Mart 30'ta Paris savaşında Fransız birlikleri yenildi ve Mareşal Marmont şehri teslim etti. Küçük ordusunu Marna'nın ötesine yoğunlaştıran Napolyon, Müttefik kuvvetlerinin Paris'e hareketi hakkında çok geç öğrendi ve başkenti kurtarmayı başaramadı. 1814'ta geçmiş hata ve meyvelerinin meyvelerini aldı. Napolyon imparatorluğu, 1812’te, Avrupa’nın neredeyse tüm halklarını Büyük Ordu’nun saflarına dahil etmiş olan Rusya’ya saldırdı ve sonunda daha önce tipik olan ilerici unsurlarını kaybetti. Fransa, Avrupa halklarını boyun eğdirmeye çalışarak haksız yere fetih savaşları verdi. Ve bu savaşlarda Fransızların kendileri kanıyordu. Fransa, tüm kaynaklarını ve gücünü, eski bölgeleri ele geçirmek ve eski bölgeleri ele geçirmek için harcadı, kalkınmaya değil. Sonuç olarak, Fransa bozuldu, binlerce genç adam tarımdan, sanayiden ayrıldı ve yabancı topraklarda öldü. Ülke ıssızdı. Yılın Rus 1812 kampanyasındaki yenilgi, doğal olarak, yılın 1814 felaketine yol açtı.
Yılın 1813 kampanyasında, Napolyon çok sayıda zaferi kazandı ve sadece oldukça iyi koşullarda barışı sağlayamadı. Ama daha fazlasını istedi. Yılın 1814 kampanyasında, Napolyon da bir dizi başarılı savaş yapmayı taahhüt etti ve en azından Fransa'yı elinde tutabildi, ancak reddetti. Sonunda her şeyimi kaybettim.
Talley ve Napolyon'a ihanet etti ve geçici hükümetin başkanlığına seçildi. Kolenkur, Napolyon'un çıkarlarını korumaya çalıştı, senatörlere ve imparatorun kendilerine yaptıkları iyiliklerin diğer etkili kişilerini hatırlattı, ancak kartı dövüldü. Siyasi durum değişti. Senatörler, yeni siyasi gerçeğe "uyum" zamanı geldiğini düşünüyorlardı. Kolenkur, Napolyon’un oğlu altındaki Marie-Louise’in ne olduğu sorusunu gündeme getiremedi. 2 Nisan ayında, Senato Napolyon'u ilan etti ve aile üyeleri tahttan mahrum kaldı. Doğru, 140 senatörlerinin yarısından azı vardı. Bazıları Napolyon'du, bazıları Blois'te Louise-Mary'di, bazıları gelmedi.
Kolenkur Alexander ile bir araya geldi ve Napolyon ile müzakerelere başlaması için onu ikna etmeye çalıştı. Ancak Rus imparatoru Napolyon'la herhangi bir görüşme yapmak istemedi, çünkü “Fransa, Avrupa barışa ihtiyaç duyuyor ve Napolyon'un altına giremez” dedi. Aynı zamanda Aleksandr Pavlovich, Napolyon’un Rusya’ya getirdiği tüm kötülükleri unutacağına söz verdi ve Rusya’da da dahil olmak üzere onurlu bir sığınak vermeye istekli olduğunu belirtti.
Bu sırada, Paris yakınlarındaki Fontainebleau'da bulunan Napolyon, yakın zamandaki savaşların çektiği, zorunlu yürüyüşlere ve terkedilmeye zorlanan bir ordu kurmakla meşguldü. Tüm yürüyüş alayları, lineer oluşumunu hedef aldı. Corps Mortier, Boje de Rebeval'in bölünmesiyle güçlendirildi; Marmont Birliği - bölümler Kompana ve Ledru, iki tabur gazileri ve Paris garnizonunun kalıntıları. Fere-Champenoise ve Paris savaşlarında neredeyse tüm topçularını kaybeden her iki asker de tam mühimmatlı 30 silahları aldı. Üç bölümden gelen ayak jandarmaları: Seine, Seine ve Marne, Seine ve Oise, taburlar halinde konsolide edildi ve Friant'ın jandarmaları ile birlikte özel bir tugay oluşturdular. At jandarmaları ve seçilmiş filolar Lefebvre-Denouetta bölümünün alaylarından biriydi. Kalan tüm alaylardan Krasinsky komutasında bir bölünme oluşturdu. Napolyon, atlı ve piyade rezervlerini satın almaya devam etmeyi planlıyordu. Napolyon'un altında, yaklaşık 60 bin asker vardı (diğer kaynaklara göre, 36 bin). Ayrıca, Fransa'da Ogereau ve Soult grupları da vardı.
Kolenkur'un gelişi, Napolyon’un konuyu görüşmelerle çözme konusundaki son umudunu ortadan kaldırdı. Savaşı sürdürmeye karar verdi. Askerler ve subaylar, Paris'in düşmesine rağmen, kraliyetçi onları kendi taraflarına çekmeye çalışır, imparatoru sevdi ve kendisine adadı. Ancak, en yakın ortakları yoruldu, daha fazla fedakarlıkların anlamsız ve barış için can attığına inandılar.
Napolyon Paris’e ve April 3-4’e konsantre birliklere gitmeyi planlıyordu. 3 April guard kale meydanına inşa edildi. Fransız imparatoru birliklerin önünde sürdü ve meydanın ortasında durdu, subaylara ve askerlere bir konuşma yaparak hitap etti: “Askerler! Bizi üç geçişle aşan düşman, Paris'i ele geçirdi; Onu dışarı atmalıyız. Değersiz Fransız göçmenler bizi kurtardı, beyaz bayrak çekip düşmanlarımıza katıldı. Değmesini! Bu yeni suç için cezalandırılacaklar. Bize yüceltme ve onur alanında yürüttüğümüz yirmi yıldır renkli rengarenk kokpana saygı göstermemize veya ölmemize söz verelim, ”diye yazdı. Gardiyan imparatora:“ Buna yemin ediyoruz! ”Napolyon'un geçtiği piyade ve süvari. Askerler liderlerini selamladı: “Çok yaşa imparator! Paris’e! Paris'e! ”Birlikler Paris yönünde ilerlemeye başladı.
Fransız birliklerinin hareketi hakkında haberler alan Müttefikler de birlikleri Paris yakınlarındaki mevkilere itmeye başladılar. Ön planda Raevsky kolordu, ilk sırada da Giulai Avusturya kolordu, Württemberg kolordu ve Wrede kolordu. Ana merkez ile koruma ve rezervler Paris'te kaldı. Silezya ordusunun kuvvetleri Paris bölgesinde de bulunuyordu. Toplamda, Müttefikler Paris'te ve çevresinde 180 bin askerine vardı. Orleans yolundaki nisan ayındaki Chernyshev'in 4 kadrosu, bir 800 askerinin örtüsü altına giren bir Fransız topçu parkını ele geçirdi. Zhirov, Sysoyev ve Vlasov alayları birdenbire pusuya düştü. Fransızlar kaçtı. Rus birlikleri 22 silahlarını ve birçok mahkumu ele geçirdi. Mahkumlardan, daha önce buraya başka bir topçu parkının geçtiğini öğrenen General Chernyshov, yola koyuldu. Akşamları, Rus birlikleri, Fransız bekçilerin 200'e savunduğu Pitivier kentine saldırdı. Ancak topçu parkı ele geçirilemedi.
Müttefik Komutanlığın yeni bir savaş için hazırlanması gereksizdi. Fransız marşalları Paris’e çaresiz ve intihar saldırısına katılmak istemediler. Kraliyetçiler üzerlerine baskı uygulayarak onları isyan etmeye ve Bourbonların yanına gitmeye zorladılar. Bazıları Paris’te aileleri vardı ve ailelerinin yaşamlarından korkuyorlardı. Sonuç olarak, marşallar Napolyon'a karşı çıkmaya karar verdi.
4 April imparatorun odalarında, ünlü marşetlere Ney, Udino, Lefevre, MacDonald, Monsey'e girdi. Berthier, Mare, Kolenkur ve Fransız İmparatorluğu'nun diğer yüksek saygınları zaten Napolyon'un ofisinde idi. Marshals üzgündü ve zor bir sohbete başlamaya cesaret edemedi ve niyetlerini bilen Napoleon, Paris'ten herhangi bir haber olup olmadığını sordu. Ney cevapladı: "Biz ve çok kötü." Napolyon, komutanları neşelendirmeye çalıştı ve onları Seine'nin iki tarafında bulunan Müttefik birliklerinin dağınık konumundan yararlanma fırsatına ikna etti. Düşmanının Paris'ten atılmasını kolaylaştıran Parislileri terfi ettirme ihtimalinden bahsetti. Başka birlikler vardı: Eugene 36 bin asker, bir Augereau - 30 bin, Suchet - 20 bin, Soult - 40 bin kişi. Bu güçleri birleştirerek Müttefikleri Ren'e düşürmek, Fransa'yı kurtarmak ve barış yapmak mümkündü.
Ancak, marşallar umutlarını paylaşmadı. Arzularını açıkça dile getirdiler - Napolyon'un tahta geçmesi. MacDonald, "çocuklarımızın cesetleriyle kaplı sermayemizin kalıntıları ile savaşmaya hazır olmadıklarını" söyledi. Doğru, "Birliklerin böyle bir emri yerine getirmesi muhtemel değildir" diyerek emri yerine getirmeyi reddedeceğini söylemeye cesaret edemedi. Aynı zamanda, Marshalllar Bourbons'a karşı konuştular ve Napolyon’un oğlunun adaylığına destek vermeye hazır olduklarını dile getirdiler.
Napoleon, Kolenkura, Ney ve Macdonald’ı pazarlamak ve Paris’e göndermek için tekrar denemeye karar verdi. İmparatorilik döneminde Napolyon II'nin oğlu (Roma Kralı) lehine yargılamak istediğini belirtti. Komisyon üyeleri Essonne'ye geldi ve orada Marmon'la bir araya geldi. Heyete katılmak için teklif edildi. Ancak, mareşal bu teklifi soğukça kabul etti. O, feci bir savaşı düşününce, geçici hükümet ve Prens Schwarzenberg ile ilişkilere çoktan girdi. Başlangıçta, Marmont, çeşitli bahaneler altında, Kolenkur’a katılmayı reddetti. Ardından Marmon, durumu alt generalleriyle görüşen geçici hükümeti tanımaya karar verdiğini itiraf etti. Mareşal, askerlerine Versay’a gidip Normandiya’ya giden yolda geçici hükümetin emirlerine uyacağına söz verdi. Böylece, Marmont imparatora ihanet etti, ordusunu 8 bin asker üzerinde zayıflattı ve Fontainebleau'nun yolunu açtı. Bu andan itibaren, “Ragusa” kelimesi (mareşal, Ragusa dükü idi), Fransa'da “hain” kelimesiyle eşanlamlı hale geldi ve “kınakçı” fiili, Fransızca'da “ortalama ihanet” anlamına geliyordu.
Marmont güçlü bir karaktere sahip değildi ve ortaklarının baskısı altında Schwarzenberg'e verilen vaadi bırakıp Paris'e gitmeyi kabul etti. Alt askerler önceki pozisyonlarında kalacaklardı. Ancak, anlaşma çoktan yapıldı. Schwarzenberg daha önce varılan durumu iptal etmeyi kabul etti, ancak çoktan duyuruldu. Sonuç olarak, Napolyon müteahhit bir parti olarak çok şey kaybetti, müttefikler şimdi Fransız kampında uyuşmazlık olduğunu ve şartlarınızı zorlayabileceğinizi biliyordu.
Geçici hükümet ve müttefik komuta ile yapılan görüşmelerde Napolyon’un marşalları, Bourbon’ları tanımayı reddeden Roma Kralı’nın haklarını savunuyordu. Bu imtiyazın imparatora sadık olan birliklere yapılması gerektiğini ve yalnızca Napolyon’un oğlunun hakları korunursa ortaya çıkacağını göstermeye çalıştılar. Senato kararı Ney ve McDonald yasadışı kabul edildi. Napolyon elçileri Alexander dikkatlice dinledi ve onlara umut verdi. Konuyu Prusya kralı ile tartışmaya söz verdi. Ertesi gün, müzakereler devam edecekti.
Bu sırada, Marmon'un ordusu müzakerelerin sonucuna karar veren Müttefiklere gitti. Napolyon, Paris’e saldıran olası bir operasyonu tartışmak üzere Fontainebleau’da değiştirmesi için Marmont’a ya da generaline eşlik edecek bir subay gönderdi. Marmon'un yokluğunda kolordu yöneten General Sugam (Napam), Napolyon'un müttefiklerle kolordu komutasının gizli anlaşması hakkında bilgi edindiğine karar verdi ve hainleri tutuklamak ya da vurmak istedi. Generaller, Essonne Nehri'ni geçmeye ve geçici hükümetin emrinde olmaya karar verdi. 5 April Corps konumunu değiştirdi. Askerler ve subaylar ihaneti bilmiyorlardı, düşman askerlerine kendilerine saldırmak için yaklaştığını düşünüyorlardı. Ayrıca, imparatorun kötüye kullanımı konusunda dedikodular vardı. Sadece bir Lugotta bölümü Sugam'ın emrini yerine getirmeyi ve Versay'a gitmeyi reddetti. Marmont ne olduğunu öğrendi, bağırdı: “Öldüm! Sonsuza dek şeref duyuyorum! ”Ancak, daha sonra Talleyrand ve onun gibi düşünen insanları onu övgüyle çevrelediklerinde, Marmont Napolyon'u feragat etme eylemini imzalamaya zorlayan eylemini unutmaya çalıştı. Polislere bile gitti ve hain generalleri isyan etmek ve öldürmek isteyen askerleri sakinleştirdi.
Prusyalı kral ve Schwarzenberg ile görüşmelerde bulunan Rus imparatoru Marie-Louise’in bir nezdinde bir miktar uyum gösterdi. Fransız heyetinin umudu vardı. O tarihte, 6 kolordu geçici hükümetinin tarafına geçiş konusunda bilgilendirildi. Sonuç olarak, Müttefikler yalnızca Bourbonların Fransız tahtını işgal edebileceğini açıkladı. Napolyon ve ailesi ile saygılı davranacaklarına söz verdiler. Alexander, Kolenkuru'ya Napolyon'un Elba adasını alacağını söyledi. Buna ek olarak, Marie-Louise ve oğlunun İtalya'da mülkiyeti vermeye çalışacak.
5 April Napolyon'un elçileri Fontainebleau'ya geri döndü. İmparator, 6 kolordu biriktirme hakkında biliyordu, bu yüzden kötü algılandı haber sessizce. 6 April Napolyon kendisi ve mirasçıları için feragatname yazdı. Aynı gün, Senato Louis XVIII'i Fransız kralı ilan etti. Fontainebleau Sarayı hızla boşaldı. Napolyon'un eski ortakları yeni mahkemede değerli bir yer almak için acele ettiler. İmparatorun en yakın ortaklarından, son generaller Drouot ve Bertrand'a, Bassano (Mare) ve Vicenza'ya (Kolenkur) düştü. Sadece gizli düşmanları olmakla kalmayıp sadakatini göstermekle birlikte birçok insan eski lordu çamurla sulamaya başladı. Adil sayımlar arasında birçok yanlıştı.
Sadece Napolyon’un fethinden en çok acı çeken, görevlendirilmemiş subaylar ve görevliler, ateş ve sudan geçti ve imparatora kendilerine getirdiği sıkıntılardan nefret etme hakkına sahipti, ihanete uğramadı. Savaşçıları, imparator için son damla kanı vermeye hazırdı. Napolyon kalenin avlusuna çıkar çıkmaz askerler ve subaylar onu selamladılar ve son savaş için düşmanı yönlendirmelerini istediler. Jäger ve Eski Muhafızlar'ın tutsakları, Nisan ayının 7'inde 8 gecesinde Fontainebleau'nun sokaklarında, ünlemlerle geçti: “İmparator çok yaşa! Hainler düştü! ”Napolyon, katliamın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini fark ederek, İmparatorluğun askeri aracı geri kalan yoldaşlara askerlerini sakinleştirmeleri için talimat verdi.
Napolyon Bonapart neredeyse sarayın terk edilmiş koridorlarında dolaştı, düşüncelerini Kolenkur ile paylaşarak düşündü. Gazeteleri dikkatlice okuyunuz, birçok marşalesinin yeni hükümete katılımını öğrendim. Savaş alanında ölmediği için üzgünüm. Nisan 12’te, kampanyanın başından itibaren (Maloyaroslavets’in yanında Kazaklar neredeyse onu ele geçirdi) Rusya’ya götüren zehir - potasyum siyanür aldı. Ancak, iki yıldır zehir, görünüşte bitkin. Napolyon acı çekti, ama sabahleyin vücut zehiri aldı.
Aynı gün Napolyon, bağımlılık eylemini doğruladı. Elba Adası'nın mülkiyeti ile hayat buldu ve imparatorun fahri unvanını muhafaza etti. 20 Nisan 1814, Napolyon Fontainebleau'dan ayrıldı ve sürgüne gitti. Ona bir bekçi taburu eşlik etti. Ayrılmadan önce, imparator askerlerine veda etti: “Eski muhafızımın askerleri! Hoşçakal! Yirmi yıl boyunca, bana onur ve şeref alanında eşlik ettin. ... cesaret ve sadakat örneği oluşturmaktan vazgeçmediniz. Sizin gibi insanlarla işimiz henüz kaybolmadı, ama bitmeyen savaşa devam etmek istemedim - belki de Fransa'nın felaketlerini ağırlaştırabilecek bir internette savaş başlatmak istedim. Kendimi feda ettim vatanıma, sen, arkadaşlarım, ona hizmet etmeye devam et. Hoşçakalın çocuklarımı! ... hepinizi kalbime bastırmak istiyorum, bu yüzden pankartınızı kucaklayayım! ”Napolyon, Eski Muhafız pankartını tutan General Petit'e yaklaştı ve ona sarıldı ve pankartı öptü. İmparator, yüksek tecrübeli askerlerin çığlıkları ve sesleriyle, vagona bindi.
Yolda, Napolyon’un yolunun bir kısmı ünlemlerle karşılandı: “İmparator çok yaşa! Yabancılara ölüm! ”Ancak güneyde, kraliyetçilerin konumlarının güçlü olduğu yerde, zaten ölüm çığlıkları ile perili kaldı. Bir yerde, cep telefonu neredeyse Napolyon'u kırdı (bundan korkuyordu, savaşta düşmenin, ondan nefret eden kalabalığın eline düşmenin daha iyi olduğunu söyleyerek). Fakat imparatora eşlik eden Kont Shuvalov tarafından kurtarıldı. 28 April Napolyon Fearless İngiliz fırkateynine bindi ve birkaç gün sonra Elbe'deydi.
Napolyon Bonapart Fontainebleau sarayında bağımlılıktan sonra. Fransız ressam Paul Delaroche