Ekaterina Alekseevna, manifestoyu anne (“anne”) bakımıyla kanıtladı ve tanrı tarafından kendisine emanet edilen Rus İmparatorluğu'nun barış ve refahının yanı sıra bu manastırın çoğalması ile ilgili endişeleri üzerine de çalıştı. İmparatoriçe, birçok yabancı ve Rusya dışında bulunan eski vatandaşlarının da imparatorluğa yerleşmek için izin istediklerini belirtti. Catherine nezaketle tüm ulusların (Yahudiler hariç) yabancıların yeniden yerleştirilmesine izin verdi ve aynı zamanda bir nedenden ötürü Rusya'dan ayrılan vatandaşlara geri dönme izni verdi. Yabancılar öncelikle, önceki yüzyıllarda büyük ölçüde terk edilmiş olan Karadeniz bölgesi ve Ukrayna da dahil olmak üzere Rusya'nın daha az nüfuslu bölgelerine yerleşmelidir (Kırım Tatarlarının yırtıcı baskınları bu konuda büyük rol oynamıştır).
Catherine, Batı Avrupa'daki manifesto hakkında bilgi edinmek için tüm önlemleri aldı. Manifesto, yüzlerce nüsha halinde Rusça, Fransızca, Almanca ve İngilizce olarak basıldı ve yurtdışında faaliyet gösteren Rus diplomatik ajanlarına gönderildi. Temsilciler belgeyi yerel gazetelerde yayınladılar. İnsanları cezbetmek için (sonuçta, normal yaşamlarından vazgeçmeleri ve Kuzey İmparatorluğu'nun “barbar” ve seyrek nüfuslu bölgelerinde başka hiçbir yere gitmemeleri gerektiği) açıktır. Bir yıl sonra, aşağıdaki belgeler geliştirildi ve yayınlandı: “Yabancı göçmenlere verilen avans ödemeleri ve ayrıcalıklar hakkında Manifesto” ve “Yabancı Göçmenler Vekilliği Ofisinin Kurulmasına Dair Karar”. Bu nedenle, göçmenlerin işleri özel bir kurumla uğraşmak zorunda kaldı. Göçmenler çeşitli imtiyazlar aldı.
İmparatoriçe, Adjutant General ve Kont Grigory Orlov’un favorisi Dışişleri Mütevelli Heyeti Başkanlığına atandı. Daha sonra, Saratov, Saratov'un yabancı yerleşimciler ofisini kurdu (yılda 1766'ten 1877'e). Çalışmalarında, Ofis doğrudan St. Petersburg’da bulunan Yabancı Vesayet Ofisine teslim edilmiştir. Ofis, yerleşimcileri Rusya’ya bu kadar aşina oluncaya kadar yönetme görevini aldı ve imparatorlukta tarihsel olarak oluşturulan yönetim biçimlerini genişletmek mümkün olacaktı.
Gelecekteki sömürgecilerin seyahat etme imkânları yoksa, göçmenlerin yer değiştirmesini sağlamak ve seyahat masrafları için para sağlamak zorunda kalan Rus diplomatik işçilerine ve temsilcilerine başvurmak zorunda kaldılar. Göçmenler kişisel özgürlük, yerleşim yeri seçme hakkı, tüm vergilerden oldukça makul bir süre için muafiyet hakkı (beş yıl boyunca şehirlerde, kırsal alanlarda - otuz yıla kadar), on yıl boyunca evlere, hanehalklarına, masraflarının ödenmesi için faizsiz borç vermişlerdir. yer değiştirme, ilk hasattan önce yiyecek alımı, hayvancılık, zirai aletler veya zanaatkarlar için aletler. Üretimlerini yaratan göçmenlerin, gümrüksüz mal ihraç etmeleri ve hatta yurt dışına ihraç etmeleri sağlandı. Yeni vatandaşlar, din görevlileri ve kendi dini yapılarını inşa etme kabiliyetlerinin yanı sıra, hükümet yetkililerinin müdahalesi olmadan oluşturulan yerel yönetimlerin kompakt yerlerde de hakkı kazandılar. Rus İmparatorluğu'ndan engelsiz ayrılma ihtimalini korudular. Ayrıca, göçmenler askerlikten muaf tutulmuştur (işe alım). Sonuç olarak, Rusya’nın yeni vatandaşları, Rusların ve imparatorluğun diğer yerli halkının sahip olmadığı fayda ve faydaları aldı. Asgari sorumlulukla sağlam faydalar. Alman devletlerinin topraklarındaki aşırı nüfus ve ciddi kısıtlamalar göz önüne alındığında, birçok yerleşimci yeni bir hayata başlamaktan büyük ölçüde yararlandı.
Bundan sonra, Rusya'nın daha az yaşadığı bölgelere yerleşme süreci oldukça hızlı bir şekilde başladı. Sömürgecilerin işe alımı ve Rusya'ya gönderilmesi, hem resmi komiserler hem de doğrudan Mütevelli Heyeti ile bir anlaşma imzalayan özel girişimciler (“davetliler”) tarafından gerçekleştirildi. 1763 ve 1766 arasında 30 hakkında bin kişi Rus imparatorluğuna gönderildi, yaklaşık yarısı arayanları Rusya'ya ikna edip göndermeyi başardı. Sömürgeler St. Petersburg'a ve başkentin banliyölerine Oranienbaum'a yerleştirildi. Burada ayın ortalama 1-2'unda yaşadılar. Göçmenler Rus gelenek ve yasalarına tanıtıldı. Özellikle, sömürgeciler din özgürlüğünü korudular, ancak yasaların bütünüyle korktuğu için misyonerlik yapmaları yasaklandı. Rus yasalarına aşina olduktan sonra, kolonistler Rus egemenliğine bağlılık yemini aldılar ve yerleşim yerine gittiler. Ulaşım genellikle nehir taşımacılığı ile gerçekleştirilmiştir. Alman yerleşimcilerin çoğu Volga bölgesini geliştirmek için gönderildi. 1765'te Volga'da, 12'te, 1766'te, 21'ta, 1767'ta, 67'de, 1769'ta 105 kolonileri vardı.
Hükümet, Volga bölgesindeki Alman sömürgecileri için oldukça katı bir şekilde kurulmuş, temel görev - tarımın gelişimi. Alman yerleşimciler bu görevle genel olarak başa çıktı. Esas olarak çavdar ürettiler ve ayrıca patates yetiştirdiler, keten, kenevir, tütün ve diğer mahsullerin mahsullerini artırdı. Zaten XIX yüzyılda, sömürgeci sanayi gelişti. Volga bölgesinde un üretimi, yağ endüstrisi, tarımsal işçilik aletlerinin üretimi, yün ve keten üretimi gelişti. Ayrıca bir deri endüstrisi vardı, dokuma gelişti.
II. Catherine hükümeti, yerleşim sorunları ve imparatorluğun diğer bölgeleriyle ilgilendi. Bu yüzden, St. Petersburg'un Sibirya ile ilgili tarım-kolonizasyon politikası yapısal, sistemik bir karakter kazanmıştır. Catherine II, kararnamenin yardımıyla, Kaçak Old Believers'ı Sibirya'ya "dövdü". Altay’da, bir Bukhtarma’nın Belovodist topluluğu olan “masonlar”, Altay dağ geçitlerinde saklanan kaçaklar yasallaştırıldı. Aynı zamanda, idari ve cezai sürgünlerin (“yerleşimciler”) pahasına Sibirya nüfusunu arttırma uygulaması devam etmiştir.
Aynı zamanda, hükümet Karadeniz bölgesini yerleşmek için önlemler aldı. Rusya-Türk savaşı sırasında 1768 - 1774. Catherine, Osmanlı İmparatorluğunun boyunduruğu altındaki Hıristiyanları, Rus hizmetine girmeleri için umut verici bir ödülle çağıran bir kararname yayınladı. Çağrıya Ege Denizi, Yunanistan, Makedonya, Sırbistan ve kısmen Kırım adalarının sakinleri cevap verdi. Bunlardan sözde kurdu. "Yunan ordusu" - 8 taburu (yaklaşık 5 bin kişi). 1774’te gönüllüler memleketlerine geri dönmemeye karar verdiler ve emeğine, emri altında hizmet ettikleri Kont A. Orlov aracılığıyla Rusya’daki yerleşim haklarını sordular. 28 Mart 1775, Rusya'da görev yapan askerlerin ve ailelerinin imparatorluğa yerleşmesine izin veren bir bildiri yayınladı. İkamet ettikleri yer, Kerch şehri ve Yenikale şehri olan Taganrog ile Azak eyaletiydi.
Bu kararnamede, Yunanlıların Kırım'dan kaçmasına ilişkin karar üzerinde belirleyici bir etkisi vardı. Kırım'daki Hristiyanlar Tatarlar tarafından ağır şekilde zulmedildi. Yunanlılara güvenilmez konular olarak bakılıyordu, en ısrarcı Hıristiyanlar öldürüldü, zayıflar İslam'a çevrildi. Hristiyanlar haklarında kısıtlılardı, kamu hizmetinde olamazlar, neredeyse köle konumunda tutulurlardı. Rusya’nın güneyindeki kabileleri ve diğer etnik grupların temsilcilerinin yeniden yerleştirilmelerinin farkında olan Kırım Rumları, yerleşimcilerin aldığı ayrıcalıklar, ekonomideki ve kamu hizmetindeki bazı yabancıların da imparatorluğa taşınmaya çalıştığı hakkında. Büyükşehir Ignatius of Goths ve Kafsky, Prince Potemkin ve Kırım'daki Rus birliklerinin komutanı Prens Prozorovsky ile bir dizi gizli görüşme yaptı. Sonuç olarak, büyükşehir, Hristiyanları Rus vatandaşlığına aktarmak ve yerleşimleri için kendilerine yeterli miktarda toprak çekmek için imparatora dilekçe verdi.
Müzakereler başarılı oldu çünkü Petersburg, Novorossia'yı yerleştirmek ve Kırım Hanlığı'nı daha da zayıflatmak istiyordu. Kırım Hıristiyanları - yarımadanın nüfusunun yaklaşık% 8'i, çoğunlukla Yunanlılar ve Ermeniler, Han'ın hazinesinin gelirinin büyük kısmını verdi. Hıristiyanların ayrılışıyla birlikte, Han, Rus hükümetine büyük maddi bağımlılığa düştü. 21 Nisan 1778, Metropolitan Ignatius, Rusya'ya taşındığını açıkladı. Han Şahin-Girey çılgına döndü ama bu kararı önleyemedi. Ayrıca, Tatar onurlarına rüşvet verdi, onlara pahalı hediyeler ve önemli miktarda para verdi. Toplamda 18'tan fazla bin kişi taşındı. Yerleşimciler Azak eyaletinin Mariupol semtinde yerleşmişlerdir. Benzersiz avantajlar ve ayrıcalıklar elde ettiler. Onlara 1,2 milyon dolarlık dessiatina verildi. Her bir adam yaklaşık 33 hektar (30 tithes), yani ortalama bir aile, 100 hektar siyah toprak aldı. Göçmenlere ilk yıl, faydalarına rağmen, yeni yerlere yerleşmek zordu. Durum, tüm mahsulü tahrip eden bir kuraklık ile ağırlaştı. Fakat yüzyılın sonuna gelindiğinde çok iyi kararlaştırılmışlardı. Topluluk sayıca önemli ölçüde büyüdü. Refahlarının kaynağı çiftçilik ve sığır yetiştiriciliğidir (çoğunlukla koyun yetiştiriciliği).
1783’te, Kırım Yarımadası tamamen Rus İmparatorluğuna girdi ve oradaki sömürgecileri davet etmeye başladı: Ruslar, Almanlar, Bulgarlar, Ermeniler, Yunanlılar, vb. Her aile toprak aldı ve belirli bir süre vergiden muaf tutuldu. Yunan göçmenler genellikle Kırım'a geri dönmek istemiyorlardı.