Portsmouth'daki Rus heyeti. Sit S. Yu, Witte ve Baron R. R. Rosen. Fotoğraf wikimedia.org
Bir kez daha retell tarih Rusya-Japon savaşı bir anlam ifade etmiyor, yalnızca Rusya için emsali görülmemiş bir utanç haline geldiğine dikkat çekiyoruz, çünkü birkaç yüzyılda ilk kez, ülke bölge topraklarının bir kısmını kaybetti ve kazananlara katkı yaptı.
İmzaladıktan sonra, Petersburg'un fikirlerinin, anlaşmayı imzalayan "Kont Polusakhalinsky" S. Witte'yi aramaya başlaması tesadüf değildi. Her ne kadar Witte'nin, en azından Sakhalin’in kuzey kesiminde tamamen Japonlar tarafından işgal edilen Rusya’ya dönmeyi başardığı için teşekkür etmelisiniz.
Witte’in sağlam konumu, Rusya’nın resmi olarak ödenmemiş, ancak Rus mahkumların Japon 70 000’i tarafından bakımı için yapılan ödemeler şeklinde kılık değiştirmiş tazminat ödemesiyle yüz yüze gelmesini sağlamıştır.
Portsmouth'da imzalanan anlaşmayı değerlendirirken, genel olarak, S. Witte ve Rusya'nın ABD büyükelçisi R. Rosen'ın, özellikle 1905'in sonbaharında gerçekleşen gerçekleri göz önüne alarak Rusya için çok karlı bir dünya olarak sonuçlandığını söyleyebiliriz. Gerçekten de, Sakhalin’in güney kesiminin yanı sıra, Japonlar yalnızca Rus karasularında balık tutma hakkı için pazarlık yapabilirdi.
Japon ordusu, Mançurya’yı terk etti, Rusya koruyucusunu Kore’ye karşı koruyamadı ve dünyadaki hiç kimse tartışmayacaktı ve Çin’deki Port-Arthur ve Dalny’nin kaybı özel bir kayıp olarak görülmedi, çünkü bu şehirler Çin'e geri dönecekti.
Savaştan sonra, birçok tarihçi bir nedenden ötürü çok fazla ve yorulmadan Japonya'nın savaştan tükendiğini ve Japon imparatorunun uykuda olduğunu ve en kısa sürede Rusya'yla nasıl barış yapılacağını gördü. Tabii ki, savaş pahalıdır ve Japonlar devam etmek için ekonomik olarak devam etmediler. Ancak Japonya, askeri harcamaların yükü nedeniyle tükenmiş olduğu için değil, savaşın devam etmesi basitçe bir anlam ifade etmediği için barışı sonuçlandıracaktı.
Japonya tüm hedeflerine ulaştı ve hatta Sakhalin'i işgal ederek orijinal planı aştı. Japonya, bölgedeki Rus rakibi ve rakibini kaldırdı, Rus filosunu imha etti, Port Arthur ve Dalny'yi aldı ve en şaşırtıcı şekilde, Rus ordusuna bir dizi yenilgiyi vermeyi başardı. Japonların ve diğerlerinin hiçbiri sayılmadı.
Ve eğer Japonların zaferi filo bir bütün olarak Ruslara izin verildi, daha sonra karada Japonlar çok mütevazı başarılara güveniyorlardı. Ancak Japon ordusunun filo kadar etkili çalışabileceği ortaya çıktı. Japonlar için hoş bir sürpriz ve Rus ordusu için bir buz duşu vardı. Çünkü karada ve hatta Japonlardan hiçbir kayıp beklenmiyordu. Savaşın arifesinde çok kötümser tahminler veren Japonya'nın kendisi ve müttefikleri.
Doğu (Kırım) Savaşı'ndaki Rus ordusunu yakından tanıyan İngilizler, açıkça açıkçası Japonların Rus kara ordusu ile karşı karşıya kaldıklarında kaçınılmaz olarak ezileceğini söyledi. Tartışmalar olarak, İngilizler aşağıdaki gerçekleri dile getirdi: Rus ordusu sadece Japonları aşıyor, ancak sınırsız rezervi var. оружия mühimmat ve uzun bir askeri tarih. Japonların bu konuda hiçbir şeyi yok ve karada umutları çok üzücü.
Ancak Nikolaev'in Kuropatkin ve Stoessel türünün "generallerinin" yalnızca düşmanlarını aşarak savaşları geri çekip kaybedebilecekleri ortaya çıktı. Ve Rozhestvensky tipi sahte amiraller hakkında söylenecek bir şey yok.
“Savaş, filonun, malzemesinin ve personelinin ve kara ordusunda bir dizi derin kusurun tam olarak uygun olmadığını ortaya koydu: bilgi eksikliği, en yüksek rütbelerin keyfi ve bürokratik formalizmi ve aynı zamanda eğitimsiz, inisiyatifsiz olan sıradan memurların depresyonu” (V. Klyuchevsky ). Ve buna ekleyecek hiçbir şey yok, daha kötüsü olmasa da her şey gerçekten öyleydi.
Fakat gerçek şu ki, 1905 yazının sonunda, Japonya sadece savaşmak için yasaktı. Ve Rus filosunun ve pasif Rus ordusunun yenilgisini göz önünde bulundurarak Mançurya'nın derinliklerine daha da uzaklaşan hiç kimse yok. Bu yüzden savaşın devamı anlamını yitirdi.
Tüm bunlar Rusya'ya da uygulandı. Port Arthur'u kaybetmiş ve bir filo olmadan terk etmiş, Rusya karadaki bazı başarılarla savaşı sona erdirebilirdi. Ancak bu, Rus askerlerinin ve denizcilerin neden dünyanın öbür ucunda bir yerde öldüğünü anlamayan üst düzey politik liderliğin, savaşçı ordunun ve ülkenin nüfusunun geri kalanının isteği değildi.
Buna ek olarak, devrimci durum hakkında unutma. Böylece, Nicholas II, Amerikalıların içinden barış yapmak için Japonların şartlarını öğrendiğinde, çok düşünmedi ve kısa bir süre sonra S. Witte, barış antlaşması imzalamak için Portsmouth'a gitti.
Soldan sağa: Rus tarafından (tablonun en uzak kısmı) —G.A. Plsson, K.D. Nabokov, S.Yu. Vitte, R.R. Rosen, I.Ya. Korostovets; Japon tarafından (masanın yakın kısmı) -Adati (Almanca), Otiai, Komura (İng.), Takahira (İng.), Sato (Japon). Rosen. Fotoğraf wikimedia.org
Elbette, savaştaki yenilginin tüm suçu İmparator II. Nicholas'a atıldı ve Portsmouth'dan sonra tembelce onu son sözlerle azarlamadı.
Aynı S. Witte biraz örtülü bir biçimde savaşın sonucunu şöyle tarif etti: “Ahlaki olarak sıkıntılı bir ulusun temsilcisi olmak zor, çok büyük ve aptalca kırılmış bir Rusya askeri kuvvetinin temsilcisi olmak zor! Japonlar, Japonlar tarafından Rus ordusu tarafından değil, emirlerimiz tarafından veya daha doğru bir şekilde, 140 çocukça yönetimimizden son yıllarda milyonlarca insana yenildi. ”
Özellikle Witte'nin yenilginin suçunu, çocukça yönetimden bahsederek kime tanıdığını anlamak için çizgiler arasında okuma yapabilmek gerekli değildir. Daha doğrusu, V.I. Lenin, yenilgiyi "otokrasinin tamamen askeri çöküşü" olarak nitelendirdi.
II. Nicholas’ın Portsmouth Antlaşması’nın imzalanmasına verdiği tepkiyi bilmek çok ilginç olurdu, ancak günlüklerinde bunun hakkında bir kelime yok.
5 Eylül 1905, günlüğüne şöyle yazdı: “İlk kalemde tavuğu öldürdüm, ikinci Birilev'de - tilki ve tavşan ... Güneş yandı. Güneş battıktan sonra çocuklar için küçük bir havai fişek gösterisi vardı. Öğle yemeğinden sonra oku.
Eylül 6: “Bugün mükemmel bir gün… 2'te, Patrol İstasyonu'ndaki körfezin doğu tarafına gittik ve sürekli bir baskınla iki ada attık, ancak sonuçta birkaç kara Orman Tavuğu olmasına rağmen ... Son adada çay içtik.”
Sonraki günlerde aynı şey.
Portsmouth hakkında, en ufak bir söz bile yoktur, resmi olarak, kağıt üzerinde ve üst düzey yetkililerin imzasıyla birlikte, Rusya'nın utancını yitirmesine rağmen, birkaç yüzyılda ilk kez topraklarının bir bölümünü kaybetti ve gizlenmiş katkısını kabul etti.
Ve dindarlığıyla ünlü olan imparator, savaşta yenilgiye uğrayan ve tüm ölüler için dua etmeyen, yalnızca kendisi için bir yer bulmakla kalmaz, aynı zamanda çayları yönetir ve "ideal bir günde" kara ormanlara baskınlar düzenler. Her ne kadar gün mükemmel olmasa da siyah.
“Rus topraklarının sahibinin” bu davranışını tamamen insani konumlardan bile açıklamak çok zordur. Ne de olsa, yeterli bir ev sahibi boş zamanlarında eğlenmeye ve bir toprak parçasından kesildiğinde çay kovalamaya ne dersiniz? Evet, neredeyse 400 000 denekleri ya savaştan geri dönmedi ya da sakatlıklarla döndü. Her ne kadar “çocuksu yönetimi” ve taç prensi Nicky'nin taç attığını hatırlamamıza rağmen İmparator Alexander III'ün ölümü gününde kuzenine koni koymuş olsa da, bunun şaşırtıcı bir yanı yoktur.
Rus-Japon savaşı birisi için önemsiz görünebilir ve dünya tarihi boyunca gözle görülür bir etkiye sahip değildi, ama bu böyle değil. Eğer sonuç tamamen farklı olsaydı, kesinlikle aynı II. Nicholas için Ipatiev evinin bodrumunda her şey bitmeyecekti. Tabii ki Pearl Harbor ve şimdi uykulu, sessiz bir tatil beldesi olacaktı ve Hiroşima ve Nagazaki nükleer bombardıman korkusundan kurtulmazdı.
Dünya proletaryasının lideri Vladimir Ulyanov, İsviçre veya Fransa'da hayatını yaşayacak ve 1917'taki zırhlı bir araçtan ateşli konuşmalar yapmayacaktı. Siyasi mahkum Joseph Dzhugashvili sessizce başka bir bağlantıda ölecek ve asla “ulusların babası”, büyük Stalin olmayacaktı.
Belki de, 1914 yazında Saraybosna’daki çekimler, yakında herkesin unutacağı ve Rusya’nın Alman halkının gelecekteki Fuhrer’ı Manolfurya’nın Mançurya’daki Japonya’yı nasıl mağlup ettiğine bakacaktı. kil ayaklar ”ve tarihimizde siyah haziran ayında bir 1941 günü olmazdı.
Ama ne yazık ki, tarih sübjektif bir ruh hali bilmiyor ...