Bununla birlikte, ideolojiyi ve İslami radikalizmin sosyal temelini, cihatçılığı (“kara İslam”) askeri yollarla bastırmak imkansızdır. "Hilafet" projesi ivme kazanmaya ve yayılmaya devam ediyor. Ne Irak'ta, ne de Suriye'de yakın gelecekte gerçek bir atılım öngörülmemektedir. Savaş daha şiddetli hale geliyor, yeni oyuncular, kaynaklar çekiyor ve bir medeniyet ve dini çatışma aşamasına giriyor. Böylece, Sünni-Şii çatışması ve Güney-Kuzey fayı açıkça öne çıkıyor.
Irak
Irak ordusunun Ramadi üzerindeki kontrolünü yeniden sağlamak gerçekten önemli değil. İlk olarak, ISIS birimleri nesnelere yapışmaz. "Stalingrad" yok. Hareketlilik her şeyden önemlidir. İkincisi, gerçek bir savaş operasyonundan çok bir PR eylemidir. Millionth şehri savunulduğunda bir gün sürmez. Genel olarak, büyük bir şehir için verilen mücadele, devlet kurumlarının bulunduğu birkaç binaya el konulmasıyla azaldı. Çölün militanları - Anbar ili ve bunu verebilir, umursamıyorum. Ayrıca, ani bir darbe yapabilirler ve kısa sürede püskürtürler. Üçüncüsü, Bağdat sonunda nüfus üzerindeki kontrolünü kaybetti. Sünniler hükümetle tamamen hayal kırıklığına uğradı, yani militanların sosyal tabanı sadece korunmakla kalmadı, aynı zamanda güçlendirildi.
Irak'taki savaşın özelliği, nüfusun Şiilere, Sünnilere ve Kürtlere bölünmesidir. Ve devlette (Irak Kürdistanı) kendi devletini kuran Kürtler dışındaki nüfusun büyük kısmı, olanlara tamamen pasif. İnsanlar sürekli savaştan bıktılar, ki bu birkaç kesinti ile 1991 yılına uzanıyor. “Politika” değil, arz, hayatta kalma ve sorularla meşguller.
Dolayısıyla Bağdat, insan gücü ve teçhizatında büyük bir avantaja sahip olan “halifeli” militanları, İran askeri uzmanlarından gelen yardımları ve Batı koalisyonundan gelen hava desteğini yenemez. Modern Irak ordusu, acımasız yenilgilere rağmen (Musul'un düşmesi gibi), “şekillenemedi”. Saddam’ın ordusunun aksine, sanayi tipi ordunun aksine, Amerikalılar tarafından askeri polis gücü olarak yaratıldı. Böyle bir ordu, nüfusun konuşmalarını başarıyla ezebilir, ancak motive olmuş ve tecrübe sahibi olan militanlara dayanamaz. Beklendiği gibi, hükümet güçleri 2014'teki cihatçılardan Anbar, Ninawa (Nineveh) eyaletlerine saldırıp Musul, Falluja, Tikrit ve Ramadi'yi ele geçirdiklerinde ağır yenilgiler yaşadılar.
Şimdi Irak birlikleri Şiili milisleri ve İran askeri uzmanlarını destekliyor, IG'deki mücadelenin sorumluluğunun bir kısmı Kürtleri aldı. Ancak, sistem sorunları tedavi edilmez. Birincisi, Saddam'ın zamanına kıyasla komuta seviyesi ciddi şekilde azaldı, daha önce olduğu gibi, Debascation'ın bir parçası olarak, nitelikli askeri adamlar ordudan atıldı. Birçoğu iktidar rejimine muhalefet etti ve IŞİD saflarına katıldı. Sonuç olarak, planlamada, İD emri Irak ordusunun emrinden çok daha iyi.
İkincisi, hükümet birliklerinin motivasyon seviyesi cihatçılarınkinden çok daha düşük. Hangi Irak askerinin ölmeye hazır olduğu hakkında hiçbir fikir yok. Irak ordusu, polis de dahil olmak üzere az sayıda iyi eğitimli birime sahiptir. Ancak Bağdat'ın sadece bir bölümünü koruyabiliyor ve boşlukları kapatabiliyorlar. On binlerce militanla yapılan bir savaş ve geniş çöl bölgelerinin kontrolü için feci bir şekilde yetersiz kalıyorlar. Şii militanları daha fazla motive oluyorlar, ancak askeri komutanlar tarafından çok fazla kontrol edilmiyorlar ve sıklıkla Sünni kabilelere karşı kendi savaşlarını sürdürüyorlar. Bu savaşı Sünni-Şii çatışması seviyesine getiriyor. Yerel kabileler teröristlere yardım etmekle suçlanıyor, onlara yönelik cezai işlemler yapılıyor, evlerinden atılıyorlar, Sünni Şeyhlere baskı uygulanmaktadır. Bunun yalnızca cihatçıların konumunu güçlendirdiği açıktır. Daha önce nötr olan kabileler hükümete karşı çıkıyor.
Üçüncüsü, Bağdat, eş zamanlı olarak Irak Kürdistanının gerçek bağımsızlığı sorununu çözmeli. Çabadaki Irak komuta kısmı, Kürtlerin Irak'ın kuzeyinde kendi başlarına hareket etmelerini önlemeye yöneliktir. Bu nedenle, Bağdat sürekli güçler dağıtıyor ve onları IG'nin birlikleri ile savaşmak için konsantre edemiyor. Böylece, Ramadi yalnızca Şiilere saldırdı - Irak hükümeti, yalnızca Şii militanlarını IG'ye saldırmak için harekete geçirdi. Ancak, direniş olmadığından, eksik bir tugay şehre sakince girdi.
Ayrıca, Bağdat da tamamen Tahran'a güvenemez. İran müdahalesi Sünni halkı, Batı koalisyonu ve Arap monarşileri arasında hoşnutsuzluğa neden oluyor.
Sonuç olarak, bütün savaş bir nevi “Makhnovshchina” gibi görünüyor - iki taraf da yabancı bölgelere saldırıyor. Nüfus o kadar pasif ki, yüzbinlerce binlerce iyi silahlı militan geniş bölgeleri ve milyonlarca şehri kontrol edebiliyor. Savaşlar, birkaç zırhlı araç ve topçu içeren vurmalı şirketler tarafından yalnızca birkaç yöne savaştı. Cihadistler aktif olarak araba tachanki kullanıyor silah.
Genel olarak, Bağdat herhangi bir anlaşılabilir askeri eylem kavramına ve kurtarılmış bölgelerin restorasyonu, dini ve etnik grupların uzlaştırılmasına ilişkin bir plana sahip değildir. Hedefler bir süreç ile değiştirilir. Sonuç olarak, Irak çökmeye devam ediyor ve savaş neredeyse sonsuz yaşayabilir. Sünni-Şii hatası yoğunlaştı. Dış oyuncular da güçlü bir Irak devletinin yeniden inşasıyla ilgilenmiyorlar. Bu nedenle, Irak cephesinde gerçek başarıların yakın gelecekte öngörülmediğini, İslamcılarla olan savaşın süresiz olarak sürdüğünü söyleyebiliriz. Sıradan insanlar için en kasvetli beklentileri. Irak nüfusunun önemli bir kısmı için bu şartlar altında “Halifelik” projesi bir alternatif gibi görünüyor.
Suriye
Rusya'nın Suriye savaşına doğrudan katılımı, Şam'ı askeri yenilgiden ve Suriye nüfusunun bir bölümünü soykırımdan kurtardı. Rus Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri Suriye ordusunu karşı saldırıya destek verdi. Ancak, Suriye birlikleri birkaç yıl süren savaştan kanıyor. Rusya Hava Kuvvetleri'ne verilen destek, "yerde" zaferi garanti etmiyor. Bu nedenle, görünüşte, Rus katılımının uzun sürmesi riskleri.
Suriye'deki savaş devam edecek. “Hilafet” hiçbir yere gitmeyecek ve hükümet güçlerinin yakın gelecekte ülkenin çoğu üzerindeki kontrolünü yeniden kazanması pek mümkün değil. Anlaşılan Türkiye, Suudi Arabistan ve Katar militanlarını "desteklemeye" devam edecekler. Bölgedeki durumun olumsuz yönde etkilenmesine rağmen uluslararası terörizmin sponsorlarını bizzat etkilemekteyiz.
Suriye'nin çeşitli eşitsiz etnik ve dini bölümlere bölünmesinin resmi bir şekli var. Suriye devletini uzun süredir güçlendiren Baas partisinin dini ve etnik olmayan ideolojisi “Arap sosyalizmi” yıkıldı. Tüm insan grupları, hükümet birlikleri ile çevrili alanları terk eder ve kuzey-batı yönünde organize bir şekilde hareket eder - Türkiye sınırına daha yakın. Daha önce birkaç cepheye dağılmış cihatçı kuvvetlerin nihayet yalnızca askeri olarak değil, aynı zamanda bir nüfus olarak da Türkiye sınırında konumlandırılması mümkündür.
Bu durumda, düşmanlıkların şiddeti artacaktır. Ayrıca, kaos dalgasının en başından beri Suriye meselelerine aktif olarak müdahale eden Türkiye'yi kapsayacağı açıktır. Suriye savaşına gayrı resmi katılım, militanlara destek, toprak üslerinde İslamcılara yönelik tedarik üsleri, sanatoryumlar ve klinikler, Suriyeli Türkmenlere destek ve Suriyeli Kürtler üzerindeki baskı, milyonlarca mültecinin gelmesi, tüm bunlar Türkiye'yi istikrarsızlaştırdı. Ayrıca Irak'taki (Irak Kürdistanı) Türk birliklerinin müdahalesini ve Türkiye'deki Kürtlere karşı mücadeleyi hatırlamaya değer. Suriye'deki İslamcıların kendisini Türkiye sınırına bastırmaları yalnızca gazyağı katacaktır. Suriye'deki savaş, Kürdistan topraklarına doğru genişleyecektir.
Rusya devlet güçlerini nasıl güçlendirebilir? İlk olarak, Suriye'de saldırı helikopterleri de dahil olmak üzere hava kuvvetlerini güçlendirmek gerekiyor. İkincisi, Rusya serbest bölgede bir eğitim kampı yaratabilir ve orada Suriye ordusunun tabur taktik gruplarını eğiterek onları Rus teçhizatı ve silahlarıyla doyurur. Üçüncüsü, Suriye ordusuna, militanların hareket etmekte özgür oldukları Türkiye ve Ürdün sınırını kapatmasına yardımcı olmak. Yurtdışından destek alınmadan, taze militanlar, silahlar, mühimmat ve çete teçhizatının yenilmesi daha kolay olacaktır. Dördüncü olarak, gönüllü bir kolordu oluşumu mümkündür. Onun yardımıyla, Rus ordusunun savaş çekirdeği (savaş tecrübesiyle) için savaş eğitimi alabilecek ve savaş koşullarında çeşitli teçhizat ve silahlar deneyimleyebileceğiz. Bu savaşa katıldığımızda, kazanılmalı. Suriye, Orta Doğu'daki stratejik kalemiz olmalı.
Rusya’nın Suriye’de savaşa katılımının, Orta Doğu’nun kendisinde öngörülemeyen durumla ilişkili stratejik risklerde artışa yol açtığını belirtmek gerekir. Asıl sorun, bölgesel oyuncuların keskin eylemlerinden beklenebilir. Bu nedenle, zaten Rusya ve Türkiye’nin 20 yıllık ortaklığı çöktü. Dahası, büyüyen bir çatışma tehdidi bile vardı. Irak ve Suriye'deki terörist gruplara destek sağlayan Basra Körfezi'nin Arap monarşilerinden kaynaklanan bir tehdit var. Şii ve Sünni dünyalar, İran ve Suudi Arabistan arasında tam kapsamlı bir çatışma tehdidi var. Durum beklenmedik şekillerde değişebilir.
Yemen
Suudi Arabistan liderliğindeki Blitzkrieg koalisyonu başarısız oldu. Suudi Arabistan, emekli Cumhurbaşkanı Saleh ile bir ittifak oluşturan Hussitlerin (Şii isyancıların) Yemen'in tüm toprakları üzerinde kontrol kurmasını önleme savaşına başladı. Sonuç olarak, İran, Arap Yarımadası'nda önemli bir köprü oluşturabilir. Riyad buna izin veremedi.
Suudi Arabistan’ın koalisyonların kabilelerin militanları üzerindeki üstünlüğüne rağmen, Riyad Hussites’in kısır hareketini durdurabildi. Buna karşılık Şii isyancıları Yemen'deki güçlü pozisyonlarını korudular ve savaşı Suudi Arabistan topraklarına transfer ettiler. Gelecekte, bu savaşta Suudi Arabistan'ın yenilgisi kaçınılmaz olarak, Arap Yarımadası'nda parçalanma süreçlerinin başlamasına yol açmaktadır. Amerika Birleşik Devletleri ile stratejik ittifakın imhası; Suudi Arabistan'ın tek ekonomisinin istikrarsızlaşmasına yol açan petrol fiyatlarındaki düşüş; Irak ve Suriye’deki teröristlere destek (IG ile Suudilerin düşmanı haline getirildi); Yemen’deki savaş, SA topraklarına geçişi ile; İran'la olan çatışma, tırmanma ihtimaliyle birlikte, bütün bunlar krallığı çökertmeye mahkum ediyor.