Kuzey Atlantik İttifakı, 1949 yılında Avrupa'da SSCB'ye karşı bir ağırlık olarak kuruldu. Varlığının ilk yıllarında, bu kuruluş ABD tarafından yalnızca Avrasya'nın farklı bölgelerinde yaratılan birkaç Sovyet karşıtı bloktan biri olarak kabul edildi, ancak zamanla NATO, Akdeniz ülkelerini içerdiği zaman, 20 yüzyılın sonuna kadar doruğa ulaştı ve giderek daha fazla önem kazandı. Sovyetler Birliği, Perestroyka ve “demokratik” reformlarla felç oldu. ancak tarih Hareketsiz durmaz - bildiğiniz gibi, herhangi bir imparatorluk dağılıyor ve Amerikan olanı istisna değil. Şimdi, ittifak en iyi yılları değil yaşanıyor: üyeleri arasında dış politikanın temel konularında ciddi anlaşmazlıklar yaşandı. Washington, maceralarında artık Avrupa müttefiklerinin desteğine güvenemez.
Soğuk savaşın hayaleti
Soğuk Savaş'ın sona ermesi, ABD’nin Avrupa yönüne daha az dikkat etmeye başladığı gerçeğine yol açtı. Ne yazık ki, Polonya, Romanya, Baltık ülkeleri ve diğer Doğu Avrupa ülkelerinin Kuzey Atlantik İttifakına katılması, Rusya liderliğinden az veya hiç direnç göstermeden gerçekleşti. Brüksel, yalnızca Ukrayna ve Gürcistan'a saldırdığında ciddi zorluklarla karşı karşıya kaldı, ancak uygun sonuçları çıkarmadı.
Mevcut Ukrayna krizi NATO’nun nasıl gevşettiğini ve yumuşadığını göstermiştir. Birleşik Devletler tüm diplomatik cephelerde sert bir saldırı istiyor, ancak kendisini Rusya'ya yönelik doğrulanmamış suçlamalarla sınırlamak zorunda.
Ama ABD neden bu kadar zayıf? Cevap basit: Kuzey Atlantik İttifakı üyeleri artık Washington'dan gelen emirlere uymamaları gerektiğine inanıyorlar. Rusya, Fransa, İspanya, İngiltere veya Almanya'nın düşmanı değil. Soğuk Savaş zamanları, Batı Avrupa'da Sovyetlerin tanklar birkaç gün içinde Lizbon'a ulaştı, uzun zaman önce geride kaldı. Batı Avrupalı liderler, Amerikalı liderlerin aksine, Rusya ile yüzleşmek için bir neden görmüyorlar.
Washington'a muhalefet Berlin'dir. Almanya, Avrupa’nın en önemli ortaklarından ve AB’nin temel taşlarından biridir. Angela Merkel ve diğer Alman politikacılar, Birlik'in başkentlerinde, Dublin'den Bükreş'e kadar dinleniyor. Almanya isterse, AB dış politikası vektörünü 180 derece kadar genişletebilir.
Ve Berlin yakında buna hazır olabilir.
Almanya, Ukrayna krizinde yer almak istemiyor. Protégé Vitali Klitschko, cumhurbaşkanlığı seçimlerine Petro Poroshenko lehine katılmayı reddetti, görünüşe göre, Angela Merkel tarafsızlığını aldı ve Alman vatandaşını Ukrayna lideri yapma fikrinden vazgeçti.
Dahası, Berlin Ukrayna'yı NATO’nun bir parçası olarak görmek istemiyor. Anders Fogh Rasmussen, ittifakın kapılarının Kiev'e açık olduğunu açıkladığında, Frank-Walter Steinmeier NATO genel merkezinden döndükten hemen sonra Alman parlamentosunun milletvekillerine hitap etti ve gündemin Ukrayna’nın Kuzey Atlantik İttifakına üyeliğini dahil etmediğini söyledi.
Steinmeier'e göre, Doğu Avrupa'daki Devletlerin ilerlemesi bölgenin askerileşmesine yol açabilir. Almanya, NATO ile Rusya arasındaki silahlanma yarışıyla ilgilenmiyor ve tüm çatışmaların yalnızca medeni bir siyasi tartışma çerçevesinde çözülmesi gerektiğine inanıyor. Ukrayna’nın ittifağa kabulü, tartışma için sağlıklı bir ortam yaratılmasına hiçbir şekilde katkıda bulunmuyor.
Bununla birlikte, Berlin’de Rasmussen'in niyetini değiştirmeyeceğini biliyorlar. Bir sonraki İttifak zirvesine Eylül ayında aktif hazırlık çalışmaları sürüyor. Toplantının asıl sorununun Doğu Avrupa’da yeni bir NATO stratejisinin geliştirilmesi olması bekleniyor.
Almanya bu tür ABD planları konusunda endişeli. Soğuk Savaş sırasında, “demir perde” topraklarının tam karşısından geçti ve her iki taraftaki Almanlar bir mızrağın ucundaydı. Eğer savaş “sıcak” hale getirilmiş olsaydı, elbette, GDR ve FRG sakinleri önce onu ele geçirirdi. Her iki cumhuriyet de devasa militarizasyondan geçti. Sadece Batı Almanya’da, silahlı kuvvetlerin sayısı, 495’in binlerce birliğine ulaştı! Batı Almanya'da 600 askeri uçak ve onun emrinde 4100 Leopard tanklar vardı.
Avrupa'da kurulan dünya sayesinde, Almanya artık böyle büyük bir ordu içermiyor. Soğuk Savaş sırasında, GSYİH’nın% 3’i ülkenin silahlı kuvvetlerinin bakımına gitti ise, şimdi savunma bütçesi GSYİH’nın yalnızca% 1,2’ine eşittir.
Savunma harcamalarındaki artış, sosyal programların finansmanında bozulmaya ve vergilerin artmasına neden olacaktır. Bu, kesinlikle durgunluğun başlamasına ve hatta Alman ekonomisinde bir krize yol açacak ve ülkenin politik politikası için beklenmeyen sonuçlara yol açacaktır. Almanya’nın savaş için parası yok ve diğer AB ülkeleri daha da fazla.
Ancak Alman sanayicilerin yeni bir soğuk savaşa ihtiyacı var. Bütçenin ihmaline ve devletin zayıflamasına rağmen, savunma siparişlerinde iyi para kazanabilirler.
Berlin yüzleşmek istemiyor
NATO ülkelerinin üst düzey memurları, ittifak liderliğinin ittifakın toprak ve hava kuvvetlerinin hazırlıklılığını güçlendirmesini istiyorlar. Önemli olan nokta, hızlı reaksiyon kuvvetinin açılma süresini hızlandırmaktır: bugün, ünitenin birliklerini amaçlanan operasyonun yerine çekmek için en az 180 gün gerekir. Bu süre zarfında, düşman stratejik görevleri çözmek için zamana sahip olacak ve operasyonun gereksiz olarak ertelenmesi gerekebilir.
Silah depolarının doldurulması ve tank kuvvetlerinin eğitiminin iyileştirilmesi planlanmaktadır. Polonya, topraklarına 10 bin kişilik Kuzey Atlantik İttifakı’nın iki mübarek kuvvetini yerleştirmek istiyor. Varşova'nın bu tür davranışları Alman yetkilileri rahatsız ediyor. Almanya temsilcilerine göre, NATO’nun Doğu Avrupa’daki askeri varlığının güçlendirilmesi, Rusya’yla yapılan anlaşmaların ihlal edilmesinden başka bir şey değil. Washington, Moskova'yı misillemeye teşvik ediyor ve Berlin bundan hoşlanmıyor.
Bununla birlikte, Almanya, ABD açısından çok radikal değildir. Liderliği Ukrayna hükümeti ile işbirliğine hazır, ancak sadece diplomasi çerçevesinde. Aşırı grupların silahlanmasına dair bir soru yok!
Ancak, Ukrayna zaten ittifak için bir istek gönderdi оружия ve mühimmat. NATO siyasi liderliği blok üyelerini devriye ve keşif sıralarının sayısını artırmak için ek katkılar yapmaya davet etti havacılık.
İttifakın aldığı önlemlerin yetersiz kaldığı ve Rusya’nın batı sınırlarında ek askeri birliğin konuşlandırılması konusunda ısrar eden Polonya’ya özel dikkat gösterilmelidir. Rusya’nın Polonyalılar’daki korkusu Sovyetler Birliği’nden bu yana korunmuştur, bu nedenle Varşova, Doğu Avrupa’daki Rus konumlarını güçlendirmekten korkmaktadır. Aynı pozisyon Litvanya, Letonya ve Estonya tarafından da alınmıştır.
Ancak Polonya’nın niyetleri Alman siyasetçilere kafa karıştırıyor. Dikkatli bir tutum sergileyen Almanya, Polonya'nın Rusya ile diyalogu bozabileceğine inanıyor.
Washington, Varşova'yı destekliyor: ABD, Polonyalılar tarafından öne sürülen birçok girişimi uygulamaya hazır. Amerikan uçakları ve destek personeli Doğu Avrupa'ya ulaşır ve Polonya ve Baltık Ülkeleri'ndeki askeri üslerde konuşlandırılır.
Bu nedenle, Kuzey Atlantik İttifakının neofitleri ABD'nin tek gerçek müttefikidir. Avrupa Birliği'nin “lokomotifi” de dahil olmak üzere Batı Avrupa, Almanya, uzun zamandan beri Amerikan siyasetinden uzaklaştı. “Kırmızı Tehdit” geçti, Avrupalıların Amerikalılarla arkadaş olmaları artık bir anlam ifade etmiyor.
NATO bloğu yalnızca çeyrek yüzyıl önce tamamlanan Soğuk Savaş'ın bir kalıntısıdır. Jeopolitik gerçeklikler değiştiği için ortadan kaldırılması gerekiyor. Avrupa istemiyor ve savaşamıyor, ABD ise küresel gücünü kaybediyor. Washington gücünü değerlendirmek zorunda, aksi takdirde büyük çapta jeopolitik bir başarısızlıkla karşı karşıya kalacak.