Yerçekimi
-
Newton'un yerçekimi teorisini kullanarak yerçekimi kuvveti kavramını anlayın Yerçekimi kuvvetinin açıklaması. Ansiklopedi Britannica, Inc. Bu makale için tüm videoları görün
-
Yerçekimini ve sıfır yerçekimi veya ağırlıksızlığın neden sıfır yerçekimine odaklanarak Dünya'nın yerçekimine Genel Bakışını etkilediğini açıklayan deneylere bakın. Contunico ZDF Enterprises GmbH, Mainz Bu makale için tüm videoları görün
Yerçekimi , olarak da adlandırılır yerçekimi , içinde mekanik , evrensel güç tüm maddeler arasında hareket eden çekim gücü. Doğada bilinen en zayıf kuvvettir ve bu nedenle günlük maddenin iç özelliklerini belirlemede hiçbir rol oynamaz. Öte yandan, uzun erişimi ve evrensel eylemi sayesinde, güneş sistemindeki ve evrenin başka yerlerindeki cisimlerin yörüngelerini ve yıldızların, galaksilerin ve tüm kozmosun yapılarını ve evrimini kontrol eder. Dünya'da tüm cisimler, Dünya kütlesinin üzerlerine uyguladığı kütleleriyle orantılı bir ağırlığa veya aşağı doğru yerçekimine sahiptir. Yerçekimi, serbestçe düşen nesnelere verdiği ivme ile ölçülür. saat Dünya yüzeyinin yerçekimi ivmesi saniyede yaklaşık 9,8 metredir (32 fit). Böylece, bir nesnenin serbest düşüşte olduğu her saniye için hızı saniyede yaklaşık 9,8 metre artar. Ay yüzeyinde serbestçe düşen bir cismin ivmesi saniyede yaklaşık 1,6 metredir.
yerçekimi merceği Bu resimde, yaklaşık beş milyar ışıkyılı uzaklıktaki bir galaktik küme, etrafındaki ışığı büken muazzam bir yerçekimi alanı üretiyor. Bu lens, yaklaşık iki kat daha uzaktaki mavi bir galaksinin birden çok kopyasını üretir. Merceği çevreleyen bir daire içinde dört görüntü görünür; Beşincisi Hubble Uzay Teleskobu tarafından çekilen resmin merkezine yakın bir yerde görülüyor. Fotoğraf AURA/STScI/NASA/JPL (NASA fotoğraf # STScI-PRC96-10)
çalışmaları Isaac Newton ve Albert Einstein yerçekimi teorisinin gelişimine hakimdir. Newton'un klasik yerçekimi kuvveti teorisi, onun prensipler 1687'de yayınlanan, Einstein'a kadar iş 20. yüzyılın başlarında. Newton'un teorisi, en kesin uygulamalar dışında tüm uygulamalar için bugün bile yeterlidir. Einstein'ın teorisi Genel görelilik birkaç özel durum dışında, Newton teorisinden yalnızca çok küçük niceliksel farklılıkları tahmin eder. Einstein'ın teorisinin en büyük önemi, onun radikal kavramsal klasik teoriden uzaklaşma ve etkileri fiziksel düşüncede daha fazla büyüme için.
Uzay araçlarının piyasaya sürülmesi ve onlardan yapılan araştırmaların geliştirilmesi, Dünya, diğer gezegenler ve Ay çevresindeki yerçekimi ölçümlerinde ve yerçekiminin doğası üzerine deneylerde büyük gelişmelere yol açtı.
Yerçekimi teorisinin gelişimi
Erken kavramlar
Newton, gök cisimlerinin hareketlerinin ve nesnelerin Dünya üzerindeki serbest düşüşünün aynı kuvvet tarafından belirlendiğini savundu. Klasik Yunan filozofları ise gök cisimlerinin yerçekiminden etkilenmediğini düşünmediler, çünkü cisimlerin gökyüzünde sürekli olarak tekrar eden alçalmayan yörüngeler izledikleri gözlemlendi. Böylece, Aristo Her gök cismi, dış etkenlerden veya etkenlerden etkilenmeyen belirli bir doğal hareketi takip etti. Aristoteles ayrıca, büyük dünyevi nesnelerin Dünya'nın merkezine doğru hareket etmek için doğal bir eğilime sahip olduğuna inanıyordu. Bu Aristotelesçi kavramlar, diğer ikisi ile birlikte yüzyıllarca hüküm sürdü: sabit hızla hareket eden bir cismin, üzerinde sürekli bir kuvvete ihtiyaç duyduğu ve bu kuvvetin uzaktan etkileşim yerine temas yoluyla uygulanması gerektiği. Bu fikirler genellikle 16. ve 17. yüzyılın başlarına kadar tutuldu, böylece hareketin gerçek ilkelerinin anlaşılmasını ve evrensel yerçekimi hakkında fikirlerin gelişmesini engelledi. Bu açmaz, Newton'un daha sonraki yerçekimi teorisi için zemin hazırlayan dünya ve gök hareketi sorununa çeşitli bilimsel katkılarla değişmeye başladı.
17. yüzyıl Alman astronomu Johannes Kepler argümanını kabul etti Kopernik (ki bu Samoslu Aristarkus'a kadar gider) gezegenlerin Güneş , Dünya değil. Danimarkalı astronom tarafından yapılan gezegen hareketlerinin gelişmiş ölçümlerini kullanmak Tycho Brahe 16. yüzyılda Kepler gezegen yörüngelerini basit geometrik ve aritmetik ilişkilerle tanımladı. Kepler'in üç nicel gezegen hareketi yasası:
- Gezegenler, bir odağı Güneş'in kapladığı eliptik yörüngeleri tanımlar (odak, bir elipsin içindeki iki noktadan biridir; birinden gelen herhangi bir ışın, elipsin bir tarafından seker ve diğer odaktan geçer).
- Bir gezegeni Güneş'e bağlayan çizgi eşit zamanlarda eşit alanları süpürür.
- Bir gezegenin dönüş periyodunun karesi, Güneş'e olan ortalama uzaklığının küpü ile orantılıdır.
Aynı dönemde İtalyan astronom ve doğa filozofu Galileo Galilei Yeryüzündeki nesneler için doğal hareketi ve basit hızlandırılmış hareketi anlamada ilerleme kaydetti. Kuvvetlerden etkilenmeyen cisimlerin süresiz olarak hareket etmeye devam ettiğini ve hareketin sabit kalması için değil, hareketi değiştirmek için kuvvetin gerekli olduğunu fark etti. Nesnelerin Dünya'ya nasıl düştüğünü inceleyen Galileo, hareketin sabit bir ivme olduğunu keşfetti. Düşen bir cismin bu şekilde hareketsiz halden aldığı mesafenin zamanın karesine göre değiştiğini gösterdi. Yukarıda belirtildiği gibi, Dünya yüzeyindeki yerçekiminden kaynaklanan ivme saniyede yaklaşık 9,8 metredir. Galileo aynı zamanda cisimlerin aynı ivmeyle düştüklerini deneylerle gösteren ilk kişiydi. kompozisyon (zayıf denklik ilkesi).
Paylaş: