Üç yıl önce Suriye’nin güneybatısından kaçmak zorunda kalan bir grup mülteci, Lübnan’a sığındı ve yarım bırakılmış bir üniversite inşaatına yerleşerek hep birlikte yeni bir hayata başladı. Ancak Suriyeli aileler bugünlerde, evlerinden atılma ve Lübnan’ın farklı bölgelerine dağıtılma korkusu yaşıyor.
Savaş yüzünden kasabalarını terk eden Suriyeliler, yabancısı oldukları Lübnan’da yeni bir hayata başlamış.
Ancak burada yaşayan mülteciler, artık yeni evleri olarak gördükleri bölgeden kovulma riskiyle karşı karşıya.
Yardım kurumlarının desteğiyle, çoğu Suriye’nin güneybatısındaki bir kasabada yaşayan 130’dan fazla Suriyeli aile Ouzai bölgesine yerleşmiş.
Bu aileler üç yıl önce, inşaatı yarım kalmış bir üniversite binasında hayatlarını yeniden kurmuş. Ouzai bölgesi, Lübnan’daki en büyük mülteci yerleşim alanı sayılıyor: “Odalarımız küçük ama bize yetiyor. Denizde ölmekten veya bir yerlerde evsiz kalmaktan çok daha iyi.”
Ancak, mültecilere üç yıl önce ücretsiz konaklama izni veren üniversite sahibi, şimdi inşaata devam etmek istiyor.
Burada yaşayanlar da, evlerini bir kez daha kaybetme riski yaşıyor.
Lübnan’da kalacak yer arayan bir mülteci olmak çok zor. Çünkü devlet, mülteci kamplarını yasakladı.
Tarık Daher, “Lübnan’daki mültecilerden sadece küçük bir bölümü, iyi şartlarda yaşıyor. Çoğu, iyi standartların altında sayılan evlerde kalıyor” diyor.
Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği ve Tarık Dahir’in yardım örgütü, bir yıl için mülteciler adına 260 bin dolar kira ödemiş. Ancak süre doluyor.
Mültecilerin çalışmasını önleyen yeni yasalarla birlikte Suriyeli ailelerin kira ödemek bir yana karınlarını doyurmaları bile çok zorlaşmış durumda.
Mültecilerin çoğunun tek amacı, bütün bu belirsizlikler arasında çocuklarına istikrarlı bir hayat sağlayabilmek.
Walid Ebu Hafız, “Belirsizlik içinde yaşıyoruz. Bütün Suriyeli mülteciler aynı durumda. Yarın ne olacağını bilmiyoruz. Yedi çocuğum var ve onları nasıl büyüteceğimi bilmiyorum,” diyor.