Lider ve zanaatkar nasıl yetiştirilir?
Yaşlılıkta çocuklarınız tarafından sevilmek ve sayılmak mı?
Mirzakarim Sanakulovich babasıyla olan anılarını paylaşıyor.
Sunucu: Tabii ki, bazıları diyecektir ki: “Bu nasıl bir çocukluk? Küçük yaştan itibaren çocuğu bu kadar zorlamaya gerekir mi?” Ancak, deneyim göstermiştir ki, tam olarak bu tür çocuklardan gerçek liderler ve zanaatkarlar çıkar, hiçbir engelden korkmazlar. Ve en önemlisi, onlar ebeveynlerini sevgi ve minnettarlıkla hatırlarlar. Norbekov’un kendisi de onlardan biridir.
Norbekov: Bugün hayatta geldiğim noktanın tümü ebeveynlerimin eseridir. Onlara sonsuz minnettarım, onları kaybetmekten korkuyorum. İkisi de 80 yaşını geçti ve bana sınırlı bir süre için tam özgürlük verdiler.
Bir gün eve döndüm: “Baba, başkentteki okulu bırakmak istiyorum.” Babam – “Ne zaman? Emin misin?”. Evet dedim “Tamam, benden izin mi istiyorsun?” – babam. Evet! Babam – “Bir şartla izin verebilirim: ne yapacağını söylersen.” “Çalışmak istiyorum,” dedim. Babam – “Nasıl çalışmak istiyorsun, yani bedenen mi, herkes gibi? Öyleyse benim için böyle bir çalışan lazım değil, daha iyi bir eşek alırım. Bir eşek senden daha güçlüdür, oğlum. Bir adamın kafasıyla çalışması gerekir, eşeğin bedeniyle. Eğer okulu bıraktıktan sonra bir yıl boyunca sana göstereceğim yerlerde çalışırsan sana izin veririm.” Dedim ki, “Tamam.” Özgürlüğün sevinciyle, döndüm.
Tamam, oğlum, senin için bir iş ayarladım, orada bir süre çalışacaksın”. Biliyor musunuz ben ne iş yaptım? Bir ay boyunca ilçe merkezinde, sırtımda bir ilaçlama makinesi ile kamusal tuvaletleri dezenfekte ettim. Ve bir ay sonra, sadece benim küskünlük halinden değil, aynı zamanda kokudan da dayanılmaz hale geldiğinde, babam dedi: “Topluma hizmet ettiğini gördüm. Orada yeterince çalıştın, şimdi terfi edeceksin”. Babam, bir arkadaşı olan çiftlik müdürüyle konuştuktan sonra beni, domuz yetiştiren bir çiftliğin doğum bölümü sektörüne gece bekçisi olarak çalışmaya gönderdi. Orada 80 domuz vardı ve bir otomatik makina gibi sürekli doğuruyorlardı. Görevim bu büyük domuz ahırında bir kafesten diğerine geçerek elimde bir koliyle, dağılan yavruları toplamaktı. Evimizdeki koku daha da keskinleşti. Orada tam bir ay ve 20 gün çalıştım.
Babam, benimle olanları gördü, çünkü şehirde – başkentte yaşıyorduk ve birden böyle bir duruma düştüm. Dedi ki: “Sanırım orada artık mükemmelliğe ulaştın, oğlum. Devam edelim”. Ve beni beton işçilerin yanına gönderdi: kauçuk çizmeler, betondan çıkıyorsun – çizmeler kalıyor, çıplak ayakla betona adım atmaya çalışıyorsun. Çizmeleri çekip çıkarıyorsun ve artık kürek çekemez hale geldiğini fark ediyorsun. Küreği çekiyorsun – ayaklarını çekemiyorsun. Bir hafta sonra tüm ellerim nasırlandı. Orada iki aydan biraz daha fazla çalıştım.
Babam beni oradan terfi ettirdi. Ben bir marangoz atölyesine gönderdi, orada marangozluk sanatını öğrendim. Bir testere alıp tahtaları kestim, onlardan domuz yemlikleri yapıyordum. Oradan boyacılığa geçtim. İşte böylece bir yıl sona erdi.
O zaman babam beni çağırdı ve sordu: “Oğlum, bir yıl çalıştın, kararın ne?” Cevap verdim: “Baba, çalışacağım ve eğitime devam edeceğim.” Kararımı sorguladı: “Emin misin, oğlum?” Ve “Evet, eminim” yanıtıyla, kararımı kabul etti: “Tamam, sana katılıyorum.” Bu, büyük bir enstitüde çalışma ve öğrenme deneyimimin başıydı.
Babam sayesinde işin ne olduğunu öğrendim. Bir baba, çocuğunun yetiştirilmesine katılmalıdır, özgürlüğün boş boş gezmek değil, seçim yapmak olduğunu göstermelidir. İşsizlik, boş zaman geçirme ve boş bir yaşam özgürlük değil, bu bir yok oluştur. İnsan bir parazite dönüşür. Ve parazit büyür ve büyür ve büyür ve sonunda, üzerinde parazitlenen organizmadan daha büyük olur. Diyelim ki, bir anda pire köpekten daha büyük oldu. Ne olacak? Köpek ölecek. Bu, bazılarına komik veya banal görünebilecek üzücü bir deneyimdir, ancak başkalarının deneyiminden öğrenmeliyiz.
Sunucu: Konuşma sürerken, tekrar yetişkine, olgunlaşmış bir insanın sorunlarına döndüm. Hayatlarında bir şeyleri değiştirmeye yeni başlayan bir kişi ne yapmalı? Ve o kişinin sorduğu ilk soru: “Problemlerimi nasıl aşabilirim? Uzun süren bu krizi nasıl aşabilirim?”
Norbekov: Görevim, bu kişiyi kendi yetenekleriyle tanıştırmaktır. Ben tam olarak güncelleme veya düzeltme işiyle yani geliştirmeyle ilgileniyorum. İkimiz birlikte oturur ve parçalara ayırma işlemine başlarız.
En basitinden başlayalım – vücut. Vücudundan memnun musun? Eğer hayır ise, göbeğin sarkıyor, kalçaların asfaltta sürükleniyor. Yani, vücut en basit ve en karmaşık şeydir. Vücudu nasıl iyileştirebiliriz? Cevap veriyor: “Elbette, spor salonuna gitmeye başlarsam.” Diyorum ki: “Eğer kelimesini çıkarıyoruz! Spor salonunu ve vücudumuzun tonusunu yükseltmeyi seçiyoruz. Zaman belirliyoruz! Bunu bir sonraki Pazartesiye kadar erteleme, bugün, toplantımızdan hemen sonra spor salonuna gitmeye ve göbeğimizi asfalttan, yani omurgaya doğru tarihi vatanına doğru çekmeye başlıyoruz.
Sonraki adım – işe yerleşme. Ne iş yapıyorsunuz? İşinizden memnun musunuz? Öncelikle, bir erkeğin kendi işi olmalıdır. Neden? Çünkü bir erkek başkası için çalışıyorsa, bu onda gizli bir yetersizlik kompleksi olduğu anlamına gelir. Bu kompleksi bulmalı ve ortadan kaldırmalıyız. Sen bir erkeksin ve bu nedenle, sadece kendini değil, binlerce, on binlerce insanı beslemeli, giydirmelisin. Boyunduruk altında köle gibi oturmak ve maaşını beklemek kendi hayatına ihanet eden bir kişiye özgüdür. Lütfen ruhuna bir göz at – içinde Napolyon, Cengiz Han veya büyük bir bilim adamı oturuyor, ona çıkmak için bir fırsat ver.
Sonra aile hayatınızı ele alacağız: memnuniyetsizlik nerede, hangi hayallerinizi gerçekleştirmek istersiniz. Bir hayali gerçekleştirmek için gelirinizi artırmalısınız, bu da uğraştığınız şeyin sizin olması gerektiği anlamına gelir.
Eğer bir benzin istasyonunun bekçisi olarak petrol işinde çalışıyorsan, bu tüm petrol endüstrisinin sana ait olması gerektiği anlamına gelir. Sonuçta, deneyim var. Meslek nasıl seçilir? Sadece para için çalışıyorsan, onu asla elde edemezsin. Meslek ve ona olan sevgi aynı şeydir. Eğer aşkla meşgul oluyorsan ve bunun için para almak istiyorsan, üzgünüm ama bu fuhuş. Tamamen işine kendini verdiğinde, onun içinde eriyorsun ve mutluluk karşılığında hiçbir şey talep etmiyorsan, işte o zaman gerçek iş budur.
Çok sık bana şu soruyu sorarlar: “Sen deli misin? İşimi bırakıp sevdiğim şeyi yapmaya başlarsam ailemi nasıl beslerim?” İşte tam da burada, oligarklar, zengin insanlar – deneyimlerini incelerken, aslında onların para hakkında düşünmediğini görüyoruz. Yaptıkları işten keyif alırlar ve iş sürecinde her şeyi unuturlar.
Bu, yaptığınızda keyif aldığınız ve para kendiliğinden size geleceği bir iş olmalıdır. Yani öncelikli olarak keyif aldığınız, mutluluk ve neşe veren herhangi bir faaliyet, onu yapmadan duramazsanız, sizi zengin yapacaktır. Para kazanmanın öncelikli olduğu herhangi bir iş, aslında sizi yoksul yapacaktır. Bu zenginlik yasasıdır.
Sunucu: İşte ilginç bir formül, bu banaliteye rağmen birçok kişi, hayatlarında onlara keyif vermeyen bir şeyi yaparlar. Yıllar geçer, ve bu tür insanlarda boşluk hissi giderek daha fazla hakim olur. Sonra suçluları başkalarında aramaya başlarlar, başarı elde eden herkese karşı negatif bir tutum sergilerler. Örneğin, başarılı ve zengin insanlara karşı nefret duyarlar.
Norbekov: “Saygıdeğer beyefendi, zenginlerin çaldığını söyleyen kişiye şöyle derim: Yarın tüm bu zenginliği sana verelim, ister misin?” “İstiyorum!” “Şimdi kim oldun?” Şimdi, karakterin kötülüğünü ve ne kadar işadamı olduğunuzu belirlemek için küçük bir test yapabiliriz. “Kendi işinizi başlatmak için ne kadar dolar veya rubleye ihtiyacınız var?” Eğer aklına bir sayı gelmişse, hatta bir kuruş bile olsa, demek ki sen bir aptalsın. Kaba sözümü mazur gör. Herhangi bir iş zeka ile başlar. Bir işadamının nasıl hasta ve mutsuz olduğunu nasıl belirleriz? Onun şöyle dediğine bakarız: “Eğer cebimde 100.000 dolarım olsaydı, şöyle yapardım, böyle yapardım.” Ancak hala temizlikçinin odasında oturuyor. Bu, kişinin kendisini aldattığını ve bu aldatmaya inandığını gösterir. İş ve tüm çalışma zeka ile başlamalıdır. Dünyadaki en akıllı kişinin sen olduğuna inanmalısın! Eğer benim sizden bahsettiğimi düşünmeye başlamadıysanız, demek ki bunu düzeltmeniz gerekiyor.
Dünyadaki en güçlü kişi sizsiniz, en bilge kişi sizsiniz. Eğer başka bir düşünceniz varsa, bunu kesinlikle kabul etmiyorum. Deliriyorsunuz – bir psikiyatriste başvurun.
En zekiler, en bilgeler, en zenginler, hepsi de sizin gibi iki eli, iki ayağı ve bir buruna sahip. Ben bir profesyonel, bir uzman, bir antrenör olarak konuşuyorum. Siz bir bireysiniz, inanın ya da inanmayın bu böyle. Çünkü bu benim inancım, uygulamamdan kaynaklanan bir inanç. Yarın ya da öbür gün değil, bugün harekete geçmeliyiz. Omuzlarınızı düzeltin, yüzünüze sahte bir gülümseme kondurun lütfen. Sadece bir aktör gibi, içinde hisset, ki sen bu dünyada Tanrı’nın bir yansıması. Bu artık bir rol değil, canım, bu gerçeklik. Sadece kendine dönmeyi bir kez denediler. Bu ilk ile başlar. Kendinizi Tanrı olarak hayal ettiğinizde, lütfen bakın, yanılmadım, kendinizi Tanrı olarak hayal ettiğinizde, anlıyorsunuz ki aslında siz gerçekten de öylesiniz.
Kendinizi en akıllı olarak hissettiğinizde, tüm hatalarınızı göreceksiniz. Kendinizi en güçlü hissettiğinizde, gereksiz şeyleri yapmayı bırakacaksınız.
Şimdi kendinizi bir düşünün ve aynanın karşısına geçin, kendinize en güzel ya da en yakışıklı olduğunuzu söyleyin. Komşunuz aksini iddia etmeye devam etsin, ama siz en güzelsiniz, siz en yakışıklısınız. Size temin ederim, bunu 10-15 kez tekrar ettikten sonra, kesinlikle bir kuaföre gitmeyi düşüneceksiniz, ve onun şehrinizde nerede olduğunu merak edeceksiniz. Bu böyle. İçsel kabullenişiniz eylemlerinizi belirleyecektir. Ne yaparsanız yapın, minnettar olmayı unutmayın.