A bout de souffle(1960)
fransız yeni dalga akımı olarak adlandırılan la nouvelle vague ile ben yeni tanıştım. yönetmenlerinin çoğunun dönemin çehresini değiştiren toplumsal ve siyasi değişimlere yer vermiş olduğunu okudum. klasik film formunu reddetmeleriyle de her film ayrı bir sanat manifestosu niteliğinde adlandırılmaktadır. François Truffaut, Jean-Luc Godard, Éric Rohmer, Claude Chabrol ve Jacques Rivette bu akımın başlıca temsilcileri ve ben de öncelikle onların filmlerinden başlamak istedim. bu filmin yönetmeni de Jean Luc Godard.
Godard'ın bu filminde Michel karakterini Humbrey Bogart 'tan esinlendiği ve Patricia'nın ise Preminger'in ''Bonjour Tristesse'' kitabındaki Cecile karakterinin bir devamı olduğuna dair bir çok eleştirmen tarafından yazılmış yazı bulunmaktadır. yine bir çok yerde bahsedildiği üzere film aslında çok daha uzun çekilmiş fakat dönemin şartları dolayısıyla kısaltılmak zorunda kalınmıştır ve Godard bunu sahnelerin ortalarından keserek usta bi şekilde başarmış ve günümüz sinemacılarının kullandığı terim ile "jump cut"lar çıkmıştır.
benim ilgimi en çok çeken kamera yokmuş gibi oyuncuların bazen birbirlerinin sözlerini kesebilmeleri oldu. böylece günlük dil daha doğal bir şekilde yansıtılmış. ayrıca yakın çekimlerle izleyenin karakterle özdeşleşmesi sağlanmış ve çeşitli imgelerle karakterlerin ruh halleri ön planda tutulmuş. örneğin Michel'in dudak hareketi, filmde sürekli olarak gördüğümüz gazete ve araba imgeleri...
daha ayrıntılı bir anlatım için bir alıntı yapıyorum: