‘Onu meşgul etmeliyiz,’ diye düşünüyordu Serdar.
Çözülmesi mümkün olmayan sırlar vermeliyiz, ondan icat edilmesi mümkün olmayan bir şeyler istemeliyiz.
-Ne olabilir bu Serdar?
-Birçok şey…
-Mesela?
-Su ile çalışan araba! Ya da taşı altına çevirebilen bir madde…
Evet, çözüm bu olabilirdi. Bundan sonra birkaç dakika boyunca arkadaşının dikkatini yoğunlaştıracak bir şeyler bulabilmesi için binlerce kurnazlık düşündü.
-Artık hepimizden çok daha akıllı olduğuna göre kuşku yok, dedi gülerek. Peki o zaman musluk suyuyla çalışacak bir araba motoru icad edebilir misin?
-Ne diyorsun? Düşünce gücüyle yine yaparım.
-Bahse girerim yapamazsın.
Zehra’nın bu meydan okumaya karşı harekete geçmesi bekleniyordu. Öyle de oldu.
Zehra hemen o anda bir sürü hesaplar yapmaya, karmaşık krokiler çizmeye başladı. Tam o sırada kütüphanenin kapanış saatini bildiren zil sesi duyuldu.
Artık oradan çıkmaları gerekiyordu.
Zehra kendini arkadaşlarının eline bıraktı ve onu neredeyse sürükleyerek dışarı çıkardılar. Başka bir boyuta geçmiş gibiydi, sürekli notlar alarak bir şeyler mırıldanıyordu. Kağıdı bitince notlarını kollarına, giysilerinin üzerine yazmaya başladı.
Arkadaşları onu bir an önce evine götürmek için sabırsızlanıyorlardı. Şanslarına annesinin o gece hastanede nöbeti vardı.
-Peki ya babası bu haliyle ilgili sorular sorarsa ne yapacağız? diye sordu Serdar.
-Babası satıcıdır, diye cevap verdi Kübra. Sürekli yolculuk halinde olur. Eve ancak on beş günde bir uğrar.
Merdivenleri çıkarken Zehra’ya destek olmaları gerekti. Bütün gücünü tüketmiş gibiydi. Daha yatağına uzanır uzanmaz gözlerini kapadı ve derin bir uykuya daldı.
-Şimdi biraz dinlenir, dedi Hatice. Geçen sefer güneş battığında bitmişti.
Serdar şüpheyle dudağını büktü.
-Sanırım bu güneş ışınlarından ne dozda aldığına bağlı, dedi. Sanıyorum ki bu sefer gücü gitgide artan bir güneşin altında saatlerce kaldı. Sorun bundan kaynaklanıyor. Tekrar kullanılmak üzere yeniden şarj edilen elektirikli pillere benziyor.
Yatağın çevresini sararak yere oturmuşlardı. Bu arada onlar da çok yorgun düşmüşlerdi. Zehra uyumaktaydı ama parmakları bir tükenmez kaleme yapışık durumdaydı ve bir eli çarşafların üzerine anlaşılmaz denklemler yazmaya devam ediyordu.
-Eğer mümkünse, dedi Kübra inler gibi, musluk suyuyla çalışan motorun gizini de çözecek demektir.
Serdar cevap vermedi. Zehra’nın bu durumu onu dehşete düşürmüştü. Zavallı arkadaşı yarım gün içinde neredeyse beş kilo vermişti. Kurbanı olduğu bu dâhice beyin faaliyeti vücudundan besleniyordu. Vücudunun neresinde yakıt bulursa alıp tüketiyordu.
-Organizması bütün gücünü tüketmek üzere ama beyni etkinliğini azaltmaya bir türlü yanaşmıyor, diye fısıldadı. Uyurken bile hesap yapmaya devam ediyor. Tıpkı bir uyurgezer gibi.
-Atom mühendisi olmak için sınavlara hazırlanan bir uyurgezer, dedi Kübra, korkusunu gizlemek istercesine işi şakaya vurarak.
Elindeki kalemin mürekkebi bitmişti ama Zehra bunun farkına bile varmadan çarşafların üzerinde kalemi gezdirip duruyordu. Nihayet gece yarısına doğru elinin hareketi kesildi. Üç arkadaş birbirlerine baktılar. Serdar arkadaşının üzerine doğru eğilerek soluk almaya devam edip etmediğini kontrol etti.
-Uyuyor, dedi kendinden çok da emin olmayan bir sesle. Demek artık bitti, beyni nihayet bütün enerjisini tüketti.
-Vay canına, diye fısıldadı Kübra. Eğer bu suyla çalışan araba öyküsünü akıl etmeseydin belki de ölecekti.
-‘Mümkündür,’ diye geçirdi içinden Serdar, ayağa kalkarken.
Üç arkadaş hiç konuşmadan merdivenlerden aşağı indiler.
-Ailelerimiz her yerde bizi arıyor olmalı, dedi Kübra soluk soluğa. Zaman kavramını tamamen yitirmişim. Başıma neler gelecek bakalım!
Geç kalmalarının sebebini açıklayabilecek, akla yakın hiçbir gerekçelerinin olmadığının farkında olarak evlerine dağıldılar.