Yüzümün dönük olduğu taraftaki neredeyse her şey sarı. Öyle ki arkamdan vuran ışıktan oluşan gölgem bile sarı oluyor. Bir odanın içinde, bir evde, plastik bir sandalyede boğulmak ne demekmiş öğrenmiş oluyorum.
Bütün bu sarılığı bozan tek bir renk var. Rakı. Onu da adabıyla içmek yerine, en alakasız müziklerle içip, bütün içine kafes gibi kapsadığı kavramları altüst ediyorum. Arabesk halini, efkar halini, keyif halini, meze halini sigara içmeyi daha bilmeyen bir çocuk gibi içime çekmeden havaya dağıtıyorum. Bütün bu olayların sonucunda rakı kolonyadan farksız bir şeye dönüşüyor.
Çocukken kolonya mı kolanya mı denileceğini bilemezdim. O yüzden kulağa hangisi doğru geliyor diye anlamak için art arda, ta ki kolonya yada kolanyanın ne anlama geldiğini bile hatırlayamayacak hale gelesiye kadar onlarca kez tekrar ederdim 2 kelimeyi. Benim için anlamını kaybeden ilk kelime o olmuştu.
Komik, bir şeye çok maruz kaldığında, anlamını yitirmeye başlamasını da bu şekilde öğrendim her halde.
An itibariyle bir arkadaş "tekrar yazabilmene sevindim" dedi, ben "ne yapıyorsun" sorusuna "bişiler yazıyorum" dediğimde. Şimdi de yazamıyorum. Bir şeyin anlamını yitirdiği filan yok ama ortada. Sadece yazasım gitti her halde.
"Yazasım" çöldeki toz fırtınasında tepelere doğru giderek kaybolmaya başlarken, bende kendimi Songs: Ohia'nın şarkısına bırakıp, internette yıllar sonra yapılan "bla bla lisesi 1985 yılı mezunları buluşma gecesi" kıvamında eski arkadaşlarla irtibata geçmeye çabalıyorum.
Belki biri bana kolonya mı kolanya mı ikilemimde yardımcı olabilir diye...