“Arme Irre” Almanca bir terim olup “zavallı deli” veya “talihsiz deli” olarak çevrilebilir. Özellikle 18. ve 19. yüzyıllar bağlamında akıl hastası veya deli olarak kabul edilen kişileri ifade eder. Terim, bu dönemde akıl hastası bireylerin tarihsel olarak anlaşılması, tedavi edilmesi ve bakımıyla ilgilidir.
18. ve 19. yüzyıllarda akıl hastalığı iyi anlaşılmamış ve akıl sağlığı sorunları olan kişiler genellikle toplum tarafından damgalanmış ve ötekileştirilmiştir. “Arme Irre” terimi, toplumun bu bireylere, durumlarının talihsiz kurbanları olarak baktığını ve acıma ya da hayırseverliği hak ettiklerini yansıtmaktadır.
Bu süre zarfında, akıl hastalarını barındırmak ve onlara bakmak için, genellikle iyileşmeleri için güvenli ve yapılandırılmış bir ortam sağlamak amacıyla akıl hastaneleri ve kurumları kurulmaya başlandı. Ancak, bu ilk kurumlardaki koşullar genellikle sert ve insanlık dışıydı; hastalar kısıtlamalara, tecride ve davranışlarını kontrol etmeyi amaçlayan genellikle acımasız “tedavilere” maruz kalıyordu.
“Arme Irre” kavramı 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında psikiyatri ve psikoloji alanındaki ilerlemelerin akıl hastalığının doğası ve nedenlerine ilişkin yeni kavrayışlar sağlamasıyla değişmeye başladı. Sigmund Freud, Emil Kraepelin ve Eugen Bleuler gibi öncü isimler, ruhsal bozuklukların ahlaki başarısızlıklar veya doğaüstü dertler yerine tıbbi durumlar olarak anlaşılmasına katkıda bulunmuştur.
Yavaş yavaş, toplumun akıl hastalarına bakışı gelişti ve “Arme Irre” terimi daha az alakalı hale geldi. Günümüzde ruh sağlığı hizmetleri, anlayış, empati ve kanıta dayalı tedavilere daha fazla vurgu yapılarak önemli ölçüde gelişmiştir. “Arme Irre” terimi, ruh sağlığı bozukluğu olan bireylere yönelik tarihsel kötü muameleyi ve ruh sağlığı hizmetlerinde devam eden ilerleme ihtiyacını hatırlatmaktadır.