Hammurabi Kuralları Babil’de işlendiğinde, Mısır’daki veterinerler zaten uzun zamandır yeteneklerinden tanınmışlardı ve bugün Kahun Papyri olarak bilinen veterinerlik bilimi üzerinde bir çalışma yapmışlardı. Mısır Orta Krallığı dönemine (MÖ 2040-1782) ve özellikle Amenemhat III (MÖ 1860 – 1814 MÖ) dönemine tarihlenen Kahun Papyri, festivallerden çeşitli farklı konularda metinler içeriyor jinekolojik sorunlara ve tedavilere, veterinerlik uygulamalarına ve hastalık tanılarına yapılacaktır.
Antik Mısır’da veterinerlik biliminin tam olarak gelişmesi şaşırtıcı olmamalı, çünkü kültür her türlü hayvana yüksek değer katıyor. Kültür, kedilerin saygısı ile en yakından ilişkili olmasına rağmen, tüm yaşam kutsal kabul edildi, Mısır diyeti neredeyse tamamen vejetaryenti ve hayvanlar toprağın tanrılarıyla özdeşleşerek onurlandırıldı.
Bilgin Conni Lord, “bir tarım toplumu olarak, eski Mısır’daki insanlar ve hayvanların düzenli olarak, genellikle birbirlerinin zararına aynı alanı paylaşacaklarını” belirtiyor . Bu yakın temas, sadece kendini koruma içgüdüsü tarafından yönlendirilen herhangi bir kültürde hayvan hastalığına insanın tepkisini gerektirecekti, ancak Mısırlılar tarafından hayvanlara karşı yüksek saygıları ile daha erken ve daha proaktif olarak harekete geçecekti. Aslında bazı bilim adamları, Mısır’daki veteriner hekimliği uygulamasının, daha önce olmasa bile , en azından Eski Krallık zamanına (MÖ 2613-2181) dayanan dünyanın en erkenleri arasında olduğunu iddia ettiler. Lord yorumları:
Hayvanlar, insan bakıcıları gibi, parazitik hastalık insidansının yüksek olduğunu gösterirken, Mısır güneşinin sert parlaması ve sık görülen toz fırtınaları, hem insan hem de hayvan göz hastalığının yüksek bir oluşumuna yol açmış olmalıdır. Eski Mısır’ın çevre koşulları hayvan ve insan hastalıklarını kolaylaştıracaktı.
Bu hastalıklar arasında Afrika Trypanosomiasis ve özellikle de tsetse sineğinin ısırmasıyla yayılan nagana (hayvan tripanosomiasis) vardı. Daha sonra hayvanların ısırdığı enfekte sinekler hastalığı insanlara yayar ve tedavi edilmezse sonunda ölüme yol açan “uyku hastalığına” neden olur . Kahun Papirüs özellikle nagana ( metinde ushau olarak verilir) ile ilgilenir , ilaçları reçete eder ve özellikle enfekte bir hayvanın öncesinde, sırasında ve sonrasında ellerini yıkamanın öneminden bahsetmektedir. Kahun metninde öncelikle büyükbaş hayvanların muamelesi ele alınmaktadır, ancak üçü de evcil hayvan olarak tutulan kuşlar, köpekler ve balıklardan da bahsedilmektedir.
Mısırlı veterinerlik bilimi Hindistan’a seyahat etmiş olsun ya da bağımsız olarak gelişmiş olsun bilinmemektedir, ancak Vedik Dönem (MÖ 1500-500 civarı) itibariyle, veteriner hekimler bölgede yerleşik ve saygın bir meslekti. Bilgin R. Somvanshi’ye göre:
Büyükbaş hayvan yetiştirme sorumluluğuna sahip olan dini rahiplerin ilk hayvan şifacıları veya veterinerler olduğuna inanılmaktadır. Bir dizi Vedik ilah, bitkilerin tıbbi değerlerini gösterir ve bu rahiplerin ayrıca sığırları rahatsızlıktan uzak tutmak için tıbbi bilgilerini [kullanmaya] eğilimi vardır.
“Hint Tıbbının Babası” ve “Plastik Cerrahinin Babası” olarak bilinen büyük hekim Sushruta (MÖ 7. veya 6. yüzyıl), hayvanların yanı sıra insanları tedavi etmek için kullanılan tıbbi teknikler geliştirdi. Eseri Sushruta Samhita (Sushruta Compendium), dünyadaki plastik cerrahi üzerine en eski metin, Ayurveda Tıbbının bir klasiği ve Hindistan’daki veterinerlik pratiğinin temeli olarak kabul edilir. Somvanshi şöyle yazar:
Hayvanlar eski Hindistan’da iyi tıbbi bakım aldı. İnsanları tedavi eden doktorlar da hayvanların bakımı konusunda eğitildi. Charaka Samhita, Sushruta Samhita ve Harita Samhita gibi Hint tıbbi tedavileri, hastalıklı ve sağlıklı hayvanların bakımı ile ilgili bölümler veya referanslar içerir. Bununla birlikte, sadece hayvanların bakımı veya sadece bir hayvan sınıfında uzmanlaşmış doktorlar vardı; bunların en büyüğü, dünyanın ilk bilinen veterineri Shalihotra ve Hint veterinerlik bilimlerinin babasıydı.
Shalihotra (MÖ 3. yüzyıl) kendisini sadece hayvanların bakımına adamış bir doktordu. Veterinerlik bilimi ile ilgilenen Shalihotra Samhita’nın çalışması, Sushruta’nın insan anatomisi, fizyolojisi ve cerrahi teknikleri üzerine daha önce yaptığı çalışmalara dayanıyor; bunlar hayvanların bakımı için uyarlanmıştır. Büyük kral Ashoka (rc 268 – c. 232 MÖ) zamanında, dünyadaki ilk veteriner hastanesi, Shalihotra’nın çalışmalarına dayanan temel vizyonu ile Hindistan’da kuruldu.
HİPOKRAT HEM İNSANLARI HEM DE HAYVANLARI TEŞHİS ETMEK VE TEDAVİ ETMEK İÇİN TAMAMEN AMPİRİK BİR YAKLAŞIMI VURGULADI.
Yunanlılar, hayvanların evcilleştirilmesinden kısa bir süre sonra bir tür veterinerlik bilimi geliştirirken kuşkusuz diğer medeniyetlerle aynı paradigmayı takip ederler, ancak konunun en kapsamlı tedavilerinden biri, her ikisini de teşhis etmek ve tedavi etmek için tamamen ampirik bir yaklaşımı vurgulayan Hipokrat’tan gelir. insanlar ve hayvanlar. Hipokrat, hastalığın çevresel faktörler, diyet ve yaşam tarzından kaynaklandığını ve tanrıların bir cezası ya da kötü ruhların veya huzursuz ölülerin neden olduğu bir suç olmadığını savunan ilk Yunan şifacıydı. Bununla birlikte, tarihte bu iddiada bulunan ilk kişi değildi, çünkü Mısırlı polimat Imhotep (MÖ 2667-2600 MÖ) ve daha sonra Hindistan’daki Sushruta ve Shalihotra tarafından önerildi.
Hipokrat, insanlarda veya hayvanlarda sağlığı korumanın en önemli yönlerinden biri olarak diyetin yanı sıra düzenli egzersiz, güneş ışığı, masaj, rahatlama ve ruh halini, aromaterapi ve düzenli banyoları yükseltmeyi önerdi. Çalışmaları insan sağlığına odaklansa da, hayvanların refahına da yayıldı. MÖ 130’a gelindiğinde (Teselya’da) Lamia Metrodorus adlı bir adam, Hipokrat’ın çalışmalarına dayanan hayvanları iyileştirme becerisiyle ünlüdür. Özellikle atlarla yaptığı çalışmalarla tanınıyordu ve veteriner hekim olarak saygı görüyordu.
Kuşkusuz Yunan tıbbı uygulamaları Romalılar ve en ünlüsü insan ve hayvan fizyolojisindeki benzerliği tanıyan Galen tarafından benimsenmiştir. Hayvanlarıyla yaptığı çalışmalardan elde edilen anatomi bilgisiyle yaptığı gibi hastalarını da tedavi edebildi. Bir hayvan için zararlı olanın bir insan için aynı şekilde olacağını ve tersine, birinde sağlığı teşvik edecek şeyin muhtemelen diğerinde yapacağını doğru bir şekilde varsaydı.
Buna rağmen, Galen’in hayvanlarla çalışması genellikle veteriner hekimliği alanında ( Digesta Artis Mulomedicinae ) veterinerlik alanında çalışanlar için standart referans çalışması haline gelen Roma yazarı Publius Flavius Vegetius Renatus (en iyi bilinen Vegetius olarak bilinir) tarafından tutulmaktadır . Atlar ve sığırların hastalıkları ve tedavisi ile ilgili çalışmaları dışında Vegetius hakkında hiçbir şey bilinmemektedir.
Bir veterinerin bir hastayı tedavi etmeden önce bu hastalığın doğal olarak meydana geldiğini ve ilahi veya doğaüstü etkilerden kaynaklanmadığı konusunda aynı temel anlayışta ısrar ettiği için Hipokrat’ı açıkça okumuştu. Çalışmaları yüzyıllar boyunca onu, genellikle diğer Roma ya da Yunan yazarlarının üzerinde, çalışması ve veterinerlik biliminin gelişimi üzerindeki etkisi için “Veteriner Tıbbının Babası” olarak görmeye itmiştir.
MS 476’da Batı Roma İmparatorluğu’nun düşmesinden ve Hıristiyanlığın yükselmesinden sonra , veterinerlik bilimi hakkında ön bilgi kayboldu. Earl Guthrie şöyle diyor:
Kilise diseksiyon ve otopsileri yasakladı ve Veteriner Hekimliği konusundaki literatürün çoğuna el koydu ve yok etti . Bu süre zarfında yeni bir literatür yazılmadı. Yapılan tek iş İspanya’daki Araplar tarafından yapıldı. At sevgisi ve mükemmel binicilik nedeniyle, atın hastalıkları ile ilgileniyorlardı.
Veteriner tıbbına ilgi eksikliği, ortaçağ kilisesinin hayvanların ölümsüz bir ruhu olmadığı ve bu nedenle tıbbi tedaviye layık olmadığı ısrarından kaynaklandı . Eğer bir kişinin evcil kedisi ya da köpeği ölürse, Kilisenin görüşüne göre, bir sinek ya da pire ölümü kadar az bir sonuç doğurdu. MS 12. yüzyılın sonlarına ve 13. yüzyılın başlarına kadar Avrupalılar insan refahını etkilediğinden hayvanların sağlığına dikkat etmeye başladılar. Buna rağmen, bu ilgi öncelikle atların ve sığırların sağlığına, biri savaşta ve ulaşımda, diğeri de gıda ve tarımsal çabalara odaklanmıştır . Bir hayvanın kendi iyiliği için sağlığı, daha sonraya kadar odaklanamaz.
Aydınlanma Çağı’na (MS 1715-1789) kadar veterinerlik tıbbı yine herhangi bir ciddi ilgi ile değerlendirilmeyecekti. Ancak bu konuda yazanların Çinlilerin, Sümerlerin, Hintlilerin, Mısırlıların veya diğerlerinin katkıları hakkında bilgisi yoktu ve Yunanlıların ve Romalıların eserlerinin bu alanda ilk olduğuna inanıyorlardı. Bu nedenle, Hipokrat, Galen ve Vegetius’un çalışmaları Avrupa’nın ilk veteriner okullarını bilgilendiren kişiler olması doğaldı.
Avrupa’daki ilk veteriner eğitim enstitüsü, 1762 yılında veteriner hekim Claude Bourgelat (l. 1712-1779 CE) tarafından veba nedeniyle meydana gelen büyükbaş hayvan ölümlerine yanıt olarak Fransa’da kurulmuştur . Bourgelat’ın okulundaki öğrenciler araştırma, teşhis ve tedavide o kadar etkileyici adımlar attılar ki Fransız kralı Louis XV (r. 1715-1774 CE) 1765’te Kraliyet veteriner tıbbı okulu kurdu ve diğer okullar diğer Avrupa ülkelerinde takip edecekti 1891’de CE ve 1862’de 1862’de Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ilk veteriner okulu – Philadelphia Veteriner Koleji – kuruldu.
Bourgelat bazen okulunu kurduğu için “Veteriner Tıbbının Babası” olarak anılır, ancak günümüzde hâlâ ortaya çıkan bu iddia, Hindistan’da Ashoka’da veterinerlik okulunun kurulmasını ve Kahun metnini oluşturan Mısırlı doktorların çalışmalarını görmezden geliyor. . En son “Veteriner Tıbbının Babası”, halkın hayvanların bakımı ve güvenliği konusundaki farkındalığını artırmaktan ötürü iyi bilinen Amerikalı doktor James Harlan Steele’dir (l. 1913-2013 CE).
Dr. Steele’nin bu alandaki başarıları takdire şayan olsa da, tıpkı disiplinde “ilkler” olarak anılan diğer Batılı doktorlar gibi – hiçbir şekilde ilk değil. Asıl “Veteriner Tıbbının Babası” – ya da bu konudaki “anne” asla bilinmeyebilir, ancak uygulama genel olarak varsayılandan çok daha uzun ve daha büyük bir tarihe sahiptir.
ilginizi çekebilir: Veterinerlik Tarihi 1