Bu son videoyu serimizde yapmak için sabırsızlanıyorum. Gerçek İbadeti Tanımlamak. Çünkü gerçekten önemli olan tek şey bu.
Ne demek istediğimi açıklamama izin verin. Önceki videolar aracılığıyla, Yehova'nın Şahitleri Örgütü'nün diğer tüm dinlerin yanlış olduğunu göstermek için kullandığı kriterlerin kendisinin de Şahit dininin yanlış olduğunu gösterdiğini göstermek öğretici oldu. Kendi kriterlerini karşılamıyorlar. Bunu nasıl görmedik !? Bir Şahit olarak, kendi gözümdeki kirişin tamamen farkında olmadan, yıllardır diğer insanların gözünden saman almakla meşguldüm. (Mt 7: 3-5)
Ancak, bu kriterin kullanılmasıyla ilgili bir sorun vardır. Sorun şu ki, Kutsal Kitap bize gerçek tapınmayı tanımlamamız için bir yol verirken bunların hiçbirini kullanmıyor. Şimdi gitmeden önce, "Whoa, gerçeği öğretmek önemli değil mi ?! Dünyanın bir parçası olmamak, önemli değil mi ?! Tanrı'nın ismini kutsallaştırmak, iyi haberi duyurmak, İsa'ya itaat etmek - bunların hepsi önemli değil mi ?! " Hayır, elbette hepsi önemlidir, ancak gerçek ibadeti tanımlamanın bir yolu olarak, arzulanan çok şey bırakırlar.
Örneğin, Mukaddes Kitap hakikatine bağlı kalma kriterini ele alalım. Bu kişiye göre, Yehova'nın Şahitleri başarısız oluyor.
Şimdi Üçlü Birliğin İncil gerçeğini temsil ettiğine inanmıyorum. Ama İsa'nın gerçek öğrencilerini bulmaya çalıştığınızı söyleyin. Kime inanacaksın? Ben mi? Ya da adam? Ve kimin gerçeği bildiğini bulmak için ne yapacaksın? Kutsal Kitabı aylarca derinlemesine incelemek mi? Kimin zamanı var? Eğilim kimde? Peki bu kadar zorlu bir görev için zihinsel kapasiteye veya eğitim geçmişine sahip olmayan milyonlar ne olacak?
İsa, gerçeğin "bilge ve entelektüel kişilerden" gizleneceğini, ancak "bebeklere veya küçük çocuklara açıklanacağını" söyledi. (Mt 11:25) Gerçeği bilmek için aptal olman gerektiğini ya da akıllıysan şansın yok çünkü anlamayacaksın diye ima etmiyordu. Sözlerinin bağlamını okursanız, tutumdan bahsettiğini göreceksiniz. Küçük bir çocuk, diyelim ki beş yaşındaki bir çocuk, bir sorusu olduğunda annesine veya babasına koşacaktır. Bunu 13 ya da 14 yaşına geldiğinde yapmaz çünkü o zamana kadar her şeyin bildiğini bilir ve ebeveynlerinin anlamadığını düşünür. Ama çok gençken onlara güvendi. Gerçeği anlayacaksak, Babamıza koşmalıyız ve O'nun Sözü aracılığıyla sorularımızın cevabını almalıyız. Alçakgönüllü olursak, bize kutsal ruhunu verecek ve bu bizi gerçeğe doğru yönlendirecektir.
Hepimiz aynı kod defterini vermişiz gibi, ancak sadece bazılarımızın kod kilidini açacak anahtarı var.
Öyleyse, gerçek ibadet formunu arıyorsanız, hangisinin anahtarının olduğunu nasıl biliyorsunuz; hangileri kodu kırmış; hangileri gerçeğe sahip?
Bu noktada, belki biraz kaybolmuş hissediyorsunuzdur. Belki o kadar zeki olmadığını hissediyorsun ve kolayca kandırılabileceğinden korkuyorsun. Belki daha önce aldatıldınız ve aynı yoldan tekrar gitmekten korkuyorsunuz. Peki ya dünyanın dört bir yanında okuyamayan milyonlarca insan? Böyle kişiler Mesih'in gerçek öğrencileri ile sahte olanları nasıl ayırt edebilirler?
İsa, şöyle derken herkes için işe yarayacak tek kriteri bize akıllıca verdi:
“Size birbirinizi sevmeniz için yeni bir emir veriyorum; tıpkı seni sevdiğim gibi, siz de birbirinizi seviyorsunuz. Bu sayede herkes benim öğrencilerim olduğunuzu bilecektir - eğer kendi aralarınızda sevginiz varsa. ”” (John 13: 34, 35)[I]
Rabbimizin bu kadar az kelime ile bu kadar çok şeyi nasıl söyleyebildiğini takdir etmeliyim. Bu iki cümle içinde ne kadar zengin bir anlam bulunacak. İfade ile başlayalım: "Bununla herkes bilecek".
“Bununla herkes bilir”
IQ'nuzun ne olduğu umrumda değil; Eğitim seviyen umrumda değil; Kültürünüzü, ırkınızı, uyruğunuzu, cinsiyetinizi ve yaşınızı umursamıyorum - bir insan olarak, sevginin ne olduğunu anlıyorsunuz ve orada olduğunu farkedebiliyorsunuz ve ne zaman kayıp olduğunu biliyorsunuz.
Her Hıristiyan dini, gerçeğe sahip olduklarına ve Mesih'in gerçek öğrencileri olduklarına inanır. Yeterince adil. Birini seçin. Üyelerinden birine İkinci Dünya Savaşı'nda savaşıp savaşmadıklarını sor. Cevap “Evet” ise, bir sonraki dine güvenle geçebilirsiniz. Cevap "Hayır" olana kadar tekrarlayın. Bunu yapmak, tüm Hıristiyan mezheplerinin% 90 ila 95'ini ortadan kaldıracaktır.
1990'da Körfez Savaşı sırasında hatırlıyorum, birkaç Mormon misyonerle bir tartışma içindeydim. Tartışma hiçbir yere gitmiyordu, ben de onlara Irak'ta din değiştirip kabul etmediklerini sordum, Irak'ta Mormonlar olduğunu söylediler. Mormonların ABD ve Irak ordusunda olup olmadığını sordum. Cevap yine olumluydu.
“Öyleyse, kardeşini öldüren kardeşin var mı?” Diye sordum.
İncil'in bize üst düzey otoritelere itaat etmemizi emrettiğini söylediler.
Bir Yehova Şahidi olarak, üstün otoritelere itaatimizi Tanrı'nın kanununa aykırı olmayan emirlere sınırlamak için Elçilerin İşleri 5:29'u uyguladığımızı iddia edebilecek kadar kendini beğenmiş hissettim. Şahitlerin hükümdar olarak erkeklerden çok Tanrı'ya itaat ettiğine inandım ve bu yüzden asla sevgisiz davranmayız - ve çoğu toplumda birisini vurmak ya da havaya uçurmak, küçücük bir sevgisizlik olarak görülebilir.
Bununla birlikte, İsa'nın sözleri yalnızca savaşlar için geçerli değildir. Yehova'nın Şahitlerinin Tanrı'dan çok insanlara itaat etmeleri ve bu nedenle kardeşlerine karşı sevgi sınavından geçememe yolları var mı?
Buna cevap vermeden önce, İsa'nın kelimeleri hakkındaki analizimizi tamamlamamız gerekiyor.
“Sana yeni bir emir veriyorum…”
Musa'nın Kanununun en büyük emrinin ne olduğu sorulduğunda, İsa iki kısımda cevap verdi: Tanrı'yı bütün ruhuyla sev ve komşusunu kendisi gibi sev. Şimdi bize yeni bir emir verdiğini söylüyor, bu da bize aşk hakkındaki orijinal yasada bulunmayan bir şey verdiği anlamına geliyor. Bu ne olabilir?
“… Birbirinizi sevdiğiniz; tıpkı seni sevdiğim gibi, siz de birbirinizi seviyorsunuz. ”
Musa'nın Kanunun gerektirdiği gibi, sadece başkasını kendimizi sevdiğimiz gibi sevmemiz değil, Mesih'in bizi sevdiği gibi birbirimizi sevmemiz de emredildi. Onun sevgisi belirleyici faktördür.
Aşık, her şeyde olduğu gibi, İsa ve Baba da bir. ”(John 10: 30)
Kutsal Kitap Tanrı'nın sevgi olduğunu söyler. Bu nedenle İsa da öyle. (1.Yuhanna 4: 8)
Tanrı'nın sevgisi ve İsa'nın sevgisi bize karşı nasıl tezahür etti?
“Gerçekten de, biz hala güçsüzken, Mesih asıl adamlar için belirlenen zamanda öldü. Çünkü hiç kimse doğru bir adam için ölmez; Yine de iyi bir adam için biri ölmeye cesaret edebilir. Ancak Tanrı, bize günahkârken Mesih bizim için öldüğü için bize kendi sevgisini tavsiye eder. ”(Romalılar 5: 6-8)
Biz günahkârken, günahkârken, biz düşmanken, Mesih bizim için öldü. İnsanlar dürüst bir adamı sevebilir. İyi bir adam için canlarını bile verebilirler, ama tamamen yabancı biri için mi yoksa daha kötüsü bir düşman için mi ölmek? ...
İsa düşmanlarını bu kadar sevdiyse kardeşlerine ne tür bir sevgi gösteriyor? Mukaddes Kitabın dediği gibi “Mesih'teysek”, o zaman onun sergilediği sevgiyi yansıtmalıyız.
Nasıl?
Paul cevaplar:
“Birbirinin yükünü taşımaya devam et, böylece bu şekilde Mesih'in yasasını yerine getireceksin.” (Ga 6: 2)
Bu, Kutsal Yazılar'da "Mesih'in yasası" ifadesinin göründüğü tek yerdir. Mesih'in yasası, sevgi üzerine Musa Yasasını aşan sevgi yasasıdır. Mesih'in kanununu yerine getirmek için birbirimizin yüklerini taşımaya istekli olmalıyız. Çok uzak çok iyi.
“Bu sayede herkes sizin öğrencilerim olduğunuzu bilecek — eğer kendi aralarınız arasında sevginiz varsa.”
Gerçek ibadetin bu ölçüsünün güzelliği, sahte veya etkili bir şekilde sahtesinin yapılamamasıdır. Bu sadece arkadaşlar arasında var olan aşk türü değildir. İsa dedi:
“Seni sevenleri seviyorsan, ne ödülün var? Vergi tahsildarları da aynı şeyi yapmıyor mu? Ve sadece kardeşlerini selamlarsan, ne olağanüstü bir şey yapıyorsun? Aynı zamanda ulusların insanları da aynı şeyi yapmıyor mu? ”(Mt 5: 46, 47)
Kardeşlerin Yehova'nın Şahitlerinin gerçek din olması gerektiğini, çünkü dünyanın herhangi bir yerine gidebilirler ve bir kardeş ve bir arkadaş olarak karşılanabilirler. Çoğu Şahit, diğer Hristiyan mezhepleri için de aynı şeyin söylenebileceğinin farkında değil, çünkü onlara JW dışındaki literatürü okumamaları ve JW olmayan videoları izlememeleri söylendi.
Öyle olsa bile, sevginin bu tür tüm tezahürleri, yalnızca insanların kendilerini seveni doğal olarak sevdiklerini kanıtlar. Kişisel olarak, kendi cemaatinizdeki kardeşlerin sevgisini ve desteğini deneyimlemiş olabilirsiniz, ancak gerçek ibadeti tanımlayan aşk için bunu karıştırmanın tuzağına düşmekten sakının. İsa, vergi tahsildarlarının ve Yahudi olmayanların (Yahudiler tarafından hor görülen insanlar) bile böyle bir sevgi gösterdiğini söyledi. Gerçek Hıristiyanların göstereceği sevgi bunun ötesine geçer ve onları özdeşleştirecek böylece "herkes bilecek" onlar kim.
Uzun süredir bir Şahitseniz, bu konuyu daha derinlemesine incelemek istemeyebilirsiniz. Bunun nedeni, korumanız gereken bir yatırımınızın olması olabilir. Göstereyim.
Bazı mallar karşılığında üç tane yirmi dolarlık banknot verilen bir esnaf gibi olabilirsiniz. Onları güvenle kabul ediyorsunuz. Sonra o günün ilerleyen saatlerinde, dolaşımda yirmi dolarlık sahtecilik olduğunu duyarsınız. Elinizde tuttuğunuz faturaları gerçekten gerçek olup olmadıklarını görmek için mi inceliyorsunuz, yoksa sadece olduklarını varsayıyor ve başkaları alışveriş yapmak için geldiklerinde onları değişiklik olarak mı veriyorsunuz?
Şahitler olarak çok fazla yatırım yaptık, belki de tüm hayatımız. Benim durumumda böyledir: Kolombiya'da yedi yıl, Ekvador'da iki yıl daha vaaz vermek, programlama becerilerimi kullanan inşaat projeleri ve özel Beytel projeleri üzerinde çalışıyor. Tanınmış bir ihtiyar ve aranan bir konuşmacıydım. Organizasyonda birçok arkadaşım ve korumam gereken iyi bir itibarım vardı. Bu, terk edilmesi gereken çok fazla yatırım. Tanıklar, Teşkilatı gurur ve bencillikten terk ettiğini düşünmekten hoşlanırlar, ama gerçekten, gurur ve bencillik beni içeride tutan şeyler olurdu.
Benzetmeye dönecek olursak, siz - meşhur dükkân sahibimiz - gerçek olup olmadığını görmek için yirmi dolarlık banknotu inceliyor musunuz, yoksa sadece umuyor musunuz ve her zamanki gibi iş yapmaya devam mı ediyorsunuz? Sorun şu ki, faturanın sahte olduğunu bilirseniz ve sonra yine de aktarırsanız, suç faaliyetlerinde suç ortağı oluruz. Yani cehalet mutluluktur. Yine de cehalet, sahte bir faturayı gerçek değeri olan gerçek bir faturaya dönüştürmez.
Böylece şu büyük soruya geldik: “Yehova'nın Şahitleri gerçekten İsa'nın sevgisinin sınavını geçiyor mu?”
En iyisini, küçüklerimizi nasıl sevdiğimize bakarak cevaplayabiliriz.
Bir çocuk için ebeveyn sevgisinden daha büyük bir sevgi olmadığı söylenir. Bir baba ya da anne, bebeğin bu sevgiye geri dönme kapasitesinden yoksun olduğunu düşünse bile, yeni doğmuş çocukları için kendi hayatını feda edecektir. Aşkı anlamak için çok genç. Böylece yoğun, özverili sevgi, zamanın o noktasında tek taraflıdır. Elbette bu, çocuk büyüdükçe değişecek, ama şimdi yeni doğmuş bir bebeği tartışıyoruz.
Bu, Tanrı'nın ve Mesih'in bize - sizin ve benim için - onları tanımadığımız zaman gösterdiği sevgidir. Biz cehalet içindeyken bizi sevdiler. Biz “küçüklerdik”.
Mukaddes Kitabın dediği gibi "Mesih'te" olacaksak, o zaman bu sevgiyi yansıtmalıyız. Bu nedenle İsa, "küçükleri tökezleyen" kişilere karşı gelecek aşırı olumsuz yargılamadan bahsetti. Boyuna bir değirmen taşının bağlanması ve masmavi denize atılması daha iyi. (Mt 18: 6)
Öyleyse gözden geçirelim.
- Mesih'in bizi sevdiği gibi birbirimizi sevmemiz emredildi.
- “Herkes bilecek” Biz gerçek Mesihleriz, Mesih'in sevgisini gösterirsek.
- Bu aşk, Mesih'in yasasını oluşturur.
- Bu kanunu birbirimizin yükünü taşıyarak yerine getiririz.
- “Küçüklere” özel bir önem göstereceğiz.
- Hristiyanlar, Tanrı'nın insanlarına itaat ettikleri zaman sevgi sınavında başarısız olurlar.
Büyük sorumuza cevap vermek için, tamamlayıcı bir soru soralım. Yehova'nın Şahitleri Örgütü içinde, Hıristiyanların savaşta kardeşlerini öldürerek sevgi kanununu çiğnedikleri diğer Hristiyan inançlarında bulunana eşdeğer bir durum var mı? Bunu yapmalarının nedeni, Tanrı yerine insanlara itaat etmeyi seçmeleridir. Şahitler, Yönetim Kuruluna itaat etmedikçe, belirli kişilere sevgisiz, hatta nefret dolu mu davranıyor?
“herkes bilecek“Sevmiyorlar ama acımasızlar mı?
Size Avustralya Kraliyet Komisyonu duruşmalarından çocuklara yönelik cinsel istismara kurumsal tepkilerle ilgili bir video göstereceğim. (1988johnm'a bunu bizim için derlediği için teşekkür ederiz.)
Sıcak koltukta oturan iki adamın Şahit değil, Katolik rahip olduğunu varsayalım. Cevaplarını ve savundukları politikaları, dinleri içindeki Mesih sevgisinin kanıtı olarak görür müsünüz? Büyük olasılıkla, yapmayacaksın. Ama bir Şahit olmak bakış açınızı renklendirebilir.
Bu adamlar, bu şekilde hareket ettiklerini iddia ediyorlar çünkü ayrılma politikası Tanrı'dan geliyor. Bunun Kutsal Yazılara dayalı bir doktrin olduğunu iddia ediyorlar. Yine de, Yargıç'tan doğrudan bir soru sorulduğunda, bu sorudan kaçınmakta ve kaçınmaktadırlar. Neden? Neden bu politikanın Kutsal Yazılara dayalı temelini göstermiyorsunuz?
Açıkçası, çünkü yok. Bu senaryo değildir. Erkeklerden kaynaklanır.
disassociation
Nasıl ortaya çıktı? Öyle görünüyor ki 1950'lerde, Yehova'nın Şahitlerinin teşkilatına kardeşten ayrılma politikası ilk kez uygulamaya konduğunda, Nathan Knorr ve Fred Franz bir problemleri olduğunu fark etti: Oy vermeyi veya orduya katılmayı seçen Yehova'nın Şahitleri hakkında ne yapmalı? Gördüğünüz gibi, bu türden insanlardan uzaklaşma ve kaçınma federal yasanın ihlali olur. Ciddi cezalar verilebilir. Çözüm, ayrışma olarak bilinen yeni bir isim yaratmaktı. Öncül şuydu, o zaman bu tür bireylerin kardeşliğini bozmadıklarını iddia edebilirdik. Bunun yerine, bizi terk edenler ya da kardeşlerimizden vazgeçenler onlardı. Elbette, kardeşlikten çıkarmanın tüm cezaları uygulanmaya devam edecek.
Ancak Avustralya’da, Örgüt tarafından tanımlandığı şekilde günah işlemeyen insanlardan bahsediyoruz, peki neden onlara uyguladınız?
İşte bu korkunç politikanın arkasında gerçekten ne var: 1970'ler ve 1980'lerdeki Berlin Duvarı'nı hatırlıyor musunuz? Doğu Almanların Batı'ya kaçmasını önlemek için inşa edildi. Kaçmaya çalışarak, komünist hükümetin üzerlerindeki otoritesini reddediyorlardı. Aslında, ayrılma istekleri sözlü olmayan bir kınama biçimiydi.
Uyruğunu hapse atmak zorunda olan herhangi bir hükümet, yozlaşmış ve başarısız bir hükümettir. Bir tanık Örgüt'ten istifa ettiğinde, aynı şekilde yaşlıların ve nihayetinde Yönetim Kurulunun yetkisini de reddeder. İstifa, Şahit yaşam tarzının zımnen kınanmasıdır. Cezasız kalamaz.
Yönetim Kurulu, gücünü ve kontrolünü korumak amacıyla kendi Berlin Duvarı'nı inşa etti. Bu durumda, duvar onların uzak durma politikasıdır. Kaçanı cezalandırarak, diğerlerine onları hizada tutmak için bir mesaj gönderirler. Muhalif kişiden kaçamayanlar, kendilerini dışlamakla tehdit edilir.
Tabii ki, Terrence O'Brien ve Rodney Spinks, Kraliyet Komisyonundaki gibi halka açık bir forumda böyle bir şey söyleyemedi, bu yüzden suçlamayı değiştirmeye çalıştılar.
Ne kadar acınası! "Onlardan uzak durmuyoruz" diyorlar. Bizi dışlıyorlar. Kurban biziz. Bu elbette kel yüzlü bir yalan. Eğer birey cemaatin tüm üyelerinden gerçekten utanıyor olsaydı, bu, bireysel yayıncıların karşılığında onlardan kaçınmasını ve kötülüğe etkili bir şekilde kötülüğü geri döndürmesini gerektirir miydi? (Romalılar 12:17) Bu iddia mahkemenin zekasına hakaret etti ve istihbaratımıza hakaret etmeye devam ediyor. Özellikle üzücü olan, bu iki Watchtower temsilcisinin bunun geçerli bir argüman olduğuna inandıklarıdır.
Pavlus, Mesih kanununu birbirimizin yükünü taşıyarak yerine getirdiğimizi söylüyor.
“Birbirinin yükünü taşımaya devam et, böylece bu şekilde Mesih'in yasasını yerine getireceksin.” (Ga 6: 2)
Şerefi, çocuk istismarı mağdurunun büyük bir yük taşıdığını gösteriyor. Destek ve korunma aramanız gereken biri tarafından cinsel tacize uğramanın çocukluk çağı travmasından daha büyük bir yük düşünemiyorum. Yine de, böyle bir yük altında çalışan bu tür kişileri nasıl destekleyeceğiz - Mesih'in kanununu nasıl yerine getireceğiz - eğer büyükler bize böyle birine merhaba bile diyemeyeceğimizi söylerse?
Ayrışma ve arkadaşlıktan çıkarma aynı madalyonun iki yüzüdür. Yehova'nın Şahitleri tarafından uygulanan politikanın acımasız doğası, bir annenin kızından telefona cevap vermesine bile izin vermeyecektir. Kızının bildiği her şeye rağmen kan kaybından ölene kadar yatıyor olabilir.
Sevgi, en fakir ve en eğitimsizden en bilge ve en etkili olana kadar herkes tarafından kolayca tanınabilir. Burada Sayın Yargıç, politikanın acımasız olduğunu ve Yönetim Kurulunun iki temsilcisinin hayal kırıklığına uğramak ve resmi politikaya işaret etmekten başka hiçbir savunması olmadığını defalarca söylüyor.
Başka bir Hristiyan dinini yanlış olarak nitelendirebilirsek, üyelerine savaşa katılmaları söylendiğinde erkeklere itaat ettiği için, Yehova'nın Şahitleri Örgütü'nü de aynı şekilde reddedebiliriz; Kişinin günahı hakkında nadiren yaptıkları hakkında hiçbir fikirleri yoksa veya günah işlese bile. Onlar sadece itaat ediyorlar ve bunu yaparken de yaşlılara sürüyü kontrol etmek için ihtiyaç duydukları gücü veriyorlar.
Onlara bu Kutsal Yazılara aykırı gücü vermezsek, o zaman ne yapacaklar? Bizi bozmak mı? Belki de onlardan uzaklaşan biz olacağız.
Belki de bu sorunu kendiniz yaşamadınız. Pek çok Katolik bir savaşta savaşmadı. Peki ya bir sonraki hafta ortası toplantısında yaşlılar, belirli bir kız kardeşin artık Yehova'nın Şahitlerinin Hıristiyan cemaatinin üyesi olmadığını söyleyen bir duyuru okursa? Varsa neden ya da ne yaptığı hakkında hiçbir fikriniz yok. Belki de ilişkisini kesmiştir. Belki de günah işlememiştir, ancak acı çekmektedir ve sizin duygusal desteğinize umutsuzca ihtiyacı vardır.
Ne yapacaksın? Unutma, bir noktada tüm dünyanın yargıcı İsa Mesih'in önünde duracaksın. "Sadece emirlere uyuyordum" bahanesi yıkanmayacak. Ya İsa, "Kimin emri? Kesinlikle benim değil. Sana kardeşini sevmeni söylemiştim.
“Bununla herkes bilir…”
İnsan savaşlarını desteklediğini fark ettiğimde, Tanrı tarafından sevgisiz ve onaylanmayan herhangi bir dini gelişigüzel bir şekilde reddedebildim. Şimdi aynı mantığı tüm hayatım boyunca yaşadığım dine de uygulamalıyım. Bu günlerde bir Şahit olmanın Yönetim Kuruluna ve onun teğmenlerine, cemaat ihtiyarlarına sorgusuz sualsiz itaat etmek olduğunu kabul etmeliyim. Bazen bu, çok büyük bir yük taşıyanlara karşı nefret dolu bir şekilde davranmamızı gerektirecektir. Böylece, Mesih'in kanununu bireysel olarak yerine getirmekte başarısız olacağız. En temel düzeyde, erkeklere Tanrı'dan çok yönetici olarak itaat edeceğiz.
Sorunu desteklersek, sorun oluruz. Birine kayıtsız şartsız itaat ettiğinizde, onlar sizin TANRINIZ olur.
Yönetim Kurulu, Doktrinin Muhafızları olduklarını iddia ediyor.
Belki de talihsiz bir kelime seçimi.
Bu, her birimizin yanıtlaması gereken bir soruyu, Şarkı Kitabının 40 Şarkısında müzikle ortaya çıkan bir soruyu gündeme getiriyor.
“Kime aitsin? Hangi Tanrı'ya itaat edeceksin? ”
Şimdi bazıları, hepsinin Organizasyondan ayrıldığını savunduğumu söyleyebilir. Bu bana göre değil. Buğday ve Yabani Otlar benzetmesinin hasada kadar birlikte büyüdüklerini gösterdiğini söyleyeceğim. Ayrıca, İsa bize sevgi yasasını verdiğinde, "Bununla herkes senin benim teşkilatım olduğunu bilecek" demediğini de söyleyeceğim. Bir organizasyon sevemez. Bireyler, duruma göre severler ya da nefret ederler… ve yargı, bireylerin üzerine gelmektir. İsa'nın önünde kendi başımıza duracağız.
Her birinin yanıtlaması gereken sorular şunlardır: Başkalarının ne düşündüğünü düşünse de kardeşimin yükünü taşıyacak mıyım? Herkese iyi olanı yapacak mıyım, ama özellikle de iman ailesinde benimle ilgili olanlara otorite sahibi erkekler tarafından yapılmamasını söylediğinde bile?
İyi bir arkadaşım bana, Yönetim Kuruluna itaat etmenin bir ölüm kalım meselesi olduğuna inandığını yazdı. Haklıydı. Bu.
"Kime aitsin? Hangi Tanrı'ya itaat edeceksin? "
Çok teşekkür ederim
______________________________________________________
[I] Aksi belirtilmedikçe, tüm Kutsal Kitap alıntıları Watchtower Bible & Tract Society tarafından yayımlanan (NWT) Kutsal Kitapların Yeni Dünya Çevirisi'nden alınmıştır.