Rusya'da, çocukların yetiştirilmesi, çok sayıda inanç, ayin ve gelenekle çevriliydi. Ancak, şimdi olduğu gibi, ebeveynler çocuklarını korumak, onlara iyi bir terbiye vermek ve okuryazarlık öğretmek için mümkün olan her şeyi yaptı. Disipline ilişkin farklı ve görüşler. Modern insan için garip, uygunsuz ve hatta bazen vahşi görünebilir, ancak yine de büyük ilgi uyandırır.
Antik çağda, Doğu Slavların aşiretleri sığır yetiştiriciliği, çiftçilik, el sanatları ve avcılıkla Dinyeper bölgesinde yaşadılar. Bir asırdan fazla bir süre boyunca, göçebelere (Alans, Hunlar, Bulgarlar ve Avarlar) karşı sayısız savaş yapmak zorunda kaldılar.
Bu kabilelerin yaşadığı koşulların kendine özgü yetiştirme biçimlerinin gelişimi üzerinde önemli bir etkisi olduğu açıktır.
Rusya'da doğuştan bütün erkek sakinlerin erkek olarak kabul edildiğine dikkat edilmelidir. Elbette, yaşamlarını savaşa adayan özel eğitimli şövalyeler de vardı, ama bütün erkekler de askeri yeteneklere sahipti.
Antik çağda, olgunlaşma modern dünyada olduğundan çok daha erken başlamıştır. Zaten 15-16 yıllarında, genç adam bağımsız bir hayata başlayacak ve hatta evlenecek kadar yaşlı kabul edildi. Genç adam toprağın hareketleri arasından geldiyse, bütün topluluk onun için bir ev inşa etti, bir boyar ise, askerlik hizmetine gitti ve prens, boyar'ın idaresinde yaşadığı şehri aldı.
Bir erkeğin gelişimindeki ilk aşama, bir başlangıçtır, bebeklikten çocuk durumuna bir tür geçiştir. Yılın 2-3'inde gerçekleşti. Bu sırada, çocuk kesildi ve ata bindi. Bu geleneklerin tüm sosyal katmanlarda mevcut olduğu belirtilmelidir. Çocuğun bir atı ilk monte etmesiyle, gelecekte ne kadar iyi bir savaşçı olacağına karar verebileceği bile düşünüldü. Bu aşama psikolojik bakış açısından çok önemliydi, çünkü erkekler arasında özel bir ruh hali yarattı, temel prensipleri ortaya koydu. Çocuklar, ailelerinin, klanlarının, Rusya'nın gerçek savunucuları olduklarını anlamalıydı.
Rusya'da bir savaşçının eğitiminin temelinin Ruhun eğitimi olduğuna dikkat edin. Ve o yıllarda özel okullar olmadığından gelenek, pratik ve çıraklık yerini aldı.
Erken çocukluktan itibaren, erkeklere öğretildi silahlara. Zaten 12 yıllarında her genç erkekte bir 2 kılıcı vardı. Bu, önümüzdeki dokuz yıl boyunca savaş tekniklerine mükemmel bir şekilde hakim olmaları ve gerçek savaşçılar ve savunucular olmaları gerektiği anlamına geliyordu. Ayrıca, belirli bir yaşa ulaşılana kadar, genç adamın sakalı olana kadar yaşlılar onu hiç bir danışman olarak görmediler.
Slavlar, temelde belirli iş aktivitesi unsurlarına sahip olan oyunlarda çok popülerdi. Doğu Slav halklarının ilk odaklı eğitim becerisine sahip oldukları unutulmamalıdır. Özellikle ebeveynler çocuklarına okçuluk, ata binme, yüzme, cirit atma, güreş ve daha birçok fiziksel egzersiz öğretti. Genç neslin yetiştirilmesinde özel bir yer, oyunlar ve avcılık tarafından oynandı. Ve bu mantıklı bir açıklamaydı. Gerçek şu ki, o günlerde avcılık ekonominin ana dallarından biriydi. Avlanma sürecinde, genç insanlar dayanıklılık, güç, el becerisi, kararlılık ve cesaret gibi hayati nitelikler kazandılar, çünkü mücadele neredeyse eşitti. Yani, bu nitelikler askeri ayrılmalar oluşturan genç (ve yetişkin) erkek nüfus için gerekliydi. Bu arada, sadece bir ayı almayı başaran birinin gerçek bir savaşçı olduğu düşünülüyordu.
Ayrıca, gelecekteki askerlerin beden eğitimi, çeşitli dini törenler ile ilgili oyunlar sürecinde gerçekleştirildi. Kural olarak, bu oyunların bileşenleri sadece şarkılar ve danslar değil, aynı zamanda zıplama, koşma, güreş, okçuluk, dart ve mızrak fırlatmanın yanı sıra yumrukla mücadele yarışmalarında da yarışmalardı.
Bu alıştırmalar harika bir eğitim değeri taşıdı. Genç kuşak becerilerinin, zorlukların üstesinden gelme alışkanlıklarının, kollektivite, cesaret ve bağımsızlık duygusunun gelişmesine katkıda bulundu.
Çağdaşların ifadelerine göre, Slavlar, büyük fiziksel güce sahip cesur insanlardı ve Romalılardan daha iyi olmasalar bile, daha kötüsü silahları yoktu.
Sekizinci ve dokuzuncu yüzyılların başında, ilk devlet olan Kiev Rus, Doğu Slavlar topraklarında ortaya çıktığında, fiziksel eğitime olan ilgi arttı, çünkü o zamanlar savaşlar olağandı ve ordu halkın milislerinden askere alındı.
Prenslerin ve soyluların hazırlanması hakkında konuşursak, bir dereceye kadar organize bir karaktere sahip olduğu belirtilmelidir. Ne prens ne de kadrosu askeri kampanyaları olmadan hayatlarını hayal edemezdi. Bu nedenle, en yaygın beden eğitimi türleri arasındaki ortak insanlar güreş, yumruk dövüşleri, çeşitli türden eğlence ve "fiziksel kültür" yönelimi oyunları ise, soylular özel bir okçuluk, at binme ve avlanma düzenine sahiptiler. Feodal lordların şölenlerine bile bir tür şövalye turnuvaları eşlik etti - uzun eğlenceler ve atlamalar, yaylardan hedeflere ateş. Böylece, kronikler ve destanları analiz ettikten sonra, Rus şövalyeleri savaşçılarının eğlencesinin eğitim gibi olduğu ve askeri-fiziksel eğitimin kurucu unsurları olduğu sonucuna varılabilir.
Popüler fiziksel egzersiz formları arasında, yaygın olan kavgalara dikkat etmek gerekir. Birkaç tür yumruk dövüşü vardı: bekar (bire bir) ve grup (duvardan duvara). Zaten bu zamanlarda atasözlerine ve sözlere yansıyan yazılı olmayan belli başlı dövüş kuralları vardı (örneğin, “ölüleri geçme”). Buzla kaplı göller veya nehirler çok sık kavga mücadelesi için bir arena haline geldi.
Aynı zamanda, feodal beylerin beden eğitimi, sertleşmeye ve fiziksel gelişime katkıda bulunan çeşitli oyun ve eğlencelerden oluşuyordu. En yaygın olanları top oyunları, kayak ve kızaktır. Ayrıca yaygın olarak askeri işlerde kullanılan kayaklar yaygın olarak kullanılmaktadır. O günlerde bile "kayak ordusu" denilen özel kayak birimleri vardı.
Gerçek savaşçıların eğitiminde ve oynadığı pratikte büyük bir rol. O günlerde, Rusya sıklıkla komşu devletlerle savaştı, iç savaşlar nadir değildi. Bu nedenle, onlardan sonra hayatta kalanlar, herhangi bir okula gidemeyecekleri gerçekten eşsiz bir ders aldı.
Bununla birlikte, halkın eğlence ve fiziksel egzersizini putperestliğin bir tezahürü olarak gören din egzersizinin popüler biçimlerinin gelişimi ve yayılması engellemiştir. Kilise ve oyunlara ve eğlencelere özel yasaklar koyan yetkililer tarafından desteklendiler ve bu yasakları ihlal ettikleri için şirkete verilen cezalar ile tehdit edildiler. Bununla birlikte, ne hükümet ne de popüler fiziksel oyunlara ve tatbikatlara karşı yöneltilen kilise önlemleri, halkın sağlık ve fiziksel gelişim arzusunu etkileyememiştir.
Böylece, eski Rusya'daki bir çocuk zihinsel tutumlar, gelenekler, halk oyunları ve sürekli uygulamaların yardımıyla bir savaşçı ve koruyucu tarafından büyütüldü.
Kullanılan malzemeler:
http://30school.ru/referaty/fizicheskaya-kultura/fizicheskoe-vospitanie-na-rusi.html
http://www.zrd.spb.ru/news/2011-02/news-0645.htm
http://3rm.info/index.php?newsid=35012