Anavatanımızın geçmişi, yüzyılların uzak ormanlarında bir yerde kayboldu. Antik efsanelerin, "Sloven Masalı ve Rusçuk Masalı" olduğuna inanıyorsanız, Rusya şöyle başladı:
“3099 dünyasının yaratıldığı yazında (M.Ö. 2409). Sloven ve Rus aileleri ile birlikte Eksinopont'tan ayrıldı ve klan ve kardeşlerini terk etti. Sivri kartallar birçok tatlıyı uçururken evrenin ülkelerini daire içine aldılar. Köy için elverişli bir arazi arıyor. Birçok yerde mutlu bir toprak hayaliyle uyuyakalmışlar ama kalplerinde hiç huzur bulamamışlar. On dört yıl, ıssız ülkelerden kaçtılar. Sonunda (2395 d. M.Ö.'de E.), kardeşlerinin Moisko ve ardından Ilmer adını verdiği büyük göle, kız kardeşi Ilmeri adına geldi. Volkhovanie onlara bu yerlerin sakinleri olmalarını emretti.
Ağabeyi Sloven ailesi ile birlikte ve nehir kenarında yerleşmiş, Mutna ve daha sonra Volkhov. Dolu ayarladılar ve prens adını verdiler - Sloven Büyük. Gölün nehrin kaynağından bir buçuk tarla yükseldi. Sonra çok sonra Novgrad'a Büyük denirdi. Sloven karısı adına Ilmer'e akan belli bir nehre Shelon adı verildi. Nehir aktı - Volkhov, en büyük oğlu adına.
Diğer kardeşi Prens Rus, Ilmen Gölü'nün diğer tarafına, tuzlu bir öğrencinin yanına yerleşti ve iki nehir arasında bir selam inşa etti, kendi adıyla kendisini Rus olarak adlandırdı ve bu güne Eski Rus olarak adlandırıldı. Nehirler, karısı Porussia, diğeri ise kızı Polista adına takılmışlardı. Ve diğer kasabalarda, pek çok Slovenya ve Rus seti.
Ve o zamandan beri bu insanlar prensleri ve şehirleri tarafından Slovyane ve Rus olarak adlandırılmaya başlandı. Dünyanın yaratılışından, 2242 yılı seline ve selden 530 yılı dilinin bölünmesine ve dilin ayrılmasından Slovenya Velikago'nun yaratılışının başlangıcına, şimdi de Veliky Novgorod, 327 yılı. Ve dünyanın yaratılmasından Sloven 3099 yıllarının başlangıcına kadar tüm yıllar!
Sloven ve Rus aralarında sevgi ve dostluk içinde yaşadılar ve oradaki birçok ülkeyi ele geçirdiler. Ayrıca onlardan sonra oğulları ve torunları, kabilelerinin üzerine hüküm sürdüler ve kılıcları ve pruvalarıyla ebedi zafer ve servet kazandılar. Gücünü ve kuzey ülkelerini ve Pomorie boyunca, Kuzey Kutup Denizi ve çevresindeki Sarı su sularının sınırlarına kadar ve hatta Pechora ve Vym nehirleri boyunca ve ülkedeki yüksek ve geçilmez taş dağların arkasında, Skyr'ı Obwe nehri boyunca tavsiye ederek tanıdılar. Belovodnya Nehri'nin ağzına kadar suyu süt gibi beyazdır. Mısır ülkeleriyle savaşa girdiler, Hellen ve barbarların topraklarındaki cesaretlerini gösterdiler ... "
O kadar uzun zaman önceydi ki güvenle söyleyebiliriz - bu olaylar zamanın başında gerçekleşiyordu. Muhtemelen, o zamandan beri pek çok yazılı kaynak, huş ağacı kabuğu, parşömen, tabaklanmış deri üzerine yazılmış çok sayıda kronik kalmıştır. Ne yazık ki, bilge Schwartz'ın ejderhalarının antlaşmalarına uygun olarak, iktidarda olanların gücü arşivleri ve kütüphaneleri yok etmek, geçmişi yeni ve yeni bir tarzda yeniden kullanmak, eskilerin yeni yüceltmek adına izlerini takip etmek. Bir ateş, bir tasfiye, bir istila - ve yüzyıllar boyunca toplanan bilgiler toza dönüşmüştür. Geçmişten sadece birkaç parça kurtuldu. Bir şey - insanların hafızasına basılmış ve ağzından ağıza geçmiştir. Mucizevi bir şekilde korunmuş bireysel parşömenlerde ve unutulmuş “geçmişin ustaları” kroniklerinde, ormanlarda ve adalarda uzakta bulunan nadir manastır ve manastırlardan kalan herşeyin önderlik ettiği bir şey korunmuş.
Ancak hayatta kalmak için yeterli değil. Çok az. O kadar az ki geçmişimizdeki adil bir miktar kayboldu, kayboldu, yüzyıllar içinde kayboldu. Neden eski Slovenler yerine Novgorod'un sakinleri tarafından yaptırıldığını asla bilemeyeceğiz. Zmiev surlarının ne zaman ve neden kurulduğunu asla bilemeyeceğiz, anıtsal doğası gereği, ünlü Çin piramitlerinden önemli ölçüde üstün olduklarını ve Çin Seddi'nden daha az değil olduklarını asla bilemeyeceğiz. “Şehirlerin ülkesi” nin başkentinin nerede olduğunu, sınırlarının ne kadar gerilediğini öğrenmeyeceğiz, runes, “ruinica” nın modern harf olan “fiil” e neden geçtiğini bulamayacağız. Atalarımızın hangi tanrılara, nasıl ve nerede dua ettiklerini, hangi sosyal sisteme bağlı olduklarını, kime itaat ettiklerini ve kendilerinin kime cevap verdiklerini bulamayacağız. Sadece Elbe'den Urallara kadar yüzlerce şehir ve güçlü özgür insanların çalıştığı binlerce köy olduğunu tahmin edebiliriz. Eski Rusa'da olduğu gibi, bir yerde tuz kaynatıldı, Novgorod'da olduğu gibi, bir yerde de ticarete düşkünlerdi, bir yerde, Kiev'de olduğu gibi, bir yerde demircilik ustalığı ile övgüler aldılar - mücevherlerle.
Bazen zamanlar zordu ve Rusya'da mayınlar ve mahsul hataları oldu. Sonra mutlu yıl geldi ve güçlü bir meşe gibi, Rusya yine meyve suları döküldü. Uzun zaman önceydi, o eski zamanlardan sadece masallar bize ulaştı.
Son derece egemen yönetici hanedanlığın Rusya'da nasıl ortaya çıktığı hakkında bir peri masalı var. Dokuzuncu yüzyılda, Novgorod Gostomysl’in dört oğlunun hepsini kampanyalar ve hastalıklardan kaybetmiş olan yaşlı prensi, torunu, kızı Umila ve Prens Godislav Godrit’in oğlu Rurik’i masaya çağırdı. Böylece Rusya'da güç var Rurik.
Rusya'daki acımasız Moğol boyunduruğu hakkında bir peri masalı var. Doğru ya da değil, bilmek imkansız. Ne de olsa, Rusya'daki Sloven ve Rus prenslerinden, en az bir şehir varsa, oradaki ilk şehir Staraya Russa. hikayeler Rusya, o zaman iki yüz yıllık boyunduruklardan, Rus topraklarında tek bir maddi delil bulunmamaktaydı: ne yabancı mezarlar ne de оружия, isim yok, yabancı kökenli bir ok ucu bile yok.
On üçüncü yüzyıldan on beşinci yüzyıla kadar, Avrupalı gezginleri hayrete düşüren güzel yollar inşa eden, Tuna'dan Pasifik Okyanusu'na kadar uzanan ve Avrupa gezginlerini hayrete düşüren güzel yollar inşa eden, sert vergileri olan vatandaşları zorlamayan ve dış sınırları savunan bir peri masalı var ve Rusya sadece bu imparatorlukta bulunuyordu. disi.
Ve Igo'nun sadece olağan internecine squabbles olduğu bir peri masalı var. Fakat bu teorinin bile kanıtı yok.
Kulikovo Sahasındaki Dmitry Donskoy'un nefret edilen İga'ya karşı savaştığı hakkında bir peri masalı var. Ancak tarihçiler bunu tam olarak anlayamıyorlar: Dmitry Tatarlara karşı savaştı ya da Tatarlar, Dmitry ile birlikte isyancı Temnik Mamai'ye karşı savaştı ya da 1380'te, bir kez daha Litvanya'nın denizaşırı Venedikli tarafından desteklenmeyen Rus bozkırlarına davet edilmeyen “demokratikleştiricileri” imparatorluğa girdi. , Polonya, Nogais ve diğer bazı küçük kabileler.
Yalnızca baskının gelişmesiyle, kitapların tarihçilerin onları düzeltme zamanından daha hızlı görünmeye başladığında, geçmişte kesin bir belirsizlik ortaya çıktı. Rus tarihinin az ya da çok gerçek kişiliğinden ilki, Grozni lakaplı ilk Rus çarı John IV Vasilyevich idi. Bir yandan, mektuplarını, portrelerini, müziğini ve yaptıklarını biliyoruz. Doğum ve ölüm tarihini, mezarını biliyoruz; Oğullarının neden öldüğünü tam olarak biliyoruz, saltanatının 50 yıllarında, 3700 halkının çeşitli nedenlerle idam edildiğini ve yanlışlıkla Oprichnik'in kılıcına düşen isimsiz isimlerin bile dikkate alındığını biliyoruz.
Öte yandan, adı kralın kişiliğini yarı efsanevi yapan peri masalları ve efsanelerle çevrilidir. Ne de olsa, Çar'ın dedesi - Korkunç olarak adlandırılan John III Vasilyevich - sadece torununun tam adaşı değil aynı zamanda kuşkuyla benzer bir biyografisine sahip. Her ikisi de otuzuncu Novgorod'da 700 000'de öldürüldü, ikisi de Livonia'da savaştı, ikisi de başarılı bir şekilde bozkırda savaşa girdiler ... Yani siz anlıyorsunuz - farklı insanlar mı yoksa aynı yönetici mi?
Yine de, 16. yüzyıldan başlayarak, dürüst tarihçiler nihayetinde olayları güvenilir bir şekilde kaydetme olanağına sahipler - çünkü artık yalnız kronikler tarafından değil, birçok kişi tarafından ve tek bir kopyada değil, binlerce kopya tarafından tarif edilmekte, bu sayede binlerce kişiye bakılmaktadır. Neredeyse tüm önemli tarihlerin doğruluğunu ve doğruluğunu kontrol edin. Burada, XVI. Yüzyıldan başlayarak, mutlak orijinallik yüzyılından başlayarak, Rus devletinin yaşamına ve tarihine tüm dikkatimizle bakmaya çalışacağız.
İmparatorluk Rusya'ya gider
1571’te Kırım Han Devlet-Girey Moskova’ya yaklaştı. Doğal olarak, Rus başkentini ele geçiremedi - ama ona ateş açmayı başardı ve ateşli kasırga şehri yutan, yüz binden fazla masum insanın acı veren ölümüne ihanet etti. İstiladan kaçan sayısız mülteci şehrin duvarlarının arkasına saklandı - ve hepsi de kasaba halkıyla birlikte ölümcül bir tuzağa düştü.
Tatarlar bıraktı - ama yine de ceset yığınları, kan nehirleri, yetimler ve annelerin gözyaşı, yıkım, insan acısı bıraktılar. Rusya'nın güney komşusu yağmalanan Kırım, Rus topraklarına işkence yapan devam eden bir bela oldu. Tekrar tekrar, soyguncular çeteleri geldi, perişan köylerden geldi, öldürüldü, sakatlandı, tecavüz edildi, insanları köleleştirdi, yıllar boyunca kazandıkları malların köylülerini soydular, kanlarını bıraktılar ve arkalarında yıktılar.
Rus topraklarının işkence ve ıstırapları intikam istedi - ama Kırım'a geri dönmek neredeyse imkansızdı. Soyguncu çeteler hiçbir zaman savaşa girmedi ve Rus birliklerinden kaçmadı, zırhın parlaklığını zar zor fark etti ve gidip canlı hırsızları yakaladı. Onları engelledikleri ve yağmalamalarını önleyecekleri yerleri nasıl tahmin edeceğiz? Hiç kimse düşmanın inine gitmeye, bir çakal deliğindeki kabileyi yok etmeye cesaret edemedi. Ne de olsa, Kırım, kıtanın batısındaki eski olan Osmanlı Devleti'nin bir parçasıydı, ABD'nin şu anda tüm dünya için olduğu güçle aynıydı.
Büyük Liman, gücünün doruklarındaydı, sınırları aktif bir şekilde taraflara itti, İran'da ilerliyor, Afrika'da, Viyana'yı kuşattı ve Venedik'e doğru ilerliyordu. Kırım'ı istila etmek, XVI. Yüzyılın en büyük imparatorluğuyla bir savaş başlatmak istiyordu - ve hiç kimse böyle bir adım atmaya cesaret edemedi.
Ancak, 1572'ta, Osmanlı İmparatorluğu'nun kendisi Rusya'ya gelmeye karar verdi. II. Sultan Selim, özgürlüğü seven komşuları imparatorluğa bağlamanın Rus topraklarına pençe koyma zamanı geldiğine karar verdi. Bunun için, 16. yüzyılın dünyanın en iyi piyadeleri olan 20 000 Janissaries ve 200 silahları kuzeye gönderildi. Bunun için, Kırım'ın erkek nüfusunun tamamı eyere yükseltildi. 120 000'in yetenekli savaşçıları, Rusya'da yuvarlanan gerçek profesyoneller. Moskova'ya, Moskova'ya, Moskova'ya. Bu kez Osmanlılar yağmalamadı. Fetih edeceklerdi. Sultan, Rus devletini önceden Murzyalılar arasında bölüp valileri ve bakanları atadı ve Kırım tüccarlarına Volga'da gümrüksüz ticaret yapma izni verdi. 1572’un sona ermesiyle, Rusya, Türklere göre, imparatorluk illerinden sadece biri olacaktı.
Temmuz 27’te Kırım Türk ordusu Oka’ya yaklaştı ve iki yerde geçmeye başladı - Drakino köyünde (aşağı Serpukhov yukarıda) ve Lopopni nehrinin birleştiği yerde, Senkin ford’unda. Burada, bir 200 “boyar çocuğu” ekibi, savunmayı sürdürdü ve 300 Spartalı masalının sevenler için, bu Rus askerlerinin hiçbirinin yuvarlanan çığdan önce düşmediğini ve hepsinin altı kat üstün bir düşmanla eşit olmayan bir savaşa düştüğünü bilmeleri yararlı olacaktır.
Temmuz 29’te, Osmanlı ordusu Molodi köyüne, Moskova Kremlin’den 45 O gün boyar Dmitry Khvorostinin’in ileriye doğru ayrılması onu arkadan yakaladı ve kavgaya girdi. Fatihler dehşet verici bir keşif tarafından ele geçirildi: Ruslar geri çekildi, geri çekilme yollarını kapattı! Osmanlılar, Moskova'nın zapt edilemez duvarları ve elli bin kişilik Rus ordusu arasında kaldı! Şimdi, herhangi bir yere gitmek için yapacak tek şeyleri vardı: kavga etmek. Osmanlı ordusu geri döndü ve Ruslara - Prens Mihailo Vorotynsky komutasındaki oprichno-Zemstvo ordusuna saldırdı. Böylece insanlık tarihinin en büyük savaşlarından biri başladı.
Yalnızca gecenin başlangıcıyla yarıda kesilen ve her sabah tekrar yanıp sönen çizgi, Ağustos 2 akşamına kadar sürdü - beş tam gün! Savaşın sonunda imparatorluğun ordusu sona erdi. Kelimenin tam anlamıyla sona erdi - tamamen kesildi. Savaş alanında, tüm hadisçiler, çoğu Tatar katliamının yanı sıra Devlet-Girey'in oğlu, torunu ve damadı vardı. Birçok yüksek onur yakalandı. Khan bazı insanlarla kaçmayı başardı. Farklı şekillerde yaralılar, fakirler, korkmuşlar, 20 000 Tatarları, Kırım'a Kırım'a giremedi. Molodya savaşında, Kırım erkek nüfusunun neredeyse tamamını kaybetti ve eski gücünü tekrar elde edemedi. Kırım'dan Rusya'nın derinliklerine yapılan zamlar artık yaşanmadı. Hiçbir zaman. Osmanlı İmparatorluğu bir darbe aldı, ancak büyük kayıplar onu yeni fetihlerinden vazgeçmeye zorladı. Avrupa'da, Türkiye sınırları durdu ve artık hiçbir yere taşınmadı. İmparatorluk, yüz yıldan fazla bir süredir Rusya ile yeni savaşlara girmeye cesaret edemedi.
Çakal dişleri
Türk Sultanı, 1576’te, Transilvanya Prens’inin Polonya kralı Stephen Batory’yi atadı. Tabii ki buna seçim denildi. Bu şekilde geçtiler: Polonyalılar uzun zamandır yöneticilerden hangisinin daha iyi olduğunu merak ettiler: büyük John IV veya Fransız Prens Henry Valois. Hatta Fransızları tercih etmeyi bile başardılar - ama burada Türk sultanı Polonya tahtında görmek istediğini söyleyerek askerlerini ve bir Transilvanya'yı Polonya 120 000'e gönderdi. Shlyakhta derhal daha iyi bir cetvel hayalini kurmamış olduğu zevkine hayret etti ve Stefan Batory kral oldu. Her durumda, bu şekilde, kısaca, bu bölüm, ünlü Polonyalı tarihçi Casimir Waliszewski tarafından tanımlanmaktadır. Günümüzde, bu fıkranın komik bir devamı var: Polonya'da Stefan Batory'den sonra gelen demokratik reformlar için bir fon var. Vakıf aynı şekilde yapılan seçimleri aktif olarak desteklemektedir. Örneğin: Yuşçenko'nun Ukrayna cumhurbaşkanı seçilmesi. Fakat eğer XVI. Yüzyıla geri dönerseniz - yeni kralın, Commonwealth’in yüceltilmesi uğruna atanmadığı açıktı. Ve aynı yıl, Korkunç İvan, Pskov'u güçlendirmeye başladı ve malzemelerini ve silahlarını doldurdu.
Rusya ile doğrudan bir çatışmadan korkan Osmanlı İmparatorluğu, düşmanı vekaleten imha etmeye karar verdi. Bunun için Stefan Batory'ye hem güç hem de altın verildi. Avrupa'da, nefret tohumları verimli topraklara düştü. Birlikte, tüm kabileler yeni bir haçlı seferi yükseldi. Litvanyalılar ve Polonyalılara ek olarak, Fransızlar, İtalyanlar, Danimarkalılar Batory ordusuna katıldılar ve içinde profesyonel Alman toprak mühendisleri, ünlü Macar piyade ve hatta 600 Zaporozhye Kazakları vardı. Polonya-Litvanya Topluluğu’nun toplam birlik sayısı böyleydi: Valishevsky’ye göre, 15 000 hakkında, kampanyanın katılımcılarının anılarına göre - 200 000’ten daha az değil. Bu tür bir güçle, Polonya kralı çok kapsamlı planlar yaptı. Moskova Pskov, Novgorod, Smolensk, Velikiye Luki ve çevresinden mülküne ve 400 000 zł katkılarına sahip olmak istedi. Kampanya katılımcıları, Rusları “dünya medeniyetine” getirecek önlemleri ayrıntılı olarak planladı.
Örneğin, Alman İmparatoru Rudolf'a sunulan planında Heinrich Staden şunları önerdi:
“... imparator, mahkumlar gibi bağlı olan oğullarıyla birlikte Hıristiyan topraklarına götürülmeli. Büyük dük sınırına getirileceği zaman, bin bin süvaridan oluşan bir at kuvveti ile karşılanmalı ve daha sonra onu Ren veya Elbe'nin köken aldığı dağlara göndermelidir. Bu arada, bütün mahkumları ülkesinden getirmek ve onun ve iki oğlunun huzurunda her şeyi kendi gözleriyle görebilmeleri için onları öldürmek gerekir. Daha sonra, cesetler ayaklarının ayak bileklerinin yanında bandajlanmalı ve uzun bir kütük alarak, her kütüğün üzerine 30, 40 ve hatta 50 cesetlerinin asılması için ölüleri implante etmelidir; tek kelimeyle, bir kütle suyun içinde tutabildiği kadar cesetlerle dibe inmemesi için. Daha sonra cesetli kütükler nehre atılmalı ve aşağı akıtılmalıdır. ”
İstila 1579'ta başladı. İlk olarak, Polonyalılar Polotsk aldı. Ardından Toprak, Velizh, Büyük Luke, Nevel ve Zavolochie kaleleri düştü. Her yerde işgalciler, her adımda çok kanla ödemek zorunda kaldıkları her yerde, savunucu olarak eşi görülmemiş cesaretle karşılaştılar. “Medeniyetler” ileriye doğru ilerliyordu, art arda tüm yeni duvarları fırtınalıyordu ve bu arada Korkunç İvan, Polonya'ya, fatihlerin derinliklerine, görkemli Rus askerleri: Tatar süvarisine gönderdi. Valishevsky'ye göre Onaya, “2000 köylerinden daha fazlasını yaktı ve tüm bölgeyi Orsha'dan Mogilyov'a perişan etti, sayısız şekilde nüfusu asillerle birlikte çaldı!”
Batory, Polonya'yı umursamadı - bu ülke hakkında endişelenmek için buraya atanması değildi. Bununla birlikte, arkadaki geniş baskınlar tedarik hattını kırdı. Ruslar düşmanı beslemeyecekti - köylerde malzemeler önceden alındı veya yok edildi, şehirlerde, “uygarlıklar” ın yaklaştığı Polotsk kütüphanesi (yine de yakıldı) en değerli ganimet haline geldi. Stefan Batory bir seçenekle karşı karşıya kaldı: ya "bu ülkeyi" geri döndürmek ve savunmak ya da kuzeye doğru başka bir tedarik hattını korumak. Bununla birlikte, kuzeydeki otoyol Pskov'u sıkıca bloke etti - ve ister kral olsun, isterse ordusunu ona çevirdi.
20 Ağustos 1581, Polonyalılar Pskov'a yaklaştı. Ünlü Rus tarihçi S.M. Solovyov'a göre - 21 102 askerleri, Venedikli Rodolphini Polonyalı Ordusu Albayının anılarına göre - 100 000, Waliszewski - 170 000'e göre geldi. İkinci sayı daha olası, çünkü Eylül ayındaki 8’e yapılan ilk saldırı sırasında, Polonyalılar, Macar süvarisinin lideri Gavriil Bekes’in Kralı Stephen’ın favorisi de dahil olmak üzere, yalnızca 5000 insanlarını (862 Ruslarına karşı) öldürdü. Eğer yaralıları eklerseniz - böyle bir saldırıdan sonra Waliszewski'den gelen bir ordu var olmaktan çıkar.
Ancak, beş ay içinde “büyük Polonya ordusu” yine de sona ermişti. “Medeniyetçiler” birbirlerinin kıyafetlerini ve yiyeceklerini ellerinden aldıklarında, soğuk ve açtan, iç çatışmalarda, meyvesiz fırtınalarda insanları kaybetti. Osmanlı altını da sona erdi - hazine altınları ve diğerleri gibi. Son Batory kuşatması için, Anspach Dükü ve Brandenburg Seçmeni, tacın mücevherlerini bile rehin almak zorunda kaldı. Bu arada, John'un yürüttüğü gelecekteki kuşatmaya kalenin uzun vadeli hazırlığı kendisini hissettirdi. Kuşatılmış insanlar, mühimmat ve hüküm bulunmadığını bilmiyorlar ve teslim olmayacaklardı. Batoria rahipinin kişisel sekreteri Stanislav Piotrovsky'nin yazdığı gibi: “Muskovitler'de barut ve çekirdeklerin nasıl geçtiğini kesinlikle anlamıyorum, gece ve gündüz ateş ediyorlar ...”. Boş kampın ortasındaki Aralık ayı rüzgârları arasında oturan Stefan Batory, artık paralı askerler için bir ordusu veya parası olmadığını fark etti. Ve bu o sırada, Rus ordusu savaşa girmedi bile! Ve kral, dünya kralına sordu.
Barış anlaşması uyarınca, Polonya tüm yakalanan kaleleri ve şehirleri Rusya'ya geri getirdi, bu nedenle cömertçe Polonya kanıyla Türk çıkarları adına sulandı. John, Batory’nin yalnızca yakın zamanda bir komşunun egemenliği tarafından dövülen Polonya Polotsk’ini kurtarmasına izin verdi. Grozni'ye göre dünya, küçük bir kasabadan daha önemliydi - kuzeyde İsveçlilerde, güneyde - utanç verici olanları unutmayan Osmanlı Devletini sınırlamak için acilen gerekliydi.
Stefan Batory'nin yenilgisi, Polonya'nın geleceğine ve sonsuza dek çok büyük bir çarpı işareti koydu. Yakın zamanda, Commonwealth, ilkel Slav topraklarında Rusya'nın kendisiyle güç ve çekiciliğe sahip, savaşları kazanmak ve vassalleri korumak için rekabet edebilen bir güç merkeziydi. Batory'nin elinden kan akıtıldı ve tahrip oldu. Polonya'nın en iyi oğulları kafataslarını Rus kalelerinin surlarının yakınında bıraktı, toprakları Rus süvarilerinin eşsiz baskınları, paralı askerlere harcanan zenginlikler ve askeri malzemelerle yıkıldı. İyileşmek mümkün olmadı, ülke geniş bir arsa oldu. John'un ölümünden sonra ortaya çıkan iç karışıklık, beyefendilerin birkaç yıl boyunca Rus topraklarında yağmalanmasına izin vermesine rağmen, ülkelerinin kaderi önceden belirlendi: bozuldu. Deulinskiy'nin ateşkes yılı 1618, Polonyalıların Rusya'yı iç savaştan bile güçsüz bırakamadıklarını gösterdi. Yarım yüzyıl sonra, distemperden sonra zorlukla güçlenen Rusya, Andrusovo için batı komşusu tarafından çalınan ilkel Rusları ateşe verdi: Smolensk ve Çernigiv voyvodalığı, Sol-banka Ukrayna, Kiev. Başka bir yarım yüzyılda, Ruslar Polonya'yı İsveçli cezaevlerinden korumak zorunda kalacak. Ve yarım yüzyıldan sonra, 1772 yılında, katılımsız bir toprak parçası gibi, basitçe bölünecek.
Kuzey aslan
On yedinci yüzyılın sonunda, İsveç Avrupa'daki en güçlü güçlerden biri haline gelmişti. Aslında Baltık Denizi'ni kendi iç gölüne çevirdi ve hemen hemen tüm İskandinav Yarımadası ve güney sahilinde bir dizi toprağı ele geçirdi; Almanya'dan akan nehirlerin çoğunun ağzına sahip olan Livonia, Neva kıyıları boyunca ve Ladoga kıyılarının yarısı boyunca karaya oturdu. İsveç, Avrupa'nın en güçlü filolarından birine ve en güçlü ordusuna sahipti ve genişlemesinde durma niyetinde değildi. Böylesine tatsız bir olasılık, üç ülkeyi kuzey komşularının yenilgiye uğratma zamanı olan İsveç karşıtı bir ittifakta birleşmeye zorladı: Danimarka, Rusya ve Polonya. İngiltere ve Hollanda beklenmedik bir şekilde İsveç ile bir ittifak kurdu. Büyük Kuzey Savaşı başladı.
Başlangıcı İsveç'in komşuları için son derece tatsızdı. Rusya Narva yakınlarında yenildi, sonra Danimarka, İngiliz-İsveçliler tarafından engellendi filo, Başkentin duvarlarında İsveç birlikleri gördüm ve - pes ettim. İsveçliler Polonya'ya karşı döndü, üzerinde birkaç yenilgi yaptı ve Varşova'yı aldı. 1704'te Seimas, demokratik geleneğiyle Stanislav Leshchinsky'yi İsveçli atamanın Polonya kralı olarak tanıdı. 1706'da meşru kral Augustus II bunu kabul etti. Vazgeçti ve İsveçlilere tazminat ödemeyi kabul etti. Ruslar İsveçlilerle yalnız kaldılar.
O zamana kadar, Rusya orijinal Neva topraklarına yerleşmeyi başarmıştı ve Peter I, boşuna kan dökmemek için Charles XII'nin bu topraklar için fidye ödemesini önerdi. Fakat kral fidye istemedi. Rusya'yı fethetmek istedi. Kesinlikle. Avusturya’daki müzakerelerdeki gecikmelere kızarak, “Bu tekrar Muscovites’e kaçma fırsatını verecek… Onları talep etme hakkım olmasına rağmen, ve bana verdikleri ümitlere rağmen, elime verme” dedi.
Şu an Karl XII'nin Avrupa'da neredeyse istediği her şeyi yaptığı andı. Monarşlar ondan titredi, görkemini taklit etmeye çalıştığı otuz yıl savaşının kahramanı ünlü atası Gustav Adolf'un gölgesinde bıraktı. İşte hepsi "kayıyor" ve "saklanıyor" olan bu Muskovitler ile başa çıkmak için artık kaldı! Elbette kırılacaklar. Bütün zorluk sadece onları yakalamak, “kendi elimize almak” (İngiliz Kraliçesi Anne'ye yazdığı bir mektupta ifade ettiği gibi).
Litvanya'da Charles XII'de daha fazla 40 000 savaşçısı vardı. 1708 yazında, Kurland'da bulunan ve İsveç'ten gelen Lewenhaupt'ın kolordularının bu ana orduya yaklaşacağı varsayılmıştır. Bu başka bir 16 000 adamı. Pomeranya'da, kısmen Baltık Ülkeleri ve Polonya'da, garnizonlar, 30 000 halkının etrafına yerleştirildi, ancak Moskova yürüyüşüne katılmaları beklenmiyordu. Bu bölgeleri İsveç yönetimi altında tutabilmek için bulundukları yerde kalmaları gerekiyordu. Karl, Rusya'ya karşı çok hızlı ve kolay bir zafer kazandığından emindi ve 9000'i, aşırı derecede titreyen Polonya Stanislav Leschinsky tahtını korumak için en ufak bir tereddüt etmeden General Krassow'a bir adam bıraktı. Moskova'ya yürüyüş, Rusya'nın fethi ve bütün Rus halkının fethi için Karl, 35 000 insanı için yeterli görünüyordu.
28 Ocak 1708, Karl XII Grodno'ya girdi ve oradan Smorgon'a taşındı. Rusya'ya!
Şubat 1708’teki Smorgon’da, Karl’ın eskiiyetinde bir anlaşmazlık ortaya çıktı: Quartermaster General Gillenkrok’un önderlik ettiği generallerin bir kısmı, Pskov’a ve oradan da Baltık Devletlerine, 1701 - 1707’te işgal edilen Rusları geri kazanmak için tavsiye etti. bölge. Diğerleri Moskova'ya saldırı planını tamamen onayladı. İkinci seçenek en popülerdi. İsveçliler, onlardan önce kaç “medeniyet” ve bir nedenden ötürü kaç kişinin Rus ordusunun savaş yeteneğine inanmadığını söyledi.
Doğrudan Rusya devlet sınırına yönelik kampanya, Charles XII'nin ordusunu yoğunlaştırdığı Minsk'ten 7 Haziran'ında 1708'te başlatıldı. Temmuz 4’te İsveçliler Golovchin’in altındaki Repnin dekolmanını yendi, Mogilyov'u işgal etti ve Smolensk-Mozhaysk-Moskova rotasını bırakarak Dinyeper’da köprüler kurmaya başladı. Zafere giden düz yol. Ancak, tarihte en sık yaşandığı gibi, arzın gerekleri, devletin arzularından çok daha önemliydi. Taarruza başlayarak Karl, Rusların Smolensk yolunu “aç bıraktığını”, bunun üzerine yemleri, yiyecekleri ve diğer malzemeleri çıkardığını fark etti. Bu arada, konvoy konvoyu azalmaya başladı, ordunun yemeğe ihtiyacı vardı. Ve İsveçliler, bu yemeği vaat ettikleri yere döndü: Küçük Rusya'ya.
Eylül 25 İsveç ordusu Kostenichi'ye geldi. Burada Karl, Rusların, zengin bir karavan tarafından korunan ve bir sarf malzemesi treni ile kendisine gelen ve güçlerin yarısı tarafından ezilen 16 000 İsveçlilerinin cesetlerini yakaladığını öğrendi. Fatihlerin planlarında gıda sorunu en önemli hale geldi ve onlar topraklarına ve insanlarına ihanet eden Mazepa'nın kışlama alanlarını besleyen düşmanlara söz verdikleri başkentin lideri olan Baturin'e döndüler.
Ancak, Prens Menshikov Baturin'e ilk giden oldu ... İsveç ordusu Romny'ye aç karnı üzerinde bıraktı.
Carla'nın ordusu, Mart ayının sonunda Mart ayında gerçekleşen selin sonunda, Mart ayındaki 1709'te Moskova'ya yürüyüşüne devam etti. Uygar bir Avrupa ordusuna yakışan İsveçliler, ele geçirilen köylerdeki köylülere ayakları üzerinde saman demetleri bağlayarak kendilerini eğlendirdiler ve sonra onlara ateş açtılar, kadınları ve çocukları yanlarına aldı, sonra da bozkırlarda ölümüne yolladılar, mahkumları parmaklarıyla kestiler ve serbest bırakıldılar. . Ve talihsiz köylerdeki basit köylüler tarafından bile direnildikleri gerçeğine hayret ettiler. Bu geçiş sırasında, Rus mektubunun, kralın Augustus’a Polonya’daki Saksonya’dan istila etmesini önerdiği kral tarafından ele geçirildiği söyleniyor, çünkü İsveç ordusu neredeyse yok edildi ve Karl asla Polonya’ya gelmeyecekti. Bu mektubu okuduktan sonra, Karl kendi sözleriyle yürekten güldü. "Kral yürekten, içtenlikle güldü," dedi hizmetçilerde yanında bulunan Alman Seltman.
Mart ayının sonunda İsveçliler, Mazepa'nın ikna edilmesine rağmen davetsiz misafirleri ağırlamak istemeyen Poltava'yı kuşattılar. İlginç bir şekilde, şu anda Rus birlikleri İsveç'in batısında kaldı. Bir zamanlar Prens Vorotynsky gibi, Peter önce düşmanın cezasızlıkla kaçamayacağı konusunda endişeliydi.
Avrupa'nın en güçlü ordusu, yenilgiyi bilmeden sekiz yıl Poltava'nın önünde durdu, aç ve yıprandı. İsveçlilerin kaynakları ile bu şehir için hayati bir ihtiyacı vardı: en az altı ayda bir yeterince doldurmak için dinlenmek için barut ve mermilerin kaynaklarını doldurmak. Ve işgalciler tekrar tekrar tahkimatlara fırtınaya tırmanmaya başladılar. Bu arada Rus çar da şehre, sadece Küçük Rusya'da sahip olduğu bütün güçleri zorluyordu. 21 Haziran ayında, Rus ordusu Vorskla'dan geçti ve Petrovka köyü yakınlarında yoğunlaştı. 24 June, düşmana yaklaştı ve çeyrek mil uzakta durdu. Düşmanın etrafında yavaşça kazı yapan Rus, savaş oluşumlarını dizdi.
İşgalciler acımasız bir seçim yapmadan önce: Poltava'dan tek bir rusk almaksızın, son cephaneyi kuşatma sırasında geçirmiş, hüküm vermemiş, ya da Rusların onları hayvanlardan harmanlanmış hayvanlar gibi her taraftan dayatacağı gerçeğini kabul etmek için ayrılmak, kuşatmaya maruz kalmış. Karl XII onun için geriye kalan tek şansı seçti: genel bir savaş vermek, Peter I'i şehirden uzaklaştırmak, ordusu için gerekli olan.
27 Haziran 1709, şafak vaktinde İsveçliler, Rusların kamplarının önünde dikildiği bir dizi tekrar saldırısına saldırdılar. Redoubts alınamadı, kırılmak zorunda kaldılar ve yalnızca savaş düzeninde konuşlandırılan Rus ordusunun alanına girebilmek için. Askerler sabah 9 etrafında bir araya geldi ve iki saat içinde her şey bitti: İsveçliler kaçtı. Rus tarafında, tüm 10 000 adamı savaşa katılmayı başardı. Tam da aynı sayıda İsveçli savaş sırasında öldürüldü. Başka bir 18 000 yakalandı. İşgalcilerin ordusu olmaktan çıktı, kral ve Mazepa Türkiye'ye kaçtı.
Poltava savaşı, İsveç'in emperyal özlemlerine son verdi. Çok az müttefiki hemen ortaya çıktı, yaralı bir canavarı Ruslarla yan yana cesurca bitirmeye hazır hale geldi, tıpkı Rusya gibi, Charles XII'nin yenilgisi hakkında neredeyse hiç bilinmiyordu. İngilizlerin, Baltık Denizi'ne getirilen filo ile müttefiklerinin kıyılarını kapatmaya çalışması ne olursa olsun, kaderi önceden belirlendi. Fatihler, Almanya ve Livonia’daki devralımlarını kaybetti, eski Rus topraklarını haklı efendilerine iade etti, Danimarka, Hannover, Prusya'ya taviz verdi. Vakıf çalkalayıcısından, İsveç normal bir ikinci derece ülke haline gelmiştir. Her zaman.
Birleşik Avrupa Basamakları
Avrupa’nın yüzlerce yıldır en güçlü gücünün yenilgisi olan Peter I’in zaferi, “uygarları”, Ruslara evlerine gitme arzusunu yendi. Ancak, 18. yüzyılın sonunda, kıtanın batısında devrimci fermente başladı, isyanlar başladı, darbeler ve savaşlar gerçekleşti. Fransa'da çok hızlı bir şekilde diktatörlük haline gelen bir devrim gerçekleşti. İlk önce, devrimci ve sonra en sıradan - askeri. 1799’te iktidara gelen Napolyon Bonapart, yalnızca Fransız demokrasisini değil, devrimci bir imparator olmayı, aynı zamanda tüm Avrupa’yı çok çabuk ezdi. 1812 tarafından, diktatörün pençesi altında, sadece Portekiz ve İsviçre “uzanmadı”. Pekala, İngiltere, bu adanın kıtaya ait olduğunu varsayarsak.
Tabii ki, Napolyon, seleflerinin Rusya'daki kaderini biliyordu. Eğitimli bir adam, askeri bir erkeğin yanı sıra, doğudaki kampanyaların sona ermesinin her yaştan soyguncular için ne yaptığını bilemezdi. Bununla birlikte, Fransız imparatorun elinde tüm Avrupa ekonomisi ve silahlı kuvvetleri vardı! Kendisini askeri bir dahi olarak gördü! Ve o, en kurnaz, en zeki, en güçlü, nihayetinde büyük batı rüyasını gerçekleştirebileceğini ve özgürlüğü seven antik uygarlığı mahvedebileceğine karar verdi!
12 Haziran 1812, Rusya’yı İngiltere ile ticaret yapmakla suçlayan Fransız İmparatorluğu’nun birlikleri Rusya sınırını geçerek Rusya’yı haklarından mahrum bırakılmış itaatkâr illere dönüştürdü. Napolyon ile, 610 askeri 000 askeri - gezegendeki uygarlıkları yok etmeye yetecek kadar. 610 000 - 240 000 savaşçıları Alexander I tarafından batı sınırında toplandı. Bonaparte, bütün Rus toprağını tek bir dokunuşta ele geçirmeye niyetli. 32 000 Prusyalılar ve Almanlar ve Mart 2014 Baş Sanatçılarından oluşan Mareşal McDonald's'ın onuncu ordusu, Ophino Baş Sanatçıları Baş Sanatçıları Baş Sanatçıları Baş Sanatçıları 28 000 savaşçıları, St. Küçük Rusya, imparatorun kendisi Moskova'ya koştu.
Rus askerleri Fransızların güney kanadını Temmuz 27'ta Kobrin'de, Temmuz Temmuz'da Klyastitsy savaşında kanı yıkmaya zorladı. Her iki grup da saldırganlık duygusunu kaybetti. Ancak, Napolyon Moskova'ya taşınmaya devam etti ...
Şanslıydı: Kutuzov, Vorotynsky ve Peter I'in aksine işgalcilerin geri çekilme yolunu engellemedi. Bu nedenle, Fransızların bir kısmı Moskova'dan kaçmayı başardı. Fakat Napolyon'un ordusu ortadan kayboldu. 1812 610 askeri 000 yılında Rusya'ya girdi - sadece birkaç yüz kişi kaçtı. İmparatorun kişisel emri altındaki bu ayrılma, binlerce silahsız, donma ve hasta, kontrolsüz insan kalabalığı eşlik etti. Prusyalı resmi Auerswald'ın tahminlerine göre, Aralık ayına kadar 21 1812, 255 generalleri, 5111 görevlileri, 26 950 daha düşük ve “acınacak bir durumda ve çoğunlukla silahsız” - Doğu Prusya'dan batıya geçen “Büyük Ordu” nun konuşlandırılmış kalıntıları.
550'ten daha az değil 000 istilacıları, büyük stratejistlerin kafatasları ile Rusya'nın kalbine giden yolu açıyor. Sadece askerler değil - Fransız ordusunun seçkinleri: önceki kampanyaların gazileri, cesur muhafızlar, deneyimli süvari, yetenekli topçular. Napolyon’un tüm ekipmanları ve topları, adil bir hazine, Rusya’da kaldı. Tabii ki, Fransa'da, imparator, silah altında binden fazla adamı arayabilirdi. Ama sadece askerler - asker değil. Savaşa sertleşmiş Rus birliklerine direnemediler.
Her zamanki gibi, Rus ordusu batıya ilerledikçe, Rusya müttefik sayısını hızla arttırdı. 18 Mart 1814, Ruslar, Kazaklar, Başkurtler ve Tatarlar Paris'e girdiğinde - zaten koalisyon kuvvetleri olarak kabul edildiler.
Rusya'ya karşı yapılan kampanyanın sonucu oldukça basit çıktı: Fransız imparatorluğu var olmaktan çıktı.
Birleşik Avrupa'nın basamakları
Rusya tarihinde ilk enternasyonalist Alexander I oldu. Fransa'da yetişen Napolyon'un suç rejimini ve Fransa'nın kendisini icat eden ilk kişi oldu. Bonaparte'den kurtulduktan sonra, bir şekilde Rus ordusunun işgalinden Rusya'nın kaybını telafi etmek istemedi. Avrupa'da, Rusya’daki Avrupa davranışına Avrupa’nın temyiz başvurusuyla cevap vermek istemedi. Aksine, Ruslar kibar, cömert ve neşeliydiler.
1815’ta, Paris dünyası Fransa’nın başkentinde imzalandı. Anlaşmaya göre, Fransa, yılın 1790 sınırlarına geri döndü ve ülkenin kuzeydoğusu, bakım masrafları Fransızlar tarafından karşılanan 5 yıllarının müttefiki 150 bininci ordusu tarafından işgal edildi. Ayrıca, 700'e milyonlarca frank katkı payı ödemesi ve özel talepleri yerine getirmesi istendi. Ancak, Fransa'nın zamanı - Rusya'nın desteği ile! - önemli bir rahatlama sağlamayı başardı. Ruslar Fransa'yı terk etti ve Rus komutanı Parislilerden hafif muamele gördükleri için teşekkürlerini aldı.
Tabii ki, bundan sonra Fransızlar tarafından Rusya'ya şükran duyulmuyordu. Avrupa'daki şefkat her zaman zayıflık olarak algılanırken, Avrupa'daki zayıflığın öldürülmesi ve soyulması gerekiyordu. Zayıf görünenleri soyma kabiliyeti, eski zamanlardan beri iyi niyetli yenilmez Rusya korkusu Avrupa'da aptalca nefret uyandırıyor. Bu nefret, Fransız İmparatoru Louis Napolyon III tarafından düzenlenen provokasyonda dile getirildi. 1850’te, Türk Sultan Abdulmejid’in Filistin’deki “Kutsal Kabir’in anahtarlarını” Katolik din adamlarına teslim etmesini istedi. Kudüs’ün Ortodoks rahipleri, Türkiye’yi adaleti restore etmeye çağıran Rus Çar’a yardım çağrısında bulundular. Rusya, Hristiyan tapınaklarının, tanrısız şizmatiklerin pençelerine düşmesine izin veremezdi.
Müzakereler sonuç vermedi. Fransa, İngiltere ve diğer Avrupa ülkelerinin Ruslara destek sözü verdikleri Sultan, pes etmeyi reddetti. Sadece güç kullanmaya devam etti - ve 1853'ta, Kutsal Kabir İçin Ünlü Savaşı başladı. Rus birlikleri Tuna prenslerine girdiler, Sinop'taki Türk filosunu yendi ve Başkadyklar köyü yakınlarında Türk ordusu her yöne saldırdı.
Bu durum, müttefik Avrupalı güçlere uygun değildi. Tamamen farklı bir tane istediler. İşte İngiliz hükümetinin 1855’ten başkanı Henry Palmerston, John Russell’a yazdığı bir mektupta “savaşın idealini” şöyle açıklıyor:
“Aland Adaları ve Finlandiya İsveç'e geri dönüyor. Rusya’nın Baltık’taki Alman eyaletlerinin bir kısmı Prusya’ya verildi (muhtemelen Livonia olarak adlandırılıyordu, ama olabilirdi - Neva sahilini buraya aldı). Bağımsız Polonya Krallığı, Almanya ile Rusya arasında bir engel olarak restore ediliyor. Moldova ve Wallachia ile Tuna'nın ağzı Avusturya'ya, Kırım, Çerkesya ve Gürcistan Rusya'dan ayrılıp Türkiye'ye transfer ediliyor ve Çerkesya bağımsız ya da bir suzerain gibi Sultan ile ilişkilendiriliyor. ”
Tarihsel Rusya'nın parçalanmasından ve adalete tamamen yabancı ilkelerden “yeniden yapılanma” dan bahsettiğini anlamak kolaydır. Baltık kıyısındaki eski Rus toprakları Germen olarak ilan edildi, Kırım Tatarlarının bir yuva yuvası yüzyıllar boyunca Rusya'nın tüm güneyini baskınlarıyla yıktı. Savaşın bu şekilde sonuçlanmasını sağlamak için, Osmanlı İmparatorluğu açıkça yapamadı ve 22 Eylül 1853, Londra Konvansiyonunu ihlal etti; İngiliz ve Fransız filoları Çanakkale Boğazı'ndan Marmara Denizi'ne geçti. Avrupa, Rusya'nın yıkılmasının nedenini kendi ellerine alma zamanının geldiğine karar verdi.
“Sonunda, tüm klavuzu reddeden İngiltere ve Fransa, Türkiye ile olan anlaşmazlığımızın gözlerinde bir sorun olduğunu açıkladı; ancak ortak hedeflerinin Rusya'yı zayıflatmak, bölgelerinin bir bölümünü koparmak ve Anavatanımızı En Yüksek Tanımlamanın getirdiği güç seviyesinden azaltmak ... ”
Demek ki Nicholas I'in İngiltere ve Fransa'ya savaş ilan ettiğini bildirdim.
Avrupalılar da aynı şeyi düşünüyordu: Paris’in Katolik başpiskoposu Sibur, açıkça Ortodoks Rusya’ya karşı savaşı yeni bir ortodoks kırışı için yeni bir haçlı seferi olarak adlandırdığı bir mesaj yayınladı.
Kampanyanın başarısı için, Müttefiklerin önce Karadeniz’i Rus filosundan temizlemesi gerekiyordu: Taşımacılık işçileri için güvenliği sağlamak için kendilerini arkadaki muhtemel topraklardan korumak. Bunun için, Rus filosunun Sevastopol üssünü ele geçirmek gerekiyordu. Kırım'ı fethetmiş olan “medeniyetler”, kuzeye, Ukrayna’dan Rusya’nın kalbine bir saldırı geliştirmeyi amaçlamıştır.
2 Eylül 1854, 89 gemileri ve müttefik filosunun 300 nakliye gemileri, Kırım'ın batı kıyısına yaklaştı ve 55 bininci ordusunun 122 silahlarıyla Yevpatoriya plajına engelsiz bir iniş başlattı. Müttefiklerin sefer ordusu, Fransız mareşali A. Saint-Arnaud, İngiliz general (Kasım Mareşal Genelinden) Lord F. J. Raglan ve Türk general Ahmet Paşa tarafından komuta edildi. Müttefikler Balaclava, Kamyshovaya Körfezi ve Eylül ayının 13'unu işgal etti, 1854 güneyden Sivastopol'a taşındı. Ekim 5 1854: Şehrin ilk bombardımanı başladı, sonra ilk saldırı gerçekleşti ...
349 gün işgalcileri umutsuzca Sevastopol'a girmeye çalıştı - ama bütün çabaları Rus askerlerinin cesaretini kırdı. Sadece 27 Ağustos 1855 generalleri Pelisie ve Simpson, Malakhov Kurgan'ı işgal edebildi. Bu yükseklik, 95 000'teki 22 000 cesedinde Fransa'ya mal oldu. Savunucular, şehrin güney bölgesinden ayrıldı ve kuzeyde sağlamlaştı. 40 000'in, Sivastopol'ün, 140 000 istilacılarını Rusya'ya doğru yola koymaya devam ettiği tespit edildi. “Medeniyetler” e, Rusya’yı almadıklarını, hatta Kırım’ı bile almadıklarını açıkça belirtti. Avrupa'da, daha fazla taarruz için yeterli miktarda “top yemi” yoktur. Aynı zamanda, genç Çar Alexander II, Rusya'nın da kazanmasına izin verilmeyeceğinin farkındaydı. Ve her iki taraf da barış yapmaya karar verdi.
Her durumda, Rusya’nın koyduğu hedef, Osmanlı İmparatorluğu’na savaş ilan ederek: Kutsal Yerlerin statüsünü korumak - tam olarak, yılın 1856’in Paris Barış Anlaşması’nın şahit olduğu şekilde gerçekleştirildi. Bunun için, neredeyse 500 000 cesur Rus savaşçılarının hayatını ödediler. Türkiye'nin Fransız intikamı adına verdiği savaş 400 000'in hayatına mal oldu.
Ayrıca, muhalifler Rusya'ya Kırım'ın ve işgal altındaki köylerin ele geçirilmiş kısmını verdi. Rusya, Türklerin kale Kars'ı iade etti. Karadeniz, dünyanın bir bölgesi haline geliyordu: iki taraf da burada savaş gemileri olmamasına söz verdi. Karadeniz donanmasının tamamını Sevastopol Körfezi'nin girişinde boğan ve bu nedenle denizde tamamen silahsız kalan Rusya için, Türkiye ve müttefikleri için bu gereklilik çok önemli bir durumdu.
“Rab'bin mezarı için” savaşın en önemli sonucu, Avrupa'nın Rusya’yı yenmenin imkansız olduğuna dair sert gerçeği anlamasıydı. Neredeyse bir yüzyıl boyunca, Batılı “medeniyetler” Rus sınırlarını güç için test etme girişiminde bulunmadı.
Demokratik Avrupa'nın Adımları
Yirminci yüzyılda, Avrupa tanınmayacak kadar değişti. Yüzyıl monarşileri demokrasilerin yerini aldı, demokrasiler yeni liderleri yetiştirdi: Franco, Mussolini, Churchill, Hitler. Hepsi halklarının hayatlarını zenginleştirmek için çabaladı ve ülkeleri - daha güçlü. En iyisi, Hitler yaptı. Sadece ekonomiyi geliştirmedi. Ayrıca Almanya'nın sınırlarını genişletti. Önde gelen Avrupalı güçlerin tanınmasıyla birlikte, Çekoslovakya dağıldı, Çek Cumhuriyeti emildi, Avusturya eklendi, silahsızlaştırılmış Rheinland'ın durumu kaldırıldı. Huzurlu bir şekilde yorgunluğa kapılan Führer, sınırların değişmesi için askeri yöntemlere geçti ve 1941 tarafından tüm Avrupa’yı emirlerinden herhangi birini yerine getirmeye hazır, neredeyse yekpare bir demokratik devlet haline getirdi. Batı dünyasının özlemlerini ifade eden düzen kendini bekletmedi: Rusları yok et! Ordu doğuya taşındı.
Şimdi Führer'in aldığı karar en büyük saçma gibi görünüyor. Ancak, 1941'te oldukça dengeli ve tek doğru görünüyordu. Ne de olsa, 1939 yılından bu yana, sadece iki milyonda biri olan Versay yaptırımları nedeniyle kötü silahlanmasının yanı sıra, ordusu, Adolf Hitler, orduyu, sadece 120 savaş ve saldırı günlerinde toplam sekiz milyonla yenebildi! Ve Avrupa'nın en güçlü olduğu düşünülen ordu! Ve bu ciddi bir kayıp olmadan.
Polonya'da Almanlar 14 000'i öldürdü ve 30 000 yaralandı. Aynı zamanda, Polonyalıların savaşının 28 günlerinde 70 000 ve 200 000 de yaralandı. Fransa ve Belçika'da Almanlar, savaş günü 44'e düşen 45 000'i kaybetti, 111 000 askeri yaralandı. Fransızlar ve müttefikleri 125 000 ve 290 000 yaralandı. Balkanlarda, Almanya 4000 askerini kaybetti - Girit'e iniş sırasında. 6500 yaralandı. Aynı zamanda 70 000 Yugoslavlar, Yunanlılar, İngiliz, Avustralyalılar, Yeni Zelandalılar öldürüldü ve 140 000 yaralandı. Genel olarak, Hitler, Fransız, Polonya, Yugoslav, Yunan, Norveç, Danimarkalı, Belçika ve Hollanda ordusunun yanı sıra İngiliz keşif heyeti 3'i de tamamen yendi. Almanlar her zaman için 67 000'i öldürdü ve 150 000 - yaralandı. Rakipleri 270 000 savaşlarında kaybetti ve 600 000 yaralandı.
Kırk birinci yılda, Alman endüstrisi ordusunu en güçlü ve en gelişmiş silahlarla donatmayı başarmıştı, Hitler doğuya üç milyon ordu gönderebiliyordu - buna müttefik de dahil değil. Fakat Reich, beş milyonuncu Kızıl Ordu tarafından karşı çıktı.
Sahip olan Fuhrer sadece bir küçük hata yaptı. Avrupa’da kaçınılmaz yarı zamanlı olarak, Rus savaşçının Avrupa’dan çok daha kötü olduğuna karar verdi. Her durumda, daha iyi değil. Ve bu yüzden: eğer sayısız batı düşmanının neredeyse dört katını kolayca yenebilirse, o zaman çok sayıda kişiye karşı savaş başlatırken korkulacak ne var? Fransa'nın deneyimini hatırlamak - birkaç ay içinde yönetmek oldukça mümkün! Eh, en fazla - üç. Cesaretle ve korkusuzca saldırmak mantıklı!
22 Haziran 1941, Birleşik Kahverengi Avrupa bir kez daha Rusya'ya karşı bir saldırı başlattı. Ve ilk başta kazanıyor gibiydi bile. Yıl sonunda, Kızıl Ordu 800 000 insanını öldürdü, 1 340 000 yaralandı - ama aynı zamanda 210 000'i ve Alman 620 000'i de yok etti. Bu müttefiklerine saygısızlık eder! Kızıl Ordu, kendisi için en kötü dönemde bile, Avrupa birliklerinden üç kat daha fazla mücadele etkinliği gösterdi. Rus topraklarının her santiminde, Avrupa'daki savaştan üç kat fazla Alman öldü! Fakat Büyük Reich için en kötü şey: Rusya pes etmedi. Rus savaşçılar bir ay sonra ya da iki altı ay sonra teslim olmadılar ama her şeye rağmen savaşmaya ve savaşmaya devam ettiler. Almanya için bu kesin bir ölüm cezası haline geldi.
Savaşın sertleştiği, engin deneyime sahip savaşın ilk yılında Alman orduları güvenle ateş edilmeyen Rus bölünmelerine baskı yaptı. İkinci yılda, Alman birimlerindeki “profesyoneller” safları zayıflamayı başardı, ancak Rus birlikleri savaş deneyimi kazandı. Üçüncü yılda, Rusların tecrübe ve becerileri Almanlardan daha kötü değildi. Dördüncüsü - husky köpekleri gibi "medeniyetlere" zaten zulmediliyordu. 1944'te Ruslar tanklar sonunda orijinal Slav sınırına geldi - Labe'ye.
Batı dünyası için bir sonraki ders Rusya'ya mal oldu 8 668 400 asker hayatını kaybetti ve neredeyse iki kat daha fazla (demografik denge hesaplamasına göre) sivil nüfus arasındaydı. Almanya, 7 000 000 askerleri ve 4 000 000 sivilleri çevresinde yeni Russophobic macerasının sunağını yaptı.
22.06.41'tan 09.05.45'a kadar olan süre boyunca Alman Sovyet-Alman cephesinde onarılamaz zararlar, 7 181 100 ve müttefikleri ile birlikte - 8 649 200 saldırganları. Bu mahkumların - 4 376 300. Sovyet kayıpları ve müttefiklerimizin Sovyet-Alman cephesindeki kayıpları, 11 520 200 insanıydı. Bu mahkumların - 4 559 000. Bu rakamlar, Alman ordusunun teslim aldığı 9 Mayıs ayında 1945'tan sonra Alman zayiatlarını içermiyordu. Esaret, dört yüz binden fazlası ölen Almanlardan altı kat daha fazla Rus'u öldürdü.
Toplamda, II. Dünya Savaşı milyonlarca insana neredeyse 50 ölümü getirdi.
Ele geçirilmiş yeni yüzyıl
Rus topraklarına avcılar kaç tane vardı? Güçlü ve çok yetenekli değil ve şeytan tarafından ele geçirilmiş, yozlaşmış ve kendine güvenen. Ama sonuç - herkes için sonuç her zaman aynı çıktı: yolu sadece tek bir yöne döşeyen boş kafatasları yığınları. Geri dönüş yolunda top yemleri çoğu zaman yeterli değildi. Ancak, her şeye rağmen, ucubeler tekrar tekrar ortaya çıkıyor, Rus sınırlarına yakın “takılmaya” başlıyorlar ve açık alanlarımıza bakıp açgözlü tükürmelerine izin veriyorlar. Ve yine, ölümlülerin çoktan gopnikleri dövdüğü gibi, yeni doğan stratejistler akıllı olduklarını, uygar olduklarını, ilerici olduklarını, gelişmiş ve güçlü olduklarını hayal ediyorlar. Ve kesinlikle başarılı olacaklar.
Bana öyle geliyor ki ... Hayır, kesinlikle Kremlin'de bir yerde büyük bir beton kafatasları müzesi açmamız, Rusya'ya davet edilmeyen misafirlere adanmış, ancak her pencerenin önüne bir mandal yerleştirip boş kafasına dize koymaya cömert bir sergi açmamız gerektiğinden eminim. sonraki fatih. Bu sergiye seçkin konukları diğer ülkelerden yönlendirmek de zorunludur. Büyük orduların Rusya'ya karşı kazandığı muzaffer kampanyaların nasıl sona erdiğini hatırlamak.
Yeni “Büyük Mart” ın bir sonraki “demokratikleştiricilerin” Rus sınırlarında nasıl biteceğini çok iyi biliyoruz. Biliyoruz, çünkü bu meseleler dünyanın yaratıldığı andan Son Yargılamaya kadar yukarıdan ele geçirildi. Biliyoruz ki, Londra kalıntılarını sökmek için mahkumları almak zorunda kalacak olan Rus escortları ve Boston müzelerini de aç yerli halk tarafından yağmalanmaya karşı koruyacak Rus tankları. Asıl soru, bunun nasıl biteceği değil. Mesele şu ki, Rus ordusu Sevastopol veya Krasnoyarsk'tan Washington Capitol'a taşınırken, o yıllarda dünya savaşının kaç can yakacağı.
İnanılmaz, güçlü kudretli imparatorlukların doğuya doğru yürüdükten sonra neye dönüştüğüne, cılız "medeniyetlerin" başkanlarına aykırı davranıp kanlı saçmalıklara zorlamamaya inanmak istiyorum. En azından kendi derilerini kurtarmak için. Konukların müzenin etrafında dolaşmasına izin verin, analiz edin. Ve başlarını böyle kavaklı bir mandalın üzerinde sunacaklar.
Olgunlaşmamış beyinler için çok faydalı bir yansıma.