Sandra Lahire’in filmleri, doğal ortamdan inşa edilmiş olana, harabeler içindeki bir dünyaya geçiş yaparak sürrealizmle sınır komşusudur. yılan nehir, 1989, Kanada, Ontario’da bir Anishinaabe First Nation olan Serpent River First Nation’daki Uranium Capital Anaokulunun dışında oynayan çocukları gösteriyor; daha sonra, dönen bir nehrin ve bir nükleer santral türbininin görüntüleri, lösemi ve kemik iliği hasarı da dahil olmak üzere uranyum madenciliğinin potansiyel tehlikelerini anlatan bir seslendirmeye eşlik ediyor. Nadir toprak madenciliğinden kimin kâr ettiğini ve kimin yaşamlarını ve topraklarını mahvettiğini duyuyoruz. Bu çıkarma süreçleri, olası olmayan bir yankı bulur. oklarLahire’in anoreksiya ile mücadelesini, hasta bir toplumu içselleştirmesini detaylandırdığı 1984. Filmler, hayvanlar, yapraklar, mumyalanmış cesetler, cerrahi prosedürler, maden işçileri ve polis güçleri arasında hızla kesilen bir dizi seçkin motifi paylaşıyor. Lahire bunu yaparken bedenin ve toplumun hastalığının poetikasını üretir. Hastalıklarıyla uzlaşmaya çalışan ama bunu defalarca başaramayan, bu süreçte kendini kirleten ve yok eden insanlığı yakalar. Basit bir ilaç yoktur.
Grazer Kunstverein’in yeni yönetmeni Tom Engels’in ilk sergisi, “vücudumuzun üretim için gerekli olan kısımları dışında dimdik oturduk”, Lahire’in altı filmini sanatçı-mühendis Celeste Burlina’nın pleksiglas levhalara yansıtıyor. taşıyıcı, 2022. Kurulum, H profilli çelik kirişler, endüstriyel zincirler ve duvarlara gereksiz yere entegre edilmiş cıvatalar kullanarak alanı tanımlar. Burlina’nın mimarisi, Lahire’nin parçalanmış görüntülerini destekleyerek, dünyamızın hem yenilenmesini hem de eskimesini sağlayan genellikle görünmez altyapıyı vurgular.
Kaynak : https://www.artforum.com/picks/sandra-lahire-celeste-burlina-88565