Detrans hikayeleri: Cinsiyet değiştirmekten pişmanlık duyan transların sayısı her geçen gün artıyor – 4
Detrans hikayeleri: Cinsiyet değiştirmekten pişmanlık duyan transların sayısı her geçen gün artıyor – 3
Detrans hikayeleri: Cinsiyet değiştirmekten pişmanlık duyan transların sayısı her geçen gün artıyor – 2
Detrans hikayeleri: Cinsiyet değiştirmekten pişmanlık duyan transların sayısı her geçen gün artıyor – 1
Erişim Tarihi: 22.03.2023
Kaynak: abigailshrier.substack.com
Beyaz Saray'ın eski basın sözcüsü Jen Psaki, verdiği bir demeçte transseksüellik iddiasındaki çocuk ve gençlere uygulanan prosedürlerden "tıbbi olarak gerekli ve hayat kurtarıcı bakım" olarak söz etmişti. İnsülin ya da antibiyotik demek istedi herhalde, değil mi? Hayır! Psaki, hayat kurtaran bakım derken cinsiyet değişimini teşvik eden bakım modelinden, yani ergenlik engelleyicilerden, karşı cinsiyet hormonlarından ve faydaları kanıtlanmamış ancak riskleri (kalıcı cinsel işlev bozukluğu, kısırlık, kalp hastalıkları ve rahim kanseri gibi) her doktoru alternatif arayışına itmesi gereken deneysel transseksüel ameliyatlarından bahsediyordu. Ancak pervasızca uygulanan bu protokoller çocuklar için ağır riskler taşıyor.
Söz konusu teşvik modelinin cinsiyet disforik (cinsiyet hoşnutsuzluğu yaşayan) gençlerin ruh sağlığını iyileştirdiğine dair hiçbir kanıt yoktur. Müdahalelerinin "hayat kurtarıcı" olması bu durumda çok hayalperest bir bakış açısıdır. Bu nedenlerle, son iki yılda Fransa, İngiltere, İsveç ve Finlandiya'daki ulusal cinsiyet klinikleri bu teşvik modelinin kullanımlarını yeniden değerlendirmiş ve kısıtlamıştır.
Cinsellik ve Evlilik Terapisi Dergisinde (Journal of Sex & Marital Therapy) yer alan yakın tarihli bir makale, çocuklara uygulanan bu tedavilerin zayıf kanıtlarını ortaya koymuştur. Bu endişe verici soruyla boğuşan her siyasi lider, ebeveyn veya psikolog tarafından okunması gereken bir makaledir. Makalenin yazarları sanki iç çeker gibi endişeli vaziyette şöyle demektedir: "Pediatrik cinsiyet değişimi uygulamasının altında yatan kanıtların çok düşük kalitede olduğu yaygın olarak kabul edilmektedir."
Aktivistler, ebeveynleri bu radikal müdahaleleri kabul etmeye zorlamak için genellikle cinsiyet disforik çocukların eğer hormon almazlarsa intihar riskiyle karşı karşıya kalacağı ve bu tedavilerin çocukların ruh sağlıklarını düzelteceği iddialarını abartarak etki oluşturmaya çalışmakatdır. Ancak yazarların da belirttiği gibi: "Ya cinsiyet değişimi ya intihar' söylemi, cinsiyet değişiminin intiharları önleyeceğine dair yanlış imada bulunmaktadır. Hormonların ya da ameliyatların uzun vadede intihar eğilimini azaltmadığı bu çalışmada gösterilmiştir."
Biden yönetiminin hiçbir sağlam dayanağı olmayan aktivist bir söylemi halka böyle satması, destekçilerini memnun etmek için ne kadar çaresiz olduğunu gösteriyor. Amerikan yaşamının neredeyse her unsurunu sessizce yozlaştıran bu LGBT aktivistlerini şımartan liderler, onlara da diğer Sivil Toplum Kuruluşları kadar ödenek verdikleri konusunda kendilerini kandırıyorlar. Bunun bir fidye olduğunu ve bu fidyeyi talep edenlerin diğer kurumları da yağmalayana kadar asla tatmin olmayacaklarını fark etmiyorlar. Ve bu durumda çok daha kötüsü, çocuklara geri dönüşü olmayan zararlar verilmesini teşvik ediyorlar.
Kurgularla dolu konuşmasında Psaki'nin belki de en şaşırtıcı ifadesi; ekonomi, COVID ve ülkenin ruh sağlığı krizinin aksine, LGBT aktivistlerinin çocuklarımız için oluşturduğu risklerin kritik bir mesele olmadığı, sıradan halkı ilgilendirmediği görüşüydü. O halde Psaki’nin hayal dünyasında, Amerikalılar yetenekli çocuklarını spora yönlendirmeye tenezzül etmiyor. Ya da çocuklarına radikal öğretmenler tarafından bedenleri ve kimlikleri hakkında sahte cinsiyet biliminin dayatılması gibi pek çok konuda deliler gibi endişelenmiyorlar.
Ancak gerçek dünyada Amerikalılar bu konular hakkında çok ama çok endişeli. Onların dehşetini ben de yaşıyorum ama farklı bir pencereye sahip olma ayrıcalığına sahibim. Bana her gün translık bataklığına düşmüş genç kızları hakkında yazan binlerce çaresiz ebeveynin mesajıyla dolu bir gelen kutum var. Ve Psaki'ye şunun garantisini verebilirim: terapist gözetimi olmadan ve genellikle ebeveyn onayı gerektirmeden, sadece talep üzerine yapılan tıbbi cinsiyet değişimi uygulamalarının ne kadar yaygın olduğu göz önüne alınırsa, bu konu bu ailelerin endişelerinden sadece biri değil. Bu konu, bu ailelerin düşündüğü TEK ŞEY. Her günün her dakikasını “küçük kızımızı kendine zarar vermekten nasıl kurtarabiliriz?” diye düşünerek geçiyorlar.
Amerika, karşı cinsiyet hormonu arayışında olan 15 yaşından küçük çocuklar için kilitsiz bir ecza dolabına dönüşmüş durumda. Sonuç olarak, ister akranları, sosyal medya ya da aktivist bir eğitimci tarafından teşvik edilsin, ister eşlik eden ciddi ruh sağlığı sorunları olsun, trans olduğunu söyleyen bir çocuğa sahip her aile krize sürükleniyor.
Öğretmenler, sosyal hizmet uzmanları ve terapistler; yeni cinsiyetin hemen teşvik edilmesinden başka her şeyin çocuk istismarı olduğu gerekçesiyle sosyal hizmetleri aramakta gecikmiyorlar. Peki, çocukları cinsiyetlerinden koparmak neden istismar olmuyor? Tam da bahsettiğimiz koşullar içerisinde olan ve kızlarına erişimlerini korumak ya da yeniden kazanmak için mücadele eden birçok ebeveynle temas halindeyim. Ebeveynler, tek günahlarının kızlarını iyi gibi görünen bir terapiste bırakmak olduğunu söylüyorlar.
İşte aniden trans olduğunu söyleyen bir genç kızın ebeveyninden geçen hafta aldığım bir mektup (yazarın izniyle yayınlanmıştır). Mektubu burada yeniden yayınlıyorum çünkü ebeveynler bana sık sık diğer anne ve babaların genç çocuklarının aniden transseksüelliklerini açıklamasına nasıl yaklaştıklarını soruyorlar. İşte bir babanın yaklaşımı:
Abigail,
Ben size büyük bir minnet borcu olan bir ebeveynim.
Kitabınızı buldum, çünkü kızım (15) cinsiyet konusunda kafa karışıklığı yaşıyor. Yaklaşık 6 ay önce, transgender konusunda stresli hissediyordum ve ne yapacağımı bilmiyordum. Google'da, Facebook'ta, Reddit'te, aklınıza gelebilecek her yerde cevaplar aradım. Bulabildiğim tek şey, çocukları ve kendi kendilerine koydukları teşhisi %100 "destekleyen" ve “yoksa çocuklar intihar eder!” diyen içeriklerdi. Arama motoru platformlarının, algoritmaları %100 trans yanlısı olarak çarpıttığını düşündüm. Bu beni korkuttu.
Eşim bana bir makalenizi gönderdi. Makalenizden de kitabınızı keşfettim. Kitabınızı okuduktan sonra hem endişelendim hem de rahatladım. Hepimizin nasıl bir ideolojiyle uğraşmak zorunda kaldığına inanamadım. Resmi tıp camiası tarafından yapılan manipülasyondan bahsetmiyorum bile. Eğer hala okuyorsanız, şimdi size bana nasıl yardımcı olduğunu anlatacağım.
Kızım 15 yaşında ve okulda oldukça başarılı, ancak çoğu ikinci sınıf öğrencisi gibi COVID kaynaklı stresle mücadele ediyor. Ancak son zamanlarda bir şeyler ters gidiyor. Tıpkı kitabınızda olduğu gibi, çevresindeki birkaç kız trans olduklarını açıkladığından beri kızım çok stresli. Erkek kıyafetleri giymeye, giderek daha fazla yalnızlaşmaya ve okulda daha fazla olumsuzlukla mücadele etmeye başladı. Bir şeylerin onu strese soktuğunu söyleyebiliriz. Kitabınızdaki gibi klişeleşmiş şeyler.
Birkaç hafta önce okul konusunda yine stresliydi ve bir anda artık erkek olduğunu söyleyiverdi. Kitabınızda özetlediğiniz konuşmanın aynısını hazırlamıştı. Biri ezberletmiş olsa ancak bu kadar olurdu. Kitabınızı okumamış olsaydım, tüm bunları nasıl ele alacağım konusunda tamamen hazırlıksız olacaktım. Kitabınız bana iyi veriler ve tavsiyeler verdi, bu da kızımla daha az duygu ve daha fazla gerçekle konuşmamda çok faydalı oldu.
Eşim ve ben, tanıdığımız ebeveynlerin yaptığı gibi pes edip kızımıza yeni bir erkek ismiyle hitap etmeye başlamadık. Sanırım kızımız bizim pes etmemizi bekliyordu. Bu açıklama anının ya büyük bir kavga ya da bir tür kutlama olmasını beklediğini söyleyebilirim. Bunun yerine, sevgiyle de olsa ağırlığımı koydum. “Hayır, sen bir erkek değilsin. Sadece son modaya kapılmış kafası karışık bir genç kızsın. Seni seviyor ve destekliyoruz ve bunu çözmene yardımcı olmak için burada olacağız. Ama sen, sana verdiğimiz o kız ismiyle çok güzel bir genç kadınsın. Hadi şimdi yemeğe çıkalım.” Bu kadar.
Çok komik, anında rahatlamış görünüyordu! Aslında, olaylara farklı açılardan baktığı için çok daha mutlu. Bir de sanırım babası olarak onu sevdiğimi söylememe büyük ölçüde ihtiyacı vardı. Belki de kızım fark edilmek için bunu yapıyordu ve biz onu sevdiğimizi ama bunu kabul etmediğimizi söyleyerek bir noktada onu tatmin ettik. O zamandan beri çok daha mutlu görünüyor. Geçen hafta öğretmenleri bize ne kadar mutlu göründüğüne dair notlar gönderdi. Ve bu benim için en gurur verici ebeveynlik anlarından biri oldu. Kriz önlenmişti.
Bu krizin bizim yaşımızdaki ebeveynler arasında bu kadar yaygın olması gerçekten çılgınca. Bu hareketin genç kızlara yaptığı şey gerçekten üzücü, kadın sporlarına ve genel olarak kadınlara yaptıklarından bahsetmiyorum bile.
Not: Geçen gün kızımı okula götürürken araba çalışınca bluetooth aktive oldu ve teypte sizin sesli kitabınız çalmaya başladı. Sesini kapatmaya çalıştım ama çok geçti. Kitap kızımın çok ilgisini çekti. Kızıma onu sevdiğimi ve ona en iyi şekilde yardımcı olabilmek için onu trans hareketiniden korumaya çalıştığımı anlattım. Sonuç olarak kitabınızdaki konular hakkında bol bol konuşabildik. Bana göre bu kitap, tüm ebeveynlerin ihtiyaç duyduğu içeriği ve bağlamı sağlıyor. Bence daha fazla ebeveyn (ve hatta belki çocuklar) kitabınızı okumalı. Belki de bir tür destek grupları oluşturmalılar. Benim nasıl yardımcı olabileceğime dair bir fikriniz varsa, ben varım. Kızlarımızın iyiliği için ebeveynlerin yardıma ihtiyacı var!
İsterseniz adımı kullanmadan paylaşmaktan çekinmeyin.
Teşekkür ederim!