Bazı sosyologlar doğa bilimlerinin yöntemlerini benimsemeye çalıştılar. Bunu yaparken, kantitatif yöntemlerin kullanımını savunma eğilimindedirler. Sosyolojide bu tür yöntemlerin kullanılması pozitivizm olarak bilinir. İlk olarak, pozitivist olarak Comte, toplumun bilimsel çalışmasının, nesnel olarak gözlemlenebilecek ve sınıflandırılabilecek fenomenler hakkında bilgi toplamaya sınırlı olması gerektiğine inanıyordu. Comte, sosyologların bireylerin iç anlamları, dürtüleri, duyguları ve duygularıyla ilgilenmemeleri gerektiğini savundu. Bu zihinsel durumlar sadece kişinin bilincinde olduğu için gözlemlenemezler ve bu nedenle herhangi bir nesnel şekilde ölçülemezler.
Pozitivizmin ikinci yönü, istatistiki veri kullanımı ile ilgilidir. Pozitivistler, sosyal dünyayı nesnel bir şekilde sınıflandırmanın mümkün olduğuna inanıyorlardı. Bu sınıflandırmaları kullanarak, gözlemlenebilir sosyal olgu kümelerini saymak ve böylece istatistikler üretmek mümkün oldu. Örneğin, Durkheim intihar oranı ve farklı dinlerin üyeliği gibi sosyal gerçekler hakkında veri topladı.
Pozitivist metodolojinin üçüncü aşaması, farklı sosyal olgular arasında korelasyon aramayı gerektirir. Bir korelasyon, iki veya daha fazla şeyin birlikte bulunma eğilimidir ve aralarındaki ilişkinin gücünü ifade edebilir. İntihar çalışmasında Durkheim, belirli bir din (Protestanlık) ile yüksek bir intihar oranı arasında bariz bir ilişki buldu.
Pozitivist metodolojinin dördüncü aşaması, nedensel bağlantıların araştırılmasını içerir. İki veya daha fazla sosyal fenomen türü arasında güçlü bir korelasyon varsa, pozitivist bir sosyolog, bu fenomenlerden birinin diğerinin ortaya çıkmasına neden olduğundan şüphelenebilir. Ancak bu mutlaka böyle bir durum değildir ve bu tür bir sonuca varılmadan önce verilerin dikkatlice analiz edilmesi önemlidir. Sınıf ve suçluluk örneği bu noktayı göstermek için kullanılabilir. Birçok sosyolog, işçi sınıfı olma ile bir suçtan mahkum olma olasılığı arasındaki yüksek bir korelasyon olduğunu belirtti.
Pozitivistler, çok değişkenli analizin iki veya daha fazla değişken arasında nedensel bağlantılar kurabileceğine inanmaktadır. Bu bulgular çeşitli bağlamlarda kontrol edilirse, araştırmacılar pozitivizmin nihai hedefine ulaştıklarından emin olabilirler: insan davranışı yasası.
Durkheim, intihar oranını yöneten insan davranış yasalarını keşfettiğini iddia etti. Durkheim'a göre, intihar oranı her zaman ekonomik bir patlama veya çöküş sırasında yükseldi.
Pozitivistler ve Durkheim, insan davranışı yasalarının, sosyal dünya hakkındaki nesnel olguların istatistiksel biçimde toplanması, bu olguların dikkatlice analiz edilmesi ve bulguların bir dizi bağlamda tekrar tekrar kontrol edilmesi yoluyla keşfedilebileceğine inanmaktadır. Bu açıdan bakıldığında insanlar nasıl davrandıklarına dair çok az seçeneğe sahip ya da hiç seçeneğe sahip değiller.
Durkheim, sosyolojiyi, tüm diğer bilimler, biyoloji ve psikoloji tarafından çalışılanlardan farklı, açıkça tanımlanmış bir fenomen grubu olan bir gerçeklik sui generis'in bilimsel çalışması olarak düşündü. Bu fenomenler için Durkheim sosyal gerçekler terimini ayırdı, yani “çok özel özellikler sunan bir gerçekler kategorisi: onlar zorlayıcı bir güçle yatırım yapılan bireye karşı hareket etme, düşünme ve dış hissetme biçimlerinden oluşurlar. erdemleri onun üzerinde kontrol sahibi olmalarıdır. ”
Bu gerçekler eylemlerden, düşüncelerden ve duygulardan oluştuğundan, biyolojik olaylarla karıştırılamaz; fakat onlar aynı zamanda psikolojinin ili değildi, çünkü bireysel vicdanın dışında varlardı. Durkheim'in 1895'te “Sosyolojik Yöntem Kuralları” yazdığı çalışmaları için uygun yöntemi tanımlamaktaydı.
Anominin tartışılması ve analizinin bir parçasını oluşturduğu intihar konusundaki çalışmaları bu ışıkta okunmalıdır. Belirli intihar türlerinin anomi tarafından açıklanabileceğini keşfettiğinde, anomik intiharı, aksi takdirde ölçülemez derecede sosyal bütünleşme derecesi için bir indeks olarak kullanabilirdi.
Durkheim, aktörün toplumu ile olan ilişkisine göre intihar türleri arasında ayrım yaptı. Organik dayanışmanın işleyişinde örneklendiği gibi yapısal bütünleşmenin kısıtlamaları faaliyet göstermediğinde, erkekler egoist intihara eğilimli olur; Kolektif vicdan zayıfladığında erkekler anomik intihara kurban olur.
Resmi istatistiklerin avantajları:
Kullanılabilirlik - Resmi istatistiklerin belirli bir sosyolojik ilgi alanındaki mevcut tek kaynak olması olabilir; intiharı okurken.
Pratiklik - Araştırmacının, kendi bilgilerini toplamak için zaman ve para harcaması gerekmez. Bir araştırmacının, bu tür veriler mevcut olduğunda birincil yöntemleri kullanarak bazı veri biçimleri oluşturması gerekmeyebilir.
Zaman içindeki trendlerin / değişikliklerin incelenmesi - Birkaç farklı yıldan elde edilen istatistiksel verileri kullanarak, uzun bir süre boyunca bir şeylerin nasıl değiştiğini görmek mümkündür.
Karşılaştırma - İstatistikler, gruplar arası karşılaştırmalar (örneğin, orta ve işçi sınıfı arasındaki farklılıklar) ve kültürlerarası karşılaştırmalar (örneğin, farklı ülkelerdeki karşılaştırmalı bir suç oranları çalışması) için kullanılabilir.
“Önce” ve “sonra” çalışmaları - Örneğin, boşanma ile ilgili yasada meydana gelen değişikliklerin, önce ve sonra boşanma sayısını görerek etkisini incelemek için resmi verileri kullanabilirsiniz.
Resmi istatistiklerin dezavantajları:
İstatistikler her zaman güvenilir değildir.
İnsanlar daha iyi görünmeleri için yalan söyleyebilir. Bu nedenle, bu istatistiklerin elde edildiği yöntemlere güvenebilir miyiz?
İstatistikler bize genellemeler verir; onlar bir gerçeği yansıtmaz, bir tane empoze ederler.
Resmi istatistiklerin sadece bir kişinin nesnel gerçeklerden ziyade yargılarını gösterdiği iddia edilmiştir.
Araştırma farklı bir amaç için toplanmış olabilir, bu nedenle verilerin mutlaka gerçeği yansıtması gerekmez.
Devletlerin istatistik toplamalarının temeli zaman içinde değişebilir.
Herhangi bir istatistiksel hesap, sosyal etkileşimin yalnızca bir “anlık görüntüsünü” temsil edecektir.
Lee Bryant'ın İzniyle, Altıncı Form Direktörü, Anglo-Avrupa Okulu, Ingatestone, EssexList of site sources >>>