İşçi Refahı Çalışması Genel Olarak Dört Temel Kurum Tarafından Yapılır
İşçi refahı çalışmaları genellikle dört ana kurum tarafından yürütülür., (A) İşverenler (b) İşçi örgütü (c) Merkezi Hükümet (d) Devlet Hükümeti.
Bu kurumlardan kısa bir açıklama şu şekilde yapılmıştır:
(a) İşverenin refah işindeki rolü:
İşveren, çalışanlarla doğrudan temas halindedir. Rolü, çalışanlara yasaların öngördüğü şartların üstünde ve üstünde refah olanakları sağlamada çok önemlidir. Hindistan'ın önde gelen sanayicilerinden bazılarının çalışanlarına refah olanakları sağlamada öncü oldukları gerçeğini inkar etmek mümkün değil. Bu alandaki işverenlerden bazıları Mafatlalar, JK Grubu .. Godrej, Larsen ve Turbo, Pfizzer, Voltas, Philips, Bajaj, Tisco ve Telco vb. Refah çalışmasının gerekliliğini ve sanayi ve işçiler. İşverenlerin çalışanlara sağladığı çeşitli sosyal yardım olanakları arasında eğitim tesisleri, sağlık tesisleri, kreşler, ulaşım tesisleri, dinlenme tesisleri, çocukların evlenmesinde hediye, barınma tesisleri ve tüketici kooperatifleri vb.
İşverenler tarafından üstlenilen sosyal yardım çalışmalarının boyutları, sanayiden sanayiye ve aynı sektördeki birimlerden birime farklı koşullar nedeniyle doğada çeşitlilik göstermektedir.
(b) İşçi sendikaları tarafından işçi refahı çalışmaları:
Buna, sendikaların üyelerinin kendi fonlarından çıkarları için sağladığı sosyal yardım faaliyetleri de dahildir. Çeşitli sendikalar, işçi refahı alanında övgüye değer bir çalışma yaptı. Ahmedabad Tekstil İşçi Derneği tarafından üstlenilen sosyal yardım faaliyetlerinden bahsedilmeye değer.
Derneğin Ahmedabad şehrinin emek yoğun bölgelerine yayılmış 25 kültürel ve sosyal merkezi kredisi var. Çalışanlara okullar, kütüphaneler, dispanserler ve doğum evleri, kooperatif toplulukları, sendika ilkelerinde eğitim ve serbest hukuki yardım vb. Konularda sosyal yardım olanakları sağlar.
Değirmen Majdoor Birliği, Indore, üyelerine rekreasyon ve diğer kolaylıklar sağlamak için çeşitli işçi refah merkezleri kurdu. Ayrıca çalışanların çocuklarına eğitim tesisleri ve oyunlar da sunmaktadır.
Çalışanlara gece dersleri, okuma odaları, açık ve kapalı oyun olanakları da sağlanmaktadır. Kadın çalışanların refahı için eğitim olanakları ve el sanatları, dikiş vb.
Majdoor Sabha, Kanpur, Rastriya Değirmeni Majdoor Sangh, Bombay ve Tekstil İşçileri Derneği gibi benzer diğer dernekler de işçilerin ve ailelerinin refahı için önemli iyileştirmeler için birçok imkan sunuyor.
(c) Merkezi Hükümetin İşçi Refahı Çalışması:
İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Merkezi Hükümet tarafından işçi refahı alanında fazla katkı sağlanamamıştır. Hükümet, İkinci Dünya Savaşı sırasında emek refahı alanına ilgi duymaya başladı. Yönetmelik ve mühimmat fabrikalarında işçi refahı düzenlerini genişletti.
Emek refahı çalışmasını teşvik etmek için 1942'de bir emek refahı danışmanı atandı. Kamu sektörü girişimlerindeki yasal hükümlerin görüşü dışında işçi refahı önlemlerini finanse etmek için 1946 yılında bir emek refahı fonu kuruldu.
Hindistan Hükümeti 'refah devleti' fikrini destekledi. Hükümet belli yasaları geçti, yani. Fabrikalar Kanunu, 1948, Kömür Madenleri Çalışma Refah Fonu Kanunu, 1947, Demir Cevheri Madenleri Refah Yasası, 1961 ve Kireçtaşı ve Dolomit Maden Çalışma Refahı Kanunu, 1972, vb. İşçilerin refahını kapsayan önemli yasalardır.
Kömür, demir, orelime taşı ve kaçak madenleri ile uğraşan işçiler için refah fonları oluşturuldu. Bu fonlar, (a) kok kömüründeki durgunluk ve kömürlerden çıkan kömür kaçakçılığı (b) mika ihracatı ile ilgili bir karara vararak, (c) demir cevheri madenciliği endüstrisinde üretimden bir tevkif almak; (d) Demir ve Çelik Fabrikaları, Çimento ve diğer fabrikalar tarafından tüketilen kireç taşı ve hazineye bir erik atılır.
(d) Devlet Hükümetleri Tarafından İşçi Refahı Çalışması:
Çeşitli Devlet Hükümetleri ve Birlik Bölgeleri, işçilere eğitim, sağlık, dinlenme ve diğer olanaklar sağlayan farklı refah merkezleri kurmuştur. Farklı kültürel etkinlikler, oyunlar, sporlar, el sanatlarında eğitim, kütüphane, spor salonu ve kadın işçiler için terzi dersleri farklı Devlet Hükümetleri tarafından verilmektedir.
Devlet Hükümetleri, işçilerin ve ailelerinin çıkarlarını korumak için zaman zaman İşçi Yardım Fonları Yasası'nı kabul etmiştir. Devlet Hükümetleri tarafından kabul edilen önemli İşlemlerden bazıları Bombay İşçi Yardım Fonu Yasasıdır (1953); Mysore İşçi Yardım Fonu Yasası (1965) vb. Bu fonların temel kaynakları şunlardır: (i) çalışanlardan elde edilen para cezaları, (ii) ödenmemiş ücretler, ikramiye, armağan ve ödenmemiş tüm borçlar, (iii) temerrüt mahkemeleri tarafından işverenler; (iv) Gönüllü bağışlar, (v) başka herhangi bir iş gücü yardım fonundan transfer edilen herhangi bir fon; (vi) Merkez / Eyalet Hükümetlerinden gelen tüm hibeler; (vii) Sağlayıcı Fon Hesaplarında talepte bulunulmamış ve kaybedilmemiş tutarlar ve (viii) Ödünç alınan herhangi bir miktar vb. Hindistan'da işgücü ile ilgili yukarıda açıklananlara ek olarak, çok sayıda gönüllü sosyal kuruluş, gece okulları, kütüphaneler, rekreasyon sağlığı vb.