Hani benim arkamda koca bir robot ordusu var ya ve elimde parıldayan süngülerim... İşte orduyu dağıtmak, beni aciz bir hale getirmek isterseniz önüme çocukları koyun. O anda süngüler iki yanıma düşer ve robotlar beni terkeder. Hayattaki zayıf noktam çocuklar çünkü.
*
Mail adresime gönderdiğiniz e postalar blogumu kapatma kararımdan vazgeçirdi beni. Ufak bir kaza geçirdim ve önemsemedim. Bir süre sonra dünyayı yarım görmeye başlayınca hiç de ufak olmadığı anlaşıldı. Üç saat süren zor bir ameliyattı. Neyse... sorun değil. Ameliyattan çıkınca yazmak çizmek zor olabilir diye düşündüm. İlk defa çok sevdiğim şeyler bana hiç birşey ifade etmez oldular. Sorun çocuklar.:((
*
Otuz küsür e posta var mail adresimde. Tanıdık tanmadık bloggerlar "Nihan neredesin? Ameliyat mı oluyorsun? Haberlerini bekliyoruz." diye yazmışlar. Çok şaşırdım ve mutlu oldum. Hatta artık çizemem, gözümü korumam gerek diye düşünürken yukarıdaki çizimi yapıverdim. Bir kere bile iletişimimin olmadığı insanların "Nihan" diye hitap etmesi ayrıca mutlu etti beni. Samimiyetiniz için teşekkür ederim. En kısa sürede hepsine cevap yazacağım.
*
Çizimden anlamışşınızdır. Kanepede yatan benim. Robotları gönderdim. Zaten canı sıkkın bir komutanı onlar da istemez. Romanların müsvettelerini de savurdum, verdim rüzgara. Şu an benim için bir anlam taşımıyorlar. Ameliyattan değil, sorun çocuklar.:'(