Neden COVID aşılarını zorunlu kılmıyorsunuz? – SafetyAtWorkBlog
Avustralya, halkını çok yavaş bir başlangıçtan makul bir oranda aşıladığına göre, işçiler için zorunlu aşılar konusu yeniden ortaya çıktı. Birkaç ay önce mesele daha varsayımsaldı, ancak İngiltere, ABD ve İsrail’den aşı oranları ve iş ve çalışmanın yeniden başlaması hakkında kanıtlar ortaya çıktı. Avustralya işletmelerinin aşılar ve çalışanların işyerlerine geri dönüşü konusunda net bir konuma ulaşması gerekiyor ve bunun için işverenler tarafından uygulanan etiğin değerlendirilmesi gerekiyor.
İş sağlığı ve güvenliği (İSG) konumu son derece açıktır, ancak gerçekten duyulmuyor veya terfi edilmiyor.
Birincil İSG görevi, güvenli ve sağlıklı çalışma ortamları sağlaması gereken işverenlere aittir. Maliyetli olabilecek ve iş yerlerinin yeniden tasarlanmasını, bina havalandırma ve iklimlendirmesinde bazı ayarlamalar yapılmasını, metrekare başına düşen işçi sayısının yeniden hesaplanmasını ve iş yeri olanakları ve temizliği için özelliklerin yeniden yazılmasını gerektirebilecek olan COVID-19’dan sonra.
Ancak, daha ilgili İSG yasal yükümlülüğü, işçiler ve işverenler tarafından borçlu olunan ikincil veya ek görevdir. Bu, Model İş Sağlığı ve Güvenliği mevzuatına göre çalışanların görevinin bir parçasıdır.
“Çalışırken, bir işçi şunları yapmalıdır:
(a) kendi sağlığı ve güvenliği için makul özeni gösterecek; ve
(b) eylemlerinin veya ihmallerinin diğer kişilerin sağlık ve güvenliğini olumsuz etkilememesi için makul özeni gösterir;……..”
28. Bölüm
COVID-19 veya grip olsun, bulaşıcı hastalık açısından, bir işçi işyerinde başkalarına bulaştırmamalıdır. Buna yardımcı olacak, sağlık sertifikası olan veya olmayan hastalık izni gibi, bir işçinin evde kalmasına veya kendilerini işyerlerinden izole etmesine izin veren işyeri yapıları vardır.
İşçi de kendi sağlığına dikkat etmekle yükümlüdür. Bu, büyük olasılıkla bir COVID19 pandemisinde, uygun bir sosyal mesafeyi koruyarak desteklenen elleri yıkamak veya dezenfekte etmekle ilgili uygun düzeyde personel hijyeni gerektirir.
Çoğu çalışan çoğu zaman İSG yasalarına uyar, bu nedenle bu İSG görevleri işe yarayacaktır. Peki ya kendilerine ve başkalarına bakmayı reddedenlere ne demeli? Her işletmede vardır. “Buna ne gerek var?” “Ellerimi yıkadım!” Bu tür tepkiler, yasal İSG görevlerini yerine getirmekte isteksiz olduklarını göstermektedir. İSG profesyonellerinin bu insanlarla ilişki kurması ve onların bakış açılarını anlaması gerekir. Bir tartışma ortaya çıkarsa, tartışma muhtemelen “makul bakım” ile ne kastedildiğine inecektir. Bu noktaya gelirse, zaten tartışmayı kaybettiniz. İSG görevlerini bilerek ihlal ettiler ve büyük ihtimalle bunu onlara gösterdiğin için senin biraz pislik olduğuna karar verdiler; ve “İşte bu yüzden ellerimi yıkamadığım için bana gidecekseniz İSG zaman kaybı. Sen benim annem değilsin”.
Karantinaya karşı son protestolar, kişinin kendi sağlığına ve başkalarının sağlığına ve güvenliğine bakmanın bir kişisel özgürlük meselesi olduğunu savundu. Belki küresel enfeksiyon riskinin olmadığı normal günlerde, ancak 4 milyondan fazla insanı öldüren ve yaklaşık 200 milyonun sağlığını etkileyen ölümcül bir enfeksiyon olduğunda özgürlük ve sosyal yükümlülükler değişir. İSG yükümlülükleri değişmedi. İSG yasaları, çok çeşitli iş sağlığı ve güvenliği konularına uygulanabilmeleri için genel bir şekilde yazılmıştır. Kendinizi ve başkalarını güvende tutma görevi, iş yerinde birisini zorbalık veya cinsel tacizde bulunmamak için olduğu gibi, iskeleyi doğru bir şekilde kurmak için olduğu gibi COVID-19 bulaşması için de aynıdır.
Çeşitli Avustralya hükümetleri, halk sağlığı gerekliliklerine uymayı reddedenlere ne gibi sonuçlar getirmek istediklerini düşünmeye başlıyor. İşverenler de bunu düşünmek zorunda kalacak ve hükümetin yönlendirmesini beklemek pek yardımcı olmayacak.
Bir işveren için varsayılan yanıt, bir hukuk firmasından yardım istemektir. Bu hukuk firması, bazı operasyonel parametrelerin belirlenmesine yardımcı olacak ve bu parametreler, öncelikle endüstriyel ilişkiler (IR) yasalarına dayanacaktır çünkü çoğu avukat, bu yasalar ve bu IR yasalarını ve sektörlerini destekleyen yasal yapılar konusunda rahattır. Devletten ve yasadan gelen bu yardım talepleri, kendi kararlarını almaktan ziyade, işverenlerin İSG görevlerini yerine getirme konusundaki kasten bilgisizliğinin veya gönül rahatlığının bir devamıdır.
İSG görevlerinin uygulanması rahatsız edici olabilir. COVID-19, kısmen yönetilmesi gereken bir fahişe olacak, çünkü sağlık sektörü dışındaki Avustralyalı işverenler, mevsimsel grip dışında bulaşıcı enfeksiyonlarla uğraşmak zorunda kalmadılar ve bu risk, yıllık aşılar ve hastalık izni haklarıyla yönetildi. COVID-19, bir işletmenin çalışma biçiminde ve işyerlerinin tasarımında değişiklik gerektiren bir hastalıktır – işverenlerin korktuğu ve kaçınmak veya en aza indirmek için herhangi bir argüman veya yasal boşluk uygulayacakları bu tür değişiklikler. Gerçek şu ki, İSG görevlerini yerine getirecek herhangi bir işveren için bu değişiklikler kaçınılmazdır.
Makul ve makul bir şekilde uygulanabilirlik konusu, COVID19’un kontrolünde önceki herhangi bir işyeri tehlikesinden daha belirgin olacaktır. COVID19 yönetiminde “makul ölçüde uygulanabilir” olduğunu öne süren herhangi bir işveren, İSG yasalarının amaçlarına, çalışanlarının refahına, topluluklarına karşı sosyal sorumluluklarına ve işletmelerinin sürdürülebilirliğine aykırı hareket etmektedir. İşverenlerin pozitif bir özen yükümlülüğü vardır ve “İşyerlerimizi COVID19’a karşı olabildiğince güvenli hale getirmek için ne yapabiliriz?” diye sormaları gerekir; “makul olarak uygulanabilir olan” değil, “ne yapabiliriz”. Bir pandemi ve bir ülkenin toparlanması sırasında işçi ve işverenlerin İSG görevlerinden makul uygulanabilirliğin askıya alınması gerektiği iddia edilebilir.
Bazı Avustralyalı işverenler tarafından sorulan asıl soru “COVID19’a karşı aşı zorunlu olmalı mı?” Bu yanlış soru ve saptırıcı. Daha iyi soru, “COVID19’a karşı aşı gönüllü olmalı mı?” ve İSG kanunlarına göre ve işveren ve işçilere düşen görevler dikkate alındığında cevap kesinlikle hayır olmalıdır.
Günümüz İSG yükümlülüğünün psikolojik rahatsızlıkları ve zararları yönetme ve önleme konusundaki faktöründe, aşının enfeksiyon ve başkalarına bulaşma korkusunu azaltması ve işe geri dönme korkusunun çoğunu hafifletmesi muhtemel olduğundan zorunlu aşılamayı haklı çıkarmak daha da kolaydır.
Goodstart Erken Öğrenim Merkezlerini içeren Adil Çalışma Komisyonunda (FWC) (Uİ yasaları ve yapıları hakkında ne demek istediğimi görün) haksız bir işten çıkarmayla ilgili bir davada, Holding Redlich’ten Charles Power ve Stefania Silvestro, Goodstart’ın İSG yükümlülükleri hakkında şunları yazdı:
“2011 İş Sağlığı ve Güvenliği Yasası (Qld), Goodstart’ın çocuk bakımı çalışanlarının ve bakımı altındaki çocukların sağlık ve güvenliğini makul ölçüde uygulanabilir olduğu sürece sağlamasını gerektiriyordu. Goodstart’ın ayrıca bulaşıcı hastalıkların yayılmasını önlemesini ve buna göre politikalar uygulamasını gerektiren benzersiz yasal yükümlülükleri vardı. Bu noktada FWC, Goodstart’ın, çocukların savunmasızlığı nedeniyle güvenliğin son derece önemli olduğu, yüksek düzeyde düzenlenmiş bir sektörde faaliyet gösterdiğinin altını çizdi. Goodstart, bulaşıcı hastalıkların merkezlerinden bulaşmasından yasal olarak sorumlu olabilir. Bu nedenlerle, Goodstart’ın sıkı sağlık ve güvenlik prosedürlerine sahip olması yalnızca mantıklı değil, aynı zamanda gerekliydi – zorunlu aşılama bu riskleri yönetmekle tutarlıydı”
Avustralya Yayın Kurumu’nun aşıların zorunlu kılınması konusunu daha genel olarak ele alan mükemmel bir makalesi var. Siyasi tereddüt devam etse de, yaşlı bakımı ve sağlık çalışanlarının tam olarak aşılanması gerektiğine dair çok az tartışma var. Avustralya, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki hareketleri izliyor, ancak Avustralya’dakilere göre farklı işle ilgili sağlık planları ve sigortaları, argümanların çoğunu daha az alakalı hale getiriyor. (ABD’nin zorunlu hamleleri hakkında daha yasal bir görüş isteyenler bu makaleyi değerlendirebilir) Birleşik Krallık, ulusallaştırılmış sağlık hizmetleri ve İSG yasalarının benzerliği nedeniyle daha iyi bir karşılaştırma olabilir. 22 Haziran 2021’de Profesör Melinda Mills, zorunlu aşılarla ilgili etik ikilemler hakkında yazdı ve şu sonuca vardı:
“Mümkün olsa ve işe yarasa bile işverenler aşılamayı zorunlu hale getirmeli mi? Yoksa havuç çubuktan daha mı etkili? Her zaman sopayı çıkarmak yerine havuç politikalarını geliştirmek daha etkili olabilir. Kan pıhtısı riskimizi fazla tahmin etmekten hevesle piyango bileti satın almaya kadar kendi riskimizi değerlendirmekte zorlandığımızı unutmayın. ABD’de yapılan deneyler, birine tarih, saat, uygun yer vermenin ve “bu aşı kişisel olarak size özeldir” demenin aşı alımı açısından sonuçları iyileştirdiğini buldu. Çalışanların aşı korumanın neden zorunlu sopadan daha etkili olabileceğini anlamalarına yardımcı olmak için havuç politikaları ve teşvikleri oluşturmak, ancak aşılama bilmecesinin temel noktasının şu olduğunu unutamayız: birinin temel hakkını korumak diğerinin refahını tehlikeye atabilir.”
İSG yasasının ve yönetiminin etik temellerinin tartışılması gereken bir zaman varsa, o zaman şimdidir ve yüzleşmek zorundadır.
Kevin Jones