Sizlere Modernizm ve Romantizm akımlarından etkilenmiş olan 20. yüzyılın en etkili şairlerinden birinden ve bir şiirinden bahsetmek istiyorum.
“Arkandan oynanan oyunları bilmediğini sansınlar, sen çocukların beyin gelişimi için oyuna ihtiyaç duyduklarını bil, sorun olmaz.” ve “Aradığı zaman uyuyormuş gibi rol yaptıklarımız var. Bir de uyurken aradığında uyumuyordum konuşabiliriz dediklerimiz.” sözlerini mutlaka duymuşsunuzdur ama kime ait olduğunu bilmiyorsunuzdur. Ben söyleyeyim; bu sözler Dylan Thomas’a ait.
Dylan Marlais Thomas, 27 Ekim 1914’te Galler’in önemli bir liman şehri olan Swansea’de doğmuştur.
Thomas’ın babasının İngilizce öğretmeni oluşu yazarlığına büyük katkıda bulundu. Okul çağında okul gazetesinde çalışan ve yazılar yazan Thomas, 16 yaşında bu okuldan ayrıldı ve sonrasında okumadı. Yine de edebiyat bilgisi, ona küçük yaştan beri Shakespeare’den parçalar okuyan babasının da yardımıyla, oldukça gelişmişti.
Sonrasında bir gazetede muhabir olarak görev yapan şair, 1934’te 20 yaşındayken İngiltere’ye taşındı ve aynı yıl önemli eserlerinden 18 Şiir’i yayınladı.
1937 yılında Caitlin Macnamara ile evlenerek Laugharne’e yerleşti.
II. Dünya Savaşı döneminde bir süreliğine Londra’da kalan sanatçı, bu dönemde BBC televizyonundaki şiir programlarında okuduğu şiirlerle büyük ilgi gördü.
Thomas şiirlerinde doğa sevgisini, doğum ve ölüm arasındaki gizemli ilişkiyi ritimler, farklı imgeler ve yarattığı sözcüklerle dile getirmiştir. Çoğu şiirinin konusu ölümle yaşamın birliği ve sürekliliğidir. Thomas’a göre şiir, varlığın çıplak ve aydınlık özüne ulaşmak için yapılan ritmik bir harekettir.
Dylan Thomas edebiyat üzerine konferanslar vermek üzere ilk kez 1950 ilkbaharında ABD’ye gitti.
Daha sonraki yıllarda alkol bağımlılığı yüzünden sağlıği gittikçe kötüleşti.
1953’te radyo oyunu Under Milk Wood’un (Korunun Dibinde) yayımlanması nedeniyle New York’a gittikten birkaç gün sonra 9 Kasım 1953’te 39. yaşgününü kutlarken, aşırı içkiden ötürü hastalandı ve kaldırıldığı hastanede öldü.
Kendini “barışçı”, kimi zaman da “komünist” olarak tanımlıyordu. Siyasetle fazla ilişkisi bulunmuyordu fakat zenginlere karşı içgüdüsel bir düşmanlık ve yoksullara karşı bir sempati besliyordu.
Kendisi için “birisi canımı sıkıyor, sanırım o benim” diyen şair, John Lennon ve Bob Dylan gibi birçok ismi etkiledi.
Şiirleri yıllarca kimi zaman şarkı olarak yorumlandı kimi zamansa filmlerde etkileyici sahnelerde okundu.
Bazı eserler eserin sahibinden daha çok tanınma noktasına gelir ya işte tam olarak onlardan biridir Do Not Go Gentle Into That Good Night (Gitme O Güzel Geceye Usulca).
Ölmek üzere olan babası için yazdığı bu şiirinde şair babasına onu bitiren hastalığa karşı güçlü olmasını, hayata son ana kadar tutunmasını, savaşmaktan vazgeçmemesini söyler.
Babasına ve tüm insanlara. ölüme kafa tutan en güzel şiirlerden biridir. Aynı zamanda bu şiir yokoluşa karşı duyulan öfke ve değişime isyandır da diyebiliriz.
Yazımı bu güzel şiir ile bitiriyorum, okuduğunuzda size ne hissettiriyor ve neyi ifade ediyor gerisi size kalmış…
GİTME O GÜZEL GECEYE USULCA
Gitme o güzel geceye usulca
İhtiyarlık yanmalı ve saçmalamalı gün kapandığında;
Öfkelen, öfkelen ışığın ölümünün karşısında.
Akıllı adamlar, bilmelerine rağmen karanlığa gömüleceklerini sonlarında,
Sözleri şimşek çaktırmamış olduğu içindir ki onlar
Gitmezler o güzel geceye usulca.
İyi insanlar, son defa ellerini sallarlar, öylesine ateşli bağırarak.
Faydasız işleri, yeşil bir koyda dans ediyor olabilir ama onlar da,
Öfkelenirler, öfkelenirler ışığın ölümünün karşısında.
Güneşi uçarken yakalamış olan vahşi insanlar,
Ve öğrenen, çok geç, yas tuttuklarını onun yolunda,
Gitmezler o güzel geceye usulca.
Kör gözlerin göktaşı gibi alevlenip ve şenlenmesini
Kör eden bir görme gücüyle gören ağır hasta adamlar da
Öfkelenirler, öfkelenirler ışığın ölümünün karşısında.
Ve sen, benim babam, hüzünlü tepede, orada
Yalvarırım, lanetle ve kutsa beni şimdi acımasız göz yaşlarınla.
Ama gitme o güzel geceye usulca.
Öfkelen, öfkelen ışığın ölümünün karşısında.