Henüz ilgili bir haber eklenmedi.
Henüz yazara ait resim eklenmedi.
"Matbaanın Avrupa'da ortaya çıktığı XV. asrın ikinci yarısında ve geliştiği XVI. asırda Türk'lüğün medenî seviyesi, Batı'dan çok ilerdeydi. Okuyup yazma ve ilk tahsil, Avrupa ile mukayese edilemeyecek derecede inkişaf etmişti. Aydın tabaka, kitap okuyanlar çok daha fazla idi. Avrupa' da bin kitabı bir araya getirebilen hükümdar parmakla gösterilirken, Doğu'da, on binlerce yazmadan müteşekkil pek çok kütüphâne vardı. "Osmanlı Padişahlarının Hayat Hikayeleri, Yılmaz Öztuna (Sayfa 314 - Ötüken Neşriyat)
(Bumin Kağan 'dan Nevrûz'a)Türk Tarihinden Portreler, Yılmaz Öztuna (Sayfa 12 - Ötüken Neşriyat)
"Türk hâkanlarının asırlarca örste demir döğerek Ergenekon Günü'nü kutladıklarını biliyoruz. Bu, Ergenekon'dan Çıkış'ın anılmasıdır. Prof. Abdülhalûk Çay, bunun Nevrûz günü olduğunu uzun boylu anlatan bir kitap yayınladı.
Nevrûz hakkında bir kaç cümle söylemek isterim. Türkistan'da ve bir döneme kadar Osmanlı'da kutlandığı gerçektir. Dîvân şiirimizde nevrûziyye'ler vardır. Ancak son dönem Osmanlı' sında nevrûz kutlama âdetinin tavsadığı, hattâ ortadan kalktığı muhakkaktır. Nevrûz, gece ile gündüzün 12'şer saat olarak eşleştiği, daha astronomik tabirle bahar'ın başladığı gün olarak, bir takvim tabiri şekliyle bilinirdi. Ben İstanbul'da 19.asrı yaşayan büyüklerimden hiç nevrûz kutlaması duymadım. Buna karşılık benim çocukluğumda bile gayri resmî olarak Hıdrellez yani 6 Mayıs günü kutlanırdı. Zaten doğrusu 22 Martta çayır çemene çıkılamaz. 6 Mayıs bunun için çok daha münasiptir. Sonra bir tarihte 1 Mayıs, Bahar bayramı ilân edilip Hıdrellez silinmeye çalışıldı.
1 Mayıs, işçilerin bayramı olarak Batı'dan geldi. Batılılar' ın böyle anneler, babalar, kadınlar günleri de vardır. Ancak 1 Mayıs, Komünistler'in resmî devlet bayramıdır. Bizde de 1970'lerde artık bahar bayramı hâlinden çıkıp komünist bayramı hâline geldi, Lenin ve Mao bayrakları açılarak kutlandı.
...
Nevrûz'u ise Türkiye'de Kürt milliyetçileri ortaya çıkardı. Kürtler'in millî bayramı olarak lanse edilmek istendi. Bir kaç yıllık bir bid'attır.
..."
Sultan II. Murad Han, oğlu tarafındanKuruluş, Yılmaz Öztuna
aynen riayet edilen vasiyetnamede şöyle demektedir
'Öldüğüm zaman beni Bursa'ya, camiinin yakınındaki oğlum Alaeddin'in 3-4 arşın yanına
gömünüz. Mezarımın üstüne büyük hükümdarlar için yapılan muhteşem türbelerden birini yaptırmayınız. Vücudumu doğrudan toprağa
gömünüz ki Cenab-1 Hakk'ın rahmetine işaret olan yağmur, üstüne yağsın. Mezarımın etrafına dört
duvar yapiniz ve hafızların oturmaları için kenarlarına mahaller koyunuz. Etrafıma, evlat ve akrabalarımdan kimseyi gömmeyiniz... Eğer
Bursa'da ölmezsem naaşımı oraya naklediniz. Bu nakil bir perşembe olsun ki defin Cuma günü
cereyan edebilsin.’
Güzel bir tarihi eser. 3. Selim'den sonra kısa bir süre veliaht olan ve sonra Alemdar Mustafa Paşa sayesinde tahta çıkan sultan 2. Mahmud'un hayatının anlatıldığı bir eser. Yaşanan siyasi olaylar, isyanlar, savaşlar, Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılması, ıslahat hareketleri gibi pek çok şey detaylı bir şekilde anlatılıyor. Ayrıca eşleri, çocukları, sadrazamları ile ilgili de bilgiler veriliyor. Yazarın her ne kadar Sultan Mahmud'u Kanuniden sonraki en iyi padişah olarak nitelemesi garip olsa da yine de okunmaya değer bir kitap.
Fatih Sultan Mehmed'in tarihi kişiliğini bilinmeyen yönleriyle anlatan kitapta özellikle Fatih'in bir insan olarak tarihi şahsiyeti üzerine duruluyor. Padişahın hayatından mühim kesitlerle günümüz insanına önemli mesajlar veriyor.İstanbul'un Fatih'ini sadece askerî yönleriyle, savaşçı kişiliği ile değil devlet adamlığı, teşkilatçılığı, yönetim kabiliyetleri ve ufkuyla tanımak isteyenler için sıra dışı bir Fatih biyografisi
Binlerce yıllık tarihe sahip milletin tarihine iyi kötü damga vurmuş insanları kısa biyografileri nereden baksan 18 ciltlik bir ansiklopedi olması gerekirken üç yüz küsür sayfayla bir kitap yapılmasını yetersiz buluyorum. Ama her şeye rağmen kitap güzel.. Özellikle yakın tarih portrelerini çok beğendim.
Kitap kafamda birçok soru işareti oluşturmuş bir kitap. özellikle yazara olan güvenimden dolayı acaba şahısları yanlış mı tanıyorum hissine kapıldım.
Tarih severlerin okunması gereken güzel bir kitap.
Üstadım "tarih" okumak istiyorsun eyvallah fakat bak, evvela sana bir tarih şuuru lazım, bunun farkına var. Bu şuura nasıl erişirim diyorsan şayet al bu kitabı, en azından şuurluluk nedir onu görürsün.
Şimdi o janjanlı tarihçilerin ötekili gündemli programlarını seyretmeden evvel alıp bu kitabı oku, okuda cumhuriyet müverrihlerinin en mühim olanı ile bir tanış ol. Sonra koca puntolu bî-kaynakça "tarih" kitaplarını okursun...
Bu eser bana yanlı geldi. II. Abdülhamid dönemi eğitim,ıslahatlar ve bunlara benzer birçok konuyu ele alıyor. II. Abdülhamid zamanı tekrardan ilan edilen Meşrutiyet kısa süreliğine bir özgürlük sundu belki ama bu sadece 2 sene kadar sürdü. Ondan sonra 1908'e kadar karanlık bir istibdat devri. Kısacası, Abdülhamid ve dönemini okumak isteyen bu eseri mutlaka okusunlar fakat sadece bu kitap ile kalırsanız çok yanılırsınız. Bu esere göre zıt bir okuma daha yapın ki kendi düşünceniz ortaya çıksın.
Sultan Abdülhamid Han'ı daha doğru anlayabilmek, dönemin şartlarını kavrayabilmek, O'nun mühim siyasetini daha derinlerden öğrenebilmek için okunması gereken başlıca eserlerden biridir. Doğru bilgilerle öğrenebilmek adına okunası bir kitaptır. Hatasız insan yoktur fakat doğruları, hatalarından çokca fazla olan Abdülhamid Han'ı - yabancıların tabiriyle o dönemin en zeki siyaset adamını- daha iyi anlayabilmek umuduyla okunabilir.
Tarihle ilgili herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum. Ben kitabı okurken isimlerin arasında kayboldum. Ve tarihi bilmediğimi fark ettim. Biraz daha bu işin içinde olanlar yada daha iyi kavrayanların daha güzel kavrayacağı kitap. Sık sık kaynak ve delil gösterdiği için doğruluğundan şüphe etmediğim nadir kitaplardan.