Katmanlı bir füze savunma sisteminin üstesinden gelme kabiliyetine sahip yeni bir füze sisteminin Sovyetler Birliği'ndeki gelişme, PIO programının bir parçası olarak ABD'de bir füze savunma sisteminin oluşturulmasına asimetrik tepkimiz oldu. Yeni kompleks, hipersonik hızda manevra, planlama (kanatlı) savaş birimleri alacaktı. Bu birimler, Karman hattındaki atmosfere 1000-5,8 km / s veya Mach 7,5-17 civarında hızla girerken azimutta 22 kilometreye kadar manevra yapabilmeliydi. Tüm Albatross projesinin çekirdeğinde, bir kaçırma manevrası manevrası yapabilecek güdümlü bir savaş biriminin (UBB) önerileri vardı. UBB, düşman antimissilinin lansmanını düzeltmek ve programlanmış bir kaçırma manevrası uygulamak zorunda kaldı. Bu tür UBB'lerin detaylandırılması, 1979-1980 kadar erken başladı, SSCB'de, böyle bir füze karşıtı manevranın yürütülmesi için bir otomasyon sistemi tasarlama çalışmaları yapıldı.
Yeni roketin üç aşamalı olması gerekiyordu, hedefine küçük bir yükseklikte yaklaşabilmesi ve yakınında manevra yapabilmesi için nükleer yüklü bir seyir bloğu ile donatılması planlanıyordu. Roketin elementlerinin çoğunun ve fırlatma tesislerinin ciddi lazer koruması ile donatılması planlandı оружия ve nükleer patlamalar, herhangi bir muhalif seviyede bir düşmana en fazla grevde bulunma olasılığını sağlamak için. Albatross ICBM'nin kontrol ve rehberlik sistemi özerk eylemsizlikti.
Yukarıda belirtildiği gibi, proje geliştiricisine G. A. Efremov atandı. Aynı zamanda, Sovyet hükümeti projeye özel bir önem verdi, çünkü o zamanlar ABD’de uygulanan füze savunmasını yenmek ciddi bir problemdi. Bu çerçevede, daha önce hiç mobil füze sistemleri ve katı yakıtlı füzeler ile çalışmamış bir işletmeye emanet edilmiş yeni bir stratejik kompleks yaratılması şaşırtıcı görünüyor. Genel olarak kanatlı bir savaş biriminin oluşturulması tamamen yeniydi.
Başlangıçta, Sovyet tasarımcıları, antimissillerden kaçabilecek bir savaş birimi yaratma olasılığını arıyorlardı, Albatros füzesi geliştirme projesinin doğduğu bu fikirdendi. Bu ICBM'nin savaş birimi sadece nükleer bir yük taşımakla kalmayıp, aynı zamanda düşmanın antimissilinin lansmanını zamanında tespit etmek ve kendi kaçırma kompleksini harekete geçirmek zorunda kaldı. Aynı zamanda, manevraların çok çeşitli olması gerekiyordu; bu da hareket yörüngesinin yeterince öngörülememesini sağlamaktı. Yeni kıtalararası roketin ayırt edici bir özelliği, rotasının 300 km'yi geçmeyen rakımlarda oluşmasıydı. Aynı zamanda, fırlatmayı düzeltmek oldukça mümkündü, ancak yörüngeyi doğru bir şekilde tahmin etmek ve füze savaş başlıklarına karşı koymak için yeterli yolu kullanmak imkansızdı. Füze nükleer şarjlarla bir veya daha fazla (kesin bilgi yok) planlama seyir birimleri (PCB) ile donatılacaktı. Atalet nedeniyle, PKB atmosferde kontrollü bir uçuş yaptı (planlama) ve saldırı nesnesine çok çeşitli yüksekliklerde ve herhangi bir yönden ulaşabildi.
1987’un sonuna gelindiğinde, Albatros ICBM’nin taslak tasarımı hazırdı, ancak ülkenin savunma bakanlığından eleştiri aldı. Kompleksin tasarımı 1989'un başlangıcına kadar devam etti. Bu konudaki gelişimin durmasının asıl nedeni, projede yer alan teknik çözümlere eşlik eden sorunlar da dahil olmak üzere, bu projenin zamanlaması konusundaki şüphedir. Ayrıca, SSCB'nin çöküşü projeyi olumsuz etkiledi.
Haziran ayında, NGO G. genel müdürü NPO Mashinostroenie'de yapılan toplantıda, A.B. Efremov, Albatross kompleksini ülkenin Stratejik Füze Kuvvetleri için evrensel bir kompleks haline getirmeyi teklif etti - mobil ve mayın temelli türler için. Bununla birlikte, bu öneri ülkedeki diğer ICBM geliştiricilerinin - Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü'nün (MIT) ve Dnepropetrovsk'tan Yuzhnoye Tasarım Bürosunun güçlü muhalefetine neden oldu. Ve zaten Eylül 1989’te, Şubat 9’te SSCB Bakanlar Konseyi’nin Kararına ek olarak, iki yeni füze sistemi, sabit maden ve her iki kompleks için de MIT tarafından oluşturulan üç aşamalı katı yakıtlı rokete dayanan hareketli yer roketleri oluşturulması emrini veren yeni bir çözüm yayınlandı. Bir mobil toprak kompleksi "Topol-9" için. Bu araştırma konusu “Evrensel” idi (RT-1987PM2 / 2Ж2 roket, sonra - Topol-M). Maden fırlatıcıya dayalı kompleks Yuzhnoye Tasarım Bürosu'nda oluşturuldu ve MIT mobil bir toprak roket kompleksi geliştirildi. Albatross kompleksinin Sovyetler Birliği'nin Stratejik Füze Kuvvetleri çıkarlarına yönelik aktif gelişimi, 8’te START-65 sözleşmesinin imzalanmasının ardından durduruldu, ancak UBB prototiplerinin testine devam edildi. Diğer onaylanmamış resmi bilgilere göre, Albatros kompleksi üzerindeki çalışmalar, ön tasarımın yaklaşık 1991-1'teki Savunma Bakanlığı temsilcileri tarafından incelenmesinden sonra bile durduruldu.
Her neyse, yüksek olasılıkla, bu kompleksin UBB prototiplerinin uçuş testlerinin 1990-1992 yıllarında yapıldığını söyleyebiliriz. Başlatmalar, K65М-Р güçlendirici kullanılarak Kapustin Yar test bölgesinden gerçekleştirildi. İlk lansman 28 Şubat 1990, savaş yükünü "ayırmadan" gerçekleştirdi. Daha sonra, Albatros kompleksindeki gelişmelerin kullanılmasıyla, NPO Mashinostroeniya, aeroballistik hipersonik savaş ekipmanı (AGGB) 4202 projesinin oluşturulması üzerine çalışmaya başladı.
Kısmen, Albatross ICBM, bunun için hipersonik birimlerle birlikte, SSCB'nin çöküşünün arka planında ortaya çıkan 1990'lerin başlangıcında, ülkenin askeri-sanayi kompleksinin genel düşüşüne kurban gitti. Ancak, 1990'lerin sonunda bu proje için mevcut temel çalışmanın kullanılmasıyla, sonunda Yarol'un ve ayrıca diğer balistik füzelerin de daha ileri modifikasyonu için Topol-M ve hipersonik birimlerin görünümüne yol açan çalışmalar başladı. yeni nesile - "Bulava" ve "Sarmat".
Çizim cihazları ALS-1 ve ALS-2 sistemi "Çağrı"
Albatros kompleksinin manevra savaş birimlerindeki çalışmalar, sadece barışçıl amaçlarla kullanılmaya çalışıldı. Bu yüzden, TsNIIMASH uzmanları ile birlikte, NPO Makine Mühendisliği mühendisleri, UR-100NUTTB ICBM'sine dayanarak Priyv adlı bir ambulans roket alanı kompleksi oluşturmayı önerdi. 2000-2003 yıllarında yaratılacak olan kompleksin, dünya okyanuslarının sularında sıkıntı çeken deniz gemilerine acil acil yardım sağlamak için kullanılması planlandı. Bu ICBM için bir yük olarak, özel havacılık kurtarma uçakları, ALS-1 ve ALS-2'un monte edilmesi planlandı. Bu cihazların kullanımı sayesinde, acil durum kitini tehlike altındaki bir gemiye teslim etme hızı 15 dakikadan 1,5 saat arasında olabilir ve iniş hassasiyeti ± 20-30 metredir. Yükün ağırlığı, ALS tipine bağlı olarak sırasıyla 420 ve 2500 kg idi.
Böylece, ALS-1 kurtarma uçağı, 90 kurtarma botlarına veya bir acil durum setine kadar teslimat yapabildi. Bir kurtarma uçağı CLA-2, gemiler için kurtarma ekipmanı sunabilir (susuzlaştırma modülü, yangın modülü, dalış modülü). Başka bir versiyonda, bir kurtarma robotu veya uzaktan kumandalı bir uçak.
Bilgi kaynakları:
http://militaryrussia.ru/blog/topic-844.html
http://nevskii-bastion.ru/albatross-rk
http://www.arms.ru/stati/raketno-kosmicheskaja-oborona/proekt-albatros.htm