Dinamit temizleyicileri ve diğer katkı maddeleri ile nitrogliserin bazlı patlayıcı bir karışımdır. Nobel'in icadı bu katkı maddelerindedir. Çok dengesiz nitrogliserini, patlamanın kontrol altına alınabileceği bir duruma sabitlemek için çağrıldılar ve patlayıcının, tüm tesis ile birlikte herhangi bir dikkatsiz hareketten havaya uçma tehlikesi olmadan endüstriyel ölçekte üretilmeleri istendi. Daha sonra, Nobel sürekli daha da sağlam jelatin dinamit icat, bu sistemi geliştirdi.
Nobel ve dinamitin etrafında çok eğlenceli, ama genellikle anlamsız numeroloji vardır, bu da hatırlanması gereken bir nedendir. tarih Bu buluşun Dinamit, Kasım 25'te, 1867'te patentlendi. Ve Nobel, ilk on yıl önce dünyanın ilk gaz sayacı patentini 1857’te aldı. 1847'ta, Nobel Ascanio Sobrero öğretmeni nitrogliserin keşfetti, bu nedenle dilerseniz, bir gaz sayacı ve dinamit olan nitrogliserin icadı olan Ortak Günü'nü kutlayabilirsiniz.
Ek olarak, 1887'te Nobel patentli balistikler - tüm modern patlayıcıların sonunda büyüdüğü dumansız tozun temeli. Ve Kasım 27, yılın 1897'inde, birincisi dışındaki tüm akrabaları etkileyeceği açıklandı, Emmanuel'in yeğeni, son derece dürüst ve vicdani bir kişi olduğu ortaya çıktı. Bu etkinliğin bir sonucu olarak, bildiğiniz gibi, Nobel Ödülü kuruldu.
Nobel, vasiyetini iki yıl önce yazmıştı - aynı zamanda Kasım 27'te. Bu tarihler uzun süre bekletilebilir.
Nobel iyi bir zihinsel organizasyon adamı olurdu, Rus ruhu olan bir İsveçli, hatta oyunlar yazdı. Ve aynı zamanda - sağlam bir pasifist (dolayısıyla Barış Ödülü). Patlayıcıların kimyasına olan tutkusu, öncelikle Alpler'deki tünellerin inşası ve Güney Afrika'daki altın madenlerinin geliştirilmesi gibi iyi hedeflere yönelikti. Ancak, Nobel kardeşlerin Kırım Savaşı sırasında askeri emirlerle zenginleşmelerini engellemedi.
Askeri amaçlar için, dinamit tabanlı topçu mermileri ilk önce Amerikalılar tarafından İspanya ile savaş sırasında 1898 yılında, yani Nobel'in ölümünden sonra kullanıldı. ABD Donanması "Vesuvius" un "dinamit kruvazörü" denilen Şili’nin başkenti Santiago’yu geceleri pnömatik silahlarla bombaladı - dinamit karışımları hala yeterince kararlı değildi ve bu yüzden böyle egzotik bir silah türü gerekliydi. Fakat askeri teknoloji zaten Nobel’in önünde sıçramalı ve sınırsızdı ve yalnızca zengin ve kederli olabiliyordu.
Alfred Nobel, ilk modern endüstriyel makineli tüfek mucidi Richard Gatling'in mucidi gibi, gerçekten nefret ediyordu. silâh. Ve ayrıca “askeri caydırıcılık teorisi” ni haklı çıkarmak için icat ettiler. Onlara göre (ve o zamanlar pek çok insan bu fikirlerden hoşlanıyordu), eğer bütün “medeniyet ulusları” birbirlerini yok edebilecekleri silahlı hale gelirlerse, birbirleriyle savaşmayı bırakacaklar. Öyle değil gibi.
Etnik bir İsveçli'nin ruhunu özleyen bütün bu Dostoyevskaya, "ölüm tüccarı" ve "kanlı milyoner" tarzındaki gazete manşetleri tarafından beslendi. Ölümünden birkaç yıl önce kendisi hakkında şöyle yazmıştı: “Alfred Nobel - varlığı doğumda merhametli bir doktor tarafından bastırılmış olmalıydı. Temel erdemler: tırnaklarınızı temiz tutun ve hiç kimse bir yük değildir. Başlıca dezavantajları: Aile yok, kötü mizaç ve zayıf sindirim ile donatılmış. En büyük günah: Mammon'a tapmamak. Hayatındaki en önemli olaylar: hayır.
Sonunda Nobel, Nobel'in ebedi acı çekmesiyle öldürüldü (aktris Sarah Bernard'a karşılıksız sevgi dahil). 1888'te, Avrupa gazeteleri "Ölüm Taciri Öldü" başlığı altında bir ölüm ilanı tarafından atlandı. Aslında, Alfred Nobel'in kardeşi Ludwig vefat etti, ancak “ölüm tüccarı” nın ruhu bunu sindirmedi. Sonra ölümden sonra nasıl hatırlanacağını düşündü ve kuşkusuz mükemmel bir çözüm buldu. Böylece Nobel Ödülü doğdu.
Sayısız Nobel'in akrabaları daha sonra uzun süredir iradesine meydan okumaya çalıştı, ancak yeğeni Emmanuel (ayrıca Rus ruhu olan bir İsveçli) İskandinavya için katil bir tartışma yaptı: “Ruslar avukata avukatlara“ ruh eşi ”dedi. “Öyleyse buna göre devam et.” Daha sonra, Emmanuel: “Gelecekte en değerli bilim adamlarının, haklı olarak kendilerine ait araçları benimsemek için ailemizi suçlamasını istemiyorum” dedi.
Fakat dinamite geri dönelim. Başlangıçta, ordudan çok daha popüler, teröristlerin tadını çıkardı. O günlerde, bir patlayıcıyı monte etme süreci hassas ve tehlikeli bir olaydı, bu yüzden bir bombardıman uçağının yenilmez olması gerekiyordu. Terörist amaçlar için dinamit kullanmaya yönelik ilk girişim, 1875'te denizdeki Mosel packboat'ın patlamasının öyküsü idi. Doğru, güney ordusunun eski sabotecisi William King Thomassen, bununla siyasi bir şey kanıtlamak istemedi - sigorta almak istedi. Ancak bir şey hesaplanmadı ve bir gemiye yüklendiğinde bile bir donmuş dinamit varili patladı ve bir 80 adamı öldürdü.
İrlandalılar çok daha şanslıydı. 1883 - 1885’te Londra, IRA tarafından organize edilen bir dinamit patlaması dalgasıyla süpürüldü. Scotland Yard binasında meydana gelen patlama ve Londra Köprüsü'nün yıkılmasına yönelik başarısız girişimler de dahil olmak üzere, çeşitli tahminlere göre, 13'ten 15'e vardılar.
Aynı yıllar boyunca, bazı “Rus anarşistlerinin yanı sıra, Rus“ Narodnaya Volya ”nın faaliyet zirvesi de düşmektedir.
Ancak esas olarak dinamit kullanımı madencilik endüstrisinde ve tünellerin ve kanalların yapımında yoğunlaşmıştır. 1910 tarafından dünya çapındaki üretimi yılda yüz binlerce tona ulaştı. Sadece Panama Kanalı'nın inşaatında bir milyon tondan fazla harcandı. Dinamit markaları yüzlerce yıldır ürüyor ve Nobels şirketi patentine rağmen üretimini kontrol edemiyor.
Ancak, yirminci yüzyılın 20'inde dinamit kademeli olarak sahneden ayrılmaya başladı. Nitrat bazlı patlayıcılar ve daha karmaşık, ancak daha kararlı kimyasal bileşikler ile değiştirilir. Askeri ilişkilerden tamamen kayboluyor ve sendikaların baskısı da dahil olmak üzere madencilik endüstrisinden çıkarılmaya başlıyor, çünkü Nobel takipçilerinin onları nasıl daha istikrarlı hale getirmeye çalıştıkları önemli değil, tüm nitrogliserin bazlı bileşikler kullanımı oldukça tehlikeli kalıyor. Yüzlerce can olduğunu iddia eden fabrikalarda ve madenlerde meydana gelen rastgele patlamalar, nihayetinde sanayiyi tehlikeli maddeleri terk etmeye zorladı.
Güney Afrika, 1940'lerden, altın madenlerinde ve özellikle de büyük miktarlarda yoğun olarak kullanıldığı, dünyadaki son büyük dinamit tüketicisi olarak kaldı. Güney Afrika, 1985'e kadar, dünyanın en büyük dinamit üreticisi olmaya devam etti. Sadece 1990 un başlamasıyla yerel fabrikaların çoğu yeniden geliştirildi.
SSCB'de, dinamit, 1960'lerin başlangıcında üretilmeyi bıraktı. ABD'de, küçük bir miktar sözde güvenlik dinamiti üretilmekte olup, bunlarla çalışırken büyük riskleri yoktur. Genel olarak, dünyadaki patlayıcı dolaşımında, çeşitli dinamit markaları artık% 2'a ulaşmıyor.
Böylece dinamit dönemi kısa ve kısa ömürlü oldu. Ve Alfred Nobel, ödülün kurucusu olarak insanlığın anısına kaldı (mevcut içeriği hakkında ne hissettiğiniz önemli değil, itibarsızlığı çağdaşlarının eylemlerinin sonucudur, kurucu değil) ve bir "ölüm tüccarı" olarak değil. Yani, "Her şeyi doğru yaptım".