Stoisizm Nedir:
Stoisizm, Antik Yunanistan'da ortaya çıkan ve tutku, şehvet ve diğer duygular gibi her türlü dışsal duyguları küçümseyen, bilgiye bağlılık gösteren felsefi bir harekettir .
Bu felsefi düşünce, Cicio'nun Zeno'su tarafından Atina kentinde yaratıldı ve tüm evrenin ilahi ve rasyonel bir doğal yasa tarafından yönetileceğini savundu.
İnsanın gerçek mutluluğa kavuşması için, yalnızca “erdemlerine” (yani Sokrates'in öğretilerine göre bilgisine) bağlı olmalı, Stoikler tarafından mutlak bir kötülük olarak kabul edilen “kötülük” e tamamen bağımlıydı.
Stoik felsefe için, tutku her zaman kötülük olarak kabul edilir ve nefret, sevgi veya merhamet olsun olmasın, ruhun bir yardımcısıdır. Dışsal hisler insanı mantıksız ve tarafsız olmayan bir varlık yapar.
Stoacığa göre gerçek bir bilge, dış duygulardan zarar görmemelidir, çünkü bunlar kararlarını ve sebeplerini etkileyebilir.
Stosikliğin Aşamaları
Etimolojik olarak, stoisizm terimi, bu felsefi doktrinin kurucusunun Atina'daki öğrencilerini öğrettiği yer olan "Portico das Pinturas" anlamına gelen Yunanca ifadesi olan poikile'den kaynaklanmaktadır .
Stoisizm üç ana döneme ayrılır: etik (eski), eklektik (orta) ve dini (yeni).
Eski ya da etik stoisizm, doktrin kurucusu Ccius Zeno (M.Ö. 333 - 262) tarafından yaşanmış ve Stoacı doktrinini geliştiren ve onu modele dönüştürecek olan Solunte Chrysippus (M.Ö. 280 - 206) tarafından tamamlanmıştır. bugün bilinir.
Orta ya da eklektik stoisizmde, hareket, Roma toplumunda Panécio de Rodes'te stoacılığın tanıtılmasının ana itici gücü olan Romalılar arasında yayılmaya başladı.
Bununla birlikte, bu dönemin en çarpıcı özelliği, doktrinin Platon ve Aristoteles düşüncelerinin emiliminden muzdarip olduğu eklektizmdi. Bu karışımdan Posidônio de Apaméia (M.Ö. 135, MS 50) sorumluydu.
Son olarak, Stosikliğin üçüncü aşaması dini ya da yakın tarih olarak bilinir. Bu dönemin üyeleri felsefi doktrini bir bilimin parçası olarak değil, dini ve rahip bir uygulama olarak görüyorlardı. Roma imparatoru Marcus Aurelius, dini stoaciliğin ana temsilcilerinden biriydi.
Stoacı Felsefenin Amaçları
İşte Stojik felsefenin temel hedeflerinden bazıları:
ataraksiya
Stoik felsefesinin özü, huzur içinde ve huzur içinde yaşamanın mümkün olduğu bir huzur için ideal olan ataraksiyle mutluluğun başarılmasıydı.
Stoikler için insan, bu mutluluğu ancak kendi erdemleriyle, yani onun bilgisiyle gerçekleştirebildi.
Kendine güven
Kendine yeterlilik Stoik'in öncelikli hedeflerinden biridir.
Stosiklik, her varlığın doğasına göre yaşaması gerektiği, yani otarşik bir varlık olarak davranması gerektiği konusunda vaaz verir; kendisinin efendisi olarak.
Dolayısıyla rasyonel bir varlık olarak insan, en büyük amacına ulaşmak için kendi erdemlerini kullanmalıdır: mutluluk.
Dışsal duyguların reddedilmesi
Stoacılar dış duyguların (tutku, şehvet vb.) İnsana zarar verdiğini, çünkü tarafsız olmasını ve mantıksız hale gelmesini sağladılar.
Bütün bu duygular, ahlak ve mantıksal ve zekice bir şekilde karar vermeyi ve düşüncelerin örgütlenmesini tehlikeye atan mutlak kötülüklerin sebepleri olarak kabul edildi.
Sorunlara ilgisizlik
Sessiz ve mutlu bir yaşam arayışı içinde Stoy felsefesi, ahlaki ve entelektüel mükemmelliği tehlikeye atan bütün dış etkenlerin göz ardı edilmemesi gerektiğini, yani ilgisizlikle tedavi edildiğini savundu.
Bu düşünce çizgisi, sıkıntıda bile, problemli ya da zor durumlarda, dış etkenlerin yargı ve eylem kapasitesini tehlikeye atmasına izin vermeden, daima sakince ve sakince ve başını yerinde tutmayı seçmesi gerektiğini savundu.
Apati hakkında daha fazla bilgi edinin.
Stoatlığın özellikleri
- Erdem, mutluluğun tek iyi ve yoludur;
- Birey dış hisleri reddetmeli ve bilgiyi önceliklendirmelidir;
- Zevk bilge insanın düşmanıdır;
- Evren doğal bir evrensel sebeple yönetiliyor;
- İlgisizliğin değerlendirilmesi (ilgisizlik);
- Tutumlar kelimelerden daha değerliydi, yani yapılanlar söylenenden daha önemliydi;
- Duygular ruhun yardımcısı olarak kabul edildi;
- Dış duygular insanı irrasyonel kılıyordu;
- Ruhun ekilmesi gerektiğine inanılıyordu.
Ayrıca sofistliğin anlamına da bakın.
Stoik Gerçeği Nasıl Tasarlar?
Stoiklerin gerçeklik anlayışı, bir kader olduğunu ve insan tarafından kontrol edilemeyeceğini düşünmektedir.
Bununla birlikte, Stoy felsefesi, insanın kendini her zaman bu kaderden önce olumlu bir şekilde konumlandırması gerektiğini, sorunlu veya nahoş durumlar karşısında bile her zaman iyiyi yapması gerektiğini savunur.
Stoacılar için, insanın kontrol edebileceği sorular olmadığı için dışsal bir şey (duygular vb. Gibi) görüşlerini kaybetmemelidir.
Amaç her zaman nezaket ve bilgelikle hareket etmektir, çünkü Stoacılara bilge bir varlık mutlu bir varlıktır .
Stoizm ve Epicureanism
Stoisizm, Epicureanism'e karşı felsefi bir akımdır.
Epicureanism, bireylerin korkudan bir huzur ve kurtuluş durumuna ulaşmak için ılımlı hazlar aramaları gerektiğini söyler.
Ancak, zevkler abartılamıyor, çünkü huzur, mutluluk ve bedensel sağlıkla buluşmayı zorlaştıran rahatsızlıklar gösterebiliyorlar.
Bazı alimler Epicureanism'i hedonizme benzetmektedir .
Epicureanism ve hedonizmin anlamı hakkında daha fazla bilgi edinin.
Stoacılığın ana isimleri
Asıl stoacı filozofların kim olduğunu kontrol edin.
Ctio'dan Zeno
Zeno, Stosikliğin kurucu filozofuydu. Kıbrıs adasında doğdu, felsefede çeşitli paradoksları formüle etmekten de sorumluydu.
Zeno tasvir eden heykel.
Assos'un Temizleri
Cleantes, materyalizm kavramının tanıtılması üzerinde büyük etkisi olan Assos'tan şimdi doğal bir filozof idi.
Materyalizm hakkında daha fazla bilgi edinin.
Crísipo de Solis
Chrysippus, Stoik kavramlarının sistemleştirilmesinde büyük etkisi olan bir Yunan filozofuydu.
Rodos Panécio
Panécio, Stoisizm'in Roma'da yayılması için son derece önemli bir Yunan filozofu idi.
Posidonius
Suriye vatandaşı olan Poseidonius, Roma Büyükelçisi görevinde bulunan bir filozoftu. Düşünceleri rasyonalizm ve ampirizme dayanıyordu.
Poseidon'un yüzünü gösteren heykel
Akılcılık ve ampirizm hakkında daha fazla bilgi edinin.
Babil'in Diyojenleri
Diogenes, Atina Stoacı okulunun baş lideri ve Roma'ya gönderilen üç filozoftan biriydi.
Marco Aurélio
Bir Roma imparatoru olmasının yanı sıra, Marcus Aurelius, dini çalışmalara büyük katkı sağlayan bir filozoftu.
Seneca
Seneca, etik, fizik ve mantık kavramlarına büyük katkı sağlayan bir filozoftu.
Epiktetos
Epitetus, hayatının çoğunu bir Roma kölesi olarak yaşayan bir Yunan filozofuydu.
Epiteto'nun yüzünü gösteren heykel.
Ayrıca bakınız: şüphecilik ve antik felsefe.