Das letzte Maleachi haben wir uns damit auseinandergesetzt, wie die komplexe Wahrheit und Wirklichkeit des bereits bestehenden, jedoch noch nicht vollendeten Reiches Gottes, einige Christen irrigerweise in den Triumphalismus, andere hingegen in den Quietismus geführt haben. In diesem Artikel gehen wir einem anderen Ansatz nach, im Glauben auf diese komplexe Wahrheit einzugehen.
İsa'nın, Tanrı Krallığının hizmetinde devam eden çalışmalarına katılımı
Zaferçiliğe (Tanrı'nın Egemenliğini getirmeyi amaçlayan bir tür aktivizm türü) ya da sessiz bir şekilde Sessizliği terk etmeyi (onu Tanrı'ya götürmeyi amaçlayan pasivite) yerine hepimiz umutlu bir hayat yaşamaya çağırıyoruz. Tanrı'nın gelecekteki krallığının gerçek belirtisine şekil vererek. Elbette, bu işaretlerin sınırlı bir önemi var - ne Tanrı'nın krallığını yaratıyorlar, ne de mevcut ve doğru kılıyorlar. Ancak, kendileri ötesinde geleceğe atıfta bulunurlar. Burada ve şimdi bir şey yaparlar, her şeyi etkileyemeseler bile. Fark yaratıyorlar, fark yaratmıyorlar. Bu, bugünkü kötü dünya zamanında Tanrı'nın Kilise ile ilgili mesajına uygundur. Zaferçi veya sessizci düşünme biçimine daha fazla bağlı olan bazı kişiler, yalnızca Tanrı'nın gelecekteki krallığına atıfta bulunan işaretlere atıfta bulunmanın pek değinmediğini ya da değersiz olmadığını iddia edeceklerdir. Onların görüşüne göre, dünyayı iyileştiremezler ya da en azından başkalarını Tanrı'ya inanmaya zorlarlarsa, sürdürülebilir bir değişim sağlayamazlarsa buna değmezler. Ancak bu itirazları dikkate almayan şey, burada ve şimdi Hıristiyanların burada belirleyebileceği zımni, geçici ve geçici işaretlerin Tanrı'nın gelecekteki krallığından kopuk olarak kabul edilmemesi gerektiği gerçeğidir. Neden olmasın Çünkü Hristiyan eylemi Kutsal Ruh sayesinde İsa'nın sürekli çalışmasının bir parçasıdır. Kutsal Ruh aracılığıyla, burada ve şimdi, şu anda bu kötü dünya zamanında bile aşılması gereken bir zaman olan krallığına burada saldırabiliriz. Gelecekteki Tanrı krallığının Efendisi bugünkü çağda müdahale edebilir ve Kilise'nin zımni, geçici ve geçici olarak sınırlı tanıklarından yararlanabilir. Bunlar, burada ve şimdi, tanrının krallığının tamamlanmasına eşlik eden belirleyici değişimi getirmeseler bile, göreceli ancak göze çarpan bir fark getirir.
Das Licht des künftigen Reiches Gottes erreicht uns und leuchtet uns auf unserem Weg in dieser dunklen Welt. So wie das Sternenlicht die Dunkelheit der Nacht erhellt, verweisen die in Wort und Tat präsenten Zeichen der Kirche, auf das künftige Reich Gottes im vollen mittäglichen Sonnenlicht. Diese winzigen Lichtpunkte bewirken etwas, wenn auch nur in Andeutung, einstweilig und zeitlich begrenzt. Durch das gnädige Wirken des Allmächtigen werden wir zu Werkzeugen mit unseren Zeichen und Zeugnissen, geführt im Handeln von Gottes Wort und Heiligem Geist. Auf diese Weise können wir Menschen berühren und sie mit Christus in Richtung seines künftigen Reiches begleiten. Gott ist selbst im Hier und Jetzt am Wirken, bevor das Reich seine Vollendung erreicht. Wir sind Botschafter an Christi statt; denn Gott ermahnt durch uns (2. Korinther 5,20). Durch das Predigtwort, wie es vom Heiligen Geist nutzbar gemacht wird, ermöglicht es Gott den Menschen durch ihren Glauben bereits jetzt im Geiste, als Bürger des künftigen Reiches Gottes, diesem Reich teilhaftig zu werden (Römer 1,16). Jeder schlichte Becher Wasser, der in Christi Namen dargereicht wird, bleibt nicht unbelohnt (Matthäus 10,42). Deshalb sollten wir die Zeichen oder Zeugnisse der Gläubigen von Gottes Kirche nicht als flüchtige, reine Symbole oder Gesten abtun, welche auf etwas nicht Gegenwärtiges, noch nicht Reales verweisen. Christus fügt unser Zeichen setzendes Wirken dem Seinen zu und macht sich unser Zeugnis zunutze, um Menschen in eine persönliche Beziehung mit sich zu ziehen. So spüren sie die Gegenwart seiner liebenden Herrschaft und erleben Freude, Frieden und Hoffnung durch seine gerechte, von Liebe erfüllte Regentschaft. Es ist klar diese Zeichen offenbaren nicht die ganze Wahrheit dessen, was die Zukunft für uns bereithält, sondern verweisen lediglich darauf. Sie deuten – sowohl in die Vergangenheit und sind auch in die Zukunft gerichtet – So stellen Christus hin, der in seinem Leben und Wirken auf Erden zum Erlöser und König über die ganze Schöpfung wurde.Diese Zeichen sind nicht blosse Gedanken, Worte, Vorstellungen oder individuelle, ureigene geistliche Erfahrungen. Die christlichen Glaubenszeichen legen über Zeit und Raum, in Fleisch und Blut Zeugnis darüber ab, wer Jesus ist und wie sein künftiges Reich aussehen wird. Sie erfordern Zeit und Geld, Mühe und Geschick, Überlegung und Planung, sowie individuelle und gemeinschaftliche Koordination. Der Allmächtige kann sie sich durch seinen Heiligen Geist zunutze machen und tut dies auch, damit sie den, ihnen zukommenden Zweck, erfüllen: eine Hinführung zu Gott in Christus. Eine derartige Hinführung trägt Früchte in Gestalt eines Wandels, der in Busse (Umkehr bzw. Änderung des Lebens) und Glauben, sowie in einem Leben voller Hoffnung auf das künftige Reich Gottes zum Tragen kommt.
Böylece Rabbimizin kullanması için zamanımızı, enerjimizi, kaynaklarımızı, yeteneklerimizi ve boş zamanımızı koyarız. Günümüz dünyasında ihtiyaç sahiplerinin ihtiyaçları ile savaşıyoruz. Cemaatlerimizin içindeki ve dışındaki benzer düşünen insanlarla paylaştığımız eylemlerimiz ve aktif angajmanımıza yardımcı oluyoruz. Dünyevi kaygıların biçimlendirilmesi de (henüz) bu topluluklara ait olmayanlarla işbirliği içinde gerçekleştirilir. Bunun ışığında verdiğimiz inanç tanıklığımız kişisel ve sözlü olabilir, ancak aynı zamanda kamusal ve toplu olarak eyleme geçirilmesi gerekir. Bunu yaparken, bizim için mevcut olan tüm kaynaklardan yararlanmalıyız. Yaptıklarımız ve söylediklerimizle, aynı mesajı, bize açık olan, Tanrı'nın Mesih'te kim olduğunu ve onun yönetiminin sonsuza dek kesin olacağını ilan eden her şekilde göndeririz. Burada ve şimdi, günahkar dünyada, Mesih ile bir arada ve O'nun egemenliğinin kusursuz biçimde tüketilmesi umuduyla yaşıyoruz. Gelecekte dünya zamanında yeni bir cennet ve yeni bir dünya umuduyla yaşıyoruz. Bu zamanda, bilginin içinde yaşarız, böylece bu dünya geçer - çünkü, İsa Mesih'in Sözü ve Müdahalesi sayesinde, gerçekten de öyle. Tanrı'nın krallığının tamamlamaya yaklaştığından emin olarak yaşıyoruz - çünkü aynen böyle!
Dolayısıyla, Hristiyan olarak taşıdığımız tanıklığımız, kendisinin dünyada geleceğin krallığı olmasına rağmen, gerçekten mevcut durumumuzu ve tüm ilişkilerimizi etkileyebileceği anlamında çok kusurlu, derinlikli ve sınırlı. Burada ve şimdi mükemmel değil, bütün gerçekliğine yansımış değil. Tanrı'nın lütfu sayesinde, insanları tıpkı İsa Mesih'e ve onun gelecekteki krallığına yönlendirmek için Yüce Tanrı'nın Kutsal Ruh aracılığıyla yaptıklarını, hardal tohumu olarak kabul ediyoruz. İlahi iradesine, hem yaşamımızın hem kişisel hem de sosyal çerçevesinde, Mesih'in saltanatının ve krallığının kutsamalarından bazılarına katılabiliriz.
Doğru ortaya çıktı
Bunu biraz açıklığa kavuşturmak için, eylemlerimizin Mesih'in saltanatının gerçekliğini haklı çıkarmayacağını ya da haklı çıkarmayacağını işaret edelim. Tanrı, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh zaten bunu yaptı. Tanrı'nın gelecekteki krallığı gerçek ve çoktan gerçekleşti. Dönüşü garanti edildi. Buna güvenebiliriz. Bu gerçek bize bağlı değil. Bu, Tanrı'nın bir eseridir. Öyleyse, Tanrı'nın krallığının gerçekleşmediği ya da artırılmadığı zaman bize verilen işaretler, ifademizle ne yapıyoruz? Cevap, belirlediğimiz işaretlerimizin, Tanrı'nın gelişmekte olan krallığının parçalanmış bir tezahürü olduğudur. Şu anki görevimiz - ayrıcalığımız - Tanrı'nın Krallığının gerçekliğine şahit olmak ve söz etmek.
Mesih'in ikinci gelişi sonunu ne getirecek? İkinci gelişi, Tanrı'nın krallığına nihai gerçekliği vermez, sanki o zamana kadar sadece gerekli potansiyele sahipti. Bugün zaten mükemmel bir gerçeklik. İsa Mesih zaten Lord, Kurtarıcımız ve Kralımız. O kurallar. Ancak Tanrı'nın krallığı şu anda hala gizlidir. Saltanatının tam etkileri şu anki kötü dünyada şu an tam olarak gerçekleşmemiştir. Mesih döndüğü zaman, Tanrı'nın krallığı tüm etkileriyle mükemmellikte ortaya çıkacaktır. Dönüşü ya da yeniden ortaya çıkması (parousia'sı), kim olduğu ve başardığı gerçeğin ve gerçekliğin bir vahyiyle (kıyameti) eşlik edecek, o zaman asıl gerçek, Mesih'in kim olduğu ve ne olduğu Kurtuluşumuz adına hepimize ifşa etti. Sonuçta, İsa Mesih'in kişiliğini ve çalışmasını neyin oluşturduğu ortaya çıkar. Tüm bunların zaferi her yerde aydınlanacak ve böylece tam etkisini ortaya çıkaracak. Yalnızca münhasır, geçici ve zaman sınırlı bir tanıklık zamanı sona erecek. Tanrı'nın krallığı artık gizlenmeyecek. Yeni cennete ve yeni dünyaya gireceğiz. Daha fazla tanıklığa ihtiyacı yok; çünkü hepimiz gerçekliğin kendisiyle karşı karşıyayız. Bütün bunlar Mesih'in ikinci gelişinde olacak.
Im Leben eines Christen geht es also nicht darum, dem Potential des Reiches Gottes Wirkung zu verschaffen. Es ist nicht unsere Aufgabe, die zwischen der Realität der sündigen Welt und dem Ideal von Gottes Reich auf Erden bestehende Kluft zu schliessen. Nicht durch unser Bemühen des Allmächtigen beseitigt er die Realität der zerrütteten, sich ihm widersetzenden Schöpfung und ersetzt sie durch das Ideal der neuen Welt. Nein, es ist vielmehr so, dass Jesus der König aller Könige und Herr aller Herren ist und sein Reich – wenngleich noch verborgen – wirklich und wahrhaftig besteht. Die gegenwärtige, böse Weltzeit wird vergehen. Wir leben jetzt gleichsam in einer Irrealität, in einer korrupten, verzerrten, verfälschten Erscheinungsform von Gottes wohlgeratener Schöpfung, die Christus wiedergewonnen hat, indem er sie, siegreich über die Mächte des Bösen, wieder auf die rechte Bahn brachte. So kann sie ihrer ursprünglichen Bestimmung, Gottes schlussendlichen Plan zu verwirklichen, gerecht werden. Dank Christus wird die ganze Schöpfung aus ihrer Knechtschaft befreit und ihr Seufzen hat ein Ende (Römer 8,22). Christus macht alles neu. Das ist die alles entscheidende Realität. Aber diese Realität soll erst noch vollkommen offenbar werden. Wir können schon jetzt, beflügelt vom Heiligen Geist Gottes, andeutungsweise, vorläufig und zeitlich begrenzt, in allen Lebensbereichen, im Hinblick auf jene künftige Realität, Zeugnis ablegen.Und dabei bezeugen wir keine blosse Möglichkeit und schon gar keine, die wir verwirklichen, sondern Christus und sein Königtum, das dereinst inVollkommenheit offenbar werden wird. Dieser Realität gilt unsere berechtigte Hoffnung – eine, in der wir heute, so wie alle Tage leben.
Das bürgerliche und das politische UmfeldWas bedeutet dies nun auf bürgerlicher und politischer Ebene für Christen, die Christi Herrschaft anerkennen und in der Hoffnung auf das kommende Reich Gottes leben? Die biblische Offenbarung stützt nicht den Gedanken einer christlichen «Übernahme» einer politischen Partei, Nation oder Institution ausserhalb der Gottesdienstgemeinde. Aber sie ruft auch nicht zur Nichteinmischung auf – was im Begriff «Separatismus» zum Ausdruck kommt. Christus predigte, wir mögen nicht losgelöst von dieser sündigen und verderbten Welt leben (Johannes 17,15). Den Israeliten war aufgetragen, als sie in einem fremden Land im Exil lebten,sich um das Wohl der Städte, die sie bewohnten, zu bemühen (Jeremia 29,7). Daniel diente Gott inmitten einer heidnischen Kultur und brachte sich in sie ein, während er gleichzeitig, dem Gott Israels, glaubenstreu ergeben war. Paulus ermahnt uns, für die Obrigkeit zu beten und menschliche Machtausübung zu respektieren, die das Gute fördert und das Böse verhindert. Er weist uns an, uns auch unter den noch nicht an den wahren Gott Glaubenden unseren guten Leumund zu bewahren. Diese mahnenden Worte implizieren Kontakte sowie Interesse bis hin zurÜbernahme von Verantwortung als Staatsbürger und im institutionellen Rahmen – und nicht vollkommene Abkapselung.
Die biblische Lehre verweist darauf, dass wir Bürger dieser Weltzeit sind. Aber gleichzeitig verkündet sie, dass wir, was noch wichtiger ist, Bürger von Gottes Reich sind. So bekundet Paulus in seinen Briefen: «So seid ihr nun nicht mehr Gäste und Fremdlinge, sondern Mitbürger der Heiligen und Gottes Hausgenossen» (Epheser 2,191) und spricht: «Unser Bürgerrecht aber ist im Himmel; woher wir auch erwarten den Heiland, den Herrn Jesus Christus» (Philipper 3,20). Christen haben ein neues Bürgerrecht, das unbestritten Vorrang vor allem Weltlichen hat. Aber es löscht unser altes Bürgerrecht nicht aus. Während seiner Inhaftierung verleugnete Paulus sein römisches Bürgerrecht nicht, sondern machte es sich zunutze, um seine Freilassung zu erwirken. Als Christen sehen wir unser altes Bürgerrecht – der Herrschaft Christi unterworfen – radikal in seiner Bedeutung relativiert. Auch hier stossen wir wieder auf einen komplexen Sachverhalt, der uns zu einer vorschnellen Lösung oder einer Simplifizierung der Problematik hinreissen könnte. Aber Glaube, Hoffnung und Liebe leiten uns, die Komplexität um unseres Bezeugens, des Reiches und der Herrschaft Christi willen, auszuhalten.
Çifte vatandaşlık
Im Anschluss an Karl Barths Zusammenschau der biblischen Lehre und eingedenk der Kirchenlehre im Wandel der Zeit, hat es den Anschein, dass diejenigen, die Christus und seinem Reich in dieser gegenwärtigen Weltzeit zugehörig sind, gleichzeitig zwei sehr unterschiedlichen Gemeinden angehören. Wir haben ein doppeltes Bürgerrecht. Dieser komplexe Sachverhalt scheint unvermeidlich zu sein, weil er mit der Wahrheit einhergeht, dass es zwei Weltzeiten gibt, die einander überlagern, letztlich aber lediglich eine, nämlich die künftige, vorherrschen wird. Jedes unserer Bürgerrechte bringt unabdingbare Pflichten mit sich, und es ist nicht von der Hand zu weisen, dass diese durchaus im Widerstreit miteinander stehen können. Es ist insbesondere nicht garantiert, dass im Hinblick auf die Verpflichtung gegenüber beiden, nicht ein gewisser Preis zu zahlen ist. So weist Jesus seine Jünger daraufhin: «Ihr aber seht euch vor! Denn sie werden euch den Gerichten überantworten, und in den Synagogen werdet ihr gegeisselt werden, und vor Statthalter und Könige werdet ihr geführt werden um meinetwillen, ihnen zum Zeugnis» (Markus 13,9). Ähnliche Situationen, die widerspiegeln, was Jesus selbst zustiess, werden in der ganzen Apostelgeschichte nachgezeichnet. Zwischen beiden Bürgerrechten kann es also zu Konflikten kommen, die schwerlich, wenn überhaupt in dieser gegenwärtigen Weltzeit ganz zu lösen sind.
İkili görevleri tek bir merkezle birleştirmek için
Bu iki sorumluluk setinin uygun şekilde nasıl ilişkilendirildiğini bilmek önemlidir. Bazen birbirleriyle çatışsalar bile, onları rekabet olarak değerlendirmek yararlı olmaz. Bunları hiyerarşik olarak sıralı, tek öncelikli ve sonra ağırlıklandırılmış olarak görmek de yardımcı olmaz, ancak öncelikler tam olarak dikkat edildikten sonra ikinci veya üçüncü bir eylem veya kararın alınması ile sonuçlanır. var. Bu durumda, ikincil sorumlulukların çoğunun olmasa da sonuçta ihmal ve ihmal edildiği ortaya çıkmaktadır.
Dahası, önceliklerden ayrı olduğu gibi ikincil işlemlerin yapılmasına göre, hafifçe değiştirilmiş, hiyerarşik olarak düzenlenmiş bir prosedür seçmek mantıklı değildir. Bu sisteme göre, cemaat içindeki birincil görevleri, vatandaş toplumu içinde ikinci orana adaleti sağlamak için, nispeten bağımsızlarmış gibi kabul etmeye ve sorumluluklarını belirleyen kendi norm ve standartlarını, amaçlarını veya amaçlarını yerine getirmeye özen gösteriyoruz. kilisenin dışında kalan alan gibi görünüyor. Böyle bir yaklaşım, Tanrı'nın krallığının bu dünya zamanına çoktan girmiş olduğu gerçeğine adaletli olmayan bir altbölüme yol açar ve bu nedenle de zamanlar arasında örtüşen şekilde yaşarız. Kilise tanıklığının öncelikli görevlerinin algılanması her zaman ikincil olan seküler topluluğumuza nasıl yaklaştığımız üzerinde bir etkiye sahiptir. İki görev grubu, Tanrı'nın gelecekteki krallığına olan umudumuzla ve tanıklığımızla örtüşüyor, hepimiz yapıyoruz, öncelikli bir mesele, Tanrı'nın krallığı, artık bizden veya ikincil doğadan saklanmıyor. Mesih'in saltanatı ve Tanrı'nın tüm yaratıma atfettiği kaderin birliği ve Mesih'in altındaki her şeyin kralların kralı ve lordların efendisi olarak mükemmelliği karşısında, atamadaki Yüce kararlılık, her iki toplumun da merkezinde, tüm gerçekliğin merkezindedir. 2 Bütün insan eylemleri bu merkezi noktanın hizmetinde olmalı, yapılandırılmış ve tasarlanmış, hatta kendisi için de geçerli olmalıdır. Üçlü Tanrı'yı, hepsi aynı merkezi paylaşan bir dizi dairenin odağında düşünün. Gelecekteki krallığı ile İsa Mesih bu merkezdir. Mesih'e ait olan Kilise, onu tek başına tanır ve canlandırır ve merkezi çevreleyen çemberin merkezinde durur. Kilise bu merkezi biliyor. Gelecekteki imparatorluğun özelliklerini biliyor. Umudu kesin olarak temellenir ve doğruluktan Mesih'teki insanların gerçek dostluğuna kadar sevginin özü hakkında iyi bir fikri vardır. Onların bakanlığı, bu merkezi noktaya görünür kılmak ve başkalarını bu merkezi çevreye girmeye çağırmak çünkü yaşamlarının ve umutlarının kaynağı. Herkes her iki topluluğa da üye olmalı! Varoluşlarının merkezi aynı zamanda dindarlığın varoluşunun da merkezidir, sadakatleri tamamen ve her şeyden önce vatandaş topluluğuna geniş anlamda uygulanabilir olsa bile. Mesih'te Tanrı, amacına göre, tüm yaratımların ve dolayısıyla her iki toplumun merkezidir. İsa Mesih, farkında olup olmadığına bakılmaksızın tüm yaratımların Rabbi ve Kurtarıcısıdır - tüm güç ve otoritenin.
Kilisenin dışındaki vatandaş topluluğu, cemaatin iç çemberinden daha uzakta bulunan çevre bir daire olarak düşünülebilir. Merkez hakkında ne bildiği ne de onu kabul etmiyor, ne de Tanrı tarafından verilen görevini tezahür ettirmekten ibaret değil. Amacı kilisenin rolünü üstlenmemek ya da onu değiştirmektir (Nazi Almanyası'nda denendi ve Alman devlet kilisesinin liderleri tarafından onaylandığı gibi). Bununla birlikte, kilise daha büyük bir topluluk olarak işlevlerini devralmamalıdır. Ancak çevredeki bölgeye yerleşmiş olan sivil toplum aynı merkezini paylaşıyor ve onların kaderi tamamen İsa'ya bağlı, Rab tüm tarih ve tüm otorite boyunca, tüm zaman ve mekanda. Bildiğimiz kadarıyla vatandaş topluluğu, kilisenin tanıdığı ve nihayetinde sadakat görevi üstlendiği aynı yaşam gerçekliğinden ortak merkezden bağımsız değildir, bu nedenle her iki çevrede yaşayan bireysel üyelerle Kilise'ye bağlıdır. İsa'nın merkezi gerçekliğinin ve gelecekteki saltanatının daha geniş ve daha geniş çevresini sürekli olarak işaret etmek ve hatırlatmak. Ve bu göreve, daha geniş bir topluluk içinde, dolaylı olarak da olsa, bu ortak, merkezi gerçekliğe gönderme yapan eylem şemalarına, varlık biçimlerine ve toplumsal etkileşim olanaklarına şekil vermek için çaba göstererek adaleti yerine getirir. Daha geniş bir görev döngüsünde ortaya çıkan yaşam biçiminin bu yansımaları, kilise yankılarında onların yankılarını bulacak veya ona karşılık gelecek. Ancak, onları yalnızca dolaylı olarak, belirsiz bir şekilde, muhtemelen sonuçsuz olarak ve belirsizlik olmadan ifade edebileceklerdir. Ancak bu beklenen bir şey. Daha geniş topluluk kilise değildir ve olmamalıdır. Fakat ondan faydalanmaya devam etmeli çünkü üyeleri Rab'bin yanı sıra kendisinden de sorumlu olmaya çalışıyor.
Karşılaştırılabilir koruma ve koruma işaretleri
Şimdiki zamanda, bu kötü dünyada hareket ediyor olmamız, gelecekteki dünya zamanı için umutlarını belirleyen ve yaşam merkezini tanıyan ve ona ibadet eden bu daha geniş burjuva varoluş diyarında olanlar için özellikle belirginleşir. İsa Mesih aracılığıyla, Tanrı ile olan açık cemaatin teolojik temelleri ve manevi kaynakları, çevredeki kilisenin hizmetinde yapılan burjuva faaliyetleri tarafından açıkça ve isteyerek kullanılmaz. Ancak, bu geniş alemdeki uygulamalar, standartlar, kurallar, yasalar, yasalar ve görgü kuralları, Tanrı'nın Mesih'te kendimizle eşleştirildiği gibi bizim için sahip olduğu yaşamla az çok uzlaştırılabilir. Hristiyan Etkisi, geniş bir sorumluluk alanını akıllıca bir şekilde ele almak, mümkün olduğu kadar çabuk aramak, her an için, Tanrı'nın amaçlarına ve yollarına en iyi şekilde uyan örgütsel kalıpları, davranış kurallarını ve uygulamaları Bir gün bütün dünya ortaya çıkacak. Daha geniş bir topluluk olan kilisenin bir tür vicdan olarak hizmet ettiğini söyleyebiliriz. Çevreleyen topluluğun, Tanrı'nın insanlık amacından ve onun planından kurtulma amacından uzaklaşmasını önlemeyi amaçlamaktadır. Ve bunu sadece ilanıyla değil, şüphesiz ki bedelini ödemek zorunda kalmadan kişisel katılımı da yapıyor. Söz ve vesileyle, koruyucusu ve koruyucusu olduğu gibi, bilgeliği, uyarıları ve bağlılığı bazen göz ardı edilmesine veya reddedilmesine rağmen hizmet eder.
Umut akışının dolaylı belirtileri
Kilise üyeleri, kültürel ortamlarını - bir tür yaratıcı araç olarak ya da parlayan bir örnek olarak - aynı zamanda maddi sosyal faydalarla ve aynı zamanda Mesih'in müjdesini besleyen kurumsal ve üretim yapılarıyla zenginleştirebilirler. Ancak böyle bir ifade, yalnızca Kilise'nin, Mesih'teki Tanrı'nın yanı sıra Krallığının bugününün ve gelişinin doğrudan, manevi çalışmalarını ve mesajlarını destekleyebilecek dolaylı bir referans olarak hizmet edecektir. Dolaylı işaretler olarak hizmet veren bu yaratıcı çabalar, kilisenin hayatının ya da merkezi mesajının ve işinin yerini almamalıdır. İsa, Tanrı ve hatta Kutsal Yazılar bile muhtemelen söz edilmeyecek. Bu faaliyetleri besleyen kaynak, Mesih'in aurası eyleme ya da başarıya bağlı olmasına rağmen (hiç değilse) neredeyse hiç adlandırılmayacak. Bu gibi dolaylı tanıklıklar sınırlıdır. Direkt ifadeler ve kilisenin eserleri ile karşılaştırıldığında muhtemelen daha belirsiz olacaktır. Sonuçlar muhtemelen temel, dinî söz ve tanıklıklardan daha tutarsız olacaktır. Bazen Hristiyanların kamu yararı ile ilgili önerileri kamu veya özel iktidar organları, etki alanları ve örnekleri tarafından kabul edilmez ya da açıkça açıkça kısıtlanır. Sonra tekrar, onlar Tanrı'nın krallığı için geniş kapsamlı etkilere sahip olacak şekilde uygulanabilirler. Chuck Colson tarafından kurulan ve eyalet hapishanelerinde ya da federal hapishanelerde yer alan Cezaevi Bursu bakanlığı buna iyi bir örnektir, ancak ne kadar etkisinin talep edilebileceği tahmin edilemez. Bazı başarılar hayal kırıklığıyla kısa olabilir. Ayrıca başarısızlıklar olacak. Ancak, Tanrı'nın iradesini ve doğasını uzaktan da olsa yansıtan bu dolaylı tanıklıklar, Kilise'nin sunduğu şeyin özüne atıfta bulunur. İfadeler bu nedenle bir tür önceden bildirime hazırlık hazırlığı görevi görür.
Çevreleyen vatandaş topluluğunun temel görevi, kilisenin her durumda bir inanç topluluğu olarak temel manevi görevini yerine getirebilmesi ve üyelerini dışarıda yaşayabilmesi, daha geniş bir topluluk içinde dolaylı olarak kanıtlayabilmesi için iyi ve adil bir düzen sağlamaktır. Bu, büyük ölçüde hukukun üstünlüğünü, kamu adaletini sağlama ile sonuçlanacaktır. Amaç ortak yarar olacaktır. Böylece zayıf olanın güçlülerden faydalanmaması sağlanır.
Es scheint, dies sei Paulus vorgeschwebt, als er, wie im Römerbrief 13 zu lesen ist, die rechten Pflichten gegenüber der weltlichen Obrigkeit beschrieb. Es mag auch widerspiegeln, was Jesus meinte, als er sagte: «So gebt dem Kaiser, was des Kaisers ist, und Gott, was Gottes ist!» (Matthäus 22,21), und was Petrus in seinem Brief ausdrücken wollte: «Seid untertan aller menschlichen Ordnung um des Herrn willen, es sei dem König als dem Obersten oder den Statthaltern als denen,die von ihm gesandt sind zur Bestrafung der Übeltäter und zum Lob derer, die Gutes tun» (1. Petrus 2,13-14).
Yazan Gary Deddo