Kederim Doğduğu Zaman
Halil Cibran
Kederim doğduğu zaman ona ihtimamla baktım ve sevgi
dolu bir duyarlılıkla onu izledim.
Ve Kederim yaşayan her şey gibi büyüdü, güçlü, güzel
oldu ve harikulade keyiflerle doldu.
Ve Kederim ve ben birbirimizi sevdik ve dünyada bizimle
ilgili olan her şeyi sevdik; çünkü Keder'in sevecen bir yüreği vardı ve ben
de Keder'le sevecen oldum.
Ve Kederim ve ben konuştuğumuz zaman günlerimiz hızla
geçerdi ve gecelerimiz düşlerle sarılırdı; çünkü Keder'in dili seçkindi ve
benim de dilim Keder'le seçkin oldu.
Ve Kederim ve ben birlikte şarkı söylediğimizde
komşularımız pencerelerine oturup dinlerdi; çünkü şarkılarımız deniz kadar
derindi ve ezgilerimiz yabancı anılarla doluydu.
Ve Kederim ve ben birlikte yürüdüğümüz zaman insanlar
bize nazik gözlerle bakardı ve tatlılığın sözcüklerini fısıldaşırdı. Ve bize
düşmanlıkla bakanlar da vardı; çünkü Keder soyluydu ve ben Keder'le
gururluydum.
Fakat Kederim yaşayan her şey gibi öldü ve beni düşünüp
taşınmak için yalnız bıraktı.
Ve şimdi konuştuğum zaman sözlerim kulaklarıma ağır
geliyor.
Ve şarkı söylediğim zaman komşularım dinlemeye
gelmiyor.
Ve yürüdüğüm zaman bana bakan kimse olmuyor.
Sadece uykumda merhametlerini dile getiren sesler
işitiyorum, "Kederi ölen adam uyuyor."