Ve Washington bunun için her nedene sahipti. 1920'lerde ABD Donanması istihbaratı Japon yasalarını ortaya çıkarmaya odaklandı filo. 1920'den bu yana, FBI ajanları gizlice New York'taki Japon Konsolosluğuna gitti. Japon şifreleme kitaplarını fotoğrafladılar. Karmaşık bir şifreyi kırmak birkaç yıl sürdü. Ve Japonların getirdiği yenilikler, 1926-1927'de bir dizi yeni saldırıya yol açtı. Sonuç olarak, 1920'lerin ikinci yarısından itibaren ABD istihbarat teşkilatları, sözde Japon filosunun gizli yazışmalarını okuyabiliyordu. kırmızı kod (Amerikalı kriptologların çalışmalarını sürdürdükleri bağların rengine göre). Bu, Amerikan filosuna Japonlara karşı ciddi bir avantaj sağladı.
Amerikan istihbaratının düşmana karşı ciddi bir teknik üstünlüğü vardı. 20’ten bu yana, ABD deniz istihbarat ağı, Japon Donanması’nda bir radyo sinyali durdurma gönderileri ve radyo görüşmeleri ağı kurdu. Zaten 20'lerin ortasında, bu görevler Şangay ve Pekin'deki diplomatik görevlerde kuruldu. Daha sonra, Filipinler, Guam, Kaliforniya ve Florida'da güçlü radyo durdurma istasyonları göründü. ABD'nin Pasifik Kıyısı'ndaki Seattle dışındaki Bainbridge Adası'ndaki C İstasyonları ve Oahu'daki X İstasyonu özellikle Japonya'yı hedef aldı. Askeri istihbaratın kendi radyo durdurma istasyonu ağı vardı. Böylece, ABD’de, Japonya’dan Japon gemilerine veya aralarında hiçbir mesaj iletilmeyen, Amerikan radyo istihbaratının geçemediği bir sistem ortaya çıktı. Savaşa yaklaşırken Japonya'dan çıkan şifreli malzemelerin sayısı o kadar artmıştır ki, 1940 yılından itibaren çalışmayı kolaylaştırmak için ABD deniz ve askeri istihbarat fonksiyonları ikiye böldü: garip günlerde ilk ve hatta günlerde - ikincisinde nişanlandılar.
1937’te ABD Donanması, Japonya’ya karşı Orta Pasifik Stratejik Nesne Tespit Ağını başlattı. Filipinler'deki Cavite'den Samoa, Midway, Hawaii'ye, Alaska'daki Dotch Limanı'na kadar uzanan büyük bir yayda, çok hassas antenleri olan özel radyo istasyonları bulunuyor. Bu istasyonlar, geminin sinyali yönünde algılamasına izin verdi ve tekrarlanan dinleme ile rotasını ve hızını ayarlayın. 30'lerin sonunda, Amerikalılar her Japon gemisinin nerede olduğunu bildiklerini sanıyorlardı. Muhtemel bir düşmanın radyo sessizliğine başvurmamış olması şartıyla. Buna ek olarak, Amerikalılar karşı önlemlerin etkinliğini - sık sık çağrı işaretlerinin değişmesi, yanlış telsiz mesajları, canlı müzakerelerin taklit edilmesi vb. - hafife aldılar. Sonuç olarak, Hawaii'de bulunan Hawaii Deniz Kuvvetleri radyo bölümünde çalışan Amerikalı memurlar ve personel, tek bir Japon gemisinin olmadığı konusunda ikna oldular. Pasifik'in batı (ABD) bölümünde fark edilmeden kayacak.
Amerikan özel servisleri savaştan hemen önce bir zafer daha kazandı. İstihbarat, Japon şifreleme makinesinin sırrını ortaya koydu. Japonya'nın en önemli hükümet kodu - "pembe" Amerikalılar tarafından kolayca okunur. Japon uzmanlar, kodun kırılabileceği fikrine izin vermedi - araba milyonlarca kombinasyon verdi. Ancak, oldu. W. Friedman liderliğindeki bir kriptanalist grubu, 1940 aylık işçiden sonraki yılın Ağustos 20'inde “pembe kodun” şifrelenmiş metinlerini sundu. ABD'nin en üst askeri ve politik liderliği “mucizenin” farkındaydı. Tokyo’nun onlar için en önemli şifre yazışması şimdi açık bir kitaptı. 227’ten, ABD’nin Şubat-Aralık’taki 1941’te yapılan ABD müzakerelerine ilişkin ABD’deki Japon Büyükelçiliği arasında Tokyo ve Japon elçilikleri arasında şifreli belgeler bulunmasına karşın, yalnızca 4 ele geçirilmedi! Yani, Washington’da Japon İmparatorluğu’nun bütün politik sırlarını biliyorlardı. Ancak askeri sırlarla Amerika'da düşündüklerinden daha zordu. Kodlar daha az karmaşıktı, fakat daha çok sayıdaydı ve Amerikalı analistler bunların sadece bir kısmını ortaya çıkardılar.
Almanya'nın SSCB'ye saldırmasından önce, Amerikan diplomasisi zaman kazandı, Japonya ile ABD arasındaki ilişkileri şiddetlendirmekten kaçınmak için Uzakdoğu meselelerinde, özellikle Çin meselesinde uzlaşmaya istekli bir barış aşkı gösterdi. Washington, Almanya'nın Sovyetler Birliği'ne saldırdığını biliyordu. Ve Amerikan hükümeti, Alman-Sovyet savaşının başlamasından sadece birkaç saat kaldığına ikna olduğunda, Dışişleri Bakanlığı Cehennemi Sekreteri tamamen farklı bir ton aldı. 21 Haziran 1941, Japon Büyükelçisi Nomura, Devlet Sekreteri'nin elinden Amerikan notu aldı. Washington, Çin-Çin anlaşmasının “egemenliğe ve bölgeye karşılıklı saygıya” dayanması gerektiğini açıkladı, ancak Japon birliklerinin Çin'den çekilmesi ve Manzhou-Guo'nun statüsü konusunda daha fazla tartışmaya konu oldu. Eşit ekonomik fırsatların ilkeleri (ABD'nin tam bir avantaja sahip olduğu) yalnızca Güney-Batı Pasifik'te değil, Pasifik Okyanusu'nda da uygulanacaktı. Hell, Japon büyükelçisine de Tokyo’nun Üçlü Pakt’a olan bağlılığının (Berlin, Roma ve Tokyo) “göz ardı edilemeyecek bir politika ifade ettiğini” söyledi. Bu yüzden Washington, Tokyo’ya Japonların Asya-Pasifik bölgesinde kendi etki alanlarını oluşturmalarına, Çin’deki fetihlerini korumalarına vb. İzin vermeyeceklerini açıkça belirtti.
Tokyo'da, Washington'un aksine, Almanya'nın 22 Haziran 1941'de Sovyetler Birliği'ne saldırdığı konusunda bilgilendirilmedi. Japon hükümeti, dünyanın geri kalanıyla birlikte Alman-Sovyet savaşının başladığını öğrendi. Yine, 1939'da olduğu gibi, Almanya bir Japon müttefiki ile sahte bir ittifakla karşı karşıya geldi. Bu, grevin ucunu güneye çevirme ihtiyacından bahseden Japon militaristlerinin partisini güçlendirdi. Bu savaşa karşı tutum hakkında soru ortaya çıktı. SSCB ile savaşın destekçileri azınlıktaydı. İmparator şüpheliydi. Komuta, Kwantung Ordusunun henüz Khalkin-Gol'deki yenilgiden kurtulmadığını ve Uzak Doğu'daki Sovyet birliklerinden daha zayıf olduğunu bildirdi. Sovyet üsleri havacılık ve filo yakındadır ve Vladivostok'tan Tokyo'ya hava yoluyla - bir taş atımı. Bu nedenle, Berlin'in daha önce SSCB'ye saldırı planlarını Tokyo'ya bildirmediğinden, Ruslarla bir savaşa hazırlanmanın en az altı ay süreceği kararlaştırıldı.
Kwantung Ordusu güçlenmeye devam etti. Mançurya’da, takviye sürekli bir akış halinde geliyordu. 6 Ağustos Çin'deki ABD askeri ataşesi yardımcısı 1941, “Çelişkili raporlardan kesin sonuçlar çıkarmak mümkün olmasa da, çoğu Japonya'nın Sibirya'yı işgal edeceğini düşünmeye meyillidir. Haziran ayında askerler ve çeşitli ekipmanlar Mançurya'ya devredildi. Dahası, Kuzey Çin'de çok sayıda ray, vagon, ekipman ele geçirildi ve bunların hepsi Tianjin üzerinden Mukden'e gönderildi. ” Aynı damarda Tokyo'dan Eylül 25'in ABD askeri ataşesi G. Creswell tarafından bildirildiği: Japonya'nın yeni seferber edilen gücünün çoğu Mançurya'ya gönderildi. Burada, Rusya'nın çökmesi durumunda, Japonların kuzey sorununu Almanya'nın izniyle veya olmadan izin vereceğini düşünüyorlar. " Eylül ayının ortalarında, Singapur’daki Amerikan irtibat subayı Albay F. Brink, şunları söyledi: İngilizler, “stratejik konumlarını güçlendirmek için en az dört ay sürdüğüne inanıyorlardı… Japonlar için kuzeye ilerlemek için güçlerini yoğunlaştırdılar ve hızlı bir şekilde güneye geçemiyorlar. ".
Japonya yakında SSCB'ye çarpacak gibi görünüyordu. 1942'nin başlarında, Kwantung Ordusu'nun büyüklüğü bir milyon askerin üzerindeydi, sayı tanklar iki katına çıktı ve uçak üçe katlandı. Kore'de yeni bir ordu kuruldu. ABD'nin belirttiği gibi, “bu seferberlik ve kara ve hava kuvvetlerinin yoğunlaşması önceki tüm hikayeler Japon Ordusu. " Tokyo'dan Berlin'e kadar olan 2 July: "Japonya, SSCB'nin komünizme karşı etkin bir mücadelede ve Doğu Sibirya'daki komünist sistemin imhasıyla Almanya ile birleşmesi için tüm olasılıklara hazır." Dedi. Berlin’deki Japon Büyükelçisi Oshima bir not aldı ve ek olarak Ribbentrop’a şunları söyledi: “Siz Almanlar, bize yakında Rusya ile savaşacağınızı bildirmiş olsaydık, çoktan hazırlanmıştık.”
Japon İmparatorluk Konferansı'nın kararları Washington için bir sır değildi. O zamanlar Birleşik Devletlerin Japon “pembe kodunu” şifresini çözmek için dört teçhizat vardı - ikisi Washington’da, biri Filipinler’deki Asya sularındaki Amerikan filosunun komutanı için ordu ve donanmanın emrinde. Dördüncüsü, Pasifik Filosu komutanı Amiral H. Kimmel için tasarlanmıştı. Ancak 1941 yazında bu kit İngiltere'ye verildi. Hawaii’deki Pasifik Filosunun Washington’dan yeterli miktarda bilgi aldığına inanılıyordu.
Böylece, Washington’da Japonya’nın SSCB’ye karşı savaşının kaçınılmaz olduğuna karar verildi. Japonya aktif olarak Sovyetler Birliği ile savaşa hazırlanıyor. Aynı zamanda, ABD ordusu, Wehrmacht'ın Sovyet silahlı kuvvetlerinin yenilgisine kadar altı haftadan iki aya kadar ihtiyaç duyacağına ikna edildi. 23 haziran ayında deniz bakanı F. Knox cumhurbaşkanına şunları yazdı: "Hitler'in altı haftadan iki aya kadar Rusya ile başa çıkması gerekiyor." Birliğin askeri potansiyeli ABD ordusu tarafından düşük derecelendirildi. Beyaz Saray ve Dışişleri Bakanlığı bu tahminde sorgulamadılar. Tokyo, Rus güçlerinin baltalanacağı anda SSCB'ye karşı düşmanlık başlatacaktı. bu nedenle ABD’de şüphe yoktu, Rus-Japon savaşı kaçınılmaz ve yakında başlayacak.
Bu sonuca dayanarak Pasifik Filosunun komutasına, Japonya'nın yakında Rusya ile olan tarafsızlık anlaşmasını iptal edeceği ve ona saldıracağı bilgisi verildi. Filipinler ve Hawaii'deki Amerikan garnizonlarının komutanları, diğer yerlerde olduğu gibi, Hollanda ya da İngiliz mülklerine karşı Japon saldırganlığının mümkün olduğu konusunda uyarıldı, ancak en muhtemel amaç Sovyetler Birliği idi. Ordu Genelkurmay Başkanı J. Marshall şunları söyledi: "Tarafsızlık anlaşması iptal edilecek ve Japonya'nın başlıca askeri çabaları Rusya'nın kıyı bölgelerine, belki de Temmuz ayının sonunda veya Avrupa Rusya'daki çöküşe kadar ertelenecek."
SSCB'ye yapılan Alman saldırısından sonra ABD, Sovyet halkının yanında olduklarını ve yardım etmeye hazır olduklarını açıkladı. ABD ordusu, askeri seferlere dayanarak, Avrupa’daki savaşa derhal girmeyi teklif etti, böylece Almanya, SSCB ve İngiltere’nin mağlup edilmesinden sonra, güçlü bir düşman koalisyonundan önce ABD’yi yalnız bırakmayacaktı. ABD deniz operasyonları başkanı Harold Stark, ABD’yi Almanya’ya karşı savaşa kesinlikle dahil eden konvoylara İngiltere’ye eşlik etme ihtiyacını dile getirdi. Deniz Bakanı F. Knox, Almanya savaşının başlangıcını Rusya'ya karşı kullanma ve "ne kadar çabuk iyileşirse" sert bir şekilde grev yapma ihtiyacını da belirtti. Savaş Bakanı G. Stimson, 23’in Haziran ayında F. Roosevelt’e yazdığı bir mektupta, “Almanya ayaklarını Rusya bataklığından çekmeden önce hızlı davranmalı ve başlangıçtaki zorlukların üstesinden gelmeliyiz” dedi. ABD Başkanı’nın Haziran ayının 23’ini de yazmış olan İçişleri Bakanı G. Ickes tarafından desteklendiler: “Şimdi savaşa gidemezsek, sıra bize geldiğinde dünyada tek bir müttefiksiz olacağız”. Benzer bir pozisyon Maliye Bakanı G. Morgyontau tarafından da yapıldı.
Ancak ABD bakanlarının ve ordularının çoğu, Washington'un ustalarının gerçek seyrini anlamadı. Asıl hedefleri mümkün olduğunca savaştan uzak durmaktı. Bakanlar - Knox, Stimson, Ickes - Sovyetler Birliği ile kavgaya eşlik ettiği için Almanya ile savaşın lehine idi. ABD dış politikasına karışan Roosevelt ve Cehennem hemen harekete geçti. Alman-Sovyet savaşı yakın gelecekte ABD ile Almanya arasında bir çarpışmanın imkansız olduğunun garantisi idi. Alman-Sovyet savaşı Washington’un ustalarına tamamen uyuyordu.
Şimdi tek sorun Japonya'nın konumu gibi görünüyordu. Japon imparatorluğu SSCB'ye saldırmaktı ve ardından ABD'nin sahipleri gelecekteki dünya düzeni için tüm planlarını gerçekleştirebildiler. Japonya ile kavga etmekten kaçınan Amerika, dünya savaşına ancak ihtiyaç duyulduğunda girme fırsatı buldu. Ancak pasif oturmak imkansızdı: Japonya sadece kuzeyde değil, güneyde de konuşmaya hazırlanıyordu. Amerikan diplomasisi, ABD’yi Japonya’nın darbelerine maruz bırakmayacak şekilde davranmak zorundaydı.
Bu arada Japonlar, Fransız Çinhindi'nde genişlemeye devam etti. Eylül ayında, 1940, Japonya Vichy rejiminin birliklerinin Fransız Çinhindi'nin kuzeyindeki yerlerine yerleştirilmesi konusunda anlaşma sağladı. Daha fazla yakalama gecikti. Çinhindi'nde isyanlar Komünistlerin yetkisi altında başladı. Japon ve Fransız sömürgecileri isyancılara karşı ortak hareket etti. Sadece 1941 baharının sonunda, Japonlar ülkenin geri kalanının eline geçmeye hazırlandı, ancak Almanya ile SSCB arasındaki durum netleşene kadar eylemleri erteledi. Almanya SSCB'ye saldırdıktan kısa bir süre sonra Japonya, Fransızların Güney Çinhindi'nde stratejik noktaları işgal etmesini istedi. 21-23 Temmuz ayında, ilgili anlaşmalar imzalandı ve Japon birlikleri, Fransız Çinhindi'nin güney bölümünü işgal etmeye başladı. Böylece Japonya, Singapur, Hollanda Hindistan ve Filipin Adaları'na en yakın yaklaşımlarla ortaya çıktı.
ABD'de, Japonların güneye hareketleri konusunda endişeliydiler. Washington, Japonya'nın kuzeydeki hareketine "yeşil ışığı", Japonların güneye doğru ilerlemesine neden oldu, ABD her zaman acı çekti. Bu nedenle, ABD'den Japonya'ya belirli türdeki stratejik ve ham madde türlerine ihracat için bir lisans sistemi kurulması, Eylül 1940'ta, Çinhindi kuzey kesiminde Japon kontrolünün kurulmasını izlemiştir. Doğru, kısıtlamaların çoğu sadece kağıt üzerinde kaldı. Örneğin, ABD'den Japonya'ya 1941'te demir, çelik sac ve hurda metal ithalatı, 1940 yılında ortalama 4 kat arttı. Amerikan hükümeti, iki gücün ilişkilerini keskin bir şekilde şiddetlendirebilecek olan Japonya ile olan ticari önlemleri daha da kötüleştirmedi ve yapma niyetinde değildi.
Aynı zamanda, Washington’un gidişatı hakkında tam bilgi sahibi olamayan bireysel bakanların politikası, Beyaz Saray’ın politikasına aykırıydı. Böylece, 1941'in başında İçişleri Bakanı Ickes, ulusal savunma amaçlı yakıt dağıtım idaresinin başı olan başka bir makama atandı. Yakında ABD ordusunun ihtiyaç duyduğu çok miktarda benzin ve petrolün Japonya'ya ihraç edildiğini öğrendi. Haziran ayının sonunda, o, yetkisi doğrultusunda, Atlantik kıyıları ve ABD Meksika Meksika Körfezi limanlarından Japonya'ya yakıt ihracatı üzerine bir ambargo empoze etti. Bakan, stratejik hammaddeleri potansiyel bir düşmana satmanın imkansız olduğunu belirtti, yarın Japon uçakları ve gemileri Amerika Birleşik Devletleri'ne saldırabilir. Ancak cumhurbaşkanı bu konuya farklı baktı. Hemen Ikes'in siparişini iptal etti.
Roosevelt, bakandan bir ambargoyu savunmasını isteyip istemediğini sordu, eğer "onu ölçekler üzerindeki hassas dengeyi bozar ve Japonya'dan Rusya'ya saldırmakla Hollandalı Hindistan'a saldırmak arasında seçim yapmasını isterse" diye sordu. Roosevelt ayrıca şunları söyledi: “Bu, yakıt ekonomisi ile ilgili değil, cumhurbaşkanı liderliğinde ve devlet sekreteri üzerinde çalıştığı dış politika ile ilgili. Bu alandaki düşünceler şimdi son derece hassas ve çok gizli. Bunlar bilinmemektedir ve sizin ya da başkaları tarafından bilinemez. Bu iki kişinin haricinde, cumhurbaşkanı ve devlet sekreteri petrol ve diğer stratejik malzemelerin ihracatı konusunda tam olarak hemfikir, mevcut koşullarda bildiğimiz gibi, bu politikanın ABD için en faydalı olduğunu biliyor. ”
Roosevelt, Ikesa, 1 Temmuz ayında yayınlanan bir başka mektubunda, “Japonlar birbirleriyle ölümüne savaşıyor, kimin atlayacağına karar vermeye çalışıyor: Rusya'ya, Güney Denizlerine doğru (böylelikle kaderlerini kesin olarak Almanya'ya bağlarlar) ya da“ çitlere oturmaya devam edecekler ” Ve bizim için daha kolay. Hiç kimse sonuçta hangi kararın alınacağını bilmiyor, ancak anladığınız gibi Atlantik'i kontrol etmek için acilen Pasifik Okyanusu'ndaki barışı korumamız gerekiyor. ”
Savaş gemisi "Arizona", Pearl Harbor’daki Japon uçağının baskın sonucu battı
Devam edecek ...