Bir buçuk yıldır Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüm ve garip bir geçiş oldu. Bu benim ikinci kez yurtdışından eve dönüyor olsa da, daha az tuhaf değil. 18 ay sonra eve ilk geldiğimde Amerika'yı çok garip bir yer olarak buldum. Yine yabancı bir topraktı. Amerika hakkında çok fazla şey unutmuştum ama bundan çok “yabancı olmak” kavramını çok yabancı buldum.
Benjamin Button'dan alıntı yapmak için: “Eve gelmekle ilgili komik bir şey. Aynı görünüyor, aynı kokuyor, aynı hissediyor. Neyin değiştiğinin farkındasın. ”
Artık buraya sığmadığımın farkına vardım. İçimde bu ateş vardı. Yeni şeyler denemek, yeni yerler görmek ve yeni insanlarla tanışmaktan mutluluk duyuyor.
ABD'nin sürekli sürüş kültürüne uyum sağlaması zordu, hayatın hızlı temposu, elimin büyüklüğüne küçük gazlı içecekler, dört kişilik bir aileyi besleyecek kadar büyük mezeler, tankların büyüklükleri arabalar ve “büyük kutu” Wal-Mart On binlerce eşya satın almak için mağaza.
“Kutsal bok! Süpermarketler burada çok büyük. ”Süpermarketimizin koridorunda yürürken geniş gözlerimi çok beğenmiştim.
“Onlar senin süpermarketler. Bu senin evin. Buranın yabancı bir yer olduğunu söyleme, ”dedi annem acımasızca cevap verdi.
İlk başta ev eğlenceliydi. Geri dönme konusunda bir heyecan vardı. Eski uğraklarıma, favori restoranlarına gittim ve arkadaşlarımla yakalandım.
Ama bu heyecan sarıldı ve tüm hauntlarımı tekrar ziyaret ettiğimde, Mike'ın haklı olduğunu anladım. Evim zamanım boyunca donmuş kaldı. Arkadaşlarımın işleri aynıydı, aynı barlara gidiyorlardı ve çoğunlukla aynı şeyleri yapıyorlardı. Boston'da, aynı dükkanlar vardı, inşaat hala devam ediyor ve aynı tip insanlarla dolu barlar vardı
Bir yıl boyunca akıl almaz maceralardan sonra başladığım yere geri döndüm. Arkadaşlarım beni yeni anlayamıyor, Pasifik'te saatlerce otururken geçirdiğiniz zamanı duymak istemediler, ya da neden bu kadar rahatsız olduğumu hissetmeme neden olmadı.
Ancak, ikinci kez, eve gelmenin en büyük şoku kültürel değildi - sadece şok oldu evde olmak. İlk yolculuğumdan sonra, her yerde sürüşe, şeylerin maliyetine, hayatın hızlı temposuna ve insanların 7/24 ile etkileşime girmemesine uyum sağlamayı zor buldum. Bu zamanın etrafında, küçük bir gazoz siparişi vermenin yanı sıra, dört kişilik bir aileyi beslemek için yeterince büyük yemekler, büyük arabalar, akıllı haber ağları eksikliği ve “büyük kutu” Wal-Mart mağazaları, hala bir ayarlama.
Yine de tüm bu “ayarlamalar”, “ev sahibi olmanın” basit şokuna kıyasla eskimişti. Bununla başa çıkmak en zor olan şey. Ve gezginler eve gelmeye karar verdikten sonra, neredeyse her zaman bunun hakkında konuşuyoruz - yoldaki gezgin ve hayattan, eski hayatınıza geri dönüş olmak.
Seyahat etmeye geçişten çok daha zor. Geçen yıl eve geldiğimde, kimseyi görmek istemedim. Böyle bir “hareket halinde” yaşam tarzından böyle bir sedantere uyum sağlamakta zorluk çekiyordum. Evet, arkadaşlarımı ve ailemi görmek istemiştim ama seyahat yaşamına alışmıştım ve her zaman mükemmel olmasa da, şaşırtıcıydı ve sonra birdenbire bir uçak yolculuğuyla aniden durdu. Frenler çarptı ve başa çıkmak kolay değildi. Her gün yeni insanlardan ve yerlerden tam zıtlığa nasıl gidiyorsunuz ve değil zor zamanlar mı
D.C.'de, Wide Wide World'den James ailesini ziyaret ettim ve ziyaret ettim ve bunun konusunu ele aldık. “Cumartesi için bir harita” filminde bunu ayrıntılı olarak tartışıyorlar. Ve diğer uzun süreli gezginler birbirleriyle konuştuğunda, bunun hakkında konuşuyorlar. Ve herkesin sonucuna eerily aynıdır: Ev harika ama çok farklı hissediyor ve bazı yönlerden daha uzun. Değiştin. Sen farklısın ama hayatın geri dönüşü yok. Çoğu zaman geri döndüğünüzde sadece defrost yapmak için uzakta iken donmuş gibi hissediyor. Bunu arkadaşlarınıza anlatmaya çalıştığınızda, sadece ilişki kuramıyor ve anlamıyorlar.
Arkadaşlarına yolculuğunuz hakkında bilgi verdiğinizde, önce ilginizi çekiyorlar, ancak verdiğiniz daha fazla ayrıntı, daha fazla gözlerini gizliyor. Sadece kolay bir cevap istiyorlar. Ne kadar çok giderseniz, o zaman onları (a) biraz kıskanıyorsunuz, (b) çok fazla yapmadıklarını ve (c) sıkıldıklarını düşünün. Eve gelip gezisinden bahseden uzun süreli bir gezgin, beş dakika sonra gözlerinin parlamasına sebep olabilir. Ve böylece evde olmak konusunda bu kadar endişe duyduğunuzda, anlayacağınız diğer gezginler için de zor oluyor. Çünkü bu bir sözsüz bir his. “Tuhaf” ya da “gerçeküstü” ya da “uyarıcı”, genellikle onu tanımlamak için kullanabileceğimiz en iyi kelimelerdir, ama asla düşüncelerimizi tam olarak aktarmazlar. Yine de başka bir gezginle konuştuğunuzda, kelimelere ihtiyacınız yok. Sadece anlıyorlar. Onlar da bunun üzerinden geçti.
Arkadaşlarına evde olmaktan hoşlanmıyorsunuz ve sıkıcı olduğunu düşünüyorsunuz. Ama öyle değil.Sadece tanımlamak zor bir şekilde değiştiniz. Hamile olmayı tanımlayan bir kadın gibi olurdu. Ne hakkında konuştuklarını biliyorsunuz ama hamile kalmadıysanız, asla tam olarak anlayamayacaksınız.
Eve gelmenin gerçek şoku, sadece evde olmakla baş edebilmek. Kültürünüze geri dönmek uzun sürmez. Kısa bir süre içinde, oluğunuza geri dönecek ve sevdiğiniz küçük şeyleri hatırlayacaksınız. Ancak, seyahat yaşamının sürekli hareketini bırakmak, uğraşmak için çok daha uzun ve çok daha fazla bir şoka girebilir.
Şimdi durma! Seyahat ve ev ile ilgili bu makaleleri okumaya devam edin:
- Eve Gelmenin Neşesi
- Seyahat ve Arkadaşlarını Kaybetme Sanatı
- Gezi Sonrası Depresyon