genel general M. Sarrail
Bu ülkelerin hükümetleri ile müzakere etmek zorunda kaldı ve bu sayede politika her zaman Müttefikler Komutanlığı Ana Dairesinden aldığı askeri nitelikteki direktiflere uymadı. Olumlu bir sonucu olmayan deneyime dayanarak, “Koalisyon savaşını neyin yaklaştığını gördüğümden beri Napolyon I'e daha az hayran olmaya başladım.
Bu atasözü bizi ilginç bir karşılaştırma yapar.
Napolyon Dönemi'nin en parlak dönemini alın - Austerlitz, Jena ve Friedland. Büyük imparator 1805, İngiliz Adaları için planlanan Bois kampında İngiltere'ye karşı askeri harekatlara hazırlanan ordunun restorasyonu ile üstlenildi. İlgili Londra hükümeti fırtınayı kaldırmaya çalışıyor: Avusturya ve Rusya ile 3-I Koalisyonu kuruldu. Bavyera - Fransa'nın bir müttefiki. Salınımlı Prusya nötrlüğü korur. Avusturyalılar 60000 ve Ruslar 90000, Başpiskopos Ferdinand'ın genel komutasındaki Genelkurmay Başkanı Mareşal Mack, Tuna Vadisi'ndeki askeri harekat için mahkum edildi. Arşidük Charles orduya, imparatorun ana saldırısının beklendiği Venedik'teki 150000 insanlarında komuta etti. Tirol yoluyla bu orduların arasındaki bağlantı, Arşidük Yuhanna komutasındaki 50000 erkekte bir ceset tarafından sağlanıyor. Sonunda, 350000 insanlar.
Napolyon'da 250000 kişi var. Almanya’da zafer kazanmaya karar verirken, Yukarı İtalya’yı - arşivi Karl ve John’a karşı - yalnızca 50000 adamında bir kolordu, bu yüzden adamı doğrudan 200000’in emrinde - Arşidük Ferdinand’a karşı bıraktı. Bu birliklerle İngiltere ile savaş fikrini reddederek Ren Nehri kıyılarına gider. Bavyeralıların kendisine katılmasını engellemek isteyen Avusturyalılar, Tuna’yı ilerletmeye karar verdiğinde, Rus müttefikleri beklemeden, konumu daha da gelişti. Etraftaki Mareşal Mack'in teslim olmak zorunda kaldığı Ulm'a ulaşırlar.
Kısa süre sonra, arşidük'ün diğer milletvekilleri ve ordularının kalıntıları yenildi. Ferdinand, kalan 12 filosuyla kaçmayı başarır. Napolyon kampanyasını doğuya doğru sürdürüyor - sırayla Austerlitz'e dağılan Ruslara karşı. Boşuna Arşidük Karl İtalya'dan acelesi var - zaten çok geç. Avusturya, riske girmemeyi tercih ediyor, çünkü düşmandan daha zayıf olan 3 grubu, önceki iki kişi olarak da kırılacaktı: bu nedenle, Presburg dünyasının tüm koşulları kabul edildi (Ekim 26 1805).
Prusya yansıtmaya başlar. Kendini Napolyon'un yönetiminde bulmaktan korkuyor ve yardımlarıyla kaderlerine karar vermek istiyor. оружия. Jena ve Auerstedt 14’in altında Ekim 1806’in kaderi belirlendi - dış etki olmadan değil. Prusyalı birlikler koalisyondan ayrılmadan birkaç gün içinde ısrarla devam ettirilen birkaç parçaya bölündü ve kesildi.
Rusya, 1807’taki Doğu Prusya’daki savaşın sebebi olan askeri güçleri bir araya getiriyor - iki eylemde savaş. Bunlardan ilki, Napolyon'un zaferiyle sona eren Eylau savaşı ile işaretlendi, ancak Rus komutanı L. Benigsen'in kalbi yerine bırakarak, büyük kayıplar ve sonuçsuz, değerli bir fiyatla kazanılan bir zafer oldu. Haziran 14’te, Friedland’ın belirleyici savaşı, Rus komutanlığının ve üçüncü koalisyonun son umutlarını imha eden ikinci eylemi etkiliyor. Tilsit’deki dünya, Presburg dünyasının koşullarını doğrulayan Rusya ve Prusya için yeni politik gerçekler kurar.
Sonuç olarak, bu üç yıllık dönemin resmi şöyledir: Fransız tarafında, kuvvetlerin yoğunlaştırılması stratejisi, müttefikler tarafında - “küçük paketler” stratejisi kullanılıyor. Anglo-Austro-Prusya-Rus grubu şüphesiz ki üstün güçlere sahip olsa da, Eylau hariç her toplantıda, onları düşmandan daha küçük bir hacme sahipti. Bu savaşlarda yer alan kişiler için belirleyici olan dört yerel yenilgiye uğradı: Avusturyalılar için - Ulm'da, Ruslar için - Austerlitz'de, Prusyalılar için - Jena'da ve yine Ruslar için - Friedland'da. Bu savaşlardan sonra, daha güçlü olan taraf yok edilirken, en başında zayıf olan taraf hala yeterli kuvvetlere sahiptir.
Makedonya'daki savaşa 1915 - 1918 dönelim.
1915’te, Avusturyalılar, Almanlar ve Bulgarlar Sırp’lara karşı güçlerini birleştiriyor: 600000’in 250000’e karşı süngüleri, on iki kişiye karşı yirmiden fazla bölüm.
Yeni Balkan cephesinin müttefik kuvvetlerinin ilk kademesini temsil eden Sırplar, böyle eşitsiz bir mücadeleyi sona erdirmek ve ordularını daha iyi zamanlar için korumaktan başka bir yol bulamıyorlar. Gerçekten, ikinci kademe yardımlarına geliyor - Selanik’e inen Fransız-İngiliz bölümünün 4’i. Fakat bu yardım hem gecikmiş hem de yetersiz: General M. Sarrail, bu kademelerin komutanı, düşmanı sayısal üstünlüğünden önce geri çekilmek üzere, R.
1916 kampanyası, geri yüklenen Sırp ordusundan (ancak yarıya indirgenmiş) oluşan ve Balkanlar’da düzenlenen olaylarda müdahaleye neden oluyor ve bunun için bir Fransız bölünmesi, iki Rus ve üç italyan teçhizatı. İngiltere ayrıca dört yeni bölüme de girdi ve sadece Selanik limanını kapsayacak şekilde eylemlerini sınırlamak istediğinden ve Balkanlar'daki bir taarruz operasyonuna gönderilmediğinden, bu askeri bölünmelerden sabit askeri oluşumlar oluşuyor.
Böylece, 1916 yılında, M. Sarrail'in saldırmak için on iki bölümü vardı. Bu, Florin Vadisi'ndeki Alman-Bulgar taarruzunu itip kakmak ve Moglinska yönünde ve Sırbistan'ın en uç noktasında grev yapmak için yeterli, ancak bu, düşmanın direnişini kırmak için yeterli değil. Operasyonlar her iki rakibin de tükenmesiyle sona erer - her biri pozisyonunu koruyabilir, ancak ne biri ne de diğeri daha fazlasını talep edebilir - ve düşmanı tamamen yok edemez.
1917'te dördüncü kademe geldi: bir İngiliz ve dört Fransız bölümü ve Venezüellalı Rumların ilk çıkarılması. Savaşlar ve hastalıklar, savaşçı sayısını yedek askerlerini dolduramayacakları şekilde azaltır. Fransız bölümleri diğer üçünü yenilemek için dördüncü alayı dağıtmalı - ve taburlardaki süngü sayısı 800'tan 600'e düşüyor. İtalya tüm çabalarını Arnavutluk’a yoğunlaştırıyor ve devrimin etkisi Rus birliklerine yansıyor. Tek geçerli pekiştirme, üç bölümden oluşan Yunan Ordusu Ulusal Savunma Birliğidir: Sarossky, Cretan ve Archipelago. Öte yandan, yüksek komuta dikkat, doğal olarak ön cephe görevlerinin yerine getirilmesini engelleyen politik meselelere odaklanmaktadır. Bu, Atina mahkemesinin entrikalarının geliştirilmesindeki en yüksek noktadır - Berlin ile telgraf alışverişi, gizli seferberlik için hazırlıklar ve Falkenhausen ile Karavitis birliklerinin başlaması. Bu nedenle, bu kampanya da sonuç vermiyor. 1917'un sonu itibariyle, ön çizgi neredeyse 1916'un sonu ile aynıdır ve savaşçıların kuvvetlerinin oranı aynı kalır.
Ancak arkada önemli olaylar var. Bir 5 kademesi oluşturuluyor ve bu da nihayet belirleyici bir darbeye yol açıyor. Bu beşinci kademe Yunan ordusuydu.
Selanik. Gelen Yunan alayının görünümü
Oluşumu metodik ve kasıtlı olarak yapılır. Eski hükümet altındaki askerlik görevine alınmadığını belirten bir takım asker ilanını açıkladı 16 ve 17. Yedekler afişin altına döner. Fransa ve İngiltere tarafından rehin verilen askeri malzemeler parklara boşaltılarak monte edildi ve askerler onları almaya hazır. Birbiri ardına, Yunan bölümleri Naresh kampından ayrıldı ve cephenin belirlenmiş sektörlerine gitti.
Orijinal plana göre, 1918 yazının sonunda ordunun 16 bölümlerinden oluşması gerekiyor. Ancak belirleyici saldırı Eylül ayında başladığında, yalnızca 10 bölümleri hazırdı - gerisi biçimlendirme aşamasındaydı. Ancak bu ilk çizginin arkasında rezervler, kayıpların doldurulması ve toprak birlikleri vardı. Yunan bölümlerinin 10'inin bu yumruğu, yüksek dört komuta, önceki dört kademenin üç yıllık savaşta ayrı eylemleriyle başaramadıklarını başarmalarına izin verdi.
Açık bir soru olarak kalıyor - 1915'in ilkbaharından bu yana, ilk Sırp basamağını 150000 ya da 200000 halkı tarafından artıracak olan (Yunanlıların katılımı olsun ya da olmasın), yeterli miktarda asker toplanması mümkün olsaydı, böyle bir güç parçalanmasından kaçınılabilir miydi?
Bu konsantrasyon gerçekleşmiş olsaydı durumun değişmiş olması muhtemeldir. Bu konsantrasyonun önemi, en azından, Bulgaristan'ı performansı hakkında “düşünmeye” ve Türkiye'nin Merkezi Güçlere olan yardımını asgariye indirmeye zorlayacak şekilde oldu. Sırp ordusunun Tuna ve Sava'daki eylemlerinde serbest olacağını ve yalnızca Sofya yoluna ve ordusunu Timok'tan arttırması gereken birliklere göndererek kendisini zayıflatma ihtiyacını ortadan kaldırmayacağını, ancak arkalarını korumak için yeterli güçlere sahip olacağını varsayalım (ve Macar bölgesini tehdit ediyor) - ve sonra resim tamamen farklı bir görünüm alacaktır.
Yüzyıllar boyunca gerçekleşen gerçekler bize “küçük paketler” stratejisinin yoğunlaştırıcı güçler stratejisine yol açması gerektiğini göstermiştir. Ama her zaman mı?
Alman bloğu, Müttefik kuvvetlerin dağılmasından tam olarak yararlanamadı. Bu, M. Sarrail Selanik'e çekildiğinde 1915'ta mümkündü; O anda, bloğun kuvvetlerinin üstünlüğü tartışılmazdı ve Balkan birliklerinin çoğunu başarıyla güneye yollayabilmesi için tüm olasılıklar açıktı. Siyasi sebeplerle sınırlandırılan hiçbir şey yapmamayı seçti. Balkan cephesinde 3 yıllarında “küçük paketler” stratejisinin uygulanması tüm savaş boyunca derin bir etki yaptı.
Sırp prens Alexander ve Manastırdaki General Sarrail
Fakat burada, pratikte bazı operasyonların tüm kuvvetlerin tam konsantrasyon ilkesine uymadığı söylenebilir.
Savaşın başlangıcında, her iki rakip de Doğu Cephesinde "küçük paketler" stratejisini uyguluyordu. Almanlar, ana kuvvetleri Fransız ve Belçika cephelerinde yoğunlaştırarak Rusya'ya yalnızca gerekli sayıda birlikle karşı karşıya bıraktılar - ve eğer bir hata yaptılarsa, bu prensibi sürekli olarak takip etmemeleri gerçekti.
Ve müttefiklerin generalleri (her şeyden önce J. Joffre) onu takip etti. Her ne kadar J. Joffre, Belçika'nın yardımına gelmeye çok istekli olsa da, sol kanadına yönelik taarruz emrini, İngiltere'nin performansına tam olarak güvenebileceği ana kadar erteledi.
Ruslar, ordularının tam konsantrasyonunu beklemeden düşmanlıklara başladılar. Bunun bir hata olduğu söylenebilir mi? Belki kendimizi Doğu Cephesinin çıkarlarıyla sınırlarsak. Ancak, farklı savaş tiyatroları arasındaki ilişkiyi göz önüne alırsak, Müttefiklerin genel zaferinin (ve Alman ordusunun ana güçlerine karşı olan Batı müttefiklerine yardımın) hesaplanmasının, diğer bütün düşünceleri aştığını kabul edemeyiz. zafer. Rus ordusuna göre, Rus saldırısı erken olabilir, müttefiklerin genel çıkarları böyle değildi.
Ancak generallerin yenilgisinin A.V. Samsonov ve P.G.-K. olduğunu belirtmek gerekir. Tannenberg ve Masurian göllerindeki Rennenkampf, birliklerinin eksiklikleri ile belirlenmedi. Zafer ön komutun emirlerine ve komutanların inisiyatifine bağlıydı. Bölümleri önünde yalnızca bir ordu ordusu bulunan Renenkampf için bir adım ileride, Samsonov ordusu kurtarılacaktı - P. Hindenburg daha sonra yenildi ya da savaşmayı reddetti.
Bu örnekten, zaferin tam bir güç yoğunluğu gerektirmediği, fakat - bunların asgari konsantrasyonunun gerekli olduğu açıktır. Savaş sanatı, büyük ölçüde bu asgari seviyeye ulaşma zamanını ve daha hızlı eylemler için bu asgari seviyenin sağlanmasının avantajlı olup olmadığını veya işlemin büyük güçlere sahip olmak için ertelenmesinin gerekip gerekmediğini tahmin etmekten ibarettir.
Aynı pozisyonda General L. Cadorna savaşın başındaydı. İtalyan ordularının dağıtımını hatırlıyorum. İtalyan raporları, Genelkurmay’ın örnek çalışmalarının izlenimini verdi - ancak ana güçlerin yoğunlaşmasının arifesinde, muhalif Avusturyalılar sayıca azdı ve ilk savaşçı birlikleri fırlatacak olan çılgın (“Samson”) saldırısı, muhtemelen , daha hızlı sonuç. Tüm kuvvetlerin konsantrasyonu, şimdi en az sonuçlarla, zaman kaybı ve konsantre düşmanın çarpışmasını gerektirdi.
Genel olarak, birbiri ardına gönderilen “küçük paketler” stratejisi hatalı. Onu kullanan, yalnızca sayısal olarak üstün bir rakipten değil, asgari gücünün kazanmaya yeteceğini bilen birinden kaybetme riskiyle karşı karşıya.