Napolyon, St. Helena adasında. Sandmann (XIX yüzyıl)
"Efsane" nin ortaya çıkışı
Efsane, 1796-1797 İtalyan seferine kadar uzanıyor. Napolyon'un kazandığı büyük zaferler, adını tüm Avrupa'da yüceltti. Dikkatli ve zeki bir adam olan Bonaparte, kendi propagandasının gelecekteki faydalarını ve başarısını anladı. 20 Temmuz 1797'de iki gazete kurdu: "İtalyan Ordusunun Kuryesi" и "İtalya'dan Fransa'nın Görünümü"... Napolyon, tamamen savaş ganimetleriyle desteklendikleri için gazeteyi finanse etmeyi düşünmek zorunda değildi.
Bahsi geçen gazeteler Bonaparte'ın sömürüsünü yüceltti, onu devrimin fetihlerinin gerçek bir savunucusu yaptı ve köleleştirilmiş insanlara özgürlük getirdi. Napolyon gazetenin azami sayıda insan tarafından görülmesini sağlamaya çalıştı, bu yüzden sık sık gazeteleri ücretsiz dağıtıyordu.
Kahramanın imajını yaratmanın başlangıç noktası olan bu gazetelerdi. Örneğin gazetenin bir sayısında şöyle dedi: "Hannibal Capua'da uyuyor, ama aktif Bonaparte Mantua'da uyumuyor." Veya bir gazete "İtalyan Ordusunun Kuryesi" anlatıyor: Bonaparte, şimşek gibi hızlıdır ve şimşek gibi solluyor. O her şeyi bilen ve her yerde hazırdır ... " . "İtalya'dan Fransa'nın Görünümü" anlatılan:
Ruhuna baktığımızda, sıradan bir insanın büyüklüğünün nitelikleriyle bir aile çevresine isteyerek ayrıldığını göreceğiz. Beyni genellikle büyük bir düşünceyle ağırlaşır ve bu da çoğu kez uykusunu ve iştahını kaybeder. Güven dolu bir haysiyetle, ondan hoşlanan birine dönebilir: "Benden önce krallar titredi, göğsümde elli milyon saklanabilirdi, her şeyi iddia edebilirdim, ama ben Fransa vatandaşıyım, Büyüklerin ilk generaliyim Milletler ve biliyorum ki gelecek nesil bana hak ettiğimi verecek!
18 Brumaire
Napolyon bir darbe gerçekleştiren ilk konsolos olduğunda, halkı gücünün meşru olduğuna ikna etme görevi ile karşı karşıya kaldı. Bu bağlamda, içine yeni enstalasyonlar ekleyerek "efsanesini" geliştirir. Bonaparte, darbenin Fransa'yı kurtaran zorunlu bir önlem olduğunu açıklıyor. Ülkenin yolsuzluk, aldatma, entrika, fraksiyonlar arası kavga vb. Batağına saplandığını söyledi. Devrimin kazanımlarını korumanın tek yolu rejimi değiştirmektir.
Napolyon, Fransız halkına gücünün toplumun tüm sınıfları için barış ve mutluluk sağladığını göstermek için yola çıktı. Bonaparte, herhangi bir sınıfın iradesini ifade etmediğini savundu. Bu arada, Napolyon'un tüm iç ve dış politikası şöyleydi: her iki üçüncü mülk grubunu da - köylülüğü ve burjuvaziyi - memnun etmeniz gerekiyor. Köylülerle burjuvaziden çok daha kolaydı. Köylülüğün desteğini sağlamak için, onlara devrim sırasında edindikleri mülklerinin dokunulmazlığının garantisini vermek gerekiyordu. Burjuvazinin desteğinin daha karmaşık yollardan kazanılması gerekiyordu. İtalyan kampanyası sırasında Bonaparte, burjuvazinin barış için özlem duyduğunu fark etti, ancak Direktör buna karşıydı, çünkü savaşın devamı, Direktör'ün iktidarda kalmasının bir garantisidir. Mali reform, Fransa Bankası, Medeni Kanun, kıta ablukası, savaşlar - tüm bu jestler, onların desteğini almak için burjuvaziye yönelikti.
Propaganda, Napolyon'u yüceltti ve şu başarılara odaklandı: haydutluğun ortadan kaldırılması, Vendée'deki iç savaşın sona ermesi, yolsuzlukla mücadeledeki başarı.
Konsolosluk
Napolyon yerine yerleşip gücünden korkmayı bıraktıktan sonra, propagandasını resim, tiyatro, edebiyat, mimari, müzik vb. Alanlarda yaymaya başladı. Örneğin Bonaparte, Fransa'daki en iyi sanatçılara savaş resimlerini boyamalarını emrediyor. Napolyon savaşlarının arazileri. Resim alanında "efsanenin" gelişmesine büyük bir katkı, parlak sanatçı Antoine Gros tarafından yapılmıştır. Başyapıtı yazan oydu "Arkol Köprüsündeki Napolyon"Bonaparte'ı yücelten bir dizi resmin başlangıcı oldu. Bu resim, Napolyon'un pankartı çıkarıp askerleri beraberinde sürüklediği Arcola'daki savaş anını tasvir ediyor. Savaşın ilk günü başlatılan bu saldırı boğuldu.
Antoine Jean Gros. Arkolsky köprüsündeki Napolyon Bonapart (1796-1797)
Resim, "efsanenin" gelişmesine katkıda bulundu "Napolyon Yafa'daki Veba Hastanesinde", aynı Antoine Gros tarafından yazılmıştır. İlk başta, sanatçı Bonaparte'ı bir hastayı kucaklarken tasvir etmek istedi, ancak bu versiyon çok mantıksız olduğu için reddedildi. Sonuç olarak, resimde en iyi insan niteliklerini toplayan, hastanın tümörüne dokunan gerçek bir cesur adam tasvir edildi. Gerçekte, Napolyon hastalara dokunmadı ve hatırı sayılır bir mesafeyi korudu.
Napolyon, Jaffa'daki veba hastalarını ziyaret eder. Gro (1804)
Napolyon'un görüntüsü de en küçük ayrıntısına kadar düşünüldü. Gerçekten lüks bir üniforma giyen mareşal ve generallerinin aksine, basit gri bir frak ve küçük bir şapka giymişti. Bütün bunlar Bonaparte'ın "milliyeti" görünümünü yarattı. Hatta meşhur eğri şapkasını diğer tüm kıdemli subaylardan biraz farklı olarak takıyordu: belli bir açıyla takıyordu ve yüzünü açığa çıkarıyordu.
Propaganda, Napolyon'un her şeyde bir dahi olduğunu iddia etti. "Efsanenin" bu yönünün tam etkisi altında, Merezhkovsky'nin ünlü kitabı "Napolyon" yazıldı. Napolyon'un dehasının mutlak olduğu, askeri yeteneklerinden veya kişisel korkusuzluğundan çok daha geniş olduğu ortaya çıktı. Örneğin, bir hareket dehası, sadece hafıza konusunda değil, aynı zamanda hayal gücü dehası, yani kahramanı tarif edilemez bir sessizlik olan ve hayatın belirleyici anlarında dikkatle dinlediği bir şair. Merezhkovsky'ye göre, içindeki cahil bile zekice.
İmparatorluk
Bu dönemdeki propaganda, vasal ülkelerin Fransa ile işbirliğinden bazı fayda ve avantajlar elde ettiğini vurgulamaya çalıştı. Birlikte ortak bir hedefe doğru ilerleyen ülkeler arasında bir uyum imajı yaratıldı. Avantajlar olarak şunlar gösterildi: Din özgürlüğünün tesisi, feodalizmin ortadan kaldırılması, Medeni Kanunun getirilmesi, hukuk önünde evrensel eşitliğin sağlanması, iç gümrük engellerinin kaldırılması, idari sistemin yeniden düzenlenmesi, maliyenin iyileştirilmesi vb.
Napolyon'a ayrıca barış görüntüsü verildi. "Efsaneye" göre, Napolyon her zaman barışı özlemiş ve bunun gerçekleşmesi için her şeyi yapmıştır. Bu iş, Fransa'ya karşı sürekli olarak finanse eden ve yeni koalisyonlar oluşturan uğursuz İngiltere tarafından her zaman şımartıldı. Napolyon'un savaşlarında her zaman onlara "kurtuluş" görüntüsü vermeye çalışması dikkat çekicidir. Böylece, örneğin Saksonlara yaptığı çağrıda şunları söyledi:
Saksonlar, Prusya toprağınızı ele geçirdi. Seni özgür bırakacağım. … Sizi köleleştirmek isteyenler ile sizi korumak isteyenler arasında doğru seçimi yapmayacak mısınız? Benim başarım, milletinizin varlığını ve bağımsızlığını sağlayacaktır.
İmparatorluk döneminde, Napolyon ilk olarak yeryüzünde Tanrı'nın valisi olarak sunuldu. Tüm Katolikler için zorunlu olan yeni ilmihalde, imparator Tanrı gibi oldu: "Rab - VII Talimatında dedi - bizim hükümdarımız, yeryüzündeki benzerliği ve iradesinin uygulayıcısı olması için yaptı. İmparatorumuzu onurlandırmak ve sevmek, Tanrı'yı onurlandırmak ve sevmekle aynı şeydir".
Yüz gün
Napolyon'un 1814'te tahttan çekilmesinden sonra, yabancı güçler Bourbon hanedanının temsilcisi Louis XVIII'i Fransa tahtına oturttular. Elba adasında olan Napolyon, Bourbonların Fransız toplumunun tüm sınıflarını yatıştırmaktan aciz olduğunu gayet iyi gördü. Halk krallarından memnun değildi, yeniden imparator istiyorlardı. Fransa'daki eski imparatorun, Cipriani'nin başkanlık ettiği ve kendisine ülkedeki gidişat hakkında gerekli tüm bilgileri sağlayan kendi ajan ağına sahipti. Doğru anı bekledikten sonra Napolyon, 1 Mart 1815'te Fransa'ya inerek Elba adasından kaçtı.
Napolyon'un Fransa'ya dönmek için bir nedene ihtiyacı vardı. Böylelikle, Bourbonların kötü kuralını seçti. Napolyon dedi ki:
Anlaşılmaz bir şekilde eski yasalar, eski adaletsizlik ve feodal düzen yeniden kurulurdu ... Korkunç bir tepki hazırlanıyordu. Öfkeli ve yorgun insanlar, Bourbonların boyunduruğunu atmak isteyeceklerdi ve bir yıldan kısa bir süre içinde, çoğu beyler asılacak, evet, asılacaktınız! Bunu anladığımda, aşağılanmayı hak etmeyen bu şanlı insanları kurtarmak için Fransa'ya dönmeye karar verdim.
Louis XVIII'in yıllık hükümdarlığı sırasında, Napolyon, en ufak bir yönetme hakkına sahip olmayan bir gaspçı, tiran ve despot olarak göründü. Napolyon tekrar tahta haklarını kanıtlamak zorunda kaldı. Napolyon meşruiyetini kanıtlarken, aynı zamanda Bourbon yönetiminin yasadışı olduğu ve bunların devrim sonrası Fransa ile uyumsuzluğu fikrini aşılamaya çalıştı.
Napolyon anayasal bir hükümdar olmaya ve liberalleşme sürecine geçmeye karar verdi. Sonra şu soru ortaya çıkıyor: Napolyon, her zaman liberal görüşlere bağlı kalmışsa, neden daha önce anayasal bir hükümdar olmadı?
Napolyon liberal Benjamin Constant ile yaptığı konuşmada şunları açıkladı:
Millet on iki yıldır siyasi huzursuzluğa ara veriyor; bir yıldır savaşlara ara veriyor. Bu çifte dinlenme, aktivite ihtiyacını karşıladı. Kürsü ve meclis olmasını istiyor veya istediğini düşünüyor. Onları her zaman istemedi. İktidara geldiğimde kendini ayaklarıma attı. Bunu hatırlamalısın, muhalefet etmeye çalıştın. Desteğiniz neredeydi, gücünüz? Hiçbir yerde. … Bir dünya imparatorluğu kurmak istedim ve bunu başarmak için sınırsız güce ihtiyacım vardı. Sadece Fransa'nın yönetimi için, belki bir anayasa daha iyidir. … Neyin mümkün olduğunu düşündüğünüzü görün. Bana fikirlerini ver. Kamusal tartışma, özgür seçimler, sorumlu bakanlar, ifade özgürlüğü - tüm bunları kabul ediyorum. … Ben halkın bir adamıyım; ve eğer insanlar gerçekten özgürlüğü istiyorsa, bunu onlara vereceğim.
Karl Steiben. "Napolyon'un Elba Adası'ndan Dönüşü" (1834)
Остров Святой Елены
Waterloo Savaşı ve tahttan çekilmeden sonra, Napolyon beklenmedik bir şekilde gelecekteki kaderini İngilizlere bırakmaya karar verdi. Gerçek şu ki, eski imparator, kendisini sonsuza dek ölümsüzleştirmek ve insanlığın gözünde bir şehit olarak görünmek için Saint Helena'da kasıtlı olarak kendisini rahatsızlık ve işkenceye maruz bıraktı.
Bu bakış açısına göre, imparatorun adanın kötü iklimi ve Hudson Lowe valisine kötü muameleyle ilgili sürekli şikayetleri daha anlaşılır hale geliyor: Napoleon, çektiği acıyı yalnızca gideceği bir sınav olarak değil, aynı zamanda kendi efsanesini yaratmak için gerekli bir unsur olarak görüyordu. Ve bunu kitlelerin zihninde köklendirmenin en etkili yolu.
Sonuç
Bonapartçı "efsane" kuşkusuz kitleler üzerinde yaygın bir etki kazandı. Napolyon onlarca yıldır imajını, torunlarının gözünde görmek istediği şekilde şekillendirdi. Şüphesiz o yaptı. Adil olmak gerekirse, "efsane" nin tüm ifadelerinin efsaneler olmadığını belirtmek isterim. Napolyon "efsanesi" gerçek olaylardır, ancak bunlara gerçekçi olmayan niyetler atfedilir.
Kullanılan literatür listesi
1. Dzhivelegov A.K. Alexander I ve Napolyon. M .: "Zakharov", 2018 s.
2. Sterlikov A.A. Napolyon "efsanesinin" ortaya çıkışı.
3. Sterlikov A.A. Yüz Gün Napolyon ve Bonapartçı "Efsane".
4. Undalov A.M. Napolyon propagandasının kamuoyu üzerindeki bazı etki yöntemleri üzerine.
5. Kuznetsova E.I. Napolyon'un görüntüsü ve görüntüsü.
6. Tolmachev V.M. Merezhkovsky ve Napolyon.