Savaş uçağı. İngiliz ağır kruvazörünün en iyi arkadaşı
Genel olarak kruvazörlerin ve özellikle ağır olanların varlığını anlatırken, her seferinde gemi hakkında bir an ortaya çıktı. havacılık... Savaşın başlangıcında, katılan ülkelerin (onlara sahip olan) tüm ağır kruvazörleri deniz uçakları veya uçan tekneler taşıyordu. Ve birçok hafif kruvazörün yardımcıları da vardı.
Aslında, savaşın başlangıcında, Majestelerinin radarı bebek bezlerinden sürünerek çıkarken, gökyüzündeki "gözler" çok kullanışlıydı. Sonra tabii ki daha kompakt ve daha uzağa bakan radar, gece gündüz uçakların yerini aldı. Ve yine de, bu böyle bir sayfa hikayeler оружия, ki bunu aşmak zor. Ama yapmayacağız.
Bugünkü kahramanımız yakışıklı değil. Ve tasarımcı Reginald Mitchell'in diğer kreasyonları gibi bir şöhreti hak etmedi.
Evet, Spitfire'ı geliştiren kişi. Ancak Spitfire ve yarış deniz uçakları arasında, 30'ların başında geliştirilen Walras veya Rusça'da Walrus, mütevazı bir şekilde toplandı.
Genel olarak, Mitchell özellikle deniz uçaklarına düşkün değildi. Daha doğrusu Supermarine'e katılmadan önce deniz uçaklarına hiç ilgi göstermedi. Havacılıktan çok uzakta çalıştı. Ancak, 1917'de Supermarine'e gelen Mitchell, 1918'de zaten oldukça başarılı bir uçan tekne Bebek yarattı. 1922'de Bebek'e daha güçlü bir motor kuruldu, yüksek sesle Deniz Aslanı / Deniz Aslanı olarak yeniden adlandırıldı ve tekne beklenmedik bir şekilde Schneider Kupası'nı kazandı. Eh, yüzdü ve uçtu ...
Mitchell birkaç başarılı proje yarattı, ancak 20'lerin krizi sipariş sayısını önemli ölçüde azalttı. Ve Supermarine, Avustralya Hava Kuvvetleri uçan bir tekne sipariş ettiğinde şanslıydı.
Seagall / Seagull projesiydi - ahşap gövdeli ve çekme pervaneli motorlu küçük bir uçan çift kanatlı tekne. Avustralyalılar, 1925'te, makinenin jeolojik keşif ve topografya çıkarları için kullanılan altı kopyasını sipariş ettiler.
Bildiğiniz gibi iştah yemek yemekle gelir ve Avustralyalılar savaş gemilerini bu tür teknelerle donatmak istediler. Bu, Chaika ile işe yaramadı, uçağın bir mancınıktan fırlatmak için yeterli gücü yoktu. Uçağı kökten değiştirmek zorunda kaldım. Planör güçlendirildi, öyle oldu ki, pervane çekenden iten hale döndü.
İlk uçuş 21 Haziran 1933'te gerçekleşti. O zamana kadar Supermarine, Vickers endişesi tarafından emildi. Araba, Vickers'ın baş pilotu Sumners tarafından kullanıldı. Testçi arabayı beğendi, tek zayıf nokta, tekerlekli şasinin tasarımındaki kusurlardan kaynaklanan zeminde direksiyon hakimiyetinin çok iyi olmamasıydı.
Sonra araba bütün bir test döngüsünden geçti.
1934'te, aslında uçağı sipariş eden Avustralyalılar ortaya çıktı. Uçağın mancınıktan başladığını gözlemlemek onlar için ilginçti. Fırlatmalar gösterildi ve testler hem suda hem de havada devam etti.
Test sonuçları olumluydu. Denize elverişlilik özellikleri çok etkileyiciydi, uçak önemli dalgalar halinde havalanıp inebiliyor, mükemmel manevra yapabiliyor, kolayca havalanıp inebiliyordu.
Gövde aerodinamiğini temiz hale getirmek için sadece minimum modifikasyonlar gerekliydi ve pervanenin reaktif momentini telafi etmek için motor nasel 3 derece sola döndürüldü.
Sonuç olarak, Avustralyalılar 24 uçak sipariş ettiler. Ve sonra ilginç bir olay oldu: İngiliz Amiralliği aniden Kraliyet'in filo modern fırlatma izci yok! Ve İngiliz Donanması gemilerinde "Sigall" kullanma olasılığının acil bir çalışması başladı.
Bunun için "Vickers" da kalan prototip "Sigall" kullanıldı. Uçak, uçak gemisi Koreyges'e yüklendi ve ek testler için Cebelitarık'a gönderildi. Uçak birçok pilot tarafından uçuruldu ve en yüksek notları aldı.
Bununla birlikte, şamandıraların tasarımını biraz değiştirmek ve gözlemcinin yerini değiştirmek gerekliydi. Ve tüm bu çalışmaların ardından uçak, Havacılık Bakanlığı tarafından bilançoya kabul edildi.
Uçan tekne, deniz hizmetine tek nüsha olarak kabul edildi. Uçağı Batı Hint Adaları'na giden "Nelson" savaş gemisine yerleştirmek. Orada bir kusur daha ortaya çıktı. Kokpitte şasi durum göstergesi yoktu ve teknenin gövdesinde bulunan şasinin kendisinin kokpitten kontrol edilmesi imkansızdı. Ve uçuşlardan birinde, suya inerken iniş takımı serbest bırakıldı. Tekerlekleri ile suya yakalanan uçak ters döndü.
Gemide İngiliz filosunun komutanı Amiral Roger Backhouse dışında hiçbir şey yoktu. Ancak her şey yolunda gitti, amiral ve pilot yüzerek indi. Araba hasar görmedi ve küçük onarımlardan sonra uçmaya devam etti.
Ancak kaderden kaçamazsınız ve bir süre sonra Cebelitarık Körfezi'nin yüzeyinden havalanırken uçak bir denizaltı karşıtı bariyere çarptı ve tamamen düştü. Ancak mürettebat yaralanmadı.
Amirallik bu anları dikkate aldı ve yine de kokpite bir iniş takımı geri çekme göstergesinin kurulmasını şart koşan 12 uçaklık bir parti sipariş etti.
Ve burada yasal bir yeniden doğuş gerçekleşti: kuş bir deniz hayvanı oldu, Seagull Seagall Mk V, Walrus Mk I'e dönüştü.
Aynı zamanda, Amirallik, Mitchell'i tasarımcı olarak uçak için ek gereksinimler yayınladı. Kanat açıklığını geminin hangarlarının boyutuna sığacak şekilde azaltmak veya katlanabilir hale getirmek, uzun uçuşlar için gerekli bir otomatik pilotu kurmak ve kokpit camının alanını artırmak gerekiyordu. Yapısal dayanıklılık uğruna hız özelliklerini feda etmeye izin verilir.
İlk üretim Walrus, 18 Mart 1936'da Woolston'da ilk kez başladı. Dışarıdan, "Walrus", "Martı" dan, motor motorunun yanında ek bir çift kanatlar arası payanda ve katlanır kanatların varlığıyla farklıydı. Walras, dört kişilik bir mürettebat için tamamen kapalı bir kokpite sahip olan ilk İngiliz Kraliyet Donanması uçağıydı.
İngiliz komutanlığı yeni uçağı oldukça yaygın bir şekilde kullanmayı umuyordu. Keşfe ek olarak, "Morzh" un düşman denizaltılarını arayıp yok edebilmesi, küçük yüzey gemilerine saldırabilmesi ve arama kurtarma işlevlerini yerine getirebilmesi gerekiyordu.
"Walrus", teknelere ve gemilere saldırmak için bir şeye sahipti. Uçağın standart saldırı silahı, alt kanadın altındaki iki çift bomba rafından oluşuyordu. İçteki çift 113 kg'a (250 lb), dıştakiler 45 kg'a (100 lb) kadar bomba taşıyabilir. Savunma silahları, uçağın burnundaki ve gövdenin ortasındaki açık atış noktalarında iki adet 7,7 mm "Lewis Mk III" veya "Vickers K" makineli tüfekten oluşuyordu.
1935'te "Walras" Kraliyet Donanması gemileriyle hizmete girmeye başladı. İkinci Dünya Savaşı başladığında, bu uçaklar farklı filo ve filolarda 30'dan fazla gemiyle donatılmıştı.
Savaşın patlak vermesiyle, "Walruses", metropolün kıyı bölgesinde denizaltı karşıtı uçaklar olarak aktif olarak devriye gezmeye başladı.
Mors için en önemli olay, Alman akıncı Amiral Graf Spee'nin aranması ve tespitiydi. Akıncıyı bulan "Walrus" pilotlarıydı, ancak ilk kayıpları da yaşadı. "Suffolk" kruvazöründen bir tekne eksikti ve "Exeter" kruvazöründeki iki kişi bir Alman gemisinden çıkan yangında ciddi şekilde hasar gördü.
1940 yılında, Glories uçak gemisinden Walras ve Suffolk, Glasgow, Effingham ve Southampton kruvazörleri Norveç'te gece hafif bombardıman uçakları olarak başarıyla çalıştı. Almanların mevzilerine yapılan baskınlar sırasında sadece bir uçak kaybedildi. Gerisi uçak gemisi Ark Royal'de güvenle döndü.
Savaş kullanımı sürecinde "Walruses" güvenilirliklerini ve işlevselliklerini göstermiştir. Aslında bunlar çok yüksek potansiyele sahip uçaklardı.
Suffolk kruvazöründen iki Mors, Stavanger'da bir hava sahasını bombalamak için havalandı. Suffolk'un Almanlar tarafından sürekli hava saldırısı altında olduğu ve Almanların sakince uçağın sudan kaldırılmasına izin vereceğinin şüpheli olduğu göz önüne alındığında, iniş takımlarının uçaktan çıkarılmasına ve maksimum uçağa alınmasına karar verildi. yakıt miktarı.
"Walruses" havaalanını başarıyla bombaladı ve siparişe göre ... İskoçya'ya yola çıktı! Ve bu arada, oldukça başarılı bir şekilde uçtuk. Boş tanklarla, havada beş saat kaldıktan sonra, uçaklar Aberdeen limanına indi.
Sonra, Alman bombardıman uçakları tarafından batırılan tahliye gemilerinin mürettebatını ve yolcularını mevcut tüm "Walruses" ın kurtardığı Dunkirk'in utancı vardı. Hazırlık ve uygulama işlerini yaptı ve "Mors" mürettebatı birçok hayat kurtardı.
Ve sonra, İngiliz limanlarına giden gemileri batıran Alman denizaltıları tarafından Büyük Britanya'yı ablukaya alma girişimi oldu. Denizaltı karşıtı uzmanlığı "Walrus" burada işe yaradı. Tabii ki, İngiliz Sunderlands ve Amerikan Catalinleri bu rol için çok daha uygundu, ancak Catalinler Amerika Birleşik Devletleri'nden getirilirken, yeterli sayıda Sunderland inşa edilirken, küçük Walras, Alman denizaltılarıyla savaşmak için ellerinden gelen her şeyi yaptı.
"Walrus"un geniş bir operasyon yelpazesi olmadığından, Büyük Britanya çevresindeki küçük adalarda, uçan teknelerin çalıştırıldığı yakıt ve yedek parçaları olan geçici deniz uçağı üsleri kuruldu.
Denizaltılara ve Alman torpido botlarına karşı mücadelenin etkinliğini artırmak için, Walrus'u 20 mm Hispano-Suiza topuyla donatma girişiminde bulunuldu. Bunun için ön taretin bir makineli tüfek ve sağ pilot koltuğu ile çıkarılması gerekiyordu. Pilot uçağı kontrol etti ve sol koltuktan toptan ateş etti. Deney başarısız oldu ve üretime geçmedi.
İtalya savaşa girdiğinde Akdeniz, Morsların yeni arenası oldu. Burada tekneler, kruvazörlerin mancınıklarından ve hidro nakliye ve eskort gemilerinden havalanarak konvoyların ve keşiflerin olası tüm korumasını gerçekleştirdi.
Burada Norveç'te ortaya çıkan sorunlar tekrarlandı: uçan bir tekneye binmek için taşıyıcı geminin durması gerekiyordu ve düşman uçakları ve gemileri için mükemmel bir hedef haline geldi.
Zamanla, deniz uçakları için en iyi yerin bir uçak gemisinin güvertesi veya kıyı üsleri olduğu anlaşıldı. Düşman saldırıları altında manevra yapan geminin, uçan tekneler için zamanı yoktu. Ancak, Afrika'da deniz uçağı üslerinin düzenlenmesi için yeterli alan vardı. Mancınıklardan "Walras" kullanılmaya devam etmesine rağmen.
"Walruses" eylemleri düşmana gerçek zarar verdi. Londra ağır kruvazörünün Morsları, Alman denizaltıları Esso Hamburg ve tanker Egerland'ın ikmal nakliyesini keşfettiler ve bunlar kruvazör tarafından yakalandıklarında kendi kendine battı. Sheffield kruvazöründen bir izci, Bismarck'a hizmet eden tanker Friedrich Breme'yi keşfetti. Tanker Sheffield tarafından batırıldı. Kenya kruvazöründen gelen Walras, denizaltıya yakıt ikmali yapan Kota Penang tankerini buldu. Tekne kaçtı ve tanker kruvazör tarafından batırıldı. Beyrut'taki bir kara üssünden hareket eden bir uçağın mürettebatı, İtalyan denizaltısı Ondina'yı batırdı.
Ancak 1942, Walrus'un savaş kariyerinin son yılıydı. Gemi kullanma prensipleri değişiyordu, radarlar yoğun bir şekilde kullanılıyordu. Bazı gemilerde, uçan tekneler savaşın sonuna kadar hizmet etti, ancak İngiliz filosundaki gemilerin çoğunda, mancınıklar 1943'ün sonunda sökülmüştü. Ve Temmuz 1943'te Walras'ın seri üretimi tamamlandı.
Ancak, uçağın kariyeri bitmedi. Tam tersine yeni bir raund başladı.
1943 baharında, Alman şehirlerine büyük Müttefik hava saldırıları başladı. Gün boyunca şehir Amerikan "Uçan Kaleler" ve "Kurtarıcılar" tarafından bombalandı, geceleri "Lancaster" ve "Halifax" çalışıyordu. Bu araçların büyük mürettebatı (8-12 kişi) vardı ve rota üzerinde yeterli olan suya zorunlu iniş durumunda, bu tür ekiplerin kurtarılması sorun oldu.
Ve burada "Walrus", önemli dalgalarda bile suya inip inme kabiliyeti göz önüne alındığında çok kullanışlı oldu.
Binden fazla bombardıman mürettebatı, İngiltere'yi çevreleyen denizlerden Morslar tarafından kurtarıldı.
Genel olarak, "Walruses" pilotları sadece denizlerde değil, kurtardı. Yeni Gine'de, savaşta vurulan Amerikalı pilot Carter'ın Japonların işgal ettiği topraklar üzerinde bir paraşütle atladığı bir vaka vardı. Ancak Carter çok şanslıydı: Fly Nehri yakınlarda akıyordu. Japon askerleri, pilotu almak için ormanda ilerlerken, Avustralyalı kurtarma ekipleri nehre bindi ve Carter'ı götürdü.
Savaşın bitiminden sonra uzun süre barışçıl ya da neredeyse barışçıl amaçlarla "Mersekler" kullanılmıştır. Birkaç araç İngiltere'nin balina avcılığı filolarında izci olarak çalışmaya devam etti. Pegasus kruvazöründen sökülen bir mancınık, Balaena balina avcılığı üssüne bile yerleştirildi.
İngiltere, Avustralya, Yeni Zelanda, Türkiye, İrlanda, Portekiz, Arjantin, Fransa'da hizmet veren toplam 770 "Walruses" inşa edildi. Ortalama olarak, "Walruses" 50'lerin ortalarına kadar hizmet etti. Arjantin uçağı, 1958'e kadar hizmet veren rekor sahibi oldu.
"Walruses" sessizce ve sıçrama olmadan ayrıldı. Temel olarak, basitçe demonte edildiler ve atıldılar. Bu güne kadar sadece iki uçak hayatta kaldı. Bir "Walras", Yeovilton'daki müzenin çeşitli bölümlerinden bir koleksiyon, ikincisi - "Seagall Mk. "Walras" olarak boyanmış V ", Hendon'daki RAF Müzesi'nde.
Bu, Walrus Mk.I (II) uçağının hikayesidir. Deniz keşif uçağı, irtibat uçağı, topçu ateşi gözcüsü, hafif bombardıman uçağı, denizaltısavar ve kurtarma uçağı.
İnşaat hakkında birkaç söz.
Tek ayaklı çift kanatlı tekne. Üç kişilik mürettebat: pilot, navigatör, telsiz operatörü. Pilot ve navigatör, bir gösterge paneli ile ayrılmış kokpitte oturuyordu. Navigatör önde, pilot ise navigatörün arkasında ve üstünde oturuyordu. Bu, pilota mükemmel görünürlük sağladı. Navigatörün kokpiti, nişan ve navigasyon ekipmanı ile donatılmıştı. Ayrıca, öndeki makineli tüfek atıcısından denizci sorumluydu. Pilot koltuğunun arkasında, kuyruk nişancı rolünü de oynayan telsiz operatörünün kabini vardı.
Telsiz operatörünün kabini ile kuyruk kulesi arasındaki gövdedeki yer, malları veya insanları taşımak için kullanıldı. Kıç makineli tüfek arkasında mürettebat için bir lastik kurtarma botu vardı.
Kuyruk tekerleği yönlendirilebilirdi ve suda bir dümen rolü oynadı.
Kanatlar tasarım olarak benzerdi. Aradaki fark, üst kanatta yakıt depolarının olması ve alt kanatta iniş takımlarının çıkarılmasıydı.
Santral, 9 hp kapasiteli 635 silindirli hava soğutmalı bir motor "Pegasus II" den oluşuyordu. İkinci yinelemenin uçağı, daha güçlü bir 775 hp Pegasus IV motorla donatıldı. Teknenin tüm modifikasyonlarında, ahşap iki kanatlı sabit hatveli bir pervane takıldı. Motor basınçlı hava ile çalıştırıldı.
"Walrus" hem sudan hem de hazırlıksız pistlerden kalkabilir. Yere kalkış ve iniş, alt kanadın nişlerine döndürülerek geri çekilen tekerlekli iniş takımları kullanılarak gerçekleştirildi.
LTH Mors Mk I
Kanat açıklığı, m: 13,97
Uzunluk, m: 11,58
Yükseklik, m: 5,13
Kanat alanı, м2: 55,93
Kütle, kg
- boş uçak: 2 223
- normal kalkış: 3 334
Motor: 1 x Bristol "Pegasus VI" x 750 HP
Maksimum hız, km / s
- deniz seviyesinde: 200
- yükseklikte: 217
Seyir hızı, km / s: 153
Pratik menzil, km: 966
Tırmanış hızı, m / dak: 244
Pratik tavan, m: 5 650
Mürettebat, insanlar: 3-4
silahlanma:
- pruvada bir adet 7,7 mm makineli tüfek;
- gövdenin ortasında bir adet 7,7 mm makineli tüfek;
- kanat altı bomba raflarında veya 272 Mk VIII derinlik yüklerinde 2 kg'a kadar bomba yükü.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.