İlk olarak Contemporary Idiot'ta yayınlandı .
Günaydın! Yoğun bir haftanın ardından dün gece bir düğün yaptım, bu yüzden bugünkü haber bülteni normalden biraz daha kısa (ve muhtemelen daha kısa) olacak. En derin özürlerimi sunarım. Eğlence!
→ Amerikalılar ne düşüneceklerini bilmiyorlar. ABD tüketici güveni bu ay Ekim 2011'den bu yana düştü. Şu anda sokaklarda pandeminin zirvesinde olduğundan daha fazla karamsarlık var.
Enflasyon burada bariz suçlu. Gerçek ücretlerin artıp artmadığını düşünmenizin de çok önemli olduğunu düşünmüyorum . İnsanlar, güçleri yettiğinden bağımsız olarak, bir şey için alışkın olduklarından daha fazla ödeme yapmaktan hoşlanmazlar. Beynimizde “hey - bu doğru değil!” diyen bir savunma mekanizmasını tetikler. Bu fiyatlar ne kadar yükselmeye devam ederse, bu konuda o kadar “doğru değil” hissederiz ve o kadar aşağı ve doğru duygu gider.
Eylül ayında, duyarlılık ilk kez pandemi seviyelerinin altına düştü ve o zaman yazdığım gibi , hanehalkı bilançoları güçlüydü, mali yükümlülükler harcanabilir gelire oranı on yılların en düşük seviyesindeydi ve artan enflasyon korkularına rağmen tüketicilerin büyük harcama planları vardı. ve karamsar bir genel görünüm.
Ekim ayından bu yana 3 ve 5 yıllık tüketici enflasyon beklentileri gerilerken, kısa vadeli (1 yıllık) beklentiler Ocak ayında 14 ay sonra ilk kez geriledi.
Harcanabilir gelire yönelik mali yükümlülükler rekor düzeyde düşük seviyelerde kalmaya devam ediyor.
Ve hanehalklarının harcamaları yavaşlatma planları yok gibi görünüyor.
Bu haftanın rekor ABD perakende satış raporu da bana, bardağın yarısı boş görünümüne rağmen tüketicilerin yükselen fiyatları geri püskürtmeye henüz hazır olmadığını söylüyor. Yine de buradayız, hissiyat rekor düzeyde düşük. İlginç bir şekilde, bu hafta bir Gallup anketi , Amerikalıların %85'inin kişisel yaşamlarından memnun olduğunu gösterdi. Aynı ankete göre, Amerikalıların sadece %17'sinin ülkenin gidişatından memnun olduğunu düşünene kadar bu, yukarıdaki tüketici duyarlılığı rakamlarıyla tam olarak örtüşmüyor.
Yani biz (birey) harika gidiyoruz ama biz (ülke) değiliz.
Yine de iyi haberlerim var. Pekala, bir tahminden çok haber yok: enflasyon önümüzdeki birkaç ay içinde zirveye ulaşmaya başlamalı. Hazır buradayken, bir iyi haber daha: İnsan olmak için tarihin en iyi zamanında dünyanın en iyi ülkesinde yaşıyorsunuz. Neşelendirmek!
→ Aşamalılar, Çok Aşamalılar'dan bıktı. San Francisco'daki ilerici seçmenler, devlet okulu sistemini uyanık ideolojileri için bir gemi olarak kullanan Çok İlericiler'de hüküm sürmek için yürüdükleri için bu hafta büyük bir başarı elde ettiler. Kayıtlı seçmenlerin %35'i toplu olarak "Burada gerçek sikişmeler neler oluyor?" diye sorduktan sonra , San Francisco Eğitim Kurulu'nun üç üyesi ( seçilenlerden daha fazla seçmen tarafından ) geri çağrıldı. Yakın bile değildi: Üyeler %72, %75 ve %79 oyla elendi.
Hikayeyi takip ederken şaşırtıcı olan şey, yönetim kurulu üyelerinin ebeveynlerinin tepkisi karşısında yaşadığı şoktu. Normal insanların normal umutlarından çok kopuk görünüyorlardı. Dürüstçe onlardan habersiz görünüyorlardı. Sanki kararlarının takdire şayan ırkçılık karşıtı iyi niyetlerini gösterdiği soyut bir evrende faaliyet gösteriyorlardı . Ancak seçmenler, eylemlerini, temel sorumlulukları olan okulları açmaktan akıllıca kaçınan bir tür uyandırılmış ilerici vandalizm olarak görmeye başladılar.
- Wall Street Journal (benimkine vurgu yapın)
Ebeveynler, okulların yeniden açılması ve çocuklarının sınıflara alınması için aylarca uğraşırken, SF Eğitim Kurulu'nun odaklandığı şeylerden bazıları şunlardır:
Tesadüfen bu hafta ilk kez Kurt Vonnegut'un Harrison Bergeron'unu okudum . Bu, 2081'de, Amerika Birleşik Devletleri Handikap Generali'nin çalışmaları sayesinde herkesin nihayet eşit olduğu bir kısa hikaye, gerçek olmasa bile bugünün San Francisco Eğitim Kurulu'ndan ilham aldığını düşünmek için delirmeyeceğiniz bir varlık. hikayenin 1961'de yazıldığını (ki bu da Vonnegut'u kahrolası bir precog yapar). Her ne pahasına olursa olsun eşitlikle ilgili bir hikaye ve San Francisco'daki seçmenlerin bunun gerçekleşmesini önlemek için ellerinden geleni yapmaları beni çok heyecanlandırıyor.
→ Şeker bir anne istiyorum. Bu hafta Bloomberg Opinion, “ Eşiniz Sizden Daha Çok Kazanıyorsa Bunu Okuyun ” başlıklı bir makale yayınladı . Bu kategoriye girmiyorum (henüz), ama olmayı arzuluyorum, bu yüzden parçayı okudum. Bir erkeğin kendisinden daha zeki olduğunu düşündüğü bir kadınla ilgilenme olasılığının daha düşük olduğunu bulan bir deneyden alıntı yaptı. İlişki kuramıyorum ama tamam. Ayrıca, bir kadının bir erkekten daha fazla para kazanması durumunda bir erkekle evlenme olasılığının daha düşük olduğunu iddia ediyor. Yine anlamadım ama sanırım? Kafam karıştı, şöyle bir karşı görüş aradım ve buldum :
Basitçe söylemek gerekirse, kadınlar erkeklere hayran kalır, erkekler kadınlara tapar. Kadınlar yukarıdan sever, erkeğine hayran olmayı sever, erkekler aşağıyı sever, kadınlara tapar ve değer verir. Kadınlar, erkeğinin annesi gibi hissetmek istemezler. Onun küçük kardeşleri gibi hissetmesini istemiyorlar. Ondan mali olarak sorumlu olmak istemiyorlar. Ona tepeden bakmak istemiyorlar. (Anneler bunu küçük oğullarına kıyasla yaparlar).
- Hint Bronson
Genetik yapıma bakıldığında, burada denklemin sadece erkek tarafına odaklanacağım ve yukarıdaki alıntının aşırı basitleştirilmiş olduğunu söyleyerek başlayacağım. Karıma hayranlık duyuyorum ve ona hayranlıkla bakıyorum (o bir baş belası!), Ona tapmanın ve ona değer vermenin yanı sıra.
Tecrübelerime göre, bir erkeğin en büyük korkusu yetersizliktir. Yetersizlik birçok şekilde kendini gösterir: boy, zeka, cüzdan boyutu, penis boyutu vb. Bu alanlardan herhangi birinin eksikliği, algılanan eksiklikleri fazlasıyla telafi etmek üzere tasarlanmış savunma mekanizmalarını tetikleyecektir. Ne hakkında konuştuğumu biliyorsun…
Ancak çoğu yetersizlik duygusu gerçek değildir. Aslında yoklar . Sadece düşüncelerimizin içinde yaparlar çünkü onları besler ve bilinir hale getiririz. Yukarıdaki resimdeki adamın araç seçimiyle yayınlamasaydı, dünyada hiç kimse küçük bir siki olduğunu bilemezdi. Daha zeki kadınlarla çıkmamak (veya onlardan korkmamak), algılanan zeka eksikliğinizi veya finansal istikrarsızlığınızı gizlemek için bir canavar kamyon satın almaya eşdeğerdir.
Belki sadece benim, ama kadınlarda zeka ve kazanma potansiyeli seksi . Cidden, sapyoseksüeller nereye gitti? Bu erkeklerin kaçması gereken bir şey , kaçmak değil.
Ayrıca Kupa Kocası olma fikrine de çok açığım. Yakın zamanda…
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
"Tren kazası" kelimesinden nefret ediyorum. İnsanlar kendi ahlaki pusulalarında teselli bulur ve bunu yaparken kendilerini yargıda bulunurken bulurlar.
Bugün farklı bir yolculuğa çıkıyoruz. Çoğunlukla resimler.
1.Nörogenez, sinirsel düzenleyici gibi davranabilir mi?(biorXiv) Yazar : Lina M.
Amerikalı koşucu Athing Mu, profesyonel kariyerinde ilk kez 800 metrelik bir yarışı kaybedebilirmiş gibi görünüyordu. Mu, tipik olarak, az kol hareketi ve görünüşte az enerji içeren benzersiz ve zahmetsiz bir adımla yarışlarına hükmeder.