Daha önce, hatta 13 Haziran 1944 bile, Almanlar ilk kez Londra'ya saldırmak için V-1 mermi uçaklarını (seyir füzeleri) toplu halde kullandılar. Bununla birlikte, geleneksel bombardıman uçağı ve selefi Fau-1 mermisinin aksine, V-2 roketi temel olarak yeni bir silah türü idi - dünyanın ilk balistik füzesi. V-2'in hedefe uçuş süresi 5 dakikadan fazla değildi ve Müttefik alarm sistemlerinin buna tepki vermek için zamanı yoktu. Bu silah, Hitler'in Almanya'nın İkinci Dünya Savaşı'nın gidişatını kendi lehine çevirmeye yönelik son ve en çaresiz teşebbüsüydü.
A-4 (Aggregat-4) olarak da bilinen ilk füze lansmanları, 1942'in ilkbaharında başlayacaktı. Ancak, roketin A-18 V-1942 adı altında ilk prototipi olan 4 April 1, motor ön ısıtması sırasında doğrudan fırlatma rampasında patladı. Bu projenin uygulanması için tahsislerdeki müteakip azalma, yaz aylarında yeni silahların karmaşık testlerinin başlatılmasını erteledi. A-4 V-2 roketinin ikinci prototipini çıkarma denemesi, yılın 13 Haziran 1942 ürünü tarafından yapılmıştır. Luftwaffe müfettişi General Erhard Milch ve Alman Silah ve Mühimmat Bakanı Albert Speer lansmanı görmeye geldi. Bu girişim de başarısız oldu. 94 roketin ikinci uçuşunda kontrol sisteminin arızalanması nedeniyle fırlatma noktasından 1,5 kilometre düştü. İki ay sonra, A-4 V-3 ün üçüncü prototipi de gerekli aralığa ulaşamadı. Ekim 4’te 4’te yapılan A-3 V-1942 prototipinin yalnızca dördüncü lansmanı başarılı sayıldı. Roket, 192 kilometre yüksekliğinde 96 kilometre yüksekliğinde uçtu ve hedeflenen hedeften 4 kilometre uzaklaştı. Bu fırlatmadan sonra, füze testleri gittikçe daha başarılı geçti, 1943'in sonuna kadar, 31 V-2 füzelerini başlattı.
Bir dereceye kadar, yılın 3 Ekim 1942 prototip roketinin lansmanı belirleyici oldu. Başarısızlıkla sonuçlandıysa, program kapatılabilir ve geliştiricilerin takımı kolayca dağıtılabilirdi. Bu olmuşsa, hangi yılda ve hangi on yılda insanlığın uzaya açılmayı başardığı bilinmemektedir. Belki de bu projenin kapatılmasının İkinci Dünya Savaşı boyunca etkisi olabilir, çünkü Hitler Almanya'nın roket "mucize silahı" için harcadığı devasa fonlar ve güçler diğer hedeflere ve programlara yönlendirilebilir.
Savaştan hemen sonra, Albert Speer, V-2 roketleri saçma bir fikir oluşturmak için tüm programı çağırdı. “Bu Hitler fikrini destekledikten sonra, en ciddi hatalarımdan birini yaptım. Tüm çabaları yerden havaya savunma füzelerinin serbest bırakılması üzerinde yoğunlaşmak daha verimli olacaktır. Bu füzeler 1942 yılında "Wasserfall" (Şelale) olarak adlandırılmış olarak yaratıldı. Her ay 900'e kadar büyük saldırı füzesi üretebildiğimiz için, endüstrimizi düşman bombardımanından koruyacak birkaç bin daha küçük ve maliyetli uçaksavar füzesi üretebilirdik. ”Albert Speer savaştan sonra hatırladı.
Ücretsiz bir dikey fırlatma ile uzun menzilli V-2 uzun menzilli balistik füzesi önceden belirlenmiş koordinatlarda alan hedeflerine vurmak için tasarlandı. Roket iki bileşenli bir yakıt turbopump ile LRE kuruldu. Roketin kontrolleri gaz ve aerodinamik kontrol yüzeyleridir. Roket kontrolü, Kartezyen koordinat sisteminde kısmi bir radyo kontrolü ile özerktir. Özerk kontrol yöntemi - stabilizasyon ve program kontrolü.
Teknolojik olarak, V-2 roketi 4 ana parçalarına bölündü: savaş başlığı, alet bölmesi, yakıt bölmesi ve kuyruk bölmesi. Yakıt bölmesi roketin orta kısmını işgal etti. Yakıt (% 75 sulu etil alkol çözeltisi) ön tanktaydı, oksitleyici (sıvı oksijen) - alt tanktaydı. Roketin 4 ana parçalarına bölünmesi, taşıma şartlarına göre seçildi. Savaş ücreti (roketin başındaki patlayıcı kütlesi yaklaşık olarak 800 kg idi) konik kafa bölmesine yerleştirildi. Bu bölmenin üst kısmında nabız atışı sigortası bulunuyordu. Dört stabilizatör roketin kuyruk bölümüne flanş bağlantıları ile tutturulmuştur. Her dengeleyicinin içinde bir şaft, bir elektrik motoru, aerodinamik bir direksiyonun zincir tahriki ve gaz direksiyonunu yönlendiren bir direksiyon vardı. Her V-2 balistik füzesi, 30'ın binlerce münferit bölümünden oluşuyordu ve içinde kullanılan elektrikli ekipman tellerinin uzunluğu, 35 kilometreyi aştı.
V-2 balistik roketin ana birimleri bir yanma odası, bir buhar ve gaz üreticisi, bir turbopump ünitesi, hidrojen peroksit tankları ve sodyum ürünleri ve bir 7 basınçlı hava tüpü bataryasıydı. Roket motoru, nadir bulunan bir alanda 30 ton siparişi ve deniz seviyesinde 25 ton civarında itme sağlamıştır. Roketin yanma odası bir armut şekline sahipti ve dış ve iç kabuklardan oluşuyordu. V-2 balistik füzesinin kontrolleri aerodinamik kontroller ve gaz dümenlerinin elektrikli dümenleriydi. Roketin yanal yıkımını telafi etmek için bir radyo kontrol sistemi kullanıldı. İki özel yere dayalı verici ateşleme düzeneğinde sinyalleri yayar ve alıcı antenler balistik füzenin kuyruk dengeleyicileri üzerine yerleştirilirdi.
Roketin fırlatma kütlesi 12 500 kg, savaş başlığı ile doldurulmamış roketin kütlesi ise sadece 4 000 kg idi. Pratik atış menzili, 250 kilometreye, maksimum - 320 kilometreye eşitti. Motorun sonunda bulunan roketin hızı yaklaşık olarak 1450 m / s idi. Roket kafasının kütlesi, 1000 kg'a eşittir, bununla birlikte 800 kg, ammotol (bir amonyum nitrat ve TNT karışımı) patlayıcı maddelerdir.
Almanya'daki 18 aylık seri üretim sırasında, 5946 V-2 roket toplandı. Nisan ayına kadar, 1945, balistik füzelerin son fırlatma sahası Müttefik kuvvetlerin elindeyken, Naziler balistik füzeleri 3172'i fırlatmayı başardılar. Saldırıların ana hedefleri Londra (1358 füzesi başlatıldı) ve Avrupa'daki müttefik kuvvetler için önemli bir tedarik üssü olan Antwerp (1610 füzesi) idi. Aynı zamanda, operasyon boyunca V-2 balistik füzelerin güvenilirliği düşüktü. Binden fazla roket ya başlangıçta ya da uçuşun farklı aşamalarında patladı. Birçoğu kurstan önemli ölçüde sapmış ve herhangi bir zarara neden olmadan ıssız yerlere düşmüştür. Buna rağmen, V-2 roketlerinin birden fazla isabet etmesi büyük insan kayıplarına neden oldu. En büyük ölüm sayısı Anvers'teki kalabalık Rex sinemasına çarpan roket tarafından getirildi, sonra 567 insanları öldü. Başka bir V-2 Londra'daki Woolworth mağazasını ziyaret ederek 280 müşterilerini ve mağaza çalışanlarını öldürdü.
Genel olarak, Alman perakende silahlarının etkisi önemsizdi. İngiltere'de, 2 insanları Fow-2772 balistik füzeleri (neredeyse hepsi sivil), Belçika'da - 1736 insanları tarafından Fransa ve Hollanda'da - birkaç yüz kişi daha öldürüldü. 11 V-2 füzesi Almanlar tarafından Allies tarafından ele geçirilen Alman Remagen kentinde ateşlendi, bu saldırıdan kaynaklanan zayiat sayısı bilinmiyor. Genel olarak, Üçüncü Reich’in “mucize silahının”, onu üretirken ölen yeraltı toplama kampı Mit Mittelbau-Dora’daki ölü mahkumların sayısından birkaç kat daha az insan öldürdüğünü söyleyebiliriz. 1'in etrafında, zor şartlarda çalışan ve pratik olarak yüzeye çıkmayan (çoğunlukla Ruslar, Polonyalılar ve Fransızlar) binlerce mahkum ve savaş esirlerinin, bu toplama kampında Fau-2 mermileri ve Fau-60 balistik füzelerinin yapımında yer aldığına inanılıyor. 20'ten fazla bu toplama kampındaki binlerce mahkum öldü veya öldü.
Amerikan tarafının tahminlerine göre, V-2 balistik füzeleri yaratma ve üretme programı Almanya'ya 50 milyar dolara eşdeğer bir “kozmik” meblağa mal oldu; nükleer silahlar. Bu durumda, V-1,5'in etkisinin aslında sıfır olduğu ortaya çıktı. Bu roketin askeri operasyonların seyri üzerinde hiçbir etkisi yoktu ve bir gün Hitler rejiminin çöküşünü ertelemedi. Ayda 2 V-900 balistik füze fırlatılması Alman endüstrisi 2 bin ton sıvı oksijen, 13 bin ton etil alkol, 4 bin ton metanol, 2 bin ton patlayıcı, 1,5 ton hidrojen peroksit ve çok sayıda başka bileşen gerektiriyordu. Dahası, roketlerin seri üretimi için, çeşitli malzemelerin, yarı mamullerin ve yarı mamullerin üretimi için acilen yeni şirketler kurmak gerekliydi, bu tür pek çok tesis yeraltında yapıldı.
Ana amacını yerine getiremeyen V-2 balistik füzesi misilleme silahı haline gelmedi, ancak yıldızların insanlığa yolunu açtı. Bu ilk Alman roketi oldu. hikayeler yatay olmayan uzay uçuşu yapmayı başaran yapay bir nesne. 1944'in ilk yarısında, Almanya'da, roket tasarımında hata ayıklamak için, biraz daha fazla motor çalışma süresiyle (2 saniyeye kadar) bir dizi V-67 roket fırlatıcısı yapıldı. Roketin yüksekliği aynı anda 188 km'ye ulaştı. Böylece, V-2 roketi, insanlık tarihinde, geleneksel olarak yeryüzü atmosferi ile mekan arasındaki sınır olarak kabul edilen deniz seviyesinden rakım adı verilen Karman çizgisinin üstesinden gelmeyi başaran ilk yapay nesne oldu.
Doug Millard, kupa ve daha sonra modernize edilmiş V-2 roketlerinin hem Sovyet hem de Amerikan füze programlarına başladığına inanan bir uzay araştırma tarihçisi ve Londra Uzay Teknolojisi Müzesi'nin küratörüdür. İlk Çinli balistik füzeler bile Dongfeng-1, Alman V-2'un tasarımına dayanarak oluşturulan Sovyet P-2 füzelerle de başladı. Tarihçiye göre, uzayda keşif alanındaki ilk başarılar, aya iniş dahil, V-2 teknolojilerine dayanılarak yapıldı.
Bu nedenle, savaş esirlerinin ve esirlerin köle emeği ile yaratılan ve Avrupa'daki Nazilerin işgal ettiği bölgelerden ve ilk Amerikan uzay görevlerine karşı başlatılan V-2 balistik füzesi arasındaki doğrudan bağlantıya dikkat çekmek zor değil. Millard, Fow-2 teknolojisinin Amerikalıların Ay'a inmesine izin verdiğini belirtti. “Hitler’in silahlarının yardımına başvurmadan ayda bir adamı indirmek mümkün müdür? Büyük olasılıkla, evet, ancak, önemli ölçüde daha fazla zaman alacaktır. Diğer pek çok yenilikte olduğu gibi, savaş da roket teknolojilerindeki çalışmaları ciddiye almayı başardı ve uzay çağının ilerleyişini hızlandırdı ”dedi.
Modern roket teknolojisinin altında yatan temel prensipler, II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana 70 yıllarından daha fazla önemli değişiklikler yapmamıştır. Roket motorlarının tasarımı benzer kalıyor, çoğu hala sıvı yakıt kullanıyor ve füzelerin yerleşik kontrol sistemlerinde hala jiroskoplara yer var. Bütün bunlar ilk önce Alman V-2 roketinde tanıtıldı.
Yeraltı toplama kampı "Mittelbau-Dora":
Bilgi kaynakları:
http://www.bbc.com/russian/science/2014/09/140915_vert_fut_nazis_space_age_rocket
https://vikond65.livejournal.com/673035.html
https://vikond65.livejournal.com/673392.html
http://www.astronaut.ru/bookcase/article/article46.htm?reload_coolmenus
Açık kaynaklı materyaller