Breathless'ın 1960 Mart'ındaki Paris prömiyerinden yaklaşık 50 yıl sonra bile taze kalması şaşırtıcı değil. Çağdaş kültürel eğilimlerle ve alışkanlıklarla senkronize edilen Jean-Luc Godard'ın başyapıtı, edebi referansları ile hem kültürel takıntısını hem de şeref rozeti takacak derece hakim olan düşüncelerini öngörüyor.
Etkileyici, hareketli ve nefesleri kesen film, sofistike ancak büyük ölçüde haksız inanç, huysuzluk ya da kinizmle kaplanmayan bir sinüzen felsefesi. Godard'ın süregiden düzenleme sisteminde filmin psikolojik olarak tutarlı karakterlerinin yaşadığı neden-sonuç ilişkisine dayanan bir dizi kurgusal film yönetmenlik kuralı olmaktan hiç vazgeçmedi ancak Godard'ın, bu sözleşmeleri öfke ya da tiksinti ile kurduğu anlamına gelmiyor. En azından henüz yok. Sinirsel geçmişin zenginliklerini çok derin takdir eden ve geleceğinin şekilleneceği kadar canlı bir şekilde görme fikri, heyecanın ve ihtimalin bulunduğu bir yönden geliyor.
Film DNA'sına kodlanmış sinemaya sahip olabilir ancak Godard ve Cotard'ın taşınabilir kamerasıyla anında Paris'in ihtişamını yakalayan dünyanın tanıdığı bir filme dönüşüyor. Belmondo ve Seberg karanlık bir binanın yanından diğerine doğru gezinirken hafifliğin ve gölgelerin tadını izleyin ya da kent sokaklarına doğru ilerledikçe Godard'ın profilinin atladığı kesiklerin ritmini takip edin. Elbette ki bu zevkler, bunları sunan sinema aygıtına benzersiz bir şekilde bağlı. Yine de en çok ödün veren filmlerden biri. Hem merakla dünyaya bakışı hem de filmin bunu yapabilme yeteneğini hatırlatan anlar bir harika.
Godard'ın dış dünyaya karşı tutumu, zaman geçtikçe daha karmaşık ve açıkça siyasi hale gelecek. Tıpkı bu dünyayı meşgul ettiği biçimsel yollar daha bulanık ve abartılı olacak gibi. Bazı açılardan Breathless, Godard'ın eserinde daha basit bir anı temsil eder. Sinemanın cinsiyet ve iktidar politikasındaki eski politikayı benimsemek kesinlikle eleştirel bir tavır sergiliyor.