Bir görüntüyü tuhaf yapan nedir? Queer tarihi ne oluşturur? Ryan Patrick Krueger’in ilk kişisel sergisi “Özlem Üzerine”, bu soruları gündeme getirdi ve aralarında bir tür sevginin görülebileceği çift erkeklerin yerel fotoğraflarını içeren ve yeniden çerçeveleyen beş çalışma (2022’nin tamamı) aracılığıyla cevaplarında neyin tehlikede olduğunu araştırdı. Gösteriyi demirleyen, siyah kum tepeciklerinin üzerindeki galeri duvarlarına yaslanmış iki dikey, insan ölçekli ahşap kasaydı. Birimlerin içleri, sanki coşkulu ilan tahtalarıymış gibi efemera ile kağıtlanmıştır. başlıklı bir vaka Sevgili David (Göstergebilim #2)sanatçının eBay aracılığıyla sağladığı elliden fazla siyah-beyaz enstantane içeriyor ve David Deitcher’ın 2001 tarihli kapsamlı kitabına bir tür saygı ve uzantısı olarak çalışıyor. Sevgili Dostlar: Birlikte Erkeklerin Amerikan Fotoğrafları, 1840-1918. Fotoğraflar isimsiz ve tarihsiz olsa da, baskı boyutları ve giyim tarzları, çoğunu Deitcher’ın projesindeki dönemden sonra ve 1969 Stonewall İsyanları’ndan önce – “lavanta korkusu” ve kamusal eşcinsel yakınlığının artan polisliği tarafından şekillendirilen bir dönem. Belirsiz aşk görüntüleri, orijinal eBay listelerinin çıktılarının kısmen görülebildiği, Krueger’e postalandıkları damgalı ve adresli zarflara ataç olarak yapıştırılmıştır. Bu bağlamsallaştırıcı malzeme ve satıcıların bu resimleri queer ilgisine göre kodlama biçimleri, sanatçının kendi queer bakışını ve onlara sahip olma arzusunu besliyor. Hareketli bir topluluktur.
Bu küçük, samimi çekimlerdeki adamlar tanıdık bir şekilde bize bakıyorlar, yakalama anında donup kalıyorlar. “Eşcinsel ilgi”, “erkek sevgisi” ve “yakın erkek arkadaşlar” da dahil olmak üzere arama terimlerinin çok çeşitli sonuçlarından Krueger, açık erotizm veya cinsellik tarafından belirlenmeyen bir dizi yakınlığı endeksleyen özellikle neşeli bir hayaletler kardeşliğini seçti. agresif erkeklik Görüntülerin çoğu fotoğraf kabinlerinden alınmış, saçı birbirine karışmış, yanaklarına yerleştirilmiş ve genellikle askeri üniformalı, parlak bir şekilde gülümseyen genç erkekler resmedilmiştir. Arka bahçeye benzeyen bir yerde çekilen diğerleri, erkekleri çeşitli hassas, neşeli dolaşma hallerinde gösteriyor: omuzlarda, kol kola, bacakları hafifçe üst üste gelecek şekilde birbirine yakın oturuyorlar. Genel olarak, tuhaflıkları nazik, gündelik ve tehlikesizdir. Sanatçının yedi yıl önce çıktıktan kısa bir süre sonra biriktirmeye başladığı koleksiyon, beyaz erkek eşcinselliğini Krueger’in dahil olduğunu ve aynı zamanda dışında hissettiği baskın cis-cinsiyetli çerçeveler olmadan yeniden tasavvur etme girişimi olarak karşımıza çıkıyor. O halde burada, hem ait olmak hem de ayrı olmak için ikircikli bir özlemden üretilmiş imkansız bir topluluk var.
Diğer yarısı gibi birincinin yanında duran ikinci tahta sandık, İnsanlarım İçin (Göstergebilim #1)ve AIDS krizine giden dönemi çağrıştırıyor. Jonathan N. Katz’ın temel kitabı da dahil olmak üzere çeşitli metinlerden gerçek ve fotokopi sayfalar Eşcinsel Amerikan Tarihi 1976’dan, şu anda feshedilmiş queer Portland alt gazetesinin 1991 sayısı Sadece dışarıve Hal Fischer’in 1977’deki ikonik açıklamalı fotoğraf serisi “Gay Semiotics”ten görüntüler – kenar boşluklarından bir beyanlar korosu oluşturmak üzere üst üste biniyor. GENÇİZ, QUEER’İZ, BURADAYIZ!! bir başlık okur Sadece dışarıbir Mattachine Derneği afişinde belirtilirken eşcinseller ARE FARKLI. Bu sözler, ipeksi kırmızı bir kravatın (“hanky kodu” Fischer diyagramlarından önce, yüzyılın başındaki bir eşcinsel sinyali) hareketin sembollerinden birini taşıyan bir ACT UP protesto afişinin yanında asılı olduğu parçanın ortasında toplanıyor. sembolik sloganlar: ZAMAN ÖLDÜRMEK İNSANLARI ÖLDÜRMEKTİR. Bu sloganın altındaki küçük bir yazı tipinde, David Wojnarowicz’in bir alıntısı, vücudundan kaybolan her T hücresinin yerini alan ve bu “kamusal ve toplumsal cinayete” şiddet içermeyen direnişini sürdüren “on kiloluk öfkeden” bahsediyor. Partnerinden daha didaktik olsa da, bu parça, bu dönemde eşcinsel yaşamın çoğunu karakterize eden umutsuzluğun ve tutkulu hayatta kalma iradesinin dokunaklı ve özlü bir özeti olarak hizmet ediyor.
Bu heykellerin her birinin altındaki iki yüz kiloluk siyah kum yığınları, Felix González-Torres’in şiirsel şeker yığınlarına saygı duruşunda bulunur ve kırılgan, korumasız, istikrarsız kanıt arşivlerini demirleyen bir vücudun kül değerinde olduğunu düşündürür. Ahşap kutuların kendisi, 80’lerde AIDS’ten ölenlerin -çoğu zaman yasal olarak aile olarak tanınan, yoksulluğa zorlanan veya başka bir şekilde sahiplenilmeyen kişilerden ayrılan- cesetlerinin işaretlenmemiş çömlekçi tarlalarına gömüldüğü yedek kapları hatırlatıyor. . Ayrıca, Max Ewing’in 1928 tarihli efsanevi enstalasyonu “Gallery of Extraordinary Portraits”, queer hayatın güvenli ve yarı özel olarak yaratılıp kutlanabileceği, fotoğraf kaplı bir gömme dolap gibi, samimi dünya inşa eden alanları veya bir tür fandom ifadelerini çağrıştırıyorlar. .
Heykellerin karşısındaki duvarlarda, sırasıyla 1953’ten ’64’e kadar belirtilmemiş lise yıllıklarından ayrıntılar içeren iki büyük ölçekli yatay yapışkan pigment baskı var. ve tarihsiz ve ilişkilendirilmemiş bir negatiften siyah beyaz bir fotoğraf. İkincisinde, bir denizcinin pantolonunu andıran koyu renkli, geniş paçalı pantolonlar giymiş genç bir adam, kollarında başka bir adamı taşırken genişçe gülümsüyor. İlkinde, kırpılmış yıllık çekimler, queer ilişkilerin potansiyel belirtilerini tespit ediyor: geceleri bir çimenliği geçen bir grup genç adam; bir sayfada gruplandırılmış dört erkek öğrencinin portreleri; Öğrencilerin birbirlerine “gelecekte en iyisini” dilediği sevgi dolu yazıtlar. Krueger, bu neredeyse fark edilmeyen anları sanki onlara gereğinden fazla özen ve dikkati vermek istercesine yakınlaştırırken, aynı zamanda bu anların zayıflığının veya bu ilişkilerin göründüğü gibi olmayabileceğinin de altını çiziyor. Seçimin ortasında silahı hedefleyen bir el beliriyor – şiddeti haber veren sarsıcı bir sembol. Görüntü bizi küratörlüğün geçmişinden hemen çıkarmaya ve “eşcinsel deme” ve trans karşıtı faturaların solmuş kupürlerin manşetleri değil, okul çocukları tarafından tutulan bir silah gibi günün haberleri olduğu şimdiki zamana zorluyor. ateş etme ihtimali çok yüksek. Her iki eserin üzerine monte edilen siyah parantezler yanan mumları tutar ve bir hatıra havası ekler.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-in-america/aia-reviews/ryan-patrick-krueger-monaco-1234628382/