"İki şey elinden hiç düşmezdi..."
Onu ilk tanıdığımda ikimiz de Anadolu Partisi çatısı altında ülke için mücadele ediyorduk. Üzerinde bir Komiser Kolombo pardesüsü ve elinde piposu vardı. Önünde bir kağıt kalem sürekli bir şeyler yazıp çiziyordu.
Sonra onunla aramızda kuvvetli bir bağ oluştu. İlerleyen zamanda benim geç tanıdığım ağabeyim oldu. O ise bana hep dostum derdi. İnanılmaz bir bilgi birikimi vardı. Söz cambazıydı. Cümleler onun kaleminden çıktığında merak uyandırır ama hep de bir gizli hüzün taşırdı.
Son yazılarında, kaybettiği dostlarının ölümlerinin ardından hissettikleri vardı. Bir gün nefesi sıkıştı, bir ay Ufuk Üniversitesi Hastanesinde yattı. Taburcu olduktan bir hafta sonra evine gittim, durumu iyi değildi. Israrımla GATA'ya yattı. Orada gerçekten yakın bir ilgi gördü. Son yazısını hasta yatağından yazdı. Hüzün ve yalnızlık dolu yazısı herkesi çok etkiledi. O yazıda adımı anma nezaketi gösterecek kadar yüce gönüllüydü. Şimdi onun için yazmak işi bana düştü. Yazmasam olmazdı.
Bu ülke onu çok incitti. Bir lokma bedendi öldüğünde ama korkunç bir zihinsel birikimi vardı.
Ağabeyim Mümtaz İdil, seni tanımak onurdu.
İki şey elinden hiç düşmezdi, biri pipo biri de kalem...
Biri ölümüne sebep oldu, biri de ölümsüzlüğüne...
Semih Dikkatli
Odatv.com