesur dolaysızlığı, izleyicileri refleks olarak ellerini var olmayan bir direksiyona sıkıştırmaya yetiyor. Polis dehşete kapıldı ve asla sergilenmedi Yolda. Yılmayan Tsuchimoto, meydan okuyan, şefkatli bir ruhla belgeseller çekerek bir kariyere sahip olacaktı.
Tsuchimoto, Japon belgesel dünyasında oldukça etkili bir figür, ancak ülke dışında pek tanınmıyor. Yönetmenin Hareketli Görüntü Müzesi’ndeki kariyerinin bir retrospektifi, sadece başlıklı noriaki tsuchimoto, Amerika Birleşik Devletleri’nde türünün ilk örneğidir. Seri, özellikle filmlerin çoğunun 16 mm veya 35 mm baskılarının elde edilmesi açısından etkileyici bir kürasyon çalışmasıdır. Bazı filmler daha önce ABD’de hiç gösterilmedi.
Zamanında Yolda, 30’lu yaşlarının ortasındaki Tsuchimoto, 2. Dünya Savaşı’nı ve ardından ABD’nin Japonya’yı işgalini yaşamış olan kuşağının standartlarına göre bile çalkantılı bir yaşam sürmüştü. Üniversitede öğrenci birliğinde ve Japon Komünist Partisinde aktif olarak çalıştı. Mountain Village Underground’a katılmak – kırsalda silahlı ayaklanma planlayan militanlar. Bu tür bir isyana katılamadan 1952’de tutuklandı ve ertesi yıl siyasi faaliyetleri nedeniyle okuldan atıldı. Bir süreliğine, yalnızca Japonya-Çin Dostluk Derneği’nde iş bulabildi, ta ki Iwanami Productions’ta bir yöneticiyle tesadüfen karşılaşması onu film yapımcılığına götürene kadar.
Iwanami, esas olarak hükümet ve endüstriyel müşterilerle işbirliği yaparak eğitici ve bilgilendirici filmler yapan yeni bir stüdyoydu. Ancak 1950’ler ilerledikçe, Japonya’nın politik ve estetik açıdan en radikal belgeselcilerinden bazıları için beklenmedik bir kuluçka merkezi haline geldi. Tsuchimoto ve Shinsuke Ogawa gibi çağdaşları, film yapımında gözlemsel bir tarz geliştirdiler. gerçek sinema ABD ve Avrupa’daki hareket, ancak ondan ayrı ve ortaya çıkmasından yıllar önce. Yöneticiler Blue Group’u oluşturdu; düzenli toplantılar sırasında teknikleri karşılaştırdılar ve fikir alışverişinde bulundular. 60’larda, bireysel filmleri Japonya’nın bağımsız belgesel sahnesinin büyük bir bölümünü oluşturuyordu.
Bu, Tsuchimoto’nun yaptığı iklimdi. Yoldave bir sonraki projesi olan 1965’lerde, müstakbel destekçilerle benzer sürtüşmelerle karşı karşıya kaldı. Değişim Öğrencisi Chua Swee-Lin. Başlangıçta bir televizyon ağı tarafından görevlendirilen ağ, filmi malzemesi nedeniyle terk etti. Konusu tarafından zorlanan Tsuchimoto, onu kendisi bitirmek için para toplayarak devam etti. Chua Swee-Lin, solcu inançları nedeniyle Japonya’da sınır dışı edilmekle karşı karşıya kalan Malezyalı bir öğrenciydi. Bu hikayede Tsuchimoto, eski bir emperyal güç statüsü göz önüne alındığında, Japonya’nın dekolonizasyon döneminde Asya’nın geri kalanıyla hala gergin olan ilişkisi etrafında daha büyük yankılar buluyor. Yönetmen, Swee-Lin’i savundu ve film, öğrenciye halk desteği sağlamak için çalıştı. Sonunda Japonya’da kalmasına izin verildi.
1969’lar için Partizanların Tarih ÖncesiTsuchimoto yakalandı Japonya’da kitlesel öğrenci protestoları 1968 ve 1969’da Kyoto’daki Kyodai Üniversitesi’nin uzun süreli işgalinin perde arkası. Ama onu mirasını sağlamlaştıracak yola sokacak olan bir sonraki belgeseliydi. 1965’te Tsuchimoto, katliam kurbanları hakkında bir televizyon filmi çekmişti. Minamata hastalığı, Chisso Corporation’ın on yıllardır yerel sulara cıva dökmesinin neden olduğu korkunç bir nörolojik durum. Mürettebatı iyi niyetle içeri girmiş olsa da, Tsuchimoto, topluluğun kötü durumlarına bakıp onları istismar etmekle ilgili suçlamalarına musallat olmuştu. Sonunda, bu sefer kasabanın tam işbirliğiyle tekrar denemek için geri döndü.
Sonuç, 1971’ler Minamata: Kurbanlar ve Dünyaları, sonunda her biri Tsuchimoto’nun Minamata ve insanlarına bakışını yeniden ele alan ve derinleştiren bir düzineden fazla uzun metrajlı film ve kısa filmi kapsayan on yılı aşkın bir projenin ilk bölümüydü. Kasabada uzun süre yaşadı ve onun bir parçası oldu. gibi çalışmalar sayesinde Shiranui Denizi (1975), kirlilik nedeniyle alt üst olan balıkçılık ekonomisi hakkında ve Minamata Duvar Resmi (1981), kurbanların portrelerini yapan evli ressamlar hakkında, şiddetli gözlemsel hümanizm duygusunu geliştirmeye devam etti. Bu filmler birlikte, sürekli gelişen ve tekil bir olaya tepki gösteren bir topluluğun uzun biçimli, ayrıntılı bir sunumunu içeriyor. Bu, yaşam boyu süren destansı bir belgesel girişimidir. the Yukarı diziler. Ancak bu dizinin aksine, Tsuchimoto’nun filmleri Japonya dışında bu kadar beğeni ve ilgi görmedi. Umarım bu retrospektif, bu konuşmayı değiştirebilir.
noriaki tsuchimoto 27 Kasım’a kadar Hareketli Görüntü Müzesi’nde (36-01 35 Ave, Astoria, Queens) devam ediyor.
Kaynak : https://hyperallergic.com/781934/director-noriaki-tsuchimoto-retrospective-museum-moving-image/