Zhao Ülkesi çok küçük bir ülkeydi. Nanshan Kıtasındaki diğer tüm küçük ülkeler gibi, insanları Doğu Diyarındaki Yüce “Tang”a ve “Changan’an”a hayranlık duyarlardı. Sadece kral değil, Zhao Ülkesindekitüm öğrenciler de bu hayranlığı taşıyordu. Neredeyse başkentteki Tang Kulesinin tepesinde dikiliyorlarmış gibi çok uzakta görüyorlardı.
Bu Nisan ne aşırı soğuktu ne de yakıcı derecede sıcaktı. Yüce Tang topraklarına üstünden gelen hafif rüzgarlar Kuzey Çölündeki Qiang Di oluklarından geçerek buradaki topraklarda esiyordu. Alaca karanlık gökyüzü altında sis benzeri rüzgarı taşıyarak dönüyordu, kıvrılıyordu ve Zhao Ülkesindeki Daqinq Dağına ulaşıyordu. Sonra dağın tepesinde oturan genç bir adama doğru esiyordu.
O su kabağı bir şişe tutan ve masmavi öğrenci cüppesi giyen sıska bir gençti. On altı yada on yedi yaşlarında gözüküyordu. Uzun değildi ve cildi bir şekilde karanlıktı, ama parlak gözleri zekayla parıldıyordu ve şimdilik, onun tüm zekası yüzündeki hoşnutsuzluk tarafından örtülmüş gibiydi. Kaybolmuş gibi görünüyordu.
“Yine başarısız oldum…” diye iç çekti. İsmi Ming Hao’ydu ve dağın eteğindeki Yunjie Ülkesindeki vasat bir öğrenciydi. Yıllar önce ebeveynleri kaybolmuştu ve geride pek bir varlık bırakmamışlardı. Eğitim almak pahalıydı, bu yüzden beş parasız dolaşıyordu.
“Üç yıldır İmparatorluk Sınavlarına giriyorum. Tüm bu zamanda kusmak isteyene kadar bilgelerin yazdıkları kitapları okudum. Belki de bu benim yolum değildir.” Kendiyle savaşarak su kabağı şişeye baktı, gözleri umutsuzdu.
“Hayalim bir memur olmak ve zengin olup bunu sürekli arttırmaktı. Belki de Yüce Tang’a ulaşmayı denemekten de vazgeçmeliyim… Bir öğrenci olmak ne kadar da işe yaramaz.” Acı bir şekilde güldü. Burada sessiz dağ tepesinde oturup su kabağı şişesine bakıyordu, kaybolmuşluğu daha da artıyor gibiydi. Korku hissetmeye başlamıştı. Gelecekte ne yapacaktı? Nereye gidecekti?
Belki de yüksek-seviye bir memur ona ilgi gösterirdi yada genç güzel bir hanım. Yada o sınavlara girmeye devam ederdi, seneler boyunca…?
Bu sorunun bir cevabı yoktu. O bir ergendi ve bu kaybolmuşluk hissi onu görünmez dev bir çene gibi yiyip bitiriyordu. Gerçekten korkuyu hissediyordu.
“Şehirdeki öğretmenler bile sadece sadece birkaç parça gümüş kazanabiliyordu. Bu Wang Amca’nın marangoz dükkanından bile daha kötü. Eğer bunu daha önce fark etseydim ondan birkaç tane marangozluk yeteneği öğrenirdim. En azından şimdiki gibi açlıktan ağzım kokmazdı.” Bir süre sessiz kaldı.
“Evde ne fazla yiyeceğim kaldı ne de param. Kahya Zhou’ya 3 parça gümüş borcum var. Ne yapacağım ben?” Kafasını kaldırdı ve gökyüzüne baktı, mavilikler ve topraklar… O kadar genişti ki sonu görünmüyordu, aynı onun geleceğini görememesi gibi.
Bir süre sonra Meng Hao kafasını salladı ve cübbesinden bir kağıt parçası çıkardı. Dikkatlice okudu ve su kabağı şişesine yerleştirdi, sonra ayağa kalkıp şişeyi dağdan aşağıya fırlattı.
Dağın altında kış boyunca donan geniş ve tüm Yüce Tang boyunca akan bir nehir vardı.
Meng Hao dağın tepesinde dikildi ve su kabağı şişenin nehirden aşağı doğru sürüklenmesini seyretti. Göünü kırpmadan izledi. Bir anlığına annesini ve mutlu çocukluk yıllarını görür gibi oldu. Su kabağı onun rüyalarını, hayallerini ve umutlarını taşıyordu. Belki birgün birisi onu alır, içini açar ve notu okurdu.
“Ne kadar çalışırsam çalışıyım yada ne yaparsam yapıyım yaşamaya devam edeceğim.” Bu onun kişiliğiydi: zeki ve azimli. Eğer böyle olmasaydı, ailesi ayrıldıktan sonra hayatta kalamazdı.
Kafasını gökyüzüne kaldırdı, gözlerindeki inatçı bakış daha da derinleşti. Dağdan inmek için yola koyulmak üzereydi.
Tam o anda uçurumun kenarından gelen zayıf bir ses duydu. Ses rüzgarla taşınıyor gibiydi. Meng Hao’nun kulaklarına ulaştığında ses neredeyse duyulmak için çok düşük seviyedeydi.
”Yardım edin… yardım…”
Meng Hao bir anlığına durdu, silkindi, sonra dikkatle dinledi. Konsantre olduğunda yardım için seslenen ses de güç kazandı.
“Yardım edin…”
Uçurumun kenarına varana kadar birkaç adım attı. Uçurumdan aşağıya baktığında birisini gördü, bedeninin yarısı uçurumdaki bir çıkıntıdan aşağıya sallanıyordu. Solgun yüzü tamamen korkuyla ve ümitsizlikle kaplıydı ve yardım çağırıyordu.
“Sen… Sen Meng Hao’sun, değil mi? Yardım et, Öğrenci Meng! Bana yardım et!” Bu onlu yaşlarında birisiydi. Meng Hao’yu gördüğünde yüzü şaşkınlıkla ve mutlulukla dolmuştu, bu umutsuz durumda aniden bir umut ışığı bulmuştu.
“Wang Youcai?” Meng Hao’nin gözleri genç adamı gördüğünde genişçe açıldı. O marangoz dükkanı olan Wang Amcanın oğluydu. “Sen nasıl bu duruma düştün?”
Meng Hao çıkıntıya doğru baktı. Uçurum çok düzdü ve tırmanması neredeyse imkansızdı. En ufak bir dikkatsizlik tırmanmaya çalışanı nehre uçurabilirdi.
Nehrin akış hızını da dikkate alınca düşerseniz ölme ihtimaliniz %90 civarındaydı.
“Sadece ben değil, çevre kasabalardan başka kişiler de var.” Wang Youcai heyecanla bağırdı. “Hepimiz buraya sıkıştık. Kardeş Meng, fazla konuşmayalım, lütfen gel ve bizim çıkmamıza yardım et.” Belki de çıkıntıda çok uzun süredir asılı kalmıştı. Elleri havayı kavrıyordu ve eğer yanında arkadaşları olmasa onu gömleğinden yakalayan yoldaşları olmasa çoktan kayardı ve uçurumdan düşerdi. Yüzü korkuyla bembeyaz olmuştu.
Meng Hao tehlikeyi farketti. Ama bugün dağı tek başına tırmanmıştı ve yanında hiç halat yoktu. Bir insanı nasıl kurtarabilirdi ki? O anda dağ yüzünün sarkan sarmaşıklarla kaplı olduğunu farketti.
Onun bu çelimsizliğiyle dağ sarmaşıklarını bulması için iki saat gerekmişti. Zar zor nefes alarak sarmaşığı uçuruma sürükledi. Wang’ın ismini çağırarak eğildi ve sarmaşığı uçurumdan aşağıya sarkıttı.
“Sen bana hala nasıl oraya indiğini söylemedin.” Meng Hao Sarmaşığı uzatırken konuştu.
“Uçarak!” Konuşan Wang Youcai değildi, onun yanında çıkıntıya sıkışmış başka birisiydi. Bu çocuk güçlü ve zeki görünüyordu ve yüksek sesle konuşuyordu.
“Saçmalık! Siz uçabiliyor musunuz?” diye alay etti Meng Hao, sarmaşığı biraz yukarı çekerek “Eğer oraya kadar uçtuysanız neden aşağı da uçarak inmiyorsunuz?”
“Onun saçmalamasına aldırma.” dedi Wang Youcai, açıkça Meng Hao’nun sarmaşığı aşağı uzatmayacağından korkuyordu. “Biz uçan bir kadın tarafından yakalandık. O bizi bir Tarikat için hizmetkar yapacağını söyledi.”
“Daha büyük bir saçmalık mı?” dedi Meng Hao inanmayarak. “Sadece efsanelerdeki ölümsüzler bunu yapabilir. Buna kim inanır ki?” Okuduğu kitaplarda ölümsüzlerle tanıştıktan sonra zengin olan insanların hikayeleri vardı, ama bunlar sadece yalandı.
Sarmaşık çıkıntıya vardığı anda Wang onu yakaladı. Ama sonra Meng Hao aniden sırtında soğuk bir rüzgar hissetti. Etrafındaki sıcaklığa göre kış geri dönmüştü. Titredi. Yavaşça arkasına dönüp baktı, sonra çığlık attı ve gerideki boşluğa doğru bir adım attı, uçurumdan düşmeye başladı.
Uzun gümüş rengi cübbe giymiş solgun yüzlü bir kadın görmüştü. Onun yaşını söylemek imkansızdı. İnanılmaz güzeldi, ama yaydığı soğukluk birisine onun mezardan yeni çıktığını hissettiriyordu.
“Bazen mutlak şeyleri mutlak kalitede bulursun, bu sadece kaderdir.”
Ses kulaklarına ulaştığında, kemiklerinin birbiriyle sürtündüğünü hissetti. Bu kadın garip bir gücün etkisi altında gibi gözüküyordu ve Meng Hao gözlerine baktığında tüm bedeni donmuş gibi hissetti, sanki gözleri onu delip geçiyordu. Sanki bu kadından hiçbir şey saklanamaz gibiydi.
Onun sözleri hala havada uçuyordu, geniş kolunu savurdu ve aniden yeşilimsi bir rüzgar Meng Hao’yu yakaladı. Onunla beraber uçurumdan aşağıya indi. Beyni tamamen boşalmış gibiydi.
Çıkıntıya ulaştıklarında, kadın elini salladı ve onu içeri fırlattı. O hareket ekmeyi kestiğinde yeşilimsi rüzgar da durdu. Wang ve üç arkadaşı korkuyla geriye çekildiler.
Kadın orda durdu ve, hiçbir şey söylemedi. Kafasını kaldırdı ve dağ sarmaşığına baktı.
Meng Hao çok gerdindi ve sallanmaya başlamıştı. Ayağa kalktı ve hızla etrafına baktı. Çıkıntı uzun değildi ve aslında çok dardı. Çok az insan olsa da fazla alan yoktu.
Gözleri Wang’a ve diğer iki genç adama kaydı.Birisi zeki arkadaştı; diğeri ise temiz ve tıknazdı. İkisi de çökmüş gibiydi, sanki her an korkudan ağlayabilecek gibilerdi.
“Bir kişi eksiğim vardı.” dedi soluk yüzlü kadın. Şimdi sarmaşık yerine Meng Hao’ya bakıyordu. “Seni de onlarla beraber alacağım.”
“Sen de kimsin?” diye sordu Meng Hao, korkusunu gizleyerek. O eğitimli bir insandı ve güçlü bir kişiliği vardı. Korkmasına rağmen kendini kontrol etti ve panik yapmadı.
Kadın hiçbir şey söylemedi. Elini kaldırdı, salladı ve yeşil ışık tekrar belirdi. Genç adamları kaldırdı ve kadınla beraber çıkıntıdan dışarıya doğru uçup gökyüzüne fırladılar. Gözden kayboldular. Daqing Dağını geride bıraktılar. O orada dikiliyordu, dümdüz ve uzunca alaca karanlığın ortasında yitip gidiyordu.
Meng Hao’nun yüzünden kan çekilmişti. Kendini yeşil rüzgarla beraber uçarken görüyordu. Yeryüzünün üstünde uçtukça rüzgar ağzına doluyordu ve nefes almayı imkansız kılıyordu. Kafasında bir kelime belirdi.
“Ölümsüzler mi?” Nefesini, normalde 10 nefes alacak kadar süre tuttu, ta ki daha fazla tutamayıncaya kadar. Sonra kendinden geçti.
Gözlerini açtığında onların bir dağın yarı yüksekliğinde yeşil taşlarla döşeli bir platformda olduklarını fark etti. Daha yokuşlu dağlar onları çevrelemişti. Bulutlar ve sis onlara takılmıştı, burası kesinlikle ölümlü dünya değildi. Etrafta dağların güzel dorukları çok garip gözüküyordu.
Wang ve diğer genç adamlar uyandılar, korktular ve titrediler. Kadının sırtına baktılar.
Kadının önünde yeşil cübbeler giyen iki Yetiştirici vardı. Yirmilerinde gibi görünüyorlardı. Yeşil göz bebekleri olan çökük gözleri korku yayıyordu.
“Harika iş, Büyük Kızkardeş Xu.” dedi adamlardan biri, sesi dalkavukça çıkıyordu.
“Dört yetenekli genç bebek buldunuz.”
“Onları Hizmetkarların Bölgesine götürün.” dedi kadın, yüzü soğuktu, Meng Hao ve diğerlerine bakmamıştı bile. Aniden bedeni değişim geçirdi. Bir gökkuşağına dönüştü ve dağlarda gözden kayboldu.
Meng Hao o zamana kadar soğukkanlılığını korumuştu. Kadının yok olduğu yere boş boş bakıyordu. Yüzünde on altı yıldır görünmeyen bir duygu belirdi. Kanı kaynıyordu.
“Hizmetkarlar mı?” diye düşündü. “Eğer Ölümsüzlerle çalışıyorsanız, cidden iyi kazanıyor olmalısınız.” Şimdi şunu biliyordu bu insanlar onları öldürmek istemiyordu, ileriye bir adım attı.
“Kızkardeş Xu Qi Yoğunlaştırmada yedinci seviyeye ulaştı.”, dedi iki Yetiştiriciden yakın olanı. “Klan rahibi ona bir Rüzgar Flaması bağışladı, bu da o Temel Kadro’da olmasa bile uçabilir demek.” Küstahça Meng Hao ve diğerlerine baktı.
“Sen ve sen…” dedi, Wang ve zeki genç adamı göstererek. “Güney Hizmetkar Bölgesine kadar beni takip edin.”
“Burası neresi?” diye sordu Wang, Ölümsüz onu işaret ettiğinden hem sesi hem de bedeni titriyordu.
“The Reliance Tarikatı.”