

44:1-5 Bu ayetlerde Rab’bin halkına duyduğu sevginin yürek atışlarını işitiriz. Günahlarına rağmen sevgisi sönmemiştir. Onları Yakup (topuk tutan ve hileci), İsrail (Tanrı’yla güreşir ve Tanrı Prensi) ve Yeşurun (dürüst) olarak adlandırır. Onları yaratan, şekil veren ve seçen onlara yardım edecektir. Kutsal Ruh vaadi Pentikost Günü’nde kısmen gerçekleşmiştir, ama tam olarak gerçekleşmesi Mesih’in ikinci gelişinde olacaktır. Sonra, susamış toprak hem sözcük hem de mecazi anlamıyla, suya doyacaktır. İsrail soyu gelişecek ve kendilerini İsrail, Yakup ve Rab’bin adıyla özdeşleştirmekten utanmayacaklardır (5’inci ayet aynı zamanda ulusların da kendilerini Rab ve halkıyla özdeşleştirecekleri anlamına gelebilir. Mezmur 87:4, 5’e bakınız).
44:6-8 İsrail’in Kralı olan Rab eşsizdir ve tek gerçek Tanrı’dır. Sözde tanrıları geleceği önceden bildirmeye çağırır. Önbildiriler özellikle İsrail halkıyla ilgili olmalıdır. Halkı O’nun üstünlüğüne uzatılan dillerden korkmamalıdır. Halkı, O’nun geleceği önceden bildirdiğine ve tek Tanrı olduğuna tanıktır. Kendisinden başka kaya tanımaz; O tanımazken İsrail nasıl tanıyabilirdi?
44:9-11 Putlara biçim verenler sonunda utanç içinde kalacak, hayal kırıklığına uğrayacaklardır. Putlar yararsız ve güçsüzdür.
44:12-17 Burada zengin bir adam için put yapan bir demirciyi görürüz. Arzu edilen biçimi verebilmek için uğraşmaktadır. Ama sonra ara vermek için durması gerekir; yemeğe içmeye ve dinlenmeye ihtiyacı vardır. Eğer bir put yapıcısının gücü böylesine çabuk tükenirse, yaptığı cansız putun gücü ne kadar olabilir?
Ya da yoksul biri için tahta put yapan bir marangozu görürüz. Marangoz, tahta parçasına bir insan figürü biçimi verene kadar uğraşır. Belki de o tahta parçasını sağlayan ağacı kendisi dikmiştir. Ağacın bir bölümünü kendisini ısıtmak için yakıt olarak, bir bölümünü yiyeceğini pişirmek için, bir bölümünü ise bir tanrı yapmak için kullanmaktadır. Sonra da kendi yarattığı bir tanrının önünde yere kapanıp tapınır.
44:18-20 Tanrı, görmeyi reddettikleri için putperestlerin gözlerini kapatmıştır. Efendileri olan ağacın aynı zamanda hizmetkârları olduğunu düşünmezler. Ağacın bir bölümüne tapınırken, bir bölümünü de evlerindeki günlük işler için kullanmaktadırlar! Kül kadar değersiz olanla beslenir, aldanan yürekleriyle saptırılırlar. Kendilerini esaretten kurtaramaz ve ellerinde tuttukları tanrının bir yalan olduğu gerçeğiyle asla yüzleşmezler.
44:21-23 İsrail, kendisini asla unutmayan Tanrı’nın, Yaratıcısı olduğunu hatırlamaya çağrılır. O’nun kulu olduğunu unutmamalıdır. Tanrı, yüzünü onlardan saklamasına neden olan isyanlarını bulut gibi silmiştir; onları tutsaklıktan kurtarmıştır ve kendisine dönmeye davet etmektedir. Bütün yaratılış ezgi söylemeye ve sevinçle bağırmaya çağrılır, çünkü Rab, Yakup’u kurtarmıştır.
44:24-27 Tanrı sadık kalan halka kendisini Kurtarıcı, RAB, Koruyucu ve Yenileyen olarak sunar. Falcılarla alay eder, bilgelerin bilgilerini saçmalığa dönüştürür. Kendi peygamberlerinin önbildirileri olan Yeruşalim ve Yahuda’nın yenileneceğini, halkının Koreş’in buyruğuyla tutsaklıktan geri getirileceğini onaylar.
44:28 Koreş’le ilgili bu önbildiri dikkat çekicidir, çünkü O’ndan adıyla kendisi doğmadan yaklaşık 150-200 yıl önce söz etmektedir. Tanrı’nın onu “çobanım” olarak adlandırılması da şaşırtıcıdır.
Koreş’in tekrar, Tanrı’nın halkını Babil’den kurtarmak ve tapınağın yeniden inşa edilmesine yetki vermek üzere görevlendirildiği söylenir. Yahudi tarihçisi Yosefus şöyle yazar:


Kutsal Kitap
1 ‹‹Şimdi, ey kulum Yakup soyu,
1. Flavius Josephus, Antiquities, xi.2.