Dezavantajlı ve avantajlı alanlarda çalışmak gerçekten çocuklar arasındaki makasları açıyor mu? Bu konuda bir araştırma inceleyelim…
Çocuklar eşit doğarlar. Eğitim sistemi, sosyal güvenlik sistemi, bu eşitliği bozan çocuk seven mükemmeliyetçi yetişkinler veya kendi kendine eğitim olmadan sürekli eğitim vermek isteyen ebeveynler (sadece eğitim değil aynı zamanda insani gelişme).
Ohio Eyalet Üniversitesi Sosyoloji Profesörü Douglas Downeybölgeler arası eğitimin çocuklar arasında makas açıp açmadığını bulmak için yeni bir çalışmaya öncülük etti. (Elbette, bu çalışma Amerika adına çıkarımlarda bulunabilir.)
Downey, Güney Kaliforniya Üniversitesi’nden David Quinn ve Ohio Eyaletinde sosyoloji doktora öğrencisi Melissa Alcaraz ile gerçekleştirdi.
Downey ve meslektaşları, ülkedeki 230 okulda 17.000’den fazla öğrenciyi içeren Amerikan Eğitim Bakanlığı’nda bulunmaktadır. ECLS (Erken Çocukluk Boylamsal Çalışma) verileri kullanmıştır. Araştırmada 3.000 çocuk alt örneklem olarak kullanılmıştır.
Çocuklar anaokulunun başında ve sonunda, birinci ve ikinci yıllarını bitirmeye yakın okuma testleri yaptılar. Bu testlerle çocukların üç okul döneminde neler öğrendiklerini ve yaz döneminin gelişimine katkılarını izlemek amaçlanmıştır.
Profesör Downey, bu incelemenin tıbbi araştırmalarda yeni ilaçları test etmeye benzer olduğunu belirtti. Bu durumda, okullar tedavi sürecindeyken, yaz dönemi, öğrencilerin tedavi edilmediği kontrol dönemi olarak tanımlanabilir.
Sonuçlar, dezavantajlı öğrencilere hizmet veren okullardaki çocukların – ortalama olarak – daha avantajlı okullarda çocuk olarak okuma puanlarını artırdığını göstermiştir.
Downey, bu çalışmanın “tüm okullar eşit derecede iyi olması gerektiğini” açıkladı. sağlayamaz Dedi. Ancak, bulgular tüm “iyi” okulların daha zengin bölgelerde, “kötü” okulların fakir bölgelerde yoğunlaşmadığını göstermiştir.
2008 yılında Eğitim Sosyolojisi Dergisi’nde yayınlanan bir araştırmaya paralel olarak sonuç veren bu çalışma, dezavantajlı çocukların öğrenme açığını kapatabileceklerini ortaya koymaktadır. Aslında, çalışmanın özüne bakarsak, öğrenme problemi yoktur. Bazı çocukların zor koşullarla mücadeleye başlama konusunda bir sorunu vardır. Bazı çocuklar için her şey düşünüldüğünde, bazı çocuklar “her şeyi düşünmek” zorundadır. Ve çocukluklarında ..
Downey’in vurguladığı gibi, dezavantajlı çocuklar daha yoksul ev ortamlarında ve mahallelerinde yaşıyor yarış çizgileri oldukça geride başlıyor çünkü başladı. (Ne yazık ki, herkes rekabet dünyasında doğar.)
Downey’e göre, klasik düşüncenin aksine, çocuklar okula giderken boşluğu kapatmaya başlıyor. Bu noktada, okullar iyi ya da kötü olarak tanımlanmaz. Dezavantajlı bölgelerde çocuklara hizmet veren okullar, daha avantajlı çocuklara hizmet veren okullar kadar hizmet vermektedir. Downey, okul değerlendirme sistemlerinin dikkate almadığı bir noktayı vurgulayarak bu durumu savunmaktadır: Okul dışı durumlar.
Bu durumlar, dezavantajlı bölgelerde yetişen çocukların “yaz kaybı” olarak kabul edilmektedir. Yaz aylarında daha müreffeh bölgelerde yetişen çocukların gelişimi için herhangi bir engel olmasa da, yoksul bölgelerdeki çocukların ailede dengesizlik ve gıda güvensizliği gibi çeşitli zorluklarla başa çıkma olasılığı daha yüksektir.
Downey’e göre, yaz dönüşünde dikkat çekici olan şey, öğrenme boşluğunun ortadan kalkmasıdır. Çünkü dezavantajlı öğrenciler yaz sonunda okula döndüklerinde, refah bölgelerindeki okullardaki öğrencilerle aynı oranda öğrenmeye eğilimli olabilirler. Belki de bunun nedeni yaz aylarında gelişimsel faaliyetlerden uzak olmalarıdır. Çünkü dezavantajlı çocukların ebeveynleri tarafından sanat ve spor gibi alanlara yönlendirilmesi daha az olasıdır.
Douglas Downey, okul yılı boyunca avantajlı öğrencilere hizmet veren okullar ile çoğunlukla dezavantajlı öğrencilere hizmet veren okullar arasındaki farkın esasen sıfır olduğunu düşünmektedir.
Bu noktada sınav puanlarının okulların etkisini değerlendirmenin adil bir yolu olmadığını düşünüyor. Çünkü resme dışarıdan bakmak ve okul dışındaki faktörleri değerlendirmeye eklemek gerekir. Tabii ki bu, daha yoksul ortamlardaki okulların göz ardı edilebileceği anlamına gelmez.
Downey, sonuçların dezavantajlı okullara yatırılmasına gerek olmadığı anlamına gelmez; Aksine, daha fazla yatırımla eşitsizliğin azaltılmasında daha aktif rol oynayan okullar oluşturmanın mümkün olacağını vurguladı.
Sonsuz sevgi ve saygımı bu işi görmeme ve ondan çok şey öğrenmeme yardımcı olan Sayın Umut Ekmekçi’ye iletiyorum.
Bir Önceki Yazımız Olan Çaresizlik Öğrenilir mi? Öğrenilmiş Çaresizlik Deneyi Başlıklı Makalemizde Hakkında Bilgiler Verilmektedir.