SONER YALÇIN : FUHUŞ
MİRASI
İlahiyatçı Abdullah Akın diyor ki:
“1924 yılında Çanakkale ve Bursa’da genelev olarak
kullanılan camiler vardı!”
Tarihe hayallerinin istediği oranında nitelik veriyor!
Üniversitelerde duygula¬rıyla hareket eden böyle ne çok
cahil var artık…
Oysa. Gerçekler bakın ne diyor:
Osmanlı Devleti I. Dünya Savaşı’ndan yenik çıktı. (Ki savaş
Osmanlı için Balkan Savaşı’yla 1912’de başladı. İzmir’e girilen 1922’de bit¬ti.
10 yıl sürdü. )
Nüfus 20 milyondan 12 milyona düştü.
Savaşlar; ve acı sonuçla¬rı toplumsal travmala¬ra yol
açtı. İmparatorluk çökerken insanını da yı¬kıma uğrattı. Bir millet ruhen de
ölüyordu.
Sorunlar çığ gibiydi. Örneğin 1916-1922 yılları arasında
intihar vakalarında büyük artış oldu!
Sağlıksız ortamlar sonu¬cu çocuk ölümleri yüzde 90’a
ulaştı. Yoksulluk nede¬niyle kadınlar -suç olmasına rağmen- bebek düşürme¬yi
alışkanlık haline getirdi. Yaşam süreci 30 yaşa kadar indi…
Kumar o kadar yaygın¬laştı ki “milli afet” sayıldı.
Uyuşturucu kullanımı arttı.
Ve geçim derdi fuhuşu patlattı! Yaşam mücadelesi veren
kadınlar seks işçi¬liğine yöneldi. Mütareke döneminde İstanbul’da 5 bin hayat
kadını sokaklardaydı.
Evet. Savaşın yıkımı toplumsal yapıyı alt üst etti.
Ekonomik yetersizlik ahlak gibi geleneksel normları yıktı. Fuhuş fakir Müslüman
kadınlara da sirayet etti. Keza…
Frengi bel soğuklu¬ğu hızla Anadolu’nun dört yanına
yayıldı.
Fuhuş ve zührevi hasta¬lıklar Osmanlı’dan Cumhuri¬yet’e
“miras” kaldı!
II. Abdülhamit
Cahiller Cumhuriyet’i “genelev açan rejim” olarak
göstermek istiyor. Oysa…
İlk yerleşik genelevler Osmanlı’da 1812 yılında II. Mahmut
döneminde açıldı.
Resmi ilk umumha¬neler ise 1884 yılında II. Abdülhamit’in
izniyle (“ker¬hane yönetmeliğiyle”) Galata ve Pera’da açıldı. Arkası geldi;
ardı ardına genelevler faaliyete başladı. Anadolu’ya yayıldı…
Evet I. Dünya Savaşı yıkı¬mı fuhuş ticaretini büyüttü.
Seks geçim aracı kadın¬lar “sermaye” oldu. Polis raporlarına göre İstanbul’da
-804’ü Müslüman- 3 bin 104 vesikalı ve binin üzerinde kaçak çalışan kadın
vardı.
1915 yılında genelev sayısı 359’a ulaştı! Artık kadına
“çalışma vesika¬sı” verilmeye başlandı.
Meselenin bir diğer acı yanı şuydu; denetimsizlik hat
safhadaydı. Zührevi hasta¬lıklar çok arttı. Evet… Kur¬tuluş Savaşı tek cephede
verilmedi…
Ankara Hükümeti önce Anadolu ve sonra İstanbul’a hakim
olmasıyla vahim bir soruna dönüşen fuhuşa karşı savaşa başladı.
Başta İstanbul olmak üzere ülkedeki genelev sayısı¬nı
110’a düşürdü. Gizli fuhuş odaklarıyla ciddi mücadeleye başlandı.
Sadece İstanbul Emraz-ı Zühreviyye Müdüriyeti’ne kayıtlı
513 hasta kadın vardı. Hemen tedavilerine başlandı.
Ama bu zorlu mücadele hiç kolay olmadı.
Şöyle…
Dinci mebuslar karşıydı
Ah bu kafalar!
TBMM’nin 30 Aralık 1920 tarihinde kısa¬ca “frengi kanunu”
adıyla bilinen yasa tasarısı çıkarma¬sına kimi milletvekilleri karşı çıktı.
“Kadınların muayene edilmesi bölümü tamamen çıkarılsın” istediler; Müslü¬man
kadına dokunmak günahtı! Fuhuş ve zührevi hastalıkların artması umurla¬rında
bile değildi. Dr. Emin (Erkul) Bey kürsüde “Köhnemiş be¬yinler istiyor diye
halkımızın ölmesine bir insan olarak ve bir hekim olarak seyirci kalamam”
deyince meclis karıştı. Milletvekilleri; Hoca Tevfik Şeyh Şemseddin Yoz¬gatlı
Hasan Hoca Feh¬mi Hacı Mustafa kürsüye yürüdü.
Yani… Yasalar bile güçlükle çıkarıldı. Fuhuşla mücadele
hiç kolay olmadı.
“Cürm-i meşhudu”nda yakalanan kadınlar muaye¬neye
götürüldü. İşi bırakma¬ları için yardımlarda bulunul¬du. Sonuçta…
1925 yılı itibarıyla hayat ka¬dını sayısında azalmalar
baş¬ladı. Örneğin… İstanbul’da fahişe sayısı 1926’da 869 1927’de 793’e kadar
düştü.
Ne yazık ki… Demokrat Parti iktidarı döneminde -gazino
pavyon gibi- eğlence sektörünün gelişmesiyle ge¬nelev ve hayat kadını sa¬yısı
arttı. 1960’lar sonunda Amerikan askerleri için İstanbul genelevlerine beyaz badana
yapıldı! Uzatmaya¬yım…
İlk yıllarında Cumhu¬riyet’in fuhuşa karşı büyük mücadele
vermesi bilinmesine rağmen bugün hâlâ utan¬madan “camilerin genelev yapıldığı”
yalanını söylüyor¬lar. Gözlerini kin bürümüş bunların.
Yüzleri varsa bugünü anlat¬sınlar!
Başbakanlık İnsan Hakları Kurulu’nun araştırmasına göre…
AKP’nin iktidara geldiği 2002’de -resmi ve gayri¬resmi-
hayat kadını sayısı 25 bin idi. Ankara Ticaret Odası’nın 2004 tarihli raporuna
göre hayat kadını sayısı100 bindi.
A. Ü. Tıp Fakültesi’nden Prof. Dr. Ayşegül Akbay’ın 2016
yılı çalışmasına göre sayı 150 bine ulaştı!
Vesika alabilmek için 40 bin kadın genelevlerin kapı¬sında
bekliyordu!
Sosyal yara giderek bü¬yüyor; ve hâlâ Atatürk ile
uğraşıyorlar!
Bugün 80 yaşındaki H. -torunlarını okutabilmek için- 5 TL
karşılığında İzmir’de çalışmaya devam ediyor.
Hadi tarihi çarpıtıyor… Keşke birazcık utanmayı bilse bu
cahil ilahiyatçı!