Sanatı uzay takıntılı bir multibilyonerin hayal gücünü yakalayan bir jeolog, kısmen Dünya'ya sırtını yaslayan doğum sonrası depresyondan kaçmanın bir yolu olarak Mars'ta yeni bir konser kabul ediyor. Ama gelir gelmez şok edici bir keşifte bulunur ve birdenbire evinden milyonlarca ve milyonlarca mil uzakta olan bir uzay kolonisine güvenemeyeceği yabancılarla çevrelenir.
Hugo ödüllü Emma Newman'ın Planetfall serisi Before Mars'taki son romanının ilk bölümüne özel bir bakışımız var . Anna Kubrin, ailesini geride bıraktığı için biraz pişmanlık duyarak ve altı aylık fiziksel ve zihinsel olarak yorucu bir yolculuğun ardından kafası karışmış halde Mars'taki uzay aracından inerken başlıyor. Ancak alışmaya başladıkça, geldiği Mars'ın göründüğü gibi olmadığını keşfeder.
Uyarı: Bu alıntı uzun bir okuma parçası, ancak kesinlikle zaman ayırmaya değer ve sonuna kadar okuduğunuzdan emin olun.
Ben bu sahilde değilim. Dalgaları görüyorum ve kıyıya vurduklarını duyuyorum. Hatta dudaklarımdaki tuzu tadabilir ve ayak parmaklarımın arasında kum taneciklerini hissedebilirim. Derin nefes alıyorum ve birkaç dakikalığına canlı, temiz havanın ciğerlerimi doldurduğuna inanıyorum. Gözlerimi kapatıyorum ve başımı bir ayçiçeği gibi gökyüzüne doğru eğiyorum, güneşin ısısının tenime girmesine izin veriyorum ve karanlığı göz kapaklarımın derin pembesine çeviriyorum.
Ama bunların hiçbirini yapmayı seçmiyorum. Şimdi sadece hareketlerden geçiyorum. Ve bu yeterli değil.
Tam işarette havlayan bir köpek var, yaklaşırken nefes nefese kalması sesi yükseliyor. Bu ilk olduğunda, Bazalt'ın bana çarpacağını düşünmüştüm, ama şimdi onun geçip gittiğini biliyorum. Gözlerimi tekrar açtığımda, sörf ve havlamaya daldığında tüm ıslak kürkü ve coşkusunu görüyorum. Aptal köpek, yine sevgiyle düşünüyorum. Ama eve giderken arabayı koktuğunda ilk seferinin aksine, onunla olmak için korkunç bir özlem duyuyorum.
"Anne!"
Kızımla yüzleşmek için dönüyorum, tombul bacakları sığlarda kürek çekiyor, kolları gerilmiş, böylece küçük elleri babasının baş parmaklarını tutabilir. Kürek mi çekiyorsun Mia?
"Anne!"
Gülünç güneş şapkasının fırfırlarının altında yüzünü göremiyorum. Ama Charlie'nin yüzünün güneş kremine rağmen pembeye döndüğünü görebiliyorum. Kızıl saçları zaten bazı yerlerde beyaz-sarı renkte ağartılmış ve burnundaki çiller bir ay öncesine göre daha koyu kahverengimsi turuncudur. Mia'yı izliyor, durgun adımlarına gülümsüyor ve bacaklarının yukarı, öne ve aşağı hareketleri, kolay bir yürüyüşe dönüşmek için çok yeni bir yürüyüş.
"Buraya daha önce gelmeliydik!" diyor. "Mia onu seviyor!"
Ufku arayarak uzağa bakıyorum. Daha önce gelemedik ama söylemeyeceğim. Ve burada olmamızın sebebi onun düşündüğü kadar saf değil. Mia için değil. Bu benim için. Her zamanki gibi bencilce, bu sahile gelip değerli bir şeyi yakalamak için kayıt yapmak istedim. Yanımda götürmek için bir şey.
Anna?
Charlie bana baktı ve her şey yolundaymış gibi gülümsüyorum. Yüzümde kırılganlık belirtisi aradığını görebiliyorum. Biz buna indirgendik; gülümsediğimde bile endişeleniyor.
Gitmeliyiz, dedim. "Yanmaya başlıyorsun."
Şapkamı takacağım. Mia'yı sörfün dışına çıkarır ve dev adımlar atarken önündeki kumda onu savururken büyük bir zevk alır. Havluya ve piknik kalıntılarına geri dönmelerini izliyorum ve Mia'nın giderken yaptığı gevezelikleri dinliyorum.
Çömeliyorum, bir avuç dolusu kumu alıp, tanecikleri ve minik kabukları inceleyebiliyorum. Ailemi izlemekten daha kolay. Bunu ilk yaptığımda onlara ne zaman söyleyeceğimi merak ediyordum. Charlie, ayrıldığım haberini nasıl alırdı. Tartışmaları sıraya diziyordum, kaçınılmaz öfkesine ve sıkıntısına geri dönmeye hazırdım. Ancak bu düşünceler kaydedilmedi. Tam da gördüğüm, koktuğum, dokunduğum ve duyduğum şey.
Kum tanelerini yakınlaştırmak için lenslerimi kullanarak, yalnızca büyütmenin ortaya çıkarabileceği minik şekilleri ve renkleri inceliyorum. Çoğunun parmaklarımın arasından düşmesine izin verdim ve cildime yapışık kalan lekeleri yeniden yakınlaştırdım. Bir zamanlar denizde yaşamış olan kireçlenmiş organizma kabuklarına, mercan parçacıklarına ve şeftali renginde bir kabuk parçasına dönüşürler. Küçük olivin topakları, birkaç kuvars lekesiyle birlikte okyanusun şiddeti ile pürüzsüz bir şekilde yuvarlandı.
Avucumdaki mikroskobik dünyayı incelerken bile, Mia ve Charlie'ye gitmem gerektiğini biliyordum. Ama piknik sırasında onları yakından kaydetmeye çalıştım ve ağlamak istemeye devam ettim. Bugün şımartmak istemiyorum. Bunu çok kez yaptım. Yaptı; Bunu çok kez yaptım. O günü sahilde mahvetmek istemedim. Mükemmel olması gerekiyordu.
Ama yeterli değil.
Her zaman olduğu gibi ellerimdeki son kum tanelerini fırçalıyorum ve kıyı şeridine bakıyorum. Kayalıklarda açığa çıkan farklı kaya katmanlarını tanımlamadan yardım edemem. Dalgaların binlerce yıllık amansız enerjisiyle oyulmuş yakındaki bir mağarada denizin gürleyen sesini görmezden gelmek imkansız. Kıyı şeridinin biraz aşağısında, denizde duran bir kaya yığını görüyorum, şimdi bir zamanlar uçurumun parçası değilmiş gibi görünüyor. Gözlerimi gölgeleyerek ona baktım, denizin buruna olan eski bağlantısına karşı nasıl çarptığını, daha yumuşak kayayı nasıl sallayıp parçaladığını hayal ettim. Onunla uçurumun geri kalanı arasında sağlam bir delik, denizin yığınla kaynağı arasındaki boşluğu parçaladığı açık bir yara, karaya kalan her şeyden geriye kalan ince bir kaya köprüsü hayal ediyorum. Sonra son bağlantının çöktüğünü, kayanın kükremesinin denize düştüğünü, yığının kendi kendine mahsur kaldığını hayal ediyorum.
"Anna," Charlie seslendi. Gel ve bir içki al.
Ona ve Mia'ya baktım, aramızdaki kum gerildi ve sanki bacaklarımın yerinde durduğunu hissediyorum. Aramızdaki mesafeyi geçemiyorum. İyiyim, teşekkürler, diye aradım ve okyanusa döndüm.
Tüm mersive'ler gibi, tam duyusal hafıza kayıtları bile bayatlıyor. Bu günü kaydettiğimde beni sular altında bırakan duyguların yankıları var, ilgili sinirsel yolların çipimin çalmasıyla aydınlatılmasıyla tetiklendi, ancak ilk geri dönüp bu kayda battığımdan daha zayıf. Bu yollar, o zamandan beri yaşanan diğer tüm duygular tarafından çarpıtıldı, sadece seyreltmekle kalmadı, aynı zamanda o olivin cipsleri gibi temelde değişti. Bu günün sahilde çalınması düşüncelerimin ve duygularımın yıkanmasıyla alt üst oldu, keskin kenarları yumuşatıldı, orijinal ham şekli yumuşatıldı. Ve şimdi kargaşaya eklenen yeni bir duygu var, görmezden gelmek için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum.
Korkuyorum.
Korkuyu kabul eder etmez onu bastırmaya çalışıyorum. Garip bir şekilde, burada güneş ışığının gücünü hiçbir şeyin değiştirmemesine şaşırdım. Bu bir rüya olsaydı, arkamda gökyüzünde bir şimşek çakardı. Gölgesi kumun üzerinde uzanacak, kendi gölgemi yutacak, hafif esintiyi şiddetli rüzgârlara çarpacak ve dalgalara beyaz tepeler ekleyecekti. Mia ve Charlie, yükselen fırtınaya baktılar; Muhtemelen ağlamaya başlayacaktı ve kum bacaklarını sokarken aceleyle pikniği toplayacaktı. Hepimiz korkunç bir şeyin geldiğini, bu kırılgan sıcaklığı sona erdirecek ve bu doğal güzellik cennetini, bizi dalgalarla ve yağmurla bizi oradan uzaklaştırmak isteyen bir şeye çevirecek yıkıcı bir şeyin geldiğini bilirdik.
Ama gökyüzü mavi kalıyor ve bulut hayal gücümde bir yankıdan başka bir şey değil, zihinsel koridorlardan şu an bulunduğum yere, nedeninden çok uzakta yankılanıyor. Evet, bu sahildeyim ve güneş parlıyor ve ailem güvende ve mutlu. Herşey iyi.
Belki burada kalabilirim. Sonsuza dek. Ailemin hemen orada olduğunu bilmek, ben orada olmadan mutlu, daha iyi durumda. Evet, burada olsam daha iyi, su sadece birkaç adım ötede.
"Dr. Kubrin? "
Kadının sesi beni sarsıyor. Bu kaydın bir parçası değil!
"Dr. Kubrin, bağlantı şimdi yapıldı. Daldırmaya son vermeniz ve karaya çıkmanız gerekiyor. "
Aptalca, sesin kaynağını aradım. Bağ? Ne hakkında konuşuyor?
“Daldırmayı şimdi bitirmelisiniz Dr. Kubrin, yoksa bunu kendim yapmak için adımlar atacağım. İnme zamanın geldi. Geldin. "
"Geldi mi?" Plaja bakıyorum. Sonsuza kadar buradaydım, değil mi?
Evet, Dr. Kubrin. Daldırma, yolculuktan kaynaklanan uzun süreli yalnızlık ve düşük-g ortamında olmanız nedeniyle yönünüzü şaşırmış durumdasınız. Endişelenecek bir şey yok. "
"Nereye vardın?" Soruyorum.
Bir duraklama var. “Mars'ta Dr. Kubrin. Mars'a vardınız. "
"Daldırmayı sonlandırın."
Dalgalar imkansız bir şekilde durur ve denizin sesi derin bir seviyede korkutucu olan korkunç hızlı bir sonla biter. Plajdan ayrılmadan önce Charlie ve Mia'ya son bir kez bakmak için dönüyorum, ama elbette yapamam. Bu bir kayıttır, tam olarak oluşturulmuş bir sanal ortam değildir.
Bir an tamamen karanlık oluyor ve sonra son altı aydır benim evim olan zanaatın içini görüyorum. Vücuduma bakıyorum, uçuş tulumuyla kaplı, havalandırmadan mavi yazlık elbise yerine havalanmak (ve kendi yolum olsa yanmak) için sabırsızlanıyorum. Kaydedildiği zamankinden daha hafifim, hayatımda hiç olmadığım kadar zinde, buradaki yolculuğun neden olduğu kaçınılmaz düşüşü hesaba katarsak bile. Mini santrifüjün kapısına bir göz attım. Elimde olsa geminin bütün bölümünü de yakardım.
Çipim ilk implante edildiğinde oynadığım mersivelerdeki uzay aracına hiç benzemiyor ve hatta sadece yanlış gibi görünse bile. Tasarımda hoş bir estetik, arkalarında tüm teknolojiyi gizleyen pürüzsüz çizgiler veya şık paneller düşünülmez. Neredeyse her santim beni hayatta tutmak ve mümkün olduğunda rahat etmek için tasarlanmış ekipmanlarla dolu. Şu anda bulunduğum koltuğun hemen arkasına yerleştirilmiş ana bölümde tüm vücudumu uzatmam için yeterli alan var, ama hepsi bu. Geminin geri kalanı - yüceltilmiş bir roketten biraz daha fazlası - kargo ve vücudumun yolculuk sırasında düzgün çalışmasını sağlamak için tasarlanmış bölmeyle dolu. Ben sadece daha zorlu ihtiyaçları olan kargo türüyüm.
Önümdeki geniş ekran roketimin yapay zekası ile Mars Principia üssü arasındaki iletişimle dolu. Beynimi, yakın zamanda Mars'a inen bir roketin kokpitinde olduğuma ve Dünya'daki bir kumsalda olmadığıma ikna etme çabasıyla, daldığımdan beri olanları takip ederek onu tarıyorum.
İki yapay zeka arasındaki "sohbetin" çoğu üs ile benim gemim arasındaki bağlantı koridorundaki bir sorunla ilgili - Arnolfi'nin bahsettiği bağlantı - çözüldü. İnmem gereken yeşil bir ışık var. Bu kanlı teneke kutuya tırmandığımdan beri tek yapmak istediğim buydu ve şimdi, garip bir şekilde, kendimi isteksiz buluyorum. Bir an için dış kameralara bakmayı düşünüyorum ama buna karşı karar veriyorum. Bir kamera merceğinden yeterince Mars gördüm. Bir dahaki sefere baktığımda, kendi gözlerimle olmasını istiyorum, sadece benimle manzara arasında kaskımın alçı camı olsun.
Gelen bir aramayı gösteren ekranda bir simge yanıp söner. Bu özelliği devre dışı bırakmış olmam gerektiğini fark etmeden önce sinir çipimin Yapay Kişisel Asistanı'ndan karşılık gelen bir ping eksikliğiyle kafam karıştı. Aylardır ihtiyacım olmadı. Çağrıyı simgeye iki saniye uzun bir bakışla yanıtlıyorum ve ekran, brifingimden tanıdığım bir kadının yüzünü gösterecek şekilde değişiyor. Dr. Arnolfi, nörofizyolog ve psikiyatrist. Saçları kumlu kahverengi, iri gözleri uzun kirpikli mavi. Yine de beklediğimden daha yaşlı görünüyor, en azından altmışlı yaşlarının başındaydı ve yüzü bitkinliğe düşecek kadar yorgun. Brifing dosyalarında yer alan fotoğrafının ne kadar zaman önce çekildiğini merak ediyorum. Muhtemelen Mars'a gitmeden önce. Bu sadece bir yıl önceydi ve en az on yaş büyük görünüyor. Kahretsin, bu görevin yüzüme yapacağı bu mu? Belki de daha güncel bir fotoğraf çekemeyecek kadar kendini beğenmiş.
Gülümsüyor ve ben kendimi geri vermeye zorluyorum. Ben pratik yapmıyorum. “Mars'a hoş geldiniz Dr. Kubrin. Gecikme için çok üzgünüm. Aletlerden birine biraz toz karıştı ve bize yanlış bir okuma veriyordu, böylece göbek koridoru takılıp hava geçirmez bir conta oluşturmayacaktı. Şimdi çözüldü. "
Başımla onayladım. O zaman hemen cevap vermem gerektiğini hatırlıyorum. "Anlıyorum. İyi. Teşekkür ederim."
Arnolfi, "Yeni gelenlerin gemiden inme konusunda isteksizlik hissetmeleri çok yaygındır," diyor, "gemiden ayrılmayı ne kadar dört gözle bekleseler de. Kargaşa zamanında aşina olan bir yerden ayrılmak zor olabilir. Çelişkili görünebilecek çeşitli duyguları hissetmek tamamen normaldir. "
Nasıl hissettiğime karar verme şekline ve sanki bir teşhis istemiş gibi yorum yapmasına kaşlarını çatarak kaşlarını çattı. Kanlı psikiyatristler. Hepsi aynı. Birkaç dakika içinde çıkacağım. Önce birkaç şeyi kontrol etmek istiyorum. " Hazır olduğumda gideceğim.
Başını salladı ama bahaneme inanmadığını söyleyebilirim. “Bunlar sizin için asimile edilecek çok sayıda yeni bilgiyle zorlu birkaç gün olacak. Hepimiz sizinle düzgün bir şekilde tanışmak için sabırsızlanıyoruz ve burada kalışınızı tatmin edici ve rahat kılmak için elimizden gelen her şeyi yapacağız. " Beni yönettiğine dair bir his var, önerilerine katılık, muhtemelen ataletime meydan okumak için. Güveni ve profesyonel tavrı etkileyici ama beni ona sıcak tutmuyor.
Teşekkür ederim, dedim.
Ben ondan hoşlanmadım. Aramayı bitirdim ve boş ekrana bakıp neden bu kadar hızlı bir karar verdiğimi anlamaya çalışıyorum. Yeterince arkadaş canlısı görünüyor. Kibar. Altı aydır gerçek zamanlı olarak etkileşim kurduğum ilk kişi olduğu gerçeğini açıklamak istiyorum ama gerçeği biliyorum. Çünkü buradaki akıl sağlığımdan o sorumlu. Dosyamı okumuş olacak. Beni, onu tanıdığımdan çok daha iyi tanıyor ve bu benim emeklememe yapışıyor.
Ambar kilidi, kapandığından beri ilk kez yeşil bir ışık göstererek, kapının kilidinin açılmasının ve açılmasının güvenli olduğunu belirtir. Beni koltukta sıkı bir şekilde tutan koşum takımını serbest bırakıyorum ve hemen yüzmeye başlamadığım için küçük bir heyecan hissediyorum. Başım ağrıyor ve Mars yerçekiminin daha zayıf olmasına rağmen zaten yorgunum. Dünya'ya döndüğümde nasıl hissedeceğimi düşünmekten korkuyorum ve yerçekimini üç kat daha güçlü hissetmeye başladım. Yine de burada bir doktor var ve hemen kontrol edeceğim. Bunu dört gözle beklemiyorum.
Ambarın kilidini açmadan önce, geminin bu bölümüne yanımda getirmeme izin verilen küçük kasayı alıp her şeyin içinde olup olmadığını kontrol ettim. Mia ve Charlie'nin saçlarının minik kıvrımlı zencefil ve sarı buklelerini soluk mavi bir kurdeleyle bağladım ve şefkatle öpüyorum. Buraya geldim, diye fısıldadım. Ben ölmedim ya da başka bir şey.
Eve gitmek istiyorum. Burada olmamam gerekiyor. Gözlerimi sıkarak dudaklarıma bastırıyorum. Artık kokmuyor. Son birkaç aydır çok fazla hallettim. Kutunun içine geri koyarak, ağlama dürtüsü geçene kadar yukarı bakıyorum ve ardından avucumu kilit ekranına bastırmak için kapağa doğru yol alıyorum. Kimliğimi okuyor ve ayrılmanın güvenli olduğunu onaylıyor ve bir tıslama ile kilitler açılıyor. İçimde bıraktığım her cesaret kırıntısını toplayarak, kapağı itiyorum ve roketin yaşam kapsülünü üsse bağlayan kısa bir geçici koridor ortaya çıkararak açılıyor. Geri çekilebilir segmentleri, yerine kilitlendiğinde bile görülebilir ve yeterince sağlam görünse de, kendime güvenerek adım atmıyorum. Başım dönüyor ve garip bir şekilde tüm uzuvlarımın farkındayım. Sonra, uçuşun ilk birkaç saatinde kollarımın ve bacaklarımın hala orada olup olmadığını nasıl kontrol ettiğimi hatırlıyorum. Bu aşırı farkındalık, tekrar yerçekimini hissetmenin bir yan etkisi olmalı.
Koridor yaklaşık beş metre uzunluğunda ve en uçta asansöre benzeyen metal bir kapı var. Açılır ve Dr. Arnolfi tekerlekli sandalyesi boş bir adamla çıkar. Onu temel doktor olarak tanıyorum - birkaç disiplinde eğitim almış olmasına rağmen, birincil rolü bu. Açık kahverengi tenli, koyu kahverengi gözlü ve siyah saçlı. Dr. Asil Elvan bana gülümsüyor ve bir tanesini ona vermeyi daha kolay buluyorum. Arnolfi asansörde asılı dururken sandalyeyi koridorda iter.
Dr. Elvan elini uzatarak, "Mars tekerlekli sandalyesine hoş geldiniz," dedi. “Kendinizi iyi hissetseniz bile, lütfen yardımı kabul edin. Ben fiziksel değerlendirmenizi tamamlayana ve yolculuk bittikten sonra bazı şeyleri çözene kadar buna ihtiyacınız var. "
Tokalaşma kısa sürüyor ve Dünya'dan ayrıldığımdan beri ilk insan temasında ellerim daha sonra karıncalanıyor. Çantamı alırken elime baktığımı fark etti, sandalyenin arkasına yerleştirdi ve yerine bağladı. "Sarılmaya ihtiyaç duymak?"
Kendime hayran kaldım, başımı salladım ve beni kucakladı. O sıcak ve gerçektir ve hafif bir antiseptik sabun kokar. Olağanüstü rahatlatıcıdır. "Bu, Mars'a sarılmanıza hoş geldiniz," dedi sessizce. İyi olacak.
Rahatlama ve yorgunluktan biraz sarktım ve beni sandalyeye oturtmak için serbest bıraktı. Eğildim ve ayaklarımı dinlendirmesine izin verdim. Beni asansöre doğru iterken neşeyle, "Lütfen kollarınızı her zaman aracın içinde tutun," dedi.
Arnolfi ona geldiğimde elini uzatıyor ve ben onu sallıyorum. Sonunda tanıştığımıza sevindim. O gülümser. “Dr. Elvan'dan her şeyi netleştirdikten ve biraz daha iyileştikten sonra, sizinle buraya yolculuk ve buraya yerleşmek hakkında konuşacağım. Herhangi bir sorunuz varsa, sormaktan çekinmeyin. "
Seni onlarla rahatsız etmeyeceğim, dedim. Temel AI olmalıdır. . . " Duruyorum. Sanal bir el sıkışma olmadı. APA'ma ping atıyorum ve daha önce gelen aramayla beni uyarmadığında fark etsem de, seyahatten bu yana onu aktif moda geri koymadığımı görüyorum. Kahretsin, sandığımdan daha fazla bittim. Basit bir düşünce komutuyla etkinleştiriyorum ve Mars Principia AI ile el sıkışma hemen onaylanıyor. Tanıdık simgeler vizyonumun sağ tarafında beliriyor: mesajlar, notlar, medya ve Mars Principia için yeni bir tane. Brifingden hatırlıyorum ki, hem üssün hem de onu çalıştıran yapay zekanın adı. "Böylesi daha iyi," diyorum Dr. Elvan sandalyemi asansöre doğru iterken, Arnolfi sonuç olarak bir köşeye bastırdı. "Artık tamamen çevrimiçiyim."
Elvan aşağı inmek için düğmeye bastığında, temel AI üzerinden yeni bir mesaj gelir. Charlie'den. Anında açmak istiyorum ama bu bir video dosyası ve şu anda hak ettiği ilgiyi ona veremiyorum.
Asansörün içi sade ve işlevseldir. Onarımlara erişimi kolaylaştırmak için yapı açığa çıkar ve kablo mekanizması şeffaf bir alçıpan tavan panelinin arkasında görünür. İlk hayal kırıklığıma hayret ediyorum. Ne bekliyordum, Mars dekoru mu? Tozuyla aynı renkte bir peluş halı mı?
"Yolda öz bakım rejimini nasıl buldunuz?" Elvan soruyor. Test ettiğiniz bazı yeni ilaçlar olduğunu biliyorum. Santrifüjün üstesinden gelmeyi kolaylaştırdı mı? "
Daha kolay olduğunu bilmiyorum, dedim. "Bir karşılaştırma temelim yok. Yine de beni hasta etmedi; Bunun bazı insanlar için bir sorun olduğunu biliyorum. " Santrifüj hakkında sızlanmıyorum ve vücudum yapay olarak yaratılan yerçekimine maruz kalabilmek için günde birkaç saat geçirmek zorunda kalmıyorum. Uçağında da aynı rejimi yaşardı ve ben kötü bir izlenim bırakmak istemiyorum. Ve buraya geldiğimde altı haftalık iyileşme sürecinden geçmektense her gün döndürülmek daha iyidir. "Yine de şu anda hissettiğimden daha iyi hissedeceğimi umuyordum."
Başını sallıyor. "Her zaman biraz şok edici, ama çok daha kötüsü olabilirsiniz. Görünüşüne ve yürüyebildiğine bakarsak, kemiklerin ve kaslarının çok da kötü olmadığını düşünüyorum. Beyniniz ve gözleriniz bu küçük sabit yerçekimine yeniden alışmak zorunda; bu yüzden başın dönüyor. Çok kötü olmayacak. Seni hemen ayağa kaldıracağım - endişelenme. "
Uçuş öncesi eğitimine ve altı aylık uzay yolculuğunun vücuduma ne yapacağına dair bilgi barajını düşünüyorum. Roket beni radyasyondan ve en olağanüstü güneş patlaması olayları dışında herhangi bir şeyden koruyacak kadar iyi yalıtılmıştı, bu yüzden hiç kimse bu tür bir maruz kalma konusunda çok endişeli değildi. Asıl sorun ağırlıksızlıktı. İnsan vücudunun iyi çalışması için yer çekimine ne kadar bağımlı olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. İlk antrenman seansını tam bir karmaşa içinde bıraktım ve neredeyse hepsini iptal ettim. Sod Gabor ve "harika fikri" - vücudunu cehenneme atan o değildi. Bunu multibilyoner patronuma şahsen söyleme cesaretini toplayamadım, bu yüzden ertesi gün geri döndüm ve son on yılda Mars'a ve Mars'tan uçarak insanların nasıl daha kolay hale getirdiği tıptaki gelişmeler hakkında daha fazla şey öğrendim. insanları uzun vadeli etkilere karşı korumak. Beni sakinleştirdi. Eğitmenlerden birinin belirttiği gibi, "Gabor tüm bu parayı seni Mars'a göndermek için harcayacaksa, vardığında seni zinde bir durumda isteyecek, değil mi?" Mini santrifüjün beni çoğundan koruyacağını açıklamadan önce bana tüm dehşeti anlatmaları farkımdan kaçmadı. Sanırım günlük rejimi takip edeceğimden emin oluyorlardı.
Asansör aşağıya iner ve kapı açılır. Londra'daki herhangi bir yeraltı otoparkında görülebilen aynı işlevsel baskılı pervazlarla kaplı bir koridor ileride uzanıyor. Tek fark renktir; Normal beton kalıpların her yerde bulunan gri yerine, bunlar Mars'ta hasat edilen ve yapı malzemeleri olarak yeniden şekillendirilen malzemeler kullanılarak Mars betonundan yapıldıkları için sıcak bir paslı kırmızıdır.
Bu üs, oyun masalarında hiçbir şeye benzemiyor. Mars'ın panoramik manzaraları yok ve ben dışarı çıkana kadar da olmayacak; üssün çoğu, sakinleri toz fırtınalarından ve ince atmosferden geçen radyasyondan korumanın en ucuz ve en güvenli yolu olarak yer altına inşa edildi. En tehlikeli toz fırtınaları oldukça nadir olsa da, meydana geldiklerinde kimse yüzeyde olmak istemez.
Bakılacak bir şey olmasa da hala bir heyecan var. Yıllardır burada yaptıkları şovu izliyorum ve koridorda yürümeye başladığımızda, burada olmayı hayal ettiğim her zamanki gibi, sunum yapanlardan biri, izleyiciyi Mars Principia'daki yaşamın başka bir yönünü görmeye yönlendiriyor. Bu, aslında buraya gelmenin bir olasılıktan çok önceydi, favori bir hayalin bulanık parıltısına sahipken. O zamandan beri, sanal simülasyonlarla bu üssün etrafında dolaştım, o kadar çok kez her şeyin nerede olduğunu biliyorum ve şimdi burada olmak gerçekten garip geliyor. Hâlâ Dünya'daysam ve bu akşam eve gidebilirsem diye, APA'ma daldırmayı sona erdirme talimatı vermek için bir cazibe var. Bunu yapamayacağım düşüncesi beni biraz buruşturuyor. Bu saçma plana neden evet dedim?
Uzuvlarınızın fazlasıyla farkında mı hissediyorsunuz? Elvan başımı salladığımda “Her şey normal. Beyninizin sabit yerçekimi ortamında propriyosepsiyonu nasıl işleyeceğini hatırlamasına yardımcı olmak için APA'nızla yapabileceğimiz birkaç şey var. " Belki de sessizliğimi endişeyle karıştırmıştır. "Sanal programa da ayak uydurdun mu?"
Evet, hepsini yaptım. Gerçekten istemediğim günlerden bahsetmiyorum. İlk zamanlarda bir çift vardı, ama sonra MyPhys depresyonun erken aşamalarını belirledi, iznim olmadan nörokimyasal bir analiz yaptı ve yazıcıdan bana bazı ilaçlar yaptırmasını sağladı. Onları alma arzusunu toplayamayınca, yazıcı onları yemeğime dahil etti.
"İyi. O zaman yirmi dört saat içinde ayağa kalkacaksın. O zaman maraton koşabileceğinizi söylemiyorum, ancak tüm tavsiyelerime uyarsanız, sizi üç ila dört gün içinde gezici geziler için bırakabilirim. "
Koridorun sonuna ve bir dizi çift kapıdan tüm farklı alanlara ulaşılabilen üssün orta merkezine ulaşıyoruz. Birkaç büyük ekran (hepimizin yontulmuş olduğunu düşünürsek beni şaşırtıyor), sandalyeler ve ekipman rafları var, bunların çoğu keşif ve etütle ilgiliydi. Rahat olmaktan çok iyi aydınlatılmış ve işlevseldir. Bu odanın girişlerinde, evdekiler kadar iyi laboratuarlar ve şu anda beşinci olduğum takım için odalar var. Elvan beni medbay ve spor salonuna doğru yönlendirmeye başladı. Arnolfi'nin de o bölgede bir laboratuvarı olduğunu biliyorum.
Arnolfi, "Kişisel eşyalarınızın ve kargonuzun kamaranıza konulmasını sağlayacağım," diyor. "O zaman iyi doktorla işin bittiğinde, yerleşmek için ihtiyacın olan her şeye sahip olacaksın."
Teşekkürler, dedim. "Diğerleri nerede?"
“Banks ve Petranek bir seferde. Şimdiye kadar geri döneceklerini umuyordum ama gecikmişlerdi. Yakında dönecekler. "
Henüz Banks ile tanışamama konusundaki hayal kırıklığımı gizleyerek, Arnolfi'nin kibar ve misafirperver olmaktan başka bir şey olmamasına rağmen ilk içgüdülerimi sallayamadığını izliyorum. Onunla iyi geçiniyor musun? Medbay'a giderken Elvan'a soruyorum.
Arnolfi? Evet, onunla geçinmesi çok kolay. Hepimiz. İşe alma kriterlerinden biri buydu. "
Bana göre değildi sanırım, ama ikimiz de bu noktayı öne sürmüyoruz. Onlarla aynı şartlara tabi değildim ve burada olma ayrıcalığı için birkaç bin adayla savaşmadım. Bu üssün içindeki herkes - bu gezegendeki! - Gabor şirketinin bir çalışanı olsa da, yine de buradaki yerlerini kazanmak için rekabet etmek zorundaydılar. Bu temeli, şirketteki en parlak, en formda ve en dikkat çekici dört kişiyle paylaşacağım. Yine, neden burada olduğumu sorguluyorum. Neden Gabor beni gönderdi, binlerce nitelikli insandan birini değil? Benden daha iyi jeologlar ve daha iyi sanatçılar var. Burada olmama neden olan olaylar dizisi her zamanki kadar olası görünmüyor. Bazıları, birinin sanatının dünyadaki en zengin adamlardan birinin dikkatini çekmesinin iyi bir şans olduğunu söylerdi. Henüz ikna olmadım.
Medlab, tamamı GaborCorp kiti olduğu için Dünya'dakilere benzer ve beton duvarlar temizliği kolay turkuaz mavisi panellerle kaplanmıştır. Kırmızı koridorlardan sonra renk değişimi hoş ve muayene yatağı, çeşitli test sonuçları gelirken dinlenebileceğim kadar rahat. Kemik yoğunluğum ve kas tonum oldukça iyi ve Elvan heyecanla yeni ilaç rejiminin yarattığı farktan ve sonuçlarımın ne kadar mükemmel olduğundan bahsediyor. APA'ma bir kurtarma programı gönderdi ve egzersizleri denememe birkaç saat nezaret ettikten sonra - hepsi beynimin yeniden kalibre edilmesine yardımcı olmak için tasarlandı - yardımsız dolaşmama izin verdi.
Tamam, gidip yerleşebilirsin, biraz dinlenebilirsin, ama sonra bin dokuz yüz saatte spor salonunda olmanı istiyorum, böylece temel bir fiziksel egzersiz yapabilirim. Ve yorucu bir şey yok, hızlı hareketler ya da herhangi bir makine veya laboratuar ekipmanını çalıştırma girişimleri yok, anladınız mı? "
"Anladım."
Ben kapıya doğru ilerlerken beni izliyor. Kendimi çok kötü hissetmiyorum; Sadece dikkatli oluyorum, ama hala hangi yönün yukarıda olduğunu ve vücudumun normalden çok nasıl hareket ettiğini düşünüyorum.
Odadan çıkıp tekrar yalnız kaldığımda, neredeyse dönüp biraz daha uzun kalabilir miyim diye soruyorum. Altı aydır yalnızım ve mahallemde yalnız kalmaya gitme düşüncesi, bunun yerine, yolda uyandığım her gün gemide uyandığım ve başka bir yalnızlık günüyle karşı karşıya kaldığım aynı dehşetle beni dolduruyor. Ama nerede uyuyacağımı görmeli ve her şeyin orada olup olmadığını kontrol etmeliyim. Belki birkaç resim koyabilirsem, gerçekten geldiğimi hissedeceğim. Belki bunu kendime birkaç kez daha söylersem, gerçekten inanırım.
Uyku bölümlerine yürümek tuhaf. Buraya ilk defa gelmeme rağmen çok tanıdık geliyor. Bazı şekillerde yardımcı olur; Kaybolma hissinden nefret ediyorum ama onun yerini bu tuhaf ikilikle değiştirmek sinir bozucu. Yeni gelmenin ve yine de o kadar iyi prova edilmiş olduğunun çelişkili hisleri var ki nasıl hissedeceğimi bilmiyorum. Mars Principia AI'nın rehberliği sayesinde odamı bulmak neredeyse bir rahatlama ve odama yeni bir varışta rahatlık arayan gerçekten aç gözleriyle bakıyorum.
Basit ama yeterince güzel ve yatağın hafızalı köpüğü, deneysel olarak üzerine oturduğumda iyi geliyor. Buradaki duvarda silinebilir paneller yok ve duvarların üçü donuk kırmızı Mars betonu. Dördüncü duvarda bir orman görülüyor ve bir yerlerde hoparlörlerden gelen zayıf kuş sesleri geliyor. Arnolfi bunun beni Dünya için daha az özlem duymamı sağlayacağını mı düşündü? Ona baktığımda, APA'm görüntüleneni değiştirmek için seçenekler içeren bir iletişim kutusu açıyor. Her zamanki şeyler orada: Tehlikeli ısı olmadan tadını çıkarabileceğiniz deniz manzaraları, çayırlar, çöller. Hiçbiri doğru görünmüyor. Gözlerimi hafifçe kaydırarak aşağı iniyorum ve beni güldüren bir Mars seçeneği görüyorum. Kendi gözlerimle görmek için önceki kararımı bir kenara atarak, onu seçiyorum ve bir Noropean ormanının çamlarının yerini acımasızca çorak Mars manzarası alıyor. Heyecanla, rüzgarın tekmelediği küçük bir toz bulutu görüyorum ve bunun harici kameralardan birinden canlı yayın olduğunu fark ediyorum.
Mars'a vardım.
Küçük çantam yatağın dibinde ve yolculuk için kargo ambarında saklanan sandık köşede duruyor. Arnolfi onu buraya getirmek için bir drone kullanmış olmalı; çok ağır. Küçük banyo alanına giriyorum ve ihtiyacım olabilecek her şeyi orada görüyorum. Duşun yanında görüntülenen bir bildirim, hiç kimsenin su kaynağını yenilenebileceğinden daha hızlı tüketmemesini sağlamak için zaman sınırını ve su akışı sınırlamalarını ayrıntılarıyla açıklar. Tuvaleti kullanıyorum, eski usul şekilde yapmanın basit zevkiyle sırıtıyorum ve ellerimi aynı zevkle yıkıyorum.
Kasayı açtım ve Mia ile Charlie'nin çıkardığım bir hafta önce bastığım fotoğrafı çıkardım. Dizinin üstüne oturmuş, büyük büyükannemden geçen bir hikaye kitabındaki bir sayfayı işaret ediyor, küçük ağzı mükemmel bir O şeklinde. Charlie'nin ifadesi, tepkisini yansıtırken onu yansıtıyor ve yine de nefesi boğazıma aldırıyor. Paketleri açar açmaz mesajı izleyeceğim, ardından gelen kaçınılmaz çığlığı duyacağım ve ardından bir yanıt kaydedeceğim.
Etrafa bakıyorum. Odanın etrafında yaklaşık bel yüksekliğinde uzanan, duvardan sadece bir veya iki santimetre kadar, muhtemelen sadece beton pervazlar arasındaki birleşim noktasında uzanan dar bir çıkıntı var. Duvara yapıştırmak için kullanacağım bir şey ararken, fotoğrafımı yastığımla aynı hizaya getirmeye karar verdim. Bir an uzağa baktım ve yatağın arkasına kaydığını duydum.
"Bok." Elimi yatağın yan tarafına kaydırıp koparmak için yatağın üzerinde diz çöküyorum. Kenarını parmak uçlarımla bulup yukarı çekiyorum, sadece fotoğraf değil, bir kağıt parçası buluyorum. Burada başka birinin bu tür bir kağıda sahip olduğunu hayal edemiyorum; notlar için çok kalın ve her halükarda artık kimse tek kullanımlık kağıt kullanmıyor. Bunun basılı değil gerçek şeyler olduğunu hissettirdiğimden anlayabiliyorum. Charlie farkı asla anlayamadı ama ben yapabilirdim. Benimle gelmedikçe bu kağıdın buraya nasıl geldiğini anlayamıyorum.
Ama kargo kasamı henüz açmadım. Kafam karıştı, bir önceki sakininin kaybettiği ve geride bıraktığı bir şey olup olmadığını merak ederek onu ters çeviriyorum. Kalın dipçik üzerine boyanmış, gayri resmi hat gibi dönen kelimeler var.
ARNOLFI'YE GÜVENMEYİN! mesaj okuyor ve tanıdık tarzın karşısında kalbim göğsümde duruyor.
Onlar sadece sade bir arka plan üzerine yazılmış sözcükler olsalar da ve boyadığım olağan manzaralar olmasalar da, kendi tarzımı çok iyi biliyorum. Bunu kendim boyadım.
Emma Newman'ın Mars'tan Önce 17 Nisan'da çıkacak.
Image: Aardman Sadece Aardman animasyonunun en son stop-motion filmi kesinlikle muhteşem görünmekle kalmıyor, aynı zamanda düpedüz bir yuhalama olacak gibi görünüyor. Dug the Caveman'ın (Fantastik Canavarlar'dan Eddie Redmayne) maceralarını anlatıyor ve talihsiz mağara adamlarından oluşan kabilesi Bronz kullanan işgalcilerin askeri, teknolojik ilerlemelerine sürükleniyor.
Amerikalı politikacı ve barış aktivisti Jeannette Rankin (1880 - 1973), 1918 civarı. ABD Temsilciler Meclisi'ne seçilen ilk kadındı.
Görsel: Charles Sykes / Invision / AP Film yıldızı, Twitter kahramanı, dövüş sanatçısı, eski vergi kaçakçısı ve şık giyinen Wesley Snipes'in kemerinde artık bir çentik daha var: ilk romanı Talon of God, yeni bir yayıncı ve çıkış tarihi aldı . Kitap, Snipes'in büyük ekran potansiyeline sahip olmasını umduğu doğaüstü bir gerilim olarak tanımlanıyor.
Bir grup Shōgun World sunucusu Delos teknisyenleri tarafından inceleniyor. Westworld'ün yanı sıra Delos'un diğer parklarına kısa bir bakış, Westworld'ün ilk sezonunun en şaşırtıcı anlarından biriydi ve ikincisi için yutturmaca almak için fazlasıyla yeterli sebepti.
Tüm Görseller: Disney XD Pazartesi günkü Star Wars Asilerin başlangıcında belirgin bir ağırlık ve kaçınılmazlık vardı. Sadece birkaç bölüm kaldığında, işler değişmek üzere gibiydi.
Simon West, Blob yeniden yapımı hakkında bir güncelleme sunuyor. Chloe Bennet, Inhumans'ın Agents of SHIELD konusunda karşılaşacağı önyargıları tartışıyor.
'Kral Richard', birkaç istisna dışında neredeyse her gün Venus ve Serena Williams'ın babasının gerçek hikayesine sadık kalıyor.
Bir röportaj sırasında Paul McCartney, bir Wings albümünü gerçekten sevmediğini, ancak David Bowie ile bir kitabı gözden geçirmenin bunu değiştirdiğini söyledi.
'RHONY'den Jill Zarin, 'RHUGT' oyuncularının tümü ona 'All-Star' oy verdiğinde Florida'ya uçuyordu. Söylemeye gerek yok, diye bağırdı.
Brittany Murphy, 'Clueless' filmindeki rolüyle herkesin bildiği bir isim haline geldi, ancak 'inanılmaz yetenekli' aktör hala kendine güveni yoktu.
Her hafta güncellenen mini bulmacamız, en sevdiğimiz HowStuffWorks okumalarımızı zeki ipuçlarıyla birleştiriyor!
Doğru deterjanı seçme konusunda endişelenmenize gerek kalmadan çamaşır yıkamak yeterince kötü. Peki en iyisi hangisi? Yoksa önemli mi?
Kentucky kırsalındaki Fugates ve Combs aileleri, genetik piyangoyu kaybettiler ve her ikisi de, evlenirken tenlerinin mavi görünmesine neden olan nadir bir çekinik özelliği paylaştılar. Bunun nedeni neydi? Ve ailelere ne oldu?
İki babasız erkek civciv, California akbabasını yok olmaktan kurtarmak için bir programda yetiştiriliyor. Böyle 'bakire' doğumlar nasıl mümkün olabilir?
Cardi B ve Offset'in 3 yaşındaki kızı Kulture, yeni örgülü saç modelini Instagram'da sergiledi.
Selena Gomez daha önce arkadaşı Cara Delevingne için "Çok eğlenceli ve son derece maceracı" dedi.
Şarkıcı Perşembe günü fitness rutinini değiştirmeye karar verdi.
Jamie Dornan, Superman rolü için seçmelere katıldığını ancak Henry Cavill'e yenildiğini açıkladı; ve Marvel ile MCU'ya katılma hakkında konuştu.
William H. Durham, Exuberant Life'dan uyarlanmış bu alıntıda, Galapagos adalarına özgü dalgalı albatrosların benzersiz biyolojisini ve davranışını araştırıyor.
Bugünün konteyner hizmetleri keşfine girişimizde Azure Kubernetes Service'e (AKS) bakacağız. Azure AKS, barındırılan Kubernetes ortamınızı yöneterek, kapsayıcı düzenleme uzmanlığı olmadan kapsayıcılı uygulamaları dağıtmayı ve yönetmeyi kolaylaştırır ve bu sorumluluğun çoğunu Azure'a devreder - EKS ve GKE'nin AWS ve Google Cloud için yaptığı gibi.
"Oreos", ailemin ten rengine ihanet eden Siyah millet dediği şeydir. Dışarıdan siyah gibi görünen ama yaptıklarıyla içlerinin beyaz olduğunu gösterenler onlardı.
"Cihazınızdan memnun değilim." Dr hatırladım.