Dünyanın bazı bölgelerinde küresel ısınma yıkıcı oluyor. Yağışların azalması, insan nüfusunun gıda alması için temel faaliyetler olan tarım ve hayvancılığı etkiliyor. Bunu Hindistan'da onlar da iyi biliyor.
Çiftçiler intihar etmeye başladı. Neden? Çünkü "yağmur yok" dedi Rani'nin bir pestisit yedikten sonra ölen dul eşi. Ve en kötüsü henüz gelmedi: Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) dergisinde yayınlanan bir araştırmaya göre, önümüzdeki yıllarda ülke sıcaklıklar yükseldikçe ve kuraklıklar şiddetlendikçe daha benzer trajediler yaşayacak.
Hepsi, hayvanlar ve bitkiler, yaşamak için suya ihtiyacımız var. Hayatın temelidir ve kıt olduğu zaman, çatışmalar ortaya çıktığında. İnsan dışı hayvanlar bunu bizimkine benzer şekilde çözer: filler gibi büyük ve güçlü iseler, örneğin, küçük bir su birikintisini ele geçirirler ve kimsenin yaklaşmasına izin vermezler; Ve küçüklerse, biraz bile içmeyi başarırlar.
İnsanlar, susuz kaldığımız zaman, ona erişmemizi engelleyenlerle müzakere etmeyi veya savaşmayı seçebilirler. Aslında olanlar var zarlar Üçüncü Dünya Savaşı petrol için değil, bölge için değil, su için olacak. Ama bazen insanlar daha da acımasız olabilir.
Hindistan'da, çiftçilik yüksek riskli bir meslektir. Nüfusun yarısından fazlasını (1.300 milyar) destekliyor, bu nedenle çiftçiler ülkenin kalbi ve ruhu olarak görülüyor. Buna rağmen ekonomik etkisi son 30 yılda azaldı. Böylece, Hindistan'ın gayri safi yurtiçi hasılasının üçte birini temsil etmekten, şu anda yalnızca% 15'e yani 2.260 milyar doları temsil ediyor.
Çiftçilerin intihar etmeyi seçmelerinin pek çok nedeni var: düşük hasat verimi, mali yıkım ve borç, az toplum desteği ... Bazıları büyük borçlardan kurtulmanın bir yolu olarak böcek ilacı içiyor, çünkü hükümet bazı durumlarda hayatta kalan aile üyelerine para garantisi veriyorintihar için ters bir dürtüdür.
2050 yılına gelindiğinde, ortalama sıcaklık yaklaşık 3ºC yükselecek, durumu daha da kötüleştiriyor.
Çalışmayı okuyabilirsin burada.