Ağustos 1943'te, en şiddetli savaş Karayipler arasında gerçekleşti. havacılık ve su altında filo. Güçlü 50'nci "Browning" dövülerek. Kalibre, onlara karşılık olarak Flak uçaksavar silahlarının telaş çizgileri telaşı koştu, teknenin kıçının arkasında her dakika su sütunları yükseldi. Uçaklar bir tıraş makinesinden geçti, makineli tüfeklerden bir denizaltı ateş etti ve üzerine tonlarca derinlikli bomba attı - savaş ciddi bir şekilde patladı.
Amerikalıların şaşırtmasına kadar, U-615 “beyaz bayrak” ı dalmaya ya da atmaya çalışmadı - boş bir bataryası olan çaresiz tekne sadece rotayı arttırdı ve açık okyanusa yöneldi, güverte mürettebatı uçaksavar silahlarına koşuşturdu. Ve sonra başladı!
Gelişmiş uçaksavar silahlanmasına sahip U-bot'un “sert bir somun” olduğu ortaya çıktı: silahtan çıkarılmış 88 mm tabanca yerine, hava hedeflerine dairesel ateşleme sağlayan tekneye bir dizi otomatik uçaksavar silahı yerleştirildi. İlk tur uçaksavar çizgisinden geçen bir çekilişle sona erdi, Amerikan PBM Mariner uçan botu sigara içmeye ve suya düşmeye başladı. Ancak derinlik yüklerinin düşmesi işini yaptı - hasarlı U-615 batma yeteneğini kaybetti.
Liberator, Alman Y-bot makineli tüfekleri 12,7 mm makineli tüfek ile vuruyor
Önümüzdeki 24 saat boyunca denizaltı, Amerikan uçaklarının 11 saldırılarını durdurdu, ancak ağır hasara ve komutanın ölümüne rağmen, sis ve yağmur yüklerinde düşmandan saklanarak inatla açık okyanusa doğru ilerlemeye devam etti. Ne yazık ki, yaralar ölümcül oldu - ağustos 7 sabahına kadar, pompalar çalışma dışı kaldı, hırpalanmış denizaltı yavaşça suyla doldu ve tabana girdi. Bir saat sonra, U-43 ekibindeki 615 adamı, bir Amerikan destroyer tarafından alındı.
Yakalanan U-615 Denizaltı Ekibi
Wilhelm Rollman komutasındaki U-848 eşit derecede öldürüldü - bir IXD2 tipi denizaltı, Ascension Adası'ndaki Mitchells ve Liberators'ın sürekli saldırıları altında 7 saat sürdü. Sonunda, U-848 denizaltı battı; Sadece bir denizaltı oyuncusu olan Oberbotsman Hans Schade ekibinden kurtarıldı, ancak kısa sürede yaralarından öldü.
Denizaltılar arasında gerçek şampiyonlar vardı, örneğin, dört düşman uçağı düşüren U-256 denizaltı. Üç uçak kendi masrafları ile kaydedildi U-441, U-333 ve U-648. U-481 uçaksavar topçuları, Alman denizaltılarının ateşinden Sovyet havacılığının tek zararı (Temmuz 2 30 g) olan IL-1944 saldırı uçağını Baltık Denizi üzerinde vurdular.
Müttefik uçaklar arasında, B-24 Liberator deniz devriyeleri (Uçan Kalenin dört motorlu versiyonu), Alman U-botlarının uçaksavar silahlarının kurbanları olan 25 in alçaktan uçan Liberator savaşı sırasında, ciddi kayıplara uğradı.
PB4Y-1 uzun menzilli deniz devriyesi uçağı, ek yaylı taretli Konsolide B-24D Liberator olarak da bilinir
Genel olarak, Alman denizaltılarının uçaklarla açık savaşları daha olasıydı - denizciler isteksizce bir yangına girdi, önceden dalmayı ve su sütununa kaybolmayı tercih ettiler.
Denizaltı, havacılık ile açık bir yüzleşmeyi asla hesaba katmamıştı - denizaltıların, gizliliğe dayalı tamamen farklı bir taktiği vardı. Sınırlı sayıda uçaksavar silahı, otomatik yangın kontrol sistemi eksikliği, topların hesaplanması için elverişsiz koşullar, topçu platformu gibi teknenin güçlü bir bunalımı ve dengesizliği - tüm bunlar, tekneyi gökyüzünde yüzen bir uçağa kıyasla açıkça koşulsuz koşullara düşürdü. Gerçek kurtuluş şansı, sadece dalışın hızı ve düşmanın tespitine ilişkin erken uyarı ile verildi.
Uyarı sistemleri oluşturma konusunda Almanlar harika sonuçlar elde etti. Radyo istihbaratının özel bir yeri işgal edildi - 1942'in baharında, denizaltıların havadan ani gece saldırıları hakkında sık sık bildirilmesinin ardından, Radar radyasyon dedektörü FuMB1 “Metox” geliştirildi, ayırt edici görünümü için “Biscay cross” takma adı verildi. Cihazın algılama menzili, İngiliz radar menzilinin iki katıydı - normal şartlar altında, tekne, dalış ve fark edilmeden gitmek için 5-10 dakika şeklinde bir "zaman bonusu" aldı. Eksilerden - her çıkışta, anten bölmeden kaldırılmalı ve manuel olarak köprü üzerine monte edilmelidir. Acil daldırma süresi arttırıldı.
Bununla birlikte, "Biscay Cross" kullanımı, yarım yıl boyunca müttefik denizaltı karşıtı güçlerin etkinliğini mahrum bıraktı. Sonuç olarak, 1942 yılı için, “okyanusların çelik kurtları”, 1,5'in, savaşın önceki üç yılındakinden çok daha fazla gemi ve düşman gemisi battı!
İngilizler, 1,3 - 1,9 metre dalga boyunda çalışan yeni bir radar bırakmadılar. Buna karşılık olarak, FuMB9 Vance istasyonu hemen ortaya çıktı ve Almanların, 1943'in sonbaharına kadar ürkütücü balık avlarına yüksek verimlilikle devam etmelerini sağladı (alınan sert önlemlere rağmen, Müttefik kayıpları hala 1940 veya 1941 zararlarını aştı).
1943'un düşmesiyle Almanlar, sayacın 10 - 0,8 dalga bandını kontrol eden yeni FuMB3,3 Borkum anti-radar serisini başlattı. Sistem sürekli iyileştirildi - Nisan ayından bu yana, yeni FuMB1944 Fleige algılama istasyonları denizaltı filosunda Nisan ayından bu yana ortaya çıktı.
Amerikan santimetre radarı AN / APS-3 ve AN / APS-4'in, 3,2 cm dalga boyunda çalışan Almanlar, FuMB25 “Mücke” (2 - 4 cm aralığını kontrol etti) oluşturulmasıyla cevap verdi. Yılın Mayıs 1944'unda, en gelişmiş radyo istihbarat istihbarat kompleksi FuMB26 "Tunus" ortaya çıktı ve önceki tüm gelişmeleri "Muke" ve "Flyge" konularında birleştirdi.
Hayatta kalan tek denizaltı Tip VIIC - U-995.
Fevkalade güzel gemi
Fevkalade güzel gemi
Ancak, radyo mühendisliği alanındaki sağlam başarılara rağmen, ilkel dizel-elektrikli tekneler yüzeydeki zamanın% 90'ini harcadı ve bu durum tekneleri hava saldırılarını engellemek için etkili araçlar ile donatarak savaş stabilitesinde bir artış talep etti.
Daha önce belirtilen nedenlerden dolayı (tekne bir hava kruvazörü değildir), temel olarak yeni bir şey yaratmak imkansızdı. U-botların savunma yeteneklerini artırmak iki ana yolla sağlandı:
1. Daha yüksek ateş oranına sahip yeni otomatik uçaksavar silahları oluşturulması.
2. Bir denizaltıdaki uçaksavar topçularının "sandıklarının" sayısındaki artış, yangın sektörlerinin genişlemesi, hesaplamalar için çalışma koşullarının iyileştirilmesi.
Aralık 1942'ten itibaren, yeni Flak 20 otomatik toplar, dört kat daha yüksek ateş oranına sahip 30 mm uçaksavar uçağı Flak 38 yerine teknelerde görünmeye başladı - ayrıca iki katına ("zilling") veya dörtlü ("felling"). Seçenekler
William Rollman'ın U-848'i yok oldu. Uçaksavar silahlarına sahip platform açıkça görülüyor, mürettebat, Liberator makineli tüfeklerin derinlik yüklerinin bombalanmasından ve ağır ateşinden saklanıyor.
Yol boyunca, teknelerde güçlü 37 mm 3,7 cm Flak M42 uçaksavar silahları vardı - başlangıçta deniz kullanımı için modifiye edilmiş bir ordu silahıydı, 0,73 kg mermileri ateşledi. Ateş Hızı - 50 çekim / dak. Flak M42'ten iki veya üç darbe, düşman uçaklarını suya atmak için yeterliydi.
Bazı teknelerde "standart olmayan" hava savunma kitleri monte edilmiştir, örneğin, "Breda" şirketinin İtalyan 13,2 mm koaksiyel makineli tüfekleri. IX serisi denizaltılar bölümünde, büyük kalibreli 15 mm MG MG 151 makineli tüfekler köprünün yanlarına yerleştirildi. Ayrıca, köprünün korkuluğuna birkaç MG34 tüfek kalibre makineli tüfek sık sık monte edildi.
Gövde sayısını artırmak ve bombardıman sektörlerini genişletmek amacıyla, tasarımcılar güverte binasının yapısını ve teknenin üst yapılarını sürekli olarak geliştirdiler. Örneğin, savaşın sonunda Kriegsmarine - tip VII denizaltılarının iş güçleri sekiz farklı pirzola ve üst yapıya sahipti (Turm 0 - Turm 7). “Seyir” tipi IX tekneler daha az güçle modernize edilmedi - çeşitli şekiller ve içeriklerden oluşan beş üst yapı seti aldı.
Asıl yenilik, deniz tabanının arkasına kurulan yeni topçu platformlarıyken, denizciler arasında Wintergarten (“Kış Bahçesi”) adını aldı. Tip VII teknelerin bir kısmında, alakalarını yitiren 88 mm toplar yerine, Flak M37 42 mm toplara sahip platformlar ve yataklar kurulmaya başlandı.
Sonuç olarak, savaşın sonunda, VII. Tipi teknelerde uçaksavar silahlarının standart versiyonu Turm 4 idi:
- Üst güverte platformu üzerinde iki adet eşleştirilmiş 20 mm Flak 38 top;
- uzun mesafeli 37 mm Flak M42 uçaksavar silahı, kabinin arkasındaki “Kış Bahçesi” nde (daha sonra ikiz Flak M42U ile değiştirilir).
Kriegsmarine uçaksavar gemileri
Uygulamada gösterildiği gibi, tekneleri hava saldırılarından korumak için alınan tüm önlemler yeterli değildi. Özellikle Biscay Körfezi'ndeki geçitlerde zordu: Fransa kıyılarındaki üslerden çıkan tekneler, İngiliz Adaları, Sunderland, Catalina, özel Sivrisinek, Whitley ve Halifax bombardıman uçakları tarafından şiddetli bir şekilde vurdu. Almanların Atlantik'te iletişim kurmasını engellemek için ", Ağır devriyeler" Kurtuluş "ve" Özel Durma "," Bofaytery "ve her türden avcı uçağı, her taraftaki teknelere gönderildi.
Sorunun çözümü hızla çözüldü - özel "uçaksavar" tekneleri oluşturmak, Fransa kıyılarındaki üslere yaklaşırken savaşan denizaltılara eşlik etmek ve ayrıca açık okyanusta "süt ineklerini" (teknelere yakıt, cephane ve yiyecek sağlamak için kullanılan Tip XIV nakliye tekneleri) kapsayacak şekilde Uzaktan iletişim üzerinden hareket etmek - özgüllüklerinden ötürü, “nakit inekler” müttefiki denizaltı karşıtı güçler için lezzetli bir hedef olmuştur).
İlk Flak botu (U-Flak 1) hasarlı bir U-441 teknesinden dönüştürüldü - iki ek topçu platformu desteye yay ve kıç üzerine monte edildi; yanı sıra birçok MG20 makineli tüfek. Kıllara boğulan tekne, düşman uçakları için korkunç bir tuzak haline gelmeliydi - sonuçta, İngilizler böyle bir olay dönüşü beklemiyorlardı!
U-Flak 1
Ancak, gerçeklik cesaret kırıcı oldu - 24 Mayıs 1943, U-Flak 1, İngiliz uçan tekne Sunderland tarafından saldırıya uğradı - denizaltılar uçağı düşürmeyi başardılar, ancak onlardan düşen beş derinlik suçlaması denizaltıya ciddi hasar verdi. Bir gün sonra, dövülmüş Flak botu zar zor yere geri döndü. Bir sonraki savaş devriyesi daha trajik bir şekilde sona erdi - üç Savaşçı'nın eşzamanlı saldırısı, U-Flak 10 ekibinden 1'in ölümüne yol açtı.
Bir "uçaksavar botu" fikri tam bir fiyaskoya sahipti - Ekim ayında U-Flak 1 orijinal görünüşünü ve tanımını geri alarak her zamanki "ön sıradaki" Tip VIIC'e tekrar donatmıştı. 1944’in Haziran ayında U-441’in bir grup başka tekneyle birlikte acilen İngiliz Kanalına, Müttefik’lerin Normandiya’ya inmesini engelleme göreviyle (oh, kutsal naiflik!) Önlenmesi dikkat çekicidir.
7 Haziran U-1944 olan 441, "Wellington" Kanada Hava Kuvvetleri'ni öldürmeyi başardı ve bu, savaş kariyerinin sonuydu - ertesi sabah, U-441, İngiliz Kurtuluşları tarafından batırıldı.
Toplamda, U-441, U-621, U-951 ve U-256 (en uçağı düşüren aynı uçak) “uçaksavar gemisi” projesiyle yeniden donatıldı. Fikirler başarılı olursa, birkaç teknenin (U-211, U-263 ve U-271) U-Flak'a yeniden donatılması planlandı, ancak ne yazık ki, bu planlar asla gerçekleşmedi.
Uçaksavar silahlarının güçlü bir şekilde gelişmesine rağmen, Alman tekneleri, düşman uçaklarıyla daha az sıklıkta bir düelloya girmek zorunda kaldı - şnorkellerin (su altında periskop derinliğinde dizel motoru çalıştırmak için kullanılan cihazlar) ortaya çıkması, yüzey süresini en aza indirdi.
II. Dünya Savaşı sırasında, tekneler, düşman uçaklarını (yedek parça, yakıt ve mühimmatla birlikte) toplu olarak yok edebileceklerini kanıtlarken, nakliye gemilerinin bekletilmelerinde monte edilmediklerini kanıtladılar. Ancak uçakların "kanatta" vakti varsa - böyle bir durumda, teknenin yüzeyde yapacağı hiçbir şey yoktur. Güvenli bir derinliğe gitmek acil.
Toplamda, Atlantik Savaşı sırasında, Müttefik havacılık, 348 Alman denizaltılarından tahrip olan 768'i (Kriegsmarine kayıplarının% 45'i) kaydetti. Bu rakam, Donanma'nın uçak ve denizaltı karşıtı gemilerinin ortak eylemleriyle elde edilen 39 zaferlerini içeriyor. Ayrıca, uçakların maruz kaldığı mayınlar tarafından önemsiz sayıda tekne de havaya uçurulmuştur (26-32 ünitesinden fazla değildir, kesin değer bilinmemektedir).
Adalet adına, aynı süre zarfında, Alman denizaltıların, 123 savaş gemileri ve 2770 nakliye gemilerini toplam 14,5 milyon ton tonajla battıklarını belirtmek gerekir. Borsa adil değil! Buna ek olarak, tekneler kıyı bölgesinde (örneğin, Novaya Zemlya'da bir Sovyet meteoroloji istasyonuna saldırarak), kıyı bölgesinde sabotaj ve deniz operasyonları gerçekleştirdi, keşif yaptı, sabotaj gruplarına indi, Kiel-Tokyo çevre hattını kullandı ve savaşın sonunda birçok faşist bonusu tahliye etti Reich'in Güney Amerika'ya altın rezervi. yani tüm 100 ve hatta% 200 için amacını doğruladı.
Bunun yerine bir epilogue
Uçağın ve denizaltının yüzleşmesi zamanımızda daha keskin bir şekilde arttı: 1960'lerden bu yana, büyük rotor uçağı görünümü, aslanın denizaltı karşıtı savaş gemilerinin görevindeki payını helikopterlere devretti. Temel havacılık uykuda değil - yabancı ülkelerin deniz kuvvetleri yıllık olarak yeni denizaltı karşıtı uçaklarla yenileniyor: Boeing 8 yolcusu temelinde oluşturulan Poseidon P-737, eski Orion'un yerini alıyor.
Nükleer tekneler suyun altına düştü, ancak tespit araçları ve yöntemleri bir yerde durmuyor. Yüzeye çıkan denizaltıların görsel ve radar tespiti yerini çok daha karmaşık tekniklerle değiştirdi:
- Dünya'nın manyetik alanındaki lokal anomalilerin bir denizaltının varlığını tespit eden manyetik detektörler (alım yüksek enlemlerde zayıf şekilde uygulanabilir);
- su sütununu yeşil-mavi ışık lazeri ile taramak, iyi derinliklere nüfuz etmek;
- su sıcaklıklarındaki en küçük değişiklikleri sabitleyen termal sensörler;
- Yağ filminin salınımlarını deniz yüzeyine (neredeyse her yerde) deniz yüzeyinin altındaki suyun hacminin zorla yerleştirilmesiyle kaydeden süper hassas cihazlar.
PLO helikopterlerinde uzun süredir kullanılmakta olan taburcu sonar şamandıraları veya çekiştirilmiş GAS antenleri gibi “ilkel” şeylerden bahsetmiyorum bile.
Denizaltı karşıtı helikopter MH-60R "X Hawk"
Bütün bunlar, denizaltı karşıtı kuvvetlerin, niceliksel üstünlük, iyi hazırlık ve belli bir miktar şansın varlığında, en sessiz modern tekneyi bile keşfetmesine olanak sağlar.
Durum kötü, denizaltıların düşman uçaklarına cevap verecek hiçbir şeyleri yok. Birkaç MANPADS gemide varlığı bir meraktan başka bir şey değildir - kullanımı sadece yüzey konumunda mümkündür.
Muhtemelen birçok denizaltı kuşağı bazılarını almak istedi. silâh, iflas etmiş helikopter pilotlarını doğrudan su altından “baltalamak” için. Fransız kaygısı DCNS'nin etkili bir çözüm bulduğu görülüyor - MBDA MICA roketine dayanan A3SM Sualtı Aracı uçaksavar füzesi sistemi. Roketli kapsül, bir fiber optik kabloyla daha fazla kontrol edilen geleneksel bir torpido borusundan atılır, roket, 20 km'ye kadar bir mesafede hedefe doğru taşınır.
Hedef tayini teknenin hidroakustik ekipmanı ile sağlanır - modern gaz sistemleri, türbülansın helikopterin pervanesi veya alçaktan uçan PLO uçak motorları tarafından oluşturulan su yüzeyindeki yerini (Poseidon devriyesinin yüksekliği sadece birkaç on metredir) doğru bir şekilde hesaplayabilmektedir.
Benzer bir gelişme, Almanlar tarafından da sunulmaktadır - Diehl Defence'den IDAS (Denizaltılar için Etkileşimli Savunma ve Saldırı Sistemi).
Tekneler tekrar boşluğa giriyor gibi görünüyor!
Göre:
http://wunderwaffe.narod.ru
http://www.u-boote.ru
http://www.wikipedia.org
http://vpk.name