Deneyimsiz tasarımcılarla karşılaştığımda, düşünce tarzlarında her zaman öne çıkan bir şey var. Ya da daha spesifik olarak, düşünmedikleri şekilde.
Her tasarım projesini bir tasarım sistemi olarak düşünmezler. Tasarım kararlarının birbirine bağlılığını takdir etmiyorlar. Tasarım problemlerini bir bütün olarak değil, tek başına çözerler.
Kısacası, çaylak tasarımcılar sistem düşüncesinden yoksundur ve onları hayal ettikleri büyük ve anlamlı projelerde başarılı olmaktan alıkoyar. Bu beni endişelendiriyor çünkü beceriler ve araçlar öğretilebilir, ancak yeni düşünme biçimlerini benimsemek zor. Modern tasarım eğitimimizde sistem düşüncesi eksikliği var.
Wikipedia’ya göre:
Sistem düşünme, karmaşık sistemlerde problem çözme becerisi veya becerisidir. Uygulamada hem beceri hem de farkındalık olarak tanımlanmıştır. Bir sistem, birbiriyle ilişkili ve birbirine bağımlı kısımlara sahip bir varlıktır; sınırları ile tanımlanır ve parçalarının toplamından daha fazlasıdır. Sistemin bir parçasını değiştirmek, öngörülebilir davranış biçimleriyle diğer parçaları ve tüm sistemi etkiler.
Sistem düşüncesi; evren, gezegenimiz, yerel bir topluluk, bir organizasyon veya bir evin ekosistemi hakkında olabilir – daha büyük bir bütün oluşturmak için birbiriyle etkileşim halinde olan birbiriyle ilişkili parça gruplarına sahip herhangi bir şey.
Systemsthinker.com, bu şekilde sistem düşüncesinin farkındalığını ve sürecini açıklar – Sistemler düşüncesi, Tasarım Düşüncesinin indirgemeciliğinin (her şeyin tek tek parçalara indirgenebileceği inancı) yerini alır:
Genişlemecilik (bir sistemin her zaman daha büyük bir sistemin bir alt sistemi olduğu inancı) Analiz (parçalarını anlayarak sistem hakkında bilgi edinme) Sentez (bir parçası olduğu daha büyük sistemdeki rolünü açıklayarak)
UX / UI tasarımında, model kitaplıkları ve tasarım sistemleri, dijital tasarım sürecine uygulanan büyük ölçekli sistem düşüncesinin sık rastlanan eserleridir.
Tasarımda sistem düşüncesinin gerçekte anlamı şudur: Verdiğiniz her karar, diğer geçmiş ve gelecekteki kararları etkiler. Çizdiğiniz her piksel, önceki seçimleriniz tarafından yönetilen kurallara bağlıdır. Bir değişiklik yaptığınızda – ne kadar büyük ya da küçük olursa olsun – tüm tasarımınızda yankılanabilir ve sistemin tutarlılığını korumak için başka güncellemeler gerektirebilir.
Tyler La bunu şöyle özetliyor:
Karşılaştığımız koşullarda bir yapı ve düzenin rolü olduğunu kabul eder. Bir sistemdeki olayların ve verilerin ilişkilerini yakından gözlemler, ortak örüntüleri belirlemeye çalışır ve her bir değiş tokuşun potansiyel etkisini tahmin eder.
Dağınık ve tutarsız görünen bir tasarım gördüğünüzde, bu sistem düşüncesi eksikliğinin sonucudur. Tasarımınız mutlu yolun ötesine geçtiğinde bozulduğunda, eksik sistem düşünceniz suçludur.
Tek bir sayfa olsa bile tasarladığınız her şey, uyum içinde birlikte yaşaması gereken bir seçimler ekosistemidir. Sisteminiz tutarsız veya eksikse, yaratımlarını destekleyemez. Sistem düşüncesini unutmak her zaman istenmeyen sonuçlara yol açar.
Karmaşıklık zordur. Sadelik ve minimalizm mantraları tarafından bombardımana tutuluyorsunuz. Bir duruma yeni bir etkileşim katmanı eklendiğinde, o alanda problem çözme katlanarak daha zor hale gelir. Bazen bu, kaçmak istemenize ya da bu sorumluluğu başkasına bırakmanıza yeterlidir. Ancak basitlik için çabalamak, karmaşık sorunları göz ardı ederek kazanılmaz.
Sistem düşüncesi, kafanızda aynı anda birçok ayrıntı ve bağlantı tutmanızı gerektiren bir farkındalıktır. Muazzam bir odaklanma ve geniş bir vizyon gerektirir. Tüketiyor. Pek çok tasarımcının bundan kaçınmaya çalışmasına şaşmamalı.
Bir tasarım sistemi gerektirmeyecek kadar basit bir şey üzerinde çalıştığınızı düşündüğünüzde bundan kaçınırsınız. Ya temel bir blog, portföy, broşür web sitesi veya tek bir açılış sayfası tasarlıyorsam? Bunun gerçekten bir tasarım sistemine ihtiyacı var mı? Tasarım sistemleri hakkında endişelenmesi gereken yalnızca kurumsal uygulamalar yapan ürün tasarımcıları değil mi?
Diğer tasarım düşüncesi teorileriyle uyumsuz olduğu için sistem düşüncesini de terk edebilirsiniz. Ama bu bir yanılgıdır. Her ikisi de birbirlerinin zayıf yönlerini destekler ve en iyi tasarım uygulaması, sistem düşüncesi ile tasarım düşüncesi arasındaki dengeyi bulandır.
Diğer zamanlarda, çalışmanızın içinde yaşayacağı sistemin geri kalanını göremeyecek kadar sessiz olduğunda sistem düşüncesinden kaçınırsınız. Bu her zaman bir felakettir çünkü bağlam kraldır.
Sistemler düşündüğünüzden çok daha basit olabilir
Şunu düşünün: Bir renk örneğini veya metin stilini her kaydettiğinizde, bir sistem tanımlıyorsunuz. Tutarlı bir marjı yeniden kullandığınızda, sisteminizin yönergelerini izlersiniz. Verdiğiniz tüm mikro kararlar – bazen bilinçaltında – ne kadar basit veya küçük olursa olsun, bir sistem oluşturmak için toplanır.
Bu şekilde baktığınızda, her tasarım projesinin bir sistem olduğu açıktır. Sistem düşüncesinden kaçınmak yoktur. Farkında olsan da olmasan da her zaman yapıyorsun. Soru şu ki, bunu iyi mi yapıyorsun?
Uzman tasarımcılar her projeye bu şekilde yaklaşır – ne kadar büyük veya küçük olursa olsun. Başarılı bir tasarım süreci, aşağıdakileri içeren sürekli bir sistem düşüncesi farkındalığını içerir:
Atomik çalışma ve her şeyi erken ve sıklıkla yeniden kullanılabilir hale getirme – bu, sistem genelindeki değişiklikleri otomatikleştirir ve yeniden çalışmadan ve istenmeyen sonuçlardan kaçınmanıza yardımcı olur. Diğer ayrıntılara fazla takılıp kalmadan önce tür, renk, boşluk gibi temelleri tanımlama. Bu temelleri değiştirmek, sisteminiz üzerinde en büyük etkiye sahiptir, bu nedenle bunları mümkün olduğunca erken tespit etmek en iyisidir. Çok uzun süre akış içinde kalmalarına izin vermeyin, yoksa sisteminiz bir karmaşaya dönüşür. Kelebek etkisine saygı duyarak. Bir karar tek başına mı yoksa etkisi sisteminizin diğer alanlarında da yansıyacak mı? Sonuçlarının kapsamını anlamadan asla bir tasarım kararı vermeyin. Bir yerde küçük bir değişiklik gibi hissettiren bir şey, sisteminizin diğer ucunda büyük revizyonlara dönüşebilir. Mikro ve makro görüş arasında gidip gelir. Bu, ayrıntıları ve büyük resmi aynı anda takip etme şeklidir. En küçük ayrıntıları bile düşünürken, sisteminizin bütünlüğünü ve tutarlılığını asla gözden kaçırmayın. Onu bir T’ye kadar takip etmeyi öğrenene kadar onu kırma ayrıcalığına sahip olamazsınız. Sisteminizde nihai tutarlılık için çabalayın, ta ki… Kendinizi (veya başkalarını) keşif için güçlendirin. Çok kuralcı bir sistem, yaratıcılığı bastırır. Sistemlerin zaman içinde organik olarak gelişmesi gerekir. Bir sistemi tanımlamak, tutarlılık ve esneklik arasındaki dengeyi bulmak anlamına gelir. Sisteminiz tarafından çok sınırlı olduğunuzda hissedeceksiniz. O duvara çarptığınızda uyum sağlamasına izin verin. Kararlarınızı sisteme karşı rasyonelleştirin. Belirli bir metin stili veya form denetimi seçtiğinizde nedenini anlıyor musunuz? Tasarım tercihlerinizi müşterilere, amirlere veya işbirlikçilerine sık sık gerekçelendirmeniz ve “satmanız” gerekecektir. Seçiminizin neden doğru olduğunu açıklayamıyorsanız, muhtemelen yanlıştır! Sisteminizi belgelemek. Bu zahmetli bir görev olabilir, ancak kendinizden başka biri tasarımlarınızla işbirliği yapabilirse (ön / arka uç geliştirme dahil), oluşturduğunuz sistemi anlayabilmeleri için verdiğiniz kararları belgelemeniz gerekir. Yalnız çalışırsanız, bu dokümantasyon yine de olur, ancak hepsi kafanızın içinde olabilir – asla dışa aktarılamaz.