İşte bu son örneklerden biri. Daha yakın zamanlarda, özellikle dünya ve Avrupa, birçok modern tarihçinin Avrupa'nın İkinci Dünya Savaşı'na ilk adımı olarak adlandırdığı bir olay olan, genellikle Münih Anlaşması olarak da adlandırılan, 1938 Münih Anlaşmasının imzalanmasının bir başka yıldönümünü hatırladı. Ve bu ilk ve bu arada çok başarılı adım, Alman Reich Şansölyesi Adolf Hitler'e, faşist İtalya'nın tam desteği ve denizaşırı ABD'nin zımni rızasıyla Batı Avrupa'nın önde gelen demokrasilerini - Büyük Britanya ve Fransa'yı oluşturmada doğrudan yardım edildi. Görünüşe göre bu nedenle, olası uluslararası dikkati Batı demokrasilerinin tüm bunlarda utanç verici rolünden uzaklaştırmak için, İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden hemen sonra, Almanya'nın Polonya'ya saldırdığı gün - 1 Eylül 1939, batıda resmi başlangıcı olarak ilan edildi. Ve Sovyet tarih yazımı, benim için çok açık olmayan nedenlerle, bu tarihi bu sıfatla tanıdı ve destekledi.
İyi yönelimli olmayanlar için şunu hatırlatayım: 30 Eylül 1938 tarihli "Münih Anlaşması" na göre, önde gelen dört Avrupa gücünün temsilcileri - İtalyan hükümeti başkanı ve faşist parti Benito Mussolini'nin lideri Alman Şansölyesi Adolf Hitler, ayrıca Fransa ve İngiltere Başbakanları Edouard Daladier ve Neville Chamberlain - Almanya'nın taleplerini yerine getirmenin ve sadece ikincisini almanın ve daha az olmamakla birlikte, başka bir Avrupa demokratik devletinin - Çekoslovakya'nın topraklarının oldukça büyük bir kısmına aktarmanın gerekli olduğuna karar verdi. Bu bölge, daha sonra etnik Almanların ezici çoğunluğunun yaşadığı, sözde "Sudetenland" idi. Buna ek olarak, bu anlaşmaya göre, diğer komşuları Polonya ve Macaristan'ın bazı toprak talepleri de çok daha küçük bir ciltte de olsa Çekoslovakya topraklarından karşılanacaktı. Dahası, olay yerinde bulunan Çekoslovakya temsilcilerinin müzakerelere girmesine izin verilmedi, sadece sonucun en sonunda duyuruldu, bu artık herhangi bir tartışmaya konu değildi. İşte böyle bir demokrasi. Nedense Batılı liderler, Çekoslovakya'yı Hitler'e "besleyerek" savaş tehdidini kendilerinden saptıracaklarından emindiler. Bundan sonra ne olduğunu hepimiz biliyoruz - yakında başlayan ve bu nedenle hızla bir dünya savaşına dönüşen savaş ... Ama tüm bunlar sadece bir "madalyonun yüzü", dahası, iyi biliniyor ve başka, daha az reklamı yapılan ama kesinlikle daha az önemli olmayan başka bir şey var, bu konuda biraz Daha ileri.
Kendi başına, "Münih Anlaşması" zaten bir "şehir konuşması" haline geldi ve yıllarca her zamanki gibi çeşitli propaganda ve işe alımlar için kullandı. siyasi noktalar ve benzerleri, bu tarihi gerçeği o yere hatırlatır ve çeşitli nedenlerle çok fazla değildir. Bildiğim bu türden son neden, 2014 yılında Ukrayna'da yaşanan ve ardından Kırım yarımadasının Rusya Federasyonu'na geçişi oldu. İlk defa, Kırım'daki olayların Sudetenland'ın ele geçirilmesiyle karşılaştırılması ve bu bağlamda Rusya Devlet Başkanı V.V. Putin, sırasıyla, Hitler'le birlikte, yalnızca miras kalan prenslik unvanı ve hatırı sayılır serveti sayesinde siyasete giren Mason locasının bir üyesi ve Avusturyalı bir prens olan Çek politikacı Karl Schwarzenberg'in ağzından duydum. Ne yazık ki, ona büyük atalarından başka bir şey aktarılmadı, çünkü Avrupa ve Çek siyasetine yönelik aptalca ve utanç verici ifadelerin yanı sıra, bu vatandaş henüz başka bir şey getirmedi. Dahası, bu fikir Batı basını ve Schwarzenberg gibi diğer şahsiyetler tarafından çoktan benimsendi. Ve Meydan'ın kendisinde, bazıları kenara çekilmedi. Herkes, özellikle ilk başta, Ukrayna'ya sempati duyuyor gibi görünürken, aynı zamanda, Putin Putler'ı kamuya açıkladılar ve hatta ilgili karikatürleri yayınladılar (ki bu benim bakış açıma göre, devlet başkanına bir hakarettir, ancak ne Avrupa'da ne de Rusya'da ilgili yetkililerden hiçbir tepki gelmedi), ve sonra Sudeten paralelleri Donbass'a yansıtılmaya başladı ve buna göre Rusya, Avrupa'nın geri kalanını korkutmak için - yani, savunmasız Doğu Avrupa ülkelerinin kötü Rus saldırganları tarafından ele geçirilmesinin başladığını söylüyorlar. (Ve sonra, görüyorsunuz, Batılı olanlar ...) Her şey, Hitler Almanyasının onlara karşı ne kadar aşağılık ve suçlu davrandığı ile tamamen aynı görünüyor ... Bir dakika! Kendini savun! Yüce Amerika ve NATO’yu yardım için arayın!
Deliryum, elbette aksini söyleyemezsiniz. Fakat aynı zamanda benim tarafımdan saygı duyulmayan Çek-Avusturya prens-mason Schwarzenberg, 2014'te Kırım'da ve genel olarak Ukrayna'da gelişen durumu 1938 Sudeten krizi olaylarıyla karşılaştırarak gerçeğe ne kadar yakın olduğunu bile anlamadı. Gerçek, diğer taraftan çok yakındır - o zamanki kriz durumunun ortaya çıkmasının ana kök nedenlerinden biri. Kendi ülkesinin tarihini gerçekten bilmiyor. Ve bu nedenle, ne kendisi ne de ona bunu verenler ve devam edenler, bundan uygun ve yeterli sonuçlar çıkaramazlar. Tüm olayı düşünmeden yine bağlamından bir parça çıkardılar. Ve burada paralellikler var. Ve bir şeyden kaçınmak için onlardan sonuçlar erken çıkarılabilirdi. Ve her şeyden önce Ukrayna için olayların en kötü şekilde gelişmesini önlemek hala mümkün. Sadece bir kompleksteki her şeyi - ve 2014'te ve sonrasında olanları, ama aslında 1991'den beri çok daha erken olanları ve 1938'de yüzeye dökülen, ancak tam olarak yüz yıl önce, 1918'de başlayanları düşünmeniz gerekiyor.
Avrupa haritasında Birinci Dünya Savaşı başlamadan önce, çok büyük (Avrupa standartlarına göre) ve çok uluslu bir devlet vardı - Avusturya-Macaristan İmparatorluğu. Avusturyalı kısmı, bugünkü biçimiyle Avusturya'nın yanı sıra Kuzey İtalya, Çek Cumhuriyeti, Moravya, Slovakya, Silezya, Polonya'nın bir bölümü ve bugün kaba bir sözle anılan Galiçya (veya Galiçya) dahil modern Ukrayna'nın bir bölümünü içeriyordu ve ayrıca bir şey falan da var. -başka neresi. Habsburgların Avusturya monarşik ailesi köken olarak etnik olarak Alman idi, bu nedenle imparatorluktaki ana devlet dili Almanca idi. Hükümdarın yönetimi altında, Avusturya'nın çeşitli milletlerden temsilcilerden oluşan bir parlamentosu da vardı ve XNUMX. yüzyılın ortalarından itibaren, ulusal, çoğunlukla Slav dilleri eyaletlerde resmi kullanıma sunuldu. Bu nedenle, ülke vatandaşları, kendi dillerinin mevcudiyetinde, ulusal Almancaya da sahip olmuş, zorunlu askerlik üzerine aynı Avusturya ordusunda görev yapmış, Avusturya İmparatorluğu'nun tamamında tamamen özgürce çalışabilmekte ve eğitim alabilmekteydi ve tekil eyaletler arasındaki sınırlar, prensip olarak, tek bir eyalet içinde tamamen nominaldi.
Farklı etnik grupların yaşadığı bölgeleri içeren diğer devletlerde olduğu gibi, o zamanın Habsburg Avusturya'sında da çeşitli milliyetçi hareketler vardı, ancak ülkenin güçlü ve birleşik bir hükümeti çerçevesinde özel bir önemi yoktu ve belirli halkların ulusal çıkarları ülke parlamentosunda temsil edildi. milletvekilleri. Uzun bir süre boyunca (aslında, birkaç yüzyıl) bir devlet içinde birkaç halkın bu tür bir arada varoluşu ve nüfusun doğal göçü, illerin orijinal sınırları, o zamanki Avusturya topraklarındaki insanların ulusal ve dilsel ilkelere göre gerçek dağılımına karşılık gelmeyi çoktan bıraktı. Ancak bir ülke çerçevesinde, hiç kimse buna doğal olarak dikkat etmedi ve bu genel olarak oldukça anlaşılabilir bir durumdu: eyalette, iç coğrafi haritadaki faydasız ve aslında hiçbir şeyi değiştirmeyen çizgilerden daha acil sorunlar vardı. Yani, eğer monarşinin kendisi içinde bu veya belirli bir bölgenin o parçası bir veya başka bir konuya aitse, bu bölgelerin sakinleri için esasen hiçbir şey değişmedi - bunlar, sonradan gelen tüm hak ve yükümlülüklere sahip Avusturya tebası olarak kaldılar, memurlar ve ordu yeterli olmalıdır. resmi devlet Alman dilini konuşur, diğer herkes için zorunlu bir programın parçası olarak okullarda okutulmasına rağmen, esasen kullanım için gönüllü oldu.
Bu durum eski Sovyetler Birliği vatandaşlarına bir şey hatırlatıyor mu?
Dahası, bildiğiniz gibi, 1914'te, Almanya ile ittifak halinde, Avusturya-Macaristan monarşisi, aynı Almanya ile birlikte, dört yıl sonra çatışmanın sonunda kaybeden tarafta olduğu Birinci Dünya Savaşı'na girdi. Her iki devlet için de yenilginin sonuçları ölümcül oldu: Almanya askeri açıdan tamamen yenilgiye uğratıldı, siyasi ve ekonomik olarak harabeye döndü ve kazananların baskısı altında imzalanan Versailles Barış Antlaşması aslında onu büyük Avrupalı güçlerin sayısından sildi ve aynı zamanda onu da empoze etti. kazanan ülkelere devasa parasal katkılar; Avusturya-Macaristan'da, kaybedilen savaşın arka planına karşı, monarşi düştü, imparatorlukta yaşayan tüm Alman olmayan halkların hemen reddedilmeye başladığı, onları askeri bir maceraya sürükleyen bir zamanlar büyük imparatorlarının bazı aceleci kararlarını ödemek istemeyenler. Çokuluslu devletin genel çöküşünün ve merkezi gücünün tüm yapılarının bu arka planına karşı, doğal olarak, gerçek amacı, ulusal kendi kaderini tayin sloganları altında, parçalanan imparatorluktan kendi parçalarını kapmak olan çeşitli figürler, tüm ihtişamıyla sahneye çıktılar. an artık mümkün değil. Ve sonra eğlence başladı. Ülkenin bölüneceği zaten belliydi, ama önce az çok meşru bir şeye dayanarak bölünmesi gerekiyordu; ikincisi, dünya toplumu da bu bölünmeyi kabul etmelidir; ve üçüncüsü, eski monarşinin topraklarında olası kaostan kaçınmak için, bölünmenin mümkün olduğu kadar çabuk yapılması gerekiyordu. O sırada parçalanmış başka bir imparatorluğun topraklarında neler olup bittiğini görmek - Rus imparatorluğu, o zamanki uluslararası toplumun temsilcileri ya da daha doğrusu sadece Büyük Savaşın galip ülkeleri, aynı zamanda bir sonraki bu tür kanlı katliamın burunlarının dibinde ortaya çıkmamasına da büyük özen gösterdi - tam da Avrupa'nın merkezi.
Bu nedenle, Avusturya İmparatorluğu'nun hem ülke içinde hem de dışında tüm oyuncular için bölünmesine yönelik tek hızlı ve az çok meşru çözüm, bölünmeyi tam olarak o sırada var olan eyaletlerin resmi iç devlet sınırları boyunca gördü. Ancak, daha önce söylendiği gibi, o zamanlar artık ulusal etnik grupların yeryüzündeki gerçek yerleşimine hiçbir şekilde karşılık gelmiyorlardı. Dahası, Avusturya-Macaristan ulusal vilayetlerinin bölgelerinin çoğunda, devlet oluşturan halklar şu ya da bu şekilde yaşadılar - Almanlar ve Macarlar. Modern Çek Cumhuriyeti'nin yaklaşık üçte biri, sözde "Sudetes" gibi bu bölgelerin bazılarında, Alman nüfusu ezici çoğunluktu. Ancak yine de, Dünya Savaşı'nda hem suçlu hem de kaybeden olarak görülenlerin Almanlar ve Macarlar olması nedeniyle, hiç kimse onların iddialarını ve Avusturyalı Almanların bir zamanlar güçlü olan Almanya'dan yardım arama ve hatta sözde birleştirme girişimlerini özellikle dinlemeyecek. Avusturya Alman toprakları, bu çok "uluslararası topluluğun" yasaklanmasının bir sonucu olarak başarıyla taçlandırılmadı. O zamanlar Almanya, yurttaşlar için aracılık edecek bir konumda olmaktan çok uzaktı - kendisi, iç çöküş, kaos ve devrimci bir durumla tehdit edildi. Böylelikle, Habsburg Avusturya hâlâ iç eyaletlerinin eski sınırları boyunca pratik olarak bölünmüş durumdaydı. Bu şekilde ortaya çıkan yeni devletlerden biri, ilk cumhurbaşkanı kendisini Avusturya parlamentosunun son derece milliyetçi eski milletvekili Tomas Garik Masaryk olarak kabul eden Çekoslovak Cumhuriyeti idi.
Tüm bu bölünme sonucunda zaten Çekoslovak topraklarında bulunan ne Macarlar ne de Avusturyalı Almanlar, üç buçuk milyondan fazla insan bu duruma katlanmak istemediler. Bu nedenle, varoluşunun başlangıcından itibaren, Başkan Masaryk önderliğinde yeni cumhuriyet ve Avusturya ordusunun Çek birliklerinin kalıntılarından yeni oluşturduğu silahlı kuvvetler, Çekoslovak makamlarına itaat etmek istemeyen ve kendi bağımsız cumhuriyetlerini kurmaya çalışan Sudeten Almanları ile hem kendi topraklarında askeri çatışmalara girdi hem de savaşın esas olarak Subcarpathian Rus için olduğu komşu Macaristan ile (bunlar Ukrayna'nın modern Transcarpathian bölgeleridir). Batı'nın tam manevi ve maddi desteği ve Almanya'dan yardım alınmaması nedeniyle, 1919'un sonunda, inatçı Sudeten Almanları, askeri güçle Çekoslovakya vatandaşı olmaya zorlandı ve Transcarpathia, yeni kurulan Çek ve Slovak devletinin bir parçası oldu. T.G. Çok tanınmış olmayan bir Avusturyalı milletvekilinden yeni devletin başkanı olan Masaryk, aniden şovenizmi sınırlayan güçlü Slav yanlısı eğilimler keşfetti. Ne Almanlar ne de Macarlar, itaatsizliklerini ve muhtemelen imparatorluğun "ana" halklarının eski konumunu affetti ve onları aslında "ikinci sınıf" ın yeni devlet vatandaşları haline getirdi. Ülke genelinde, Çek / Slovak dili sırayla ve tüm resmi müzakereleri ve belgeleri yürütmenin zorunlu olduğu herhangi bir geçiş dönemi olmaksızın tanıtıldı. Ve o anda cumhuriyet nüfusunun üçte birinden fazlasının bu dilleri tamamen nesnel nedenlerle konuşmadığı ve bu insanların istemediği için değil, hiç kimse dikkat etmedi. Etnik Alman nüfusu olan tüm bölgelerde, polis, gümrük, sınır muhafızları, demiryolları personeli, postaneler, noterler, mahkemeler vb. Dahil olmak üzere tüm memurlar. Çek veya Slovak personel ile değiştirildi. Ve yerel halk onlarla aynı fikirde olamazsa, bu kendi sorunuydu, yetkililere karşı itaatsizlik sert bir şekilde cezalandırıldı, gösteriler de dahil olmak üzere sivil protestoların veya itaatsizliğin herhangi bir tezahürü, birliklerin gücüyle bastırıldı. Ülkede Almanca radyo yayını kaldırıldı, Almanca basının tirajı sınırlıydı ve dar bölgeseldi.
Pratik olarak, "Alman" bölgelerindeki tüm büyük hükümet sözleşmeleri, sözde "iç" den, yani Çek topraklarından firmalar tarafından alındı (Alman nüfusu esas olarak büyük şehirlerde ve ülkenin çevresi boyunca Avusturya ve Almanya sınırları boyunca yaşıyordu). Sonuç, Sudetenland'da çok yüksek bir işsizlik oranı ve bunun doğal bir sonucu olarak, yerel halk arasında artan yoksullaşma ve hoşnutsuzluk oldu. Ve bu, Almanca konuşulan topraklarda hem tarım, endüstri, zanaat ve madencilik endüstrisinin bu yerlerde genişleyen teknoloji ve gelişme seviyesinin genel olarak ulusal ortalamanın çok üzerinde olduğu ve nüfusun ezici bir şekilde eğitildiği ve çok iyi eğitilmiş. Dahası, Çekoslovakya'nın Slav olmayan halkları, hakları bu şekilde kesilerek, ordudaki erkeklerin zorunlu hizmeti de dahil olmak üzere sivil görevleri yerine getirmek zorunda kaldılar. Ancak o zamanki Çekoslovak yetkililer ve tüm şovenizmleri ve Alman ve Macar vatandaşlarına karşı açık olumsuz tavırlarıyla, ulusal azınlıkların anadillerinde kitapların, tiyatro gösterilerinin veya okul eğitiminin yasaklanmasına hala gelmediler (modern Ukrayna yetkililerinin herhangi bir yeterliliğini yitirmiş olanlarının aksine ). Sudeten-Alman partileri de cumhuriyet parlamentosunda elbette Çek dilinde iletişime konu olarak temsil ediliyordu, ancak temsil ettikleri kişilerin yaşam koşullarını iyileştirmeye yönelik çeşitli girişimleri, bir kural olarak, parlamento çoğunluğu ve ülke yetkilileri arasında anlayışla uyuşmadı.
Böylece, aslında, oldukça küçük ve en güçlü Avrupa ulusundan çok uzak bir ülke, kendisini nominal olarak kendi topraklarında bulan kıtadaki en gelişmiş, güçlü ve bağımsız uluslardan birinin sayısız temsilcisini zorla kendi bünyesine entegre etmeye karar verdi. Ve bu çok büyük bir hataydı. Çekoslovak Cumhuriyeti'nin varlığının sonraki yirmi yılı boyunca, ilişkiler doğal olarak "alıştı", Sudetenland'daki insanlar yeni gerçekliğe alıştılar, Çek dilini öğrenmeye başladılar vb. Her ne kadar etraflarındaki ve onlar için gerçek daha iyiye doğru değişmemiş olsa da. Ancak 30'lu yılların başında, çok uzak olmayan sınırın hemen burnunun dibinde, Almanya yeniden kelimenin tam anlamıyla "küllerden yükselmeye" başladı ve memlekette ezilen Sudeten Almanları yeniden gözlerini bu şekilde ve yenilenmiş bir umutla çevirdiler. Alman sivil radyo vericileri, Çek sınırlarının yeterince ötesinde özgürce "işlerini bitirdi" ve "büyük Anavatan'dan gelen" basın da Sudetenland'da büyük talep görüyordu. Sınır bölgelerinden gelen “Çek Almanları” kısa süre sonra Almanya'da çalışma hakkını aldı ve yerel Sudeten-Alman İşçi Partisi, komşu devlette iktidara gelen NSDAP'den güçlü destek almaya başladı. Ayrıca, otuzlu yılların ikinci yarısından itibaren büyük Alman sanayi yatırımları Sudetenland'a gitti. Yani, (o sırada tüm ülke nüfusunun yaklaşık dörtte birini oluşturan) "ev" tarafından basitçe ezilen etnik azınlık, komşu devletten ülkelerinde eksik olan her şeyi etnik olarak kendilerine yakın almaya başladı. Ancak o dönemin kısa görüşlü ve kendine güvenen Çek siyasi liderliği, zaten olgunlaşmakta olan "Alman" sorununu yeterli yollarla çözmeye çalışmak yerine, yalnızca kısıtlayıcı ve zorlayıcı baskıyı artırmaya başladı. 30'ların ikinci yarısında, Sudetenland'daki göstericilere karşı ordu zırhlı araçlarının kullanıldığı vakalar bile kaydedildi. Ve yurt dışından zaten aktif olarak desteklenen Almanların tepkisi uzun sürmedi - yerel aktivistler ile Çek düzen birimleri arasındaki ilk silahlı çatışmalar ortaya çıktı. Sudetenland'ın Çekoslovakya'dan ayrılması için çağrılar açıkça dile getirildi. Ve sonra zaten iyi bilinen bir şema vardı: yurttaşlarının işkencelerine kayıtsız olmayan "ağabeyler" uluslararası arenada onların yanında olmaya karar verdiler. Sonuç 1938'de Münih oldu.
Şimdi modernitemize ve Sovyet sonrası alanın aynı "tırmığına" bakalım. SSCB'nin Soğuk Savaş'ı kaybedip kaybetmediği tartışılabilir. Farklı görüşler var. Ancak 1991'de ülkeye olanlara bakılırsa, görünüşe göre kayıp - böyle bir sonuca zafer demek son derece zordur. Rejim düştü. Ve yine çok uluslu ülkenin olabildiğince çabuk bölünmesi gerekiyordu. Ve yine, tüm bu sürecin dümeninde, dışarıdaki ve ülke içindeki Batılı "ortaklarımız" vardı; o zamanlar hedefleri kesinlikle eski Sovyetler Birliği halklarının refahından başka bir şey değildi. Ve yine, ülkenin iç haritasındaki daha önce anlamsız olan nominal çizgiler, birdenbire eyalet sınırlarına dönüştü, çoğu zaman hem gerçek anlamda bireysel aileleri veya yerleşimleri hem de bütün ulusları eşit olarak bölmekten uzaktı. Ve maalesef kimse bu dizelerin tarihini ve nedenini gerçekten hatırlamadı. Ve son zamanlarda, ortak devletin yüksek rütbeli liderleri birdenbire, tabii ki, yine yurtdışından aktif destek olmadan, yalnızca ulusal çıkarlarıyla keskin bir şekilde ilgilenmeye başladılar. Ve yine, daha önce tarif edilen durumda olduğu gibi, bu yeni kurulan devletlerde en çok bölünmüş ve haklarından mahrum bırakılmış olan, devlet kuran insanlar ve devasa bir gücün yakın zamanda tek resmi dilinin taşıyıcısı olan Ruslar ve kendilerini böyle görenlerdi. Devasa birliğe (ve bir zamanlar Rus İmparatorluğu'na) dağılmış olan, aniden kendilerini beklenmedik bir şekilde bazı yeni oluşmuş devletlerde en büyük "ulusal azınlıklar" konumunda bulanlar, nadir istisnalar dışında, en başından bir şey için bir şeyler istiyormuş gibi görünen Ruslardı. daha sonra yakın zamana kadar kardeş halk olarak anılanlardan intikam alın. Bazı yerlerde, büyük miktarda kan dökülen olaylara bile geldi. Ve Rusya Ana, bu çok kritik anda, tüm bunlardan öylesine zayıflamıştı ve aktif olarak şişirilmiş (hepsi aynı yerden, yurtdışından) iç çelişkiler ve çatışmalarla parçalanmıştı, geride bırakılan yurttaşlarına hiçbir gerçek yardım sağlayamadı. ...
Tüm bunlar zaten bir yerlerde olmuş gibi mi görünüyor? Evet bencede. Devam et. Neyse ki, Sovyet sonrası devletlerin çoğunda, yani SSCB'nin eski cumhuriyetlerinde, ortak tarihin önemine ilişkin sağduyu ve anlayış gücü ve daha fazla ortak gelişme beklentileri, edinilen bağımsızlıktan gelen ilk coşkudan kısa bir süre sonra milliyetçiliğin çılgınca tezahürlerine üstün geldi. Ayrıca, çok geçmeden, birkaç farklı halkın birbiriyle iletişim kurabileceği bir bağlantı diline sahip olmanın ne kadar önemli olduğu anlaşıldı - bu durumda, tarihsel olarak, Rusça bu dil haline geldi. Ancak bu aydınlanma her yerde olmadı. Baltık cumhuriyetleri ve öyle görünüyor ki, bize çok yakın olan Ukrayna, tek uluslu devletler inşa etme kaygan yolunu izlemeye karar verdi. Ve içlerinde, yeni yetkililerin planına göre, kendi özgür iradeleri olmayan ulusal azınlıklar, isteseler de istemeseler de, yeni devlet kuran ulusa tam entegrasyon sürecinden geçmek zorunda kaldılar. Bu ülkelerdeki tarih, görünüşe göre zayıf bir şekilde çalışılmış ve deneyim, örneğin Avusturya-Macaristan'ın çöküşü onlara hiçbir şey öğretmemişti. Ve yine, en büyük ve en güçlü olmayan Avrupa ülkelerinden çok uzaktaki bazı ülkeler kendi topraklarında zorla entegrasyonu denemeye karar verdiler, ancak bu sefer genel olarak dünyadaki en güçlü, yetenekli, savaşa hazır ve bağımsız halklardan biri - Ruslar. Dahası, Rusya ile sınırda. Daha da yüksek bir devlet aptallığı hayal edebiliyor musunuz? Ve birçok düşmanının ve yeminli "ortaklarının" hoşnutsuzluğu ve dehşetine rağmen Rusya'nın kendisi de Sovyetler Birliği'nin çöküşünün yıkıntılarında uzun süre kalmadı. Dünyanın en yaşayabilir milletlerinden biri gücünü bir kez daha herkese kanıtladı ve ülke, dünya liderlerinden biri olarak kaybettiği konumunu yeniden kazanmaya başladı. Yeni Rus devletinin artan gücü, yakın yurtdışındaki yurttaşların kalplerine de yeni bir umut aşıladı. Ama bu "çan" bile bazı komşularımızda tarihsel hafızayı uyandırmadı.
Ve yine, bu ülkelerdeki tüm nüfusun beşte biri ile üçte birini oluşturan Rusça konuşan azınlıkla karşılıklı rahat bir arada yaşayabilmek için kendi topraklarında bazı uygar yollar ve çözümler bulmak yerine, sertleştirici milliyetçi kurallar, açık baskı ve hatta yollarını tuttular. baskı. Ve başka bir Batılı ve "demokratik" askeri bloğa, bu kez ABD'nin tam himayesi altında olan NATO'ya katılarak veya bu bloğa katılmaya çalışarak güvenliklerini ve cezasızlıklarını garanti altına almaya karar verdiler. Ve eğer 2013'ün sonuna kadar hepimiz Rus azınlığın durumunun Baltık ülkelerindeki en kötü durum olduğuna inandıysak, o zaman "Maidan" olaylarından sonra Ukrayna tüm bunları bir anda "aştı" ve büyük bir kısmı Rusça konuşan insanların yaşadığı topraklarının gerçek incisini hemen kaybetti - Kırım yarımadası. Ve başlayan kan dökülmesinin bir sonucu olarak, doğusu da etnik Rusların yaşadığı - şimdiye kadar sadece Donetsk ve Luhansk bölgeleri bu ülkeyi terk etmek için sıraya girdi. Ve sonra aniden birinin aklına bunu 1938'deki Münih kriziyle kıyaslamak geldi! Ve Hitler ile Rusya Devlet Başkanı! Bu gerçekten bir zihin ya da fantezi değil! Ama sonra bu vatandaşların, bu Münih Paktı'ndan önce gelenleri, bunu kiminle sonuçlandırdığını ve daha sonra olanları tarihi belgelerde dikkatlice yeniden okumalarını öneriyorum ... Sonuçta Çekoslovakya, modernin uzak bir analoğu olan "Batı demokrasileri" nin askeri ittifakının bir üyesiydi. O sıralarda Avrupa'da ana üyeleri İngiltere ve Fransa olan NATO, kendi hayali sakinlikleri karşılığında küçük müttefiklerini nazikçe Hitler'e teslim etti. Ve bu "müttefikler" arasında, zaten savunmasız komşusunun bir parçasını sinsice "ısırmayı" unutmayan Polonya da vardı. Ancak Çek Sudetenland'ın Almanya'ya transferinden kısa bir süre sonra, Çekoslovakya'nın geri kalanı, ardından Polonya, Fransa ve Britanya İmparatorluğu ortadan kayboldu ve Avrupa kıyılarındaki İngiliz Adalarının kendileri, Hitler'in birlikleri tarafından ele geçirilmekten yalnızca bir mucize ve önce SSCB'nin savaşa girmesiyle kurtarıldı ve sonra Amerika Birleşik Devletleri.
Tarih, dedikleri gibi, periyodik olarak tekrar eden bir sarmal içinde gelişir. Avusturya'nın savaş sonrası parçalanması, Münih Anlaşması ve müteakip olaylar örneği, bence, geçici zayıflıklarından yararlanarak güçlü ve özgürlüğü seven insanların kötü niyetli ve şiddetli "entegrasyonuna" girmeye çalışanlara ne olduğunu çok iyi gösteriyor. Ve ayrıca buna dışarıdan ve kendi bencil çıkarları için katkıda bulunanlarla.
Önceden öngörerek, bu makaleye dayanarak, bazıları beni modern Rusya'yı ve eylemlerini veya eylemlerini 30'lu ve 40'lı yıllarda Hitler Almanya'sıyla, yani aptallar ve provokatörler için karşılaştırmakla suçlayabilir, açıklıyorum: akıllı olanlar başkalarının hatalarından öğrenir, siz onu kendiniz tercih edersiniz kendi; Bütün bunlar Almanya ve Çekoslovakya ile ilgili değil ve bazen Münih'te imzalanan belgeyle ilgili değil, fizik yasaları gibi her zaman ve her yerde aynı olan uluslararası ve etnikler arası politika ilkeleriyle ilgili. Ve tarihten doğru sonuçlara varmak ve daha önce birinin yaptığı hataları tekrar etmemek için, tıpkı fizik gibi, kapsamlı ve tarafsız bir şekilde çalışılmalıdır. Bağlamdan çıkarıldığında veya özel olarak belirli anlık ilgi alanlarına göre uyarlanmış gerçekler asla doğru sonuçlara götürmez - fizikten bir örnek: bir ağaçtan kafanıza bir elma düşerse, bu, kafatasında elmaları çeken özel bir mıknatıs olduğu anlamına gelmez, ama bu basitçe, her saniye yerçekiminin etkisi altında düşen milyonlarca nesneden birinin önüne geçtiğiniz için. Ancak yine de, görünüşe göre çoğu, bu özel durumda, tam olarak kafa içi elma manyetizması olduğuna hala ikna olmuş durumda. Aksi takdirde, bu insanların bu kadar umutsuz bir cehaletini iyi bilinen tarihsel olaylardan çıkan sonuçlara açıklamak imkansızdır. Veya Rusya'nın Ukrayna'ya yönelik eylemlerinin Hitler Almanyası'nın saldırganlığıyla karşılaştırmasını, meşaleli ve Nazi sembollü insanlar Ukrayna şehirlerinin sokaklarında dolaşırken, Ukrayna silahlı kuvvetleri Alman Waffen-SS sembollerini kullandığında ve bu ülkenin hükümeti kuduz Nazilere sahipken nasıl açıklayabilirsiniz. ? Ve bu tam olarak insanların ve bölgelerin Rusya'ya ve onun koruması altına bırakmaya çalıştığı şey mi? Ve Baltık bölgesi nasıl bir saldırganlıktan korkuyor, SS gazilerinin kampanyalarının da yapıldığı ve Hitler rejimiyle işbirlikçiler artık Ukrayna'da olduğu gibi ulusal kahramanlar olarak görülüyor?
Bu arada, tarihsel sonuçlar, bugünün NATO'su ve aynı Nazi Almanya'sının acınacak deneyimleriyle ilgili başka bir şey var: Bu batı Kuzey Atlantik "savunma" ittifakı, son zamanlarda pratik olarak "kulaktan" giderek daha fazla yenisini saflarına çekiyor olması gerçeğiyle aktif bir şekilde meşgul oldu. üyeler, çoğunlukla tartışmalı askeri değeri olan ülkeler. Bir zamanlar, İkinci Dünya Savaşı sırasında, Almanlar kendi taraflarında tamamen aynı ve hatta çoğu zaman aynı müttefiklere sahipti, ancak cephelerde Almanya ile işler ters gittiğinde, tüm bu müttefiklerin ne olduğunu hatırlamakta fayda var. iyi - bu "müttefikler" en iyi ihtimalle savaşı terk ettiler ve en kötü ihtimalle doğrudan Hitler'in rakiplerinin tarafına geçtiler, ikincisi nihayet düşmanlıklarda inisiyatifi ele geçirdi. Ve bu eski müttefikler tarafından Alman ordusuna karşı yapılan savaşlarda Almanya'nın kendisi tarafından en sık kullanılan, son zamanlarda sağladıkları silahları. Bunun gibi. Ve bugün NATO'daki bazı uzmanlar, yirminci yüzyılın kırklı Alman liderliğinden bir şekilde daha iyi, daha akıllı ve daha başarılı olduklarını düşünüyorlarsa ve cüce "müttefikleri" daha güvenilir ve sadıksa, bu ölümcül olabilecek büyük bir hatadır. olayların belirli gelişimi. Ayrıca, tarihin gösterdiği ve öğrettiği gibi, bazı cücelerin ve çok da büyük olmayan NATO üyelerinin ve / veya müttefiklerinin, bir tür tehlikeye aptalca karışırlarsa, ittifakın tüm ana güçlerinin derhal kendilerini korumak için acele edeceklerine dair umutları büyük bir hatadır. çok daha üstün bir düşmana sahip bir macera. Bir kez daha, Münih Anlaşması'na ve o zamanlar en gelişmiş, en demokratik ve en zayıf ordusu olmayan en küçük Doğu Avrupa ülkesinden uzak olan Çekoslovakya'nın kaderine bir kez daha bakabilirsiniz. Ve bu ülke tam da Batılı ortakları tarafından yönetildiği şekilde ilerliyordu. Herkes bu hikayenin sonunu biliyor, ortakların ve müttefiklerin eylemlerini de.
Umarım sonuç açıktır. Ya da yine hepsi değil mi? ... Bazı insanların hala kafa ve elmanın karşılıklı çekiciliği için umutları var mı? Rusya'yı Hitler Almanyası ile karşılaştırmayı seviyor musunuz? Şey ... Aptallar için dedikleri gibi kanun yazılmaz ... Ama bu durumda bile kitap açın ve tarih okuyun - Rusya Almanya değildir ve Rusların savaş kaybetme alışkanlığı yoktur. Maliyeti ne olursa olsun.
Sonuna kadar okuyan herkese teşekkürler.