21 yıl önce doğan Joel Alexander Leal Peña’ya serenat yapmaya geldiler.
“¡Tus amigos llegamos aquí!” Bu sınır kentindeki bir hükümet binasının önündeki metal parmaklıkların gölgesinde toplanmış yaklaşık üç düzine insan şarkı söyledi. “Bütün arkadaşların buraya geldi!”
Canlı bir Güney Amerika doğum günü baladının sözlerini tekrarlarken, anı bir kıta ötedeki sevdikleriyle paylaşmak için cep telefonlarını kaldırdılar. “Mutlulukla dolu olmanızı istiyoruz!”
Bazılarının gözlerinde yaşlar vardı.
Venezuela yerlisi olan Leal Peña, doğum gününden birkaç gün önce ölmüştü.
O ve en az 38 kişi, Pazartesi günü El Paso’dan Rio Grande’nin hemen karşısındaki bir göçmen gözaltı merkezinde çıkan yangında can verdi. Şimdi sığınak benzeri hükümet binası, performans için – hem doğum günü kutlaması hem de veda – unutulmaz bir zemin oluşturdu.
Tüm ölüler ve düzinelerce yaralı, en az yedi Venezuelalı da dahil olmak üzere Orta ve Güney Amerika yerlileriydi. Şimdiye kadarki ölüm defteri ayrıca Guatemala’dan 18, El Salvador’dan yedi, Honduras’tan altı ve Kolombiya’dan bir kişi listeliyor. Yetkililer, hepsinin karbon monoksit zehirlenmesine yenik düştüğünü söyledi.
Amerika Birleşik Devletleri’ne girme şansı umuduyla burada ve diğer Meksika sınır kasabalarında mahsur kalan binlerce göçmen arasındaydılar.
Göç, sınırın kuzeyinde siyasi olarak yüklü bir sorun olduğundan, ABD liderleri göçmenleri uzak tutma görevini açık denizden Meksika’ya taşımaya çalıştılar. Ancak bu son trajedi, birçokları için Meksika’nın ne kadar yetersiz olduğunu bir kez daha dramatize etti. ülkeden transit geçen ABD’ye bağlı göçmenlerin akışını idare edin.
Burada uzun süredir göçmenlik aktivisti olan Coni Gutiérrez, “Amerika Birleşik Devletleri’nin bekçileri olduk” dedi. “Ancak Meksika hiçbir ülkenin bekçi köpeği olmaya hazır değil.”
Yangının kurbanlarından herhangi birinin, salgın sırasında ABD yetkililerinin göçmenleri dosyalama şansı vermeden hızlı bir şekilde sınır dışı etmelerine olanak tanıyan bir halk sağlığı önlemi olan Başlık 42 kapsamında Amerika Birleşik Devletleri’nden Meksika’ya geri gönderilip gönderilmediği hala kamuoyu tarafından bilinmiyor. siyasi sığınma veya diğer olası yardımlar için.
Meksikalı yetkililer ölümleri cinayet olarak etiketledi. Sızan güvenlik görüntüleri, tesisteki personelin duman ve alevler toplanırken hızla uzaklaştığını ve mahkumların parmaklıkların arkasında mahsur kaldığını gösterdi.
Yetkililer, üç federal göçmenlik görevlisi, bir özel güvenlik görevlisi ve savcıların iddiasına göre, içme suyu, yiyecek ve diğer temel ihtiyaç maddelerinin yokluğuna ilişkin bir protesto sırasında bir şilteyi ateşe vererek yangının başlamasına yardım eden Venezuelalı bir tutuklu hakkında cinayet suçlamasında bulundu. tesis. Yetkililer daha fazla tutuklama bekliyor.
Sınırdaki felaket, uzun süredir Amerika Birleşik Devletleri’ne çok sayıda insan gönderen bir ülke olan Meksika’yı şaşkına çevirdi.
“İtiraf etmeliyim ki bu beni çok üzdü. Meksika Devlet Başkanı Andrés Manuel López Obrador Cuma günü yaptığı açıklamada, bana zarar verdi. “Ruhumu kırdı.”
Ancak burada, ABD topraklarına geçmek ve sığınma veya diğer yardımlar için dilekçe vermek için beklerken günlük yaşamlarını sürdürmeye çalışan göçmenler arasında başkana veya diğer Meksikalı yetkililere pek sempati duyulmuyor.
López Obrador, yangından önce planladığı bir gezi için Cuma günü Ciudad Juárez’e uçtu, ancak buradaki hastanelerde tedavi gören bazı kurbanları ziyaret etmesi yönündeki yalvarışlarına direndi.
Çoğunluğu Venezüellalı olan göçmenlerden oluşan bir grup, kendilerini yangının meydana geldiği, hareketli iki uluslararası köprü arasında yer alan bodur federal binanın dışına dikti. Hapishanenin kömürleşmiş girişi, sınırdan yaklaşık 100 metre uzakta, Rio Grande’ye bakıyor.
Alanın yakınındaki bazı göçmenler, boyunlarına yangında kaybolan kişilerin fotoğraflarını taşıyan pankartlar asıyorlar. Hepsi davada “adalet” arandığından bahsediyor ve Meksikalı yetkililerin suçu daha alt düzey yetkililerin ve yangını başlatmakla suçlanan Venezuelalı göçmenlerin üzerine atabileceğinden korkuyor.
Hükümet binasını çevreleyen kalın metal parmaklıklara “Göç etmek suç değildir”, “Yabancı düşmanlığına son” gibi sloganlar asıldı. Göçmenler ve aktivistler, bitişik sokağın bir bölümünü hibrit bir çadır kente, protesto alanına ve anıta dönüştürdü. Şu anda burada, Belediye Binası’nın gölgesinde yaklaşık 50 kişi uyuyor.
Mumlar, çiçekler, kurbanların fotoğrafları ve anavatanlarının bayrakları, geçici bir kaldırım sunağı ve yaralılar için türbeyi işaret ediyor.
Burası göçmenlerin Leal Peña’nın 21 yaşına gireceği Perşembe günü onu onurlandırmak için toplandığı yer.
Şarkı söylediler “Tu Cumpleañosolarak bilinen Kolombiya halk türünün merhum üstadı Diomedes Díaz tarafından kaleme alınmıştır. vallenato. Ritme göre alkışladılar, oldukları yerde dans ettiler ve bir boombox akordeon ve perküsyon yalamaları sağlarken tanıdık şarkı sözlerini söylediler.
Leal Peña’nın genç yüzü arkadan onlara baktı. Bileşik çubuklara bantlanmış bir posterde onun bir fotoğrafı ve şu talep yer alıyordu: “İskender için adalet.”
Şarkıcılar sözlerini şöyle tamamladı: “Umarım mutlusunuzdur ve bir yıla daha ulaştığınız için Tanrı’ya şükredin.”
Arkadaşları, Leal Peña’nın mütevazi kökenlerini aşmaya, sorunlu anavatanının dışında fırsatlar bulmaya kararlı genç bir adam olduğunu söyledi. Pek çok kişi gibi o da aylarca seyahat etmiş ve ormanları, dağları ve çölleri aşan binlerce mil yol kat ederek yeni ve umut verici görünen bir hayatın uçurumuna varmıştı. Buradaki yurttaşları tüm bunlarla ilgili olabilir.
Mavi-beyaz Dallas Cowboys ceketi giyen 35 yaşındaki Venezuelalı Jorge Luis Benites Méndes, “Joel Alexander ile burada, Juárez’de bir parkta tanıştım,” dedi ve bir mikrofon kaptı ve doğum günü selamında başrol oyuncusu rolünü oynadı. “Aslında hepimiz kardeşiz. Hepimiz çok şey yaşadık. … Sakin bir insandı. Ama yemek için nasıl para kazanılacağını biliyordu.”
Leal Peña, Ciudad Juárez’de araba camlarını temizleyen ve sürücülere sigara, atıştırmalık ve diğer eşyaları satan birçok genç Venezuelalı arasındaydı. Görünüşte genişleyen varlıkları, şehrin belediye başkanı Cruz Pérez Cuéllar’ı üzdü.
Belediye başkanı 13 Mart’ta gazetecilere “Sabrımız tükeniyor” dedi.
Bu, çoğu Venezuelalı olan yüzlerce göçmenin Ciudad Juárez ile El Paso’yu birbirine bağlayan köprülerden birine hücum ederek köprünün geçici olarak kapatılmasına neden olmasından bir gün sonraydı. ABD yetkililerinin geçidi kendilerine açtığına dair söylentilere yanıt veriyorlardı.
López Obrador’un iktidar partisinin bir üyesi olan belediye başkanı, göçmenleri bölge sakinlerini taciz etmekle, hatta kadınlara saldırmakla suçladı ve insanları onlara para vermekten kaçınmaya çağırdı. Belediye başkanı, bazıları sokaklarda uyuyan ve yiyecek ve nakit dilenen artan yabancı saflarına barınak ve iş bulmak için hala uygulanmayan bir planın ana hatlarını çizdi.
Göçmenler ve aktivistler, Pazartesi günü belediye polisiyle birlikte çalışan Meksikalı göçmenlik bürolarının düzinelerce göçmeni sokaklardan süpürdüğünü söylüyorlar. Çoğu göçmen hapishanesine götürüldü.
Leal Peña’nın arkadaşı Benites, “Ben buna ölüm ameliyatı derdim” dedi. “O gün Joel Alexander ve diğerlerini tutukladılar ama hiçbir suç işlemediler. Buraya her gün göçmenler geliyor ve kimse bize iş vermiyor. Ne yapmalı? Açlıktan ölmek?”
Ayrıca o gün Juárez sokaklarında eşi, iki çocuğu ve 26 yaşındaki yakın arkadaşı Orlando José Maldonado Pérez ile birlikte 29 yaşındaki Abel Ortega Oviedo da yakalandı. İki adam kardeş gibiydi. Ortega, Venezuela’dan Juárez’e giden tehlikeli yolun çoğunda birlikte seyahat ettiklerini söyledi. Beş aylık yolculuk sırasında, iş bulmak için Panama, Kosta Rika ve başka yerlerde mola verdiler.
Ortega, talihsiz göçmen tutma kalemini barındıran hükümet yerleşkesinin dışında otururken, “Ayakkabı boyadık, araba camlarını temizledik, sigara sattık – hayatta kalmak için yapmamız gereken her şeyi yaptık,” diye hatırladı. “Biz her şeyi beraber yaptık. O benim kardeşimdi.”
Eşi ve iki çocuğuyla birlikte gelen Ortega, Juárez’e iki hafta önce geldiklerini söyledi. Maldonado’nun karısı ve 5 yaşındaki oğlu, Maldonado Amerika Birleşik Devletleri’ne girdiğinde ailenin yeniden bir araya geleceği umuduyla Panama’da kaldı.
Burada mahsur kalan diğer göçmenler gibi Ortega da, Washington’ın akıllı telefon uygulaması CBP One üzerinden ABD göçmenlik yetkilileriyle randevu almaya çalıştığını, ancak başarısız olduğunu söyledi. Burada birçok kişi sistemdeki aksaklıklardan şikayetçi.
Ortega, görünüşe göre yanlarında çocukları olduğu için kendisinin ve ailesinin Pazartesi öğleden sonra serbest bırakıldığını söyledi. Ancak Maldonado, hücrede kaldı. Ortega, kendisinin ve ailesinin – ve genellikle Maldonado’nun – kaldığı otele döndü.
O gece 4 yaşındaki oğlunun bir sorusu oldu: “Baba, amcam nerede?”
Ortega çocuğa anlattı tiyo çalışmak zorundaydı ve yakında dönecekti. Aksini düşünmek için hiçbir nedeni yoktu – göçmenlik yetkilileri ve polis tarafından yapılan periyodik tutuklamalar, kuzeye yolculuk yapan göçmenler için yaşam dokusunun bir parçasıydı.
Ertesi sabah, heyecanlı bir arkadaş Ortega’nın oteline geldi ve şu haberle geldi: “Göç yandı!”
Ortega göçmenlik tesisine koştu, o zamana kadar kömürleşmiş ve mahkumlardan boşaltılmıştı. Maldonado’yu bulmak için çılgınca bir arayışa girişti.
Ortega, “Hastaneden hastaneye gittim ve orada olmadığı söylendi” dedi.
Nihayet Çarşamba günü, yetkililer ölülerin resmi bir listesini yayınladı. Maldonado’nun adı listedeydi, cesedi şehir morgundaydı.
O zamandan beri Ortega, cesedin serbest bırakılması ve Venezuela’ya geri gönderilmesi için bir yol bulmaya çalışıyor. Özellikle ölenlerin çoğunun burada yakın akrabası olmadığı için bu karmaşık bir süreç. O ve diğerleri, cenazenin kendilerine teslim edilmesi için yaslı ebeveynlerden ve Venezuela’daki diğer akrabalarından yasal izin istedi.
Hükümet binasını koruyan parmaklıkların dibinde oturan Ortega, “Kardeşimi görmek, ona sarılmak, kucaklamak, onunla ağlamak istiyorum” dedi. “Başka bir şey istemiyorum. Yeter ki onu bana versinler. Sadece onun külleri olsa bile.”
Perişan halde ayağa kalktı ve gözaltı merkezinin kararan akşamda ancak görülebilen kararmış girişine doğru döndü. Hıçkıra hıçkıra kayıp arkadaşıyla sohbet etmeye başladı.
“Neden kardeşim?” O sordu.
“¿Por qué, hermano?”
Ciudad Juárez’deki özel muhabirler Gabriela Minjares ve Mexico City’deki Cecilia Sánchez Vidal bu rapora katkıda bulundu.
Kaynak : https://www.latimes.com/world-nation/story/2023-04-02/in-juarez-stricken-migrants-seek-justice-wonder-why