Gerçek ibadet
İsa'nın zamanında Yahudiler ve Samiriyeliler arasındaki temel anlaşmazlık, Tanrı'ya ibadet edilmesi gereken yerdi. Samiriyeliler artık Kudüs'teki tapınağın bir parçası olmadığından, Garizim Dağı'nın Kudüs için değil, Tanrı'ya ibadet için doğru yer olduğu görüşünü aldılar. Tapınak inşa edilirken, bazı Samiriyeliler Yahudilerin tapınaklarını yeniden inşa etmelerine yardım etmeyi teklif etmişlerdi ve Serubbabel aniden onları reddetmişti. Samiriyeliler, İran Kralı'na şikayet ederek karşılık verdi ve çalışmayı bıraktı (Esra [uzay]] 4). Yahudiler Kudüs'ün surlarını yeniden inşa ettiklerinde, Samiriye valisi Yahudilere karşı askeri eylemde bulunmakla tehdit etti. Son olarak, Samiriyeliler, MÖ 128'de Yahudilerin yaşadığı Garizim Dağı'nda kendi tapınağını inşa ettiler. M.Ö. yok edildi. İki dininizin temeli Musa'nın yasası olmasına rağmen, onlar acı düşmanlardı.
Samiriye'de İsa
Yahudilerin çoğu Samiriye'den kaçındı, ancak İsa öğrencileriyle birlikte bu ülkeye gitti. Yoruldu, bu yüzden Sychar kenti yakınlarındaki bir çeşmeye oturdu ve öğrencilerini orada yiyecek almak için şehre gönderdi. (Yuhanna 4,3: 8). Samiriye'den bir kadın geldi ve İsa onunla konuştu. Bir Samiriyeli kadınla konuşmasına şaşırdı ve öğrencileri bir kadınla konuştuğuna şaşırdı (V. 9 ve 27). İsa susamıştı ama suyu çekecek hiçbir şeyi yoktu - ama yaptı. Kadına bir Yahudi'nin Samiriyeli bir kadının su tankından içmeyi amaçladığı dokunuldu. Çoğu Yahudi, ayinlerine göre böyle bir gemiyi kirli olarak görüyordu. "İsa cevap verdi ve ona dedi ki, eğer Tanrı'nın armağanını tanıdıysanız ve size kim diyor? (Yuhanna 4,10).
İsa bir kelime oyunu kullandı. "Canlı su" ifadesi genellikle hareket eden, akan su anlamına gelir. Kadın, Sychar'daki tek suyun kuyuda olduğunu ve yakınlarda akan suyun olmadığını çok iyi biliyordu. İsa'ya ne hakkında konuştuğunu sordu. "İsa ona cevap verdi ve dedi ki, Bu suyu içen kimseler tekrar susar; ama ona verdiğim suyu kim içerse sonsuza dek susamaz, ama ona vereceğim su onun içinde sonsuz yaşamda şişen bir su kaynağı olacaktır » (Yuhanna 4,13: 14).
Kadın inanç düşmanın manevi gerçeğini kabul etmeye hazır mıydı? Yahudi suyu içer miydi? Asla böyle bir kaynağa susamayacağını ve artık çok çalışmak zorunda kalmayacağını anlayabiliyordu. Konuştuğu gerçeği anlayamayan İsa, kadının temel sorununa döndü. Kocasını aramasını ve onunla geri dönmesini önerdi. Daha önce kocası olmadığını bilmesine rağmen, muhtemelen ruhsal otoritesinin bir işareti olarak, hala sordu.
Gerçek ibadet
Artık İsa'nın bir peygamber olduğunu öğrendiğine göre, Samiriyeli, Tanrı'ya ibadet etmek için doğru yer olan Samiriyeli ve Yahudiler arasındaki eski tartışmayı gündeme getirdi. "Babalarımız bu dağda ibadet ettiler ve Kudüs'ün ibadet yeri olduğunu söylüyorsun" (Yuhanna 4,20).
"İsa ona dedi: İnanın bana, kadın, bu dağda ya da Kudüs'te Baba'ya ibadet etmeyeceğiniz zaman geliyor. Ne ibadet ettiğinizi bilmiyorsunuz; ama ne ibadet ettiğimizi biliyoruz; çünkü kurtuluş Yahudilerden gelir. Ama saat geliyor ve şimdi gerçek ibadet edenlerin Baba'ya ruh ve gerçekte ibadet edecekleri; çünkü baba da böyle ibadet etmek istiyor. Tanrı ruhtur ve ona ibadet edenler ona ruh ve gerçekte ibadet etmelidir » (Yuhanna 4,21: 24).
İsa aniden konuyu değiştirdi mi? Hayır, ille de değil. John'un müjdesi bize başka işaretler verir: "Seninle konuştuğum kelimeler ruhtur ve hayattır" (Yuhanna 6,63). «Ben yol, gerçek ve yaşamım» (Yuhanna 14,6). İsa, bu garip Samiriyeli kadına büyük bir manevi gerçeği açıkladı.
Ama kadın ne yapacağından emin değildi ve şöyle dedi: «Mesih denilen Mesih'in geldiğini biliyorum. O geldiğinde bize her şeyi anlatacak. İsa ona dedi ki: Seninle konuşan benim » (Vv 25-26).
Kendini ifşa «Ben benim» (Mesih) - çok alışılmadıktı. İsa açıkça kendini iyi hissetti ve söylediklerinin doğru olduğunu teyit etmek için açıkça konuşabildi. Kadın su sürahisini bıraktı ve herkese İsa hakkında bilgi vermek için eve gitti; ve insanları kendileri için kontrol etmeye ikna etti ve birçoğu inanmaya geldi. "Ama bu şehirden gelen birçok Samiriyeli bana yaptığım her şeyi anlattığına tanıklık eden kadının sözü uğruna ona inandı. Samiriyeliler ona geldiğinde onlardan kalmasını istediler; ve orada iki gün kaldı. Ve birçoğu onun sözünden dolayı inandı » (Vv 39-41).
Bugün ibadet
Tanrı ruhtur ve onunla olan ilişkimiz manevidir. İbadetimizin odağı daha çok İsa ve onunla olan ilişkimizdir. Sonsuz yaşamımız için ihtiyacımız olan canlı su kaynağıdır. Onlara ihtiyacımız olduğunu ve susuzluğunu gidermesini rica etmemizi gerektirir. Başka bir deyişle, Vahiy'nin metaforunda, İsa'dan manevi zenginlik, görme ve kıyafet istediğimizi, fakir, kör ve çıplak olduğumuzu itiraf etmeliyiz.
İhtiyacınız olan şeyi İsa ile birlikte ararken ruhu ve hakikatle dua edersiniz. Tanrı'ya gerçek bağlılık ve ibadet, dış görünüşlerle değil, İsa Mesih'e karşı tutumunuzla karakterizedir ve bu, İsa'nın sözlerini duymak ve onun içinden manevi Babanıza gelmek demektir.
Joseph Tkach tarafından