O ilk sabah, 24 Şubat, Daha yeni uyanmıştım, kalbimin egzersiz yapıyormuşum kadar hızlı attığını fark ettiğimde. İki dakika boyunca orada yatıp dinledim: dışarıdaki füzelerin kükremesi, nabzımın kulaklarımda atışı, arabaların kornası ve sokaktaki alarmlar.
Hayal edebileceğim en kötü şeyin olduğunu kabul etmeyi reddettim. Sisli sabah alacakaranlığında ayağa kalktım ve kendimi toplamaya çalıştım. Sonra kızımın eşyalarını bir sırt çantasına topladım.
En değerli eşyalarını küçük keselerine koymak için koşarken ağlıyordu. Küçük kutular konfeti, oyuncak kedi için plastik mama, el yapımı minik not defterleri, Lego heykelcikleri, birkaç favori taş. Ben de ağlıyordum. Şimdi hala ilk günkü gibi hissediyorum.
Bir gün sokağa çıkma yasağının başlamasından birkaç dakika sonra (o zamanlar saat 20.00 idi) Kiev’in eteklerine döndüm. Kurallar katıydı. Kontrol noktasındaki askerler bana el salladılar, ancak eve canlı gitmek istiyorsam, acil durum ışıkları yanıp sönerken, iç aydınlatma açıkken ve iki elim direksiyondayken 10 km/s’den daha düşük bir hızda sürmem gerektiği konusunda uyardılar. Geçtiğim sonraki kontrol noktalarının her birini, doğrudan arabama eğitimli makineli tüfek nişangahlarıyla yaptım.
Şehirdeki bir otoyolun üzerindeki köprülerden birini geçtim. Oradan, bakış açım genişti ve taze sarı toprak yığınlarının yanında siperler görebiliyordum. Bu bana dünya savaşından görüntüleri hatırlattı. Siperlerdeki askerler hazırlanıyor, yerlerini alıyor, ağır makineli tüfeklerinin manzaralarına bakıyorlardı. Tipik Kiev apartman bloklarının yanında siperler görmek çok garip bir duygu. Bu sahne rahatsız edici olmalıydı ama Ukraynalı askerlerin yüzlerindeki sakinlik ve cesaret bana kendimi güvende hissettirdi.
Yalnız yanmış, kurşunlanmış arabalar Kiev yollarında yaygın bir manzara haline geldi.
Füze saldırısına uğramış bir köye götürdüğüm bazı gazetecilerle Kiev’e dönerken trafikte sıkışıp kaldım. Sessiz ve zor bir altı saatti, sonunda üç kilometre ilerlemiştik. Her beş ya da 10 dakikada bir, camları karartılmış ve İskoç bantlarından kırmızı haçlı bir ambulans ya da askeri araç ya da otobüs treni, korna çalarak yol açmak için geçiyordu. Biz ilerlerken yanımızdan kaç yaralı askerin geçtiğini fark ettim.
Bu sahneyi sık sık geçtim, diğerlerinden çok daha fazla. Gittiğim havuza giden yol üzerinde. Nisan başında, ben dahil az sayıda insan için gayri resmi olarak açıldı. Daha sonra askerlerin, beni ve bir arkadaşımı işaret ederek, ‘İşte yüzücülerimiz de var’ dediklerini duydum.
Takip etmek @FTMag önce en son hikayelerimizi öğrenmek için Twitter’da
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/finance/sketches-of-my-life-in-kyiv-the-roar-of-missiles-and-a-painful-farewell/