Susan Coolidge'den bir Noel hikayesi
Toinette ve Elfler
- Susan Coolidge
Kışın güneşi ufkun kenarına yaklaşıyordu. Her an ormandaki ağaç gölgeleri uzadı, her an üst dallardaki kızıl ışık daha kırmızı ve parlak hale geldi. Noel arifesiydi ya da yarım saat sonra olacaktı, güneşin iyice batması gerekiyordu ama Noel gibi gelmiyordu, çünkü öğleden sonra yumuşak ve tatlıydı ve yapraksız dallardaki rüzgâr, hareket ederken şarkı söylüyordu. Sanki kaybolan kuşları taklit ediyormuş gibi. Yumuşak tizler ve ıslıklar, tuhaf küçük sarsıntılar ve twitter'lar - rüzgarın çıkardığı güzel sesler hayret vericiydi, çünkü Rüzgarlar Kutsanmış Gece'de rüzgarların tüm fırtına tonları ve bas notaları o an için olması gerektiği gibi iyi bir mizah içindeydi. bir kenara bırakıldı ve bir bebeği uyutuyormuş gibi nazikçe soğudu, hışırdadı ve yapraksız ormanda ileri geri hareket etti.
Toinette elinde bir sürahi kuyunun yanında durdu. İnsanlar buna 'İyi dilekler' dediler, çünkü orada duran biri Doğu'ya eğilirse, belli bir kafiye tekrarlarsa ve bir dilek dilerse, dileğin kesinlikle gerçekleşeceğine inanıyorlardı. Ne yazık ki kimse kafiyenin ne olması gerektiğini tam olarak bilmiyordu. Toinette, gözleri köpüren suya sabitlenmiş halde dururken, olmasını dilemiyordu. Ne kadar güzel olurdu! düşündü. Sadece istemek ve sahip olmak olsaydı, ne güzel şeyler onun olmalıydı. Güzel, zengin, iyi - oh, çok iyi olacaktı. Çocuklar onu çok sevmeli ve asla nahoş olmamalıdır. Annem o kadar çok çalışmamalı - hepsi Fransa'ya geri dönmeli - ki annenin dediğine göre si belle. Ah canım, ne güzel olurdu. Bu arada, güneş alçaldı ve evde anne suyu bekliyordu, ama Toinette bunu unuttu.
Aniden başladı. Kulağına alçak bir ağlama sesi geldi ve küçük bir inilti gibi bir şey. Yakın görünüyordu ama hiçbir şey görmedi.
Aceleyle sürahisini doldurdu ve gitmek için döndü. Ama yine ayaklarının altından açık bir hıçkırıkla ses geldi. Toinette aniden durdu.
'Sorun nedir?' cesurca seslendi. 'Kimse var mı? ve eğer varsa, neden seni görmüyorum? '
Üçüncü bir hıçkırık - ve birdenbire, yere yığılmış minik bir figür göründü, o kadar küçüktü ki Toinette açıkça görebilmek için diz çöküp başını eğmek zorunda kaldı. Rakam, tuhaf bir küçük adama aitti. Parlak yeşil bir kılık giydi ve bir böceğin pulları gibi baktı. Elinin akarında, üzerine uzun, sivri bir tüy yapışan bir şapka vardı. Yanaklarında iki gözyaşı lekesi durdu ve Toinette'e o kadar keskin ve üzgün bir bakış attı ki, onu bir kerede üzgün, korkmuş ve kafası karışmış hissediyordu.
'Bu neden ne kadar komik!' dedi kendi kendine yüksek sesle konuşarak.
Küçük adam, çekirgenin cıvıltısı kadar kuru ve keskin bir sesle, 'Hiç de değil,' dedi. Komik dışında her şey. Keşke böyle kelimeler kullanmasaydın. Duygularımı incitiyor Toinette.
'O halde adımı biliyor musun?' diye haykırdı Toinette, hayretle. 'Bu garip. Ama sorun ne? Neden bu kadar ağlıyorsun küçük adam?
Ben küçük bir adam değilim. Ben bir elfim, 'kuru sese cevap verdim' ve sanırım bir çayla nişan olsaydınız ve kendinizi bir santim bile kıpırdatamasanız için büyük bir süngü takmış halde bulursanız ağlarsınız. Bak!' Konuşurken biraz döndü ve Toinette yeşil cüppenin arkasına uzun bir gül dikeni yapıştığını gördü. Küçük adam hiçbir şekilde dikene ulaşamadı ve onu hızla oraya mahkum etti.
'Hepsi bu? Onu senin için çıkaracağım 'dedi.
Küçük adama 'Dikkatli ol - dikkatli ol,' diye yalvardı. Bu benim yeni elbisem, biliyorsun - Noel takımım ve bir yıl dayanması gerekiyor. İçinde bir delik varsa, Peascod beni gıdıklayacak ve kendimi ölmeyi dileyene kadar Bean Blossom alay edecek. Bu düşünceye sinirlendi.
'Şimdi, bunu yapmamalısın,' dedi Toinette anne gibi bir sesle, 'yoksa kendi başına yırtıyorsun, biliyorsun.' Konuşurken dikeni kopardı ve nazikçe çıkardı. Elf endişeyle eşyaları inceledi. Sadece küçük bir delik göründü ve yüzü parladı.
Sen iyi bir çocuksun, dedi. Belki bir gün senin için de aynısını yapacağım.'
Seni görseydim daha önce gelirdim, dedi Toinette çekingen bir şekilde. Ama seni hiç görmedim.
Hayır, çünkü şapkam takılıydı, diye bağırdı elf. Konuşurken başının üstüne koydu ve hey, hadi! orada kimse yoktu, sadece gülüp şöyle diyen bir ses: 'Pekala, öyle bakma. Şimdi parmağınızı üzerime koyun. '
'Ah,' dedi Toinette nefesini keserek. 'Ne kadar güzel. Bunu yapmak ne kadar eğlenceli olmalı. Çocuklar beni görmedi. İçeri girip onları konuşmaya devam edeceklerini şaşırtmalıyım ve orada olduğumu asla tahmin etmem. Ben çok beğenmeliyim. Elfler hiç kimseye keplerini ödünç verir mi? Keşke bana seninkini ödünç versen. Görünmez olmak çok güzel olmalı. '
'Ho,' diye haykırdı elf, aniden tekrar belirdi. Gerçekten de şapkamı ödünç ver! Neden kulağınızın ucunda kalmıyor ki, çok küçük. Güzel gelince, bu değişir. Bazen öyle, bazen değil. Hayır, ölümlü insanların görünmez olmasının tek yolu eğrelti otu tohumunu toplayıp onların yerine koymaktır. '
Toplamak mı? Nerede? Eğrelti otlarının tohumlarını hiç görmedim, 'dedi Toinette ona bakarak.
Küçük adam, 'Tabii ki hayır - biz elfler ilgileniriz,' dedi. 'Eğrelti otu tohumunu kendimizden başka kimse bulamaz. Bak sana ne diyeceğim. Dikeni o kadar akıllıca çıkaracak kadar kibar bir çocuktun ki, sana biraz tohum vereceğim. Sonra görünmez olmanın eğlencesini kalbinizin içeriğine göre deneyebilirsiniz. '
Gerçekten yapacak mısın? Nasıl keyifli. Şimdi alabilir miyim? '
'Beni kutsa. Sence ceplerimi onunla doldurulmuş olarak mı taşıdığımı? dedi elf. 'Bir şey değil. Evinize gidin, kimseye tek kelime etme, yatak odanızın penceresini geceye açık bırakın ve ne göreceğinizi göreceksiniz. '
Konuşurken parmağını burnunun üzerine koydu, çekirge gibi sıçradı, giderken şapkasını çırptı ve gözden kayboldu. Toinette, geri gelme umuduyla bir an oyalandı, sonra testisini alıp aceleyle eve gitti. Orman bu sırada çok karanlıktı ama garip maceralarıyla doluydu, korktuğunu hatırlamıyordu.
Ne kadar zamandır kaldın, dedi annesi. Senin gibi küçük bir hizmetçinin kalkması için geç. Başka zaman daha hızlı gitmelisin çocuğum. '
Toinette, azarlandığı zaman yapmaya yatkın olduğu için suratını asmıştı. Çocuklar, onu neyin tuttuğunu öğrenmek için haykırdılar ve o, onlar da kızmak için huysuz ve huysuz bir şekilde konuştu ve az sonra kendi başlarına oynamak için dış mutfağa gitti. Toinette geldiğinde çocuklar sürünmeye meyilliydiler. Bazen böyle yapmaları onu kızdırdı ve mutsuz etti, ama bunun büyük ölçüde kendi hatası olduğunu anlamadı ve bu yüzden de bunu düzeltmeye karar vermedi.
Bebek Jeanneton, biraz sonra dizinin üzerine sürünerek, 'Bana bir' çırpın. 'Dedi. Ama Toinette'in kafası, Jeanneton'a ayıracak vakti olmayan elfle doluydu.
'Ah, bu gece değil,' diye yanıtladı. 'Annenden sana bir tane söylemesini iste.'
Jeanneton özlemle, Annem meşgul, dedi.
Toinette buna hiç aldırış etmedi ve küçük olan tedirgin bir şekilde uzaklaştı.
Sonunda yatma vakti. Toinette kanadı açtı ve uzun bir süre bekleyip izledikten sonra uykuya daldı. Hapşırıp zıplayarak uyandı ve yatağına oturdu. Bakın, örtünün üzerinde elfin arkadaşı, yanında diğer elflerin uzun bir treni ile duruyordu, hepsi böcek kanadı yeşiline bürünmüş ve sivri uçlu şapkalar takmıştı. Dışarıdaki pencereden daha fazlası içeri giriyordu, birkaç ateşböceği gibi parıldayıncaya kadar ışıltılı cüppelerini yakan ay ışınlarının içinde sürükleniyorlardı. Garip olan şey, şapkalar takılı olmasına rağmen, Toinette elfleri açıkça görebiliyordu ve bu onu o kadar şaşırttı ki yine yüksek sesle düşündü ve 'Ne kadar komik' dedi.
Düşünce okuma gücüne sahip gibi görünen özel elfi, 'Şapkaları kastediyorsun,' dedi.
Evet, bizi gece, kepler ve hepsini görebilirsiniz. Büyüler her zaman Noel arifesinde değerini kaybeder. Peascod, kutu nerede? Hala görünmez olma deneyini denemek istiyor musun Toinette? '
'Ah, evet - gerçekten var.'
Pekala öyle olsun.
Konuşurken işaret etti ve iki elf, ağır bir yükle küçük adamlar gibi nefes alıp nefes nefese, balkabağı çekirdeği büyüklüğünde küçük bir küçük kutuyu sürükledi.
İçlerinden biri kapağı kaldırdı.
Toinette'in kulağına keskin parmaklarıyla yaramazca bir vuruş yaparak 'Kapıcıya ödeme yapın lütfen hanımefendi,' dedi.
'Çek ellerini, seni kötü Peascod!' diye bağırdı Toinette'in elfi. 'Bu benim kızım. O sıkıştırılmayacak! ' Peascod'a konuşurken minik eliyle bir darbe vurdu ve o kadar cesur ve savaşçı göründü ki, eskisinden en az bir inç daha uzun görünüyordu. Toinette ona çok hayran kaldı ve Peascod, Thistle'ın yumruğuyla o kadar hazır olması gerekmediğini mırıldanan utanç verici bir kıkırdama ile sıyrıldı.
Thistle - öyle görünüyordu ki, Toinette'in arkadaşının adı verildi - parmaklarını ince kahverengi tohumlarla dolu kutuya daldırdı ve Toinette'in ayakkabısının her birine bir avuç sallayıp başucunun yanında ayak parmaklarını salladı.
Şimdi bir dileğin var, dedi ve gidip istediğini yapabilir, kimse görmez. Cazibe günbatımında sona erecek. Yapabildiğiniz en iyi şekilde yararlanın, ancak daha erken bitirmek istiyorsanız, tohumları ayakkabılardan sallayın ve o zaman her zamanki gibi olursunuz. '
'Oh, istemeyeceğim,' diye protesto etti Toinette, 'Yapmayacağımdan eminim.'
'Elveda,' dedi Thistle alaycı bir kahkahayla.
Toinette, 'Güle güle ve çok teşekkür ederim,' diye yanıtladı.
'Güle güle, güle güle,' diye cevapladı diğer elfler tiz bir koro halinde. Bir araya geldiler, sanki istişare halinde, pencereden dışarı çıkıp, gazlı kanatlı arı sürüsü gibi uçtular ve ay ışığında eriyip gittiler. Toinette sıçradı ve onları seyretmek için koştu ama küçük adamlar gitmişti - onlardan hiçbir iz görülmedi, bu yüzden pencereyi kapattı, yatağına geri döndü ve şaşkın ve heyecanlı düşüncelerinin ortasında uykuya daldı.
Sabah tuhaf, şüpheli bir hisle uyandı. Hayal mi görmüştü yoksa gerçekten olmuş muydu? En iyi kombinezonunu giydi ve mavi korsajını bağladı çünkü annenin onları Noel ayinleri için onları ormanın öteki ucuna küçük şapele götüreceğini düşündü. Uzun saçları düzeldi ve bağlandı, ayakkabıları ince bir şekilde bağlandı, aşağıya koştu. Anne ateşin üzerinde yulaf lapası karıştırıyordu. Toinette ona yaklaştı ama kıpırdamadı ya da başını çevirmedi.
Sonunda, 'Çocuklar ne kadar geç kaldı,' dedi, ocağın üzerindeki kaynatma kabını kaldırarak. Sonra merdivene gitti ve 'Marc, Jeanneton, Pierre, Marie' dedi. Kahvaltı hazır çocuklarım. Toinette - ama Toinette nerede peki? Bundan çok önce aşağıdaydı. '
Marie yukarıdan 'Toinette yukarıda değil,' dedi.
Kapısı sonuna kadar açık ve orada değil.
Bu tuhaf dedi anne. 'Bir saattir buradayım ve o zamandan beri bu yoldan geçmedi.' Dış kapıya gitti ve 'Toinette! Toinette! ' Toinette'in yakınından geçiyordu. Ve ona görmez gözlerle bakarken. Yarı korkmuş, yarı memnun, Toinette alçak sesle kıkırdadı. O zaman gerçekten görünmezdi. Ne kadar tuhaf göründü ve ne kadar eğlenceli olacaktı.
Çocuklar en küçüğü olarak kahvaltıya oturdu, küçük Jeanneton, zarafet diyerek. Anne yulaf lapasını dağıttı ve her birine birer kaşık verdi ama endişeli görünüyordu.
Toinette nereye gitmiş olabilir? dedi kendi kendine. Toinette bilinci yerinde kalmıştı. Cazibeyi anında ortadan kaldırmaya yarı meyilliydi. Ama tam o sırada Pierre'den Marc'a bir fısıltı yakaladı ve bu fikri kafasından çıkaracak kadar onu şaşırttı.
Belki de onu bir kurt yemiştir - 'Capuchon Rouge' gibi büyük ve büyük bir kurt, bilirsiniz. ' Pierre'in söylediği buydu ve Marc duygusuzca cevap verdi:
'Varsa, annemden kendi odasına sahip olmama izin vermesini isterim.'
Zavallı Toinette, yanakları yandı ve bunun üzerine gözleri yaşlarla doldu. Oğlanlar onu biraz sevmedi mi? Sonra kızdı ve Marc'ın kulaklarını sıkıştırmak için can attı, ancak görünmez olduğunu zamanla hatırladı. Ne kadar kötü bir çocuktu, diye düşündü.
Dumanı tüten yulaf lapası ona acıktığını, o kadar gözyaşlarını silkeleyerek masadan bir kaşık attığını ve fırsat bulduğunda bir ağız dolusu için kaseye batırdığını hatırlattı. Yulaf lapası hızla kayboldu.
Jeanneton 'Biraz daha istiyorum' dedi.
Ne kadar çabuk yedin beni, dedi anne kaseye dönerek.
Bu Toinette'i güldürdü, bu da kaşığını salladı ve bir damla sıcak karışım, ikinci bir yardım için sırasını beklerken kalkık yüzüyle otururken Marie'nin burnunun ucuna düştü. Marie küçük bir çığlık attı.
'Nedir?' dedi anne.
'Sıcak su! Tam yüzüme! ' püskürttü Marie.
'Su!' diye bağırdı Marc. Yulaf lapası.
Kaşığınla sıçtın. Daha dikkatli ye çocuğum, 'dedi anne ve Toinette onu duyunca tekrar güldü. Sonuçta, görünmez olmak biraz eğlenceliydi.
Sabah geçti. Anne sürekli kapıya gitti ve eliyle gözlerini gölgeleyerek, küçük bir figürün ağaçlık yoldan aşağı indiğini görmek umuduyla dışarı baktı, çünkü belki de çocuğun sudan sonra kaynağa gittiğini ve uykuya daldığını düşündü. Orada. Bu arada çocuklar mutlu bir şekilde oynadılar. Toinette olmadan yapmaya alışmışlardı ve onu özlemiyor gibiydiler, ancak arada sırada bebek Jeanneton şöyle dedi: 'Zavallı Toinette gitti - burada değil - hepsi gitti.'
Ya öyleyse? dedi Marc, sonunda Marie'nin bebeğine oyduğu tahta kupadan başını kaldırdı. Daha iyi oynayabiliriz.
Marc cesur, açık sözlü bir çocuktu ve zihnine her zaman bir şeyler anlatırdı.
'Burada olsaydı,' diye devam etti, 'diye azarlayıp müdahale ederdi. Toinette neredeyse her zaman azarlar. Onun gitmesini seviyorum. Daha keyifli hale getiriyor.'
Marie, 'Bu daha hoş, sadece başka bir yerde güzel vakit geçirmesini istiyorum' dedi.
'Toinette için endişelen,' diye bağırdı Pierre.
'Vaftiz annemin satması gereken lahana var' oynayalım. ''
Toinette'in hayatında görünmeden durduğu ve çocukların bu sözleri söylediğini duyduğu zamanki kadar mutsuz hissettiğini sanmıyorum. Onlara asla kaba davranmak istememişti ama çabuk öfkelenmişti, rüya görüyordu ve kendine sarılmıştı. Onlar tarafından rahatsız edilmekten hoşlanmıyordu, bu onu söndürdü ve keskin bir şekilde konuştu ve öfkeliydi. Başkalarının onu bir tür haklı olarak sevmesi gerektiğini ve çok fazla üzülmediklerini bildiğini sanmıştı. Sürünerek uzaklaşarak kendini ormanda sakladı. Parlak bir gündü, ama güneş her zamanki gibi parlak görünmüyordu. Bir gül ağacının altına sarılan Toinette, kulak misafiri olduğu konuşmaları hatırladığında yüreği kırılacakmış gibi hıçkırarak oturdu.
Yavaş yavaş içindeki küçük bir ses uyandı ve kendini duyulabilir hale getirmeye başladı. Hepimiz bu küçük sesi biliyoruz. Biz buna vicdan diyoruz.
Jeanneton beni özledi, diye düşündü. Ve, oh, canım! Onu daha dün gece ittim ve ona bir hikaye anlatmadım. Marie bir yerlerde hoş vakit geçirdiğimi umuyordu. Keşke geçen Cuma Marie'ye tokat atmasaydım. Ve keşke o gün Marc'ın topunu ateşe atmasaydım, ona kızmıştım. Bunu söylemesi ne kadar acımasızdı - ama ona her zaman nazik davranmadım. Ve bir keresinde bir ayının Pierre'i yemesini dilediğimi söylemiştim. Bunun nedeni bardağımı kırmasıydı. Oh, canım, oh, canım. Hepsinde ne kadar kötü bir kız oldum. '
Ama deneseydin daha iyi ve daha nazik olabilirsin, değil mi? dedi iç ses. Sanırım yapabilirsin.
Ve Toinette ellerini sıkıca kavuşturdu ve yüksek sesle: Yapabilirim. Evet - ve yapacağım. '
Yapılması gereken ilk şey, şimdi nefret dolu bir şey olarak gördüğü eğrelti otu tohumundan kurtulmaktı. Ayakkabılarını çözdü ve çimlerin arasında salladı. Düştü ve anında kaybolduğu için eriyerek havaya karıştı. Hemen arkasından yaramaz bir kahkaha sesi geldi ve bir tutam telaşın altında kıpır kıpır kıpır kıpır bir böcek yeşili kürk kuyruğu görüldü. Ama Toinette yeterince elflere sahipti ve ayakkabılarını bağlayarak tüm gücüyle koşarak eve doğru yola çıktı.
Bütün gün neredeydin Toinette? çocuklar ağladı, soluk soluğa ve nefes nefese, kapıdan içeri uçtu. Ancak Toinette konuşamadı. Kapı eşiğinde duran annesi için yavaşça yürüdü, kendini kollarına attı ve bir gözyaşı tutkusuna boğuldu.
'Hanımefendi, ne var, nereden geliyorsun?' diye sordu iyi anne alarma geçti. Toinette'i konuşurken kollarının arasına aldı ve içeride acele etti. Diğer çocuklar fısıldayarak ve dikizleyerek takip ettiler, ama anne onları uzaklaştırdı ve Toinette kucağındayken ateşin yanında oturarak, sanki Toinette yine küçük bir bebekmiş gibi salladı, sustu ve rahatladı. Yavaş yavaş hıçkırıklar kesildi. Toinette bir süre kafasını annesinin göğsüne koyarak sessizce yattı. Sonra ıslak gözlerini sildi, kollarını annesinin boynuna doladı ve ona en başından beri tek bir şeyi geride bırakmadan anlattı. Kadın alarmla dinledi.
Azizler bizi koruyun, diye mırıldandı. Sonra Toinette'in ellerini ve başını hissederek, 'Ateşin var' dedi. 'Seni bir kurt yapacağım sevgilim ve sen de hemen yatmalısın.' Toinette yatağına boşuna itiraz etti ve belki de en akıllıca şeydi, çünkü ılık içecek onu uzun ve derin bir uykuya itti ve uyandığında yine kendisiydi, zeki ve sağlıklı, akşam yemeğine aç ve her zamanki görevlerini yapmaya hazırdı. .
Kendisi - ama daha önce olduğu Toinette ile aynı değil. Kimse bir dakika içinde kötüden daha iyiye değişmez. Bunun için zaman, çaba ve kötü alışkanlıklar ve öfke ile uzun bir mücadele gerektirir. Ancak bazen insanların değişmeye başladığı belirli bir dakika veya gün vardır ve bu nedenle Toinette ile oldu. Peri dersi onun üzerine unutulmadı. Kendi hatalarını izlemek ve onları fethetmek için kendisiyle savaşmaya başladı. Sık sık cesaretinin kırıldığını hissettiği zor bir işti ama devam etti. Her hafta ve her ay eskisinden daha az bencil, daha nazik ve daha sadık hale geldi. Başarısızlığa uğradığında ve eski huysuz öfkesi onu iyileştirdiğinde, özür diledi ve herkesin affetmesi için alçakgönüllülükle yalvardı. Anne, elflerin çocuğunu gerçekten büyülediklerini düşünmeye başladı. Çocuklara gelince, daha önce hiç olmadığı kadar Toinette'i sevmeyi öğrendiler ve çocukların nazik bir abla için olması gerektiği gibi ona tüm acı ve zevkleriyle geldiler. Bunun her yeni kanıtı, Jeanneton'dan gelen her öpücük, Marc'tan gelen her güven, Toinette için bir rahatlıktı, çünkü Noel Günü'nü asla unutmadı ve o mutsuz hatırayı silmek için hiçbir sorunun çok fazla olmadığını hissetti. 'Sanırım benden o zamandan daha çok hoşlanıyorlar,' derdi ama sonra düşünce geldi, 'Belki tekrar görünmez olsaydım, orada olduğumu bilmiyorlarsa, kendimi benimki kadar kötü hissettirecek bir şeyler duyabilirdim. O sabah yaptım. Bu üzücü düşünceler, eğreltiotu perisinin acı meyvesinin bir parçasıydı.
Kuşkular ve korkularla yıl geçti ve yine Noel arifesiydi. Toinette, pencere camına keskin bir dokunuşla uyandırıldığında birkaç saat uyuyordu. Şaşırmış ve sadece yarı uyanık bir halde yatağına oturdu ve ay ışığında dışarıda tanıdığı minik bir figür gördü. Camda parmak eklemleriyle Thistle davul çalıyordu.
Kuru, küçük ses 'Girmeme izin ver' diye haykırdı. Böylece Toinette kanadı açtı ve Thistle içeri girip daha önce olduğu gibi yorganın üzerine tünedi.
Mutlu Noeller kızım. dedi 've geldiğinde Mutlu Yıllar. Sana bir hediye getirdim ve beline bağlı bir keseye daldığında bir avuç dolusu kahverengi bir şey çıkardı. Toinette bir anda ne olduğunu anladı.
'Ah, hayır,' diye geri çekilerek haykırdı. Bana hiç eğreltiotu verme. Beni korkutuyorlar. Onları sevmiyorum. '
'Saçmalama,' dedi Thistle, sesi bu sefer kibar ve ciddiyetle geliyordu. Geçen yıl görünmez olmak hoş değildi, ama belki bu yıl olacak. Tavsiyemi dinle ve dene. Pişman olmayacaksın.
'Sha'n değil mi?' dedi Toinette, canlandırıcı. Pekala, öyleyse yapacağım. Yataktan dışarı doğru eğildi ve Thistle'ın her bir ayakkabının içine toz gibi ince tanecikler serdiğini izledi.
'Yarın bir gece uğrarım ve nasıl hoşlandığına bakarım,' dedi. Sonra başını sallayarak gitmişti.
Sabah uyandığında eski korku geri geldi ve kalbinde titreyerek ayakkabılarını bağladı. Alt katta çaldı. Gördüğü ilk şey tabağında duran tahta bir gemiydi. Marc gemiyi yapmıştı ama Toinette'in onun için olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu.
Küçükler gözleri kapıda masanın etrafında oturdular ve Toinette içeri girip şaşırana kadar izlediler.
Keşke acele etse, dedi Pierre bir kaşıkla kasesine vurarak.
Hepimiz Toinette istiyoruz, değil mi? dedi anne, sıcak yulaf lapasını dökerken gülümseyerek.
Marc, 'Baktıklarını görmek eğlenceli olacak' dedi.
Toinette baktığı zaman neşeyle bakıyor. Gözleri büyük görünüyor ve yanakları pembeleşiyor. Andre Brugen, kız kardeşi Aline'nin çok güzel olduğunu düşünüyor, ama ben değilim. Toinette'imiz hiç bu kadar güzel değil.
Pierre, 'O da her zaman çok iyi,' dedi. Muzaffer bir tavırla, `` Bir çocuk kadar oynaması da iyi, '' diye bitirdi.
'Ah, Toinette'imin gelmesini isterdim,' dedi Jeanneton.
Toinette artık beklemedi ama gözlerinde sevinçli yaşlarla yukarı çıktı. İki dakika sonra aşağı bu sefer tekrar görünür hale geldi. Kalbi tüy kadar hafifti.
'Mutlu Noeller!' çocuklar haykırdı. Gemi sunuldu, Toinette gerçekten şaşırdı ve böylece mutlu gün başladı.
O gece Toinette pencereyi açık bıraktı ve giysilerini içine yatırdı, çünkü Thistle çok nazik davrandığı için onu kibarca karşılaması gerekiyordu. Gece yarısı geldi ve yanında diğer tüm küçük adamlar yeşiller içinde.
Peki nasıldı? diye sordu Thistle.
'Ah, bu sefer hoşuma gitti,' diye ilan etti Toinette, parlayan gözlerle, 've sana çok teşekkür ederim.'
Elf 'Yaptığına sevindim,' dedi. 'Ve minnettar olmana sevindim, çünkü bizim için bir şey yapmanı istiyoruz.'
'Ne olabilir?' sordu Toinette, merak ederek.
'Bilmelisin,' diye devam etti Thistle, 'Dünyada biz elflerin bir kase eğreltiotu suyu gibi zevk aldığı hiçbir zarifliğin olmadığını. Ama gerçek bir ateşte pişirilmesi gerekiyor ve kanatlarımız yanmasın diye ateşe yaklaşmaya cesaret edemiyoruz. Bu yüzden nadiren eğreltiotu suyu alırız. Şimdi Toinette, bize biraz yapar mısın?
'Doğrusu, yapacağım!' diye haykırdı Toinette, 'sadece sen bana nasıl olduğunu söylemelisin.'
Peascod, 'Çok basit,' dedi Peascod, 'bir rezene sapıyla soldan sağa karıştırılan sadece tohum ve bal çi. İşte tohum ve rezene ve işte çiy. Emin olun ve soldan karıştırın, eğer yapmazsanız, pıhtılaşır ve tadı bozulur. ''
Mutfağa gittiler ve Toinette çok yumuşak bir hareketle ateşi hızlandırdı, bulabildiği en küçük kaseye koydu ve Marc'ın Jeanneton'a oynaması için yaptığı tahta tabaklarla oyuncak bebeğin masasını açtı. Sonra elflerin dediği gibi karıştırdı ve karıştırdı ve çorba bittiğinde sıcak tüten onlara servis etti. Nasıl bayram ettiler! Hiçbir yaban arısı, bir çiçek kabına dalan, onlardan daha coşkulu bir şekilde yudumlayıp parıldamadı.
Son damla yenildiğinde gitmeye hazırlandılar. Her biri sırayla Toinette'in elini öptü ve bir veda sözü verdi. Thistle, geçerken tüylü şapkasını kapı direğine dokundurdu.
Şanslı ol ev, dedi, çünkü şans getirenleri kabul edip eğlendirdin. Ve şanslı ol Toinette. İyi huy, iyi şanstır ve tatlı sözler ve kibar bakışlar ve kalpte huzur, en adil servetlerdir. Onları bir daha asla kaybetmeyeceğini gör, kızım. Bununla, o da Toinette'in elini öptü, tüylü şapkasını salladı ve - vızıltı! hepsi gitmişti, bu sırada Toinette ateşi küllerle kapatıp küçük fincanları bir kenara koyarak yatağına mutlu bir çocuk çaldı.
*Little, Brown & Co. ile yapılan düzenleme tarafından yayınlandı.
Çin yeni Yılı
Sevgililer Günü
Whatsapp, Facebook ve Pinterest için Resimli Sevgi ve Bakım Alıntıları
Flört Tanımı
İlişki Sorunları ve Çözümleri
- Ev
- Noel Evi
- Yeni yıl
- Bize Ulaşın