19. yüzyılın başında İngiltere Kilisesi, ulusun resmi olarak kurulmuş kilisesiydi. Uyumsuzlar, Roma Katolikleri ve Yahudi Kilisesi üyelerinin hepsi yasal ayrımcılığa maruz kaldı. Bu dini grupların üyeleri sivil veya askeri görevde bulunamadı. Oxford ve Cambridge üniversitelerinden de derece alamamışlardı. Hem Avam Kamarası hem de Lordlar Kamarası yalnızca Anglikanları kabul ettiğinden, diğer kiliselerin üyeleri Parlamentoyu dini özgürlüğü garanti edecek yasalar çıkarmaya ikna etmeyi imkansız buldular.
Anglikanlar, 1828'de Test ve Şirketler Yasası'nın yürürlükten kaldırılmasından sonra kamu görevi tekellerini kaybettiler. Sekiz yıl sonra, Başbakan Robert Peel, İngiltere Kilisesi'ne reform önermek için bir Kilise Komisyonu kurdu. Sonuç, bazı piskoposlukları yeniden şekillendiren ve piskoposların gelirlerini daha adil bir şekilde dağıtan bir Parlamento Yasası oldu. Bunu, din adamları arasında sinecures ve ikamet etmemenin kaldırılması da dahil olmak üzere diğer reformlar izledi.
1851'deki dini nüfus sayımı, Anglikan olmayanların İngiltere Kilisesi'nden daha fazla şapele ve aktif üyeye sahip olduğunu gösterdi. Nüfus sayımı ayrıca nüfusun %42'sinin hiç kiliseye gitmediğini de ortaya koydu. 1880'lerde kiliseye katılmayanlar çoğunluktaydı. Anglikanizm kırsal alanlarda güçlü kalmasına rağmen, hızla büyüyen sanayi kasabaları ve şehirlerinde yaşayan insanların Uyumsuz kiliselere üye olma olasılıkları daha yüksekti.
İngiltere Kilisesi - Tarih
"Anglikan" adı "İngiltere'nin" anlamına gelir, ancak Anglikan kilisesi dünya çapında mevcuttur. İngiltere'de altıncı yüzyılda, Büyük Papa Gregory, Kelt Hıristiyanlarına daha disiplinli bir Apostolik halef getirmek için St. Augustine'i İngiltere'ye gönderdiğinde başladı. Anglikan Kilisesi, Roma kilisesinin bir parçası olarak gelişti, ancak Kelt etkisi, belki de en önemlisi Charlemagne'nin öğretmeni Aidan tarafından, birçok yönden kilisenin Roma kısmına geri döndü. Anglikan kilisesi, önce İngiliz sömürgeciliği ve ardından İngilizce konuşan misyonerler tarafından dünya çapında yayıldı.
Anglikan kilisesi, apostolik bir ardıllığa sahip olmasına rağmen, Roma kilisesinden ayrıdır. Hıristiyanlığın tarihi sayısız dikkate değer ayrılıklar üretmiştir. 1054'te, Doğu Ortodoks kilisesi ve Roma'nın ayrılmasıyla, kilisenin Roma yönetiminden ilk büyük bölünme geldi.
İngiltere'de kilise ve devlet arasındaki otorite çatışması kesinlikle Augustine'nin gelişine kadar uzanır ve yüzyıllardır kaynamıştır. Thomas a Becket'in öldürülmesi, bu çatışmanın en ünlü bölümlerinden biriydi. 1215'te Kral John tarafından imzalanan Magna Carta, 63 madde içerir ve ilk madde İngiliz kilisesinin hükümetinden bağımsız olduğunun beyanıdır.
Kilisenin Roma yönetiminden hoşnutsuzluk.
On altıncı yüzyılın başlangıcı, Roma kilisesine karşı önemli bir hoşnutsuzluk gösterdi. Martin Luther'in ünlü 95 Tezi, 1517'de Wittenburg'daki kilisenin kapısına çivilenmişti ve bu meydan okuma haberi, 20 yıl sonra, kilisenin Anglikan kolu Roma'nın otoritesine resmen meydan okuduğunda, kesinlikle İngiltere'ye ulaşmıştı. Henry VIII, 1536'da manastırları ve manastırları feshetti.
Özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde, kamuoyunda, VIII. boşanma meselesi, beş yüz yıl önce Ortodoks kilisesinin ayrılmasına çok benzer şekilde İngiliz kilisesini Roma kilisesinden topluca ayıran bir dizi eylemden sadece biriydi.
Yeni kilisenin tanımlanması
Yeni ayrılan Anglikan kilisesine 1562'de I. Elizabeth'in saltanatı sırasında bazı resmi yapılar verildi. Bu yapı bir yönetim süreci veya yönetim organizasyonu değildir. Bizi birbirimize bağlayan ortak yönetim değil, paylaşılan gelenek ve paylaşılan inançtır. İnancımız Kutsal Kitap'ta ve Din Maddelerinde yazılıdır, geleneğimiz kısmen Ortak Dua Kitabımızda somutlaştırılmıştır. İlk Ortak Dua Kitabı 1549'da üretildi. İçinde Latince ayin radikal bir şekilde basitleştirildi ve İngilizce'ye çevrildi ve ilk kez tüm İngiltere'de tek bir 'kullanım' uygulandı. O zamandan beri birçok kez revize edildi, en önemli revizyon 1552'deki ilk revizyon oldu. O zamandan beri, modern çağdan önce yapılan tüm revizyonlar çok muhafazakar revizyonlardı. 1662 İngilizce Ortak Dua Kitabı, dünyadaki çoğu Anglikan ayininin tarihsel temelini oluşturur. Birçok ülkenin kendi dua kitapları olsa da, hepsi Cranmer'in orijinal eserine dayanan İngiliz geleneğinden büyük ölçüde ödünç alır.
Zamanın çoğu Amerikalı için Devrim Savaşı, özgürlük ve bağımsız bir ulus için bir mücadeleydi.
Bununla birlikte, kilisenin üyeleri için, ortaya çıkmakta olan bir Amerika Birleşik Devletleri'ne sadakat ile İngiltere Kralı'na Tanrı'nın gözleri önünde yemin eden bir yemin arasındaki bir çatışmayı temsil ediyordu.
Bazıları için bu anlaşmazlık katlanılamayacak kadar büyüktü. Kampanya sırasında Amerika'daki Anglikan rahiplerinin yarısından fazlası krala hizmet etme vaatlerine karşı çıkmak yerine bakanlıklarından vazgeçerken, bazıları İngiliz güçlerini bile destekledi.
Diğerleri için Devrim, dini bir haçlı seferine dönüştü. Boston'daki Batı Kilisesi'nin papazı Jonathan Mayhew, bir zorbaya, bu durumda İngiliz işgalcilere karşı muhalefetin "görkemli" bir Hıristiyan görevi olduğunu vaaz ederek savaşa ahlaki bir onay verdi.
Bazı bakanlar askeri papaz oldu. Böyle bir Presbiteryen bakanı olan James Caldwell, 1780'de New Jersey'deki Springfield Savaşı'na ünlü bir şekilde yardım etti. Şirketin vatkasının bittiğini fark ettikten sonra, tozu bir silahın namlusunda tutmak için kullanılan kağıt, oraya koştu. yakındaki bir kiliseye gitti ve iş için bir yığın ilahi kitabı aldı.
Bakanlar, Devrim'in daha ruhani tarafında da yer alabilirler. John Witherspoon siyasi bir papazdı ve 1776'dan 1782'ye kadar Kıta Kongresi'nde New Jersey'i temsil etti. Sadece yüzün üzerinde komitede görev yapmakla kalmadı, imzası Bağımsızlık Bildirgesi'nde bulunabilir.
Genel olarak, Devrim Savaşı'nın Amerika'daki dinin durumu üzerinde kalıcı bir etkisi oldu.
Bin yıllık ideallere bağlı olanlar, Mesih'in yeryüzünde 1000 yıl hüküm süreceğine ve Britanya'ya karşı kazanılan zaferin, Tanrı'nın Birleşik Devletler'e olan düşkünlüğünün açık bir işareti olduğuna inanıyorlardı.
Kolonilerde kalan Anglikan bakanlar bağımsız bir Amerikan kilisesi inşa etmeye başladılar. Bundan sonra Amerika Birleşik Devletleri Protestan Piskoposluk Kilisesi kuruldu. Metodistler ayrıca tüm Amerikan Metodist Piskoposluk Kilisesi'ni kurmaya zorlandılar.
Presbiteryenler de aynı şeyi yaptılar ve kiliselerini doğada &lsquoAmerikan&rsquo olarak görmeye başladılar, bu da İskoçya Kilisesi'nin etkisini azalttı.
Yıllarca süren bölünmeden sonra, Amerika Birleşik Devletleri'nin dinleri sonunda "Amerikalı olma" bayrağı altında birleşti. Bu onları, yeni doğan bağımsızlık durumlarında köleliğin kaldırılmasını sağlayan bir sonraki haçlı seferine çıkma konusunda özgür bıraktı.
Kilise ve Din
Hacılar, İngiltere Kilisesi ve Katolik Kilisesi'nin Mesih'in öğretilerinin ötesine geçtiğine ve İncil'in öğretilerine aykırı olan dini ritüeller ve kilise hiyerarşileri oluşturduğuna şiddetle inanıyorlardı. Bu inanç onları, Kral I. James'in ilk yıllarında kilise ayinlerine katılmayı reddettikleri için tutuklattırıp hapse attırmaya çalışan kilise yetkilileriyle karşı karşıya getirdi. Bu nedenle Hacıların çoğu, din özgürlüğünün olduğu Hollanda'nın Leiden kentine kaçtı. Bununla birlikte, Hacılar daha müsamahakar Hollanda kültürüne uyum sağlamakta ve kendilerini finansal olarak desteklemekte zorlandılar.
Leiden'de Hacılar kilisesi, İngiltere'den kaçan ek insanlar olarak büyüdü. Kilise papazı John Robinson'dı. Kiliseleri, Yeni Ahit'te açıklanan "antik kilise" modeli etrafında oluşturuldu, bu nedenle bir Kilise Yaşlısı (William Brewster), bazı diyakozları ve bir diyakozları vardı. Pazar günü herhangi bir iş yapmayarak Şabat'ı kesinlikle onurlandırdılar. Martin Luther ve John Calvin gibi daha önceki Protestanların ve Ayrılıkçıların yazılarını incelediler ve hatta İngiltere'de yeni Ayrılıkçı ve Püriten kitaplarını yasadışı olarak dağıtmak için bir matbaa kurdular.
Pilgrim kilisesinin İngiltere Kilisesi ve Katolik Kilisesi ile bir takım dini farklılıkları vardı. İşte bazı ana noktalar ve farklılıklar:
kader.
Hacılar, dünyanın kuruluşundan önce Tanrı'nın dünyayı, insanı ve her şeyi yaratmayı önceden belirlediğine inanıyorlardı. Ayrıca o zaman kimin kurtulacağını ve kimin lanetleneceğini önceden belirledi. Sadece Tanrı'nın seçilmişleri Tanrı'nın lütfunu alacak ve imana sahip olacaktır. Allah, kimin kurtarılacağına dünya yaratılmadan önce karar vermiş olduğundan, bir bireyin yaşamı boyunca kurtulmasına (veya lanetlenmesine) neden olacak hiçbir şey yoktu. Bununla birlikte, Tanrı bariz günahkarları kendi seçimi olarak seçmezdi ve bu nedenle tanrısal olanlar muhtemelen Tanrı'nın kurtarılmak üzere seçtiği kişilerdi.
Ayinler ve Papalık.
Hacılar için sadece iki ayin vardı: vaftiz ve Rab'bin Sofrası. İngiltere Kilisesi ve Roma Katolik kilisesinin diğer ayinleri (İtiraf, Kefaret, Onay, Ordinasyon, Evlilik, İtiraf, Son Ayinler) insanın icatlarıydı, kutsal bir temeli yoktu ve bu nedenle batıl inançlardı - hatta var olma noktasına kadar. sapkın veya putperest. Hacılar kitleye karşı çıktılar ve evliliği Devlet tarafından ele alınması gereken bir sivil mesele olarak gördüler (dini bir ayin değil). Haçlar, heykeller, vitray pencereler, süslü mimari ve dinin diğer dünyevi tezahürleri gibi ikonlar ve dini semboller, bir putperestlik biçimi olarak reddedildi. Katolik ve Anglikanları da reddettiler. Ortak Dua Kitabı, duanın kendiliğinden olması ve yazılı olmaması gerektiğine inanmak. Hacıların yazılı duaya karşı görüşleri, kilise üyesi Sabine Staresmore'un kitabında ortaya konmuştur. Namazda Okumanın Haramlığı (Amsterdam, 1619).
Kilise Hiyerarşisi.
Papa'nın, Azizlerin, piskoposların ve kilise hiyerarşisinin meşruiyeti ve kutsal emanetlere hürmet reddedildi. Hacılar kilisesi beş memur etrafında örgütlendi: papaz, öğretmen, yaşlı, diyakoz ve diyakoz (bazen "kilise dul" olarak adlandırılır). Ancak, beş makamdan hiçbiri kilise için gerekli görülmedi. Papaz, sorumluluğu cemaatin dini yaşamını görmek olan, atanmış bir bakandı. John Robinson, Hacıların papazıydı, ancak 1625'teki ölümünden önce Amerika'ya asla gidemedi. Öğretmen aynı zamanda cemaatin eğitiminden sorumlu olan atanmış bir bakandı. Hacılar görünüşe göre bu pozisyonu dolduracak hiç kimsesi olmadı. Yaşlı, kilise yönetiminden sorumlu sıradan bir kişiydi ve aynı zamanda kilisenin gözü ve kulağıydı, cemaati uyarmada Papaz ve Öğretmene yardım ediyordu. William Brewster, Plymouth kilisesinin Yaşlısıydı. Diyakozlar adaklar topladılar ve yoksulların ve yaşlıların ihtiyaçlarıyla ilgilendiler. John Carver ve Samuel Fuller, hayatları boyunca diyakozdu. Diyakoz, hasta ve yoksullarla ilgilenir ve genellikle cemaat için ebe rolü oynardı. Erken Plymouth kilisesinin Diyakoz'unun adı yoktur, ancak Bridget Fuller olabilir.
Koloninin kilisesi olarak da işlev gören Hacılar kalesinin çoğaltılması.
Kilise Binası.
Kilise binasının Hacılar için hiçbir önemi yoktu ve putperestlik günahından kaçınmak için dini tasvirler, haçlar, pencereler, süslü mimari veya ikonlar olmadan kasıtlı olarak sıkıcı ve sade tutuldu. Plymouth'ta, Pilgrim'in kilisesi kasabanın kalesinin alt katıydı - en üst katta altı top ve koloniyi savunmak için bir gözetleme kulesi vardı. Kilise odası aynı zamanda kasabanın mahkeme toplantılarının ve kasaba toplantılarının yapıldığı toplantı eviydi. 1627'de Plymouth'u ziyaret eden Isaac de Rasieres, Hacıların Pazar günü kiliselerine nasıl başladıklarını şöyle anlatır: sırayla üç yan yana ve davul vuruşu olmayan bir çavuş tarafından yönetiliyor.Arkasında vali, yanında uzun bir cüppeli, sağ elinde pelerinli vaiz, sol elinde yüzbaşı geliyor. yan kolları ve pelerini giyiyor ve elinde küçük bir bastonla ve böylece düzgün bir şekilde yürüyorlar ve her biri kollarını onun yanına koyuyor." Plymouth'un ilk yıllarında kiliseye silah getirmemek 12 peni para cezasına çarptırılabilecek bir suçtu.
Bebek Vaftizi.
Hacılar vaftizin Orijinal Günahı ortadan kaldıran kutsallık olduğuna ve Mesih ve onun seçilmiş halkıyla (Tanrı ve İsraillilere sünnet olduğu gibi) bir antlaşma olduğuna ve bu nedenle çocukların bebekken vaftiz edilmesi gerektiğine inanıyorlardı. Bu, vaftizin esasen inananların kilisesine giriş töreni olduğuna ve bu nedenle yalnızca törenin anlamını anlayan inanan yetişkinlere uygulanabileceğine inanan Anabaptistlere karşıydı. Öte yandan Hacılar, "eski sünnet olarak şimdi vaftizin Tanrı'nın antlaşmasının mührü olduğuna" inanıyorlardı ve bebeklerini vaftiz etmeyen Anabaptistler gibi grupların Mesih'in sürüsünü tüm haklarından mahrum ettiklerini hissettiler. genç kuzular. Hacılar kilisesinin kurucularından biri olan Richard Clyfton, konuyla ilgili bir kitap bile yayınladı, Bebekler İçin Bir Yalvarma (Amsterdam, 1610). Ayrıca, çocuğun kiliseye vaftiz edilmesi için en az bir ebeveynin inançlı olması gerektiğine inanıyorlardı.
Kutsal Günler ve Dini Bayramlar.
Hacılar Şabat'ı sadakatle yerine getirdiler ve Pazar günü çalışmadılar. Hacılar Cape Cod'u keşfederken bile her şeyi durdurdular ve Şabat'ı korumak için Pazar günü kampta kaldılar. Hacılar Noel ve Paskalya'yı kutlamazlardı. Bu bayramların insanlar tarafından İsa'yı anmak için icat edildiğine ve İncil tarafından reçete edilmediğine veya ilk Hıristiyan kiliseleri tarafından kutlanmadığına ve bu nedenle Kutsal günler olarak kabul edilemeyeceğine inanıyorlardı. Hacıların papazı John Robinson, "Herhangi bir ölümlü adamın [Mesih için] bir yıldönümü anma töreni ataması veya yapması çok fazla görünüyor" dedi. Kitap Perth Meclisi (Leiden, 1618) -Elder William Brewster'ı İngiltere Kralı ile bu kadar sıcak suya sokan ve nihayetinde matbaasına el konulmasıyla sonuçlanan kitap- büyük ölçüde Noel'in ve diğer "Kutsal Günlerin" reddedilmesiyle ilgiliydi.
Evlilik.
Hacılar, evliliği kilise bakanları tarafından değil, sivil sulh hakimleri tarafından ele alınması gereken bir sivil mesele olarak gördüler. Evlilik, bir erkek ve bir kadın tarafından karşılıklı olarak kabul edilen bir sözleşmeydi. Evlilik, insanın doğal ve ruhsal yaşamının yararı için Tanrı tarafından yaratılmıştır. Evlilikler iki ana nedenden dolayı önemli kabul edildi: Mesih'in sürüsünü artırmak ve zina günahından kaçınmak için çocukların üremesi. Papaz John Robinson, bir eşte bulunması gereken önemli özelliklerin (1) dindarlık ve (2) yaş, inançlar, mülk, mizaç, eğilimler ve sevgiler bakımından benzerlik olduğunu öğretti. Evlilikte, "karı, kocasına karşı tüm yasal şeylerde saygıdeğer bir itaat gerektirir" ve koca, Rab'bin "kocanın karısına olan sevgisi olmalıdır" dediği gibi, "karısına onur vermektir". İsa'nın kilisesine yaptığı gibi." Hacılar, bir "papalık kalıntısı" olarak gördükleri alyans değişimi de dahil olmak üzere, bir evlilik törenine dini sembolizmi dahil etmeyi reddettiler. ve "Şeytanın dans etmesi için şeytani bir çember."
Dini Metinler.
Hacılar, İncil'in ilk kez 1560'ta İngilizce olarak yayınlanan Cenevre baskısını kullandılar. Cenevre İncil'inin çevirisi ve dipnotları, ilk Kalvinistler tarafından Hacılar için, tercümesi ve dipnotlar Anglikan kilisesi hiyerarşisi tarafından yazılmıştır. Hacılar sadece gerçek İncil mezmurlarını söylediler, doğrudan İncil metinleri olmayan ilahiler söylemeye inanmıyorlardı. Amsterdam'daki bir İngiliz ayrılıkçı kilisesinden Henry Ainsworth, Hacılar tarafından kullanılan mezmur kitabını yazdı. İncil Mezmurlarını diğer mezmur kitaplarından daha doğru bir şekilde ayete çevirdiğine inanıyorlardı. Hacılar, Apocrypha'nın dini metinler olarak çalışmaya değer olduğuna inanıyorlardı, ancak Kanonik değildi. Dini yorum için, Hacılar çok kitap okurlar ve neyse ki Plymouth Kolonisi'nin ilk vasiyet kayıtları bize ölenlerin ölümleri sırasında sahip oldukları gerçek kitap adlarını verir. Yaşlı William Brewster'ın kütüphanesinde çeşitli dini konularda birkaç yüz kitap vardı. Plymouth'un başlarındaki en popüler iki kitap John Dod'un kitaplarıydı. On Emir Üzerine Sergive kendi papazları John Robinson'ın kitabı Gözlemler İlahi ve Ahlaki. Henry Ainsworth, William Perkins ve John Calvin'in eserleri ile John Foxe'un eserleri de popülerdi. Şehitlerin İşleri ve Anıtları, ve Thomas Wilson'ın Hıristiyan Sözlük. Erken Plymouth'da popüler olan daha az bilinen eserler arasında Thomas Brightman'ın To Aziz John'un Vahiyve Richard Rogers'ın Kutsal Yazılardan Toplanan Gibi Yönleri İçeren Yedi İnceleme, Hem Bu Yaşamda hem de Gelecek Yaşamda Gerçek Mutluluklara Yol Gösterir ve Yol Gösterir.
Kraliçe Elizabeth ve İngiltere Kilisesi
Elizabeth'in saltanatı sırasında, Din Maddeleri azaltıldı ve şimdi 39 Madde olarak adlandırılan şeye birleştirildi ve Anglikan ilahiyatçı Richard Hooker, ufuk açıcı başyapıtını yazdı: Dini Yönetim KanunlarıNormatif ibadet ilkesini ve İngiltere Kilisesi'nin diğer ilkelerini Puritan eleştirilerinden savunan . Normatif ilke, bir uygulamanın Kutsal Yazılarla çelişmediği ve kutsal tapınmayla tutarlı olduğu sürece kullanılabileceğini söyler. Tanrı'ya aleni tapınmanın yalnızca İncil'de açıkça tesis edilen veya emirle atanan unsurları içermesi gerektiğini söyleyen düzenleyici ilkeye karşı çıkar.
Elizabeth'ten sonra I. James geldi. Onun hükümdarlığı altında, Anglikan bilginleri ve din adamları İncil'in Yetkili Versiyonunu tercüme ettiler. Tarihin ironik bir bükülmesinde, İncil'in Kral James Versiyonu, yerleşik İngiltere Kilisesi'nin (birkaç piskoposun, özellikle Lancelot Andrewes'in girdileri dahil) ürünü olmasına rağmen, Fundamentalist Baptistlerin ayırt edici bir özelliği haline geldi. I. James'in yerine oğlu Kral I. Charles geçti. Püritenler ve Parlamento ile açık bir çatışmaya girerek İngiliz İç Savaşı'na neden oldu.
Tarih: Zaman Çizelgesi
1517: Martin Luther, Protestan Reformunu ateşleyen 95 Tez yayınlar.
1521: Papa, Henry VIII “Defender of the Faith.” olarak tayin eder. İngiliz hükümdarları bu unvanı bugüne kadar korurlar.
1529-36: Henry VIII ve Parlamento, İngiltere'deki Kilisenin yönetimini devraldı. Manastırların yıkımı başlar.
1547: Henry ölür. Edward'ın amcası Lord Protector ile Edward VI tarafından başarılı oldu.
1549: Thomas Cranmer'in baş yazar olduğu ilk Ortak Dua Kitabı onaylandı.
1553: Edward VI 16 yaşında ölür. Mary Kraliçe olur, Roma Katolikliğini yeniden kurar ve Cranmer, Latimer ve Ridley'i kazıkta yakar. İspanya'nın Roma Katolik hükümdarı II. Philip ile evlenir.
1558: Elizabeth, Mary'nin ölümü üzerine Kraliçe olur ve İngiliz hükümdarının dünyadaki en yüksek otoritesi olduğu İngiltere Kilisesi'ni yeniden kurar.
1559: Üçüncü Ortak Dua Kitabı onaylandı. Püritenler protesto ediyor.
1563: Otuz Dokuz Madde hazırlanarak 1571'de TBMM'de onaylanır.
1579: İlk İngilizce Komünyon hizmeti, Batı Yarımküre'de (California) Sir Francis Drake'in papazı tarafından düzenleniyor.
1603: I. Elizabeth 70 yaşında öldü İskoçya'dan I. James kral oldu ve İncil'in yeni bir çevirisine izin verdi.
1607: İngiltere Kilisesi, Yeni Dünya, Jamestown, Virginia'daki ilk kalıcı İngilizce konuşulan yerleşimde kurulmuştur. İngiltere Kilisesi daha sonra diğer Atlantik ortası ve güney kolonilerinde de kurulur.
1620: Hacılar (Püriten dini mülteciler) Plymouth Kayası'na iner.
1636: Harvard Koleji Cemaat (Püriten) din adamları yetiştirmek için kurulmuştur.
1645: Ortak Dua Kitabı, Puritan kontrolündeki Parlamento tarafından yasaklandı.
1649: Kral I. Charles, 1653'te Lord Protector olan Puritan lider Oliver Cromwell tarafından yönetilen bir devrimde idam edildi.
1658: Oliver Cromwell ölür ve yerine oğlu Richard geçer.
1660: Richard Cromwell devrildi ve II. Charles kral oldu.
1662: İngiltere Kilisesi tarafından halen kullanılmakta olan dördüncü Ortak Dua Kitabı onaylandı.
1693: College of William & Mary (Williamsburg, Virginia) İngiltere Kilisesi tarafından başlatılır.
1699: Hıristiyan Bilgisini Teşvik Derneği (SPCK) kuruldu.
1701: Yale Koleji Cemaat din adamlarını eğitmek için kurulmuştur.
1701: İncil'in Yabancı Bölgelerde Yayılması Derneği kuruldu.
1607-1785: Yeni Dünya'daki İngiltere Kilisesi, Londra Piskoposu tarafından denetlenir. Vestiyer sistemi gelişir. Din adamları vergilerden ödenir. George Washington ve Thomas Jefferson, yeleklerde hizmet veriyor.
1776: Bağımsızlık Bildirgesi imzalanır. Koordinasyonlarında Krala bağlılık yemini etmiş olan Anglikan din adamlarının çoğu sadık kalır.
1783: Paris Antlaşması Devrim Savaşı'nı sona erdirir.
1784: Connecticut'tan Samuel Seabury, Connecticut'ta seçildikten ve yasal olarak onu atayamayan İngiltere Kilisesi piskoposları tarafından reddedildikten sonra, İskoç jüri üyesi olmayan piskoposlar tarafından ilk denizaşırı Anglikan piskoposu olarak kutlandı. Seabury, Doğu Ortodoks hizmetine dayanan İskoç 1764 Komünyon hizmetini kullanacağına söz verdi.
1785: Delaware, New York, New Jersey, Pensilvanya, Güney Karolina ve Virginia'dan din adamları ve meslekten olmayan temsilcilerle Piskoposluk Kilisesi'nin Birinci Genel Toplantısı yapılır. Genel Konvansiyon, bir Amerikan Dua Kitabının hazırlanmasına izin verir ve kendisini Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Protestan Piskoposluk Kilisesi olarak adlandırır.
1786: Önerilen Amerikan Ortak Dua Kitabı, eyalet bazında kullanım için onaylanmıştır.
1787: New York'tan Samuel Provoost ve Philadelphia'dan William White, İngiltere Kilisesi tarafından kutsanmış piskoposlardır. Seabury'nin İskoç adanması, Parlamentoyu ve İngiltere Kilisesi'ni bunu yapmaya motive etti. İkisi de rektör olmaya devam ediyor. İkinci Genel Konvansiyon temelde mevcut Piskoposluk Kilisesi yapısını benimser. White tarafından hazırlanan Revize Edilmiş Bir Ortak Dua Kitabı, 1764 İskoç Cemaat Hizmeti hariç olmak üzere 1662 Dua Kitabı'na dayanan Ortak Dua Kitabı'nın bu versiyonu kabul edilmiştir.
1804: Absalom Jones, Piskoposluk Kilisesi'ndeki ilk siyah rahip olarak atandı.
1800'lerin başı: New York Piskoposu Provoost, New York için Kraliçe Anne'nin (ö. 1714) bıraktığı mirasın adil bir payını güvence altına alır. Metodizm İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'nde güç kazanıyor.
1817: Genel Konvansiyon, New York'ta Genel İlahiyat Fakültesi'nin kurulmasına izin verir.
1823: Virginia Piskoposluğu, İskenderiye'de ikinci bir Piskoposluk semineri olan Virginia Teoloji Semineri'ni kurar.
1833: Oxford Hareketi (Anglo-Katolik) İngiltere'de başlar. Sonraki yıllarda, birçok yeni Dini Tarikat (yani manastır toplulukları) kuruldu.
1839: Virginia Piskoposluğu, Virginia'daki ilk lise olan Piskoposluk Lisesi'ni (Virginia İlahiyat Fakültesi bitişiğinde) kurar.
1861-65: Amerikan İç Savaşı sırasında, Güney Piskoposluk piskoposları Amerika Konfedere Devletleri Protestan Piskoposluk Kilisesi'ne katılır, ancak savaş bittikten sonra tekrar memnuniyetle karşılanırlar. Diğer mezhepler uzun vadeli (100+ yıl) bölünmeler yaşar.
1873: Evanjelik, “düşük kilise” odaklı Reforme Piskoposluk Kilisesi kuruldu.
1885: Piskoposlar Evi, Chicago Dörtgenini benimser. Genel Konvansiyon, 1886'da Dörtgen'i onaylar.
1888: Anglikan piskoposlarının Lambeth Konferansı, Chicago-Lambeth Dörtgenini benimser.
1892: Ortak Dua Kitabı'nda küçük revizyonlar yapılır.
1919: Ulusal Konsey (şimdi Yürütme Konseyi) Genel Konvansiyon tarafından kurulmuştur. Başkanlık Piskoposluğu, ulusal kilise programlarını denetlemek için kurulmuştur.
1928: Gözden geçirilmiş Ortak Dua Kitabı, dil güncellemelerini ve Mezmurlar'ın yeni bir çevirisini içerir. Kutsal Evlilik hizmetinde gelinin yeminlerinden “Sevgi, onur ve itaat” çıkarılır.
1940: Yeni bir Hymnal onaylandı.
1944: Henry St. George Tucker, Piskoposluk Kilisesi'nin ilk tam zamanlı Başkan Piskoposu oldu.
1961: Teksaslı John Hines, Başkan Piskopos seçildi. Güçlü sosyal adalet taahhütleri muhafazakarlardan olumsuz bir tepki alıyor.
1970: Meclise ilk yetkili kadın üyeler katılır.
1973: Mississippi'den John Allin, 12 yıllık bir dönem için Başkan Piskopos seçilir.
1974: İlk on bir kadın, Philadelphia'daki “düzensiz” bir hizmette rahipliğe atanır.
1976: Genel Sözleşme, kadınların atanmasını onaylar ve 1974-75 düzenlemelerini 'düzenler'. Yeni Dua Kitabı'nda ilk okuma.
1977: Pauli Murray, ilk Afrika kökenli Amerikalı kadın rahip olarak atandı.
1979: İkinci okuma, yeni (mevcut) Ortak Dua Kitabı'nı onaylar.
1982: Yeni bir Hymnal onaylandı.
1985: Hawaii'den Edmond Browning, 12 yıllık bir dönem için Başkan Piskopos seçildi.
1989: Barbara Harris, Anglikan Cemaati'ndeki ilk kadın piskopos olarak kutsandı.
1997: Chicago'dan Frank Griswold, 9 yıllık bir dönem için Başkan Piskopos seçildi.
2000: Genel Konvansiyon, 1 Ocak 2001 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere Amerika'daki Evanjelik Lüteriyen Kilisesi (ELCA) ile Piskoposluk Kilisesi arasında tam bir birlik oluşturan Lutheran Konkordatosu'nun “Ortak Misyona Çağrıldı”, revize edilmiş bir versiyonunu onaylar.
2003: Genel Konvansiyon, New Hampshire'ın Piskoposluğunun, uzun vadeli bir ilişki içinde açıkça eşcinsel bir rahip olan Rev. Canon Gene Robinson'ın Piskopos Yardımcı Yardımcısı olarak seçilmesini onaylar.
2006: Nevadalı Katharine Jefferts Schori, 9 yıllık bir dönem için Piskoposluk Kilisesi'nin 26. Başkanlık Piskoposu seçildi. Anglikan Cemaati'nde kilise çapında lider olan ilk ve tek kadındır.
2009: Genel Konvansiyon, Litürji ve Müzik Daimi Komisyonunu, eşcinsel kutsamalar için teolojik ve ayinle ilgili kaynaklar geliştirmek ve 2012'de Genel Konvansiyona rapor vermekle görevlendirir.
2011: Piskoposluk Kilisesi, Kuzey Amerika'daki Moravya Kilisesi'nin Kuzey ve Güney eyaletleriyle tam bir cemaat ilişkisi başlattı.
2012: Piskoposluk Kilisesi, eşcinsel çiftleri ve onların birlikteliklerini kutsamak için “Yaşam Boyu Bir Antlaşmanın Tanıklığı ve Kutsaması” adlı resmi bir ayinin deneme amaçlı kullanımını onaylar.
2015: En Muhterem Michael Bruce Curry, 1 Kasım 2015'te Piskoposluk Kilisesi'nin 27. Başkan Piskoposu ve Primatı olarak kuruldu.
İngiltere Kilisesi: Kısa Bir (Katolik) Tarih
Uzun süredir buralardaysanız, muhtemelen benim birinci sınıf bir inek olduğumu anlamışsınızdır. Eski kitapları ve matematik şakalarını severim ve bir keresinde korkunç bir futbol kaybından sonra Canon Yasası hakkında bir yorum okuyarak kendimi teselli ettim (Bush Push 2005. Bunun hakkında konuşmak istemiyorum.).
Bu yüzden, Perşembe günü bir Anglikan Katolik Ayini'ne katılmaya davet edildiğimde kelimenin tam anlamıyla sevinçten ciyaklamam şaşırtıcı değil. (Katolik) rahibin karısı adına, daha az değil! Size Ayin hakkında her şeyi anlatmak istiyorum ama önce bu litürjinin neden var olduğunu ve bunun Anglikanizm ve daha yaygın Katoliklikle nasıl bağlantılı olduğunu açıklığa kavuşturmak için biraz arka plana ihtiyacımız olabileceğini düşündüm. Yani burada İngiltere Kilisesi 1'in (elbette Katolik bir bakış açısıyla) 1534'ten Perşembe günü saat 13.00'e kadar kısa bir geçmişi var. Şimdi, ben bir tarihçi değilim ama bu dönemi biraz inceledim. Mevcut durumu anlamak için arka planın gerekli olduğunu düşünüyorum, bu yüzden elimden gelenin en iyisini yapacağım. Beni düzeltmen gerekiyorsa, lütfen kibar ol.
16. yüzyılın başlarında, Kilise daha önce hiç olmadığı kadar parçalanıyordu. Martin Luther her şeye 1517'de 95 Tezini Wittenberg'deki katedralin kapısına çivileyerek başladı. Bu başlı başına bir isyan eylemi değildi,2 ama Protestan Reformunun kapısını açtı. Çok geçmeden, Kuzey Avrupa'nın çoğu Luther'i (ya da Calvin ya da Zwingli ya da Roma dışında herhangi birini) desteklemişti ve Fransa uçurumun eşiğindeydi. İngiltere de? İngiltere güçlüydü. Genellikle Roma'nın en sadık kızı olarak adlandırılan İngiltere'nin reformla hiç ilgisi yoktu. Kral Henry VIII, St. Thomas More'un onun için Protestanlığa karşı çıkan bir broşür yazmasından sonra inancın savunucusu ilan edildi.
Ama sonra, trajedi. Henry boşanmak istedi. 3
Adil olmak gerekirse, bu oldukça kabataslak bir evlilikti. Henry, ölen kardeşinin karısıyla evlenmişti. Canon kanunu bunu yasaklıyor. Ama Henry onunla evlenmek için Roma'dan izin almıştı, bu yüzden evlilik geçerliydi. Ne de olsa Kilise kendi kurallarından vazgeçebilir,4 ne de olsa Tanrı'nın kurallarından değil. 5
Böylece Henry, kendisine bir oğul veremeyecek bir kadınla evliydi. 6 Boşanmak mümkün değil, 7 bu yüzden Henry evliliğin geçersiz olduğunu, merhum erkek kardeşiyle evlenemeyeceğini iddia etmek zorunda kaldı. 8217'nin karısı çünkü Papa'nın onu dağıtma yetkisi yoktu. Çünkü Papa'nın İngiltere'de yargı yetkisi yoktu.
Ve böylece, erkek bir varis istediği için, 8 Henry kendini İngiltere'deki Kilise'nin başı ilan etti.
Ama bu, bugün Katoliklere gülünç görünüyor, ancak Vatikan'ın papalığın yanılmazlığını yeniden onaylamadan önce bu kadar mantıksız değildi, Henry hâlâ Katolik olmak istiyordu. Meryem'i, Azizleri, Ayini ve Araf'ı ve aslında Kilise dışında her şeyi istiyordu. Henry kesinlikle bir Protestan değildi, bu yüzden ayrıldığında, sapkın bir mezhep değil, bölünme içinde olan bir kilise yarattı. 9
Ve Henry'nin yaşamı boyunca, oldukça lanetli bir Katolik olarak kaldı. Kendisini bir “İngiliz Katolik” olarak kabul etti ve defalarca Protestanlığı kınadı. Ancak Roma olmadan işler oldukça hızlı bir şekilde gelişebilir ve İngilizler dramatik sayılarda Protestan oluyorlardı. Ancak Kilise'nin kendisi, 'muhafazakar' Henry'nin yaşamı boyunca oldukça Katolik kaldı.
Henry, Roma'dan ayrıldığında, Thomas Cranmer'i kilisesinin baş piskoposu olan Canterbury Başpiskoposu olarak atadı. Ne yazık ki Katolikler için Cranmer'in çok Protestan hassasiyetleri vardı. Henry'nin yaşamı boyunca ihtişamın ve durumun (ve Katolik doktrinin) çoğunu korudu, ancak Edward VI 1547'de tahta geçtiğinde, tüm bahisler kapandı.
Cranmer'in reformları oldukça kademeliydi, Henry'den başlayarak Cranmer'ın 1556'daki ölümüne kadar devam etti. Karşılaştığı en büyük zorluk, en geleneksel Katoliklerden en radikallere kadar her türden Hıristiyandan oluşan birleşik bir kilise için bir teoloji geliştirmekti. Protestanlar. Ortaya çıkan şey, uzlaşmayla tanımlanan ve çok çeşitli yorumlara izin verecek kadar belirsiz bir dille dolu bir kiliseydi.
This is most evident in the gradual development of the language of the Eucharistic liturgy. In the 1549 liturgy, Cranmer changed the Roman “let this bread and wine olmak unto us the body and blood of Christ” to “let this bread and wine olmak unto us”—leaving room for physical or symbolic interpretation and widely regarded as a compromise between Catholics and Protestants. Three years later, the liturgy was changed to ask that those who receive the bread and wine “may be partakers of his most blessed body and blood,” language even less oriented toward the doctrine of transubstantiation, yet still without excluding it entirely from the language of the liturgy (although the rubrics very clearly deny it). 10
Cranmer’s reforms were significant enough (rejecting purgatory, the Deuterocanonical books, and five of the Sacraments) to make the Church of England a decidedly Protestant church. The basic tenets of the CofE are expressed in the Thirty-Nine Articles, a document written after Cranmer’s execution 11 but based largely on his writings.
Then follow a few centuries of great music, beautiful language, and some significant theological confusion (as some eras were more Catholic, others more Protestant). I’m going to skip over all that and jump to the twentieth century, where the Church of England’s roots in compromise begin to bear fruit.
Since its foundation, the CofE’s congregations have varied widely in their interpretation of church teaching. While the structure of services is generally the same, they can look dramatically different depending on how “high” or “low” the congregation is. It’s not just a matter of incense and statues, though, but of core beliefs. Some congregations, for example, believe in transubstantiation and sacramental absolution 12 others wouldn’t touch that popery with a ten foot pole. It’s even possible to find two priests in the same congregation with views on the Eucharist that are diametrically opposed, one saying it is actually Jesus, body, blood, soul, and divinity, the other saying it’s a piece of bread that symbolizes Jesus.
This spectrum of acceptable beliefs has increased divisions in the Church of England for centuries (sometimes but not always resulting in new denominations), but it came to a head in the late twentieth century with disagreement over the ordination of women. Different bishops’ conferences began ordaining women in the 1970s the 1978 Lambeth conference allowed each region to determine its own policy on women’s ordination, saying, “…the holding together of diversity within a unity of faith and worship is part of the Anglican heritage.” 13 The Church of England 14 voted to allow women’s ordination (and got it signed off on by the Queen) in 1992.
Not surprisingly, all this didn’t go over so well with the more “Anglo-Catholic” communities, who agreed with Rome that women weren’t capable of holy orders. According to some reports, 15 some 500 priests (and many more lay people) left the church over this development, most becoming Catholic.
In response to this mass exodus (and predating much of it), Rome issued a pastoral provision allowing that former Episcopalian priests might petition to be ordained as Catholic priests, even those who were married. Hundreds of priests have been ordained by virtue of this pastoral provision, issued in 1980. Many of these priests were permitted to celebrate the “Anglican use” of the Roman rite, a version of the Roman Catholic Mass that is heavily influenced by CofE language and traditions, based on the Roman Missal (Catholic) and the Book of Common Prayer (Anglican).
When this flow of converts slowed to a trickle, another controversy began to shake the Church of England: the question of homosexuality. Just as members differed widely on matters of faith, they disagreed vehemently on matters of morals. The issue came into the spotlight in 2003 when Gene Robinson was ordained a bishop despite being openly gay and living with his partner. Naturally, this event was extremely divisive in the Episcopal Church, 16 with some entire congregations severing ties from the Episcopal Church and forming the Anglican Episcopal Church, a communion of traditional Church of England congregations in America.
In the years since, divisions between liberal and conservative members of the CofE have widened. I’ve been told that some of the more conservative congregations even use the Baltimore Catechism 17 in their Sunday school classes. Those communities are far closer to Rome than they are to Canterbury, but their particularly Anglican traditions and liturgy and communities are rich and beautiful. Many have felt drawn to communion with Rome but are rightly reluctant to forsake their Anglican heritage.
Enter Benedict XVI. 18 Since 1980, converted CofE priests had been permitted to “retain certain elements of the Anglican liturgy.” 19 But this was a concession to a limited group and considered temporary. It allowed for the establishment of Anglican use parishes, but the understanding was that this was a temporary solution. In 2009, in a document called Anglicanorium Coenibus, the Holy Father announced the establishment of ordinariates, canonical groups with essentially the status of a diocese (think Archdiocese for the Military) formed to “allow Anglicans to enter into the full communion of the Catholic Church whilst retaining much of their heritage and traditions.” 20 These ordinariates are permanent groups intended to preserve perpetually the Anglican use liturgy and the communities with Anglican roots.
So here we have a community of Christians–fully in union with Rome–with all the benefits of Canterbury and of Rome. But you’ll have to wait to hear all about their rules and liturgy and canonical status–my “brief” history of the Church of England is already too long, so the Ordinariate will get its own post. Get excited!
Boleyn hot gossip
The story goes like this: per Britannica, in 1509, Henry married Catherine of Aragon, his older brother's widow. Time passed on by, as time tends to do, and 24 years later, the king decided he was done with Catherine. She hadn't given Henry a male heir, at least not one that survived infancy, which we can all agree was totally her fault and a perfectly reasonable excuse for a divorce. It didn't help that Hank had met a new boo, Anne Boleyn, and wanted to get down to the nasty on the quick.
There was one thing standing in the way of Henry and Anne's blessed nuptials: the dang old Catholic Church, which took issue with Henry's request for an annulment of his first marriage. Henry did what any reasonable monarch would do and flipped the game board, announcing the beginning of the English Reformation and a church where the pope couldn't tell him who he was and wasn't married to.
And then Anne Boleyn and Henry VIII lived happily ever after, and Henry never overreacted to wife-related issues again.
During the 16th century, King Henry VIII declared independence from the Roman Catholic Church with the Church of England. This was due to his choice of a sanctioned divorce from wife, Catharine of Aragon, who could not bear a male heir. As a result, the king reformed from the Catholic Church and set his own form. However, it was only until the time of Elizabeth I that the Anglican church was established.
The Catholic church started when the apostles of Jesus Christ began to preach his words after his name. During the 4th century AD, the Roman Empire adopted Catholicism as the official religion.
Interesting Facts About the Church of England
The Church of England was borne more for political rather than religious grounds. It has roots that date back from the Roman Empire but finally separated from the Roman Catholic Church in 1534. This is when Henry VIII wanted to marry another woman in order to produce a male heir to take the throne after his death. His first wife, Catherine of Aragon, gave him only a daughter. So he wanted to have his marriage with her annulled and remarry, but the Pope wouldn’t allow him to do this. So to cut it short, Henry split from the Roman Catholic Church and established his own, the Church of England.
Since then, the Church of England has been the main religious denomination in England. It is the mother church of the Anglican Communion. The Bishop of Canterbury is the leader of this church and in the Anglican Communion, chosen by the British monarch.
These are a few interesting notes about the Church of England, and this gallery will show you more of them.
About 10 million faithfuls visit a church or a cathedral that belongs to the Church of England. So it means that about 380,000 people attend a service within these places of worship.
About 70% of the population seem to agree that the church has had a positive role in shaping the education of their children.
As of 2012 there are about 28,000 licensed ministers in the Church of England. That number includes the clergy, church army officers and readers, as well as chaplain to hospitals, prisons, the armed forces and education, as well as retired ministers who can be allowed to preside over a service.
There are 160,000 churches and other places of worship that belong to the Church of England.
More than 80,000 do unpaid voluntary work for the church organization, and about 2,700 people are employed by the church.
Over a hundred thousand youths are involved in church-oriented work and activities. For instance, the church manages the Church Lads’ and Church Girls’ Brigade and the Church of England Youth Council.
Yes, the Church of England even steps out to stop global warming and the impact of climate change. The church commits itself to reduce its global footprint by 42% by 2020, and by 80% by 2050. In the present it is actively participating in drives to stop carbon footprint.
The Church of England has spent a total of £130 million (about $193 million) on its churches per year. These funds are used to make alterations and repairs to their buildings.
The General Synod (the Church of England’s deliberative and legislative body) approved the ordination of women as priests in 1992, and two years later a total of 32 women became the first ordained female priests of the Church. For the first time, women priests outnumbered the men with 290 and 273, respectively, in 2010.
There have been numerous headlines involving the Church of England since in 2002 they acknowledged the rights of homosexual priests. As long as gay people are celibate, they can be ordained and perform religious services. A gay man named Jeffrey John was appointed Bishop of Reading in 2003.
About 65% of ministers considered themselves as being “self-supporting” as of 2012.
The Church of England sees itself as a compromise between Catholic and Reformed:
- Catholic – in the sense that it continues to follow and conduct the early teachings of the apostolic/pre-Reformation church, considering itself as a part of the universal church of Jesus Christ.
- Reformation – in the sense that it has been molded by the Reformation (which gave birth to Protestantism), most especially the 39 Articles and the Book of Common Prayer.
According to the latest statistics, one in four primary schools and one in 16 secondary schools are schools that belong to the Church of England. About a million pupils attend one of the over 4,700 Church of England schools.