Bir zamanlar birisi şöyle dedi:
“Önemli olan o an değil. Önemli olan o anın neden önemli olduğunu anlamak.”
Gümüş 747 sessizce sabahın erken saatlerinde Kış göğünde yavaşça dönmeden indi. ILS’ye bağlandığı ve Coney Adası Boardwalk’ında Atlantik Caddesi’ne ve eve doğru yol almam gibi karlı bir JFK’ye doğru yönelen zarif bir yay.
Uzun yürüyüş beni iyi yaptı. Kafayı temizledim. Aklı yoğunlaştı. Perspektif içine birkaç şey koyun. Durdum ve soğuk Kuzey rüzgarının etrafımdaki düşmüş kar rüzgârını havaya uçurmasıyla denize bakmaya döndüm. Cumartesi günüydü. Gecenin bir sonraki gününde hayat daha kolaylaştığında ve yerimdeki şeyin muhteşem planında yerim olduğunu biliyordum.
Elimi kaldırdım ve önceki akşam olayları her şeyi gölgelemeye devam ederek bakışlarımı alçak güneşten korudum. Anlamsız seks ve değersiz ilişkilerden oluşan bu daha basit günler bitti.
o tepeler kadar eski olduğunu söylemek sevdim ve mahalle kahve iyi bir fincan yaptı.
O günün ilk bardak suyunu dökerken bana masanın diğer yanından baktı. Kadın yetmiş bastırıyor ve sayacağımdan daha uzun süre bloğumun köşesinde oturan kahveyi elinde tutuyordu. Buradaki herkes, Lucille ve Lucille’nin herkes ve işlerini bildiğini biliyordu. Lucille yerel kahramandı ve yıllarca New York deneyimini yaşayarak kazanılmış zekâ ve bilgelik sözleriyle öne çıkmaktan çekinmiyordu.
Sekiz yaşına kadar çıktı ve kafesi 1950’lerin restorantlarında olduğu gibi müşterilerle dolmaya başlamıştı. Lucille, her Cumartesi sabahı yaptığı gibi garsonluk Hannah ve Lulu, tezgahın arkasında bir şeyler yapıyordu. Sandalyesine geri oturdu ve kalın Doris Day tarzı beyaz saçlarında bir klibi düzeltmek için uzandı.
“Kız sorun mu var?” diye sordu.
Buğulanmış bir fincanı aldım ve sızlanan bir gülümseme ve gözlerimle cevap verdim. “Nasıl tahmin ettin?”
Kollarını etkileyici beyaz önlükle kaplı büstü boyunca katladı. “Basit,” diye göz kırptı, “Birinin karşısında senin karşısındaki bu koltuğa oturdum” diye gözlerini bağladı bana, “Sonuncu adının adı neydi?”