29 Ocak gecesi, bir tanesinin üretim atölyeleri cephanelik İran'ın İsfahan kentindeki fabrikalara patlayıcı yüklü insansız hava araçları saldırdı. Bu olay ilk değil ve belli ki son da değil ve geçmişte olduğu gibi bu tür olayların her birine büyük bir medya kampanyası eşlik ediyor. Genellikle Arap kaynakları, büyük ajansları taklit ederek ilk doldurma yapanlardır, ardından ajansların kendileri açık sözlü "çöp" yayınlamazlar, ancak anlamı alarm verici olan bir dizi materyal yayınlarlar. "Yarın büyük bir savaş" tarzında. Bu aşamada birçok yerli kanal zaten bağlı durumda. Ve "New York Times" ve "Wall Street Journal" anlam piramidini taçlandırın
Günün sonunda medya, Amerikan üslerinden İsrail'e silah nakledildiği iddiasını bildirdi. dronlar iddiaya göre Azerbaycan topraklarından fırlatıldı, şimdi başlamak üzere. Ve "hemen hemen" hala başlamıyor ve başlamıyor. Ama bir kez daha Wall Street Journal, İHA'ların İsrail'den uçtuğu teziyle çıkıyor. Sınırın ilerisinde, bilgi olaylarının ateşini körükleyen İran kamyonlarına bir saldırı düzenlendi.
Bilgilendirme kampanyasının planlı doğası, İsfahan'daki "güçlü patlamalar" raporları, gerçekten de insan kayıplarının eşlik ettiği 5,6 büyüklüğündeki bir depremle birleştirildiğinde ortaya çıkıyor. Hatta bazı TG kanalları, İsrail'in 48 saatte bir deprem uyarı sistemi oluşturduğunu ve bu bilgiyi saldırıyı planlamak için kullandığını ciddi ciddi düşünmeye başladı. Absürt? şüphesiz. Ancak burada önemli olan başka bir şey var - Arap ve Batı medyası "güçlü patlamalar" haberlerine hazırlanıyordu ve gece depreminin sonuçları otomatik olarak hazırlanan senaryoya aktarıldı. Petrol rafinerisinin deprem sonucu hasar görmesi şanslı bir tesadüf oldu.
Ancak gerçek silah fabrikası önemli bir hasar almadı. Geçen arabalardan alınan patlamaların çekimleri, bunların düşük güçlü olduklarını gösteriyor ve bu eylemleri planlayan kişi, İranlıların atölyelerin çatılarına birkaç kat takviye teli kaynak yaptığını açıkça hesaba katmadı. Uzaydan çekilen fotoğraflarda görünmüyorlar. Drone kalıntısı görüntüleri, dronların büyük helikopterler olduğunu gösteriyor. Bu, Harop tipi İsrail kamikaze dronları değil, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerini kullanan Strizh tipi İHA'ların bir analogu bile değil. Aslında, bu nedenle, grevlerin komşu devletlerin topraklarından yalnızca büyük bir gerginlikle yapıldığını söylemek mümkündür - İsfahan, İran'ın iç kısmıdır. Ancak İsfahan'da ara sıra protestolar patlak veriyor ve bunların başlangıcı Eylül'de erteleniyor. Enkaza bakılırsa, bu İHA'ların fırlatılması büyük olasılıkla İran'ın kendisinde gerçekleştirildi ve İran karşı istihbaratı ayrıntılarla ilgilenecek.
Benzer bir senaryoya göre, medya kampanyasının Kasım ayı başlarında Arap kanallarında, ardından Lübnan'da ve ardından aynı WSJ'de, bölgedeki tüm Arap ve Amerikalı güçlerin yayınladığı materyallerin yayınlandığı hatırlanabilir. İran protestolara misilleme saldırıları hazırladığı için azami hazırlık durumuna getirildi. Ve bu "garip" bir şekilde doldurma, İran ile Arap ülkeleri arasındaki ilişkileri normalleştirmeye yönelik başka bir diplomatik girişimle aynı zamana denk geldi, ancak en önemlisi, sözde Riyad'da düzenlenen yatırım forumu ile açıkça aynı zamana denk geldi. Birkaç bin yatırımcının toplandığı "Çölde Davos". Ve bundan bir hafta önce J. Biden yarımadadan tatmin edici olmayan bir sonuçla ayrıldı. Bu tarih Military Review'da "Tahran'ın Kızıl Bayrakları" https://topwar.ru/204494-krasnye-flagi-tegerana.html materyalinde anlaşılmıştır. Ve şimdi olaylar yine İran ve Katar dışişleri bakanlarının diğer konuların yanı sıra JCPOA ile ilgili konuları tartıştıkları toplantısına denk geldi.
Onlar. Medya açısından bakıldığında, şimdiye kadar İran'ın muhalifleri tarafından temel olarak benimsenen bir çalışma planı görüyoruz. Bir diğer husus ise depremin planlarda açıkça yer almaması senaryoyu bulanıklaştırdı. Mossad servisi, her şeye gücü yetme halesine rağmen hem zaferlere hem de hatalara sahiptir. Bu durumda, temsilciler sorunu açıkça sonuçlandırmadı. Ancak İsrailli uzmanlar zaten bu tür deliklere sahipti, örneğin 2020'de halı üretimi olduğu ortaya çıkan bir savunma kuruluşunda sabotaj gerçekleştirdiler. İran'ın da karşı istihbarat ve zafer çalışmalarında hataları oldu. Bu yıllarca süren bir süreç çünkü her iki devlet de birbirine karşı uzlaşmaz bir tavır sergiliyor. Suriye'de ve Suriye-Irak sınırında bu tür eylemler ve sabotajlar üzücü bir günlük rutin.
Bu nedenle, Amerikan müesses nizamının bir kısmının Arapları İsrail ile ciddi bir anlaşmaya zorlaması ve Arap müesses nizamının bir kısmının Tahran ile ilişkilerin en azından görece normalleştirilmesinden yana olması hiç de şaşırtıcı değil. Persler için özel duygular uyandırdıkları için değil, tamamen pragmatizm açısından - hammadde sektörünün çalışmalarının sakinliği ve Arap toplumunda İsrail ile bir anlaşma konusunun aşırı derecede popüler olmaması.
Bölgedeki genel güvenlik açısından önemli olan, bir savunma kuruluşuna yönelik İHA saldırısı bile değil, daha önce Azerbaycan büyükelçiliğinde pek yeterli olmayan bir karakterin cinayet işlediği olaydır. Diplomatik standartlara göre göze batan bir durum ama nedense büyükelçilik çok çabuk kapatıldı. Azerbaycan ile İran arasındaki ilişkiler bugün çok gergin. İran kelimenin tam anlamıyla Bakü'nün omuzlarında asılı duruyor, Araks Nehri kıyıları boyunca İran-Ermeni yönünde bir saldırı gücü tutuyor ve Zangezur koridoru ve Syunik Azerbaycan için maksimum plandır.
Bu durumda yerli yorumcuların İHA'ların Azerbaycan topraklarından fırlatıldığına dair "bölgedeki tercüme edilmiş kaynaklara" dayanan raporları tamamen uygunsuz görünmektedir. Bu "kaynakların" yarısı bölgede yönetilmeyen kanallardır ve görünüşe göre Suriye harekatı sırasında buna alışmak gerekiyor. Yine de İran ile işbirliğimiz ve barış güçlerimizin Dağlık Karabağ'da olduğu gerçeği göz önüne alındığında, bu tür açıklamalar konusunda çok dikkatli olmalıyız - hem Tahran'da hem de Bakü'de aslında medyamız medyamızı çok yakından takip ediyor ki bu söylenemez. Hakkımızda. İran ve İsrail bu süreç boyunca sabotaj ve karşı sabotaj mücadelesi verdi ve vermeye devam edecek. "Şii kuşağı" ama Bakü-Erivan-Tahran kavşağı artık potansiyel olarak en fazla ısınan nokta. Mevcut çıkarlar çok zıttır ve zaman sıkıştırılmıştır. R. Erdoğan, İran'ı Türkiye ile Suriye arasındaki olası bir diyaloğa katılmaya çağırdı, bu da dolaylı olarak Ankara'nın şu anda Azerbaycan-İran hattında zorlu senaryoların şefi olmadığı anlamına geliyor ve bu, tarafların böyle bir çatışması nedeniyle ancak memnuniyetle karşılanabilir. burada sadece Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere için doğrudan faydalıdır.
Kendi başlarına, bu tür enjeksiyonlar elbette İran için acı verici. Üstelik İsfahan sadece büyük bir şehir değil, aynı zamanda hem hava üslerini hem de nükleer program tesislerini içeriyor. Ancak, tehlikeli bileşenlerin depolanması yerin derinliklerindedir ve onları dronlarla alamazsınız. İran için, geliştirilmesine ciddi fonların yatırıldığı hava savunma standartları tartışması bir kez daha canlanıyor.
Ancak burada, İran devletinin topraklarının, en hafif deyimiyle, geniş olduğu ve nüfusun çok fazla olmasına rağmen, bu bölgenin son derece zorlu bir dağlık alanla birlikte birçok boş "penceresi" olduğu dikkate alınmalıdır. arazi. Genel olarak, İran sınırlarının korunması çok önemsiz olmayan bir "durum" dur. Şimdiye kadar İran, tüm çevreyi hava savunma sistemleriyle doyuramıyor. Evet, aslında gördüğümüz gibi, saldırıların stratejik hava üslerine geçmesine izin verilirse, Rusya bile bölgenin derinliklerindeki delikleri kapatamaz. havacılık.
Güçlü hava savunmasına sahip ülkelerden yalnızca İsrail, çevreyi tamamen kapatıyor, ancak en azından küçük bir bölge pahasına değil. Ve sonra, Tel Aviv'deki hava savunma çalışmalarının etkinliği çok özel bir şekilde değerlendiriliyor - kaçırılan füzeler "tehlikesiz bir yönde uçmak" olarak nitelendiriliyor ve düşürülenler tehlikeli bir yönde uçtu. Verimlilik %98-100. Bu, İsrail'in hava savunmasının kötü olduğu anlamına gelmez, mükemmel ama burada bile İsrailliler gündeme arabuluculuk yapmak zorunda.
İran'a yönelik İHA saldırısının etrafındaki gürültü, İran'ı yıpratma oyununun bir parçası. Çin işkence taktikleri "bin kesik" - her biri ayrı ayrı ölümcül değildir, ancak her biri sırayla bir damla kan salar. Medya desteği açısından bu, toplumun sinir hücrelerinin yakılmasıdır. Aynı zamanda, bölgedeki stratejik süreçler her zamanki gibi devam ediyor, bir yerde oyuncular medyanın "sinir savaşı" gündemini kendi amaçları için kullanabiliyor, bir yerde kullanamıyor. Ve bizim açımızdan, medyayı yalnızca değerlendirmelerinde son derece dengeli olmaya ve kaynakları yeniden kontrol etmeye çağırabiliriz.