Dünyadaki çoğu eğitim sistemi katı bir şekilde standardize edilmiştir. İnsanların neyi, nasıl ve ne zaman öğrenmesi gerektiğini tanımlar. Bu hedeflere ulaşılıp ulaşılmadığını değerlendirmek için kullanılan yöntemleri de tanımlarlar.
“Dünyayı bilmek isteyen herkes, onun ayrıntılarını özel olarak öğrenmeli. Bilgi zeka değildir. ”
Modern eğitim sistemi
Sistemimiz yavaş öğrenmeyi neyin oluşturduğunu belirler . İnsanlar genellikle sistemin doğru olduğuna ve bireylerin istediği şeye cevap verebilmesi ve uygun şekilde işlev görebilmesi gerektiğine inanır. Olmazsa, bir açığı olmalı ya da bir şey düzeltilmelidir. Öğrenciler yavaş, hızlı, akıllı ve akıllıca olmayan etiketler alırlar . Ve en kötüsü, bu etiketler akademik başarıya veya başarısızlığa giden yolda başlangıç noktasıdır.
Yavaş öğrenme mi, yoksa sadece farklı mı?
Bu gerçek bir hikaye. Üçüncü sınıf öğrencisi, okul yılına hızlı bir şekilde okuma ve yazma zorluğu çekmeye başladı . Öğretmeni sık sık sınıfın en kötüsü olduğuna dikkat çekti. Tahtaya ve öğrencilerin kopyalaması için cümleler yazardı ve en son bitiren kişi oydu.
Onu bekleyemediği için öğretmen her zaman tahtayı siler ve günün ilerleyen saatlerinde bir arkadaşının defteriyle yetişmesini istedi. Bir gün, aynı şeyden sonra , öğretmen silgiyi bulamadı. Oğlan almış ve kimsenin dikkatini çekmeden saklamıştı . Transkripsiyonu bitirdi, sonra ayağa kalktı ve tahtayı sildi.
Bu çocuğun akıllıca olmadığını söylemek doğru olmaz mı? Zekayı problemleri çözmek için mevcut bilgileri kullanma yeteneği olarak tanımlarsanız , o zaman mükemmel olduğu sonucuna varmalıyız. Hikaye, sorunu tanımlamayı, mevcut alternatifleri değerlendirmeyi ve çözüme ulaşmayı içeren bir analiz süreci kullandığını ima ediyor. Davranışı aynı zamanda etik bir eylemdi, çünkü davranışını gizlemeye çalışmadı - sadece herkes ile aynı fırsata sahip olma hakkını talep etmek istedi.
Çocuk yaptıklarından dolayı cezalandırıldı. Sınıf arkadaşlarının zamanını “boşa harcadı” ve öğretmenin emirlerine meydan okudu. Tek umursadığı şey, çocukların metni ortalama bir sürede kopyalayabilmeleriydi.
Her öğrenci kendi hızında ve kendi bağlamında öğrenir
Tüm öğretmenler ve genel olarak eğitim sistemi, öğrenmenin kapsamlı bir süreç olduğunu vaaz ediyor. Diğerlerinin yanı sıra bilişsel, duygusal, ilişkisel ve sembolik süreçleri içerir. En azından söyledikleri bu. Ancak, kaç öğretmen tabi oldukları öğrenme koşullarını düşünürken öğrencilerin ev durumunu gerçekten düşünüyor ?
öğretmen ve öğrenciler sınıfta
Kolombiya'nın Bogota kentinde bir devlet okulu, Jean Piaget'in pedagojik yöntemlerini uygulayan bir öğrenme programına pilotluk yaptı . Ona göre, öğrenmenin içeriği ilgili zihinsel süreç kadar önemli değildi. Bu okulda testleri, dersleri ve dersleri kaldırdılar . Bunun yerine, her çocuk istedikleri sınıflara kayıt yaptırabilir ve performansları hiçbir zaman sayısal olarak değerlendirilmezdi.
Sonuçlar şaşırtıcıydı. Öğrenciler isterlerse aynı sınıfa gidebilirdi ve bunu yapmak için motive oldular. Performans önemli ölçüde arttı ve öğrenme çok daha etkiliydi . Başarılı veya başarısız olmadıkları için, ne zaman ve neden bir şeyleri anlamadıklarına daha açıktılar. Öğrenciler okul gibi hissettiler en sevdikleri yerdi. Benzer bir şey İspanya Barselona'daki Mucize Okulunda da oldu.
Bu nedenle, çocuğun yavaş öğrendiklerini, dikkat eksikliği olduğunu, entelektüel olarak geciktirildiklerini, bunun yerine yargılandıkları ve etiketlendikleri eğitim sistemini teşhis etmemiz gerektiğini söyleyerek bir çocuğu patolojiye sokmadan veya damgalamaktan önce .
Her öğrencinin durumunu analiz etmek de önemlidir. Evde ya da kişisel yaşamlarında kendilerini endişeli ya da depresyona sokan bir şey mi oluyor? Ev ortamları öğrenmeyi kolaylaştırıyor mu? Nörolojik düşüncelerin ötesinde, hala konuyla ilgili tartışacak çok şeyimiz var.