Almanya Sosyalist Birlik Partisi
|Almanya Sosyalist Birlik Partisi|
|Parti lideri||
Wilhelm Pieck ve Otto Grotewohl


( Eş Başkan , 22 Nisan 1946 - 6 Nisan 1954)
Gregor Gysi (9 Aralık 1989 - 17 Aralık 1989)
|Genel Sekreter||
Walter Ulbricht (24 Temmuz 1950 - 3 Mayıs 1971)


Erich Honecker (3 Mayıs 1971 - 18 Ekim 1989)
Egon Krenz (18 Ekim 1989 - 6 Aralık 1989)
|Onursal Başkan||Walter Ulbricht (3 Mayıs 1971 - 1 Ağustos 1973)|
|ortaya çıkma||Doğu SPD ve KPD'nin zorla birleştirilmesi|
|kurucu||21-22 Nisan 1946|
|Kuruluş yeri||Amiral Palast , Doğu Berlin|
|yeniden adlandırma||16-17 Aralık 1989


(yeniden adlandırıldı: Almanya Sosyalist Birlik Partisi - Demokratik Sosyalizm Partisi (SED-PDS) )
|Merkez ofis||Werderscher Markt'taki ev , Berlin-Mitte|
|Gençlik organizasyonu||Özgür Alman Gençliği (FDJ)|
|gazete||Yeni Almanya|
|hizalama||
Sosyalizm


Komünizm
Marksizm-Leninizm
Stalinizm (1946-1956)
Reel Sosyalizm ( 1973-1989 )
Demokratik Sosyalizm (1989-1990)
|Renkler)||kırmızı|
|Üye sayısı||2,3 milyon (Ekim 1989)|
|Asgari yaş||18 yıl|
Almanya Sosyalist Birlik Partisi ( SED ) bir oldu Marksist-Leninist parti içinde 1946 yılında çıkan Almanya'nın Sovyet işgal bölgesi ve Berlin dört sektör şehir gelen SPD'nin zorla birleşmesi ve KPD ve sonradan kapsamında geliştirilen Sovyet içine nüfuz kadro ve devlet partisi GDR , 1949 yılında kurulmuş . Yana GDR anayasası belirlenen 1968 yılından beri liderlik SED'nin iddiasını ve isimlendirme kadro nüfuz her üç güçler, organlarını , yasama yürütme ve yargı , GDR siyasi sistemiydi fiilen bir tek parti yönetiminin SED . SED'e ek olarak, çok partili demokrasi görünümü vermesi gereken birkaç blok partisi de vardı.
1989/90'da Doğu Almanya'da yaşanan geri dönüş ve barışçıl devrim sırasında SED iktidardaki devlet partisi konumunu kaybetti, yeni bir program benimsedi ve Aralık 1989'da adını Almanya Sosyalist Birlik Partisi - Demokratik Sosyalizm Partisi (SED) olarak değiştirdi. -PDS) , 4 Şubat 1990'da Demokratik Sosyalizm Partisi'ne (PDS) geçti. 2007 yılında yoluyla birleştirilmesi ile İş ve Sosyal Adalet - Die Wahlalternative (WASG), parti Die Linke ortaya çıktı .
Öykü
ortaya çıkma
arka fon
SED geleneğinde kendisini gördüğünü KPD yoluyla VKPD , USPD , Spartakusbund , SPD , SDAP , ADAV için Alman işçi hareketi . Nasyonal Sosyalizmin on iki yıllık diktatörlüğünden sonra , Almanya'nın siyasi parti manzarası tamamen yok edildi ve bu da yeni bir demokratik başlangıcı çok zorlaştırdı. Dolayısıyla toplumsal yaşamın temellerini atmak işgalci güçlere düşüyordu . Sovyetler Birliği ilk yanıt verdi . İle sırası iki numaralı Almanya'daki Sovyet Askeri İdaresi , 10 Haziran 1945 (Smad), o siyasi etkinliğini başlatan bölge . Buna göre anti-faşist- demokratik partilerin ve serbest sendikaların faaliyetlerine izin verilmelidir .
SBKP Merkez Komitesi (ZK) , İkinci Dünya Savaşı'ndan sağ kurtulan Alman komünistleri ve direniş savaşçılarını Moskova'da kapsamlı bir eğitimden sonra Berlin'e döndürdü . Başlangıçta Berlin, Saksonya ve Mecklenburg'da faaliyet gösteren Ulbricht , Ackermann ve Sobottka adlı üç girişim grubu , yönetimi kurmak ve Sovyet talimatlarına demokratik bir görünüm kazandırmakla görevlendirildi. Bu kadrolardan biri de daha sonra Federal Almanya Cumhuriyeti'ne kaçan ve Ulbricht grubunun bir üyesi olarak Sovyet işgal bölgesine gelen Wolfgang Leonhard'dı .
Daha 11 Haziran 1945 gibi erken bir tarihte, KPD Merkez Komitesi kuruluş çağrısıyla ilk kez halka açıldı. Bu hızlı tepki, yukarıda bahsedilen grupların faaliyetleri sayesinde mümkün olmuştur. Kısa bir süre sonra, 15 Haziran'da SPD bir vakıf çağrısını yayınladı.
Sovyet işgalci gücünün ve KPD liderliğinin yoğun baskısı altında ve önde gelen Sosyal Demokratların ve daha az olmayan SPD ve KPD üyelerinin desteğiyle, iki partinin her düzeyinde, ilan edilen amacı örgütsel olan çalışma grupları ve komiteler oluşturuldu. birleşme. Sosyal demokrat kesimin bir kısmı, başlangıçta birleşme konusunda oldukça temkinli olan ve Haziran 1945'te Otto Grotewohl liderliğindeki SPD'nin Berlin Merkez Komitesi'nin birleşme teklifini reddeden KPD'nin liderliğinden daha ileri gitti . İşgalci güç tarafından yönlendirilen ve KPD liderliğinin şimdi değişen taktikleri altında, SPD'nin ZA'sı ve KPD'nin Merkez Komitesi, Aralık 1945'te, iki partiyi birleştirmeye karar veren her iki partiden otuz önde gelen temsilcinin hazır bulunduğu bir konferans düzenledi. partiler. Temel motivasyon , kısmen iktidarın NSDAP'a devredilmesinin ana nedenlerinden biri olarak kabul edilen geç Weimar Cumhuriyeti parlamentosunda Hitler'in solcu muhaliflerinin bölünmesiyle ilgili deneyimdi . Buchenwald yemininin iddialı doğası ve Birleşik ve Halk Cephesi'nin fikirleri dile getirildi. Komünistler için bir başka motivasyon da Avusturya komünistlerinin 1945'te Avusturya'da yapılan Ulusal Konsey seçimlerinde beklenmedik şekilde düşük performans göstermeleriydi .
Önerilen birleşme konusunda, özellikle SPD içinde şiddetli tartışmalar alevlendi. Fiili başkan Batı Almanya , Kurt Schumacher , bu adımı sert tepki konuştu. Sovyet Bölgesi'ndeki SPD'nin kendi kendini atayan yönetim organı Grotewohl'un başkanlık ettiği merkez komite, birkaç toplantıda anlaşmaya varamadı. O ancak, Sakson SPD eyalet başkanı Otto Buchwitz , eyalet birliğiyle birleşmeye başlamakla tehdit ettiğinde kabul etti . Sovyet işgal gücü, özellikle SPD'nin bölgesel ve yerel kollarında, diğer şeylerin yanı sıra, baskı ve tutuklamalarla SPD üyelerini etkileme fırsatı buldu. Ancak KPD liderliğinin bazı bölümleri de kendi partilerini kurma, hükümet politikası izleme ve itibarsız olarak gördükleri sosyal demokrasinin yerine geçme fikirlerinden vazgeçmek zorunda kaldılar . Bu, hem sosyal demokratların artan liderlik iddiasından hem de halkın desteğinin olmamasından kaynaklanıyordu.
Bir birlik ile ilgili olarak, büyük yerel farklılıklar vardı. Yani 23 Şubat 1946 tarihinde, KPD'nin ile SPD'nin ilçe örgütleri de birleşti Neuruppin oluşturmak üzere Almanya Sosyalist Birlik Partisi . Öte yandan, 31 Mart 1946'da Batı Berlin'de SPD üyeleri arasında yalnızca batı kesimlerinde yer alabilecek bir grev oylamasında , katılımcıların yaklaşık %82'si acil bir birleşmeye karşı çıktı, oysa en az %62'si hemen birleşmeye karşı çıktı. KPD ile “ortak çalışma” lehine son. In Berlin Sovyet sektörü ve Sovyet işgal bölgesinde, işgalci güç SPD tarafından grev oyu engellemişti. SPD'nin 1961'e kadar şehrin doğu kesiminde varlığını sürdürdüğü Berlin'de, üyelerin yaklaşık üçte ikisi sosyal demokrat parti üyeliğini sürdürdü ve yaklaşık üçte biri SED'e katıldı.
Alman devletlerinde üyelerin tartışmalı tartışmalarının ana akımları şunlardı:
- SPD'yi " sosyal faşist " olarak şeytanlaştırma politikasını sürdüren KPD güçleri ,
- Komünistleri "kırmızıya boyanmış faşistler" olarak nitelendiren SPD güçleri,
- KPD ve SPD'nin siyasi kavramlarını bağdaşmaz bulan güçler,
- Nasyonal Sosyalist diktatörlük altında ortak hukuksuzluk ve zulüm döneminden Sosyal Demokratların ve Komünistlerin bilgisinden ve ortak direnişten kaynaklanan birlik çabaları,
- Sovyet işgalci gücünün Stalinist yönelimli güçler kurma çabaları,
- ABD, İngiliz ve Fransız işgal güçlerinin anti-Sovyet güçler kurma çabaları,
- SPD'nin artan etkisini geri püskürtmek için özellikle KPD liderliğinin bazı bölümlerinde taktik ve güç-politik çabalar.
SPD ve KPD'nin zorla birleşmesi yoluyla kuruluş
21 ve 22 Nisan 1946'da KPD ve SPD'den delegeler, onur konukları ve seyirciler, KPD ve SPD'nin bazı bölümlerinin ortak parti kongresi için Berlin Friedrichstrasse'deki Doğu Berlin Amiral Sarayı'nda toplandılar . SPD adına 548 delege (batı işgal bölgelerinden 103 dahil) ve KPD'den 507 delege (127 batı dahil) katıldı. Bunlar, Sovyet işgal bölgesindeki yaklaşık 680.000 sosyal demokrat ve yaklaşık 620.000 komünist parti üyesini temsil ediyordu. Etkinlik Beethoven'ın Fidelio uvertürü ile açıldı . Wilhelm Pieck ve Otto Grotewohl daha sonra farklı yönlerden sahneye çıktılar ve el sıkıştılar. Bu sembolik jest SED ambleminde modellenmiştir.
Diğer işgal bölgelerinde sosyal demokratlar ve komünistler arasında çeşitli işbirliği ve yakınlaşma çabaları da vardı. 24 Temmuz 1945'te Hamburg'da ve 8 Ağustos 1945'te Münih'te SPD ve KPD temsilcileri ortak bir eylem programına karar verdiler. Frankfurt am Main'de 3 Ekim 1945'te sosyal demokratlar ve komünistlerden oluşan bir çalışma komitesi kuruldu ve 1 Ekim 1945'te Wiesbaden'deki SPD ve KPD'nin birlik komitesi her iki yerel partinin birleştirilmesi çağrısında bulundu. Ayrıca sosyal demokratlar ve komünistler birçok şehirde yerel düzeyde birlikte çalıştılar.
Amerikan, İngiliz ve Fransız işgal bölgelerinde olduğu gibi Sovyet işgal bölgesinde de bu süreçler işgalci güçlerden etkilenmiştir. Sovyet işgal bölgesindeki birleşme, büyük ölçüde Sovyet baskısıyla gerçekleşti. Diğer şeylerin yanı sıra, bu bakış açısıyla ilgili yorumlar. SBKP Merkez Komitesi'nin koordinasyonunu kitaplarında belgeleyen, dönemin çağdaş tanığı ve eş-sorumlusu Wolfgang Leonhard.
2001'de Federal Meclis üyeleri Gabi Zimmer ve Petra Pau (her ikisi de PDS ) SED üyelerinin birleşme sürecinde aldatmaya, zorlamaya ve baskıya izin verdiklerini ve hata yaptıklarını kabul ettiler. 6 Mayıs 2001'de parti yöneticisi bu açıklamayı onayladı.
Daha fazla gelişme
program
SED'in kurulduğu sırada, KPD ve SPD'den neredeyse eşit olan yaklaşık 1,3 milyon üyesi vardı. Parti programı başlangıçta anti-faşist-demokratik ilkelere dayanıyordu.
In 1946 yılında eyalet seçimleri , birleşik işçi partileri açıkça asıl hedefin: işgal makamlarının kitlesel desteğine rağmen SED herhangi bir ülkede mutlak çoğunluk elde etmedi. Mecklenburg ve Thüringen'de bunu kıl payı kaçırdılar, Saksonya-Anhalt ve Brandenburg'da CDU ve LDP'nin sivil koalisyonları mümkün olabilirdi. Greater Berlin'deki sonuç daha da hayal kırıklığı yarattı . SED ve SPD'nin ayağa kalktığı Ekim 1946'daki Büyük Berlin şehir meclisi seçiminde (→ özel durum Berlin ), SPD %19,8 ile SED'e göre %48,7 oy aldı, (CDU) 22, %2 ve LDP %9,3). Bu, tüm Berlin'deki tek özgür seçimdi (1990'dan önce).
Savaş sonrası topluma sayıca hakim olan kadınlar, SED'de açıkça yetersiz temsil edildi: 1947'de SED üyelerinin %24'ünden daha azı kadındı. Ayrıca, üyelerin özellikle yüksek oranda olduğu mesleklerde çalışanlar ağırlıklı olarak erkeklerdi. 1948'in ortalarında üye sayısı iki milyona yükselmişti, bu da nüfusun yüzde on altılık bir oranına tekabül ediyordu.
SED'in ilk parti programı, eski Sosyal Demokratların anlaşmasını kolaylaştırmak için SPD'nin 1891 Erfurt programına dayanıyordu . SED'in orijinal programı, Leninizme herhangi bir atıfta bulunmaktan kaçındı ve sosyalizme giden demokratik yoldan söz etti . Parti tüzüğünde henüz ideolojik bir kısıtlama getirilmemiştir . Aksine, SED, Nasyonal Sosyalizmi reddeden herkese açıktı. Hala adaylık dönemi, inceleme, Politbüro ve Genel Sekreter yoktu . Ofisler komünistler ve sosyal demokratlar tarafından kesinlikle eşit bir temelde dolduruldu . O zamanlar iki parti lideri de vardı : sosyal demokrat Otto Grotewohl ve komünist Wilhelm Pieck. Parti ofislerinin eşit işgali, Sosyal Demokratları sahiplenmekten korumadı. Birleşmeden hemen sonra "sosyal demokratların marjinalleşmesi", "sürünen Stalinizasyon " ve partinin merkezileşmesi başladı. Mayıs 1946 gibi erken bir tarihte, tüm parti üyeleri için ortak eğitim kurslarına karar verildi:
“Eşitlik ilkesine göre, yarısı eski Sosyal Demokratlardan ve sadece diğer yarısı Komünist Partiden geliyordu; ama zaten bu aşamada kişi çok net bir şekilde fark eder: Bu sınıflandırmayı, liderliğe bu itaati yalnızca sadık bir parti askeri üstlenecektir. Bunu yapmak için bir araca ihtiyaç vardı; Bu, telkin etmekti - ya da resmi olarak adlandırıldığı gibi, 'eğitim'. "
SED, dernek ilkelerinden giderek daha açık bir şekilde uzaklaştı. SED'in 1946 sonbaharında başlatılan örgütsel yeniden yapılanması, kasten sosyal demokrat etkiyi bastırmayı, partinin alt kademelerini güçsüzleştirmeyi ve gücü partinin tepesinde yoğunlaştırmayı amaçlıyordu. Bu yeniden yapılanma, Merkez Sekreterliği tarafından 24 Aralık 1946'da kabul edilen SED'in teşkilat yapısına ilişkin yönergeler tarafından desteklenmiştir . Eylül 1947'de yapılan 2. parti kongresinde yeni bir parti programı oluşturulmasına karar verildi. 1949'dan itibaren, sosyal demokratların rol oynaması pek mümkün değildi. Komitelerin eşit temsili kaldırılmıştır. Resmi olarak bu, bir yandan “parti üyelerinin ideolojik birliği” ile, diğer yandan da ne SPD'ye ne de KPD'ye üye olmayan çok sayıda genç kadro ile seçilemeyecekleri için meşrulaştırıldı. parite korunsaydı lider pozisyonlara. III'te. Temmuz 1950'deki parti kongresinde, "SED'in İlke ve Hedefleri" birleşme programı nihayet askıya alındı. Ancak, yeni bir programın formülasyonuna VI'ya kadar izin verildi. 1963 parti kongresi geliyor. Bu programda, SED hedefine taahhüt komünizm , "Her çalışan kişi halkına en büyük yararı ile hünerlerini uygulayacağı" toplum olarak tanımlandı, onun yeteneklerine "Her göre tanımlanan Marksist prensibi aşağıdaki her biri kendine göre." İhtiyaçlar ". SED, 1976'da SED'in kendisini “benzer düşüncelere sahip komünistlerin gönüllü savaşan birliği” olarak tanımladığı programını yeniden formüle ederken bu hedefe bağlı kaldı.
Ocak 1949'daki Birinci Parti Konferansı'ndan sonra radikal değişiklikler başladı. Parti kongresini toplamadan ve delegelerin onayını beklemeden , sosyal demokrat konumların ("sosyal demokrasi") kriminalize edilmesi de dahil olmak üzere, partinin Stalinist yeniden yönelimi başladı . Daha önce, 1948 sonbaharında parti yürütmenin 13. toplantısında, bir merkez parti kontrol komisyonunun oluşturulması ve Ocak 1949'da aday döneminin getirilmesi ve merkez sekreteryanın Politbüro'ya dönüştürülmesine karar verilmişti. Politbüro, partinin ve kurulacak hükümetin kontrolünü ele geçirdi. Politbüro Sekreterliğinin 17 Ekim 1949 tarihli kararı, oynadığı rolü göstermektedir:
"Önemli kanunlar ve yönetmelikler, üzerinde hükümet kararlarının alınacağı diğer her türlü materyal, kanun ve yönetmeliklerin çıkarılmasına yönelik ilave teklifler, karara bağlanmadan önce Politbüro'ya veya Politbüro Sekreterliğine sunulmalıdır. Halk Meclisi ve hükümet tarafından kabul edildi."
Özellikle Batı'daki çalışma ve bir Almanya'nın sosyalist bir tarzda yeniden birleşme seçeneği, ilk birkaç yılda parti çalışmasını şekillendirdi. Ancak SED istenilen hedeflere ulaşmayı başaramadı. SED'in Alman siyaseti açısından bu kadar başarısız olması, öncelikle Almanya'nın dönüşümü konusundaki aşırı tutumuyla Almanya'nın diğer bölgelerinde tartışma ortakları bulamadığı gerçeğini kabul etmek istemeyen parti liderliğinden kaynaklanıyordu. işgal (SPD ile bile değil). Batı bölgelerindeki KPD bile müzakerelere ancak kısmen hazırdı, hatta Ocak 1949'da örgütsel olarak SED'den ayrıldı ve resmen bağımsız bir parti olarak çalışmaya devam etti. Parti çalışmasını batı Almanya'ya genişletme girişimleri de başarısız oldu.
Aralık 1947'de SED'in girişimiyle toplanan Birinci Alman Halkının Birlik ve Adil Barış Kongresi , ilk kez Berlin'de toplandı . Kendisini, zamanın parti dilinde " emperyalist Batılı güçlerin bölme politikası" olan şeye karşı tamamen Alman bir yapı olarak gördü . Ancak, KPD (242 delege) ve SPD (91 delege) parti kadroları da dahil olmak üzere batı işgal bölgelerinden sadece 664 delege ve misafir katıldı. Yoğun baskıya rağmen , Sovyet işgal bölgesindeki CDU yönetim kurulu katılmama kararı aldı, ancak CDU üyelerinin bireysel olarak katılmasına izin verdi.
SED'in yeni bir parti tipine dönüştürülmesi
25. – 28. tarihli 1. parti konferansının ana gündem maddelerinden biri. Ocak 1949'da Berlin'deki Alman Ekonomi Komisyonu evinde SED'in yeni bir parti tipine dönüşmesiyle ilgiliydi . Kendi anlayışına göre, bu dayanan bir partidir Marksizm-Leninizm ve demokratik merkeziyetçilik sıkı ile, parti disiplini bir organizasyon ilkesi olarak gördüğü kendisini öncüsü proletarya .
- Politik durum
Bir kitle partisi olarak SED, toplumdaki tüm eğilimleri yansıtıyordu. Bu, eski KPD'nin etkili kesimlerinin ve Sovyet işgalci gücünün fikirlerine uymuyordu. Eski komünist üyelerin artan liderliği nedeniyle yeni, temel bir demokrasi anlayışı önlendi. Ayrıca, 1930'larda SPD ve KPD'nin ortak politikasına karşı çıkan büyük çekinceler ortadan kaldırılamadı. Bu, öncelikle Alman anti-faşistlerinin de kurban olduğu Stalinist baskıdan uzaklaşmayı içeriyordu . İşgalci gücün huzurunda bu politikayı eleştirel bir şekilde değerlendirmeye yönelik her türlü girişim yasaktı. Alman komünistlerinin SBKP ile güçlü bağları ve buna bağlı olarak Sovyetler Birliği'nin parti yaşamının tüm alanlarındaki etkisi de uğursuz oldu. Bu, ulusal çıkarların koşulsuz olarak Sovyet özlemlerine tabi olduğu gerçeğiyle sonuçlandı. Eski komünist görevlilerin işgalci güç tarafından tercih edilmesi ve bunu kendileri için kullanma biçimleri, siyasi karalamalarla birleşince , SED içinde gerginliğe ve hasara yol açtı.
- Sosyal durum
Almanya'da farklı bloklara ait olacak iki devletin oluşumu ortaya çıkıyordu. Soğuk Savaş'ın karşı karşıya gelme politikası böylece doğrudan çeşitli işgal bölgelerine taşındı . LDPD, CDU ve SED arasında ekonomik gelişme eğilimi, toprak reformu ve kamulaştırmaya karşı direnişle ilgili şiddetli anlaşmazlıklar ve ayrıca piyasa ve merkezi yönetim ekonomisi arasındaki çelişkiler Sovyet işgal bölgesindeki durumu karakterize etti. Beyaz yakalı suç ve sabotajın çeşitli biçimleri de vardı . SED'in 'ekonomik suçları' özellikle özel sektörü suç haline getirmek için bir araç olarak kullandığı göz ardı edilmemelidir. Bu amaçla, Mayıs 1948'de Devlet Denetimi Merkez Komisyonu (ZKK) kuruldu:
- "ZKK'nın ekonomik ceza davalarında soruşturma organı olarak kullanılması, artık SED'in etki alanındaki bu açığı kapatmalıdır: SED ile yakın mutabakat içinde hareket eden komisyonla, yargı yetkisini güvence altına alması gereken bir merci oluşturuldu. SED ve böylece yargı personelinin kararlarını düzeltici olarak hareket etti."
- Parti üzerindeki etkileri
Siyasi iktidarı istikrara kavuşturmak için ve SBKP'nin etkisi altında SED'in önde gelen çevrelerine partide reform yapmak gerekli görünüyordu. Ocak 1949'daki 1. parti konferansında, Stalinist güçlerin kendilerini SED'de başarılı bir şekilde öne sürdükleri de açıklığa kavuştu. Stalinist “demokratik merkeziyetçilik” ilkesine dayanan SBKP modeline göre kesinlikle yeniden yapılandırıldı. Bu, katı materyalizm lehine ideolojik tarafsızlığın terk edilmesini, Stalin tarafından şekillendirilen Marksizm-Leninizm'e “bilimsel bir dünya görüşü” olarak tek yönelimi ve tüm sosyal demokrat eğilimlere karşı mücadeleyi içeriyordu. Yaklaşık 150.000 üye ihraç edildi.
Bu süreçlere, eski sosyal demokratların, işçi görevlilerinin, KPO ve SAP'nin eski üyeleri ile KPD'nin batılı göçmenlerinin , parti kontrol komisyonunun doğrudan katılımıyla ve daha sonra DDR organlarının takibatları , tutuklamaları, suçlamaları ve mahkumiyetleri eşlik etti. Devlet Güvenlik Bakanlığı , Halk Polisi , Yargı Aygıtı ) SED'deki Stalinist güçler galip geldi. Böylece SED, diğer blok partilerinin yalnızca ikincil bir rol oynadığı GDR'nin devlet partisi oldu . Mart 1952 tarihli Stalin Notları Batılı güçler tarafından reddedildikten ve bu nedenle orta vadede Almanya'nın yeniden birleşmesinin olmayacağı öngörüldükten sonra, SED'in 9-12 Temmuz 1952 tarihlerinde toplanan İkinci Parti Konferansı, Doğu Almanya'da sosyalizmi inşa etmeye karar verdi :
- Eyaletlerin dağılması ve 14 ilçenin oluşturulması ile devlet yapısının yeniden düzenlenmesi;
- Silahlı kuvvetler inşa etmek;
- tarımın kolektifleştirilmesinin artması .
Üstünlük kaybı, yeniden adlandırma
Sonbahar 1989 devrimci olaylar partinin hegemonyasını sona erdi. 1 Aralık 1989'da Halk Meclisi , SED'in liderlik iddiasını anayasadan sildi . 8./9'daki Olağanüstü Parti Kongresi'nde. ve 16./17. Aralık 1989'da Doğu Berlin'de Almanya Sosyalist Birlik Partisi - Demokratik Sosyalizm Partisi'nin (SED-PDS) yeniden adlandırılmasına ve " Stalinizm'den sistem olarak geri dönülmez kopuşa " karar verildi. Bu süre zarfında parti, personel, organizasyon ve içerik açısından önemli ölçüde değişti. 4 Şubat 1990'da SED-PDS adının SED kısmından ayrılmış, yeni adı artık Demokratik Sosyalizm Partisi (PDS) olmuştur.
17 Temmuz 2005'te PDS, Die Linkspartei.PDS olarak yeniden adlandırıldı . 16 Haziran 2007'de WASG ile birleştikten sonra parti kendisine Die Linke adını verdi . Dönüşüm Yasası'na göre yasal olarak bir birleşmeydi , partinin kendisi süreci yeni bir kuruluş olarak tanımlıyor. Federal Sayman Karl Holluba , 2009'da Berlin Bölge Mahkemesi'nin basın odası önünde yaptığı bir davada , Sol Parti'nin SED ile birlikte hâlâ “sağcı” olduğunu belirtti.
organizasyon
Temel organizasyon
SED, kendisini esas olarak GDR'nin fabrikalarında ve kurumlarında örgütledi. Bu, kamusal yaşamın hemen hemen her alanının onların etkisine tabi olduğu anlamına geliyordu. Her üye için bundan doğması gereken gereksinimler “Yoldaşın olduğu yerde parti vardır” sloganında ifade edilmiştir . Bu, devlete ait işletmelerdeki (VEB), makine-traktör istasyonlarındaki (MTS), devlete ait mallardaki (VEG) ve tarımsal üretim kooperatiflerindeki (LPG) temel kuruluşlara yönetimin faaliyetleri üzerinde açık kontrol sağladı.
Parti grup partinin en küçük organizasyon hücresini kurdu. İçinde üyeler , parti çalışmasından sorumlu olacak parti grup organizatörü (PGO), bir kasiyer, ajitatör ve büyüklüklerine bağlı olarak liderliğe atanan üyeleri seçtiler . Birkaç parti grubu varsa, bunlar departman parti organizasyonunda (APO) birleştirildi ve bu da departman parti sekreteri etrafında ayrı bir liderlik oluşturdu. Düzenli parti toplantıları siyasi tartışma ve eğitim için kullanıldı. Birkaç APO veya daha küçük kurumlarda, genellikle sadece bir parti grubu , bir parti sekreteri tarafından yönetilen temel örgütü (GO) oluşturdu . Yerleşim bölgelerinde, işsizler (ev hanımları, emekliler) için benzer bir yapıya sahip daha az önemli konut partisi organizasyonu (WPO) vardı.
parti kongresi
SED parti kongresi en yüksek parti organıydı.
Parti kongreleri giderek daha çok kadro planına göre hazırlanıyor, yoğun bir şekilde sahneleniyor ve her zaman toplumu bir bütün olarak etkileyen olaylar olarak anlaşılmalıdır. Bunu yaparken, siyasi olayların salt karakterinin çok ötesine geçtiler. Parti kongresi delegeleri, SED Merkez Komitesi tarafından belirlenen bir anahtara göre temel örgütlerde seçildi. Kadınlarla gençler, devlet kitle örgütleri mensupları ve örnek işçiler arasındaki ilişkinin korunmasına özen gösterildi . Bir delegasyon önerisi üst düzey yönetim tarafından temel teşkilata getirildiği için fiili, demokratik bir seçim yapılmadı.
Parti kongresi, yabancı komünist ve yerli blok partilerinden, kurtuluş hareketlerinin temsilcilerinden ve dost devletlerden çok sayıda davetlinin ağırlanmasıyla tanıtıldı . Odak, ilgili Genel Sekreter veya Birinci Sekreter tarafından yapılan bir açılış konuşmasıydı . Bunu, parti aygıtının sorumlu üyeleri tarafından daha uzun ek konuşmaların yapıldığı ve seçilen delegelerin daha kısa katkılarının yapıldığı tartışma izledi. Tartışmaya yapılan tüm katkılar uzun vadeli olarak hazırlandı, birkaç kez incelenmek üzere üst düzey organlara sunuldu ve tekrar tekrar değiştirildi, böylece nihayetinde konuşmacının görüşüyle çok az ortak noktaları oldu. Bu konuşmalar onur olarak görülüyordu ve partinin taleplerinin uygulanmasını göstermek veya örnek alınmaya değer girişimleri vurgulamak için tipik örnekler kullanmayı amaçlıyordu. Parti kongresi sırasında, her zaman ilk konuşan SBKP genel sekreteri oldu, mevcut partilerin diğer temsilcileri onu takip etti ve selamlar okundu. Genç öncüler , FDJers ve askerleri NVA bir empatik ciddi bayrağıyla yürüdüler, delegelere raporları yürütülen ve bir kuvvetle duygusal atmosfer yarattı, yükümlülükleri teslim etti. Her delege koltuğunda hesap makinesi veya taşınabilir radyo gibi küçük bir hediye buldu .
Rapor, DDR'nin tüm medya ortamına hakim oldu. Ayrıntılı ek olarak canlı yayınlarla , özetleri yayınlandıktan içinde geçerli kamera . Yeni Almanya bir şekilde basılmış merkez organı özetinde SED Sekreteri ve SBKP konuşmalar, diğer misafirler ve seçilmiş tartışmalar. İlçe gazeteleri de benzer bir şekilde ilerledi, bu sayede basılı konuşmaların hacmi daha azdı, ancak halktan gelen sesler, taahhüt beyanları ve görüşler geniş bir yer kapladı. Dietz-Verlag da konuşmaların tam içerikli broşür yayınladı. Parti kongresi sırasında ve sonrasında temel teşkilatlarda yapılan konuşmalar ve DDR'deki toplumsal yaşam için önemi tartışıldı.
Nisan 1946'da, SED'in kurucu parti kongresinde parti kongrelerinin yıllık rotasyonu belirlendi. 2. parti kongresi fiilen 1947'de, üçüncüsü ise sadece 1950'de gerçekleşti. Daha sonra parti kongreleri dört yılda bir, 1971'den itibaren beş yılda bir yapıldı. 1986'daki 11. parti kongresinden sonra, 1991'de 12. kongrenin yapılması gerekiyordu. Ancak bu parti kongre tarihi 1989'da 1990'a çekildi. Dönüm noktası ve barışçıl devrim nedeniyle , Aralık 1989'un başında kısa süreli özel bir parti konferansı düzenlendi.
Parti sekreterliği
Parti sekreterleri çoğunlukla günlük işlerinin yanı sıra gönüllü olarak çalıştılar. Her zaman birçok departman örgütüne ve ara organa ihtiyaç duyan belli bir temel örgüt büyüklüğünden, tam zamanlı parti sekreterleri seçildi. Çok büyük birleşimlerdeki veya ekonomik açıdan önemli şirketlerdeki parti sekreterleri , merkez komite de dahil olmak üzere üst düzey yönetim organlarının üyeleriydi. Parti sekreterinin görevi siyasi çalışmaları organize etmekti. Parti yönetimi ile birlikte parti toplantılarını ve siyasi eğitim kurslarını hazırlar, parti kararlarına uygunluğu kontrol eder, uygulanmasını sağlar, rapor verir ve yol gösterirdi. Buna, kamuoyunun görüşünün yansıtılması gereken “Ruh Hali ve Görüşler” konulu aylık bir rapor da dahildir. Üst düzey yönetimler bazen yaptıkları işlere yönelik eleştiriler buldukları için, bunlar çeşitli biçimlerde değiştirilerek aktarıldı. Bu gerçek, parti aygıtının artan bürokratikleşmesini ve Stalinist eğilimlerin varlığını göstermektedir. Parti sekreterleri, aylık olarak özel siyasi nitelikler aldılar ve parti üst organlarının temsilcileri olan eğitmenler tarafından talimat verildi ve izlendi. Aynı zamanda devlet yönetiminin üyeleriydiler ve böylece fabrikalarda ve yönetimlerde SED'in liderlik iddialarını güvence altına aldılar. Yönetim kararları parti komitelerinde tartışıldı ve nihayetinde karara bağlandı. Bu, devlet liderinin, eğer SED üyesiyse, kararı uygulamakla yükümlü olduğu anlamına geliyordu.
Parti sekreteri, görünüşe göre, üyelerin veya delegelerin oylarıyla demokratik olarak seçildi; aslında, sonuç zaten uygun adayların aday gösterilmesiyle önceden belirlenmişti. Parti sekreterlerinin ellerinde bulundurdukları sınırlı manevra alanı, toplumsal gelişmede yaşanan çelişkilerle ilgili hayal kırıklığı ile birleştiğinde , özellikle gönüllü işlevin çoğu kez yalnızca üst düzey yönetimin önemli ahlaki baskısı altında kabul edildiği anlamına geliyordu.
Bölge yönetimi
Bir ilçenin temel teşkilatları SED ilçe liderliğine bağlıydı. Yirmisi Hür Alman Gençliği (FDJ), Hür Alman Sendikaları Federasyonu (FDGB), Dışişleri Bakanlığı, Dış Ticaret Bakanlığı, Deutsche Reichsbahn ve askeri organlar Bakanlığı gibi merkezi kurumlarda olmak üzere toplam 262 bölge liderliği vardı. İçişleri (MdI), Devlet Güvenlik Bakanlığı (MfS) ve Ulusal Halk Ordusu (NVA), her birinin kendi siyasi yönetimi vardır.
Bir organ olarak bölge liderliği, seçilmiş, gönüllü bir organdı. Ayrıca, Kreisleitung komitesinin mutlaka üyesi olmayan, ancak parti aygıtını yöneten çalışanları olan Kreisleitung idari kurumu vardı. Onun SED bölge liderlik 1 sekreter 2. bölge sekreter, ekonomi, tarım, için sekreterler tarafından desteklendi ajitasyon ve propaganda ve ilçe parti kontrolü komisyonu başkanı. Bölge liderliğinin bu sekreterliği asıl işi yürütüyordu. Sekreterliğin diğer üyeleri genellikle bölge konseyi veya şehir konseyi başkanı, bölge planlama komisyonu başkanı, FDGB bölge kurulu başkanı ve 1. FDJ bölge sekreteriydi. Devlet organlarının, örneğin bölge konseyinin çalışmaları üzerinde doğrudan bir etkiye sahiptiler. Prensip olarak, parti komiteleri operasyonel çalışmalarında devlet organlarına "yalnızca" tavsiyelerde bulunabilirler, ancak yönetim konularında (personel kararları) onaya tabidirler. MfS'nin bölge ofisi başkanı her zaman SED bölge liderliğinin bir üyesiydi. Birinci bölge sekreteri aynı zamanda bölgenin askeri savunma durumunda yönetiminden sorumlu bölge operasyon komutanlığının başıydı.
Finansmanı ve kararlara uyumu kontrol eden bölge denetim komisyonu ve parti içi süreçleri kontrol eden ve doğrudan sekreteryaya bağlı olan bölge parti kontrol komisyonu, kontrol organları olarak hareket etti. Temel örgütlerin seçilmiş temsilcilerinin (parti sekreteri ve büyüklüğüne bağlı olarak birkaç üyenin) katıldığı bölge delegeleri konferansının toplantısı, bir hesap vermek, kararlar almak, çalışmalarını onaylamak için bir fırsattı. sekreterya ve bölge liderliği ve yeni bir bölge liderliği seçme. Daha büyük şehirlerde, temel şirket organizasyonlarında yer almayan parti üyelerini (emekliler, küçük zanaat işletmeleri, serbest çalışanlar vb.) İlçe parti okulu ilçe liderliğine atandı. Thüringenli yazar Landolf Scherzer , Der Erste adlı kitabında bir bölge liderliğinin ve birinci sekreterinin çalışmalarının bir resmini çizdi . Bağımsız şehirlerde SED'in şehir liderliği, bölge veya yerleşim partisi liderlikleri (WPO) operasyonlarında parti komiteleri ile alt şehir bölgesi liderlikleri ile birlikte vardı.
Bölge yönetimi
Bu yapı , ilçe yönetimi (BL) ve sekreteryasının yanı sıra yukarıda belirtilen komisyonlarla birlikte 15 ilçede devam etti . Bir organ olarak BL, seçilmiş, gönüllü bir organdı. Ayrıca, çalışanları olan, ancak nadiren BL komitesine üye olan, ancak parti aygıtını yöneten idari kurum bölge yönetimi vardı. 1. sekreteri 2. sekreter ve ajitasyon ve propaganda, ekonomi, bilim, kültür ve tarımdan sorumlu olan sekreterya tarafından desteklendi. İlçe başkanlığına benzer şekilde, FDJ, FDGB, ilçe planlama komisyonu vb. ilçe başkanları bu sekreteryaya aittir.
İlçe liderliğinin ilk sekreteri bölgede önemli bir güce sahipti, SED merkez komitesinin bir üyesiydi ve daha nadiren SED merkez komitesinin siyasi bürosunun bir adayı ya da üyesiydi (her zaman başkent Berlin'in bölge sekreteriydi). ). Ayrıca, Milli Savunma Konseyi'nin bir organı olarak bir savunma durumunda bölgeyi yönetmekten sorumlu olan ilgili bölge operasyon komutanlığının (BEL) başkanıydı . Barış zamanında, BEL'nin koltuğu genellikle askeri bölge komutanlığıydı. Savunma durumunda, örtülü, hazırlanmış alternatif komuta noktaları (AFüSt) mevcuttu. BEL'in bir üyesi her zaman MfS'nin güvenlik bölge idaresinin (BfS) ve Halk Polisinin (BDVP) bölge otoritesinin ilgili başkanıydı. Bu, BfS başkanının resmi olarak SED bölge şefine bağlı olduğu, ancak tüm operasyonel konularda kendi yetkisine sahip olduğu anlamına geliyordu.
İlçe parti okulu, bir eğitim kurumu olarak ilçe başkanlığına atandı. BL aynı zamanda VOB Zentrag parti örgütüne ait çok sayıda yerel yazı işleri ofisine sahip bir günlük gazeteden de sorumluydu . SED ilçe ve ilçe liderliklerinin ilk sekreterleri zaten isimlendirme kadrolarıydı , yani bu parti işlevine seçilmeden önce SED Merkez Komitesi tarafından onaylanmaları gerekiyordu.
Merkezi Komite
Merkez Komitesi (ZK) partisi kongre arasında partinin yapısında en yüksek organı oldu. Gücün merkezi , başkanlığını bir genel sekreterin (1953'ten 1976'ya kadar birinci sekreter ) yaptığı komitenin sekreterliğinde yatıyordu . Bu da Politbüro'ya başkanlık etti . Siyasi sıralamada Merkez Komite üyeleri bakanların üzerindeyken, Merkez Komite sekreterleri ve daire başkanları devlet bakanlarına talimat vermeye yetkiliydi. Bu liderlik rolü , SED'in liderlik rolünün kutsal sayıldığı 1968 anayasasından kaynaklanmaktadır.
III. 1950 yılında SED parti kongrelerinde daha önce pariteye sahip olan parti yürütme kurulunun yerine Sovyet modeline dayalı bir merkez komite seçilmiştir. Merkez Komitesi'nde çarpıcı olan, eski KPD üyelerinin (%62,5) eski SPD üyelerine (%24) üstünlüğüydü. İşçi partilerinin birleşmesinden dört yıl sonra, SED içinde başlangıçtaki pariteden çok az şey kaldı.
1989'da Merkez Komitesi 165 üye ve 57 adaydan oluşuyordu. DDR'deki tüm üst düzey parti ve devlet yetkilileri, SED üyesi olmaları koşuluyla Merkez Komitesi'nde temsil ediliyordu. Enstitü müdürlerinden önemli birleşimlerin genel müdürlerine, Yazarlar Birliği başkanından generallere ve partinin haklı gazilerine kadar tüm önemli yetkililer temsil edildi. Doğu Almanya'nın tüm üst güç hiyerarşisi gibi, Merkez Komitesi de erkek egemendi; kadınların oranı 1950'den beri hiçbir zaman yüzde 15'i geçmedi.
SED Merkez Komitesinin Genel Sekreterleri veya Birinci Sekreterleri şunlardı:
- Walter Ulbricht , 25 Temmuz 1950 Genel Sekreter, 26 Temmuz 1953 - 3 Mayıs 1971 Birinci Sekreter
- Erich Honecker , 3 Mayıs 1971 Birinci Sekreter, 22 Mayıs 1976 - 18 Ekim 1989 Genel Sekreter
- Egon Krenz , 18 Ekim 1989 - 3 Aralık 1989 Genel Sekreter
Yaklaşık on Merkez Komite sekreteri, Merkez Komitesinin tam zamanlı çalışanları ile toplam 40 farklı departmanına atandı. 1970'de 1.000 çalışan vardı, 1987'de zaten 2.000 çalışan vardı. Her bölümün başında, aynı zamanda GDR iktidar aygıtında etkili konumlar olan bir bölüm başkanı ve yardımcısı vardı. Her departman sırasıyla sektör yöneticileri, çalışanları ve eğitmenleri ile sektörlere ayrıldı.
Merkez Komite üyeleri ve çalışanları, kimlik kartları ile tüm devlet ve parti kurumlarına, kendi tatil evlerine ve diğer ayrıcalıklara serbestçe girebiliyordu.
Merkez Komitesi, fiili parti kongreleri arasında yılda birkaç kez toplandığı ve Politbüro'nun çalışmalarını onayladığı için genellikle "küçük parti kongresi" olarak anılırdı. Birinci Sekreter Ulbricht yönetimindeki Merkez Komitesinde canlı tartışmalar sürerken, halefi Honecker yönetiminde bu organ yılda sadece iki kez çok resmi olarak toplandı. Bunun yerine, günlük işler, Merkez Komitesinden küçük bir sekreterler grubu ve diğer üst düzey parti yetkililerinden oluşan Politbüro tarafından yapıldı.
16 Ekim 1989 akşamı, Egon Krenz ve Erich Mielke, Honecker'ın görevden alınması için ön görüşmeler yaptılar. Politbüro'nun 17 Ekim 1989 tarihli toplantısında Willi Stoph, gündemin ilk maddesini önerdi: “Yoldaş Honecker'in Genel Sekreterlik görevinden alınması ve Egon Krenz'in Genel Sekreter olarak seçilmesi”. Günter Schabowski, başvuruyu genişletti ve Honecker'in Danıştay Başkanlığı ve Milli Savunma Konseyi Başkanlığı görevinden alınmasını istedi. Alfred Neumann da Günter Mittag ve Joachim Herrmann'ın değiştirilmesini istedi. Politbüro oybirliğiyle karar aldı. SED Merkez Komitesine Honecker, Mittag ve Hermann'ın görevlerinden alınmaları önerildi. Bir sonraki Merkez Komite toplantısında 206 üye ve aday hazır bulundu. Merkez Komitesi, Politbüro'nun tavsiyesini izledi. Kamuoyunda şöyle denildi: "Merkez Komitesi, Erich Honecker'in sağlık nedenleriyle, onun Genel Sekreterlik görevinden, Devlet Konseyi Başkanlığı görevinden ve DDR Ulusal Savunma Konseyi Başkanlığı görevinden serbest bırakılması talebini kabul etti. " Egon Krenz oybirliğiyle alkışlanan SED'in yeni genel sekreteri seçildi. 20 Ekim 1989'da Margot Honecker de görevinden istifa etmek zorunda kaldı. SED Merkez Komitesinin son toplantısı 3 Aralık 1989'da Hans Albrecht , Erich Honecker, Günther Kleiber , Werner Krolikowski , Erich Mielke , Gerhard Müller , Alexander Schalck-Golodkowski , Horst Sindermann , Willi Stoph , Harry'de gerçekleşti. Tisch , Herbert Ziegenhahn ve Dieter Müller partiden ihraç edildi. Sonra Politbüro ve tüm Merkez Komite istifa etti.
Merkez Komitesi Politbürosu
Önemli günlük işler, 15 ila 25 üyeden ve Merkez Komitesinin on ya da daha fazla sekreteri de dahil olmak üzere yaklaşık on adaydan ( oy hakkı olmayan ) oluşan küçük bir yüksek rütbeli parti yetkililerinden oluşan Politbüro tarafından yapıldı . SED Merkez Komitesi Genel Sekreteri de Politbüro'ya başkanlık etti. Resmi hükümet, DDR Bakanlar Kurulu , sadece bakanlıklar aracılığıyla Politbüro'nun kararlarını aşağıya doğru uygulamak zorunda kaldı. Bakanlar Kurulu, GDR tüzüğüne göre “partinin lider rolünü” sağlayan parti komiteleri tarafından sürekli olarak izlendi. Bakanlar Kurulu başkanları ve Halk Meclisi Başkanı, SED üyesiyseler, aynı zamanda Politbüro üyesiydi.
Uygulamada, sadece sekretarya ve Merkez Komitesi daireleri tarafından hazırlanan kapsamlı taslaklar, daha önce dosyaların incelenmesi için kurye ile üyelere gönderilmiş olan üyeler tarafından çoğunlukla oybirliği ile kabul edildi. Bunu yaparken, özellikle de Genel Sekreter şablon üzerinde önceden onayını belirtmişse, konu alanında başkalarıyla konuşmadan, çoğunlukla ilgili konudan sorumlu Politbüro üyesinin karar tavsiyesine güvenildi. Genel olarak, sadece o müdahale edebilir. Tartışmalı tartışmalar hemen hemen hiç olmadı, Genel Sekreter nihai kararı saklı tuttu. Özellikle, güvenlik konularıyla ilgili oylama tabuydu; bunlar ilgili bakan ve genel sekreter arasında sıkı bir gizlilik içinde ele alındı.
Genel müdürler, enstitü müdürleri, bakanlar veya devlet sekreterleri gibi üst düzey kadrolar, belirli konulardaki karar alma önerilerini savunmak üzere çağrıldı. Politbüro her Salı saat 10.00'dan itibaren Merkez Komite binasının ikinci katında yaklaşık iki saat toplandı.Günter Schabowski'ye göre “sınıf havasında” gerçekleşen toplantılar Genel Sekreter tarafından açılıp kapandı . Toplantılar dışında ve tatil döneminde de dolaşım usulü ile kararlar alındı , yani bir imza dosyası üyeler tarafından imzalanarak onaylandı.
SED Politbüro'daki komisyonlar ve çalışma grupları ve liderleri:
- Dış Politika Komisyonu, Hermann Axen
- Ajitasyon Komisyonu, Joachim Herrmann
- Kültür Komisyonu, Kurt Hager
- SED Merkez Komitesi'ndeki sosyal bilim enstitüleri başkanları komisyonu Kurt Hager
- Ekonomi Komisyonu, Günter Mittag , Pazartesi günleri 14 günde bir toplandı
- Asya, Afrika ve Arap Bölgesi Komisyonu, Günter Mittag
- Gençlik Komisyonu, Kurt Turba , Egon Krenz
- Kadın Komisyonu, Ingeburg Lange , Edith Baumann 1955–1961
- Güvenlik Komisyonu, Paul Verner , Egon Krenz (1960 yılında Ulusal Savunma Konseyi tarafından değiştirildi )
- Yönetim Komitesi, Fritz Müller
- Ödemeler dengesi çalışma grubu, Günter Mittag
İdari işleri desteklemek için bir Politbüro sekreterliği vardı; müdürleri şunlardı:
Merkez Komite Sekreterliği
Merkez Komitesi sekretaryası, Politbüro'nun bir gün önce aldığı kararları uygulamak ve bir sonraki haftalık toplantısını hazırlamak için bir planlama kadrosu olarak hareket etmek üzere Çarşamba günleri toplandı. SED Merkez Komitesi sekreterlerinden oluşuyordu. Sekreterlik, Merkez Komitesi isimlendirme kadrosunun seçiminde belirleyici bir rol oynadı; bunlar, doldurulmadan önce Merkez Komitesi sekreteryasının onayına tabi olan, parti ve eyaletteki yaklaşık 300 en yüksek pozisyondu.
Pratik çalışma, çeşitli bölüm başkanları ve çalışanları tarafından yapıldı. Örneğin, ajitasyon-propaganda dost Tarafların üç bölüm altında kalmışlardır için Ajitasyon ve Propaganda Merkez Komitesi Sekreteri . Ajitasyon departmanı, kitle iletişim araçlarının örgütlenmesinden ve kontrolünden ve aynı zamanda DDR'deki en önemli sansür otoritesinden sorumluydu .
SED Başkanı
Sadece Stalinist modele göre kurulmuş olan diğer komünist partilerin aksine -Stalin , genel sekreterlik ofisini başkan Lenin'in ölümünden sonra liderlik konumuna genişletti - SED temelde başkanın işlevini de biliyordu. Ancak en başından itibaren, gerçek güç Genel Sekreter'dedir; 1954 yılında ofis değiştirilmeden kaldırıldı. 1971'de Walter Ulbricht için güçsüz, sembolik bir ofis olarak yeniden yaratıldı. Ne de olsa, Politbüro üyeliği ve devletteki önemli işlevler onunla ilişkilendirildi:
- Wilhelm Pieck 1946-1954, eş başkan (eski KPD), eyalet başkanı
- Otto Grotewohl 1946-1954, eş başkan (eski SPD), Başbakan
- Walter Ulbricht 1971-1973, Devlet Konseyi Başkanı
GDR'de toplumda ve iç politikada SED'in rolü
Onların bakış açısına göre, SED'in ilan edilen siyasi hedefi , proletarya diktatörlüğünün kurulması ve sürdürülmesi , ancak toplumun tüm alanlarının sürekli kontrol ve etkiye tabi olması halinde sağlanabilirdi. Partinin liderlik rolü doktrini ile siyasi, entelektüel ve ekonomik hayatın iplerini partinin güç merkezlerinde bir araya getirmeyi başarmalıdır. Elde Edilen Komünist Manifesto'da tarafından Marx ve Engels'e , liderlik için bu iddianın sonunda 1968 (Bölüm I, Bölüm 1, Madde 1) beri GDR anayasalarında edilmiştir:
"Alman Demokratik Cumhuriyeti, kendi Marksist-Leninist partisinin [...] önderliğinde [...] sosyalist bir devlettir ."
SED'in uluslararası siyasetteki rolü
SED'in dış politikası önceleri GDR'yi egemen bir devlet olarak tanıma hedefi izlemiş , daha sonra ekonomik hedefler ön plana çıkmıştır. Batı Avrupa'daki komünist partiler yelpazesi içinde SED, “kardeş partiler” ile ilişkilerde tamamen bağımsız bir dış politika izledi - örneğin İtalyan veya Fransız Komünist Partilerinin aksine, SED Moskova'nın dış politikasını eleştirmedi. Örneğin, İtalyan Komünist Partisi, Varşova Paktı'nın 1968'de CSSR'yi işgal etmesini ve Prag Baharı'nın bastırılmasını şiddetle eleştirirken, GDR, SED hükümeti altında işgale lojistik destek sağladı. İtalyanlarla ilişkiler ilk başta bundan zarar gördü, ancak ekonomik nedenlerle ve Batı Avrupa'da Doğu Almanya'nın tanınması için yürütülen kampanya nedeniyle bu ilişki devam etti.
Üyeler
Resmi istatistiklere göre, birleşme partisi kongresi sırasında 679.159 SPD üyesi ve KPD'nin 619.256'sı vardı, böylece parti 1.298.415 üye bildirdi. Bu sayı, özellikle yaklaşık 200.000 eski SPD üyesi SED'e katılmadığı için başından beri sorgulandı. Birçoğu zımnen prim ödemeyerek, bu da onları hesaba kattı. Eylül 1947'ye gelindiğinde, SED üyeliği keskin bir şekilde 1.766.198'e yükseldi. Ekim ayından itibaren bu kart parçalarından arındırıldı, böylece 70.000'den fazla yeni üyeye rağmen bir sonraki yıl üye sayısı 20.000'e düşürüldü. Ertesi yıl, üye sayısı 169.944 daha düştü.
Parti liderliği bir yandan üyelikteki düşüşten endişe ederken, diğer yandan kontrolsüz bir büyüme istenmiyordu. Bu, 1949'da tanıtılan iki yıllık adaylık dönemine de yansıdı . Siyasi olarak, eski parti kadrolarının SPD ve KPD'den etkisini azaltmayı amaçlıyordu. Aslında, 1951'in sonunda, selef partilerden birinin veya onların gençlik örgütlerinin üyelerinin yalnızca %16'sından daha azı, 1933'ten önce işçi hareketinde siyasi olarak örgütlenmişti .
SED, savaş sonrası Almanya'da eski Nasyonal Sosyalistlere açılan ilk partiydi . 15 Haziran 1946'da, Wilhelm Pieck'in ilgili bir girişini takiben , Merkez Sekreterliği, eski NSDAP üyelerini, Nazilerden arındırma sırasında “takipçi” olarak sınıflandırıldıkları sürece kabul etme temel kararını aldı ve böylece bir uyumsuzluk kararını yürürlükten kaldırdı . İşçi hareketinden gelen üyelerdeki düşüşle birlikte, NSDAP geçmişine veya şubelerinden birine sahip olanların oranı yükseldi: SED üyelerinin %8,6'sı ve adayların %9,3'ü eski NSDAP üyesiydi ve bu oran, SED'de %15,4'lük bir tepe değeriydi. Erfurt bölgesi . Orada, tüm eski Nazi örgütleri dahil, SED üyelerinin %35,8'i Nazi geçmişine sahipti.
1950'lerin başında, üye sayısı çift haneli yüzde aralığında yıllık kayıplarla azalmaya devam etti. Çoğu üyelik aidatını ödemediği için parti listesinden çıkarıldı. Bu, nedenleri hakkında sorgulayıcı sorulardan kaçındığı için, zımnen bırakmak için popüler bir seçenekti. Mutlak en düşük seviyeye 1952'de 1.125.691 üye ile ulaşıldı.
|yıl||işçiler||çiftçiler||çalışan||"Zeka"|
|1946||54.2||5.4||17.5||3.7|
|1947||49.5||6.0||19.1||4.1|
|1948||47.7||5.8||20.3||4.3|
|1949||45.9||6.0||20.6||4.9|
|1950||42.5||5.9||22.3||5.8|
|1951||41.2||4.6||29.3||4.5|
|1952||39.6||4.5||31.8||4.8|
|1953||39.0||4.5||32.4||5.2|
|1956||34.3||5.0||32.8||8.9|
|1959||33.7||5.3||33.2||8.8|
|1960||34.3||6.4||32.3||8.7|
Üyelerin sosyal kompozisyonu baştan itibaren büyük değişikliklere maruz kaldı. 1946'da üyeler arasında neredeyse %55 olan işçi oranı, 1946'dan itibaren önemli ölçüde azaldı. 1959'da beyaz yakalı işçilerin payı, yine yaklaşık üçte biri, neredeyse mavi yakalı işçilerinki kadar yüksekti. İşçiler arasında üyelik alımı yoğun bir şekilde devam etmesine rağmen, SED'in egemen devlet ve idari parti olarak işlevi açıktır. Onlar için, yönetim ve iş dünyasındaki tüm işlevlerin mümkün olduğu kadar siyasi olarak onların egemenliğinde olması önemliydi. Bir işçi partisi görünümü vermek için, parti ve örgütlerinin tam zamanlı görevlileri ve silahlı organları, 1962'den itibaren bir sekreterya kararına dayalı olarak istatistiklerde işçi olarak listelenmiştir. Bu nedenle, sonraki yıllar için çok bilgilendirici değildir. Parti, işçi sınıfında daha geniş bir çapa elde etmeyi hiçbir zaman başaramadı.
Partilerde sadece birkaç kadının örgütlendiği Almanya'nın tarihsel gelişimi nedeniyle partideki kadınların oranı 1950'de %21.5 iken, parti liderliğinin tüm girişimlerine rağmen bunu ancak marjinal olarak %23,5'e çıkarabildi. 1960 olacak. İlk yıllarında, önceki partiler gibi, SED de toplam nüfusa oranla modası geçmişti. Partilerin çoğu 1933'ten önceki eski üyeler tarafından kuruldu ve genel olarak, genç erkeklerin savaştan sonra siyasi olarak aktif olma istekleri ve genellikle hapis cezası düşüktü, bu nedenle 1946'da üyelerin sadece %8,8'i 30 yaşından gençti. Bu değer 1948'de %16,7'ye yükseldikten sonra, genç üyelerin yoğun bir şekilde işe alınması nedeniyle, 21'den ileri alınan giriş tarihi dikkate alındığında, genç üyelerin nispi sayısı 1960'ta 25 yaşına kadar olanların %9,3'üne düştü. 18'e kadar. SED, varlığını sürdürürken, genç üyeleri giderek daha fazla kabul etmeyi başardı. 1970'de üyelerin %19.4'ü ve 1986'da %23.6'sı 30 yaşın altındaydı. Bu, parti üyelerinin ilerleme için daha iyi sosyal ve mesleki fırsatlara sahip olmalarına bağlanabilir. özellikle devlet ve iş kadroları olarak siyasi bürokratlar olarak hareket eden parti görevlileri , nüfusun çoğunluğunun erişemediği maddi ve manevi avantajlardan yararlandı.
Haziran 1971'de partinin 1.909.859 üyesi vardı. Sonraki yıllarda, özellikle parti kongrelerinden önce üye alımı yoğunlaştı ve 1975'te ilk kez iki milyondan fazla üye ve aday vardı. 1987'de üyelik 2.328.331'e ulaştı. Bu, kabaca 18 yaşın üzerindeki her altıncı GDR vatandaşıydı.
1989'da, düşüş eğilimi, binlerce üyenin zaten ayrıldığı yılın ilk yarısında ortaya çıkmaya başladı. Yaz aylarında bu eğilim, Ağustos ve Ekim ayları arasında yaklaşık 100.000 para çekme ile yoğunlaştı. Ekim/Kasım'daki ikinci bir istifa dalgasında, partiden gerçek bir kaçış başlamadan önce, Ocak 1990'ın sonuna kadar toplam 907.480'in SED'den ayrıldığı 220.000 kişi daha geldi.
Klaus Schroeder , Doğu Almanya'yı “küçük insanların” ülkesi olarak tanımlıyor, çünkü burjuva kökenli insanların ilerleme şansı çok azdı ve bu nedenle eski “küçük insanlar”, özellikle yönetim düzeyinde hüküm sürdü. Yükselişlerinden sonra, bunlar kendileri ve sınıfları için ayrıcalıklar sağladılar.
Günlük parti hayatı
SED'in yakın zamanda yaklaşık 2,3 milyon üyesi varken, Doğu Almanya'nın toplam nüfusu, yaklaşık 8 milyonu kazançlı bir şekilde istihdam edilen 16,8 milyon kişiden oluşuyordu. 1981'de 339.000 üye veya yüzde 15'i isimlendirme kadroları, yani üst düzey parti veya ekonomi görevlileriydi.
1980'lerin sonlarında DDR'de yaşanan toplumsal gerçeklik ile öne sürülen teori arasındaki çelişkilerin artması nedeniyle özellikle gençlerin partiye üye olmaları giderek zorlaştı. Bazı parti üyelik yoluyla mesleki ilerlemeyi teşvik etmek istedik ya da bunu yapma çağrısında edilirken - bu bu yüzden önerilen için usta adayları SED'yi katılmak için - bu işçilerin gerekli sayıda işe sorumlu olanlar için özellikle zordu. Sanatsal zeka çevrelerinde ve tıp mesleğinde, geleneksel olarak bir “yoldaş” olmak oldukça garip kabul edildi, ancak orada da üst düzey pozisyonlar “partiye bağlılık” ile bağlantılıydı.
100.000 parti sekreteri de dahil olmak üzere yaklaşık 44.000 tam zamanlı çalışan ve 300.000 yarı zamanlı çalışan SED için çalıştı ve en azından sıradan çalışanlara karşılaştırılabilir bir iş kadrosu için ortalama olarak ödeme yapıldı.
kayıt
SED'e kabul 18 yaşından itibaren gerçekleşti. Uzun yıllardır SED üyesi olan ve başvuru sahibini tanıyan iki garantör tarafından desteklenmesi gereken, "SED adayı" olarak üyelik için yazılı ve gerekçeli bir başvuru yapılması gerekiyordu. Adaylık süresi, "işçi sınıfı insanları" için bir yıl, diğerleri için daha uzundu.
Bu süre zarfında aday, sorumlu temel örgütün tüm parti toplantılarına oy hakkı olmaksızın katılma görev ve hakkına sahipti. Özel aday eğitimi gerçekleştirildi ve aday atamaları genellikle ödüllendirildi. Örneğin, aşağıdaki forma sahiptiler:
"Yoldaş XYZ, departmanında yüksek düzeyde bir düzen sağlıyor."
"Yoldaş ABC ile birlikte, Yoldaş XYZ sponsorluk sınıfıyla teması sürdürüyor ve sponsorluk çalışmasının bir parçası olarak iki etkinlik yürütüyor."
" Birleştirmenin savaş grubunun bir üyesi olarak , Yoldaş XYZ, kendisine verilen tüm görevleri yüksek kalitede ve harekete hazır bir şekilde yerine getiriyor."
Adaylık süresi sona erdikten sonra adayın üyeliğe kabul edilip edilmeyeceği konusunda parti grubunda oylama yapılmış, bu da ret veya aday süresinin uzatılması ile sonuçlanmıştır. Bununla birlikte, bu çok nadirdi ve genellikle üst düzey yönetim tarafından temel organizasyonun eleştirisi ile ilişkilendirildi. Söz konusu adayın meslek hayatında dezavantaj ve düşmanlık beklemesi gerekiyordu.
Kabul için, sosyal sınıfların veya sınıfların üyeliği kesinlikle belirleyiciydi. İşçiler, çalışanlar, kooperatif çiftçileri, sosyalist entelijansiya üyeleri , zanaatkarlar ve serbest çalışanlar arasında sabit üyelik ilişkileri vardı . İşçilerin ve kooperatif çiftçilerin SED " işçi partisine " neredeyse hiçbir kısıtlama olmaksızın katılmalarına izin verilirken ve hatta hedefli reklam kampanyaları yürütülürken, entelijansiya üyelerinin (özellikle öğretmenlerin) SED'e kabul edilmeleri bazen zordu. İstenen anlaşmada üyelik oranları bulunamadı. Bazı durumlarda, bu daha az arzu edilen katmanlar, yıllarca aday statüsüyle yetinmek zorunda kaldı. 1986'da tüm üyelerin %58,2'si “işçi” olarak sınıflandırıldı, ancak yalnızca %37,9'u üretim işçisiydi. Entelijansiyanın resmi üyeleri, tüm üyelerin yalnızca %22,4'ü ve emekliler ise %14'ünü oluşturuyordu.
Uygulamada, en maceralı virajlar, hala istenen bir işçi olarak kabul edilmek için meydana geldi. Genel müdür 40 yıl önce işçi olarak iş hayatına başladıysa, hayatı boyunca işçi olarak kabul edildi.
Yeni yoldaş kabul edilirse, belgeler, yani üyelik kartı, parti programı ve parti tüzüğü (iki küçük kırmızı kitapçık, yaklaşık DIN A6 formatında) törenle yeni yoldaşa teslim edildi. Üyelik kartı “parti belgesi”nin kaybedilmesi, “ sınıf düşmanı ”nın eline geçebileceği için ağır bir suistimal olarak kabul edildi ve en az bir kınama ile cezalandırıldı. İlk yıllarda yoldaşlar her zaman kimliklerini yanlarında taşımak zorundaydılar. 1950'lerin Soğuk Savaşı'nın zor zamanlarında, parti disiplinine daha da fazla vurgu yapıldı ve söz konusu yoldaşın dışlanması kesin olurdu.
Kararlar çoğunlukla görüşülerek oybirliği ile alındı , parti tüzüğüne göre çekimserlik sağlanmadı. Parti kongreleri sadece daha önce yazılı olarak sunulan ve onaylanan “tartışmaya katkıları” okumak zorunda kalana kadar tartışmalar aşağıdan yukarıya doğru giderek tek heceli hale geldi.
üyelik sonu
SED üyeliği, ihraç, istifa (silme) veya ölümle sona erdi . Ancak gerçekte, söz konusu mürted yoldaş basitçe önceden dışlanmış olduğundan, bir çıkış mümkün değildi. Bu daha sonra silme olarak adlandırıldı . Kınama , sert kınama ve ihraç gibi parti cezaları , partinin “birlik ve saflığını” sıkı bir şekilde gözetmek zorunda olan tüm parti düzeylerindeki parti kontrol komisyonları tarafından uygulandı.
Başkanı Merkez Partisi SED Merkez Komitesi'nde Kontrol Komisyonu (ZPKK):
Bir parti üyesine hem kamu hem de özel hayatta layık olmayan zina gibi "ahlaki suçlar" da kınama ile cezalandırıldı. Cezai bir mahkumiyet partiden ihraç edilmesine yol açtı.
|yıl||Parti cezaları||İstisnalar||Silmeler|
|1987||19.470||7.516||1.349|
|1988||22.998||10.849||1.956|
Parti üyeliğinizi kaybetmenin özel bir yolu, yaklaşık her on ila on beş yılda bir gerçekleşen parti belgelerinin değiş tokuşuydu , yani yeni bir üyelik kartı düzenlendi. Bu, kapsamlı bir parti içi tartışma ve “güvenilmez” yoldaşların partiye geri dönmediği “arınma” ile bağlantılıydı; tabiri caizse “soğuk bir ihraç” ve ardından üye listesinden silinme. Örneğin, Ocak ve Temmuz 1951 arasında, üyelerin yaklaşık %22'si 'ideolojik olgunlaşmamışlık' nedeniyle dışlandı. Son değişim, GDR'nin bitiminden kısa bir süre önce 1989 sonbaharı için planlandı. Temel örgütlerdeki kişisel tartışmalarla el ele gitti. Sonbahar olayları alışverişi iptal etti ve yeni parti belgeleri verilmedi. Ancak, zaten bölge yönetiminde hazır bulundular ve sergilediler.
Parti toplantısı
SED üyesi olarak şirket parti örgütlerinin (BPO) parti grup toplantılarına ya da genel kurul toplantılarına, işsiz/emekliler ise yerleşim bölgesi parti örgütlerinin (WPO) genel kurul toplantılarına katıldınız. Biri seçilebilir ve seçilebilirdi. Adayların sadece tavsiye oyu vardı. Toplantıların bir gündemi ve toplantı tutanağı vardı.
Parti içi ve büyük ölçüde gizli olan parti bilgileri bülteni, yaklaşık 100.000 parti sekreterini bilgilendirmeye hizmet etti . Toplantılarda sıklıkla güncel olaylarla ilgili tartışmalar sunuldu.
Parti toplantısı her ay tüm şirketlerde iş bitiminden sonra Pazartesi günleri, yani 17:00 civarında gerçekleşti ve bir ila iki saat sürdü. Sadece yoldaşlar ve adaylar için mevcuttu. İstisnai durumlarda, halka açık toplantılar yapıldı. Temel teşkilat toplantılarının yanı sıra, parti teşkilatının (APO) aylık toplantıları ve parti çıraklık yılı toplantıları yapıldı. SED ilçe başkanlığı gibi çeşitli temel örgütlerde parti toplantıları için farklı zamanlar vardı - örneğin Cuma sabahı. Orada genellikle bir giriş olarak sözde işçi mücadelesi şarkısı söylenirdi. Üyelerin metne hakim olması bekleniyordu.
Parti çıraklık yılı
Parti çıraklık yıl üyelerinin politik ve ideolojik eğitim hizmet ve aylık gerçekleştirildi. Temel örgütün parti liderliğinin bir üyesi veya eğitimli bir propagandacı tarafından yönetiliyordu . Seminer liderleri için etkinlikler merkezi olarak başladı. Üye olmayanlar da özel yönetim pozisyonlarında olmaları durumunda seminerlere katılmışlardır. Öğretmenler için, parti üyesi olmayan üyelerin katılımının zorunlu olduğu bir sendika kararı vardı. Parti liderliği, çeşitli konulardan temel teşkilat için önemli olanı seçti. Dietz-Verlag'daki çalışmayı destekleyen broşürler çok sayıda yayınlandı. Bu malzeme çıraklık yılı katılımcıları tarafından 1.60 mark fiyatına satın alındı .
Konu örnekleri:
- 1970/71: Lenin'in emperyalizm teorisi - emperyalizmi şu anki gelişme aşamasında anlamanın anahtarı
- 1978/79: Doğu Almanya'da gelişmiş sosyalist toplumun daha da şekillenmesine ilişkin teori ve siyaset
- 1983/84: Marksist-Leninist felsefenin temel ilkeleri
- 1985/86: Sosyalizmin ekonomi politiğinin temel sorunları ve SED'in ekonomik stratejisi
- 1987/88: Lenin'in emperyalizm teorisi
Parti çıraklık yıllarına ek olarak, 1980'lerde fabrikalarda haftanın tartışması, bunun için görevlendirilen bir SED üyesi tarafından çalışanlar için kısa siyasi eğitim oturumları vardı.
Parti okulları
SED parti okulları da hiyerarşik olarak örgütlendi. Alt uçta akşam kursları olan bölge parti okulları (KPS) vardı, ardından heyet ilçe parti okullarına geldi (BPS, 1 yıl doğrudan eğitim) ve en üstte Karl Marx parti koleji (PHS, 1 ve 3) vardı. yıl çalışması) Berlin'de.
1980'lerde 255 SED ilçe okulu ve 478 şirket okulu eğitim sisteminin temelini oluşturdu. Orada kurslar işin yanında tamamlandı. 15 bölge parti okulunda - örneğin Schwerin , Rostock ve Neubrandenburg'da - üç aylık veya bir yıllık tam zamanlı kurslar vardı. At Ballenstedt bölge parti okulu, örneğin, 1956 1989'a kadar - olduğu, bir 33 yıl süre içinde - dan fazla 16.000 SED parti üyeleri Halle GDR ilçelerinde (1989 yılına kadar) ve Magdeburg (1975 yılına kadar) tamamlanmış bir -yıllık kurslar. Kurs katılımcıları, öğrenimleri süresince, önceki net maaşlarının yüzde 80'ini burs olarak aldılar.
Genellikle sadece önceki okulu başarıyla bitirenler bir sonraki seviyeyi tamamlayabilirdi. Uzaktan eğitimde bölge ve parti koleji de mümkündü. Parti kolejinden mezun olan mezun bir sosyal bilimciydi . 1950'den 1983'e kadar parti üniversitesinin rektörü, özellikle ortodoks olarak bilinen ve genel sekreterle çok yakın kişisel temasları olan Hanna Wolf'du .
Merkezi düzeydeki diğer kurumlar , SED Merkez Komitesindeki (IML) Marksizm-Leninizm Enstitüsü ve SED Merkez Komitesindeki Sosyal Bilimler Akademisi idi. Teorik organı aylık Die Einheit idi . SED Merkez Komitesi, mevcut parti çalışması için malzeme olarak aylık Neuer Weg'i yayınladı .
Alternatif olarak, Moskova'daki SBKP'nin parti kolejini ziyaret etmek için bir delegasyon mümkündü. Tüm sosyalist ülkelerden ve halk demokrasilerinden birçok kadro bir veya üç yıl burada okudu . Tartışmalar çok daha açık bir küresel perspektiften şekillendi. Moskova'da bu kalış nedeniyle, birçok önde gelen parti kadrosu (1. bölge sekreterinden yukarıya doğru) mükemmel Rusça konuşuyordu . Örneğin Egon Krenz , devlet sınavıyla sosyal bilimler bölümünden mezun oldu .
Bir parti kolejine gitmeden, “sosyalist lider” için mesleki ve sosyal nitelikler bir birimi temsil ettiğinden, DDR'de eyalette veya parti içinde en üst konuma ulaşmak pratik olarak imkansızdı.
SED varlıkları ve altyapısı
SED'in, özellikle parti binaları, matbaa işleri, gazete yayıncıları gibi altyapı tesisleri olmak üzere kapsamlı varlıkları vardı, aynı zamanda eğlence tesisleri ve diğer şeyler de vardı. Ayrıca, diğer şeylerin yanı sıra, Batı ve Üçüncü Dünya'daki kardeş partileri desteklemek için kullanılan, aynı zamanda gizli servis amaçları için kullanılan yabancı varlıklar ve yaklaşık 160 kayıtlı parti şirketi vardı .
1 Haziran 1990'da, SED'in Ağustos 1989'a kadar var olan varlıkları, inceleme ve güven yönetimi için Tarafların ve Kitle Örgütlerinin Varlıklarını İnceleme Bağımsız Komisyonuna (UKPV) ve Treuhandanstalt'a devredildi .
Başta SED olmak üzere çeşitli örgütlerde ve kısmen çözülme sürecinde olan kitle örgütlerinde olduğu gibi diğer partilerde de, çeşitli düzeylerdeki görevliler, yasayı atlayarak para stoklarını "güvence altına almaya" veya zimmete geçirmeye çalıştılar. onları özel amaçlar için. Sadece Duvar'ın yıkılmasından sonra SED'in el konulan varlıkları yaklaşık 1,16 milyar avroyu buluyor. Zürih Kantonu Yüksek Mahkemesi'nin 25 Mart 2010 tarihli - henüz yasal olarak bağlayıcı olmayan - bir kararına göre , bu, 1992'de eski GDR ticaret şirketi Novum ve yan kuruluşunun hesaplarından iz bırakmadan kaybolan 128.355.788 avroyu içeriyor. Transkarbon. İki şirketin tek hissedarı, "Rote Fini" olarak bilinen Avusturyalı Rudolfine Steindling'di . 1991'de Bank Austria'dan parayı nakit olarak ödetti. Yasal halef olarak, Unicredit Bank Avusturya, Federal Almanya Cumhuriyeti'ne zararı tazmin etmelidir .
Ayrıca bakınız
- Sovyet Bölgesinde Parti ilişkileri
- Işçi hareketi
- İşçi-Köylü Devleti
- Batı Berlin Sosyalist Birlik Partisi
- SED Merkez Komitesi Sekreterliği üyelerinin listesi
- SED Merkez Komitesi Politbüro üyelerinin listesi
- Merkez Komitesi bölümleri ve bölüm başkanlarının listesi
- SED Merkez Komitesi üye ve adaylarının listesi
- Partinin yönlü radyo ağı
Edebiyat
- Rüdiger Bergien : “Parti Genelkurmay Başkanlığı”nda. SED genel merkezinde örgütsel kültür ve yöneticilik uygulaması (1946–1989). Ch.links, Berlin 2017, ISBN 978-3-86153-932-2 .
- Michel Christian, Jens Gieseke , Florian Peters: Üye parti olarak SED. Dokümantasyon ve analiz. Ch.links, Berlin 2019, ISBN 978-3-96289-047-6 .
- Jens Gieseke, Hermann Wentker (ed.): SED'in tarihi. Bir envanter. Metropol, Berlin 2011, ISBN 978-3-86331-042-4 .
- Andreas Herbst , Gerd-Rüdiger Stephan, Jürgen Winkler (ed.): SED - tarih, organizasyon, siyaset. El kitabı. Dietz, Berlin 1997, ISBN 978-3-320-01951-8 .
- Andreas Malycha: SED. Onların Stalinizasyon Tarihçesi 1946-1953 . Schöningh, Paderborn 2000, ISBN 978-3-506-75331-1 ( yorum at Siyaset Bilimi Açıklamalı Bibliyografyası , inceleme de H-Söz-Kult ).
- Andreas Malycha, Peter Jochen Winters: SED. Bir Alman partisinin tarihi. CH Beck, Münih 2009 , ISBN 978-3-406-59231-7 ( yorum de Siyasal Açıklamalı Bibliyografya , inceleme de , H-Söz-Kult , yorum de Sehepunkte ).
- Andreas Malycha: Honecker döneminde SED. Güç yapıları, karar alma 1989 devlet partisi 1971 yılında çatışma mekanizmalarını ve alanları De Gruyter / Oldenbourg, Berlin 2014, ISBN 978-3-486-74709-6 ( inceleme de Siyaset Bilimi Açıklamalı Bibliyografyası , inceleme de H- Söz-Kult , yorum at Sehepunkte ).
- Heinz Niemann : SED'nin kısa bir tarihi. Bir okuma kitabı , Verlag am Park, Berlin, 2020, ISBN 978-3-947094-55-4 .
- Mario Niemann : SED bölge liderliğinin 1952-1989 sekreterleri . Schöningh, Paderborn 2007 ISBN 978-3-506-76401-0 ( yorum at Siyaset Bilimi Açıklamalı Bibliyografyası , inceleme de H-Söz-Kult , yorum at Sehepunkte ).
- Sabine Pannen: Bir yoldaşın olduğu her yerde parti vardır! SED parti tabanının 1979-1989 iç parçalanması. Ch. Bağlantılar, Berlin 2018, ISBN 978-3-96289-004-9 ( yorum tarafından H-Söz-Kult ).
- Tilman Pohlmann: Çemberdeki ilk kişi. SED'deki kural yapıları ve nesiller (1946–1971). V ve R Unipress, Göttingen 2017 ISBN 978-3-8471-0660-9 ( yorum de Sehepunkte ).
- Vakıf, SED diktatörlüğüyle uzlaşmaya varacak
- Almanya Sosyalist Birlik Partisi Merkez Komitesi Politbüro Protokolleri
- SED Politbüro eski üye ve adaylarının 20 Ocak 1990 tarihinde Tahkim Komisyonu huzurunda yaptıkları duruşmanın teyp kayıtları
Bireysel kanıt
- Oy pusulası: Sonuçlar. İçinde: SPD.Berlin. 8 Temmuz 2018'de alındı .
- “Uzun süredir erişilemeyen çağdaş belgeler, muhalif ve isteksiz Sosyal Demokratların Sovyet askeri servisleri tarafından ne kadar hapsedildiği, disipline edildiği veya sindirildiği hakkında bilgi veriyor. Rus arşivlerindeki dosya buluntuları, daha önce sadece spekülasyon yapılabilen şeylere dair kanıtlar sunuyor: Doğu Almanya'da sosyal demokrasinin sona ermesine ilişkin karar, Ocak 1946'da Moskova'da alındı. Parti ve devlet lideri Stalin, SPD'nin ortadan kaldırılmasını Sovyet güvenlik çıkarlarını korumak için önemli bir ön koşul olarak gördü. Onun fikirlerine göre, sosyal demokratlar ve komünistler, önümüzdeki seçim kampanyalarında hiçbir koşulda birbirleriyle rekabet etmemelidir, çünkü KPD'nin yenilgisi ve dolayısıyla Sovyet işgal politikasının aracı olması kaçınılmaz görünüyordu. Sovyet bakış açısından bu sorunu çözmenin tek bir yolu vardı: Sosyal Demokratların tek bir partide toplanması "Alıntı Andreas Malycha. Zorla birlik , FAZ, 9 Haziran 2008, s.10.
- Martin Broszat, Hermann Weber: SBZ kılavuzu: Almanya 1945-1949'da Sovyet işgal bölgesindeki devlet idareleri, partiler, sosyal örgütler ve bunların yöneticileri. Oldenbourg, Münih 1993, ISBN 3-486-55262-7 , s. 418.
- Martin Broszat, Hermann Weber: SBZ kılavuzu. Almanya 1945-1949 Sovyet işgal bölgesindeki devlet idareleri, partiler, sosyal örgütler ve bunların yöneticileri. Oldenbourg, Münih 1993, s. 489.
- Andreas Malycha: 1948 - SED'in karakterindeki değişim yılı mı? İçinde: UTOPIE reklam öğesi. Sayı 96 (Ekim) 1998, s. 46-47.
- Andreas Malycha: SED. 1946-1953 Stalinizasyonlarının hikayesi. Ferdinand Schöningh, Paderborn 2000, s. 136 vd.
- "Parti tüzüğü, 1946/47'de, orta ve alt parti düzeylerinde sosyal demokrat etkiyi azaltmak ve merkezileşmeyi ve dolayısıyla parti liderliğinin otoritesini güçlendirmek için yavaş yavaş aşındırıldı." Andreas Malycha'dan alıntı: 1948 - the SED'in karakterinin değiştiği yıl? İçinde: UTOPIE reklam öğesi. H. 96 (Ekim) 1998, s. 47.
- Andreas Malycha: SED. 1946-1953 Stalinizasyonlarının hikayesi. Ferdinand Schöningh, Paderborn 2000, s. 207 vd.
- Hermann Weber: SED liderliğindeki karar alma yapıları - Doğu Almanya'da parti ve devleti birbirine bağlamak - 1940'ların sonunda Sovyet etkisinin araçları ve yolları. İçinde: Deutscher Bundestag (Ed.): Enquete Komisyonunun Materyalleri “Almanya'daki SED diktatörlüğünün tarihi ve sonuçları üzerinde çalışmak” (Alman Federal Meclisinin 12. seçim dönemi). Cilt II, Kısım 1, sayfa 421-431.
- "1946'da kabul edilen tüzük, Aralık 1946'daki örgütsel politika yönergeleri, operasyonel grubun yerel gruba karşı SED'in belirleyici temel birimi olduğunu ve 1947'nin başında Saksonya'daki ilçe birliklerini ilan ettiğinde baltalandı. Tüzükte bağlayıcılığı bulunan Saksonya-Anhalt ve Brandenburg feshedildi, 1948 ve 1949'da öngörülen parti kongreleri yapılmadı ve bunun yerine tüzükte öngörülmeyen 1949'da bir parti konferansı düzenlendi. Buna ek olarak, partinin kuruluşundan sadece birkaç ay sonra, üst düzey yönetimden çok çeşitli yönetim seviyelerindeki üyelerin değiştirilmesi veya hatta bir seçim yasası olmaksızın SED'in tüm ilçelerinin ve yerel kurullarının değiştirilmesi yaygın bir uygulama haline geldi. "Andreas Malycha'dan alıntı: 1948 - SED'in karakterindeki değişim yılı mı? İçinde: UTOPIE reklam öğesi. Sayı 96 (Ekim) 1998, s. 47.
- Yazar kolektifi: SED'nin tarihi . 1. baskı. Dietz Verlag, Berlin 1978, bölüm 4.4, sayfa 199.
- Martin Broszat, Gerhard Braas, Hermann Weber (ed.): SBZ kılavuzu: Almanya 1945-1949 Sovyet işgal bölgesindeki devlet idareleri, partiler, sosyal örgütler ve yöneticileri. Oldenbourg Wissenschaftsverlag, 1993, s. 501.
- SED programı, s. 106.
- Hermann Weber : GDR 1945-1990 . Oldenbourg, Münih 2006, s. 85.
- Heike Amos: 1949–1963 SED Genel Merkezi Siyaseti ve Organizasyonu: Politbüro, Sekreterlik, Merkez Komite ve Merkez Komite aygıtının yapısı ve çalışma yöntemleri. LIT Verlag, Berlin / Hamburg / Münster 2003, ISBN 3-8258-6187-2 , s. 28.
- Siegfried Suckut: Sovyet Bölgesindeki Partiler / GDR 1945–1952. Federal Siyasi Eğitim Ajansı, Bonn 2000, ISBN 3-89331-384-2 , s. 83.
- Martin Broszat, Gerhard Braas, Hermann Weber (ed.): SBZ kılavuzu. Almanya 1945-1949 Sovyet işgal bölgesindeki devlet idareleri, partiler, sosyal örgütler ve bunların yöneticileri. 2. Baskı. Oldenbourg, Münih 1993, ISBN 3-486-55262-7 , s. 349-357.
- Jutta Braun, Devlet Kontrolü Merkez Komisyonu 1948–1953 - Ticari Ceza Hukuku ve Kamulaştırma Politikası, s.9; içinde: Sovyet Bölgesi / GDR'nin ilk yıllarında siyasi ceza adaletinin sahne arkası, Berlin Devlet Komiseri'nin Eski Doğu Almanya Devlet Güvenlik Servisi Kayıtlarından Sorumlu Yayınları dizisi, Cilt 4, Berlin 2006.
- kas.de
- PDS - SED. ( Memento web arşiv içinde 18 Nisan 2015 den archive.today edin): bpb.de
- öğren-aus-der-geschichte.de
- "Stalinizmden bir sistem olarak geri dönülmez bir şekilde kopuyoruz!" - Michael Schumann'ın 16 Aralık 1989'da Berlin'deki Dinamo Spor Salonu'nda SED / PDS'nin Olağanüstü Parti Kongresi'nde yaptığı konuşma ( İnternette 20 Nisan 2011'den hatıra Arşiv )
- Linke / PDS Die: Zur Geschichte der Linkspartei.PDS ( Memento'yu Ekim 26, 2007 dan Internet Archive ), 26 Ocak 2006 tarihinden itibaren Sozialisten.de üzerinde
- DIE LINKE partisinin kuruluş. ( Memento web arşivi Mart 19, 2009 archive.today ) partisi kongre Birleşme kararı
- Partinin saymanı Karl Holluba'nın ilgili yeminli beyanına bakınız: Die Welt. 29 Nisan 2009
- “II. Parti Kongresi "22-24 Eylül 1947 tarihleri arasında Berlin'de gerçekleşti ve şu temel temaları içeriyordu: tüm Almanya'nın ekonomik ve siyasi birliği, tazminat ödemelerinde netlik, kendi dış ticareti, devlet sistemi üzerinde referandum ve merkezi yönetimler. tamamen Alman hükümeti, basın ve yayın özgürlüğü, savaş esirlerinin ülkelerine geri gönderilmelerini hızlandırdı; Tarihsel zaman çizelgelerine bakın , Alman Demokratik Cumhuriyeti , Alman Çağdaş Tarih Enstitüsü (GDR), 1954.
- Heike Amos: 1949–1963 SED Genel Merkezi Siyaseti ve Organizasyonu: Politbüro, Sekreterlik, Merkez Komite ve Merkez Komite aygıtının yapısı ve çalışma yöntemleri. , LIT Verlag, Berlin / Hamburg / Münster 2003, ISBN 3-8258-6187-2 , s. 65.
- Manfred Uschner, İkinci Kat. Bir güç aygıtı nasıl çalışır , Dietz, Berlin 1993, s. 70.
- Andreas Malycha, Peter Jochen Winters: SED'nin Tarihi. Kuruluşundan Sol Parti'ye . Federal Yurttaşlık Eğitimi Ajansı, Bonn 2009, s. 123.
- Francesco Di Palma: Çatışma ve Normalleşme. Prag Baharı (1968–1970) meydan okumasından önce SED ve PCI , şurada : İş - Hareket - Tarih , Sayı II / 2017, s. 128–144.
- Andreas Malycha, Peter Jochen Winters: SED - Bir Alman Partisinin Tarihi. CH Beck, 2009, ISBN 978-3-406-59231-7 , s. 409-416 .
- Çağdaş tarih: Dürüst işbirliği için In: Der Spiegel. 19/1994, 9 Mayıs 1994, s. 84-91.
- 1945'ten sonra: SED kasıtlı olarak Nazi takipçilerine nasıl kur yaptı In: Berliner Morgenpost. 15 Mart 2012.
- Andreas Malycha, Peter Jochen Winters: SED - Bir Alman Partisinin Tarihi. CH Beck, 2009, ISBN 978-3-406-59231-7 , s. 413.
- Klaus Schroeder : SED durumu. GDR 1949–1990'ın tarihi ve yapıları. tamamen gözden geçirilmiş ve büyük ölçüde genişletilmiş yeni baskı. Böhlau, Viyana / Köln / Weimar 2013, ISBN 978-3-412-21109-7 , s. 909/910.
- Klaus Schroeder: SED durumu. GDR 1949–1990'ın tarihi ve yapıları. tamamen gözden geçirilmiş ve büyük ölçüde genişletilmiş yeni baskı. Böhlau, Viyana / Köln / Weimar 2013, ISBN 978-3-412-21109-7 , s. 917/918.
- Louis Fürnberg , 1950 ( The Song of the Party ) tarafından yazılmış bir şarkı metnine bakın .
- Uwe Hoßfeld ve diğerleri (Ed.): Sosyalizmde üniversite. Friedrich Schiller Üniversitesi Jena tarihi üzerine çalışmalar. Cilt 1, Böhlau, Köln 2007, s. 502.
- Parti çıraklık yılı için bkz. Mark Allinson: SED'nin parti çıraklık yılı - parti liderliği ile kitle tabanı arasındaki çatışma alanı. Temel bilgiler, hedefler ve sorunlu alanlar (= "hefte zur gdr-geschichte", sayı 129), Helle Panke, Berlin 2013.
- Michael Bluhm: Gorbaçov döneminde SED parti okulları , www.ndr.de , 4 Haziran 2016.
- DDR'deki Parti ve Kitle Örgütlerinin Varlıklarının İncelenmesi Bağımsız Komisyonu'nun nihai raporu. (PDF; 1.03 MB) Federal İçişleri Bakanlığı , 5 Temmuz 2006, erişildi 3 Ocak 2020 .
- Andreas Mihm: SED kara para aklama tazminatı , in: FAZ, 27 Mart 2010.