Modern atların ataları yok olma tehlikesiyle karşı karşıyadır. Doğada vahşi atlar gerçek bir nadirlik haline geldi, ancak dilerseniz onları görebilirsiniz. Günümüze kadar hayatta kalan alt türler (örneğin, Przewalski’nin atı) Orta Avrupa’da ve Asya’da bulunur. Mustanglar (Kuzey ve Güney Amerika), Bramby (Avustralya) ve Camargue (Fransa, Akdeniz) onlara çok benzemelerine rağmen bu cinse ait değildir. Sebebi, eskiden evcil hayvanlar olmaları ama zamanla vahşi olmaları..
Tüm ihtişamıyla doğada vahşi atlar
Bu türün temsilcileri, küçük boyları ve oldukça tıknaz fiziği ile ayırt edilir. Dağınık bir yele ile birlikte kısa bacaklar, vahşi atların değişmez işaretleri olarak hizmet eder. Son derece gelişmiş arka ve ön ayakları vardır, bu nedenle dayanıklılık onların ayırt edici özelliğidir..
İnsan ekonomik faaliyeti ve hızlı kentleşme, hayvanlar için meraların ve dolayısıyla türlerin kendilerinin yok olmasına yol açmıştır. Bugün vahşi atları bulmak çok sorunlu.. Sürüler çoğunlukla doğa koruma alanlarında veya insanlar tarafından korunan parklarda bulunur. Ayrıntılı bir açıklama onları daha iyi tanımanıza yardımcı olacaktır..
Majesteleri Tarpan
Orta Avrupa, alt türlerin yaşam alanıydı. 18. ve 19. yüzyıllarda Narpanlar, Rusya’nın güney ve güneydoğu kesimlerinde yaşıyorlardı. Sibirya ve Kazakistan’ın batı bölgelerinde tanıştıklarından bahsedildi..
Vahşi atların görünüşünün karakteristik özellikleri şunlardır:
- tıknazlık;
- düşük büyüme (136-140 cm omuzlarda);
- kısa kuyruk;
- kalın, ayakta yele;
- patlama yok;
- Gaga burun;
- sivri kulaklar.
Bugün sadece Tarpan’ın torunları hayatta kaldı. Yerli bir cins ile bir alt türün çiftleştirilmesinden elde edilen Mestizos, Heck ve Polonyalı at çeşitlerinin ataları oldu..
Narpanov’un ayırt edici bir özelliği, benzersiz bir fare takımıydı. Dumanlı kül rengi (İngiliz sınıflandırmasında mavi) hala çok nadirdir. Kışa yaklaştıkça, kürkleri yoğun bir şekilde büyümeye başladı ve bu da bireylerin zorlu aylarda hayatta kalmasına izin verdi. Yerli atın bu atası, utangaçlık ve dikkat ile ayırt edildi..
Tarpan alt türlerinin vahşi atlarının isimleri nelerdir? Nüfusları yok olma tehdidi altında olmadığında, türlerin iki türü ayırt edildi: orman ve bozkır. İnsanlar onlara vahşi Avrupa atları diyorlardı..
Cins, evcilleştirmeye hiç adapte olmadığından, avlanma nesnesi haline geldi. Hayvan eti bir incelik olarak kabul edildi ve deri, tabakçı için mükemmel bir malzemeydi. Bu nedenle ve ayrıca toprak evcilleştirildikçe alt türler de yok olmaya başladı. Bugün tarpan, ancak tarihin sayfalarında bulunabilir..
Dayanılmaz Przewalski’nin atı
Belki de bunlar, doğada popülasyonlarını koruyan tek vahşi atlardır. Ancak, onlar bile yok olma tehdidi altındadır. Cinsin canlanması, esaret altında yetiştirilen birkaç vahşi bireyle başladı. Şimdiye kadar, yakın akraba türlerle çaprazlanmıştır. Bu, gen havuzunu olumsuz etkiler, ancak zoologlar umudunu kaybetmezler..
Vahşi Przewalski atının ülkesinin Moğolistan (bozkır) olmasına rağmen, bugün alt türler içinde bulunur.:
- Çin;
- Kazakistan;
- Orenburg bölgesi;
- Çernobil bölgesi.
Bu alanlarda, bilim adamlarının özenli çabaları sayesinde başarıyla kök salıyorlar. Hayvanlar insanlar tarafından yakından izlenmelerine rağmen zamanla doğal ortamlarına dönebilirler. Przewalski’nin atı oyuncu bir karaktere sahiptir, hayvanlar çok hızlı koşar. Bireyler hala utangaçtır ve yabancı gürültüye karşı çok hassastır..
Bunları aşağıdaki özelliklerden öğrenebilirsiniz.:
- tek renk savrasaya’dır (kırmızı veya hafif kumlu yün);
- koyu bir gölgenin yelesi, kuyruğu ve bacakları;
- kısa çıkıntılı yele;
- burun ve karın hafif;
- fizik kompakt, ancak güçlü ve yoğun;
- kafa büyük;
- boyun düz ve kalın;
- iyi gelişmiş kaslar ve kemikler;
- omuzlardaki yükseklik 150 cm.
Soğuk havaların başlamasıyla hayvanların kürkleri uzar. Bu nedenle, kışı yerli ırklardan daha iyi tolere ederler. Alt türlerin yelesi dik, ancak ne yazık ki patlama yok. Bacaklardaki koyu renk kemer ve zebra şeritler, kontrast oluşturan çoraplarla mükemmel bir uyum içindedir. Atın kuyruğu, üst kısımda kısa tüyler büyüdüğü için olağandışıdır..
Bugün doğada bu vahşi atlardan 2 bin kadar var. Mükemmel bir kaliteye sahipler – yerel diyete uyum sağlama yeteneği. Kışın, otoburlar yiyeceklerini doğrudan kar örtüsünün altından alırlar. Alt türlerin yaşam beklentisi ortalama 25 yıldır..
Daha önce, Przewalski’nin at sürüleri, yüksek dağ vadilerinde (2.000 m yükseklikte) ve kuru bozkırlarda gelişti. Onlar için sadece yeterli tahıl değil, aynı zamanda su da vardı. Şimdi sadece doğa rezervlerinde ve hayvanat bahçelerindeler..
Mustang – evcil bir atı vahşi olana dönüştürmek
Amerika kıtasının kırlarının sakinleri, Endülüs atlarının torunları olarak kabul edilir. Evcil hayvanların doğal ortamlarında uzun süre bulunmaları, atların karakterinde ve görünümünde değişikliğe yol açmıştır..
Onlar oldu:
- daha büyük;
- Daha güçlü;
- daha dayanıklı;
- daha sıkı.
Cinsin rengi oldukça çeşitlidir. Atların kanlarının sürekli karışması nedeniyle cinsinde kırmızı, koyu ve alacalı bir renk vardır. Dolar, palomino ve appaloosa da var. Siyah mustanglar özellikle görkemli görünüyor. Yetişkin bir aygırın omuzlarındaki yükseklik 130-150 cm arasında değişir..
Mustang ismi İspanyolcada “evcilleşmemiş veya vahşi hayvan” anlamına gelen kelimeden gelmektedir. Bunun nedeni İspanyolların Mustang’lerin yerli atalarını Kuzey Amerika’ya getirmesidir..
Vahşi atların hayatında bir gün
Equidae ailesinin temsilcileri sürü hayvanlarıdır. Bireyler, genellikle 4-5 dişi ve yavrularından oluşan sürülerde toplanır. Böyle bir “harem” grubunun başında her zaman yetişkin bir lider aygır bulunur (yaşı yaklaşık 6-10 yıldır). Bununla birlikte, besleyici meraların ve bir rehberin “keşfi” rolü, deneyimli veya en yaşlı bir kısrak tarafından gerçekleştirilir. Ana aygır dışında tüm sürüye itaat eden alfa dişidir. Buna karşılık, atların vahşi doğada otladıklarında veya dinlendiklerinde üremelerinden ve güvenliğinden sorumludur. Sürü, 3 yaşına geldiklerinde gruptan ayrılan bekar erkekler tarafından tehdit edilebilir..
Gelecekte, genç “bekarlar” şunları yapabilir:
- yalnız yaşamak (bu aynı zamanda harem sahibi olamayan yaşlı erkekler için de geçerlidir);
- bir bekar sürüsü düzenlemek;
- kendi aileni kur ya da başkasının sürüsüne karşı savaş;
- tek eşli bir ilişki geliştirmek (at, kısrak ve yavruları).
1,5 yaşında hayvanlar çiftleşmeye hazırdır. İlkbahar ve yazın ilk ayı bunun için uygun zamanlardır. Dişilerde fetusu taşıma süresi 11 aydır..
Gün boyunca, vahşi atların birkaç uyanıklık ve dinlenme periyodu vardır. Genellikle gündüzleri otlasalar da özellikle sabah ve akşamları aktiftirler. Aygırlarını yırtıcılardan korumak için sürü, gençlerin etrafında bir halka oluşturur. Bu tür savunma taktikleri nadiren kullanılır, çünkü her hışırtı veya gürültü hayvanlar tarafından bir tehdit olarak algılanır ve kaçmak için acele ederler. Rakip bir erkekle yapılan dövüş sırasında deneyimli bir kısrak da sürüyü güvenli bir yere götürür. İşte bunlar – doğal ortamlarında vahşi atlar.