Obezite ve zihinsel sağlığı etkileme potansiyeline sahip birkaç dış etken vardır. Bunlar aşağıdakileri kapsamaktadır, ancak bunlarla sınırlı değildir:
Bir kişinin zihinsel refahı ağırlıkları üzerinde doğrudan bir etkisi olabilir, ancak kilo ve kişinin algılanan vücut imgesi de zihinsel sağlık sorunlarına neden olabilir. Bununla birlikte, ikisi arasındaki bağlantı kesinlikle açık kesim değildir.
Bir çalışma, şiddetli obez insanlarda depresyonun 3-4 kat daha olası olduğunu tespit etti.
Ulusal Obezite Gözlemevi tarafından yürütülen bir araştırma projesinin sonuçları, obez olarak sınıflandırılanların, yaşamları boyunca bir noktada depresyon gelişme riski yüzde 55 arttığını tespit etti; klinik olarak depresyon tanısı konanlar ise yüzde 58 oranında obez olma riski taşımaktadır.
Yiyecek bazen beslenme dışı amaçlarla kullanılabilir. Bu koşullar altında bireylerin açlık duyguları yerine duygularını yemeleri istenebilir. Bu tür davranış genellikle “duygusal yeme” olarak adlandırılır.
Sağlıksız beslenme alışkanlıkları için duygusal tetikleyiciler şunları içerir:
Çözülmemiş duygusal sorunları gidermek için yiyecek bir yorgan olarak kullanılabilir. Bu uygunsuz başa çıkma stratejisi, duygusal destek için gıdaya bağımlılığa neden olabilir ki bu da kilo almaya götürebilir.
Aşırı yemek yeme bozukluğu türü, bireyin aşırı miktarda yiyecek yemeye zorlandığı, genellikle kısa bir süre ve doğal bir açlık tetiklemesi olmaksızın.
Şiddetle yemek yiyenler kontrol kaybına uğrayabilirler ve kendilerini yemek reddettiği yeryüzünü boşaltma dönemlerine gidebilirler. Binging ve tasfiye beyin şaşırtmak ve doğal olmayan gıda cravings yol açan dramatik sivri ve damla damla kan şekeri düzeyleri yol açabilir.
Aşırı yemek yeme epilepsi birey için özellikle hoşnutsuz olabilir ve bu nedenle gizli tutulmaya meyillidir. Katılımcıları klinik depresyon riskini artıran utanç ve hayal kırıklığı duygularını tetikleyebilirler.
Yetişkinlerle beslenmeyle olan ilişkimiz, çoğunlukla çocukken nasıl etkileşim kurduğumuzun temellerini taşır. Açlığımızı çözmek için ne zaman ve ne sıklıkta yemek yememiz gerektiğinin yanı sıra, aç hissetmek için ne olduğunu öğrentiğimiz formasyon yıllarımızda.
Birçok insan için çocukluk döneminde yapılan temeller besin öğelerinin sağlıklı bir şekilde yendiği pozitif bir gıda ilişkisine yol açmaktadır. Bununla birlikte, obez yetişkinler yaşamın erken dönemlerinde gıda ile dengesiz bir ilişki yaşamış olabilirler. Çocukluk çağında öğrenilen davranışlar üstesinden gelmek zahmetli olabilir.
Önemli çocukluk olayları, bir bireyin yaşamındaki iyileştirmesini daha sonra etkileyebilir. Kötü muamele, ihmal veya travma, sağlıklı beslenme alışkanlıklarını tetikleyebilir, çünkü bireysel olarak yiyecekleri duygularından bir oyalama olarak kullanmaya çalışır.
Çocukluk suiistimalinin neden olduğu düşük öz değer duygusu, fiziksel bir bariyer yaratmak için besin kullanılmasına neden olabilir. Bilinçsizce veya bilinçli olarak daha az dikkat çekici veya çekici bir hale getirmek için kilo vermek yemek yiyebilir ve insanları uzakta tutabilirsiniz.
Çocukluk çağında yaşanan ağırlık stigması, depresyona duyarlılığı azaltabilir, benlik saygısı düşük, vücut görüntüsünün kötü olması, kötü yeme alışkanlıkları ve erişkinlikte fiziksel aktivitenin azalması gibi.