Uzun yıllar boyunca, ultra küçük ve küçük denizaltılar, yerli sanayi tarafından tasarlanmadı veya tasarlanmadı. Tasarımları sadece geçen yüzyılın 70'lerinde devam ettirildi. 1973'ten beri, Malakit tasarım bürosu denizaltı 865 Pr. Piranha'da çalışmaya başladı. Teknenin ana tasarımcıları Yu. K. Mineev, S. M. Bavilin, L.V. Chernopyatov'du. Küçük denizaltı, konvansiyonel denizaltı operasyonlarının imkansız veya ciddi derecede zor olduğu, ciddi denizaltı karşıtı savunma koşulları da dahil olmak üzere, sığ, kıyı ve seyrüse zor alanlarda özel görevler yürütmek üzere tasarlandı.
Başlangıçta, L. V. Chernopyatov projenin baş tasarımcısıydı, ancak 1984'te yerini Yu. K. Mineev aldı. Sovyet Donanması'ndan gelen bu projenin baş gözlemcisi, 2 rütbesinin kaptanı AE Mikhailovsky idi. Ülkede o zaman bu tür teknik araçları yaratma ve tasarlama deneyimi yoktu. Bu nedenle neredeyse sıfırdan çalışmak zorunda kaldık. Aynı zamanda, tasarımcıların ve mühendislerin önünde belirlenen görevin yeniliği, teknenin çok sayıda model ve saha testinin uygulanmasına, deneysel çalışmalara ve bireysel yapısal elemanlar, teknolojik işlemler ve cihazlar üzerinde çeşitli deneylerin yapılmasına yol açtı. Bu nedenle, 865 projesinin ilk, deneyimli denizaltının döşenmesi, yalnızca Leningrad Admiralty Association'daki 1984 yılının Temmuz ayında gerçekleşmiştir.
Piranha denizaltıları, kendilerine verilen görevleri yerine getirmek için, dalgıçlar ve dalış ekipmanlarının bireysel hareket araçlarının saklanması için amaçlanan 2 dıştan takmalı otomatik kaplar (çap 0,62 m, uzunluk 12 m) içeren özel bir dalış kompleksi ile donatıldı. Sabotaj dalgıçlarının suyun altında denize serbest bırakılması için savuştular. Ayrıca, bir 2 dıştan takma geçirgen cihaz (çap 537 mm) vardı. Piranha denizaltıları, küçük ebatlı navigasyon, iletişim ve gözetleme (radar ve sonar) ve mürettebat boyutunu minimuma indirmeyi (toplam 3 adam) mümkün kılan otomatik bir kontrol sistemi de dahil olmak üzere modern elektronik silah sistemleriyle donatıldı.
Silahlanma kompleksi, teknenin üst yapısının orta kısmına yerleştirildi ve 2'in Sirena-UME tipi 2 taşıyıcılarının veya Proton tipi römorkörün 4'inin yerleştirilebileceği kargo konteynerlerinden oluşuyordu. Ek olarak, PMT mayınlarının (2'e kadar yüksek güçlü mayınlar, nükleer savaş başlıkları kullanılabildi) kullanılabildiği 4 mayın yerleştirme cihazları ya da "batmadan kaçmanın" tüm derinliği boyunca kullanılan Latush 2 mm torpilleri için 400 ızgaraları vardı. Boşaltma, yükleme ve aynı zamanda tekneye dalış ekipmanı monte etmek için geri çekilebilir bir tepsiye sahipti. Tepsinin kontrolleri ve sürücüleri, mini bir denizaltının sağlam gövdesinin içine yerleştirildi. Mayın döşeme tertibatı, denizaltı hareketi sırasında ileriye doğru mayınların fırlamasını sağlayan, pnömatik mekanik bir iticinin kılavuz izlerine sahip, başlangıç geçirgen bir ızgaraydı. İkinci seçeneğe göre, maden yerine torpil kullanılabilir.
Çeşitli özel teçhizat ve silahlara ek olarak, denizaltı gizliliği arttırmıştı. Bu, manyetik olmayan bir kasanın, düşük gürültülü mekanizmaların, mükemmel akustik korumanın ve tam elektrik tahrikli bir dizel elektrik santralinin kullanılmasıyla başarılmıştır. Tekne, 160 kW gücünde bir dizel jeneratör ve 60 kW gücünde bir düşük hızlı tüm mod ana elektrik motoru kullandı. 865 teknesinde, toplam 1200 kW saatlik kapasiteye sahip kurşun asit şarj edilebilir bir pil veya iki katı kapasiteye sahip gümüş-çinko pil kullanılabilir.
Süper küçük denizaltı, pr. 865, suya batırılmış bir konumda ve 319 tonluk bir yüzeyde 218 tonunun yer değiştirmesine sahipti. Teknenin boyutları metre 28,2x4,7x5,1 idi. Aynı zamanda, tekne çift gövdeli (hafif ve dayanıklı bir tekne), gelişmiş bir üst yapıya ve bir şafta sahipti. Teknenin daha fazla kontrol edilebilirliği ve manevra kabiliyeti sağlamak için, döner başlıkta bir pervane vidası olan bir itici ünite kısa yol üzerine monte edildi.
Mini denizaltı merkez postasında bir operatör konsolu, bilgi görüntüleme cihazları ve alet askısı ile ana cihazlar ve sistemler için kontroller vardı. Teknenin enstrümental kompleksi sonar iletişimi, sonar, radar ve diğer aygıtları içeriyordu. Merkezi direk (CPU) güverte zemini altında bir batarya deliği oldu. Operatör konsolundan buruna daha yakın bir yerde geri çekilebilir bir radar kompleksi, bir periskop ve bir erişim kapağı vardı. CPU'yu sınırlayan küresel bölme, hava kilidinde bir dekompresyon için de kullanılabilecek bir giriş kapağına sahipti. Perdede, dalgıçların izlenmesi için CPU'dan kameraya ve porthole eşyaların taşınması için bir ağ geçidi vardı. Dalış kilitleme sisteminin kontrolleri de buraya yerleştirildi.
Gaz sızdırmaz bir kapakla donatılmış, arka yassı bölme, CPU'yu elektromekanik bölmeden ayırmıştır; burada bir dizel jeneratör, bir kürek çekişli DC motor, kompresörler, fanlar, pompalar ve diğer donanımlar sağlam kasadan ayrılmış özel bir nemli platform üzerine yerleştirilmiştir. İki aşamalı bir sönümleme sistemi ile birlikte denizaltının gövde yapıları üzerindeki ses emici kaplama, mini-denizaltıya çok küçük bir akustik alan sağlamıştır. Aynı zamanda, elektromekanik bölüm ıssızdı, tekne bir kampanyadayken, sadece ekipmanın durumunu kontrol etmek için ziyaret edildi. Döner halka nozülüne takılan vida, dikey bir direksiyon olarak da kullanıldı.
Mini-sub mürettebatı tüm 3'ları içeriyordu. Hepsi memurdu: komutan-navigatör, elektronik silah asistanı ve elektromekanik kısmın asistanı. Mürettebata ek olarak, tekne, 6 insan sayısında keşif ve sabotaj grubuna katılabilir. Özünde esas olan sabotajcılardı "silah"Denizaltı. Savaş yüzücüler denizaltıyı hem yerde hem de 60 metreye kadar olan derinliklerde bırakabilirler. Denizaltının dışında olduğu için, solunum cihazlarında gaz karışımı arzını tekrar doldurma ve bir tekneden sağlanan elektriği teller aracılığıyla uygulama yeteneğine sahiplerdi. Denizaltı projesinin özerkliği 865, 10 gününe eşitti.
Piranha tipi denizaltıların doğrudan gelişimi, Kristall-2 yakıt hücrelerini kullanan havadan bağımsız (anaerobik) bir enerji santraline sahip normal 400 ton deplasmanlı Piranha-20 mini denizaltılar olabilir. Böyle bir denizaltının maksimum su altı hızının, 12 knot olması ve 1200 deniz mili etrafındaki seyir mesafesinin olması gerekiyordu. Teknenin, 2-8 torpillerini hafif bir gövdede özel rampalara donatması planlandı. 1993'in başında Malakit, denizaltını uluslararası pazarda tanıtmaya başladı. Bu durumda normal yer değiştirme 250 tona getirildi ve mürettebat 4 insanlarına büyüdü. Genel olarak, 865 Pr denizaltısına dayanarak, 130'ten 920 tona yer değiştiren bir denizaltı ailesi geliştirilmiştir.
Bu projenin gemilerinin kaderi oldukça üzücü. Zaten Mart 1999’ta her iki tekne de Kronstadt’a çekilerek hurdaya çekildi. Filoda, servis yapmadılar ve 10 yıl. Teknelerin filodan çekilmesinin birkaç nedeni vardı: bu, her şeyden önce, bir miktar deniz subayının, bu denizaltıların Rus filosuna yararsızlığı hakkında düşüncelerinin yanı sıra, finansman eksikliğidir. Mini denizaltıların hurda metale kesilmeden önce bir tanesinin “Ulusal Balık Avcılığın Özellikleri” filminin çekimlerinde yer aldığını belirtmekte fayda var.
"Piranha" nın taktik ve teknik özellikleri:
Boyutlar: uzunluk - 28,3 m, genişlik - 4,7 m, yükseklik - 5,1 m.
Yer değiştirme - yüzey - 218 t, tüplü - 319 t.
Sualtı hareket hızı - 6,7 knot, yüzey - 6 knot.
Seyir menzili - dolu 1000 mil, sürekli su altında sürekli - 260 mil.
Maksimum daldırma derinliği - 200 m.
Yüzmenin özerkliği 10 gündür.
Mürettebat - 3 pax + ile 6 arasındaki yüzücüler
Silahlanma - 2 torpilleri 400 mm torpil "Latush" veya 4 madenleri.
Bilgi kaynakları:
-http: //www.navy.su/navyfrog/sub/piranya/index-photo.html
-http: //ship.bsu.by/ship/102077
-http: //bastion-karpenko.narod.ru/VVT/865.html
-http: //www.navy.su/navyfrog/sub/piranya/index.html