Yemek artıkları bakarken suratıma hiçlikte,
Değeri yitmiş paraları sıkıştırırken cüzdanıma,
Kulağımı çınlatan bir ses beni uyardı.
Hatıralarım, bana itip kaktığım başları getirdi.
Son sandığım uçurumlar yok oldular.
Birden görünen sislerle yönüm şaştı.
Kendimi beslesem bu kıtlıkta, benimkine yaşamak denir mi?
Ya da beni besleyenleri bıraksam?
Gücenecekleri besbelli olsa da besilerimi alıp gitmeli miyim?
Hiç doymadan kalkmalıyım bu sofradan ekmeğimle?
Suyumu başka çeşmelerden içmek nasip olur mu?