Yüzyıllar boyunca kadınlar çamaşırlarını akarsu kenarlarında elleriyle ovarak ve tokaçlayarak yıkadılar. Akarsuların olmadığı yerlerde çamaşırlar, tahta bakır yada demir leğenler içinde yıkandı. 20.yüzyılın başına gelinceye değin, dünyanın her yerinde başka bir çamaşır yıkama yöntemi yoktu. 1782´de Henry Sidgier adlı bir Londralı, altıgen biçiminde kapalı bir çamaşır teknesi gerçekleştirdi. Bu teknenin içine yerleştirilen tahta çubuklar arasına çamaşırlar sıkıştırılıyordu.
Teknenin iki ucu.iki askıya asılıyor, sonrada kol gücüyle döndürülüyordu. Tamamen insan emeğine dayanan bu sistem hem çok yorucuydu,hemde alışılagelmiş yöntemlere oranla daha uzun zaman alıyordu. Makineden çıkarılan ıslak çamaşırlar, iki tahta merdanenin arasından geçirilerek sıkıştırılıyor, böylece bir yandan suları süzülürken, bir yandan da bir anlamda ütülenmiş oluyordu.
1791´de Ferguson Hardie adında bir ingiliz, merdane kolunun tek yönlü hareketiyle, merdanelerin hem ileri hem de geri gelmesini sağlayan bir sistem geliştirdi. Bu sistem sayesinde, hiç değilse sıkma mekanizmasında bir ölçüde kolaylık sağlanmıştı. ama yinede bütün işlemler insan emeğine dayanıyordu ve çok yorucuydu.
1906´da chicago kentinden Alva Fisher, elektrik enerjisi ile çalışan ilk çamaşır makinesini gerçekleştirdi. 1924´de ilk kurutmalı makineler piyasaya çıktı. 1940´lı yıllardan itibaren, Tam Otomatik makineler ev hanımlarının hizmetine girmeye başladı.