Bu daireyi unutmayacağım
Moiseenko Pavel Fedorovich, 19 Kasım 1926'da Krasnoyarsk Bölgesi, Sukhobuzim bölgesi Minderla köyünden gelen köylü bir ailede doğdu. Baba, Moiseenko Fedor Pavlovich, aynı 1926'da öldü. Anne, Moiseenko (Mnogogreshnova) 1900 doğumlu Natalia Dmitrievna, biri altı kişilik bir aileyle yönetildi. Sonra kocasının kardeşi Grigory Pavlovich'i yeniden evlendi ve 1935'te ailesi ile Lebedeva Caddesi'ndeki 21 numaralı binada bir bodrum katında Krasnoyarsk şehrine taşındı.
- Bu daireyi erken çocukluktan hatırlıyorum. Sonra pul toplamaya bayıldım ve ev sahibesi Antonina'nın kızı postanede çalıştı, bana genellikle çeşitli pullar getirdi ve pullarla güzel resimlere bakarak uzun bir süre onunla küçük bir odada oturduk.
Dairenin mobilyaları çok mütevazı. Sevecen bir el ile giyinmiş, parlak düğmeli bir demir yatak, renkli bir paspas ile kaplı bir büyükannenin göğsü, çizgili paspaslar, zemine el örgüsü, bir masa, hayali kavisli sırtlı birkaç sandalye, simgenin köşesinde, bir ayna, tüm dekorasyon.
İki pencere odadan sokağa baktı. Daire yarı bodrum tipiydi ve bu nedenle pencerelerin üst kısmı boyunca sadece kaldırım ve hızla yanıp sönen botlar, kanvas ayakkabılar, botlar ve diğer yoldan geçen ayakkabılar görünüyordu. Pencere kenarında durursanız ve pencere açıklığına bakarsanız, caddenin karşı tarafında ahşap evler, kapılar, çitler görebilirsiniz. Bu pencerede, yoldan geçenlerin bacaklarını inceleyerek, adımları sayarak ve o taraftan pencerelere bakan erkek arkadaşlar için yüzler yaparak çok zaman geçirdim.
Evin üst katında kimin yaşadığını hatırlamıyorum, ama gölgesinde I. Stalin ve Y. M. Sverdlov'un yanında durduğunu gösteren heykelsi bir kompozisyonu olan muhteşem bir akçaağaç sokaklı geniş avluyu iyi hatırlıyorum. Sokağın sonunda, yüksek tuğlalı bir ateş duvarının yakınında, tek katlı bir kanat ya da daha doğrusu, ünlü devrimcilerin Sibirya sürgüne adanmış bir müzeyi barındıran bir ahır vardı.
O avluda, erkek arkadaşlarım ve ben, “küçük şeyde”, kavisli bir tel üzerinde bisiklet tekerleğinin kenarını süren ve karşılığında çerçevenin altında yetişkin bir bisiklet süren savaş oynuyorduk. Eskiden, akrabaların toplandığı, tatilleri kutladığı, uzun Sibirya şarkıları söylediği, yaşam ve savaştan bahsettiği sokağa bir masa çıkarılmıştı.
Bu konuşmaları sevmedi.
1942 yılında bir meslek okulundan mezun olduktan ve “kablo telgraf operatörü, iletişim teknisyeni” uzmanlığını aldıktan sonra Pavel Fedorovich, Mart 1943'e kadar uzmanlık alanında çalıştığı Sukhobuzimo ilçe merkezinde çalışmaya gönderildi. Sonra Krasnoyarsk şehir telefon istasyonunda uzmanlık alanında bir iş buldu.
Ekim 1943'te Kızıl Ordu saflarına alındı ve yeniden eğitim için bir ortaokula gönderildi. uçak uzmanlar (SHMAS), Krasnoyarsk şehrinin tren istasyonunda, yerel sakinlerin hikayelerine göre, daha önce İtalyan savaş esirlerinin tutulduğu kışla binasında bulunan. ShMAS'ta eğitim Kasım 1943 ile Nisan 1944 arasında gerçekleşti. Okuldan mezun olduktan sonra uzmanlık alanı olan "topçu telsiz operatörü" nü aldı ve 749762 numaralı askeri birliğin bir parçası olarak Kazan şehrine ve ardından iki ay sonra Kostroma'ya gönderildi.
Kasım 1944'te, Amerikan Boston marka uçaklarının personeli tarafından oluşumu ve gelişimi tamamlandıktan sonra, bir kısmı Bialystok şehrine gönderildi ve K. K. Rokossovsky komutasındaki 2. Beyaz Rusya Cephesi'nin savaş birimlerinin bir parçası oldu.
Çocukken ağabeyim ve ben babadan savaş hakkında bir haber duymadık. Bu konuşmaları sevmedi! Ve arkadaş gazileriyle tanıştığında bile, daha fazla sessiz kaldı ve başkalarını dinledi. Bir zamanlar, zaten bir öğrenciyken, eski Nata'mın arasında, eski sararmış fotoğraflar ve gazete kupürlerim arasında, babamın askeri uçuş kitabı buldum. Ve otuzdan fazla sorti kaydetti. Tabii ki babamla gurur duydum!
Uçuş kitabının özlü çizgilerini okurken, Almanya'daki gökyüzünde düşman uçaklarına saldıran kahramanca bir tetikçi-radyo operatörü hayal ettim! Tabii ki, o zaman yirmi yaşında savaş yıllarında sadece on sekiz yaşında olan babam için her sorgunun son olabileceğini düşünemedim bile.
P.F. Moiseenko'nun savaş yolu Bialystok, Rossosh, Torun (Polonya), Thorn, Merkish Friedland (Almanya) şehirlerinden geçiyordu. Düşmanlıklar döneminde 30'dan fazla sorti yaptı. Hava savaşlarına katılan, yandı, yoldaşların ölümünü gördü. Danzig şehri altında vuruldu.
Krasnoyarsk'a geldiğimde babamın 85. yıldönümünü kutlamak için ondan bu vakayı anlatmasını istedim.
1945'in başında, bir Boston uçağında, bir bombardıman uçağı filosunun parçası olarak mürettebat, bir savaş görevinde Danzig şehrine uçtu.
Deniz üzerindeki askeri operasyon sırasında, filo, koydaki Alman gemilerinden uçaksavar ateşi ile saldırıya uğradı. Uçağın hidrolik sistemi, patlayan bir kabuğun parçalarıyla kesintiye uğradı. Sonuç olarak, bomba yuvasının açılması ve şasinin serbest bırakılması ile ilgili ciddi bir sorun ortaya çıktı. Yerli havaalanına dönmek zorunda kaldım ve uzun bir süre boyunca yakıt bırakarak onun üzerine çember attım. Yakıtı düşürdüler, ancak havaalanı şeridine inmek hala imkansız: bombanın kapağında ön iniş takımı sona ermiyor!
Havaalanı yakınındaki tarlada oturmaya karar verdik. Tabii ki, çok tehlikeliydi: sert bir iniş ile bombalar patlayabilir, uçak yere düşebilir. Ama şanslıyım! Arka iniş takımına zemine dokunduğunda darbeden, ön destek "ulaştı" ve yerine düştü. Bu nedenle, iniş normal moddaydı.
Babanın ödüllerini aldık
Askeri operasyonlara katılım için, P.F. Moiseenko, Vatanseverlik Savaşı II derecesi (No. 571500), "Koenigsberg'i ele geçirmek için", "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda Almanya'ya karşı zafer için" madalyası aldı. Daha sonra yıldönümü madalyası aldı ve 1985'te bir başka Vatanseverlik Savaşı derecesi (No. 2957360) aldı.
Çocukluk çağında hangi çaresizlikle babalık ödülleri aldık! Zamanla kayboldular ve babam bir tatil veya etkinlik için tam elbiseye çıkmadan önce kardeşim Sergey ve ben ödülleri diş tozu ile temizledik ve parlamak için bir bezle ovaladık.
60'ların başında babamın beni Rodina sinemasının arkasındaki parkta Zafer Bayramı kutlamalarına götürdüğünü hatırlıyorum. Bir sürü savaş gazisi ve ordu topladı. Bir bando çaldı. Cephe askerleri emir ve madalya ile askeri üniforma giydiler. Ben sadece tatil atmosferi, madalya tıklatması, vals çiftler, savaş şarkıları tarafından vuruldu!
Hepsinin genç, koltuk değneklerinde bile güzel, neşeli, kendine güvenen ve gelecekte! Gerçek kahramanlar! Gerçek kazananlar! Çocuklar etrafta dönüyorlardı, kimin hangi ödüle sahip olduğunu tartışıyorlardı, savaş gazilerinin hikayelerini dinlemeyi umuyorlardı, babaları ve akrabalarıyla gurur duyuyorlardı ve askeri istismarlarını kıskanıyorlardı. Bu çocukluk sevinci izlenimi, Mayıs, Zafer ömür boyu benimle kaldı!
Savaştan sonra babası, Shroda (Polonya), Proskurov (Ukrayna, şimdi Khmelnitsky şehri) şehirlerindeki havacılık birimlerinde görev yaptı. 1951'de terhis edildi ve Krasnoyarsk'a geldi. Ağustos 1951'de UMTS s / 9'da (şimdi Zheleznogorsk şehri) “iletişim teknisyeni” uzmanlığında bir iş buldu. Kentin ve maden ve kimya tesisinin (MCC) inşaat projelerine hizmet etti.
1958'de babası Madencilik ve Kimyasal Kombine'de 6. kategoride çalgıcı olarak çalışmaya başladı. Bir vardiyada, enstrümantasyonun onarımı için bir atölyede çalıştı. 7. rütbeyi aldıktan sonra enstrümantasyon ve otomasyon konusunda teknisyen olarak çalıştı ve sürekli çalıştı.
1954'te, zaten 27 yaşındayken, babası çalışan gençlik okulunun 6. sınıfına girdi. Mezun olduktan sonra, 1970 yılında mezun olduğu Moskova Politeknik Enstitüsü'nün yazışma bölümüne girdi. Mezun olduktan sonra enstrümantasyon ve otomasyon mühendisi olarak çalıştı ve daha sonra 1985'ten emekliye kadar Madencilik ve Kimyasal Kombine'nin tamir ve mekanik atölyesinde güvenlik mühendisi olarak çalıştı.
Çocukluğumun ve gençlik anılarının çoğu babamın çalışma şekliyle ilgilidir. Birincisi, çalışan gençlik okulunda ve daha sonra yüksek politeknik eğitim konularının bağımsız olarak çalışıldığı ve ustalaştığı işten sonra evde. Babam her zaman bilgi için inanılmaz bir susuzluğa sahipti ve hala var! Dahası, insan faaliyetlerinin herhangi bir alanında, müzik ve edebiyat sevgisinden fiziksel yasalara ve karmaşık teknolojik süreçlere kadar.
Yorgunluğa ve zaman eksikliğine rağmen, inanılmaz inatçılıkla, baba neredeyse her gün kitaplara oturdu ve okudu, inandı, gece geç saatlere kadar çizdi. Babası benimle ve daha sonra küçük erkek kardeşiyle çalıştığı her şeyi tartıştı. Bu nedenle ağabeyim ve ben, okulda çalışmaya başlayıp enstitüde devam etmeden önce bile oranlar, ondalık kesirler, denklemler, logaritmalar, integraller ve diğer birçok matematik ve fiziksel bilgeliği öğrendik.
Tabii ki, babasının başarılı çalışması için tüm koşullar annesi Evdokia Averyanovna tarafından yaratıldı. Çalıştı, ev işi yaptı, evdeki erkeklerin sürekli beslenmesini, atılmasını, giyilmesini, iyi çalışılmasını ve her yerde yapacak zamanının olmasını sağladı. Ve sonuna kadar başarılı oldu!
O zamandan bu yana yıllar geçti. 85. doğum gününden iki gün önce yaşamamış olan Nisan 2015'te annesi vefat etti. 2016 yılında kardeşim ve çocuklarımla birlikte Pavel Fedorovich'in 90. yıldönümünü kutladık. Annesiyle birlikte ilk çadırdan inşa etmeye başlayan Zheleznogorsk'ta yaşıyor.
Pavel Fedorovich - bir gazi, bir cephedeki asker, şehrin ilk inşaatçılarından biri. Hak ettiği ve saygı duyulan biri olarak bilinir ve takdir edilir. Babalar sürekli olarak okul çocukları ve gençlerle buluşmaya davet edilir. II. Dünya Savaşı gazisi olan Zheleznogorsk ve Krasnoyarsk'ta Zafer Bayramı kutlamalarına ve diğer vatansever olaylara katılır.
Ailemle gerçekten gurur duyuyorum. Eğer bu harika insanları tek bir kelimeyle karakterize etmem isteseydim, böyle bir kelime var: KAZANANLAR!