We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Pablo Sabatino ve Diego Domínguez
Yüzyılın sonundaki Arjantin toplumunda, açlık, yiyecek eksikliği kadar basit ve çok sinir bozucu olan tekil bir kabalık ve dramla ortaya çıktı. Bir zamanlar "dünyanın ekmek sepetinde" ve bugün "rekor hasat" ülkesinde, milyonlarca erkek ve kadın hayatta kalacağından emin değil.
Bir zamanlar "dünyanın tahıl ambarında" ve şu andaki "rekor hasat" ülkesinde, milyonlarca erkek ve kadın hayatta kalacağından, günlük üremesinden emin değil. Bu çerçevede ve Devletin ilgisizliği göz önüne alındığında, sivil toplumdan bu ciddi durumu hafifletmeye yönelik eylemler ortaya çıkmıştır.
Popüler yemek odaları, toplu alışveriş, toplu depolar, bazı sivil toplum kuruluşlarının tarımsal işletme kurumlarıyla (SADECO, AAPRESID, La Esquina de las Flores) birlikte geliştirdiği stratejilerden bazılarıdır. "Bir milyon muhtaç" ı beslemek için soya fasulyesi üretiminin binde 1'ini (yılda 30 bin ton) bağışlamayı içeren ayrıntılı teklif.
Görünüşe göre, 14 milyondan fazla insanın "yoksulluk sınırının altında" olduğu bir ülkede, eleştiriye yer bırakmadan geniş çapta taklit edilmesi gereken bir öneriyle karşı karşıyayız. Şimdi, bu teklifin zaman içindeki sürdürülebilirliği nedir, sosyal dışlanma ve servetin yoğunlaşması gibi açlığın nedenlerine saldırıyor mu? Bu sorular bizi başka sorulara götürüyor: Kendini meşrulaştırmak için sosyal aciliyetleri tartışan, sorunun nedenlerini değil, bazı semptomları zorlukla ele alan bir öneri, klasik refah sisteminin dışında kurtarılabilir mi? Peki, meşruiyet ve güç elde etmek için, kasıtlı veya naif olarak, hediyeler veya hediyelere dayanan tipik siyasi himaye mekanizmalarından hiçbir şekilde sapmıyor gibi görünen bir teklifi nasıl almalıyız? Kendilerine "dayanışma" ve "sosyal olarak sorumlu" diyen bu tür girişimlere karşı çıkıp güvenmemeli, açlık gibi bir konuyu, marjinalleşmiş toplumlarda daha fazla bağımlılık yaratan bir strateji ile mücadele etmeyi amaçlamalı mıyız?
Ancak bu dayanışma kampanyasının üretebileceği refah veya bağımlılığın ötesinde, çok daha ciddi bir sorunu dikkate alıyoruz. Arjantin'deki soya fasulyesi üretimi, on yıllık neoliberalizmin teşvik ettiği sosyoekonomik sosyal dışlanma modeliyle işlevsel bir tarımsal üretim modelinin parçasıdır. Bu belayı yaratan bir üretim modelinin ürünleriyle açlığı hafifletmek istemek paradoksal olmaz mıydı?
Ülkemizde üretilen soyanın neredeyse% 100'ü transgeniktir (tohum üzerinde mülkiyet haklarına sahip olan aynı çokuluslu şirket tarafından üretilen zirai kimyasallara [Monsanto'nun toplanmasına hazır] direnmek için genetiği değiştirilmiştir). Monsanto'nun patentli tohumu artı bu şirketin sağladığı gerekli girdiler, işi büyük çiftlikler için karlı hale getiren, küçük çiftçileri ortadan kaldıran, işgücü gereksinimlerini azaltan ve hasadı büyük ölçüde uluslararası pazarlara tahsis eden teknolojik bir paket oluşturur.
Tarımsal üretimi büyük ekonomik grupların (yatırım fonları ve çok uluslu şirketler) tam kontrolü altına alan, çiftçileri kırsal bölgelerden şehre gönderen bu üretken model, transgenik soyayı yoksulluğun hafifletici ve temel unsuru olarak yerleştirmeyi amaçlayan modeldir. Arjantin diyetinin. Sorun soyanın kendisi (dikkate değer gıda) değil, transgenik soyaya eşlik eden model, ülkemizde "çiftçiler olmadan" tarımsal modelin uygulanmasına yön veriyor. "Dayanışma teklifinin" ve iyi niyetin ardında büyük tahıl tüccarlarının, büyük laboratuarların ve tohum şirketlerinin somut çıkarları olmadığına inanmaya devam edebilir miyiz? Neden tüketici alışkanlıklarını değiştirmeye çalışıyorlar, ürünlerini eklemek isteyecekler mi, neden kurumsal sosyal sorumluluk imajını benimsiyorlar, tüketiciler ve genel nüfus arasında meşruiyet arıyorlar mı?
Zira her halükarda servet dağılımındaki eşitsizliği ve işsizliği masaya yatırmıyoruz ve ikiyüzlü palyatif değil, uzun vadeli çözümler öneriyoruz.
Sadece bir stil önerisinin yanlışlığını daha da göstermek için, alternatif bir örnek alalım, sadece basit bir örnek, çünkü başkaları da olmalı. FAO'ya göre, bir kişi (uygun teknik destekle) 1000 metrekarede altı kişi için yiyecek üretebilir. Çünkü o zaman Devletten soya fasulyesi ile ekilen hektarların% 1,4'ünden veya Arjantinlilerin refahına gerçekten bağlı olan şirketlerden vazgeçmeyin ve onları eğitimle kendi kendine iş yaratabilecek 1 milyon işsiz kişiye teslim etmeyin yaşam için ve ayrıca ailesi için yiyecek sağlıyor. Bu konuları tartışmak ciddi dayanışma çabalarına rehberlik etmelidir.
Sorumlu bir gıda güvenliği teklifinin temelinde, kırsal yerleşim, çiftçilerin sosyal eşitliği geri kazanmaya çalışan bir toplumdaki rolü, Devletin en çok ihtiyacı olanlara olan bağlılığı dikkate alınmalıdır. Aksi takdirde, Arjantinlilerin üstesinden gelmek istediği oportünizm, huysuzluk ve sorumsuzluk gibi uygulamaların tekrarı anlamına gelen girişimlerin şiddetli bir eleştirisini ifade etmemek kaçınılmazdır.
* Pablo Sabatino ve Diego Domínguez
Kırsal Çalışmalar Grubu Üyeleri - UBA