Boşanma, hem boşananlar hem de onların çocukları için önemli bir sıkıntı kaynağıdır. Boşanan kimseler, duygusal, yasal, ekonomik, sosyal ve psikolojik değişikliklerle baş etmek zorunda kalmaktadırlar.
Çocukların sağlıklı yetişmesi için, anne ve babanın beraber olduğu bir aile ortamına ihtiyaç vardır. Parçalanmış ailelerde ana-babanın yerini kimse dolduramayacağı için, çocukların yetenekleri yeterince gelişememektedir. Batı’da, okul öncesi çağda olan çocuklar üzerinde yapılan araştırmalar, bu çocukların neredeyse hepsinin, boşanma aşamasında duygusal rahatsızlıklar yaşadıklarını ve korktuklarını göstermektedir. Aradan beş yıl geçmesine rağmen, bu çocukların üçte birinin yalnızlık duygusu ve çöküntü içinde oldukları gözlemlenmiştir.
Bununla beraber, sorunlar yumağına dönen evliliklerin devam ettirilmesinin çocuklara daha fazla zarar vereceği de unutulmamalıdır.
Uzmanlar, boşanmayı, ailenin temelini sarsan bir olgu olarak değerlendirmekte, boşananların çocuklarında da boşanma oranının yüksek olduğunu söylemektedirler.
Babasız büyüyen erkek çocuklar başkalarına bağımlı ve saldırgan olurken, babasız büyüyen kız çocuklar da karşı cins ile bağlantı kurmakta zorlanmaktadır. Anne yokluğu çeken çocuklar ise, başkalarıyla duygusal bağlar kuramamaktadır.
Boşananların çocuklarında suç işleme oranının daha yüksek olduğu görülmektedir.
İkinci Dünya Savaşı esnasında nevroz tanısı konulan iki bin dolayında askerin yarısının bölünmüş ailelerden geldiği tesbit edilmiştir.
(Kur’an’a Göre Mutlu Aile, Arzu Arıkan, SEKAM, İstanbul, 2017)