Yüzeyde, hükümetin yeşil hidrojen hamlesi oldukça iyi görünüyor. 2030 yılına kadar yılda 5 milyon ton yeşil hidrojen üretmeye yetecek elektrolizör kapasitesi oluşturmak için sektöre yaklaşık ₹ 19.440 crore verilecek. Alkış!
Ama yüzeyi kazıyın, kıvranan solucanlar görürsünüz.
Hiç kimse cömertliği nedeniyle yeşil hidrojen satın almayacak – ekonomik olarak mantıklı olmalı. Sorun burada. Yeşil hidrojenin ucuz olması için yenilenebilir enerjinin ultra düşük maliyetli olması gerekir. Günümüzde hükümetin yenilenebilir enerji sektörü için aldığı tüm tedbirler sadece enerji maliyetlerini yükseltici etkiye sahiptir.
İkinci olarak, hükümetin ‘yenilenebilir enerji satın alma yükümlülüğü’ gibi bir ‘yeşil hidrojen satın alma yükümlülüğü’ getireceği söylendi. Ancak hükümet yetkilileriyle görüşen güvenilir kaynaklar, mevcut düşüncenin böyle bir zorunluluk getirmediğini söylüyor. Görünüşe göre, bazı seçilmiş endüstrilere (esas olarak rafineriler ve gübreler) yük getirmenin adaletsiz olabileceği düşüncesi ortaya çıkıyor. Bunun yerine, Petrol ve Doğal Gaz Bakanlığı, kamu sektörü petrol rafinerilerine hidrojenlerinin bir kısmının ‘yeşil’ olmasını sağlamalarını ‘öneriyor’. Bu tür “öneriler” kesindir. Ancak petrol rafinerileri tek başına talep fonksiyonunu 5 mt/yıl yeşil hidrojen piyasası ile tutarlı bir ölçekte sağlayamaz.
Üçüncüsü, hükümet birkaç yıllığına gümrük vergisiz elektrolizör ithalatına izin vereceğini ve ardından yerli bir endüstrinin ortaya çıkmasına neden olacak bariyerler kuracağını söylüyor. Sanayi kaynakları bunun bir sorun olduğunu söylüyor çünkü bir yandan gümrüksüz ithalat yerli üretimi caydırırken, aynı zamanda kısıtlı tedarik durumu nedeniyle elektrolizör ithalatı da bir zorluk. Korku, hiçbirine sahip olmamaktır.
Yenilenebilir enerji maliyeti
Suyu hidrojen ve suya ayırmak için elektriğe ihtiyacınız var. Biyokütle bazlı tesisler bile elektriğe ihtiyaç duyar. Bu elektriğin yanan kömürden gelmesinin bir anlamı yok; mutlaka rüzgar, güneş veya hidroelektrik gibi yenilenebilir kaynaklardan gelmelidir. Hydel küçüktür ve ölçeğini büyütmek zordur, bu nedenle rüzgar ve güneşe indirgenir. Rüzgara gelince, hükümet az önce endüstrinin uzun süredir devam eden taleplerine boyun eğen iki önlem açıkladı: ‘kapalı teklif’ yöntemiyle kapasite ihaleleri ve Devlet düzeyinde ihaleler. Bunların ne olduğunu bir kenara bırakın – her iki önlemin de rüzgar tarifelerini yükseltme etkisine sahip olacağını söylemek yeterli. Bugün, rüzgar enerjisi kWh başına ₹2,80 – ₹2,90 civarında satılıyor, ancak daha fazla değilse 30-40 kuruş artabilir.
Güneş enerjisine gelince, hükümet ithal hücre ve modülleri önlemek için sert engeller dikti ve birkaç yıl sonra yerli sanayinin küresel olarak rekabetçi hale geleceğine dair boş bir umutla yerli üreticilere PLI teşvikleri verdi. Sektördeki hiç kimse, ölçek ve hükümet desteği avantajına sahip olan Çinlilere karşı rekabet edebileceğine inanmıyor. Hükümetin, tüketicilerin zararına olacak şekilde yerli sanayiyi sürekli olarak desteklemesi gerekecektir. Ama bu başka bir konu. Dikkat edilmesi gereken önemli nokta, hücrelerin ve modüllerin daha yüksek maliyetleri nedeniyle, güneş enerjisi maliyetlerinin artmasıdır.
Kaba hesaplamalar, yenilenebilir enerji maliyeti kWh başına ₹ 3 ise, en verimli elektrolizör teknolojileriyle bile – katı oksit – hidrojenin maliyetinin kg başına yaklaşık 3,5 – 4 $ olacağını gösteriyor. Bu fiyata, yeşil hidrojenin büyük ölçekli, gönüllü olarak benimsendiğini görmek zor. Bir kg hidrojen, 3,25 litre dizel ile aynı enerjiye sahiptir. Hidrojenin fiyatı 4 Dolar’dır ve ek nakliye ve depolama maliyetlerini hesaba kattığınızda daha da pahalıya mal olur.
Son zamanlarda, elektrolizör teknolojileri üzerinde çalışan Pune merkezli bir kamu araştırma enstitüsü olan Ulusal Kimyasallar Laboratuvarı, yılda 5 milyon ton yeşil hidrojen pazarına sahip olmanın ne gerektiğini gösteren bazı rakamlar ortaya koydu. 130 GW yenilenebilir enerjiye, 35 GW elektrolizör kapasitesine, günde 115 milyon litre suya ve 3.40.000 hektar araziye ihtiyacınız olacak. Uluslararası Enerji Ajansı’nın (IEA) yakın tarihli bir yayını, 2030 yılına kadar dünyanın 65 GW elektrolizör kapasitesine sahip olacağını söyledi (şu anda yaklaşık 200 MW idi). Küresel elektrolizör kapasitesinin yarısının Hindistan’da olacağı düşünülebilir mi? Ayrıca, bunca yıldan sonra Hindistan 42 GW rüzgar ve 62 GW güneş enerjisi inşa etti. Yalnızca 7 yıl içinde yeşil hidrojen üretimi için bu kapasiteyi iki katından fazla artırmanız gerekecek. Özellikle ‘sapma çözüm mekanizması’ (DSM) için daha katı normlar gibi politika sorunları varken kulağa mümkün geliyor mu?
Genel olarak, hükümetin yeşil hidrojen politikası bir çelişkiler yığınıdır ve karışıklıklar giderilmedikçe, hedeflerine ulaştığını görmek zordur.
Kaynak : https://www.thehindubusinessline.com/specials/good-intention-is-not-equal-to-good-policy/article66408548.ece