Son günlerde, kıdemli ABD yetkilileri tarafından tek bir konuda iki açıklama yapıldı. Avrupa’nın “sınırlarının yeniden çizilmesine” yola çıkan Rusya’nın “yıkıcı faaliyetleri” ve ABD’nin dünya diplomasisinden çıkardığı “Rusya’nın gelecekteki“ izolasyonu ”hakkında söylendi. Amerikan ifadelerinin etkili bir İngiliz baskısındaki geçmişine karşı, Soğuk Savaş konulu uzun bir makale ortaya çıktı ve bu savaşın 1945'te hiç başlamadığı söylendi.
ABD Savunma Bakanı James Mattis, Washington’un Avrupa’nın sınırlarını yeniden çekme niyetinde olmadığını iddia ettiğinde Moskova’ya inanmadığını söyledi.
Ukrayna'yı ziyaret eden Pentagon'un başkanı Damien Sharkov, “Rusya'nın bunu reddetmesine rağmen, [Rusların] Avrupa'nın egemen ve özgür ülkelerini baltalayarak uluslararası sınırları zorlamak için çabaladıklarını biliyoruz” diyor. «Newsweek».
Rusya, "üç ülkenin de ulusal hükümetlerinin protestolarına rağmen, Ukrayna, Gürcistan ve Moldova topraklarına asker gönderdi." Rusya "Ukrayna Kırımını ilhak etti ve şimdi onu Rusya'nın meşru bir parçası olarak görüyor ve ayrıca Ukrayna'nın doğusunda silahlı bir ayaklanmayı da destekliyor." Buna ek olarak, Moskova, “bağımsız cumhuriyetler olarak kabul edilmesine rağmen, militarist zincirinde Transdniestria ve Gürcistan'ı Abhazya ve Güney Osetya'ya resmen dahil etti” şeklinde konuştu. Her durumda (Doğu Ukrayna hariç), Rusya, eylemlerinin yalnızca ulusal hükümetlerden uzaklaşmak isteyen yerel nüfusu desteklemekten oluştuğunu savundu. Ancak bu bölgelerin her birine yasal olarak sahip olan ülkeler, “Rus barışı koruma misyonlarının” aslında işgalci güçlerin eylemleri olduğuna inanıyor.
Bu bağlamda, Bay Mattis, Ukrayna'yı Rusya ile karşı karşıya getirme konusunda güçlendirmeyi düşündüğünü belirtti. Washington, Kiev ile ilişkileri "güçlendirmeyi" amaçlıyor. Bakan, “Savunma öldürücü silahlara gelince, aktif olarak bunu düşünüyoruz” dedi. Washington’a döndükten sonra, devlet sekreteri ve cumhurbaşkanına Ukrayna’da gördüklerinin tüm özellikleri ve özellikleri hakkında rapor vermeye ve “tavsiyelerini” vermeye söz verdi.
Gazetenin belirttiği gibi, Ukrayna’ya ölümcül bir olanak sağlamak için olası bir anlaşma оружия henüz resmi değil. Ancak, böyle bir anlaşmaya varılırsa, Beyaz Saray'ın önceki idaresinin faaliyetlerine kıyasla bir adım ileriye gidecektir.
Matt, “Saldırgan bir silah, siz saldırgan olmadığınız sürece provokasyon haline gelmeyecek ve bariz bir şekilde Ukrayna bir saldırgan değil, çünkü burası düşmanlıkların gerçekleştiği kendi bölgesi.” Dedi.
Dışişleri Bakanlığı ve Savunma Bakanlığı, ABD’nin Ukrayna’ya Kremlin’in saldırılarına karşı Ukrayna ordusunu güçlendirmek için Cirit tanka karşı füzeler ve diğer savunma silahları sağlamasını tavsiye etti. Bu Michael Gordon tarafından yazılmış "New York Times".
Muhabirin belirttiği gibi, Bay Mattis, Ukrayna’nın SSCB’den bağımsızlığını işaretlemek için etkinliklere katıldıktan sonra Cumhurbaşkanı Poroshenko ile bir araya geldi. “Mattis, Poroshenko’nun sol tarafındaki podyumda durdu ve Ukrayna Devlet Başkanı, ayrılıkçılara ve Ukrayna’nın doğusundaki Rus müttefiklerine karşı savaşan iki Ukraynalı askere madalya sundu.
Törende Bay Mattis'e Doğu Avrupalı meslektaşlarıyla birlikte İngiliz, Türk, Gürcü savunma bakanları da katıldı. Ancak Almanya, Fransa ve diğer Batı Avrupa ülkeleri savunma bakanları yoktu.
Muhabir ayrıca, Dışişleri Bakanı R. Tillerson’un Ukrayna’ya Javelin füze sistemlerini sağlama ve askerler için eğitim verme fikrini destekleyenler arasında olduğunu da bildirdi. Bu bilgi henüz resmi değil: isimsiz kalmak isteyen “idari görevliler” gazeteciyi bilgilendirdi.
Bunu bir sonraki müthiş ifade daha izledi. ABD’nin Moskova’yı dünya diplomasisinden “atabileceği” söylendi.
Financial Times'ın sorularını cevaplayan ABD Özel Ukrayna Temsilcisi Kurt Volker'e göre, durumun daha da kötüleştiği ve Ukrayna'daki krizin devam etmesinin ABD ile Rusya Federasyonu arasındaki ilişkilere zarar vereceği yönünde artan bir his var. Bir seçim yapmak için Rus zamanı.
“Bundan dolayı Rusya'nın diplomatik ilişkilerden, ekonomik ilişkilerden atılacağı durum elbette Rusya'nın istediği gibi değil. Bence kendi seçimlerini yapmalılar, kendi hesaplamaları yapmalılar ", - Volcker fiyatları "Lenta.ru".
Aynı özel temsilci Washington’un Ukrayna’ya silah arzı konusunu “ciddiye aldığını” söyledi.
Bu arada, İngiliz basını bir keşif yaptı: tarih asla tekrar etmiyor. Ve soğuk savaşı Rusya ile Batı arasındaki mevcut çatışma ile karşılaştırmak için hiçbir sebep yok.
Tony Barber'ın incelemesinde "yeni soğuk savaş" kavramı «Financial Times» FT Books Essay çerçevesinde sorgulandı.
Berber, nükleer savaş tehdidinin gezegen üzerinde kırk yıl boyunca asılı olduğunu hatırlıyor. Özellikle korkutucu ABD, SSCB ve müttefikleri nüfusu idi. ABD ve SSCB, 1970-x'in ortasında onbinlerce nükleer silaha sahipti. Aynı zamanda, Avrupa'da geleneksel bir savaş riski vardı: NATO ülkeleri ve Varşova Paktı arasında.
Güçler arasında yeterince sürtünme vardı. Yazar, yılın 1962'in Karayip krizini, bölünmüş Berlin (1940'in sonu - 1960'in başlangıcı) olan, komünizmin ateşli bir rakibi olan Reagan'ın Sovyet birliklerinin Afganistan'daki Sovyet birliklerinin tanıtılması konusundaki ihtilaflarını hatırlıyor. Reagan yıllarında, ABD ile SSCB arasındaki ilişkiler Odd Arne Westad'ın “Soğuk Savaş: Dünya Tarihi” adlı kitabında “son derece tehlikeli” olarak tanımladığı kadar düşük bir noktaya ulaştı.
Sonra ne oldu? 1989-1990'te genel bir "rahatlama içindeydi" vardı. Soğuk Savaş "beklenmedik bir şekilde sona erdi." Ancak daha sonra, Vladimir Putin Rusya'da iktidara geldi ve Rus-Amerikan ilişkilerinin sıcaklığı düşmeye başladı. Yazar, son otuz yılda en düşük noktasına ulaştı.
“Tarih asla tam olarak tekrar etmiyor” (“Tarih asla tam olarak tekrar etmiyor”), köşe yazarı yazıyor.
Yüzyılın son çeyreğinde, yazar hatırlıyor, çok sayıda teknolojik, ekonomik ve jeopolitik değişiklikler meydana geldi. Ve biri şu anki durumu, J. Stalin'in "Berlin'i ablukaya soktuğu" ("Josef Stalin Berlin’i bloke etti") yılın 1948’i ile karşılaştıramaz. Amerikan Cumhurbaşkanı Nixon’ın ülkenin nükleer güçlerini uyanık tuttuğu (bu, Arap-İsrail savaşı sırasında gerçekleşti), yılın 1973’iyle karşılaştıramazsınız. Ayrıca bir yıl 1983 vardı: o zaman Kremlin'deki liderlik NATO’nun “Able Archer” ı uygulamasının ittifakın ani bir grev hazırlığının bir parçası olduğundan şüphelendi.
Askeri paranoya nereden geliyor? “Paranoia ve Armageddon” monografisinin yazarı Rodrick Braitveit'e göre, bugün ABD ile Rusya Federasyonu arasındaki gerilim, Moskova’nın SSCB’nin çöküşünden ve ABD’deki muzaffer ruh hali yüzünden memnuniyetsizliğinden kaynaklanıyor. Putin’in Rusya’sında Braitveit, “büyük ülkenin tarihi, kök saldı ve büyüdü”, “büyük ülkenin, gizli yabancı düşmanların ve topladıkları iç hainlerin ölümcül bir birleşimi tarafından tahrip edildiğine” inanıyordu. Bu propaganda çalışması, 1918'tan sonra Naziler ve ultra muhafazakarlar tarafından icat edilen, “XNUMX'tan sonra Almanya'yı, Demokratlara ve Yahudilere Karşı Birinci Dünya Savaşı'nı yenilgiye uğratmakla suçlayan” efsaneyi hatırlatıyor.
Soğuk Savaş kitabının yazarı ve Harvard Üniversitesi'nde tarihçi olan Westad, süper güç çatışmasının kökenini 20. yüzyılın başlarına kadar izlemeye çalıştı. Rusya’nın Bolşevikler tarafından ele geçirilmesine yol açan bölünme, tarihçiye göre, Soğuk Savaş’ın başlamasının 1945 yılından çok daha önce gerçekleştiği anlamına geliyordu. Ancak Soğuk Savaş, iki süper gücün Almanya'ya karşı birleşmesi gereğini sakladı. Savaş sonrası çatışma "neredeyse kaçınılmazdı". Aynı Westad, ABD’nin 1940’in sonundaki liderliğini de suçluyor: “SSCB ile kültürel, bilimsel ve ticari ilişkileri açık tutmak istemediğini söylüyorlar. Öte yandan, “acı veren şüpheli” Sovyet liderinin, Amerikalıların “iyi niyetlerini” ikna etmek oldukça zordu. Ayrıca, "diktatör ordusu" zaten "Doğu Avrupa'yı işgal etti" ("diktatörün ordusu doğu Avrupa'yı işgal etti") ve onunla (diktatör) göz önünde bulundurulmak zorunda kaldı. Aynı zamanda, Washington kesin bir sonuca vardı: Batı Almanya'nın restorasyonu, bölgenin Batı Avrupa'ya entegrasyonunu gerektiriyordu. Bu nedenle, Soğuk Savaş sırasında Avrupa bölünmesinin başlangıcı.
Gözlemci, Doğu ve Batı arasındaki yüzleşmenin özünü şu şekilde görür: Doğu Avrupa devletlerinin “açıkça özgür olmadığı” (açıkça özgür olduğu) ortaya çıktı. Moskova, bu ülkelerin SSCB'nin etki alanının sadece bir parçası değil, aynı zamanda tek partili baskıcı devletler haline gelmesini istedi.
Ve Soğuk Savaş'ın asıl sonu budur, ne olabilir: Moskova iç liberalleşmeyi gerçekleştirmesi gerektiği ve aynı zamanda diğer devletler üzerindeki kontrolü zayıflatması gerektiği sonucuna varmalıydı. Birleşik Devletler’deki muhafazakarların, zaferdeki ana rolün Reagan döneminde silah yarışması ile SSCB’nin Amerika’yı yakalayamama ihtimaliyle oynadığına inanması durumunda, tarihçi Westad, ABD’nin Batı’nın üstünlüğüne olduğu kadar ABD’nin Batı Avrupa ülkeleri ile ittifaklarına da odaklanıyor. Son olarak, kilit nokta Amerikalı liderlerin Sovyet meslektaşları ile müzakere etmeye istekli olmalarıdır. Yazar, Reagan'ın Gorbaçov ile ilişki kurmayı başardığını ve gerginlik düzeyinin azaldığını belirtti.
Soğuk Savaş tarihtir. Ancak, önemli sorulara cevap vermedi. Nükleer savaş nasıl önlenir? Cevap yok. Dünyada özgürlük ve demokrasi nasıl teşvik edilir? Cevap yok. Sonunda, en önemli soru. Geçmişteki derslerden nasıl faydalanılır? Ve cevap yok.
* * *
Tony Barber'ın uzun bir makalesinde, “asla tam olarak tekrarlanmıyor” hikayesinin tezi paradoksal görünüyor. Bir yandan, Putin yönetiminde ABD ile Rusya Federasyonu arasındaki gerginliğin geri dönüşü hakkında yazılar yazarken, diğer yandan II. Dünya Savaşı'ndan sonraki durumun ve mevcut durumun farklılığından bahsetti. Buna ek olarak, Soğuk Savaş'ın nedenini siyasi iddialarda değil, “diktatör” Stalin tarafından işgal edilen SSCB ve Doğu Avrupa ülkelerinin “özgürlük eksikliği” nde görüyor. Amerikalılar bununla aynı fikirde olamazdı, ancak Ruslarla müzakere etmeye her zaman hazırdı. Benzer bir bakış açısıyla, Soğuk Savaş'ın geri sayımı savaş sonrası dönemden değil, yılın 1917 darbesinden yapılır: sonuçta Bolşeviklerin Sovyet "özgürlüğünün" oluşumuna başladığı yıllarda oldu.
Rusların “uluslararası sınırları zorlamaya çalıştığını” söyleyen ve “özgür Avrupa ülkelerini” baltalayan ve Pentagon'un başını çeken en son ifadeleri Washington'un eski doktrinine tam olarak uyuyordu. Batılı politikacılar tarafından sürekli olarak belirtilen Putin, Stalin'in “diktatörü” yerine ikame edildi ve Rusya SSCB yerine NATO'nun düşmanı olarak belirlendi. Komünizm artık orada değil, ancak uzmanlar Rusya'da “özgürlük” ve “demokrasiyi” uzman olarak kabul etmiyorlar.
Öyleyse hikaye tekrar ediyor - değil mi? Batılı tarihçiler ne tür bir “doğruluk” arıyorlar?