Bir modern topluma bakarsa, yaşamak için insanların büyük çoğunluğunun emek gücünü satması zorunlu olduğu açıktır. İnsanlarda, kişiliklerinde, faydalı şeyler üretmek için harekete geçirilmesi gereken tüm fiziksel ve zihinsel kapasiteler ancak ücret karşılığında satılıyorsa kullanılabilir. İşgücü genellikle, diğerleri gibi satın alınıp satılan bir araç olarak algılanır. Değişim ve ücretli emek varlığı kaçınılmaz gibi görünüyor. Bununla birlikte, ücretli işgücünün getirilmesi çatışma, direniş ve kan dökme olaylarını içerir.
Beyaz işçi sınıfının kaderi her zaman Kara işçiler şartıyla bağlanmıştır.
Bu alt sınıflara bağlılığı sağlamak için maddi teşvikler ve yeni yükselen sosyal statüler kullanıldı. Afrikalıların “beyaz ırk” ve ırk köleliği bu icat eldivenle el ele gitti ve üst sınıfların kölelik döneminde bir düzen sağladı. Yoksul beyazlar bile, yeni sistem tarafından sosyal hareketliliği sağlandığından daha iyi bir tavır sergilemek istiyorlardı. Bununla birlikte, bu sosyal hareketlilik süper istismara uğrayan Afrika kölelerinin desteği ile yükseldi.
Kuzey ya da Güney’deki sendikaları organize etmeye ya da daha yüksek maaşlar için çalışmaya başladıklarında beyaz emekçiler, siyah emeği esas üretim tarzı olarak köleleştiren zenginler tarafından tokatlandı. Beyaz işçinin sözde “özgür” emeği bir kapitalistler tarafından sağlanıyordu.