Dolayısıyla, Amerikan ön seçimlerinin sıradan bir gözlemcisi bile, görevdeki bir Amerikan başkanının, en azından yakın tarihte, seçimlerin ilk sezonunda herhangi bir zorlukla karşılaşmasının nadir olduğunu anlar.
Yine de anladığım kadarıyla seçimler yapılıyor ve cumhurbaşkanının adaylığını yenilemesi gerekiyor.
2004 cumhuriyetçi ön seçimleri elbette başkan George Bush tarafından kazanıldı. Bu "tek at yarışı" kampanyasının ayrıntıları Wikipedia'da bulunabilir.
Biri dışarıdan birine birkaç şey açıklayabilir mi?
"Bill Wyatt" olarak adlandırılan bir yarışmacı nasıl oluyor da üç ikinci sırayı alabiliyor (Oklahoma'da %10 dahil) ve yine de Wikipedia'da bir girişi bile olmayacak kadar tam bir bilinmez olabiliyor?
Eğer Bill Wyatt, sayfanın dediği gibi, Kaliforniya'dan geliyorsa ve umutsuzların sadece kendi eyaletlerinde başarılı olduklarını varsayarsak, burada yarı yarıya bir medya kapsamı şansına sahipler (ya da New Hampshire veya Iowa'da özel bir şey yapmaya değer). çaba), o zaman Louisiana ve Oklahoma'da anlamlı sonuçlar elde etmek için ne yapıyor?
George Bush Tennesee'de %95'i aldığında ve başka bir aday hiç puan almadığında, oyların geri kalan %5'i nereye gidiyor? Eğer "bozuk oylar" veya "yazılı bilgiler" ise, Bush'un Kaliforniya'da tek bir şımarık oy olmadan %100'ü tam olarak yönetmesi nasıl mümkün olabilir?
Oturan başkan her ön seçimi kazandıysa ve her rakip 0 delege attıysa, sayfalar nasıl oluyor da toplam 2509 delegenin sadece 1608'ini kazandığını söylüyor?
Delegeler ile ilgili Yaklaşık 1980'den beri, tüm eyaletler "birim sistemi" kullanıyor. Bir aday bir ön seçim veya parti seçimini kazandığında, tüm delegelere değil, yalnızca her bölge düzeyinde verilen delegelerin toplam popüler oy oranına göre verilir. Kişisel deneyimim, küçük oy toplamlarının her zaman bilgilerini büyük adayların basın ofisinden ve/veya medya hizmetlerinden alan ana akım medyaya bildirilmediği, bu nedenle bu verilere kolayca erişilemediği ve Wikipedia tablosunda eksik olduğu yönünde. .
Daha fazla inceleme yapıldığında, Wikipedia'nın Bush'un süper delege toplamı hakkındaki yorumunun korkunç derecede hatalı olduğu çok açık! Cumhuriyetçi süper delegeler tarafından 482/650 değil, bir çekimser oy vardı, bu gerçekten çok kötü bir gösterim olurdu ve onun ezici halk oylamasını kazanmasıyla uyuşmazdı. Başka bir deyişle, Bush aslında partisi tarafından iyi destekleniyordu.
Son Başkanlık Birincil Zorlukları Son cumhurbaşkanlarının birincil zorluklarla karşılaşmadığını varsaymak yanlış olur. Richard Nixon, Jimmy Carter ve Kıdemli George Bush'un üzerinde önemli bir baskı vardı. Başkanın şu anda yaklaşık 80 milyar dolarlık isteğe bağlı fonu var. Jimmy Carter bu fonları yoğun bir şekilde siyasi müttefiklerini kazanmak (rüşvet) için kullandı.
Bill Wyatts'ın İkilemi Bill Wyatts hiçbir zaman siyasi bir pozisyona sahip olmadı, ileri dereceleri yok, etkileyici askeri ya da ticari başarıları yok. O, California valiliğine aday olmasının nedeninin "can sıkıntısı" olduğunu söyleyen bir T-shirt grafik tasarımcısı. Başka bir deyişle, kendisi çok iyi bir teşvikçi ve oldukça eğlenceli olmasına rağmen, başkan olmak için pek nitelikli değil. Peki, başkanlık ön seçimlerinde ikinci olarak ne yapıyor, çok, çok iyi bir soru.
Her eyalet ve taraf devlet, ön seçimlerle ilgili diğer kuralları belirler ve bunlar önemli ölçüde değişebilir. Bazı eyaletlerde açık ön seçimler vardır -herkes bu ön seçimlerde oy kullanabilir- veya yalnızca kayıtlı parti üyelerine tamamen kapalıdır. Bazı eyaletler, çok sayıda imza ve yüksek ücretler gerektirerek adayların oy pusulasına yerleştirilmesini çok zorlaştırabilir veya neredeyse hiçbir gereklilik olmayabilir. Birçok üçüncü taraf adayı, son yıllarda oy pusulası gereksinimlerinin daha katı hale geldiğini savunuyor. Daha katı oy pusulası gereksinimleri, açıkçası daha fazla adayın yarışmasını engelliyor.
Ön seçimler de son yıllarda daha pahalı hale geldi. Birim sistemi, adayların oy kazanmak için her yerde kampanya yürütmelerine neden olarak ön seçimleri çok daha pahalı hale getirdi. Bir partinin ön seçimde kullandığı para, genel seçimde kullanılmaz, bu nedenle partinin kendi aralarında kavga etmemesine yarar. Wyatts bir nevi yabancı. O bir Demokrat ve kariyer politikacısı değil, bu yüzden partinin "oyun kitabını" takip etmiyor olabilir, ancak bu sadece benim iddiam.
Adayların kampanya yapmak için en çok hangi eyalette vakit geçirmeleri gerektiğine karar vermek için bilgisayar modelleri kullanılır. Bunlar genellikle bölünmüş bilet veya değişken seçmen eyaletleridir. Geleneksel erken ve geniş kurultaylar da her zaman çok dikkat çekecektir. Kampanyalar bu bölgelere para akıtıyor. Wyatts kendi ülkesinde ve bu "savaş alanı durumları" olmayan eyaletlerde iyi gidiyor. Bence bu beklenmeli, çünkü bu alanlarda daha az rekabete sahip olacaktı.
Her zaman meydan okuyanlar vardır. Çoğu, başından beri neredeyse mahvolmuş olan bir kampanyayı finanse etmek için yeterli parayı bir araya getiremedikleri için ön seçimlere bile gidemezler.
"Başka hiçbir adayın puanı yok" hiçbir şey ifade etmez. Başka adaylar da olurdu, ancak sonuçları istatistiksel olarak önemsiz ve listelenmemiş (örneğin her biri% 1'den az) olacak kadar düşük olurdu ve her zaman oyları geçersiz ve bu nedenle sayılmayan insanlar vardır (ancak sistemde vardır). toplamda gösterilmiş olabilir). Ve tabii ki boş oy kullananlar hiçbir adaya oy vermemiş sayılıyor.
Genel olarak "sorunuz" gerçek bir sorudan ziyade Bush karşıtı bir rant gibi görünüyor.
"Wyatt neden kendi eyaleti dışında oy aldı", ne kadar kötü bilgilendirildiğinizin (veya ne kadar bağnaz olduğunuzun) açık bir göstergesidir. KESİNLİKLE insanlar kendi eyaletlerinin dışındaki ön seçimlerde oy alırlar. Eyaletlerinde yeterli desteği kazanarak ön seçimlere katılma hakkını kazanabilirlerdi, ancak bu eyaletlerinin dışında kimsenin onları sevmediği anlamına gelmez.
Bush, kendi Teksas eyaletinin dışından insanların desteğini alarak ön seçimleri bu şekilde kazandı.
Ve görevdeki başkana hiçbir zaman gerçek bir meydan okuma olmamasına gelince: 1980'lerde Demokratik ön seçimlerde Carter'ın elinde müthiş bir mücadele vardı, sonunda oyların sadece %60'ını alırken, ikinci olan %30'u aştı. . Carter elbette parti içinde ve bir bütün olarak ulus içinde oldukça popüler değildi (o zamanlar sıcak haber olan İran devrimi ve Tahran büyükelçiliği rehine durumuyla ilgili beceriksizliğinden dolayı) ve 1980 başkanlık seçimini kaybetti. Ronald Reagan'a seçimler.
Bir de 1992, Bush vs. Buchanan var. Bush tarafından %53'e karşı %37 ile kazandı. Ve Bush'un bir yıl önce Körfez Savaşı'nı kazanmasına ve sonuç olarak oldukça popüler olmasına rağmen.
Ve bu sadece 2 örnek.
Cumhurbaşkanının Partisi Ara Seçimlerde Neden Koltuk Kaybediyor?
Underwood Arşivleri / Katılımcı / Getty Images
Ara seçimler, başkanın siyasi partisine dostça yaklaşmıyor. Modern ara seçimler, başkanı Beyaz Saray'ı işgal eden siyasi partinin Temsilciler Meclisi ve Senato'da ortalama 30 sandalye kaybetmesiyle sonuçlandı.
Bir başkanın dört yıllık görev süresinin ikinci yılında çift yıllarda düzenlenen ara sınavlar, genellikle çoğunluk partisinin seçmenler arasındaki popülaritesinin bir barometresi olarak düşünülür. Ve birkaç istisna dışında oldukça çirkinler.
Tarihsel Seçim Sonuçları ve Amp Bilgileri
1-877-THE-VOTE veya 602-542-8683 numaralı telefonu arayın. Çağrılara ve e-postalara yanıt vermede gecikme olabileceğini lütfen unutmayın.
La respuesta de la División Seçimi ve COVID-19 - Suspendiendo temporalmente todos los servicios en kişisel, mientras manteniendo las responsabilidades constitucionales y legales
Seçim Yanıtı »
- Nuestro objetivo número uno es mantener al público ve nuestros empleados seguros
- COVID-19'un son durumuyla ilgili olarak, en son durum, resmin en son aşamasıdır. Lütfen, este sitio web frecuentemente para factizaciones gözden geçirin
- Estamos dedicados bir sürekli nuestros servicios mientras reduciendo los riesgos de exposición
- Estamos cumpliendo con las zorunlulukları de estatutario. Estamos procesando, cabildeo y financiamiento de campañas, başvurular ve yanıtlar için başvurular ve konsültasyonlar ile ilgili konsültasyonlar sunar. İletişim bilgileri: [email protected] (el enlace para mandar un correo electronico), [email protected] veya [email protected]
- Equipo de Servicios Electorales esta disponible para yanıt verenler için kayıt defteri ve seçimler. En son elektronik posta adresi: [email protected]
- Las solicitudes de registros públicos también se están cumpliendo, günah ambargosu, prosedür gereği olağandır.
Los servicios etkileri »
- Hasta nuevo aviso'da kişisel disponibles yok tendremos servicios.
- Başvuruların sunulması
- Los dos tipos de presentaciones se pueden mandar por correo ve nuestra oficina:
1700 W. Washington St., septimo piso
Los Servicios que están disponibles en linea o por telefono »
- Asistencia en hazırlıklı adaylar için hazırlanan belgeler
- Visitando la página de Presentación del candidato o mandando un correo electrónico a [email protected]
- Nuestro Portal para circuladores o por correo electrónico'yu ziyaret edin: [email protected]
- Mande un correo electrónico a [e-posta korumalı] con cualquier preguntas
- Beacon o mande un correo electrónico a [email protected] adresini ziyaret edin
- Visite el Portal de cabildeo o mande un correo electrónico a [email protected]
- My.Arizona.Vote adresini ziyaret edin veya [email protected] adresine e-posta gönderin
- My.Arizona.Vote o mande un correo electrónico a [email protected] adresini ziyaret edin
- El forme y entréguelo'yu tamamlayın
Llame al 1-877-THE-VOTE veya 602-542-8683. Lütfen, tenga en cuenta que puede haber un retraso en la respuesta a las llamadas. En son elektriğe ilişkin bilgiler.
ABD başkanlık birincil süreci, açıkladı
Başkanlık ön seçimleri, Amerikan anayasal düzeninin en önemli unsurlarından biridir. Genel seçimlerin seçmenlere yalnızca iki tamamen zıt seçenek sunduğu göz önüne alındığında, nüansların siyasi sürece girmesi büyük ölçüde ön seçimler aracılığıyla olur. Partiler, cumhurbaşkanlığına aday olmayı seçtikleri kişiler tarafından kendilerini tanımlarlar ve sonuçta ortaya çıkan ideolojik hizalanmalar, siyasi çatışmanın ana hatlarını tanımlar.
Ve yine de, ön seçimlerin merkezi rolüne rağmen, Anayasa'da bunlarla ilgili hiçbir şey düzenlenmemiştir.
Aslında, çerçeveyi oluşturanlar Amerikan siyasetinin iki partili rekabet biçimini almasını öngörmediler, bu yüzden partilerin adaylarını nasıl seçeceklerini hiç düşünmediler.
Bu da, ön seçimleri bu kadar büyüleyici yapan şeyin bir parçası. Anayasanın kendisini değiştirmek inanılmaz derecede zor olsa da, parti aday belirleme kuralları ve eyalet yasaları çok daha esnektir.
Sonuç olarak, başkanlık adaylığı süreci, Amerikan siyasi sisteminin en çok değişen unsurlarından biridir - ve genellikle değişimi yönlendiren insanlar tarafından beklenmeyen şekillerde.
Bu da bizi ön seçimleri bu kadar büyüleyici yapan son şeye götürür: Gerçekten tahmin edilemezler. Muhtemelen hemen hemen her şey olabilir.
Erken adaylık yarışmaları ön seçimleri içermiyordu
/>Başkanlar Andrew Jackson ve Martin Van Buren. (Getty Images aracılığıyla Evrensel Tarih Arşivi/UIG)
Kimin cumhurbaşkanlığına aday gösterileceği konusunda parti içi tartışmalar cumhuriyetin kendisi kadar eskidir. Ancak, bir dizi eyalet ön seçimleri yoluyla adayları belirlemeye yönelik modern sistem, esasen 1970'lerin bir yeniliğidir. Bundan önce, taraflar çok çeşitli yöntemler kullandılar.
19. yüzyılın başlarında baskın siyasi parti olan Demokratik-Cumhuriyetçiler, parti üyelerinin Kongre'deki oyu yoluyla adayları seçerdi. Bu yöntem, Beyaz Saray'ı 20 yıl boyunca kontrol etmesine izin verdi ve John Quincy Adams ile Andrew Jackson arasındaki rekabet, partiyi 1824 seçimlerinin ardından Demokratlar ve Whigler'e bölene kadar sürdü.
1836'da, Whig-Demokrat rekabetinin ilk günlerinde, Whig Partisi, Martin Van Buren'in Beyaz Saray'da Jackson'ın yerini almasını engellemek için aynı anda birkaç aday göstermeyi denedi.
Kuzey eyaletlerinin çoğunda, William Henry Harrison genel seçim pusulasında yer alırken, Hugh White Güney eyaletlerinin çoğunda başını salladı. Ve Massachusetts Whigs (devleti taşıyan) Daniel Webster ile gitti, Willie Magnum Güney Carolina'da aday gösterildi.
Buradaki fikir, farklı bölgesel çekiciliklere sahip birden fazla aday yürütmenin, Martin Van Buren'in Seçim Koleji'ndeki çoğunluğunu başarılı bir şekilde reddetmesi ve seçimi ABD Temsilciler Meclisi'ne bırakmasıydı. Her eyaletin oy pusulasında Whig'in seçimi yerel partiye bırakıldı. Gambit işe yaramış olsaydı, birden fazla aday sisteminin yerleştiğini hayal edebilirdi.
Ama çalışmadı. Van Buren seçimi kazandı ve müteakip yarışmalarda Whig'ler Demokratları taklit ederek, tüm eyaletlerden temsilcilerin katıldığı geniş bir ulusal kongrede tek bir aday seçtiler.
Sözleşmeler bugün hala düzenleniyor, ancak esasen tanıtım gösterileri. En iyi ihtimalle, delegelerin çoğunun zaten desteğine sahip olan adayı taçlandırmak için yapılan alıştırmaları sayıyorlar.
Ancak tarihsel gelenekler, yerel olarak seçilmiş seçkinlerin bir araya gelerek birini gerçekten seçmek için bir araya geldiği gerçek karar alma organlarıydı. Bu, Whig'lerin 1848 ve 1852'de ünlü savaş kahramanları Zachary Taylor ve Winfield Scott'ı hazırlayan adaylar gibi, adayların güçlü birincil kampanyalar başlatmasına gerek kalmadan sonuçların kapısını açtı.
Kongre sistemi aynı zamanda "karanlık at" adaylarının ortaya çıkmasına da izin verdi. 1844 Demokrat adayı James K. Polk, sürecin başında bir rakip olarak bile kabul edilmedi. Çeşitli hiziplerin çıkmaza girmesinden sonra, genel olarak kabul edilebilir bir ikinci seçenek olarak kongre katında ortaya çıktı.
Konvansiyonlar genellikle delegelerin alanı kazanmak için bir dizi oy almasını sağladı. Örneğin, 1860 Cumhuriyet kongresinde William Seward, ilk oylamada açık ara en fazla oyu aldı ve Abraham Lincoln oldukça geride kaldı.
Ancak Seward'ın sorunu, kendisinden yana olmayan delegelerin neredeyse tamamının şiddetle New York valisi olarak yalnızca köleliğe karşı çıkmakla kalmamış, aynı zamanda eyaletin özgür siyah sakinlerinin haklarını geliştiren yasalar da imzalamıştı; Orta batı.
Lincoln'ün sonucu ona muazzam bir ivme kazandırdı. İkinci oylamada Seward'ı sadece üç oyla takip etti. Ve bu noktada, Lincoln'ün zirveyi aşması biraz daha ikna edici oldu.
Başkanlık ön seçimleri başladığında, belirleyici değildiler.
/>Woodrow Wilson. (Tony Essex/Hulton Arşivi/Getty Images)
20. yüzyılın başındaki İlerleme Dönemi, yerel parti makinelerine ve Amerikan siyasetine hakim olan patronlarına karşı bir tepki gördü. Bu tepki, özellikle reformcuların sandıklarda oy inisiyatifi yoluyla yasama gibi fikirleri uyguladığı Batı eyaletlerinde telaffuz edildi.
İlerici reformcular aynı zamanda başkanlık ilkesini de icat ettiler. 1910'da Oregon, ulusal kongreler için delegelerini seçmek için popüler bir seçimi kullanan ilk kişi oldu ve delegeler belirli adayları destekleme sözü verdi.
Ancak bu ön seçimler, kısmen çoğu eyalette bulunmadığından ve kısmen de nihai adaylık kararının hâlâ ulusal bir konvansiyonda çoklu oylama süreciyle verilmiş olduğundan, bugün sahip olduklarımızın etkililiği ve kararlılığından yoksundu.
1912'de eski Başkan Theodore Roosevelt, halefi William Howard Taft'a GOP adaylığı için meydan okumaya karar verdi. o ezilmiş Ön seçimlerde Taft, ön seçimleri düzenleyen 12 eyaletten dokuzunu taşırken, Robert La Follette ikisini ve Taft sadece birini kazandı.
Ancak yine de, çoğunlukla Taft yanlısı delegeleri kongreye gönderen ve adaylığı güvence altına alan 36 eyalet daha kaldı. Bu da Roosevelt'in partiyi boşa çıkarmasına ve genel seçimler için bağımsız bir teklif başlatmasına yol açtı.
Bu arada, o yılki Demokratik kongre, Woodrow Wilson'ın şimdi unutulmuş olan Meclis Başkanı Champ Clark'a karşı üstün gelmesi için 24 tur oylama gerektiriyordu. Bu, delegelerin belirli adaylara yönelik ilk vaatlerinin, Wilson'ı aday göstermek için nihai karar verildiğinde uzun süredir alakasız olduğu anlamına geliyordu.
On iki yıl sonra, 1924'te William McAdoo, Ku Klux Klan'ın güçlü desteğiyle Demokratik ön seçimleri (çoğunlukla Güney ve Batı'da düzenlenen) süpürdüğünde, birincil seçmenler tercihlerinin yeniden geçersiz kılındığını gördüler. Ancak tam da bu nedenle, makineleri Katolik seçmenlerin sadakatine dayanan Doğu'daki parti kuruluşu tarafından tamamen kabul edilemezdi.
Ancak McAdoo kazanmak için yeterli desteğe sahip olmasa da, parti patronlarının favorisi olan bir Katolik olan New York Valisi Al Smith'i engelleyecek kadar desteği vardı.
Demokratik kongrede 99 oyluk acımasız bir yıpratma savaşından sonra, hem McAdoo hem de Smith aynı anda çekildi. Daha sonra, "sadece" dört tur daha oylamanın ardından, kimsenin özellikle sevmediği bir aday olan John W. Davis, başıyla onayladı ve genel seçimde yok edildi.
Ön seçimler güzellik yarışmalarıydı
/>Eisenhower (ullstein bild/Getty Images)
Ön seçimler önemli bir rol oynadığında, bunun yerine güzellik yarışmaları olarak işlev gördü. 1952 New Hampshire ön seçimini kazanmak, Dwight Eisenhower'ın sadece parti patronlarının değil, sıradan Cumhuriyetçilerin bir kazanan seçmekle ortodoks bir muhafazakar seçmekten daha fazla ilgilendiğini kanıtlamasına izin verdi - böylece kuruluşa istediğini yapması ve gitmesi için izin verdi. Ike ile.
Aynı şekilde, 1960'ta Batı Virjinya ön seçimini kazanmak, John Kennedy'nin parti liderlerine bir Katolik'in Güney'de oy kazanabileceğini göstermesinin bir yoluydu.
Ancak bu örneklerin her ikisi de, tercihlerini geçersiz kılmanın bir yolu değil, parti liderlerini ikna etmeye yönelikti.
Ön seçimlerin temel etkisizliği, nihai olarak herhangi bir ön seçime bile katılmayan Başkan Yardımcısı Hubert Humphrey'e giden sert 1968 Demokratik adaylık yarışması tarafından eve götürüldü.
Ancak, gerçekleştiği yerde, kargaşalı, ayaklanmaların olduğu kongre ve ardından Richard Nixon'ın elindeki seçim yenilgisi, büyük bir değişime yol açtı.
70'ler herkes için çılgın bir zamandı
/>Jimmy Carter (Hulton Arşivi/Getty Images)
Sonra 1968 fiyaskoDemokratik Ulusal Komite, aday belirleme sürecine reform önermekle görevli bir komisyon oluşturdu. (Başlangıçta Senatör George McGovern ve daha sonra Temsilci Donald Fraser tarafından yönetildi.)
Raporu, eyalet delege tahsislerini nüfus dağılımına uygun hale getirdi ve devlet taraflarının, devlet partisi liderlerinin onları gizlice seçmesine izin vermek yerine delege seçimi için açık prosedürler benimsemelerini gerektirdi.
Uygulamada, devletler bunu çoğunlukla, Cumhuriyetçileri aynı değişikliği yapmaya teşvik eden başkanlık ön seçimlerini benimseyerek uyguladılar.
Yeni sistem, başına buyrukların ve hizip liderlerinin parti liderlerinin itirazlarını yenebilecekleri kaotik bir dönemi başlattı.
1972'de McGovern, AFL-CIO'nun Richard Nixon karşısında kendisini desteklemediği büyük parti grupları için kabul edilemez bir ideolojiyle bile, Demokratik adaylığı kazanmak için kendi reformlarından yararlandı.
Ardından 1976'da Jimmy Carter, Washington'daki parti kuruluşuyla tam bir bağları olmamasına rağmen Demokrat adaylığını kazandı ve Beyaz Saray'ı kazanmaya devam etti ve ardından partinin gündemini takip etmedi.
Yine 1976'da, görevdeki Başkan Gerald Ford, muhafazakar lider Ronald Reagan'ın son derece güçlü bir birincil meydan okumasıyla karşı karşıya kaldı ve muhafazakarları yatıştırmak için görevdeki başkan yardımcısını listeden çıkarmak zorunda kaldı.
Dört yıl sonra, görevdeki Başkan Carter'a soldan meydan okuyan Ted Kennedy, yeniden aday gösterilmesi yalnızca İran rehine krizinin yol açtığı bayrak etrafında toplanma etkisi ile güvence altına alındı.
Bu sıralarda, Amerikan siyasi partilerinin düşüşte olduğunu gözlemlemek moda oldu. California Üniversitesi Irvine siyaset bilimci Martin Wattenberg, 1985 klasiği ile bu literatürün zirvesine ulaştı. Amerika'da Siyasi Partilerin Düşüşü (sonraki beş baskıda güncellendiğinden beri), parti profesyonellerinin azalan etkisine, tek sorunlu baskı gruplarının yükselişine ve seçmen katılımındaki azalmaya atıfta bulunuyor. Ne de olsa, liderleri kendi başkan adayını bile güvenilir bir şekilde seçemeyen bir parti, pek de parti sayılmaz.
Seçkinler, ön seçimlerde hâlâ büyük önem taşıyor
/>George H.W. Bush (ABC Fotoğraf Arşivleri/Getty Images aracılığıyla ABC)
Tam da gazeteciler ve siyaset bilimciler partilerin ölümünü lehinde ilan etmeye hazır olduklarında. aday merkezli siyaset, sarkaç geri sallanmaya başladı.
Son 35 yılda, görevdeki cumhurbaşkanları yeniden aday gösterme konusunda sıfır sorun yaşadılar - George H.W. İlk dönemleri boyunca ideolojik heterodoksi ile parti tabanının önemli kesimlerini yabancılaştıran Bush ve Bill Clinton. Reagan ve Clinton, bayrağı çok fazla sorun yaşamadan başkan yardımcılarına devretti.
Parti kuruluşunu sarsmayı açıkça vaat eden kampanyalarla alevlenen isyancı adaylar - 1984'te Gary Hart, 1988'de Pat Robertson, 1992'de Jerry Brown, 1996'da Pat Buchanan, 2000'de John McCain ve Bill Bradley, 2004'te Howard Dean, Mike 2008'de Huckabee ve 2012'de Rick Santorum - defalarca manşetlere çıktı ve hatta eyalet ön seçimlerini kazandı.
Ancak 1970'lerin isyancıları, ivme kazanmak için erken kazanımları kullanabilirken, Reagan sonrası isyancılar, birincil kampanyaların katıksız süresi ve genişliği nedeniyle ezildiler.
Iowa ve New Hampshire gibi nispeten düşük nüfuslu, ucuz eyaletlerde işe yarayan taktikler, kuruluş destekli adayların yararlandığı geniş bağışçı ağlarına, kampanya ekibine ve politika uzmanlarına erişim olmadan ölçeklenemezdi.
2008 kitaplarında Parti Karar Verir: Reform Öncesi ve Sonrası Başkanlık Adaylığı, Marty Cohen, David Karol, Hans Noel ve John Zaller, kuruluş adaylarının yeniden ortaya çıkmasının tesadüf olmadığını savundu.
Parti içindekilerin, konvansiyonun eski dumanla dolu odalarını, büyük ölçüde etkilenmiş yeni bir dizi içeriden pazarlıkla değiştirerek adayları kontrol etmenin bir yolunu bulduğunu savunuyorlar. önce kongre oylaması başlıyor.
bu "görünmez birincil" gerçekten önemli olan parti seçkinleri arasında.
Fikirlerini test etmek için kitabın yazarları, iki buçuk yıllık ön seçimlerde geniş bir parti figürleri grubundan gelen onayları topladılar. Seçilmiş ünlü yetkililerden yerel politikacılara, aktivistlerden ünlülere kadar herkesi dahil ettiler ve her bir destekçinin partideki önemini hesapladılar.
Bir aday Iowa öncesi cirolarda net kazanan olduysa ve adaylığı da kazandıysa, partinin karar verdiği söylenebilir.
Ve bu sadece buldukları şey. 1980 ve 2004 arasındaki 10 rekabetçi başkanlık ön seçim yarışmasının sekizinde, onaylar, parti içindekilerin Iowa'dan önce bir adayı açıkça desteklediğini ve bu adayın daha sonra adaylığı kazanmaya devam ettiğini gösterdi.
Onaylar, sonucu tahmin etmede anketlerden, bağış toplama sayılarından veya medyada yer almaktan daha iyiydi.
Yazarlar, tek başına onayların özellikle bir adayın kazanmasına neden olduğunu iddia etmiyorlar. Daha ziyade, onaylar, görünmez birincilin nasıl gittiğinin ve dolayısıyla parti ağının hangi adayı tercih ettiğinin bir göstergesidir.
"Bizim teorimizde, parti içindekiler seçtikleri adaya destek vererek, ona onaylar, fon toplama ağlarına erişim ve yetenek ve gönüllü emek havuzları bahşederler" diye yazıyorlar.
Bu, bir dizi yenilik adayının roket gibi fırlayıp ardından anketlerde düşüşe geçtiği, ancak Cumhuriyetçi seçmenlerin en sonunda müesses nizamın her zaman tercih ettiği Mitt Romney'e karar vermesini sağlayan 2012 Cumhuriyetçi ön seçim döneminde muazzam bir prestij kazanmış bir teori.
Romney'nin nispeten sakin etkisi, Massachusetts valisi olarak ılımlı sicili ve Mormon inancı, muhafazakar tabanla bağlantı kurmada sorun yaşamasına neden oldu. Ama sonuçta Taft, Humphrey veya unutulmuş Davis için ne kadar önemliyse, parti onun muhafazakar ilkelere bağlılık ve seçilebilirliğin en iyi kombinasyonunu sunduğunu düşündü ve bu yüzden başıyla onayladı.
2016 her şeyin yanlış olduğunu kanıtlayabilir
/>Donald Trump (MANDEL NGAN/AFP/Getty Images)
Başkanlık seçimlerini yöneten kuralları anlamaya çalışmanın sorunu, çok fazla olmamasıdır.
Parti liderleri tarafından onaylanmayan McGovern tipi bir senaryo veya görevdeki bir başkana güçlü bir meydan okuma olmadan 35 yıllık bir başarı oldukça çarpıcı. Ancak bunun bir tesadüf olması kesinlikle ihtimal dışı değil.
2004'te Demokratlar Howard Dean isyanını reddettiler, ancak parti alternatif olarak Kerry etrafında birleşti, ancak daha önce değil, Iowa kurultaylarından sonra.
Ve 2008'de Obama, gerçek bir düzen karşıtı dışarıdan biri olarak aday olmadı ve parti içinden çok sayıda desteğe sahipti. Ancak, onaylar ve parti bağlantıları açısından Hillary Clinton'a karşı kesinlikle bir mazlumdu.
Bu seçimlere doğru gözlerinizi kısarsanız, elitlerin yönlendirdiği aday seçimi modeline kesinlikle uymalarını sağlayabilirsiniz. Ancak Ted Cruz, Cumhuriyetçi adaylığı güvence altına almak için Iowa yerel seçimlerinde kazandığı zaferi geliştirmeyi başarırsa – veya Donald Trump ulusal anket liderliğini elinde tutmayı başarırsa – muhtemelen o yıllara daha büyük bir çatlak konusunda uyarıda bulunan erken sarsıntılar olarak bakacağız. -yukarı.
Tartışmalı ön seçimler uzun, zorlu bir slogandır
1960'lar boyunca, adaylıklar tipik olarak yaz mevsiminde - kongrenin kendisinde - tamamlandı. Buna karşılık, modern seçimler, New Hampshire'a kadar tam bir yıl boyunca aktif kampanyalar yapılsa bile, bize sık sık Şubat ayında New Hampshire'daki birincil seçimden sonraki haftalarda sona eren birincil yarışları verir.
Örneğin, 2004'te John Kerry, Ocak ayı sonlarında Iowa'da beklenmedik bir galibiyetin ardından birdenbire büyük bir ulusal liderliğe fırladı. Ve 2 Mart'a kadar tüm rakipleri bırakmıştı.
Ancak 1970'lerin uzun sloganları ve 2008'deki acımasız Obama-Clinton savaşı, sistemin kağıt üzerinde var olduğu şekliyle çok uzun bir dizi ön seçim gerektirdiğini hatırlatıyor.
New Hampshire, Nevada ve Güney Carolina'nın tümü Şubat'ta oy kullanıyor, ardından 1 Mart'ta büyük bir ön seçimler grubu geliyor. Ancak bu ilk eyaletler, adayların yaşayabilirliğini sağlamak ve medya anlatılarını şekillendirmek için önemli olsa da, yine de büyük delege yığınlarını dışarıda bırakıyorlar. 15 Mart'ta (Florida, Illinois ve Ohio), 19 Nisan'da (New York) ve hatta 7 Haziran'da çok geç Kaliforniya ve New Jersey ön seçimlerinde kazanılabilir.
Bu kadar geç bir yarış için hala anlamlı bir şekilde mücadele edilmesi çok olağandışı olurdu, ancak şu ana kadar 2016 döngüsü hakkında pek çok şey olağandışıydı. Ve Amerikan aday seçim sistemindeki tek gerçek sabit, her zaman değişmesidir - genellikle beklenmedik şekillerde.
Ölçüm Veri Düzeyleri
Bir değişken dört farklı ölçüm seviyeleri: Nominal, Sıra, Aralık veya Oran. (Aralık ve Oran ölçüm düzeyleri bazen Sürekli veya Ölçek olarak adlandırılır). Araştırma sorusunun nasıl ifade edildiği ile birlikte bu ölçüm seviyeleri hangi istatistiksel analizin uygun olduğunu belirlediğinden, araştırmacının farklı ölçüm seviyelerini anlaması önemlidir. Aslında, aşağıdaki Ücretsiz indirme, bir değişkenin seviyelerini farklı istatistiksel analizlere uygun bir şekilde bağlar.
Tezinizin Onayını Alın
Her gün lisansüstü öğrencilerle çalışıyoruz ve araştırmanızın onaylanması için ne gerektiğini biliyoruz.
- Adres komitesi geri bildirimi
- Tamamlanmaya giden yol haritası
- İhtiyaçlarınızı ve zaman diliminizi anlayın
Dört Farklı Ölçüm Seviyesi
Azalan hassasiyet sırasına göre, dört farklı ölçüm seviyesi şunlardır:
Nominal–Latin sadece isim için (Cumhuriyetçi, Demokrat, Yeşil, Özgürlükçü)
sıra–Sıralı seviyeleri veya dereceleri düşünün (küçükoz, ortaoz, büyükoz)
Aralık–Seviyeler arası eşit aralıklar (1 dolar ile 2 dolar, 88 dolar ile 89 dolar arasındaki aralıkla aynıdır)
Oran–Orandaki “o” size ölçekte bir sıfırı hatırlatsın (0. Gün, 1. Gün, 2. Gün, 3. Gün, …)
İlk ölçüm seviyesi, nominal ölçüm seviyesi. Bu ölçüm düzeyinde, değişkendeki sayılar yalnızca verileri sınıflandırmak için kullanılır. Bu ölçüm seviyesinde kelimeler, harfler ve alfanümerik semboller kullanılabilir. Diyelim ki üç farklı cinsiyet kategorisine ait insanlar hakkında veri var. Bu durumda kadın cinsiyete ait olan kişi F, erkek cinsiyete ait olan kişi M, transgender T olarak sınıflandırılabilir. Bu tür atama sınıflandırması nominal ölçüm düzeyidir.
İkinci ölçüm seviyesi, sıralı ölçüm seviyesi. Bu ölçüm düzeyi, değişkenin gözlemleri arasında bazı sıralı ilişkileri gösterir. Bir öğrencinin sınıfta en yüksek 100 notunu aldığını varsayalım. Bu durumda, birinci sıraya atanırdı. Ardından, başka bir sınıf arkadaşı, ikinci sıraya atanacağı 92'nin ikinci en yüksek notunu alır. Üçüncü bir öğrenci 81 alır ve üçüncü sıraya atanır ve bu böyle devam eder. Sıralı ölçüm seviyesi, ölçümlerin sırasını gösterir.
Üçüncü ölçüm seviyesi, aralık ölçüm seviyesi. Aralık ölçüm düzeyi, yalnızca ölçümleri sınıflandırmak ve sıralamakla kalmaz, aynı zamanda ölçekteki her bir aralık arasındaki mesafelerin düşük aralıktan yüksek aralığa kadar olan ölçek boyunca eşdeğer olduğunu belirtir. Örneğin, bir aralıklı ölçüm düzeyi, bir öğrencinin 10 ile 11 puan arasındaki kaygısının ölçülmesi olabilir, bu aralık 40 ile 41 arasında puan alan bir öğrencininkiyle aynıdır. Bu ölçüm düzeyinin popüler bir örneği santigrat cinsinden sıcaklıktır, örneğin 94 0 C ile 96 0 C arasındaki mesafe 100 0 C ile 102 0 C arasındaki mesafeyle aynıdır.
Dördüncü ölçüm seviyesi, oransal ölçüm seviyesi. Bu ölçüm düzeyinde, gözlemler eşit aralıklara sahip olmanın yanı sıra sıfır değerine de sahip olabilir. Ölçekteki sıfır, özellikleri aralık ölçüm seviyesininkine benzer olsa da, bu tür ölçümü diğer ölçüm türlerinden farklı kılar. Oran ölçüm düzeyinde, ölçekteki noktalar arasındaki bölünmeler, aralarında eşdeğer bir mesafeye sahiptir.
The researcher should note that among these levels of measurement, the nominal level is simply used to classify data, whereas the levels of measurement described by the interval level and the ratio level are much more exact.
Related pages:
Statistics Solutions can assist with your quantitative analysis by assisting you to develop your methodology and results chapters. The services that we offer include:
Edit your research questions and null/alternative hypotheses
Write your data analysis plan specify specific statistics to address the research questions, the assumptions of the statistics, and justify why they are the appropriate statistics provide references
Justify your sample size/power analysis, provide references
Explain your data analysis plan to you so you are comfortable and confident
Two hours of additional support with your statistician
Quantitative Results Section (Descriptive Statistics, Bivariate and Multivariate Analyses, Structural Equation Modeling, Path analysis, HLM, Cluster Analysis)
Conduct descriptive statistics (i.e., mean, standard deviation, frequency and percent, as appropriate)
Conduct analyses to examine each of your research questions
Provide APA 6 th edition tables and figures
Explain chapter 4 findings
Ongoing support for entire results chapter statistics
Please call 727-442-4290 to request a quote based on the specifics of your research, schedule using the calendar on t his page, or email [e-posta korumalı]
When Republicans Were Blue and Democrats Were Red
Television’s first dynamic, color-coded presidential map, standing two stories high in the studio best known as the home to “Saturday Night Live,” was melting.
It was early October, 1976, the month before the map was to debut—live—on election night. At the urging of anchor John Chancellor, NBC had constructed the behemoth map to illustrate, in vivid blue and red, which states supported Republican incumbent Gerald Ford and which backed Democratic challenger Jimmy Carter.
The test run didn’t go well. Although the map was buttressed by a sturdy wood frame, the front of each state was plastic.
“There were thousands of bulbs,” recalled Roy Wetzel, then the newly minted general manager of NBC’s election unit. “The thing started to melt when we turned all the lights on. We then had to bring in gigantic interior air conditioning and fans to put behind the thing to cool it.”
That solved the problem. And when election results flowed in Tuesday night, Nov. 2, Studio 8-H at 30 Rockefeller Center lit up. Light bulbs on each state changed from undecided white to Republican blue and Democratic red. NBC declared Carter the winner at 3:30 a.m. EST, when Mississippi turned red.
That’s right: In the beginning, blue was red and red was blue and they changed back and forth from election to election and network to network in what appears, in hindsight, to be a flight of whimsy. The notion that there were “red states” and “blue states”—and that the former were Republican and the latter Democratic—wasn’t cemented on the national psyche until the year 2000.
Chalk up another one to Bush v. Gore. Not only did it give us “hanging chads” and a crash course in the Electoral College, not only did it lead to a controversial Supreme Court ruling and a heightened level of polarization that has intensified ever since, the Election That Wouldn’t End gave us a new political shorthand.
Twenty years later, in a vitriolic presidential race shaped by the Covid-19 pandemic and a growing divide between liberal and conservative Americans, former Democratic Vice President Joe Biden is ahead in the polls and forecasts. Come November 3, pundits predict that the West Coast, the Northeast and parts of the upper Midwest will likely be bathed in blue. The country’s geographic center, meanwhile, will likely be awash in red. As evidenced by the 2016 presidential election, forecasts are just that. Ultimately, a handful of battleground states—including Florida, Georgia, Pennsylvania and Arizona—will determine the winner, starting out in neutral tones before shifting, one by one, to red or blue. If enough of these battleground states turn red, President Donald Trump will remain in the White House four more years. If enough become blue, Biden will move in on January 20, 2020. For now, they are considered “purple.”
Here’s something else we know: All the maps—on TV stations and Web sites election night and in newspapers the next morning—will look alike. We won’t have to switch our thinking as we switch channels, wondering which candidate is blue and which is red. Before the epic election of 2000, there was no uniformity in the maps that television stations, newspapers or magazines used to illustrate presidential elections. Pretty much everyone embraced red and blue, but which color represented which party varied, sometimes by organization, sometimes by election cycle.
There are theories, some likely, some just plain weird, to explain the shifting palette.
“For years, both parties would do red and blue maps, but they always made the other guys red,” said Chuck Todd, political director and chief White House correspondent for NBC News. “During the Cold War, who wanted to be red?”
Indeed, prior to the breakup of the Soviet Union little more than two decades ago, “red was a term of derision,” noted Mitchell Stephens, a New York University professor of journalism and author of A History of News.
“There’s a movie named Reds, ” he said. “You’d see red in tabloid headlines, particularly in right wing tabloids like the Günlük Ayna in New York and the New York Günlük Haberleri.”
Voter Registration & Historical Election Data
Call 1-877-THE-VOTE or 602-542-8683. Please note there may be a delay in responding to calls and emails.
La respuesta de la División Electoral a COVID-19 – Suspendiendo temporalmente todos los servicios en persona, mientras manteniendo las responsabilidades constitucionales y legales
Elections Response »
- Nuestro objetivo número uno es mantener al público y a nuestros empleados seguros
- La situación relacionada con COVID-19 se está desarrollando rápidamente, al igual que la respuesta de esta oficina y del estado. Por favor, revise este sitio web frecuentemente para actualizaciones
- Estamos dedicados a continuar nuestros servicios mientras reduciendo los riesgos de exposición
- Estamos cumpliendo con las obligaciones de estatutario. Estamos procesando presentaciones de cabildeo y financiamiento de campañas, solicitudes de circuladores y respondiendo a consultas relacionadas con estos temas. La información de contacto es la siguiente: [email protected] (el enlace para mandar un correo electronico), [email protected] o [email protected]
- El equipo de Servicios Electorales esta disponible para responder al registro de votantes y preguntas relacionadas con las elecciones. La forma más rápida de recibir una respuesta es enviando un correo electrónico a: [email protected]
- Las solicitudes de registros públicos también se están cumpliendo, sin embargo, puede tardar más de lo habitual en procesarse.
Los servicios impactados »
- No tendremos servicios en persona disponibles hasta nuevo aviso.
- Solicitud de presentación de candidatos o iniciativas
- Los dos tipos de presentaciones se pueden mandar por correo a nuestra oficina:
1700 W. Washington St., séptimo piso
Los Servicios que están disponibles en línea o por teléfono »
- Asistencia en preparando para presentar la documentación de la nominación de candidatos
- Visitando la página de Presentación del candidato o mandando un correo electrónico a [email protected]
- Visite nuestro Portal para circuladores o por correo electrónico: [email protected]
- Mande un correo electrónico a [email protected] con cualquier preguntas
- Visite Beacon o mande un correo electrónico a [email protected]
- Visite el Portal de cabildeo o mande un correo electrónico a [email protected]
- Visit My.Arizona.Vote or email [email protected]
- Visite My.Arizona.Vote o mande un correo electrónico a [email protected]
- Complete el forme y entréguelo
Llame al 1-877-THE-VOTE o 602-542-8683. Por favor, tenga en cuenta que puede haber un retraso en la respuesta a las llamadas. Mande un correo electrónico para una respuesta más rápida.
Associated Press
How we count the vote
Instead of relying on crowd-sourcing or vulnerable technology, our 50-state network of local reporters have first-hand knowledge of their territories and trusted relationships with county clerks and other local officials. Our stringers collect the votes and phone them into vote entry clerks who key in the data. We also gather results from county and state websites and electronic data feeds. Votes are subject to an intense series of checks and verifications.
Over 3 million mail-in ballots requested
The Pennsylvania Department of State's site and a tally by the U.S. Elections Project show that over 2.6 million mail-ballots were returned by the deadline in Pennsylvania.
Election results as of Nov. 28 show that 1,995,691 mail-in ballots went to Biden 595,538 mail-in ballots for Trump and 24,783 mail-in ballots to Libertarian candidate Jo Jorgensen. That puts the total mail-in vote count at 2,616,012. Neither Biden's nor Trump's votes match the tallies in Mastriano's chart.
A total of over 6.9 million Pennsylvanians voted by mail or in person at polling locations, according to the Pennsylvania Department of State.
In a news release on Oct. 27, the deadline to apply for a mail or absentee ballot in the state, Pennsylvania Gov. Tom Wolf's office said more than 3 million voters had applied to vote by mail.
The U.S. Elections Project reports that mail ballot request rates were 1,941,131 for Democrats 784,851 for Republicans 25,367 for a minor party and 336,175 for independents, putting the total number requested at 3,087,524.
Explaining the data in the 2004 Republican primary results - History
The complete time series of national presidential and midterm general election turnout rates from 1787-present.
National and State Turnout Rates
Provided below are national and state turnout rates for the voting-eligible population for the 1980-2014 November general elections (spreadsheet for this entire series). This spreadsheet now includes VAP and VEP estimates for the 2014 general election.
National and state turnout rates for the 2000-present elections are also available on the web pages below, with specific data notes.
Yıl Seçim 2020 General Öncelik 2018 General 2016 General Öncelik 2014 General 2012 General Öncelik 2010 General 2008 General Öncelik 2006 General 2004 General Öncelik 2002 General 2000 General Öncelik
Voter Demographics
Early Vote
Leading into some elections, near-real time early voting statistics -- mail ballots or in-person -- are collected for states or localities, where available. Legacy pages provided here almost certainly do not reflect realized totals as data collection typically stops on Election Day.
Videoyu izle: Vatandaş İçin Winter Is Coming (Ocak 2022).
- Solicitud de presentación de candidatos o iniciativas
- Başvuruların sunulması