Birçok adlandırma ve anlatım testi [1], sözcüklerin ve ifadelerin üretimini ortaya çıkarmak için görüntüleri destek olarak kullanır. Diğer testler fiziksel nesneleri kullanır. Neden? Dil işleme konusunda en akredite teoriler aynı fikirde tek bir anlamsal merkezin varlığı üzerine (aslında, gördüğümüz görüntüler için bir anlam merkezi ve duyduğumuz kelimeler için ayrı bir anlamsal merkez olduğunu düşünmek ekonomik olmaz), ancak aynı zamanda farklı girdi kanallarının onlara aynı şekilde eriştiğine inanmazlar. kolaylaştırmak.
Bazıları için, örneğin, bir çekiç imgesinin çekicin özelliklerine "çekiç" kelimesinden daha hızlı erişimi garanti etmesi önemsiz görünebilir (ikincisi, dilimizdeki tüm kelimeler gibi keyfidir); bununla birlikte, hem çekiç imgesinin hem de "çekiç" kelimesinin sadece tanrılar olduğunu düşünmeye yönlendirilebiliriz. çekiç fikrine erişim noktaları, ve bu nedenle kanaldan bağımsız olarak, anlamsal özellikler yalnızca çekiç fikri ile etkinleştirilir. 1975 tarihli tarihi Potter [2] dahil olmak üzere bazı çalışmalar, durumun böyle olmadığını ve kullanılan farklı kanala bağlı olarak farklı adlandırma süreleri göstererek bunu göstermiştir.
Aslında, ilkokul ikinci sınıftan itibaren, bir sözcüğün okunması, görüntüsünün adlandırılmasından daha hızlıysa, bir öğenin (örneğin bir tablonun) bir kategoriye atfedilmesinin de doğru olduğu doğrudur. nesne yazılı bir sözcük olarak değil de bir görüntü olarak sunulduğunda daha hızlıdır. Birçok yazar bu anlamda konuşur. ayrıcalıklı erişim (uyaran ve anlam arasındaki doğrudan bağlantı) e ayrıcalıklı ilişki anlamsal özelliklere göre nesnelerin - ve görüntülerin - (uyaranın yapısal yönleri ile eylemine bağlı anlamsal özellikler arasındaki bağlantı).
En fazla kanıta sahip olduğumuz ayrıcalıklı erişimler nelerdir?
- Nesneler, kelimelere göre anlamsal belleğe ayrıcalıklı erişime sahiptir [2]
- Sözcükler, görüntülere kıyasla fonolojik özelliklere ayrıcalıklı bir erişime sahiptir [2]
- Özellikle, tüm anlamsal yönler arasında, nesneler gerçekleştirilecek eyleme ayrıcalıklı erişime sahiptir [3].
Son yıllarda ortaya çıkmasıyla birlikte "bedenlenmiş" teoriler (diğerlerinin yanı sıra bkz. Damasio) kullandığımız nesnelerle ilgili anlamsal aktivasyon üzerinde daha rafine deneyler yapıldı. Çok yakın tarihli bir çalışmada [4] insanlardan görüntüleri gözlemledikten sonra (bir kolu ileri veya geri hareket ettirerek) yanıt vermeleri istendi ve aşağıdakilere karar verildi:
- Deney A: nesne vücuda doğru (ör: diş fırçası) veya ondan uzağa (ör: çekiç) kullanıldı
- Deney B: Nesne el yapımı mıydı yoksa doğal mıydı?
Yazarlar izlemeye gitti uyum etkisiveya nesnenin türü ile kaldıracın hareketi arasında bir uyum olduğunda katılımcılar daha hızlı yanıt verirse (örneğin: diş fırçası veya üzerimde kullanılacak nesne - kol aşağı doğru). İlk durumda, uyum etkisinin varlığı neredeyse kesin olarak kabul edildiyse, sorunun kişinin kendisine yönelik veya kendinden uzağa kullanımıyla ilgili olmadığı B deneyinde bile, uyum etkisinin olduğunu belirtmek ilginçti. yine de olmuş mudur. Belli bir anlamda, bize sorulan soru kullanımıyla ilgili olmasa bile, nesnenin görüntüsü eylemi örtük bir şekilde "etkinleştirir".
Bu nedenle ayrıcalıklı erişim, yalnızca nesnenin görsel özelliklerini değil, aynı zamanda ama aynı zamanda bedenselliğimiz ve onunla etkileşim şeklimiz.
Bibliyografya
[4] Scotto di Tella G, Ruotolo F, Ruggiero G, Iachini T, Bartolo A. Vücuda doğru ve bedenden uzağa: Nesne ile ilgili eylemlerin kodlanmasında kullanım yönünün uygunluğu. Üç Aylık Deneysel Psikoloji Dergisi. 2021;74(7):1225-1233.