Anglo-Saxon Russophobia’nın şu anki baharı şiddetlendirmesiyle bağlantılı olarak, tamamen seçim öncesi bir renk tonuna sahip olsa bile, Rusya’nın ve tüm Rusların gerçekte asıl tarihi düşmanı olan meselesi, yine de topikal hale geldi. Bu olaydaki meşhur "bilişsel uyumsuzluk", Anglo-Saxon'ların, bütün kurnazlık ve kibirleriyle, hemen hemen her zaman bizimle olan diğer uluslarla kanlı çatışmalarda avuç içi yolunda olmalarından kaynaklanıyor. Hatta müttefiklerimizde yürümeyi bile başardılar. En büyük Avrupa savaşları döneminde olduğu gibi, ilk önce Napolyon savaşları, ardından da birinci ve ikinci dünya savaşları.
Ön planda, Almanya, özellikle son yüz yılda sürekli olarak düşmanımız ve saldırganımız olarak hareket etti. Ruslar ve Almanlar birbirlerini bu kadar büyük miktarlarda yıktılar; bu ülkenin ulusal zihniyetimizde ana tarihsel düşman olarak baskılanması şaşırtıcı değil.
Ancak, bu gerçekten böyle mi? Ve bugün şaşkın değiliz, bir asırdan fazla bir süredir bizim için var olan ve asıl kaynağı Almanya olan ve olmayan olan çok ciddi, korkunç ve değişmeyen tehdidi tam olarak almıyor muyuz?
Benim için, Almanlarla bir sonraki savaştan kısa bir süre sonra doğmuş bir adam, tam olarak “lanetlenmiş” Almanya'nın ana düşmanı imgesiyle doğal ve net bir tanımlama yapılması gerektiği görünüyor. Genel olarak, öyleydi. Ve tüm çocukluk savaş oyunlarımız hep “Ruslar” ve “Almanlar” arasındaki savaşlar olmuştur. Ve hiç kimse bir “Alman” olmak istemedi - onlara yönelik nefret içimizde çok derindi.
Ancak yıllar geçti. Tarih Fakültesinde okudum. Ve SSCB ile Batı arasındaki “soğuk savaş”, dünyada son zamanlarda çöpe yenilen Almanya'nın asıl rolden çok uzaklaştığı dünyada azalıyordu.
O zaman ilk şüphelerimiz “ana düşman” hakkındaki gençlik düşüncelerimize çarptı. Sovyet propagandası ve güne yönelik tarihi bilim bilimi, dünya kanındaki son olayların yorumlanmasında bazı değişiklikler yaptı ve bu kanlı dramın açığa çıkmasında, İkinci Dünya Savaşı, Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya'daki eski müttefiklerimizin daha önce ilan edilen rolüne dikkatimizi çekti. O zamanlar, savaş öncesi birçok Sovyet araştırmacısının çalışmaları sayesinde, Avrupa’daki askeri felaketi önceden belirleyen olayların oldukça uyumlu bir resmini çekmiştim.
Ve hafif bir propaganda hikayesi değildi. Bilim adamlarımız temel, reddedilemez gerçeklerle ameliyat etti. Bunların arasında Anglo-Saxon West'in en aktif katılımının bir kanıt kitlesi olduğu, hatta resmi müttefiki çıkarlarına rağmen, Fransa (!), Birinci dünya savaşındaki yenilgisinden sonra Almanya'nın hızlandırılmış ekonomik ve askeri yeniden inşasında. Seni uygun dokuya sıkmayacağım - bütün bunlar bilimsel literatürde detaylı olarak açıklanmıştır.
Ancak, özellikle belirgin olanı, Avusturya’nın Hitler ve Çekoslovak Münih 1938’in komplolarıydı. Bu sırada, Büyük Britanya’ydı. ABD’ye karşı tam bir direniş göstermedi ve Fransa’nın Nazi Üçüncü Reich’e Avrupa’nın toprak genişlemesine verdiği lanet yanlısıydı. Ve bariz bir sebep vermedi, çünkü o sırada Batı ülkelerinin toplam askeri gücü, Almanya'yı herhangi bir zorluk çekmeden ezebilirdi.
Sovyet tarihçileri, Adolf Hitler’in Almanya’nın Batı’nın elindeki bir araçtan başka bir şey olmadığını, temel jeopolitik görevini çözmek için tasarlanan - SSCB’yi yıkmak, Sovyet kolektivist sisteminin Batı’ya özgü egoist kapitalizmin alternatifi olarak güçlendirilmesi tehdidini ortadan kaldırmak için tasarlanmış Böyle "yıkıcı" fikirlerin taşıyıcısı.
Ancak, 90-ler’de Sovyetler Birliği’nin dünya tarihine politik olarak yanlış bakış açısıyla uzun yaşaması emredildi. Kremlin'de uzun süredir ofislerinde yerleşik Amerikan-İngiliz "danışman-faydalanıcılar". İkinci Dünya Savaşı’nın yangını için Anglo-Saxon’un sorumluluğu konusu yine yirmi yıl boyunca önemsiz hale geldi. Bu süre zarfında, “evrensel insani değerler” ve “kırılmaz Rus-Amerikan dostluğu” ruhuyla işlenmiş olan yeni bir nesil büyüdü.
Ve sadece son yıllarda, Anglo-Sakson Batı’sı Rusya’ya keskin dişlerini utanmadan göstermeye başladı ve daha sonra tamamen Ukrayna’nın ilk ülkesi olan Rus topraklarının büyük bir parçasında onlara tamamen sarıldı; aslında Rusların ve Rus medeniyetinin tarihi ve değişmez bir düşmanı mıdır? Ve aynı Almanya, muazzam özverilişine rağmen, arkasında duran ve Almanları kendi çıkarları için kullananların elinde basit bir araç mıydı? Hırslarını ustalıkla yöneten ve haksız Versailles dünyası tarafından bu ülkeye uygulanan suçları, bakış açısıyla Batı'ya en büyük tehdit teşkil eden nesneye odaklayanlar. Yani, Rusya'ya - sonra Sovyetler Birliği.
Bugün, kişisel olarak, aynı Anglo-Sakson Batı’nın çabalarıyla, en acımasız Rusofobinin bir sonraki “dokuzuncu dalgasının” nasıl arttığını, Rusya’ya karşı savaşın doğrudan tehditlerine dönüştüğünü ve bununla birlikte her geçen gün daha saçma nedenlerin ortaya çıktığını görüyoruz. Anglo-Saxon'ların 1930'ların sonlarında Hitler'i Rusya'ya karşı kışkırtmayı başarması çok şaşırtıcı görünmüyor. Bu zamana kadar bütün Avrupa'yı ele geçiren Almanya'nın kendisi olsa da, her şeyde çoktan hemfikir olduğu ve dahası askeri ve ekonomik potansiyelde çok yetersiz kaldığı Sovyetler Birliği ile savaş. Neredeyse bir sesle Haziran 1941'teki Alman savunucuları, Sovyet komutasına, Wehrmacht askerlerinin en az yarısının SSCB ile savaşa kategorik olarak karşı olduklarını, çünkü Almanya'nın gerçekten neden ihtiyaç duyduklarını anlamadıklarını söyledi.
Brest. Yılın Güz Dönemi 1939. Alman ve Sovyet askerleri, Polonya'daki olaylar sırasında barışçıl bir şekilde iletişim kurar ve arkadaşça konuşur. Hiçbir şey onların birbirlerine karşı nefretle yandıklarını ve yarın ölümcül bir mücadelede bir araya gelmeye hazır olduklarını göstermez.
Modern Anglo-Saxonları hemen hemen aynı amaçlarla ören Rusya'ya karşı merak uyandıran kişiler elbette biraz farklı tarihsel ve jeopolitik sahnede yer alıyor ve bu nedenle Hitler senaryosunun gerçek bir tekrarı değil.
Ancak, özünde, hepsi bir yandan aynı Almanların, diğer yandan da Rusların önderlik ettiği Avrupalıların kafa kafaya çarpışmasını tetiklemek olan aynı “iyi eski” Anglo-Sakson anlamında. Bugünün Almanyası, Rusya ile böylesi bir savaşa, geçen yüzyılın kırklı başına bile daha az ihtiyaç duyuyor. Ancak bu, kendisinin ve Avrupa'nın geri kalanının kendisine itilmeyeceği anlamına gelmiyor. Böyle bir savaşın patlayıcısı olarak Ukrayna zaten kullanılıyor, istemsiz Anglo-Saxon'ların kesin bir anda kesin bir anda Avrupa kıtasının batı kesiminin tüm enerji tedarik sistemini felce uğratması ve Avrupalıları tamamen umutsuz bir duruma sokması politikası. Aynı Anglo-Saxons tarafından nazikçe yönlendirilecekleri çıkış - doğuya gidip enerji dahil olmak üzere ihtiyacınız olan her şeyi oraya götürün.
Bu senaryonun uygulanmasını tamamlamak için yalnızca birkaç adım kaldı. İlki zaten buhar altında. Kiev, Rusya Federasyonu'nu daha fazla doğal gaz arzı için gerçekçi olmayan koşullara maruz bıraktı. İkinci aşama, Ukrayna'yı bypass ederek Rus gazının Avrupa'ya tedarik edilmesi için alternatif kanalların tamamen felce uğraması ve aksatılmasıdır. Almanya buna aktif olarak direniyor. Ancak yapay olarak Rusya karşıtı histerinin yapay fanı koşullarında daha fazlasını yapması mümkün değildir. Bundan sonra, Avrupa Birliği ülkelerinde gerçek bir enerji krizi ortaya çıkacak ve savaş pahasına olsa bile bundan kurtulma konusu artık inanılmaz bir şey gibi görünmeyecek.
Bir zamanlar Anglo-Saxons, Hitler’i Sovyetler Birliği’ne saldırmaya yardım edemediği pozisyona soktu. Aslında, Londra ve Washington onu iki ya da üç yılın gücünden, tüm Avrupa'yı besledikleri “Doğu Sorunu” nun nihai kararına kadar verdiler.
Mevcut Avrupa Birliği, tüm gevşekliği ve şekilsizliği ile, aynı küresel oyuncular tarafından yaklaşık aynı şekilde gerekli duruma getirilebilir. Ve bu benzerlik, Üçüncü Reich’in Sovyetler Birliği’ne saldırısının temel sebeplerinden birinin, Avrupa'nın geri kalanının aşırı derecede zayıf olduğu engin kaynaklarının ele geçirilmesi olduğu gerçeği ile pekiştiriliyor. O zamandan beri, Avrupa hiçbir zaman kaynaklar konusunda zenginleşmedi. Doğru, onları Rusya'dan tamamen iyi bir komşuluk esasına göre almaya çalışıyor. Hitler o sırada bunu yapmaya çalıştı ve Stalin ile büyük bir ticaret anlaşması imzaladı.
Fakat ne yazık ki Avrupa, metresin kendisi değil. Ve hala Avrupa politikasının seyri hakkında bilgi edinmek için arayabileceğiniz bir telefon yok. Ancak Anglo-Saksonya’nın jeopolitik dünyasının seyri olduğu gibi kaldı. Temel prensibi gibi - "Böl ve yönet!".
Bu nedenle, günümüz Almanya ve diğer Avrupa toplumlarının, üçüncü yüzyılda, yalnızca bir yüzyılda, Anglo-Sakson Batı'nın jeopolitik, Russophobian planlarını hayata geçirme aracı olma şansı yoktur. Bu da, gerçek doğasını ancak tahmin edebileceğimiz oldukça karanlık güçlerin küresel manipülasyonu için bir araç olabilir.
Ancak, bazen bazı anlar için bu tahminler oldukça görünür hale gelir. Örneğin, 1941’te olduğu gibi, şüphesiz ki, bu dünyanın sırlarına sadık kaldığında, daha sonra Amerika Birleşik Devletleri’nin başkanı olacak olan bir Amerikan senatörü, açıkça duyuruya getirmemesi gereken bir şeyi söylemesine izin vermedi. Almanya kazanacak, Rusya'ya yardım etmeliyiz. Ve eğer Rusya kazanacaksa, Almanya'ya yardım etmeliyiz. Ve böylece Ruslar ve Almanlar, olabildiğince çok kişi öldürsün! ”
Bu dikkat çekici şekilde ifade edilen ifade bugün unutulmamalıdır. Özellikle Auschwitz, Khatyn ve Babi Yar'ın yalnızca ve münhasır kasvetli “Alman dehası” nın bir ürünü olduğuna inanmaya devam edenler. Ve, sözde daha insancıl Anglo-Saxon uluslarıyla başa çıkarken, bunlardan kaçınabiliriz.