1920’lerin ve 30’ların sonlarındaki Büyük Buhran, modern tarihin en uzun ve en şiddetli ekonomik durgunluğu olmaya devam ediyor. Yaklaşık 10 yıl süren (1929’un sonlarından 1939’a kadar) ve dünyanın hemen hemen her ülkesini etkileyen, Sanayi üretiminde ve fiyatlarda (deflasyon) keskin düşüşler, kitlesel işsizlik, bankacılık panikleri, yoksulluk ve evsizlik oranlarında keskin artışlar ile işaretlendi.
Depresyonun etkilerinin genel olarak en kötü olduğu Amerika Birleşik Devletleri’nde, 1929 ve 1933 yılları arasında sanayi üretimi gayri safi yurtiçi hasılaya göre yaklaşık yüzde 47 düştü (GSYİH) yüzde 30 azaldı ve işsizlik yüzde 20’den fazla oldu. Buna karşılık, ABD tarihinin en büyük ikinci ekonomik durgunluğu olan 2007-09 büyük durgunluğu sırasında GSYİH yüzde 4,3 oranında azaldı ve işsizlik yüzde 10’dan biraz daha azına ulaştı.
Ekonomistler ve tarihçiler arasında Büyük Buhran‘ın kesin nedenleri konusunda bir fikir birliği yoktur. Bununla birlikte, birçok bilim adamı, en azından aşağıdaki dört faktörün bir rol oynadığı konusunda hemfikirdir.
1929’daki Borsa Çöküşü
1920’lerde ABD Borsası tarihi bir genişleme geçirdi. Hisse senedi fiyatları benzeri görülmemiş bir seviyeye yükseldikçe, borsaya yatırım yapmak para kazanmanın kolay bir yolu olarak görülüyordu ve sıradan insanlar bile harcanabilir gelirlerinin çoğunu kullandılar, hatta hisse senedi satın almak için evlerini ipotek ettiler.
On yılın sonunda yüz milyonlarca hisse marjı üzerinde satılıyordu ve bu satın alma fiyatlarının, sürekli artan hisse senedi fiyatlarından elde edilen karlarla geri ödenmesi gereken kredilerle finanse edildiği anlamına gelir.
Fiyatlar Ekim 1929’da kaçınılmaz düşüşüne başladıktan sonra, milyonlarca aşırı genişlemiş hissedar paniğe kapıldı ve varlıklarını tasfiye etmek için acele etti, bu da düşüşü şiddetlendirdi ve daha fazla panik yarattı.
Eylül ve Kasım ayları arasında hisse senedi fiyatları yüzde 33 düştü.
Sonuç, hem tüketiciler hem de işletmeler arasında derin bir psikolojik şok ve ekonomiye olan güven kaybıydı. Buna göre, tüketici harcamaları, özellikle dayanıklı tüketim malları ve iş yatırımları büyük ölçüde azaltıldı, bu da sanayi üretiminin ve iş kayıplarının azalmasına neden oldu ve bu da harcama ve yatırımı daha da azalttı.
Bankacılık panikleri ve parasal daralma
1930 ve 1932 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri, bankalarının ödeme gücünden korkan çok sayıda banka müşterisinin aynı anda mevduatlarını nakit olarak çekmeye çalıştığı dört genişletilmiş bankacılık paniği yaşadı. İronik olarak, bankacılık paniğinin sık görülen etkisi, panik yapan müşterilerin kendilerini korumaya çalıştığı krize yol açmaktır. Finansal olarak sağlıklı bankalar bile büyük bir panik tarafından bozulabilir. 1933 yılına gelindiğinde, 1930’da var olan bankaların beşte biri başarısız oldu ve yeni Franklin D. Roosevelt lider olduğu yönetim, dört günlük bir “banka tatili” ilan etti (daha sonra üç gün uzatıldı), bu süre zarfında ülkenin tüm bankaları devlet müfettişlerine ödeme gücünü kanıtlayana kadar kapalı kaldı. Yaygın banka başarısızlıklarının doğal sonucu, tüketici harcamalarını ve iş yatırımlarını azaltmaktı, çünkü borç verecek daha az banka vardı. Ayrıca, borç vermek için daha az para vardı, çünkü kısmen insanlar nakit olarak biriktiriyorlardı. Bazı bilim adamlarına göre , bu sorun Federal Rezerv tarafından daha da kötüleşti ve bu da ilgiyi artırdı. ABD ve diğer birçok ülkenin para birimlerinin değerini sabit bir Altın miktarına bağladığı altın standardını (aşağıya bakınız) korumak için gerekli olduğu inancıyla para arzını kasıtlı olarak azalttı. Para arzındaki azalma, fiyatları düşürdü, bu da kredi ve yatırımları daha da cesaretlendirdi (çünkü insanlar gelecekteki ücretlerin ve karların kredi ödemelerini karşılamak için yeterli olmayacağından korkuyorlardı).
Altın standart
Amerika Birleşik Devletleri’ndeki para arzı üzerindeki etkileri ne olursa olsun, altın standart, büyük Buhran’ın Amerika Birleşik Devletleri’nden diğer ülkelere yayılmasında tartışmasız bir rol oynamıştır. Amerika Birleşik Devletleri üretim ve deflasyonda bir düşüş yaşadıkça, ticaret fazlası olma eğilimindeydi diğer ülkelerle birlikte, Amerikalılar daha az ithal mal satın alırken, Amerikan ihracatı nispeten ucuzdu. Bu dengesizlikler, Amerika Birleşik Devletleri’ne önemli yabancı altın çıkışlarına yol açtı ve bu da altın rezervleri tükenmiş ülkelerin para birimlerini devalüe etmekle tehdit etti. Buna göre, yabancı merkez bankaları faiz oranlarını yükselterek ticaret dengesizliğine karşı koymaya çalıştı, bu da üretim ve fiyatların düşürülmesine ve ülkelerindeki işsizliğin artmasına neden oldu. Özellikle Avrupa’da ortaya çıkan uluslararası ekonomik düşüş, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki kadar kötüydü.
Uluslararası borç verme ve tarifelerde azalma
1920’lerin sonlarında, ABD ekonomisi hala genişlerken, ABD bankalarının yabancı ülkelere borç vermesi kısmen nispeten yüksek ABD faiz oranları nedeniyle düştü. Düşüş, ekonomileri Amerika Birleşik Devletleri’ndeki büyük Buhran’ın başlamasından önce bile bir düşüşe giren bazı borçlu ülkelerde, özellikle Almanya, Arjantin ve Brezilya’da daralma etkilerine katkıda bulundu. Bu arada, aşırı üretim ve Avrupalı ve diğer tarım üreticilerinin artan rekabeti nedeniyle acı çeken Amerikan tarımsal çıkarları, yeni tarifelerin geçişi için Kongre’ye lobi yaptı tarımsal ithalatta. Kongre sonunda geniş bir tarımsal ve endüstriyel ürün yelpazesine dik tarifeler (ortalama yüzde 20) uygulayan Smoot-Hawley tarife Yasası’nı (1930) kabul etti. Mevzuat, diğer bazı ülkeler tarafından doğal olarak misilleme önlemlerini kışkırttı; bunun kümülatif etkisi, birçok ülkede üretimin azalması ve küresel ticarette bir azalma oldu .
Büyük Buhran’ın nedenleri hakkında genel bir anlaşma olmadığı gibi, iyileşme kaynakları hakkında bir fikir birliği yoktur, ancak yine de bazı faktörler belirgin bir rol oynamıştır. Genel olarak, altın standardını terk eden veya para birimlerini devalüe eden veya para arzını artıran ülkeler ilk önce iyileşti (İngiltere 1931’de altın standardını terk etti ve Amerika Birleşik Devletleri 1933’te para birimini etkili bir şekilde devalüe etti). İkinci Dünya Savaşı’nın başlangıcında yeni işler ve Sosyal Güvenlik Programları şeklinde mali genişleme ve savunma harcamalarının artması, muhtemelen tüketicilerin gelirini ve toplam talebi artırarak da bir rol oynamıştır, ancak bu faktörün önemi bilim adamları arasında bir tartışma konusudur.