Tam şu kayanın oradan konuşuyordu. Zülüfleri dökülmüştü yüzüne.
Başının üstünden bir ağaç göğe yükseliyor ve çenesinin altından incecik kaynak suyu akıyordu.
Gökteki ve yerdeki bütün hikayeyi suya üflüyordu. #ormanınyüzü
Mayıs ’17
Yalova/Gökçedere
Ormandayken hem içilebilir su işaretçim hem de azığım. Az ileride de yarpuz var… Ooh! Mis.. Şükür. Bolu/Gölcük
Bu ormanda bolca bulunan kayın ile gürgen (kara gürgen) birbirine çok benziyor. Gövdeleri çatlaksız ve beyaz-gri alacaları aynı. Meyvesi, çiçeği yok ise yapraklarından ayırt ediliyor.
Kayın yaprağı işte böyle… Kenarları düz, rengi koyu ve ipek gibi tüylü. Yine tüylü olan çiçeklerini okşamak, kedi yavrusu okşamak gibi.
Gürgen yaprağı ise bir ton daha açık renkli, tüylü ve kenarları tırtıklı.
İkisi de çok güzel iki ağaç. Gövdelerine sarılmak çok iyi hissettiriyor. Alnımı ve yanağımı dayadım birine bugün; pürüzsüz ve serindi, dinlendim…
Fıstıklar henüz olgunlaşıp açılmamış ama yine de tadı güzeldi, birazcık yedim. (Teşvikiye)
Kokusu ayrı güzeldi, çamuru ayrı.
Sabah huysuzdum. Orada hepsi geçti. Bergama-İzmir