Bu topraklar genellikle horizonu olmayan topraklardır. Eğimli sahalarda devam eden aşınma ve taşkın ovalarında sürekli birikme toprakların gelişmesini özellikle horizonlaşmasını engeller. Bu takıma giren başlıca büyük toprak grupları şöyledir:
Alüvyal topraklar: Akarsuların taşıdığı ince malzemelerin akarsuların yayıldığı alanlarda birikmesi ile oluşur. Sürekli olarak taşkına uğrayan alanlarda devamlı malzeme birikmesi, alüvyal malzemenin ayrışmasını ve toprak yüzeyinden yıkanan maddelerin altta birikmesini engeller. Böylece toprak katları görülmez.
Kolüvyal topraklar: Eğimli yamaçlar boyunca ayrışan çeşitli boyuttaki malzemenin dağların eteklerinde birikmesi ile oluşan kumlu, köşeli çakıllı birikintiye kolüvyal depo ve bunlar üzerinde oluşan toprağa da kolüvyal toprak denilir. Burada kolüvyal depo kalın olduğu için fizyolojik derinlik de fazladır, fakat su tutma kapasiteleri düşüktür. Bu topraklar, dağların eteklerinde yaygındır (Foto 54).
Örneğin Toros Dağlarının eteklerinde fizyolojik derinliği çok fazla kolüvyal topraklar bulunur. Bozdağlar’ın kuzey ve Aydın Dağlarının güney eteklerinde çok kalın kolüvyal depolar yer alır. Özellikle Aydın Dağlarının güney eteklerindeki kumlu-çakıllı kolüvyal depo ve birikinti yelpazeleri üzerinde kaliteli incir yetiştirilir.