İnsanlık ve Covid-19 Krizi
Koronavirüs zamanında gerekli aşk riskleri.
Covid-19 patojeni toplumumuzda gizli hastalıkları ortaya çıkarıyor - biri ölüm korkusu, diğeri ve çok daha güçlü olanı ölüm reddi, diğeri kurumlarımıza çok önemli bir güven eksikliği ve bu güvensizliğin bir kısmı iyi kazandırdı.
Bu korkular düzensiz ve irrasyonel davranışlar doğurur. Bunların çoğunu zaten birçok yerde görüyoruz.
Virüsün bizi rahatsız eden (ve her zaman sahip olduğu) hakkında ortaya çıkardığı başka şeyler de vardır: ırkçılık, sınırcılık, şekillendirme ve günah keçisi.
9–11, Katrina ve 2008 mali krizinden beri, hükümetleri zararı önlemek, insan varlığının dezavantajlarını kontrol etmek ve hemen bizi doğadan ve kendimize getirdiğimiz şeylerden kurtarmak için neredeyse tanrısal bir beklenti vardır. Bu beklenti tek başına bir tür hastalıktır.
Ve belki de gerçek anlamda, virüsün ciddi görünse de, bu özel virüsten daha fazla bu temel koşullar hakkında daha fazla endişe duymalıyız.
Çevremizde ve dünyada ortaya çıkan fenomenin bir başka yönü, serbest bilgi akışının engellendiği kapalı toplumların (benim tanımım: hükümetleri vatandaşlarına karşı sorumlu tutmaya çalışan bağımsız kurumları olmayan toplumlar) hastalığıdır. varolmayan.
Bu eğitimli bir sezgi, uzmanlık değil, ama bana öyle geliyor ki, bu tür bir patojen, kapsamı, enfeksiyon oranı, iletimi, ölümcüllüğü, ve bunun gibi.
Kapalı toplumların ve açık toplumların simbiyoz içinde yaşama girişiminde bulunmaları - benden çok daha akıllı ve bilge insanlar gibi görünmelidir - en azından son üç ayda öğrendiklerimiz göz önüne alındığında çok önemli bir risktir.
Sağ? Bunu söyleyen ilk kişi olamam, ancak otuz yıl önce uluslararası ilişkiler teorisini okumayı bıraktığımı itiraf ediyorum.
Bana öyle geliyor ki, seyahatlere ve pazarlara serbestçe erişimin, toplumlarımız arasında şeffaflıkla hareket ettikleri uluslar arasındaki temel bir anlaşmaya dayanması gerekiyor.
İnsan olarak küresel olduğumuzu kutluyorum ama bilgi özgür olmadığında ve insanlar özgür olmadığında ölümcül maliyetler olduğunu öğreniyoruz (veya nihayet çağımızda itiraf etmek zorunda kalıyoruz).
Covid-19 patojenini insanlığın düşmanı, her insanın düşmanı olarak ciddiye almak önemlidir, ancak - her türlü savaşta olduğu gibi - insan cesaretinin benzersizliğini… yaşamak için cesaret, Bırakın bu viral düşman ruhumuzu ve özgür yaşama isteğimizi yensin.
Bu, düşmanın, bu durumda bir virüsün, halk sağlığı uygulamaları (bazıları kısıtlayıcı gibi görünebilir) yoluyla mevcut en iyi savunma önlemleri ile olabileceğinden daha fazla hasar vermemesine dair bilgeliği içerir ve yine de korkmaya yenilmememiz hayati önem taşır. . Bu düşmanın bizi daha az insan yapmasına izin veremeyiz.
Cevabımız eşit parça gerçekçilik, basiret, önleme, komşuluk, nezaket, çözüm, sabır ve daha birçok şey olmalı, ama bu insanlık ve dünyaya, bu varoluş mucizesinde neşe arayışına başlaması gerekiyor. ve insan cesareti çok değerli ve ödüllendirilmelidir.
İnsan topluluğu ve dayanışma riski içerir ancak sağladığı mallardan daha güzel bir şey yoktur.
Gelişen ve özgür bir insan topluluğu, güvenlik ve riskten kaçınma arzumuzu aşmalıdır. Aşk bizim amacımız olmalı ve yaşamda sona ermelidir.