Askeri emekli aylığının temel ilkeleri ve şartları
Askeri emekli maaşının temel ilkeleri yüzyıllar boyunca oluşmuş ve desteklenmiştir. Yavaş yavaş, bu sistemin oldukça açık bir temeli kurulmuş ve modern tarihsel döneme kadar korunmuştur. Tabii ki, bütün bunlar askeri emekli maaşı değildi, çünkü bu maddi ödülün adı çok daha sonra ortaya çıktı. Ancak, aslında, yaşlılıkta uzun yıllar süren özveri ve hizmete ilişkin ücretler, emekli maaşı karşılığının temel işlevlerini yerine getirmiştir. Bir dereceye kadar, askeri emek için bu tür bireysel maddi ücret biçimleri, Çin, Babil, Makedonya, Mısır, Asur ve bazılarının eski medeniyetlerinin ordularında Mesih'ten binlerce yıl önce bile vardı.
İlk olarak, eski mallar ordusunda uzun hizmet için ödül arsalar, arsalar, kıymetli metallerden yapılma eşyalar ve doğal kıymetli taşlar, hayvan sürüleri ve hatta köleler şeklinde verildi. Bununla birlikte, zaman içinde, bu ücretlerin kaynakları gittikçe azalmakta ve sonuçta nakit ödemelerin ortaya çıkmasına neden olmaktadır.
Tabii ki, hemen hemen tüm modern ülkelerde faaliyet göstermesi de dikkate değerdir. tarihi, belirli devletlerin ulusal, dini ve kültürel özellikleri.
Bu ilke ve koşulların temelini listeledik:
- gönüllülük veya işe alma ilkeleri konusunda daimi (düzenli) bir ordunun kurulması;
- Emekli maaşı ödeneği alabilmesi için orduda belirli süre kalma sürelerinin belirlenmesi (en sık 20-25 yıl);
- monarşinin, yöneticinin veya yetkinin takdirine bağlı olarak bireysel teşvikler yerine ordulara toplu ya da evrensel emeklilik ödemelerinin getirilmesi;
- ayni veya nakit olarak askeri işler için emeklilik maaşının çıkarılması;
- Bir sonraki senelerde, hizmetin sona ermesinden sonraki bütün aylarda veya eşit taksitler halinde emekli aylığı ödemeleri;
- Tutulan pozisyona, rütbeye veya rütbeye bağlı olarak (genellikle 60 yılına kadar) askerlik hizmeti için bir zaman sınırı belirlemek;
- sosyo-ekonomik gelişmişlik düzeyine ve belirli bir devletin diğer finansal yeteneklerine bağlı olarak, askeri gaziler için bir fayda ve avantajlar sistemi oluşturulması.
Zamanla, eski dünyanın medeniyetlerindeki emeklilik koşulları, bir erkeğin askerlik hizmetine girmesi için önemli bir koşul haline geldi. Ön koşul her zaman bir savaşçının yerli halktan olması ve kölelikten ya da herhangi bir diğer insan esaretinden arınmış olması gerektiği olmuştur.
Antik dünyanın emeklileri
Eski Yunanistan, birçok Avrupa uygarlığının ve devletinin beşiğindeydi. Eski demokrasinin başlangıcına ek olarak, zayıf ve yaşlı askeri insanlar için de kurulmuş ve devletin temelleri vardır. Aynı zamanda, Atina hükümdarlarının ve antik Yunan seçkinlerinin asıl dikkatini kültürün, sanatın, el sanatlarının ve ticaretin gelişmesi hedefliyordu. Askeri işler, savaşlar sırasında tüm özgür vatandaşlar için bir ön şarttı ve düşmanca saldırıları engelliyordu. Zamanın geri kalanında ayakta kalan ordu nispeten azdı ve milis ilkelerine göre kuruldu. Bu, 60'in altındaki tüm erkeklerin kendi silahlarına ve zırhlarına sahip olmaları gerektiği anlamına gelir; böylece, savaş tehlikesinin ilk sinyalinde, falanks veya diğer askeri oluşumlarda yer almaları gerekir.
Malzeme bakımı yalnızca savaşlarda sakat kalmış olan ve bağımsız çalışma yeteneklerini yitiren askerlere sağlanmıştır. Askeri emekli aile birleşimi dikkate alınarak emeklilik bakımı yapılmıştır. Yaralı gaziler için emekli aylıkları genellikle bir sanatçının günlük ortalama maaşına göre belirlendi.
Eski Yunanistan ordusunda, 60 yıllarına kadar görev yaptılar. Emekli maaşı ödemeleri, askeri haklar ve emektarın sağlık durumu dikkate alınarak toplu olarak atanmıştır. Emekli maaşı ödeneğine duyulan ihtiyacın periyodik olarak yeniden incelenmesi için bir sistem vardı. Son teslim tarihini kaçırdıktan sonra, emekli aylığını tamamen kaybetmek mümkündü.
Spartalılar emekli olmadı
Spartalıların askeri yaşam tarzı Sparta krallığının varlığında oluşmuştur. Spartalılar, komşularıyla neredeyse bütün sürekli halklara ve bölgelere boyun eğen Hellas'taki savaşlarını sürdürdüler. Asıl amaç - çoğu Sparta'yı yöneten iki kralın eline düşen askeri ganimet almak. Bu bağlamda, savaşçının rolü ve askerlerin önemi bu militan antik devlet için büyük önem taşıyordu. Çok ağır koşullar altında askerlik için tüm erkekler eğitildi ve 20 yıllarına gelince orduya katıldılar.
"Spartalı eğitim" kavramının, herhangi bir önemli görev için zorlu koşullarda fiziksel ve ahlaki bir hazırlık sembolü olarak tarihe girmesi tesadüf değildir. Hizmet 60 yaşına kadar zorunlu kabul edildi. Hemen hemen tüm Spartalıların saflarında yaklaşık 40 yıl hizmet verdiler. Üstelik, liyakat veya yaşı ne olursa olsun, herkes eşit şartlarda hizmet etti ve savaşlara katıldı. Bunu düşünürsek, bu kolay bir mesele değildi silâh ve o zamandaki savaşçının donanımı 30 kilograma kadar çıktı.
Evrensel askerlik koşulları altında, hak ettiği onur ve saygı dışında, gazilere özel hiçbir avantaj ve avantaj sağlanmadı. Ordu göreceli olarak küçüktü, ancak savaşlarda oldukça dayanıklı ve cesaretliydi. Antik tarihin bütün ders kitaplarında, Kral Leonid'in önderliğindeki üç yüz Spartalı'nın efsanesinin bir tanımı vardı. Thermopylae'daki düşmanla yapılan şiddetli bir savaşta, savaşta öldüler, fakat geri çekilmediler.
Onurlu barış, bu güne kadar yaşayanlardan 50 gazileri etrafında her yıl harcandı. Çalışmalarını kendileri sağlamak zorunda kaldılar. Bazı durumlarda, devlet hazinesi, yaralanmaları ve yaralanmaları nedeniyle en çok hakettiği ya da işsiz olduğu bakımını üstlendi. Gaziler genellikle gençlere yönelik askeri eğitim için mentor olarak işe alındı.
Savaşlarla zayıflayan yaklaşık iki yüzyıldan sonra Sparta, Roma lejyonları tarafından ele geçirildi.
Antik Roma'nın emeklilik lejyonları
Gönüllülük temelinde ayakta duran bir ordunun varlığı ve askerler için zorunlu ödeme, eski Roma ordusunun yüksek savaş etkinliğinde önemli faktörler olarak kabul edilir. Önceden, tarihte böyle bir örnek yoktu. Ünlü Romalı yöneticiler Guy Mari ve Julius Caesar yenilmez bir ordu oluşturmak için çok çaba sarf ettiler. Paralı asker lejyonlarının özgür Romalı gönüllüler arasından satın alınması hazinenin kayda değer giderlerini talep etti. Aynı zamanda, parasal ödenek ve lejyonerler ve yüzyıllar için periyodik ek teşvik ödemeleri kuruldu. Nakit ödemelerle birlikte, ilk defa askeri işler için ödüller de verildi. Ödül madalyalarına bazı imtiyazlar, avantajlar veya avantajlar eklenmeye başlandı.
Konsolos Guy Maria döneminde, dünyada ilk defa, lejyon gazileri için emeklilik maaşları kuruldu. Hizmetin sonunda, her lejyonere bir arsa biçiminde maddi bir ödül verilmiştir. Daha sonra emekli aylıkları nakit olarak ödenmeye başladı. Bu faydalar ve faydalar sadece gazileri severdi. Aynı zamanda, lejyonerler, savaşta şahsen alınan kupaların yanı sıra toplam askeri bozulmaların bir kısmına yönelik tüm hakları sakladı. Emektar olmak için lejyonun yirmi yıl boyunca hizmet etmesi gerekiyordu. Ardından toplam emeklilik hizmeti süresi 25 yılına uzatıldı.
Daha sonra, konsül ve diktatör Julius Caesar unvanı, lejyonerlerin askeri emekli aylıkları hakkını güvence altına aldı ve emektarlık hak ve menfaatlerini önemli ölçüde artırdı. Saltanat döneminde, askerler düşmanı yenerek nakit ikramiye ödemeye başladı. Bir süre sonra, yeni imparatorun tahtına ve diğer önemli olaylara girişte maaş artışı şeklinde ek teşvik ödemeleri almaya başladılar. Lejyoner ve centurion kayıplarını askeri ganimet hacimlerindeki bir azalmadan telafi etmek için diğer şeylerin yanı sıra ek ödemelere ihtiyaç vardı. Neredeyse tüm komşu devletler zaten Roma tarafından ele geçirildi.
Önemli bir yenilik, lejyonerlerin şimdi hizmet ederken kişisel tasarruf yapabilmeleriydi. Genelde lejyoner birikimleri, kohortun standart taşıyıcılarının özel bir para kutusunda tutuldu. Söylemeye gerek yok, nakit çekmecesi bir lejyon veya kohortun afiş ve ayırt edici işaretinin yanı sıra korundu.
Birikim olarak, kural olarak, lejyonerler bonus ve diğer bir kerelik ödemelerin yarısını ayırır. Birikmiş miktarlar emektara ancak istifa üzerine tam olarak verilir. Böylece emeklilik tasarruf sisteminin başlangıcı başladı. Birikmiş paranın büyüklüğü, yüzyıllar (memurlar) ve sıradan lejyonerler için yaklaşık 5 kat farklıydı. Roma atlıları ve Praetorian Guard lejyonerlerinin maaşları yüksekti ve birikimleri ordu piyadelerinde olduğundan çok daha yüksekti.
Eski Roma ordusundaki yüzyıllar, genellikle 60 yaşının üzerinde olan sıradan lejyonerlerden daha sonra istifa edildi. O günlerde sürekli savaşlar ve yaşanacak tehlikeli kampanyalar o zamanlar bu saygın yıllar hayatta büyük bir başarıydı.
Antik Roma emekli maaşı sisteminin oluşumunun ilk döneminde, gazilerin doğal maaşları yaygın olarak kullanılıyordu. Genellikle bu nitelikte, arsaların resmi pozisyona ve askeri haklara uygun boyutlarda tahsis edilmesi kullanılmıştır. Geleneklere göre, arsa, mülk sahibinin isminden sonra seçildi ve onun kohortunun veya lejyonunun yerleşiminin bir parçasıydı.
Gaziler başka imtiyazlara sahipti - emeklinin kendisinden, eşinden ve ebeveynlerinden vergi muafiyeti. İmparatorluğun herhangi bir yerine yerleşme hakkına ek olarak, eski lejyoner bir rahip görevini bile gönüllü olarak yapabilirdi. Evi askeri duruştan kurtuldu. Gazilerin faydaları ve faydaları sürekli olarak desteklenir ve değiştirilir. Bu arada, çok eski "Roma" kavramı eski Roma günlerinde tanıtıldı. "Eski" anlamına gelen Latince kelimesinden türetilmiştir.
Dünyadaki bütün modern askeri emeklilik sistemlerinin kökenlerinin antik Roma'dan geldiğine inanılıyor. Yüzyıllar öncesine ait bir askeri emekli maaşı almak için ilke ve koşulların birçoğu hala geçerlidir ve günümüzde bir biçimde ya da başka bir şekilde kalmaktadır.