Çocukların ‘sözde’ kötü ‘davranışları aslında büyümek için normal gelişimsel davranışlardır. Çocukların istenmeyen davranışlarını çevresel koşullara, gelişim evrelerine veya kendi davranışlarımıza verilen tepkiler olarak kabul ettiğimizde, proaktif ve şefkatli davranabiliriz.
Çocukların ‘sözde’ kötü ‘davranışları aslında büyümek için normal gelişimsel davranışlardır. Çocukların istenmeyen davranışlarını çevresel koşullara, gelişim evrelerine veya kendi davranışlarımıza verilen tepkiler olarak kabul ettiğimizde, proaktif ve şefkatli davranabiliriz. Çocukların gerçekte öyle olmadıkları ama ‘’yaramaz’’mış gibi görünmelerine neden olan 10 yol vardır. Peki ebeveynler yardımcı olmak için ne yapabilir?
1) Dürtülerini kontrol edemezler.
Çocuğunuza ‘’bunu atma ‘’ diyorsunuz ve yine de atıyor. Araştırmalar, otokontrolün yer aldığı beyin bölgelerinin doğumda olgunlaşmamış olduğunu ve ergenliğin sonuna kadar tamamen olgunlaşmadığını göstermektedir; bu da kendi kendine kontrol geliştirmenin neden “uzun, yavaş bir süreç” olduğunu açıklamaktadır.
Ebeveynler neler yapabilir: Kendimize çocukların daima dürtüleri idare edemediğini hatırlatmak (beyinleri tam olarak gelişmemiş olduğundan) davranışlarına daha yumuşak tepkiler verebilir.
2) Aşırı uyarılma yaşarlar.
Çocuklarımızı alışveriş merkezi, parka götürüyoruz ve kaçınılmaz olarak hiperaktivite veya düpedüz direnç görüyoruz. Sıkışıklıkla dolu programlar, fazla uyaranlar ve tükenme, modern aile yaşamının belirleyici özellikleridir. Araştırmalar, Amerikalıların % 28’inin “her zaman koştuğunu hissettiğini” ve% 45’inin “fazla zaman” olmadığını bildirdiğini gösteriyor. ” Simplicity Parenting ” in yazarı Kim John Payne, çocukların çok fazla uyaranlar, aktivite, seçim ve oyuncaktan oluşan “kümülatif stres reaksiyonu” yaşadığını savunuyor. Çocukların, “hareketli zamanlarını” dengelemek için tonlarca “sakin zamana” ihtiyacı olduğunu iddia ediyor.
Ebeveynler neler yapabilir: Bol miktarda sessiz zaman, oyun süresi ve dinlenme süresi oluşturduğumuzda, çocukların kontrollü davranışları genellikle çarpıcı bir şekilde artar.
3. Çocukların fiziksel ihtiyaçları ruh hallerini etkiler.
Yeterince uyuyamadığınız için hiç sabrınız tükendi mi? Küçük çocuklar yorgun, aç, susamış , aşırı şekerli beslenme veya hasta olma gibi “çekirdek koşullar” dan on kat etkilenirler. Çocukların duygularını ve davranışlarını yönetme yetenekleri, yorgun olduklarında büyük ölçüde azalır. Ebeveynlerin çoğu, çocukların davranışlarında öğünlerden bir saat önce, gece uyandıklarında ya da bir hastalığa yakalanmalarında büyük bir değişiklik olduğunu fark eder.
Ebeveynler neler yapabilir: Çocuklar her zaman bir aperatif, Tylenol, su veya yetişkinlerin yapabileceği bir şekerleme ile “kendilerine yardım edemez”. Rutinler boyunca onlara yardımcı olun ve bu durumlara hazırlıklı olun.
4. Kuvvetli duygularını nasıl ifade edeceklerini bilemezler.
Yetişkinler olarak, güçlü duygularımızı genellikle onları durdurup ya da onlardan uzaklaşarak alıp gizlememiz öğretildi. Çocuklar bunu henüz yapamaz.
Ebeveynlerin yapabilecekleri: Erken çocukluk eğitimcisi Janet Lansbury, çocukların çığlık, bağırma veya ağlama gibi güçlü hisler gösterdiklerinde ebeveynlerin, güçlü duygularını ifade ederken çocuklara tepki vermeyerek ya da onları cezalandırmayarak “duygularını bırakmalarını” önerir.
5. Çocuklar tonlarca hareket için gelişimsel bir ihtiyaç duyuyorlar .
“Hareketsiz otur!” “Kardeşini masanın etrafında kovalamayı bırak!” “Kanepeden atlamayı kes!” Çocukların tonlarca hareket için gelişimsel bir ihtiyacı var. Dışarıda zaman geçirme, bisiklete binme ve scooter sürme, kaba ve tam anlamıyla oyun oynama, eşyaların altında gezinme, eşyalardan sallanma, eşyalardan atlama ve eşyaların etrafında yarışma ihtiyacı.
Ebeveynlerin yapabilecekleri: Enerjik davranırken bir çocuğa “yapma ” demek yerine, oyun parkına hızlı bir gezi yapmak veya evin etrafında bir gezinti yapmak daha iyi olabilir.
6. Onlar meydan okurlar.
Birinci sınıf öğrenci hava sıcaklığının şort giymek için yeterli olduğunu annesi ise havanın pantolon için daha uygun olduğunu söyleyerek tartışma çıkar. Erik Erikson’un modeli, küçük çocukların kendileri için bir şeyler yapmaya çalıştıklarını ve okul öncesi çocukların inisiyatif aldıklarını ve kendi planlarını gerçekleştirdiklerini söylüyor.
Ebeveynlerin yapabilecekleri: Bir çocuk hala yeşilken domateslerinizi topladığında, kendi saçlarını kestiğinde ya da sekiz adet taze yıkanmış çarşafla bir kale yapsa bile ve bu can sıkıcı olsa da, tam olarak yapması gerekeni yapıyorlar. Kendi planlarını yapmaya, kendi kararlarını vermeye ve kendi küçük bağımsız insanları olmaya çalışmak. Bunu anlamak ve denemelerine izin vermek anahtardır.
7. Bazen en iyi özellikleri bile onları etkileyebilir.
Bu hepimize olur en büyük güçlü yanlarımız çoğu zaman zayıf yönlerimizi yansıtır.
Çocuklar da benzerdir: Okulda başarılı olabilir ancak hata yaptığında bağırabilir. Dikkatli ve güvenli olabilirler ancak yeni faaliyetlere karşı dirençli olabilirler. Örneğin, basketbol antrenmanına gitmeyi reddetmek gibi.
Ebeveynlerin yapabilecekleri: Bir çocuğun istenmeyen davranışlarının gerçekten güçlü yanlarının hangisini ortaya çıkarabileceğinin farkına varmak daha anlayışlı tepki vermemize yardımcı olabilir.
8. Çocuklar oyun için çok fazla ihtiyaç duyarlar.
Çocuğunuz yüzünü yoğurtla boyar, dişlerini fırçalamaya çalışırken onu kovalamanızı veya yakalamanızı ister ya da kapıdan çıkarken kendisinin yerine babanın ayakkabılarını koyar. Bazı çocukların görünüşte “kötü” davranışları John Gottman’ın onlarla oynamanız için “teklif” dediği şeydir. Çocuklar şapşal görünmeyi severler. Paylaşılan kahkahalardan kaynaklanan bağlantıdan memnun olurlar ve yenilik, sürpriz ve heyecan unsurlarını severler.
Ebeveynlerin Yapabilecekleri: Oyun genellikle fazladan zaman alır ve bu nedenle ebeveynlerin kendi zaman çizelgelerini ve yapabileceklerini engeller; Ebeveynler güne çok fazla oyun süresi kazandırdıklarında, onları dışarı çıkarmaya çalışırken çocuklarınız için çok fazla yalvarmalarına gerek kalmaz.
9. Çocuklar aşırı duyarlıdır ve ebeveynlerin ruh hallerinden etkilenirler.
Duygusal bulaşıcılık üzerine yapılan çok sayıda araştırma, coşku ve neşe gibi duygular ile, hüzün, korku ve öfke gibi duyguların insandan insana geçmesinin sadece milisaniyeyi aldığını ve bunun çoğu zaman herhangi bir kişinin farkında olmadan gerçekleştiğini bulmuştur. Çocuklar özellikle ebeveynlerinin ruh halini algılıyorlar. Stresli, dikkati dağılmış veya huzursuzsanız çocuklar bu ruh halini taklit eder. Huzurlu ve dingin olduğumuzda, çocuklar bunu da aynı şekilde taklit ediyorlar.
Ebeveynlerin Yapabilecekleri: Çocuğunuza hissettiği şey için sinirlenmeden önce kendi duygularınıza bakın. Davranışları, kendi tonunuz ve duygularınızdan sonra modellenebilir.
10. Tutarsız sınırlara cevap vermek için mücadele ediyorlar.
Bir futbol maçında, çocuğunuza patlamış mısır ve kola alıyorsunuz. Başka bir gün, “Hayır, yemeğini mahveder” diyorsunuz ve çocuğunuz çığlık atıp sızlanıyor. Bir gece çocuklarınıza beş kitap okursunuz, ancak bir sonraki gece sadece bir kitap okumak için zamanınız olduğu konusunda ısrar edersiniz ve daha fazlası için yalvarırlar. Ebeveynlerin tutarsız sınırları olduğunda, doğal olarak çocuklar hayal kırıklığına uğrar ve bu durum onları sızlanmaya, ağlamaya veya bağırmaya davet eder.
Ebeveynler neler yapabilir: Tıpkı yetişkinler gibi, çocuklar ne ile karşılaşacaklarını bilmek ister ve buna ihtiyaç duyar. Sınırlar ve rutinler ile % 100 tutarlı olmaya yönelik her türlü çaba, çocukların davranışlarını ciddi şekilde iyileştirecektir.
Hazırlayan: Semra Sinem Çalış