2023 Yazar: Kevin Jeff | [email protected]. Son düzenleme: 2023-11-26 13:03
“Yeni Yıldan sonra Delon aradı ve uğrayıp bazı eşyalarını alacağı konusunda onu uyardı. Görünüşe göre dedikodularda fotoğraflarımı görmüş çünkü beni hayrete düşüren şu cümleyi söylemiş: “Görüyorsun! Sana yalancı olduğunu söyledim. Prömiyerlere gidiyorsun ve bensiz öleceğine söz verdin”diyor oyuncunun eski kız arkadaşı Anna Shcherbinina.
Sanırım ölümcül Delon ailesiyle olan kesişim kader tarafından önceden belirlenmişti. Alain ile ilk kez Atina'da benimle prestijli bir defileden sonra bir ziyafette tanıştık. Masalarda seçkin konukların oturduğu büyük salona girdiğimde biri bağırdı: "İşte o - podyumdaki en güzel kız!" Her şey çabuk oldu. Efsanevi sanatçı Alain Delon kelimenin tam anlamıyla bana doğru uçtuğunda, elimi sıktığında, bir tür nezaket gösterdiğinde ve hemen kendimizi bir muhabirler çemberinde kilitli ve kamera flaşlarını kör ederken bulduktan sonra kendime gelmek için zamanım bile yoktu. Sonra uzaklaştı, ama pek önemli olmayan bu bölüm kız arkadaşlarımın mankenlerinin gözünde bir yıldız olmam için yeterliydi. Yine de: Fransa'da cumhurbaşkanından daha popüler olan bir adam, Urallardan sıradan bir Rus kızını aniden dikkatiyle onurlandırdı! Ancak ben kendim, bu tür konuşmalardan sadece bir kenara atıldım. Ebeveyn yetiştirme sayesinde - her durumda basit ve mütevazı davranmaya alışmıştım. Alain ve ben yıllar sonra ikinci kez buluştuk - Fransız heyetinin bir parçası olarak "Usta ve Margarita" sergisinin açılışı için Moskova'ya uçtuk. Bir noktada, Delon'u her zaman çevreleyen yoğun muhabirler ve hayranlar çemberi çok sıkılaştı. Ve öyle oldu ki, o anda büyük aktörün yanında oldum. Puta dokunmak isteyen kalabalığın arasından bize doğru yol alan gardiyanlar, ikimizi de küçük bir odaya aldılar ve kapıları arkamızdan kapattılar. Gazeteciler dışarıyı zorluyordu. Birden Delon elimi tuttu: "Anna, buradan nasıl çıkacağız?" Açıkça endişeliydi. O kadar dokunaklıydı ki klasik bir "Rus kadını" içimde uyandı - dörtnala atı durduranlardan biri. Kapıları fırlatarak "koç" a gittim ve ünlü Fransız omzumda asılıydı. Bu olaydan sonra Alain fazla uzaklaşmama karar verdi ve yola çıkana kadar her yere birlikte gittik. Sevgili kızı Anushka için Kızıl Meydan'da hediyelik eşya seçerken çocuklar gibi güldüler. Bu iletişim - hafif, dostça - Paris'e döndükten sonra devam ettik. Hatta zaman zaman tanışmıştık. Ama oğlundan hiç bahsetmedi…
Anthony ile babasının aracılığı olmadan tanıştık. Üç yıl önce bir arkadaşım beni Delon Jr.'ın başrol oynadığı bir oyuna davet ettiğinde oldu. Yeteneğine ve karizmasına hayran kaldığımı hatırlıyorum. Sonra hep birlikte bir restoranda yemek yedik ve Anthony beni eve bırakmaya karar verdi. O zaman, özel olarak konuştuktan sonra birbirimizden pek hoşlanmadık. Çok kibirli davrandı ve kendi kendime düşündüm: “Ah, ne aptal! Evet, bir gün onunla birlikte olmak için …”Yeni tanıdığımı kafamdan çıkarmak zor değildi. Ancak, bir buçuk ay sonra kader mi yoksa kötü şans mı? - bizi tekrar bir araya getirdi. Elysee Sarayı'ndaki bir resepsiyonda, kendinden emin bir şekilde bana yaklaştı - koyu renk saçlı lüks ve yakışıklı bir adam, sabırsız bir kalp atışı şaşılığıyla - ve gözlerimin içine baktı: "Seni gördüğüme sevindim." Bu an, uzun süre içimde yanan parlak bir flaş gibiydi. Telefonları değiştirdik. O akşamdan sonra bir süre ne uyuyabildim ne de yemek yiyebildim. Çok daha ince, daha güzel. Çekicilik karşılıklıydı ve öyle bir tutku ve aşk girdabında dönüyorduk ki ilk yalanı kolayca affettim - medeni durumu sorulduğunda Anthony, iki yıl önce karısı Sophie Clereco'dan ayrıldığını söyledi. Sanki uzun zamandır yapmak istedi ama çocuklar onu tuttu - kızları Lou ve Liv. Daha dört yaşındayken onları anneleriyle birlikte bırakan babamın ayak izlerini takip etmek istemedim. Eller en küçük kızın sözlerini çözdü: kız, ebeveynleri arasındaki sürekli kavgaların onu mutsuz ettiğini itiraf etti … Bu hikayenin sadece kısmen doğru olduğu ortaya çıktı - Anthony ve Sophie gerçekten birlikte yaşamadılar, ancak boşanma işlemleri tamamlanmadı. Ve çok geçmeden kendimi bir skandalın ortasında buldum: Delon'un oğlu Rus'a asıldı, karısı hala rüzgarlı kocayı aileye geri döndürmeyi umuyor. Onu gerçekten sevdiğim için bu sınava girdim. Daha önce birine karşı bu kadar derin duygular besleyebileceğimi bilmiyordum.
Neredeyse hemen bir aile olduk. Bir ev buldu, Anthony kızları getirdi. Liv ve Lou beni kabul etti, arkadaş olduk. Bir süredir birlikte hayatımız bulutsuz bir peri masalıydı - gelecek için planlar, çocukların hayalleri. Bir oğul istediğini söyledi, hatta müstakbel bebeğe bir isim bile seçtik… Her şeyin ne zaman ters gittiğini söylemek zor. Belki de beni kendine bağlama arzusunun mantığın sınırlarını aştığı anda. Söylemeliyim ki, birlikte yaşamaya başladığımızda Anthony'nin yaptığı ilk şey özgürlüğümü kısıtlamak oldu. Tüm hareketlerimi, tüm aramaları ve toplantıları rapor etmem gerekiyordu. Çalışmam gerektiğini duymak bile istemedi! Delon Jr.'a göre bir kadın tamamen ona ait olmalıdır. Doğal olarak, o evde otururken ve karlı teklifler beklerken, bir model ve oyuncu olarak kariyer yapmaya devam etmemden rahatsız oldu. Benim ondan daha fazlasını yapabileceğim gerçeği onu kızdırdı. Güvensizlik ve kıskançlık aşkımızı günden güne yiyip bitirdi. Saçmalık noktasına geldi: Bir noktada Anthony köpeği gezdirmemi yasakladı çünkü yürüyüş sırasında biriyle tanışabileceğimden korkuyordu. Sahiplenme duygusu delilik sınırındaydı.
Bana karşı tutumunun anne ve babasının boşanması sonucu yaşadığı psikolojik travmanın bir sonucu olduğunu düşünüyorum. Anthony her zaman anne sevgisinden yoksundu - Natalie Delon, oğlundan çok kendisiyle meşguldü. Buna, tüm dünyanın hayran olduğu en ünlü aktör olan babasıyla sürekli rekabeti ekleyin. Anthony her zaman en azından bir şeyi aşmak için Alain'i "büyütmek" istedi. İronik olarak, iki damla su gibidirler ve bu her zaman oğlu için bir işkence olmuştur. Antoni ve ben sinemaya geldiğimizde etraftaki insanlar fısıldamaya başladı: "Ah, bak, Alain Delon!" Anthony öfkeyle beyaza döndü - sonuçta onun hakkında söylenmek istedi: "İşte Antoni Delon!" Sonuç olarak, anladım ve filmi izlemek yerine dırdırından dolayı hıçkıra hıçkıra ağladım. Bu arada, Fransa'da Delonov ailesinin kötü bir kader tarafından takip edildiğine ciddi şekilde inanıyorlar. Hatta Fransız gazetecilerin bu ünlü ailedeki huzursuz ilişkiye atıfta bulunmak için kullandıkları özel bir terim bile var: la malediction Delon - "Delonların laneti". Bunu gazetelerde okuduğumda, ilk başta ne hakkında olduğunu çok iyi anlamadım - bir tür anlaşılmaz mistisizm, sihir? Ama şimdi her şey benim için açık. Delons, sınırsız karizmalarını ve hayati enerjilerini yıkıcı amaçlar için kullanan bir tür süper insandır. Aile birliklerini bozarlar, bir zamanlar sevdikleri herkesi mutsuz ederler. Alain Delon, bundan sonra intihar etmeye çalışan, Antoni'nin annesi Natalie'yi terk eden ve ardından iki çocuğu olan Rosalie van Bremen'den ayrılan Romy Schneider ile ilişkilerini kesti … Bu arada, ikincisi bir kereden fazla söyledi. kocasının kendisiyle alay ettiği ve 15 yıllık evliliğini küçük düşürdüğü bir röportaj. Ve metresi dansçı Niko'nun doğurduğu oğlu Alain, ancak son zamanlarda tanıdı. Bu anlamda Anthony, babasının izinden gidiyor. Birkaç yıl önce Paris'te bir skandal patlak verdi - zaten bir kabare dansçısı "Crazy Horse" dan yetişkin bir kızı olduğu ortaya çıktı. Şimdi 28 yaşında. Ve bir kızla konuşmaktan memnuniyet duyacağını garanti etmesine rağmen, buna inanmak zor - Sophie Clereko ile evli olan çocuklar için bile yeterli zamanı olmadığını biliyorum … Tek kelimeyle, şimdi ben Alain'in oğluna devrettiği zor bir karakterin rehinesi olduğumu anlayın. Ne yazık ki, Antoni yıllarca nefret içinde yaşadı, kompleksleriyle mücadele etti, dünyadaki herkese Delon kıdemlisine hiçbir şeyde teslim olmayacağını, aşkımın artık hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini kanıtlamaya çalıştı.
İlişkilerimizdeki kriz geçen yılın sonbaharında geldi. Kasım ayının başlarında, ailem ve ben birkaç günlüğüne Yunanistan'a gittik ve orada sahilde voleybol oynarken bacağımda bir bağ yırttım. Oldukça aniden oldu - zıplamadım, ani hareketler yapmadım. Sadece kuma düştüm ve kalkamadım - bacağımı keskin bir acı deldi. Annem ve babam çok korktular, ambulans çağırdılar. Birkaç dakika sonra zaten yerel hastaneye götürülüyordum. Tabii ki hemen Anthony'yi aradım ama garip bir konuşmaydı - sesinde kayıtsızlık vardı. Birkaç gün sonra Fransa'ya uçtum - tanıdığım doktorların bulunduğu Paris hastanesinde kalmak istedim - ve ilişkimizi düşündüm. Bir zamanlar yanında taş bir duvarın arkasında gibi hissettiğim kişi nerede? Belki bu sakatlık benim için bir tür işarettir? Belki de bedenim bana bu şekilde bir ipucu veriyor - yeter, artık böyle devam edemez mi? O anda Anthony ile kalırsam öylece öleceğimi anladım. Beni tamamen endişelendirdi.
Ameliyat oldum, ama bacağım uzun süre iyileşmedi ve doktorlar enfeksiyon başlamasından korktular. Kasım ayının sonunu ve Aralık ayının başını hastanede geçirdim. O dönemde aldığım birçok iş teklifini reddetmek zorunda kaldım. Ailem birkaç günlüğüne Rusya'dan bana geldi ve gittiklerinde yalnız kaldım. Yeni arkadaşlar edindiğim iyi oldu - travmatoloji bölümünde yerdeki komşular, korkunç kazalar geçirmiş insanlar. Koridorda tekerlekli sandalyelerde toplandık ve "ömür boyu" konuştuk. Anthony birkaç kez geldi ve pek iyi davranmadı. Örneğin, fotoğraflarını sanki hastanede değil de kırmızı halıdaymış gibi engellilere dağıtmaya başladı. Daha sonra yoldaşlarım onu sevmediklerini söylediler: "Kötü bir görünüşü var." Ama onu hala seviyordum ve gerçekten sabırsızlıkla bekliyordum - saçımı taramak, giyinmek. O zamana kadar koltuk değnekleriyle ayağa kalkabilirdim. Ne yazık ki, takdir etmedi. Bir kez özellikle kötü bir ruh hali içinde geldi, sıkıcı bir surat yaptı, hoşnutsuz bir şeyler mırıldanmaya başladı … Genel olarak tartıştık. Ve sonra çok rahatsız edici sözler söyledi: Diyorlar ki, hayatımın geri kalanında normal bir şekilde yürüyecek miyim yoksa topal mı kalacağım bilinmiyor. “Aşağı yuvarlanıyorsun, o yüzden orada yuvarlan! Mutlu seyahat!" - Anthony konuşmasını bitirdi ve kapıyı çarptı. Bir daha görünmedi. Romantik hikayemiz böyle bitti.
KISS DI CAPRIO
İlk kez evdeyken - bacağım henüz bükülmemişti, ama gece beni bırakmaya başladılar - gözyaşlarına boğuldum. Aynı anda hiç bu kadar kızgınlık ve boşluk hissetmemiştim. Sakatlığım nedeniyle film çekemediğim için bir işim yoktu. Hiç arkadaşım yoktu - Anthony kıskançlığıyla neredeyse herkesi dağıttı. Ama o anda dünyadaki her şeyden çok sevdiğim birinin desteğine ihtiyacım vardı. Anthony'ye ihtiyacım vardı ve o bana ihanet etti - tıpkı babasının bir zamanlar ona ihanet ettiği gibi. Çember tamamlandı. Birkaç gün aramasını bekledim, ama yakında umudumu kaybettim …
Öyle oldu ki, doğum günümün arifesinde - 9-10 Aralık gecesi - "The Wolf of Wall Street" filminin dünya prömiyeri Paris'te gerçekleşecekti. ilk büyüklük - filmde ana rolü oynayan yönetmen Martin Scorsese ve DiCaprio. Arkadaşım Fransız aktris Gabrielle Lazure'nin (Richard Gere ile baş döndürücü bir ilişkisi vardı) teklifini değerlendirip etkinliğe katılmaya karar verdim. İlk başta, elbette, tüm fikir çılgınca görünüyordu - koltuk değneklerim var, apartmanda zar zor hareket edebiliyorum, ne kırmızı halı! - ama sonunda efsanevi yönetmeni görme cazibesinin sağduyudan daha güçlü olduğu ortaya çıktı. Sinemaya bacağım sargılı olarak gittim. Filmden sonra, bu etkinliğin organizatörleri arasında yer alan Vincent Cassel'in annesi Sabine Cassel-Lanfranca sayesinde VIP bölgesindeki Bronnard Sarayı'nda bir partiye gittik. Scorsese ve DiCaprio bize yakın oturuyorlardı ve ikisine de iyi bakabildim. Martin çok zarif giyinmişti - bir smokin, markalı gözlükler. Her saniye biri onunla konuşmak için acele ettiği için hiçbir şey yiyip içmedi. Tavus kuşu gibi genellikle asil davranan Fransız ünlüleri izlemek çok eğlenceliydi ama burada yönetmeni hayran kızlar gibi rahatsız ettiler.
DiCaprio aniden bandajlı bacağıma dikkat çekti - "yaralanmamı" muhabirlerden veya partinin misafirlerinden gizleyemedim. Gülmek zorunda kaldım: burada, kötü şans diyorlar - doğum günümde ve bir yaralanma ile. Yanıt olarak, Leonardo … beni öpmek ve tebrik etmek için koştu! Biraz sonra Martin Scorsese bize geldi ve sonunda ana hayalim gerçekleşti - idolümle tanıştım. Kısa süre sonra etrafımızda bir şirket toplandı, ancak kendim için beklenmedik bir şekilde, heyecanla konuşmaya başladığımda Martin'in diğer muhataplardan uzaklaştığını ve sadece beni dinlediğini fark ettim. Sonunda yapımcı arkadaşını aradı ve bana bir kartvizit vermesini istedi. "New York'taysanız, seçmelere gelin, yeni bir filme başlıyorum." Dilim tutulmuştu ve fiziksel olarak kanatlarımın büyüdüğünü hissettim. Bir arkadaşım beni dünyaya geri getirdi. "Bu kadar saf mısın? merak etti. - Gere ile tanıştım, Hollywood'daydım, orada her şeyin nasıl yürüdüğünü biliyorum. Böyle bir partiye gelip birkaç kelime söyleyip Scorsese'den bir rol alabileceğini düşünüyor musun? Nasıl olursa olsun! Bu salondan çıkar çıkmaz varlığınızı hemen unutacak!" Ancak ertesi sabah yaptığım ilk şey, dosyamı yapımcı Scorsese'ye göndermek oldu. Birkaç gün geçti, ama sonra işler kafamı karıştırmaya başladı - prosedürler için hastaneye gitmeye devam ettim - ve cevap beklemeyi bıraktım.
Yeni Yıldan sonra Anthony aradı - uğrayıp bazı eşyalarını alacağı konusunda onu uyardı. Görünüşe göre dedikodularda fotoğraflarımı görmüş çünkü beni hayrete düşüren şu cümleyi söylemiş: “Görüyorsun! Sana yalancı olduğunu söyledim. Prömiyerlere gidiyorsun ve ölmeye söz verdin. Bu sözler onun bütün özüdür. Kadınları o olmadan var olmamalıydı. Ve dahası - hayattan bu kadar açık bir şekilde zevk almak. Geldiğinde, konuşmayı teklif etti ve beni birçok güzel sözü dinlediğim lüks bir restorana götürdü - bensiz nefes alması zor, kalbinin gözyaşı döktüğü … Ama hayır, geri dönmedim. o. Samimi alçakgönüllülüğün arkasında aynı şeytanların gizlendiğini biliyordum: babama karşı kırgınlık, işimi kıskançlık. Sonunun kötü olacağını biliyordum. Sonunda hayallerim, hayatta yeni hedeflerim vardı ve bunlar sinemayla tam olarak bağlantılıydı.
Nisan ayında arkadaşlarım beni düşük bütçeli bir filmde oynamam için New York'a davet ettiğinde, Scorsese'nin oyuncu kadrosuna gelme teklifini çoktan unutmuştum. Ücretin yetersiz olduğu bildirilse de, kabul ettim, çünkü bir yaralanma nedeniyle altı ayda neredeyse bir kuruş kazanamamıştım. Buna ek olarak, Fransız yapımcılar Anthony ile aramdan korktular - aniden bana bir iş verdikten sonra, etkili bir oyunculuk ailesinin şahsında bir düşman edinecekler mi? Delon'un Fransa'daki eski nişanlısı olmak o kadar kolay değilmiş. En kötüsü, yapımcıların korku içinde gerçeklerden uzak olmamasıdır, çünkü Anthony her zaman önümde sinemanın kapılarını kapatmanın hayalini kurmuştur. Bu arada, babası bir zamanlar onunla aynı şeyi yaptı - Alain'in oğlunun şahsında bir rakip istemediği biliniyor. "Ben bir aktörüm ve sen bir hiçsin!" - tıpkı Alain'in bir zamanlar ona söylediği gibi, Anthony bana şöyle dedi: "Umarım bir daha asla filmlerde oynamazsın!"
Düşük bütçeli proje, tam anlamıyla valizlerimin üzerinde otururken fon eksikliği nedeniyle iptal edildi. Üzüldüm ama Amerika'daki tanıdık bir oyunculuk ajanını aradım - öyle diyorlar ve her neyse, New York'a gidiyorum, Scorsese ile bir seyirci istiyorum. Ajan güldü. Martin'in henüz hiçbir Avrupalı aktrisle çalışmadığını söyledi. Ama isteğimi yerine getirdi. Ve bir gün sonra tekrar aradım: “Yarın için randevunuz var! Ona henüz New York'ta olmadığınızı söylemeye cesaret edemedim." Bir sonraki uçağa binmem gerekiyordu. Scorsese'nin ofisi şehrin göbeğinde devasa bir gökdelenin içinde yer almaktadır. Titreyen ellerimi asansöre sakladığımı hatırlıyorum - şimdi onun filmini çekmek için pazarlık yapacağıma inanamıyordum. "Seninle uzun süre konuşmasını bekleme," diye uyardı menajerim. Sonuç olarak, bir saatten fazla konuştuk. Televizyon için geçici olarak "Rock" N "Roll Project" adlı bir film çekmeye başladığını söyledi ve oynadığım filmlerin linklerini istedi. Her ihtimale karşı, katılımımla ona kısa filmler bile gönderdim ve ertesi gün geri aradı: “Anna, sen bir bukalemunsun. Her şeyi oynayabilirsin." Kısa süre sonra seçmeleri geçtim - ki bu Hollywood'da bir formalite değil, çok ünlü oyuncular için bile gerekli bir sınavdır - ve bana rolü aldığımı söylediler.
GEÇMİŞTEN MEKTUP
Cannes Film Festivali'ndeydim ve Andrei Zvyagintsev'in Leviathan'ının galasına katılmak üzereydim ki, Hollywood'dan beni arayıp gerekli tüm belgelerin hazır olduğunu ve çekim için New York'a uçabileceğimi söylediler. Bütün bu aylarca gözyaşı ve yalnızlıktan sonra, mutluluğuma inanamadım. Kırmızı halıya atladı ve tüm dünyayı öpmeye hazırdı. Paris'e geri dönmek, Eyfel Kulesi'ne tırmanmak, bir megafon alıp "Çocuklar, kazandım!" diye bağırmak istedim. Scorsese'nin yeni projesinin çekimleri Haziran ayında gerçekleşti ama ne yazık ki bunları size henüz anlatamam - sözleşmenin şartları bunlar. Sitedeki tek Rus olduğumu not edeceğim. Ve izlenimler elbette unutulmaz - yaşayan bir efsaneyle rol aldı!
O restoranda ayrıldığımızdan beri Antoni ile uzun zamandır iletişim kurmadık. Doğru, ayrılığımızdan bir süre sonra, beni bir şekilde bağlamaya çalışarak garip şeyler yaptı. Örneğin, Sevgililer Günü'nde bir dergiye verdiği röportajı bana e-posta ile gönderdi. İçinde yalnız olduğunu ve "umutsuzca oğlunu doğuracak bir kadın aradığını" söylüyor. Ve mektup şöyle imzalandı: "Aşıkların bayramını tebrik ederim." Açıkçası biraz incindim çünkü daha önce onunla birlikte bir aile ve bir oğul hayal ediyorduk.
İtiraf ediyorum ki bazen bana onu hala seviyormuşum gibi geliyor. Ancak bu duygu artık akla üstün gelmeyecektir. Aslında, Anthony'ye minnettarım bile. Artık ne tür bir insanı bir hayat arkadaşı olarak seçmek istediğimi bildiğim için ona teşekkür ederim - iyi ve dürüst. Belki bu hikaye hayatımda olmasaydı, insanlar arasındaki ilişkilerde neyin doğru neyin yanlış olduğunu asla tam olarak anlayamazdım. Bir noktada, gelecekte yaşamaya kararlı bir şekilde karar vererek, Anthony ile bir şekilde bağlantılı olan her şeyi attım. Hediyeleri, fotoğraflarımız çöp yığınına uçtu… Eşyalarla dolu sekiz çanta. Ve bu bir heves değil, bir zorunluluktu: yoksa kim bilir - onu sonuna kadar bırakabilir miydim? Şimdi Anthony'nin anıları bana küskünlük ya da öfke değil, sadece … acıma neden oluyor. Evet, onun için üzülüyorum - ebeveyn sevgisi dışında her şeye sahip olan altın çocuk. Onu mutlu etmeyen ünlü bir soyadının rehinesi. Parlak bir babanın yetenekli oğlu, Alena'nın gölgesinden çıkamadı. Ve sevgimiz için yeterli güce sahip değildi, çünkü tüm gücünü eski aile şikayetlerinin şeytanlarıyla savaşmak için harcadı. Şey, ben … Delicesine zor olmasına rağmen, Anthony'yi affedebildim. Muhtemelen bu yüzden şimdi hayatımda mucizeler oluyor …
Önerilen:
Ünlü oyuncu özel hayatını anlattı
"Bir seks sembolü ve milyonlarca idolün hayatını içeriden gördüm ve öğrendiğim her şeyi beğenmedim…"
Model, eski sevgilisinin hediyelerini ve ortak fotoğraflarını çöp kutusuna gönderdi
Model kısa sürede kendini bir skandalın ortasında buldu
Rapçi halka alyans olmadan göründü