Jubal Anderson Early, 3 Kasım 1816'da Virginia, Franklin County'de doğdu. 1837'de West Point'teki ABD Askeri Akademisi'nden mezun olduktan sonra Amerika Birleşik Devletleri Ordusuna katıldı ve Seminole Savaşı'nda (1838-42) ve Meksika Savaşı'nda aksiyon gördü. Savaş (1846-48).
Amerika Birleşik Devletleri Ordusu'ndan ayrıldıktan sonra Early, Rocky Mount, Virginia'da avukat oldu. Erken bir ayrılık karşıtıydı, ancak Virginia Birlikten ayrıldığında ancak Amerikan İç Savaşı'nın patlak vermesiyle 24. Virginia Piyade Komutanlığı'nı kabul etti. Daha sonra tuğgeneral rütbesine terfi ettikten sonra Bull Run'da bu alayı yönetti.
Erken Antietam ve Fredericksburg'da iyi savaştı ve 23 Nisan 1863'te tümgeneralliğe terfi etti. Birliklerini Chancellorsville, Gettysburg ve Wilderness'ta yönetti.
Haziran 1864'te Early, Shenandoah Vadisi'nde Binbaşı General David Hunter'ı başarıyla yendi. Robert E. Lee daha sonra Grant'in ordusundan asker çekmek için onu 14.000 adamla kuzeye gönderdi. Tümgeneral Lew Wallace Erken Monacacy Nehri tarafından karşılaştı ve mağlup olmasına rağmen Washington'a ilerlemesini yavaşlatmayı başardı. Early'nin şehrin etrafındaki halka kaleleri kırma girişimleri başarısızlıkla sonuçlandı. Fort Stevens saldırısına tanık olan Abraham Lincoln, Amerikan tarihinde görevdeyken eylem gören ilk başkan oldu.
Ağustos 1864'te Birlik Ordusu, Shenandoah Vadisi'nin kontrolünü ele geçirmek için başka bir girişimde bulundu. Philip Sheridan ve 40.000 asker vadiye girdi ve kısa süre sonra Washington'dan yeni dönen Early liderliğindeki birliklerle karşılaştı. Bir dizi küçük yenilgiden sonra Sheridan sonunda üstünlük kazandı. Adamları şimdi bölgedeki değerli her şeyi yaktı ve yok etti ve 19 Ekim'de bir başka büyük ölçekli savaşta Early'yi yendikten sonra, Birlik Ordusu Shenandoah Vadisi'nin kontrolünü ele geçirdi.
Early, Robert E. Lee'nin Appomattox'ta Ulysses S. Grant'e teslim olduğunu duyduğunda, Meksika'ya gitti. Ayrıca Lynchburg'da avukatlık yapmaya dönmeden önce Kanada'da yaşadı.
onun anıları, Otobiyografik Eskiz ve Anlatı 1866'da ortaya çıktı. Erken dönem Güney Tarih Derneği başkanı olarak Robert E. Lee, Thomas Stonewall Jackson, James Jeb Stuart ve Konfederasyon Ordusu'ndaki diğer generallerin askeri itibarını yükseltmeye yardımcı oldu. Jubal Anderson Early, 2 Mart 1894'te Lynchburg, Virginia'da öldü.
Jubal Early - Tarih
Hollingsworth - Parkins mezarlığı, PolyOne fabrikasının arkasında Jubal Early Drive'ın hemen dışında bulunan eski bir Quaker mezarlığıdır. Winchester şehrinde bulunan en eski (en eski değilse de) mezarlıklardan biridir.
Bu mezarlığın önemini takdir etmek için Hollingsworth ve Parkins ailelerini ve onların Winchester ve çevresinin erken tarihi için önemini biraz anlamalısınız.
Abraham Hollingsworth, 1686'da Delaware'de doğan bir Quaker'dı. Bu bölgeye 1729'da geldi ve oğlu Isaac Hollingsworth'ün 1754'te "Abram's Delight"ı inşa ettiği Shawnee Springs adlı bölgeye yerleşti. Aile geleneğine göre Abraham Hollingsworth toprakları için üç kez ödeme yaptı: "Önce Shawnee Kızılderililerine bir inek, bir buzağı ve bir parça kırmızı kumaş: sonra Kral'ın ajanına bir miktar para ve son olarak da Lord Fairfax'a bir miktar para." Abraham ve ailesi, 1734'te kurulan Hopewell Friends Meeting'in üyeleriydi. Hopewell, Clearbrook yakınlarındaki Frederick County'de bulunuyor. Hollingsworth ailesi, kaynakların yakınında bir un değirmeni kurdu ve diğer birçok işletmede yer aldı.
Bu dönemde öne çıkan bir diğer Quaker ailesi de Parkins ailesiydi. Isaac Parkins, 1735'te üç arazide 1.425 dönümlük bir arazi satın aldı. 725 dönümlük bir arazi, mezarlığın yerini ve şimdi Jubal Early Drive'ın güneybatı köşesindeki Valley Bulvarı olan mezarlığın batısındaki Parkins ailesinin evinin yerini içeriyordu. Vadi Caddesi. Bu büyük tuğla ev (artık ayakta değil) "Milltown" ve daha sonra "Willow Lawn" olarak adlandırıldı.
Frederick İlçesi 1743'te kurulduğunda, Isaac Parkins işlerinde çok öne çıktı, bir adalet ve Burgesses Evi'nin bir üyesi olarak hizmet etti. Bir kereste fabrikası ve iki un fabrikası kurdu. Parkins ailesi, ilk olarak Parkins ailesinin evinin yakınında bulunan Center Friends Meeting'in kurulmasında etkili oldu. Merkez, 1819'da Winchester'a daha da taşındı. Merkez Toplantısının orijinal yerinin yakınında, 1961'de Hopewell'e taşınan başka bir küçük mezarlık vardı.
John Parkins, 1815'te Quaker'ların kullanımı için mezarlığı terk etti. 5 Mayıs 1815 tarihli vasiyeti şöyle diyor:
Hollingsworth - Parkins mezarlığındaki en büyük mezar taşı Isaac Hollingsworth'e ait. Ancak bu, İbrahim'in oğlu olan İshak değildir. Bu Isaac bir kuzendi ve birkaç nesil sonra. Bu Isaac, Zebidae Hollingsworth ve Lydia Allen'ın oğluydu. 1771'de doğdu ve 1842'de öldü. Yine orada gömülü olan Hannah Parkins ile evlendi. Mezarlığa gömülenlerin diğer bazı aile isimleri Lytle, Brown, Smith, Richards, Neill ve Gilkison'dur. 1931'de bir mezarlık sayımından alınan tüm mezarların listesi Handley Arşivlerinde bulunmaktadır.
Yaklaşık dörtte bir dönümlük bir alanı kaplayan mezarlık, Hollingsworth ve Parkins aile evleri arasında bulunuyordu. Uzun yıllar boyunca, mezarlık izole edildi ve tek erişim, Papermill Yolu'ndan demiryolu raylarında yürümekti. 1990'larda Jubal Early Drive inşa edildiğinde, mezarlık çok daha erişilebilir hale geldi.
1800'lerin ortalarından sonra Hollingsworth - Parkins mezarlığında çok az gömü olduğu anlaşılıyor. O zamana kadar birçok aile üyesi taşınmıştı ve bölgede en büyüğü Hopewell'de olmak üzere başka Quaker mezarlıkları vardı. 1800'lerde Henry ailesi çevredeki arazinin bir kısmını satın aldı ve bazen Hollingsworth - Parkins - Henry mezarlığına referanslar görüyorsunuz.
Mezarlığın etrafındaki duvar, 1930'larda bozulan eski bir taş duvarın yerine inşa edildi. Bu duvar inşa edildiğinde, bir kapı açıklığı dahil edilmemiştir. Bunun yerine, duvara "stile" adı verilen basamaklar inşa edildi. O zamandan beri duvarın arka köşesi çökmüş ve duvara tırmanmadan mezarlığa girilebilmesi için bir açıklık yapmıştır. Mezarlıkta ayak basmak tehlikelidir, bu yüzden ziyaretçiler çok dikkatli olmalıdır.
1990'ların başında mezarlık ihmal edilmiş ve mezar işaretlerinin çoğu zarar görmüştür. İzole konumu nedeniyle mezarlık aşırı büyümüş ve düzenli olarak bakımı yapılmamıştır. 1995 yılında yerel bir İzci, Kartal İzci projesinin bir parçası olarak kapsamlı bir yenileme çalışması yaptı. O sırada duvara mezarlığı tanımlayan bir levha yapıştırılmıştı. O zamandan beri gönüllüler mezarlığın bakımını yaptı ve mezar işaretlerinin çoğu onarıldı. 1996 yılında mezarlık resmen Hopewell Aylık Toplantısı ve Winchester Center Dostlar Derneği Aylık Toplantısı mütevelli heyetine verildi.
İlk yıllar
Jubal Anderson Early, 3 Kasım 1816'da Rocky Mount, Franklin County, Virginia'da, önde gelen bir çiftçi ve politikacı olan Joab Early ile ailesi birçok köleye sahip olan Ruth Hairston'ın oğlu olarak doğdu. 1837'de West Point'teki Birleşik Devletler Askeri Akademisi'nden, geleceğin Birlik generalleri Joseph Hooker ve John Sedgwick'in de dahil olduğu bir sınıfta on sekizinci olarak mezun oldu. Bir süre, geleceğin Konfederasyon generali Lewis A. Armistead'in sınıf arkadaşıydı ve 1836'da Early'nin kafasında bir tabak kırdıktan sonra West Point'ten istifa etti.
3 ABD Topçu bir komisyon aldıktan sonra, Early kısaca Florida'da uzun ve maliyetli İkinci Seminole Savaşı'nda (1835-1842) görev yaptı. 31 Temmuz 1838'de hukuk okumak için ordudan istifa etti ve 1840'ta Rocky Mount'ta mesleğine başladı. Ertesi yıl, Franklin County'yi Temsilciler Meclisi'nde (1841-1842) bir dönem için temsil etti. Whig Partisi'ne katıldı ve 1843'te eyaletinin İngiliz Milletler Topluluğu'nun avukatı olarak atandı ve 1852'ye kadar hizmet etti. Meksika Savaşı'nda (1846-1848) gönüllü bir subay olarak savaş görmedi ama romatoid artrite yakalandı. bu onu hayatının geri kalanında rahatsız edecekti.
1861 tarihli Virginia Sözleşmesine delege olan Early, muhtemelen ilçesinin Kuzey ile tütün ticaretiyle olan bağları nedeniyle sadık bir İttihatçıydı ve dikkatli olması ona 'Franklin'den Terrapin' lakabını kazandırdı. ayrılma coşkusu basiretsizdi ve muhtemelen savaşa yol açacaktı ve köle sahibi olmayan Güneylilerin haklarının, sahip olanların hakları kadar korunmaya değer olduğunu savundu. Ayrılmaya karşı “ümidiyle oy verdi”, daha sonra yazdı, “o zaman bile silahların çarpışması önlenebilir”.
İç Savaşta Erken
1861'de, Konfederasyon Devletleri Ordusunda bir albay olarak, Early, 24. Virginia Piyadesine komuta etti. İlk Boğa Koşusu Savaşı'nda gösterdiği cesaretin ardından kısa süre sonra tümgeneralliğe terfi etti. Erken sayısız büyük savaşta savaştı ve saldırganlığını takdir eden ve ona “Kötü Yaşlı Adam” diyen Robert E. Lee'nin dikkatini çekti. Ancak birlikleri tarafından “Old Jube” veya “Old Jubilee” olarak biliniyordu.
Erken Williamsburg Savaşı'nda yaralandı ve iyileştikten sonra, Fredericksburg, Chancellorsville ve Gettysburg Savaşlarında savaştığı Tümgeneral Thomas J. “Stonewall” Jackson'ın komutası altına girdi. 1864'te Early, Shenandoah Vadisi'ndeki Birlik güçleriyle savaşmak için gönderildi. Washington işgalini erteledi ve adamlarını iki gün dinlendirdi, bu da Birliğin savunmalarını güçlendirmesine izin verdi. General George Washington paniklediğinde, Early'nin birlikleri, Abraham Lincoln'ün iki güç arasında gerçekleşen birkaç çatışmayı izlediği Başkentin eteklerine ulaştı. Ekim 1864'te, Cedar Creek Muharebesi'nde Early, Birlik güçlerine sürpriz bir saldırı yaptı ve bir zafer talep etti, ancak bir gecikme Birlik kuvvetlerine aynı öğleden sonra yeniden toplanıp zafere misilleme yapma zamanı verdi. Mart 1865'te Early'nin kolu Waynesboro, Virginia'da neredeyse yok edildikten sonra Lee, komutasını elinden aldı.
Jubal A. Erken
Vadi Konfedere Ordusu'nun komutanı olarak Jubal Early, Birlik güçlerini 1864'te Shenandoah'tan geçici olarak sürdü ve Cedar Creek'te doruğa ulaşan bir dizi savaşta yenilmeden önce Washington DC'nin kendisini tehdit etti.
Jubal Early, 1837'de West Point'ten mezun oldu. İç Savaş patlak verdiğinde 24. Virginia Piyade Komutanı'na komuta etti, burada takdire şayan bir performans sergiledi ve saflarda hızla ilerledi.
İkinci Winchester Savaşı sırasında, 14-15 Haziran 1863, Early, tümenini Winchester'ın hemen güneybatısında, kuzeyde West Fort'a, yaklaşık on mil uzaklıkta bulunan Bowers Hill'den bir yan yürüyüşe yönlendirdi. Early'nin kanat yürüyüşü ve 14 Haziran'da West Fort'taki Birlik birliklerine saldırması, Konfederasyon güçlerinin General Robert H. Milroy komutasındaki Federal birlikleri ezmesini sağladı.
Abe Lincoln'ü deli gibi korkuttuk.
İkinci Winchester Savaşı'nın ardından, Kuzey Virginia Ordusunda ayrıcalıklı bir şekilde hizmet etti ve Haziran 1864'te Shenandoah Vadisi'ne döndü. Haziran ortasında Birlik Generali David Hunter'ın gücünü Lynchburg, Virginia'dan sürdü. Daha sonra erkenden Vadi'den aşağı ve Potomac'ın üzerinden Amerika Birleşik Devletleri başkentinin kubbesini görebilmek için bastırdı. 24 Temmuz 1864'te Early, İkinci Kernstown Savaşı'nda General George Crook komutasındaki Federal kuvveti yendi.
Vadi Seferi büyük bir başarıydı, ancak 19 Eylül 1864'te Early, General Philip H. Sheridan'ın ezici sayısal gücüyle karşılaştı. Early'nin adamları gün boyunca inatla savaşsa da, Sheridan sonunda Early'nin emrine galip geldi. Sheridan Early'yi iki kez daha mağlup etti: 22 Eylül'de Fisher's Hill'de ve ardından 19 Ekim'de Cedar Creek Savaşı'nda.
General Early, 1889'da Konfederasyon Anma Günü töreninde konuşmak için Winchester'a döndü. Stonewall Mezarlığı'ndaki konuşmasında, Üçüncü Winchester Savaşı'ndaki yenilgisini ve askerlerinin cesaretini anlattı. Winchester ve Shenandoah Vadisi'ndeki kadınlara Konfederasyon'a olan bağlılıkları için teşekkür etti.
Savaştan sonra Lynchburg, Virginia'daki avukatlık mesleğine geri döndü ve Güney Tarih Kurumu'nun ilk başkanı oldu. “Old Jube”, sık sık çağrıldığı gibi, 1894'te öldü.
Bir Savaş Alanı Kaydet
Bir fark yaratın ve Vadinin Tarihi Savaş Alanlarını Korumaya Yardımcı Olun
Dört Sırada 10.000 Süvari
Şubat ortasında, Virginia'da Custer, Sheridan'dan yeni bir görev aldığında bir sonraki yolculuğunun ne olacağını öğrendi. Son dört aydır Grant, Sheridan'ı Charlottesville'deki Virginia Merkez Demiryolunu kesmeye ve Robert E. Lee'nin Petersburg'daki hatlarının arkasını tehdit etmek için doğuya, Richmond'a doğru ilerlemeye çağırıyordu. Kötü hava koşullarına, Mosby'nin gerillalarına ve vadideki (olası olmayan) Konfederasyon takviye tehdidine atıfta bulunan Sheridan, erteledi. Sheridan'dan bile daha inatçı olan Grant, astına yeni bir dizi emir göndererek ısrar etti. Sheridan, demiryolunu ve James River kanalını yok edecek, Lynchburg'u ele geçirecek ve ardından ya Winchester'a dönecek ya da Tümgeneral William T. Sherman'ın Kuzey Carolina'daki ordusuyla bağlantı kuracaktı. Sheridan itaat edecekti ama bir yere kadar.
17 Şubat 1865'te şafak vakti, Sheridan Winchester'daki kampı kırdı ve iki tam süvari tümeni, bir topçu bölümü ve uzun bir tedarik vagonları, dubalar, ambulanslar ve tıbbi vagonlarla güneye gitti. Her askere kendisi için beş günlük tayın, atları için 30 pound yem ve 75 mermi mühimmat verildi. Winchester sakini Emma Reily, işgalcilerin ayrılmasını izledi. “Giderken hayal edilebilecek en büyük gösterilerden birine tanık oldum” diye yazdı. “Her ayrıntıda tam donanımlı dört yan yana evimizin önünden geçen 10.000 süvari. Uzun süredir kışlık alanlarda bulunan atlar, yüksek beslenmiş, kıvrılmış ve paltoları saten gibi parlayana kadar ovulmuştu. Her adamın yeni bir eyer, dizgin ve kırmızı battaniyesi vardı ve kılıç, kemer vb. tüm teçhizatları altın gibi parlıyordu. Saatlerce geçmesi gereken muhteşem bir manzaraydı.”
Staunton'a döndüğümüzde, Jubal Early, Federallerin ayrılışından çok heyecanlanmadı. Bu zamana kadar Sheridan'ı çok iyi tanıyan Konfederasyon komutanı, haklı olarak düşman hareketinin yeni bir savaşın habercisi olduğunu varsayıyordu. Winchester'daki casuslar ve yakındaki Massanutten Dağı'ndaki gözlem noktalarında görev yapan askerler, yaklaşmakta olan Birlik ilerlemesinin işaretlerini zaten tespit etmişti. Konfederasyon Er Henry Berkeley, komutan generalinin korkularını günlüğünde özetledi. Berkeley, "Yankilerin Winchester'da çok büyük bir süvari kuvveti topladıklarını ve hava izin verir vermez Vadi'yi yukarı taşımalarının beklendiğini duyduk," diye yazdı. "Küçük gücümüzün onlara karşı ilerleme kaydetmesinin nasıl mümkün olduğunu anlamıyorum. Biz sadece 1.500 kişiyiz, onların 15.000 olduğu bildiriliyor. Sayıların ağırlığıyla üzerimizden geçecekler. Masal anlatacak kim kalacak?”
Olduğu gibi, Berkeley Federallerin gücünü üçte bir oranında fazla tahmin etti, ancak korkuları Early tarafından paylaşıldı. General bütün kış, üç yenilgisinin, özellikle de Cedar Creek'teki kaçırılan fırsatın üzerine kara kara düşündü. Early, cömert olmayan bir şekilde, kendi başarısızlığını kendi adamlarının üzerine attı ve Robert E. Lee'ye şikayet ederek, "Elimizde şanlı bir zafer kazandık ve adamlarımızın kontrol edilemez yağma eğilimleriyle onu kaybettik." Gordon'un ilk saldırıyı takip etme çağrısından sonra bile kendi gecikmesini görmezden gelen Early, müteakip geri çekilişini "yan kuşatılma korkusunun yarattığı panik ve düşman süvarilerinin dehşeti" ile suçladı. Bu dehşet - ya da en azından endişe - hak edilmişti. Daha önce iki kez, Konfederasyonlar Winchester ve Fisher's Hill'de kuşatılmıştı ve kendi süvarileri Tom's Brook'ta sersemlemişti. Sıradan Konfederasyon piyadesinin, Asi meslektaşlarından benzer bir korku duymayan mavi ceketli Birlik atlılarından korkmak için iyi bir nedeni vardı.
Jubal Erken
Jubal Early, Amerikan İç Savaşı sırasında kıdemli bir Konfederasyon generaliydi. Early, büyük olasılıkla, başkentte paniğe neden olan ve Başkan Lincoln'ün General Grant'e Early'yi yenmek için Birlik birliklerini şehre göndermesini emreden savaşın sonuna doğru Washington DC'ye yaptığı cesur baskınla ünlüdür.
Jubal Early, 3 Kasım 1816'da Virginia, Franklin County'de doğdu. 1833'te West Point'teki ABD Askeri Akademisi'ne kabul edildi ve 1837'de mezun oldu. Mezuniyetinden sonra Early 3. ABD Topçu Alayı'na katıldı. Early, 1838'de komisyonundan istifa etti ve savcı olarak adını duyurduğu hukuka başladı. Erken, hukuk kariyerine devam etmeden önce, Meksika-Amerika Savaşı'nda savaştığı 1846'dan 1848'e kadar orduya döndü.
Güneyli geçmişiyle, Early'nin Amerikan İç Savaşı'nın patlak vermesiyle sonuçlanan çeşitli meselelerin tümü su yüzüne çıktıktan sonra ayrılma fikrini desteklemesi beklenirdi. Aslında durum böyle değil. Nisan 1861'e gelindiğinde, Amerika'nın bir iç savaşa doğru gittiği anlaşıldı. Bununla birlikte, Virginia, devletin kimin tarafında olduğuna ilişkin konumunu tartışmak için bir kongre düzenlediğinde, Early Birlik'ten ayrılmaya karşı çıktı. Fikrini değiştiren şey, Lincoln'ün Güney'deki asi unsuru bastırmak için Kuzey'den 75.000 gönüllü çağrısıydı. Bu Erken kabul edemedi ve Tuğgeneral rütbesiyle Virginia Milislerine katıldı. Görevi, devleti savunmak için üç alay oluşturmaktı. Early'ye 24. Virginia Piyade Komutanlığı ve Konfederasyon Ordusu'nda Albay rütbesi verildi.
Amerikan İç Savaşı sırasında Early, öncelikle Doğu Tiyatrosu olarak bilinen yerde savaştı. İlk büyük seferi Temmuz 1861'deki Birinci Bull Run Savaşıydı. Early'nin bu savaşta iyi savaştığı genel olarak kabul edilir. Early ayrıca Amerikan İç Savaşı'nın en büyük ve en ünlü muharebelerinde - Antietam, Gettysburg, Fredericksburg vb. - ve Amerikan İç Savaşı boyunca Konfederasyon tarafından ele geçirilen en büyük Birlik kasabası olan Pennsylvania'da Erken ele geçirilen York tarafından komuta edilen erkeklere komuta etti. Komutası altındaki adamlar ayrıca, savaş sırasında herhangi bir Konfederasyon askerinin Pennsylvania'daki en doğudaki Susquehanna Nehri'ne ulaştı.
Early'nin sahadaki cesareti ve kararlı yaklaşımı konusundaki itibarı, komuta ettiği askerlerin sevgisini ve hayranlığını kazandı. 'Old Jube' lakaplıydı. Robert E Lee ve 'Stonewall' Jackson gibi kıdemli komutanlar da onun dövüş coşkusuna saygı duyuyorlardı. Bununla birlikte, Early, kısa temperli olduğu ve başarısız olduğu kararlar için sık sık onları suçladığı için komutası altındaki genç subaylar arasında daha az popülerdi. Early savaş alanında cesur olsa da - 1862'de Williamsburg'da adamlarını savaşa götürürken yaralandı - askeri başarısızlıkları başka yerlerde vardı. Early, savaş alanı navigasyon becerileri zayıf olduğu için bir savaş sırasında çok sayıda adamı doğru bir şekilde hareket ettirme sanatında asla ustalaşmadı. Ancak şöhret bulduğu saldırgan bir saldırı komutanıydı. Bu Erken, Antietam, Cedar Mountain ve Fredericksburg'da sergilendi. Liderlik becerileri ve adamları arasındaki genel popülaritesi de terfi getirdi ve Ocak 1863'e kadar Early, Tümgeneral rütbesini aldı.
1864'te Lee, Early'ye Washington DC'ye yapılacak bir saldırıya hazırlık olarak Birlik güçlerini Shenandoah Vadisi'nden temizlemesini emretti. Lee, Birliğin sermayesi tehdit altındayken, Lincoln'ün Grant'e başkenti savunmak için binlerce Birlik askerini geri çekmesini ve böylece Konfederasyon kuvvetleri üzerindeki sürekli baskıyı - özellikle William Sherman ve Grant'in komutası altındaki erkeklerden - hafifletmesini emredeceğini umuyordu. Early'nin "Vadi Seferi" iyi başladı ama sonra temel bir hata yaptı. Early, adamlarını acilen Washington'a doğru itmek yerine, 4 Temmuz'dan 6 Temmuz'a kadar iki gün dinlenmelerine izin verdi. Bu, adamlarının dinlenmesine ve iyileşmesine izin verirken, Grant'e erkekleri Washington'a taşıması için zaman verdi. Erken Monocacy Savaşı'nda daha da ertelendi ve o sadece şehrin eteklerine ulaşabildi. Ancak, ordusunun şehre yakın varlığı paniğe neden oldu. 12 Temmuz'a kadar Early, şu anda binlerce Birlik askeri tarafından savunulan şehri almak için yeterli adama sahip olmadığını anladı ve Virginia'ya çekildi. Ancak Grant ve Lincoln, Early'nin gücünün Washington için bir tehlike oluşturduğuna hala inanıyorlardı ve Tümgeneral Philip Sheridan'a Early'nin yenilmesi gerektiğine dair bir emir verildi. Shenandoah Vadisi'nde ortaya çıkan şey, Sherman'ın Georgia'daki 'Toplam Savaş'ının mini versiyonuydu. Sheridan birçok çiftliği ve tarım ekipmanını yok etti, böylece Early'nin sürekli hareket eden ordusunu tedarik etmenin hiçbir yolu yoktu. Sonuçları gören bir asker, vadinin büyük bir kısmının “boşa harcandığını” yazdı.
Early'ye yapılan saldırı 19 Ekim 1864'te Cedar Creek Muharebesi ile sonuçlandı. Early'nin ordusu savaşın sabah başlangıcında başarılı oldu. Sonrası tam olarak bilinmiyor. Erken daha sonra Lee'ye adamlarının aç ve bitkin olduklarını ve safları bozduklarını, geri ittikleri Birlik ordusunun eski bölgelerine gittiklerini ve bulabildikleri yiyecek ve içecek için onu aradıklarını bildirdi. Bu nedenle, öğleden sonra Sheridan'ın adamlarının saldırısına tamamen hazırlıksızdılar ve savaşı kaybettiler. Bununla birlikte, Early'nin bir ast subayı olan John Gordon, daha sonra, adamlarına yiyecek ve diğer çok ihtiyaç duyulan malzemeleri buldukları altı saat boyunca durmalarını emreden kişinin Early olduğunu yazdı. Early, adamlarının disiplini kaybettiğini ve kendi saflarını bozduğunu iddia etti. Gordon onlara geri çekilmelerini söyleyenin Early olduğunu iddia etti. Her iki durumda da, öğleden sonraki saldırıya hazırlıksızdılar ve savaşı kaybettiler.
Early'nin adamlarının çoğu, Lee'nin Kuzey Virginia Ordusu'na katılmak için geri çekildi. Erken ve adamlarından bazıları, oradaki Birlik güçlerini engellemek için Vadi'de kaldı. Mart 1865'te Early, Waynesboro'da yenilgiye uğradı ve Lee, Early'nin artık ilham verici liderlik sağlayamayacağına inandığı için erken komutasını isteksizce rahatlattı.
Erken 9 Nisan 1865'te teslim olmayı kabul etmedi ve savaşa devam etmek istediği Teksas'a kaçtı. Güney'in güçlerinin ciddi biçimde zayıfladığı ortaya çıkınca Meksika'ya, Küba'ya ve ardından Kanada'ya gitti. Toronto'dayken Early, Valley Kampanyası'na odaklanan anılarını yazdı: “Amerika Konfedere Devletleri'nde Bağımsızlık Savaşı'nın Geçen Yılının Anıları”. Early, savaşı bir iç savaş olarak görmek yerine, onu kuzeyden güneyin bağımsızlığının savaşı olarak gördü.
Jubal Early, 1868'de bir cumhurbaşkanlığı affı aldı ve 1869'da Virginia'ya döndü ve burada hukuk kariyerine devam etti. Güney'in uğruna savaştığı şeye hâlâ inananlar onun etrafında toplandı ve o, 'Kayıp Dava' hareketinin bir savunucusu oldu. Güney'in 1865'ten sonra Kuzey'i askeri olarak ele geçirmesinin hiçbir yolu olmadığı açıkken, Early ve onun pek çok destekçisi, dünyaya Amerikan İç Savaşı'nı kendi bakış açılarından anlatmak gibi bir görevleri olduğuna inanıyorlardı.
Jubal'ı Erken Durdur
Savaş sekreterinden gelen mesaj tam da bu noktaya geldi.
"Bay. Başkan, düşmanın Tenallytown ve Yedinci cadde yoluna doğru ilerlediği bildirildi," diye yazdı Edwin M. Stanton, Abraham Lincoln'e. "Büyük bir güç içindeler ve Süvarilerimizi geri püskürttüler. Bence bu gece şehre gelsen iyi olur."
10 Temmuz 1864 akşamı geç saatlerde gönderilen Stanton'ın uyarısı, sadece haftalar önce akıl almaz görünen bir gelişme tarafından harekete geçirildi: Shenandoah Vadisi'nden aşağı ve ardından doğuya Maryland üzerinden yürüyen yaklaşık 15.000 askerden oluşan bir Konfederasyon kuvveti, bölgenin eteklerine ulaşmıştı. Columbia Bölgesi ve ABD'nin başkentine taşınmakla tehdit etti.
Stanton, Washington şehrinin kuzeyinde bir topluluk ve başkenti kuzeye bağlayan önemli bir cadde kaydetti. Ama onun acil endişesi çok daha önemliydi. Lincoln ve ailesi, Washington'un bunaltıcı sıcaklığından kaçınarak yazı, Beyaz Saray'ın üç mil kuzeyindeki Askerlerin Evi'ndeki kulübelerinde geçiriyorlardı. Teğmen General Jubal Early komutasındaki isyancılar başkentin kuzey bölgelerine doğru ilerlerken, Lincoln'lerin güvenliği Yürütme Köşkü'nden uzakta risk altındaydı.
Başkan, Stanton'ın ricasına uyduğu için pek çok şey dengede kaldı. Washington'a yapılan başarılı bir baskın, kuşatılmış İsyancılara, sürekli bir dizi aksilikten sonra çarpıcı bir askeri zafer sağlamanın yanı sıra, Lincoln'ün yeniden seçilme umutlarına ölümcül bir darbe indirerek Kuzey savaş çabasının siyasi temellerini alt üst etme sözü verdi.
Lincoln yönetimi özellikle 1864 yazında savunmasızdı. Virginia'nın derinliklerinde bulunan Potomac Ordusu, bir dizi kanlı çarpışmada çaresiz bir düşman tarafından çıkmaza girmişti. Yalnızca Mayıs ayında, Birlik ve Asi güçleri Wilderness ve Spotsylvania Adliye Sarayı'ndaki savaşlarda birbirine karıştığında, bu muazzam fedakarlığı gösterecek çok az şey olan Kuzeyli kayıplar 44.000'di.
Birliğin Virginia'daki saldırısı durduğunda, Lincoln'ün savaşı yönetmesine muhalefet yoğunlaştı. Güney ile barıştan yana olan “Copperhead” Demokratlar daha açık sözlü oldular. İrlandalı göçmenlerin ayaklanmaları bir yıl önce New York'ta patlak vermişti, ancak savaş karşıtı duygular Cumhuriyetçilerin kalbinin attığı Eski Kuzeybatı'da bile yüksekti. Lincoln'ün üvey annesinin yaşadığı yerden çok uzakta olmayan, doğu Illinois ilçe merkezi Charleston kasabasında, Copperhead'ler ve alaylarına dönen askerler Mart ayı sonlarında ayaklandı. Dokuz ölü ve 12 yaralı bırakan yakın dövüş, civarda patlayan bu tür birkaç olaydan sadece biriydi.
"Biz her zaman inandık", Joliet, Ill., sinyal “Bu savaşın Cumhuriyetçi Fırka tarafından yapıldığını ve o parti tarafından beslendiğini ve yaşatıldığını” ilan etti. Savaş uzadıkça, bu inanç zemin kazanıyor gibiydi.
Lincoln ile ilgili memnuniyetsizlik Cumhuriyetçi çevrelerde de yüksekti. Partinin radikal kanadına bir darbe olarak görülen, Lincoln'ün 1860'taki Cumhuriyetçi cumhurbaşkanlığı adaylığı için rakiplerinden biri olan Ohio'lu Hazine Bakanı Salmon P. Chase, Haziran ayı sonlarında istifa etti. “Kabine'de muhafazakar ve radikal olmak üzere iki unsur var. Bunlar, her zaman olacakları gibi, her koşulda ve her yerde savaşta olmuştur”, Emporia, Kan., Haberler yazdı. "İkincisinin başında Bay Chase duruyordu."
Cumhuriyetçiler, Lincoln'ü ikinci bir dönem için aday göstermek için Baltimore'da bir araya gelmeden kısa bir süre önce, partinin 1856 başkan adayı John C. Frémont, cumhurbaşkanına karşı muhalefetlerinde birleşen Cumhuriyetçi Radikaller ve Copperheads'in bir kıç kongresinin adaylığını kabul etti. Bu arada, 1862'de Potomac Ordusu komutanı olarak görevden alınmasına rağmen hâlâ son derece popüler olan George B. McClellan, partinin Chicago'daki Ağustos toplantısında Demokratların başkan adaylığını almaya hazırlandı.
Savaşa karşı yükselen ve Cumhuriyetçilerin morali bozulan ve bölünmüş olan Demokratlar, sonbahar seçimlerine baktı ve zaferin kokusunu aldı. Kuşatılmış Petersburg civarında Ulysses S. Grant'e karşı çömelmiş olan Robert E. Lee, batıya, Shenandoah Vadisi'ne baktı ve bir fırsat gördü.
Lee, 6 Haziran'da Konfederasyon Başkanı Jefferson Davis'e yazdığı bir mektupta, "Bence çok iyi bir subayın hemen Vadi'ye komutayı alması için gönderilmelidir" dedi. yerel nüfus. Ancak bir hafta içinde düşüncesi daha iddialı bir şeye ilerledi.
12 Haziran'da Lee, Early'ye Cold Harbor civarından batıya doğru iki taburdan oluşan bir piyade kolordusu hazırlamasını söyledi. O günün ilerleyen saatlerinde Early, Lee'den yazılı emirlerini aldı. Cesaretleriyle nefes kesiciydiler.
Lee, Early ve birliklerinin Shenandoah Vadisi'ne gitmesini ve Tümgeneral David Hunter komutasındaki Birlik kuvvetlerine saldırmasını istedi. Hunter'ı yendikten sonra, vadiden kuzeye, Winchester'a yürüyecekler, Potomac'ı Harpers Ferry veya Leesburg, Va.'da geçecekler ve Potomac'ın kuzey tarafından Washington'a hareket edeceklerdi. Her şeyin ötesinde, Lee ayrıca Early'nin Point Lookout, Md.'deki savaş esiri kampında tutulan Asileri kurtarmak için asker gönderebileceğini umuyordu.
Lee'nin iddialı planını uygulamakla görevlendirilen general, gayretli bir Asi'ydi. 1816'da Franklin County, Va.'da doğan Jubal Anderson Early, West Point'ten teğmen olarak bir komisyonla mezun oldu. ABD Ordusu'ndaki kariyeri bir yıldan biraz fazla sürdü, ancak Early daha sonra Meksika Savaşı'nda Yıldızlar ve Çizgiler altında Virginia gönüllülerinden oluşan bir alayın binbaşı olarak savaştı.
Virginia Konvansiyonu 1861'de ayrılmayı tartıştığında, Early başlangıçta muhalifleri arasında yer aldı, ancak kısa süre sonra kararlı bir isyan şampiyonu oldu. Kölelik konusunda da herhangi bir çekincesi yoktu. “Akıl, sağduyu, siyahlar için gerçek insanlık ve beyaz ırk için güvenlik, aşağı ırkın bir itaat durumunda tutulmasını gerektiriyordu” diye inanıyordu.
Savaş geldiğinde bir albay, First Bull Run'da savaştı ve 1862'de Williamsburg Savaşı'nda hayati tehlike arz eden yaralar aldı, ancak iyileşti ve tuğgeneralliğe terfi etti. Ertesi yıl Gettysburg'da Lee'nin altında görev yaptı ve Wilderness, Spotsylvania ve Cold Harbor'da savaştı. Mercurial bekar, neye sahip Washington post 1894'te "kendisine dost dostlarını kolayca kaybettiği için tuhaf mizacın tuhaflıkları" olarak adlandırılan bu operasyona şimdi savaşın gidişatını önemli ölçüde değiştirebilecek bir operasyon emanet edilmişti.
Konfederasyon davasına olan tutkusundan kovulan Early, çok az zaman kaybetti. Ertesi gün saat 2'de -Lee'nin belirlediği hareket saatinden bir saat önce- Vadi'ye doğru yola çıktı.
Lee, Davis'e sürpriz unsurunun önemli olduğunu söyledi. "Gizlilik, Orgeneral Early'nin seferinin önemli bir unsuru olduğu için, Ekselanslarınızın, ima yoluyla veya başka bir şekilde herhangi bir hareketi ima etmemesi için tüm gazetelere tebligat gönderilmesini rica ediyorum."
Vadiden doğuya Lynchburg'a doğru ilerleyen Hunter, Early'nin hareketlerini yine de çabucak öğrendi. Early ile Lynchburg civarında karşılaştıktan sonra, vadiyi Asilere açık bırakarak Batı Virginia'nın derinliklerine çekildi. Zafer, Early'nin, sefer başladığından beri neredeyse sürekli yürüyüşte olan aç ve yorgun birliklerine bir dinlenme günü vermesine izin verdi.
Şimdi Tümgeneral John C. Breckinridge komutasındaki güçlerin eşlik ettiği Early, bir sonraki hamlesini kısaca düşündü. Perhaps plagued by second thoughts, Lee had sent several telegrams suggesting that Early could decide to remain in the Shenandoah Valley or return to the battle against Grant’s forces rather than move on Washington. But Early was eager to proceed. “I determined to continue to carry out the original design at all hazards, and telegraphed to General Lee my purpose to continue the movement.”
Early advanced rapidly down the valley. By July 2, his forces had arrived in Winchester, where he decided to cross the Potomac at Harpers Ferry rather than Leesburg. Two days later, Union forces evacuated Harpers Ferry. Early soon seized control of the armory town and drove the Union back into fortifications at Maryland Heights. The Rebels then occupied Hagerstown, Md., where they extracted a $20,000 levy. They were now ready to head east.
In Washington, as Lincoln’s Cabinet savored the sinking of the Confederate raider off the coast of France in June, Alabama Early’s advance occasioned something between complacency and mild concern. “A summer raid down the valley of the Shenandoah by the rebels and the capture of Harper’s Ferry are exciting matters, and yet the War Department is disinclined to communicate the facts,” Navy Secretary Gideon Welles noted in his diary July 6. “We always have big scares from that quarter, and sometimes pretty serious realities.”
Over the next several days, the Rebel menace grew more frightening as the Confederates occupied Boonsboro and continued toward Washington. Welles fumed that the War Department was overrun with oblivious “dunderheads” blind to the dangers Early posed, but that wasn’t entirely accurate. Closely monitoring the Confederate advance was Maj. Gen. Lew Wallace, an Indiana native who commanded the Baltimore-based VIII Corps.
Like Early a veteran of the Mexican War, Wallace led Grant’s 3rd Division during the Union victory at Fort Donelson in February 1862. Then at Shiloh in April, he was roundly criticized because his division, delayed for several hours by poor roads, didn’t reach the battlefield until 7 p.m., too late to contribute to the first day’s fighting. Subsequent feuding with Grant, who relieved Wallace of his command after the battle, and Union General-in-Chief Henry W. Halleck had sidelined Wallace for a time, but now the Hoosier was all that stood between Early and Washington.
In a memoir that reflected the storytelling skills one would expect from the author of Ben Hur, Wallace recalled receiving telegrams advising him of Rebel movements to the west. Prompted by the ever more alarming news, Wallace took a midnight train ride to Monocacy Junction July 5 to get a firsthand look at the strategically significant position, which happened to be the western boundary of the military department under his command.
As he studied the terrain, Wallace could see that bridges for the Baltimore & Ohio Railroad as well as the Georgetown Pike—the road to Washington—spanned the river. Three miles to the west, its church spires visible from the river, was the city of Frederick, connected to Baltimore by a third bridge over the Monocacy.
Although uncertain whether the Rebels intended to move toward Baltimore or Washington, Wallace understood quite clearly one fact about Early: “Everything known, and everything surmisable,” indicated the advancing Confederates vastly outnumbered the troops at his command.
Wallace estimated he had 2,300 troops, many “raw and untried.” But on July 7, B&O Railroad President J.W. Garrett advised that a “large force of veterans” dispatched by Grant had arrived in Baltimore and would be sent toward Frederick as soon as possible.
And not a moment too soon. On July 8, Breckinridge and Maj. Gen. Stephen D. Ramseur camped near Middletown while Brig. Gen. Watt Ransom held Catoctin Mountain. Monitoring Rebel movements, Wallace reluctantly withdrew from Frederick. “The town undoubtedly had its disloyal faction,” he recalled, but it also “had its legion devoted soul and purse to the Union. And it was hard abandoning them.” Confirming Wallace’s fears, Early occupied Frederick the next day and wrested a $200,000 levy from its citizens.
Back on the east side of the Monocacy, Wallace waited anxiously for reinforcements. In the early morning hours of July 9, a slightly overweight visitor, “quick and bluff in manner and speech, Celtic in feature and complexion,” roused him from a fitful sleep. It was Brig. Gen. James B. Ricketts, commanding a division of the VI Corps, with about 5,000 troops. They briefly discussed the situation along the river before Ricketts departed. A relieved Wallace went back to bed “and slept never more soundly.”
After breakfast that morning, he strolled along the bluff by the railroad bridge spanning the river to survey his defenses. At the nearby John T. Worthington farm, slaves working in the fields believed buzzards flying overhead presented an ill omen, but Wallace was struck by the pastoral scene before him. “Everywhere I read the promise of a beautiful summer day. There was not a speck in the sky, and the departing night had left a coolness in the air delicious and most refreshing.”
The seasonal idyll was long over by late morning, when Confederate cavalry led by Brig. Gen. John McCausland crossed the Monocacy. Once across the river, the dismounted Rebels proceeded cautiously through Worthington’s fields. As they advanced, a line of Union infantry from Ricketts’ division suddenly rose from behind a fence and rows of corn. Resting their muskets on the railing, the Union troops opened fi
re with a “murderous volley” that decimated McCausland’s troops. “Watched from a distance the whole Rebel line disappeared as if swallowed up in the earth,” recalled Worthington’s son, Glenn, who witnessed the battle as a boy of 6 from a cellar window of his family’s farmhouse. Stunned, the surviving Rebels retreated in disarray. McCausland mounted a second attack several hours later. “It was load and fire, load and fire,” Worthington remembered. “Kill, kill, kill, and they were brothers, too all American citizens, now strangely divided and arrayed against each other in deadly combat.” The outcome was much like the first attack. Ricketts’s forces held their position and the Confederates retreated.
As he followed the progress of the battle, Wallace kept an eye on the time. Every hour Early was delayed provided Grant, who was monitoring events from Virginia, with more time to buttress defenses around Washington. Late in the afternoon, the Confederates tried again. This time, Breckinridge and Maj. Gen. John B. Gordon succeeded where McCausland had failed. The advance compelled Ricketts’s men to give ground and opened up the railroad bridge for Ramseur’s troops to cross.
The Rebels had carried the day, but Wallace believed he had achieved something more important. “A sense of relief came to me,” he later wrote, because “if the day was lost to me, General Early might not profit by it. Measured by his designs, and the importance of time to his cause, my loss was scarce worth a pinch of good old Scotch snuff.”
Perhaps pride in his tactical triumph caused Wallace to gloss over the battle’s toll in human life. Casualties for the outnumbered Union forces reached nearly 1,300, while Early lost 900 of his men. Among the wounded was Col. William Seward Jr., the son of Lincoln’s secretary of state, who was injured when his horse fell after being shot. The Confederates inflicted pain on another Cabinet family when they sacked and burned the estate of Montgomery Blair, Lincoln’s postmaster general.
One day after the Rebel victory at Monocacy, Welles learned that a neighbor’s son had been captured by Confederate pickets inside the District of Columbia.
But Wallace was correct in claiming that Union resistance at Monocacy Junction had bought critical time. After sending Ricketts’s division to Baltimore, Grant dispatched additional troops—the remainder of the VI Corps under Maj. Gen. Horatio G. Wright and the XIX Corps that had just returned from Louisiana—to assist in the defense of the nation’s capital.
“The Rebels are upon us,” Welles recorded in his diary July 11. As Early approached Fort Stevens, on the Seventh Street Road in the northern reaches of the District, he hoped to mount a surprise attack and take the stronghold by storm. But as his troops gathered for the assault, Early and his commanders “saw a cloud of dust in the rear of the works toward Washington.” The Union reinforcements Grant dispatched had arrived. Before long, columns of Federal troops fled into Fort Stevens. Artillery and skirmishers deployed. Without the element of surprise working in his favor, Early chose to wait.
Early had other reasons to hesitate. Weeks of marching and battle had weakened the host massed before Fort Stevens. Dust and intense heat on the road from Monocacy Junction made matters worse, and Early lost some troops to sunstroke as he approached Washington. Many of his fighters lacked shoes, and casualties incurred at Lynchburg and Monocacy had reduced the number of Rebels under arms. Meanwhile, newspaper reports indicated that Gen. Hunter was headed back by way of the Ohio River and would soon be at Harpers Ferry.
After consulting with his commanders on the evening of July 11, Early decided to attack the next day. But as dawn broke and he surveyed the scene before him, he realized how unfavorable his prospects had become. Early spied Union troops at the parapets of Fort Stevens, and had received reports that Grant was sending more reinforcements. With the Capitol dome in view, Early concluded that, although he had “given the Federal authorities a terrible fright,” he was not going to capture Washington.
Nevertheless, the Rebels engaged with Federal troops over the course of two days. As at First Bull Run, the fighting drew the curious from the city, who lined nearby hills, climbed into trees and perched on fences to watch the battle unfold. Among those drawn to the action was Lincoln, who made two visits to Fort Stevens and was roughly told by someone in blue—possibly future Supreme Court Justice Oliver Wendell Holmes Jr.—to get out of the line of fire.
Lincoln survived the skirmishing at Fort Stevens and prospered at the polls that November. Frémont abandoned his bid for the White House in September. Wallace went on to a distinguished career as an author and diplomat, serving as U.S. minister to Turkey. After failing to seize Washington or win the freedom of Southern POWs at Point Lookout, Early retreated into Virginia and continued to fight until he was relieved of command weeks before the surrender at Appomattox. He died in 1894, unreconciled to the Southern defeat but comforted by the knowledge that he had terrified Washington 30 years before.
Journalist Robert B. Mitchell has written about the Trent Affair, the Underground Railroad and Davis County, Iowa for America’s Civil War. He loves bluegrass, as long as he doesn’t have to cut it.
Originally published in the July 2014 issue of Amerika İç Savaşı. Abone olmak için burayı tıklayın.
Ближайшие родственники
About Lt. General Jubal Early (CSA)
The profile picture, original is in the Special Collections at the Library of Congress.
Jubal Anderson Early (November 3, 1816 – March 2, 1894) was a lawyer and Confederate general in the American Civil War. He served under Stonewall Jackson and then Robert E. Lee for almost the entire war, rising from regimental command to lieutenant general and the command of an infantry corps in the Army of Northern Virginia. He was the Confederate commander in key battles of the Valley Campaigns of 1864, including a daring raid to the outskirts of Washington, D.C. The articles written by him for the Southern Historical Society in the 1870s established the Lost Cause point of view as a long-lasting literary and cultural phenomenon.
Early was born in Franklin County, Virginia, third of ten children of Ruth Hairston and Joab Early. He graduated from the United States Military Academy in 1837, ranked 18th of 50. During his tenure at the Academy he was engaged in a dispute with a fellow cadet named Lewis Addison Armistead. Armistead broke a mess plate over Early's head, an incident that prompted Armistead's resignation from the Academy. After graduating from the Academy, Early fought against the Seminole in Florida as a second lieutenant in the 3rd U.S. Artillery regiment before resigning from the Army for the first time in 1838. He practiced law in the 1840s as a prosecutor for both Franklin and Floyd Counties in Virginia. He was noted for a case in Mississippi, where he beat the top lawyers in the state. His law practice was interrupted by the Mexican-American War from 1846. He served in the Virginia House of Delegates from 1841.
Early was a Whig and strongly opposed secession at the April 1861 Virginia convention for that purpose. However, he was soon aroused by the actions of the Federal government when President Abraham Lincoln called for 75,000 volunteers to suppress the rebellion. He accepted a commission as a brigadier general in the Virginia Militia. He was sent to Lynchburg, Virginia, to raise three regiments and then commanded one of them, the 24th Virginia Infantry, as a colonel in the Confederate States Army.
Early was promoted to brigadier general after the First Battle of Bull Run (or First Manassas) in July 1861. In that battle, he displayed valor at Blackburn's Ford and impressed General P.G.T. Beauregard. He fought in most of the major battles in the Eastern Theater, including the Seven Days Battles, Second Bull Run, Antietam, Fredericksburg, Chancellorsville, Gettysburg, and numerous battles in the Shenandoah Valley. During the Gettysburg Campaign, Early's Division occupied York, Pennsylvania, the largest Northern town to fall to the Rebels during the war.
Early was trusted and supported by Robert E. Lee, the commander of the Army of Northern Virginia. Lee affectionately called Early his "Bad Old Man," because of his short temper. He appreciated Early's aggressive fighting and ability to command units independently. Most of Early's soldiers referred to him as "Old Jube" or "Old Jubilee" with enthusiasm and affection. His subordinate generals often felt little affection. Early was an inveterate fault-finder and offered biting criticism of his subordinates at the least opportunity. He was generally blind to his own mistakes and reacted fiercely to criticism or suggestions from below.
Early was wounded at Williamsburg in 1862, while leading a charge against staggering odds.
He convalesced at his home in Rocky Mount, Virginia. In two months, he returned to the war, under the command of Maj. Gen. Thomas J. "Stonewall" Jackson, in time for the Battle of Malvern Hill. There, Early demonstrated his career-long lack of aptitude for battlefield navigation and his brigade was lost in the woods it suffered 33 casualties without any significant action. In the Northern Virginia Campaign, Early was noted for his performance at the Battle of Cedar Mountain and arrived in the nick of time to reinforce Maj. Gen. A.P. Hill on Jackson's left on Stony Ridge in the Second Battle of Bull Run.
At Antietam, Early ascended to division command when his commander, Alexander Lawton, was wounded. Lee was impressed with his performance and retained him at that level. At Fredericksburg, Early saved the day by counterattacking the division of Maj. Gen. George G. Meade, which penetrated a gap in Jackson's lines. He was promoted to major general on January 17, 1863. At Chancellorsville, Lee gave him a force of 5,000 men to defend Fredericksburg at Marye's Heights against superior forces (two corps) under Maj. Gen. John Sedgwick. Early was able to delay the Union forces and pin down Sedgwick while Lee and Jackson attacked the remainder of the Union troops to the west. Sedgwick's eventual attack on Early up Marye's Heights is sometimes known as the Second Battle of Fredericksburg.
During the Gettysburg Campaign, Early commanded a division in the corps of Lt. Gen. Richard S. Ewell. His troops were instrumental in defeating Union defenders at Winchester, capturing a number of prisoners, and opening up the Shenandoah Valley for Lee's oncoming forces. Early's division, augmented with cavalry, eventually marched eastward across the South Mountain range in Pennsylvania, seizing vital supplies and horses along the way. He captured Gettysburg on June 26 and demanded a ransom, which was never paid. Two days later, he entered York County and seized York, the largest Northern town to fall to the Confederates during the war. Here, his ransom demands were partially met, including a payment of $28,000 in cash. Elements of Early's command on June 28 reached the Susquehanna River, the farthest east in Pennsylvania that any organized Confederate force would penetrate. On June 30, Early was recalled as Lee concentrated his army to meet the oncoming Federals.
Approaching Gettysburg from the northeast on July 1, 1863, Early's division was on the leftmost flank of the Confederate line. He soundly defeated Brig. Gen. Francis Barlow's division (part of the Union XI Corps), inflicting three times the casualties to the defenders as he suffered, and drove the Union troops back through the streets of town, capturing many of them. In the second day at Gettysburg, he assaulted East Cemetery Hill as part of Ewell's efforts on the Union right flank. Despite initial success, Union reinforcements arrived to repulse Early's two brigades. On the third day, Early detached one brigade to assist Maj. Gen. Edward "Allegheny" Johnson's division in an unsuccessful assault on Culp's Hill. Elements of Early's division covered the rear of Lee's army during its retreat from Gettysburg on July 4 and July 5.
Early served in the Shenandoah Valley over the winter of 1863. During this period, he occasionally filled in as corps commander during Ewell's absences for illness. On May 31, 1864, Lee expressed his confidence in Early's initiative and abilities at higher command levels, promoting him to the temporary rank of lieutenant general.
Upon his return from the Valley, Early fought in the Battle of the Wilderness and assumed command of the ailing A.P. Hill's Third Corps during the march to intercept Lt. Gen. Ulysses S. Grant at Spotsylvania Court House. At Spotsylvania, Early occupied the relatively quiet right flank of the Mule Shoe. At the Battle of Cold Harbor, Lee replaced the ineffectual Ewell with Early as commander of the Second Corps.
Early's most important service was that summer and fall, in the Valley Campaigns of 1864, when he commanded the Confederacy's last invasion of the North. As Confederate territory was rapidly being captured by the Union armies of Grant and Maj. Gen. William Tecumseh Sherman, Lee sent Early's corps to sweep Union forces from the Shenandoah Valley and to menace Washington, D.C., hoping to compel Grant to dilute his forces against Lee around Richmond and Petersburg, Virginia.
Early delayed his march for several days in a futile attempt to capture a small force under Franz Sigel at Maryland Heights near Harpers Ferry. He rested his men from July 4 through July 6. Although elements of his army would eventually reach the outskirts of Washington at a time when it was largely undefended, his delay at Maryland Heights prevented him from being able to attack the capital.
During the time of Early's Maryland Heights campaign, Grant sent two VI Corps divisions from the Army of the Potomac to reinforce Union Maj. Gen. Lew Wallace. With 5,800 men, he delayed Early for an entire day at the Battle of Monocacy, allowing more Union troops to arrive in Washington and strengthen its defenses. Early's invasion caused considerable panic in Washington and Baltimore, and he was able to get to the outskirts of Washington. He sent some cavalry under Brig. Gen. John McCausland to the west side of Washington.
Knowing that he did not have sufficient strength to capture the city, Early led skirmishes at Fort Stevens and Fort DeRussy. The opposing forces also had artillery duels on July 11 and July 12. Abraham Lincoln watched the fighting on both days from the parapet at Fort Stevens, his lanky frame a clear target for hostile military fire. After Early withdrew, he said to one of his officers, "Major, we haven't taken Washington, but we scared Abe Lincoln like hell."
Early crossed the Potomac into Leesburg, Virginia, on July 13 and then withdrew to the Valley. He defeated the Union army under Brig. Gen. George H. Crook at Kernstown on July 24, 1864. Six days later, he ordered his cavalry to burn the city of Chambersburg, Pennsylvania, in retaliation for Maj. Gen. David Hunter's burning of the homes of several prominent Southern sympathizers in Jefferson County, West Virginia earlier that month. Through early August, Early's cavalry and guerrilla forces attacked the B&O Railroad in various places.
Realizing Early could easily attack Washington, Grant sent out an army under Maj. Gen. Philip Sheridan to subdue his forces. At times outnumbering the Confederates three to one, Sheridan defeated Early in three battles, starting in early August, and laid waste to much of the agricultural properties in the Valley. He ensured they could not supply Lee's army. In a brilliant surprise attack, Early routed two thirds of the Union army at the Battle of Cedar Creek on October 19, 1864. In his post-battle dispatch to Lee, Early claimed that his troops were hungry and exhausted and fell out of their ranks to pillage the Union camp. This allowed Sheridan critical time to rally his demoralized troops and turn their morning defeat into victory over the Confederate Army that afternoon. One of Early's key subordinates, Maj. Gen. John B. Gordon, in his 1904 memoirs, attested that it was Early's decision to halt the attack for six hours in the early afternoon, and not disorganization in the ranks, that led to the rout that took place in the afternoon.
Most of the men of Early's corps rejoined Lee at Petersburg in December, while Early remained in the Valley to command a skeleton force. When his force was nearly destroyed at Waynesboro, Early barely escaped capture with a few members of his staff. Lee relieved Early of his command in March 1865, because he doubted Early's ability to inspire confidence in the men he would have to recruit to continue operations. He wrote to Early of the difficulty of this decision:
"While my own confidence in your ability, zeal, and devotion to the cause is unimpaired, I have nevertheless felt that I could not oppose what seems to be the current of opinion, without injustice to your reputation and injury to the service. I therefore felt constrained to endeavor to find a commander who would be more likely to develop the strength and resources of the country, and inspire the soldiers with confidence. . [Thank you] for the fidelity and energy with which you have always supported my efforts, and for the courage and devotion you have ever manifested in the service . "
– Robert E. Lee, letter to Early
.When the Army of Northern Virginia surrendered on April 9, 1865, Early escaped to Texas by horseback, where he hoped to find a Confederate force still holding out. He proceeded to Mexico, and from there, sailed to Cuba and Canada. Living in Toronto, he wrote his memoir, A Memoir of the Last Year of the War for Independence, in the Confederate States of America, which focused on his Valley Campaign. The book was published in 1867.
Early was pardoned in 1868 by President Andrew Johnson, but still remained an unreconstructed rebel. In 1869, he returned to Virginia and resumed the practice of law. He was among the most vocal of those who promoted the Lost Cause movement. He criticized the actions of Lt. Gen. James Longstreet at Gettysburg. Together with retired General P.G.T. Beauregard, Early was involved with the Louisiana Lottery.
At the age of 77, after falling down a flight of stairs, Early died in Lynchburg, Virginia. He was buried in the local Spring Hill Cemetery.
Tablet honoring Jubal Early, Rocky Mount, VirginiaEarly's original inspiration for his views on the Lost Cause may have come from General Robert E. Lee. In Lee's published farewell order to the Army of Northern Virginia, the general spoke of the "overwhelming resources and numbers" that the Confederate army fought against. In a letter to Early, Lee requested information about enemy strengths from May 1864 to April 1865, the period in which his army was engaged against Lt. Gen. Ulysses S. Grant (the Overland Campaign and the Siege of Petersburg). Lee wrote, "My only object is to transmit, if possible, the truth to posterity, and do justice to our brave Soldiers." Lee requested all "statistics as regards numbers, destruction of private property by the Federal troops, &c." because he intended to demonstrate the discrepancy in strength between the two armies. He believed it would "be difficult to get the world to understand the odds against which we fought." Referring to newspaper accounts that accused him of culpability in the loss, he wrote, "I have not thought proper to notice, or even to correct misrepresentations of my words & acts. We shall have to be patient, & suffer for awhile at least. . At present the public mind is not prepared to receive the truth." All of these were themes that Early and the Lost Cause writers would echo for decades.
Lost Cause themes were also taken up by memorial associations, such as the United Confederate Veterans and the United Daughters of the Confederacy. To some degree, this concept helped the (white) Southerners to cope with the dramatic social, political, and economic changes in the postbellum era, including Reconstruction.
Early's contributions to the Confederacy's final days were considered very significant. Some historians contend that he extended the war six to nine months because of his efforts at Washington, D.C., and in the Valley. The following quote summarizes an opinion held by his admirers:
"Honest and outspoken, honorable and uncompromising, Jubal A. Early epitomized much that was the Southern Confederacy. His self-reliance, courage, sagacity, and devotion to the cause brought confidence then just as it inspires reverence now".
– James I. Robertson, Jr., Alumni Distinguished Professor of History, Virginia Tech Member of the Board, Jubal A. Early Preservation Trust
Dick Cheney, Jubal Early and the Truth About Gettysburg
What the Lost Cause of the Confederacy can tell us about the debate over Iraq today.
There’s nothing so unseemly as the Washington blame game. We saw it 60 years ago, in the early 1950s, when Joe McCarthy accused Gen. George Marshall and Secretary of State Dean Acheson of turning China over to the communists. And we’ve seen it over the past few weeks, as Dick Cheney and Bill Clinton traded accusations over who was responsible for the debacle in Iraq.
But the mother of all blame games remains relatively unknown to most Americans, though it lasted for 100 years, involved the reputations of some of our nation’s most iconic figures and touched on our country’s most sensitive political and social issues—slavery, race and equal rights. And it’s still with us.
The story begins on Jan. 19, 1872, when former Confederate Gen. Jubal Early gave an address at Washington and Lee University celebrating the life of Robert E. Lee, who was born on that date and who had died two years earlier. Early extolled Lee’s genius. In fact, Early claimed, Lee’s Army of Northern Virginia would have won the Battle of Gettysburg, the turning point in the Civil War, if his orders had been obeyed. Early recounted the three-day battle, which raged from July 1 to July 3, 1863 (151 years ago this week), noting that after soundly beating the Union Army on July 1, Lee planned to attack it again with Gen. James Longstreet’s units at sunrise the next day. But that sunrise attack, Early noted ominously, had never taken place.
Exactly one year later, Confederate Gen. William Pendleton repeated and then expanded on Early’s allegation. Lee, according to Pendleton, had not only wanted to attack the Northern army at sunrise on July 2, but he’d given Longstreet explicit orders to do so. These orders, Pendleton said, were ignored. Pendleton then went on to argue that if Longstreet had not disobeyed Lee, the Battle of Gettysburg would have been won and, with it, Southern independence. If Longstreet had only followed orders, Pendleton added, Lee would not have been forced to attack the Union Army in their entrenchments with Pickett’s division on July 3, which, we all know, turned out to be a disaster for the South—forever memorialized as “the high-water mark of the Confederacy.”
So it was that “the sunrise attack order” of July 2, 1863, entered American history as a fact, and was treated as such for the next 100 years. In 1934, Lee biographer Douglas Southall Freeman, who had grown up near Early’s home in Lynchburg, Virginia, published his celebrated four-volume biography of Lee, which was awarded the Pulitzer Prize. In it, Freeman backed Early’s claim and speculated that Longstreet had disobeyed the sunrise attack order because his own “long cherished” plan for fighting the battle had been rejected. Instead of following Lee’s orders, wrote Freeman, Longstreet was stewing in his tent, “eating his heart away in sullen resentment.”
Very dramatic. Of course there is a glaring problem with all of this, which is that no one has ever found a copy of the order and no one who was present with Lee and Longstreet when Lee allegedly gave the order remembers him doing so. So, as historians have since learned, the reason Longstreet disobeyed Lee’s “sunrise attack order” is because, manifestly, Lee almost certainly never actually gave it.
So why say he did? The claims against Longstreet were made not because of what he did at Gettysburg, but because of what he did after it—or more properly, because of the political choices Longstreet made after Lee surrendered his bedraggled, defeated army at Appomattox in 1865. After Lee’s surrender, Longstreet moved to New Orleans, where he went into the cotton business. So far so good, but in 1868 Longstreet joined the Republican Party—then the party of the North—endorsed former Union Army Gen. Ulysses S. Grant for the presidency, attended his inauguration and received an appointment in Grant’s administration as the surveyor of customs at the port of New Orleans, a plum posting in those days. If that weren’t bad enough (for Grant was reviled in the South), in 1873 Longstreet commanded a New Orleans police force that faced off against a white mob protesting a local election. Part of his militia was composed of black troops.
It was in this context that Early and Pendleton were making their claims, Longstreet was being condemned as a “scalawag,” a collaborator with Yankee oppressors—or worse yet (at least in Southern eyes), an N-word lover.
Perhaps what stung the likes of Early and Pendleton even more was that Longstreet was not alone. Yes, while Longstreet’s acceptance of a position in a Republican administration might have been extreme (he’d known Grant well, before the war, his critics noted), he wasn’t the only former Confederate whose evolving political views were anathema to stalwart Southerners.
In parts of the Deep South, many former Confederates were beginning to make their peace with the North, vowing to build a more prosperous and socially equitable region. They weren’t exactly progressives, but they were willing to accommodate northern policies. They worked to implement the federal government’s land reform and educational programs to help former slaves. In their view, the war had decided the issue—and it was time to move forward. To them, Early and his cohorts were a kind of Confederate mafia, dead-enders who would, by dragging their heels, lead the South to ruin.
And so it was that former commanders of Longstreet’s First Corps came to his defense after Early and Pendleton made their claim—not simply because they knew Lee’s sunrise attack order was a complete fiction, but also because they understood and resented the politics behind the accusation.
James Kemper, a respected and progressive figure in Virginia politics (he supported civil rights protections and promoted educational reform aimed at educating former slaves) was one of those who refused to break with his former commander, as was George Pickett, whose division had led the catastrophic assault on the Union positions at Gettysburg on July 3, and who had great respect for Longstreet as a general. Longstreet, Pickett knew, had tried to dissuade Lee from ordering the charge—which he believed was fated to fail.
Longstreet had said precisely that, just hours before the assault, to Lee himself: “General,” he said, “I have been a soldier all my life. I have been with soldiers engaged in fights by couples, by squads, companies, regiments, divisions and armies, and should know, as well as any one, what soldiers can do. It is my opinion that no 15,000 men ever arranged for battle can take that position.”
Lee listened carefully to Longstreet, as he always had, but ordered the charge anyway. When it was finished, approximately 1,100 Confederate soldiers lay dead, another 4,000 were wounded and just over 3,700 were captured. It was a catastrophe—and Lee’s army never recovered. “That man murdered my division,” Pickett said of Lee after the war.
For Jubal Early partisans, this kind of talk hit a nerve. Longstreet and his defenders were not only traitors to the South, willing to accept loss and move on, they had been right about Gettysburg. And Lee, the great symbol of southern nobility, had been wrong.
What followed after the Early and Pendleton addresses was a flurry of charges and counter-charges over Gettysburg that played out in the nation’s dailies—and in the pages of the Virginia-based Güney Tarih Kurumu Belgeleri. The influence of the Kağıtlar was significant: It was one of the most respected publications in the South, a powerful tool in the hands of prominent ex-soldiers and an influential political voice in the region. It was also controlled by Early, an unabashed white supremacist. He kept doubts about Lee’s leadership out of the Kağıtlar as long as he ran it.
The essence of Early’s argument was this: Although the South had been wrong to secede from the Union, the North had been wrong in its attempt to impose racial equality on the region during Reconstruction. And the North had only won the war, he argued, because of its overwhelming numbers. In a fair fight, the South—ever noble and chivalrous—would have been victorious. The patron saints of this “Lost Cause” theory were Lee and the martyred Confederate General Stonewall Jackson, who had died—after being shot by friendly fire—during the war.
While most Americans might now shake their heads at such reverence, the views of Early and his followers are still widely circulated in certain quarters. When I offhandedly, but foolishly, noted in a 1999 meeting of Virginia historians in Richmond that Jackson had fallen asleep during the Battle of Gaines’ Mill (he was a notorious sleeper, nodding off at odd times—and sometimes in the middle of chewing his food), I was nearly hissed from the room. Later, a colleague approached me shaking his head, and making sure no one could overhear him: “Don’t you know that Stonewall Jackson died for our sins?” O sordu.
It’s impossible to exaggerate the influence of Jubal Early’s Virginia mafia. Its Lost Cause vision of the South—a region of swaying oaks and mint juleps that fought valiantly against overwhelming odds to salvage its culture, only to have it overrun during Reconstruction by thieving Northern carpetbaggers and their uppity and gullible black political allies—permeated academia (in the writings of Columbia University Professor William Archibald Dunning and “Dunning School” adherents), Hollywood films ( Bir Ulusun Doğuşu) and novels ( Rüzgar gibi Geçti gitti) for decades. Historians now call it the “myth of the Lost Cause” for good reason. It’s bunk. But it’s bunk that has taken a long time to debunk.
The real shift in thinking about Lee, Gettysburg and Longstreet didn’t come until 100 years later—during the avalanche of monographs, papers and books that accompanied the celebration of the Civil War Centennial, in the early 1960s. Many of these historical researchers focused more clearly on Early, who, it turns out, fought poorly at Gettysburg, was later given the job of defending the Shenandoah Valley with his army and was dismissed by Lee when he returned without it. And historians also noted that William Pendleton (“granny Pendleton” as he was derisively called due to his forgetfulness and shuffling gait) had actually removed a part of Lee’s artillery at a crucial moment prior to Pickett’s charge. Both men had plenty of reasons for blaming the Gettysburg loss on Longstreet, not least because doing so would divert attention from their own considerable mistakes.
But it is one thing to undo a military theory and quite another to unravel a cultural myth—to reveal the dark side hidden behind the veneer of hoop skirts and lilting drawls. The process began in 1955, when historian C. Vann Woodward published The Strange Career of Jim Crow, which repudiated Dunning’s views and attacked the Lost Cause myth. Martin Luther King Jr. later called Woodward’s book “the Bible of the Civil Rights Movement.”
The most important recent work on the era has been done by Professor Douglas Egerton, whose The Wars of Reconstruction, goes further than any previous work on the topic. Reconstruction was not an attempt by the North to subjugate the South, Egerton writes, but an attempt to carry through the social and political revolution begun by the Emancipation Proclamation and sealed by Lee’s defeat. Reconstruction was a progressive revolution that was opposed and undone by powerful Southern forces, including white supremacists, the inheritors of and true believers in Jubal Early’s mythic Lost Cause. “Reconstruction did not fail,” Edgerton writes, “it was violently overthrown.”
Today, 151 years after Lee’s defeat at Gettysburg, 148 years after the end of a Civil War that took more than 630,000 American lives, 143 years after Jubal Early made his first “sunrise attack order” allegation—and 49 years after Lyndon Johnson signed the Voting Rights Act, the sunrise attack order retains its power among a small sect of last-ditch Southerners who celebrate the Lost Cause as a noble enterprise undone by “traitors” like Longstreet. Yet, while they remain past persuading, most everyone else has come around—and even an allegation that was accepted as fact for 100 years is finally being seen for the falsehood it is.
It is for this reason that Dick Cheney and Bill Clinton should be advised to take great care in what they say. For while finger-pointing can yield important short-term political benefits, history always gets it right.