Üç yıl önce, kendimi İtalya'nın Campagnola Emilia kentindeki bir kulübede düzinelerce sevimli nonni ile çevrili bir anda et yiyen hesaplaşma ile karşı karşıya buldum. Yüksek Lisans derecesi almak için gittiğim Gastronomik Bilimler Üniversitesi ile bir çalışma gezisindeydim ve ziyaret ettiğimiz nonni yetenekli norcini idi , ya da salumi yapan domuz kasapları. Bizi barakada pancetta, coppa, lardo ve culatello dolu bir masa ile karşıladılar. Oh, bir de domuz eti. Yani, kelimenin tam anlamıyla, burnundan kuyruğuna ikiye bölünmüş, kesilmiş bir domuzun yarısı.
Norcini domuz etinin yanını sergiliyordu, böylelikle bizim için kasaplığı gösterebiliyorlardı ve bize o pancetta'nın tam olarak nereden geldiğini gösteriyorlardı. Midemi ve vicdanımı çevirebilecek bir şey varsa, bu buydu. Domuza göz yuvasına baktım ve ardından tabaktaki lardo kurdelelerine baktım. Okuyucu, iyileştirilmiş eti yedim ve asla arkama bakmadım.
Bunların hepsi kesinlikle vejeteryan olmadığımı söylemek içindir. Her gün hatta her hafta et yemeyebilirim ve yediğim hayvansal ürünlerin kökenine daha fazla dikkat edebilirim, ama onları yiyorum.
Eti bırakmayı seçmemiş olsam da, küçümseyen insanlara bakmıyorum. Vejeteryan, vegan ve pescatarian arkadaşlarım etten, yumurtadan, peynirden ve hatta benim sorgulamadığım kişisel nedenlerle baldan bile kaçınırlar. Yine de yaygınlık nın-nin Mizah alaycı yol yaşam tarzı herhangi bir şeyi kanıtlarsa, pek çok kişi onları sorguluyor.
2016'da, Eric Schlosser’dan 15 yıl sonra buna inanmak zor. Fast Food Ulus ve Michael Pollan’ın Omnivore’un İkilemi, Etçilliğin hayvanlar ve çevre üzerindeki tahribatı hakkında bildiklerimizi bildiğimizde - vejeteryanlıkla ilgili o kadar çok klişe kalıyor ki.
Etten uzak durma kararını nasıl yanlış anladığını öğrenmek için 11 yıldır vejetaryen olan sevgili arkadaşım Lily'ye döndüm ve yanıt olarak bana bin artı kelime uzunluğunda bir e-posta gönderdi. İnsanların Lily'nin vejetaryenliği hakkında yanlış bir şekilde varsaydığı bazı şeyler: 'Bu benim verdiğim bir karar çünkü 'hayvanları seviyorum' ... ihlal edilemeyecek kuralları olan bir dini uygulamaya benziyor ... vejeteryanlığım onların üstü kapalı bir yargısı. diyet seçimi… ”Açıkçası, tekil bir vejeteryan durumunda bile kayıtlarda düzeltilmesi gereken çok şey var.
Kurgu, hem kendi hayatlarımızı bize geri yansıtarak hem de kendimizi kendimizden kesinlikle farklı yaşamlarda hayal etmeye davet ederek klişelerin ötesini görmemize yardımcı olabilir. Tam da bu nedenle vejeteryanların kurgusal tasvirlerine bir göz atmak için yola çıktım ve dikkate değer sebze karakterlerini hatırlamanın ve bulmanın ne kadar zor olduğuna şaşırdım. Gıda, hayatımızda belirleyici bir rol oynar; kurguda, karakterlerin ne yediğini sergilemek, bu karakterlerin özelliklerini okuyuculara açıklamanın bir yoludur. Vejetaryen diyeti izleyen daha akılda kalıcı karakterlerin olmaması neden kafa karıştırıcıdır, ancak bu listedeki kitaplar (hiçbir şekilde kapsamlı değildir), vejetaryenliğin edebiyattaki bazı incelikli temsillerine bir bakış sunmaktadır.
J.M. Coetzee, Elizabeth Costello
J.M. Coetzee’nin 2003 kurgu çalışması Elizabeth Costello Her biri ünlü olmasıyla tanınan, yaşlanan Avustralyalı bir romancı olan ünvanlı karakter tarafından verilen bir dersi anlatan “dersler” adı verilen sekiz bölümde ortaya çıkıyor. Costello’nun en bilinen eseri romandır Eccles Caddesi'ndeki Ev, kahramanı Leopold Bloom’un karısı Molly’ye bir dönüş olan; otuz yıl sonra, Costello hala Eccles Caddesi şöhret, üniversitelerde ve yolcu gemilerinde konuşmalar yapıyor.
Costello hakkında konuşmak istemiyor Eccles Caddesi, rağmen. Her konuşmaya davet edildiğinde, kurgu, gerçekçilik ve insan-hayvan ayrımı hakkındaki kendi teorilerini açıklıyor. Coetzee, Costello’nun vejeteryan olma ve hayvan hakları için savaşma gerekçesini bu son noktada ve onu tatmin edici bir şekilde tanımlayamadığımızda belirler. Costello, Kartezyen insan-hayvan ayrımını bir noktada reddederek, “Sorulacak soru şu olmamalı: Diğer hayvanlarla ortak bir noktamız var mı - akıl, özbilinç, ruh -? (Sonuç olarak, eğer yapmazsak, onları öldürmek, cesetlerini lekelemek.) '
Neden dikkate değer:
Coetzee'nin kendisi vejeteryandır; “Dersler” “Filozof ve Hayvanlar” ve “Şair ve Hayvanlar” Princeton'da Tanner Lectures on Human Values olarak yaptığı üstkurmaca konuşmalardır. Vejeteryanlığı kurguda görmek yeterince nadirdir; vejetaryenlik hakkında felsefi tartışmaların kurgusal anlatılarda oynandığını daha nadir görüyoruz. Costello'nun hayvan hakları ve vejeteryanlık konusundaki konuşmaları, tıpkı Ted Hughes gibi şairlerin 'nefesi ve duyguyu bir şekilde karıştıran şiirsel icat adı verilen bir süreçle' hayvanları somutlaştırabileceğini söylemesi gibi, onun etten uzak durmasını destekleyen inanç sistemini somutlaştırmamıza izin veriyor. kimsenin açıklamadığını ve hiç kimsenin açıklamayacağını. '
Costello'nun konuşmalarında benimsediği felsefe tartışılmaz değildir; Coetzee, Costello'ya hayvanların katledilmesini Holokost'taki Yahudilerin katledilmesiyle karşılaştırdı. Ancak, Coetzee'nin bizzat kendisi Costello'nun konuşmalarını ve onların karşıt noktalarını derslerde kendisi söylediği için, onun noktaları sorgulanmadan bırakılmıyor - özellikle ilginç.
Coetzee’nin başka bir edebi vejeteryanla olan ilişkisi de burada ilgi çekici: Franz Kafka. Kafka biyografi yazarı Max Brod ondan şöyle bahsetmiştir: Sıkı vejetaryen (katı vejeteryan) ve Kafka’nın hiçbir çalışması vejeteryanlıkla açık bir şekilde ilgilenmese de, sık sık insanlar ve hayvanlar arasındaki ayrımı araştırır. Costello derslerinde sık sık Kafka'nın 'A Report to An Academy' ye atıfta bulunarak kendisini bu hikayede kendisine insan diyen maymunla karşılaştırır.
Jonathan Safran Foer, Her şey aydınlatıldı
2009'da Jonathan Safran Foer yayınlandı Hayvanları yiyor, kurgusuzluğu, et yiyen olmanın ne anlama geldiğini hesaba katıyor, babalık ve oğlunu nasıl besleyeceğine dair kararla teşvik ediliyor. Bu kitapta, vejeteryan olma gerekçesini açığa çıkardı - bunun CAFO'lar ve pisliklerle (yoğun hayvan besleme operasyonu) ilgisi var. Yine de, Foer'in oluşturduğu vejetaryenliğin kurgusal temsiliyle daha çok ilgileniyorum.
Foer’ın 2002'deki çıkışı Her şey aydınlatıldı aynı zamanda Jonathan Safran Foer adlı kahramanı, İngilizceyi son derece gevşek bir şekilde kavrayan bir çevirmen olan Alex'in yanı sıra Alex'in büyükbabası, 'kör' bir sürücü ve 'gören göz fahişesi' Sammy Davis'in yardımıyla Ukrayna'yı dolaşırken görür. Junior, Junior. Jonathan’ın büyükbabasını Nazilerden kurtaran (muhtemelen) kadını arıyorlar.
Yolculuklarının ilk gecesinde, Lutsk'ta yemek yiyecek bir yer ararlarken, Jonathan duraksayarak Alex'e vejeteryan olduğunu söyler: ''Ben ... bunu nasıl söylerim ...' 'Ne?' 'Ben a… '' Çok açsın, evet? '' Ben vejeteryanım. '' Anlamıyorum. '' Et yemiyorum. '”Neşe ortaya çıkıyor.
Neden dikkate değer:
Ölümcül derecede ciddi olmaktan ziyade, vejetaryenlik, Her şey aydınlatıldı. Jonathan'ın et yemeyi reddetmesi, onu garip bir ülkede olduğundan daha da fazla yabancı olarak ayıran, rehberlerini, restorandaki garsonu ve hemen hemen karşılaştıkları herkesi şaşırtan bir karakter özelliğidir. Karşılıklı yanlış anlaşılma noktası mizahi bir ayrıntı olarak telaffuz edilir.
Sonunda Jonathan'a iki patates servis edilir. Patateslerden birini yere vurur ve başlangıçta bu karakterleri ayıran şeyin onları bir tür şakayla bir araya getirdiğini görürüz:
Büyükbaba çatalını patatese soktu, yerden aldı ve tabağına koydu. Dört parçaya böldü ve birini Sammy Davis, Junior, Junior'a masanın altından, birini bana ve birini de kahramana verdi. Parçasından bir parça kesip yedi… “Ukrayna'ya hoş geldiniz” dedi Büyükbaba ona… Uzun süre çok şiddetle güldük.
Ann M. Martin, Bebek Bakıcıları Kulübü serisi
Araştırma yaparken, şaşırtıcı sayıda YA kitabında vejetaryen karakterler bulunduğunu fark ettim. Dikkate değer örnekler arasında John Green'in Yıldızlarımızdaki Hata (2012) —Hazel Lancaster bir vejeteryan çünkü 'sorumlu olduğu ölümlerin sayısını en aza indirmek' istiyor — ve Meg Cabot’un Prenses Günlükleri dizi (2000-2015) —Mia Thermopolis ilk olarak annesinin yemeklerini anlatırken et yemediğini ortaya koyuyor: 'Vejeteryan olarak haklarımı bile gözlemledi ve sosun içine köfte koymadı.'
Odaklanacağım Bebek Bakıcıları Kulübü dizi (1986-2000), çünkü bu kitaplar, Dawn Schafer aracılığıyla 1990'larda Long Island'da büyürken bana vejeteryanlıkla ilk karşılaşmamı sağladı. Dawn, BSC'de 'yedek subay' ve yakın zamanda California'dan Connecticut'a taşındı. Stoneybrook'un tamamı için bebek bakıcılığı arayışlarında diğer 12 yaşındaki Kristy Thomas, Claudia Kishi, Mary Anne Spier ve Stacey McGill'e katılır. Her kızın tanımlayıcı bir özelliği vardır: Kristy otoriter bir erkek fatma, Claudia bir Japon abur cubur bağımlısı, Mary Anne organize ve muhafazakar süveter giyiyor ve Stacey, göz alıcı bir eski New York'lu. Dawn gruba katıldığında, güneş ışığına, sağlıklı yiyeceklere ve vejeteryan diyetine takıntılı bir şekilde Kaliforniya'da ikamet ediyor.
Neden dikkate değer:
Dawn, avokado tostunun şu an her yerde bulunabileceğini haber verdi - # 64, Dawn's Family Feud, Sahte bir menü için “kepekli tost üzerine avokado dilimleri ile ıspanak salatası” resimleri çiziyor. Öğle yemeği için, Dawn kahverengi çantalı 'tofu salatası ... Ve kuru elma halkaları, bir granola bar ve biraz greyfurt.' Yılbaşı gecesi partisi için menüyü planlarken, sağlıklı yemek yemek kitabını inceleyerek 'tofu elmalı fındık somunu' ve 'soya fasulyesi turtası' tariflerini işaret ediyor (neyse ki, 30 yıl kadar sonra, vejeteryan yemeklerinde artık soya fasulyesi turtası bulunmuyor ). Basitçe ifade etmek gerekirse, Dawn aracılığıyla Martin vejeteryanlığa bir nesil okuyucu getirdi.
Doğru, Martin vejeteryanlık hakkındaki klişelerden tam olarak sapmıyor. Hamburgerler Dawn'ı titizleştiriyor ve çevre hakkında açık sözlü (# 57'de görüldüğü gibi, Şafak Gezegeni Kurtarır ). Ancak bu dizi, genç okuyuculara ergenlik bağımsızlığına giren, onları farklı kılan şeyleri kucaklayan bir dizi kızı görmelerine olanak tanıyor - Dawn'ın durumunda, avokado sevgisi, kırmızı ete duyduğu tiksinti ve organik gıda hakkında dinini duyurma. YA aydınlatmasında vejetaryen karakterlerin yaygınlığı, genç olmanın kişinin bağımsızlığını iddia etme arzusu ve kendi başına düşünme yeteneğiyle birlikte geldiği gerçeğine bağlanabilir. Vejetaryen diyeti uygulamaya karar vermek, gençlerin kendi insanları olmasının bir yoludur.
Han Kang, Vejetaryen (çev. Deborah Smith)
2016 Man Booker International ödülünün sahibi Han Kang’s Vejetaryen aslen 2007'de Güney Kore'de yayınlandı, ancak bu yıl Deborah Smith tarafından İngilizce'ye çevrilmesiyle yeni bir ilgi gördü. Kitabın başında, Yeong-hye adında evli bir genç Koreli kadın bir sabah bir rüyadan uyanır ve kocasının ve etrafındaki herkesin üzüntüsüne rağmen et buzdolabını tamamen boşaltarak vejeteryan olmaya başlar.
Bu kitap üç bölümden oluşuyor— Kang aradı Yeong-hye’nin akrabalarından birinin bakış açısıyla anlatılan 'üç bağımsız romandan oluşan bir Üçleme veya üçlü'. Yaşamı değiştiren rüyasını anlatan ilk bölüm gibi içgüdüsel, italik bölümler dışında Yeong-hye'den nadiren haber alıyoruz:
Kan kırmızısı etten büyük yaralarla dizilmiş uzun bir bambu sopa, kan hala damlıyor. Et dışında itmeyi dene, etin sonu yok, çıkış yok… Kanlı ellerim, kanlı ağzım. O ahırda ne yapmıştım? O kırmızı ham kütleyi ağzıma itti, diş etlerime, ağzımın çatısına, kıpkırmızı kanla kayganlaştığını hissettim.
Gibi Vejetaryen ilerledikçe, Yeong-hye'nin insan vahşetini reddetme ve bir bitki olma arzusuyla beslenen çekimser tavırları, ailesinin ona uyguladığı şiddet gibi giderek daha aşırı hale geliyor (bir noktada babası etini zorla beslemeye çalışıyor ).
Neden dikkate değer:
Gibi Porochista Khakpour dikkat çekti The New York Times Kitap İncelemesi , bu kitap, sadece et yemeyi ve hazırlamayı reddederek ataerkil Güney Kore'nin adetlerine aykırı davranmanın tehlikelerinden ibaret değil: “The Evening Standard'ın en çok satanlar listesine giren 'The Vejetaryenler'in bulunduğu Britanya'da, incelemeler bir anlam ifade etmeye çalıştı. tuhaflığı, onu kültüre atfederek. The Independent, 'Anlatı, onları öldürenin Kore görgü kurallarının ezici baskısı olduğunu açıkça ortaya koyuyor' dedi.
Bu kitabı ataerkilliğe bir azarlama olarak görmek yerine, Kang ısrar ediyor , Yeong-hye'nin vejetaryen diyetinin, Bethanne Patrick ile Lit Hub konuşmasında kitabın katmanları olarak adlandırdığı şeyi keşfetmesine nasıl olanak tanıdığına odaklanmaya değer: “insan şiddeti ve masumiyet (im) olasılığı; akıl sağlığını ve deliliği tanımlamak; başkalarını anlama (im) olasılığı, bedeni son sığınak veya son kararlılık ... '
Lauren Groff, Kaderler ve Hiddetler
2015 Ulusal Kitap Ödülü finalisti ve geçen yılın en çok konuşulan kitaplarından biri (Başkan Barack Obama bile onu 2015'in en sevdiği kitap olarak adlandırdı), Lauren Groff's Kaderler ve Hiddetler bir evlilik romanı, ama sadece bu değil. Groff romanı iki kısma ayırıyor: büyük ölçüde kocası Lancelot “Lotto” Satterwhite, başarısız bir aktör, başarılı oyun yazarı ve ebedi altın çocuk; ve Lotto'nun çalışmalarını yönetmek için bir sanat galerisindeki işinden ayrılan gizemli, 'buzlu' bir kadın olan karısı Mathilde Yoder'in anlattığı 'Furies'.
Lotto ve Mathilde, Vassar'da tanıştıktan sadece iki hafta sonra genç evlenirler ve Lotto'nun 'Kaderler' de söylediği gibi görünüşte mutlu görünen 24 yıl boyunca evli kalırlar. Groff, 'Fury'ler' de bize hikayenin Mathilde'in tarafını veriyor ve bu sadece aynı olayların yatağın diğer tarafından anlatılması değil, daha ziyade farklı bir dizi olayın açıklaması. Lotto'nun karısının geçmişi ve öfkesi hakkında neredeyse hiçbir şey bilmediğini öğreniyoruz.
Kuşkusuz vejeteryanlık, Kaderler ve Öfkeler. Bu kitapta ne Lotto ne de Mathilde et yemese de, bu çok açık değildir ve Groff, Mathilde'in etten kaçınma kararını, Mathilde'in amcasının 14. doğum gününde akşam yemeğine çıkardığı 'Fury' bölümünün derinliklerine yalnızca bir kez yazmıştır: 'Mathilde, televizyonda endüstriyel hayvancılık, kancalara asılan inekler ve diri diri diri yüzülmüş inekler, bacaklarını kıran kafeslere sıkıştırılmış tavuklar ve günlerini kendi pislikleriyle yaşarken gördüklerinden beri vejeteryandı.'
Neden dikkate değer:
Hem Loto hem de Mathilde balık yediği için vejeteryanlık - daha doğrusu pescatarianizm - kitabın çoğu boyunca inceliklidir ve onu dikkate değer kılan da tam da bu inceliktir. Et içermeyen öğünler görüyoruz, ancak etsiz oldukları gerçeği hakkında yorum yapılmıyor: Mathilde bir eve taşınma partisinde bir 'kase humus' koyuyor, salata sosunu Bibb maruluna 'atıyor' 'Bir potluck için, Lotto'ya' bir parça somon burgeri 'yediriyor, Lotto iş yüzünden büyük bir Şükran Günü toplantısını kaçırdığından bahsediyor,' böylece, hepinizin gobbetlerinize ekleyeceğiniz daha birçok on yıl boyunca Tofurky satın alabileceksiniz. ' Groff'un becerikli ellerinde, Lotto ve Mathilde'in et yememesi karakterlerinin bir parçasıdır, ancak gerçek vejeteryanların sadece vejeteryan olmaktan bahsetmediği gibi, tüm karakterlerini tanımlamaz. .