Orton-Gillingham yaklaşımı, okuma, yazma ve heceleme sırasında okuryazarlığı öğretmenin doğrudan, açık, çok boyutlu, yapılandırılmış, sıralı, tanılayıcı ve kuralcı bir yoludur. En uygun şekilde bir yöntem, program veya sistem değil, bir yaklaşım olarak anlaşılır ve uygulanır. İyi eğitimli ve deneyimli bir eğitmenin elinde, olağanüstü genişlik, derinlik ve esnekliğin güçlü bir aracıdır.
Orton-Gillingham yaklaşımını karakterize eden temel müfredat içeriği ve öğretim uygulamaları iki kaynaktan elde edilir: birincisi, son 80 yılda onaylanmış, zamanla test edilmiş bilgi ve uygulamalardan ve ikincisi, bireylerin nasıl öğrendikleri hakkındaki bilimsel kanıtlardan okuma ve yazmanın; neden önemli sayıda kişinin bunu yapmakta zorluk çektiğini araştırmış ve bazı yaklaşımları birleştirmiştir.
Yaklaşım, Samuel T. Orton ve Anna Gillingham’ın temel ve seminal katkılarından dolayı böyle adlandırılmıştır. Samuel Torrey Orton (1879-1948) bir nöropsikiyatrist ve patologdu. Okuma başarısızlığı ve ilgili dil işleme zorluklarına odaklanmada öncüydü. Sinirbilimsel bilgi ve iyileştirme ilkelerini bir araya getirdi. 1925 gibi erken bir dönemde disleksi sendromunu bir eğitim sorunu olarak tanımlamıştı. Anna Gillingham (1878-1963) üstün bir uzmanlığa sahip yetenekli bir eğitimci ve psikologdu. Orton tarafından cesaretlendirildiğinde, 1930’ların başında Orton-Gillingham Yaklaşımı olarak bilinen şeyde öğrenci eğitimi ve öğretmen eğitimi için temel sağlayan öğretim materyalleri derledi ve yayınladı.
Orton-Gillingham yaklaşımı çoğunlukla bire bir öğretmen-öğrenci öğretim modeliyle ilişkilidir. Küçük grup öğretiminde kullanımı nadir değildir. Yaklaşımın başarılı bir şekilde uyarlanması sınıf içi eğitim için değerini göstermiştir. Okuma, heceleme ve yazma güçlüğü yaklaşımın baskın odak noktası olmasına rağmen, matematikte zorluk çeken öğrencilerle kullanım için başarıyla uyarlanmıştır.