Alberu gidip bir sandalyeye otururken Cale, Alberu’nun onu görmezden gelip gelmediğini umursamadı.
“Lütfen otur.”
Ardından Rosalyn’e başka bir sandalyeye oturmasını işaret etti.
“Hey veliaht prens! Onlara buraya geleceğimizi söyledim! Görüntülü iletişim cihazında yaptığımız son görüşmenin koordinatlarına geldim!”
“… anlıyorum, Raon-nim.”
Alberu, Raon’un heybetli bağırışına hafifçe başını salladı.
30 dakika önce.
Alberu, Cale’in neden bahsettiğini merak ederken aniden Cale’in yatak odasına geleceğini söyleyen bir telefon aldı.
Ancak, olanları duyduktan sonra Cale’e acele etmesini söylemekten başka çaresi yoktu.
“Diğerleri birazdan gelecek.”
Kimse diğerlerinin kim olduğunu sormadı.
“Majesteleri, bu kurabiye çok lezzetli.”
Cale, masanın üzerindeki sepetten bir kurabiye yerken rahatlamış görünüyordu. Hemen eve baktı.
“Bayan Rosalyn, biraz alın. Çok güzel.”
“Ben iyiyim, genç efendi Cale.”
“Yoksa çay ister misin?”
“Mmm.”
Rosalyn, garip bir ifadeyle başını sallamadan önce Alberu’ya baktı.
“Çay iyi geliyor.”
“…Lütfen bekleyin.”
Alberu ayağa kalkıp yatak odasının bir tarafındaki dolaba gitmeden önce içini çekti. Altında basit sihirli pişirme cihazları vardı.
Alberu, gece geç saatlere kadar çalışırken hayatta kalmak için biraz çay içmenin keyfini çıkardı. Dolapta epeyce çay vardı ve Alberu biraz su kaynatmak için demliği ateşe koyarken deneyimli görünüyordu.
“Bunu sık sık yapıyor gibi görünüyorsunuz, majesteleri.”
Alberu, Rosalyn’in sesini duyunca, veliaht prensin bizzat çay demlemesi ve yatak odasında bu tür cihazların olması tuhafmış gibi başını salladı.
“Gençliğimden beri çayı severim, bu yüzden epeyce demledim.”
‘Ah.’
Rosalyn nefesini tuttu.
Veliaht prens Alberu Crossman. Aslında talihsiz bir çocukluk geçirmişti.
Annesinin ölümünden sonra sarayda tek başına büyüyen Alberu Crossman’ın önünde güçlü bir kalkan olabilecek kimsesi yoktu.
Tabii ki artık Tasha ve Kara Elflerin karanlıkta Alberu’ya yardım ettiğini biliyordu, ama veliaht prens Alberu başkalarıyla ilişkilerinde büyük ölçüde yalnız büyümüştü.
“Bu yüzden, gençliğinden beri tek başına yapmak zorunda kaldığı pek çok şey olduğundan eminim.”
Alberu, büyürken Rosalyn’in hayal ettiğinden daha fazla acı çekmiş bile olabilirdi.
Hayatında hiç acı çekmeden büyümüş birine benziyordu, ancak Rosalyn bunun onun önyargısının bir sonucu olduğunu biliyordu ve bunun yerine gelişigüzel bir şekilde yorum yaptı.
“Şahsen demlediğiniz çayı dört gözle bekliyorum, majesteleri.”
“Pekala, ben bu konuda yeterliyim.”
Alberu, Cale ve Raon konuşmaya başlamadan önce garip bir gülümsemeyle karşılık verdi.
“Majesteleri, bana da bir bardak lütfen.”
“Hey, veliaht prens! Hiç meyve suyunuz yok mu?”
“Aigoo.”
Alberu bir baş ağrısının geldiğini hissetti. Bir eliyle şakaklarına bastırırken diğer eliyle iki bardak daha çıkardı.
Daha sonra serin büyüyle büyülenmiş bir kutudan biraz elma suyu çıkardı ve bardaklardan birine döktü.
“Ohhhhh! Hey veliaht prens, senin iyi bir veliaht prens olduğunu biliyordum! Elmaları severim! Elmalı turtalar en iyisidir!”
“…Sana da biraz elmalı turta vereyim mi, Raon-nim?”
“Bende çok var! Sana bir tane vereceğim!”
Alberu, Raon’un patileriyle meyve suyu fincanını tutmasını, Cale’in yanına uçmasını, sandalyeye oturmasını ve çaydanlığa dönmeden önce suyu höpürdetmeye başlamasını izledi.
Raon sihrini kullanarak bir demet elmalı turta çıkardı ve o anda kurabiye sepetini doldurdu.
“İnsan! Bol bol elmalı turta ye!”
“Tamam aşkım.”
Cale fazla düşünmeden bir parça elmalı turta yemeye başladı.
Rosalyn sessizce Cale ve Alberu’yu gözlemledi.
“Eminim aklı şu anda karmaşık bir karmaşa içindedir.”
Çaydanlığa bakışını izlerken Alberu’nun ıstırabını görebiliyordu. Daha sonra geride bıraktığı Breck Krallığı’nı düşünmeye başladı.
Küçük erkek kardeşi sonunda onun attığı pozisyonu aldı.
Küçük erkek kardeşinin sırtı Alberu’nunkine benzemez mi?
Mevcut durum hakkında biraz bilgi sahibi olan Batı kıtasının krallıklarının liderleri endişe ve şüpheyle doluydu.
Bu, özellikle Beyaz Yıldız’ın varlığını bilen krallıklar için geçerliydi.
Geleceğin ne getireceğini bilmekten korkuyorlardı.
Bir ulustan sorumlu olmanın anlamı buydu.
“…Eminim genç efendi Cale için de durum böyledir.”
Rosalyn’e göre Cale Henituse muhtemelen en çok acı çeken kişiydi. Cale’in şu anda zihninin ne kadar karmaşık olduğunu anlayamıyordu bile.
Kısa dinlenme anında boş boş elmalı turta yiyen Cale’e acıyarak baktı.
Çok içtiği için çöp olarak bilinen kişi artık zar zor içiyordu. Ayrıca herhangi bir hobisi yoktu veya etrafta oynaması gerekmiyordu.
Çok çalıştı ve boş zamanı olduğunda sadece yemek yedi ve uyudu.
Rosalyn kurabiye sepetini Cale’in önüne itti.
Musluk.
Daha sonra önüne bir çay fincanı konuldu.
“Çok teşekkür ederim, majesteleri.”
“Birşey değildi.”
Alberu, diğer çay fincanını Cale’in önüne koymadan önce eliyle Rosalyn’e bir şey olmadığını söylemesini işaret etti ve Cale ile Rosalyn’in arasındaki masanın başına oturdu.
Sonra umursamazca ekledi.
“Uzaya mı bakıyorsun?”
“Evet majesteleri.”
Cale çayından bir yudum almadan önce kısa bir yanıt verdi.
“Ah, bu çok güzel.”
Cale, masanın üzerinde her zaman kurabiye dolu bir sepet bulundurmaya ve bu çay yapraklarından bir demet alıp veliaht prensten alıp Super Rock Villa’da dinlenmeye başladığında Beacrox veya Ron’a vermeye karar verdi.
O anda oldu.
Tık tık tık.
Yatak odasının kapısından bazı sessiz vuruşlar geliyordu.
Raon yavaşça görünmez oldu ve Alberu’nun yatağına uçtu.
Plop.
Yatağın bir tarafı bastırılmıştı ama pek görünmüyordu.
“Girin.”
Yatak odasının kapısı yavaşça açıldı. Alberu’nun insan formundaki güvendiği Kara Elf astlarından biri odaya iki kişi girdi.
“Uzun zamandır görüşemiyoruz, millet!”
“Aşina olmadığım biri ve bir süredir tanışmadığım bazı insanlar var.”
Cage herkesi heyecanla selamlıyordu.
‘Bir Kahramanın Doğuşu’nda kendisine çılgın rahibe unvanı verilmiş olmasına rağmen, şimdi Cage’e gitti.
Mogoru İmparatorluğu’ndaki Güneş Tanrısı ikizlerinden ayrıldıktan sonra yakın arkadaşı Taylor’ın yanında kalıyordu.
Taylor Stan arkasından herkesi sakince selamladı.
Marquis Stan’in ailesinin bacaklarını inciten ilk çocuğu. Çöpe atılan varis bacaklarını iyileştirmişti ve şimdi Roan Krallığı’nın Kuzeybatı bölgesinin soylularının merkezi figürü haline gelmişti.
“Genç efendi Cale-nim.”
Taylor Stan, Cale’in elini sıkmak için elini uzattı.
Artık bir Marki olmasına rağmen hâlâ Cale ile saygılı bir şekilde konuşuyordu.
“Uzun zaman oldu, Marquis-nim.”
Cale mutlu bir şekilde Taylor’ın elini sıktı.
Cale, Witira ile sohbet ettikten sonra Roan Krallığı’ndaki birçok kişiyle iletişime geçmişti.
Alberu, Cage ve Taylor bu insanlardan bazılarıydı.
“Herkes yerine otursun.”
Alberu masanın başına oturdu ve diğerleri de oturdu. İlk konuşan Taylor Stan oldu.
“Uzun bir aradan sonra seni gördüğüme sevindim, ama aniden benimle böyle iletişime geçmeni beklemiyordum.”
Cale’e bakıyordu. Gözlerinde pek çok karmaşık duygu vardı.
Şok, zevk, neşe ve saygı.
Hepsi oldukça olumlu duygulardı.
Yardım edilemezdi.
Bacaklarını iyileştirmek için Cage ile birlikte Roan Krallığı çevresinde birçok yere seyahat etmişti. Cale ile tanıştığı andan itibaren onun için her şey yolunda gitmişti.
Cale, rol modellerinden biri olduğu kadar onun için bir şans sembolüydü.
Taylor’ın bugün mutlu bir şekilde veliaht prensin yatak odasına gitmesinin nedeni buydu.
“Ani arama yüzünden şok oldun mu?”
Taylor, Cale’in sorusuna gülümsedi.
Cale’in zayıf görünen ama kararlı ifadesi hâlâ aynıydı.
“Evet, biraz şok olmuştum. Özellikle kadim güçler hakkında benimle iletişime geçmeni beklemiyordum.”
Cale gülümsemeye başladı.
Altın topun kırbacını aldığı Rüzgar Adası.
Bir keresinde siyah tapınağın tavan sanatına baktı ve antik Beyaz Yıldız hakkındaki hikayeyi duydu…
Cale kadim güçler hakkında en bilgili kişiyi bulması gerektiğine karar vermiş ve aklına hemen Taylor Stan gelmişti.
Taylor dizine dokundu.
“Eski güçler ve eski zamanlar hakkında oldukça fazla araştırma yaptım. Roan Krallığı’ndaki eski güçler hakkında en çok şeyi bildiğime inanıyorum.”
“Haklısın. Bana geçmişte Boulder Muhafızı’ndan bahsettiğini hatırlıyor musun?”
“Evet. O sırada başkente birlikte seyahat etmiştik.”
Alberu sessizce Cale ve Taylor’ın sohbetini izlerken çenesini eline almıştı.
Güzel ve nazik bir atmosferdi.
Aforoz edilmiş rahibe Cage’in, tam bu atmosferin büyüsüne kapılmak üzereyken, onun bol kollarından bir şeyler çıkarıp geri koymaya başladığını gördü.
‘Şarap bardakları?’
Doğru görüp görmediğini merak etti ama bunu uzun süre düşünecek zaman yoktu.
Bunun nedeni Taylor’ın sesini duymasıydı.
“Sahte bir antik belge oluşturmamı mı istiyorsun?”
Cale gülümsemeye başladı.
“Mümkün değil mi?”
“Yasadışı.”
Taylor ciddi bir ifadeyle Cale’e baktı.
“Ama deneyeceğim.”
Alberu kıkırdamaya başladı.
“Veliaht prensin yatak odasında kanunları çiğnemekten bahseden şu soylulara bakın.”
Ardından, Cale ve Taylor ona bakarken omuzlarını silkti.
“Pekala, buna karşı olduğumu söylemiyorum.”
Cale, Alberu’dan uzaklaştı ve Taylor’la konuşmaya devam etti.
“Marquis Stan-nim, eski belgelerin nasıl göründüğünü herkesten daha iyi bilmelisin.”
İçlerinde kullanılan kağıt türleri, kağıtların ne kadar eski olduğu ve hatta içlerinde kullanılan ifadeler.
Konu bu şeylere geldiğinde Taylor birinci sınıftı.
Bacaklarını iyileştirebilecek kadim bir güç bulabilmek için o eski belgeleri gece gündüz araştırmıştı.
“O eski belgeye ne koymam gerekiyor?”
Cale bu soruyu duyduktan sonra cebinden bir belge çıkardı.
Taylor belgeyi Cale’den aldıktan sonra açtı.
“…Bu?”
Kaşlarını çatmaya başladı.
Cale’e bakıp bir soru sormadan önce uzun süre belgeye baktı.
“Bu hangi dil?”
Yaklaşık yirmi sayfa metin vardı.
Her sayfa ikiye bölünmüştü.
Taylor sayfaların altını işaret etti.
“Bu, Batı kıtasının eski zamanlardan beri kullanılan ortak dilidir.”
Parmağı yavaşça yukarı çıktı.
“Ama sayfaların üst yarısındaki bu harfler daha önce hiç görmediğim bir şey.”
Cale’in yüzünde kalın bir gülümseme belirdi.
Bu belge, Cale ve Choi Han’ın birlikte oluşturduğu bir şeydi.
Her sayfanın üst yarısında Korece ve alt yarısında Batı kıtasının ortak dili vardı.
Taylor, Cale’in yanıt vermeden gülümsediğini görünce belgeye tekrar baktı.
Belgenin ilk sayfasının alt yarısı.
Gizemli dilin altına Batı kıtasının ortak dilinde yazılan sözler şunlardı.
“Nelan Barrow.”
Taylor bu ismi mırıldandı.
“…Genç efendi Cale, bu kişi kim?”
“Emin değilim.”
Cale bu kez de yanıt vermedi. Sonra Taylor’a doğru eğildi ve fısıldamaya başladı.
“Size söyleyebileceğim şey, bunun bizim için sahte olduğu, ancak diğer herkes için gerçek olması gerektiği.”
Taylor artık belgenin içeriğini umursamıyordu. Artık ne yapması gerektiğini bildiğine göre, belgeyi dikkatlice iç cebine yerleştirdi.
“Sadece bu masadakiler gerçeği bilecek.”
Cale, Taylor’ın cevabını duyduktan sonra memnuniyetle gülümsedi.
“Başka bir şeye ihtiyacın var mı?”
Cale, Taylor’ın sorusuna cevap vermekte tereddüt etmedi.
“Roan Krallığı’ndaki kadim güçler hakkında bilgiye ihtiyacım var. Belirli ayrıntılara ihtiyacım yok, sadece efsanelerin kısa versiyonlarına ihtiyacım var.”
“Mm, Roan Krallığı içinde.”
Pat. Pat.
Taylor başını sallayıp bir soru sormadan önce dizine birkaç kez vurdu.
“Ne zamana kadar ihtiyacın olacak?”
Bir veya iki ay içinde tamamlanırsa daha iyi olur” dedi.
“O zaman bir deneyeyim.”
Taylor hemen cevap verdi ve Cale bakışlarını kaçırmadan önce minnettarlığını göstermek için gülümsedi. Cage’in yüzünde bir gülümseme ve eli gömleğinin yeninde oturduğunu görebiliyordu.
“Bayan Cage?”
“Ahem, genç efendi-nim. Canınız alkol almıyor mu?”
“İyiyim.”
Cage, Cale’in hızlı yanıtı karşısında hayal kırıklığına uğramış görünüyordu. O an aklına birisi konuşmaya başladı.
– Kafes! Son zamanlarda, içmeyi seven Bud adında bir adamımız var! Büyük ve kudretli Raon Miru bir dahaki sefere sizi onunla tanıştıracak!
Cage’in ifadesi, kendisinden haberi olmayan Taylor’dan saklanırken Raon’un sesini zihninde duyduktan sonra hızla parladı.
Cale, Cage’in ifadesinin bu kadar çabuk değişmesinden dolayı çekingen hissetti ama yine de konuşmaya başladı.
“Bayan Cage, mümkünse-“
“Nedir? Seninle gelmemi ister misin? Veya mümkünse sorularına cevap vermemi ister misin? Ölüm yeminiyle mi ilgili?”
“Pardon? Ah, şey. Evet, durum bu. Nereden bildin?”
Cage, kafası karışmış bir ifadeyle soran Cale’e doğru gülümsemeye başladı.
“Genç usta-nim, son birkaç gündür rüyalarım oldukça unutulmaz.”
Ölüm Tanrısı, bir süre ayrı kaldıktan sonra son zamanlarda onu oldukça sık ziyaret ediyordu.
Yeteneklerini elinden almayan Ölüm Tanrısı tarafından aforoz edilen ama yine de el üstünde tutulan Cage, son birkaç gündür Ölüm Tanrısı tarafından eziyet gördü.
“Bana rüyamda bir şey söyledi. Beni aramaya geleceğinizi söyledi. 1000 yıl öncesinden bir yemin isteyeceğinizi söyledi.”
Cale’in ifadesi sertleşti.
O haklı.
Bahsettiği gibi Cale, Lord Sheritt’in Ölüm Tanrısı aracılığıyla Ejderha Katili ile yaptığı yemini merak ediyordu.
Ölüm Tanrısının bir reenkarnasyon laneti koymasını merak ediyordu.
Ve en önemlisi.
İlk etapta yapabileceği için laneti kaldırıp kaldıramayacağını bilmek istedi.
“Rüyamda söyledi.”
Cage elini yeninin içine soktu. Alberu tekrar irkildi ama herkes onun yeninden çıkan eline odaklandığından kimse bunu fark etmedi.
“Seni tekrar gördüğümde sana bu resmi vermemi söyledi.”
Cage’in elinde rulo halinde bir kağıt vardı.
“Bu kitabı sana vermemi de söyledi.”
Kara defter de Cage’in elindeydi.
Bu, Cale’in Mogoru İmparatorluğu’nda bulduğu Ölüm Tanrısı’nın kutsal eşyasıydı.
Rahibe Cage okuduğunda defalarca yazılan tek bir cümle olan kitaptı.
Sessizce okumaya başladı.
“Ölümü öldürme yöntemini merak ediyor musun?”
Ardından Cale’e baktı.
“Kitap öyle diyor. Rüyam bana bu iki şeyi sana vermemi söyledi. Ayrıca soru sormamamı da söyledi.”
“Hiç soru sorma?”
Cale, Cage’in elindeki kara deftere ve rulo yapılmış kağıda bakarken düşünmeye başladı.
“Onları alsam mı almasam mı?”
Ancak alması gerekiyordu.
Cale, Cage’in elindeki iki şeyi aldı.
Cage onları teslim ederken konuşmaya başladı.
“Size karşı dürüst olmak gerekirse, kağıda yazılanların kelimeler mi yoksa resimler mi olduğunu anlayamıyorum.”
Sadece rüyasında gördüklerini kopyaladı.
“Fakat tek başına bakman gerektiğini söyledi genç usta-nim. Başka kimseye gösterme dedi. Kâğıt başkasına gösterdiğin anda yanar ve yok olur.”
“…Ne tür…”
Rosalyn kendini durdurmadan önce şikayet etmek üzereydi.
Cale oturduğu yerden kalktı.
“Gidip şu köşede okuyacağım. Tek başıma bakmamı söyledi, o yüzden bunu yapmam gerekecek.”
“Ne?”
Alberu kaşlarını çatmaya başladı.
“Ne olduğunu bile bilmiyorsun ama gidip köşede mi açacaksın?”
“Bunun derdi ne?”
Cale odanın bir köşesine giderken hiçbir şey yokmuş gibi konuştu.
Etrafında kimse yoktu.
– İnsan… çevrende kimse yok. Ama ben de gelemem herhalde? İyi, gitmeyeceğim. Ama bana söylemek zorundasın!
Cale, bir köşeye gidip gazeteyi açmadan önce Raon’a yanıt vermedi.
Kağıt, yalnızca Cale’in avucu büyüklüğündeydi.
Orada yazılan kelimeleri görebiliyordu.
Onlar görüntü değildi.
Onlar kelimelerdi.
Bu dünyaya ait bir dilde yazılmadılar.
Korece de değildi.
Ne Choi Han’ın ne de başka birinin okuyamayacağı sözlerdi.
Cale de bilmiyordu.
Ancak Cale bunların kelimeler olduğunu anlayabiliyordu.
Bir şekilde okuyabiliyordu.
Cale, bir şekilde okuyabildiği bu şeyleri okumaya başladı.
Daha sonra alay etmeye başladı.
‘Kahretsin.’
Sonra bir sonraki cümle.
Aslında bundan sonraki kısım bir cümle değildi.
Zamandı.
Her seferinde bir saniye aşağı gidiyordu.
Bilmediği bir dildeydi ama bir şekilde zamanın geldiğini okuyabiliyordu.
1 saniye.
Her seferinde bir saniye azalmaya devam etti.
Zaman azalıyordu.
Cale, gözlerini tekrar açmadan önce bir anlığına kapattı.
Kağıt üzerinde daha fazla zaman geçmişti.
Hâlâ birkaç haftadan fazla zaman vardı, hayır, birkaç aydan fazla kaldı. Ancak zaman akmaya devam ediyordu.
“Choi Jung Soo ve Choi Han’ın doğum günleri aynı mı?”
Cale’in gözbebekleri titremeye başladı.
Cale bunu daha önce düşünmüştü.
Choi Jung Gun, Choi Han ve Choi Jung Soo akraba olabilir mi?
Bu durumda, Choi Jung Gun ve Choi Han’dan sonra neden Choi Jung Soo yerine o oldu?
Neden bu dünyaya gelen oydu?
Ölüm Tanrısı’nın sözleri Cale’in zihnine kazındı.
Cale, arkadaşlarının öldüğü günün anılarını hatırladı.
Hayır, aklındaki kayıtlar Cale’in ortaya attığı şeylerdi.
İstese de unutamadığı kayıtlar aklını başından almıştı.
Birdenbire her şey karardı.