We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Gorlice-Tarnow Savaşı, 2-10 Mayıs 1915
Erken tarihine rağmen, 2-10 Mayıs 1915 tarihlerinde Gorlice-Tarnow Muharebesi, Birinci Dünya Savaşı sırasında Doğu Cephesinde birçok yönden belirleyici savaştı. Savaşın başlangıcında, en Doğu Cephesi Polonya Belirginliği tarafından yönetiliyordu. Rus işgali altındaki Polonya, batıya doğru Almanya'ya doğru ilerledi. Her iki taraf için de bir fırsat ve tehlikeyi temsil ediyordu. Ruslara batıya endüstriyel Silezya'ya veya Berlin'e, kuzeye Doğu Prusya'ya veya güneye Karpatlara ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun kalbine doğru saldırma şansı verdi. Ancak göze çarpan, Polonya'daki her Rus askerinin batıda mahsur kalma riskiyle birlikte Alman ve Avusturya-Macaristan saldırılarına karşı savunmasızdı.
Savaş, Rusların Doğu Prusya'yı ve Galiçya'yı (Polonya'nın güneyinde ve Karpat Dağları'nın kuzeyindeki Avusturya-Macaristan eyaleti) işgaliyle başladı. Almanlar Doğu Prusya'nın işgalini yenmişti, ancak Avusturyalılar Lemberg'in feci muharebelerinden sonra Karpatlar'a geri dönmek zorunda kaldılar. 1914 sonbaharında Varşova'ya bir Alman saldırısı kısa bir süre için Avusturyalıların durumu düzeltmesine izin vermişti, ancak 1915 baharında bir kez daha Karpatlar'da savaştılar ve Rusların Macaristan'a girebileceği gerçek bir tehlikeyle karşı karşıya kaldılar.
Genelkurmay Başkanı General Conrad von Hötznedorf, durumu düzeltecek planı tasarladı, ancak bunun için Alman birlikleri gerekecekti. Dört Alman tümeni, cephe hattının kuzeye döndüğü Karpat Cephesi'nin sessiz batı ucuna taşınmasını istedi. Bu Alman kuvveti, Rus hatlarını kıracak ve Karpatlar'daki Rus ordularının arkasında doğuya ilerleyerek onları geri çekilmeye veya teslim olma riskini almaya zorlayacaktı.
Avusturya planı Alman Yüksek Komutanlığı tarafından kabul edildi. General Falkenhayn, bütün bir Alman Ordusunu (dört kolordu veya sekiz tümen), Karpatlar'ın kenarındaki Gorlice'den kuzeye uzanan ön cephe sektörüne Tarnow'a taşımaya karar verdi.
Bu, General von Mackensen komutasındaki On Birinci Ordu idi. Ona Muhafızlar, X, XLI ve bir Kompozit Kolordu verildi, hepsi Batı Cephesinden gizlilik içinde hareket etti. Ypres'in ikinci savaşına yol açan gaz saldırısı, bu hareketi gizlemek için başlatılan bir dizi şaşırtmacadan biriydi. Mackensen'e ayrıca taarruza tahsis edilen Avusturya birliklerinin, VI. kolordu ve bir Macar süvari tümeni komutanlığı verildi. Bu ordu, Avusturya Dördüncü Ordusu'nun hattının gerisinde yer aldı ve daha sonra Almanların hattı ele geçirmesine izin vermek için kuzeye taşındı. 28 Nisan'da Almanlar yerindeydi.
Ruslar, Tarnow ve Gorlice arasında sayıca çok fazlaydı. Von Mackensen'in 170.000 adamı, 702 sahra silahı ve yaklaşık 300 ağır silahı vardı. Saldırıya uğrayacak bölgede Rusların General Radko-Dmitriev'in Üçüncü Ordusundan iki tümeni vardı.
Alman planı, ağır bir topçu bombardımanıyla desteklenen basit bir önden saldırı içindi. Bu nedenle, daha önce Alman düşüncesine egemen olan zarflamalar ve çift zarflamalar için daha iddialı planlardan çok farklıydı. Batı cephesinde başarısız olacak bir saldırı türüydü, ancak Gorlice ile Tarnow arasındaki Rus hatları, batıdaki Fransız veya İngiliz hatlarından çok daha zayıftı.
2 Mayıs sabahı saat 6'da dört saatlik bir bombardıman başladı. Bu, Doğu Cephesinde şimdiye kadar görülenlerin en ağırıydı ve Rus savunmasını yok etti. Sabah 10'da 30.000 Alman ve Avusturya piyadesinden oluşan ilk dalga saldırdı ve günün sonunda Rus birinci ve ikinci hatlarını ele geçirdi.
4 Mayıs'ta III. Kafkas Kolordusu tarafından yapılan bir Rus karşı saldırısı başarısız oldu ve Almanlar açık araziye çıktı. Doğuya doğru hızlı ilerleme kaydettiler ve tüm Rus Karpat Cephesini tehdit ettiler. Saldırının ilk haftasının sonunda, Almanlar 140.000 mahkum ve 100 silahı ele geçirdi ve Rus Üçüncü Ordusu yok edildi. Tümenlerinin çoğu, tam güçlerinin %10'undan daha az olan 1.000 kişiye kadardı. 10 Mayıs'ta Alman sağında ilerleyen Avusturyalılar Sanok'ta San nehrini geçmeye zorladı ve Przemysl kalesine doğru ilerlemeye başladı.
Almanlar ve Avusturyalılar yaz boyunca ilerlemeye devam ettiler. Karpatlar'daki üç Rus ordusu, 22 Haziran'da düşen Lemberg'e doğru geri çekilmek zorunda kaldı. Jaroslaw'daki San'ı savunma girişiminin başarısız olmasının ardından Przemysl 1 Haziran'da tahliye edilmişti. Almanlar daha sonra kuzeye döndü ve Varşova'nın doğusuna doğru ilerlemeye başladı, kuzeyden ikinci bir Alman saldırısı (On İkinci Ordu), Rusları 5 Ağustos'ta Varşova'yı terk etmeye zorladı. 25 Ağustos'ta Brest-Litovsk Almanların eline geçti.
Eylül ortasına kadar Ruslar, Litvanya'dan güneye Pripet Bataklıkları'na ve Romanya sınırına uzanan bir hatta geri dönmek zorunda kaldılar. Rus Polonyası kaybedilmişti ve Almanya'ya veya Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na yönelik herhangi bir doğrudan tehdit ortadan kalkmıştı. Batıdaki Rus baş komutanı Büyük Dük Nicholas, ustaca bir geri çekilme gerçekleştirdi ve Rus ordusunun büyük bir bölümünü korudu, ancak 21 Ağustos'ta Çar II. ordular. Bu, Çar ile savaşın ilerlemesi arasında, önümüzdeki iki yıl boyunca popülaritesini azaltmada önemli bir rol oynayacak bir bağlantı kurdu.
Alman bakış açısından kampanyanın tek olumsuz unsuru, Avusturya-Macaristan müttefiklerinin artan zayıflığıydı. 1915'in başından beri bir milyondan fazla adam kaybetmişlerdi ve savaş çabalarını sürdürmek için giderek Alman yardımına bağımlı hale geliyorlardı. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun Almanya'nın neredeyse eşit müttefiki olmaktan pahalıya bağımlı olmalarına giden süreç iyi gidiyordu.
Birinci Dünya Savaşı Üzerine Kitaplar |Konu Dizini: Birinci Dünya Savaşı
İçindekiler
Şehir, Ropa ve Sękówka nehir vadileri arasında yer alır ve Karpat Dağları'nın çeşitli dağ sıraları ile çevrilidir, yani onların kısmı Beskid Niski (Düşük Beskidler) masif olarak adlandırılır. Doły'nin (Çukurlar) kalbinde yer alır ve deniz seviyesinden ortalama yüksekliği 380 metredir (1.247 fit), ancak şehrin sınırları içinde yer alan daha önemli tepeler vardır. Şehir günümüzde Jasło'dan 14,6 mil (23,5 kilometre), Nowy Sącz'dan 21,2 mil (34,1 km), Tarnów'dan 25,5 mil (41,0 km) ve Kraków'dan 62.6 mil (100,7 km) uzaklıkta yoğun nüfuslu bir bölgede yer almaktadır. Gorlice, Ukraynaca olarak bilinir: Horlytsi olarak, Горлиці Yidiş'te: גאָרליץ as Gorlitz ve Almanca olarak: Görlitz olarak.
Gorlice, 1354'te Büyük Casimir döneminde kuruldu. O yıl, Sandomierz'in Stolnik'i Derslaw Karwacjan, Karpat eteklerindeki sık ormanlık bir alanda bir kasaba kurmak için kraliyet izni aldı. Kasabanın varlığından 1388, 1404 ve 1417 kaynaklarında bahsedilmektedir. 15. yüzyılda Görlice, Karwacjan ailesinin özel mülkü olarak kalmıştır. [1]
Kasaba hızla gelişti ve bölgesel bir zanaat ve ticaret merkezi haline geldi. 1504'te Jan Karwacjan, yılda iki panayır ve haftalık bir pazar için kraliyet izni aldı. Polonya Altın Çağı olarak bilinen dönemde Gorlice zenginleşti. Zanaatkarları ve tüccarları sadece diğer Polonya şehirleriyle değil, aynı zamanda Yukarı Macaristan'dan gelen tüccarlarla da temas halindeydi. 16. yüzyılın ikinci yarısında Gorlice, Protestan Reformunu destekleyen Odrowaz ailesinin mülkü oldu. İsveç'in Polonya'yı işgali (1655-60) yaygın bir yıkım getirdi: Gorlice'nin nüfusu 1200'den (1657'ye göre) sadece 284'e (1662'ye göre) düştü. [2]
Bölümlerin Yaşı Düzenle
Polonya'nın ilk Bölünmesinin bir sonucu olarak (5 Temmuz 1772 tarihli St-Petersburg Antlaşması), kasaba bölgesi Habsburg İmparatorluğu'na atfedildi [3] (daha fazla ayrıntı için Galiçya ve Lodomeria Krallığı makalesini okuyun). 1806'da Avusturya hükümeti şehri yerel bir soylu olan Roznow'dan Jan Nepomucen Stadnicki'ye sattı. [4]
1918 yılına kadar kasaba, 1867'deki uzlaşmadan sonra Avusturya tarafının (Cisleithania) bir parçası olarak kaldı, aynı adı taşıyan ilçenin başı (1865'ten beri), 78'den biri. Bezirkshauptmannschaften Avusturya Galiçya eyaletinde (Crown land). [5] 19. yüzyılın ortalarında, Gorlice nüfusu 4000 civarındaydı. Kasaba, 1854-1858'de ikamet eden Ignacy Lukasiewicz'in 1853'te gaz lambasını icat etmesiyle refah dönemine girdi. Birkaç yıl içinde, genişleyen petrol kuyuları ortaya çıktı. Gorlice ve kasaba Polonya petrol endüstrisinin beşiği olarak adlandırıldı ve hızlı sanayileşmesi bir demiryolu inşasıyla (1883) teşvik edildi.
20. yüzyılın başlarında, Gorlice nüfusu 6000'e yükseldi, ancak gelişimi I. Dünya Savaşı tarafından durduruldu. Şehir, Mayıs 1915'te I. Dünya Savaşı sırasında Alman Gorlice-Tarnów Taarruzu'nun odak noktasıydı. Burada meydana gelmiş, Görlice sık sık el değiştirmiş ve bunun sonucunda kasaba tamamen yıkılmıştır. Bu nedenle, her yıl Mayıs Resmi Tatilleri ve bitişiğindeki günlerde düzenlenen ve hem yurtiçi hem de yurtdışından birçok ziyaretçinin beğenisini kazanan "Görlice fuarı" veya "Görlice günleri" dir. [6]
20. yüzyıl
Birinci Dünya Savaşı sırasında Gorlice, 1915 Gorlice-Tarnow Taarruzu'nda stratejik olarak önemli bir rol oynadı. 1 Mayıs 1915'te Avusturya-Macaristan ve Almanya birleşik kuvvetleri, Gorlice'den Tarnow'a kadar uzanan muharebe hattında konuşlanmış Rus askerlerine karşı topçu ateşi başlattı. Ertesi gün, Avusturya-Alman piyade birimleri Tarnow yakınlarında başarısız bir saldırı başlattı. Gorlice'de, zayıflayan Rus kuvvetleri, Avusturya ve Alman saldırganlarına karşı savunma yapamadı. 6 Mayıs'ta Rus Üçüncü Ordusu komutanı General Radko-Dmitriev birliklerine geri çekilmelerini emretti. General Radko-Dmitriev'in 7 ve 8 Mayıs'ta karşı saldırı girişimi, Alman takviye kuvvetleri savunuculardan fazla olduğu için Ruslar için felaketle sonuçlandı. Ertesi bahar, Rus Sekizinci Ordusu komutanı General Alexei Brusilov, Avusturya-Macaristan Ordusunu neredeyse yok eden bir karşı saldırı başlattı. Brusilov Taarruzu bilindiği gibi Birinci Dünya Savaşı'nın en başarılı harekatlarından biri olarak kabul ediliyor. [7]
İkinci Polonya Cumhuriyeti'nde Gorlice, Krakov Voyvodalığı'na aitti. Yerel petrol kuyuları neredeyse kuruduğundan, Polonya petrol endüstrisinin merkezi doğuya, Boryslaw'a taşındı. Bu, yaygın işsizlik, sokak gösterileri ve yerel işçiler arasında Komünist ideolojinin artan popülaritesi ile sonuçlandı. 1 Mayıs 1936'da bir 1 Mayıs mitingi 20.000 kişiyi çekti.
Gorlice'nin Alman işgali 7 Eylül 1939'da başladı (bkz. Polonya'nın İstilası). Savaş sırasında, kasabanın Yahudi cemaati önce Nazi Almanları tarafından yeni kurulan Gorlice Gettosu'na sürüldü ve ardından Belzec'te öldürüldü. [8] 16 Ocak 1945'te Kızıl Ordu Gorlice'yi ele geçirdi. [9]
Gorlice'deki Yahudilerin Alman İşgali Öncesi Tarihi
Gorlice ilk kurulduğunda Yahudi cemaati yoktu. Bölgedeki Yahudilerin çoğu köylerde veya Polonyalı toprak sahiplerinin mülklerinde yaşayacaktı. Yahudilerin şu anda içeride veya Gorlice'de yaşamamalarının birkaç nedeni vardı. Biri Madgeburg Haklarıydı, Golice'nin dışında köylerde veya sitelerde yaşayarak Yahudi toplulukları şehrin yasalarına uymak zorunda kalmadılar. Yahudilerin yaşadığı banliyölerden bazıları Ropica Polska, Siary, Strezeszyn, Marianpolski ve Magdaleni idi. Yahudilerin eski zamanlarda Görlice'de ikamet etmemelerinin bir başka nedeni de "De non tolerandis Judaeis". [10] Bu, 16. yüzyılda bazı şehirlerde Yahudilerin orada yaşamasını yasaklayan bir hükümdü. (Bunlar, iş ve diğer çalışma alanlarında rekabeti önlemek için kullanılan Yahudi aleyhtarı fermanlardı). [11]
18. yüzyılda Görlice'de yaşayan birkaç Yahudi aile vardı. Yahudiler Görlice'ye ilk yerleştiklerinde çoğunlukla şarap ve mısır ticareti yaparak geçimlerini sağlıyorlardı. [11] İlk Yahudi ailelerin ayrıca odun işlemek ve şarap, mısır ve tütün gibi ticaret ürünleri için bir kereste fabrikası vardı. 18. yüzyılda sadece birkaç Yahudi ailesi olmasına rağmen, 19. yüzyıla gelindiğinde kendi mezarlıkları ve sinagogları da dahil olmak üzere bir Yahudi topluluğu oluşmuştu. [12] Yahudilerin şehre gerçekten yerleşmeye başlaması 19. yüzyılın ikinci yarısına kadar değildi. [13] O dönemde Görlice'ye yerleşen Yahudiler daha çok pazar meydanı ve yakındaki sokaklara yerleşiyorlardı. Çoğu Yahudi'nin yerleştiği bu bölge gelecekte Alman işgali altında Gorlice Gettosu haline gelecekti. [10]
19. yüzyılda, Gorlice'ye daha fazla Yahudi yerleşmeye başladığında, mevcut Yahudi olmayan sakinler çoğunlukla zanaat ve tarımda çalıştı. [12] Yahudilerin Görlice'ye taşındığı sırada, 19. yüzyılın ikinci yarısında Görlice bölgesinde petrolün keşfi de oldu. [14] Yahudi olmayanlar tarımla uğraşırken, Yahudiler ticaret ve kalkınma ile petrol endüstrisinde hakim durumdaydılar. 1874'te Yahudi yatırımcılar, 1883'te yakınlardaki bir başka petrol rafinerisiyle birlikte bir petrol rafinerisinin geliştirilmesine yardımcı oldular.[12]
Görlice'deki Yahudilerin nüfusu, 19. yüzyılın ikinci yarısından önce iyi belgelenmiş veya güvenilir değildir. Yine de 1880'den 1910'a kadar Yahudi nüfusu hakkında istatistikler var. İlk olarak 1880 yılında Görlice semtinde toplam 74.072 sakin vardı ve bu nüfusun %6.4'ü (4.755) Yahudiydi. Sadece Görlice şehrinde, şehrin yaklaşık 5.000 sakininden 2.257 Yahudi vardı ve bu oran %50'ye yakındı. Gorlice'deki Yahudilerin nüfusu 1910'da Yahudilerden oluşan Gorlice bölgesinin %7,5'ine ulaştı ve o zamanlar Gorlice Şehri sakinlerinin %51'i Yahudiydi (6600'den 3.495'i). [10]
I. Dünya Savaşı nedeniyle, nüfus 1910'dan 1921'e düştü. 1921'de, savaştan sonra, nüfusun yaklaşık %41'i olan yaklaşık 2.300 Yahudi kaldı. [13] Birinci Dünya Savaşı sırasında, Rus ordusu Yahudilerin sayısındaki bu düşüşün ana nedenlerinden biriydi. Tecavüzler, soygunlar ve cinayetler oldu [12] ve birçok Yahudi Gorlice'den başka ülkelere kaçtı ve savaştan sonra bir daha geri dönmedi. [10]
Savaş Yahudi nüfusunu etkilemiş olsa da, ayakları üzerinde durabildiler ve ekonomik durumlarını savaş öncesi haline getirebildiler. Görlice'deki dükkanların %90'ı Yahudi, %30'u zanaat atölyeleriydi. Yahudiler Gorlice ekonomisine çok katkıda bulundular ve faaliyetleri endüstriyel ve ticari hayatın önemli bir parçasıydı. Ticarette ve diğer hizmetlerde öndeydiler. Yahudiler de bu dönemde Belediye Yetkililerinde temsil ediliyordu. Belediye Meclisi'nin 1924'te Yahudi olan 22 üyesi vardı ve o yıl belediye seçimlerinde koltuklara seçilen 23 Yahudi vardı. Sadece ekonomide gelişmekle kalmadılar, aynı zamanda Yahudi yaşamı da bu dönemde kültürel ve dini açıdan idealdi. Kültürel ve dini yaşam, şehirdeki biri Mickiewicza Caddesi'nde ve diğeri Piekarska Caddesi'nde daha yeni olan iki sinagog etrafında toplandı. [12]
1939'da II. Dünya Savaşı başladığında, Görlice'deki Yahudilerin nüfusu tekrar 5000'e ulaştı ve bu, bir kez daha şehir sakinlerinin yarısından fazlaydı. Savaşın başlangıcında, Gorlice'deki birçok Yahudi, Alman işgali başlamadan önce başka yerlere kaçtı. [10]
Atılım ↑
Alman-Avusturya-Macaristan ortak taarruzu, 1 Mayıs 1915 sabahı yoğun topçu bombardımanıyla başladı ve ardından Rus mevzilerine bir saldırı düzenlendi. Savunucuların başlangıçta sert bir direniş göstermesine ve mevcut rezervlerin hızla konuşlandırılmasına rağmen, Ruslar kısa süre sonra iyi yönlendirilmiş topçu ateşi ve ilk saldırı dalgasında yaklaşık 40.000 Alman ve Avusturya-Macaristan askerinin saldırısına maruz kaldılar. İlk günün akşamı, İttifak Güçlerinin birlikleri düşmanın savunma bölgesine on kilometreden fazla ilerlerken, Ruslar dağınık birlikler toplamak, takviye toplamak ve yeniden bir savunma hattı kurmak için mücadele ediyorlardı. Bununla birlikte, Alman ve Avusturya-Macaristan birlikleri ilerlemeye devam ederken, gelen Rus takviyeleri savaşa girerken ve sonuç olarak çoğu zaman izole edildi, kuşatıldı ve yenildi. Sadece sekiz gün içinde, 3. Ordu neredeyse tamamen yok edildi ve Rus yüksek komutanlığını San nehri boyunca yeni bir savunma hattına genel bir geri çekilme emri vermeye zorladı. Bu hat, ilerleyen Alman ve Avusturya-Macaristan birlikleri tarafından da delindiğinde, Stavka, 21 Haziran 1915'te tüm Rus kuvvetlerinin Galiçya'dan tamamen geri çekilmesini emretti. Gorlice-Tarnów kampanyasının resmi olarak sona erdiği tarihe kadar, yaklaşık 100.000 kişi Rus askerleri çatışmada öldürüldü veya yaralandı ve 250.000 kişi Avusturya-Macaristan ve Alman kuvvetleri tarafından büyük miktarda silah ve diğer savaş malzemeleriyle birlikte ele geçirildi. Aynı zamanda, Merkezi Güçler öldürülen, yaralanan veya kaybolan yaklaşık 90.000 kişiyi kaybetmişti.
Operasyon hedefi ve dağıtım
11. Ordunun harekât hedefi IX. ve X. Kolordusu General Radko Dimitriew komutasındaki Rus 3. Kolordusu bir kama sürmek, bu ordunun kuzey kanadını Jaroslau'ya geri atmak ve güney kanadını Avusturya-Macaristan 3. ve 2. Ordularının Karpat cephesine itmek ve orada çevreleyin. Daha sonraki seyirde, ana taarruzda San Nehri'ne ulaşılmalı ve Alexei Brusilov komutasındaki Rus 8. Ordusunun arka hatlarına yönelik tehditle, Rus güneybatı cephesi, Lupkow- ve Uschok-Pass bölgesindeki mevzilerinden vazgeçmeye zorlanmalıdır. .
Arazi koşulları operasyonu destekledi: saldırı oluşumlarının kanatları kuzeyde Vistula ve güneyde Beskidler tarafından kaplandı ve mevcut demiryolu ağı yaklaşma ve tedariki kolaylaştırdı. Kuzeye doğru batan bölge, Rus mevzilerine dair bir içgörü ile savaş alanı üzerinde iyi gözlem ve genel bakış koşulları sunarken, kişinin kendi yaklaşımı büyük ölçüde gizlenebilirdi. Ancak sorun, saldırı ekseni boyunca güney-kuzey yönünde uzanan çok sayıda Vistül nehrinin üstesinden gelinmesi gerektiği ve operasyonel alandaki yol ağının sadece birkaç ana yoldan oluşmasıydı. Ordular Grubu Mackensen, merkezde Alman 11. Ordusunun ve kuzey kanadında İmparatorluk 4.
Vistül'ün güneyinde Dunajec boyunca duran Arşidük Joseph Ferdinand komutasındaki Avusturya-Macaristan 4.
- Birleşik 62. Piyade Tümeni (Gmj. Rudolf Stöger-Steiner) ve Landwehr birlikleri, Vistula'nın kuzey kanadını kapladı.
- Kuk XIV. 3. Kimliği (FML Ernst von Horsetzky) ve 8. Kimliği (FML Ludwig von Fabini) ile Kolordu (FML Josef Roth) ve ayrıca Alman 47. Yedek Tümeni (Korgeneral Alfred von Besser) Tarnow'a liderlik etmek için atılım yaptı.
- Kuk IX. Kolordu (FML. Rudolf Králíček) ile 10. Piyade Tümeni (Gmj. Artur von Mecenseffy) ve 106. Piyade Tümeni (Gmj. Ernst Kletter) Gromnik'te Brzostek yönünde faaliyet gösteriyordu.
Merkezdeki ana saldırı, Alman 11. Ordusunu (August von Mackensen), on piyade tümeni - 216.000 adam ve 634 silahla - Gorlice yönünde Tuschow ve Grybow arasındaki Biala'ya yöneltti.
- Sol kanatta, 1. ve 2. Muhafız Bölümleri ve kuk VI ile General Karl von Plettenberg'in altındaki Muhafız Kolordusu duruyordu. Kolordu (FML Arthur Arz von Straussenburg) ile 12. Kimlik (FML Paul Kestranek) ve 39. Honved Tümeni (FML Hadfy).
- Ortada XXXXI vardı. 81. (Korgeneral Leo von Stocken) ve 82.
- Sağ kanatta, 11. Bavyera Piyade Tümeni ve 119. Tümen ile Tümgeneral Paul von Kneussl yönetimindeki Birleşik Kolordu ve ikinci filoda, 19. ve 20. Tümenlerle General Otto von Emmich yönetimindeki X. Kolordu vardı.
Avusturya-Macaristan 3. Ordusu ( Svetozar Boroević ) Duklapass ve Sztropko arasındaki Beskidler'de güney kanadındaki atılımdan sonra 10. tümen ve 2. süvari tümenleriyle yer aldı.
- FML Hugo Martiny komutasındaki kuk X. Kolordusu, Tylicz bölgesinde 21. Piyade Tümeni (Tümgeneral Alois Podhajský), 2. Piyade Tümeni (Tümgeneral Anton Lipošćak) ve 24. Piyade Tümeni (FML Josef Schneider-Manns-Au) ile faaliyet gösteriyordu.
- kuk III. 22., 28. ve 26. kimlikli FML Krautwald altındaki kolordu, kuk XVII. FML Karl Křitek komutasındaki kolordu ve kuk VII Kolordusu (FML Arşidük Josef August), Duklapass ile Labrorcza Vadisi arasında Rus 8. Ordusunun sağ kanadına karşı savunmada kaldı.
Mezölaborcz'un önündeki Laborcza vadisinde, Alman Beskid Kolordusu General von der Marwitz, ardından Avusturya-Macaristan 2. Kolordu nihayet Alman Güney Ordusuna bağlı (Alexander von Linsingen) üretti.
Savaş
Avusturya-Macaristan Ordusu Genelkurmay Başkanı General Franz Conrad von Hötzendorf, başlangıçta Gorlice bölgesindeki cephe hattını dağıtma fikrini önerdi. İlk başta bu fikir, savaşın kaderinin batı cephesine bağlı olduğuna inanan Alman Genelkurmay Başkanı Erich von Falkenhayn tarafından reddedildi. Daha sonra fikrini değiştirdi ve Krakow'un güney doğusunda, Doğu Cephesi'nin en güney ucundaki Gorlice-Tarnów bölgesinde büyük bir taarruza karar verdi.
Nisan 1915'te, yeni kurulan Alman 11. Ordusu (General August von Mackensen komutasındaki 10 piyade tümeni) Batı Cephesinden transfer edildi. Avusturya-Macaristan IV Ordusu (Arşidük Joseph Ferdinand komutasındaki sekiz piyade ve bir süvari tümeni) ile birlikte, Rus 3. o sektörü tuttu.
General Mackensen'e hem Alman hem de Avusturya-Macaristan kuvvetlerinin komutası verilmişti, şimdi birlik olarak birleşmişlerdi. Ordu Grubu Mackensen 2 Mayıs'ta ağır bir topçu bombardımanının ardından Rusları gafil avlayan bir taarruza geçti. 10 piyade ve bir süvari tümeni (126.000 adam, 457 hafif, 159 ağır topçu ve 96 havan) cephe hattının beş Rus tümenine (60.000 asker ile 60.000 adam) karşı atılım sektörünün 35'160km (22'160mi) üzerinde yoğunlaştırdı. 141 hafif ve dört ağır top).
Karşıt güçler
Merkezi Güçler (kuzeyden güneye doğru sıralanmıştır):
Avusturya-Macaristan IV Ordusu (Aksi belirtilmedikçe Avusturya-Macaristan birimleri):
- Birleşik Tümeni “Stöger-Steiner”
- XIV Kolordu (Alman 47. Yedek Tümeni, Morgenstern Grubu, 8. ve 3. Piyade Tümeni)
- IX kolordu (106. Landsturm ve 10. Piyade Tümeni)
- IX Kolordusu'nun arkasında yedekte: 31. Piyade Tugayı (“Szende Tugayı”), 11. Honved Süvari Tümeni.
Alman 11. Ordusu (Aksi belirtilmedikçe Alman birimleri):
- (1. ve 2. Muhafız Tümenleri)
- Avusturya-Macaristan VI Kolordusu (39. Honved Piyade ve 12. Piyade Tümeni) (81. ve 82. Yedek Tümen)
- Birleşik Kolordu “Kneussl” (119. ve 11. Bavyera Piyade Tümeni)
- Yedekte: X Kolordu (19. ve 20. Piyade Tümenleri).
Avusturya-Macaristan III Ordusu,
- IX Kolordu (3 milis tugayı, 5. Piyade Tümeni'nin 3 alayı, 2 milis tugayı, 42. Piyade Tümeni'nin 3 alayı, 70. Yedek Tümeni, 7. Süvari Tümeni [yedekte])
- X Kolordu (31. Piyade ve 61. Yedek Tümen, 9. Piyade Tümeni'nin 3 alayı)
- XXIV Kolordu (49. Piyade Tümeni, 48. Piyade Tümeni'nin 3 alayı ve 44. Piyade Tümeni'nin 176. (Perevolochensk) Piyade Alayı)
- XII Kolordu (12. Sibirya Tüfek Tümeni, 12. ve 19. Piyade Tümeni ve 17. (Chernigov) Hussar Alayı)
- XXI Kolordu (33. Piyade Tümeni'nin 3 alayı ve 44. Piyade Tümeni'nin 173. (Kamenets) Alayı)
- XXIX Kolordu (81. Piyade Tümeni Tugayı, 3. Tüfek Tugayı, 44. Piyade Tümeni 175. (Batursk) Piyade Alayı ve 33. Piyade Tümeni 132. (Bender) Piyade Alayı)
- 11. Süvari Tümeni.
Rus cephe hatlarının gerisinde: 3. Ordu'nun arka tarafına dağılmış durumda:
- 3. Kafkas Kazak Tümeni, 19. (Kostroma) 5. Piyade Tümeni Piyade Alayı, 33. (Elets) 9. Piyade Tümeni Piyade Alayı 167. (Ostroisk) 42. Piyade Tümeni Piyade Alayı
- 81. Piyade Tümeni Tugayı, 63. Yedek Tümenin 3 alayı, Kompozit Süvari Kolordusu (16. Süvari Tümeni (daha az 17. Hussar Alayı), 2. Konsolide Kazak Tümeni) 3. Don Kazak Tümeni
Gelişmeler
Merkezi Güçler Rus savunmasını paramparça etti ve Rus hatları çöktü. Radko-Dimitrejew, Avusturya-Almanya atılımına karşı hızla iki tümen gönderdi, ancak hazırlıksız olduklarından, karargahlarına rapor veremeden tamamen yok edildiler. Rus bakış açısından, her iki bölüm de haritadan kayboldu.
Rus III Ordusu, düşman elinde yaklaşık 140.000 mahkum bıraktı ve neredeyse bir savaş birimi olarak varlığını bıraktı. Örneğin 3. Kafkas Kolordusu, Nisan'da 40.000 kişilik bir kadro kurarken, kendisini 8.000'e indirilmiş olarak buldu. Avusturya I Ordusu'na karşı San'daki savaşa atıldı ve yaklaşık 6.000 mahkum ve dokuz silah almayı başardı. 19 Mayıs'ta bir tümen 900 kişiye düştü.
Ruslar geri çekilmek zorunda kaldılar, Merkezi Güçler Galiçya'nın çoğunu geri aldı ve Avusturya-Macaristan'a yönelik Rus tehdidi önlendi. Przemyśl'in 3 Haziran'da geri alınması özellikle sevindiriciydi. Aynı gün, yeni taarruzlar başlatıldı: XI Ordusunun kanadındaki Avusturya IV ve VII orduları, Dinyester Nehri'ni hedefliyor.
17 Haziran'a kadar, savunucular Galiçya'nın başkenti Lwów'u (daha sonra Lvov, şimdi Lviv) geri çekmişlerdi ve 22'sinde Avusturya-Macaristan'ın dördüncü büyük şehri yeniden ele geçirildi. Galiçya'nın çoğunun Avusturya'nın eline geçmesi anlamına gelen bu kayıpla, hatlar güneyde istikrar kazandı. Penetrasyon, en derin noktasında yaklaşık 160'160km (99'160mi) ilerledi ve Polonya'daki çıkıntıyı belki de 1 ⁄'ye düşürdü.3 savaş öncesi boyutunda.
Atılım: Gorlice-Tarnów Seferi, 1915
"1914-18 Büyük Savaşı'ndaki doğu cephesi artık unutulmuyor. Richard DiNardo, Mayıs 1915'te Gorlice-Tarnow'un çığır açan savaşına odaklanarak bu devasa mücadelenin otuz yıllık ilk analizini sunuyor. Harika bir okuma. Alman Federal Askeri Arşivi ve Bavyera Askeri Arşivi'nden yararlanan DiNardo, 'I. Dünya Savaşı'nın stratejik, operasyonel ve taktik düzeylerde sürekli değişen karmaşıklığı' dediği şeye nüfuz ediyor. Komuta, kontrol ve iletişim üzerine bir çalışma. En iyi haliyle askeri tarih. Askeri 'tuhaflar' ve profesyoneller için mutlaka okunması gereken bir kitap."---Holger H. Herwig The Marne'ın Yazarı, 1914: The Birinci Dünya Savaşı'nın Açılışı ve Dünyayı Değiştiren Savaş
"Atılım: Gorlice-Tarnow Seferi, 1915, Richard Dinardo'nun İttifak Devletleri'nin en büyük savaşları hakkında büyüleyici ve titizlikle araştırılmış bir el yazması sağlamasıyla, Birinci Dünya Savaşı'nda Doğu cephesinin incelenmesinde var olan derin boşluğu doldurmada çok önemli bir adım atıyor. DiNardo, hem Avusturya-Macaristan hem de Alman kaynaklarını kapsamlı bir şekilde inceleyerek, bu belirleyici, ancak sıklıkla unutulan cephede anıtsal bir savaşın kapsamlı bir analizini sunar. büyük Doğu cephesi mücadele ediyor."---Graydon A. Tunstall Blood on the Snow: The Carpathian Winter War of 1915'in Yazarı
"Birinci Dünya Savaşı'ndaki son derece önemli bir harekata ilişkin anlayışımıza önemli ölçüde katkıda bulunan etkileyici bir kitap, aynı zamanda savaşın kendisinin sürekli değişen karmaşıklığını da ortaya koyuyor."--Robert A. Doughty, Tuğgeneral (ABD, ABD) Yazarı Pirus Zaferi: Büyük Savaşta Fransız Stratejisi ve Operasyonları
"Yoğun bir şekilde araştırılmış ve ikna edici bir şekilde sunulan DiNardo'nun Gorlice-Tarnow hakkındaki çığır açan çalışması, Rus Büyük Savaş tiyatrosunu anlamak isteyen herkes için vazgeçilmezdir."----Dennis Showalter Tannenberg: Clash of Empires'ın Yazarı: Clash of Empires
Bir İngiliz askeri gözlemcisi Gorlice-Tarnow Savaşı hakkında şunları yazdı: "Dünya tarihi, büyük bir kısmı görevinde kalan ve yok olan bir Rus Ordusuna düşen bu Alman saldırısına yaklaşan hiçbir şey kaydetmedi." Gorlice-Tarnow birçok yönden Birinci Dünya Savaşı'nın belirleyici bir savaşı olmasına rağmen, şimdiye kadar İngilizce olarak çok az şey yazıldı.
Birinci Dünya Savaşı'nda Doğu Cephesi çok uzun süre ihmal edildi. Atılım: Gorlice-Tarnow Seferi, 1915 - Büyük Savaş'ın kritik seferlerinden biri olan savaşın büyük çığır açan muharebelerinin yumruğunun ilk İngilizce çalışmasıdır.
Kitap, Alman Onbirinci Ordusu ile Avusturya-Macaristan Üçüncü ve Dördüncü Ordularının Galiçya'daki Karpat Dağları'nda Macaristan'ı tehdit eden Rus mevzisini kuşatırken ilk saldırısını ele alıyor. Sonraki Bölümler, Przemysl ve Lemberg'in geri alınması da dahil olmak üzere Galiçya'nın geri alınmasını kapsar. İnceleme, August von Mackensen komutasındaki Alman ve Avusturya-Macaristan kuvvetlerinin Lemberg'den kuzeye dönmesi ve ardından Rus Polonyasının Merkezi Güçler tarafından ele geçirilmesiyle sona eriyor.
Ağustos 1914'ten 1915 baharının başlarına kadar, Merkezi güçler Batı cephesindeki savaşı Doğu cephelerine öncelik verdi. Bu, Rus birliklerinin Mart ayında Macar kalesi Przemysl de dahil olmak üzere Avusturya topraklarını alarak ve silah depolarını ele geçirerek Galiçya boyunca istikrarlı bir şekilde ilerlemesine izin verdi. [4] Ancak ilerleme kolay olmadı ve Rus İmparatorluk Ordusu ağır kayıplar verdi. Ne kadar sert vurulurlarsa vurulsunlar, o kadar çabuk iyileşmeyi başardılar ki, Prens von Bulow bir keresinde "Ruslarla savaşmak bir yastığa vurmak gibiydi" demişti. [5]
Rusya'nın Avusturya'ya ilerleyişi ve İtalya'nın (tarafsız olan) Müttefikler tarafında savaşa girmeye hazırlandığının gevezelik etmesi sonucunda, durum Avusturya-Macaristan imparatorluğu için vahim olarak görüldü. İttifak Devletleri ordularını yeniden düzenlediler ve Rusya'nın "yeterli birliğin el altında olması koşuluyla tek bir seferle mağlup edilebileceğine" [6] inanan Mareşal von Hindenburg, yeni oluşturulan Alman Onbirinci Ordusunun komutasını Albay Hans von Seeckt ile birlikte Mackensen'e verdi. onun Genelkurmay Başkanı. Galiçya'da konuşlanmış Avusturya-Macaristan Üçüncü ve Dördüncü Orduları üzerinde iki milyon adamı, 4.000 silahı ve operasyonel kontrolü vardı.
The Russian Third Army, under the command of Nikolay Iudovich Ivanov was camped along the Dunajetz river, paused to regroup and resupply Mackensen, who had been ordered to break the Russian line attacked them on 1 May with an intense artillery bombardment that lasted four hours and used 70,000 shells. [7] This was followed up by an infantry assault. By noon of the first day, Mackensen captured the first lines of Russian soldiers. The next day, Prince Leopold of Bavaria's Ninth Army launched an attack with chlorine gas that had mixed results, with shifting winds carrying some of the gas back to unprotected German soldiers.
The Central forces broke a ten-mile gap in the Russian line and took the city of Tarnów. [8] They pressed the Imperial Army to chaotically retreat, with additional battles breaking out on 3 and 7 May. By 11 May the Russians began a full retreat to a prepared position along the San River. Wherever they could, they sought to engage the Central forces in delaying or exhaustive skirmishes. They two armies reached the San rivers on 14 May, thus ending the Battles of Dunajetz. The Central Powers had advanced about 80 miles.
By 11 May, it was clear that the Germans and Austro-Hungarians had numeric and tactical strength and so the Russians began a full retreat to a prepared position along the San river. Wherever they could, they sought to engage the Central forces in delaying or exhaustive skirmishes. They two armies reached the San rivers on 14 May, thus ending the Battles of Dunajetz, but continuing the successful Gorlice-Tarnow Offensive.
Parallel developments Edit
While Mackensen directed his troops against the Russians along the Dunajetz, Hindenburg occupied Russian forces in northern Poland and Kurland, so they could not be sent as reinforcements. Also, due to Russian attention being drawn to their line further south, Hindenburg moved to attack Warsaw.
The Central Powers had a number of military advantages going into this offensive. They were numerically and technologically superior. In addition, air superiority allowed them to carry out careful reconnaissance of Russian positions and well as drop bombs on the Russian trenches. [9]
The German focus, at this time, was to break Russian morale and take the sector of land between Gorlice and Tarnow. This would enable them to march on Przemyśl Fortress from the North and join the Austro-Hungarians approaching from the East and southeast. They certainly succeeded in doing so. By the end of May, the Russians had been pushed back to the Carpathian mountains. [10] However, the Battle of Dunajetz did not end in any conclusive way.
İçindekiler
In the early months of war on the Eastern Front, the German Eighth Army conducted a series of almost miraculous actions against the two Russian armies facing them. After surrounding and then destroying the Russian Second Army at the Battle of Tannenberg in late August, Paul von Hindenburg and Erich Ludendorff wheeled their troops to face the Russian First Army at the First Battle of the Masurian Lakes, almost destroying them before they reached the protection of their own fortresses as they retreated across the border. [8]
When these actions petered out in late September, much of two Russian armies had been destroyed, and all Russian forces had been ejected from the Masurian Lakes area of modern north-east Poland after losing almost 200,000 killed or captured soldiers.
The Russians did far better in the south where they faced the Austro-Hungarians, who mobilized more rapidly and started their own offensive in late August from Galicia, their province in partitioned Poland, initially pushing the Russians back into what is now central Poland. However, a well-executed Russian counter-stroke in late September, when they had brought more men to the front, pushed their enemy back over their own borders in disarray, leaving a large garrison besieged in the fortress city of Przemyśl.
The Germans came to their aid by forming a new Ninth Army which advanced from German Silesia into Poland in the Battle of the Vistula River. Although initially successful, the attack eventually petered out and the Germans returned to their starting points, as they retreated destroying the Polish railways and bridges to make it harder to invade German Silesia. The Russians repaired the damage and then were poised to invade. The German Ninth Army was redeployed to the north, allowing them to put serious pressure on the Russian right flank in what developed as the Battle of Łódź in early November. The Germans failed to encircle the Russian units, and the battle ended with an orderly Russian withdrawal to the east near Warsaw, the German occupation of Łódź, and the end of the immediate threat to Silesia.
In fierce winter fighting General Franz Conrad von Hötzendorf, the chief of staff of the Austro-Hungarian Army, attacked the Russians who had forced their way into the Carpathian passes in the south of Galicia. Both sides suffered appallingly, but the Russians held their line. [9] By this time half of the Austro-Hungarian Army that had entered the war were casualties. Conrad pleaded for additional German reinforcements to hold the passes. German Chief of Staff Erich von Falkenhayn refused, but in April 1915 Conrad threatened a separate peace if the Germans would not help. [10] Conrad and Falkenhayn met and planned a joint strike on the Russian left flank at the far southern end of the Eastern Front, in the Gorlice-Tarnów front,130 km (81 mi) southeast of Kraków. A successful advance from there would force the Russians to retreat from the passes to save themselves from being cut off.
German intelligence detected no signs of an imminent Allied attack on the Western Front. Moreover, their field army was still growing. They were removing an infantry regiment from each division, leaving them with only three, but not reducing the numbers of essential divisional specialists, a better allocation of forces for an artillery war. Each reconfigured division was reinforced with 2,400 new men, recruited since the outbreak of the war, who were dispersed among the veterans. The released infantry regiments were formed into 14 new reserve divisions.
Conrad had to bow to Falkenhayn’s conditions. The joint attack would be by an Austro-German Army Group commanded by a German, whose orders from Falkenhayn would be transmitted via the Austro-Hungarian command. The Group would contain the Austro-Hungarian Fourth Army (eight infantry and one cavalry divisions) under Archduke Joseph Ferdinand, an experienced soldier. The Germans formed a new Eleventh Army made up of eight divisions, trained in assault tactics in the west. They were brought east on 500 trains. [11] The Army was led by the former commander of the German Ninth Army, General August von Mackensen, with Colonel Hans von Seeckt as chief of staff. Mackensen, whose political sensitivities had been polished as an adjutant to the Kaiser, would also lead the army group. They would be opposed by the Russian Third Army (18½ infantry and five and a half cavalry divisions, under General D. R. Radko-Dmitriev).
Mackensen was provided with a strong train of heavy artillery commanded by Generalmajor Alfred Ziethen, which included the huge German and Austro-Hungarian mortars that had crushed French and Belgian fortresses. Airplanes were provided to direct artillery fire, which was especially important since ammunition was short on both sides: only 30,000 shells could be stockpiled for the attack. [12] Another significant plus was the German field telephone service, which advanced with the attackers, thereby enabling front-line observers to direct artillery fire. [13] To increase their mobility on the poor roads, each German division was provided with 200 light Austro-Hungarian wagons with drivers. [14]
Falkenhayn moved German Supreme Headquarters, OHL (Oberste Heeresleitung), to Pless in Silesia, an hour's drive from Austrian headquarters. To prevent spying, the local inhabitants were moved out of the buildup area. In the north the German Ninth and Tenth armies made diversionary attacks that threatened Riga. [15] On 22 April, the Germans launched the first poison gas attack near Ypres, divulging what might have been a decisive weapon merely to distract the Allies in the west. Mackensen had ten infantry and one cavalry divisions (126,000 men, 457 light guns, 159 heavy pieces, and 96 mortars) along the 42 km (26 mi) length of the breakthrough sector. Facing him were five Russian divisions consisting of 60,000 men but desperately short on artillery. For firesupport the Russians could only count on 141 light artillery pieces and four heavy guns. And one of the four burst as soon as the battle began. [16]
The Russian supreme commander, the Grand Duke Nicholas Nicholaevitch, learned that Germans had arrived on their flank but did not make a counter-move. [17]
On 1 May, the Central Powers’ artillery opened harassing fire, zeroing in their guns. The following morning at 0600 they began a sustained bombardment, at 0900 the heavy howitzers joined in. The huge mortar shells were especially terrifying, their blast killed men tens of meters from the explosion. The Russian fortifications were ". more ditches than trenches." [18] so they were easily smashed and their feeble barbed wire belts torn apart by howitzers firing high explosive. At 1000 the Austro-German infantry attacked in thick skirmishing lines. Mackensen’s orders were for his entire front to move forward as one, regardless of local opposition: each unit was set a minimum distance to advance each day. If a machine gun held them up, a field gun was brought up to destroy it. When driven back the Russians almost invariably counterattacked in dense formations, only adding to their losses.
Opposing forces Edit
Central Powers (arrayed north to south):
Austro-Hungarian 4th Army (Austro-Hungarian units unless otherwise indicated):
- Combined Division “Stöger-Steiner”
- XIV Corps (German 47th Reserve Division, Group Morgenstern, 8th & 3rd Infantry Divisions)
- IX corps (106th Landsturm & 10th Infantry Divisions)
- In reserve behind IX Corps: 31st Infantry Brigade (“Szende Brigade”), 11th Honved Cavalry Division.
German 11th Army (German units unless otherwise indicated):
- (1st & 2nd Guards Divisions)
- Austro-Hungarian VI Corps (39th Honved Infantry & 12th Infantry Divisions) (81st & 82nd Reserve Divisions)
- Combined Corps “Kneussl” (119th and 11th Bavarian Infantry Divisions)
- In reserve: X Corps (19th & 20th Infantry Divisions).
- (3 militia brigades, 3 regiments of 5th Infantry Division, 2 militia brigades, 3 regiments of 42nd Infantry Division, 70th Reserve Division, 7th Cavalry Division [in reserve]) (31st Infantry & 61st Reserve Divisions, 3 regiments of 9th Infantry Division) (3 regiments of 49th Infantry Division, 48th Infantry Division & 176th (Perevolochensk) Infantry Regiment of 44th Infantry Division) (12th Siberian Rifle Division, 12th & 19th Infantry Divisions & 17th (Chernigov) Hussar Regiment) (3 regiments of 33rd Infantry Division & 173rd (Kamenets) Regiment of 44th Infantry Division) (Brigade of 81st Infantry Division, 3rd Rifle Brigade, 175th (Batursk) Infantry Regiment of 44th Infantry Division & 132nd (Bender) Infantry Regiment of 33rd Infantry Division) .
Behind the Russian front lines: Scattered across the rear of 3rd Army:
- 3rd Caucasus Cossack Division, 19th (Kostroma) Infantry Regiment of 5th Infantry Division, 33rd (Elets) Infantry Regiment of 9th Infantry Division 167th (Ostroisk) Infantry Regiment of 42nd Infantry Division
- Brigade of 81st Infantry Division, 3 regiments of 63rd Reserve Division, Composite Cavalry Corps (16th Cavalry Division (less 17th Hussar Regiment), 2nd Consolidated Cossack Division) 3rd Don Cossack Division
Radko Dimitriev quickly sent two divisions to stem the Austro-German breakthrough, but they were utterly annihilated before they could even report back to headquarters. From the Russian point of view, both divisions simply disappeared from the map. On 3 May the Grand Duke Nicholas was sufficiently concerned to provide three additional divisions and to authorize a limited withdrawal . [19] The attackers surmounted the first major geographical obstacle, the Wisloka river, on a captured bridge. [20] By 5 May the attackers were through the three trench lines that had opposed them, by 9 May they had reached all assigned objectives. Grand Duke Nicholas permitted a limited withdrawal, but rejected advice to construct a well fortified position far behind the frontline and then to pull back to it. At this point the Russian counterattacks grew ever more desperate, often throwing brand new recruits into battle, some armed only with grenades or wooden clubs. [21] The Austro-Hungarian Third and Fourth Armies pressed forward in the Carpathian passes, the Russians retreated before them while they still might. On 12 May a conference at Pless decided that Mackensen should continue to advance to the San River and take bridgeheads on the east bank. Sustaining the attack required meticulous organization: relieving surviving but worn-out infantry, moving forward artillery, ammunition, and all other supplies along roads and rail lines that had to be repaired as they advanced. Each new assault followed the pattern of the first, a hail of artillery fire blasted a passageway for the infantry.
When Army Group Mackensen reached the San his front was more than 150 km (93 mi) from his rail-heads, as far as they could go until the newly reconquered railways were operating again. Once this was done they established bridgeheads over the San on 16 May. On the east bank the old city of Przemyśl was surrounded by 44 forts. After a prolonged siege its Austro-Hungarian defenders had surrendered it –for a second time— on 22 March. On 30 May Eleventh German Army’s artillery began to duel with the guns in the forts. The huge mortars easily smashed the concrete. On 1 June the infantry occupied three large forts. A Russian counterattack failed. Two days later the victors marched into Przemyśl, the Austro-Hungarian troops were cheered exuberantly by its citizens, and the triumph triggered high-spirited celebrations throughout Austro-Hungary. The same day the Austrian Fourth and Seventh armies struck the flank of the Russian Eleventh Army, driving for the River Dniester.
Falkenhayn provided replacements to bring the depleted Eleventh Army ranks back close to their initial strength. The Russians also reinforced their defenders. Lemberg, the Galician capital, was set as the next objective, 100 km (62 mi) further east. An attack on 13 June sent the Russians into a headlong retreat and on 21 June the Grand Duke Nicholas ordered them to abandon Galicia. On 22 June Mackensen’s Austro-Hungarians entered Lemberg after an advance of 310 km (190 mi), an average rate of 5.8 km (3.6 mi) per day. The Galician oil fields, crucial for the German navy, were soon back in production and 480,000 tons of badly-needed oil was captured. [22]
The Russian Third Army left about 140,000 prisoners in enemy hands, and almost ceased to exist as a fighting unit. The 3rd Caucasian Corps, for example, brought up to establishment of 40,000 men in April, was reduced to 8,000. It was thrown into the battle on the San against the Austrian First Army, and succeeded in taking some 6,000 prisoners and nine guns, but one of their divisions was down to 900 men by 19 May.
Seeckt proposed that now the Eleventh Army should advance north towards Brest-Litovsk, with their flanks shielded by the rivers Vistula and Bug. [23] Hindenburg and Ludendorff agreed and proposed that simultaneously their Tenth and their new Nieman army should take Kovno and then drive toward Vilna. With the Germans in both Vilna and Brest all the major railway lines from Poland to Russia would be cut. The Russian Army in the Polish salient would be snared in a pocket such a massive defeat might bring peace. Falkenhayn decided that this bold plan exceeded their means and instead ordered frontal attacks all along their present front in Poland.
The Grand Duke Nicholas issued orders that yielded to the pressure step by step, evacuating both Galicia and the Polish salient to straighten out their front line, hoping to buy the time to acquire the weapons they so desperately needed, for example 300,000 rifles. [24] This enormous movement is known as the Great Retreat of 1915. Warsaw was evacuated and fell to the new Twelfth German Army on 5 August, and by the end of the month Poland was entirely in Austro-German hands. [1]
The victors asked the Danes to offer to host a peace conference. Tsar Nicholas refused to participate: he had pledged his allies not to make a separate peace. Mackensen continued to lead Austro-German armies throughout the war, first conquering Serbia and then occupying Romania. The Tsar himself replaced the Grand Duke Nicholas as supreme commander.
THE GORLICE-TARNÓW OFFENSIVE, MAY-SEPTEMBER 1915
By downloading or embedding any media, you agree to the terms and conditions of the IWM Non Commercial Licence, including your use of the attribution statement specified by IWM. For this item, that is: © IWM HU 110259
Accepted Non-commercial Use
Permitted use for these purposes:
Embed
Use this image under Non-Commercial licence.
You can embed media or download low resolution images free of charge for private and non-commercial use under the IWM Non-Commercial Licence.
By downloading or embedding any media, you agree to the terms and conditions of the IWM Non Commercial Licence, including your use of the attribution statement specified by IWM. For this item, that is: © IWM HU 110259
Accepted Non-commercial Use
Permitted use for these purposes:
Embed
Use this image under Non-Commercial licence.
You can embed media or download low resolution images free of charge for private and non-commercial use under the IWM Non-Commercial Licence.
By downloading or embedding any media, you agree to the terms and conditions of the IWM Non Commercial Licence, including your use of the attribution statement specified by IWM. For this item, that is: © IWM HU 110259