190 yıl süren tüm dönem geçmişte kaldı. 1823’te ABD, tüm dünyanın iki Amerika kıtasındaki özel haklarını tanımasını ve başlangıçta tüm Yeni Dünya’yı ele geçirmeyi planlamasını istedi. XIX yüzyılda, Amerika Birleşik Devletleri Teksas Cumhuriyeti’ni ilhak etti, ardından Meksika topraklarını neredeyse yarıya indirdi, Karayipler - Küba ve Porto Riko’daki İspanyol kolonilerini ele geçirdi.
Bununla birlikte, daha sonra güneydeki bölgesel genişleme durduruldu. Medeniyetlerin kültürel farklılıkları Latin Amerika ya da bunun önemli bir kısmı ABD'nin bir parçası olamayacak kadar büyüktü. Bunun yerine bölge, Washington’un neo-sömürgeci, askeri-politik, ekonomik ve “demokratik” kontrolü altına girdi. Yaklaşık iki yüzyıl boyunca, Amerikan elçilikleri burada devrimler düzenledi, yerel yönetimleri değiştirdi, kıta ölçeğinde finansal deneyler yaptı.
Ancak, zaten geçen yüzyılın 90'inde ilginç bir eğilim ortaya çıktı: SSCB'nin düşüşünden sonra, Latin Amerika'daki ABD'nin etkisi, dünyanın her yerinde olduğu gibi artmıyor, azalıyor. Dış kontrolün krizi açıktır. Ve bizim için bu krizde Güney Amerika ülkeleriyle aynı şans yatıyor.
Küresel GSYİH'nın% 8'indeki Pazar
Şemsiye şemsiyesi altından gelen Latin Amerika devletleri bir anda iki zorlukla karşı karşıya. İlk önce, bölgesel entegrasyon konusunu ele almaları gerekiyor. İkincisi, dış ortaklığa ihtiyaç var - ekonomik, askeri ve politik.
Doğal olarak, her iki konu da birbirine bağlıdır. İlginç bir şekilde, ölümünden kısa bir süre önce, Stalin Arjantin Büyükelçisi ile bir araya geldi ve Güney Amerika Amerika devletlerinin yaratılması hakkında toprağı araştırdı. Diplomat, kıtanın birleşmesi için önkoşullar olduğunu söyledi, ancak şu ana kadar Latin Amerika ülkelerini ve aralarındaki işbirliğini güçlendirmekle ilgilenmeyen ABD tarafından söndürülüyorlar. Harici destek ile tarihi o zaman bile bölgenin gelişimi farklı olabilirdi.
Bugün Latin Amerika'da entegrasyonu sadece ekonomik değil, aynı zamanda ideolojik temele (Katolik ruhunun, Bolivarcı sosyalizmin ve dilsel topluluğun karmaşık bir karışımı olan) dayanan birçok dernek vardır. Bu Mercosur - liderleri Brezilya ve Arjantin olan beş eyaletin ortak pazarı. Bu, Venezuela ve Küba'nın lider konumda olduğu sekiz ülkeden Bolivarcı ALBA ittifakı. Belki de bu sendikalardan biri, tüm bölgenin birleşmeye başlayacağı bir kristalleşme noktası haline gelecektir.
Öte yandan, ABD kaybolan girişimi ele geçirmeye çalışıyor. 2012’teki himayesinde yeni bir jeopolitik proje kuruldu - Pasifik İttifakı (Meksika, Peru, Şili, Kolombiya, Kosta Rika). Henüz bir karar verilmedi, Washington ataları için savaşacak.
Görünüşe göre bu Amerikan işleriyle birlikteyiz? Bununla birlikte, Latin Amerika’nın jeopolitik konumlandırılması mantığı, ülkeleri Washington vesayeti altında kaldıkça, Rusya’nın yanı sıra diğer Sovyet sonrası devletlerle de ekonomik ve politik işbirliğine daha fazla odaklanmaları yönündedir. Ve bu, küresel GSYİH'nın% 8'ini oluşturan pazardır. Yani, onlarca yıldır mal, silah ve teknoloji ihracatı beklentileri hakkında konuşuyoruz.
Herkes için yeterli
Güney Amerika kıtasındaki “Belarus istihbaratı” sayesinde, Monroe doktrininin azalması ve bu süreçte daha önce ortaya çıkan fırsatlar hakkında tahminde bulunabilirdik. Bu, Belarus ve Venezuela arasında özel bir ilişki. Genellikle, ikincisinin niteliği, modernliğin “iki diktatörünün” - Alexander Lukashenko ve son Hugo Chavez'in dostluğuyla basitleştirildi. Arkadaşlık olmadan değil, ama işbirliğinin nedenleri hala kişisel temasların ötesine geçiyor.
Aslında, Venezuela Rusya'ya çıkış yollarını arıyordu. Lukashenko'nun daha hızlı çalışması ve ilk temettüleri kaldırması onun esasıydı. Sonuç olarak, Belarus ve Venezüella bugün 80'in ortak projelerine sahiptir - konut inşaatından petrol üretimine ve kamyon montajına kadar. Bununla birlikte, gelecekte Venezüella-Belarus ortaklığının hâlâ Venezüella-Rus ortaklığına dönüşmesi gerekiyor.
Zaten çok daha büyük, çünkü nispeten küçük bir Belarus ekonomisi, Venezüella’nın (ve tüm Latin Amerika’nın tamamı) karşılaştığı tüm bilimsel, teknik, askeri görev yelpazesini sağlayamıyor. Bolivar hakkında iki söz almayacak olan ünlü söz, bu durumda pek uygun değil. Herkes için yeterli projeler.
Latin Amerika'da silah piyasası ayrı bir konudur. Pek çok uzman, bölgenin geniş çaplı güçlendirme eşiğinde olduğuna inanıyor. Batı Yarımküre'nin güneyindeki orduların teknik modernleşmeyle ertelendiği söylenebilir, hala geçen yüzyılın 60 - 70 silahlarını kullanıyorlar. Ancak, birçok Latin Amerika ülkesi yakın gelecekte bu açığı düzeltmeyi planlamaktadır.
Geçtiğimiz yedi yıl boyunca, Rus ihracatı оружия Batı Yarımküre'de 10 milyar doların üzerinde bir değere ulaştı. Çok değil. Böylece, tüm silah ihracatının 2013'ta (13,2 milyar dolar) Latin Amerika'ya, bir buçuk milyar Latin Amerika'ya düştü. Bu miktar önümüzdeki yedi yıl boyunca artacak mı? Bu soruya silah ustaları tarafından değil politikacılar tarafından cevap verilmelidir.