In questo servizio fotografico compare un pagliaccio. Come mai? «Io amo il paradosso del pagliaccio. Lo amo perché un clown si veste, si dipinge il volto, arriva sul palcoscenico e tutti si mettono a ridere. Ma tu avverti come un senso di stranezza, un’ombra, una tristezza. Ti accorgi dello sforzo che fa per far ridere le persone. E quando scopri quello sforzo, ti viene quasi da piangere. Il destino di un clown è il destino di un artista: far ridere, reggere uno show e allo stesso tempo avere sentimenti opposti, magari contrastanti. Questa giustapposizione mi affascina da sempre».
Bu fotoğraf çekiminde bir palyaço beliriyor. Nasıl olur? “Palyaço paradoksunu seviyorum. Onu seviyorum çünkü bir palyaço giyiniyor, yüzünü boyuyor, sahneye çıkıyor ve herkes gülüyor. Ama bir tuhaflık, bir gölge, bir hüzün gibi hissediyorsun. İnsanları güldürmek için gösterdiği çabayı fark ediyorsunuz. Ve bu çabayı keşfettiğinizde neredeyse ağlayacaksınız. Bir palyaçonun kaderi, bir sanatçının kaderidir: İnsanları güldürmek, bir gösteri düzenlemek ve aynı zamanda karşıt, belki de zıt duygulara sahip olmak. Bu yan yana gelme beni her zaman büyülemiştir».