Hayat bazen yüzüne vurur
Her şeyden önce, basit bir soru sormalısınız: Yenilgiler hakkında ne hissetmelisiniz?
Sadece pratikten - hiçbir ordu / donanma sonsuz zafer kazanamaz. Genellikle. Ve şimdi yenilgi. Bariz.
Nasıl burada olunur ve bu konuda ne yapılır?
Güzel soru, çünkü iç ordudatarihsel gelenek, yenilginin etrafına duygusal çevreler sarmak, suçluyu aramak, isterik olmak, birini suçlamak için bir tür gülünç eğilim geliştirdi ...
Ya da tüm bunların saçma bir tesadüf olduğunu, her şeyin tamamen farklı bir şekilde sonuçlanması gerektiğini kanıtlamak için. Pekala, oldukça farklı. Ya olaylar “biraz” farklı gelişseydi, o zaman kesinlikle kazanırdık. Ama kötü kader "zaferi çaldı".
Veya bir şey icat etmeye çalışın, bir şey kanıtlayın ...
Bu, yenilginin kabul edilmesi veya buna sevinilmesi gerektiği anlamına gelmez (amatörler vardır), ancak genel olarak, ordunun tarihini sunarken aşırı duygusallık bir şekilde biraz can sıkıcıdır, çünkü vatansever propagandayı duymak istemezsiniz, ancak askeri olayların mantıklı bir açıklaması.
Bu yüzden Rusya, Japon savaşında çok şanslıydı.
Fin 1939-1940 ile - çok değil, ama Japon savaşı ile - evet, şanslı. Kulağa ne kadar garip gelse de. Tabiri caizse, Tanrı Rusya'yı korudu, ona bir şans verdi.
Yine de hayat, zaferden zafere gittiğiniz ve sonunda "patronu" devirdiğiniz bir bilgisayar oyunu değildir. Hayat biraz daha karmaşık.
Rusya, en güçlü (dürüst olalım) hasım olmayan askeri bir tehditle karşı karşıya kaldı. Evet, lojistik bizim lehimize değildi, ancak 1905'te Japonya daha dündü (1868 - Meiji devrimi) tamamen feodal bir toplum.
Her halükarda, modernizasyon politikasının tüm başarılarına rağmen, Japonya fakir, geri kalmış bir ülke olarak kaldı. Bu bir süper yırtıcı değil.
Kendinizi uzun süre aldatabilirsiniz, ancak Japonya büyük bir güç değildi. Bunun gibi bir şey.
Ve Rusya oradaydı. Resmi olarak görünüyor.
Ancak Rus İmparatorluğu için bire bir savaş yenilgiyle sonuçlandı. Birçokları için beklenmedik bir anda akla "makaklar ve bazıları" ile ilgili şakalar gelir. Tabii ki üzücü bir şekilde ortaya çıktı. Ve filo kayboldu. Ve Port Arthur.
Ve bundan sonra ve buna paralel olarak ilk Rus devrimi alevlendi. Bu, barışın sonuçlanmasının nedenlerinden biri olarak hizmet etti. Bir şekilde garip bir şekilde ortaya çıktı.
Ve burada, hayatta olduğu gibi: yüzünüz yoğun bir şekilde doldurulmuşsa, birkaç seçenek vardır. Sonunda halter ve kum torbasını tanıyabilir ve yaşam tarzınızı tamamen gözden geçirebilirsiniz. İnternette herkesin alçak, yozlaşmış memurlar, dürüst bir insan (mesela ben!) Olduğuna dair binlerce kızgın yazı yazabilirsiniz. Uzun bir alem yaşayabilirsiniz. Bağırabilirsiniz: "İnsanlar, size inandım ve beni hayal kırıklığına uğrattınız!" - sıçrama ... Birçok seçenek var.
Ama bizi öldürmeyen her şey bizi güçlendirir. Teoride. Tamamen teorik olarak.
Sorun belirtileri
Samuraylara kızgın olan Nikolai Alexandrovich, güçlü okyanus gemileri inşa etmeye karar verdi. Deyim yerindeyse intikam almak için. Donanma iyi bir şeydir, burada tartışamazsınız, intikam daha da iyidir, ama burnunda büyük bir Avrupa savaşı vardı. Büyük savaş. Ve bunlar Mançurya tepelerindeki savaşlar değil ... Bu çok daha ciddi.
Ancak, tabiri caizse, Rus ordusunun kazanamadığı Mançurya tepelerindeydi. Ve bu bir "kötüye işaret"ti. Aynı işaretleri okuyabiliyorsanız çok kötü. Ama onları başka kim okuyabilir ki...
Rusya'nın "kazanabileceğini" söylüyorlar. Bu "kazanma" seçeneğini ele alalım.
Ve burada, görüyorsunuz, ne bir engel ortaya çıkıyor - savaş uzun süre devam etti, büyük kuvvetler dahil oldu ve birçok savaş (denizde ve karada) oldu. Yani, "olasılığın kötü teorisi" (siber sporcuların bugün söylediği gibi Kore rastgele) hakkında konuşmak biraz garip.
Rus ordusu ve filo kendimi ifade etmek için birçok fırsat vardı. Ama bir şekilde "görünmedi". Anlamında: "muzaffer üstünlük." Hiç görünmedi. Ve burada biraz daha gerçeği hakkında konuşma ... Pekala, dinlemek güzel olurdu, ama inanması zor. Ve böylece - evet, samurayın savaş için çok az kaynağı vardı ama harika savaştılar.
Eh, Rusya bu savaşı kazanmayı başaramadı. Bir şey eksikti.
Ancak tüm saygımla, 1904'teki Japon ordusu ve donanması, Almanya veya Fransa'nın seviyesinden çok uzak. Japonlar denedi ama tarih onlara çok az zaman verdi. Feodalizmden atlayarak, zaten zırhlıların ve topçuların hüküm sürdüğü tamamen endüstriyel bir savaşta savaşmak zorunda kaldılar.
Ancak Japon deneyimine dayanarak, Almanya ile yaklaşmakta olan çatışmayı düşünmek bile istemedim. Orada, her durumda, her şey çok daha ciddiydi. Nedense savaşları ayrı bir şey olarak görmek adettendir. Yani yaşadılar, yaşadılar, üzülmediler ... ve patlama - savaş!
Evet, basit bir savaş değil - dünya savaşı!
Neden aniden oldu?
Yani, Japonlarla olan savaş, hiçbir durumda Rusya'yı ciddi şekilde tehdit etmedi. Ancak Almanya ile tehdit etti. Her durumda. Ve zaten geri kalmış Japonya ile kara savaşının olumlu bir deneyimi vardı.
Paha biçilmez bir deneyim diyebilirim. Doğru değerlendirirseniz tabii. Alınmazsanız ve "korkunç intikam" ile uğraşmazsanız, ancak doğru sonuçları çıkarın.
Japonların "yukarıdan reformlar" deneyimi
Aslında Japonya'da feodalizm hemen ortadan kaldırıldı. Bir darbeyle. Çok sert, samuray. "Rassamuraivaniya" süreci olabildiğince sert ve hızlı gerçekleşti... Ve kimse "kesilmiş kiraz bahçeleri" için ağlamadı. Ters vuruşla doğradılar.
Ve Japonya hemen, hiç zahmet etmeden, parlak bir yarına adım attı.
Ancak Rusya'da, 1904-1905 savaşındaki yenilgiden sonra bile, hiç kimse bu kadar hızlı sosyal reformlara hazır değildi. Soylular ayrıcalıklarını korudu. Köylüler yarı kişisel kaldılar. Kulağa ne kadar saldırgan gelse de, Meiji devriminden 10-15 yıl sonra Japonya'da toprak/köylü sorununu çözmek için Nicholas'tan Nicholas'a Rusya'da olduğundan çok daha fazlası yapıldı. 1917'de Japonlar oldukça fakirdi. Japon köylüleri çok fakirdir.
Ancak Rus köylülerinin yasal ve mülkiyet statüsü sorunları artık onlar için tamamen alakalı değildi. Biz nesilden nesile ideal toplumsal düzeni felsefe edip tasarlarken, Japonlar eski toplumsal düzeni katanalarla "parçalıyorlardı". Her şey, hemen ve nihayet.
Bundan sonra Yükselen Güneş ülkesinde tam bir cennetin başladığını asla söylemedim, ancak Meiji devriminin aşırı sert önlemleri olmadan Rus-Japon Savaşı'nda zafer teorik olarak imkansız olurdu.
... Ve 1871'de Batı ülkelerine gönderildi büyük elçilik Bakan Iwakura Tomomi tarafından yönetiliyor. Misyon, 50 yetkili ve 60 öğrenci kursiyerden oluşuyordu. Japonya'yı Batı'da temsil etmek için bir imparator portresi gerekliydi ve gelenek, hükümdarları tasvir etmeyi yasakladı; Hükümdarın saray kıyafetleri içinde fotoğraflanmasıyla yasağın iptal edilmesi gerekiyordu. St. Petersburg'u ziyaret ederken, Iwakura Tomomi satın aldı idolü olarak gördüğü Peter I'in portreleri (wiki2.net).
Garip benzetmeler ortaya çıkıyor, değil mi?
Japonya çok geç ama çok hızlı gelişmeye başladı. Şimşek hızında diyebilirim. Ayrıca - tamamen komik:
Meiji Restorasyonunun doruk noktası olan Anayasanın kabulü 11 Şubat 1889'da gerçekleşti. Japonya'da bağımsız bir mahkeme ve oy hakkı ortaya çıktı (diletant.media).
Ne yani, birisi sorabilir mi?
Peki, bir anayasa kabul ettiler ve bu nedir?
Evet, aslında hiçbir şey, sadece Rusya'da o zaman hala anayasa yoktu. Ve planlı değildi. Ve uzun zamandır planlanmamıştı.
İlk Rus anayasası, tam olarak Rus donanmasının batması ve Rus ordusunun Uzak Doğu'da yenilmesinden sonra kabul edildi.
İmparatorluk Majesteleri'nin elindeki otantiklere, şöyle yazılmıştır:
"ÖYLE OLSUN".
Tsarskoe Selo'da.
23 Nisan 1906 yıl.
"ÖYLE OLSUN".
Tsarskoe Selo'da.
23 Nisan 1906 yıl.
Ve kapaklar havada! Ve herkesi sevin! Ne mutluluk!
Dün hala erkendi, ama bugün zaten aynı.
Ve evet, Japon anayasasının taslağı 1889'da başlamadı.
Anayasa sakin bir atmosferde hazırlandı - komisyon, Ito Hirobumi'nin tenha bir adadaki kulübesinde bir araya geldi, bu arada danışman olarak görev yapan bir Alman profesörün de getirildiği. Çalışma o kadar titizlikle yürütüldü ki komisyon, birkaç sayfaya sığan ilk Japon Anayasası'nın oluşturulması için yaklaşık beş yıl harcadı. Şubat 1888'de, son versiyonu "Büyük Japon İmparatorluğunun Anayasası" (diletant.media) başlığı altında yayınlandı.
Yani, sadece Japonlar anayasasız bir imparatorluk hayal edemezlerdi. İlahi imparator da dahil olmak üzere gereklidir - o zaman gereklidir. Tam olarak kimin alması gerektiği konusunda anlaşmazlıklar vardı: imparator mu yoksa kurucu meclis mi?
Japon parlamentosunun ilk oturumu 29 Kasım 1890'da yapıldı. Rusya'da "bu konuya acele etmemeye" karar verdiler. Eh, Rus otokratları için net değildi, peki, tüm bu parlamentolara ve anayasalara neden ihtiyaç duyuldu ...
Sarı Deniz'deki Japon zırhlılarının toplarının gök gürültüsü ve ilk Rus devriminin silah sesleri bu karmaşık meselelere biraz açıklık getirdi.
Ülkemizde bu yenilginin kendisi bir şekilde tesadüfi, yanlış, hatalı olarak kabul edilir. Diyelim ki savaş sonucunda Nagazaki'de çay içmemiz gerekiyordu ... Ama bir şekilde yanmadı.
Ama ...
"Yine de dünyada adalet var ve haklı olan hayatta kalacak."
Ülkelerini hızla modernize eden Japonların, temelde siyasi reformlar istemeyen arkaik Rusya'ya karşı kazandığı zafer, Rusya'nın XNUMX. yüzyılda eski, feodal Osmanlı İmparatorluğu'na karşı kazandığı zafer gibi oldukça mantıklı görünüyor.
Ne Ortodoksluk, ne egemenlik, ne meslektaşlık ne de milliyet, Japon generalleri ve amiralleri üzerinde herhangi bir etki yaratmadı. Rusya kaybetti. Tarihsel gerçek.
Farklı çözümler ve farklı sonuçlar
Karşılaştırma.
Japon imparatoru, anayasayı barış zamanında gönüllü olarak onayladı. Ruslardan - rıza kelimenin tam anlamıyla kemirmek zorunda kaldı. Aynı Japon ve devrimden savaştaki yenilgiden sonra. Ve hepsi aynı - Nicholas II bir şekilde "tamamen emin değildi".
Rusya'nın anayasaya ihtiyacı var mı?
Yoksa kendisi gibi harika bir hükümdarın mutlak gücü yeterli mi?
Bu nedenle, Rusya'nın Rus-Japon Savaşı'ndaki zaferi, endüstriyel Almanya ile yaklaşmakta olan çatışmanın ışığında onun için ölümcül olacaktır. Rus ordusunun ve donanmasının yenilmezliği hakkında oldukça açık bir sonuç çıkarılabilirdi. Ve aptal liberal reformların yararsızlığı. Ve 1905'ten on yıl sonra hiç kimse kaşınmayacaktı bile.
Ve sonra tam ve nihai "guten Morgen" olacaktı.
"Kötü Japonların" saldırgan bir yenilgisinden sonra, Majesteleri Rus Otokratı, intikam alıyormuş gibi savaş kruvazörleri İzmail'i inşa etmek için koştu, ancak Rus toplumunun tam bir modernizasyonuna duyulan ihtiyaç fikri (hemen!) Portsmouth Barış Antlaşması'ndan sonra bile aklına geldi.
Ve evet, bu uzak savaşta "Rusya'nın zaferinin kaçınılmazlığı" ve "moral" sorununa küçük bir hatırlatma.
Nogi'nin Port Arthur'u hızlı bir şekilde alamaması ve artan kayıplar nedeniyle, onu komutadan çıkarmak istediler ... Savaşın bitiminden sonra Nogi, eylemlerini imparatora şahsen bildirdi. Port Arthur kuşatması hakkında bir rapor okurken aniden durdu, ağladı ve suçunu telafi etmek için ritüel intihar, seppuku yapmak için izin istemeye başladı (wiki).
Ve evet, yaptı. Ama imparatorun ölümünden sonra.
Ancak sadece Bay Kuropatkin, Japon meslektaşının aksine, intihar etmek istemedi ve çoğu kişi bunu Rusya için büyük bir ahlaki zafer olarak görüyor. Diyelim ki, samuray ile her şey o kadar da iyi değildi ...
Ahlaki zaferler hakkında.
Ayrıca, 1945'teki Japon imparatorunun kaderini, kaybedilen bir savaştan ve nükleer bombalamalardan sonra, neredeyse tüm Japon subaylarının kendisine sadık kaldığı ve muzaffer 1917'de tutuklanan son Rus imparatorunun kaderini karşılaştırabilirsiniz. ailesi, daha sonra Kerensky'nin bazıları Kaiser'e, bazıları müttefiklere, bazıları Troçki'ye ve hemen Skoropadsky konuşan soyadıyla "Pan Hetman" a hizmet etmeye gitti ... Sonra bu subaylardan bazıları Hitler'in SSCB'yi işgalini içtenlikle karşıladı ...
Ahlaki zaferler çok belirsiz ...
Yani evet, Rusya genellikle Japon savaşı konusunda şanslıydı.
Bu, "Alman vebası" ndan önce bir tür aşıydı, yani, Alman ruhuna benzer, ancak Kaiser Willy'nin Almanya'sının aksine, Rusya'yı bire birde tamamen yenemeyen bir askeri-sanayi toplumu ile bir çatışmaydı. - mütevazı olasılıklar ve coğrafi konum nedeniyle bir savaş (tarihin şu anki versiyonunda, 1914 modelinin "tamamen seferber edilmiş" Rus ordusunun bile, kelimenin tam anlamıyla Almanya ile bire bir savaşta şansı yoktu) .
Ancak bu aşı bile imparatorluğu kurtarmadı. Zafer durumunda, her şey çok daha kötü olurdu.