Etrüsk krallarının hüküm sürdüğü dönem, Roma halkını, tüm önemli kararları tek bir kişinin aldığı bir sisteme güvensiz hale getirmişti. MÖ 6. yüzyılda Cumhuriyetin kurulmasından sonra yeni bir hükümet sistemi tasarladılar. Roma'daki güç artık küçük bir grup zengin ailenin elindeydi. Bu ailelerin erkek reislerine patrik denirdi. Bu patriklerin üç yüzü, hükümet konularını tartıştıkları Senato olarak bilinen bir yerde bir araya geldi.
Senatörler her yıl iki kişiyi Roma'nın ortak liderleri olmak üzere aday gösterdiler. Bu adamlara konsolos denirdi. Senatörler tavsiye verebilirdi ama kararları veren konsoloslardı. Konsoloslar hükümet harcamalarını, dış ilişkileri ve askeri komutanların ve eyalet valilerinin atanmasını kontrol etti. Aptalca kararlar alınmasını önlemek için, kararlar alınmadan önce iki konsolosun anlaşmaya varması gerekiyordu.
Senatörler onları aday gösterse de, konsoloslar Halk Meclisi tarafından seçildi. Teoride tüm Romalı erkek vatandaşlar Forum'da düzenlenen Kamu Asamblesi'ne katılabilirlerdi, ancak toplantı öyle bir şekilde organize edilmişti ki, alınan kararları genellikle patrisyenler kontrol ediyordu. Sallust şunları savundu: "Romalılar... otoritenin her yıl seçilen iki yönetici arasında bölündüğü yeni bir sistem getirdiler; güçlerinin sınırlandırılmasının, onları kötüye kullanma eğilimine girmelerini engelleyeceği düşünülüyordu."
İktidardaki ailelerin üyesi olmayan Roma vatandaşlarına plebler deniyordu. Yüzlerce yıl boyunca, pleblerin aristokrat ailelerin üyeleriyle evlenmelerine izin verilmedi, bu yüzden iki grup çok ayrı tutuldu. Plebler büyük çoğunluktaydı ama istediklerini seçmekte özgür değildiler. Bunun nedeni denilen bir sistemdi. müşteri. Her patriğin müşterileri olan büyük bir pleb grubu olurdu. Mali ve hukuki destek karşılığında, plebler patriklerinin isteklerini desteklediler. Bu, Halk Meclisi'nde oy kullanma şeklini de içeriyordu.
Roma'nın zenginliği, aristokrat yönetici sınıf ile plebler arasında çatışma yarattı. Patrikler büyük çiftliklere sahipken, önemli sayıda pleb topraksızdı. Birçok pleb borçlandı. Bir süre sonra borçlarını ödeyemezlerse, plebler köle olarak satılabilirdi.
MÖ 494'te Yunanlılardan demokrasi hakkında duyduklarından esinlenen plebler, karşılıklı destek yemini ettikleri bir toplantı yaptılar. Daha sonra Senato'ya, taleplerini kabul etmedikleri takdirde Roma dışında kendi topluluklarını oluşturacaklarını bildirdiler. Savaş sırasında plebler tarlalarda iş gücü sağladıkları ve ordunun büyük bir bölümünü oluşturduğu için, Senato onların taleplerini kabul etmek zorunda kaldı.
Pleblerin her yıl kendi çıkarlarını temsil edecek iki adam seçebilecekleri konusunda anlaşmaya varıldı. Tribünler olarak anılan bu adamlar, plebleri patriklerin eylemlerine karşı koruma gücüne sahipti. Tribünlere para ödenmezdi ve bu nedenle neredeyse her zaman oldukça zengin insanlardı.
Başka bir kampanyanın ardından Senato, pleblerin de konsül ve praetor (Roma'yı yönetmeye yardım eden yetkililer) haline gelebileceğini kabul etti.
Meyve tacirleri Marcus Holconius Priscus'un seçilmesini istiyor.
Sizden Gaius Julius Polybius aedilis'i seçmenizi rica ediyorum. İyi ekmek alır.
Merak ediyorum, ey duvar, bu kadar çok karalayıcının aptallıklarını desteklemekten harabeye düşmedin.
Krallar kötülerden çok iyi adamlardan şüphelenirler ve her zaman liyakatli insanlardan korkarlar... Romalılar... otoritenin her yıl seçilen iki yönetici arasında bölündüğü yeni bir sistem getirdiler; güçlerinin sınırlandırılmasının, onu kötüye kullanma eğilimine girmelerini engelleyeceği düşünülüyordu.
Roma halkı bir monarşi altında yaşamıyordu, özgürdü. Krallara sahip olmaktansa kapılarını düşmanlara açmaya karar vermişlerdi.
Sorular:
1. 2. ve 2. kaynakları okuyun 3. Yazarın (i) bir gerçeği ve (ii) bir görüşü ifade ettiği bu kaynaklardan örnekler seçin.
2. Sallust'a göre Romalılar neden her yıl iki konsül seçiyordu?
3. MÖ 494'te Roma hükümetinde meydana gelen önemli değişimi anlatın.
4. Bu sayfadaki kaynaklar Roma seçimleri hakkında bize ne söylüyor?
5. Şu kelimelerin anlamlarını araştırın: sansür, nüfus sayımı, vatandaşlık, müvekkil, konsoloslar, diktatör, sulh yargıçları, patrici, popülerler, senato, tribünler ve veto. Bir sözlük yardımıyla bu Latince kelimelerin İngilizceyi nasıl etkilediğini açıklayın.
ABD Hükümetinde Büyük Cumhuriyetçi Başarılar
Daha önce, ABD hükümetindeki büyük Demokratik başarılar hakkında yazdık. Şimdi, Cumhuriyetçilerin yaptığı olumlu katkıları keşfetme zamanı.
Hepimiz Başkan Abraham Lincoln, Özgürlük Bildirgesi, 13. Değişiklik ve İç savaş sırasındaki liderliği hakkında bilgi sahibiyiz. Ancak Cumhuriyetçi katkılar bunun çok ötesine geçiyor. Örneğin, Cumhuriyetçi Başkan Dwight D. Eisenhower mevcut eyaletler arası otoyol sistemimizi kurdu. 1956 tarihli Federal Yardım-Karayolu Yasası, II. Dünya Savaşı sonrası en büyük başarılardan biri olarak kabul edilir.
Eisenhower ayrıca Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi'nin (NASA) kurulmasından da sorumluydu. 1958'de yasayla imzalanan bu tarihi adım, ABD'nin uzay çağında lider olmasını sağladı.
İçindekiler
19. yüzyıl
Cumhuriyetçi Parti, 1854'te kuzey eyaletlerinde, mal köleliğinin, eski Whig'lerin ve eski Özgür Toprakların genişlemesine karşı çıkan güçler tarafından kuruldu. Cumhuriyetçi Parti hızla baskın Demokrat Parti'ye ve kısaca popüler olan Hiçbir Şey Bilinmeyen Parti'ye ana muhalefet haline geldi. Parti, Missouri Uzlaşmasını yürürlükten kaldıran ve Kansas Bölgesi ve Nebraska Bölgesi'ni köleliği ve gelecekteki köle devletleri olarak kabul edilmek üzere açan Kansas-Nebraska Yasasına muhalefetten doğdu. [24] [25] Cumhuriyetçiler ekonomik ve sosyal modernleşme çağrısında bulundular. Taşıt köleliğinin yayılmasını büyük bir kötülük olarak kınadılar, ancak güney eyaletlerinde bunun sona erdirilmesi için çağrıda bulunmadılar. Cumhuriyetçi adının önerildiği genel Nebraska karşıtı hareketin ilk halka açık toplantısı, 20 Mart 1854'te Wisconsin, Ripon'daki Küçük Beyaz Okul Evi'nde yapıldı. [26] İsim kısmen Thomas Jefferson'ın Demokratik-Cumhuriyetçi Partisine saygı göstermek için seçildi. [27] İlk resmi parti kongresi 6 Temmuz 1854'te Jackson, Michigan'da yapıldı. [28]
Parti, 1850'lerin ortalarındaki büyük siyasi yeniden düzenlemeden doğdu. Tarihçi William Gienapp, 1850'lerin büyük yeniden düzenlenmesinin Whiglerin çöküşünden önce başladığını ve bunun politikacılar tarafından değil, yerel düzeydeki seçmenler tarafından yapıldığını savunuyor. Merkezi güçler etno-kültüreldi; dindar Protestanlar ile ayinle ilgilenen Katolikler, Lutherciler ve Piskoposlukçular arasındaki Katoliklik, yasaklama ve yerlicilikle ilgili gerilimleri içeriyordu. Kaldırılması bir rol oynadı ama ilk başta daha az önemliydi. Hiçbir Şeyi Bilinmeyen Parti, iş başındaki sosyal güçleri somutlaştırdı, ancak zayıf liderliği örgütlenmesini sağlamlaştıramadı ve Cumhuriyetçiler onu ayırdı. Yerlicilik o kadar güçlüydü ki, Cumhuriyetçiler bundan kaçınamadılar, ancak bunu en aza indirdiler ve seçmenlerin gazabını köle sahiplerinin, mal köleliğine izin verilen her yerde iyi çiftlik arazilerini satın alacakları tehdidine karşı çevirdiler. Yeniden düzenleme güçlüydü, çünkü Hiçbir Şey Bilmez'in yükselişi ve düşüşü, Cumhuriyetçi Parti'nin yükselişi ve Demokrat Parti'deki bölünmeler gibi seçmenleri parti değiştirmeye zorladı. [29] [30]
1856 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonunda parti, köleliğin ABD topraklarına yayılmasına karşı muhalefeti vurgulayan ulusal bir platform kabul etti. [31] Cumhuriyetçi aday John C. Frémont 1856 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerini Demokrat James Buchanan'a kaptırırken, Buchanan anavatanı Pennsylvania olan on dört eyaletten sadece dördünü kazanmayı başardı. [32] [33]
Cumhuriyetçiler 1860 seçimleri için can atıyorlardı. [34] Eski Illinois Temsilcisi Abraham Lincoln, parti içinde destek oluşturmak için birkaç yıl harcadı, 1856'da Frémont için yoğun bir kampanya yürüttü ve 1858'de Senato için bir teklifte bulunarak Demokrat Stephen A. Douglas'a yenildi. ama ürettiği Lincoln-Douglas tartışmaları için ulusal ilgi görüyor. [33] [35] 1860 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu'nda Lincoln, bazı Cumhuriyetçilerin Pennsylvania ve Indiana gibi önemli eyaletler için çok radikal olacağından korkan şiddetli bir kölelik karşıtı olan New York Senatörü William H. Seward'ın muhalifleri arasındaki desteği pekiştirdi. İrlandalı göçmenlere verdiği desteği onaylamayanlar. [34] Lincoln üçüncü oylamayı kazandı ve sonunda genel seçimlerde Douglas'a karşı yapılan bir rövanşta başkan seçildi. Lincoln tek bir güney eyaletinde oy pusulasında yer almamıştı ve Demokratlara verilen oylar Douglas, John C. Breckinridge ve John Bell arasında bölünmemiş olsaydı bile, halk oylaması olmasa da Cumhuriyetçiler yine de kazanacaktı. [34] Bu seçim sonucu, 1861'den 1865'e kadar süren Amerikan İç Savaşı'nın başlamasına yardımcı oldu. [36]
1864 seçimleri Savaş Demokratlarını GOP ile birleştirdi ve Lincoln ve Tennessee Demokrat Senatörü Andrew Johnson'ın Ulusal Birlik Partisi biletine aday gösterildiğini gördü [32] Lincoln yeniden seçildi. [37] Cumhuriyetçi kongre liderliğinde, Amerika Birleşik Devletleri'nde köleliği yasaklayan Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'ndaki On Üçüncü Değişiklik, 1864'te Senato'dan ve 1865'te Meclis'ten geçti ve Aralık 1865'te onaylandı.[38]
Yeniden yapılanma, altın standart ve Yaldızlı Çağ
Lincoln'ün başkanlığı sırasındaki radikal Cumhuriyetçiler, köleliğin ortadan kaldırılmasında yeterince ileri gitmediğini hissettiler ve yüzde onluk planına karşı çıktılar. Radikal Cumhuriyetçiler 1864'te tüm eski Konfederasyonlar için Demir Kaplı Yemin'i yürürlüğe koymayı amaçlayan Wade-Davis Yasası'nı kabul ettiler. Lincoln, Konfederasyon devletlerinin ABD'ye barışçıl olarak yeniden entegrasyonunu tehlikeye atacağına inanarak tasarıyı veto etti. [39]
Lincoln suikastının ardından, Johnson başkanlığa yükseldi ve Radikal Cumhuriyetçiler tarafından kınandı. Johnson, 1866 ara seçimleri öncesinde ulusal bir tur sırasında Radikal Cumhuriyetçilere yönelik eleştirilerinde iğneleyiciydi. [40] Onun görüşüne göre Johnson, Radikal Cumhuriyetçiliği, her ikisi de siyasi yelpazenin iki aşırı tarafı olan ayrılıkçılıkla aynı şey olarak gördü. [40] Johnson karşıtı Cumhuriyetçiler, seçimlerin ardından Kongre'nin her iki odasında da üçte iki çoğunluk kazandılar, bu da onun görevden alınmasına ve 1868'de görevden alınmasına yol açmasına yardımcı oldu. [40] Aynı yıl, eski Birlik Ordusu Generali Ulysses S. Grant bir sonraki Cumhuriyetçi başkan olarak seçildi.
Grant, parti içinde bazı bölünmeler yaratan Radikal bir Cumhuriyetçiydi, Massachusetts Senatörü Charles Sumner ve Illinois Senatörü Lyman Trumbull gibi bazıları onun Yeniden Yapılanmacı politikalarının çoğuna karşı çıktı. [41] Diğerleri, Grant'in yönetiminde mevcut olan büyük çaplı yolsuzlukla, ortaya çıkan Stalwart hizipiyle Grant'i ve ganimet sistemini savunurken, Melezler kamu hizmetinde reform için bastırdı. [42] Grant'e karşı çıkan Cumhuriyetçiler, 1872'de Horace Greeley'i aday göstererek Liberal Cumhuriyetçi Parti'yi oluşturmak üzere kollara ayrıldılar. Demokrat Parti, Greeley'i parti bayrağı altında birlikte aday göstererek GOP'taki bu bölünmeden yararlanmaya çalıştı. Greeley'in pozisyonları, onu aday gösteren Liberal Cumhuriyetçi Parti ile tutarsız olduğunu kanıtladı ve Greeley, partinin muhalefetine rağmen yüksek tarifeleri destekliyor. [43] Grant kolayca yeniden seçildi.
1876 genel seçimleri, üç güney eyaletinin seçim gününün sonunda resmi olarak bir kazanan ilan etmemesine rağmen, her iki parti de zafer iddiasında bulunduğundan çekişmeli bir sonuç gördü. Güneyde siyah beyaz Cumhuriyetçilerin oylarını bastırmak için seçmen baskısı meydana geldi ve bu da Cumhuriyetçilerin kontrolündeki geri dönen memurlara sahtekarlık, korkutma ve şiddet ilan etmek için yeterli bir neden verdi ve eyaletlerin sonuçlarını kirletti. Cumhuriyetçi Rutherford B. Hayes'in galip ilan edilmesine yetecek kadar Demokrat oyu atmaya başladılar. [44] Yine de, Demokratlar sonuçları kabul etmeyi reddettiler ve eyaletlerin seçmenlerini kimin ödüllendireceğine karar vermek için Kongre üyelerinden oluşan bir Seçim Komisyonu kuruldu. Komisyon parti çizgisinde Hayes'in lehine oy verdikten sonra, Demokratlar 4 Mart'ta hiçbir başkanın göreve başlamaması için seçim oylarının sayımını süresiz olarak ertelemekle tehdit ettiler. Bu, 1877 Uzlaşması ile sonuçlandı ve Hayes sonunda başkan oldu. [45]
Hayes, 1873 Paniğinin ardından çöken Amerikan ekonomisine bir çözüm olarak, 1873 tarihli Sikke Yasası ile Grant tarafından kanun haline getirilen altın standardını ikiye katladı. Ayrıca doların, para olduğu için bir tehdit oluşturduğuna inanıyordu. Hayes'in sabit paranın bir savunucusu olarak itiraz ettiği, tür tarafından desteklenmeyen İç Savaş sırasında basıldı. Hayes, ülkenin altın arzını yeniden stoklamaya çalıştı, Ocak 1879'a kadar altın, altınla değiştirilen dolarlara kıyasla altın daha sık dolarlarla değiştirildi. [46] 1880 genel seçimleri öncesinde, Cumhuriyetçi James G. Blaine, Hayes'in altın standart hamlesini destekleyen ve sivil reformlarını destekleyen parti adaylığı için yarıştı. Her ikisi de adaylığın gerisinde kalırken, Blaine ve rakibi John Sherman, Hayes'in altın standardı lehine olan hareketini kabul eden, ancak sivil reform çabalarına karşı çıkan Cumhuriyetçi James A. Garfield'ı destekledi. [47] [48]
Garfield seçildi, ancak görev süresinin başlarında suikaste uğradı, ancak ölümü, 1883'te kabul edilen Pendleton Kamu Hizmeti Reform Yasası'na destek yaratılmasına yardımcı oldu [49], yasa tasarısı Garfield'ın yerini alan Cumhuriyetçi Başkan Chester A. Arthur tarafından imzalandı.
Blaine bir kez daha cumhurbaşkanlığı için koştu, adaylığı kazandı, ancak 1884'te Buchanan'dan bu yana cumhurbaşkanı seçilen ilk Demokrat olan Demokrat Grover Cleveland'a yenildi. Mugwumps olarak bilinen muhalif Cumhuriyetçiler, siyasi kariyerini sarsan yolsuzluk nedeniyle Blaine'den kaçmıştı. [50] [51] Cleveland, çoğu Cumhuriyetçiyi rahatlatan altın standart politikasına bağlı kaldı, [52] ancak Amerikan emperyalizminin tomurcuklanması konusunda partiyle çatışmaya girdi. [53] Cumhuriyetçi Benjamin Harrison, 1888'de Cleveland'dan başkanlığı geri alabildi. Başkanlığı sırasında Harrison, Birliğin 90 günden fazla hizmet veren ve görevlerini yerine getiremeyen tüm gazileri için emekli maaşı sağlayan Bağımlı ve Engelli Emeklilik Yasası'nı imzaladı. el emeği. [54]
Cumhuriyetçilerin çoğunluğu, Cumhuriyetçi Sanford B. Dole'un yeni yönetimi altında Hawaii'nin ilhakını destekledi ve Harrison, 1892'de Cleveland'a yenilmesini takiben, Cleveland yeniden göreve başlamadan önce Hawaii'yi ilhak eden bir anlaşmayı geçirmeye çalıştı. [55] Cleveland ilhaka karşı çıktı, ancak Demokratlar bu konuda coğrafi olarak bölünmüştü ve çoğu kuzeydoğu Demokratının muhalefetin en güçlü sesleri olduğunu kanıtladı. [56]
1896'da Cumhuriyetçi William McKinley'in platformu, 1890'daki McKinley Tarifesi'nin yaratıcısı ve adaşı olan altın standardını ve yüksek tarifeleri destekledi. 1896 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu'ndan önce bu konuda bölünmüş olmasına rağmen, McKinley ağır bir şekilde altını tercih etmeye karar verdi. kampanya mesajlarında ücretsiz gümüş yerine standart, ancak 1893 Paniği'nden bu yana devam eden altın standardına karşı devam eden şüpheciliği önlemek için bimetalizmi sürdürme sözü verdi. Bryan'a Tammany Hall gibi Demokrat kurumların desteğine mal olan serbest gümüş hareketi, New York Dünyası ve Demokrat Parti'nin üst ve orta sınıf desteğinin büyük bir çoğunluğu. [59] McKinley, Bryan'ı yendi ve Beyaz Saray'ı 1912'ye kadar Cumhuriyetçilerin kontrolüne geri verdi.
20. yüzyıl
1896'daki yeniden düzenleme, Cumhuriyetçileri büyük işletmelerin partisi olarak güçlendirirken, Theodore Roosevelt, güven kırmayı benimseyerek daha fazla küçük işletme desteği ekledi. 1908'de halefi William Howard Taft'ı seçti, ancak parti ortadan ikiye bölündükçe düşman oldular. Taft, 1912 adaylığı için Roosevelt'i yendi ve Roosevelt, yeni İlerici ("Bull Moose") Partisi'nin biletine koştu. Birçoğu daha sonra 1930'larda New Deal Demokratları tarafından savunulan sosyal reformlar için çağrıda bulundu. Kaybetti ve destekçilerinin çoğu GOP'a döndüğünde, yeni muhafazakar ekonomik düşünceyle aynı fikirde olmadıklarını gördüler ve bu da Cumhuriyetçi Parti'de ideolojik bir sağa kaymaya yol açtı. [60] Cumhuriyetçiler 1920'ler boyunca Beyaz Saray'a normallik, iş odaklı verimlilik ve yüksek tarife platformlarında koşarak geri döndüler. Ulusal parti platformu yasaktan bahsetmekten kaçındı, bunun yerine yasa ve düzene belirsiz bir taahhütte bulundu. [61]
Warren G. Harding, Calvin Coolidge ve Herbert Hoover sırasıyla 1920, 1924 ve 1928'de güçlü bir şekilde seçildiler. Teapot Dome skandalı partiye zarar vermekle tehdit etti, ancak Harding öldü ve muhalefet 1924'te dağıldı. On yılın ticaret yanlısı politikaları, 1929'daki Wall Street Çöküşü Büyük Buhran'ın habercisi olana kadar benzeri görülmemiş bir refah üretiyor gibiydi. [62]
New Deal dönemi, Ahlaki Çoğunluk ve Cumhuriyet Devrimi
Demokrat Franklin D. Roosevelt'in New Deal koalisyonu, Cumhuriyetçi Dwight D. Eisenhower'ın iki dönem başkanlığı dışında, önümüzdeki otuz yılın büyük bölümünde Amerikan siyasetini kontrol etti. Roosevelt 1933'te göreve geldikten sonra, New Deal yasası Kongre'den geçti ve ekonomi 1933'ün başlarındaki en düşük noktasından keskin bir şekilde yukarı çıktı. Bununla birlikte, uzun vadeli işsizlik 1940'a kadar bir engel olarak kaldı. 1934 ara seçimlerinde, 10 Cumhuriyetçi senatör düştü. yenilgi, GOP'u 71 Demokrat'a karşı sadece 25 senatörle bırakarak. Temsilciler Meclisi de aynı şekilde ezici Demokratik çoğunluğa sahipti. [63]
Cumhuriyetçi Parti, çoğunlukta "Eski Sağ" (ortabatıda yerleşik) ve kuzeydoğuda yerleşik ve New Deal'in çoğunu destekleyen liberal bir kanatta hizipleşti. Eski Sağ, "İkinci Yeni Anlaşma"ya sert bir şekilde saldırdı ve bunun sınıf savaşını ve sosyalizmi temsil ettiğini söyledi. Roosevelt 1936'da ezici bir çoğunlukla yeniden seçildi, ancak ikinci dönemi başladığında ekonomi geriledi, grevler arttı ve Yüksek Mahkeme'nin kontrolünü ele geçirmeyi ya da güney muhafazakarları Demokrat Parti'den temizlemeyi başaramadı. Cumhuriyetçiler 1938 seçimlerinde büyük bir geri dönüş yaptılar ve sağda Ohio'dan Robert A. Taft ve solda New York'tan Thomas E. Dewey gibi yeni yükselen yıldızlar vardı. [64] Güney muhafazakarlar, 1964'e kadar Kongre'deki iç meselelere hakim olan muhafazakar koalisyonu oluşturmak için çoğu Cumhuriyetçi ile birleşti.Her iki parti de dış politika konularında bölünmüş, Cumhuriyetçi Parti'de baskın olan savaş karşıtı izolasyoncular ve Demokrat Parti'de baskın olan Adolf Hitler'i durdurmak isteyen müdahaleciler ile. Roosevelt, sırasıyla 1940 ve 1944'te üçüncü ve dördüncü dönem kazandı. Muhafazakarlar, savaş sırasında New Deal'in çoğunu kaldırdılar, ancak Sosyal Güvenlik'i veya işi düzenleyen kurumları tersine çevirmeye çalışmadılar. [65]
"Roosevelt Devrimi"nin bir kısmını ve Başkan Harry S. Truman'ın dış politikasının temel öncüllerini kabul eden (veya en azından kabul eden) "ılımlı", enternasyonalist, büyük ölçüde doğudaki Cumhuriyetçiler bloğunun aksine, Cumhuriyetçi Sağ, özünde karşı-devrimciydi. Kolektivist karşıtı, komünizm karşıtı, New Deal karşıtı, tutkuyla sınırlı hükümete, serbest piyasa ekonomisine ve (yürütmenin aksine) kongre ayrıcalıklarına bağlı olan G.O.P. muhafazakarlar baştan itibaren sürekli bir iki cepheli savaş yürütmek zorunda kaldılar: dışarıdan liberal Demokratlara ve içeriden "ben de" Cumhuriyetçilere karşı. [66]
1945'ten sonra, GOP'un enternasyonalist kanadı Truman'ın Soğuk Savaş dış politikasıyla işbirliği yaptı, Marshall Planını finanse etti ve Eski Sağ'ın devam eden izolasyonuna rağmen NATO'yu destekledi. [67]
20. yüzyılın ikinci yarısı, Cumhuriyetçi başkanlar Dwight D. Eisenhower, Richard Nixon, Gerald Ford, Ronald Reagan ve George H. W. Bush'un seçilmesine veya halefiyetine tanık oldu. Eisenhower, 1952 adaylığı için muhafazakar lider Senatör Robert A. Taft'ı yenmişti, ancak muhafazakarlar Eisenhower yönetiminin iç politikalarına hakim oldu. Seçmenler, Eisenhower'ı GOP'u sevdiklerinden çok daha fazla sevdiler ve partiyi daha ılımlı bir konuma kaydıramadığını kanıtladı. 1976'dan bu yana, liberalizm, birkaç kuzeydoğu tutuşu dışında, Cumhuriyetçi Parti'den neredeyse silindi. [68] Tarihçiler, 1964 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerini ve onun ilgili 1964 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu'nu, Arizona Senatörü Barry Goldwater tarafından yönetilen muhafazakar kanadın liberal New York Valisi Nelson Rockefeller ve onun adını taşıyan Rockefeller Cumhuriyetçisi ile savaştığını gören önemli bir değişim olarak gösteriyor. parti başkan adaylığı için hizip. Goldwater kazanmaya hazırlanırken, Rockefeller liberal hizbini harekete geçirmeye çağırdı ve yumuşadı, "Buna bakıyorsun dostum. Geriye kalan tek şey benim." [69] [70] Goldwater bir heyelanda kaybetse de, Reagan kampanya boyunca kendisini onun önde gelen bir destekçisi olarak tanıtır ve onun için "Bir Seçim Zamanı" konuşmasını yapardı. İki yıl sonra California valisi olacak ve 1980'de başkanlığı kazanacaktı. [71]
1981'den 1989'a kadar süren Reagan başkanlığı, "Reagan Devrimi" olarak bilinen şeyi oluşturdu. [72] Vergileri düşürmeyi, hükümet deregülasyonunu önceliklendirmeyi ve caydırıcılık kullanarak Sovyetler Birliği ile savaşmak için fonları yerel alandan orduya kaydırmayı amaçlayan Reaganomics'in piyasaya sürülmesiyle, 1970'lerin stagflasyonundan temel bir değişim olarak görülüyordu. teori. Reagan'ın görev süresinde belirleyici bir an, o zamanki Batı Berlin'de yaptığı ve Sovyet Genel Sekreteri Mihail Gorbaçov'dan Batı ve Doğu Berlin'i ayırmak için inşa edilen Berlin Duvarı'na atıfta bulunarak "bu duvarı yıkmasını" talep ettiği konuşmasıydı. [73] [74]
1989'da görevi bıraktığından beri, Reagan ikonik bir muhafazakar Cumhuriyetçi ve Cumhuriyetçi başkan adayları sık sık görüşlerini paylaştığını iddia ediyor ve kendilerini ve politikalarını mirasına daha uygun bir mirasçı olarak kurmayı hedefliyor. [75]
Başkan Yardımcısı Bush, 1988 genel seçimlerinde ezici bir üstünlük sağladı. Ancak görev süresi Cumhuriyetçi Parti içinde bir bölünme biçimi görecekti. Bush'un ekonomik liberalleşme ve yabancı ülkelerle uluslararası işbirliği vizyonu, Kuzey Amerika Serbest Ticaret Anlaşması'nın (NAFTA) müzakere edilmesini ve imzalanmasını ve Dünya Ticaret Örgütü'nün kavramsal başlangıçlarını gördü. [76] Bağımsız politikacı ve iş adamı Ross Perot, NAFTA'yı kınadı ve bunun Amerikan işlerinin Meksika'ya taşeronlaştırılmasına yol açacağını söylerken, Demokrat Bill Clinton Bush'un politikalarında anlaşma buldu. [77] Bush 1992'de halk oylarının yüzde 37'sini alarak yeniden seçimleri kaybetti, Clinton yüzde 43'lük bir çoğunluk elde etti ve Perot yüzde 19 ile üçüncü oldu. Perot'un adaylığının Bush'un yeniden seçilmesine mal olup olmadığı tartışmalı olsa da, Charlie Cook of Cook Siyasi Raporu Perot'un mesajının genel olarak Cumhuriyetçi ve muhafazakar seçmenler arasında daha fazla ağırlık taşıdığını doğruluyor. [78] Perot Reform Partisi'ni kurdu ve eski Beyaz Saray İletişim Direktörü Pat Buchanan ve daha sonra Başkan Donald Trump gibi önde gelen Cumhuriyetçiler olan veya olacak olanlar kısa üyelik gördüler. [79]
1994 Cumhuriyet Devrimi'nde, "Amerika ile Sözleşme" için kampanya yürüten House Minority Whip Newt Gingrich liderliğindeki parti, Kongre'nin her iki meclisinde de çoğunluk kazandı, 12 valilik kazandı ve 20 eyalet meclisinin kontrolünü yeniden ele geçirdi. Cumhuriyetçi Parti 1952'den beri ilk kez Meclis'te çoğunluğu elde etmişti. [80] Gingrich Meclis Başkanı seçildi ve Cumhuriyetçi çoğunluğun ilk 100 günü içinde Amerika ile Sözleşme'de yer alan her teklif kabul edildi, Kongre üyeleri için dönem sınırlamaları hariç. [81] [82] Gingrich'in 1994'teki başarısının anahtarlarından biri seçimleri millileştirmekti. [80] Gingrich, 1996 Meclis seçimleri sırasında ulusal bir figür haline geldi ve birçok Demokrat lider Gingrich'in ateşli bir radikal olduğunu ilan etti. [83] [84] Cumhuriyetçiler, Bob Dole-Jack Kemp'in genel seçimlerde Başkan Clinton'a karşı kolayca kaybetmesine rağmen, 1928'den beri ilk kez çoğunluklarını korudular. Bununla birlikte, Gingrich'in ulusal profili, Gingrich'in göreceli olarak popüler olmamasına rağmen seçmenler arasında çoğunluğun onayını alan Cumhuriyetçi Kongre'ye zarar verdi. [83]
Gingrich ve Cumhuriyetçiler, 1997 tarihli Dengeli Bütçe Yasası konusunda Clinton ile ek vergi indirimleri de dahil olmak üzere bir anlaşma yaptıktan sonra, Cumhuriyet Meclisi çoğunluğu 1998 ara seçimleri öncesinde yeni bir gündem üzerinde bir araya gelmekte zorlandı. [85] 1998'de Bill Clinton'ın devam eden suçlaması sırasında, Gingrich, Clinton'un suistimalini parti mesajını ara sınavlara göndermeye karar verdi ve bunun onların çoğunluğuna katkıda bulunacağına inandı. Stratejinin yanlış olduğu ortaya çıktı ve Cumhuriyetçiler beş sandalye kaybetti, ancak bunun zayıf mesajlaşmadan mı yoksa Clinton'un popülaritesinden mi kaynaklandığı tartışılıyor. [86] Gingrich, performansı nedeniyle parti iktidarından alındı, sonunda Kongre'den tamamen istifa etmeye karar verdi ve kısa bir süre sonra Louisiana Temsilcisi Bob Livingston'un halefi olacağı ortaya çıktı. Bununla birlikte, söz konusu işlere ilişkin raporların zarar görmesi üzerine, Meclis Başkanı seçilmesi durumunda Cumhuriyet Meclisi'nin yasama gündemini tehdit ettikten sonra değerlendirmeden çekildi ve Kongre'den de istifa etti. [87] Illinois Temsilcisi Dennis Hastert, Livingston'un yerine Konuşmacılığa terfi etti ve 2007 yılına kadar bu pozisyonda görev yaptı. [88]
21'inci yüzyıl
George W. Bush ve Dick Cheney'nin Cumhuriyetçi bileti 2000 ve 2004 başkanlık seçimlerini kazandı. [89] Bush, 2000 yılında göçmenlere ve azınlık seçmenlerine daha iyi hitap etmek isteyen "merhametli muhafazakar" olarak kampanya yürüttü. [90] Amaç, uyuşturucu rehabilitasyon programlarına öncelik vermek ve mahkumların topluma yeniden girişine yardımcı olmaktı; bu hareket, Başkan Bill Clinton'ın yönetimi altında geçirilen 1994 suç yasası gibi daha sert suç girişimlerinden yararlanmayı amaçlayan bir hareketti. Platform, cumhurbaşkanlığı döneminde parti üyeleri arasında fazla ilgi görmedi. [91]
Bush'un başkan olarak göreve başlamasıyla, Cumhuriyetçi Parti 2000'li yılların çoğunda oldukça uyumlu kaldı, çünkü hem güçlü ekonomik özgürlükçüler hem de sosyal muhafazakarlar şişirilmiş, laik ve liberal hükümetin partisi olarak gördükleri Demokratlara karşı çıktılar. [92] Bu dönem, Bush'un tabanının temel bir parçası olan "hükümet yanlısı muhafazakarların" yükselişini gördü - hükümet harcamalarının artmasını ve hem ekonomiyi hem de insanların kişisel yaşamlarını ve aynı zamanda hem ekonomiyi hem de insanların kişisel yaşamlarını kapsayan daha fazla düzenlemeyi savunan hatırı sayılır bir Cumhuriyetçiler grubu. aktivist, müdahaleci bir dış politika için. [93] Pew Araştırma Merkezi gibi araştırma grupları, sosyal muhafazakarların ve serbest piyasa savunucularının partinin destek koalisyonu içindeki diğer iki ana grup olarak kaldığını ve üçünün de sayıca aşağı yukarı eşit olduğunu buldu. [94] [95] Bununla birlikte, liberteryenler ve liberteryen eğilimli muhafazakarlar, Bush'un görev süresi boyunca kurumsal refah ve ulusal borç önemli ölçüde artarken, Cumhuriyetçilerin hayati sivil özgürlükleri kısıtlaması olarak gördükleri şeyde giderek daha fazla hata buldular. [96] Buna karşılık, bazı sosyal muhafazakarlar, partinin ahlaki değerleriyle çelişen ekonomik politikalara verdiği destekten memnuniyetsizliklerini dile getirdiler. [97]
Cumhuriyetçi Parti, 2001 yılında Senato'nun eşit bir şekilde bölünmesiyle Senato çoğunluğunu kaybetti, yine de Cumhuriyetçiler, Cumhuriyetçi Başkan Yardımcısı Dick Cheney'nin eşitlik bozan oyu nedeniyle Senato'nun kontrolünü elinde tuttu. Demokratlar, 6 Haziran 2001'de Vermont'tan Cumhuriyetçi Senatör Jim Jeffords'un parti üyeliğini Demokrat olarak değiştirmesiyle Senato'nun kontrolünü ele geçirdi. Cumhuriyetçiler 2002 seçimlerinde Senato çoğunluğunu yeniden kazandılar. Temsilciler Meclisi ve Senato'daki Cumhuriyetçi çoğunluk, Demokratlar 2006'daki ara seçimlerde her iki meclisin kontrolünü yeniden ele geçirene kadar tutuldu. [98] [99]
2008'de Arizona'dan Cumhuriyetçi Senatör John McCain ve Alaska Valisi Sarah Palin, sırasıyla Illinois ve Delaware'den Demokrat Senatörler Barack Obama ve Joe Biden tarafından yenildi. [100]
Cumhuriyetçiler, mali muhafazakarların Obama karşıtı protesto hareketi olan Çay Partisi hareketinin [101] [102] [103] [104] yükselişiyle aynı zamana denk gelen 2010 dalga seçimlerinde seçim başarısı elde ettiler. [105] Hareketin üyeleri daha düşük vergiler ve azaltılmış hükümet harcamaları yoluyla ABD'nin ulusal borcunun ve federal bütçe açığının azaltılması çağrısında bulundu. [106] [107] Ayrıca özgürlükçü, sağcı popülist ve muhafazakar aktivizmin bir karışımından oluşan popüler bir anayasal hareket [108] olarak tanımlandı. Bu başarı, Demokrat Kennedy kardeşler tarafından onlarca yıldır tutulan bir koltuk için Massachusetts özel Senato seçimlerinde Scott Brown'ın üzücü galibiyetiyle başladı. [109] Kasım seçimlerinde, Cumhuriyetçiler Meclis'in kontrolünü yeniden ele geçirdiler, Senato'daki sandalye sayılarını artırdılar ve valiliklerin çoğunluğunu kazandılar. [110] Çay Partisi, kısmen kuruluş Cumhuriyetçilerinin Çay Partisi tarzı Cumhuriyetçilerle değiştirilmesi nedeniyle Cumhuriyetçi Partiyi güçlü bir şekilde etkilemeye devam edecekti. [105]
Obama ve Biden 2012'de Mitt Romney-Paul Ryan'ı yenerek yeniden seçildiklerinde, [111] Cumhuriyetçiler Kasım ayındaki kongre seçimlerinde Meclis'te yedi sandalye kaybettiler, ancak yine de o meclisin kontrolünü elinde tuttular. [112] Bununla birlikte, Cumhuriyetçiler Senato'nun kontrolünü ele geçiremediler ve net iki sandalye kaybıyla azınlık statülerini sürdürdüler. [113] Kaybın ardından, önde gelen bazı Cumhuriyetçiler kendi partilerine karşı çıktılar. [114] [115] [116] Cumhuriyetçi Parti'nin 2012 sonrası otopsi raporu, partinin azınlıklardan ve genç seçmenlerden oy almak için ulusal düzeyde daha fazlasını yapması gerektiği sonucuna vardı. [117] Mart 2013'te Ulusal Komite Başkanı Reince Priebus, partinin 2012'deki seçim başarısızlıkları hakkında sarsıcı bir rapor sunarak Cumhuriyetçileri kendilerini yeniden keşfetmeye ve göçmenlik reformunu resmen onaylamaya çağırdı. "Kaybetmemizin tek bir nedeni yok. Mesajımız zayıftı zemin oyunumuz yetersizdi kapsayıcı değildik hem veride hem de dijitalde geri kaldık ve birincil ve tartışma sürecimizin iyileştirilmesi gerekiyordu." Kadınlara, azınlıklara ve geylere ulaşmak için 10 milyon dolarlık bir pazarlama kampanyasının yanı sıra daha kısa, daha kontrollü bir ilk sezon ayarlama ve daha iyi veri toplama olanakları yaratmayı içeren 219 reform önerdi. [118]
2014 ara seçimlerinin ardından Cumhuriyetçi Parti dokuz sandalye kazanarak Senato'nun kontrolünü ele geçirdi. [119] Mecliste toplam 247 sandalye (%57) ve Senato'da 54 sandalye ile Cumhuriyetçiler, 1929'daki 71.
Trump dönemi
2016 yılında Cumhuriyetçi Donald Trump'ın başkan seçilmesi, Cumhuriyetçi Parti'de popülist bir değişime işaret etti. [121] Anketler Clinton'un yarışı önde götürdüğünü gösterdiğinden, Trump'ın Demokrat aday Hillary Clinton'ı yenilgiye uğratması beklenmedikti. [122] Trump'ın zaferi, on yıllardır geleneksel olarak Demokratik mavi duvarın bir parçası olan üç eyalette (Michigan, Pennsylvania ve Wisconsin) elde edilen dar zaferlerle ateşlendi. NBC News'e göre, "Trump'ın gücü ünlü 'sessiz çoğunluğundan' geliyordu - Washington'daki özel çıkarlar, New York'taki haber kuruluşları ve Hollywood'daki beğeniciler tarafından gevşek bir şekilde tanımlanmış bir kuruluş tarafından alay konusu edilen ve görmezden gelinen işçi sınıfı beyaz seçmenlerinden. daha geniş bir milliyetçi mesaj lehine ticaret ve hükümet harcamaları gibi konularda Cumhuriyetçi müesses nizam ortodoksluğunu terk ederek bu temele güvenin. [123] [124]
2016 seçimlerinden sonra Cumhuriyetçiler Senato, Meclis ve eyalet valiliklerinde çoğunluğu korudu ve Trump'ın başkan seçilmesiyle yeni edinilen yürütme gücünü elinde tuttu. Cumhuriyetçi Parti, 2017'de 99 eyalet yasama meclisinden 69'unu kontrol etti, tarihte en fazla elinde bulundurduğu [125] ve en az 33 valiliği, 1922'den bu yana elinde tuttuğu en fazla oydu. [126] Parti, hükümetin (yasama odaları) tam kontrolüne sahipti. ve valilik) 25 eyalette [127] [128] 1952'den bu yana en fazla [129] muhalefetteki Demokrat Parti sadece beş eyalette tam kontrole sahipti. [130] 2018 ara seçimlerinin sonuçlarının ardından, Cumhuriyetçiler Meclis'in kontrolünü kaybetti ancak Senato'nun kontrolünü elinde tuttu. [131]
Görev süresi boyunca Trump, Yüksek Mahkemeye üç yargıç atadı: Antonin Scalia'nın yerine Neil Gorsuch, Anthony Kennedy'nin yerine Brett Kavanaugh ve Ruth Bader Ginsburg'un yerine Amy Coney Barrett - Cumhuriyetçi arkadaştan bu yana tek bir dönemde herhangi bir cumhurbaşkanının en fazla ataması Richard Nixon. Trump, 6-3'lük muhafazakar çoğunluğu sağlamlaştırıyor olarak görülüyordu. [132] [133] Toplamda 260 yargıç atayarak, görevden ayrıldığı zaman Uluslararası Ticaret Mahkemesi hariç federal yargının her dalında Cumhuriyetçilerin atadığı çoğunlukları oluşturarak yargıyı sağa kaydırdı. Başkanlığı sırasındaki diğer kayda değer başarılar arasında 2017'de Vergi Kesintileri ve İstihdam Yasası'nın çıkarılması, İsrail'deki ABD büyükelçiliğinin Kudüs'e taşınması, 1947'den bu yana ilk yeni bağımsız askeri hizmet olan Birleşik Devletler Uzay Gücü'nün oluşturulması ve bir dizi Abraham Anlaşmalarına aracılık edilmesi yer aldı. İsrail ve çeşitli Arap devletleri arasındaki normalleşme anlaşmaları. [134] [135] [136] [137]
Trump, 18 Aralık 2019'da görevi kötüye kullanma ve Kongre'yi engelleme suçlamalarıyla görevden alındı. [138] [139] 5 Şubat 2020'de Senato tarafından beraat etti. [140] Meclisteki 197 Cumhuriyetçiden 195'i suçlamalara karşı oy kullandı ve çekimser kalan iki Cumhuriyetçinin lehinde oy kullanmadı. suçlamanın kendisi. [141] Senato'daki 53 Cumhuriyetçiden 52'si de suçlamalara karşı oy kullandı ve sonuç olarak Trump'ı başarılı bir şekilde akladı. [142] [143] 6 Ocak 2021'de ABD Başkenti'nin destekçileri tarafından basılmasına yol açan 2020 seçimlerindeki kaybını kabul etmeyi reddetmesinin ardından Meclis, Trump'ı ayaklanmaya kışkırtma suçlamasıyla ikinci kez görevden aldı, onu Amerika Birleşik Devletleri tarihinde iki kez görevden alınan tek federal makam sahibi yapıyor. [144] [145] 20 Ocak 2021'de görevi bıraktı, ancak suçlama davası Biden yönetiminin ilk haftalarına kadar devam etti ve Trump 13 Şubat 2021'de Senato tarafından ikinci kez beraat etti. [146] Yedi Cumhuriyetçi Senatörler, Romney, Richard Burr, Bill Cassidy, Susan Collins, Lisa Murkowski, Ben Sasse ve Pat Toomey de dahil olmak üzere bir kez daha mahkum etmek için oy kullandı. Eyaletlerinin ilgili Cumhuriyetçi partileri bunu yaptıkları için onları kınadı. Ek olarak, Cumhuriyetçi ABD Temsilcisi Liz Cheney, eyalet GOP'u tarafından Meclis'teki görevden alma oyu nedeniyle sansürlendi. [147] [148] Trump'ın 2020 seçimlerini devirme çabalarına ve ardından ABD Başkenti'ne yönelik baskınına yanıt olarak, Bush yönetiminin düzinelerce Cumhuriyetçi eski üyesi, partiyi "Trump kültü" olarak adlandırarak terk etmelerini kamuoyuna açıkladı. " [149] 2021'de parti, kendi lehine yeni oy kısıtlamaları getirmek ve Cheney'i Temsilciler Meclisi'ndeki Cumhuriyetçi Konferans liderliği pozisyonundan çıkarmak için Trump'ın yanlış seçimlerin çalıntı olduğu yönündeki yanlış iddialarını gerekçe olarak kullandı. [150] [151] [152]
Partinin kurucu üyeleri, 1850'lerin ortalarında, Thomas Jefferson'ın Demokratik-Cumhuriyetçi Partisi tarafından desteklenen cumhuriyetçiliğin değerlerine saygı göstermek için Cumhuriyetçi Parti adını seçtiler. [154] İsim fikri, partinin önde gelen yayıncısı Horace Greeley'in başyazısından geldi. Köleliğin propagandacısı olmaktan ziyade, Özgürlük savunucusu ve ilancısı misyonu". [155] Bu ad, 1776 cumhuriyetçi sivil erdem değerlerini ve aristokrasiye ve yolsuzluğa karşı muhalefeti yansıtıyor. [156] "Cumhuriyetçi" kelimesinin dünya çapında çeşitli anlamları olduğunu ve Cumhuriyetçi Parti'nin, anlamların artık her zaman aynı hizada olmayacak şekilde geliştiğini belirtmek önemlidir. [157] [158]
"Büyük Eski Parti" terimi, Cumhuriyetçi Parti için geleneksel bir takma addır ve "GOP" kısaltması yaygın olarak kullanılan bir isimdir. Terim 1875 yılında ortaya çıkmıştır. Kongre Kaydı, Birliğin başarılı askeri savunmasıyla ilişkilendirilen partiye "bu cesur eski parti" olarak atıfta bulundu. Ertesi yıl bir makalede Cincinnati Ticari, terim "büyük eski parti" olarak değiştirildi. Kısaltmanın ilk kullanımı 1884 tarihlidir. [159]
Partinin geleneksel maskotu fildir. Thomas Nast'ın siyasi karikatürü Harper'ın Haftalık 7 Kasım 1874, sembolün ilk önemli kullanımı olarak kabul edilir. [160] Indiana, New York ve Ohio gibi eyaletlerde Cumhuriyetçi Parti'nin alternatif bir sembolü, Demokratik horoz veya Demokratik beş köşeli yıldızın aksine kel kartaldır.[161] [162] Kentucky'de kütük kulübesi Cumhuriyetçi Parti'nin bir sembolüdür (eşcinsel Log Cabin Cumhuriyetçileri örgütüyle ilgisi yoktur). [163]
Geleneksel olarak partinin tutarlı bir renk kimliği yoktu. [164] [165] [16] 2000 seçimlerinden sonra kırmızı renk Cumhuriyetçilerle ilişkilendirilmeye başlandı. Seçim sırasında ve sonrasında, büyük yayın ağları seçim haritası için aynı renk şemasını kullandı: Cumhuriyetçi aday George W. Bush'un kazandığı eyaletler kırmızıyla, Demokrat adayı Al Gore'un kazandığı eyaletler ise maviyle boyandı. Seçim sonuçlarıyla ilgili haftalarca süren anlaşmazlık nedeniyle, bu renk çağrışımları, sonraki yıllarda da devam ederek sağlam bir şekilde kök saldı. Siyasi partilere renk ataması gayri resmi ve gayri resmi olmasına rağmen, medya bu renkleri kullanarak ilgili siyasi partileri temsil etmeye başlamıştır. Parti ve adayları da kırmızı rengi benimsemeye başladı. [167]
Ekonomi Politikaları
Cumhuriyetçiler, ekonomik refahın arkasındaki temel faktörlerin serbest piyasalar ve bireysel başarı olduğuna inanıyor. Cumhuriyetçiler, Demokratik yönetimler sırasında sık sık mali muhafazakarlığı savunurlar, ancak hükümetten sorumlu olduklarında federal borcu artırmaya istekli olduklarını gösterdiler (Bush vergi indirimlerinin uygulanması, Medicare Kısım D ve Vergi Kesintileri ve İş Yasası). 2017 bu istekliliğin örnekleridir). [168] [169] [170] Hükümet harcamalarını kısma sözüne rağmen, Cumhuriyet yönetimleri, 1960'ların sonlarından bu yana, önceki hükümet harcama düzeylerini sürdürmüş veya artırmıştır. [171] [172]
Modern Cumhuriyetçiler, düşük vergi oranlarının ekonomik büyümeyi artırdığını savunan arz yönlü ekonomi teorisini savunuyorlar. [173] Birçok Cumhuriyetçi, iş ve zenginlik yaratanları haksız yere hedef aldığına inandıkları yüksek gelirliler için daha yüksek vergi oranlarına karşı çıkıyor. Özel harcamaların devlet harcamalarından daha verimli olduğuna inanıyorlar. Cumhuriyetçi milletvekilleri ayrıca vergi uygulaması ve vergi tahsilatı için finansmanı sınırlamaya çalıştılar. [174]
Cumhuriyetçiler, bireylerin kendi koşulları için sorumluluk almaları gerektiğine inanıyor. Ayrıca, özel sektörün hayır kurumları aracılığıyla yoksullara yardım etmede hükümetin refah programları aracılığıyla olduğundan daha etkili olduğuna ve sosyal yardım programlarının genellikle devlet bağımlılığına neden olduğuna inanıyorlar. [ kaynak belirtilmeli ]
Cumhuriyetçiler, şirketlerin, serbest piyasanın işin fiyatına karar vermesiyle, faydalar ve ücretler dahil olmak üzere kendi istihdam uygulamalarını oluşturabilmeleri gerektiğine inanıyor. 1920'lerden bu yana, Cumhuriyetçiler genellikle işçi sendikası örgütleri ve üyeleri tarafından karşı çıktılar. Ulusal düzeyde Cumhuriyetçiler, işçilere sendikalara katılmama hakkı veren 1947 Taft-Hartley Yasasını desteklediler. Eyalet düzeyindeki Modern Cumhuriyetçiler, genel olarak, sendikalı bir işyerindeki tüm işçilerin, sendika üyesi olup olmadıklarına bakılmaksızın, aidat veya adil paylaşım ücreti ödemesini gerektiren sendika güvenlik anlaşmalarını yasaklayan çeşitli çalışma hakkı yasalarını desteklemektedir. [175]
Çoğu Cumhuriyetçi, asgari ücretteki artışlara karşı çıkıyor ve bu tür artışların işletmeleri, maliyetleri tüketicilere aktarırken işleri kesmeye ve dış kaynak kullanmaya zorlayarak zarar verdiğine inanıyor. [176]
Parti, tek ödemeli bir sağlık sistemine karşı çıkıyor ve bunu sosyalleştirilmiş tıp olarak nitelendiriyor. Cumhuriyetçi Parti, tarihsel olarak popüler olan Sosyal Güvenlik, Medicare ve Medicaid programlarını destekleme konusunda karışık bir sicile sahipken, [177], 2010'da yürürlüğe girdiğinden [178] ve Medicaid'in genişletilmesine karşı çıkan Ekonomik Bakım Yasasını yürürlükten kaldırmaya çalışmıştır. [179]
Çevre politikaları
Tarihsel olarak, Cumhuriyetçi Parti'deki ilerici liderler çevre korumasını desteklediler. Cumhuriyetçi Başkan Theodore Roosevelt, politikaları sonunda Ulusal Park Hizmetinin kurulmasına yol açan önde gelen bir korumacıydı. [181] Cumhuriyetçi Başkan Richard Nixon bir çevreci olmasa da, 1970 yılında Çevre Koruma Ajansı'nı oluşturmak için yasayı imzaladı ve kapsamlı bir çevre programı vardı. [182] Ancak, bu pozisyon 1980'lerden ve çevresel düzenlemeleri ekonomi üzerinde bir yük olarak nitelendiren Başkan Ronald Reagan'ın yönetiminden bu yana değişti. [183] O zamandan beri, Cumhuriyetçiler çevre düzenlemelerine karşı giderek daha fazla tavır alırken, bazı Cumhuriyetçiler iklim değişikliği konusundaki bilimsel fikir birliğini reddediyor. [183] [184] [185] [186]
2006'da, zamanın Kaliforniya Valisi Arnold Schwarzenegger, Kaliforniya'da karbon emisyonlarına üst sınır getiren birkaç yasa tasarısını imzalamak için Cumhuriyetçi ortodoksiden ayrıldı. Dönemin Başkanı George W. Bush, ulusal düzeyde zorunlu sınırlamalara karşı çıktı. Bush'un bir kirletici olarak karbondioksiti düzenlememe kararı, Yüksek Mahkeme'de 12 eyalet tarafından [187] mahkeme tarafından 2007'de Bush yönetimine karşı karar verilerek itiraz edildi. [188] Bush ayrıca Kyoto Protokollerinin onaylanmasına açıkça karşı çıktı [183] [ Sera gazı emisyonlarını sınırlamaya ve böylece iklim değişikliğiyle mücadele etmeye çalışan 189] pozisyonu, iklim bilimcileri tarafından ağır bir şekilde eleştirildi. [190]
Cumhuriyetçi Parti, karbon emisyonlarını sınırlamak için üst sınır ve ticaret politikasını reddediyor. [191] 2000'lerde, Senatör John McCain, karbon emisyonlarını düzenleyebilecek yasa tasarıları (örneğin McCain-Lieberman İklim Yönetim Yasası) önerdi, ancak iklim değişikliği konusundaki konumu üst düzey parti üyeleri arasında olağandışıydı. [183] Bazı Cumhuriyetçi adaylar, Amerika Birleşik Devletleri için enerji bağımsızlığını elde etmek için alternatif yakıtların geliştirilmesini desteklediler. Bazı Cumhuriyetçiler, aktivistlerin eleştirilerine maruz kalan Arctic National Wildlife Refuge gibi korunan alanlarda artan petrol sondajını destekliyor. [192]
Barack Obama'nın başkanlığı sırasında birçok Cumhuriyetçi, yönetiminin kömürden kaynaklanan karbon emisyonları gibi yeni çevre düzenlemelerine karşı çıktı. Özellikle, birçok Cumhuriyetçi Keystone Boru Hattı'nın inşasını destekledi, bu pozisyon işletmeler tarafından desteklendi, ancak yerli halk grupları ve çevre aktivistleri buna karşı çıktı. [193] [194] [195]
Kar amacı gütmeyen bir liberal savunuculuk grubu olan Amerikan İlerleme Merkezi'ne göre, 2014'te kongredeki Cumhuriyetçilerin %55'inden fazlası iklim değişikliğini inkar edenlerdi. [196] [197] Mayıs 2014'te PolitiFact, "nispeten az sayıda Cumhuriyetçi Kongre üyesi buldu. küresel ısınmanın hem gerçek hem de insan yapımı olduğuna dair geçerli bilimsel sonuç." Grup, bunu kabul eden sekiz üye buldu, ancak grup daha fazlasının olabileceğini ve tüm Kongre üyelerinin bu konuda bir tavır almadığını kabul etti. [198] [199]
2008'den 2017'ye kadar Cumhuriyetçi Parti, "insan kaynaklı iklim değişikliğiyle nasıl mücadele edileceğini tartışmaktan, var olmadığını tartışmaya" geçti. New York Times. [200] Ocak 2015'te, Cumhuriyetçilerin liderliğindeki ABD Senatosu, "iklim değişikliğinin gerçek olduğunu ve bir aldatmaca olmadığını" kabul eden bir kararı kabul etmek için 98'e 1 oy verdi, ancak "insan faaliyetinin iklim değişikliğine önemli ölçüde katkıda bulunduğunu" belirten bir değişiklik yapıldı. sadece beş Cumhuriyetçi senatör tarafından destekleniyor. [201]
Göçmenlik
1850–1870 döneminde Cumhuriyetçi Parti, kısmen Cumhuriyetçi Parti'nin o sırada Katolik karşıtı ve göçmen karşıtı partilerin desteğine güvendiği için Demokratlardan daha fazla göçe karşıydı. İç Savaşı takip eden yıllarda, Cumhuriyetçi Parti kuzeydoğudaki (ek emek isteyen) imalatçıları temsil ettiği için göçü daha fazla desteklerken, Demokrat Parti (daha az işçinin rekabet etmesini isteyen) emek partisi olarak görülmeye başlandı. ile birlikte). 1970'lerden başlayarak, Demokratlar göçü Cumhuriyetçilerden daha fazla destekledikçe partiler tekrar yer değiştirdi. [202]
Cumhuriyetçiler, göçmen işçilere izin veren bir platform ile belgesiz göçmenler için vatandaşlığa giden bir yol (daha çok Cumhuriyetçi kurum tarafından desteklenen) ile sınırın güvenliğini sağlamaya ve yasadışı göçmenleri sınır dışı etmeye odaklanan bir pozisyon (popülistler tarafından desteklenen) arasında yasadışı göçle nasıl yüzleşecekleri konusunda ikiye bölünmüş durumda. ). 2006'da Beyaz Saray destekledi ve Cumhuriyet liderliğindeki Senato, sonunda milyonlarca yasadışı göçmenin vatandaş olmasına izin verecek kapsamlı göçmenlik reformunu onayladı, ancak Meclis (aynı zamanda Cumhuriyetçiler tarafından yönetilen) tasarıyı ilerletmedi. [203] 2012 başkanlık seçimlerindeki yenilgiden sonra, özellikle Latinler arasında, birkaç Cumhuriyetçi göçmenlere daha dostça bir yaklaşımı savundu. Bununla birlikte, 2016'da adaylar alanı yasadışı göçe karşı keskin bir tavır aldı ve önde gelen aday Donald Trump güney sınırı boyunca bir duvar inşa etmeyi önerdi. Belgesiz göçmenler için vatandaşlığa giden bir yol ile göçmenlik reformu çağrısında bulunan teklifler, bazı ülkelerde geniş Cumhuriyetçi desteği çekti. Hangi? ] anketler. 2013 yılında yapılan bir ankette, Cumhuriyetçilerin %60'ı yol kavramını destekledi. [204]
Dış politika ve ulusal savunma
Neo-muhafazakarlar da dahil olmak üzere bazıları [ kim? ] Cumhuriyetçi Parti'de, ABD'nin ulusal savunma konularında dış destek olmadan hareket etme yeteneği ve hakkına inanarak, ulusal güvenlik konularında tek taraflılığı destekliyor. Genel olarak, savunma ve uluslararası ilişkiler üzerine Cumhuriyetçi düşünce, yeni-gerçekçilik ve gerçekçilik teorilerinden büyük ölçüde etkilenir ve uluslar arasındaki çatışmaları, bireysel liderlerin fikir ve eylemlerinin sonucu olmaktan ziyade, uluslararası bir yapının meçhul güçleri arasındaki mücadeleler olarak nitelendirir. Realist okulun etkisi, Reagan'ın Sovyetler Birliği üzerindeki "Şeytan İmparatorluğu" duruşunda ve George W. Bush'un Kötülük Ekseni duruşunda kendini gösterir. [ kaynak belirtilmeli ]
Paleo-muhafazakarlar ve sağcı popülistler de dahil olmak üzere bazıları [205] [206] [207] müdahalecilik yapmama ve Önce Amerika dış politikası çağrısında bulunuyor. Bu hizip 2016 yılında Donald Trump'ın yükselişiyle güçlendi.
11 Eylül 2001 saldırılarından bu yana pek çok kim? ] partide 2001 Afganistan savaşı ve 2003 Irak işgali de dahil olmak üzere Teröre Karşı Savaş ile ilgili neo-muhafazakar politikaları desteklediler. George W. Bush yönetimi, Cenevre Sözleşmelerinin yasadışı savaşçılar için geçerli olmadığı, diğer [ Hangi? ] önde gelen Cumhuriyetçiler, işkence olarak gördükleri gelişmiş sorgulama tekniklerinin kullanılmasına şiddetle karşı çıkıyorlar. [208]
Cumhuriyetçiler sık sık ABD'nin ulusal güvenlik ve göçmenlik çıkarlarını savunmanın bir aracı olarak dış yardımın kısıtlanmasını savundular. [209] [210] [211]
Cumhuriyetçi Parti genel olarak İsrail ile güçlü bir ittifakı ve İsrail ile Arap komşuları arasında Ortadoğu'da barışı sağlama çabalarını destekliyor. [212] [213] Son yıllarda Cumhuriyetçiler, İsrail-Filistin ihtilafını çözmek için iki devletli çözüm yaklaşımından uzaklaşmaya başladılar. [214] [215] 2014 yılında yapılan bir ankette, Cumhuriyetçilerin %59'u yurtdışında daha az şey yapmayı ve bunun yerine ülkenin kendi sorunlarına odaklanmayı tercih etti. [216]
2016 platformuna göre, [217] partinin Tayvan'ın statüsüyle ilgili duruşu şudur: "Adanın geleceğiyle ilgili tüm sorunların çözülmesi gerektiği ilkesiyle Tayvan Boğazlarındaki statükoyu değiştirmek için her iki tarafın tek taraflı adımlarına karşıyız. barışçıl, diyalog yoluyla ve Tayvan halkı için kabul edilebilir olun." Ayrıca, "Çin bu ilkeleri ihlal ederse, ABD, Tayvan İlişkileri Yasası uyarınca, Tayvan'ın kendisini savunmasına yardımcı olacaktır".
Sosyal politikalar
Cumhuriyetçi Parti, muhalif merkezci ve özgürlükçü gruplara sahip olmasına rağmen, genellikle sosyal muhafazakar politikalarla ilişkilendirilir. Sosyal muhafazakarlar, eşcinsel evlilik, kürtaj ve esrar gibi geleneksel değerlerini koruyan yasaları destekliyor. [218] Muhafazakar Cumhuriyetçilerin çoğu da silah kontrolüne, pozitif ayrımcılık ve yasadışı göçe karşı çıkıyor. [218] [219]
Kürtaj ve embriyonik kök hücre araştırması
Partinin ulusal ve eyalet adaylarının çoğunluğu kürtaja karşıdır ve dini veya ahlaki gerekçelerle isteğe bağlı kürtaja karşıdır. Ensest, tecavüz veya annenin hayatının risk altında olması gibi birçok istisnayı savunan parti, 2012'de kürtajın istisnasız yasaklanmasını savunan bir platformu onayladı. [220] Demokrat Parti ile Cumhuriyetçi Parti arasında aşırı derecede kutuplaşmış farklılıklar yoktu. Karaca - Wade 1973 Yüksek Mahkeme kararı (kürtaj haklarına ilişkin yasakları anayasaya aykırı hale getirdi), ancak Yüksek Mahkeme kararından sonra kürtaja karşı muhalefet Cumhuriyetçi Parti için giderek daha önemli bir ulusal platform haline geldi. [16] [221] [222] Sonuç olarak, Evanjelikler Cumhuriyetçi Parti'ye yöneldi. [16] [221]
Çoğu Cumhuriyetçi, özellikle Planlı Ebeveynlik olmak üzere kürtaj sağlayıcıları için hükümet fonlarına karşı çıkıyor. [223] Buna Hyde Değişikliği desteği de dahildir.
Kürtaj hakları PAC'si olan Cumhuriyetçi Çoğunluk Seçimi, 2018'de dağılıncaya kadar, GOP platformunun kürtaj yanlısı hakları üyelerini içerecek şekilde değiştirilmesini savundu. [224]
Cumhuriyetçiler, bilimsel araştırmaların devlet tarafından finanse edilmesinde artış için oy vermiş olsalar da, Cumhuriyetçi Parti üyeleri, insan embriyolarının yok edilmesini içerdiğinden, embriyonik kök hücre araştırmalarının orijinal çizgilerin ötesinde federal olarak finanse edilmesine aktif olarak karşı çıkıyorlar. [225] [226] [227] [228]
Olumlu eylem
Cumhuriyetçiler genellikle kadınlar ve bazı azınlıklar için pozitif ayrımcılık yapılmasına karşıdırlar, bunu genellikle bir "kota sistemi" olarak tanımlarlar ve bunun liyakata dayalı olmadığına ve yalnızca ayrımcılığı daha fazla teşvik ederek toplumsal olarak ters etki yarattığına inanırlar. [229] GOP'un resmi duruşu, üniversitelerde ırktan bağımsız kabul politikalarını destekler, ancak öğrencinin sosyoekonomik durumunu dikkate almayı destekler. 2012 Cumhuriyetçi Ulusal Komite platformu, "Düşük gelirli bireylerin potansiyellerine ve bireysel liyakatlerine dayalı olarak adil bir şans elde etmelerine yardımcı olma çabalarını destekliyoruz, ancak adaleti sağlamanın en iyi veya tek yöntemi olarak tercihleri, kotaları ve ertelemeleri reddediyoruz. hükümette, eğitimde veya kurumsal yönetim kurullarında başarılabilir… Liyakat, yetenek, yetenek ve sonuçlar toplumumuzda ilerlemeyi belirleyen faktörler olmalıdır.” [230] [231] [232]
Silah sahibi
Cumhuriyetçiler genellikle silah mülkiyet haklarını destekler ve silahları düzenleyen yasalara karşı çıkarlar. Parti üyeleri ve Cumhuriyetçi eğilimli bağımsızların silah sahibi olma olasılığı Demokratlara ve Demokrat eğilimli bağımsızlara göre iki kat daha fazla. [233]
Silah sahipliğini destekleyen özel bir çıkar grubu olan Ulusal Tüfek Derneği, kendisini sürekli olarak Cumhuriyetçi Parti ile aynı hizaya getirdi. 1994 tarihli Şiddet Suçlarının Kontrolü ve Kanun Uygulama Yasası gibi Clinton yönetimi altındaki silah kontrolü önlemlerini takiben, Cumhuriyetçiler 1994'teki Cumhuriyet Devrimi sırasında NRA ile ittifak kurdular. [234] O zamandan beri, NRA sürekli olarak Cumhuriyetçi adayları destekledi ve katkıda bulundu. 2013 Colorado geri çağırma seçiminde olduğu gibi, iki silah kontrolü yanlısı Demokratın iki silah karşıtı Cumhuriyetçi için görevden alınmasıyla sonuçlanan mali destek. [235]
Buna karşılık, eskiden yaşam boyu NRA üyesi olan George H. W. Bush, CEO Wayne LaPierre tarafından yazılan Oklahoma City bombalamasına verdikleri yanıtın ardından örgütü oldukça eleştirdi ve protesto etmek için kamuoyu önünde istifa etti. [236]
İlaçlar
Cumhuriyetçiler tarihsel olarak Uyuşturucu Savaşını desteklediler ve esrar da dahil olmak üzere uyuşturucuların yasallaştırılmasına veya suç olmaktan çıkarılmasına karşı çıktılar. [237] [238] Esrarın yasallaştırılmasına karşı muhalefet zamanla yumuşadı. [239] [240]
LGBT sorunları
Cumhuriyetçiler tarihsel olarak eşcinsel evliliğe karşı çıkarken, sivil birliktelikler ve ev içi ortaklıklar konusunda bölünmüş durumdalar. 2004 seçimleri sırasında George W. Bush, eşcinsel evlilikleri yasaklayan bir anayasa değişikliği üzerinde belirgin bir kampanya yürüttü. Birçok kişi bunun George W. Bush'un 2004'te yeniden seçilmesine yardımcı olduğuna inanıyor. [241] [242] Hem 2004 [243] hem de 2006'da , [244] Başkan Bush, Senato Çoğunluk Lideri Bill Frist ve Meclis Çoğunluk Lideri John Boehner, evlilik tanımını yasal olarak heteroseksüel çiftlerle sınırlayacak bir anayasa değişikliği önerisi olan Federal Evlilik Değişikliği'ni desteklediler. [245] [246] [247] Her iki girişimde de değişiklik, kılık değiştirmeye yol açacak yeterli oyu sağlayamadı ve bu nedenle sonuçta hiçbir zaman kabul edilmedi. 2010'larda daha fazla eyalet eşcinsel evliliği yasallaştırdıkça, Cumhuriyetçiler her eyaletin kendi evlilik politikasına karar vermesine izin verilmesini giderek daha fazla destekledi. [248] 2014 itibariyle, çoğu devlet GOP platformu eşcinsel evliliğe karşı olduğunu ifade etti. [249] 2016 GOP Platformu, evliliği "doğal evlilik, bir erkek ve bir kadının birliği" olarak tanımladı ve Yüksek Mahkeme'nin eşcinsel evlilikleri yasallaştıran kararını kınadı. [250] [251] 2020 platformu, 2016 dilini eşcinsel evliliğe karşı korudu. [252] [253] [254]
Ancak parti içinde bu konuda kamuoyunun görüşü değişmeye başladı. [255] [242] Donald Trump, 2016'da başkan seçilmesinin ardından, eşcinsel evliliğe veya ABD'deki Yüksek Mahkeme kararına herhangi bir itirazı olmadığını belirtti. Obergefell - Hodges, ama aynı zamanda anayasal hakkı geri almak için bir Yüksek Mahkeme yargıcı atama sözü verdi. [242] [256] Görevdeyken Trump, LGBT Onur Ayını tanıyan ilk Cumhuriyetçi başkan oldu. [257] Tersine, Trump yönetimi, trans bireylerin ABD ordusunda görev yapmasını yasakladı ve trans bireyler için önceki Demokratik başkanlık döneminde yürürlüğe giren diğer korumaları geri aldı. [258]
Cumhuriyetçi Parti platformu daha önce eşcinsellerin orduya dahil edilmesine ve 1992'den beri korunan sınıflar listesine cinsel yönelimin eklenmesine karşıydı. [259] [260] [261] Cumhuriyetçi Parti, cinsel tercihin ayrımcılıkla mücadeleye dahil edilmesine karşı çıktı. [26] 2008 ve 2012 Cumhuriyetçi Parti platformu cinsiyet, ırk, yaş, din, inanç, engellilik veya ulusal kökene dayalı ayrımcılık karşıtı yasaları destekledi, ancak her iki platform da cinsel yönelim ve cinsiyet kimliği konusunda sessiz kaldı . [263] [264] 2016 platformu, "cinsel yönelim" ifadesini içeren cinsiyet ayrımcılığı yasalarına karşıydı. [265] [266]
Log Cabin Cumhuriyetçiler, Cumhuriyetçi Parti içinde LGBT muhafazakarları ve müttefiklerini temsil eden ve LGBT hakları ve eşitliği savunan bir gruptur. [267]
Oylama gereksinimleri
Oy kullanma konusundaki neredeyse tüm kısıtlamalar son yıllarda Cumhuriyetçiler tarafından uygulandı. Çoğunlukla eyalet düzeyindeki Cumhuriyetçiler, seçmen dolandırıcılığının seçimlerde hafife alınan bir konu olduğunu iddia ederek, kısıtlamaların (seçmen listelerini temizlemek, oy kullanma yerlerini sınırlamak ve erken ve postayla oylamayı sınırlamak gibi) seçmen sahtekarlığını önlemek için hayati önem taşıdığını savunuyorlar.Anket, genel nüfus arasında erken oylama, otomatik seçmen kaydı ve seçmen kimliği yasaları için çoğunluk desteği buldu. [268] [269] [270] Araştırmalar, seçmen sahtekarlığının çok nadir olduğunu ve sivil ve oy hakları örgütlerinin Cumhuriyetçileri seçimleri parti lehine etkilemek için kısıtlamalar getirmekle suçladığını gösteriyor. Cumhuriyetçiler tarafından çıkarılan oylamayı kısıtlayan birçok yasa veya düzenlemeye, mahkeme kararları bu tür düzenlemeleri iptal ederek ve Cumhuriyetçileri partizanlık amacıyla kurmakla suçlayarak mahkemede başarılı bir şekilde sorgulandı. [271] [272]
Yargıtay kararının ardından Shelby County v. Sahibi 1965 Oy Hakları Yasası'nın bazı yönlerini geri alan Cumhuriyetçiler, erken oylamada kesintiler, seçmen kütüklerinin tasfiyesi ve katı seçmen kimliği yasalarının dayatılmasını getirdi. [273] Oy haklarına getirilen kısıtlamaları savunurken, Cumhuriyetçiler Amerika Birleşik Devletleri'ndeki seçmen sahtekarlığının boyutu hakkında yanlış ve abartılı iddialarda bulundular, mevcut tüm araştırmalar bunun son derece nadir olduğunu gösteriyor. [274] [275] Joe Biden 2020 başkanlık seçimlerini kazandıktan ve Donald Trump, kendisi ve Cumhuriyetçi müttefikleri sahte sahtekarlık iddialarında bulunurken kabul etmeyi reddettikten sonra, Cumhuriyetçiler eyalet düzeyinde oy haklarını kısıtlamak için ülke çapında bir çaba başlattılar. [276] [277] [278]
2016 Cumhuriyetçi platformu, oy kullanmak için kayıt olmak için bir ön koşul olarak vatandaşlık kanıtını ve oy kullanırken bir ön koşul olarak fotoğraflı kimliği savundu. [279]
Partinin ilk yıllarında, tabanı ülke çapında kuzeyli beyaz Protestanlar ve Afrikalı Amerikalılardan oluşuyordu. İlk başkan adayı John C. Frémont, Güney'de neredeyse hiç oy alamadı. Bu eğilim 20. yüzyıla kadar devam etti. 1964 Sivil Haklar Yasası ve 1965 Oy Hakları Yasası'nın kabul edilmesinin ardından, güney eyaletleri başkanlık siyasetinde daha güvenilir bir şekilde Cumhuriyetçi olurken, kuzeydoğu eyaletleri daha güvenilir bir şekilde Demokratik hale geldi. [280] [281] [282] [283] [284] [285] [286] [287] Araştırmalar, güneyli beyazların ırkçı muhafazakarlık nedeniyle Cumhuriyetçi Parti'ye kaydığını gösteriyor. [286] [288] [289]
Akademisyenler, iki tarafın ırksal yeniden düzenlenmesinde ırksal bir geri tepmenin merkezi bir rol oynadığı konusunda hemfikir olsalar da, ırksal yeniden düzenlemenin ne ölçüde üst güdümlü bir elit süreci veya aşağıdan yukarıya bir süreç olduğu konusunda bir anlaşmazlık var. [290] "Güney Stratejisi", esas olarak, Güney'in siyasi yeniden düzenlenmesinin "yukarıdan aşağıya" anlatılarına atıfta bulunur; bu, Cumhuriyetçi liderlerin, desteklerini kazanmak için birçok beyaz güneylinin ırksal şikayetlerine bilinçli olarak başvurduğunu öne sürer. Güney Stratejisinin bu yukarıdan aşağıya anlatısının, genel olarak, sivil haklar döneminin ardından Güney siyasetini dönüştüren birincil güç olduğuna inanılıyor. Akademisyen Matthew Lassiter, "Amerikan Güneyinde iki partili bir sistemin ortaya çıkmasında demografik değişimin ırksal demagojiden daha önemli bir rol oynadığını" savunuyor. [291] [292] Matthew Lassiter, Kevin M. Kruse ve Joseph Crespino gibi tarihçiler, Lassiter'in "banliyö stratejisi" olarak adlandırdığı alternatif bir "aşağıdan yukarıya" anlatı sundular. Bu anlatı, Güney'in siyasi yeniden düzenlenmesinde ırksal geri tepmenin merkeziliğini kabul eder, [290] ancak bu geri tepmenin bir savunma biçimini aldığını öne sürer. fiili ırksal entegrasyona aleni direnişten ziyade varoşlarda ayrımcılık ve bu geri tepmenin hikayesi tamamen güneyden ziyade ulusaldır. [293] [294] [295] [296]
Partinin 21. yüzyıl tabanı, beyaz yaşlı beyaz erkekler, evli Protestanlar, kırsal kesimde yaşayanlar ve üniversite diploması olmayan sendikasız işçiler, kentsel sakinler, etnik azınlıklar, bekarlar ve sendika işçileri Demokrat Parti'ye kaymış gibi gruplardan oluşuyor. Banliyöler büyük bir savaş alanı haline geldi. [297] 2015 Gallup anketine göre, Amerikalıların %25'i kendini Cumhuriyetçi, %16'sı da Cumhuriyetçi olarak tanımlıyor. Buna karşılık, %30'u Demokratik ve %16'sı eğilimli Demokratik olarak tanımlamaktadır. Demokrat Parti, Gallup'un 1991'de konuyla ilgili anket yapmaya başlamasından bu yana parti kimliği konusunda genel olarak bir üstünlük sağladı. [298] 2016'da, New York Times Cumhuriyetçi Parti'nin Güney'de, Büyük Ovalarda ve Dağ Devletlerinde güçlü olduğunu kaydetti. [299] 21. yüzyıl Cumhuriyetçi Partisi de Amerika Birleşik Devletleri'nin kırsal bölgelerinden güç alıyor. [300]
1990'ların sonlarına doğru ve 21. yüzyılın başlarında, Cumhuriyetçi Parti giderek "anayasal sert" uygulamalara başvurdu. [301] [302] [303]
Bazı akademisyenler, Cumhuriyetçi Newt Gingrich'in Meclis başkanlığının ABD'deki demokratik normları baltalamada, siyasi kutuplaşmayı hızlandırmada ve partizan önyargısını artırmada kilit bir rol oynadığını iddia etti. [304] [305] [306] [307] [308] Harvard Üniversitesi siyaset bilimcileri Daniel Ziblatt ve Steven Levitsky'ye göre, Gingrich'in konuşmacılığının Amerikan siyaseti ve Amerikan demokrasisinin sağlığı üzerinde derin ve kalıcı bir etkisi oldu. Gingrich'in, nefret söyleminin ve aşırı partizanlığın yaygınlaştığı ve demokratik normların terk edildiği Cumhuriyetçi Parti'ye "mücadeleci" bir yaklaşım aşıladığını savunuyorlar. Gingrich, Demokratların vatanseverliğini sık sık sorguladı, onları yozlaşmış olarak nitelendirdi, onları faşistlerle karşılaştırdı ve onları ABD'yi yok etmek istemekle suçladı. Gingrich ayrıca birkaç büyük hükümet kapatmasına da karıştı. [308] [309] [310] [311]
Akademisyenler ayrıca Mitch McConnell'in Obama başkanlığı sırasında Senato Azınlık Lideri ve Senato Çoğunluk Lideri olarak görev süresini, engellemenin tüm zamanların en yüksek seviyesine ulaştığı bir dönem olarak nitelendirdiler. [312] Siyaset bilimciler, McConnell'in dolandırıcılığı kullanmasına, usul araçlarının demokrasiyi baltalayacak şekilde kötüye kullanılmasına atıfta bulunarak "anayasal sert top" olarak atıfta bulundular. [301] [308] [313] [314] McConnell, Demokratların Obama'nın görev süresinin başlarında geçirmeye çalıştığı (ve aslında kabul ettiği) iki dönüm noktası olan sağlık reformu ve bankacılık reformunu geciktirdi ve engelledi. [316] [317] McConnell, Demokratik öncelik yasasını geciktirerek Kongre'nin çıktısını engelledi. Siyaset bilimciler Eric Schickler ve Gregory J. Wawro, "Birçok Cumhuriyetçi tarafından desteklenen önlemlerde bile eylemi yavaşlatarak, McConnell, taban süresinin kıtlığından yararlandı ve Demokrat liderleri hangi önlemlerin izlenmeye değer olduğu konusunda zorlu takaslara girmeye zorladı. Yani, Demokratların gündemlerinin çoğunu mümkün olduğunca yürürlüğe koymak için büyük çoğunluklarla sadece iki yılları olduğu göz önüne alındığında, Senato'nun rutin önlemleri bile işleme koyma kabiliyetini yavaşlatmak, kabul edilebilecek liberal faturaların büyük hacmini sınırladı." [317]
McConnell'in Obama'nın başkanlığının son yılında Yüksek Mahkeme adayı Merrick Garland hakkında duruşma yapmayı reddetmesi siyaset bilimciler ve hukuk bilimcileri tarafından "benzeri görülmemiş" [318] [319] "bu çatışma tarzının doruk noktası", [320] ve "anayasal normların bariz şekilde kötüye kullanılması", [321] ve "anayasal sert topun klasik bir örneği". [314]
2020 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimlerinin Biden adına ilan edilmesinden sonra, Başkan Donald Trump'ın taviz vermeyi reddetmesi ve Cumhuriyetçi eyalet yasama organlarının ve yetkililerin eyaletlerin halk oylamasını görmezden gelme talepleri Amerikan tarihinde "benzeri görülmemiş" [322] ve "son derece antidemokratik" olarak nitelendirildi. ". [323] Bazı gazeteciler ve yabancı yetkililer, 2021'de Amerika Birleşik Devletleri Başkenti'ne yönelik saldırının ardından Trump'tan faşist olarak söz ettiler. [324] [325] [326]
Capitol'ün basılmasının ardından, Amerikan Girişim Enstitüsü tarafından yürütülen bir anket, Cumhuriyetçilerin %56'sının "Geleneksel Amerikan yaşam tarzı o kadar hızlı yok oluyor ki, onu kurtarmak için güç kullanmak zorunda kalabiliriz" ifadesine katıldığını buldu. genel olarak yanıt verenlerin %36'sı. Beyaz Evanjelik Cumhuriyetçilerin yüzde altmışı ifadeye katılıyor. [327] [328] [329]
İdeoloji ve hizipler
2018'de Gallup anketi, Cumhuriyetçilerin %69'unun kendilerini "muhafazakar" olarak tanımladığını, %25'inin "ılımlı" terimini tercih ettiğini ve %5'inin kendisini "liberal" olarak tanımladığını buldu. [330]
İdeoloji sosyal ve ekonomik konulara ayrıldığında, 2020 Gallup anketi Cumhuriyetçilerin ve Cumhuriyetçi eğilimli bağımsızların %61'inin kendilerini "sosyal olarak muhafazakar" olarak adlandırdığını, %28'inin "sosyal olarak ılımlı" etiketini seçtiğini ve %10'unun kendilerini "sosyal olarak liberal" olarak adlandırdığını buldu. ". [331] Ekonomik konularda, aynı 2020 anketi, Cumhuriyetçilerin (ve Cumhuriyetçi eğilimlilerin) %65'inin maliye politikası hakkındaki görüşlerini tanımlamak için "ekonomik muhafazakar" etiketini seçerken, %26'sının "ekonomik ılımlı" etiketini seçtiğini ve 7 % "ekonomik liberal" etiketini tercih etti. [331]
İdeolojik bölünmelere ek olarak, 21. yüzyıl Cumhuriyetçi Partisi genel olarak kuruluş ve düzen karşıtı kanatlara ayrılabilir. [336] [337] Pew Center tarafından 2014'te ülke çapında yapılan Cumhuriyetçi seçmen anketleri, Cumhuriyetçi koalisyonda bir tarafta "iş dünyası muhafazakarları" veya "kuruluş muhafazakarları" ile diğer tarafta "kararlı muhafazakarlar" veya "popülist muhafazakarlar" arasında büyüyen bir bölünme tespit etti. diğeri. [338]
Konuşma radyosu
21. yüzyılda, Talk Radio ve Fox News'deki muhafazakarların yanı sıra Daily Caller ve Breitbart News gibi çevrimiçi medya kuruluşları, sıradan Cumhuriyetçiler tarafından alınan bilgilerin ve yargıların şekillenmesinde güçlü bir etkiye sahip oldular. [339] [340] Bunlar arasında Rush Limbaugh, Sean Hannity, Larry Elder, Glenn Beck, Mark Levin, Dana Loesch, Hugh Hewitt, Mike Gallagher, Neal Boortz, Laura Ingraham, Dennis Prager, Michael Reagan, Howie Carr ve Michael Savage, ayrıca Cumhuriyetçi davaları destekleyen ve sola sesli olarak karşı çıkan birçok yerel yorumcu. [341] [342] [343] [344] Başkan Yardımcısı Mike Pence ayrıca muhafazakar talk radyosunda erken bir kariyere sahipti. Mike Pence Şovu 1990'ların sonunda, 2000'de Kongre'ye başarıyla aday olmadan önce. [345]
Son yıllarda, Ben Shapiro ve Steven Crowder gibi podcasting ve radyo programları aracılığıyla uzmanlar, The Daily Wire ve Blaze Media gibi kanallar aracılığıyla sürekli olarak daha genç bir izleyici kitlesiyle ün kazandı. [ kaynak belirtilmeli ]
İş topluluğu
Cumhuriyetçi Parti geleneksel olarak iş dünyası yanlısı bir parti olmuştur. Finans sektöründen küçük işletmelere kadar çok çeşitli sektörlerden büyük destek almaktadır. Cumhuriyetçilerin serbest meslek sahibi olma olasılıkları yüzde 50 daha fazla ve yönetimde çalışma olasılıkları daha yüksek. [346] [ daha iyi kaynak gerekli ]
tarafından alıntılanan bir anket Washington post 2012'de küçük işletme sahiplerinin yüzde 61'inin Cumhuriyetçi başkan adayı Mitt Romney'e oy vermeyi planladığını belirtti. Küçük işletme, 2012 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonunun ana teması haline geldi. [347]
Demografi
2006'da Cumhuriyetçiler 18-29 yaş arası seçmenlerin %38'ini kazandı. [348] 2018 yılında yapılan bir çalışmada, Sessiz ve Bebek Boomer kuşaklarının üyelerinin, X Kuşağı ve Y kuşağına kıyasla Trump'ın başkanlığını onayladığını ifade etme olasılıkları daha yüksekti. [349]
Düşük gelirli seçmenlerin kendilerini Demokrat olarak tanımlaması daha olasıyken, yüksek gelirli seçmenlerin Cumhuriyetçi olarak tanımlaması daha olasıdır. [350] 2012'de Obama, geliri 50.000 doların altında olan seçmenlerin %60'ını ve bundan daha yüksek geliri olanların %45'ini kazandı. [351] Bush, 2004'te seçmenlerin en yoksul %20'sinin %41'ini, en zengin %20'nin %55'ini ve aradakilerin %53'ünü kazandı. 2006 Meclis seçimlerinde 50.000 doların üzerinde gelire sahip seçmenlerin yüzde 49'u Cumhuriyetçi, bu miktarın altında gelire sahip olanların yüzde 38'i Cumhuriyetçiydi. [348]
Cinsiyet
1980'den bu yana, bir "cinsiyet farkı", Cumhuriyetçi Parti'ye erkekler arasında kadınlardan daha güçlü bir destek gördü. Evlenmemiş ve boşanmış kadınların 2004 başkanlık seçimlerinde Cumhuriyetçi George W. Bush'a kıyasla Demokrat John Kerry'ye oy verme olasılıkları çok daha yüksekti. [352] 2006 Ev yarışlarında, kadınların %43'ü Cumhuriyetçi oy verirken, erkeklerin %47'si oy verdi. [348] 2010 ara sınavlarında, kadınların Cumhuriyetçi ve Demokrat adayları eşit olarak desteklemesi (%49-49) ile "cinsiyet farkı" azaldı. [353] [354] 2012 seçimlerinden çıkış anketleri, seçmenlerin büyük ve büyüyen bir kısmı olan GOP için evlenmemiş kadınlar arasında devam eden bir zayıflığı ortaya çıkardı. [355] Kadınlar 2012'de Mitt Romney karşısında Obama'yı %55-44'lük bir farkla desteklese de, Romney evli kadınlar arasında %53-46 ile üstün geldi. [356] Obama, evlenmemiş kadınlardan %67-31 kazandı. [357] Aralık 2019'da yapılan bir araştırmaya göre, "Cumhuriyetçi Parti'nin başkan adaylarını destekleyen tek kadın seçmen grubu beyaz kadınlar. Bunu son 18 seçimin 2'si dışında hepsinde çoğunluk ile yaptılar". [358]
Eğitim
2012'de Pew Araştırma Merkezi, Demokrat-Cumhuriyetçi arasında 35-28 fark olan kayıtlı seçmenler üzerinde bir araştırma yaptı. Kendilerini Demokrat olarak tanımlayanların, üniversite mezunları arasında Cumhuriyetçilere karşı sekiz puanlık bir avantaja ve ankete katılan tüm mezunlar arasında on dört puanlık bir avantaja sahip olduğunu buldular. Cumhuriyetçiler üniversite mezunu beyaz erkekler arasında on bir puanlık bir avantaja sahipti Demokratlar, diplomalı kadınlar arasında on puanlık bir avantaja sahipti. Demokratlar, lise veya daha az eğitimli tüm katılımcıların %36'sını oluşturuyordu, Cumhuriyetçiler ise %28'ini oluşturuyordu. Ankete katılan sadece beyaz kayıtlı seçmenleri izole ederken, Cumhuriyetçiler genel olarak altı puanlık bir avantaja ve lise veya daha az eğitime sahip olanlar arasında dokuz puanlık bir avantaja sahipti. [359] 2016 cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ardından, çıkış anketleri, "Donald Trump, kolej diploması olmayan beyazlardan büyük bir oy payı aldı ve beyaz kolej olmayan erkeklerin yüzde 72'sini ve beyaz kolej olmayan beyazların yüzde 62'sini aldı. kadın oyu." Genel olarak, 2016'da üniversite diplomasına sahip seçmenlerin %52'si Hillary Clinton'a oy verirken, üniversite diploması olmayan seçmenlerin %52'si Trump'a oy verdi. [360]
Etnik köken
Cumhuriyetçiler son ulusal seçimlerde (1980-2016) siyah oyların %15'inin altında kazanıyorlar. Parti, Abraham Lincoln yönetimindeki köle köleliğini kaldırdı, Köle Gücünü yendi ve 1860'ların sonlarında Yeniden Yapılanma sırasında siyahlara yasal oy kullanma hakkı verdi. 1930'ların New Deal'ına kadar siyahlar Cumhuriyetçi Parti'yi büyük farklarla desteklediler. [361] Siyah delegeler, Yeniden Yapılanma'dan paylarının azalmaya başladığı 20. yüzyılın başına kadar ulusal Cumhuriyet kongresine katılan güneyli delegelerin önemli bir payıydı. [362] Siyah seçmenler, Yeniden Yapılanma'nın kapanmasından sonra 20. yüzyılın başlarında, güney Cumhuriyetçi zambak-beyaz hareketinin yükselişiyle Cumhuriyetçi Parti'den uzaklaşmaya başladı. [363] Siyahlar, 1930'larda Eleanor Roosevelt gibi önemli Demokrat figürlerin medeni hakları desteklemeye başladığı ve New Deal'in onlara istihdam fırsatları sunduğu 1930'larda büyük marjlarla Demokrat Parti'ye geçti. New Deal koalisyonunun temel bileşenlerinden biri haline geldiler. Güney'de, seçimlerde ırk ayrımcılığını yasaklayan Oy Hakkı Yasası'nın 1965'te iki partili bir koalisyon tarafından kabul edilmesinden sonra, siyahlar yeniden oy kullanabildiler ve o zamandan beri Demokratik oyların önemli bir bölümünü (%20-50) oluşturdular. bölge. [364]
2010 seçimlerinde iki Afrikalı-Amerikalı Cumhuriyetçi - Tim Scott ve Allen West - Temsilciler Meclisi'ne seçildi. [365]
Son yıllarda Cumhuriyetçiler, Hispanik ve Asyalı Amerikalı seçmenlerden destek alma konusunda orta derecede başarılı oldular. Hispanik oylar için enerjik bir kampanya yürüten George W. Bush, 2000'de oyların %35'ini ve 2004'te %39'unu aldı. [366] Partinin güçlü anti-komünist duruşu, onu mevcut ve eski Komünist devletlerden bazı azınlık grupları arasında popüler hale getirdi. , özellikle Kübalı Amerikalılar, Koreli Amerikalılar, Çinli Amerikalılar ve Vietnamlı Amerikalılar. Bobby Jindal'ın 2007'de Louisiana Valisi olarak seçilmesi çığır açıcı olarak karşılandı. [367] Jindal, Louisiana'da seçilen ilk azınlık valisi ve Hint asıllı ilk eyalet valisi oldu. [368] John Avlon'a göre, 2013'te Cumhuriyetçi parti eyalet çapında seçilmiş resmi düzeyde Demokrat Parti'nin GOP'tan eyalet çapında seçilmiş yetkililerden daha etnik olarak çeşitliydi Latin Nevada Valisi Brian Sandoval ve Güney Carolina'dan Afrikalı-Amerikalı ABD'li senatör Tim Scott . [369]
2012'de Romney seçmenlerinin %88'i beyaz, Obama seçmenlerinin %56'sı beyazdı. [370] 2008 başkanlık seçimlerinde, John McCain beyaz oyların %55'ini, Asyalı oyların %35'ini, Hispanik oyların %31'ini ve Afrika kökenli Amerikalı oyların %4'ünü kazandı. [371] 2010 Meclis seçimlerinde Cumhuriyetçiler beyaz oyların %60'ını, Hispanik oyların %38'ini ve Afro-Amerikan oylarının %9'unu kazandı. [372]
2020 itibariyle Cumhuriyetçi adaylar, son sekiz cumhurbaşkanlığı seçiminin yedisinde halk oylamasını kaybetti. [373] 1992'den beri, bir başkanlık seçimlerinde halk oylamasını kazandıkları tek zaman, 2004 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleridir. Demograflar, yaşlı, kırsal beyaz erkeklerden oluşan çekirdek tabanının (uygun seçmenlerin yüzdesi olarak) istikrarlı düşüşüne işaret ettiler. [374] [375] [376] [377] Bununla birlikte, Donald Trump 2020 seçimlerinde beyaz olmayan desteği toplam oylarının %26'sına çıkarmayı başardı - 1960'tan bu yana bir GOP başkan adayı için en yüksek oran. [378] [379]
Dini inançlar
Din her iki taraf için de her zaman önemli bir rol oynamıştır, ancak bir yüzyıl boyunca partilerin dini kompozisyonları değişti. Din, 1960'tan önce partiler arasında büyük bir ayrım çizgisiydi; Katolikler, Yahudiler ve güneyli Protestanlar ağırlıklı olarak Demokrat ve kuzeydoğu Protestanlar yoğun bir şekilde Cumhuriyetçiydi. Eski farklılıkların çoğu, 1970'lerin ve 1980'lerin New Deal koalisyonunun altını oyan yeniden düzenlenmesinden sonra ortadan kayboldu. [380] Her hafta kiliseye giden seçmenler 2004'te Bush'a oylarının %61'ini verdi, ara sıra katılanlar ona sadece %47, hiç katılmayanlar ise %36'sını verdi. Katoliklerin %52'si (John Kerry Katolik olmasına rağmen) ile birlikte Protestanların yüzde elli dokuzu Bush'a oy verdi. 1980'den bu yana, evanjeliklerin büyük bir çoğunluğu Cumhuriyetçilere oy verdi, 2000 ve 2004'te %70-80 Bush'a ve 2006'da Cumhuriyetçi Meclis adayları için %70'e oy verdi. Yahudiler %70-80 Demokratik oy kullanmaya devam ediyor. Demokratlar, Afro-Amerikan kiliseleriyle, özellikle de Ulusal Baptistler ile yakın bağlara sahipken, Katolik seçmenler arasındaki tarihi hakimiyetleri 2010 ara seçimlerinde 54-46'ya düştü. [381] Ana hat geleneksel Protestanlar (Metodistler, Lutherciler, Presbiteryenler, Piskoposlukçular ve Müritler) Cumhuriyetçilerin %55'ine düştü (1968 öncesi %75'in aksine).
Utah ve komşu eyaletlerdeki İsa Mesih Son Zaman Azizleri Kilisesi üyeleri 2000 yılında George W. Bush'a %75 veya daha fazla oy verdi.[382] Mormon inancının üyeleri, görev süresi boyunca Donald Trump ile karışık bir ilişkiye sahipti, ancak bunların %67'si 2016'da ona oy verdi ve %56'sı 2018'de başkanlığını destekledi ve Trump'ın bu tür kişisel davranışlarını onaylamadı. NS Hollywood'a erişin tartışma. [383] Ancak 2018'de Mormonların %76'sı genel Cumhuriyetçi kongre adaylarını tercih ettiğini ifade ettiğinden, Trump hakkındaki görüşleri parti üyeliğini etkilemedi. [384]
Katolik Cumhuriyetçi liderler, kürtaj, ötenazi, embriyonik kök hücre araştırmaları ve eşcinsel evlilik gibi konularda Katolik Kilisesi'nin öğretileriyle aynı çizgide kalmaya çalışırken, ölüm cezası ve doğum kontrolü konusunda farklılık gösteriyorlar. [385] Papa Francis'in 2015 ansiklopedisi Laudato si' Katolik Cumhuriyetçilerin Kilise'nin konumlarıyla ilgili konumları hakkında bir tartışma başlattı. Katolik Kilisesi adına Papa'nın ansiklopedisi, fosil yakıtların yakılmasından kaynaklanan insan yapımı bir iklim değişikliğini resmen kabul ediyor. [386] Papa, gezegenin ısınmasının kökünün atılmış bir kültüre ve gelişmiş dünyanın kısa vadeli ekonomik kazançlar peşinde koşan gezegenin yok edilmesine kayıtsız kalmasına dayandığını söylüyor. Buna göre New York Times, Laudato si' 2016 seçimlerinde Katolik adaylar üzerinde baskı kurdu: Jeb Bush, Bobby Jindal, Marco Rubio ve Rick Santorum. [387] Önde gelen Demokratlar ansiklopediyi överken, Boston College'da ahlaki teoloji profesörü olan James Bretzke, her iki tarafın da samimiyetsiz olduğunu söyledi: "Bence bu, hem Cumhuriyetçilerin hem de Demokratların dini otoriteyi kullanmayı sevdiklerini ve Bu durumda Papa'nın bağımsız olarak vardıkları pozisyonları desteklemesi. Her iki tarafta da bence belli bir samimiyetsizlik, ikiyüzlülük var" dedi. [388] Bir Pew Research anketi, Katoliklerin Dünya'nın ısındığına inanma olasılığının Katolik olmayanlara göre daha muhtemel olduğunu gösterirken, Katolik Cumhuriyetçilerin %51'i küresel ısınmaya (genel nüfustan daha az) ve Katolik Cumhuriyetçilerin yalnızca %24'ü küresel ısınmaya inanıyor insan faaliyetlerinden kaynaklanır. [389]
2016'da Ortodoks Yahudilerin küçük bir çoğunluğu, sosyal muhafazakarlığı ve giderek artan İsrail yanlısı dış politika duruşu nedeniyle partiye yıllardır artan Ortodoks Yahudi desteğinin ardından Cumhuriyetçi Parti'ye oy verdi. [390] Associated Press tarafından 2020 için yapılan bir çıkış anketi, Müslümanların %35'inin Donald Trump'a oy verdiğini ortaya koydu. [391]
2021 yılı itibarıyla toplam 19 Cumhuriyetçi cumhurbaşkanı olmuştur.
|#||Devlet Başkanı||Vesika||Durum||cumhurbaşkanlığı |
Başlangıç tarihi
|cumhurbaşkanlığı |
bitiş tarihi
|Ofiste geçirilen süre|
|16||Abraham Lincoln (1809-1865)||Illinois||4 Mart 1861||15 Nisan 1865 [b]||4 yıl, 42 gün|
|18||Ulysses S. Grant (1822-1885)||Illinois||4 Mart 1869||4 Mart 1877||8 yıl, 0 gün|
|19||Rutherford B. Hayes (1822-1893)||Ohio||4 Mart 1877||4 Mart 1881||4 yıl, 0 gün|
|20||James A. Garfield (1831-1881)||Ohio||4 Mart 1881||19 Eylül 1881 [b]||199 gün|
|21||Chester A. Arthur (1829-1886)||New York||19 Eylül 1881||4 Mart 1885||3 yıl, 166 gün|
|23||Benjamin Harrison (1833-1901)||Hindistan||4 Mart 1889||4 Mart 1893||4 yıl, 0 gün|
|25||William McKinley (1843-1901)||Ohio||4 Mart 1897||14 Eylül 1901 [b]||4 yıl, 194 gün|
|26||Theodore Roosevelt (1858-1919)||New York||14 Eylül 1901||4 Mart 1909||7 yıl, 171 gün|
|27||William Howard Taft (1857–1930)||Ohio||4 Mart 1909||4 Mart 1913||4 yıl, 0 gün|
|29||Warren G. Harding (1865–1923)||Ohio||4 Mart 1921||2 Ağustos 1923 [b]||2 yıl, 151 gün|
|30||Calvin Coolidge (1872–1933)||Massachusetts||2 Ağustos 1923||4 Mart 1929||5 yıl, 214 gün|
|31||Herbert Hoover (1874–1964)||Kaliforniya||4 Mart 1929||4 Mart 1933||4 yıl, 0 gün|
|34||Dwight D. Eisenhower (1890–1969)||kansas||20 Ocak 1953||20 Ocak 1961||8 yıl, 0 gün|
|37||Richard Nixon (1913–1994)||Kaliforniya||20 Ocak 1969||9 Ağustos 1974 [c]||5 yıl, 201 gün|
|38||Gerald Ford (1913–2006)||Michigan||9 Ağustos 1974||20 Ocak 1977||2 yıl, 164 gün|
|40||Ronald Reagan (1911–2004)||Kaliforniya||20 Ocak 1981||20 Ocak 1989||8 yıl, 0 gün|
|41||George H.W. Bush (1924-2018)||Teksas||20 Ocak 1989||20 Ocak 1993||4 yıl, 0 gün|
|43||George W. Bush (1946 doğumlu)||Teksas||20 Ocak 2001||20 Ocak 2009||8 yıl, 0 gün|
|45||Donald Trump (1946 doğumlu)||New York||20 Ocak 2017||20 Ocak 2021||4 yıl, 0 gün|
Ocak 2021 [güncelleme] itibariyle, dokuz sandalyeden altısı Cumhuriyetçi Başkanlar George H. W. Bush, George W. Bush ve Donald Trump tarafından atanan Yargıçlar tarafından dolduruluyor.
Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi Associate Justice
Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi Baş Yargıcı
Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi Associate Justice
Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi Associate Justice
Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi Associate Justice
Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi Associate Justice
Roma Cumhuriyeti
Roma Cumhuriyeti, dünyadaki temsili demokrasinin en eski örneklerinden biri olan Roma şehir devletinin (MÖ 509'dan MÖ 27'ye kadar) cumhuriyetçi bir hükümet olarak var olduğu dönemi tanımlar.
Antropoloji, Arkeoloji, Sosyal Bilgiler, Dünya Tarihi
Roma Forumu
Roma Forumu, halka açık toplantıların yapıldığı, yasal konuların tartışıldığı ve gladyatörlerin dövüştüğü bir yerdi.
Robert Harding Resim Kitaplığı
Roma Cumhuriyeti, Roma şehir devletinin MÖ 509'dan itibaren cumhuriyetçi bir hükümet olarak var olduğu dönemi tanımlar. 27 M.Ö. Roma'nın cumhuriyetçi hükümeti, dünyadaki temsili demokrasinin en eski örneklerinden biridir.
Cumhuriyetten önce, Orta İtalya'da yakınlarda yaşayan Etrüsk kralları Roma'yı yönetiyordu. Bu kralların sonuncusu MÖ 509'da devrildikten sonra, Roma'nın en zengin vatandaşları, Roma vatandaşlarından oluşan çeşitli meclisler oluşturarak cumhuriyetçi bir hükümet kurdular. Bu meclisler, şehrin nüfusu adına önemli meseleleri karara bağlardı.
Erken cumhuriyetçi Senato açıkça en zengin vatandaşların çıkarlarına karşı bir önyargıya sahipti. Ne de olsa, yalnızca aristokrat sınıfın üyeleri görevde kalabilirdi. Bu nedenle Roma ordusundaki askerlerin çoğunluğunu oluşturan plebler, surların dışında protesto gösterileri düzenlediler. Bu çatışma, diğer yasama organlarının kurulmasına yol açtı. concilium plebis veya Plebler Konseyi, Comitia Centuriata, ve Comita Tributa ya da kabile meclisleri. Plebler Konseyi'nde ve aşiret meclislerinde, Senato'da yer alan önemli konuların tartışılmasına dayalı olarak yasalar çıkarılacaktı. Orada, senatörler hangi politikaların uygulanacağını önerdiler.
Senato ve meclisler, sulh yargıçları olarak adlandırılan yürütme görevlilerini atamak için birlikte çalıştılar, yasalar çıkardılar ve Roma'nın İtalyan yarımadasındaki topraklarını artırmaya çalıştılar. Cumhuriyet, Akdeniz'deki üstünlüğüne yönelik tehditleri yavaş yavaş ortadan kaldırarak komşu rakipleriyle savaşlara girmeye başladı. MÖ birinci yüzyılda, Roma Cumhuriyeti Akdeniz bölgesinde tek başına egemen güç olarak duruyordu.
Roma Forumu, halka açık toplantıların yapıldığı, yasal konuların tartışıldığı ve gladyatörlerin dövüştüğü bir yerdi.
Her “Birleşik Cumhuriyet Hükümeti” Bir Mali Krize Yol Açtı
Josh aşağıda –, size çalışmalarını daha önce bu sayfalarda gördüğünüz gizemli ve zeki Wall Street Ranter'dan bir konuk yazısı getiriyorum. Elbette, aşağıdakiler hakkında nedenselliğe karşı korelasyonu tartışabilirsiniz ve bu sorun değil. Ancak gerçek şu ki, birleşik GOP hükümetleri evrensel olarak finansal krizlere ve piyasa çöküşlerine yol açtı. Bunun, şu anda herkesin hissettiği coşkuyla çeliştiğini biliyorum. Bu iyi.
Bu tür manşetlerin ve tweet'lerin amacının olumlu duyguları yasaklamak olduğuna inansam da, okuyuculara uzun süreli birleşik Cumhuriyet hükümetlerinin FELAKET tarihine bakmaları tavsiye edilir.
Aslında, SADECE 3 DÖNEM 1900'lere kadar uzanan geniş birleşik Cumhuriyet hükümetlerinin TAMAMI DOĞRUDAN bankacılık krizlerine yol açtı. ABD Tarihinin tartışmasız en kötü 3'ü. Açık olmak gerekirse, "genişletilmiş" birleşik hükümetleri, Meclis, Senato ve Beyaz Saray'ı en azından bir süre kontrol ettikleri zaman olarak tanımlıyorum. 4 yıl. Bu, işleri bu kadar çabuk berbat etmek zor olduğu için 2 yıllık kısa süreleri içermiyor (Bilginize göre, 1953-1955 arası sadece 1 dönem vardı). Dönemleri buradan ve daha fazla ayrıntıya buradan bakabilirsiniz.
Birleşik Cumhuriyet Hükümeti krizlerinin listesi, 1907 Paniği, Büyük Buhran ve 2007-2008 Mali Krizini içerir. İlginç bir şekilde, Kongre'nin genişletilmiş Cumhuriyetçi denetiminin kaydı da yalnızca krizlere yol açtı. Kongre'nin yalnızca 4 genişletilmiş Cumhuriyetçi denetimi dönemi olmuştur (3'ü az önce bahsedilen tam birleşik denetim dönemleriyle örtüşmektedir). Ancak, 4. dönem (SENİ ÖLDÜRMEDİM), Cumhuriyetçilerin 1995-2001 yılları arasında Meclis ve Senato'yu kontrol ettiği 2000 DotCom Baskını'nda sona erdi.
Kısacası, tam Cumhuriyet kontrolünün, bırakın TEKRAR bir yana, Amerika'yı büyük yapma geçmişi YOKTUR. O tarihe kendin bakmak istemiyor musun? Bulacağınız şey#8217 burada’.
Teknik olarak Cumhuriyetçiler 1895'te kontrolü ele geçirdiler ama bu grafik oradan başlamaz. 1907…… Paniğinden bahsederken, 1901 Paniğini bir kenara atacağım. Her iki olaydan sonra piyasalar dibe vurmadan önce %43'ün üzerinde düştü. 1911'e kadar nasıl atılmadılar, kimse tahmin edemez
Sonra, kükreyen 20'li yılların sürdürülemez laissez-faire politikalarının körüklediği Büyük Buhran var.
Sadece tarihin en büyük pazar düşüşüne ve toplam sosyal yıkıma yol açtı #8230..Yeniden yapmak istediğimiz “Mükemmel” türü bu mu?
Bu dava “uzatıldı” için 4 yıla ulaşarak asgariyi karşılıyor (teknik olarak neredeyse 6 tam yıl olmalarına rağmen 2001'de sadece 1 bağımsız senato demokratını devirdi). Yine gevşek düzenlemeler, 2006'da patlayan ve ünlü banka iflaslarımıza ve mali krize yol açan konut balonunu yarattı. (Case Shiller konut fiyat endeksi
Bu, Amerikan Tarihinin en kötü 3 bankacılık krizinin tarihini tamamlarken, …veya um…. Yani, “Birleşik Cumhuriyet Hükümeti” Tarihini kastediyorum. Kongre'nin genişletilmiş Cumhuriyetçi kontrolünün tarihinin son parçasıyla tamamlamadan tamamlanmış sayılmaz. Bu, yalnızca 2000 DotCom Büstü ile tamamlanmış.
İşte bizde var millet! 1900'den beri HER genişletilmiş Birleşik Cumhuriyet Hükümetine (veya kongre kontrolüne) eşlik eden feci tarih. Felaketle sonuçlanmayan bir dönemi kaçırdığımı mı düşünüyorsunuz? Kendiniz kontrol edin. Hayır.
Dipnotlar
1 Bu çizelge için veri kaynakları Temsilciler Meclisi Parti Bölümleri, Senato Tarih Dairesi'nin Parti Bölümü web sayfası ve Amerika Birleşik Devletleri Kongresi Biyografik Rehberi. Parti bölünmeleri, aksi belirtilmedikçe Seçim Günü sonuçlarına dayanmaktadır.
2 Cumhuriyetçi Başkan Abraham Lincoln 15 Nisan 1865'te öldüğünde, o zamanki Demokrat Başkan Yardımcısı Andrew Johnson, 39. Kongre'nin geri kalanı için Başkan oldu.
3 Senato 47. Kongre'de eşit olarak bölündü ve bu da iktidarda bir bölünmeye yol açtı. Amerika Birleşik Devletleri Senatosu, "The Great Senato Deadlock of 1881", http://www.senate.gov/artandhistory/history/common/briefing/Senate_Deadlock_1881.htm adresinde bulunabilir.
4 Cumhuriyetçi Başkan James Garfield 2 Temmuz 1881'de öldüğünde, o zamanki Cumhuriyetçi Başkan Yardımcısı Chester Arthur, 47. Kongre'nin geri kalanı için Başkan oldu.
5 Cumhuriyetçi Başkan William McKinley 14 Eylül 1901'de öldüğünde, dönemin Cumhuriyetçi Başkan Yardımcısı Theodore Roosevelt 57. Kongre'nin geri kalanı için Başkan oldu.
6 Meclise 1916'da Demokratlardan daha fazla Cumhuriyetçi seçilse de, 65. Kongre'nin (1917-1919) üçüncü parti Üyeleri, Konuşmacı James Beauchamp “Şampiyon” Clark'ı yeniden seçmek için Demokratlarla bir araya geldi.
7 Cumhuriyetçi Başkan Warren Harding 2 Ağustos 1923'te öldüğünde, dönemin Cumhuriyetçi Başkan Yardımcısı Calvin Coolidge 68. Kongre'nin geri kalanında Başkan oldu.
8 1930 sonbaharında yapılan seçimler, Cumhuriyetçilere mecliste çok az bir çoğunluk sağlamıştı. Ancak 1930 Seçim Günü ile 13 ay sonra yeni Kongre'nin açılışı arasında, seçilen 14 Temsilci öldü. Bu boşlukları doldurmak için yapılan sonraki özel seçimlerde Demokratlar, çoğunluğu yeniden ele geçirmek için yeterli sandalye kazandı. Açılış gününde, Demokratlar odayı üçüncü taraflardan birkaç Üye ile düzenlediler. Tarihçi Ofisi, "72. Kongrenin Açılışı."
9 Demokratik Başkan Franklin Roosevelt 12 Nisan 1945'te öldüğünde, o zamanki Demokrat Başkan Yardımcısı Harry Truman, 79. Kongre'nin geri kalanı için Başkan oldu.
10 Demokrat Başkan John Kennedy 22 Kasım 1963'te öldüğünde, o zamanki Demokrat Başkan Yardımcısı Lyndon Johnson, 88. Kongre'nin geri kalanı için Başkan oldu.
11 Cumhuriyetçi Başkan Richard Nixon 9 Ağustos 1974'te istifa ettiğinde, dönemin Cumhuriyetçi Başkan Yardımcısı Gerald Ford, 93. Kongre'nin geri kalanı için Başkan oldu.
5. Sonuç
Sivil cumhuriyetçilik pek çok açıdan hala az gelişmiş bir siyasi doktrin olarak kalmaktadır. Yukarıda tartışılan tüm alanlarda daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır ve çağdaş sivil cumhuriyetçilerin henüz yeni yeni incelemeye başladığı çağdaş siyaset teorisyenlerinin ve filozofların endişelerinin merkezinde yer alan birçok konu vardır. İkincisi arasında, önemli olmakla birlikte, diğer konuların yanı sıra, çokkültürlülüğün en azından başlangıç tedavileri (Laborde 2008 Lovett 2010 Honohan 2013 Bachvarova 2014), eğitim politikası (Peterson 2011 Hinchliffe 2014 Macleod 2015) ve nesiller arası adalet (Beckman 2016 Katz 2017) bulunmaktadır. iş kesinlikle yapılacak. Bununla birlikte, sivil cumhuriyetçilik, çağdaş sosyal ve politik teorideki tartışmalara sürekli olarak olumlu katkılarda bulunmaya devam eden dinamik ve büyüyen bir alandır.
Paul C. Işık
Yerleşik Olmayan Kıdemli Üye - Yönetişim Çalışmaları
Hükümetin en büyük 50 girişiminin listesi, en iyi şekilde, federal hükümetin son yarım yüzyılda çözmek için en çok uğraştığı sorunları belirlemeye yönelik iyi niyetli bir çabanın ürünü olarak görülebilir. Bu nedenle liste, federal hükümetin sonuçlara nasıl ulaşmaya çalıştığına dair üç başlangıç dersi sunuyor. (Önem, zorluk ve başarıya göre ortalama puanların tam listesi ve ilk on listeyi belirleyen nihai özet puanlar için Şekil 1'e bakın.)
|Şekil 1: Başarı Toplamları|
|Genel Ortalama||Başarı Ortalaması||Önem Ortalaması||Zorluk Ortalaması|
|1. İkinci Dünya Savaşından Sonra Avrupa'yı Yeniden İnşa Edin||3.71||3.79||3.74||3.12|
|2. Oy Hakkını Genişletin||3.53||3.48||3.83||2.87|
|3. Kamu Konaklama Yerlerine Eşit Erişimi Teşvik Edin||3.32||3.16||3.70||3.14|
|4. Hastalığı Azaltın||3.11||2.91||3.58||2.90|
|5. İşyeri Ayrımcılığını Azaltın||3.09||2.73||3.72||3.39|
|6. Güvenli Yiyecek ve İçme Suyu Sağlayın||3.07||2.81||3.68||2.78|
|7. Ulusun Karayolu Sistemini Güçlendirin||3.04||3.24||2.98||2.04|
|8. Yaşlı Amerikalıların Sağlık Hizmetlerine Erişimini Artırın||3.03||2.79||3.62||2.71|
|9. Federal Bütçe Açığını Azaltın||3.01||2.93||3.09||3.25|
|10. Emeklilikte Finansal Güvenliği Teşvik Edin||2.99||2.80||3.49||2.64|
|11. Su Kalitesini İyileştirin||2.99||2.64||3.68||3.05|
|12. Gazilerin Yeniden Düzenlenmesi ve Eğitiminin Desteklenmesi||2.97||3.00||3.14||2.27|
|13. Bilimsel ve Teknolojik Araştırmaları Teşvik Edin||2.97||2.88||3.34||2.33|
|14. Komünizmi İçermek||2.95||2.97||2.79||3.30|
|15. Hava Kalitesini İyileştirin||2.93||2.51||3.67||3.20|
|16. İşyeri Güvenliğini Artırın||2.93||2.67||3.46||2.90|
|17. Milli Savunmanın Güçlendirilmesi||2.91||3.00||2.88||2.40|
|18. Açlığı Azaltın ve Beslenmeyi İyileştirin||2.90||2.58||3.64||2.61|
|19. Ortaöğretim Sonrası Eğitime Erişimi Artırma||2.89||2.72||3.40||2.31|
|20. Tüketici Korumasını Geliştirin||2.88||2.66||3.35||2.81|
|21. ABD Malları İçin Dış Pazarları Genişletin||2.86||2.78||2.96||2.97|
|22. Finansal Kurumların ve Piyasaların İstikrarını Artırma||2.84||2.71||3.11||2.79|
|23. Silah Kontrolü ve Silahsızlanmanın Artırılması||2.84||2.29||3.70||3.55|
|24. Vahşi Doğayı Koruyun||2.79||2.53||3.33||2.70|
|25. Uzay Araştırmasını Teşvik Edin||2.76||2.84||2.51||3.00|
|26. Nesli Tehlike Altında Olan Türleri Koruyun||2.75||2.54||3.10||2.90|
|27. Tehlikeli Atıklara Maruz Kalmayı Azaltın||2.72||2.25||3.53||3.09|
|28. Ülkenin Sağlık Hizmetleri Altyapısını Geliştirin||2.70||2.40||3.30||2.68|
|29. Basra Körfezi'nde İstikrarın Korunması||2.70||2.67||2.75||2.71|
|30. Ev Sahipliğini Genişletin||2.69||2.74||2.75||2.15|
|31. Uluslararası Ekonomik Kalkınmayı Artırın||2.68||2.30||3.26||3.20|
|32. Yeterli Enerji Temini Sağlayın||2.67||2.20||3.50||3.00|
|33. Ulusun Hava Yolları Sistemini Güçlendirin||2.66||2.36||3.31||2.53|
|34. Düşük Gelirli Ailelerin Sağlık Hizmetlerine Erişimini Artırın||2.64||2.04||3.73||2.97|
|35. İlk ve Orta Öğretimi İyileştirin||2.62||2.03||3.66||3.07|
|36. Suçu Azaltın||2.61||2.19||3.24||3.24|
|37. İnsan Haklarını Geliştirmek ve İnsani Yardım Sağlamak||2.60||1.99||3.47||3.56|
|38. Hükümeti Kamuoyuna Daha Şeffaf Hale Getirin||2.56||2.19||3.21||2.80|
|39. Tarım Fiyatlarını Stabilize Edin||2.55||2.49||2.67||2.53|
|40. Çalışan Yoksullara Yardım Sağlayın||2.55||2.02||3.52||2.80|
|41. Devlet Performansını İyileştirin||2.47||2.13||2.99||2.95|
|42. Refah Reformu||2.47||2.24||2.94||3.16|
|43. İş Eğitimini ve Yerleştirmeyi Genişletin||2.46||2.12||3.05||2.74|
|44. Pazar Rekabetini Artırın||2.45||2.51||2.34||2.31|
|45. Düşük Gelirli Konut Arzını Artırın||2.36||1.79||3.33||2.85|
|46. Yoksul Toplulukları Geliştirmek ve Yenilemek||2.33||1.67||3.33||3.37|
|47. Toplu Taşımacılığı İyileştirin||2.30||1.56||3.48||3.14|
|48. Reform Vergileri||2.27||2.24||2.29||2.35|
|49. Göçmenliğin Kontrolü||2.22||2.02||2.37||2.97|
|50. Sorumluluğu Devletlere Bırakın||2.11||2.23||1.85||2.15|
|Ortalama puanlar iki ondalık sayıya yuvarlanır. Genel puan, altı kısım başarı, üç kısım önem ve bir kısım zorluk kullanılarak tablo haline getirilir.|
|Metne geri dön (“Bu dersler yankılanır…”)|
Birincisi, bilimsel olarak Medicare veya refah reformu gibi çığır açan yasalara odaklanılmasına rağmen, hükümetin en büyük çabalarının çoğu, nispeten uzun bir süre boyunca kabul edilen nispeten çok sayıda yasayı içeriyordu. 50 girişimin sadece sekizi üçten daha az büyük yasayı içeriyordu: kamu konutlarına eşit erişimi teşvik etmek, yaşlı Amerikalılar için sağlık hizmetlerine erişimi artırmak, işyeri güvenliğini artırmak, devletlere sorumluluk devretmek, düşük gelirli ailelerin sağlık hizmetlerine erişimini artırmak, Basra Körfezi'nde refah reformu, vergi reformu ve istikrarın korunması.
Bu sıkı bir şekilde odaklanmış çabaları listeden çıkarın ve çaba başına yaklaşık dokuz tüzük vardır. Emeklilikte finansal güvenliğin teşvik edilmesi, 21 yaşında en fazla bireysel statüyü içeriyordu, bunu 19 yaşında tarımsal fiyat desteklerinin istikrara kavuşturulması, 15 yaşında çalışan yoksullara yardımın arttırılması, düşük gelirli konut arzının arttırılması, yeterli enerji arzının sağlanması ve iyileştirilmesi izledi. toplu taşıma 14 yaşında. Neredeyse tanımı gereği, büyük çabalar büyük dayanıklılık gerektirir. En son yasama entrikalarıyla ilgili manşetlerde sıklıkla unutulan bir derstir.
İkincisi, herhangi bir başkana, partiye veya Kongreye, bir avuç çabadan fazlasını başlatmak ve sürdürmek için birincil kredi vermek zordur. Bu çabaların sadece dokuzu öncelikle Demokrat başkanlara, sadece beşi Cumhuriyetçi başkanlara atfedilebilir. Gerisi Demokratik ve Cumhuriyetçi yönetimleri kapsar. Sonuç olarak, Demokratlar son elli yılın büyük çoğunluğunda Kongre'yi kontrol etseler de, hükümetin birleşik parti kontrolüne yalnızca altı tanesi bağlanabilir. Neredeyse tanımı gereği, hükümetin en büyük çabaları, ister asgari ücrette tekrarlanan artışlarda isterse komünizmi kontrol altına almak için devam eden çabalarda yansıtılsın, iki partili bağlılığın çarpıcı bir düzeyini yansıtıyor.Büyük çabalar eşit derecede büyük bir fikir birliği gerektiriyor gibi görünüyor.
Üçüncüsü, hükümetin en büyük çabaları, politika stratejilerinin bir karışımını içeriyordu. 50 girişimin 26'sı, yaşlılara sağlık hizmeti sağlama, ev sahipliğini artırma ve tarım fiyatlarını istikrara kavuşturma programları da dahil olmak üzere, bir politika aracı olarak öncelikle federal harcamalara odaklandı. Diğer 20 kişi, hava ve su kalitesini iyileştirme, işyeri ayrımcılığını sona erdirme ve hükümeti halka karşı daha şeffaf hale getirme programları da dahil olmak üzere öncelikle düzenleyici stratejilere odaklandı. Son dördü, hem harcama hem de düzenlemenin bir karışımını içeriyordu. Ek olarak, 50 kişiden yalnızca 13'ü yaşlılar, yoksullar, gaziler veya ırksal azınlıklar gibi belirli bir grup Amerikalı için hedeflenen faydaları içeriyordu. Geri kalanlar, daha genel olarak toplum genelinde faydaları dağıttı. Büyük çabalar herhangi bir özel strateji gerektirmiyor gibi görünüyor, ancak etkilerin geniş dağılımında gelişiyor gibi görünüyor.
Başarının Temelleri
Federal hükümetin en büyük 50 girişiminden bazıları, ister canlı bir Avrupa ekonomik topluluğuyla, isterse yaşlılar arasında yoksullukta inkar edilemez bir düşüşle ölçülsün, amaçlanan sonuçları açıkça üretti. Diğerleri, çocuklar arasındaki kalıcı yoksulluk veya artan kentsel yayılma ile ölçüldüğünde, büyük hayal kırıklığı yarattı. Yine de diğerleri devam eden çok fazla çalışmadır.
Araştırma perspektifinden bakıldığında, bilinen yasama tüzüklerini sıralayarak hükümetin en büyük çabalarının bir listesini oluşturmak ve bu çabaların önemli ve zor sorunları içerip içermediği ve nihayetinde başarılı olup olmadığı hakkında sonuçlar çıkarmak tamamen başka bir şeydir. Genişlik, uzmanlığın düşmanı olduğundan, bu proje, çabaların önemli ve başarılı olup olmadığını belirlemek için başkalarının görüşlerine dayanmak zorundaydı.
Başarıyı Ölçme
Bu proje, 1.039 kolej ve üniversite profesöründen oluşan bir posta anketi aracılığıyla hükümetin başarısını ölçmeyi amaçladı. Yirminci yüzyıl Amerikan tarihine veya Amerikan hükümetine olan ilgileri nedeniyle seçilen Amerikan Tarih Derneği ve Amerikan Siyaset Bilimi Derneği'nin bu üyeleri, 50 çabanın tümünü üç temel başarı ölçütü üzerinde değerlendirecek hem eğitime hem de güvene sahip olma olasılığı en yüksek kişiler olarak görülüyordu. : (1) çözülmesi gereken sorunun önemi, (2) çözülmesi gereken sorunun zorluğu ve (3) federal hükümetin sorunu fiilen çözmedeki başarısı (bkz. rapor#8217s pdf).
2000 yazında iletişime geçilen 1.039 profesörden 450'si tamamlanmış anketleri geri verdi. 150 maddelik anketin uzunluğu ve zorluğu göz önüne alındığında, yüzde 43'lük nihai yanıt oranı sağlıklı bir toplam olarak kabul edilebilir. Anketten elde edilen sonuçların hata payı yüzde ±5'tir; bu, tüm tarihçiler ve siyaset bilimciler arasındaki gerçek sonucun, bildirilen yanıtların her iki yönünde de yüzde 5 puan değişebileceği anlamına gelir. Anket, ulusal çapta tanınan bir kanaat araştırma firması olan Princeton Survey Research Associates tarafından uygulandı ve tablo haline getirildi.
230 tarihçi ve 220 siyaset bilimciden oluşan son örnek, Amerika'nın kolej ve üniversite fakültelerinden alındığı için, bir bütün olarak Amerikan kamuoyunu pek temsil etmiyor. Ankete katılanlar yüksek eğitimlidir ve yarısından fazlasının kolej veya üniversitelerinde görev süresi vardır. Dahası, Amerikan hükümeti ve tarih profesörlerinin çoğu beyaz ve erkek olduğu için, yanıt verenlerin son örneği de ağırlıklı olarak beyazlar (yüzde 90), erkekler (yüzde 77), liberaller (yüzde 65) ve Demokratlar ve Demokrat eğilimli bağımsızlardan oluşuyor. yüzde 82).
Her ne kadar daha dengeli bir örneklem tercih edilmiş olsa da, bu yanıtlayıcılar Amerikan profesörlerinin şu anki yüzünü yansıtıyorlar. Aynı zamanda Amerika'nın kolej ve üniversite sınıflarında neyin önemi, zorluğu ve başarıyı oluşturduğuna dair baskın görüşleri de temsil ediyorlar. Bu nedenle, bu örnek gelecek nesillerin yirminci yüzyılın en büyük başarılarını nasıl yargılayacaklarına dair önemli bir fikir vermektedir, çünkü bu katılımcıların çoğu öğretimi yapacaktır.
Yüksek Hedeflemek, Çok Çalışmak
Tek bir cümleyle özetlenen anket, federal hükümetin çoğunlukla çözülmesi gereken önemli ve zor sorunları seçtiğini ve çoğu zaman bunu yapmakta başarılı olduğunu gösteriyor.
Hükümet, çözülmesi gereken önemli sorunların seçimiyle ölçüldüğü ölçüde, federal hükümet açıkça yüksekleri hedefledi. Her bir hedefe göre çözülmesi gereken sorunun önemini derecelendirmeleri istendiğinde, yanıtlayıcılar, 50 çabaya, önemli değilden çok önemliye uzanan dört puanlık bir ölçekte ortalama 3,2 puan verdiler. Ankete katılanların yüzde seksen dokuzu oy haklarını çok önemli bir sorun olarak değerlendirdi, ardından İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa'yı yüzde 80 ile yeniden inşa etmek, yüzde 78 ile düşük gelirli Amerikalıların sağlık hizmetlerine erişimini iyileştirmek ve işyeri ayrımcılığına son vererek eşit erişimi teşvik etmek izledi. kamu konaklama ve artan silah kontrolü ve nükleer silahsızlanma yüzde 78.
Hükümetin aynı zamanda zor sorunlarla başa çıkma konusundaki istekliliğiyle de ölçüldüğü ölçüde, federal hükümet kesinlikle zor konulardan payını aldı. Her bir hedefe göre çözülmesi gereken sorunun zorluğunu derecelendirmeleri istendiğinde, katılımcılar 50 çabaya zor değil ile çok zor arasında değişen dört puanlık bir ölçekte ortalama 2,9 puan verdiler. Ankete katılanların yüzde altmış altısı, insan hakları ve insani yardımın ilerletilmesini çok zor bir sorun olarak değerlendirirken, bunu yüzde 65 ile silahların kontrolü ve silahsızlanma, yüzde 53 ile işyeri ayrımcılığının azaltılması, yüzde 52 ile yoksul toplulukların yenilenmesi ve yüzde 50 ile komünizmin kontrol altına alınması izledi. .
Son olarak, hükümetin hedeflerine ulaşma yeteneğiyle ölçüldüğü ölçüde, federal hükümet çoğunlukla olumlu notlar aldı. Federal hükümetin her bir hedefe ulaşmadaki başarısını derecelendirmeleri istendiğinde, katılımcılar 50 girişime başarılı değil ile çok başarılı arasında değişen dört puanlık bir ölçekte ortalama 2,5 puan verdi. Ankete katılanların yüzde seksen ikisi, Avrupa'nın yeniden inşasını çok başarılı bir çaba olarak değerlendirdi, ardından oy hakkını yüzde 61 oranında genişletmek, ülkenin karayolu sistemini yüzde 40 oranında iyileştirmek, yüzde 36 oranında komünizmi kontrol etmek ve halka eşit erişimi teşvik etmek izledi. konaklama yüzde 34
Hükümetin En Büyük Başarısızlıkları
Bununla birlikte, tüm çabalar o kadar yüksek derecelendirilmedi. Siyasi eğilimleri ne olursa olsun, yanıt verenler, yatırımları zaman kaybı olarak ilan etmeseler de, yeniden değerlendirmeye ihtiyaç olduğunu açıkça öne sürerek, hükümetin en büyük çabalarından birkaçına ilişkin geniş bir şüphecilik paylaştılar. Ankete katılanlar, örneğin, vergi reformunun önemi (yüzde 17'si bunu çok önemli bir sorun olarak değerlendirdi), uzayı keşfetmenin (yüzde 16), göçü kontrol etmenin (yüzde 15), hükümetin deregülasyon yoluyla piyasa rekabetini artırmanın (yüzde 13'ü) önemi karşısında yetersiz kaldı. ) ve sorumlulukların devletlere devredilmesi (yüzde 8).
Vergi reformu, piyasa rekabeti ve yetki devri konusundaki düşük puanlar, ideoloji ve fikir birliğinin bir karışımını yansıtıyordu. Yanıtların sayısını ve dolayısıyla karşılaştırmanın kesinliğini artırmak için bir araya geldiğinde, muhafazakarlar ve ılımlılar, sorumluluğu devletlere devretmeyi çok önemli bir sorun olarak değerlendirmede (yüzde 21'e yüzde 2) liberallerden on kat daha fazlayken, Cumhuriyetçiler Vergi reformunu önemli bir endişe olarak listeleme olasılığı Demokratlardan beş kat daha fazlaydı (yüzde 57'ye yüzde 11). Bununla birlikte, bu anlaşmazlıkların ötesinde, listenin altındaki sorunların çoğunun federal eylem için talep edilen asgari eşiği karşılamadığı konusunda da makul miktarda anlaşma var.
Ankete katılanlar ayrıca üniversite eğitimine erişimi iyileştirmenin (sadece yüzde 9'u bunu çok zor bir sorun olarak değerlendirdi), bilimsel ve teknolojik araştırmaları teşvik etmenin (yüzde 7), gazilerin sivil hayata yeniden uyum sağlamasına yardım etmenin (yüzde 6) ve sivil yaşamı güçlendirmenin zorluğundan da etkilenmedi. ülkenin karayolu sistemi (yüzde 4) ve artan ev sahipliği (yüzde 4). Önem derecelerinin aksine, zorluk derecelerinde ideoloji veya siyasi partiye göre neredeyse hiçbir fark yoktur. Ankete katılanlar, özellikle en büyük zorluk gazi yardımlarına, otoyol inşaatına veya ev kredilerine daha fazla para yatırmak olduğunda, belirli sorunları çözmenin nispeten kolay olduğu konusunda hemfikir görünüyorlar.
Son olarak, ankete katılanlar, federal hükümetin en büyük çabalarından birkaçına ilişkin şüphecilik için açık bir neden buldular. Ankete katılanlar, federal hükümete, iş eğitimini ve yerleştirmeyi genişletme (sadece yüzde 2'si federal hükümetin çok başarılı olduğunu söyledi), toplu taşımayı iyileştirme (yüzde 1), insan haklarını ilerletme (yüzde 1), hükümeti iyileştirme konusunda son derece düşük puanlar verdi. performans (yüzde 1), yoksul toplulukların yenilenmesi (yüzde 1'den az) ve düşük gelirli konut arzının arttırılması (yüzde sıfır). Bu seviyelerde, herhangi bir katılımcı grubu arasında anlamlı istatistiksel farklılıklara yer yoktur. Basitçe söylemek gerekirse, hükümet başarısız oldu.
Görüş Farklılıkları
Hükümetin en büyük başarılarına dönmeden önce, çeşitli katılımcı grupları arasındaki anlaşmaları ve anlaşmazlıkları not etmek önemlidir. Fikir birliği en çok zorluk derecelerinde belirgindi. Genel olarak ifade edildiğinde, geleneksel olarak harcama programları aracılığıyla çözülen sorunlar, hükümetin en büyük çabalarının en az zoru olarak görülürken, geleneksel olarak davranış düzenlemeleriyle ele alınan sorunlar en zor olarak görülüyordu.
Hem cinsiyet hem de politik tutumların istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar ürettiği önem ve başarı derecelerinde anlaşmazlıklar çok daha belirgindi. Erkekler, Avrupa'nın yeniden inşasını kadınlardan daha önemli bir sorun olarak değerlendirdiler ve oy hakkının genişletilmesini, kamu konutlarına eşit erişimin teşvik edilmesini, komünizmi içermesini ve bütçe açığını azaltmayı daha başarılı çabalar olarak gördüler. Buna karşılık, kadınlar oy hakkının genişletilmesini, hava kalitesinin iyileştirilmesini, açlığın azaltılmasını ve toksik atıklara maruz kalmanın azaltılmasını erkeklerden daha önemli sorunlar olarak gördüler, ancak dördünü de daha az başarılı olarak gördüler.
"Nerede durduğunuz, nerede oturduğunuza bağlıdır" şeklindeki eski atasözünü doğrulayan siyasi karşıtlar, hem önem hem de başarı konusunda anlaşamadılar. Liberaller ve Demokratlar, oy haklarının genişletilmesini, düşük gelirli Amerikalılar için sağlık hizmetlerine erişimin artırılmasını ve işyeri ayrımcılığının azaltılmasını muhafazakarlara ve Cumhuriyetçilere göre daha önemli sorunlar olarak ve bütçe açığını azaltmayı daha başarılı bir çaba olarak değerlendirdiler. Buna karşılık, muhafazakarlar ve Cumhuriyetçiler, ticareti genişletmeyi ve göçü kontrol etmeyi liberallerden ve Demokratlardan daha önemli sorunlar olarak değerlendirdiler ve güvenli gıda ve içme suyu sağlamayı, işyeri güvenliğini artırmayı, vahşi doğayı korumayı, açlığı ve beslenmeyi azaltmayı ve hava kalitesini iyileştirmeyi daha başarılı çabalar olarak değerlendirdiler.
Bu anlaşmazlıklar, çabaların her listenin en üstünde ve en altında göreli olarak yerleştirilmesine ilişkin muazzam fikir birliği ile karşılaştırıldığında sönük kalıyor. Muhafazakarlar, yetki devrini önem, zorluk ve başarı listesinde en alttan birkaç seviye yukarı taşımış olabilirler, ancak ilk on liberaller, komünizmi içeren ilgili derecelendirmelerde biraz daha aşağı hareket edebilirler, ancak en alta değil. Bu nedenle, derecelendirmeler genellikle federal hükümetin çözdüğünden daha fazla sorun yarattığı fikrine yalan söylüyor. Aksine, derecelendirmeler açıkça gösteriyor ki, federal hükümet önemli, zorlu sorunların üstesinden gelme ve başarılı olma konusunda tamamen yetenekli.
Hükümetin En Büyük Başarıları
Başarı, çeşitli potansiyel tanımları kışkırtan türde bir kelimedir. Bazıları, başarının önemsiz sorunları içermesine rağmen, tek başına başarının başarıyı tanımladığını iddia edebilir. Diğerleri, önemli problemlerde ortaya çıkmadıkça, bu problemlerin çözülmesi kolay olsa bile başarının önemsiz olduğunu öne sürebilir. Yine de diğerleri, başarının, özel ve kâr amacı gütmeyen sektörlerin kendi başlarına çözemeyecekleri önemli, zor problemlerde başarı için en iyi ayrılmış bir kelime olduğunu iddia edebilirler.
Hükümetle bağlantılı olduğunda bu terimin tanımlanması daha da zorlaşıyor. Bazıları, hükümetin yalnızca etki vaadini gösteren çabalara girmesi gerektiğini, diğerleri hükümetin enerjilerini yalnızca önemli hedeflere ayırması gerektiğini ve yine de diğerleri, hükümetin çabalarını başka hiçbir sektörün üstesinden gelemeyeceği önemli, zor sorunlar üzerinde yoğunlaştırması gerektiğini savunuyor.
Bu rapor, önemli, zor sorunların üstesinden gelmek için ekstra kredi verirken, başarıya en büyük ağırlığı vererek hükümetin en büyük çabalarının listesini puanlayarak üç argümanın hepsinden bir miktar fikir alıyor. Bu amaçla, hükümet başarısı, altı kısım başarı, üç kısım önem ve bir kısım zorluk olarak tanımlanır ve nihai puan, 50 çabanın her biri için ağırlıklı derecelendirmelerin toplamıdır. Buradaki vurgu yadsınamaz bir şekilde hükümetin fiili etkisine yönelik olsa da, bu puanlama yöntemi, yüksek hedefleme için temel bir tercih ilan ediyor. Bu puanlama yaklaşımını kullanarak, federal hükümetin ilk on başarısı veya en büyük başarıları ters sırada aşağıdaki gibi ortaya çıkar:
10. Emeklilikte Finansal Güvenliği Teşvik Edin. Yirmi bir tüzük, Sosyal Güvenlik yardımlarında 12 artış ve iki geniş kurtarma girişimi dahil olmak üzere genişletilmiş sosyal yardımlar, emekli maaşı koruması ve bireysel tasarruflar yoluyla yaşlılar arasındaki yoksulluğu azaltma çabasını içermektedir: Ek Güvenlik Yasasını oluşturan Sosyal Güvenlik Yasasında 1972 yılında yapılan değişiklikler Gelir programı ve İstihdam Emeklilik Gelir Güvenliği Yasası (ERISA).
9. Federal Bütçe Açığını Azaltın. Altı yasa, 1985 Gramm-Rudman-Hollings Açıkla Mücadele Yasası ve 1987, 1990, 1993 ve 1997 açık azaltma/vergi artırma paketleri de dahil olmak üzere, üst sınır, kesinti ve vergi artışları yoluyla federal bütçeyi dengeleme çabası kapsamındadır. cari bütçe fazlalarına katkıda bulundu. 1980'lerin ortalarında bütçe açıklarının artmasıyla başlatılan bu, ilk on listesindeki en son çabadır.
8. Yaşlı Amerikalılar için Sağlık Hizmetlerine Erişimi Artırın. Medicare, Medicare'in nispeten küçük ölçekli Kerr-Mills 1960 öncülü ve 1988'deki kısa ömürlü Medicare Felaket Kapsamı Yasasını da içeren bu son derece yoğun, üç kanunlu girişimin amiral gemisidir. tek bir çığır açan tüzüğü içeren ilk on liste.
7. Ulusun Karayolu Sistemini Güçlendirin. Sekiz tüzük, en önemlisi 1956 Eyaletler Arası Otoyol Yasası olmak üzere, ulusal karayolu sistemini güçlendirmeye yönelik devam eden federal çabayı desteklemektedir. 1991 Intermodal Yüzey Taşımacılığı Yasası (ISTEA) ve 1998'de Yirmi Birinci Yüzyıl için Ulaştırma Eşitliği Yasası kapsamında karayolu yardımının milyarlarca dolarlık genişlemeleri, bunu en son değiştirilen çaba haline getiriyor.
6. Güvenli Yiyecek ve İçme Suyu Sağlayın. 1947 tarihli Federal İnsektisit, Mantar öldürücü ve Rodentisit Yasası (Harry S Truman tarafından imzalanmıştır), 1957 Kanatlı Ürünleri Denetim Yasası (Dwight D. Eisenhower tarafından imzalanmıştır), Sağlıklı Et ve Kümes Hayvanları Yasası da dahil olmak üzere, bu uzun soluklu iki taraflı çabayı dokuz tüzük oluşturmaktadır. 1967 ve 1968 tarihli (Lyndon Johnson tarafından imzalanan), Federal Çevresel Pestisit Kontrol Yasası (Richard M. Nixon tarafından imzalanan), 1974 tarihli Güvenli İçme Suyu Yasası (Gerald R. Ford tarafından imzalanan) ve 1996 tarihli Gıda Kalitesini Koruma Yasası ( Bill Clinton tarafından imzalandı).
5. İşyeri Ayrımcılığını Azaltın. Yedi tüzük, ırk, renk, din, cinsiyet, ulusal köken, yaş veya engelliliğe dayalı işyeri ayrımcılığını yasaklamak için bu çabayı, özellikle de 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası, 1967 tarihli Yaş Ayrımcılığı Yasası ve Engelli Amerikalılar Yasasını sabitler. 1990. Bu çaba, Sivil Haklar Yasası gibi bir ilk atılım yasasının zaman içinde daha fazla genişleme için nasıl bir kama sağlayabileceğinin klasik bir örneğidir.
4. Hastalığı Azaltın. 1955 tarihli Çocuk Felci Aşı Yasası, ilk on listedeki en eklektik yasa grubu için başlangıç noktasıdır. Hastalığı azaltma çabası, aşı yardımının yanı sıra kalp hastalığı, kanser ve felç, sigara içme yasağı, Ulusal Sağlık Enstitülerinin güçlendirilmesi ve kurşun bazlı zehir önleme konularında hedefe yönelik araştırmaları da içeriyor. Bu dağınıklığa rağmen, çaba, ister belirli müdahaleler ister geniş araştırma yatırımları yoluyla olsun, hastalıkları azaltmaya yönelik açık bir kararlılığı yansıtmaktadır.
3. Kamu Konaklama Yerlerine Eşit Erişimi Teşvik Edin. Bu üç kanunlu çaba, 1964 tarihli Medeni Haklar Yasası'ndan kaynaklanır, 1968 tarihli Açık Konut Yasası ile genişler ve 1990 tarihli Engelli Amerikalılar Yasası ile sınırlandırılır. İşyeri ayrımcılığını ortadan kaldırmak ve oy kullanma hakkını genişletmek, Sivil Haklar Yasası'nın ilk on liste için temel bir tüzük olarak muazzam etkisini teyit etmek. 538'in orijinal listesindeki tartışmasız en önemli yasadır.
2. Oy Hakkını Genişletin. Oy hakkının korunması ve genişletilmesine yönelik bu geniş çabayı on tüzük oluşturmaktadır. 1965 tarihli Oy Hakları Yasası, listenin amiral gemisi olmasına rağmen, 1970, 1975 ve 1982'de üç uzantı, daha önceki üç tüzük (1957, 1960 ve 1964 Sivil Haklar Yasası) ve iki anayasa değişikliği (hükümdarlık yasası) ile bu çabayı paylaşıyor. Yirmi Dördüncü Parti, anket vergisini yasakladı ve Yirmi Altıncı Parti, oy kullanma yaşını 18'e indirdi ve bunu kayda değer bir dayanıklılık çabası haline getirdi.
1. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa'yı yeniden inşa edin. Avrupa'yı yeniden inşa etmek, ilk on listede yer alan en eski ve etkin olmayan tek girişimdir ve daha çok Marshall Planı olarak bilinen 1948 Dış Yardım Yasası'nda yer almaktadır. 1945 Bretton Woods Anlaşması ile başlatılan ulus, 1950'lerin sonunda başarı ilan edebilir.
Görüş Farklılıkları
Bir girişimin ilk 10'a girmemiş olması onu başarısız kılmaz. Nitekim, başarılar listesinde birinci ve onuncu yer arasındaki fark 0,7 puan iken, onbirinci ile yirminci arasındaki fark sadece 0,1'dir. Ayrıca, okuyucular, önem, zorluk ve başarı puanları 3.00'ün altında olan ilk çabayı (ABD malları için dış pazarları genişletmek) bulmak için listede yirminci sıraya düşmeli ve ikincisi için dokuz sıra daha gitmeli (İran'da istikrarı koruma). Körfez). Başarıların bir avuç dışında hepsini başarısızlık olarak adlandırmak, bu derecelendirmelerin genel etkisini gözden kaçırmak anlamına gelir: federal hükümet, büyük çabalarının çoğunda en azından bir miktar etki yaptı.
Önem, zorluk ve başarı derecelendirmelerinde daha önceki farklılıklar göz önüne alındığında, özet başarı puanlarında da yanıtlayıcı grupları arasında farklılıklar olması şaşırtıcı değildir.Erkeklerin verdiği puanlar, hükümetin en büyük başarıları listesinde yedinci sırada yer alırken, kadınların puanları bunu otuz sekizinci sıraya koyarken (komünizmi içeren puanlar genel olarak on dördüncü sırada yer aldı), tarihçilerin puanları, gazilere yardım etmeyi azaltarak yedinci sıraya koydu. federal açık on dördüncü sırada ve komünizmi yirmi ikinci sırada tutarken, siyaset bilimciler tarafından yapılan derecelendirmeler açığı azaltmayı altıncı, komünizmi içerme sekizinci ve gazilere yardım on altıncı sırada (genel olarak açık dokuzuncu, gaziler on ikinci oldu) ) Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında benzer bir örüntü izleyerek liberaller tarafından komünizm içeren notlar yirmi ikinci sırada yer alırken, muhafazakarların notları ikinci sırada yer aldı.
Ancak, komünizmi kontrol altına alma çabasında siyasi karşıtlar arasındaki önemli farklılıklar için, yanıt verenler nasıl sıralanırsa sıralansın, ilk on liste çoğunlukla değişmeden kalıyor. Avrupa'yı yeniden inşa etmek, kime sorulursa sorulsun her zaman bir numaralı başarı iken, oy hakkının genişletilmesi her zaman ikinci ve toplu konutların açılması üçüncü sıradadır. Aynı model, yanıtlayanın ideolojisi, cinsiyeti veya akademik disiplini ne olursa olsun, sorumlulukların devletlere devredilmesinin her zaman elli numara olduğu listenin sonunda da geçerlidir.
Başarı Dersleri
Hükümetin en büyük başarıları üzerindeki bu genel fikir birliği, daha önceki çaba derslerini çoğunlukla doğrulamaktadır. Hiçbir parti, Kongre veya başkana tek bir başarı atfedilemez. Büyük Cemiyetin imza başarısı olan Medicare ve Truman yönetimi sırasında mevzuat patlamasına odaklanan Marshall Planı bile daha önceki Kongrelerde ve yönetimlerde öncüllere sahipti. Aksine, başarı, dayanıklılık, fikir birliği ve sabrın doğrudan ürünü gibi görünmektedir.
Liste ayrıca diğer üç başarı dersinin altını çiziyor. İlk olarak, başarının tutarlı bir politika stratejisine sıkı sıkıya bağlı olduğu görülmektedir. Hükümetin ilk on başarısı, çözülmesi gereken sorunun nispeten net bir tanımına ve başarılı olmak için bütçesel veya idari yeterli kaynaklarla desteklenmesine odaklanır. İlginç bir şekilde, ilk on başarı da nispeten açık ve ölçülebilir sonuçlar içeriyor. Hükümetin oy kullanma hakkını genişletme, hastalıkları azaltma, yollar ve köprüler inşa etme vb. konusunda gerçekten ilerleme kaydedip kaydetmediğini söylemek kolaydır.
İkincisi, başarı, en azından kısmen, insan eşitliğine inanç, dünya barışı ve demokrasiye bağlılık veya önceki nesillere verilen sözleri yerine getirme taahhüdü olsun, davanın ahlaki doğruluğunda yatmaktadır. O zaman hiç kimse oy hakkının genişletilmesinin, kamuya açık konutların açılmasının veya işyeri ayrımcılığının sona erdirilmesinin sonunda başarılı olup olmayacağını bilmiyordu. Kimsenin hükümetin harekete geçmesi gerektiğini kanıtlayacak savunulabilir bir maliyet/fayda analizi de yoktu. Yine de, hükümet, önemli bir direnişe rağmen, ahlaki olarak yüksek zemini alarak kesinlikle harekete geçti.
Üçüncüsü, başarı, özel ve kâr amacı gütmeyen sektörlerin basitçe müdahale etmeyeceği durumlarda hükümetin müdahale etmeye hazır olmasına bağlı görünüyor. Avrupa'nın yeniden inşasında özel sektörün önderlik ettiğini ya da devletlerarası otoyol sistemini inşa etmek için sermayeyi toplayan kar amacı gütmeyen sektörü hayal etmek imkansız. Daha küçük, daha sınırlı bir hükümet yaratma vaatlerinin olduğu bu çağda, federal hükümetin en iyisini, başka hiçbir aktörün almayı hayal bile edemeyeceği büyük riskler almak için egemenliğini kullandığı zaman yaptığını hatırlamakta fayda var.
Bu dersler, Şekil 1'deki özet puanların en altında yer alan çabalarda yankılanmaktadır. Düşük gelirli konut arzını artırma, yoksul toplulukları yenileme, toplu taşımayı iyileştirme, vergi reformu yapma, göçü kontrol etme ve sorumlulukları onlara devretme çabası. Devletlerin tümü, araçlarla ilgili netlik eksikliğinden ve amaçlarla ilgili genel bir belirsizlikten muzdariptir. Bir partiyle aşırı özdeşleşmiş, şu ya da bu başkana aşırı bağımlı olan bu kişiler, aynı zamanda yoğun partizan anlaşmazlıkları, değişen ekonomik ve sosyal koşullar ve kayda değer bir kamu desteği eksikliği ile de hırpalanmışlardı.
Nasıl ki federal hükümetin son yarım yüzyılda başarmaya çalıştığı şeye büyük bir hayranlıkla bakılabiliyorsa, aynı şekilde hükümetin bir daha bu kadar cesur olup olmayacağına dair büyük bir şüpheyle ileriye bakılabilir. Ülkenin liderleri, yukarıdaki ilk on listeye giren, doğası gereği riskli projelerin içerdiği riskleri almayacak kadar işlerini kaybetme konusunda endişeli mi? Amerikalılar başarı için o kadar sabırsızlar ki, ne kadar iyi tasarlanmış ve gerekçelendirilmiş olursa olsun, hiçbir program bu kadar çok yenilikçi çabanın karşılaştığı ilk zorluklardan daha uzun süre dayanamaz mı? Ve medya, ne kadar asil ve iyi tasarlanmış olursa olsun, hiçbir çabanın sonuç elde etmek için yeterince uzun süre hayatta kalamayacağı hükümet başarısızlık hikayelerine o kadar bağımlı mı?
Bu sorular o kadar zahmetli olmayacaktı, ancak bu raporda tanımlanan en önemli sorunların birçoğunun hala çözüme ihtiyacı olduğu gerçeği. Ülkenin sağlık hizmetlerine erişimini artırmak, nükleer savaşın tehlikelerini azaltmak, hava ve su kalitesini iyileştirmek, açlığı azaltmak vb. konularda kat etmesi gereken çok yol var. Ülkenin liderleri, güvenli ödüller uğruna riskli konulardan kaçındıkları ölçüde, halk uzun vadeli çaba yerine anında tatmin talep ediyor ve medya, nihai etki için çok önemli olan deneme yanılmayı cezalandırıyor. 8217'nin önümüzdeki yarım yüzyılın en büyük başarıları gerçekten de kısa olacak.
Dipnotlar
1 Valerie Heitshusen, "Party Leaders in the United States Congress, 1789–2015," 19 Şubat 2015, Rapor RL 30567, Congressional Research Service, Library of Congress, Washington, D.C. Temsilci Morrill, resmi olarak atanan ilk Cumhuriyetçi Konferans Başkanıdır. Daha önceki Kongrelerde Cumhuriyetçi örgütlerin resmi başkanlıklarına dair net bir kanıt yoktur.
2 Heitshusen, "Birleşik Devletler Kongresi'nde Parti Liderleri, 1789-2015." Konferans tutanakları, Temsilci Schenck'in Cumhuriyetçi Konferans Başkanı olarak seçildiğini, ancak Temsilci Bankaların muhtemelen Schenck'in yokluğunda iki erken toplantıya başkanlık ettiğini gösteriyor.
3 4 Haziran 1987'de Cumhuriyetçi Konferans Başkanlığı'ndan istifa etti.
4 4 Haziran 1987'de Jack Kemp'in istifasının neden olduğu boşluğu doldurmak üzere Cumhuriyetçi Konferans Başkanı seçildi.
5 12 Mayıs 2021'de Konferans oylamasıyla Cumhuriyetçi Konferans Başkanı olarak kaldırıldı.
6 Liz Cheney'nin görevden alınmasının neden olduğu boşluğu doldurmak için 14 Mayıs 2021'de Cumhuriyetçi Konferans Başkanı seçildi.
Başkan Lincoln'ün Cumhuriyetçi Partisi, Büyük Hükümetin Orijinal Partisiydi
Cumhuriyetçiler, partilerinin aynı zamanda Cumhuriyetçi adını da taşıyan Başkan Lincoln'ün partisine bağlı olduğu fikrine sabitlenmiş durumdalar. Bu seçim sezonunda, “Cumhuriyetçi Parti Lincoln'ün partisidir” diyerek kutsal bağlantıyı yeniden çağrıştırmaya devam ediyorlar. Cumhuriyetçiler, Reagan dönemi Cumhuriyetçi Partisi ile Abraham Lincoln'ün 1861 federal müdahaleci partisi arasında büyük bir gelenek olduğunu hayal etmek istiyorlar.
Cumhuriyetçi Parti, diğer içi boş sloganların yanı sıra, büyük hükümetin kötü, küçük hükümetin ise iyi olduğunu bağırarak onlarca yıl geçirdi. Küçük hükümetin ahlaki olarak erdemli olduğunu ve özgürlük ve özgürlük için iyi olduğunu iddia ediyorlar - Barry Goldwater'ın 1960'ından kalma sıfatlar Bir muhafazakarın vicdanı, Hareket Muhafazakarının manifestosu. Ve şu sorulmalıdır: kimin özgürlüğü? Ancak Cumhuriyetçiler, Lincoln'ün partisinin modern, müdahaleci, idari devletin kökeni olduğunu anlasalardı, onu sosyalist olarak kınarlardı.
Büyük hükümet, temelde Başkan Franklin D. Roosevelt'in modern Demokrat Partisi'nin atası olan Başkan Lincoln'ün Cumhuriyetçi Partisi ile başladı. Lincoln'ün partisi, küçük, müdahaleci olmayan hükümet, asgari vergilendirme, geleneksel sosyal adetler ve beyaz üstünlüğünden biri değildi. Kölelik kurumuna ve Güney'in ayrılmasına karşı güçlü federal müdahalenin ve ahlaki yönergenin, federal olarak finanse edilen yüksek öğrenimin, federal olarak finanse edilen ulusal ulaşımın ve sosyal refahın partisiydi. Reform hevesleri ve ahlaki müdahaleci vizyonlarıyla Lincoln Partisi'nin radikal Cumhuriyetçileri, Bernie Sanders ve Elizabeth Warren'ın solunda olacaktı.
Lincoln yönetimi bize büyük bir hükümet verdi: ilk gelir vergisi, ilk ulusal bankacılık sistemi, Tarım Bakanlığı gibi büyük bürolar, Emeklilik Bürosu, savaş için hükümet sözleşmelerinin patlaması, federal olarak finanse edilen kıtalararası demiryolu için Pasifik Demiryolu Yasası, federal olarak finanse edilen yüksek öğrenim (Amerika'yı değiştiren arazi hibe üniversiteleri).
Lincoln yönetimi ve mirası, zulüm gören ve dezavantajlı bir azınlığa refah getirdi. Ayrıca Özgürlük Bildirgesi'ni, köleliği kaldıran On Üçüncü Değişiklik'i, her vatandaş için anayasal hakları garanti eden On Dördüncü Değişiklik'i, oy hakkını garanti eden On Beşinci Değişiklik'i, yeni özgür Afrikalı Amerikalılara yardım etmek için Freedman Bürosu'nu yayınladı.
Başkan Trump'ın kriz zamanlarında federal hükümetin rolünün tarihini anlamadaki başarısızlığı ulusa çok pahalıya mal oldu.
Bugünün Cumhuriyetçileri, devlet haklarına olan tutkuları, Amerikan toplumunun beyaz üstünlükçü kesimlerini korumaları, etik federal pro eylemden kaçınmaları ile, 1860'ların köle sahibi güney Demokratları ile Lincoln'ün partisiyle olduğundan daha fazla ideolojik bağlantıya sahipler.
Başkan Franklin Roosevelt Lincoln geleneğini sürdürdü, çünkü iyi örgütlenmiş bir federal bürokrasinin ulusu 1932'deki olağanüstü krizden kurtarmak için gerekli olduğunu anlamıştı. Düzenlenmemiş ve yozlaşmış kapitalizm, ekonomik ve finansal altyapıyı alt üst etmişti. FDR'nin Yeni Anlaşması, federal liderliğin ve idari devletin gücünü yeni bir yere getirdi. Mali düzenlemeleri ve kamu işleri projeleri ekonomiyi istikrara kavuşturdu ve milyonlarca kişiye iş ve rahatlama sağladı.
İş İlerleme İdaresi, Sosyal Güvenlik ve Adil Çalışma Standartları Yasası, FDR'nin yarattığı yenilikçi ve ulus tasarruflu programlardan sadece birkaçıydı. New Deal insanları işe geri döndürdü, kapitalizmi kurtardı ve Amerikan Tarzına olan inancı geri kazandı.
1960'larda başka bir ulusal kriz patlak verdiğinde, Başkan Lyndon B. Johnson, etik ve yasal müdahale amacıyla modern idari devleti harekete geçirmek için federal liderlik yaptı. İç Savaşın bir asır önce Afrikalı Amerikalılar için eşitsizliği ortadan kaldırması gerekiyordu, ancak Siyah insanlar hala Jim Crow apartheid altında yaşıyordu ve linç, haklarından mahrum bırakma ve ulusun sosyal ve ekonomik yapılarını tanımlayan ırksal önyargılara maruz kaldılar.
Afro-Amerikan sivil haklar hareketi, Başkan Johnson'ın Demokrat Partisi'ni çığır açıcı yasaları geçirmeye yönlendirdi: 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası ve 1965'teki Oy Hakları Yasası Amerika'yı değiştirdi ve Demokrat Parti'yi sivil hakların evi olarak kurdu. Johnson, bu yasayı, şimdi Cumhuriyetçi Parti'ye kaçan öfkeli beyaz üstünlükçü Güneyli yasa koyucular aracılığıyla zorlama becerisine sahipti. Barry Goldwater'ın Cumhuriyetçi Partisi 1964'te Sivil Haklar yasasına karşı çıktığından beri, Afrikalı Amerikalıların yaklaşık yüzde 90'ı Demokrat Parti başkanlarına oy verdi. Bize Cumhuriyetçi Parti'nin neden Amerika'nın beyaz partisi olduğu hakkında daha fazla bilgi verebilir.
Mevcut ulusal kaos durumumuza hızlıca ilerleyin. Başkan Trump'ın kriz zamanlarında federal hükümetin rolünün tarihini anlamadaki başarısızlığı ulusa çok pahalıya mal oldu. Gereksiz ölüm ve buna bağlı ıstırap miktarı yıkıcı olmuştur ve hala gelişmektedir. Dünyanın en güçlü ekonomisi neden dünyada en çok rapor edilen vakaya ve en çok ölüme sahip olmalıdır?
Amerika Birleşik Devletleri, şu anda, dünyanın en işlevsiz sanayileşmiş ulusu olarak ortaya çıktı. Trump'ın başkanlık görevi için yetersiz olmasına rağmen (John Bolton ve Rex Tillerson gibi onunla çalışan muhafazakar Cumhuriyetçiler hemfikir), Trump'ın büyük hükümet karşıtı tavrının bu krize katkıda bulunduğu da açık.
Karmaşık modern toplumun yüksek düzeyde profesyonel, idari federal hükümet olmadan çalışabileceğine inananlar bir fantezi içinde yaşıyorlar. Kovboy bireyciliğini idealize eden bilgisiz romantikler ve totaliter hükümetlerden kaçan son göçmenler tarafından körüklenen özgürlükçülükten beslenen bir kültür tarafından beslenen, ulusun ortak iyiliği üzerinde servet biriktirmeye öncelik vermek isteyen bireyler ve kurumlar, hükümet karşıtı saplantıları benimsemiştir. totaliterlikten korkuyor, ancak Amerikan tarihini ve siyasi kurumlarını anlamak için genellikle çok az bağlamı var.
“Hükümeti sırtımızdan indirme” fikri (Goldwater'ın retoriği) etik olarak yanlış olduğu kadar toplumların nasıl çalıştığıyla tehlikeli bir şekilde temastan uzaktır. “Kendinizi ön plana çıkarmak” özel yaşam için iyi olabilir, ancak karmaşık sosyal sorunları çözmek için uygulandığında saçma ve yıkıcıdır.
Bu fikirlere gömülü ikiyüzlülükle yüzleşmekten kaçınmak mümkün değildir. Cumhuriyetçiler, insan krizinde ve altyapı sıkıntılarında nüfusun kesimlerine yardım etme söz konusu olduğunda, ayrımcılığı sona erdirmek, bir asırlık seçmen baskısını düzeltmek için bir oy hakkı yasası oluşturmak gibi ahlaki aciliyetlerle ilgili olduğunda, hükümetten nefret ederler. asgari ücretin genişletilmesi veya ulusal sağlık hizmetlerinin oluşturulması.
Çünkü sağlık hizmeti olmayan 30-40 milyon insan kimin umurunda. Ancak iş şirketlere, tarım sektörüne ve orduya fon sağlama konusunda büyük hükümeti seviyorlar. Onun ıslık çalan kitabında Hepsi Bir Yalandı: Cumhuriyetçi Parti Nasıl Donald Trump Oldu?Yaklaşık 40 yıldır üst düzey bir Cumhuriyetçi stratejist olan Stuart Stevens bunu kurumsal refah olarak adlandırıyor:
dergi olarak Amerikan Muhafazakar notlar: “Tarımsal sübvansiyonlar, kurumsal refahın en önemli örneklerinden biridir—işletmelere siyasi bağlantılara dayalı olarak para dağıtılması.” Burada Cumhuriyetçilerin on yıllardır kazandığı bir dil savaşı var. “Refah” fakirlerin elde ettikleridir çünkü onlar fakirdir ve fakir olmak bir seçimdir çünkü Amerika'da herkes başarılı olabilir. Ya da buna yakın bir şey.
Ancak “hibeler,” “vergi indirimleri,” ve “teşvikler”, işletmelerin genellikle yapmak zorunda oldukları veya yapmak istedikleri şeyleri yapmaları karşılığında talep ettikleri kurumsal refahı tanımlamak için kullandıkları dildir. neyse” (IAL, 68)
Cumhuriyet yönetimlerinin son 50 yılda ulusal borcu Demokratlardan daha yükseğe sürmesi, büyük hükümet karşıtı söylemin daha fazla ikiyüzlülüğünün ve iddia edilen mali sorumluluk değerlerinin altını çiziyor. Büyük hükümetten nefret etme kampanyası aslında şudur: Büyük para ve ordunun güç sektörlerini zorlamak ve Afrika kökenli Amerikalılar ve diğer yabancılarla demokratik eşitlik fikriyle tehdit edilen Amerikan beyazlarının hırslı kesimini desteklemek için retorik bir hile. -beyaz azınlıklar. Cumhuriyetçiler en azından büyük hükümet karşıtı sloganlarını bir kenara bırakabilirler, bu, vatandaşımızın onun tarafından kandırılan kesimleri için dürüst ve yararlı olacaktır.
Hatırlamak gerekir ki, başka bir çağda, farklı bir Cumhuriyetçi Parti, insan refahı ve ahlaki kriz için büyük devlet müdahalesinin gerekliliğini anlamıştı. Başkan Eisenhower Sosyal Güvenliği genişletti, asgari ücreti artırdı ve Sağlık, Eğitim ve Refah Bakanlığı ile Eyaletler Arası Otoyol Programını (41.000 mil yol) oluşturdu. Ayrıca, güney şehirlerinin sokaklarında Afrikalı Amerikalıları döven ve kırbaçlayan beyaz üstünlükçüleri geri püskürtmek için federal birlikleri kullandı.
Başkan Nixon, Çevre Koruma Ajansı'nı kurdu, bir dizi çevre yasasını çıkardı, Mesleki Güvenlik ve Sağlık İdaresi'ni yarattı, federal fonlara bağlı çeşitli sağlık hizmetlerinin genişletilmesini destekledi ve Sosyal Güvenlik, Medicare ve Medicaid'de büyük artışlar yaptı.
Amerika Birleşik Devletleri'nin tarihi bize proaktif, etik, federal hükümet olmadan çok az sosyal adalet ve değişim olduğunu gösteriyor. Muhafazakarlar tarafından alay konusu edilen özgürlük ve özgürlük klişelerinin, gerçek özgürlükleri reddedilen gerçek insanlarla nadiren ilgisi vardır. Birleşik Devletler reform için liberal hareketler olmasaydı ne olurdu: Kadınlar oy verir ve Amerikan hükümetini şimdi olduğu gibi şekillendirir mi?
Afrikalı Amerikalılar hala apartheid sistemi altında mı yaşıyor olacak? Çevre daha ne kadar perişan olur? Çocuklar hala köle benzeri koşullarda çalışacak mı? Emek, kapitalist sömürüye bir çare bulabilir mi? LGBTQ topluluğu hala korku içinde saklanıyor mu?
Trump'ın Covid-19 pandemi krizini ele alışındaki muazzam başarısızlığı, proaktif, federal, bilimsel olarak sabitlenmiş bir hükümete umutsuzca ihtiyacımız olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Cumhuriyetçi Parti'nin Lincoln'ün konseptinden bir şeyler öğrenmesi için çok geç değil. Demokrat Parti mükemmel değil, dünyanın tüm sorunlarının cevaplarına sahip değil, ama iktidara susamış bir aldatmacaya ve soğukta haksız yere dışlanmış vatandaşlara karşı acımasız politikalara da bulaşmaz.
Marjinalleştirilmiş ve dezavantajlı durumdaki milyonlarca insan için genellikle ölüm kalım meselelerini içeren karmaşık sosyal ve politik sorunların - çoğu zaman kendi işleri olmadan - kendi kişisel durumlarından çok etkilenen vatandaşların kibirlerine indirgenmesi gerektiği fikri. ilerleme ya da miras kalan zenginliğe sahip olmanın iyi şansından kendi kendini tatmin etmek, adil ve insancıl bir demokrasinin ilerlemesi için düzeltilmesi gereken muhafazakar ideolojinin bir saçmalığıdır.
Şimdilik, Cumhuriyetçi Parti'nin hükümet hakkındaki sahtekârlığının maskesini düşürmek, ihtiyacı olan insanların kendi çıkarlarına en uygun olanı görmelerine ve ulusun zorlu bir zamanda ilerlemesine yardımcı olabilir.