Honshu ve Hokkaido'da coğrafya ve jeoloji
Hokkaido dağlarıyla ünlüdür. Gelmeden önce, adayı okyanustan aniden yükselen tek bir kaya kütlesi olarak hayal etmiştim. Bu, büyük olasılıkla kısmen, yolumuzda tanıştığımız birçok Japon insanının yorumlarından, sıklıkla bir minibüste yatmayı planladığımızı, kardan bahsettiğini ve böyle yüksek irtifalarda iyi olup olmayacağımızı sorduğunu ifade etti. Sanırım bunun nedeni çoğu Japon adayı kayak ve kış sporları ile ilişkilendirdiği için adayın tamamen karlı ve pürüzlü olmadığıdır.
Her ne kadar Hokkaido'nun bazı kısımları doğrudan okyanustan yükselen dağların görüntüsüne sahip olsa da (kıyı şeridi Shiretoko'nun fotoğrafları için son girişime bakın), topografik olarak ada daha çok tek bir volkan gibidir, gerilmiş ve düzleşmiş: toprak hafifçe ve çoğunlukla simetrik olarak yükselen denizden Daisetsuzan milli parkının dağlarının merkezi tepesine (“büyük karlı dağlar” anlamına gelen “Daisetsuzan”). Çoğu merkezden radyal olarak uzanan başka dağlar da var, ancak bunlar arasında, 'yuvarlanan' çeşitlilikteki tepelerin yanı sıra uçakları, tarım alanlarını, pitoresk çayırları ve tabii ki sahil şeridini ve millerini bulabilirsiniz.
kıyı zen
Shiretoko yarımadasının çarpıcı patlamasının aksine, adanın kuzey doğu kıyı şeridinin (ve yalnız yolunun) güzelliği, ufka doğru her yöne sınırsız bir şekilde genişleyen sakin kara ve denizin genişliğinde yatıyor. Plaj kumu karanlık ve volkaniktir ve kırılmış deniz kabukları beyazı ile lekelenmiştir. Aşırı kış havalarına karşı güçlendirilmiş ve yalıtımlı bir sığınağa benzeyen yalıtılmış bir kafede mola verdik. Bir fotoğraf sergisinin içinde, beyaz buz ve karla kaplı eterik derin bir kış örtüsünde aynı alanı göstermiş, deniz muhteşem deniz buzu akışlarıyla doludur. İlginçtir ki, Japonya'nın bu kuzey ve ünlü olarak en soğuk olan kısmı, Akdeniz'in kuzey kıyılarıyla aynı enlemde olan sadece 44 derece kuzeydedir. Buradaki denizin donmasının sebebi, denizin tuzluluğunu düşüren ve donma noktasını düşüren Amur nehrinden büyük miktarda tatlı su alması nedeniyle Sibirya'ya olan yakınlığıdır. Bu “termohalin” süreci aslında okyanusların dolaşımının itici gücüdür, yani Hokkaido'nun uzak kenarı ile Rus Pasifik bölgesinin uç noktaları arasında kalan bu küçük deniz köşesi, genel küresel jeo-sistemde çok önemli bir rol oynar. Dondurmayı görmek için çok geç kaldık, ancak derin kışın ziyarete yetecek kadar beceriksiz olanlar buz gibi tur teknelerine binebilir ve donmuş kayalıklarda ürpertici casus contalar bulabilir.
Her ne kadar Okhotsk hattı ve Hokkaido'nun diğer birçok bölgesi boş düşse de, ada ıssız olmaktan çok uzak: küçük yerleşim yerleriyle dolu ve toplam beş buçuk milyon nüfusa sahip, buna İskoçya'ya kabaca benzer bir nüfus yoğunluğu veriyor İngiltere'den altı kat daha az. Adanın kent merkezlerinden Sapporo'yu tek şehir (ve vali başkenti) olarak geçtik, ancak adanın feribot ve en büyük kasabasının giriş noktası olan Hakodate'dan geçtik. İlk gecemizi sadece 344 metrede durup araba ile ulaşılabilmesine rağmen, denizden doğacak şekilde yükselen ve şehir ve adanın muhteşem manzarasını izleyen Hakodate Dağı'nın tepesinde geçirdik. Yerli halkın bütün adanın fraktal bir minyatürü olarak şekillendiğini iddia ettiği bir yarımada üzerine inşa edilmiş Hakodate ve eğer bu doğruysa, küçük ama düzgün bir şekilde monte edilmiş Hakodate'nin daha iç kısımda bulunan uzun boylu sistrenlerinin minyatür bir lezzetçisi olduğunu iddia edebilirsiniz.
dağ çeşmesi
Tüm adayı oluşturmazlarsa da, dağlık milli parklar gerçekten Hokkaido’nun ana etkinliğidir. Sezonu ziyaret ederken, hala çok kar vardı ve bu yüzden daha küçük yolların bazıları hala kapalıydı, ancak şans eseri ana, doğal yüksek geçişler açılmaya başladığında biz de şans eseri geldik. Biraz dikkatli planlama, onu anında harekete geçirme ve kendimize geri dönme biraz, tüm büyük milli parklardan geçip, onları muhteşem güzellikteki doğal papatya zincirine bağladık.
Böyle dağlık bir alanda hiç bu kadar kapsamlı bir sürüş yapmadım. Günlerce böyle yapmak, takdir etmeye ve eğlenmeye başladığım şeylerden biri, yolların kendileri ile peyzaj arasındaki etkileşimlerdi. Konturları nazikçe izleyen zamanlarda, diğerlerinde, uçurum yüzlerinden doğruca dalmakta ve diğer taraftan dışarı çıkmakta, dağ taraflarına tırmanan saç tokası yığınları, hatta orman gölgesinin üzerinde çalışan bir viyadük. Japon altyapısı genel olarak oldukça münasebetsizdir: nehirler ve kıyı şeridi beton ve telefon teli ile banklanmıştır ve elektrik direkleri neredeyse her bakışta ele alınmaktadır. Hokkaido'da mutlaka farklı bir yaklaşımın olduğunu düşünmüyorum, manzara o kadar büyük ve elverişsizdir ki, aynı çirkin somut özelliklerin kullanıldığı yerlerde, yine de istenmeyen olsa da, çoğu zaman büyük kaya kütlelerine karşı kaybedilir ve sayısız ağaç arasında.
Hokkaido'daki ilk tam günkü yolculuğumuzda, sürücüye gevşemeye başlamıştım, orman yamaçlarına dik bir tırmanışa tırmandım ve başka bir araç ya da insan işareti görmediğimizi düşündüğümde bir heyecan parlaması hissettim bir süreliğine yerleşim. Telefonum (GPS çalıştıran) hiç resepsiyon yoktu - düzgün bir şekilde dışarı çıkıyorduk. Sanki yaramaz bir ormanlık Kami'nin dizaynı gibi, saniyeler sonra yüksek, uğursuz bir titreşim sesi duyulmaya başladı. Mattie benim kadar endişeli görünüyordu ve batan bir kalple yatmaya başladım - ilk mekanik sorunumuz, ve henüz girişimde bulunduğumuz medeniyetten en uzak olanı.
Hata, titiz teşhis değerlendirmemi reddetti (lastikler tamam, yanıyor, alttan asılı hiçbir şey yok) ve yol üzerinde yürüdüğümüz bir şey hakkında hiçbir kanıt yoktu. Bir kamyonun diğer yöne doğru geldiği köşeyi yuvarlayarak benzer bir ses çıkarırken yol yardımı ile nasıl iletişim kuracağımızı merak ediyorduk. Yolun kenarına kadar yürüdüğümde, asfaltın küçük bir bölümün geniş yatay oluklarla kaplı olduğunu görünce şaşırdım. Bu, bir süredir sesleri duyduğumuzdan ve kamyonu sürekli olarak üretiyor gibiydi, çünkü işleri tam olarak açıklamadı. Biraz ileride yürürken, bir anda daha önce hiç bulunmadığı yolda, aynı yivlerin sihirli bir şekilde göründüğünü görmek beni şaşırttı. Bir metre veya daha fazla mesafeden bakıldığında bu olukların tamamen görünmez olduğu anlaşıldı - bu normal yol gibi görünüyor, bu yüzden onları arabadan göremedik. Yaramaz bir ruhun yanılsaması oldukça!
Bu oluklar için ne olduğundan emin değilim, belki bir buz güvenliği özelliği olarak, ancak daha sonra bunları Hokkaido'nun diğer bölgelerinde bulduk. Genellikle benzer bir monoton vızıltı sağladılar, ancak birkaç yerde daha çekici bir amaç için konuşlandırıldılar - müzikli yollar! Oluklar genişliklerinde değişkenlik gösterir ve üzerlerinde gezinirken küçük ditsiler oluşturacak şekilde düzenlenir. Görünüşe göre, bu fenomenin müzikal potansiyeli yanlışlıkla Hokkaido'da bir inşaat ekibi tarafından keşfedilmişti, ki bunu iyi kullanmaları gerektiğine karar verdiler. Ne kadar harika Japonca!
Elbette bu muhteşem manzarayı sadece yol kenarından görmek istemedik. Bu sezonun başlarında, daha ciddi yürüyüş yollarının çoğu hala resmi olarak kapatılmıştı - garip bir kişinin sabah 6'da yola çıktıklarını ancak genellikle kar ayakkabısı ya da buz baltasıyla donatıldığını görüyoruz - bu yüzden daha kolay, daha düşük irtifa yürüyüşlerine saplandık. Öyle olsa bile, bir metreden daha kalın olan bir kar üzerinde yürüyüş yaptık, ama neyse ki eskiden ziyade üstünden yürümek için yeterince eski ve sağlam.
Hokkadio’nun milli parkları, genellikle yerel yol ağları için merkezi oluşturan ve aynı zamanda geceyi geçirmek için harika yerler olabilen bir dizi güzel gölle dağılmıştır. İkinci akşamımızı Shikotsu-ko'nun kumlu plajında (Shikotsu gölü), uzaklarda yükselen Tarumae ve Fuppushi dağlarında ve daha sonra hala Akan milli parkında Onneto-ko tarafından kampa konmuş ve yine kış buzunu yansıtan kamplarda geçirdik. Yakındaki volkanik tepeler. Çok daha büyük olan Akan gölü, özellikle birkaç yılda bir yerde yetişen, sadece birkaç seçkin yerde yetişen gizemli alg topları olan marimo için üreme alanı olması nedeniyle özeldir, Akan, kısmen, her yıl çalışan yerel halkın koruma çabaları nedeniyle Marimo'nun kaldırıldığı festival göle döndü.
Ulusal parklar, yerel biyoloji, jeoloji ve tarihin yanı sıra pratik güvenlik ve koruma rehberliği hakkında zengin bilgiler sağlayan mükemmel ziyaretçilerin merkezlerine sahiptir. Bunlardan en sevdiğim Akan milli parkında biriydi. Yaşayan marimoya ek olarak, zemine basılmış olan merkezi, geniş oda (en az onbeş metrede bir olmalıdır), ulusal parkın tamamında inanılmaz derecede ayrıntılı, eksiksiz ve kesintisiz bir hava fotoğrafçılığı. Bu devasa fotoğraf haritasının üzerinden geçerek geçen birkaç günün rotasını izlemek, aynı şeyi bir akıllı telefon üzerinde yapmaktan çok daha heyecan vericiydi ve parkın ölçeği hakkında gerçekten bir fikir verdi. Birçok merkezde aynı zamanda arsanın düzenine dair bir fikir edinmenizi sağlayan geniş kabartma modelleri de bulunmaktadır.
treedom
Akan'ın devasa haritası da çevreyi ne kadar orman olduğunu ortaya çıkardı - ilk girdiğimde dev bir fotoğraf üzerinde durduğumu bile anlamadım, zeminin yeşil desen olduğunu düşündüm. Yol boyunca sürdüğümüz yollar, yeşil denizi bağlayan kahverengi izlerdi; Kıyılarında dururken peyzajın büyük bir bölümünü oluşturmuş gibi görünen göller, şimdi ağaçların krallığındaki önemsiz su birikintileri gibi görünüyordu. Ormanlar beni gerçekten heyecanlandıran şey, özellikle de ormanlık dağlar, muhtemelen bunlar İngiltere’de olmadığı için. Hokkaido'nun bol miktarda bakir orman, her zaman yeşil ve yaprak döken ağaçlardan oluşan bir melanj vardır. Son ziyaretimiz sırasında, tüylü alpin kozalakları ve kahverengi ve yeşil rochchach testi gibi rasgele desenlerde karıştırılmış odunsu iskeletlerin kombinasyonu çıplaktı.
Bununla birlikte, yazı gelince, yapraksız yaylar da artık tatlı yeşile dönecek ve yıl sonra kısa, ateşli (ve çok fotoğrafı çekilen) bir sonbahar gösterimi gösterecektir. Hokkaido'yu en zengin yeşillik bakımından görmeyi sevmeme rağmen, ilkbaharda gelmek, adanın sessiz olduğu anlamına geliyordu ve sık sık kendimiz için çarpıcı dağ yollarını bulduk, Tokyo ve Kyoto'dan sıkıştı. yeşillik peepers (sakura arayışı - kiraz çiçeği). Hokkaido'yu yaz aylarında görmek için henüz çok erken olmasına rağmen, Japonya'nın ana adası olan Honshu'da dağ ormanlarını tam açarak gördük. Hokkaido'ya ve Hokkaido'dan yaptığımız yolculuklar Honshu’nun merkezi dağ omurgasını takip etti ve Tokyo’ya geri dönüş bacağı mevsimlerden geçti. Birkaç gün boyunca, durgun kışlı Hokkadio'yu geride bıraktık, kiraz çiçeği bandından (şimdi bıraktığımızdan çok daha kuzeyde) geçtik ve enlemleri yaza indirdik.
Dışarıya doğru giden yolculuğumuzda, Tokyo'nun kuzeyindeki ilk çağrı limanımız, üç hafta sonra geri döndüğümüz için çok sevdiğimiz Nikko milli parkıydı. İkinci kez Nikko'ya yükseldiğimizde, üç hafta önce çıplak olan ağaçlar, dağlık bir eğimli eğreltiotu halının halısı, şimdi yeşil yaz yapraklarıyla kalınlaşmıştı. Benzer şekilde, ilk kez tur olan yolun çoğu boştu, sadece birkaç hardcore bisikletçi ile paylaşıldı, şimdi otomobillerle doluydu.
koruma
Nikko daha güneyde, yürüyüş için Hokkaido'dan daha elverişliydi ve ilk ziyaretimizde Takayama-san ve çevredeki Senjo-ga-hara ovaları ile zengin bir çayır ve bataklık ekosistemi olan, sürünen yaratıklarla dolu canlı bir ekosistem vardı. ve birdsong. Bu alanda alınan koruma önlemlerinin bazılarını görmek gerçekten harikaydı - en popüler çayırlara dikilen tahta kaldırımlar ve belirli bölgelerdeki geyik sayılarını kontrol eden, ancak diğer hayvanların geçmesine izin veren tek yönlü kapılı özel çit.
Bunlar, geyik popülasyonunun kontrolsüz bir şekilde büyümesinin, bölgenin florasını olumsuz yönde etkilediği ve kademeli olarak çayırları çöle çevirdiği için kuruldu. Nikko'da bu problem, bölgenin ödüllü kır çiçekleri üzerinde gözle görülür etkisi nedeniyle erken fark edildi, ancak İngiltere, yüzyıllardır aynı sorundan muzdarip, eski ağaçların yerini alamayan yeni ağaçlar, kısmen yüzyıllarca ortaya çıktı. Koyun ve geyikler yeni fidanlarda nibbling.
Nikko'da ve diğer ulusal parklarda devam eden ciddi koruma çalışmalarına dair kanıtlar olsa da, Japonya'nın kalkınma veya ormansızlaşma nedeniyle hiç şüphesiz olduğunu öne sürmek yanlış olur. Kayıp Japonya, tarihsel olarak durumun çok zayıf olduğunu gösteriyor:
“Bol miktarda“ yağmur ormanı ”bitki örtüsü, volkanik dağlar ve doğal bitki örtüsünün zarif yaprağı ile Japonya, belki de dünyanın en güzel ülkelerinden biriydi. Takip eden yirmi yıl boyunca ülkenin doğal ortamı tamamen değişti. Eski ormanlar, düzgün sedir ağacı sıraları ile günlüğe kaydedilir ve dikilir ve bu sedir bahçeleri içinde ölümcül sessizliğe sahiptir. Bitkilerin ve hayvanların yaşayan, nefes alan varlıklarının algılanamadığı çöller haline geldi. ”
Bu 90'lı yılların başında yazılmıştır. Japon hükümetinin Çevre Bakanlığı’nın (ingilizce) web sitesine bakıldığında, Japonya’daki yaban hayatı koruma konusundaki son özel raporlarının 1997’de yayımlandığı anlaşılmaktadır. Ancak, 2017’nin yıllık raporunda “biyolojik çeşitlilik ve çevre hizmetleri” ile ilgili bir bölüm yer almamaktadır. Ormansızlaşmanın biyoçeşitlilik üzerindeki zararlı etkilerini her gerçek ayrıntıda ele alan konular, ulusal parklardaki “doğanın” korunmasının ekonomik amaçlar için önemli olduğunu kabul etmekte ve milli park alanlarını korumak ve turizm endüstrilerini desteklemek için bir plan ortaya koymaktadır. Bu kesinlikle yeni ve parlak yeni ziyaretçi merkezlerinden aldığım izlenimine uyuyor ve milli parkların, en azından göreceli olarak zengin bir ekosistemin kalan son cepleri olsalar bile, daha düşünceli bir koruma düzenlemesine tabi tutulduğunu öne sürüyor. Son zamanlarda ulusun çoğunu kapsıyordu.
Buna rağmen, ciddi kayıtlar kesinlikle bazı milli parkların içinde ve çevresinde gerçekleşmektedir. Hakodate'da, bahçede ve kamyonlarda sevkıyat bekleyen kazık ve sandık yığınlarını gördüm ve Nikko'da, geyikleri önleyici fidan koruma teknolojisine sahip çayırlardan uzak olmayan çalışan kamyonları gördüm. Bu çalışma nerede ve ne şekilde yapılırsa yapılsın, yalnızca ağaç sayısını korumakla kalmayıp, aynı zamanda ilgili ekosistemleri korumak için önlemler alındığı gibi sorumlu bir şekilde yapıldığını da umarız; aksi takdirde ülke en büyük varlıklarından birine zarar verebilir. bundan da öte.
parkta bir yürüyüş
Nikko Milli Parkı, 2500 metre ve 1300 metre zirveye sahip, görkemli volkan Nantai-san (Nantai Dağı) ile hakimdir ve kış mevsimi olmadan yılın bu zamanında gerçekçi bir şekilde deneyimleyebileceğimiz en ciddi gün yürüyüşü gibi görünüyordu. ekipmanı. İlk ziyaretimizde resmen kapatıldı, ancak Rusya'ya gitmemizden birkaç gün önce açıldı. Japonya'da geçirdiğimiz zamanı bitirmenin ve ayrılış uçuşumuzu yapmak için gereken lojistik akrobasi değerine değecek harika bir yol olacağına karar verdik. Görkemli bir gün olduğu ortaya çıktı ve Nikko Tokyo'dan Shinkansen (hızlı tren) tarafından erişilebilir olduğu için birçok Japon yürüyüşçü de orada sezonun başlangıcını kutluyor.
Fuji-san gibi, Nantai-san da Japon şintoizminde kutsal bir dağ olarak görülüyor. Wikipedia'ya göre, Nantai adı “insanın bedeni” anlamına gelir - düşkün şekline ve çevresindeki pirinç tarlalarına su ve doğurganlık sağlamanın bir referansı olduğu düşünülür. Tabandaki bir manastır ücretleri topluyor ve bu manastırın, manastırın tapınağındaki manevi haraç ödeme yolunda geçmeden önce gürcelerin ve fiyonkların tekeli ritüeliyle ödeme yapmasının akıllıca olduğu da açıkça görülüyor. Dik bir tırmanış, sadece dört buçuk kilometre yatay mesafeden 1300 metre yükseliş. Wooodland'ın içinden geçen yumuşak bir toprak izi, hızlı bir şekilde büyük köklü basamakların merdiveni haline gelir ve zammın ikinci yarısı, adil bir miktar karıştırmaya ihtiyaç duyan kayalar ve gevşek kayşatın bir kombinasyonuydu. Ağaç çizgisinden çıktıkça, ayak altındaki kaya kırmızı volkanik pomzaya dönüşerek buz ve kar lekeleriyle değişti ve Chuzenji-ko (Chuzenji gölü) manzarası altında, bir kilometreden fazla ödüllendirildik.
Zirve, etkileyici bir heykel ve sıra dışı bir kılıç heykeli içeren bir türbe ile taçlandırılmıştır. Bu insan yapımı özelliklerin varlığı, dağın daha az vahşi ve bozulmamış hissetmesine neden olabilir, ancak bunlar aslında Şintoizm’in şerefine ve doğaya saygı duyduğunun bir ifadesidir. Kayıp Japonya'dan, geleneksel Şintoizmde doğal dünyadan ve özellikle ormanlardan ve dağlardan ikinci kez alıntı yapmak için, ya da en azından “tanrıların yaşadığı mutlak görünen kutsal bir alan” olarak kabul edildi. Buna bakıldığında, Japonya’nın milli parklarının çevre bakanlığı tarafından ekonomik değerleri açısından değerlendirilmeleri, aynı zamanda kültürel ve manevi varlıklar olarak değerlendirilmeleri utanç verici görünüyor.
volkanik faaliyet
Japonya'da gördüğümüz dağların birçoğu gibi, Nantai-san da volkanik koninin kusursuz bir biçimine sahip. Yaklaşık 7000 yıl önce patlak vermiş olduğu düşünülen “aktif” bir volkan olarak kabul edilir. Karşılaştığımız zaman, Van yolculuğumuzun başlangıcında Hakone bölgesindeki Owakudani vadisini dolaşmaya çalıştık, ancak dağlık bölgeden yayılan büyük miktarda kükürt ve diğer zehirli gazlar nedeniyle parkurları kapalı bulduk ve buradaki son patlama oldu. 3000 yıl önce. Hepsinin en tehditlisi, ülkenin diğer ucunda yer alan Sakurajima, kalabalık yağmur ormanları Kagoshima adasının yanındaki bir girişin içine sokuldu - en son 100 yıl önce ciddi bir patlama yaşadı ve jeologlar (tesadüfen Bristol Üniversitesi'nden kendi mezuniyet okulumdan) önümüzdeki 30 yıl içinde başka bir tane olabilir.
Owakudani vadisinde durup, dağın üstündeki volkanik duman serisinin tüylerini izleyerek, Tokyo'nun kentsel yayılımının kenarına sadece 40 km uzaklıkta, Japonya'nın jeolojik mirasını ve bunun bir gün orada yaşayan insanlar için ne anlama geldiğini hatırlattık. .
Aslında bu blog yazısı için biraz yürekli, volkanik temalı bir son yazmıştım, ancak son birkaç gün içinde Guatemala'da ölümcül sonuçları hala devam eden volkanik bir patlama yaşandı. Bunun yerine bu fırsatı, bu haberi duymaya verdiğim tepkiyi düşünmek yerine tercih ederim. İlk düşüncem “Japonya olabilirdi” idi, hemen kendi önyargımı açığa çıkardı - ziyaret ettiğim yerlere olan önyargısını, kesinlikle, ama aynı zamanda muhtemelen gelişmiş ülkeler de önyargısını. Bence bu tür varsayılan varsayımları tanıma girişimleri sadece iyi bir şey olabilir. Guatemala'daki durumdan etkilenenleri desteklemek için para toplama girişimlerinin bir listesi burada bulunmaktadır.