Dedemin mezarını ziyarete gitmiştim. Ortalık yemyeşil, çiçekler rengârenkti. Ilıkça bir rüzgâr esiyordu. Mezarlığın büyük ve çirkin kapısından girerken ürperdim. Yine ölümü düşündüm. Hemen köşe başında olabilirdi. Bekliyor olabilirdi. Ölümün tadına bakıp kaçabilir miydim? Kaçabilsem tadı damağımda kalır mıydı? Sonra tekrar tatmak ister miydim? Peki ölsem, öldüğümü bilmek ister miydim? Ölsem en çok neye üzülürdüm acaba. Aklım öbür tarafta, yoldan yürüyerek mezarlığın derinlerine ilerledim. Asfalt patikalardan dedemin kabrine inerken papatyalara baktım. Ne küçük ve nazikti çiçekler. Umursamaz, eteğini tutup sağa sola salınarak kıvıran genç kızlar gibi. Çiçekler ölümü düşününürler miydi acaba? Ölüm hepimize aynı mesafedeydi ama görünüşe bakılırsa çiçekler bunun farkında değildi. Biz sonumuzu biliyorduk ve buna rağmen yaşıyorduk. Bize bu ayrıcalığı bize kim tanımıştı? Bilmiyorduk. Ölümü görmesek, bilmesek, biz de umursamaz olabilir miydik? Salınabilir miydik böyle rüzgârda sağa, sola?