Andrew Carnegie Kimdir ?
Andrew Carnegie Kimdir ?
İş adamı
Doğum tarihi: 25 Kasım 1835, Dunfermline, Birleşik Krallık
Ölüm tarihi ve yeri: 11 Ağustos 1919, Lenox, Massachusetts, ABD
Andrew Carnegie Biyografi
İskoç asıllı Amerikalı sanayici ve hayırsever Andrew Carnegie (1835-1919), ilk “sanayi kaptanlarından” biriydi. 1873’ten 1901’e kadar Amerikan çelik endüstrisinin lideri, büyük servetini eğitim, kültür, bilim ve teknolojik kurumlara bağışlayarak elden çıkardı.
Andrew Carnegie, 1865 ile 1901 yılları arasında, Amerika Birleşik Devletleri’ni tek bir nesilde tarımsal ve ticari bir ulustan dünyanın en büyük sanayi ülkesi haline getiren ticari girişim ve inovasyonun özelliklerini simgeliyordu. Hırsız Baronlar”, hiçbir kamu düzenlemesi veya yönlendirmesi olmadığı için büyük servetlerin, memurları yozlaştıran, ülkenin doğal kaynaklarını yağmalayan ve çiftçilerini ve emekçilerini sömüren ilkesiz adamlar tarafından inşa edildiği varsayımına dayanıyordu. Elbette, borsada kontrol ettikleri şirketlerin kurumsal menkul kıymetlerini kendi çıkarları için manipüle eden bazı adamlar vardı, ancak tek kurbanları spekülatör arkadaşlarıydı.
Dönemin müteşebbisleri sadece sanayii inşa edip modernize etmekle kalmamış, aynı zamanda teknolojik düşünceye sahip oldukları için tarımda, madencilikte, imalatta ve demiryollarında emeğin verimliliğini artırmışlardır. Sonuç olarak, işçilerin gerçek ücretleri ve çiftçilerin gerçek serveti keskin bir şekilde arttı.
Bütün bunlarda, Carnegie bir hız belirleyiciydi. Sert bir rakipti; şirket kazançlarını yeni tesislere, ekipmanlara ve yöntemlere aktararak fiyatları düşürebilir ve çelik ürünleri pazarlarını genişletebilirdi. Durgunluk ve depresyon yıllarında fabrikalarını çalıştırmaya, rakiplerinin altını oymaya ve işçilerine istihdam sağlamaya devam etti.
Bu 19. yüzyıl girişimcileri, birkaç nedenden dolayı köpeklerin yendiği bir dünyada başarılı oldular. Hükümet bir elden çıkarma politikası izledi: düzenleme yapmadı; vergi de vermiyordu. Hükümet henüz sosyal adalet, yoksulların korunması veya ulusal ürünün daha adil bir şekilde dağıtılması konusunda taahhütte bulunmamıştı. Aynı zamanda, dönemin gelenekleri, tutumları ve yaptırımları – ve hukuk yazarları, mahkemeler, ekonomistler, Protestan din adamları ve hatta Amerikan İşçi Federasyonu’na bağlı sendikacılar – servetin eşitsiz dağılımını kabul etti. Aslında, piyasada başarı, çalışkanlık, tutumluluk, ağırbaşlılık ve hatta dindarlık erdemleriyle eş tutuluyordu.
Sınırsız hayal gücü ve büyük organizasyon becerileri olan Carnegie, şirketlerini bu tür bir dünyada kurdu ve çeliği verimli ve ucuza yaptı. 1890’larda ortaya çıkmaya başlayan birleşmeler ve oligopoller tarafından rakiplerle ve ayrıca piyasa ve fiyat kontrol çabalarıyla mücadele etti. Başarılı olduğu için satın alınmak zorunda kaldı: 1901’de US Steel Corporation’ın kökeni, dönemin en büyük birleşmesiydi; ve bu, Carnegie’nin bir çelik ustası olarak kariyerinin sonuydu. Ancak bu onun bir vatandaş olarak sonu değildi, çünkü ulusal ve uluslararası gelişmeleri, özellikle dünya barışı arayışını yakından takip etti ve günün sorunlarıyla ilgili yazılarda ve yasama komiteleri önünde kendini güçlü bir şekilde ifade etti; ve çok büyük bağışlarını kullanmak için kurduğu organizasyonların planlarının yapılmasına yardım etti.
Carnegie, 25 Kasım 1835’te İskoçya’nın Dunfermline kentinde, ev tekstili dokumacısı William Carnegie ile bir tabakçı ve kunduracının kızı Margaret Morrison Carnegie’nin oğlu olarak doğdu. Makine tezgahlarının Carnegie’nin babası gibi vasıflı ev işçilerini yerinden ettiği ve sosyal ve politik eşitsizliklerin bu tür mütevazi zanaatkarları radikalleştirdiği İskoçya’da bir mayalanma zamanıydı. Kastlı bir toplumda yaşadıkları için reform ajitasyonları başarısız oldu. Carnegie, Muzaffer Demokrasi (1886) adlı eserinde İngiltere ile Amerika’yı karşılaştırmaya başladığında , “buna şaşmamalı, böyle bir çevrenin ortasında beslenerek, sloganı ‘ayrıcalığa ölüm’ olan şiddetli genç bir Cumhuriyetçiye dönüştüm” dedi.
Carnegie 14 yaşında Pittsburgh telgraf ofisinde haberci, 2 yıl sonra da telgraf operatörü oldu. Kendini o kadar hızlı geliştirdi ki, 18 yaşında Pennsylvania Demiryolunun batı bölümünün şefi Thomas A. Scott, Carnegie’yi sekreteri yaptı, ayda 35 dolardan, kısa süre sonra 50 dolara yükseldi annesi için bir ev almaya yetecek kadar büyük bir maaş.
Carnegie, 1865’e kadar Pennsylvania Demiryolunda kaldı, o zamana kadar gerçek anlamda genç bir adamdı. İç Savaş sırasında, Scott ulaşımdan sorumlu savaş bakan yardımcısı olarak atandığında, Carnegie Scott’ın sağ kolu olarak hareket etmek ve askeri telgraf sistemini düzenlemek için Washington’a gitti. Ama Carnegie kısa süre sonra Pittsburgh’a geri döndü ve Scott’ın yerine Pennsylvania’nın batı bölümünün başkanı oldu. Pullman patentlerinin asıl sahibi olan Woodruff Sleeping Car Company’nin destekçilerinden biriydi ve aynı zamanda başarılı bir petrol şirketini satın aldı. Bir dizi yerel küçük demir fabrikası ve fabrikada sessiz ortak oldu; en önemlisi, 1863’te kurulan ve beşte birine sahip olduğu Keystone Bridge Company idi.
1865 ve 1870 arasında Carnegie, kendi kendini kapitalist ilan etti. Küçük Birleşik Devletler demiryollarının ve halka açık köprü şirketlerinin tahvillerini satarak İngiltere’ye girip çıktı. Muhtemelen 30 milyon dolar kadar tahvil sattı ve onlardan ve ayrıca sattığı demir ürünlerinden 1 milyon dolar komisyon almış olabilir.
Bu süre zarfında Carnegie, Bessemer dönüştürücünün benimsenmesinin bir sonucu olarak İngiliz demir endüstrisinde meydana gelen devrim niteliğindeki değişiklikleri izledi. Çelik, rayların, yapısal şekillerin, boruların, tellerin ve benzerlerinin imalatında demirin yerini alması gerektiğini gördü.
1870’de Carnegie, çeşitli çıkarları olan bir “kapitalist” olmak yerine, yalnızca bir çelik adam olmaya karar verdi. Kendi sermayesini kullanarak ilk yüksek fırınını (pik demir yapmak için) o yıl ve ikincisini 1872’de kurdu. 1873’te bir limited ortaklık olan Bessemer-çelik demiryolu şirketini kurdu. Depresyon başlamıştı ve 1879’a kadar devam edecekti, ancak Carnegie kendi fonlarını kullanarak ve yerel banka yardımını alarak ısrar etti. Braddock, PA’daki ilk çelik fırın, 1874’te rayları yuvarlamaya başladı. Carnegie, bunalıma rağmen inşaata devam etti.Fiyatları düşürdü, rakiplerini kovdu, bocalayan ortakları silkeledi, kazançları geri çekti. 1878’de şirket, Carnegie’nin payının yüzde 59’u olmak üzere 1,25 milyon dolar sermayeye sahipti; bu politikalardan asla sapmadı. Kendisinden yeni ortaklar aldı”
1880’lerde Carnegie’nin en önemli iki kazanımı, Connellsville, Pa.’da 1000’den fazla kok fırını ve Pittsburgh dışındaki Homestead fabrikaları bulunan HC Frick Company’nin çoğunluk hissesini satın almasıydı. Frick ortağı ve 1889’da Carnegie Company’nin başkanı oldu. Carnegie, çelik ürünleri pazarlama merkezlerine yakın olmak için 1867’de New York’a taşınmıştı; Frick, Pittsburgh’da genel müdür olarak kaldı. Frick ve Carnegie olağanüstü bir ekip oluşturdular. Perde arkasında Carnegie, genişleme hamlelerini, maliyet ve kimyasal kontrollerin kurulumunu ve tesislerin modernizasyonunu planladı. Frick, fiyatları düşük tutmak için gerekli olan seri üretim programlarını rasyonalize eden çalışan yöneticiydi. Dikey entegrasyonun zorunlu olduğunu gören ve şirketi başarıya ulaştıran Frick’ti.
Carnegie, boş zamanlarını seyahat etmek, yazmak ve zevklerini genişletmek için kullanacak kadar akıllıydı. İlk kitabı, Round the World (1881), genişleyen ufukların mütevazı bir resitaliydi. İkincisi, Britanya’da Bir Amerikan Dörtlü (1883), annesiyle birlikte İngiltere ve İskoçya’da bir koçluk gezisini anlattı. Üçüncüsü, Muzaffer Demokrasi(1886), Amerika Birleşik Devletleri’nin 1830’dan 1880’e kadar olan sosyal ve ekonomik ilerlemesini araştırdı, ancak ikincil bir tema dokundu: Amerikan eşitlikçiliği ile Britanya ve diğer Avrupa ülkelerinin eşitsiz, sınıflı toplumları arasındaki karşıtlık. Carnegie’ye göre, eğitime kolay erişim, Amerikan demokrasisinin siyasi istikrarının ve endüstriyel başarılarının anahtarıydı. “Bütün övünmelerinin, tüm zaferlerinin içinde, hem en gururlusu hem de en iyisi bu” dedi.
1889’da Carnegie, zengin adamların servetlerinden kurtulmanın, servetlerini servetlerinin refahı için kişisel olarak idare etmenin görevi olduğuna hükmettiği “Zenginlik” (İngiltere’de “Zenginliğin İncili” olarak yeniden yayınlandı) adlı önemli bir makale yayınladı. topluluk. Zenginliğin eşitsizliğini örtbas etmedi, ancak modern sanayileşme ve seri üretimin geniş sosyal faydaları olduğu için zenginliği üretken bir şekilde kullanılacak bir vekilharç olarak gördü. Sonuç olarak şöyle dedi: “Zenginlerin daha önce karşılayamadığı şeylerden fakirler yararlanıyor. Lüksler neydi ki hayatın gerekliliği haline geldi.”
Carnegie, annesi 1886’da ölene kadar bekar kaldı; bir yıl sonra Louise Whitfield ile evlendi (tek çocukları Margaret 1897’de doğdu). Çift, her yıl İskoçya’da 6 ay geçirmeye başladı, ancak Carnegie, büyüyen Carnegie Company’deki gelişmeler ve sorunlarla yakın temasta kaldı, yönetimin en küçük ayrıntısı bile dikkatinden kaçmadı.
1890’lar üç ciddi zorluk sundu: ikisinin üstesinden gelindi ve biri derin bir yara bıraktı ve Carnegie’nin itibarını lekeledi. 1893-1896’nın ülke çapındaki sert bunalımı fabrikaların kapanmasına, kitlesel işsizlik ve pazarların çökmesine neden oldu. Ancak Carnegie Şirketi, Carnegie’nin ünlü “Emirleri al ve tam koş” emrini takip ederek fiyatları aşağı çekti, çalışanlarını elinde tuttu ve kâr etti. Carnegie, havuzlara, yani çelik şirketleri arasında üretimi ve sabit fiyatları sınırlamaya yönelik gizli anlaşmalara düşmandı. Onlardan çekildi ve rakiplerinden daha az sattı.
Carnegie’nin 1892 Homestead grevi sırasındaki sessizliğiyle birlikte Birleşik Devletler’de olmaması trajik bir hataydı. Carnegie Şirketi 1883’te Homestead’i satın almış, yeni tesis ve ekipmanlara 4 milyon dolar yatırım yapmış, üretimi yüzde 60 artırmış ve operasyonlarının çoğunu otomatikleştirmiş, böylece adam-saat başına üretkenliği keskin bir şekilde artırmış, ancak ihtiyaç duyulan vasıflı el işçisi sayısını azaltmıştı. Bu işçiler, Amerikan İşçi Federasyonu’nun bir üyesi olan Amalgamated Association of Iron and Steel Workers adlı bir zanaat sendikasına üyeydi. 1875’ten itibaren Carnegie Şirketi, bu birlik ile 3 yıllık ücret ve iş sözleşmeleri müzakere ediyordu. Böylece, Carnegie Şirketi sendika karşıtı değildi ve Carnegie’nin 1886’da yazdığı iki makalede, işçilerin sendikaları aracılığıyla yönetimle müzakere etme hakları olduğunu ilan etti. Eylem barışçıl bir şekilde yürütüldüğü sürece grev hakkını tanıdı; yönetim kendi adına tesislerini kapatmak ve grev kırıcı kullanmak veya onları özel korumalarla korumak için hiçbir çaba göstermemekti. Grevler, savaşa dönüşmemeli, barışçıl müzakerelerin yarışmayı sonlandırdığı güç denemeleri olarak görülmelidir, dedi.
Carnegie, iyi niyetini göstermek için kendi dükkanlarında ücret belirleme için sözde kayan bir ölçek önerdi. Garantili bir asgari ücret olacaktı, ancak çelik ürünleri için piyasa fiyatları yükseldikçe veya düştükçe oranlar artacak veya azalacak. Sendika, 1889’da Homestead için böyle bir sözleşmeyi kabul etti, ancak 1 Temmuz 1892’de sona eriyordu ve sendika, kayan ölçekle yeniden müzakere etmeye çalıştı. Frick, modernleşme (modern terminolojide) daha fazla sermaye girdisi ve daha az emek girdisi ile sonuçlandığından, ücret oranlarının ölçekleneceği asgari değerlerin düşürülmesi çağrısında bulunan bir karşı öneri sunmuştu. Artan üretkenliğe emeğin katkısı, kalifiye kol işçilerinin sayısı gibi azalmıştı. İki taraf kafa kafaya karşılaştı; ikisi de pes etmeyecekti ve 30 Haziran 1892’de.
Carnegie ilkbaharda İskoçya’ya doğru yola çıktı ve Frick’e bir grev durumunda tam bir kapatma olacağını ve grev kırıcıların olmayacağını söyledi. Görünüşe göre Frick ikinci kez sendika sözcüleriyle görüşmeyi reddettiğinde, sendikayı yıkmak niyetindeydi. Carnegie’nin sessizliği, önceki açıklamalarına rağmen onay anlamına geliyordu. Her halükarda, Frick şirket mülklerini zorla açmaya karar verdi ve ünlü grev kırıcı Pinkerton Ajansı’nı tuttu. Frick’in niyetinin (kendi iddiasına göre) sadece Carnegie mülklerini korumak mı yoksa (işçilerin inandığı gibi) fabrikaları yeniden ele geçirmek ve grev kırıcıları kullanmak mı olduğu konu dışında.
6 Temmuz’da 300 Pinkerton taşıyan iki mavna Monongahela Nehri’ne doğru ilerledi ve tepelerden ve kıyıdan ateş edildi. Pinkerton’lar da ateş ettiler, ancak karaya çıkamadılar ve teslim oldular ve Pittsburgh’a güvenli bir şekilde geri dönmelerini istediler. Beş grevci öldürüldü, üç Pinkerton ölümcül şekilde yaralandı ve her iki taraftan da çok sayıda kişi yaralandı. Grevciler Homestead savaşını kazanmışlardı; şirket mülkü hala fiilen onların elindeydi. Beş gün sonra Pennsylvania valisi düzeni sağlamak ve tesisi açmak için 8.000 milis gönderdi.
Yurt dışından Carnegie, 17 Temmuz tarihli bir mektup dışında hiçbir şey söylemedi: “Sessiz kalmalı ve Frick’i ve Savaş Ocağındakileri desteklemek için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız… Elbette kazanacağız, ama kapatmalıyız. Aylarca.” 27 Temmuz’da Homestead işleri askeri koruma altında yeniden açıldı; yeni işçiler işe alındı ve eskilerin bireysel olarak geri dönmelerine izin verildi. Milisler Eylül’de geri çekildi ve 2 ay sonra sendika grevi iptal etti; O zamandan beri Carnegie Company (ve onu takip eden US Steel) 1930’ların ortalarına kadar sendikasız kaldı.
Carnegie, Frick’in eylemlerinin sonuçlarını asla atlatamadı. Yıllar sonra şöyle yazdı: “Kontrol sahibiydim. Bu, adımı yıllarca tek kelimeyle anmama yetti.” Ancak, kontrol sahibi olarak, Frick’e ne müdahale etti ne de onu reddetti.
1890’larda, Carnegie ilk kez, New York’taki JP Morgan and Company ve Chicago’daki Moore Brothers’ın yatırım evleri tarafından bir araya getirilen, yeniden sermayelendirilen ve halka açılan dev şirketlerin sert rekabetiyle karşılaşmaya başladı. Aşırı sermayeye sahip oldukları için, bu şirketler aşırı kapasiteye ve dalgalanan piyasa koşullarına sahip bir endüstride istikrarla ilgileniyorlardı. Carnegie’nin tüm gelenlerle acımasız rekabeti yerine kontrollü fiyatlar, pazar payı ve bağlayıcı anlaşmalar istediler.
Yeni biçerdöverler ağır çelikten ve hafif çelikten yapılmıştır; ve ikinci grup “ilgili topluluklar” tarafından birinci gruba bağlı olduğu için, Carnegie kendi oyunlarını oynamaya istekli olmadığı takdirde satın aldıkları ürünleri kesmekle tehdit ettiler.
Carnegie 1889’da kendini satıp emekli olmayı düşünmüştü: yıllık geliri 2 milyon dolardı ve hobilerini geliştirmek ve zihninde şekillenen hayırseverlik programını geliştirmek istiyordu. Ancak şimdi Doğu’dan olduğu kadar Batı’dan da gelen tehditler, onun savaşçı ruhu ve öfke duygusu için çok fazlaydı ve savaşı düşman kampına aldı. Havuzlarına ve kartellerine katılmayacaktı; dahası, borular, tel ve çiviler, çember ve pamuk bağları yaparak ve satış faaliyetlerini Batı’ya doğru genişleterek topraklarını işgal edecekti. Conneaut’taki Erie Gölü üzerine inşa edilen yeni bir tüp fabrikası sipariş etti; bu aynı zamanda, Chicago’ya giden tekneler için limanlar ve Pittsburgh ile bağlantı kurmak için bir demiryolu ile harika bir ulaşım merkezi olacaktı.
Böylece, 1901’de JP Morgan’ın çalışmasıyla US Steel Corporation kuruldu. Önemli olan, Carnegie’yi kendi fiyatından satın almaktı – çünkü o, “düzenli piyasaları ve istikrarlı fiyatları” engelleyen tek rahatsız edici faktördü. Carnegie Company’nin mülkleri neredeyse 500 milyon dolara satın alındı (birleşmenin 1.4 milyar dolarlık toplam sermayesinden); Carnegie’nin kişisel payı 225 milyon dolardı ve o şirketin ilk ipotekli altın bonolarında sahip olmakta ısrar etti. Sonunda Carnegie dış çıkarlarını sürdürmekte özgürdü.
Carnegie ilgisini kitaplara, müziğe, güzel sanatlara, öğrenmeye ve teknik eğitime erken yaşlarda geliştirmeye başlamıştı. “İnsanlığın gelişmesi için” güven fonları kurmaya başladı. İlki “ücretsiz halk kütüphaneleri” içindi; İngilizce konuşulan dünyaya yaklaşık 3.000 dağılmıştı. 1895’te Pittsburgh’daki muhteşem Carnegie Enstitüsü açıldı, bir sanat galerisini (talebi üzerine, çağdaş tabloları ilk satın alanlardan biri), bir doğal tarih müzesini (aynı zamanda arkeolojik keşifleri finanse eden) ve bir müzik salonunu barındırıyordu. Başlangıçta enstitü altında (ancak 1912’de ayrıldı) bir grup teknik okul vardı ve bugün Carnegie Mellon Üniversitesi’nin temeli olan Carnegie Teknoloji Enstitüsü’ne dönüştü. Washington Carnegie Enstitüsü, doğa ve fizik bilimlerinde saf araştırmayı teşvik etmek için kuruldu. New York’ta Carnegie Hall’u inşa etti. Öğretimi Geliştirme Vakfı, üniversite profesörlerine emekli maaşı sağlamak için kuruldu. Carnegie, savaşın kaldırılmasını istemek için Uluslararası Barış Vakfı’nı kurdu.
Toplamda, Carnegie’nin yardımları 350 milyon doları buldu, 288 milyon doları Amerika Birleşik Devletleri’ne ve 62 milyon doları Britanya ve Britanya İmparatorluğu’na gitti. Geniş menfaatlerinin devamı, 125 milyon dolarlık bir bağışla Carnegie Corporation’ın genel sorumluluğu altına alındı. Carnegie, 11 Ağustos 1919’da, Lenox, Mass yakınlarındaki yazlık evinde öldü.