Sykes-Picot Antlaşmasını 100. yılında ortadan kaldıralım Özgür Demokratik Kürdistanı kuralım
Yaşanan gerçekleri dikkate alarak ve tarih momentumunun tam da devrimci durum momentumu olduğunu bilerek, Sykes-Picotu bir an önce sadece aşmak değil, tümden ortadan kaldırarak Özgür ve Demokratik bir Kürdistanı yaratacak temelde bir yaşam ve irade duruşunun sahibi olmak, her özgürlükçü Kürdün ve Kürdistanlının temel görevi ve duruşu olmalıdır.
Kasım Engin
Sykes-Picot antlaşması 16 Mayıs 1916 yılında İngiltere ile Fransa arasında gerçekleştirilen, adını görüşmeleri yürüten İngiliz Sir Mark Sykes ile Fransız George Picot'dan alan ancak Rusyanın da bir şekilde içinde, kıyısında, köşesinde yer alarak dünyanın paylaşımında pay kapmaya çalıştığı antlaşmanın adıdır.
Sykes-Picot Antlaşması, Rusya'da devrimi yapıp iktidarı ele geçiren Sosyalist Sovyet hükümeti tarafından, Çarlık idaresinin yapmış olduğu tüm gizli antlaşmaları dünya kamuoyuna açıklamasıyla deşifre olup açığa çıkarıldı. Bu antlaşmaya göre Rusyaya; Erzurum, Trabzon, Van ve Bitlis vilayetleri; Fransa'nın payına Aladağ, Kayseri, Akdağ, Yıldızdağ, Zara, Eğin, Harput ile Adana, Antep, Urfa, Mardin, Diyarbakır, Lübnan kıyıları ve Musul; İngiltere'ye ise Bağdat dahil güney Mezopotamya ile Hayfa ve Akka limanları düşüyordu.
Antlaşmaya göre Fransa ve İngiltere kendilerine ayrılan bölümlerde Arzu ettikleri ve Arap devleti ya da Arap devletler konfederasyonu için uygun olduğunu düşündükleri idareyi kurabileceklerdi. İskenderun serbest liman olacak, Kudüs ve Filistin ise ayrıntıları daha sonra tespit edilecek uluslararası bir statüye kavuşturulacaktı. Antlaşma esas itibarıyla Almanya ve Rusyanın ileride Hindistan yolunu tehdit etmesini önlemek için hazırlandı. Çünkü o yıllarda Arap Yarımadasındaki petrol varlığı bütün boyutları ile ortaya çıkarılmış değildi.
Sykes-Picot Antlaşmasında Kürdistanın durumu ise şöyle ele alınır: Bilindiği üzere zemini çok önceden misyonerler aracılığıyla hazırlanan Suudun Mekke Şerifi Hüseyin ile İngilizler arasında birçok görüşme ve antlaşmanın yapıldığı sır değildir. Osmanlılara karşı savaşacak olan Suudlara krallıklar teklif edilecektir. Yani Arap elitleri devletsel statüye kavuşacaktır. Doğaldır ki Araplara statü verildiğinde Kürtler bu işin dışında kalacaklardır. Nitekim olan da budur.
Somut olarak 1921 Kahire Konferansında Kürtlere statü tanınmayacağı tamamen netleştirilmiştir. Bu karar öncesinde emperyalistlerin konuyu birçok kez tartıştıklarını ancak net bir karara gitmediklerini daha sonraki Sevr Antlaşmasından öğreneceğiz.
1. Dünya Savaşında Osmanlı İmparatorluğunun müttefikleriyle beraber resmen yenik sayılması sonucunda bölünüp parçalanmayı kabul eden antlaşmayı imzalamasıyla birlikte, Kürtler açısından da yeni bir dönem başlamış oldu. 30 Ekim 1918 Mondros Mütarekesiyle Ermeni ve Kürt halkının statüsünün ne olacağının da gündem olması ile beraber Kürt elitlerinde de ciddi bir canlanma ve arayış gelişir. Unutmayalım ki, Mondros Ateşkes Antlaşmasıyla esasta Osmanlı belli düzeylerde zaten teslim alınmıştı. Ordusunu neredeyse silahsızlandırıldıkları gibi bu antlaşmaya Osmanlılarının uymaması durumda ise zaten kendilerine her türlü müdahale hakkını 7. madde de saklı tutmuşlardı.
Bilindiği üzere İngilterenin 1. Dünya Savaşı esnası ve sonrasında en çok uğraştığı husus Musul eyaleti olmuştur. Bugünkü Irak o zamanlar üç eyaletten müteşekkildi. Bunlar; Musul, Bağdat ve Basra eyaletleriydi. Irakın daha doğrusu Kürdistanın en çok petrol barındıran sahası Kerkük şehri de Musul eyalet sınırları içerisinde yer almaktaydı. İngiltere Musul eyaletini almak için her türlü hileyi kullanmaktan -ki bu hilelerin arasında şantaj, tehdit, blöf, yalan, gözdağı vb her zaman vardı- çoğu zaman ise diplomatik dillin en nazik biçimini kullanmaktan da geri kalmadı. Ki, İngilizler bu işin ustasıdırlar.
Ezcümle İngiltere, Musulu almak için gerçekten de büyük uğraş verdi. Bunun için sayısız toplantı, konferans, kongre ve antlaşmalar yapıldı. Osmanlının teslimiyetini ifade eden Mondros Mütarekesi, dünyanın nasıl paylaşılacağına dönük ise San Remo, Sevr, Paris, Londra, Ankara, Kahire, Mudanya, Lozan toplantıları ve 5 Haziran 1926 tarihinde yine Ankara Antlaşması bu girişimlerin somut sonucu olarak ortaya çıktı.
Bu konferansların, antlaşmaların ve toplantıların en meşhur ve bilineni 10 Ağustos 1920 de Sevrde yapılan konferanstı. Bu konferansa göre Kürtlere kimi vaatler, Ermenilere Ermenistan vatanı, Yunanlara Egenin bir kısmı, İtalyanlara Akdeniz, Fransızlara bir kısım Kürdistan toprağı ve yine Ruslara tahsis edilmiş yerler vardı. Türklere ise Ankara ve Konyanın ayazı bırakılmıştı.
Gerçekten de tüm taraflar bunun böyle olacağına inanarak yaklaştı. Nitekim 1921 yılının Ocak ayında sonuçlanan Paris Konferansının sonuçları da bu kararları tasdik eder nitelikteydi. Mart 1921de Londrada gerçekleştirilen konferansın sonuçları da benzerdi. Ancak tarihle uğraşanlar da bilir ki, Sevr kararları alınırken ya da Sevr gerçekleştirilirken büyük hile ve aldatmalar yaşanmıştır. Şöyle ki; Sevr Antlaşması William Eagletonun sözleriyle, Daha imzalandığı anda ölü doğmuş bir metinden başka bir şey değildi. Devamla, Çünkü tarih M. Kemal tarafından farklı yazılmaktaydı demektedir. Hakeza Amerikalı Diplomat George Kennan, Gelecekte yaşanacak büyük trajediler, söz konusu antlaşmalarda şeytanın eliyle yazıya dökülmüştü sözünü boşuna söylememişti.
Sevr Anlaşması Türklere yapılan bir şantaj ve tehditti
Sevrin gerçek manada büyük bir aldatmaca olduğunu Londradan M. Kemale gönderilen mektuplardan da anlamak mümkündür. İngilizler, Eğer İstanbul Boğazı ve çevresi ile Musul-Kerkükten vazgeçilirse, Sevr kararlarının iptal edileceğini mektuplarla muhataplarına iletmişlerdi. Tarihsel gerçek şu ki; Sevr Anlaşması Türklere yapılan bir şantaj ve tehditti. Eğer rahat durmazsanız, eğer Musulu vermezseniz, Türkiyeyi sekize böleriz mesajıydı. Yoksa Kürtlere ya da Ermenilere verilen sözlerin tümü -gerçek manada- içi boş, hatta yalan ve aldatmadan ibaretti. Büyük güçler her zaman olduğu gibi büyük oynayarak desiselerini uygulamışlardı.
Londranın ardından gerçekleştirilen Kahire Konferansında ise Türklere daha ileri düzeyde sözler de verildi. Bu sözlere Türkler çok ikna olmayınca, Kürt kartı yeniden tedavüle konuldu. Türkleri Musul Eyaletini vermeye ikna edene kadar da bu oyun sürdürüldü. Bu arada Mudanyada Türklere güven vermek için Yunanlıları Türkiyeden çıkmaya ikna ettiler. Kürtleri hem bir koz olarak kullandılar hem de çok sayıda vaatle Kürtleri devre dışı bırakacaklarının sözünü de verdiler. Lozan işte tam da bu tutumun antlaşmasıydı. Resmi olarak ise bu durum 5 Haziran 1926 tarihinde gerçekleştirilen Ankara Antlaşmasıyla sabitlendi. Ankara Antlaşmasının iki temel sonucu oldu: İngiltere Musul Eyaletini alırken, Türklere ise Kürtleri istediğiniz gibi katledebilirsiniz açık çeki verildi.
Nitekim Şêx Said İsyanı ardından geliştirilen Şark Islahat Planı, İzale-i Şekavet ile Takrir-i Sükûn kanunları özü itibariyle Kürtlerin tasfiye edilmelerinin belge ve kararları iken, 5 Haziran 1926 Ankara Antlaşması ise buna meşruiyet sağlayan devletlerarası belge ve antlaşmaydı. Olan biten bir cümle ile şudur: Musul ve Kerkükü aldılar, Kürtleri de sattılar! Tam da onların kapitalist dünyasına uygun bir alışveriş oluyordu.
20. yüzyılda statüsüz bırakılan halkların başında Kürtler geliyor
Yüzyıl önce gerçekleşen durumun özetini böyle ifade etmek eksik de olsa amaç tarihi doğru yorumlamaktır. Evet, Musul Eyaleti alındı, Kürtler ise satılarak katliamlara ve soykırımlara uğramasına cevaz verildi. Tam 90 yıl bu dehşet verici katliamlar ve soykırımlar sürdürüldü. Tarihin gizlenmeye çalışılan hakikati böyle olsa da bu makus tarihin PKKnin devrimci müdahalesiyle adım adım değiştiğini gururla söylemeliyiz.
Bugün bölgemizde olup bitenler yüz yıl önce oluşturulan statülerin yıkılma sürecidir. 16 Mayıs 1916 yılında Sykes-Picot ile paylaşım kıskacına alınan Ortadoğu halkları ve coğrafyası, 10 yıllık bir tartışma sürecinin ardından Haziran 1926 tarihinde, bugünkü statükoya kavuşmuş ve şimdi kendi kaderini yeniden ve bizzat kendi elleriyle yazma dönemindedir.
Statüsüz bırakılan halkların başında Kürtler geliyordu. Kürtler gibi Ermeniler ve Asuriler de benzer bir kıskaç altına alınmışlardı. Kürtler son yüz yılda belki de tarihlerinin en karanlık çağını yaşamak zorunda kaldılar. Kürtler bu saldırılara ve yok sayılmaya karşı büyük direnişler gösterseler de -oluşan devletlerarası statüden kaynaklı- direnişlerini siyasal olarak taçlandırmada sonuç alamadıkları gibi her direnişleri ardından daha büyük kırımlarla yüz yüze kalmışlardır.
Yüz yıl önce oluşan devletlerarası statü büyük direnişlerin ardından kısmen sarsılmış olsa da sonuç alacak bir siyasal duruşun önünü aynı emperyal güçler hep almışlardır.
Unutulmamalı ki, 1984 15 Ağustos Atılımına dayatılan 1985 yılındaki NATO müdahalesiydi. 1992 yılında Botan-Behdinan Savaş Hükümetine dayatılan, ihanetçi-işbirlikçi Güney Savaşıydı. 1993 yılında ateşkeslerle siyasal sürecin önü açılarak geliştirilmek istenen çözüm ise Özalın öldürülmesiyle Gladio müdahalesine maruz kaldı. 1998 yılında Önderliğimizin Avrupa ve dünyaya açılmasına yanıt, devletlerarası büyük korsan komplosu oldu. 2003 yılında Hareketin sunduğu büyük barış fırsatı tasfiyecilerin piyonluğu, hegemonik güçlerin aktörlüğünde yapılan müdahaleyle heba edildi.
Dikkat edilirse Özgürlük Hareketi büyük siyasal hamlelerle Sykes-Picot ile oluşturulan Kürtleri yok sayma politikalarını kırmaya çalıştıkça, uluslararası hegemonik sistem ise kendi oluşturduğu statükoyu korumak için her türlü korsanvari yöntemle bunu berhava etmeye çalışmaktadır. Bu aynı zamanda kültürel soykırımı sürdürmekte ısrar eden kapitalist hegemonik sistem ile kültürel varlığını bütün hakikati ile yaşamak isteyen demokratik sistemin ideolojik-politik-sistemsel çatışmasıdır.
PKK öncülüğünde mücadelesini sürdüren demokratik uygarlık sistemi karşısında zorlanan kapitalist modernite güçleri 90lı yıllarda, Yeni Dünya Düzeni adı altında bir reorganizasyona giderek statükoyu korumak istediler. Bu kâfi gelmeyince bu kez de, Büyük Ortadoğu Projesi-BOP adı altında stratejilerini revizyona tabi tutarak kontrollerinin dışına çıkma eğilimi gösteren Ortadoğuya müdahale etme ihtiyacı duydular. Hegemonik uygarlık güçleri özellikle Arap Baharı ile birlikte yüzyıllık klasik politikaların artık sonuç vermediğine tanık oldular. Radikal İslam tehdidi küresel çıkarlarına karşı en büyük tehdit olarak yayılma ve iktidar oluşturma sürecine girdi. Bu duruma müdahale etme ihtiyacı doğası gereği 40 yıldır bu coğrafyada büyük savaşan ve büyük mücadele veren Kürt Özgürlük Hareketinin çalışmaları ve çıkarlarıyla buluştu.
Bunun başlıca sebebi hem devletlerarası güçlerin -elbette ki kendi çıkarları için- değişim istemeleri hem de Ortadoğuda neredeyse tek değişim isteyen güç olarak Kürt Özgürlük Hareketinin olmasıdır. Bu somut objektif duruma bir de küresel hegemonik güçlerin DAİŞ ve diğer radikal dinci örgüt ve çetelere karşı müdahale istekleri de çakışınca süreç daha da hızlanmıştır. Ancak sonuç itibariyle, değişim isteyen küresel güçlerin reel politika gereği PKKnin kapısını çalması kadar normal bir şey olamaz. Bu çakışma-ortaklaşma şimdilik konjonktürel gibi görünebilir ancak Özgürlük Hareketimiz Önderliğin perspektifleri doğrultusunda kazandığı mevzileri sağlamlaştırdıkça yeni Kürt realitesini tanıma konusunda daha ileri yaklaşımlar da gelişecektir.
Buna en iyi örnek Rojava Direnişi ve kantonal sistemi gösterilebilir. Kapitalist sistemin oluşturduğu ulus devlet modeli Rojava Devrimi ile birlikte adım adım Kürtler açısından bir aşılmayı yaşamaktadır. Kaldı ki, hegemonik sistem henüz 1990larda Yeni Dünya Düzeni adı altında bölgede ulus devlet ve diktatörlerin tekçi rejimlerinin devlet üstü sermayenin yayılması önünde engel olduğuna kanaat getirdiklerinden, Ortadoğuda bazı değişikliklere gitmek istemişlerdi. En belirgin müdahaleye ise 2003 yılında Saddamı devirme süreci ile başlanmış ve 2010lu yıllara doğru neredeyse tüm Arap dünyasına bu müdahaleyi yayma çabası içine girmişlerdir.
Önder Apo, Ortadoğu Savunmasında bu süreci aşmanın üç çizgisini şöyle dile getirmektedir:
Birincisi; eski statükoyu korumaya çalışanlar, 1. ve 2. Dünya Savaşlarından sonra yapılandırılan bölge ülkeleri, siyasi ve ekonomik olarak ulus-devlet modelinde ısrar etmek isteyecekler
İkinci senaryo; ABDnin ağırlığı altında yeniden yapılanmadır. İngiltere ve Fransanın 1. Dünya Savaşı sonrasında yaptıklarına benzer bir uygulama tasarlanmaktadır
Üçüncü senaryo; bu gereksinime yanıt verme temelinde geliştirilecektir. Başat, hegemon gücü kendisi olmak koşuluyla, her iki tarafa uzlaşmayı dayatacaktır
Küresel güçler Kürtlerin katledilmesine göz yummaktadır
Güncelde yaşanan işte bu çizgilerin büyük mücadelesidir. Düzenlenme aralıkları kaos anları olarak ölüm gibi gelse de yaşamın gerçekleşmesi için zorunlu gibi görünmektedir tespiti tam da içerisinden geçtiğimiz andır. Bir ek olarak belirtmek gerekiyor ki, ulus-devletçi çizginin giderek DAİŞ türü çetelerin İslami renkle kendilerini dışarıya vurmaları bu süreci daha da hızlandırmaktadır. Egemen güçlerin politikalarını güncel konjonktür açısından en iyi formüle eden sözler, Başat, hegemon güç kendisi olmak koşuluyla, her iki tarafa uzlaşmayı dayatacaktır diye dile getiren Önder Aponun sözleridir.
Küresel güçlerin hem Rojava politikalarını hem de Musulda ne amaçladıklarını anlamak ve buna karşı donanımlı olmak gerekiyor. Bunun yolu, Önder Aponun yıllar önce öngördüğü gelişmeleri iyi analiz ederek hızlı hamlelerle buna yanıt vermek ve Önderliğimizin güncel olarak ifade ettiklerini iyi anlayarak an be an yaratıcı politikalar geliştirmekten geçmektedir.
Hegemonik güçler Rojavada bir şekilde kendi çıkarlarını sağlama almak için DAİŞe karşı desteklerini şimdiye kadar sürdürmüşlerdir. Koalisyon güçleri, özelde de ABD askeri güçleri, DAİŞ çetelerine karşı önemli katkı sunmalarının yanı sıra TC devletinin saldırılarının da önünü şimdiye kadar almayı bilmişlerdir. Buna bir şekilde Rusyanın rolünü de eklemek yanlış olmaz. Ancak bunun böyle devam edip etmeyeceği, Rojava Devrimini geliştiren demokratik güçlerin politik-devrimci durumlarına bağladır. Rojavayı kendi çizgilerine, özelde de KDP çizgisine çekmek için küresel güçler çok zorlayıcı olacaklardır. Bunu yapamadıklarında ise kapitalist modernist liberal kültürün tüm yeteneklerini devreye koyarak içeriden devrimi etkilemeye çalışacaklardır.
Bu bağlamda Rojava Devrimini sağlama almak Rojava Devrimini gerçekleştirenlerin başta Önderlik çizgisinde ideolojik, politik ve felsefik duruş ve yeteneklerine bağlıdır. Bunun için Rojavanın demografik durumunu da gözeterek demokratik ulus çizgisinden şaşmadan, halkların ortaklaşmasını her türlü milliyetçi, dinci, bilimci, cinsiyetçi yaklaşımlara düşmeden sağlamanın önemini altını çizerek belirtmeliyiz.
Benzer sözleri Musulda geliştirilmek istenen operasyona ilişkin de söylemek mümkündür. Musulu bir Ali Cengiz oyunu ile TC -daha doğrusu AKP- Sünni güçlerin elinden alarak DAİŞe 2014 yılında teslim etmişti. Buna bir de son zamanlarda Başikaya yerleştirilen TC askeri güçleri de eklenince, TC devletinin Musulu yeniden aynen 100 yıl önce kullandıkları gibi bir koz olarak sahaya süreceklerini görmemek tek kelimeyle körlük olur. Nasıl ki, Musulu o zaman verip Kürtlerin kellelerini almışlarsa bu kez de aynı oyunlarla Musulu verip Kuzeyde Kürtlerin kellesini istemektedirler. Nedeni açıktır; Musul küresel ve bölgesel güçler için çok önemli ve vazgeçemeyecekleri bir mevzidir. Bir nevi Ortadoğudaki kaderlerinin belirleneceği bir sahadır. Herkes iyi bilir ki, Ortadoğunun siyasi merkezi Musuldu ve merkezi almadan çevreye hakimiyet kuramazsınız.
Zamanında Musulu alarak Kürtleri Türkiye Cumhuriyetine pazarlayanlar benzer bir durumu acaba yeniden güncelleştirecekler mi? Sorulması gereken budur ve yanıtı aranmaktadır.
Bugün AKP ve Erdoğan faşizmi inanılmaz ölçüde bir yönelimle -büyük insanlık suçları işleyerek- saldırırken, küresel hegomonik güçlerden tek bir ses dahi çıkmamaktadır. Hatta tam tersine, Türkiyenin terörle mücadelesini destekliyoruz denilmektedir. Avrupa, Almanya başta olmak üzere tam anlamıyla faşistleşen AKP ve Erdoğana sahip çıkarak TCnin bölgede önünü açmak için hazırlıklar yapmaktadır. Güya mültecilerin önünü alabilmek için bu faşist kliğe ses çıkarılmamakta, hatta para yardımı yapılmaktadır. Kürtlerin katledilmesine ortak çıkarları gereği göz yumulmaktadır.
Benzer yaklaşımları Ankaraya gelen ABD yönetiminin iki numarası olan Joe Bidenin söylemlerinden de anlamak mümkündür. Musul için geldim diyen Biden, Erdoğanın Başikaya gönderdiği askerlerini çekmesini, Sünnileri eğitmekten ve Musuldan vazgeçmesini, Musulu kendilerine bırakmasını istediğini biliyoruz. Şimdi soru şudur: Musuldan Erdoğan ve ekibinin el çekmesi durumunda, Bakur Kürtlerini hatta belki de tüm Kürtleri yine aynen yüz yıl önce olduğu gibi satabilirler mi?
Böyle düşünmenin çok ters bir değerlendirme olmadığını hemen belirtelim. Türkiyede, ABDnin en üst düzey temsilcisi olan Büyükelçi John Bassın söyledikleri bu bağlamda düşündürücüdür. Bassın, Suriyede IŞİD neyse Türkiye için PKK de odur mealindeki sözleri, zamanında Trabzondaki İngiliz konsolosunun, Türkiyede Kürt sorunu bitmiştir sözlerine çok benzemektedir. İşte tüm bu sebeplerle Musul deyip geçmemek gerekiyor.
Demokratik ulus çizgisi tüm Ortadoğuyu etkilemektedir
Bugün Musulu DAİŞten kurtarmanın yolu başta HPG/YJA-Star güçlerini bu kurtarma operasyona katmaktan geçtiğini tüm güçler biliyor. Zaten YBŞ güçleri bu kurtarma operasyonuna katılmaktadırlar. Ve belki de YPG-YPJ güçleri de ihtiyaç duyulursa operasyona katılabilir. Bu bizler açısından şaşırtıcı olmaz. Ancak küresel güçler halen bu konuda ciddi tereddütler yaşamaktalar. TC-KDP bloku mu, yoksa Irak-YBŞ-HPG/YJA-Star güçlerinin oluşturduğu blok mu? Bu soruya halen net bir cevap verilmiş değil. Bunun temelinde Musulun özgürleşmesi durumunda Kürtlerin elde edeceği kazanımların korkusu yatmaktadır.
Evet, korkunun bu olduğu açıktır. Özgür iradeye, özgür yaşam duruşuna ve de komünal-toplumsal ilişkileri esas alan Özgürlük Hareketi hegemonik güçlerce kabul edilmemektedir. Özgürlük Hareketinin DAİŞ gibi çete güçlerine karşı gösterdiği büyük direnişe evet denilirken, özgür duruşlu felsefik bakışa hayır deniliyor.
ABD başta olmak üzere tüm devletlerarası güçler de biliyorlar ki; Kürt Özgürlük Hareketi demokrasiye, insana, kadına, ekolojiye, insan haklarına, halklara, hukuka evet derken devletlerarası sistemin güya kendi değerleri olarak gördükleri tüm demokratik değerlere en üst düzeyde bir anlam biçmekte, hatta bunu Rojava ve Bakurda olduğu gibi alternatif bir yaşam tarzı haline getirmektedir. Küresel güçler işte bu ideolojik-felsefik ve bağımsız duruştan kaynaklı halen Özgürlük Hareketini tümüyle kabul etmemekte, DAİŞe karşı aynı cephede yer aldıkları güçlere paradoksal biçimde terörist diyebilmekteler.
Herkes bilir ki, güneş balçıkla sıvanmaz. Bugün hem Rojavada ortaya çıkan değerler hem Bakurê Kurdistan'da ortaya çıkan düzey hem de alternatif bir çizgi olarak gelişen demokratik ulus çizgisi tüm Ortadoğuyu etkilemektedir. Bu etkilemenin temel ideolojik-önderliksel gücünün Önder Apo olduğunu da herkes, her güç gayet iyi bilmektedir.
Yüz yıllık statüko Kürtlerin mücadelesi ile aşılacaktır
Özcesi; Özgürlük Mücadelesi sonucu yüz yıllık statüko çatırdamaktadır. Kürt halkının bu yeni stratejik sürece özgür demokratik bir Kürdistanı sığdırma şansı her zamankinden çok daha fazladır. İlişki-çelişki diyalektiğini doğru değerlendirecek olan Kürtler bu kez kendi kaderlerini kendi elleriyle belirleyecek örgüt ve önderliğe sahipler.
Belki tekrar olacak ama unutulmasın ki, 1. Dünya Savaşı sürecinde de benzer bir durum yaşanmıştı. Yaklaşık 10 yıl süren birçok görüşme, tartışma, konferans, antlaşmalar sonucunda Kürtlere birçok vaat verilmiş olsa da payına düşen yok sayılma olmuştur. Halbuki San Marino, Sevr ve Lozanda Kürtler adına katılan Şerif Paşa, yürütülen birçok toplantı salonunda hatta yan odalarda hazır tutularak, Acele etmeyin, sizi düşünüyoruz, bir Kürdistan kurulacak gibi söz ve vaatlerle uyutuldu. 24 Temmuz 1923 yılında ise Lozan Antlaşması ile tam bir şoka tabi tutuldular. Böyle bir durumun Cenevre başta olmak üzere diğer uluslararası platformlarda yaşanmaması için tüm Kürtler müthiş duyarlı olmalıdır. Elbette her şey Cenevrede ya da masa başında belirlenmemektedir. Belirleyici olan mücadele ve savaş alanlarıdır. Sahada güçlü olmayanlar masada yer aşındırmak dışında bir rol oynayamazlar.
Hem statülerin değişmeye yüz tuttuğu gerçeğini bilerek hem de küresel güçlerin kirli çıkar ilişkilerini de dikkate alarak, devrimci durum sürecinde son derece uyanık ve pro-aktif bir politika içerisinde olmak zorunludur.
Bir önemli husus bu olurken, ikinci önemli husus is; Bakurê Kurdistan'da Kürt halkına karşı tam faşizan bir ruhla saldıran AKP ve Erdoğan çetelerine karşı direniş olmaktadır. Kürt halkının tüm kazanımlarını ezme temelinde var olan AKP, uyguladığı soykırım politikalarıyla aynen 1. Dünya Savaşı öncesi İttihat-i Terakki Hareketinin uyguladığı politikaları hatırlatmaktadır. Dikkat edilirse İttihat-i Terakkide Kürtler başta olmak üzere birçok halkın öncü güçleriyle Osmanlının demokratikleşmesi ve parçalanmasının önünü alma temelinde ilişkiye geçmiş ancak İttihatçılar kendilerini sağlama aldıkça da halkların üzerine faşizan bir şekilde karabasan gibi çökmüşlerdir. Ermeni Soykırımı, Asuri Sayfosu, Yunan Kıyımı, Çerkes Katliamları, Araplara dönük saldırılar ve Kürt Kırımı hep bu süreçler ardından yaşanmıştır.
AKP ve Erdoğanın da Terakkici paşalarla benzer bir yolu izlediği anlaşılmaktadır. Bu paşalar sıkışan Osmanlıyı kurtarmak için öne atılmış, ardından da özleri olan Pan Türkizm-Pan İslamist zihniyetleriyle halklara kan kusturmuşlardı.
Yine tarihten ilginç bir benzerlik ise yüz yıl önce Osmanlılar ile Alman Kayserliği arasında gelişmiş olan ilişkilerin benzerinin bugünlerde Erdoğan ve Merkel arasında yaşanmasıdır. AKP-Erdoğan çetelerinin çok bilinçli bir şekilde suni bir mülteci sorunu yaratarak, DAİŞ çetelerini de bu kalabalıkların içine katarak Avrupaya yönlendirmeleri ardından gelişen Merkel-Erdoğan-Davutoğlu ilişkileri her açıdan dikkat çekicidir. Unutulmamalı ki, İttihat-i Terakkicilerin akıl hocalığını zamanında Alman olan General Colman Von Der Goltz ve Paul Rohrbachlar yapmışlardı. Hatta Ermeni Soykırımının akıl verenleri de yine bunlardı. Benzer misyonu ise şimdi Almanyanın Merkeli üstlenmiştir.
Sonuç itibariyle; AKP ve Erdoğan çetesinin bunca çılgın çıkışlarının Ortadoğuda yaşanan statüko değişimiyle ilişkili olduğu açıktır.
Ortadoğu sözün tam manasıyla bir alt-üst oluş sürecini yaşamaktadır. Alt-üst oluş süreçleri siyasi literatürde devrim anları veyahut devrimci durum olarak tanımlanıyor. Devrimci durum, her zaman ve her halka nasip olan durumlar değildir. Devrimci durumların oluşması için birçok etkenin bir araya gelmesi gerekiyor. Dünya, bölge, yerel, subjektif-objektif, maddi-manevi derken birçok gelişmenin yanında konjonktürün de uygun olması devrimci durum için elzemdir. Şu an tam olarak böylesi bir tarihsel andayız.
Unutulmasın ki, devrimci durumları değerlendiren halklar, kendi kaderlerini ellerine alarak özgürleşebilmişlerdir. Bu durumları değerlendiremeyen halklar ya da hareketlerin kaderi ise -birçok halkın direniş tarihinde görüldüğü gibi- başkaları tarafından çizildiği için boyunduruk altından bir türlü kurtulmamışlardır.
Bu gerçekleri dikkate alarak ve tarih momentumunun tam da devrimci durum momentumu olduğunu bilerek, Sykes-Picotu bir an önce sadece aşmak değil, tümden ortadan kaldırarak Özgür ve Demokratik bir Kürdistanı yaratacak temelde bir yaşam ve irade duruşunun sahibi olmak, her özgürlükçü Kürdün ve Kürdistanlının temel görevi ve duruşu olmalıdır.
Önder Apo, Politika da kesinlik diye bir şey yoktur. Daima başlangıç diye bir şey vardır. Kendini kesinliklere bağladın mı, kendi kendini kıskıvrak bağlamış olursun. Bu durumda da hareket kabiliyetin kalmaz. Bu nedenle ufku çok net görsen bile, önüne bir bulut kümesi koyup öyle okumaya çalışacaksın. Flulaştırıp öyle çözmeye çabalayacaksın. Bu seni daha çok yoğunlaşmaya, çözmeye yöneltir. Sonuçta yorulursun ama gerçeği çok boyutlu görme ve değerlendirme imkanın olur. Düşünce gücüne esneklik kazandırırsın. Politikada kesinlik katılığa, katılık da donmaya, durağanlığa yol açar demektedir.
Düşünce, yürek ve moral gücümüzü hep en zirvede, yaratıcı ve diri tutmak devrimciliğimize nitelik ve derinlik kazandıracak ve zaferi mümkün kılacaktır!