Sandro Botticelli Biyografisi
Sandro Botticelli Hayatı
Sandro Botticelli (1445-1510)
Botticelli, Leonardo da Vinciden yalnızca yedi yaş büyüktü ama yine de, Leonardonun bir XVI. yy sanatçısı olarak kabul edilmesine karşı, her zaman bir XV. yy. ressamı olarak görülmüştür.
Bunun nedeni, Botticellinin gelenekçi bir ressam olması ve Leonardonun aşıp geçtiği bu yüksek zanaatkârlık yöntemlerine her zaman sadık kalmasıdır. Bununla birlikte Botticellinin sanatında da bir evrim vardır ve üç ayrı dönem kendini gösterir. Bu dönemler sırasıyla; güçlü ve heykelimsi bir gençlik üslubu. Daha akışkan ve ince bir gerçekçiliğe dayanan bir olgunluk üslubu ve nihayet uzun ve ince formlarla ve coşku dolu hareketlerle dikkati çeken ve belli bir ağırbaşlılığın damgasını taşıyan bir geç üsluptur.
Gerçekte Botticelli, hümanist sanatın iki özlemini gerçekleştirmek istemiştir: bunlar Antikçağ sanatının örnek başarılarını yeniden yaratmak ve buluş zenginlikleriyle olduğu gibi telkin gücüyle de büyük şiirle rekabet edebilmektedir.
Medicilerin Ressamı
Alessandro (Sandro) di Mariano Filipepi, 1 Floransalı zanaatkârlar (babası sepiciydi) çevresinde doğdu. Medicilerin şehri o sırada hem siyasi ve ekonomik, hem de kültürel bir gelişme ve serpilme dönemine girmişti. 1420-1440 yılları arasında resim sanatında gerçekleşen devrimden sonra, sanat faaliyetleri alanında birçok yetenekli kişi ortaya çıktı; dekorasyonlarının yapımı, Fr Angelico (San Marco Manastırı), Paolo Uccello (Santa Maria Novella Kilisesi) veya Andrea del Castagno (SantApollonia) gibi sanatçılara verilen birçok mimari eserin inşasına girişildi.
Genç Sandro, tedirgin mizacından ötürü disiplinsiz ama parlak bir öğrenci olarak tanındığı okuluna devam ediyordu. Davranışları sonucunda, babası tarafından okuldan alınıp bir kuyumcunu yanına verildi. Büyük erkek kardeşi Giovanni (lakabı, küçük fıo anlamına gelen il Botticelloydu) onunla ilgileniyordu ve sonunda lakabını ona verdi. El sanatları ile yüksek sanatlar arasındaki a nmın kesin olmadığı bir dönemde, kuyumcular ile ressamlar arasındaki yakınlık, Botticellinin 1461-1462 arasında Fra Filippo Lippinin atölyesinde resim yapmaya başlamasını ve belki de burada 1467ye kadar kalışını açıklar. Napolide Capodimonte Ulusal Müzesinde bulunan Çocuk İsalı Meryem ve İki Melek gibi birçok gençlik eserinde Lippinin etkisi görülür, ama çizgi anlayışındaki incelik ve figürleri birbirine bağlayan duruşlar da dikkati çeker.
(
)
Filippo Lippinin biraz yapmacığa kaçan dekoratif zerafeti, Antonio Pollaiolonun net ve plastik profilleri ve Verrocchionun ince ve titiz çalışmaları, o yıllarda Botticellinin resim dilindeki kişisel yanını belirleyen öğelerdir. Botticelli daha sonra yeni bir şiirsel özgürlüğü dile getirmeye yönelecektir. Nitekim Müneccin Kralların Tapınmasının çeşitli versiyonlarında bu açıkça görülür Bu versiyonların ilkinde (1472ye doğru), Lippinin öğretisine ve uluslararası gotik üsluba hâlâ yakındır; ikinci versiyonda (1473 doğru), hareket birliğine daha fazla önem veren merkezileşmiş bir kompozisyon gerçekleştirir.
Uffici Galerisinde bulunan Müneccim Kralların Tapınmasında (l475e doğru) ise (bu eser Botticellinin birinci üslup döneminin doruk noktasıdır) tamamen kişisel güçlü ve esnek bir imgelem gücüyle yumuşatılmış bir resim dili kullanır. Diğer yandan bu tabloda yer alan ve birçok çağdaşın canlandıran portreler -bunlar arasında kendisi de vardır-, Medicilere ve yakınlarına gösterdiği saygının tanıklıklarıdır.