Bu sonbaharda Tayvanlı yönetmen Tsai Ming-liang, 2009’dan bu yana ilk kez Amerika Birleşik Devletleri’ne döndü ve Chicago, Boston, New York ve Washington, DC’de minyatür bir tura çıktı. MoMA’nın çalışmalarının son devasa retrospektifi vesilesiyle geldi. Tsai Ming-Liang: Zaman, Hafıza ve Benlikle Diyalog İçinde. Dizideki başlıklar, ilk çalışmalarından uluslararası alanda takdir edilen atılımına kadar uzanıyordu. Elveda, Dragon Inn en son özelliğine, günler (geçen yılın en iyi 10 filminden biri).
Tsai, sözde “dünyanın en önde gelen uygulayıcılarından biridir.yavaş sinema” – kısa anlatı ve uzun çekimler içeren sessiz, düşünceli filmler. İzleyicilerin gevşek türü takdir etmelerini ve anlamalarını şekillendirmek için çok şey yaptı. Seyrek senaryolar hazırlıyor ve ardından karakterlerini muazzam bir sabırla, genellikle ağır uzun çekimlerde gözlemliyor. Onun Yürüteç Örneğin, bir dizi kısa film, uzun süredir birlikte çalıştığı ve ilham kaynağı olan Lee Kang-Sheng’i, çeşitli ortamlarda aşırı ağır çekimde hareket ederek modern yaşamın koşuşturmacasına ve hızına zıt bir şekilde hareket eden bir keşişi canlandırırken takip ediyor. Uzatılmış olmasına rağmen, Tsai’nin tarzı sıkıcının tam tersidir; izleyicinin dikkatini talep ederek ve zamanın sinematik kullanımı etrafında beklentileri yeniden ayarlayarak, insan bağlantısı ve keşfinin inanılmaz anlarına izin veriyor.
Retrospektif öncesinde Tsai ile oturup konuşabildim. Bekleme sanatı olarak film yapımcılığını, Kuzey Amerika ve Avrupa’ya karşı Tayvan’daki sinema uygulamalarını ve daha fazlasını tartıştık. Sohbetimizi tercüme ettiği için Vincent Cheng’e çok teşekkürler. Bu röportaj, uzunluğu ve netliği için düzenlendi ve özetlendi.
hiperalerjik: Filmlerinizde süreyi birçok yönetmenden çok daha amaçlı bir araç olarak kullanıyorsunuz. Çekim yaparken, bir çekimi ne kadar süreyle elinizde tuttuğunuza ve daha sonra tümünü nasıl kurgulayacağınıza ne rehberlik eder?
Tsai Ming-liang: Yapım sırasında, kamera dönerken çoğu zaman bekleme durumundayım. Gerçeğin ve gerçeğin aniden ortaya çıkmasını bekliyorum. Bu anlar çok nadirdir. Belki bir çekimin iki dakikasında olur ve sonra dört dakikada tekrar olur. Filmde bu iki örneği de isteyeceğim. Ama o iki dakikalık ve dört dakikalık anlara gelmeden önce, anlamsız ve sıkıcı görünen aradaki süreç de bir o kadar önemli. O zaman olmadan, ani gerçek ve realitenin bu iki örneğini gözlemleyemezsiniz. Bu yüzden hepsini göstermem gerekiyor.
Oyuncularıma herhangi bir sahneden önce çok fazla bilgi veya talimat vermeme eğilimindeyim. Onlara çok basit bir şey vereceğim: “Yapmak istediğin bu, içinde bulunduğun ortam ve senaryo bu.” Sahneye kendi yorumlarıyla gidecekler ve o zaman “Kes” bile demeyeceğim. Sahneyi gerçekleştirdiklerini düşündükten sonra ne yaptıklarını görmek için kamerayı döndürmeye devam edeceğim. Senaryoda kalmalarını istiyorum. Bazen infaz sonrası kısım olarak gördükleri süreçte yaptıklarında çok daha fazla doğruluk ve gerçeklik buluyorum. Bunlar, o uzun çekimlerle benim de beklediğim şeyler.
Kurgu sırasında ayrıca kasıtlı olarak ritim veya tempoda kesinlikten kaçınmaya çalışıyorum çünkü bunu yapmak filmimde istemediğim efektler yaratıyor. Kesin olmadan belirli bir ritim ve tempoyu ortaya çıkarmak istiyorum. Sürenin beklenenden çok daha uzun olmasının nedeni budur.
H: Bu kapsamlı retrospektif, kariyerinize dönüp bakmak için iyi bir fırsat sağlar. Film yapımı bir bekleme süreciyse, yıllar içinde “daha iyi beklemenin” yollarını bulduğunuzu düşünüyor musunuz? Ya da belki “farklı bir şekilde beklemek” için?
TM-L: Eski işimi hemen kabul edecek ve olumlu tepkiler verecek yönetmenlerden biriyim. Ama bunun şu anda nerede olduğuma bağlı olduğunu düşünüyorum. Benim yaşımda, 30’larımda yaptığım filmleri çekebileceğimi sanmıyorum ve 30’larımda yaptığım filmleri daha sonra, 30’larımdayken yapabileceğimi sanmıyorum. 40’lar. Sürekli değişiyorum. Yaşlanıyorum ve her filmi çekerken aynı kişi değilim. Her seferinde, her zaman sınırları zorlamak istediğim bir yol vardır ve her seferinde kendimi biraz daha ileri gitmek için motive ederim. Önceki filmlerime baktığımda ve bazı seçimler yaptığımda ne hissettiğimi unuttuğumu fark ettiğimde şaşırıyorum. Çok fazla geriye bakmak yerine, şimdi ne yapabilirim diye düşünmek daha iyi. Gücüm ve enerjimle çok ilgisi var. 30’larımda olduğum kadar enerjik değilim, bu yüzden işim çok farklı olacak. O yaşa gelene kadar ne yapacağınızı bilmiyorsunuz ve çekim anındasınız.
H: Son zamanlarda yeniden izlerken, eski filmlerinizden birinde göze çarpan özel bir şey nedir?
TM-L: Şu anda geri yükleme sürecindeyiz Asi Bulut, ve yaptığım bazı seçimlere baktığımda, şimdi geçmelerine izin vermezdim. Anlatının içinde. Bir noktada, bir porno çekimindeki aktris bayılır ve Shiang-chyi [the female lead] onu yerine geri götürür. Ama sonra yapımcı, neden orada olduğuna veya onu nasıl bulduğuna dair hiçbir ayrıntı vermeden oyuncuyu dışarı çıkarır. Bunun artık mantıklı olduğunu düşünmüyorum. Şimdi muhtemelen biraz daha detay verirdim, belki bir sahne daha eklerdim veya mantıklı olması için biraz açıklama yapardım.
Açıkçası, o zamanlar bunun geçmesine izin vermek için bir nedenim vardı, ancak şimdi ne olduğunu hatırlamıyorum. Ve hiçbir izleyici bana bu eksik olay örgüsü detayını hiç sormadı. Ama aynı zamanda kendi kendime bunu bu kadar ciddiye almamamı söylüyorum: “Bu sadece bir film ve senin gençken yaptığın bir film.” Daha gençken, gerçekten ikinci bir tahminde bulunmadan takip ettiğim pek çok dürtü vardı.
H: Daha yakın yıllarda, çalışmalarınız zaten olay örgüsünden daha az, karakterleriyle kendi alanlarında olmaya daha çok ilgi duyuyor.
TM-L: Bu anlatı öğelerine sahip olmanın sözde gerekliliğinden bıktım. Müzelerde uygulama olarak sergilemenin bende çok büyük etkisi olduğunu düşünüyorum. Ben resim tutkunuyum ve kendimi boyuyorum. Bu yüzden sonraki çalışmalarım daha çok sinemasal dili en saf haliyle kullanmakla ilgili. Benim için odak noktası daha çok kompozisyon ve ışık. Bunlar bir olay örgüsünden veya herhangi bir diyalogdan daha önemlidir.
Şu anda Tayvan’da aşağıdaki gibi filmler gösteriyorum: Yüzün ya da Yürüteç dizileri sinema salonlarında yayınlanmakta ve amaç seyircilerin alışık olduklarından tamamen farklı bir deneyim yaşamalarıdır. İnsanların bunun çok karlı olmasa da yapılabileceğini bilmesini istiyorum. Referans çerçevenizi genişletmek, sanatın ne anlama geldiğine dair fikrinizi daha kapsayıcı hale getirmektir.
H: Bu değişimi sanat kurumlarıyla işbirliği yapmak mı etkiledi, yoksa sanata olan ilginiz sizi bu kurumlara mı yönlendirdi? Yoksa her ikisinin karışımı mı?
TM-L: Bu tür sınırlarla veya kategorilerle her zaman bir sorunum olmuştur. Filmlerime genellikle “sanat evi filmleri” denir. Bana göre bu, piyasa ve endüstri tarafından marjinalize edilmiş bir film anlamına geliyor. Bu bir iltifat değil. Bu benim sanatsal değerimin daha yüksek olduğu anlamına gelmiyor. Avrupa’ya gittiğimde, her yaştan insanın onları görmek için sıraya girdiğini göreceğim. Şanghay’ın Çiçekleri veya Yi Yi. Bunu Tayvan’da veya Asya’nın çoğunda görmüyorsunuz. Sanat müzesi fikriyle çok ilgisi olduğunu düşünüyorum, Batılı izleyiciler bu konsepte alıştıkları için sanat sinemalarına gidecekler. Asya’da pek yaygın olmayan bir uygulama olarak sanat müzesi. Bunu değiştirmeye çalışıyorum. Bu yeni nesil sinemaseverleri yetiştirmeye çalışıyorum, onları filmlerim aracılığıyla sanat müzesi fikriyle tanıştırıyorum.
Daha sonra birçok yeni fırsatım oldu. Elveda, Dragon Inn. Tayvan’daki sanat çevreleri aslında işbirliği yapmak için bana geldi. Bu eşi görülmemiş bir şeydi; geçmişte çok derin bir ayrım vardı – yine, filmlerin bir şekilde çağdaş sanat sahnesinden ayrı olduğu fikri. Bu, birçok verimli işbirliğinin başlangıcıydı. 2007’de Venedik Bienali’ne gittim. ile birlikte Bu bir rüya. 2009’da Louvre beni yapmam için görevlendirdi. Yüz. 2014 yılında filmim Başıboş köpekler Tayvan’da serbest bırakıldı müzede, geleneksel bir sinemada değil. bu Yürüteç dizinin bir evi var sergi alanı Tayvan’da. Gelecek ay, Pompidou’ya gidiyorum göstermek için Gece, ve içindeki tüm filmler Yürüteç dizi aynı kurulumda eş zamanlı olarak gösterilecektir. Seyirci izlemek istediğini seçebilir. Umarım bir gün Amerika Birleşik Devletleri’nde de aynısını yapabiliriz.
Tsai Ming-liang Retrospektifi 25 Kasım 2022-2 Ocak 2023 tarihleri arasında Centre Pompidou’da (Place Georges-Pompidou, Paris, Fransa) çalışır.
Kaynak : https://hyperallergic.com/783100/tsai-ming-liang-slow-cinema-contrasts-the-bustle-of-modern-life/