İskandinav soğukkanlılığı, duyarsızlığı veya abartısı vardı ama yas düşüncesiyle değil yas düşüncesine rağmen baskın değillerdi. Filmi şu açıdan beğendim, yası düşünsel tıkanmışlıkla, ruhsuzluk ve bezginlikle anlatmaya veya işlemeye çalışmaması. Film, fazla yasın içerisinde değil. Bu güzel. Sırf bu özelliğini beğendiğim için yönetmenin, Jens Lien'in, diğer bir filmini izlemeye geçiyorum: The Bothersome Man.
Favorite films
-
Ölüm ile diriliş eşzamanlı olarak meydana gelir. Parain'in Nana'ya dediği gibi, "ikisi arasında gidip geliriz, çünkü yaşamın hareketi budur. İnsan günlük yaşamdan koparak daha üstün dediğimiz yaşama yükselir: düşünce yaşamına. Ama bu yaşam insanın gündelik olanı, o fazla basit yaşamı, öldürmüş olmasını ön-varsayar."
Timothy Bewes'in sözleriyle, Parain ile karşılaşma sahnesi, diğer yönleriyle gayet karamsar olan bu filmin kurtuluş uğrağı ve tek gerçek insani etkileşim sahnesidir.
Diyalog, yalnızca korkunun ortasında yaşamanın olanaklılığını değil, sonunda bu korkuyu aşmak için bir reddetme ruhu içinde onu es geçmenin gerekliliğini de ifade eder.
-
Lautréamont ve Kara Pedagoji
Lautréamont: “Tırnaklarını şöyle on beş gün uzatmalı insan. Ah! nasıl da hoştur bir çocuğu yatağından koparıp almak ve elini alnının üzerinden usulca geçirir gibi yapıp güzelim saçlarını geriye yatırmak! Sonra, birden, öldürmeyecek şekilde, uzun tırnakları onun yumuşak göğsüne daldırmak; çünkü, eğer ölürse, daha sonraki mutsuzluklarını görmek zevkinden yoksun kalırsınız.”
Ayna tutuyor topluma! Pedagojik ve eğitim sistemlerin ve ebeveynlerin tek nedeni: Çocuk ruhunu kendi keyfi inanç ve düşüncelerine göre deforme etmek! Ruhunda açtıkları her yaradan da özel haz alırlar anne-babalar. Sakın ölmesin, durmadan yeni yaralar açmalı, ve bir vampir gibi yalamalı kanını, ve yeniden yaralamalı; acısını bir ömür uzatmalı.