sadece nefes alıyorum. sabah uyanmak, kahvaltı etmek, işe gitmek, eve dönmek... yolda, otobüste, vapurda fırsat bulduğum her anda kitap okumak... okumaya çalışmak. tüm yaptıklarım bunlarla sınırlı neredeyse.
ertesi gün yine aynı şeyleri hemen hemen aynı sırayla yapıyorum.
benim hayattan anladığım bu değil ki. hiç bir zaman olmadı. dört duvar arasında geçirdiğim her dakika çalınıyor hayatımdan. bir daha geri gelmemecesine.