Bir insan yaratıcılık olmadan yaşayamaz. Bu kültürel anıtlar sadece insanlığın nasıl geliştiğini göstermekle kalmıyor, aynı zamanda kendi içinde de ataların mirası olan önemli değerler.
Heykeller sayesinde, uzun zamandır unutulmaya başlayan kültürleri ve medeniyetleri tanıyoruz. Ürpertici heykeller başlangıçta itici olsa da, yanımızda yaşayan insanların en karanlık köşelerine bakma fırsatı veriyorlar.
Bebeklerin saldırdığı bir adam. Norveç'te bir heykel parkı var. Bu, sadece bir heykeltıraş tarafından yaratılan, dünyadaki türünün en büyük sitesidir. Yazar, XX yüzyılın ortalarında bu parkı iki yüzden fazla bronz heykelle "dolduran" Gustav Vigeland'dı. Heykeltraş, yaşam döngüsünü göstermek için farklı insan grupları arasındaki ilişkiyi araştırmaya çalıştı. Ancak aynı zamanda, bazı yaratımları ürpertici ve iğrenç olmaktan başka bir şekilde çağrılamaz. En dikkat çekenlerden biri köprüde bulunan "Bebekler Tarafından Saldırılan Adam" heykelidir. Üzerinde 58 heykel olduğunu söylemeliyim. Heykelin adı “Dört Dahiyi Süren Adam”. Kompozisyon, üzerine düşen bebekleri fırçalayan çıplak bir adamdan ve genel olarak tekmeleyen bir adamdan oluşur. Bu durumda, bir kişi bir bacağında denge kurmayı başarır. Ve buradaki en yüksek anıt "Monolit" tir. Bu devasa heykel katı granit kayadan oyulmuştur. Anıt, cennete ulaşmak isteyen sürünen ve tırmanan çıplak bedenleri tasvir ediyor. "Monolit" in yanında, yaşamın gelişimini gösteren başka figürler de vardır. "Bebek Sürüsü" başlangıcını ve "Ölü Vücutlar Yığını" sembolize eder - hayal kırıklığı yaratan bir son. Bu şok edici parkın yaratıcısı da küçük ziyaretçilerini düşündü - burada birçok çocuk heykeli var. Şok mu yapıyorlar? Tabii ki!
Bern'den çocukları yiyen yamyam. Bern'in tam merkezinde, oldukça korkutucu ve gizemli bir heykelin olduğu bir çeşme var. Bu konuda 1546 yılında inşa edildiği bilinmektedir. Ama bu yüzden heykel, bir çocuk yiyen devasa bir insan yiyen dev şeklinde yaratıldı. Buna ek olarak, hazır, aşırı korkmuş bir çanta başka çocuk var. Yüzleri, kaderin onları ne beklediğinden şüphe bırakmaz. Ve aynı anda bu yaratılışın anlamını ortaya koyan birkaç teori var. Bir görüşe göre, dev Yunan titan Kronos. Bir zamanlar ölümünün kendi çocuğunun eline geçeceği tahmin edildi. Burada dev, hayatını kurtarmayı umarak kendi çocuklarını yedi. Başka bir versiyona göre, heykel şehrin kurucusunu tasvir ediyor. Tüm hayatı boyunca küçük kardeşi ile savaştığını ve onu çıldırdığını söylüyorlar. Adam çılgınlığını Bern'in çocuklarına döktü. Sadece bu versiyonlar lehine hiçbir tarihsel veri yoktur. Üçüncü teori, heykelin Bern'in çocuklarına yaramaz bebeklere ne olabileceği konusunda bir uyarı veya hatırlatma olarak yaratıldığıdır. Ayrıca, bunun şehirde yaşayan Yahudiler için bir tür tehdit olduğunu söylüyorlar. Her durumda, heykel birisini korkutmak veya uyarmak istediyse, mükemmel bir şekilde başarılı oldu.
Cücelerin bahçesi. Avusturya'nın Salzburg kentinde Mirabell Sarayı topraklarında bir Cüce Bahçesi (Zwerglgarten) var. Başlangıçta saray, inşaatçı Prens-Piskopos Kurt von Reithenau'nun metresinin onuruna Altenau olarak adlandırıldı. Sarayın topraklarına garip bir heykel bahçesi yerleştirdiği için orijinal bir insandı. Ama o bahçenin sadece küçük bir kısmı günümüze ulaşmıştır. 1715 yılında Başpiskopos Franz Anton Harrach sarayda yaşadı. Modern moda ve barok tarzın diğer hayranları gibi, tuhaflıklar, kusurlar ve her türlü patoloji için özlem duyuyordu. Sarayındaki hizmet için başpiskopos, onu mümkün olan her şekilde eğlendirmek için çağrılan birkaç cüceyi işe aldı. Cesetlerin olağandışı şekilleri o kadar dikkat çekici çıktı ki, sahibi bu deformasyonların heykellerinin yaratılmasını emretti. Bu figürler başpiskoposun gözlerini memnun ederek bahçeye yerleştirildi. Orada heykeller sarayın yeni sahibi, Bavyera Ludwig I Veliaht Prensi, ucubelerin kaldırılmasını emretti. Ve anlaşılabilir - neden bir eş ve çocuklar anormal insan bedenlerinin tüm bu dehşetlerini görmeli? Bugün, cüce heykeller kent tarihinin ayrılmaz bir parçası olarak kabul edilir. Anıtların orijinal yaşam alanına, bahçeye sadece dokuz figür geri döndü. Cücelerin geri kalanı nereye gitti - bu bir gizem olarak kaldı.
Victoria's Way Heykel Parkı. Katolik İrlanda'nın genişliğinde, aniden Buda'nın bir iskelet heykeline rastlayanlar, açıkça şaşıracaklar. Ancak bu heykel parkında Hint temalı heykellerin bir parkı var. Yerden sürünerek kendini iskeletin çürüyen yumruğundan kurtarmaya çalışan bir çocuk heykeli var. Parkta kendini ikiye ayıran bir adam heykeli var. Başka bir heykel, yarı çürümüş kıyafetlerdeki bir iskeletin bataklıkta nasıl donmuş olduğunu, kıyıya ulaşamayacağını gösteriyor. Ve "Victoria Way" olarak adlandırılan bu Hint parkı Wicklow ilçesinde bulunmaktadır. Heykeller, bir kişinin kendini gerçekleştirmesine nasıl gittiğini, hayatımızın ne kadar dolu olduğunu ve genel olarak özünün ne olduğunu göstermek için tasarlanmıştır. Tüm parkın alanı 8.9 hektardır, 33 kadar siyah granit heykeli ve üç bronz heykel vardır. Burası, insanların rahat bir yürüyüş sırasında içindeki yaşamları hakkında düşünebilmeleri için oluşturuldu. Burası metafizik bir "Eğlence Parkı" olarak kabul edilir ve heykeller konukların hayatlarının farklı aşamalarında düşünmelerine yardımcı olmak için tasarlanmıştır.
La Pasqualita. Meksika'nın Chihuahua eyaletinde meraklı bir dükkan var. Penceresinde bir gelinlik genç bir kadın şeklinde bir manken var. Ve burada ilk bakışta şaşırtıcı bir şey olmasa da, mankenin gerçek bir kadınla çarpıcı güçlü benzerliği endişe vericidir. 1930'da bu mankenin penceresindeki görünümden beri, birçok efsane ve efsane ile büyümüştür. Bir kadın figürüne bakmak, olağandışı büyük miktarda ayrıntıyı ortaya çıkarır. Saçları gerçek, insan. Deri altında damarlar görülür. Manken o kadar gerçekçi görünüyor ki, insanlar tekrar tekrar bakmak isterler. Ve sadece gerçek bir insanla çok benzerlik değil, bu ölen kız da kuruluşun orijinal sahibinin kızıydı. Ve genç bir kadın, düğününün yapıldığı gün örümcek ısırığından öldü. Sonuç olarak, doğal olmayan gerçekçi heykel trajik bir ölüm hikayesi ile çevrilidir ve düğün kıyafetleri gizem katar. Bütün bunlar, figürün etrafında bir söylenti ve efsane trenine yol açtı. Söylentiye göre bu manken aslında aynı kızın iyi korunmuş vücudu. Adı zaten unutuldu, şimdi sadece mağazanın mevcut sahibi Pasquale Esparza'nın bir parçası olan La Pasqualita olarak adlandırılıyor. Kendisi kuklaların özel bir şey olmadığını tekrarlamaktan yorulmaz, ancak bu söylentileri durdurmaz. Hatta hiç kimse ona bakmadığında La Pasqualita'nın konumunu biraz değiştirdiğini bile söylüyorlar.
Siyah Aggie. Bu heykelin adı zaten rengini ortaya koyuyor. Bu siyah heykel, neredeyse tamamen bir pelerin altına gizlenmiş oturan bir kadını tasvir ediyor. Bu sanat eserini Washington'daki Federal Adalet Divanı'nın avlusunda görebilirsiniz. Ancak heykel aslında Smithsonian Enstitüsü için tasarlandı, ancak Saint-Gaudens'in çalışması için sahte olan heykeli terk etti. "Black Aggie" nin hikayesi bundan çok önce, genç bir kadın olan Marian Adams'ın intiharıyla başladı. Henry Adams'ın karısıydı ve uzun süre depresyon geçirdi. 1885 yılında, mutsuz bir kadın bir fotoğrafçıdan kimyasallar içerek intihar etti. Teselli edilemez koca, karısının imajını Auguste Saint-Gaudens tarafından yaratılan pembe granit bir heykel şeklinde ölümsüzleştirdi. Yaratan kendisi sarılmış figürü “Üzüntü” olarak adlandırdı ve daha önce satın almış olan kocası “Adams Anıtı” heykelini yeniden adlandırdı. Ancak utanmaz fotokopi girişimleri her zaman var olmuştur. Bu durumda, Felix Angus'un mezarı için Anıtın bir kopyası yapıldı. Gazetenin editörü olan asker ve denizciydi. Adamın mezarı için iyi bir heykel sipariş edildi, ancak kurnaz heykeltıraş, sahiplerinin rızası olmadan sadece "Adams Anıtı" nı aldı ve kopyaladı. Kopya sonunda Siyah Aggie olarak bilinir. Ve Angus'un dul eşinin ölümünden sonra, anıtın yanına gömüldü. Yakında, mezarlığa gelen ziyaretçiler bu anıtın yakınında meydana gelen tuhaflık hakkında konuşmaya başladı. Görgü tanıkları, yanan gözlerin geceleri pelerin altından görülebileceğini söyledi. Ayrıca, bir gencin gece bir heykelin gözlerine baktıktan sonra korktuğundan öldüğü söylendi - bu, üniversite kardeşliğine kabul için başarısız muayenesiydi. Söylentiler artık hayaletlerin Siyah Aggie'nin etrafında toplanmaya başladığını söylüyor. Bu topraklarda çimlerin asla yetişmemesi tesadüf değildir. Heykelin yanına yanlışlıkla yürüyen hamile kadınların düşükleri vardı. Böylece mezarlık, avcıların yanı sıra hayaletler için de bir cennet haline geldi. Ve 1967'de Black Aggie'yi Smithsonian Enstitüsü'ne devretmeye karar verdiler, ama sonunda tamamen farklı bir yere geldi.
Penis çeşmesi. Amsterdam'da pek çok olağandışı şey var. Ayrıca büyük bir canlı seks tiyatrosu olan Casa Rosso da var. Ve onu bulmak zor değil - büyük bir penis şeklindeki çeşme, prensipte mantıklı olan yardımcı olacaktır. Uzun bir süre, çeşme kırmızı ışık bölgesine giden turistler için bir tür tabela oldu. Casa Rosso tiyatrosunun kendisi uzun zamandır sadomaso unsurları, yetişkinler için püf noktaları ile şovlar yapmak için bir yer olarak ünlüdür. Hem erkekler hem de kadınlar burada striptiz izleyebilir. Bu kurumun yönüyle ilgili şüpheler, girişin önünde duran alışılmadık bir heykel çeşmesinin gözünde zaten yok edildi. Bu dik penis, bu zevk alanındaki en büyük barın ve bir tiyatronun misafirleri çekmek için her şeyi yapmaya hazır olduğunu gösteriyor. Bir zamanlar meydan okuyan heykel bir çeşmeye dönüştürülerek heykel o kadar sıkıcı değildi. Bu fallus imajından etkilenmeyenler, gerçek hayatta daha büyük göründüğünü bilmelidir.
Bosque de Caen Ginebreda. Deniz kızları ve antik kahramanlarla birlikte banal heykel parklarında yürüyüş yapmaktan sıkılanlar Bosque de Can Ginebreda'yı ziyaret etmelidir. Burası erotik ve pornografi hayranları için özel olarak yaratılmış gibi görünüyor ve ayrıca buradaki heykeller muhteşem bir gölge taşıyor. Park, ardıç ormanında, Barselona'nın kuzeyinde birkaç saat sürüyor. Böyle sıra dışı bir figür koleksiyonunun yazarı Xiku Cabaniesa idi. Atölyesi de parkın topraklarında bulunuyor, böylece yeni kreasyonlar daha önceki çalışmaların ortasında hızlı bir şekilde kendileri için bir yer buluyor. Bu erotik dünyaya çok fazla ziyaretçi olmamasına rağmen, haftada yüz kişi var. Birisi için dev taş aseksüel figürler arasında dolaşmak, açık şeyler yapan büyük heykellere bakmak gerçekten ilginç mi? Kadınlar tasvir edilen doğum sürecini ayrıntılı olarak inceler. Bu parkta pornografi ile ilgisi olmayan bir şey görmek oldukça zor. Ve skandal şaheserleri üzerinde 1970'lerde çalışmaya başladı. O zamandan beri, koleksiyonu, yazarın komşuları şok etmemek için ormanda ihtiyatlı bir şekilde sakladığı yüzden fazla heykel içeriyor. İlginç bir şekilde, bu parkta çok gerçek insanların vücut parçalarının dökümlerini de görebilirsiniz. Penisin büyüklüğünü kanıtlamak için, burada birkaç dev örnek var. Böyle gerçeküstü bir parkın sessiz, sakin bir ormanda bittiğine inanamıyorum. Ama varlığına sadece kendi gözlerinizle bakarak inanabilirsiniz. Ancak bu gösteriyi unutmak imkansız olacak.
Rene de Chalon'un iskeleti. XIV yüzyılda, mezar taşı heykellerinin oldukça popüler bir formu ortaya çıktı - iskeletler. Bundan önce daha önce mezar taşları ölülerin güzel ve zarif görüntüleri şeklinde oluşturulduysa, yeni yön, vücudun yaşamdan ölü duruma geçiş sürecini mümkün olan en doğal şekilde gösterdi. Mezarlardaki iskeletler Rönesans sanatının bir parçası oldu. Başlangıçta heykeltıraş, vücudu hala normal formlarını koruyan uyuyan bir kişi olarak tasvir edildi. Ancak sanatın gelişmesiyle, ustalar iskeletleri daha önce solucanlar tarafından yemiş ya da korkunç bir döngünün ortasında yenen özelliklerini kaybetmeye başladılar. Saint-Etienne Bar-le-Duc kilisesinde genç Portakal Prensi René de Chalon'a bir anıt var. Asil bir adam savaşta 25 yaşında öldü, 1544'tü. Mezarında, heykeltıraş tam uzunlukta bir iskelet heykeli yarattı. Bu figür, ondan asılı zaten çürümüş elbiseler giymiş. İskeletin bir kolu göğsüne bastırılır ve diğeri kendi kalbini başının üzerine kaldırdı. Başlangıçta heykelin elinde prensin kurutulmuş kalbini elinde tuttuğu söylenir, ancak Fransız Devrimi'nin çalkantılı yıllarında bu eser ortadan kayboldu.
Lavman Anıtı. Çoğumuzun zihnindeki lavman, düşünmek bile istemediğimiz bir şeydir. Bu konunun yaşamlarında kalıcı bir yer aldığı kişiler, pişman olmayı ve sessiz kalmayı tercih ediyor. Daha sıradışı olan, birçok kişinin zaten korktuğu lavmanın anıtıdır. Mashuk "Aqua-Therm" spa'sından çok uzak olmayan Rus Zheleznovodsk'ta ortaya çıktı. Kurum 2008 yılında alışılmadık bir heykel sundu. Lavmana böyle bir dikkat, bu yerde gastrointestinal sistemin çalışmasındaki bozuklukların tedavi edilmesinden kaynaklanmaktadır. Yani bu basit ve etkili kauçuk ürün burada popüler. Genel olarak, bu alan lavmanların verdiği iyi etki ile ünlüdür. Ve hepsi Kafkas Dağları'na yakın akan özel su sayesinde. Heykelin merkezinde, görünümü Rönesans'ın dehası olan Sandro Botticelli tarafından yönlendirilen üç melek melek var. Ancak, meleklerin başlarının üstünde bir lavman tutabileceğini hayal bile etmedi. Bu heykelin üretimi 42 bin dolara mal oldu. Açıldığında, altında yazıt gösterildi: "Bir lavman ile kabızlık ve tıkanıklığın üstesinden gelelim."
Bomarzo. Canavar Parkı, İtalyan şehri Bomarzo'dan çok uzak değil. Burası sadece garip ve üzgün değil, sadece korkutucu olduğu adından da anlaşılacağı gibi. Aslında, bu sadece bir bahçe değil, aynı zamanda korkunç taş heykellerle dolu heykel parkı. Burada bir ejderha var, yutma, direnememe ve korku oyunu, fillerle titreme, üzerlerinde öldürülen bir askeri sürükleme. Ünlü Yunan canavarı ile - kötü niyetli olanı, heykelin zihninde buluşmak daha iyidir. Bu yarım yılan, yarı kadın sonsuza dek kendisine adanmış iki aslanla çevrili kurbanlarını bekleyecek. Park boyunca ziyaretçiler, çığlık atan ya da şaşkın bir turisti yutmaya çalışan, ekşitilmiş yüzlerle, ağızları açıkken karşılanıyor. Ve asil Pier Francesco Orsini veya Vicino, bu parkı icat etti ve finanse etti. Savaşın tüm zorluklarını bizzat öğrenmiş bir askerdi. 1550'lerde bu memurun İtalya'daki en iyi arkadaşı öldü. Esaretten döndükten sonra sevgili eşinin ölümünü görmeyi başardı.Bu yüzden asilzade bir canavar parkı inşa ettiği aile mülküne emekli olmayı seçtiğine inanılıyor. Korkunç heykeller günümüze kadar ulaşmıştır. Kimi tam olarak temsil ettikleri ve Vicino'nun neden onları burada bıraktığı belli değil. Parkın girişinde, her ziyaretçi bu yerin dikkatle incelenmesi ve tüm sanat eserlerinin neden burada toplandığını - kendi uğruna veya aldatma uğruna anlaması gerektiğini bir yazıt okur? Yaradan, bahçesindeki tüm bu sıradışı ve korkunç görüntüleri boyayan üzüntüsü ile parçalandı.