Cecillion Kahramanının Hikayesi
Uzun yıllar önce, Cecilion tarafından canlandırılan gece operasıyla keyif çatmak, Aberieen Kalesi halkının en popüler eğlencesiydi. Bu en ünlü opera oyuncusu her sahne aldığında, tiyatro tamamen dolu olurdu. Herkes onun tarif edilemez güzelliğine ve yeteneğine hayrandı. Ne var ki, alkışlar, sevgi ve tezahüratlar Cecilion'u mutlu etmedi. O, Kan İblislerindsn biriydi ve kendi zihnini insanlara adaması zordu. Cecilion'un hatırladığı kadarıyla, halkı insanların yaşadığo bölgede yaşardı. Lord Lava'nun Kan İblislerine karşı baskısı, onlar için karanlık bir gelecek anlamına geliyordu. Bu yüzden bazı iblisler Lanetli Topraklar'dan ayrılmaya kadar verdi ve insanlar arasında yaşamaya başladı. Işık Efendisinden af dilemeye istekliydiler, normal bir şekilde yaşıyorlar ve insan toplumu ile bütünleşiyorlardı. Fakat öyleydi ki yalnızca insan toplumundan düşmanlık çekmekle kalmayıp aynı zamanda Çukur tarafından da avlandılar. Cecilion bir yetişkin olduğunda, kendi türünden kalan tek kişiydi.
Asıl kimliğini gizlemek için Cecilion, Aberleen Kalesinde bir opera oyuncusu olarak yaşadı ve Kan İblislerine ait tüm yeteneklerini ve özelliklerini gizlemeye çalıştı. Sahnede binlerce insanla çevriliydi, muhteşem ve zarifti. Ancak gece vakti geldiğinde, Cecilion yalnızlığa çekildi.
Cecilion'un yalnız günleri, unutulmaz bir performans sergilediği zamana kadar sürdü. Eğilerek selam vermek için sahnenin merkezine gittiğinde, Carmilla'yı gördü. Ve bu güzel bayan da ona bakmaktaydı. O anda iki yalnız ruh, anında aşık oldu. Her ne kadar Cecilion insanlarla temasa geçmemesi konusunda kendisini sürekli uyarsa da, Carmilla'nın aşkına karşı koyamadı. Bu yüzden kalbini takip etmeye karar verdi. Cecilion, her performansında Carmilla için bir şarkı söylerdi ve birbirleriyle hiçbir zaman göz temasını kesmezlerdi. Cecilion kendisiyle ilgili konuları konuşurken, hakkındakileri sır olarak saklamayı seçti. Carmilla'nın onun yaşam tarzı hakkındaki şüphelerine rağmen, yine de Carmilla'ya hiçbir şey söylemedi.
Aşk alevleri güçlendikçe, gizlice daha sık buluşmaya başlamışlardı. Carmilla'nın babası Earl Ansaac, yaptıkları her şeyi biliyordu. Earl, Cecilion'u sadece mütevazi bir opera oyuncusu olarak görüyordu. Carmilla'nın ise güçlü bir adamla evlenmesi gerektiğini düşünüyordu. Bu çiftin aşkı daha da derinleştiğinde, Eatl Ansaac, ikisi arasındaki ilişkiyi şiddetle bitirdi. Carmilla'yı hapsetti, opera binasını mühürledi ve Cecilion'u sürgün etti.
Kısa bir süre sonra, Earl Ansaac'ın tek kızı Carmilla ile yeni Baron Tawl'ın evleneceğine dair bir söylenti yayıldı. O sırada Cecilion, gardiyanları devirerek Carmilla'yı kaçırmak için oldukça heveslendi. Ancak kaçarken firari olacağı için, bunun Carmilla'yı mutlu etmeyeceğini biliyordu. Dikkatlice düşündükten sınra pes etmenin en iyi seçenek olduğuna karar verdi.
Gece sona eriyordu ve şafak vaktinde Carmilla, Barın Tawl ile evlenecekti. Şafağın ilk ışığından önce Cecilion, Carmilla'nın penceresine bir gül ve adıyla bir tane mektup yerleştirip uzaklaştı. Ama Cecilion'un bilmediği şey, Carmilla'nın onun yabani yaşamının ve onun bir Kan İblisi veya bir insan olup olmamasının umurunda olmamasıydı. O, Cecilion'u olduğu kişi için seviyordu. Beyaz gelinliğini giydikten sonra Carmilla, bileğini keskin bir hançerle kesti ve Cecilion'u sevdiği için kendi hayatından vazgeçti.
Carmilla'dan vazgeçmiş olmak, Cecilion'u inanılmaz üzmüştü ve hayatı eskiden olduğu şeklinde dönüyor gibiydi. İki yalnız geceden sonra, Carmilla'yı uzaktan görmeye gitti.
Fakat vardığında, Carmilla'nın soğuk cesedinin haybetli bir cenazede yattığını gördü. Bir an için, Cecilion acı ve pişmanlıktan başka hiçbir şey hissetmedi. Carmilla'sız bir insanoğlu gibi nasıl yaşayabilirdi? Yeni ay yükseldi, Cecilion kanatlarını açtı ve soğuk bir gecede şehrin içinden süzüldü, aşkını da aldı ve götürdü.
O günden sonra, Aberleen Kalesi halkı bir daha Cecilion'u veya Carmilla'yı görmedi. Yalnızca, zamanla ağızdan ağıza yayılan gecenin efsanesi vardı artık.
Gece vakti geldiğinde Carmilla, Aberleen Kalesinin üst kulesinde, zaman durmuşçasına Cecilion'un kollarına sığınıyordu.