K-19 teknesinin savaş yolunu tam anlamıyla jiletin kenarından geçtiğini söylemek abartı olmazdı. Bu denizaltı kruvazörünün birkaç kez dünyayı neredeyse bir atom felaketinin eşiğine getirmesi nedeniyle, nick Hiroshima ”lakabını taşıyan takma adı aldı. K-19 1972'teki en korkunç felaketle sonuçlanan tüm olayların kökenlerini anlamak için, yıllar önce geminin doğumuna geri dönmeye değer.
50'lerin ortasında, Sovyet hükümeti ilk atom bombacısını yaratmaya karar verdi. Gemideki nükleer füzelerin bulunduğu denizaltı, iki siyasi dünya arasındaki “soğuk” çatışmada belirleyici bir argüman rolü oynayacaktı. K-19 yaratma görevinin büyük önemi nedeniyle, savunma işletmelerinin tüm olanaklarını ve araçlarını, ayrıca ülkenin tasarım ofislerini attı. Aynı dönemde, 1958’ta ABD’de Amerikan nükleer denizaltısı “George Washington” u inşa etmek için özel bir büro kuruldu. Oluşturulan büronun yöneticisine sınırsız güçler sağlandı, emrinde neredeyse tüm batı dünyasının ekonomik olanaklarını kullandı. Böylece rakiplerin başlangıç pozisyonları yaklaşık olarak eşitti.
Ekim 17 Yılın 1958'u SSCB'de ilk atomik roket taşıyıcısının yaratılmasıyla ilgili işin başlangıcı günü olarak kabul edilir. Mühendisler kuvvetlice koştu, ölen Amerikalıların önüne geçmek gerekiyordu. Projede çalışan tasarımcı ve gemi üreticileri günün her saati çalıştı, fatura günlerce, bazen de saatlerce sürdü. Görgü tanıkları, yapının üç vardiya halinde gerçekleştiğini, yani sürecin neredeyse sürekli olduğunu söylüyor. Her vardiyada doğrudan üç binden fazla insanın inşaatında yer aldı. Tabii ki böyle aceleci eylemler gelmekte uzun sürmedi. Severodvinsk talihsizliği içinde inşa edilen tekne, halihazırda stoklarda sürmeye başladı. Bekletmeler sırasında, iki kişinin öldüğü yangın çıktı.
Boya çalışmalarının başlamasından sonra bir ressam boğuldu. Ve K-19'in omurgası suya ilk defa dokunduğunda, yeni başlatılan bir geminin tarafına karşı geleneksel olarak parçalanan bir şişe şampanya, kötü bir alâmet olarak kabul edilen bozulmadan kaldı. Rıhtım odası su ile doldurulduğunda, personel gemiyi tetik arabasında tutan bağlantıları bırakmayı unuttuğu için denizaltı basitçe yüzeye çıkmadı.
Ve sonra her şey daha kötüydü. Reaktör başlatıldığında, odadaki basınç iki kez normu aştı ve sadece bir mucize ile kimse ölümcül dozda radyasyon almadı. Ek olarak, tasarımcılar, ilk silindirin, tekne batırıldığında ortaya çıkan bir dereceye kadar elemeyi başaramadılar. Sonuç olarak, gemi ilk kez maksimum derinliğine ulaştığında, kırk derece eğildi. Acil durum modunda sadece on saniye içinde gerçekleşen K-19'in acil bir yükselişi neredeyse denizaltı testine katılan gemilerle çarpışmaya neden oldu.
Olaydan sonra birçoğu gecikmiş bir soru sordu: acele etmek buna değdi mi? Öncelikle kağıttaki tüm eksiklikleri gidermek, göstergeleri dikkatlice hesaplamak ve ancak metalde uygulanmasına devam etmek çok daha makul olabilir mi? Ancak ortaya çıkan sorunların niteliğinin bilincinde olan hükümet, gelecek için kalite mükemmelliğinin elde edilmesini erteledi, şartları tercih etti. Adalet konusunda, bazı tasarımcıların, yeni nesil gemiler oluştururken gelince deneme yanılma yöntemini en kabul edilebilir olarak gördükleri belirtilmelidir. Pratik olasılıklar kullanmadan ve gerçek testler yapmadan her şeyi öngörmenin imkansız olduğuna inanıyorlardı.
30 Aralık 1959'da nükleer denizaltı George Washington donanmaya katıldığında filo ABD, yönetim kuruluna su altından fırlayan ve iki bin kilometre mesafedeki bir hedefi vurabilecek on altı füze yerleştirildi. Aynı zamanda, her füzenin nükleer yükü yaklaşık olarak Hiroşima'ya daha önce atılan beş bombaya eşitti. SSCB'de aynı gün, gemiyi teste hazırlamak için K-19 üzerinde çalışmalar devam ediyordu. Sovyet füze taşıyıcısına sadece üç füze takıldı ve uçuş menzili sadece 650 kilometre, yani Amerikan muadillerinden üç kat daha azdı. Bu durumda, denizaltı sadece yüzeyden ateş edebiliyordu. İki güç arasındaki zorlu çatışma göz önüne alındığında, bu durumu hafifçe söylemek gerekirse SSCB'nin liderliğini memnun etmedi. 1960 yazında, George Washington, topraklarımızda bulunan on altı büyük askeri ve sanayi merkezinde füzeleri hedef almaya hazırdı. Ve Sovyet füze taşıyıcının kabul edilme eylemi sadece üç ay sonra imzalandı.
Çok az insan, Astronot Günü'nü düşündüğümüz tarihin, küresel ölçekte ilk büyük sualtı felaketinin günü olabileceğini biliyor. 12 Nisan ayındaki 1961, Barents Denizi bölgesinde, K-19 son anda SSCB kıyılarında keşif devriyeleri yapan Amerikan denizaltı “Nautilus” ile çarpışmadan kaçınmayı başardı. Olası bir çarpışmanın sonuçlarını düşünün ve kaçınılmaz olarak ortaya çıkan patlama, her iki gemide de kargo tehlikesini bilen biri için zor değildi. Bununla birlikte, mürettebatın toparlanmaya zamanı yoktu ve K-19 yeni bir tatsız sürprizi sundu - derinlemesine düştü, burnun dibine vurarak nihayet, bu yerde kalın bir çok metre kalınlığında bir silt tabakası ile kaplandı.
O gün felaketten kaçınıldı, ancak 1961 yazında, ilk büyük trajedi, K-19 üzerindeki Arctic'e olan uzak kampanyasında gerçekleşti, bu da dünyanın sadece on yıllar sonra ortaya çıktığı bir olaydı. Acı ironi askeri tatbikatlarında, denizaltının düşman gemisi "George Washington" u canlandırması gerekiyordu. İlk denizaltı füzesi gemisinde şu anda bir reaktör arızası vardı. Takım imkansızı yaptı - özel bilgiye ve uygun donanıma sahip olmayan insanlar gemiyi ölümden kurtardı. Ancak bunun için bazı ekip üyeleri, radyasyonla kirlenmiş bölmeye girerek hayatlarını feda etmek zorunda kaldı. Bununla birlikte, cesur denizciler, K-19'in ölümünün dünya okyanusunun sularının kirlenmesine yol açacağından, teknenin kurtarılmasının, tüm dünyayı felaketten kurtarmasının anlaşıldığını anlamıştı. Olumsuz bir sonuçla insanlık, Çernobil kazasının hüzünlü deneyimini yarım yüzyıl önce ve daha geniş bir küresel ölçekte kazanacaktı. Ek olarak, NATO askeri üssünün yakınında bulunan denizaltı patlaması, üçüncü dünya savaşına atılan ilk adım olabilir.
Daha sonra, devlet başkanı Kruşçev, o sırada reaktör bölmesinde çalışan denizcilerin görüşlerini göz önüne aldığında, SSCB Kahramanı unvanı ile ödüllendirirken, alaycı bir şekilde alevlendi ve şu kararı verdi: “Kazalar için ödül almıyoruz!”! Bu arada, o gün, denizaltılar Boris Korchilov, Yuri Ordochkin, Yevgeny Koshenkov, Semyon Penkov, Nikolai Savkin, Valery Kharitonov, Yury Povstyev ve Boris Ryzhikov çok acı çekerek öldüler. Ölümcül şekilde emir aldılar, ama aynı zamanda ülkenin liderliği her şeyi yaptı, böylece kimse o kazayı bilemeyecekti. Uzun zamandır az sayıda insan cesur denizcilere ödül vermenin asıl nedeni hakkında bilgi sahibi oldu.
K-19 kaza yerine ilk ulaşan denizaltı komutanı, Boris Ryzhikov'un cenazesine gönülsüz bir tanık oldu. Baş subayın neden öldüğü hakkındaki sorusuna, Boris’e basitçe bir akım tarafından öldürüldüğü ...
Aynı 1961 yılında, K-19 ekibinin yine gemiyi kurtardığına dair az bilinen ve meraklı veriler. Reaktörün ilk kazasından sonra, Akademisyen Aleksandrov başkanlığındaki devlet komisyonu, denizaltıyı su basmaya karar vererek tamir etmeyi ve onarmayı reddetti. Ancak mürettebat, bağımsız olarak, acil reaktör bölmesinin dekontaminasyonunu gerçekleştirmeye ve savaş başlıklarını boşaltmaya karar verdi. Ve gemiyi imha etmeye hazırlamak zorunda kalanlar, kelimenin tam anlamıyla santimetre santimetre büyüklüğünde radyasyon alırken neredeyse çıplak ellerle iyice yıkadılar. Daha yüksek rütbeler, mürettebatın eylemlerinin farkındaydı, ancak sessizce, parmaklarının arasından, insanların gerçek intiharını ve denizaltı batanının belirlenen süre içinde batmasını engelleme isteklerini izlediler. Denizciler, sorumluluk yükünü hissetti ve arkadaşları ve meslektaşları gemiyi kurtarmak için hayatlarını verdikten sonra gemiyi terk edemeyeceklerini anladılar.
Denizaltı yıkandığında, on iki gönüllü tamir için K-19 aldı. Ve burada beklenmeyenler tekrar oldu. Zaten Severodvinsk yolunda tekne karaya oturdu. Yakıt tükendi, jeneratörler durdu, ışık ve ısı gitti ve çok yakında yiyecek yoktu. Ve sonra insanlar yeniden kurtarıldı. Onarımlar sırasında, K-19 reaktör bölmesi değiştirildi ve eskisi Novaya Zemlya sahiline yakın bir yerde sular altında kaldı. Denizaltı modernize edildi ve daha yeni füze sistemleri ile donatıldı. Şimdi gemi suya batmış bir pozisyondan ateş edebilir. Geminin etrafındaki gizlilik perdesi o kadar yoğundu ki, yeni ekip bile daha önce gemilerinde olan trajedinin farkında değildi. Ülkede hiç kimsenin siyasi bir rakiple olan rekabetin bize ne kadara mal olduğunu bilmemesi gerekiyordu.
1965 yılında, K-19, bir aydan fazla bir süredir savaş hizmetini başarıyla gerçekleştirdi ve mürettebata verilen tüm görevleri tamamladı. Ve 1967'te, tekne Kuzey Donanması'ndaki en iyi gemi haline gelen roket atışlarında başarı için Deniz Kuvvetleri Komutanı'ndan bir ödül bile alacak. Üst liderliğin tüm sırlarını başlatmak için, denizaltının talihsizlikleri sona erdi ve en kötüsü bitti gibi görünmeye başladı. Ancak sadece iki yıl sonra, K-19 yine neredeyse başlayan dünya savaşının nedeni oldu.
Kasım 15 sabahı, 1969 sabah saat yedide yavaş bir hızda hareket ederken, Barents Denizi'nde tekne bir eğitim görevindeydi, mürettebat yay bölgesinde güçlü bir darbe hissetti. Gemi hızla derinliklere düşmeye başladı. Denizaltı komutanı, daha sonra ortaya çıktığı gibi, Sovyet kıyılarında keşif yapan Amerikan denizaltı Gato ile çarpıştığı gemiyi kaldırabildi. Ne yazık ki, darbe, reaktörün bulunduğu geminin üzerine düştü. Çarpışma anında, ABD gemisindeki torpido bölümünün komutanı Sovyet gemisinin kasıtlı olarak ram'e gittiğine karar verdi ve saldırıyı misilleme emri verdi - üç torpido ve nükleer füzenin ateşlenmesine hazırlanıyor. Ancak Kuzey Filosunun üsleri yakınındaki bir nükleer patlama, SSCB'ye yapılan saldırının ilk aşaması olarak algılanabilir. Ancak, kendisini zamanında yönlendiren Amerikan kaptanı, korkunç bir felaketi önlemeyi başararak saldırı düzenini iptal etti.
Ancak, bu teknenin üzücü biyografisinin sonu değildi. Üç yıl sonra, 24 saatin 1972 saatinde Şubat 10 15 saatinde, dokuzuncu bölümü izleyin, fanın dumanını algılayarak, saat tamircisinden odayı havalandırmaya izin vermesini istedi. Kısa bir süre sonra, oradan bir yangın mesajı alındı ve kompartımanda bağırmalar, öksürükler ve bölmelere çarptılar. İki dakika sonra, yangına dayanıklı bölmeyle olan bağlantı kesildi. Su altında başlayan yangının bir miktar hacimsel patlama gibi olduğuna ve tutuşturulan bölmenin neredeyse anında sıcak bir fırına dönüştüğü not edilmelidir. Tüm mürettebat üyeleri, insanların odada ne bıraktıklarını biliyorlardı, ancak kurallara göre, giriş kapağını açamadılar ve askerlerine yardım edemediler. Yangının yayılmasını önlemek için, kompartımanın kapatılması gerekiyordu, böylece herkes kurtuluş şansı yakalayabilecekti.
Alınan önlemlere rağmen, ateş ve karbon monoksit hızla gemiye yayıldı, kurbanların sayısı artmaya başladı. Sonra denizaltı komutanı kaptanı 1-rütbe Kulibaba hemen yükseliş emri verdi. Yükseliş otuz dakika sürdü. Tüzüğe göre, komutanın bir savaş gemisinin gizliliğinin ihlal edilmesinin nedenini "yukarı" bildirmesi gerekiyordu. Kaza ile ilgili yetkililere verilen rapordan yarım saat sonra, ülkenin liderliği ve parti üyeleri çoktan öğrendi. Gizlilik amacıyla, gemideki duruma ilişkin veri aktarma modu yalnızca günde bir kez belirlendi ve sekiz gemi acil durum denizaltının yardımına gitti.
Ancak denizaltılar bekleyemediler, teknenin hayatta kalabilmesi için mücadele etmek zorunda kaldılar çünkü torpido bölmesine girmek güçlü bir patlamaya ve radyasyon sızıntısına neden olabilirdi. Kaptan, trajediyi önlemek için reaktörü durdurmaya karar verdi. Durum, K-19'in yükseliş zamanında, o zaman dokuz noktalı bir fırtınanın şiddetli olduğu gerçeğiyle karmaşıktı. Durdurulan tekne bir dalga ile kaplandı, su, başlatılamayan bir acil dizel ile sular altında kaldı. Bu, aydınlatmayı restore etme ve tesisin havalandırmasının başlangıcını ortadan kaldırma olasılığını ortadan kaldırdı. Bu arada, sekizinci ve dokuzuncu bölmeler alevlenmeye devam etti.
Felaketin ikinci gününde, Danimarka Boğazı alanında 2 saatinde 40 dakika süren tanker Liepāja gemiye yaklaştı. K-19'in çekiliğe alınma girişimleri, denizaltıya yeterli bir mesafeye yaklaşmalarına izin vermeyen güçlü fırtına nedeniyle başarısızlıkla sonuçlandı. Bu zamana kadar Kulibaba, yetkililere, kaza sayıları yirmi beş kişiye ulaşmış olan kazanın mağdurları hakkında rapor verdi. Başka bir on beş denizcinin kaderi bilinmiyordu. O anda, herkes zaten beşinci bölmenin gerisinde kalan hiçbir insanın olmadığı fikrini kabul ettiğinde, 2 saat 55 dakika içinde, geminin telefonu, denizcilerin mizahi olarak “1916 yıl mucizesi” olarak adlandırdığı telefon çaldı. Bu güvenilir iletişim araçları, kazanın sonucunda hiç kuşkusuz avantajlar yarattı, çünkü yüksek güce sahip olmasının yanı sıra, tamamen enerjilendirilmiş gemi ile bile çalıştı. Onuncu bölmeden sağ kalan insanlar aradı. Denizaltıların daha sonra söyledikleri gibi, bireysel solunum cihazları SP-60 kullanmayı başardılar. Sadece dördü vardı. Bölmedeki oksijen tüplerinden birini kontrol ederken, maskelerin biri boştu - personelin gözetimi nedeniyle gerginlik. Karbon monoksit gazının komşu bölmeyi zehirlemesini önlemek için, denizciler maskelerden alınan oksijen ile birbirleriyle paylaşmak zorunda kaldılar.
Mesajı aldıktan sonra, mürettebatın geri kalanı kurtulanları serbest bırakmaya çalıştı. Bunun için iki (sekizinci ve dokuzuncu) yanmış bölmenin üstesinden gelmek gerekiyordu. Ancak bölmeyi açtıktan sonra oksijen, dokuzuncu acil durum bölmesine girdi ve yangının daha da alevlenmesini sağladı. Kurtarma girişimi başarısızlıkla sonuçlandığında ve mürettebat, insanları almak mümkün olmadıkça, sorunun durumlarını nasıl azaltacağı sorusunun ortaya çıktığını fark etti. Kıç bölmesi 140 metreküpten fazla değildi, ancak bu boşluğun yarısı ekipmanla doluydu. Hava hacmi küçüktü ve her geçen saatte hızla azaldı. Bölmeye insanlarla acil olarak oksijen vermek gerekliydi. Daha sonra suyun besleme tanklarına pompalandığı boruyu hatırladılar. Bu boru hattı kurtuldu ve bu nedenle mürettebatın geri kalanından kesilen insanlar için gerçek bir kurtuluş haline geldi. Durumu önemli ölçüde iyileştiren borunun içinden oksijene izin verildi. Şimdi insanların yaşamları açlık, susuzluk ve özellikle soğukluk gibi faktörlerle tehdit edildi. Sonuçta, tekne Kuzey Atlantik'teydi ve geride sadece dört derece ısı vardı.
Onuncu bölümde temiz su ile bir tank vardı, ama birinin ihmali için boştu. Bununla birlikte, denizciler, "100-150 litre hacimli" su arzı "nın her zaman bu tanklarda bulunduğunu biliyorlardı. Kapalı bir kapta uzun süre durmuş olan bu suyun kalitesi o zaman önemli değildi, çünkü soru yaşam ve ölümle ilgiliydi. Tatmak, “sapkınların” kendilerinin dediği gibi, iğrençti ve büyük olasılıkla paslıydı, ama karanlıkta görünmüyordu. Bölmedeki fenerler yaşamlarının sonuna gelmişti. Kırık gösterge panelinden su toplayan insanlar, şişelere döktüler ve yastıklı katlar altında ısıtıldı, her yudumdan tasarruf etti. Tüm tesislerin incelemesi sırasında, denizciler ayrıca, bir süre bekletilmesine yardımcı olan dört paket şeker, iki kutu yoğunlaştırılmış süt ve konserve lahana da buldular. Bölmede, denizcileri aşırı soğutmadan koruyan çok miktarda tuz vardı.
Dördüncü hapis cezası olan Şubat 27, K-19 kazası alanında, biri kurtarma gemisi olan yedi Sovyet gemisi vardı. Ancak denizaltısını çekme kuvvetine çekme girişimleri hala başarısız oldu, fırtına azalmadı ve dalganın yüksekliği on iki ila on dört metre idi. Ölüm ücreti yirmi sekiz kişiye yükseldi ve onuncu bölgedeki insanların durumu neredeyse kritik hale geldi. Onları salıvermeye yönelik başka bir girişim, bir önceki yeni ateş patlaması gibi sona erdi. Bu sırada, fırtına kulpu hafifçe zayıflattığında, gemiler tekneye yaklaşabiliyor ve onu çekebiliyorlardı. Ancak yeni bir sorun ortaya çıktı - kurtarma gemileri çekilmeye başladığında ipler koptu.
Mürettebatın bir denizaltıya hapsedilmesinin beşinci gününde, dört uçak denizaltıya yakın bir yerde kurtarma ekipmanı ve yiyecek bulunan birkaç düzine konteyner düşürdü. Kurtarma gemileri denizciler dört kez K-19'i çekmeye çalıştı ama halatlar hala yırtıldı. Altıncı günde acil durum bataryaları, radyo ve el fenerleri mürettebata devredildi. Onuncu bölmeyle bağlantı artık mevcut değildi ve orada izole edilen insanlar için temiz hava beslemesi başarısız oldu, bu da odadaki atmosferik koşulları daha da kötüleştirdi. Orada kilitli insanlar zehirlenmemek için yünlü battaniyenin parçalarından filtreler yaptılar, ancak böyle bir havanın bile kurtarılması gerekiyordu. Meşgul olmayan herkes, daha az oksijen tüketmek için uzanmaya çalıştı. Bir denizci, perdenin yakınında sürekli görev yapıyordu ve sıcaklığı düşürmek için deniz suyuyla döküyordu. Bununla birlikte, su hızla buharlaştırıldı ve bölmede, bir buhar odasında olduğu gibi havasız hale geldi.
Yedinci günde, kurtarma halatı yardımıyla, ilk on iki ekip üyesi denizaltından uzaklaştırıldı ve sıcak çay ve gıda ürünleri tekneye aktarıldı. Dokuzuncu gün, 3 Mart, büyük denizaltı karşıtı gemiye "Amiral Drozd Yardımcısı" geldi. Sekiz maddelik fırtına koşullarında, yasaklara ve kurallara rağmen, bir helikopter sallanan güverteden yükseldi. Teknenin mürettebatını almaya ve acil durum ekibini sökmeye ilk girişimi başarısız oldu, ancak önümüzdeki iki gün, fırtına düştüğünde, altmış iki kişi daha bir helikopter ve kurtarma gemilerinin yardımıyla çıkarmayı başardı.
5 Mart ayında, oniki kişi hasta olmayan onuncu bölümde bulunan K-19'te otuz bir kişi kaldı. Deniz yine azalıyordu ve zaman zaman acil durum gemisinin çakısı altmış dereceye ulaştı. Yedekte denizaltı alma girişimleri ümitsizdi ve denizaltı güvertesinden gelen insanlar denize düştü ve kuvvetli dalgalarla fırladılar. Bu nedenle güvenlik uçlarının kopması nedeniyle iki kişi daha öldü.
İkinci hapis cezası sona erdiğinde, 7 March kesme bölmesine düşük voltajlı aydınlatma sağlamayı başardı, ancak bu, hayatta kalma umudunu tamamen yitirmiş olan insanlara yardım etmedi. İki gün sonra havalar düzeldi, geri kalan mürettebat acil durum dizelini başlatmayı başardı ve bölmeleri havalandırmaya başladılar. Ancak, yalnızca 12 Mart ayında, onuncu mahkumları kurtarmaya hazırlanan acil durum ekibini gemiye gönderdiği ortaya çıktı. Bu noktada, Leningrad kruvazörü ve ABD devriye gemisi kaza alanına yaklaştı. Gökyüzünde periyodik olarak NATO uçakları uçtu.
Sadece yirmi üçüncü gün, Moskova'daki Donanma Komutanlığı'na, personelin 18.58'teki onuncu bölümden çekildiği ve Gadzhiyev yüzen üssüne götürüldüğü konusunda bir rapor geldi. Karanlıkta uzun süre kaldıktan sonra kör olmamak için bütün denizciler gözlerini bağladı. İnsanlar tamamen tükenmiş olduğu için birçoğunun ellerinde olması gerekiyordu. On sekizinci günde, Rus kurtarma gemisi Beshtau, sonunda K-19'i çekmeyi başardı. Gemi saatte altı kilometre hızla seyahat etmeye başladı.
Üç haftadan fazla bir süredir K-19 ekibi, gemi için savaştı. Ama asıl şey - yangının torpido bölmesine yayılmasına izin vermedi ve radyasyonun sızmasını engellediler. Tekneyi inceledikten sonra, üç bölmenin tamamen yandığı anlaşıldı. Filo komisyonunun hazırladığı gemi harekatına rağmen, yine tekneyi savunanlar vardı. Şanssız geminin tamamen onarımı yapıldı ve yeni, daha da gelişmiş bir ekipman tekrar kuruldu. Beş ay içinde, denizaltı tekrar savaş görevine başladı. Ve yine tüm ülke için, birçok nükleer denizaltının ölüm nedeni gizem içinde kalmaya devam etti ve kazanın tüm koşulları son derece gizliydi.
Yılın 1972 kazası ile ilgili olaylardan şöhret kazananlardan biri, Kahraman Yıldızı'nı alan ve terfi eden Amiral Sorokin'di. K-19'u içeren filosunun komutanı olmak, ilk kazadan sonra inşa edilen anıtın denizaltıda öldürülen denizcilere yıkılmasını emretti. Hareketini, böyle bir yapının halkın moralini olumsuz yönde etkilediğini söyleyerek açıkladı.
Son güne kadar, K-19 denizcileri yalnız bırakmadı. Kasım ayında, yılın 1978'i yine bir ateş yaktı ve 1982 Ağustos ayında tekrarlandı. Sonra bir eğitim torpido çarptı ve bir delik vardı, neredeyse batıyordu tekne oldu. Ancak, bilinmeyen nedenlerden dolayı, denizaltıların her zaman güçlü savunucuları vardı. K-19'i bu tür ilk gemi olarak kabul ederek, nükleer denizaltı filosunun atası, kırk yıl boyunca tekrar tekrar iade ettiler. Ağustos ayında, filo komutası yine X-NUMX'i K-2003'i imhadan kurtarmaktan kurtarmaya çalıştı, ancak bu trajik gemiyi koruma fikri "üst katta" birine korkunç geldi. İlk denizaltı füze gemisini imha etme kararı yürürlükte kaldı.
Varlığı sırasında, denizaltı yirmi binden fazla çalışma saatini 560 bin kilometre boyunca geçti, altı kez toplam 310 gün olan savaş görevine başladı. K-19'ten yirmi iki füze fırlatıldı ve yaklaşık altmış torpido atışı yapıldı. Ancak listelenen başarıları kayıp insan hayatlarıyla ve sevdiklerinin kederiyle ölçmeye hakkı kim var?
Bilgi kaynakları:
-http: //k19.ru/
-http: //flot.com/
-http: //ruzhany.narod.ru/sources/022.html
-http: //ru.wikipedia.org/wiki