Altıncı Koğuş, Anton Çehov’un 1892 yılında Russkaya mysl isimli derginin kasım sayısında yayımlan bir öyküsüdür. Bu öykü akıl hastanesinde kalan Altıncı Koğuştaki hastaları almaktadır.
Altıncı Koğuş, akıl hastalarının bulunduğu koğuştur. İvan Dmitriç koğuşta maruz kalınan adaletsizlikten, çekilmeyecek kadar kötü koşullara karşı çıkarken Doktor Andrey Yefimıç bunları görmezden gelip kılını bile kıpırdatmaz.
Doktor Andrey Yefimıç acıların umursamaz olma ihtimalini dile getirirken Altıncı Koğuş’ta bu hal tam tersine işliyordu. İvan Dmitriç insanların eşit olmadığını savunurken, hekimin hiç acı çekmediği, Altıncı Koğuş gibi bir yerde yaşamadığı amacıyla hekimin gözünde dışarıda olmakla, koğuşta olmanın hiçbir fark olmadığını düşündüğünü söylüyordu. İvan Dmitriç doktorla olan tartışmasında şu sözleri dsöylüyordu; “Evet, hastayım. Ancak siz de biliyorsunuz ki onlarca, hatta yüzlerce deli özgürce dışarıda dolaşıyor, çünkü cehaletiniz yüzünden onları sağlıklı olanlardan ayırt edemiyorsunuz. Neden ben ve bu zavallı insanlar, dışarıda dolaşanların yerine burada günah keçisi gibi oturmak zorunda? Siz, sağlık memuru, idare amiri ve bütün hastane güruhunuz; ahlaki bakımdan hepimizden ölçülemeyecek derecede aşağı konuşmasının. Neden burada siz değil de biziz? Mantık bunun neresinde?Çünkü hekim hiç duygusal ve bedensel acı çekmemişti. Acı çekmeyen birinin Altıncı Koğuşta yaşamayan birinin onları anlamadığını savunuyordu.