Bizim öykümüz yitiklerin öyküsü. Biz biraz geri kalmışız ne yapalım? Çıkamadık o köylerden bir türlü. Kuramsal, kavramsal tanılamadık. Modern dünyaya yüz vermiyorsak, teknoloji karşısında lunapark gezen çocukların şapşalliği yoksa yüzümüzde bu bizim erdeminmizdir belki.Küller ve Kemikler, Ahmet Uluçay (Sayfa 18)
Sabret Yakup, gün olur çıkar Yusuf kuyulardan. Güneş, ay ve on bir yıldız secdeye varır önünde. Mısır'ın tahtı onu beklemekte Yakup. Zuleyha'nın gözü yollardadır şimdi. Bu öyle bir öyküdür ki, dipsiz kuyuların kör karanlığından Mısır'a yükselişin öyküsüdür. Gün olur Yakup, gün olur, Züleyha'nın konukları Yusuf'un güzelliği karşısında ellerindeki meyveler yerine parmaklarını keserler.Küller ve Kemikler, Ahmet Uluçay (Sayfa 18)
Yani Matematikten Anlamamak, Biraz da Atatürk OlamamakKüller ve Kemikler, Ahmet Uluçay (Sayfa 35)
Yani matematikten anlamamak biraz da Atatürk olamamak, ona layık olamamaktı. Ne kadar ayıp! Ne utanılacak bir durum! Atatürk karatahtanin üzerinde asılı duran posterinde kaşlarını çatar, akşama kadar bakışlarını benden ayırmazdı. Bende utançtan başımı öne eğer, onunla göz göze gelmemeye çalışırdım. Ara sıra elimde olmadan Atatürk'e gözüm ilişecek olsa, diğer çocuklara gülümseyen sevimli yüzü hemen değişir, yeniden kaşlarını çatardı. Hem yedi kere sekizin elli altı olduğunu bilmiyorsun hemde utanmadan yüzüme bakıyorsun! Ben senim atan değilim! Diye azarlardı beni. Gözlerim yaşarır, yüzüm utançtan kıpkırmızı olur, hıçkırıklarıma zorla sahip olmaya çalışarak başımı öne eğerdim.....