We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bu makale, ilk kez 16 Nisan 2016'da yayınlanan Dan Snow'un Sitemizde yayınlanan Vikings of Lofoten'in düzenlenmiş bir transkriptidir. Aşağıdan tam bölümü veya tam podcast'i Acast'te ücretsiz olarak dinleyebilirsiniz.
Vikingler, tekne yapma becerileriyle tanınırlar - ki bunlar olmasaydı, uzak diyarlara ulaşmalarına yardımcı olan ünlü uzun gemileri yaratamazlardı. Norveç'te bulunan en büyük korunmuş Viking teknesi, 1880'de bir mezar höyüğünde keşfedilen 9. yüzyıldan kalma Gokstad uzun gemisidir. Bugün, Oslo'daki Viking Gemi Müzesi'nde yer almaktadır, ancak kopyaları denizlerde gezinmeye devam etmektedir.
Nisan 2016'da Dan Snow, Norveç'in Lofoten takımadalarında böyle bir kopyayı ziyaret etti ve Vikinglerin olağanüstü denizcilik yeteneklerinin ardındaki bazı sırları keşfetti.
Gökstad
Daha önceki bir Viking teknesi olan Gokstad, hem bir savaş gemisi hem de bir ticaret gemisi olarak kullanılabileceği anlamına gelen bir kombinasyon teknesiydi. Dan'in Lofoten'de ziyaret ettiği 23,5 metre uzunluğunda ve 5,5 metre genişliğindeki replika, yaklaşık 8 ton safra taşıyabiliyor (kararlılığını sağlamak için bir geminin sintinesine - en alt bölmesine - yerleştirilen ağır malzeme).
Bu kadar büyük miktarda balast alabilen Gokstad ile Avrupa'daki büyük pazarlara yolculuklar için kullanılabilir. Ancak bir savaş için gerekliyse, gemide 32 kişinin kürek çekmesi için yeterli alan vardı ve iyi bir hız sağlamak için 120 metrekarelik büyük bir yelken de kullanılabilirdi. Bu büyüklükteki bir yelken, Gokstad'ın 50 knot'a kadar bir hızla yelken açmasına izin verebilirdi.
Gokstad gibi bir teknede birkaç saat kürek çekmek zor olurdu ve bu nedenle mürettebat üyeleri mümkün olduğunda onu yelken açmaya çalışırlardı.
Ancak gemide iki takım kürekçi de olurdu, böylece adamlar her iki saatte bir değişip arada biraz dinlenebilirlerdi.
Gokstad gibi bir tekne yeni yelken açmış olsaydı, kısa yolculuklar için yalnızca yaklaşık 13 mürettebat üyesine ihtiyaç duyulurdu - yelkeni açmak için sekiz kişi ve gemiyi idare etmek için birkaç kişi. Bu arada uzun yolculuklar için daha fazla mürettebat üyesi tercih edilebilirdi.
Örneğin, Gokstad gibi bir teknenin, Rusya'nın kuzey-batı kıyılarında bulunan Barents Denizi'nin güney bir körfezi olan Beyaz Deniz'e yapılan yolculuklar için kullanıldığında yaklaşık 20 kişiyi taşıyabileceği düşünülüyor.
Beyaz Deniz ve ötesine
BBC1 ve PBS'deki 'The Vikings Uncovered' ile aynı zamana denk gelmesi için Dan bizi sahne arkasına götürüyor ve şovu yaparken yaşadığı olağanüstü deneyimlerden bahsediyor.Şimdi dinle
Beyaz Deniz'e yolculuklar, ilkbaharda, Lofoten takımadalarından gelenler de dahil olmak üzere, Norveç Vikingleri, orada yaşayan Sami halkıyla ticaret yaptığında yapılmış olurdu. Bu avcılar balinaları, fokları ve morsları öldürdüler ve Vikingler bu hayvanların derilerini Sami halkından satın alıp yağlarından yağ yaptılar.
Lofoten Vikingleri daha sonra güneye, kurutulmak üzere morina yakalayacakları ada grubuna gideceklerdi.
Bugün bile, ilkbaharda Lofoten Adaları'nı gezerseniz, morinanın her yerde asılı kaldığını ve güneşte kuruduğunu göreceksiniz.
Lofoten Vikingleri daha sonra teknelerine bu kurutulmuş morina balığını yükleyecek ve güneye, Avrupa'daki büyük pazarlara, İngiltere'ye ve muhtemelen İrlanda'ya ve Danimarka, Norveç ve Kuzey Almanya'ya gidecekti. Mayıs veya Haziran aylarında, Lofoten Vikinglerinin Gokstad gibi bir tekneyle İskoçya'ya seyahat etmeleri yaklaşık bir hafta sürerdi.
Lofoten Vikinglerinin dünyanın geri kalanıyla çok iyi bağlantıları vardı. İçki bardağı ve bazı mücevher türleri gibi takımadalarda yapılan arkeolojik keşifler, ada sakinlerinin hem İngiltere hem de Fransa ile iyi ilişkilere sahip olduğunu gösteriyor. Norveç'in kuzey kesimindeki (Lofoten, Norveç'in kuzey-batı kıyılarında yer alır) Viking kralları ve lordları hakkındaki destanlar, bu Nordik savaşçıları ve her yeri dolaşan denizcileri anlatır.
Bunlardan biri, Lofoten'den doğrudan İngiltere'ye yelken açtıklarını ve Stiklestad Savaşı'nda Norveç Kralı II. Olaf ile savaşmak için Kral Cnut'tan yardım istediklerini anlatıyor.
Bu Vikingler, Norveç Krallığı'nın güçlü adamlarıydı ve Lofoten'de kendilerine ait bir parlamentoları vardı. Kuzey Vikingler, yılda bir veya iki kez veya tartışılması gereken sorunlar yaşıyorlarsa daha sık düzenlenen bu toplantıda kararlar aldılar.
Viking gemisinde gezinme
Wayne Bartlett, Viking Çağı'nın temel sorularını yanıtlamak için podcast'e geliyor. Viking ne anlama geliyor? Yaptıklarında neden dünya sahnesine patladılar? Mitler doğru mu? Onların mirası nedir?İzle şimdi
Atlantik Okyanusu'nu geçerek ve 1000 yıl öncesine kadar doğru karaya iniş yapabilen Vikingler, tarihteki en dikkat çekici deniz medeniyetlerinden biriydi. Lofoten Vikingleri, 800'lü yılların başlarında fok ve balina avlamak için İzlanda'ya yelken açmışlardı; İzlanda'nın nispeten küçük olduğu ve bulunmasının çok kolay olmadığı düşünüldüğünde, başlı başına olağanüstü bir başarıydı.
Vikinglerin denizcilikteki başarılarının çoğu, navigasyon yeteneklerine dayanıyordu. Bulutları seyir yardımcıları olarak kullanabilirlerdi - eğer bulutları görürlerse o zaman karanın ufkun üzerinde olduğunu bilirlerdi; Hangi yöne yelken açacaklarını bilmek için karayı görmeleri bile gerekmezdi.
Ayrıca güneşi gölgelerini takip ederek kullandılar ve okyanus akıntıları konusunda uzmandılar.
Eski mi taze mi olduğunu anlamak için deniz yosununa bakarlardı; kuşların sabah ve öğleden sonra hangi yöne uçtuğunu; ve ayrıca yıldızlara bakın.
Viking gemisi inşa etmek
Viking Çağı denizcileri sadece olağanüstü denizciler ve denizciler değil, aynı zamanda olağanüstü tekne yapımcılarıydı; kendi gemilerini nasıl yapacaklarını ve onları nasıl onaracaklarını bilmek zorundaydılar. Ve her nesil, çocuklarına aktardıkları tekne yapımının yeni sırlarını öğrendi.
1880 yılında Gökstad kazısı.
Gokstad gibi gemiler Vikingler için görece kolay olurdu (doğru becerilere sahip oldukları sürece) ve az çok el altında olan malzemelerle yapılabilirdi. Ancak Lofoten Vikingleri, böyle bir gemi inşa etmek için odun bulmak için anakaraya seyahat etmek zorunda kalacaktı.
Dan'in ziyaret ettiği replikanın kenarları çamdan, kaburgaları ve omurgası meşeden yapılmış. Halatlar ise kenevir ve atkuyruğundan yapılır ve yelkenin rüzgarda yırtılmasını önlemek için yağ, tuz ve boya kullanılır.
Vikingler
MS 800'den 11. yüzyıla kadar çok sayıda İskandinav, servetlerini başka yerlerde aramak için anavatanlarını terk etti. Topluca Vikingler veya Norsemen (northmen's) olarak bilinen bu denizci savaşçılar, Britanya Adaları'ndaki kıyı bölgelerine, özellikle de savunmasız manastırlara baskın düzenleyerek başladılar. Sonraki üç yüzyıl boyunca, Britanya ve Avrupa kıtasının büyük bir kısmında ve günümüz Rusya, İzlanda, Grönland ve Newfoundland'ın bazı bölgelerinde korsanlar, akıncılar, tüccarlar ve yerleşimciler olarak izlerini bırakacaklar.
Vikinglerin nereye seyahat ettiğini görün
Vikingler kana susamış savaşçılar olarak ün kazandılar, ancak aynı zamanda iyi seyahat eden tüccarlardı. Bu interaktif haritada Vikinglerin nereye gittiklerini, nasıl ticaret yaptıklarını ve baskın düzenlediklerini görebilirsiniz.
Daha fazla bilgi edinmek için yukarıdaki haritaya tıklayın.
Yelkenler Vikinglerin çok uzaklara seyahat etmesine izin verdi
Büyük bir kumaş parçası Avrupa tarihini sonsuza dek değiştirdi ve İskandinavları çok seyahat eden Norsemenlere dönüştürdü. Yelkenler, Vikinglerin ticaret ve savaş dünyasına girmesini mümkün kıldı.
Vikingler muhtemelen aşağıdaki gözlemlerle yön buldu:
- Yıldızlar, güneş ve ay
- bilinen yerler
- Tekerlemeler ve hikayeler aracılığıyla anlatılan çağdaş seyahatnameler
- Kuş yaşamı ve balinaların varlığı
- Duyuları
- Hedefe giden yolda hava durumu
O zamanın Danimarkalılar, Norveçliler ve İsveçliler - MS 700 ila 1050 civarında - deniz yoluyla da seyahat ettiler. Bunu biliyoruz çünkü İsveç'te yaşayan Demir Çağı insanlarının Rus nehirlerinden aşağı indiği biliniyor. Ancak yelkenler, açık denizlerde bile daha hızlı seyahat edebilecekleri ve daha uzun mesafeler kat edebilecekleri anlamına geliyordu.
"Viking Çağı insanları, en azından İsa'nın doğumundan beri yelkenleri biliyorlardı, çünkü gemilerinde yelkenleri olan Romalılarla temas halindeydiler. Ancak İskandinavya'da yelkenin kullanılmaya başlandığını ancak yedinci ve sekizinci yüzyıla kadar görmüyoruz," diyor Roskilde, Danimarka'daki Viking Gemi Müzesi'nden arkeolog ve küratör Dr. Morten Ravn.
İskandinavların yedinci yüzyılda yelken kullanımını biliyor olmaları gerektiğine inanan Ravn, "Daha önce neden yelkenleri olmadığını bilmiyoruz, belki de sadece onu kullanmamayı seçtiler" diyor.
Yelkenle birlikte, İskandinavların Hazar Denizi, Cebelitarık, İzlanda, Grönland ve Amerika'ya kadar uzandığı tarihi bir dönem başladı.
İskandinav yelkeninin eksik tarihi
Ravn'a göre, araştırmacılar dördüncü ve sekizinci yüzyıllar arasında İskandinav bölgesinde yelken kullanımı ve denizcilik faaliyetleri hakkında çok az şey biliyorlar. Bu dönemde Danimarka'daki gemi tarihi hakkında bildiğimiz tek şey, 1863'te Güney Danimarka'nın Nydam kentinde bir bataklıkta bulunan bir tekneye dayanmaktadır.
"Nydam sosyetesinin MS üçüncü ve dördüncü yüzyıla ait, yalnızca küreklerle hareket ettirilen tekne ve gemileri ile, gemilerin resimli tasvirlerini bulmaya başladığımız yedinci yüzyıl arasında neler olduğunu bilmiyoruz. Bir noktada MS 500 yılına ait bir gemi bulacağımızı göz ardı edemeyiz, ancak şu anda bu, arkeolojinin en büyük sorularından biri" diyor.
Nydam teknesi 23 metre uzunluğunda ve 3.5 metre genişliğindedir. Gövde kalaslarının kenarlarının üst üste geldiği ve kalasların uç uca bir sıra halinde birleştirildiği bir teknik olan klinker yapılıdır. Bu, Kuzey Avrupa'da geliştirildi ve Norsemen tarafından başarıyla kullanıldı ve dikili tahta tekneler ile yeni Viking gemileri arasında gemi yapımında bir evrim adımını temsil ediyor.
Viking Çağı boyunca, mürettebat, yiyecek veya ticari mallar için farklı amaçlar için farklı türde gemiler geliştirdiler.
Bazı gemiler kıyılarda ve nehirlerde gezinmek için inşa edilmişken, İngiltere, İzlanda, Grönland ve Amerika'ya giden gemiler muhtemelen 80 kişiye kadar veya büyük miktarda yük taşıyabilen büyük okyanus gemileriydi.
Ticaret, ticaret ve baskınlar
Viking gemileri, İngiltere'deki baskınlar gibi büyük fetihlerinde birçok adamı taşımak zorunda kaldı.
Ancak Vikinglerin popüler kültürde vahşi ve kana susamış adamlar olarak ünlenmesi biraz fazla basit.
Viking Çağında yaşayan insanlar çiftçiydi, ama aynı zamanda Vikingler olarak seyahat etmek ve zenginlik aramak için dışarı çıkacaklardı. Seyahatlerinde yerel halkla ticaret yapıyorlardı, aynı zamanda baskınlar yapıyor, yağmalıyor ve köleleri evlerine geri götürüyorlardı. Bir gün barışçıl tüccarlar, ertesi gün vahşi korsanlar olacaklardı.
"Gemilerde kürek olması, bir ülkeye hızla girebilmeleri ve aynı zamanda elverişsiz seyir koşullarında bile hızlı bir kaçış yapabilmeleri anlamına geliyordu. Ravn, artık "vur ve kaç saldırısı" dediğimiz şeyin temel özellikleri," diyor.
Bugün Viking seyahatlerini, Viking ürünlerinin kalıntılarının bulunduğu mezarlar ve yerleşim yerleri gibi arkeolojik buluntulardan biliyoruz.
Keşişler, Araplar ve ortaçağ yazarları Vikinglerin seyahatlerinden bahsettiler.
Yazılı kaynaklar, Vikinglerin Avrupa'nın çoğunda seyahat ettiğini, ticaret yaptığını ve baskın düzenlediğini gösteriyor.
MS 841'de St. Bertin'deki Fransisken manastırının yıllıkları, Danimarkalı Vikinglerin Kuzey Denizi'nden nasıl indiklerini ve Kuzey Fransa'da Normandiya'da bir kasaba olan Rouen'e saldırmak için Manş Denizi'ne nasıl girdiklerini anlatır. Yazıcılar, Vikinglerin nasıl öfkelendiğini ve yağmaladığını, kılıç ve ateş kullandığını, kasabayı nasıl yok ettiğini, keşişleri ve diğer kasaba halkını öldürüp köleleştirdiğini, Seine boyunca tüm manastırları ve yerleşim yerlerini harap ettiğini veya paralarını rüşvet olarak aldıktan sonra onları dehşete düşürdüklerini anlatıyor.
Orta Çağ'da yazılan İzlanda destanları başka bir örnek ve belki de Viking seyahatlerinin en ünlü yazılı anlatımlarıdır. Biri Norveç Kralı Harald Hardrada'nın hikayesini ve Miklag'aringrd'e (günümüz İstanbul'u) yaptığı seyahatleri anlatıyor. İmparatorun koruması olarak hizmete girdi ve zengin bir adam olarak Norveç'e döndü.
Vikingler başka birçok yere gitmiş olabilir
Araştırmacılar, Norsemenlerin iyi seyahat ettiklerine dair birçok kanıta sahip olsa da, şimdiye kadar belgelenmemiş birçok başka yere ulaşmış olabilirler.
Araştırmacılar, İspanyol yarımadası boyunca ve Akdeniz'e yelken açtıklarını biliyorlar, bu yüzden Afrika'nın batı kıyısına kadar devam etmeleri mümkün.
Vikingler, arkeologlar Helge Ingstad ve Anne Stine Ingstad'ın 1960'da bir Viking yerleşiminin kalıntılarını bulduğu Newfoundland'daki L'39Anse aux Meadow'dan başka Kuzey Amerika kıyılarında da bulunmuş olabilir.
İçindekiler
Clare Downham'a göre Vikingler İngiltere ve İrlanda Viking KrallarıDanimarkalılar, Norveçliler, İsveçliler, Hiberno-İskandinavyalılar, Anglo-İskandinavyalılar veya herhangi bir İskandinav kolonisinin sakinleri, kendilerini sömürgecinin kültüründen daha güçlü bir şekilde bağladılar. yerli nüfus." [3]
Vikinglerin taktiklerinin ve savaşlarının bir kısmı, kökleri İskandinav kültürüne ve dinine dayanan ve daha sonraki İzlanda destanlarında canlı bir şekilde hatırlanan kültürel inançları tarafından yönlendirildi. Viking Çağı'nın başlarında, 8. yüzyılın sonlarında ve 9. yüzyılın çoğunda, İskandinav toplumu, sınırlı merkezi otorite ve organizasyona sahip küçük krallıklardan oluşuyordu ve bu da, şeyler denilen yerel meclisler tarafından yapılan ve telaffuz edilen yasalara göre yönetilen topluluklara yol açtı. Herhangi bir kamu yürütme aygıtından yoksun - ör. polis—yasaların ve kararların uygulanması, bir anlaşmazlığa karışan kişiye düşüyordu. Doğal bir sonuç olarak şiddet, İskandinav hukuk ortamının ortak bir özelliğiydi. Şiddetin bir anlaşmazlık aracı olarak bu şekilde kullanılması, sadece bir erkeğe değil, onun akrabalarına da yayılmıştır. [4] Kişisel itibar ve onur, Norsemen arasında önemli bir değerdi ve bu nedenle, fiziksel ve maddi yaralanmalara ek olarak, dava edilebilir iftira da yasal bir kategoriydi. Norsemen'in yasal olarak şiddetle tepki vermesine izin verilen basit hakaretlerden onur utanabilirdi. Şiddetin bu yaygınlığı korkusuzluk beklentisini de beraberinde getirdi. [5]
Norsemen, herhangi bir bireyin ölüm zamanının önceden belirlenmiş olduğuna, ancak hayatta başka hiçbir şeyin olmadığına inanıyordu. Bunu göz önünde bulundurarak, Norsemen hayatta iki olasılık olduğuna inanıyordu: "Şöhretine eşlik eden başarı ya da ölüm." [6] Namusun şiddetle savunulması gerekliliği, ölüm zamanının önceden belirlendiği inancı, macera ve korkusuzluk Viking Çağı'nın temel değerleriydi. [7] Bu temel değerler ve inançlar, Viking akınları ve savaş taktiklerinde sergilendi.
Merkezi gücü yansıtmak için sınırlı mekanizmaları olan çoğu toplumda olduğu gibi, İskandinav toplumu da ittifaklar ve sadakat sağlamak için karşılıklı hediye verme yoluyla bağlanma özelliklerini paylaştı. Birçok İskandinav'ın Viking'e gitmesinin nedenlerinden biri, ticaret ve baskın yoluyla ganimet ve servet toplama fırsatıydı. Bu zenginlik daha sonra İskandinavya'ya geri getirildi ve siyasi kazanç için kullanıldı. [8] Bu akıl yürütme, Vikinglerin, İskandinavların ticaret için değerli gördükleri zenginlikleri ve pahalı kalıntıları içeren manastırlara ve kiliselere saldırma tercihini açıklar.
Vikingler kıyı bölgelerine saldırmayı tercih ettiler çünkü bu bölgelerin düşmanların bakış açısından kapatılması imkansızdı. [9]
İskandinav bir denizcilik kültürünün içine doğdu. Batıda Atlantik Okyanusu ve güney İskandinavya'yı çevreleyen Baltık ve Kuzey Denizi ile denizcilik, İskandinavlar için önemli bir iletişim aracı ve Vikingler için hayati bir araç olduğunu kanıtladı. [10]
5. yüzyıldan bu yana hem Karadeniz'de hem de Frizya'da denizci Germen halklarının varlığına dair raporlara ve Britanya Adaları ile daha önceki temasların arkeolojik kanıtlarına rağmen, Viking Çağı, geniş kapsamlı baskınlarla karakterize edilir, çeşitli tarihlerde kaydedilerek tarihe girer. [11] Bu baskınlar Viking Çağı'nın tamamı boyunca devam etti. Bu ilk baskınların onlar için dini bir anlamı vardı. Vikingler kıyıdaki manastırları hedef alır, ganimetleri için kasabaları yağmalar ve yok ederdi. Bu, bu tür keşişler arasında, bunun Tanrı'dan bir ceza olduğunu düşündükleri için kitlesel bir korkuya neden oldu.[12] Ayrıca bu baskınlar hakkında Viking perspektifinden doğrudan yazılı kaynakların eksikliğinin karmaşıklığı da var.Bu, önyargılı görüşlere yol açıyor. kiliselerinde ve topraklarında saldırıya uğrayan Hristiyan akıncılarından.13 Onlara göre, Vikingler şiddetli ve şeytani kâfirlerdi.
Başlangıçta, Vikingler saldırılarını "vur-kaç" baskınlarıyla sınırladı. Ancak kısa sürede faaliyetlerini genişlettiler. 814-820 yıllarında Danimarkalı Vikingler, Kuzeybatı Fransa bölgelerini Seine Nehri üzerinden tekrar tekrar yağmaladılar ve ayrıca Loire Nehri üzerinden Biscay Körfezi'ndeki manastırları tekrar tekrar yağmaladılar. Sonunda Vikingler bu bölgelere yerleştiler ve çiftçiliğe yöneldiler. Bu, esas olarak 879'da şimdi Normandiya'yı ele geçiren bir Viking lideri olan Rollo'dan ve resmi olarak 911'de Batı Francia'nın Basit Charles'ı ona Aşağı Seine verdiğinde oldu. [14] Bu, Frank topraklarının, İngiliz topraklarının ve şu anda Avrupa Rus topraklarının çoğunun derinliklerinde önemli ticaret noktaları ve tarımsal yerleşimler kuran Viking genişlemesinin habercisi oldu. [15] Vikingler, Anglo-Sakson hükümdarlarını 865'te iktidardan uzaklaştıran Büyük Kafir Ordusu zamanından sonra, 870'lerde Anglo-Sakson krallıklarının çoğunun kontrolünü ele geçirmişti. ama zaten Britanya ve İrlanda'da bulunan ve amaçlarına ulaşmak için bir süre birlikte çalışan küçük gruplardan oluşan Anglo-Sakson Britanya'yı fethetmek ve yerleşmek üzerine. [16]
Vikingler ayrıca 9. yüzyılın sonlarında başlayan ve 1094'e kadar süren İskandinav Ivarr Hanedanlığı döneminde İrlanda, İngiltere ve İskoçya'nın çoğunda uzun bir ekonomik ve siyasi yönetim kurmayı başardılar. [17] İrlanda'da kıyı tahkimatları bilinmektedir. Longphortlar ilk baskınlardan sonra birçok yerde kuruldu ve zamanla ticaret noktalarına ve yerleşim yerlerine dönüştüler. Dublin, Limerick ve Waterford da dahil olmak üzere İrlanda'da oldukça az sayıda modern kasaba bu şekilde kuruldu.
Vikinglerin başarısının çoğu, gemi inşalarının teknik üstünlüğünden kaynaklanıyordu. Gemileri çok hızlı olduğunu kanıtladı.Yapıları denizde savaş için tasarlanmamıştı, çünkü bu, Vikinglerin çok nadiren giriştiği bir savaş biçimiydi, ancak bu uzun dar gemiler, gemiyi kürekle besleyen 50-60 denizciyi ve bir dizi savaşçıyı barındırabilirdi. ve böylece avantajlı olan her yere inmek için büyük kuvvetleri hızlı bir şekilde taşıyabilir. Sığ draftları nedeniyle Viking gemileri, iyi güçlendirilmiş limanlara yanaşmak yerine doğrudan kumlu plajlara inebiliyordu. [10] Viking gemileri, Elbe, Weser, Ren, Seine ve Loire gibi uzak nehirlerde bildirilen baskınlarla, bir kıyıda pratik olarak herhangi bir yere inmeyi ve Britanya ve Kıtadaki nehirlerde gezinmeyi mümkün kıldı. Thames ve daha fazlası. Vikingler ayrıca Doğu Avrupa'daki geniş nehir ağında da gezindiler, ancak baskın yapmaktan daha çok ticaretle uğraşacaklardı.
Yerel kaynaklara bağlı olarak, gemiler çoğunlukla sağlam meşeden inşa edildi, bazıları çam olsa da, hepsi ahşap tahılı kırılmadan koruyan ve hafif, ancak çok güçlü ve esnek sıralarla sonuçlanan kesme tahtalarla yapıldı. Direksiyon, kıçta tek bir dümen ile gerçekleştirildi. [18] Nispeten kısa bir direk vardı, bu da hızlı bir şekilde arma ve teçhizatı çözmeye imkan veriyordu. Rüzgarlar uygun olduğunda hız için inşa edilen alçak direk, nehirlere dikilmiş köprülerin altından kolayca geçebiliyordu. [19] Bu direkler, Batı Francia'lı Charles the Bald'ın 848'den 877'ye kadar oluşturduğu müstahkem köprülerin altında manevra yapmak üzere tasarlandı. [15] Bu teknelerin sığ su çekimi yaklaşık bir metredir. [20] Viking uzun gemileri, hız ve esneklik göz önünde bulundurularak inşa edildi ve bu da İskandinav inşaatçılarının güçlü ancak zarif gemiler yapmalarını sağladı. 28 metre uzunluğa ve beş metre genişliğe yakın Gökstad gemi genellikle tipik bir Viking gemisi örneği olarak gösterilir. [21] Bunların varyantları uzun gemiler malları taşımak için daha derin bir gövde ile inşa edilmişlerdi, ancak gövde derinliği ve dayanıklılıkta eklediklerinden hız ve hareketlilikten fedakarlık ettiler. Bu kargo gemileri, hızlı olmak için inşa edilen Drakkar savaş gemilerinden ziyade sağlam ve sağlam olacak şekilde inşa edildi. [22] Skalds tarafından yazılan şiirlerde Knörr'ün savaş gemisi olarak kullanıldığına dair bir söz vardır. Spesifik olarak, Vígfúss Víga-Glúmsson'un "Lausavisor" şiiri, bir Knörr'ün bir savaş gemisi olarak kullanıldığını anlatıyor. [23]
Viking gemilerinin hızlı tasarımı, vur-kaç baskınları için çok önemliydi. Örneğin, 9. yüzyılın başlarında Frizya'nın yağmalanmasında, Charlemagne baskını duyar duymaz birliklerini harekete geçirdi, ancak geldiğinde hiçbir Viking bulamadı. [24] Gemileri Vikinglere bir sürpriz unsuru verdi. Küçük gruplar halinde seyahat ederek, kolayca fark edilmeden gidebilir, bir köye veya manastıra hızla girebilir, yağmalayıp ganimet toplayabilir ve takviye gelmeden önce ayrılabilirler. [25] Vikingler, uzun gemilerin hareketliliğinin avantajlarını anladılar ve büyük ölçüde kullandılar.
Yüzden fazla gemiden oluşan Viking filoları meydana geldi, ancak bu filolar genellikle her biri kendi reisi tarafından yönetilen daha küçük filolardan veya farklı İskandinav gruplarından oluşan tek ve geçici bir amaç için bir araya geldi. Bu en çok 841 ve 892 arasındaki Francia baskınlarında görüldü. Bu süre zarfında Frank aristokrasisinin Viking baskınlarından korunma karşılığında Vikinglere ödeme yapmaya ve paralı askerler satın almaya başlamasına bağlanabilir. Böylece Viking ordularının ilkel yapıları ortaya çıktı. [15]
Viking gemileri, yapıları buna izin vermediği için nadiren açık denizde gemilere çarpmaya çalışırdı. Vikingler gemilere saldırdılar, onları yok etmek için değil, gemilere binmek ve onları ele geçirmek amacıyla. Vikingler, siyasi veya bölgesel kazançlar yerine ekonomik kazançlar için baskın düzenlediler [15] ve bu nedenle kendilerini fidye parası ve köle ticareti yoluyla zenginleştirmeye hevesliydiler.
Deniz Viking savaşları karadaki savaşlar kadar yaygın olmasa da, gerçekleşti. İskandinavya'nın elverişsiz bölgelerini işgal eden diğer Avrupa ülkelerinden korkacakları pek az şey olduğundan, deniz savaşlarının çoğu Vikinglerin kendi aralarında, "Dane Norveç'e karşı, İsveç Norveç'e karşı, İsveçli Danimarkalıya karşı" savaştı. [26] Viking-on-Viking deniz savaşlarının çoğu, yüzen bir platformdaki piyade savaşlarından biraz daha fazlasıydı. Viking filoları, pruvaları düşmana dönük olacak şekilde teknelerini birbirine bağlardı. Yeterince yaklaştıklarında, savaşçılar balast taşları, mızraklar fırlatır ve uzun yaylarını kullanırlardı. Okçular, geminin önüne inşa edilmiş bir kalkan duvar oluşumu ile korunan gemilerin arkasına yerleştirilecekti. [27] Savunan filonun büyüklüğüne bağlı olarak, bazıları daha büyük gemileri kuşatmak için daha küçük gemilerden saldıracaktı.
Viking birimleri genellikle düzenden yoksundu. "Arı kaynıyor" olarak tanımlandılar. [ kaynak belirtilmeli ] Bununla birlikte, formasyonda eksiklerini vahşilik, esneklik ve çoğu zaman kapsamlı keşifle oluşturdular. Bu natüralist konvansiyonel olmayan savaş anlayışı, onların organize liderlik eksikliğinden kaynaklanmaktadır. Bu küçük filolar yerlileri vahşice ama etkili bir şekilde korkuttu ve İngiliz ve Frank bölgelerinin bu uzaylı taktiklerine karşı koymasını zorlaştırdı. Sprague, bu taktikleri, "belirli hedeflerle küçük birimler halinde saldıran" çağdaş batılı Özel Kuvvetler askerlerinin taktikleriyle karşılaştırır. [28] Daha sonra 860'larda, Büyük Kafir Ordusu'nun oluşumu Vikingler için daha organize bir savaş türü getirdi. Yüzlerce gemiden oluşan filolardan çıkan büyük akıncı birlikleri kasabalara ve şehirlere saldırmak için bir araya geldi. [29]
Viking akıncıları, bir kumsala saldırmadan önce en büyük savaş gemilerini demirleyecekti. "Sö 352'nin bir çapa ve ipi tasvir ettiği öne sürülmüştür. Belki daha makul bir şekilde bir çapa taşıdır." [30] Bununla birlikte, Vikinglerin normal savaş gemilerini karada karaya çıkarmaları daha yaygın bir uygulamaydı ve savaş taktikleri sürpriz unsurlar içeriyordu. "Vikingler, kurulmuş yollardan yaklaşan orduları pusuya düşürmek ve ormanları beklemek için kullanmakla ünlüydü." [15] Baskınlarda meşru güçlerle karşı karşıya kalırlarsa, Vikingler bu kamanın önünde en iyi adamlarıyla bir kama oluşumu oluştururlar. Mızrak fırlatır ve bu kamayı düşman hatlarına doğru fırlatırlardı, burada güçleri olan göğüs göğüse çarpışmaya girebilirlerdi. [15] Deniz savaşlarından sağ kurtulanlardan bazıları, kara çatışmaları sırasında gemileri korumaya zorlandılar. [9]
Viking Çağı Sagaları genellikle Vahşi Savaşçılardan bahseder. Bu efsanevi Viking savaşçılarının savaş tanrısı Odin'den [31] ruhsal büyülü güçlere sahip oldukları söylenir ve bu onların savaş alanındaki yaralanmalara karşı dayanıklı olmalarını sağlar. [32] Bu hikayeler abartılı olmakla birlikte, terim çılgınlar yoğun, trans benzeri bir duruma girmeyi başaran ve bunun üzerine "pervasız savaşa girecekleri" Viking savaşçıları hakkındaki gerçeklere dayanmaktadır. [2] Bu savaşçılardan, bu tür adamları şeytani olarak gören Frank ve İngiliz bölgelerindeki Hıristiyanlar çok korkuyordu. Bu baskınların nedeni bilinmiyor, ancak bazıları ticaretteki artışın korsanlıkta bir büyüme yarattığını öne sürdü. [31]
Viking askeri taktikleri, esas olarak, zamanın geleneksel savaş alanı taktiklerini, yöntemlerini ve geleneklerini göz ardı ettikleri için başarılı oldu. Kutsal yerleri dokunulmadan bırakmanın söylenmemiş kurallarını görmezden geldiler ve savaş zamanlarını asla ayarlamadılar. Aldatma, gizlilik ve acımasızlık korkaklık olarak görülmedi. [33] Baskınlar sırasında, Vikingler savunmasız oldukları için dini yerleri hedef aldılar [34] çoğu zaman bir Pagan tanrısı onuruna bu yerlerdeki din adamlarını katlettiler. [34] Baskınların ardından İskandinavya'ya geri dönen İskandinavlar, gurur ve güç sembolü olarak ganimetlerini geri getirdiler. "Viking reisleri Sigfrid ve Gorm, 882'de 'hazine ve tutsaklarla dolu gemileri ülkelerine geri gönderdiler'. [35]
Savaşçılar 11 yaşında kadar genç olabilir. [9] Viking kuvvetlerine katılmak için çeşitli temel fiziksel testler gerekliydi, ancak bu testleri geçmenin kolay olduğu düşünülüyordu. [9]
Mızrak Düzenle
Viking cephaneliğinde en yaygın silah mızraktı. Ucuz ve etkili silahlardı ve avlanırken de kullanılabilirlerdi. Geç Roma Demir Çağı'nda (MS 500'de sona erer), İskandinavlar hafif mızrakları tercih etmeleri ve hünerleriyle tanınırlardı. Viking mızrağının tahta gövdesi iki ila üç metre uzunluğundaydı. Biri fırlatmak için, diğeri ise genellikle dürtmek için kullanılan iki tür mızrak vardı. Şaftlar benzerdi, ancak mızrak fırlatma mızrakları altmışa yakınken, fırlatma mızraklarının uçları kabaca otuz santimetreydi. [2] Mızraklar bazen ara sıra yapılan deniz savaşlarında, karaya yapılan baskınlarda ve savaşta mermi silahları olarak kullanıldı. Bu kısmen Norsemen'in doğal yüksekliğine ve yapısına, o sırada Frank ve İngiliz erkeklerden daha uzun ve daha büyük olmasına bağlıydı. Mızrak popülerdi çünkü ucuzdu ve kılıçtan daha uzun erişime sahipti ve yaygın inanışın aksine onu tüm dünyada en yaygın savaş alanı silahı haline getirdi. [9]
Okçuluk Düzenle
Viking cephaneliğinde yaygın olarak kullanılan bir diğer silah da yaydı. "Savaşta okçular, atlı bir saldırıya karşı savunma yapan bir mızraklı hattın arkasında toplanırdı." [36]
Yaylar Düzenle
İrlandalı bir mezarda bulunan bir yay, porsuk ağacındandı ve uçlara doğru düzleştirilmiş yuvarlak dikdörtgen kesitli, ısıyla göbeğe doğru bükülmüş. Hedeby'de porsuk ve karaağaçtan yapılmış ya tam ya da parçalar halinde diğer yaylar bulundu. [37]
Oklar Düzenle
Viking okları, genellikle huş ağacından parçalar halinde bulunmuştur. Fletching için üç tüy kullanıldı. "Viking'in uzun okları içgüdüsel atış için kulağa çekilmek içindir, yani okçu okunu görmez ve hatta bakmaz." [38]
Balta Düzenle
Balta, İskandinavya'da çok fazla iç baskın ve savaşın yaşandığı çalkantılı Göç Çağında en yaygın silah olarak mızrağı geride bıraktı. Bir mızrak veya kılıcın çok az hasar verebileceği düşman çiftlik evlerine baskın yapmak için kullanılan ilk "kuşatma silahı"ydı. Balta, inşaat ve gemi yapımında olduğu kadar her türlü çiftlik işçiliği ve kerestecilik için yaygın olarak kullanıldı ve sonunda Viking baskınlarında kullanılmak üzere uyarlandı. [2] Baltaların boyutları, hem baskınlar hem de çiftçilik için kullanılabilen küçük el tipi geniş baltalardan, bir metreden uzun olan Danimarka baltalarına kadar değişiyordu. [39] Baltanın popülaritesi modern kültürde genellikle yanlış anlaşılır. Savaş baltası mızraktan üstün bir silah olarak görülmedi ve tarihsel kanıtlar kullanımının oldukça sınırlı olduğunu gösteriyor. Bu baltalar, büyük, kavisli bir demir bıçağa sahip ahşap bir şafta sahipti. Kafaları büyük olsa da genellikle sadece 0,8-0,9 kg ağırlığında olduğundan ve bu nedenle işin çoğunu yapmak için yerçekimine ve momentuma bağlı olmayan hafif ve hızlı silahlar olduğundan, beklenenden daha az sallanma gücü gerektiriyorlardı. [40] Baltanın bıçağın her bir ucunda eğrinin sivrildiği noktalar vardı. Bu, bir rakibi kancalamak için kullanılmasına izin verirken, aynı zamanda bir itme silahı olarak da ikiye katlandı. [41]
Balta, Vikinglerin yağmaladığı Hıristiyan topraklarının insanları için psikolojik olarak korkutucuydu. Norveç Kralı Magnus, baltasını koruyucu azizi babası Olav Haraldsson'dan miras aldı. Bu baltaya, İskandinav ölüm tanrıçasının adı olan Hel adını verdi. Hıristiyanlar bu ismi kelimeyle ilişkilendirdiler. Cehennem. Magnus'un baltası hala Norveç arması içinde tasvir edilmektedir. [40]
Kılıç Düzenleme
Kılıçlar basit ama işlevsel olmalıydı ve üzerlerinde çok az tasarım vardı veya hiç yoktu, ancak kişiye bir kılıç verildiğinde, güçlü bir bağ [ daha fazla açıklama gerekli ] silah ve sahibi arasında kuruldu. [9] Kılıcın yaklaşık 90 cm uzunluğunda, 80 cm'lik bir bıçağa ve 10 cm'lik bir kabzaya sahip olduğuna inanılmaktadır. [42] Hemen hemen her kılıç iki ucu keskindi, bu da hangi tarafın keskin olduğu konusunda endişelenmeden farklı yönlerde kesebilmeleri anlamına geliyordu. [42]
Viking Çağı kılıçları savaşlarda ve baskınlarda yaygındı. Savaş düzenden düştüğünde veya birincil silahları hasar gördüğünde ikincil silah olarak kullanıldılar. Birçok kılıç çeşidi olsa da, Vikingler genellikle 90 santimetre uzunluğunda ve 15 santimetre genişliğinde bıçakları olan iki ucu keskin kılıçlar kullandılar. [2] Bu kılıçlar, itmek yerine kesmek ve kesmek için tasarlandı, bu nedenle uç genellikle nispeten donuk bırakılırken bıçak dikkatli bir şekilde keskinleştirildi. [43]
Vikingler arasında kılıç kişisel bir nesne olarak kabul edilirdi. Savaşçılar, hayatlarını koruyan bu tür nesnelerin kimlikleri hak ettiğini düşündükleri için kılıçlarına isim verdiler. [44] Yapısına bağlı olarak bir kılıç, Viking Çağında onurun önemi nedeniyle genellikle prestij ve değerle ilişkilendirilirdi. Vikinglerin silahlarını nasıl yaptıklarına dair gerçek bir yöntem bulunamadı, ancak tek tek parçaların birbirine kaynaklandığına inanılıyor. [9] Vikingler savaşta kendi kılıçlarını kullanırken, alkışlanan ustalıklarından dolayı Frank savaş kılıçlarına ilgi duymuşlardır. [45]
Silahlar genellikle birden fazla amaca hizmet ederdi. Eğer iki kişi anlaşmazlık içindeyse, biri genellikle suçluyu sorunu çözmesi gereken bir onur düellosuna davet ederdi. [9] Bu meydan okuma ya küçük bir adada ya da işaretlenmiş bir alanda gerçekleşecekti. [9] Kenarları 9-12 ft arasında olan bir kare, karenin içine yerleştirilmiş bir hayvan derisi ile işaretlenir. [9] Her adama üç kalkan ve savaş sırasında kalkanı taşıyan bir kalkan taşıyıcısına izin verildi. Yardımcı, savaşçı için kalkanları değiştirebilir veya taşıyabilir. [9] Meydan okunan kişi, kalkanlara ilk darbeyi almaya hak kazandı. [9] Rakip, darbeyi savuşturabilir ve kendi vuruşuyla karşı koyabilir, bir seferde yalnızca bir vuruşa izin verilirdi. [9] Birinin tüm kalkanları yok edildikten sonra, bir kılıçla elinden geldiğince kendini savunmaya devam edebilirdi. [9] Bu, eğer hayvan derisine kan düşerse biri yaralanıncaya kadar devam edecekti, o zaman o kişinin serbest bırakılması ve onurunun geri verilmesi için üç mark gümüş ödemesi gerekiyordu. [9]
Savunma teçhizatı Düzenle
Pahalı oldukları için sadece en zengin Vikingler miğferleri karşılayabilirdi. [31] Her savaşçının sahip olduğu tek savunma ekipmanı bir kalkandı. [9] Kalkanın kendisi yuvarlaktı ve oval değildi, bu da [9] ile taşımayı ve hareket etmeyi kolaylaştırdı, ancak bacakları ve alt gövdenin bir kısmını açıkta bıraktı. Kalkanlar, o zamanlar var olan diğer kalkanlardan farklı olarak yumuşak ağaçtan yapılmıştır. Bu, kalkanın bükülmesine izin vermek ve sık sık kırılmalarını önlemek için küçük bir miktar vermek için yapıldı. Buna ek olarak, düşmanlarının silahları bazen kalkanın içinde sıkışıp kalıyor ve Viking'e onları öldürme fırsatı veriyordu. [9] Kalkanların içinde tutamaklar vardı ve yaklaşık 1 m çapındaydı. [31]
Vikingler Uzun Gemilerini Nasıl İnşa Edip Uzak Ülkelere Yelken Açtı - Tarih
Victor Kamenir tarafından
Paris'in büyük Viking kuşatmasından çok önce, 300'den fazla ada, Seine Nehri'nin uzunluğunu noktalıyordu, yüzyıllar boyunca insan etkisi ve doğal değişikliklerle 100'den biraz fazla azaldı. Demir Çağı sırasında, Parisi'nin Kelt kabilesi, Marne Nehri'nin Seine ile birleştiği yerden dört mil aşağı akış noktasında bir dizi adanın etrafındaki ev. Galya'yı fethettikten sonra Romalılar, eski Parisii yerleşiminin kalıntılarının üzerine Lutetia şehrini inşa ettiler. Önemli bir yol bağlantı noktasındaki konumu nedeniyle, Lutetia önemi arttı ve 4. yüzyılın sonunda Roma Batı Galya eyaletinin başkenti oldu.
Galya'ya göç eden barbarlardan korunmak için, Lutetia'da Seine kıyılarında yaşayan Keltler, nehirdeki Ile de la Cité ve Ile de St-Louis adlı en büyük iki adaya taşındılar. Romalılar, hasar görmüş binalardan toplanan taşları kullanarak 56 dönümlük Ile de la Cité'ye savunma duvarları inşa ettiler. Komşu adanın kabaca yarısı büyüklüğünde olan Ile de St-Louis, çoğunlukla otlak olarak kullanıldı ve savunmasız kaldı.
Savunma duvarları büyük ölçüde adanın ana hatlarını takip etti. İnşaatçılar duvarları su kenarına mümkün olduğunca yakın yerleştirmeye çalıştılar, ancak Ile de la Cité'nin bataklık ve çamurlu kıyıları adanın sadece yaklaşık yarısının çevrelenmesine izin verdi. Engebeli arazi nedeniyle, duvarların gerçek yüksekliği 12 ila 25 fit arasında değişerek duvarın üstünü kabaca eşit bir seviyeye yerleştirdi. Tabanda sekiz fit kalınlığında, duvarlar üstte altı fit'e kadar incelirdi. Seine Nehri, hızlı akıntısıyla, Ile de la Cité'ye demirlemiş iki köprünün nehrin iki yakasını birbirine bağladığı doğal bir hendek görevi görüyordu.
Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra, şehrin adı Civitas de Parisiis'e döndü ve sonunda Paris'e kısaltıldı. Charlemagne'nin saltanatı sırasında Paris, Frank İmparatorluğu'nun en önemli şehirlerinden biri haline geldi. Charlemagne'nin 8. yüzyılın sonlarında Saksonya'yı fethi, imparatorluğunun sınırlarını Danimarka krallıklarıyla doğrudan temas haline getirdi. 9. yüzyılın başlarında merkezi Danimarka monarşisinin çöküşü, İskandinav gemi inşasındaki yeniliklerin teşvik ettiği İskandinav genişlemesinin patlamasıyla aynı zamana denk geldi.
İskandinav korsanlarının Batı Avrupa'ya yönelik baskınları, 8. yüzyılın sonlarında İngiltere'nin kuzeybatı kıyısındaki Kutsal Lindisfarne Adası'na 793 yılında Viking Çağı'nı başlatan saldırıyla başladı. Bildiğimiz kadarıyla “Vikingler” terimi 18. yüzyılda ortaya çıkmış gibi görünüyor. Batılı çağdaşları tipik olarak İskandinav korsanlarına ve akıncılarına İskandinav veya Danimarkalılar olarak atıfta bulundu. Doğu Avrupa'da Vikingler, İsveç kökenlerinin yansıması olarak tipik olarak Rus olarak adlandırıldı. 11. yüzyılın sonlarına kadar süren Viking akınları, Batı Avrupa kıyılarından Doğu'da Karadeniz ve Hazar Denizi'ne, güneyde Akdeniz'e kadar geniş bir alana yayılmıştı. Kuzey ve Kelt Denizleri ile Manş Denizi'nin kıyı sularında seyreden Vikingler, Britanya Adaları ve Batı Avrupa'daki zengin hedefleri kolayca vurabilecek mesafedeydiler.
Vikingler, uzun gemiler olarak bilinen sığ taslak gemiler inşa ettiler. Uzun gemilerini sadece denizde değil, aynı zamanda nehir yukarı kürek çekerek büyük kara kütlelerini delmek için de kullandılar. Sadece birkaç fit derinliğindeki suyun içinden geçebilen uzun gemiler, gerektiğinde kısa mesafeler taşınabilecek kadar hafifti. Viking teknelerinin simetrik tasarımı, bir nehrin nispeten dar sınırları içinde özellikle yararlı olan bir özellik olan, dönmeden rotayı tersine çevirmelerine izin verdi. Hız ve manevra kabiliyetine vurgu yapılarak, ana tahrik kaynağı kürekti, ancak açık denizde seyahat ederken kare bir yelken eklendi.
Vikingler başlangıçta bir ila üç gemiye baskın düzenlediler, ancak güçlendikçe ve baskınları daha iddialı hale geldikçe, filoları 200 uzun gemiye ulaştı. Ancak bu büyük filolar kuraldan çok istisnaydı. Gemilerinin sığ gövde yapısı nedeniyle, Vikingler doğrudan sahillere veya nehir kıyılarına inebiliyorlardı. Bu, hızlı bir çıkışa izin verdi ve Norsemen'i en az beklendikleri yerden saldırmaya hazırladı.Başlangıçta kıyı bölgelerine baskın düzenledikten sonra, Vikingler nehirleri otoyol olarak kullanarak daha derinlere nüfuz etmeye başladılar.
Viking gemilerinin sığ gövde yapısı, Norsemenlerin uzun nehirlerini otoyol olarak kullanarak Batı Francia'nın derinliklerine girmelerini sağladı.
Baskın yapmak genç bir adamın işiydi, itibar ve zenginlik kazanmak için bir tür geçit töreniydi. Bir aile kurduktan sonra, eski Vikinglerin çoğu, İskandinavya'da geçimini sağlamanın birincil yolu olan çiftçiliğe yerleşti. İzlandalı Egil's Saga, Viking kahramanı Egil Skallagrimsson'u hem ticaret hem de baskın yürüten olarak tanımlar.
Neredeyse tüm Viking faaliyetleri, denizlerin ve nehirlerin keşfine ve navigasyonuna bağlıydı. Gemi inşası pahalıydı ve yalnızca krallar ve kontlar gibi zengin adamlar bir gemi veya gemi filosu inşa etmeyi veya satın almayı ve donatmayı göze alabilirdi. Daha az imkâna sahip olanlar, bir uzun gemide hisse satın alabilirken, imkânı olmayanlar savaşçı veya mürettebat olarak görev yaptı.
Viking Çağı'nın en parlak döneminde, tipik bir İskandinav akıncı kuvveti yaklaşık 400 adamdan oluşuyordu. Büyük filolar genellikle merkezi komutaya sahip değildi, kendi liderleriyle savaş gruplarının bir araya gelmesiydi. Günümüz komandoları tarzında hareket ederek, belirli hedeflere hızlı, sert saldırılar lehine yerel güçlerle meydan muharebelerinden kaçındılar ve yerel müdahale organize edilemeden önce gözden kayboldular. Açık bir alanda savaşmak zorunda kaldığında ve savaş onlara karşı devam ederken, bir Viking savaş grubu yol verir ve dağılır, sakatlayıcı kayıplardan kaçınır ve farklı bir yerde yeniden şekillenirdi.
Annals of St. Vaast'a göre, 882'de Franklardan oluşan bir yardım kuvveti, "kendilerini bir ormana adayan ve oraya buraya dağılan ve sonunda gemilerine çok az kayıpla dönen" Vikingleri takip etti. 10. yüzyılda Arras'taki St. Vaast Manastırı tarafından.
Belirli bir süre bir yerde kaldıklarında, Vikingler nehir adalarında veya kolayca savunulabilir nehir kıyılarında kamp kurdular. Uzun gemiler at taşımak için tasarlanmadığından, Norsemen yerel sakinlerden atları ele geçirdi veya satın aldı. Atlar, iç kesimlere baskın yapmalarına izin verdi.
Bir Viking baskınının asıl amacı, taşınabilir değerli eşyaları ve köleleri taşımaktı. Bir kasabayı yağmalamaktan kurtarmak karşılığında altın, gümüş veya yiyecek haraç talep etmek Vikingler için yaygın bir taktikti. Bir yerde yağma topladıktan sonra Vikingler sık sık başka bir yere yelken açtılar. Burada ganimetlerini yerel halkla değiş tokuş edecekler ve hattın ilerisindeki baskınlara geri döneceklerdi.
Vikingler, hatırı sayılır bir servete sahip oldukları için düzenli olarak kiliseleri ve manastırları hedef aldılar. Dini kurumların iyi bilinen kırılganlıkları onları çekici hedefler haline getirdi. Bu dini kurumları yağmalama sürecinde, Norsemen ayrım gözetmeksizin keşişleri ve din adamlarını katletti. Hıristiyan savaşçılar çoğunlukla kiliseleri ve kutsal yerleri rahatsız etmeden bırakırken, pagan Norsemen bu tür kısıtlamalara sahip değildi.
Charlemagne imparatorluğuna ilk Viking saldırısı 799'da geldi. Charlemagne, ertesi yıl Seine Halici'nin kuzeyinde bir savunma sistemi kurarak karşılık verdi. Franklar, önemli kıyı bölgelerini güçlendirdi ve nehir ağızlarında düzenli gemi devriyeleri gerçekleştirdi. Bu başlangıçta Viking nehir baskınlarını önlemeye yardımcı oldu.
Charlemagne'nin 814'te ölümünden sonra imparatorluğu üç oğlu arasında bölündü. Soyları arasındaki güç mücadelesi, Frankların savunma kaynaklarının tüm ağırlığını Viking tehdidine karşı getirmesini engelledi. 9. yüzyılın ortalarında, Vikingler Fransa'nın kuzey kıyılarının büyük bir bölümünü sıkı bir şekilde kontrol ettiler ve Seine ve Loire Nehirleri boyunca düzenli olarak baskın düzenlediler.
Vikingler sonunda düzenli olarak baskın yaptıkları topraklarda geniş toprak parçalarını kolonileştirmeye başladılar. 9. yüzyıldan başlayarak İngiltere, İrlanda, Hollanda, İskoçya ve kuzey Fransa'da yerleşimler kurdular. Yerel yöneticiler sık sık güçlü Viking reisleriyle anlaşmalar yaptılar, arazi bağışları verdi ve Viking paralı askerlerini işe aldı. Frank toprakları arasındaki bazı ölümcül çatışmalarda, Viking savaş grupları her iki tarafta da görev yaptı.
Kont Odo'nun Paris'in savunmasını başarılı bir şekilde yönetmesi, askeri itibarını sağlamlaştırdı ve nihayetinde Batı Frank tahtına geçmesine yol açtı.
Vikingler, Loire Nehri'nden modern Belçika'nın güneyine kadar uzanan kuzeybatı Frank bölgesi olan Neustria'da özellikle güçlü bir varlık oluşturdular. Rollo adındaki güçlü bir Viking reisi, Seine halicini ve iç kısımda 50 mil kadar bölgeyi kontrol ediyordu. Bu, Paris'i kolay bir vuruş mesafesine koydu.
Paris'e ilk Viking saldırısı, 845'te savaş şefi Reginherus'un altında gerçekleşti. Şehri yağmaladıktan sonra Vikingler, Batı Francia Kralı II. Charles'ın altın ve gümüş olarak yaklaşık 5,200 poundluk fahiş bir fidye ödemesinden sonra geri çekildiler. Vikingler 860'larda üç kez daha geri döndüler, ancak çevredeki kırsal bölgeleri yağmalarken ve kiliseleri yakarken yeterli rüşvetle satın alındıktan sonra geri çekildiler.
Charles bunun yerine Vikinglerle savaşmaktan kaçındı, kaynaklarını Seine ve diğer nehirler boyunca Viking gemilerinin geçişini engelleyecek tahkimatlar inşa etmeye yönlendirdi. Batı Francia Kralı, 864'teki Pistres Fermanı'nda, baskınlara karşı Fransa'daki kilit noktaların güçlendirilmesi gereğini detaylandırdı. Büyük nehirlerdeki tüm kasabalarda Viking gemilerinin bu nehirlerin ötesine geçmesini önlemek için müstahkem köprüler inşa edilmesini emretti.
Buna ek olarak, Kel Charles, tüm güçlü kuvvetli erkeklerin işgalcilere karşı hizmet için rapor vermelerinin gerekli olduğu lantweri sistemini yeniledi. Kral, halkının Norsemen ile silah ve at ticaretini yasakladı. Vikinglerle at satmayı veya takas etmeyi ölümle cezalandırılabilecek bir suç haline getirdi.
Viking baskınlarının modeli, 885'te başka bir büyük Norsemen ordusunun Paris'e gelmesiyle değişti. Kral Alfred'in Büyük Britanya'daki son Anglo-Sakson krallığı Wessex, Viking saldırısına direnirken, Northumbria, Mercia ve Doğu krallıklarının büyük bir kısmı Anglia, güçlü Viking liderleri arasında bölündü ve Danelaw adı verilen geniş bir bölge oluşturdu. Fethedilecek yeni bir karlı bölge olmadığından, henüz servetlerini kazanmamış olan Viking savaş grupları, dikkatlerini Avrupa kıtasına çevirdi.
Büyük bir Viking kuvvetleri koalisyonu, Batı Francia'ya karşı geniş çaplı bir kampanyaya hazırlanmak için Temmuz 885'te Rollo tarafından kontrol edilen bölgede toplandı. Ana güçler, birkaç küçük grubun katıldığı bir başka güçlü şef olan Rollo ve Earl Sigfred'e aitti. Ne Rollo ne de Sigfred, toplanan konağın genel komutasında değildi. Birleşik Viking kuvvetleri önce Rouen'i yağmaladı, ardından şehrin 10 mil güneydoğusunda Seine Nehri üzerindeki müstahkem bir köprü olan Pont-de-l'Arche'a doğru ilerlediler. Neustria Uçbeyi Kont Ragenold komutasındaki küçük bir Frank birlikleri, Vikinglere karşı koymak için köprüde toplandı. Vikingler, 25 Temmuz 885'te Pont-de-l'Arche'da Frankları sağlam bir yenilgiye uğrattı. Ragenold keskin bir çatışmada öldürüldü.
Kasım ayı başlarında Rouen'deki güçlerini sağlamlaştırdıktan sonra tekrar harekete geçen Vikingler, karadan ve nehirden Oise Nehri'nin Seine'ye katıldığı müstahkem köprüye ilerlediler. Oise üzerindeki köprüyü kolayca ele geçiren Vikingler, Paris'e devam etti. Paris'e yaklaştıkça, yerliler evlerinden daha derinlerde güvenli bir yere kaçmaya ya da Ile de la Cité'de Paris surlarının arkasına sığınarak değerli eşyalarını ve yiyeceklerini yanlarında getirmeye başladılar.
Paris'e sığınan mülteciler arasında Abbo Cernuus adında genç bir Benediktin keşişi de vardı. Abbo, St-Germain-des-Prés Manastırı'nda bir keşişti. Seine ve Loire arasındaki bölgeden geldi ve kuşatma sırasında Paris'teydi. On yıl sonra Abbo, 885-886'da Paris'te meydana gelen olayları anlatan Bella Parisiacae Urbis adlı kapsamlı bir Latin şiiri yazdı. Ayet bazen abartılı, süslü ve şatafatlı olsa da, Abbo yine de olaylar hakkında yalnızca bir tanık tarafından sağlanabilecek birçok önemli ayrıntı sağlar.
25 Kasım 885'te ya da yaklaşık olarak Paris'ten önce, Rollo ve Sigfred komutasındaki Vikingler, nehir yukarı iki alçak surlu köprü tarafından engellendi. Adayı güney kıyısına bağlayan daha kısa köprü olan Petit Pont ahşaptan yapılmıştır. Köprü başı ahşap bir kule olan Petit Chatelet tarafından güçlendirildi. Grand Pont olarak bilinen daha uzun kuzey açıklığı, uzunluğu boyunca mazgallarla taştan yapılmıştır. Köprü başı, yalnızca kısmen tamamlanmış olan taş Grand Chatelet tarafından korunuyordu. Bununla birlikte, temelleri sağlamdı ve sağlam temellere dayanıyordu. Şehir duvarlarına monte edilmiş mancınıklar ve balistalar, Seine Nehri'nin her iki kanalı boyunca Ile de la Cité'ye ulaşmaya çalışan herhangi bir gemiyi ateşe verebilir.
Paris Kontu Odo ve St. Denis Piskoposu Gauzlin, Kral Charles adına Paris'in savunmasını yönetti. Odo, babası Anjou Kontu Güçlü Robert, 2 Temmuz 866'da Loire'nin sağ kıyısındaki Brissarthe'de Viking-Breton akıncılarının bir kuvvetiyle yaptığı çatışmada öldürülen deneyimli bir savaşçıydı. Gauzlin, küçük kardeşi Louis ile 858'de yakalandığı için Vikingleri sevmiyordu. Norsemen, önemli bir fidye karşılığında esirlerini serbest bıraktı.
Paris'i savunan kuvvet yetersizdi. Abbo'ya göre, bir avuç soyluya ek olarak, yaklaşık 200 asker vardı. Büyük ihtimalle sadece savaş için eğitilmiş askerleri sayıyordu. Bunu akılda tutarak, yerel milislerden hafif silahlı mızrakçılar ve tatar okçuları da olabilirdi. Bu adamlar, ayakta nöbet tutmak ve malzeme taşımak gibi sıradan görevleri yerine getirirlerdi.
Norsemen'in Paris'e bir yıl süren saldırısı, Vikinglerin hızlı bir baskın yerine resmi bir kuşatma yürüttüğü ilk seferdi.
Vikinglerin Paris'i tehdit ettiği ortaya çıktığında, hazırlıklar ciddi bir şekilde başladı. Abbo, "Çünkü oklar çok aceleyle keskinleştirildi, onarıldı, dövüldü ve kalkanlar düzeltildi, hatta eski kollar restore edildi" dedi. Abbo'ya göre, "Yedi yüz yüksek pruvaya sahip gemi ve çok sayıda daha küçük gemi, çok sayıda küçük gemiyle birlikte" 40.000 Norsemen taşıyan Seine Nehri'ne çıktı. Yine de daha doğru bir tahmin, Viking ordusunun 300 gemide seyahat eden 12.000 kişiden oluştuğudur.
Paris'ten haraç talep etmek yerine, Rollo ve Sigfred başlangıçta Seine Nehri'nden ücretsiz geçiş talep etti. "Bu şehrin çok ötesine geçebilmemiz için bize rıza ver," dediler. "Onda hiçbir şeye dokunmayacağız, koruyacağız ve koruyacağız." İsteklerine ağırlık eklemek için Vikingler, serbest geçiş reddedilirse Paris'e saldırmakla tehdit ettiler. Tehditlerden etkilenmeyen yardımcı komutanlar Odo ve Gauzlin, Vikingleri barındırmayı açıkça reddetti.
Geçişi reddedilen Vikingler, 26 Kasım'da saldırdı. Savunucuları tek ve şiddetli bir saldırıyla boğmaya çalıştılar. Kılıç ve baltalarla donanmış Vikingler, iki köprüyü koruyan kulelere saldırdı. Savunanlara ok yağdıran nehirdeki uzun gemilerdeki Viking okçuları tarafından destekleniyorlardı. Başka bir büyük Viking topluluğu, Ile de la Cité'ye indi ve şehir surlarına tırmanmaya çalıştı.
Başta kuleler olmak üzere şehrin her yerinde şiddetli çatışmalar yaşandı. Teknelerde cesur Viking okçuları, savunucular kulelere takviye koştu. Özellikle Grand Chatelet'te ağır çatışmalar başladı. Kapıları kıramayan bir grup Viking, kulenin tabanına kazmalarla saldırdı. Abbo, "savunucuların hepsi birbirine karıştırılıp bir fırında sıcak sıvı haline getirilen yağ, balmumu ve zift ile servis ettiler" diye yazdı. Alevler içinde kalan Vikingler yerde kıvranırken, diğerleri alevleri söndürmek için nehre atladı. Savunmacılar kulenin dibindeki saldırgan kalabalığın üzerine oklar atıp taşlar atarken, Grand Chatelet'teki savaşa daha fazla Viking katıldı.
Vikingler, hiçbir yerde tutunamadıkları birkaç saatlik savaşın ardından geri çekildiler. Ölülerini de yanlarına alarak geri çekildiler. Vikinglerin kampanya sırasında yanlarında bazı kadın aile üyeleri vardı ve kadınlar, erkeklerini geri çekildikleri için hecklemeye başladılar. Abbo, “[kadınların] kaba ağızları onları kulenin dibine yakın kendi kubbeli fırınlarını yapmaya ittiğinden” bazı Vikingler Grand Chatelet'e yönelik saldırıyı yeniledi ve kapısını ateşe vermeye çalıştı. Saldırganlar kulenin temelinde bir gedik açtılar ancak savunmacıların kararlı direnişine karşı giremediler. Aynı şekilde, Ile de la Cité'deki surlara saldıran Vikingler de gemilerine binip geri çekildiler. Savunmacılar, Grand Chatelet'in üst katını gece boyunca ahşap kalaslar kullanarak tamamladılar.
Sonraki birkaç gün boyunca, Vikingler büyük bir ağacı kestiler ve bunları üstten kapaklı tekerlekli bir çerçeveye monte edilmiş bir koçbaşına dönüştürdüler. Koç tamamlandıktan sonra Vikingler, koç çerçevesinin üst koruması altında ve büyük tekerleklerinin arkasında siper alarak Grand Chatelet'e doğru ilerlediler. Aynı zamanda, daha fazla Viking gemilerinden adaya indi ve surlara saldırdı. Kont Odo ve Piskopos Gauzlin, savaşın ortasındaydı. Adamlarına cesaret verici bir şekilde bağırdılar. Onların varlığı paniği önledi. Şehir duvarından bir yay fırlatan Gauzlin, bir Viking okuyla hafifçe yaralandı. En iyi çabalarına rağmen, Paris'e yönelik ikinci Viking saldırısı da başarısız oldu.
Paris'in fırtına ile alınamayacağını kabul eden Vikingler, uzun süreli bir kuşatma için yerleştiler ve erzak için daha derinlere baskın yapmaya başladılar. Aralık ayı başlarında, nehrin sağ tarafında, günümüzün Saint-Denis banliyösünde kalıcı bir kamp kurdular. Kampları taş ve toprak surlarla ve keskin kazıklarla dolu derin bir hendekle korunuyordu.
St-Germain-des-Prés Manastırı'nı yağmaladıktan sonra Vikingler burayı atları için bir ahıra çevirdiler. Ayrıca Petit Chatelet'i ablukaya almak için nehrin sol tarafında bir karakol kurdular. Bir çekirge sürüsü gibi, Vikingler kırsal bölgeyi soydular. Bu süreçte, ellerine düşme talihsizliği yaşayan yerel sakinleri ayrım gözetmeksizin öldürdüler.
Abbo, “Danimarkalılar yağmalandı, yağmalandı, katledildi, yakılıp yıkıldı” diye yazdı. "Silahlardaki adamlar, kaçma hevesiyle ormanı aradılar. Kimse kalmamış, herkes kaçmış.” Abbo, kırsal kesimdeki insanların Vikinglere karşı hiçbir muhalefet göstermemelerinden ve istedikleri zaman yağmalamalarına izin vermelerinden yakındı. "Danimarkalılar, bu güzel diyarda muhteşem olan her şeyi, bu ünlü bölgenin gururu olan her şeyi gemilerine alıp götürdüler."
Büyük Paris Kuşatması sürerken, Vikingler iki ek koç inşa ettiler ve Abbo'nun mangonel ve mancınık olarak tanımladığı kuşatma silahları yapmaya başladılar. Ayrıca kiliselerden birinden bir çan kulesini çıkardılar ve onu yarıklarından ok atarak hareketli bir kule olarak kullandılar. Abbo, Frankların Vikinglere kendi savunma silahlarını ateşleyerek bu çabalara müdahale etmeye çalıştıklarını söylüyor. “Sonra kuleden bir cirit fırlatıldı, büyük bir güç ve doğrulukla vuruldu” diye yazdı.
Vikinglerin kuşatma motorlarına sahip olup olmadığı tartışma konusu. Muhtemelen Anglo-Saksonlara ve Franklara karşı yürüttükleri çeşitli kampanyalar sırasında kuşatma motorlarına maruz kalmışlardı. Uzun gemilerinin sığ draftı ve nehrin yukarısına baskın yapma niyetleri nedeniyle, Rollo ve Sigfred'in yanlarında kuşatma topçuları getirmesi pek olası değildir. Bunun yerine, onları sahada inşa etmek için ayrıntılı çalışma grupları olurdu. Vikinglerin kuşatma sırasında inşa ettikleri kuşatma silahları, taş duvarları yıkabilen burulma gücüyle çalışan onagerler veya balistalar değil, basit bir tasarıma sahip olacaktı. Bu tür silahlar kuzey Avrupa'ya 12. yüzyılın sonlarına kadar ulaşmadı.
Erken Orta Çağ'daki çoğu tahkimat toprak ve ahşaptan yapılmıştır ve genellikle yangın ve madencilikle yıkılırdı. Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra, Avrupa'da kuşatma makinesi inşa etme becerileri büyük ölçüde kullanılmaz hale geldi ve yalnızca en kaba biçimler vardı. Vikingler tarafından bilinen kuşatma motorları, büyük olasılıkla, orta çağda hiçbir motor burulma gücüne bağlı olmadığı için, temelde sapan perrier motorları ve dev tatar yayları olan Roma topçu silahlarının torunlarıydı. Abbo tarafından kullanılan "mangonel" terimi, "savaş motoru" anlamına gelen Yunanca "magganon" kelimesinden türetilmiştir. Terim, onager ve balista da dahil olmak üzere herhangi bir taş fırlatan mancınık ile sıklıkla birbirinin yerine kullanılır.
Vikingler bir dizi kuşatma silahı inşa ettikten sonra başka bir saldırı başlattılar. Abbo, "Şehre binlerce çömlek erimiş kurşun fırlattılar ve köprülerdeki kuleler mancınıklarla yıkıldı" diye yazdı. Hem kıyı boyunca hem de nehirden yapılan yeni saldırı Grand Chatelet ve Grand Pont'a yapıldı. Grand Chatelet'e saldıran Vikingler bir testudo oluşturdular. Abbo, “Hayatı koruyan bir kasa oluşturmak için yukarıda tutulan boyalı kalkanların arkasına ilerlediler” diye yazdı. “Hiçbiri kafasını onun altından kaldırmaya cesaret edemedi. Yine de altında sürekli darbeler hissettiler.”
Savunucular tekrar tehdit altındaki bölgelere koştu ve savunma ateşi saldırganlara büyük zarar verdi. Abbo, “Şehre giden hiçbir yol insanların kanıyla lekelenmedi” diyor. Yağmalanmış manastırlardan çok sayıda Frenk keşiş, Paris savunucuları arasında savaştı. Abbo, saldırı sırasında bir Viking savaşçısının ağzına bir okla vurulmasıyla ilgili bir olayı anlattı. İkinci bir adam ona yardım etmek için koştu ve sırayla vuruldu ve sonra üçüncü bir adam aynı kaderi paylaştı ve yoldaşları etraflarında bir kalkan duvarı oluşturdular ve onları kendi okçularının koruyucu ateşi altında güvenli bir yere çektiler. Abbo, Viking oklarının zehirli olduğunu kaydetti. Birkaç saat süren savaşın ardından bu saldırı da söndü.
Grand Chatelet kulesinin tepesindeki Parisli savunucular, saldıran Norsemen'in üzerine ok ve taş yağdırıyor.
Aralık ayı boyunca ve Ocak 886'ya kadar, öncelikle Grand Chatelet'e yönelik periyodik saldırılar devam etti. Saldırılar arasındaki boşlukta, savunucular kulenin etrafına hendekler kazdılar ve Vikinglerin koçlarını pozisyonlarına sürüklemeyi zorlaştırarak kullanışlılığını azalttı. Koçların yaklaşmasını kolaylaştırmak için, bir grup Viking kuleye saldırırken, diğerleri hendekleri enkaz, hayvan leşleri ve yakalanan Frankların cesetleriyle doldurmaya başladı.
Çarpan koçlara daha fazla karşı koymak için, savunucular koçun kütüğünü hareketsiz hale getirmek için kullandıkları sözde koç yakalayıcılar inşa ettiler. Abbo, "[Bu] sert ahşaptan yapılmış, her biri en uçta keskin bir demir dişle delinmiş, Danimarkalıların kuşatma motorlarına hızla saldırmak için yapılmış," diye açıkladı.
Viking saldırıları da Frank ağır silahlarından ateş aldı.Franklar da kalın kalaslar kullanarak mangoneller inşa ettiler. Abbo, bu ölüm ve yıkım aletlerinin "acımasızca inen, aşağılık Danimarkalıların alçakgönüllü barınaklarını tamamen paramparça eden büyük, devasa taşları fırlattığını" yazdı.
Grand Chatelet'i alamayan Vikingler, Grand Pont Köprüsü'ne karşı yeni bir taktik uyguladılar: 2 Şubat 886'da şehrin kısa bir mesafesine üç gemiyi taşıdılar ve onları tekrar nehrin yukarısına yerleştirdiler. Vikingler daha sonra bu gemileri yakacak odunla doldurdu ve ateşe verdi. Abbo, "Alevler saçan bu gemiler, doğudan batıya doğru sürüklenmeye başladılar ve nehir kıyısı boyunca gergin halatlar tarafından yönlendirildiler ve çekildiler" diye yazdı. “Düşman ya köprüyü ya da kuleyi yakmayı umuyordu.”
Kont Odo, Paris'i kuşatan Vikinglere karşı bir sorti yapar. Franklar genellikle geceleri Viking karakollarına saldırmak ve sorguya çekilen ve ardından idam edilen mahkumları geri getirmek için dışarı çıktılar.
Abbo, itfaiye gemilerinin “yüksek bir taş yığınına çarptığını, böylece köprüye zarar gelmediğini” yazdı. Savunucular nehirden gelen suyla yangınları söndürdüler ve daha sonra hulkları uygun gördükleri şekilde kullanmaya devam ettiler. Köprüye yapılan saldırı sırasında Vikingler koçları korumasız bıraktılar, bu yüzden Franklar Grand Chatelet kulesinden fırladılar ve ikisini ele geçirip yok ettiler.
Paris kuşatması kış boyunca sürdü ve yağmurlar kamplarında toplanmış kuşatmacıların sefaletini artırdı. 6 Şubat gecesi, yağmurla şişmiş Seine Nehri kıyılarını taştı ve ahşap Petit Pont'un köprü destekleri başarısız oldu ve Petit Chatelet kulesi sol kıyıda izole edildi. Ertesi sabah Vikingler, sadece bir düzine Frank tarafından savunulan savunmasız ahşap kuleye güçlü bir saldırı başlattı. Savunmacıların oklarına göğüs geren Vikingler, saman yüklü bir vagonu kuleye doğru itti ve onu ateşe verdi. Savunucuların onu bastırma girişimlerine rağmen, yangın yayıldı ve Frankları yıkılan köprünün kalıntılarına geri çekilmeye zorladı. Savunucular, köprü başında kılıçlarla dolu küçük bir kalkan duvarı oluşturdular ve ölümüne bir savaşa hazırlandılar.
Vikingler, Franklar fidye için tutulmak üzere teslim olurlarsa onları bağışlayacağına söz verdiler. Aksi takdirde kesin bir ölümle karşı karşıya kalan 12 savunucu silahlarını bıraktı. Eriveus adlı bir Frank'in önemli bir kişi olduğuna inanan Vikingler, fidye niyetiyle onu iplerle bağladılar. O kadar şanslı olmayan diğerleri, onları tutanlar tarafından kılıçtan geçirildi. Yoldaşlarının katledildiğini gören Eriveus, kaderlerini paylaşmak istedi. Vikingler ertesi gün onu öldürerek onu mecbur ettiler. Daha sonra yanmış kulenin kalıntılarını yıktılar ve katledilen savunucuların cesetlerini nehre attılar.
Petit Pont engelinin kaldırılmasıyla, huzursuz Earl Sigfred adamlarını Seine Nehri'nde büyük bir operasyona aldı ve Troyes'den Le Mans'a kadar Paris'in güneyindeki Frank iç kesimlerinde geniş bir alana baskın düzenledi. Sağ kıyıdaki Viking kampının terk edildiğine inanan St. Denis Manastırı'ndan Abbot Ebolus, kampı yok etmek ve yağmalanmış evini kurtarmak için küçük bir asker birliği ile Grand Pont'u geçti. Ama Rollo ve adamları hâlâ kamptaydı ve Ebolus aceleyle Paris'e geri çekilmek zorunda kaldı.
Sigfred'in ayrılmasıyla kuşatanların sayısı azalırken ve Paris çevresinde seyrek olarak devriye gezilirken, Kont Odo, yardım talepleri ile düşman hatları üzerinden birkaç haberci göndermeyi başardı. İtalya'da kampanya yürüten Kutsal Roma İmparatoru Şişman Charles'a ve üst düzey askeri komutanı Fulda Kontu Heinrich'e yardım istedi. Saksonya Uçbeyi olarak Heinrich, Doğu Francia'daki kıdemli Carolingian komutanıydı ve yakın geçmişte Vikinglere karşı birkaç başarılı kampanya yürütmüştü.
Odo'nun yardım çağrısına yanıt veren Kont Heinrich, Mart 886'da Paris kuşatmasına geldi. O ve adamları, sert hava koşullarında zorunlu bir yürüyüş yapmaktan bitkin düştüler. Heinrich, Frank birliklerini Viking kampına sürpriz bir gece saldırısı düzenledi, ancak geri püskürtüldü. Birkaç gün daha rasgele çarpışmalardan sonra, Heinrich Saksonya'ya çekildi.
Kont Heinrich'in ayrılmasından kısa bir süre sonra Sigfred Paris'e döndü ve adamlarını kuşatmaya ekledi. Heinrich'in kuşatmayı kaldırma konusundaki başarısız girişimi ve Sigfred'in dönüşü, savunucuların morali üzerinde anlaşılır bir olumsuz etki yarattı. Mart ayı sonlarında, Odo ve Gauzlin Viking liderleriyle müzakerelere girmek zorunda kaldılar, ancak Odo ile müzakereler, Vikingler görüşmeler sırasında onu kaçırmak için başarısız bir girişimde bulununca dağıldı. Buna rağmen, Gauzlin müzakerelere devam etti ve Sigfred ile ayrı bir anlaşmaya vardı. Anlaşma, kilisenin Sigfred'e St-Germain-des-Prés Manastırını boşaltması ve Paris kuşatmasını bırakması için 60 pound gümüş ödemesini şart koşuyordu. Abbo, anlatımında kilisenin dini otoritesi ile Odo'nun idari otoritesi arasında bir ayrım yapmış görünüyor.
Gauzlin'in haraçları uygun bir zamanda geldi, çünkü Vikingler uzun kuşatmalar için mizaca sahip değildi ve moralleri önemli ölçüde düşmüştü. Gümüşü ele geçirdikten sonra, Sigfred savaşçılarını daha fazla yağma aramak için iç kısımlara götürdü.
Rollo, Seine Nehri üzerinde kalıcı bir varlık kurmak istediği için Paris kuşatmasına devam etti. Grand Chatelet'e karşı bir saldırı daha gerçekleştirdi, ancak saldırı püskürtüldü. Kuşatma uzadıkça, Paris'teki durum, birçok Parisliyi alıp götüren bir veba salgınıyla korkunç bir hal aldı. Bunlardan biri de 16 Nisan 886'da vebaya yenik düşen Gauzlin'di.
Mayıs 886'nın sonlarında, Odo'nun kendisi Paris'ten kaçtı ve savunmadan sorumlu Abbot Ebolus'u bıraktı. Savaşan başrahip komutasındaki savunucular, Viking nöbetçilerine ve ileri karakollarına karşı sık sık gece saldırıları düzenlediler ve bazen sorgulandıktan sonra idam edilen mahkumları geri getirdiler.
Kont Odo, Haziran 866'da Montmartre yönünden gelen küçük bir taze birlik ve bazı malzemelerle Paris'e döndü. Danimarkalılar onun yaklaşmasını engellemeye çalıştılar, ancak Grand Chatelet'ten gelen bir saldırının yardımıyla Odo ve adamları Paris'e kadar savaşmayı başardılar.
Batı Frank Kralı Şişman Charles, Vikinglere haraç olarak 700 pound gümüş ödedi ve onları isyancı Burgonyalıları yağmalamaya gönderdi.
Vikingler yaz boyunca ve sonbahara kadar Paris'e ara sıra saldırılar düzenlediler. Kral Şişman Charles, Ekim 886'da çeşitli topraklardan çekilmiş büyük bir birliklerle geldi. Paris savunucularını üzecek şekilde, kral Vikinglere saldırmadı, Montmartre tepelerinde kendi kampını kurdu ve Rollo ile müzakerelere başladı. Şişman Charles, kuşatmayı kaldırıp geri çekilirse, Rollo'ya Sigfred'le paylaşması için 700 pound gümüş sözü verdi. Miktar önemli olduğundan, Charles parayı toplamak için 887 Mart'ına kadar talep etti. Bu arada Charles, Vikinglere, otoritesine isyan eden Burgonya Dükalığı'nı yağmalamak için serbest geçiş sözü verdi.
Burgundy'de birkaç ay süren seferden sonra, bu süre zarfında Sens'i başarısız bir şekilde kuşattılar, Rollo ve Sigfred 886'nın sonlarında Paris'e döndü. Sözüne sadık kalarak, Kral Charles haraç ödedi ve Vikingler sonunda Paris'ten çekildi. Sigfred, daha sonra savaşta öldürüldüğü Friesland'a taşındı.
Rollo çok daha iyi sonuç verdi. Parasal haraçlara ek olarak, Şişman Charles Rollo'ya aşağı Seine Nehri boyunca bir arazi hibesi verdi. Rollo, Rouen'i üssü yaptı. Diğer Viking şeflerine verilen benzer arazi hibeleri sonunda yerlilere geri dönerken, Rollo'nun arazi hibesi yürürlükte kaldı. Kontrolü altındaki bölge, Normanlar olarak bilinen Norsemen'in ülkesi olarak biliniyordu. Bu bölge kısa süre sonra Normandiya Dükalığı oldu. Rollo'nun soyu ve takipçileri Danimarkalılardan daha fazla Fransız oldu ve Rollo'nun doğrudan soyundan William the Conqueror, 11. yüzyılda İngiltere'yi yönetmeye geldi.
Vikinglere karşı utanç verici teslimiyetlerinden dolayı Frank soyluları ve ileri gelenleri tarafından nefret edilen Kral Şişman Charles 13 Ocak 888'de öldü. Paris'in savunmasındaki rolüyle ünü büyük ölçüde artan Kont Odo, kısa bir süre sonra tarafından kral seçildi. krallığın soyluları. Odo, Şubat 888'de Batı Francia kralı olarak taç giydi. Bir Viking kuvveti o yaz Paris'i tehdit ettiğinde, Odo'nun birlikleri, 24 Haziran 888'de Montfaucon Ormanı'nda onu yendi. Sonraki çeyrek yüzyıl boyunca, Viking savaş çeteleri Paris'in yakınlarında ortaya çıktı. Paris birkaç kez daha, ama şehre asla saldırmadılar.
Viking gemileri
Viking gemileri olmadan - Viking yaşı yok
Viking gemileri olmasaydı, Viking Çağı olmazdı. İskandinav destanları, skaldik şiir ve çağdaş yabancı kaynaklar Viking uzun gemilerini muhteşem deniz gemileri olarak tanımlar.
Uzun gemilerin denize elverişliliği, Norsemenlerin denizcilik ve denizcilikteki ustalığıyla birleştiğinde okyanusu fethetmelerini mümkün kıldı.
Denizcilik, İskandinav toplumunun önemli bir unsuruydu ve uzun gemiler yaşamlarında hayati bir rol oynadı. Denizle olan yakınlıkları, dalgalar için 150'den fazla kelime ile İskandinav diline bile yansır. Hatta krallarını ve reislerini son yolculuklarında taşıyacakları uzun gemilere gömdüler.
Ejderha gemileri belli bir öneme sahip gemilerdi. Pruvada taşınan güzelce dekore edilmiş oymalar, gücü simgeliyordu ve düşmanlarına korku salmanın yanı sıra İskandinav mitolojisindeki korkunç deniz canavarlarını savuşturuyordu.
Viking Çağı boyunca, yolculuğun amacına bağlı olarak - ticaret veya baskın - geniş bir yelpazede farklı uzun gemiler kullanıldı. Kıyıdaki nehir gemileri küçük ve manevra kabiliyetine sahipti, çoğunlukla doğuya doğru hareket eden nehirlerde kullanılıyordu. Açık denizde geçiş için tasarlanan yük gemileri sağlam ve genişken, tipik savaş gemisi uzun ve dardı - hem kürek hem de yelken için tasarlanmıştı.
Pek çok uzun gemi zamanın testinden sağ çıkmadı. Vikingler, uzun gemilerini nasıl inşa ettiklerine veya nasıl inşa ettiklerine dair neredeyse hiçbir ipucu bırakmadılar.
yelken açtılar veya kürek çektiler. Yazılı kaynaklar, kaya oymaları ve arkeolojik bulguların tümü, Vikinglerin farklı amaçlar için çok sayıda farklı türde uzun gemi inşa ettiği gerçeğine işaret ediyor.
Bir uzun gemi, 100'den fazla kürekçiden oluşan bir mürettebatı taşıyabilir ve yaklaşık 10 deniz mili sürebildiği tahmin edilmektedir. Hızla yelken açmak ve uzun mesafeleri kat etmek, evlerinden çok uzaklara seyahat etmelerine izin verdi. Örneğin, Kuzey Denizi'ni İskandinavya'dan İngiltere'ye geçmek sadece birkaç gün sürdü.
En büyük yük gemisi sığır taşıyacak kadar büyüktü ve İzlanda'ya atları getiren Vikinglerdi.
Daha küçük uzun gemilerin 10 kişilik bir mürettebatı vardı ve hatta bir portage üzerinden taşınabilirdi. Çoğunlukla Avrupa ve Küçük Asya'yı keşfetmek için önemli olan iç su yollarında seyahat etmek için kullanılıyorlardı.
Kürekler ve yelken, Viking uzun gemilerini uygun hava koşullarına daha az bağımlı hale getirdi. Uzun gemiler, Vikinglerin ufkun ötesine bakmalarını ve bilinen dünyalarının sınırını keşfetmelerini mümkün kıldı.
Myklebust – Vikinglerin Gemileri Yaktığının Kanıtı
İskandinav Mitolojisi ile ilgili dekor bazen Viking uzun teknelerine dahil edildi
1874'te Norveç'te bir çiftlikte büyük bir mezar höyüğü keşfedildi ve kazılar sonucunda Norveç topraklarında şimdiye kadar kazılmış en büyük Viking gemisi olduğu ortaya çıkan şeyin kalıntıları bulundu.
Myklebust gemisinin bilindiği gibi, 98 fit (30 metre) uzunluğunda ve 21 fit (6,5 metre) genişliğinde olduğuna inanılıyordu.
Bilim adamları, Myklebust gemisinin, bilim adamları tarafından Fiyortların Kralı Audbjorn olduğu (İskandinav destanlarında bahsedilir) olduğu teoriye göre, önde gelen bir Viking lideri için ayrıntılı bir cenaze töreninin parçası olarak yakıldığını belirlediler.
Devasa bir kül yatağı, perçinler (ahşap kalasları birbirine bağlamak için) ve metal kalkan çıkıntıları, geminin etkileyici boyutlarını hesaplamak için dikkatlice analiz edildi.
8. ve 9. yüzyıllarda Norveç'te ölü yakma törenlerinin bir parçası olarak gemilerin yakılması alışılmadık bir durum değildi. Myklebust gemisinin yalnızca Viking Çağı'nda yakılan en büyük gemi değil, büyük olasılıkla sonuncusu olduğuna inanılıyor. [1]
Vikingler hiç Doğu'dan insan gruplarıyla savaştı mı? Bakın Vikingler Hiç Samuraylarla Savaştı mı? daha fazla öğrenmek için.
Vikingler dünyayı nasıl gezdi
Bugün, vahşi atalarımızın, Kolomb Amerika'yı keşfetmeden yüzyıllar önce Atlantik'te yollarını nasıl buldukları biraz gizemli görünüyor.
Belki de bazılarımızın düşündüğü kadar aptal olmadıkları içindir. Seyahat hikayelerini ve duyusal izlenimlerini rüzgar, hava durumu, vahşi yaşam ve güneş zamanı gözlemleriyle nasıl ilişkilendireceklerini anladılar. Bu, hangi yöne gideceklerini bulmalarını sağladı.
Deneyim Vikinglerin doğayı anlamasına yardımcı oldu
Vikinglerin seyahat tarzını anlamak için mevcut doğa ve navigasyon anlayışımızdan kurtulmamız gerekiyor:
Danimarka, Roskilde'deki Viking Gemi Müzesi'nde Viking Çağı denizciliğini araştıran arkeoloji alanında doktora yapan Anton Englert, "O zamanlar elbette pusulalar, yankı sirenleri, uydu navigasyonu veya radyo iletişimi yoktu" diyor.
&ldquoVikingler vahşi doğada yaşadıkları için bir doğa anlayışına sahiptiler. Ancak gözlemleri, hassas araçlar oluşturmak için kullanabilecekleri herhangi bir bilimsel veriye yol açmadı.&rdquo
Doğu, batı, güney ve kuzey kavramlarını biliyorlardı. Ancak onlara göre navigasyon, modern pusulanın temelini oluşturan Dünya'nın manyetizmasından ziyade, güneşin ufukta nerede doğduğuna ve gün içinde ne kadar yükseğe çıktığına bağlıydı.
Vikingler yer işaretleri ve zihinsel çizelgeler kullandı
Güneş, ay ve yıldızlar Vikinglere hangi yöne gidecekleri konusunda iyi bir anlayış sağladı.
Vikingler bazen, yolculuğun mümkün olduğunca kısa ve güvenli olması için denize açılmadan önce en uygun hava koşullarını bekleyerek haftalar geçirdiler.
Çeşitli rotaların her biri için sezonun hangi zamanının en iyi olduğunu deneyimlerinden biliyorlardı.
Ancak sisli ve bulutlu havalarda bu gök cisimleri görünmez ve uzun mesafelerde planlanan rotadan sadece birkaç derecelik bir sapma, hedeflenen varış noktanızı tamamen kaçırdığınız anlamına gelebilir.
Bu nedenle Vikingler kıyılarda seyir halindeyken karadaki nesnelere de göz kulak olmuşlardır. Örneğin belirli bir şekle sahip bir kaya ya da bir tepe, nerede olduklarına dair bazı ipuçları sağlayabilir.
İlahiler ve tekerlemeler yolu gösterdi
O zamanlar ne deniz haritaları ne de yazılı tasvirler olmadığı için Vikinglerin seyahatnameleri anlatılardan ve tekerlemelerden oluşuyordu.
Bu seyahatnamelerin bir örneği ortaçağ İskandinav el yazması &rsquoHauksbók&rsquo bulunabilir:
Ağaçlara, adalara, tepelere, binalara vb. genellikle özel özelliklerine göre yer adları verildi.
Bu isimler Vikinglerin hedeflerine giden yolda ilerlemelerine yardımcı oldu.
"Norveç'teki Hernam'dan [bugünkü Bergen yakınlarındaki Hennø] batıya, Grönland'daki Hvarf'a doğru ilerleyin ve Hjaltland'ın [Shetland Adaları> kuzeyine yelken açmış olacaksınız, böylece onu açık havada, ancak Faroe'nin güneyinde görebilirsiniz. Adalar, öyle ki deniz [ufuk] uzak dağların tam ortasında ve dolayısıyla İzlanda'nın güneyinde.&rdquo
Başka bir deyişle: Norveç'teki Hennø'tan batıya, Grönland'a, Shetland ile Faroes arasında ve İzlanda'nın güneyine doğru yola çıktılar.
Kuşlar ve balinalar navigasyon işaretleri olarak görev yaptı
Vikingler, yelken açarken vahşi yaşamı simge olarak kullandılar. Kuşlar özellikle yardımcı oldular, çünkü bazı kuşlar karadan yalnızca belirli bir mesafe uzağa uçtu.
Örneğin, Faroes'u çoktan geçmişlerse ve belirli bir karasal kuş görmüşlerse, bu İzlanda yakınlarında olduklarının bir işareti olabilir.
Viking'in navigasyonu hakkında bildiklerimizin çoğu, hipotezlere ve denemelere dayanmaktadır.
Viking gemisi araştırmacısı Morten Ravn, araştırmacıların deneysel arkeolojiyi arkeolojik buluntulara ve ortaçağdan kalma yazılı kaynaklara ek olarak kullandığını söylüyor. Test seferleri deneysel arkeolojinin bir örneğidir.
Balinalar genellikle balıkların bulunabileceği akıntılara yakın durur. Vikingler, balinaların tipik olarak nerede yaşadıklarını biliyorlardı ve bu bilgi, örneğin balinalarla ilgili olarak nerede olduklarını anlamalarına yardımcı oldu. İzlanda.
Vikingler duyularıyla yön buldu
Araştırma çevrelerinde yaygın bir hipotez, Vikinglerin yön bulmak için duyularını kullandıklarıdır. Bariz olana ek olarak &ndash görüş &ndash ayrıca şunları da kullandılar:
- İşitme: Vikingler, hava görülemeyecek kadar sisliyken karaya ne kadar yakın olduklarını duyabiliyorlardı. Kuşların cıvıltılarına ve kıyıda kırılan dalgaların sesine kulaklarını tıkadılar.
- Dokunma: Yüzümüzdeki dokunma hissi, rüzgarın hızı ve yönündeki değişiklikleri kaydetmek için kullanılabilir. Bu his, çeşitli yönlerden gelen rüzgar dalgaları arasındaki farklılıkları ortaya çıkarabilir. Ve yakındaki kıyılar dalgaları geri yansıtabildiğinden, deneyimli bir Viking, yalnızca bir deniz melteminden çok fazla bilgi çıkarabilir.
- Damak zevki: Vikinglerin ellerinde bulundurdukları birkaç navigasyon aletinden biri, suyun derinliğini ölçmek için kullandıkları bir çeküldü. Çekül ayrıca, erkeklerin daha sonra tadabilecekleri ve dokunabilecekleri deniz tabanından küçük bir örnek topladı. Deneyimli bir denizci, tadı diğer özelliklerle ilişkilendirebilir. Vikinglerin, karadan deniz suyuna tatlı su akıp akmadığını sadece tat alma tomurcuklarını kullanarak belirleyebilmiş olmaları muhtemeldir.
- Koklamak: Tecrübeli bir denizci karaya yakın olup olmadığını koklayabilir. Nemli koşullarda, insan burnu karadan belli bir mesafede ağaçları, bitkileri ve yangını algılayabilir.
Hava durumu: bir yardım ve bir engel
Büyük denizciler olduklarından, Vikingler muhtemelen hava durumunu gözlemlemede çok iyilerdi ve örneğin belirli bir rotada alçak basıncın nasıl geçtiğini anlardı. Bu, hangi yöne gideceklerini belirlemelerine yardımcı oldu.
Englert buna bir örnek verir:
&ldquoYelkenleriniz güney rüzgarı ve yağmurla dolu, böylece rüzgarın bordadan batıya doğru esmesiyle yelken açacaksınız. Deneyiminiz size yağmurlu rüzgarın genellikle saat yönünde aktığını söylüyor. Vikingler, açık denizlerde rotayı korumak için, gökyüzünün bulutlu olduğu ve ne güneşin ne de yıldızların görünür olmadığı dönemlerde orsalardan uzak durmalarını sağlamak için yelkenleri yavaş yavaş budayabilirdi.&rdquo
Cesaret ve fakir toprak Vikingleri Atlantik'in ötesine çekti
Kopenhag Üniversitesi'nde Viking gemileri üzerine araştırma yapan Morten Ravn, Vikingleri denizde olduğu kadar uzaklarda yeni topraklar aramaya iten şeyin üç olası açıklamasından söz ediyor.
- Tesadüf: Vikinglerin navigasyonu doğru olmaktan uzaktı, bu da gemilerinin çoğunun neden denizin dibine indiğini açıklıyor. Ama bazıları toprak buldu ve ona &ndash adını verdi, örneğin İzlanda ve Grönland.
- Tanıma ve saygı: Denize açılmak, yeni topraklar aramak cesaret ister ve bu prestij sağlardı.
- Miras eksikliği: Çiftçilerin ve kodamanların oğulları arasında miras kalan toprakların olmaması, onları fethedecek yeni topraklar bulmaya motive etmiş olabilir.
Anton Englert başka bir olası açıklama ekliyor: sürgün. Bazı destanların, evdeki kuruluşla popüler olmayan Norveçlilerden bahsettiğini söylüyor. Yerleşecekleri ve özgürlüklerinin tadını çıkaracakları yerler aramaya gittiler.
Faroes, İzlanda ve Grönland'daki soğuk iklim Vikingleri korkutmadı çünkü Norveç ikliminden çok farklıydı.
&ldquoNorveç'teki Kuzey Atlantik iklimine ve fakir topraklara aşinalıkları, Vikingleri okyanusun diğer tarafında daha iyi bir yaşam arayan denizci insanlara dönüştürdü.&rdquo
Amerika tesadüfen keşfedildi
Bir tarihi kaynağa göre, Grænlendinga destanı (Grönlandlıların destanı) Amerika MS 996 sonbaharında tesadüfen keşfedildi.
Efsane, babasıyla tanışmak için Grönland'a yelken açtığında Kuzey Amerika'yı gören ilk Avrupalı olduğuna inanılan Bjarni Herjöacutelfsson'un hikayesini anlatıyor.
Englert, &ldquoBjarni Herjólfsson, Norveç'ten Grönland'a nasıl yelken açılacağını öğrenmişti, ancak gemisi birkaç gün boyunca kuvvetli kuzey rüzgarı ve sisle karşılaştı. &ldquoGemiyi ayakta tutmak için gösterdiği hararetli çabalar, gemisinin rotasından çıkmasına neden oldu.&rdquo
Amerika'nın kaşifi alay konusu oldu
Bjarni Herjólfsson rotasına dönmek için tekrar batıya doğru yelken açmaya çalıştı. Sonunda bir parça toprak [Kuzey Amerika] gördü, ancak bu topraklar duyduğu Grönland'dan daha verimliydi.
Mürettebatı karaya çıkmak istedi, ancak Herjólfsson, yelken sezonu bitmeden Grönland'a ulaşmakta ısrar etti. Böylece kuzeye yöneldi ve orada toprağın daha az verimli ve kayalık hale geldiğini fark etti.
Bir süre sonra Grönland hakkında kendisine anlatılanlara benzeyen bir arazi gördü ve sonunda babasının yaşadığı yerin yakınına indi.
&ldquoBjarni Herjólfsson yeni arazi bulduğu için itibar görmedi. Aksine, karaya çıkmadığı için alay edildi.
Bulgularını Grönland'da iletmesine rağmen, babasının ölümünden sonra Norveç'e dönene kadar raporlarına çok az ilgi duyuldu.
Burada, Herjólfsson'un seyahat hikayeleri, Leif Ericsson'a Grönland'a kendi keşif gezisini başlatması için ilham verdi. Herjólfssons gemisini satın aldı ve 35 kişilik mürettebatla donattı.
1002 yılında Ericsson, Kuzey Amerika'yı keşfetti. Burada üzüm ve böğürtlen buldu, bu yüzden ona Wineland demeye karar verdi. Gerisini başka bir zamana bırakmak zorundayız.
Vikingler Uzun Gemilerini Nasıl İnşa Edip Uzak Ülkelere Yelken Açtı - Tarih
Viking Çağı, Cermen Demir Çağı'ndan sonra Avrupa tarihinde, özellikle Kuzey Avrupa ve İskandinav tarihinde MS 793'ten MS 1066'ya kadar olan dönemdir. İskandinav Norsemen'in ticaret, baskınlar ve fetih için denizleri ve nehirleri ile Avrupa'yı keşfettiği tarih dönemidir. Bu dönemde Vikingler, İskandinav Grönland, Newfoundland ve günümüz Faroe Adaları, İzlanda, Normandiya, İskoçya, Ukrayna, İrlanda, Rusya ve Anadolu'ya da yerleşmişlerdir. Viking gezginleri ve sömürgecileri tarihin birçok noktasında acımasız akıncılar olarak görülse de, bazı tarihi belgeler onların diğer ülkeleri istila etmelerinin aşırı nüfus, ticari eşitsizlikler ve anavatanlarındaki uygun tarım arazilerinin eksikliğinden kaynaklandığını gösteriyor. Viking Çağı ile ilgili bilgiler, büyük ölçüde, İzlanda Sagaları gibi ikincil kaynaklarla sağlanan birincil arkeoloji kaynaklarından alınmıştır.
Vikingler (Eski İskandinav v kingr'den), 8. yüzyılın sonları ile 11. yüzyılın sonları arasında, kuzey ve orta Avrupa'nın yanı sıra Avrupa Rusya'nın geniş bölgelerine İskandinav anavatanlarından baskınlar yapan ve ticaret yapan Eski İskandinav dilini konuşan Germen İskandinav denizcileriydi. yüzyıllar. Terim, aynı zamanda, Viking Çağı olarak bilinen dönemde Viking ev topluluklarının sakinlerine modern İngilizce ve diğer yerel dillerde yaygın olarak genişletilmiştir. Bu İskandinav askeri, ticari ve demografik genişleme dönemi, İskandinavya, Britanya Adaları, Fransa, Kiev Rus ve Sicilya'nın erken ortaçağ tarihinde önemli bir unsur teşkil eder.
Gelişmiş denizcilik becerileri ile kolaylaştırılan ve uzun gemi ile karakterize edilen Viking faaliyetleri, zaman zaman Akdeniz kıyılarına, Kuzey Afrika, Orta Doğu ve Orta Asya'ya da uzandı. Genişletilmiş (öncelikle deniz veya nehir kaynaklı) keşif, genişleme ve yerleşim aşamalarını takiben, kuzeybatı Avrupa, Avrupa Rusya, Kuzey Atlantik adaları ve kuzeye kadar Viking (İskandinav) toplulukları ve yönetimleri kuruldu. -Kuzey Amerika'nın doğu kıyısı. Bu genişleme dönemi, İskandinav kültürünün daha geniş bir şekilde yayılmasına tanık olurken, aynı anda her iki yönde de derin gelişimsel etkileri olan güçlü yabancı kültürel etkileri İskandinavya'nın kendisine getirdi.
Vikinglerin popüler, modern kavramları - modern torunlarına ve modern İskandinavya sakinlerine sıklıkla rastlantısal olarak uygulanan terim - genellikle arkeoloji ve tarihi kaynaklardan ortaya çıkan karmaşık tablodan büyük ölçüde farklıdır. Vikinglerin asil vahşiler olarak romantikleştirilmiş bir resmi, 18. yüzyılda ortaya çıkmaya başladı ve bu, 19. yüzyıl Viking canlanması sırasında gelişti ve geniş çapta yayıldı. Vikinglerin alternatif olarak şiddet yanlısı, korsan dinsizler veya gözü pek maceracılar olarak kabul edilen görüşleri, 20. yüzyılın başlarında şekillenen modern Viking mitinin çelişkili çeşitlerine çok şey borçludur.
"Viking" etimolojisi biraz belirsizdir. Bir yol, "defne", "dere" veya "giriş" anlamına gelen Eski İskandinav sözcüğü v k'den ve "gelen" veya "ait olan" anlamına gelen -ing son ekinden olabilir. Böylece, viking daha iyi bir kelime olmadığı için "körfezin insanı" veya "bayling" olurdu. Eski İskandinav dilinde bu, vikingr olarak yazılırdı. Daha sonra, viking terimi, "deniz seferi" veya "deniz saldırısı" ile eşanlamlı hale geldi ve bir vikingr bu tür seferlerin bir üyesiydi. İkinci bir etimoloji, terimin Eski İngilizce'den türetildiğini öne sürdü, w c, yani ". ticaret şehri" (Latince vicus, "köy" ile aynı kökten).
Viking kelimesi, İskandinavya'da bulunan birkaç rune taşında bulunur. İzlanda destanlarında, v king denizaşırı bir seferi (Eski İskandinav farar i vikingr "bir sefere çıkmak") ve v kingr, böyle bir sefere katılan bir denizci veya savaşçıyı ifade eder. Eski İngilizce'de, wicing kelimesi ilk olarak 6. veya 7. yüzyılda Anglo-Sakson şiiri 'Widsith'te geçer.
Ortaçağ kullanımında (ör. Widsith ve Adam von Bremen'in yazıları), bir viking bir korsandır ve genel olarak insanlar veya kültür için bir isim değildir. Gerçekten de, İskandinav akıncıları teknelerini terk ettiklerinde, atlarını çaldıklarında ve ülkeyi boydan boya geçtiklerinde, İngiliz kaynaklarında asla "vikingler" olarak anılmadılar.
Kelime Orta İngilizce'de kayboldu ve 18. yüzyıl Romantizmi sırasında viking olarak yeniden tanıtıldı. 20. yüzyıl boyunca, terimin anlamı sadece akıncılara değil, aynı zamanda şimdi olduğu tüm döneme de atıfta bulunacak şekilde genişletildi. bazen genel olarak İskandinav nüfusuna atıfta bulunmak için. Sıfat olarak, kelime "Viking çağı", "Viking kültürü", "Viking kolonisi" vb. ifadelerde genellikle ortaçağ İskandinavya'sına atıfta bulunur.
Geçen yüzyılda, Rus nehirleri boyunca Bizans İmparatorluğu'na kadar ticaret noktaları olan varyaglar olarak bilinen yabancı tüccarların İskandinav kökenli olup olmadığı konusunda spekülasyonlar başladı ve o zamandan beri terim aynı zamanda İskandinavya'dan gelen tüccarlara atıfta bulunmak için yorumlandı. Rusya'da koloniler kurdu. Kuzey Amerika'daki erken İskandinav kolonileri de modern İngilizce konuşanlar tarafından "Viking" olarak etiketlendi.
Bununla birlikte, Vinland, Rus' veya Varyaglar söz konusu olduğunda hiçbir yazılı kaynağın "Viking" terimini kullanmadığına dikkat edilmelidir. O zamanlar Avrupa'daki çoğu insan gibi onlar da çiftçi, balıkçı ve avcıydı. İskandinav kıyıları düşman kuvvetleri tarafından saldırıya uğradığı için Vikinglere karşı koruma olarak da kullanılan leidang adlı savunma filosunu kurdular.
Bugün yaygın bir uygulama olmasına rağmen, tüm kuzeylileri (İskandinavyalılar) Vikingler olarak adlandırmak, sözcüğü yalnızca korsanlıkla uğraşanlar için saklamak yerine yanlış anlama ve kafa karışıklığına yol açabilir. Leidang filosunun üyeleri, ayrıca çiftçiler ve balıkçılar zaman zaman Vikingler tarafından saldırıya uğradığından, çoğu İskandinav muhtemelen Vikingleri düşmanları olarak gördü ve tüm güçleriyle onlara karşı savaştı.
Anglo-Sakson Chronicle'a göre, bir Viking saldırısı için verilen en erken tarih, Norveç'ten bir grup adamın Dorset'teki Portland'a yelken açtığı MS 787'dir. Orada, bir kraliyet yetkilisi tarafından tüccarlarla karıştırıldılar ve malları üzerinden ticaret vergisi ödemeleri için kralın malikanesine kadar eşlik etmeye çalıştığında onu öldürdüler. MS 8 Haziran 793 tarihli bir sonraki kaydedilen saldırı, İngiltere'nin doğu kıyısındaki Lindisfarne - "Kutsal Ada" - manastırına yapıldı. Önümüzdeki 200 yıl boyunca, Avrupa tarihi Vikingler ve onların yağmalanması hikayeleriyle dolu.
Ancak Viking saldırılarının büyük çoğunluğu doğal olarak -resmi tarihlerden de bildiğimiz gibi- Fransa'ya yönelik saldırılardı çünkü İmparator Charlemagne baş düşman olarak görülüyordu, ancak Kutsal Roma İmparatorluğu'nun diğer bölgeleri de bu tür saldırılara kurban gitti. Avrupa'daki diğer Hıristiyan ülkeler gibi.
Vikingler, İrlanda ve İskoçya'nın kıyı bölgelerinde nüfuz sahibi oldular ve İngiltere'nin büyük bölümlerini fethetti ve sömürgeleştirdi (bkz. Danelaw). Fransa ve İspanya nehirlerini gezdiler ve Rusya'daki ve Baltık kıyılarındaki bölgelerin kontrolünü ele geçirdiler. Hikayeler, Akdeniz'deki ve Hazar Denizi kadar doğudaki baskınları anlatır.
onun kitabında kayıtlar Gesta Hammaburgensis Ecclesiae Pontificum "Burada (Zelanda'da) korsanlık yoluyla birikmiş çok altın var. Kendi halkı tarafından wichingi, bizim halkımız tarafından Ascomanni olarak adlandırılan bu korsanlar, Danimarka kralını haraç olarak ödüyorlar."
İskandinav mitolojisi, İskandinav destanları ve Eski İskandinav edebiyatı, kahramanlık ve mitolojik kahramanların hikayeleri aracılığıyla bize dinlerini anlatır. Bununla birlikte, bu bilgilerin aktarımı öncelikle sözlü idi ve bunun çoğu için İzlandalı Snorri Sturluson gibi (daha sonra) Hıristiyan bilginlerin yazılarına güveniyoruz. Efsanelerin ezici bir kısmı İzlanda'da yazılmıştır. Bu destanlardaki Vikingler, genellikle erişilebilir ve zayıf savunulan hedeflere, genellikle cezasız kalarak saldırıyorlarmış gibi tanımlanır. Destanlar, Vikinglerin yerleşim yerleri kurduğunu ve yetenekli zanaatkarlar ve tüccarlar olduğunu belirtir.
- İskandinavya'daki birçok rune taşı, Viking seferlerine katılanların isimlerini kaydeder. Diğer rune taşları Viking seferlerinde ölen erkeklerden bahseder, bunların arasında İsveç'in Malardalen semtinde 11. yüzyılın başlarında günümüz Rusya'sına yapılan feci bir keşif gezisinin üyelerini anmak için dikilmiş yaklaşık 25 Ingvar taşı vardır. Runik taşlar, yalnızca nüfusun viking kesiminin değil, tüm İskandinav toplumu ve erken ortaçağ İskandinavya'sının incelenmesinde önemli kaynaklardır.
Norveç Kralı I. Harald sonunda adaları ve İskoç anakarasını Vikinglerden temizlemek için batıya bir sefer yapmak zorunda kaldı. Birçoğu İzlanda ve Faroe Adaları'na kaçtı, ancak İskandinav destanları tanımlarında oldukça özneldir ve bu nedenle bu destanlardaki Vikingler bazen kahramanlar olarak nitelendirilir ve daha sonra 18. yüzyıl Romantik döneminde Vikinglere karşı tutumu şekillendirir. Yine de İskandinavya'da Vikingler toplumun kabul edilen bir parçası olarak görülmedi. Hatta kanun kaçağı olarak kabul edilmiş olabilirler - birkaç kaynak Vikings'i, modern tarihe göre, İskandinav destanındaki açıklamaların aksine Slav korsanları için bir mülteci merkezi olan Jomsborg veya Julin ile birlikte adlandırıyor.
Viking Gemileri ve Viking Uzun Gemileri
Belirli bir "Viking gemileri" veya "Viking uzun gemileri" yoktu Vikingler, yaygın İskandinav gemilerinden herhangi birini kullandı. Bu tekneler, ledung olarak bilinen İskandinav savunma filoları tarafından kullanılanlarla aynıydı. "Viking gemileri" terimi, muhtemelen Romantik çağrışımları nedeniyle ortak kullanıma girmiştir. Çoğu Viking gemisinin ortalama uzunluk/genişlik oranının 4.5:1 olduğundan şüphelenilmektedir. Bilim adamları ayrıca Vikinglerin gemilerinde pişirme ateşi olup olmadığını tartışıyorlar. Keşfedilen herhangi bir uzun gemiyi herhangi bir klasik Viking baskınına bağlayan hiçbir kanıt yoktur. Herhangi bir "Viking" teknesi inşaat sahası veya limanı da bulunmadı veya kazılmadı. Bu nedenle, Vikinglerin kullandığı gerçek tekneler hakkındaki bilgimiz sınırlıdır.
Viking Çağı, İskandinavya ve İngiltere'de, Germen Demir Çağı'nı (ve İsveç'te Vendel Çağı'nı) izleyen MS 793 ve 1066 arasındaki dönemin adıdır.
Bu dönemde Vikingler, İskandinav savaşçıları, leidanglar ve tüccarlar, Avrupa'nın çoğu bölgesini, güneybatı Asya'yı, kuzey Afrika'yı ve kuzeydoğu Kuzey Amerika'yı yağmaladılar ve araştırdılar.
Gelişmiş seyir becerilerinin yardımıyla okyanusları ve nehirleri yoluyla Avrupa'yı keşfetmenin ve kıtanın geniş bölgelerine ticaret yollarını genişletmenin yanı sıra, savaşlara da girdiler ve yüzyıllar boyunca Ortaçağ Avrupa'sının sayısız Hıristiyan topluluğunu yağmaladılar ve köleleştirdiler, katkıda bulundular. Avrupa'da kaleleri ve baronları (Viking baskınlarına karşı bir savunma olan) içeren feodal sistemlerin gelişimine.
Viking toplumu tarıma ve diğer halklarla ticarete dayalıydı ve hem savaşta hem de ceza adalet sisteminde namus kavramına büyük önem verdi.
Vikinglerin yayılmasını ve fetihlerini neyin tetiklediği bilinmiyor, ancak tarihçiler, daha ılıman bir iklimle birlikte Akdeniz uygarlıklarından ithal edilen teknolojik yeniliklerin, uzun bir iyi mahsul dönemi nedeniyle nüfus artışına yol açtığını öne sürdüler. Diğer bir faktör, Frizya filosunun 785 civarında Charlemagne tarafından yok edilmesiydi, bu da Orta Avrupa'dan İskandinavya'ya birçok ticari mal akışını kesintiye uğrattı ve Vikinglerin kendilerini aramaya gelmesine neden oldu.
Viking Çağı'nın başlangıcı genellikle 793 olarak verilir, Vikingler önemli İngiliz adası Lindisfarne manastırına baskın yaptıklarında (787'de küçük bir istila kaydedilmiş olsa da) ve Viking Çağı'nın sonu geleneksel olarak İngiltere'nin başarısız işgaliyle işaretlenir. 1066'da Sakson kralı Harold Godwinson (kendisi İngilizleştirilmiş bir Viking) tarafından mağlup edilen Harald Hardrade tarafından. Godwinson'ın kendisi de aynı yıl başka bir Viking soyundan Normandiya Dükü William tarafından yenildi (Normandiya'nın kendisi Vikingler tarafından satın alınmıştı ( Normanlar) 911'de).
İskandinavlar tarafından kullanılan klinker yapımı uzun gemiler, hem derin hem de sığ sular için benzersiz bir şekilde uygundu ve böylece İskandinav akıncılarının, tüccarlarının ve yerleşimcilerinin erişimini yalnızca kıyı şeritleri boyunca değil, aynı zamanda kuzeybatı Avrupa'nın büyük nehir vadileri boyunca da genişletti. Rurik ayrıca doğuya doğru genişledi ve başkenti Novgorod'da ("yeni şehir" anlamına gelen) olan ilk Rus devletini kurdu. Bir yazara göre, "Rus" kelimesi aslında yerli Slav halklarından farklı olarak "Viking akıncısı" anlamına geliyordu.
Diğer İskandinav halkı, özellikle günümüzde İsveç olan bölgeden gelenler, güneye Rus nehirleri üzerinden Karadeniz'e ve ardından Konstantinopolis'e (MÖ 667'de kurulmuş olan ve MS 330'da Konstantinopolis olarak yeniden adlandırılan) devam etti. Büyük Konstantin). Bu viking gemileri sığ sularda karaya oturduğunda, Vikinglerin onları yanlarına çevirdiği ve karada, daha derin sulara sürüklediği bildirildi.
Fransa, "Frankların Krallığı" (Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra Galya'ya yerleşen ve 771'de Krallığı yeniden birleştiren ünlü Kralı Charlemagne olan bir Germen kabilesi) özellikle sert darbe aldı. Seine Nehri'ni neredeyse cezasız kalarak aşağı indirebilen bu akıncılar. Şimdi Normandiya olarak bilinen bölge (Viking'den sonra "Norsemen, kuzeyden gelen adamlar") bu dönemde derinden bozuldu.
911'de Fransız kralı Basit Charles, daha sonra Rollo olarak adlandırılan Viking savaş lideri Hrolf Ganger ile bir anlaşma yapmayı başardı. Charles, Hrolf'a dük unvanını verdi ve ona ve takipçilerine Normandiya'nın mülkiyetini verdi. Karşılığında, Hrolf Charles'a bağlılık yemini etti, Hıristiyanlığa geçti ve Fransa'nın kuzey bölgesini diğer Viking gruplarının saldırılarına karşı savunmayı üstlendi.
Sonuçlar, tarihsel anlamda oldukça ironikti: Birkaç nesil sonra, bu Viking yerleşimcilerinin Norman torunları, daha sonra kendilerini Fransız olarak tanımlamakla kalmadılar, aynı zamanda 1066'da Fransız dilini ve Fransız kültürünün varyantlarını İngiltere'ye taşıdılar. Norman Conquest ve Anglo-Sakson İngiltere'nin yönetici aristokrasisi oldu. Bu Norman Viking soyundan gelenler, Hıristiyanlığa dönüşmelerine rağmen, savaşçı doğalarını korudular ve sonunda (İspanya'daki Mağribi düşmanları gibi) at sırtında savaşmayı öğrenmeye katılan şövalyeliği benimsediler ve şövalyeler veya Haç'ın "kutsal savaşçıları" oldular. Geçtiklerinden biri mızrak dövüşü ya da at sırtında mızraklarla (Keltik "lancia") dövüşen zırhlı şövalyelerin turnuvalarıydı.
Viking istilalarının nedenleri hakkında çeşitli teoriler var. Kıyı boyunca yaşayan insanlar için deniz kenarında yeni topraklar aramak doğal görünüyor. Bir diğer neden de bu dönemde birbiriyle savaşan birçok krallığa bölünmüş olan İngiltere, Galler ve İrlanda'nın iç karışıklık içinde olması ve kolay lokma haline gelmesiydi. Bununla birlikte, Frankların iyi korunan kıyıları ve yoğun şekilde tahkim edilmiş limanları ve limanları vardı. Macera için saf susuzluk da bir faktör olabilir. Baskınların bir nedeni, bazıları tarafından, demir kullanımı gibi teknolojik gelişmelerin neden olduğu aşırı nüfus olduğuna inanılıyor.
Her ne kadar başka bir neden, İskandinavya'nın güneyindeki Frank genişlemesinin neden olduğu baskı ve daha sonra Viking halklarına yönelik saldırıları olabilirdi. Katkıda bulunan başka bir faktör de, Norveçli I. Harald'ın ("Harald Fairhair") Norveç'i bu süre zarfında birleştirmiş olması ve Vikinglerin büyük kısmının, krallığından sürülen ve gidecek hiçbir yeri olmayan yerinden edilmiş savaşçılar olmasıdır. Sonuç olarak, bu Vikingler, Harald'a karşı karşı baskınlar başlatmak için geçim ve üs arayışında akıncılar haline geldi. Önerilen bir teori, Vikinglerin kıştan sonra ekin ekecekleri ve denizdeki buzlar erir erimez akınlara gidecekleri, daha sonra ekinleri hasat etmek ve onların hikayelerini anlatmak için zamanında ganimetleriyle eve döndükleridir. maceralar. Kelt kuzenleri gibi gezici akıncılar ve paralı askerler oldular.
Önemli bir ticaret merkezi Hedeby'deydi. Franklarla sınırın yakınında, 1050 yılında Norveçliler tarafından ölümcül bir anlaşmazlıkta nihai yıkımına kadar, kültürler arasında etkili bir kavşaktı.York, 866'dan itibaren Jorvik krallığının merkeziydi ve oradaki keşifler, 10. yüzyıldaki İskandinav ticaret bağlantılarının Bizans'ın ötesine geçtiğini gösteriyor (örn. Basra Körfezi), Bizans ithalatı olmalarına rağmen ve Vareglerin kendilerinin Bizans ve Hazar Denizi'nin önemli ölçüde ötesine geçtiklerini varsaymak için hiçbir neden yoktur.
Danimarkalılar güneye, Frizya'ya, Fransa'ya ve İngiltere'nin güney bölgelerine yelken açtılar. 1013-1016 yıllarında Büyük Canute İngiliz tahtına geçti.
Anglo-Sakson Chronicles'a göre, Lindisfarne 793'te basıldıktan sonra, Vikingler İngiltere'de küçük çaplı baskınlara devam etti. 865'te Ivar, Halfdan ve Guthrum (ve diğer "topraksız" krallar) tarafından yönetilen daha büyük bir ordu Doğu Anglia'ya geldi. İngiltere'yi geçerek, bazılarının çiftçi olarak yerleştiği Northumbria'ya geçtiler. İngiliz krallıklarının çoğu, kargaşa içinde olduğu için Vikinglere karşı duramadı. Ancak, Wessex'li Alfred, Vikingleri ülkesinden uzak tutmayı başardı. Alfred ve halefleri Viking sınırını geri sürmeye devam ettiler. Erik Bloodaxe York'u ele geçirdiğinde 947'de İngiltere'de yeni bir Viking dalgası ortaya çıktı.
Viking varlığı, Canute (1016-1035) saltanatı boyunca devam etti, ardından bir dizi miras argümanı aile saltanatını zayıflattı. Viking varlığı, Danimarkalıların İngilizlerle son savaşlarını kaybettiği 1066 yılına kadar azaldı. Danelaw'a da bakınız.
Vikingler İrlanda'da kapsamlı baskınlar düzenlediler ve Dublin dahil birkaç kasaba kurdular. Bazı noktalarda, görünüşe göre tüm adayı ele geçirmeye yaklaştılar, ancak Vikingler ve İskandinavlar yerleşti ve İrlandalılarla karıştı. Vikinglerin dahil olduğu son büyük savaşlardan biri, Vikinglerin hem Yüksek Kral Brian Boru'nun ordusu için hem de Yüksek Kral'a karşı Viking liderliğindeki ordu için savaştığı 1014'teki Clontarf Savaşı'ydı. Normanlar 1172'de İrlanda'yı işgal etti.
Norveçliler kuzeybatıya ve batıya giderek Faroe Adaları, Shetland Adaları, Orkneyler, İzlanda, İrlanda ve Büyük Britanya'da canlı topluluklar kurdular. İngiltere ve İrlanda dışında, Norveçliler çoğunlukla ıssız topraklar buldular ve bu yerlerde yerleşimler kurdular.
Kızıl Erik ve Leif Eriksson'un destanlarına göre, Vikingler Kuzey Atlantik'teki bir adaya "İzlanda" adını verdiler. Kızıl Erik İzlanda'dan sürgün edildiğinde batıya gitti. Orada, İzlanda'dan insanları kendisine yerleşmesi için çekmek için "Grönland" adını verdiği bir toprak buldu.
Grönland'daki Viking Çağı yerleşimleri, güney ve batı kıyılarının korunaklı fiyortlarında kurulmuştur. Batı kıyısının yaklaşık 650 kilometresi boyunca üç ayrı bölgeye yerleştiler.
- Doğu Yerleşimi (61 K 45 B). ca kalıntıları. Burada 450 çiftlik bulundu. Kızıl Erik, Ericsfjord'daki Brattahlid'e yerleşti.
- Modern Ivigtut yakınlarındaki Orta Yerleşim (62°K 48°B), yaklaşık ca. 20 çiftlik.
- Modern Godthabsfjord'da (64°K 51°B) Batı Yerleşimi, 12. yüzyıldan önce kurulmuş. Arkeologlar tarafından kapsamlı bir şekilde kazılmıştır.
Güney ve Doğu Avrupa
İsveçli Varanglılar doğuya, Rurik'in Novgorod'da ve Karadeniz'in güneyindeki nehirler, Miklagard (Konstantinopolis) ve Bizans İmparatorluğu'nda ilk Rus devletini kurduğu Rusya'ya doğru yola çıktı.
Yaklaşık MS 986 yılında Bjarni Herjolfsson tarafından Kuzey Amerika'ya ulaşıldı.
Grönland'dan Leif Ericsson ve Karlsefni, MS 1000 yıllarında Vinland adını verdikleri araziye yerleşmeye çalıştılar. birkaç yıl içinde sona erer.
Arkeolojik kalıntılar artık BM Dünya Mirası Listesi'nde. İskandinav genişlemesinin zirvesinde, kuzey yarımkürenin birkaç yüzyıl boyunca devam eden olağandışı ve uzun süreli bir soğukluk dönemine girdiği artık bilimsel olarak tespit edilmiştir. Bu minyatür buzul çağı, Grönland kolonilerinin büyük bir kısmını yok etti, İskandinav anavatanlarını engelledi ve batıya doğru genişlemeyi durdurdu. Ayrıca, bu zaman zarfında, Avrupa'da nüfusu yok eden ve aynı zamanda Amerika'ya batıya doğru genişlemeyi durduran bir veba patlak verdi. İzlanda'daki Viking karakolunun erzaksız kaldığı ve takviye kuvvetleriyle bağlantısının kesildiği bildirildi.
Vikingler, ticaret yapmak amacıyla o zamanlar teknolojik olarak üstün olan uzun gemilerle donatılmıştı, ancak geleneksel olarak başka bir gemi türü olan knarr, daha geniş ve daha derin su çekimi kullanılıyordu. Vikingler yetkin denizcilerdi, denizde olduğu kadar kara savaşında da ustaydılar ve genellikle erişilebilir ve zayıf savunulan hedeflere, genellikle neredeyse cezasız kalarak saldırdılar. Onlara akıncılar ve korsanlar olarak müthiş ünlerini kazandıran bu taktiklerin etkililiğiydi ve tarihçiler ortaçağ İskandinav kültürünün diğer yönlerine çok az ilgi gösterdiler.
Bu, Viking Çağı topluluklarının kendilerinden çağdaş birincil kaynak belgelerinin olmamasıyla daha da vurgulanır ve daha sonra, Hıristiyan kaynakların katkıda bulunmaya başladığı zamana kadar çok az belgesel kanıt mevcuttur. Tarihçiler ve arkeologlar vakanüvislerin tek taraflı tanımlarına meydan okumaya başladıkça, ancak zamanla, Norsemen'in daha dengeli bir resmi ortaya çıkmaya başladı.
Uzun gemileri Vikinglerin çok uzak mesafelere seyahat etmelerine izin vermenin yanı sıra, onlara savaşta belirli taktik avantajlar da sağladı. Hızlı ve beklenmedik bir şekilde yaklaştıkları ve ardından bir karşı saldırı başlatılmadan önce terk ettikleri çok etkili vur-kaç saldırıları gerçekleştirebilirler. İhmal edilebilir taslakları nedeniyle, uzun gemiler sığ sularda yelken açarak Vikinglerin nehirler boyunca iç kısımlara seyahat etmelerine izin verebilirdi. Hızları da o zamanlar için olağanüstüydü, maksimum 14 veya 15 deniz mili olduğu tahmin ediliyordu.
Teknolojinin değişmesiyle uzun gemilerin kullanımı sona erdi ve gemiler balta yerine testere kullanılarak yapılmaya başlandı. Bu, gemilerin kalitesinin düşmesine ve İskandinav ülkelerinde hükümetin artan bir şekilde merkezileşmesiyle birlikte, eski Leidang sistemi -- her Skipen'in (gemi topluluğu) bir gemi ve mürettebat teslim etmek zorunda olduğu bir filo seferberlik sistemi -- durduruldu. Avrupa'nın geri kalanında gemi inşası da uzun geminin askeri amaçlarla ölümüne yol açtı. 11. ve 12. yüzyıllara gelindiğinde, savaş gemileri, okçuların nispeten düşük uzun gemilere ateş edebileceği, ön ve arka yükseltilmiş platformlarla inşa edilmeye başlandı.
İsveç'te, işlem görmüş malzemeyle sabitlenmiş bir kemik fraksiyonuna ait arkeolojik bir buluntu var, parça henüz tarihlendirilmedi. Bu kemikler muhtemelen Orta Doğu'dan bir tüccarın kalıntıları olabilir.
Vikinglerin denizcilikteki başarıları oldukça istisnai idi. Örneğin, deniz yolculukları için o kadar kesin mesafe tabloları yaptılar ki, Atlantik Okyanusu gibi uzun mesafelerde bile modern uydu ölçümlerinden yalnızca %2-4 farklılık gösteriyorlardı.
"Teleskop" 1600'lerde icat edilmiş olmasına rağmen, İsveç'teki Gotland adasında muhtemelen bir teleskopun bileşenleri olabilecek bir bulgu var.
Vikingler, Asatru adını verdikleri bir inanç sistemine bağlıydılar. Onların tanrı ve tanrıça panteonları, Valhalla'ya veya "Savaşçılar için Cennete" (kısmen savaş benzeri doğalarını açıklayan) inançlarını içeriyordu. Viking inanışlarına göre, yiğit Viking reisleri, cesaretleriyle savaş tanrılarını memnun edecekler ve "değerli gemi" olacaklar, yani şef "denize gömülecek" ya da karada gömülecekti. bir gemi, hazine, silahlar, aletler, giysiler ve hatta canlı köleler ve ölü şefin "Valhalla'ya yolculuğu ve öbür dünyada macera ve zevk" için diri diri gömüldüğü kadınlar.
Daha sonra, yaşayan bilgeler, bu reislerin maceraları hakkında destanlar yazacak ve onların anılarını yeryüzünde de canlı tutacaktır (farklı bir tür "ölümsüzlük"). Bu bazen geniş, genellikle zengin mezar höyükleri, Vikingler tarafından ziyaret edilen bölgelerde kapsamlı bir şekilde bulundu ve arkeologlara Vikingler hakkında zengin materyal sağladı (görünüşe göre kendileri okuma yazma bilmiyorlardı, hikayeleri Hıristiyanlığa kadar sözlü gelenek tarafından aktarıldı). keşişler ve diğer din adamları bunları yazdı).
Viking İstilaları: Ticaret Savaşı mı?
'Le Secret des Vikings'in Fransız yazarı Joel Supry'ye göre, İskandinavya'nın Frank İmparatorluğu'na yönelik saldırıları, altın ve gümüş arayan maceracıları yağmalayarak değil, askeri bir strateji uygulayan ordular tarafından gerçekleştirildi.
MS 795'te, 840'taki Danimarka istilasının başlamasından çok önce, İskandinavlar İspanya'nın kuzey kıyısındaki Asturias'ta yerel kralla Moors'a karşı savaştıkları yerdeydiler.
799'da Franklar, 812'de Noirmoutier'de onlara saldırdı, Akdeniz'de Perpignan açıklarında bir Viking filosu görüldü. 816'da Kuzeyliler Pamplona'da bir Navarra ordusuyla birlikte Moors'a karşı savaşıyordu. 823 ve 825'te varlıkları Biscaya'daki Ria Mundaka'da kaydedildi. Supery'ye göre, bu Vikinglerin amacı, o zamanlar dünya ticaretinin merkezi olan Akdeniz'e giden bir ticaret yolu oluşturmaktı. Güney ve kuzey arasındaki ana Batı Avrupa ticaret yolu Ren-Rhône ekseniydi.
Franklar, Danimarka krallığını zayıflatmak amacıyla bir tür ticari abluka başlattı. Danimarkalılar bu nedenle güneye Frank sahili boyunca kendi rotalarını oluşturmaya karar verdiler. Bu rotada Cebelitarık Boğazı'nın efendileri olan Moors ile tanıştılar.
Bu rotayı çok riskli buldukları için Pireneleri geçerek Mundaka (Guernika), Pamplona ve ardından Avrupa'nın ana köle pazarı olan Tortosa'yı geçerek doğu pazarlarına ulaşmaya karar verdiler. 840 yılında Danimarkalılar saldırılarına başladılar. Frank İmparatorluğu - Seine'de değil, Adour'da. Gascony, 844 gibi erken bir tarihte tam kontrolleri altına girdi. İstilanın lideri Bjorn Ironside, bölgenin hükümdarı oldu ve adını Bayonne'a (aslında "Björnhamn") verdi.
Hastein, 843'te Noirmoutier'i işgal etmişti.
845'te Asgeir, Aquitania'daki Saintonge'a yerleşmeye başladı. Etkin olarak, 845'te Biscay Körfezi çevresindeki tüm topraklar Danimarka kontrolü altındaydı.
Fransa'nın kuzeyindeki Danimarka savaşı iki hedefle başladı: Kral Kel Charles'ın gücünü zayıflatmak ve güneyde Frankların saldırmasını önlemek. 858'de, Frenk krallığını ezen Bjorn, Kel Charles ile - Supery'e göre - Danimarkalılara, Garonne nehrinin güneyindeki tüm ülkeyi resmen tanıdığı bir anlaşma imzaladı, bu bölge bundan sonra Frank yıllıklarında artık bahsedilmeyecekti.
Ertesi yıl, Bjorn, Navarre kralını Danimarkalıların Navarre'ı geçerek Ebro ve Tortosa nehirlerine ulaşmalarına izin veren bir anlaşma yapmaya zorladı. Daha sonra Hastein ile birlikte Akdeniz'e yelken açtı.
Hastein, Ren vadisi ve İtalya'daki ticareti düzensizleştirmeye başlarken, Bjorn, Rusya'ya rastlayan İsveçli Varyag'lara katıldıktan sonra Konstantinopolis'e saldırdı. Bizans İmparatoru'ndan ticareti Rhone'dan Ebro'ya çekmeyi amaçlayan bir ticaret anlaşması aldı.
863'te, Frankların Ren üzerindeki ana ticaret merkezi olan Frizya'daki Dorestad kesin olarak yok edildi. İlk Viking savaşı bitmişti: Danimarkalılar daha eski ve karşıt olanın yerine yeni bir ticaret ağı kurmuştu. Ardından yeni bir savaş başladı: Danimarkalı şefler Bjorn'un Gascony'deki başarısını taklit etmeye ve kendi denizaşırı krallıklarını yaratmaya çalıştılar. . Northumbria, Mercia, Frisia, Aquitaine, Bretagne ve Normandiya, İskandinav yerleşimleri kurma girişimlerinden etkilendi.
Gaskonya, 140 yıl boyunca Vikinglerin kontrolünde kaldı. Orduları nihayet 982'de Gascony, Perigord ve Navarre kuvvetleri tarafından yenildi. İskandinav kökenli Gaskonların, yönetimleri altında zenginleşen ülkede kalmalarına izin verildi, ancak diğer topluluklarla karışmamaya, (bir efsaneye göre) hor görülen ve dışlanan Agotlar veya Cagotlar haline gelmeye mahkum edildiler.
Yine de Biscay bölgesinde devam eden varlıkları, Baskların neden olası İskandinav kökenli bu kadar çok geleneğe (balina avcılığı gibi) sahip olduklarını ve belki de neden Amerika'ya Kristof Kolomb'dan yüz yıl önce geldiklerinin söylendiğini açıklamaya yardımcı olabilir.
Diğer Navigasyon Araçları
Bazı bilim adamları, Vikinglerin yön belirlemelerine yardımcı olmak için bir güneş pusulası veya güneş taşı kullanmış olabileceğini düşünüyor. 1948'de arkeologlar, kenarında çok sayıda çizgi çizilmiş olan ahşap bir yarım daire buldular. Bazı bilim adamları, Grönland'da bulunan bu tahta parçanın bir güneş pusulasının parçası olabileceğini düşünüyor.
Viking efsaneleri, bulutlu günlerde bile güneşin yönünü belirlemeye yardımcı olabilecek özel kristaller olan güneş taşlarından bahseder. Ancak hiçbiri Viking arkeolojik sitelerinde bulunamadı. Kanal Adaları yakınlarında Elizabeth döneminden kalma bir gemi enkazında bir kristal bulundu. İzlanda direği olduğu ortaya çıkan kristal, enkazdaki diğer seyir aletlerinin yanındaydı. İzlanda direği Grönland'daki bir Viking sahasında bulundu. Bu kristal efsanevi Viking güneş taşı olabilir mi?
Bu makale, Vikinglerin tarihi hakkında daha geniş yazı seçimimizin bir parçasıdır. Daha fazla bilgi edinmek için, Vikingler tarihine ilişkin kapsamlı kılavuzumuz için burayı tıklayın.