Bankadan dışarı adım atıyorum ve kırmızı alçak kamyonun caddeden aşağı indiğini görüyorum. Charleston Bulvarı olması ironik.
Başımı döndüren kamyon ya da vites küçültücü motorun kasıtlı, meydan okuyan ergen kükremesi değil. Başımı çeviren şey, kamyonun kasasına jüri tarafından işlenmiş devasa Konfederasyon bayrağı dalgalanıyor.
Evet, Bay Sürücü, sizi görüyorum. Ve editörlüğünüz.
Kamyon benden alaycı bir gülümseme ve göz devirmesinden başka bir şey çıkarmasa da, son zamanlarda Konfederasyon bayrakları ve özellikle de Güney'deki eyalet başkentleri üzerinde uçan Konfederasyon bayrakları konusundaki tartışmalar çok daha fazlasını ortaya çıkardı.
Tartışma beni zorladı. İncelememi ve yeniden incelememi sağladı. Beni meraklandırdı –???? Yeniden -???? dünya görüşümün hangi kısmı bilgeliği, gerçeği ve iyiliği yansıtıyor - ve hangi kısmı saflık ve/veya tarihsel cehalet.
Sanırım bu sütun bir tür itiraf.
Güney Carolina'daki tarihi bir siyah kilisede dokuz cinayet haberini sindirmeye başladığımda, ilk başta Dylann Roof'u beyaz bir üstünlükçü olarak ciddiye almanın benim için Mark David Chapman'ı bir Hıristiyan olarak ciddiye almadığım kadar zor olduğunu itiraf ediyorum. John Lennon'u 'The Beatles İsa'dan daha popüler' dediği için öldürdüğünde.???? Yani Chapman, Lennon'un bir metro istasyonunda öldürülmesinden bir gün önce yakıştırdığı James Taylor'ı da aynı kolaylıkla öldürebilirdi.
Benim için Roof, hastalığı sabitlenip her şeye ve hiçbir şeye tepki vermeyen, ölümcül şekilde hasar görmüş, ruhsuz, sosyopatik bir serseriydi. Kilise. Bir okul. Bir alışveriş merkezi. Etnik bir grup. Bahçede uçuşan bir yaprak.
Deliliğin rahatsız edici derecede rastgele şeyler olduğunu söylüyorum. İdeolojik hesaplama için ona çok fazla kredi vermeye isteksizim.
Sonra, bir ulus olarak, yürek burkan dehşetimizi ve kederimizi Konfederasyon bayrağına çevirdiğimizde, yasla ilgili klinik eğitimime geçtim. 'İşte başlıyoruz,'?? Düşündüm. Çünkü umutsuzca üzgün, korkmuş insanlar genellikle toplu kederlerini, korkularını ve suçluluklarını, kurtarıcı olarak gördükleri bazı sembolik eylemlere dönüştürürler. Bazen bu eylem mantıklı ve anlamlıdır. Bazen sadece reaktif ve biraz isteksizdir.
Penn State futbol koçu Joe Paterno'nun heykelini yıktığımızda, çocuklukta cinsel istismarı inkar ettiğimiz nesiller boyunca suçluluğumuzu ortadan kaldırdığımız gibi. Bak, hala bunun gibi şeyleri pişiriyorum.
Diğer yandan …
Bu sabah araba yoluma çıkarsam ve komşumun bir gamalı haçla uçtuğunu görürsem, tarif edilemeyecek kadar ahlaki olarak gücenirim. Kusmak istememin dışında ne yapacağımdan emin değilim.
Ben 10 yaşındayken, Peoria, Arizona'da beşinci sınıf öğrencisiyken, ders kitaplarımızda kahverengi kasap kağıdından yapılmış kitap kapakları vardı. Tüm öğrenciler bu kapakları kelimeler, tasarımlar ve rastgele çizimlerle kişiselleştirecekti.
Üzerime gamalı haçlar çizdim. Çoğu. Kimse tek kelime etmedi.
masumdum. Hesaplamadan veya niyetten yoksun, tasarımı daha önce bir yerde görmüş olmamın ve çizmenin harika olduğunu düşünmemin ötesinde. Simetriyi kazdım.
O kampüste bir Yahudi sınıf arkadaşı varsa (ve orada olduğunu varsayıyorum), bunu bilmiyordum. Anti-Semitik kelimesini veya anlamını bilmiyordum. İkinci Dünya Savaşı'nı biliyordum ama Holokost hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Kartonpiyer cesetleri siperlere iten bir buldozerin filmini ilk kez görmeden önce üniversitede (19!) ikinci sınıfta olmamı garip buluyorum. Önce Hitler'in Nihai Çözümü hakkında eğitim aldım.
Bu yüzden, son zamanlarda tarih kitaplarını kırıyorum. Bazı şeyleri hatırladım ve bazılarını ilk kez öğrendim.
Tıpkı, ulusumuzun İç Savaş hikayesini üzücü, kardeşe karşı bir trajedi olarak 'yeniden anlatmak' için ne kadar hızlı, anlaşılır bir şekilde (ama masumca değil) harekete geçtiği gibi. Devletler hakkında bir anlaşmazlık???? haklara karşı federal haklar. Ve yeniden anlatımda, köleliğin ahlaki kötülüğü, ırkçılığın ahlaki kötülüğüne yeniden dövüldü.
Yani kölelik yasa dışıydı, ancak altta yatan ahlaki öncül, bugüne kadar kollektif bilincimize ve davranışlarımıza musallat olmak için gözetimsiz bırakıldı.
Robert E. Lee'nin cenazesinde Konfederasyon bayrağının dalgalanmasını istemediğini ve bölücü olacağını düşündüğü için Güneyli askerler için anıtlar inşa edilmesini caydırdığını.
Konfederasyon bayrağının ilk kez 1961'de Jim Crow Yasalarının kaldırılmasına tepki olarak yeniden yükseltildiğini. Elbette bu Güney'in gururu olamaz.
Ne kadar çok okursam, Konfederasyon bayrağını bölgesel gurur veya yaralı gurur olarak ayırt etmek o kadar zorlaştı, ikincisi gerçek bir sorun.
Evet. İndirelim mi? Bazı Güneyliler o bayrağı 10 yaşındaki bir gamalı haç gibi masum bir şekilde dalgalandırsa da, inatçı masumiyet ve kasıtlı saflık dönemi kesinlikle sona ermiştir.
Steven Kalas, Las Vegas Psikiyatrisinde davranış sağlığı danışmanı ve danışmanıdır ve 'Human Matters: Wise and Wise Counsel on Relationships, Parenting, Grief and Doing the Right Thing'in (Stephens Press) yazarıdır. Onun köşesi Pazartesi günleri görünür. 702-227-4165 veya .