Restoran personeli tarafından getirilen yiyecekler sunulanların en iyisiydi. Mezelerden ana yemeğe kadar her şey duyuları zarif bir şekilde süsledi. Yiyeceklerin çeşitliliği o kadar fazlaydı ki, bazı et ve deniz ürünleri onun tarafından tamamen bilinmiyordu.
Elena her şeyin tadına baktı ama çiğnerken ağzının içindekileri göstermemek için dikkatlice yedi. Carlisle, yemek yerken onu yakından gözlemledi.
“Yemek yerken de güzel görünüyorsun.”
“…Eub.”
Elena lokmasını yuttu. Hızla bardağını aldı ve içerek midesini sakinleştirdi.
“Söylediklerini anlıyorum ama… bana böyle bakmaya devam etmen rahatsız edici.”
“Gözlerim sadece sana bakabiliyor, öyleyse başka nereye bakmalıyım?”
Elena söyleyecek bir şey bulamadı. İnsan doğal olarak birlikte yemek yedikleri kişiye bakardı ama bunu duyunca gözlerini kaçırması normaldi. Bırakın birinin böyle küstahça söylemesini, onun cevabını bile beklemiyordu.
Bir şey söylemek yerine, doğrudan ona bakan Carlisle ile karşılaştı. Belki de konuşmaya başlamanın zamanı gelmişti. Akşam yemeği sona eriyordu ve şimdi bazı cevaplar almanın zamanı gelmişti.
“Geçen sefer soruma cevap vereceğini söylediğini hatırlıyor musun?”
“…Ah.”
Gerçekten bilmiyor muydu yoksa numara mı yapıyordu anlayamıyordu. Onun belirsiz cevabıyla dalga geçmeyecekti, bu yüzden doğrudan onunla yüzleşmeye karar verdi.
“Sana göre uzun zaman önce tanışmıştık. Tekrar karşılaştığımızda bana anlatacağını söylemiştin, şimdi söyle.”
Gözlerini kırpmadan onun bakışlarını tuttu ve Carlisle gülümsemesini zapt edemedi.
“Pekala, sözümü tutmalıyım.”
Elinde tuttuğu çatalı bırakırken gönülsüzce mırıldandı.
“On üç yaşımdayken seni sarayda gördüm.”
“…Saray?”
Aklını geri verdi. Güney bölgesindeki Blaise kalesinden uzaktaki başkente nadiren seyahat ederdi, ancak genç yaştaki en sevdiği anılarından biri sarayı ziyaret etmek için başkente gitmekti. Ancak, bu birkaç anıda Carlisle’den hiçbir iz yoktu.
Elena bir an sessiz kaldı, sonra merakla Carlisle ile konuştu.
“…Öyle mi?”
“Öyleyse ne söylememi istiyorsun?”
Elena kelimeler için kayboldu. Tesadüfen karşılaştığı için ona bu kadar cömert davranması hiç mantıklı değildi. Onunla gerçekten karanlık, unutulmuş bir anıda tanışıp karşılaşmadığını merak etti. On üç yaşında tanıştıktan sonra böyle bir ilişkiye sahip olmak mantıklı gelmiyordu.
Carlisle bu gece bir operada özel bir kutu satın aldı ve özel bir akşam yemeği için bütün bir restoranı kiraladı. Ayrıca ona çok yetenekli bir astı olan Kuhn’u vermiş ve ona Elena’nın her emrine uymasını emretmişti.
Ne kadar düşünürse düşünsün, bunlar sözleşmeli bir eş için basit iyilikler değildi.
Elena’nın açıklamasına ihtiyacı vardı.
“On üç yaşındayken gerçekten tanıştık mı?”
“Evet.”
“Yani hatırladığım gün gerçekte ikinci karşılaşmamızdı, öyle mi?”
“Evet. Hayatımı kurtardığın gün.”
O kadar şaşırmıştı ki neredeyse yanlışlıkla masaya çarpıyordu. Sorularının hiçbiri çözülmedi. Carlisle ona karşı neden bu kadar iyiydi?
Sorularının cevabını tahmin etmeye çalışmaktan vazgeçti. Kesin olarak öğrenmenin tek bir yolu vardı. Carlisle’ın kendisine sorması gerekiyordu.
“Lütfen cevap ver. Neden bana karşı bu kadar cömertsin?”
Carlisle, sadece onunla sözleşmeli bir evlilik imzalayan biriyle uğraşmıyordu. İlk başta onun ne yapacağını görmek istemişti ama zaman geçtikçe daha çok merak etmeye başladı.
“On üç yaşındayken bir kez tanıştık, bu yüzden bana senin davrandığın gibi davranman mantıklı değil.”
“Daha fazla ipucu yok.”
“Ancak…!”
“Gerisini kendin düşünmelisin. Aksi takdirde benim için çok fazla zarar olur.”
Zarar? Ne için?
Elena’nın gözleri sorularla doldu. Carlisle saygılı bir tonda cevap verdi.
“Seninle ilk tanıştığım an hayatımın en unutulmaz anıydı. Keşke ona geri dönebilseydim.”
Elena kafasına darbe almış gibi hissetti. Carlisle neden bu kadar güçlü bir hafızaya sahipti? Kesin olan bir şey vardı – ne tür bir toplantı olursa olsun, Carlisle’ın zihnine hala açıkça kazınmıştı.
Soracak daha çok şeyi vardı ama dudağını ısırdı ve kendini tuttu. Zaten ona sorarsa daha fazlasını anlatacağını sanmıyordu.
On üç yaşında, sarayda.
Başka bir ipucu yoktu, bu yüzden gerçekten kendi başına öğrenmesi gerekiyordu.
“…Pekala. Gerisini ipuçlarına göre öğreneceğim.”
“Sabırsızlıkla bekliyorum.”
Carlisle onun cevabına memnun bir şekilde gülümsedi. Yemek bitmiş gibi göründüğünde, garson aceleyle geldi ve tabakları masadan kaldırmaya başladı. Sonra garson önlerine lezzetli görünen birkaç tatlı koydu.
Carlisle’la az önce yaptığı konuşmayı düşünerek tatlılara baktı.
“Bana başka sorunuz yok mu?”
“…?”
“Balo kıyafetleri. Onlara ihtiyacın yok mu?”
“Ah. Onları bulabileceğim bir giyim mağazası biliyor musun?”
Carlisle sözünü kesene kadar düşünceleri arasında kaybolmuştu. Elena ona beklentiyle baktı ve Carlisle, ağzının kenarı yukarı kalkarak cevap verdi.
“Hayır, şu anda başkentte uygun giyim mağazası olduğunu sanmıyorum. O kadar sipariş dolular ki, onları zorlasam bile bir elbise yaptıramazsın.”
“…Anlıyorum.”
Elena’nın aklı yine endişeye döndü. Başka bir yol bulacaktı ama Carlisle bile görevin zor olacağını söyledi. Mirabelle’in hayal kırıklığını hatırladığında boğazına bir burukluk oturdu. En kötü ihtimalle, Carlisle ile ilk resmi görüşmesinden vazgeçmek zorunda kalacaktı.
“Eğer sakıncası yoksa, bir yol var.”
“Nedir?”
“Halihazırda dikilmiş elbiselere bak. Bedeninden biraz farklı bir şey, bu yüzden üzerinde değişiklik yapmak çok zor olmayacak.”
Haklıydı. Değişiklik yapacak birini bulmak kolay olmayacaktı ama tamamen yeni bir elbise yaratmak kadar zahmetli de değildi. Ve müsaitlik yoksa, Blaise hizmetçileri bunu kendileri yapabilirdi. Geçen sefer Elena, bir çay partisi için Mirabelle’in liderliğinde dikilmiş bir elbise giymişti.
Bir elbiseyi değiştirmek çok zor olmasa da, ilk etapta değiştirilecek bir elbise elde etmek zordu. Soyluların çoğu önceden yapılmış olanlardansa özel olarak dikilmiş kıyafetleri tercih ederdi. Mankenler üzerine asılan numuneler dahi yeni ürün olarak satın alınamadı.
Hazır veya önceden giyilmiş elbiseler düşük ila orta fiyatlara alınabiliyordu, ancak iyi kalitede olanlar, yüzlerce kez giyilmiş olsalar bile muhtemelen daha fakir aristokratlar tarafından çoktan alınmış olacaktı.
Kraliyet balosu. Daha aşağı bir şey giymeyi göze alamazdı. Zaman son derece kısaydı ve Blaise Evi’ni utandırmayacak bir elbise bulmak zor bir işti.
“Eminim bunu biliyorsundur ama hazır bir elbiseye sahip olmak da kolay olmayacaktır.”
“Endişelenmene gerek yok. Senin için onları getireceğim.”
“…Gerçekten mi?”
Elena’nın gözleri büyüdü. Bir düşünün, Carlisle mücevher ve giysileri savaş ganimeti olarak aldığını söyledi. Bir baloda giyilen bir şeyden farklı olduklarını varsaymıştı.
Carlisle, Elena’nın kararsızlığını fark etti ve devam etti.
“Başkalarının sana bakmasından hoşlanmıyorum ama kadınımı hayal kırıklığına uğratmaya niyetim yok.”
Elena ona “kadınım” dediğinde nasıl cevap vereceğini bilemeden duraksadı. Ama duygu bir yana, önerisi inandırıcı geliyordu. Şimdiye kadar, Carlisle sözünden asla dönmemişti ve ona güvenmek onu henüz yarı yolda bırakmamıştı. Zaten başka seçeneği yoktu, bu yüzden Elena başını salladı.
“Bana yardım edebilirsen çok sevinirim.”
Carlisle, sanki onun cevabını bekliyormuş gibi hemen cevap verdi.
“Bir şartım var.”
“…Durum?”
“Ne gönderirsem göndereyim, ona karşı bir şey söyleyemezsin.”
Bu belirsiz durumdan rahatsız olmuştu ama reddedecek durumda da değildi. Balo için elbisenin ne olduğu umurunda değildi. Bir planı olduğu sürece planlarını gerçekleştirebilir ve Mirabelle yarı yolda kalmazdı. Bir süre düşündükten sonra Elena başını salladı.
“Pekala. Bana ne tür bir elbise gönderirsen gönder, itiraz etmeyeceğim. Balo için uygun olmadığını düşünürsem giymeyebilirim.”
“Önemli değil. O zaman en kısa sürede evinize birini göndereceğim.”
“Teşekkür ederim.”
Ona ne göndereceğini bilmiyordu ama yine de rahatlamıştı.
Elena, yüzünde daha rahatlamış bir ifadeyle servis edilen dondurmayı tattı.
Dulkung–
Daha önce Carlisle’ın araması üzerine restorana kısaca giren gardiyan yeniden ortaya çıktı. Carlisle’ın kaşları onun aniden ortaya çıkmasıyla hafifçe çatıldı, ama rahat bir sesle konuştu.
“Sana sözünü kesmemeni söyledim. Neler oluyor?”
Adam kapıdan hızla çıktı. Ardından fısıltıyla konuşan Carlisle’ı hafifçe selamladı.
“Kuhn bir fareyi halletti ama diğerini ıskaladı.”