SİLAHLARDIR.
Bu sürekli korkuların ardından silah güvenliği savunucularının ortak kaçınması budur. Bu makaleyi, New York, Buffalo’da on Siyah bakkal alışverişçisinin ırkçı katliamının ardından yazmaya başladım. Ardından, Teksas, Uvalde’deki bir ilkokulda on dokuz çocuk ve iki öğretmeni öldürüldü. Düzelttiğim gibi, Oklahoma, Tulsa’daki bir hastanede en az dört kişi öldü, ardından sonraki hafta sonu daha fazla katliam geldi. Bu geniş çapta kapsanan kitlesel çekimlerin ötesinde, silahla bağlantılı ölümlerin sürekli davul sesleri Amerika Birleşik Devletleri’nde her gün yüzlerce can almaya devam ediyor. Amerikan silahlı şiddetinin nedenleri karmaşık olsa da – ırk, sınıf, cinsiyet, akıl sağlığı ve Roxane Dunbar-Ortiz tartıştıAmerika Birleşik Devletleri’nin kendisinin yerleşimci-sömürgeci ve köle sahibi kökleri – oradaki ne kadar az halk sağlığı araştırması, sürekli olarak ateşli silahların fazlalığına ve kolay erişime önemli bir suçlu olarak işaret ediyor.
Silahlar aynı zamanda Jenny Holzer’ın Parkland, Florida’daki Marjory Stoneman Douglas Lisesi’ndeki cinayetlere tepki olarak 2018 kamuya açık sanat eserinin adı. Holzer’in ilk kez keşfettiği bir mesajlaşma sistemini canlandırmak Kamyonda İmzala, 1984, üç LED ekranla donatılmış basit bir kapalı kasa kamyon New York, Los Angeles, Washington, DC, Chicago, Miami, Atlanta, Tallahassee ve Dallas’ın şehir merkezindeki sokaklarda kalın, beyaz, sans serif ile kalın, beyaz, sans serif ile parıldayan metinler yanıp sönüyordu. uğursuz siyah zemin. Daha belirsiz “Gerçekçilik”leriyle karşılaştırıldığında, sözler rahatsız edici derecede açıklayıcıydı. “YİNE ÇIĞIR”, “ÖRDEK VE ÖRDEK”, “ÖĞRENCİLERİ vurunca” ve benzeri ibareler kaos ve paniğe yol açarken, “SİLAH LOBİ”, “ŞİMDİ ÇOK GEÇ” ve “BAŞKAN GERİ DÖNDÜ” gibi ifadeler çileden çıkmış çaresizlik notları yayınladı. .
Holzer’ın eserinin kalbindeki açık ve acil gerçek -biri, Félix González-Torres, Hank Willis Thomas ve Martin Roth gibi sanatçıların silahlı şiddete ilişkin onlarca yıldır akıldan çıkmayan ve etkileyen çalışmalarında yankılandı- defalarca baltalandı, saldırıya uğradı ve Onlarca yıl süren silah endüstrisi lobiciliği tarafından satın alınan Cumhuriyetçi politikacılar tarafından açıkça görmezden gelindi. Bunun yerine zihinsel sağlık olduğunu duyuyoruz; video oyunlarıdır; azalan aile yapıları; aslında çok az silahlar; ve şimdi bile, kapılar. ABD vatandaşlarının çoğu sağduyulu silah güvenlik önlemlerini desteklese de, iktidardaki birçok kişinin silahları Bruno Latour’un dediği gibi kabul etmeyi sürekli olarak reddetmesi aktörler en küçük politika kazanımlarına doğru ivmeyi köreltiyor.
Sanat, kedere ve protestoya biçim vermenin yanı sıra, böylesine ezici bir inkarcılığa müdahale edebilir mi? Hazır-yapım -tarihsel avangardın istikrarsızlaştırıcı tanımlar ve işlevlerle açıkça ilgilenen bu hareketi- silahların kültürümüzde oynadığı rol ve sundukları maddi tehlike hakkında daha kapsamlı ve nüanslı konuşmalar için yararlı bir giriş noktası sunabilir. Anlamsızlık mecazı, saldırıların “anlamsız şiddetinden”, harekete geçmeyi reddeden iktidar sahipleri tarafından sunulan içi boş “düşüncelere ve dualara” kadar, kitlesel silahlı saldırılardan sonra kamusal söylemlere sıklıkla eşlik eder. Bu klişelerden farklı olarak, hazır-yapımın anlam yer değiştirmesi, gizemlileştirmek yerine bağlam ve karmaşıklığa işaret eder. Olarak David Joselit iddia ediyorhazır olanın anlamı “dayanmıyor arka şifresi çözülmeyi bekliyor, daha çok yalan söylüyor etrafında tutarsız referans çerçevelerinin ve sosyal etkileşimlerin çoğalmasında.” ABD’deki son zamanlardaki bir dizi sergi, hazır ürünün karşıt kategoriler ve çatışan kültürel iddialar arasındaki “kararsız geriliminden” yararlanmak için rahatsız edici (ama güvenli) senaryolarda silahların fiziksel biçimini benimsedi.
“Sanatçıların Elinde Silahlar” hazır yapıtı en gerçek anlamıyla kullanıyor: gerçek bir silahın kullanım değerini ortadan kaldırmak ve onu heykelin alanına yerleştirmek. Birçok “kılıçtan saban demirine” ipucu almak – dünya çapında ilham veren girişimler ve Bradley McCallum’un Rögar Kapak Projesi, 1996, New Haven’da kolluk kuvvetleri tarafından el konulan 11.194 silahı eriterek 228 kamu hizmeti kapağı oluşturan sanatçı Brian Borrello, 1990’ların ortalarında New Orleans’taki bir silah geri satın alma programı ile birlikte “Sanatçıların Elinde Silahlar” tasarladı. Proje, 2010’larda galerici Jonathan Ferrara ile birlikte bir gezici gösteri ve yayın olarak yeniden canlandırılan çok sanatçılı bir sergiyle sonuçlandı. Silahlar, kışkırtıcı heykellerde tanınabilir biçimlerinin en azından bir kısmını korudu. Borrello’nun Açık taşıma, 2014, ürkütücü bir kapasiteyi ve rahatsız edici bir şiddet döngüsünü çağrıştıran, klipsi yirmi bir fitlik bir daireye uzatılmış 9 mm’lik bir makineli tabancaya sahiptir. Mel Chin’in Arthur2014, iki Colt .38 kalibrelik revolver, kötü şöhretli bir gangsterin döküm kafasına yerleştiriyor, namlular boş gözlerinin yerini alıyor.
İzleyicileri hazır yapıtları ele almaya davet eden sanatçılar, kutuplaşma ve çıkmaz, sinizm ve umutsuzluk kültürümüzde çok önemli bir çaba olan partizan ayrımında hızlı konuşmalar yapıyor. David Hess ve Jen Edwards, günlük malzemelerle oluşturulan ateşli silah replikalarının gezici gösterilerini organize ediyor. Hess, (ilk olarak 2015’te sergilenen) “Gun Show”daki parçaları buluntu nesnelerden ve döküntülerden inşa ediyor. Bir sahte saldırı tüfeğinde, mavi bir plastik oyuncak golf sopası, çalışmayan silahın stokunu oluşturur. Diğerinde, deniz mavisi antika bir dikiş makinesi, tetik mekanizmasını oluşturmak için zarif bir şekilde kıvrılıyor. Paslanmış aletler, kıskaçlar ve direkler, hem gündelik hem de tehditkar nesnelerin bileşenlerini doldurur. İzleyiciler tarafından incelenmek ve ele alınmak üzere sıralar halinde yere serilen Hess’in eserleri, sanat galerilerinde, gerçek bir silah gösterisinde ve siyasi yelpazedeki Amerikalılara ulaşma girişimlerinde açık hava halka açık yerlerde ortaya çıktı.
“A Loaded Conversation” 2016 ile Edwards, tığ işi ile tarihi ve çağdaş ateşli silahların ölçekli kopyalarını işliyor ve kadınsı olarak kodlanmış malzemeleri toplumsal cinsiyet politikaları ve silahlı şiddet hakkında düşünmeye davet eden Natalie Baxter ve Stephanie Syjuco gibi sanatçılara katılıyor. Bilgi levhalarının yanı sıra silah raflarına asılan her heykel, Walther PPK’nın vidalı susturucusu veya bir AR-15’in çıkarılabilir şarjörü gibi silahın tasarımına hitap eden etkileşimli bir öğe içerir. Çatışma çözümü konusunda eğitimli doktorlar, izleyicileri sohbet etmeye ve hafif, narin nesneleri kendileri için işlemek için beyaz eldivenler giymeye davet ediyor.
Hess ve Edwards’ın el yapımı ateşli silahları da öngörülemeyen bir belirsizlik taşır; bazı izleyiciler, yabancılarla ateşli silah politikasını tartışırken bile Hollywood kinayelerini taklit ederek fotoğraflar için neşeyle poz veriyorlar. Elbette tek başına sanat, Amerika’ya özgü silah şiddeti hastalığına herhangi bir tedavi sağlayamaz. Bu projelerin sunduğu şey, izleyiciler aynı anda silahlara maddi bir hayranlık beslerken ve bu fetişleştirilmiş, temel ve ölümcül nesnelerin Amerikan yaşamında oynadıkları rolü dokunsal olarak yeniden değerlendirirken, hazır yapımın kavramsal yer değiştirmelerini harekete geçiren konuşma, gerilim ve düşünümsellik alanlarıdır.
Annie Dell’Aria, Miami Üniversitesi’nde modern ve çağdaş sanat alanında uzmanlaşmış bir sanat tarihi doçentidir. o yazarı Kamusal Sanat Olarak Hareketli Görüntü: Kaldırım Seyircileri ve Büyülenme Biçimleri (Palgrave Macmillan, 2021) ve makaleler görüntü izi, Kamusal Sanat Diyaloğu, MİRAJve diğer mekanlar.
Kaynak : https://www.artforum.com/slant/point-blank-88751