Küçük çocuklar bile adil paylarını alıp almadıklarının çok farkındadır. Getty Images Plus aracılığıyla Jupiterimages / PHOTOS.com
Bir numarayı aramak, insanlar var olduğu sürece hayatta kalmak için önemliydi.
Ancak insanların evrimde kazanmalarına yardımcı olan tek özellik kişisel çıkar değildir. İşbirliği yapmaya, birbirleriyle ilgilenmeye ve sosyal adalet normlarını sürdürmeye yatkın olan birey grupları, diğer gruplara göre hayatta kalma ve genişleme eğilimindeydiler, böylece bunlara izin verdiler. çoğalmak için toplum yanlısı motivasyonlar.
Dolayısıyla bugün, hem kendinize ilgi duymak hem de başkalarına ilgi duymak, adalet duygumuza katkıda bulunur. Birlikte, ilgisiz bireyler arasında işbirliğini kolaylaştırırlar, bu, insanlar arasında her yerde bulunan ancak doğada nadir görülen bir durumdur.
İnsanların karar verirken bu iki motivasyonu nasıl dengelediği kritik bir soru.
Bu soruyu işimizde araştırıyoruz. Sosyal Bilişsel Sinirbilim Laboratuvarı Chicago Üniversitesi'nde, davranışsal ekonomi görevlerini nörogörüntüleme yöntemleriyle birleştirerek, yetişkinlerin ve çocukların beyinlerinde neler olup bittiğini izlememizi sağlıyor. İnsanların hem kendilerine hem de başkalarına değer verdiğine dair kanıt bulduk - ama öncelikli olan benliktir.
Adil olmayı öğrenmek
Çocuklar çok erken yaşlardan itibaren adalete duyarlıdır.
Örneğin, iki kardeşe farklı sayıda çerez verirseniz, daha az alan kişi büyük olasılıkla kriz atacaktır. 3-6 yaş arasındaki çok küçük çocuklar eşitlik konusundaki endişelere karşı oldukça hassastır. Herkes aynı miktarı alırsa kaynakları bölmek "adil" dir. 6 yaşında, çocuklar kaynakları bile çöpe atacaklar eşit olmayan bir şekilde tahsis etmektense.
İlgili Makale
Çocuklar büyüdükçe, başkalarının zihinlerini düşün ve sosyal normları önemsiyorum. Yakında, "eşitlik" ilkesini anlamaya başlarlar - "adil" bir dağıtım, insanların ihtiyaçlarını, çabalarını veya liyakatlerini hesaba katarsa eşitsiz olabilir. Örneğin, daha fazla ev işi yapan bir kardeş daha fazla çerez alma hakkına sahip olabilir. Eşitliğe doğru bu kayma, insanlarda evrensel gibi görünüyor ve kültürler arasında benzer kalıpları takip eder.
İlginçtir ki birkaç yıllık geliştirme gerektirir çocukların kendi davranışları adalet anlayışlarını yakalamadan önce - örneğin, kendi getirilerine öncelik vermek yerine kaynakları daha eşit bir şekilde paylaşmayı seçerek.
Çocukların gelişen beyinlerinin adalet anlayışlarını nasıl yönlendirdiğini araştırmak için 4 ila 8 yaş arası çocukları laboratuvarımıza davet ettik. İki kişi arasında paylaştırmaları için onlara dört şeker verdik. Kaç tane (varsa) paylaşacaklarına karar verdikten sonra, beyin aktivitelerini ölçtük kullanma noninvaziv elektroensefalografi bir yetişkinin diğer iki kişi arasında şeker, bozuk para veya çıkartma gibi 10 ödülü paylaşmasını izlerken. Dağılımlar adil (5: 5), biraz adaletsiz (7: 3) veya çok adaletsiz (10: 0) olabilir.
İlk başta, çocukların beyin aktiviteleri, ikramların biraz adaletsiz veya çok adaletsiz dağılımını gözlemleseler de aynı görünüyordu. 400 milisaniyeden sonra, biraz adaletsiz 7: 3 bölünmesini gören çocuklar için beyin elektrik aktivitesi, tamamen adil 5: 5 bölümünü gören çocukların beyin tepkisine benzeyecek şekilde değişti.
Bizim yorumumuz, genç beyinlerin, bir yetişkinin ödülleri neden biraz adaletsiz bir şekilde dağıtmış olabileceğini düşünmek için bu kısa gecikmeyi kullandığı ve sonra bunun gerçekten adil olabileceğine karar verdiği yönünde.
Dahası, beyin aktivitesi kalıpları adil ve haksız dağılımlara bakarken en farklı olan çocuklar, yetişkinleri izlemeden önce şekerlerini başlangıçta böldüklerinde en çok erdem ve ihtiyacı kullanmış olan çocuklardı.
Dolayısıyla EEG kayıtları, 4 yaşındaki çocukların bile dağılımların tamamen eşit olmasını beklediklerini gösteriyor, bu da eşitlik için doğal tercihleri göz önüne alındığında mantıklı. Çocuklar, özellikle 5 yaşından sonra, bir yetişkinin tamamen haksız bir dağıtım yaptığını izlediklerinde, durumun neden böyle olabileceğini anlamaya çalışırlar.
İlgili Makale
Önce ben, sonra sen
Günlük yetişkin yaşamınızda, sadece kendinizi değil, çevrenizdeki diğer insanları da etkileyen kararlarla karşılaşırsınız. Bir yabancının dökülen çantasını almasına ve otobüsünü kaçırmasına yardım ediyor musun? Büyük pastayı alıp küçük olanı daha sonra gelecek olan iş arkadaşına bırakır mısınız?
Daha genel bir ifadeyle, bu motivasyonlar birbiriyle çelişirken insanlar kişisel çıkarları başkaları için adaletle nasıl dengeliyor?
Bu soruyu cevaplamak için katılımcıları ekonomik bir oyun oynamaya davet ettik. Her turda, isimsiz bir teklif veren, 12 ABD Doları'nı kendi aralarında, katılımcı ve başka bir oyuncu arasında paylaştıracaktı. Katılımcı dağıtımı kabul etmeye karar vererek üç oyuncunun da parayı elinde tutmasına izin verebilir veya dağıtımı reddedebilir, bu da kimsenin hiçbir şey alamadığı anlamına gelir. Katılımcılar kararlarını verirken, sinirsel aktivitelerini ölçtük EEG ve fMRI kullanarak. Fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme kan akışını haritalayarak beynin aktif bölgelerini ortaya çıkarır.
Teklif veren aslında tekliflerin adilliğini değiştirmemize izin veren bir bilgisayardı. Katılımcıların kararları için hem kendine adaletin hem de diğeri için adaletin önemli olduğunu gördük, ancak insanlar kendileri de adil olmayan bir teklif aldıklarında başkalarına adil olmayan teklifleri hoş görmeye daha istekliydiler.
Tasarımımız aynı zamanda beynin aynı bölgelerinin kişisel çıkarlara ve başkaları için endişeye duyarlı olup olmadıklarını sormamızı sağladı. Bilişsel bilimde popüler bir kavram, diğer insanları anlayabilmemizdir çünkü kendimizi anlamak için beynimizin aynı kısımları. Buradaki fikir, beynin eldeki göreve bağlı olarak bu paylaşılan temsilleri harekete geçirmesi ve yönetmesidir.
İlgili Makale
Jean Decety / Chicago Üniversitesi, CC BY-ND
Ancak çalışmalarımızda, paylaşılan beyin alanlarından ziyade, kendine ve başkasına adalet hakkında düşünmeye farklı beyin ağlarının dahil olduğunu bulduk.
Ayrıca, beyin sinyallerine bakarak bir katılımcının ne tür bir teklif aldığını tahmin edip edemeyeceğimizi test etmek için makine öğrenimini kullandık. Birden fazla beyin ağında kendi kendine adalet sağlayan bir sinyali güvenilir bir şekilde çözebiliriz - yani, "12 doların en az üçte birini aldım mı?" Ve kişisel çıkar üzerindeki bu odaklanma, karar vermenin ilk aşamalarına hâkim oldu.
Jean Decety / Chicago Üniversitesi, CC BY-ND
Genel olarak, bu sonuçlar, insanların önce kendi getirilerine öncelik verdiğini ve ancak daha sonra seçeneklerinin diğer insanları nasıl etkilediğini entegre ettiğini göstermektedir. Bu yüzden insanlar başkalarını önemserken, kendi çıkarlarını gözeten davranışlar canlı ve iyidir, davranışsal ekonomi oyunlarında bile. İnsanlar adil paylarını aldıklarında, başkalarına karşı adil olmaya istekli olurlar. Bir saat yerine 10 dakika içinde başka bir otobüs olacağını biliyorsanız, yabancıya çantasında yardım etme olasılığınız daha yüksektir.
[En iyi bilim, sağlık ve teknoloji hikayelerimizi alın. The Conversation'ın bilim bültenine kaydolun.]
Daha karmaşık senaryoları araştırmak
Günlük hayatta, laboratuvarımızdaki oyunda olduğu gibi, insanlar nadiren sadece yanıt verirler. Bir kişinin, ekip üyeleri arasında sorumlulukları devretmek gibi diğer insanları ilgilendiren kararlar alması gerektiğinde veya bir bireyin, hükümet harcamalarında olduğu gibi, kaynakların bölünme şeklini kişisel olarak etkileme gücünün sınırlı olması durumunda ne olacağıyla ilgileniyoruz.
Çalışmamızdan çıkarımlardan biri, insanlar bir uzlaşmaya varmak istediklerinde, kimsenin kendisinden yararlanılmadığını hissetmemesinin önemli olabileceğidir. İnsan doğası, başkalarının ihtiyaçlarını düşünmeden önce kendinize baktığınızdan emin görünüyor.
Yazarlar Hakkında
Keith Yoder, Doktora Sonrası Sosyal Bilişsel Sinirbilim Araştırmacısı, Chicago Üniversitesi ve Psikoloji ve Psikiyatri ve Davranışsal Sinirbilim Profesörü Jean Decety, Chicago Üniversitesi