Bildiğimiz gibi, kamu gelirlerinin ana kaynakları vergiler, ücretler, fiyatlar, özel değerlendirmeler, oranlar, hediyeler vb .'dir. Belirli bir süre zarfında, devlet harcamaları devlet gelirini aşıyor ve açık borçlanmayla karşılanıyorsa, açık finansman veya gelir yaratma finansmanı olarak adlandırılır. Bu nedenle, önemli bir genişleme etkisine sahip olmak için, bir kamu yatırım programının vergilendirme yerine borçlanma yoluyla finanse edilmesi gerekmektedir. Bu tür borçlanma veya borç harcamalarına halk arasında açık finansman denir.
Açık finansmanının, devletin aşağıda belirtilen yöntemlerden herhangi birini veya tümünü benimsemesi durumunda uygulandığı söylenir:
a) Hükümet, geçmişin nakit bakiyelerine dayanır.
(b) Devlet, merkez bankasından devlet tahvillerine karşı borçlanmaktadır.
(c) Hükümet, kâğıt para birimini yazdırarak para yaratır ve böylece makbuzlar üzerindeki harcamayı karşılar.
(d) Hükümet dışarıdan borçlanır.
Açık finansmanı klasik iktisatçılar tarafından çok tehlikeli bir silah olarak kabul edildi. Bununla birlikte, modern iktisatçılar ona doğru eğiliyor ve ülkedeki ekonomik kalkınmayı hızlandırmak ve yüksek düzeyde istihdam sağlamak için kullanılmasını tavsiye ediyorlar.
Burada çözülecek sorun şudur:
(i) Toplam efektif talebi arttırmak için gelir yaratan finansman yaratılmasının gerekip gerekmediği.
(ii) Yüksek düzeyde istihdamın sağlanması için bütçe açığının açılması isteniyorsa, ne ölçüde yapılmalıdır?
(iii) İyi ve kötü etkileri nelerdir?
Açık finansman, az gelişmiş ülkelerin yanı sıra gelişmiş ülkeler tarafından da uygulanmaktadır. Gelişmiş ülkeler etkili talebi artırmanın bir aracı olarak kullanıyor, az gelişmiş ülkeler ise sermaye oluşumu oranını artırmak için kullanıyor.
Geri ekonomide ekonomik büyümeyi hızlandırmak için açık finansmanın kapsamı, kısır bir gelişme oranı kısaca yakalandıkları için çok parlaktır. Ülkenin kaynakları kalkış sürecini başlatmak için yeterli olmadığında yatırım için fon kullanırlar. Böylece açık finansman ihtiyacı ortaya çıkmaktadır.
Az gelişmiş ülkeler aşağıdaki sorunlarla karşı karşıya kalmaktadır:
(i) Nüfus artış hızı, ekonomik gelişme oranından daha hızlıdır.
(ii) Vergiler, harçlar vb. yoluyla alınan devlet geliri, işgücüne tam istihdam sağlamak için yeterli değildir.
(iii) Kişi başına düşen gelir çok düşük ve tasarruf etme kapasitesi de düşük.
(iv) Kalkınma amaçlı yabancı krediler ipsiz değildir ve istenen miktarda da mevcut değildir.
(v) Ülkede bir sermaye stoku bulunmaktadır.
(vi) İnsanlar inisiyatif ve girişimcilik yeteneğinden yoksun.
(vii) İnsanlar çoğunlukla abartılı ve daha az gönüllü tasarruf var.
(viii) Nüfusun daha büyük bir kısmı köylerde yaşamaktadır ve onların lotlarıyla mücadele edilmektedir.
(ix) Hükümet, vergi oranlarını belirli bir sınırın ötesinde artırarak halkın hoşnutsuzluğuna katlanamaz. Aynı sebepten ötürü ek vergi da yükleyemez.
(x) Dolayısıyla çok fazla vergi kaçakçılığı yaşanıyor.
Yukarıda belirtilen koşullar altında, okuyucu, geri ülke ülkesinin hükümeti ile karşı karşıya olduğu olayların durumunu kolayca görselleştirebilir. Yine de hiçbir hükümet sessiz bir izleyici olmak istemez ve halkın yaşam standardının mümkün olan en kısa sürede yükselmesini ister. Ülkenin ekonomik kalkınması için gerekirse maviden para bulmaya çalışacaktır. İşte açık finansman kurtarmaya geliyor. Devlet bu aracı ekonomiyi depresyondan çıkarmak ve ülkedeki ekonomik kalkınmayı hızlandırmak için kullanıyor. Bununla birlikte, devlet vergi oranlarını artırarak, ek vergiler uygulayarak veya genişlemiş tasarrufları harekete geçirerek kaynak hacmini artırabilirse, çok hassas bir araç olduğu için açık finansmanı benimsemek arzu edilmez.