Neredeyse on yıl boyunca bir ile mücadele ettim yeme bozukluğu Tamamen iyileşebileceğimden emin değildim. Son yemeğimi temizlediğimden bu yana 15 yıl geçti ve bazen hala tam iyileşmenin ulaşacağım bir hedef olup olmadığını merak ediyorum.
Artık bedenime karşı daha nazikim ve bir zamanlar onu kontrol etmek için kullandığım araçlara bir daha başvuracağımı sanmıyorum. Ama yeme bozukluğum her zaman arka planda, kulağıma asla yeterli olmadığımı fısıldayan bir ses.
Başlangıçta yeme bozukluğum her şeyden çok kontrolle ilgiliydi. Devamsız bir anne ve beni başka türlü mükemmel olan ailesinde kara leke olarak gördüğünü açıkça ortaya koyan bir üvey anneyle kaotik bir ev hayatım vardı.
Kayboldum, yalnızdım ve kırıldım.
Kendimi güçsüz hissettim, ama yediğim ve her yemekten sonra vücudumda kalmasına izin verdiğim şey - bu benim abilir kontrol.
Mesele kalori ya da incelme arzusu değildi... en azından ilk başta değil.
Zamanla çizgiler bulanıklaştı. Bir şeyi kontrol etme ihtiyacı - ve vücudumu kontrol etme yeteneği - ömür boyu sürecek bir mücadele verecek şekilde iç içe geçti.vücut dismorfisi kaçınılmaz sonuçtu.
Sonunda iyileştirme işini yaptım.
Tedaviye gittim ve ilaçları aldım. Beslenme uzmanlarıyla görüştüm ve tartımı attım. İyileşmek için savaştım, vücudumun açlık ipuçlarını dinlemeyi ve hiçbir yiyeceği asla "iyi" veya "kötü" olarak etiketlememeyi öğrenerek.
Ne öğrendim yeme bozukluğu iyileşmesi bu yiyecek sadece yiyecek mi? Vücudum için bir besin ve ağzıma bir ziyafet.
Ölçülü olarak, her şey sağlıklı bir yaşam tarzının parçası olabilir. Aksini söyleyebilecek seslere karşı geri itmek, iyileşmeye giden yolumun bir parçası oldu.
4. evre teşhisi konulduğunda endometriozis İyileşmeme birkaç yıl kala, iltihabımı ve ağrımı kontrol etmeye yardımcı olmak için doktordan sonra doktor tarafından kısıtlayıcı diyetler önerildi. Kendimi vücudum için en iyi olanı yapmakla zihinsel sağlığımı onurlandırmak arasında sıkışmış buldum.
Endometrioz, iltihaplı bir durumdur ve araştırma varAslında, bazı diyet değişikliklerinin onu yönetmeye yardımcı olabileceğini buldu. Kişisel olarak birden fazla kez glüten, süt ürünleri, şeker ve kafeinden vazgeçmem önerildi.
Şu anki doktorum büyük bir hayranı. ketojenik diyet - büyük başarı elde ettiğimi itiraf etmekten nefret ettiğim bir diyet.
Kesinlikle "keto" yediğimde, ağrı seviyelerim neredeyse hiç yok. Enflamasyonum azaldı, ruh halim yükseldi ve neredeyse hiç kronik bir rahatsızlığım yokmuş gibi.
Sorun? Ketojenik diyete bağlı kalmak çok fazla disiplin gerektirir. Uzun bir kural listesi içeren katı bir diyettir.
Yeme alışkanlıklarıma kurallar uygulamaya başladığımda, düzensiz bir düşünme ve yeme biçimine geri dönme riskiyle karşılaşıyorum. Ve bu beni korkutuyor - özellikle küçük bir kızın annesi olarak geçmişimde kendini yeniden yaşamaktan korumak için her şeyi yaparım.
Keto'ya girişlerim her zaman yeterince masum bir şekilde başlar. Kendimi acı içinde buluyorum ve berbat hissediyorum ve bunu düzeltmek için ne yapabileceğimi biliyorum.
İlk başta, kendimi her zaman makul bir şekilde yapabileceğime inanıyorum - utanmadan ya da pişmanlık duymadan, hayatımı yaşamak için ara sıra kayma fırsatı veriyorum.
Her şey ölçülü, değil mi?
Ancak bu esneklik asla sürmez. Haftalar geçtikçe ve kuralları daha iyi benimsediğimde, mantıklı tutmak benim için zorlaşıyor.
Tekrar sayıları saplantı haline getirmeye başladım - bu durumda, keto makrolarım. Yağların karbonhidratlara ve proteinlere doğru dengesini korumak, düşünebildiğim tek şey haline geldi. Benim yönergelerime uymayan yiyecekler aniden kötüleşir ve her ne pahasına olursa olsun kaçınılması gerekir.
Yeme bozukluğumdan on yıl uzak kalmış olsa bile, sel kapılarını tehlikeye açmadan yiyecek kısıtlaması yolundan gidemem. Ne zaman yiyecek alımımı kontrol etmeye çalışsam, sonunda beni kontrol ediyor.
Göre Melainie Rogers, MS, RDN, BALANCE yeme bozukluğu tedavi merkezinin kurucusu ve yönetici müdürü, yaşadıklarım tipik bir yeme bozukluğu olan bireylere özgü.
Rogers, kısıtlayıcı bir diyete alınmanın yeme bozukluğu geçmişi olan biri için neden tehlikeli olabileceğinin nedenlerini paylaşıyor:
Benim için bu noktaların her biri, kendi sağlığım için ketoyu benimseme girişimlerimde doğruydu. İnsanların keto diyetinde olduğum için kilo verme hakkında konuşmaya açık olduğumu varsaydığı noktaya gelince bile, bu genel olarak benim için tehlikeli bir konuşma konusu.
Doktorum, kısıtlayıcı diyetlerin benim için ne kadar tehlikeli olabileceğini her zaman anlamıyor. Gördüğü şey, diyet değişiklikleri yaparak yardım edilebilecek bir sağlık sorunu olan bir hasta.
Buna bağlı kalmanın neden benim için zor olduğunu ve neden zihinsel sağlığımın tereddüt ettiğini hissettiğimi açıklamaya çalışırken denediğimde, sözlerimde bahaneler gördüğünü ve isteksizliğimde irade eksikliği gördüğünü söyleyebilirim. taahhüt.
Anlayamadığı şey, iradenin asla benim sorunum olmadığı.
Yıllarca kişinin vücuduna kasıtlı olarak zarar vermek, çoğunun anlayabileceğinden daha fazla irade gerektirir.
Bu arada, terapistim bu diyetlerin kafama ne yaptığını fark ediyor. Beni bir tehlike bölgesine nasıl geri çektiklerini görüyor ve asla kaçmama riskini göze alıyorum.
Yeme bozukluğum bağımlılığımdı. Bu, her tür gıda kısıtlamasını potansiyel bir ağ geçidi ilacı yapar.
Öyleyse cevap nedir? Ruh sağlığımı korurken fiziksel sağlığıma nasıl bakarım?
Rogers, "Doktorlar yeme bozukluğu semptomlarının ve herhangi bir geçmişin farkında olmalı ve umarım bu bozuklukların uzun vadede sahip olduğu duygusal ve zihinsel etkiyi anlamalıdır" diyor.
Kısıtlı bir diyet önerdiğinde, bu yeni yaşam tarzı değişikliklerini uygularken birlikte çalışacak kayıtlı bir diyetisyen ve terapist bulmayı öneriyor.
Terapistimle yaşadığım mücadeleler hakkında konuşmuş olsam da, itiraf etmeliyim ki, kısıtlı bir yeme planına başlamadan önce bu kadar çok desteğimi sağlamada hiç bu kadar ileri gitmedim. Geçmişte beslenme uzmanları görmüştüm ama yıllar geçti. Ayrıca bakımımı izleyen şu anda bir psikiyatristim de yok.
Öyleyse belki ruh sağlığıma ve fiziksel sağlığıma aynı anda bu şekilde bağlı kalmanın zamanı gelmiştir. Destekleri oluşturmak için kısıtlı bir diyeti tamamen benimsemem gerekirken, düzensiz yeme tavşan deliğinden düşme riskini elimden geldiğince azaltmalıyım.
Aynı anda hem zihnime hem de bedenime bakabileceğime inanmak istiyorum.
Bu da mücadele ettiğin bir şeyse, aynı şeyi yapabileceğine inanmanı istiyorum.
Leah Campbell, Anchorage, Alaska'da yaşayan bir yazar ve editördür. Kızının evlat edinilmesine yol açan bir dizi tesadüfi olaydan sonra kendi tercihine göre bekar bir anne. Leah aynı zamanda "Tek İnfertil Kadın”Ve kısırlık, evlat edinme ve ebeveynlik konularında kapsamlı bir şekilde yazmıştır. Leah ile şu yolla bağlantı kurabilirsiniz: Facebook, ona İnternet sitesi, ve Twitter.