We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Tampon
Tampon, Batı Hint Okyanusu'nun bir parçası.
(SS-333: dp. 1526; 1. 311'9"; b. 27'3"; dr. 16'10"; s.
20,3 bin; cpl. 66; a. 15", 10 21" TT.; cl. Balao)
Tampon (SS-333), 6 Ağustos 1944'te Electric Boat Co., Groton, Conn. tarafından fırlatıldı; müstakbel komutanın eşi Bayan Joseph W. Williams, Jr. tarafından desteklenmektedir; ve 9 Aralık 1944'te Komutan J. W. Williams, Jr.'ın komutasında görevlendirildi.
22 Nisan ve 15 Ağustos 1145 arasında) Buniper, Java ve Güney Çin Denizlerinde ve Siani Körfezi'nde iki savaş devriyesi tamamladı. Bu süre zarfında 1189 tonluk bir tankeri batırdı, demirde başka bir küçük tankeri imha etti ve dört çeşitli küçük gemiyi açılan ateşle batırdı.
Bumper, 15 Ağustos 194-5 son savaş devriyesinden Avustralya'nın Fremantle kentine geldi. 31 Ağustos 1945'te Filipin Adaları'ndaki Subic Körfezi'ne gitmek için Fremantle'den ayrıldı. 9 Eylül'de geldiği yere. Tamir için Kaliforniya'ya döndüğü Şubat 1946'ya kadar Filipin Deniz Sınırı Denizaltıları'nın bir birimi olarak görev yaptı. Onarımlar tamamlandı, Pearl Harbor'daki Denizaltı Filosu 5 ile göreve başladığını bildirdi ve Aralık ayına kadar Hawaii Adaları civarında faaliyet gösterdi.
16 Aralık 1946'da, simüle edilmiş bir savaş devriyesini sarmak için Pearl Harbor'dan ayrıldı. Truk, Caroline Adaları'nı aradı; Subic Bay, Filipin Adaları; Yokosuka, Japonya; ve Midway. Ayrıca Kuzey Eğitim Grubu, Batı Pasifik, Çin'in Tsingtao kentinde ve Sarı Deniz'de altı hafta geçirdi. 29 Mart 1947'de Pearl Harbor'a döndü.
Ocak 1948'in başlarında Bumper Kaliforniya'ya gitti ve 1 Haziran 1948'e kadar tersane revizyonu geçirdi. 12 Haziran'da Pearl Harbor'a geri döndü ve kısa bir süre sonra Batı Pasifik'te ikinci simüle savaş devriyesine başladı ve 29 Eylül 1949'da Pearl Harbor'a döndü.
Bumper, Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğü 7 Şubat 1950'ye kadar Pearl Harbor'da çalıştı. 22 Şubat 1950'de Panama Kanalı'ndan geçti ve görevden alındığı 16 Eylül 1950'ye kadar doğu sahili boyunca çalıştı. 16 Kasım 1950'de Türkiye'ye nakledildi.
Bumper, 11. Dünya Savaşı hizmeti için bir savaş yıldızı aldı.
USS Tampon SS 333 (1944-1950)
ÜCRETSİZ bir paket isteyin ve bir gecede size teslim edilen mezotelyoma hakkında en iyi bilgi ve kaynakları alın.
Tüm İçeriğin telif hakkı 2021 | Hakkımızda
Avukat Reklam. Bu web sitesi New York, New Jersey ve Philadelphia'da ofisleri bulunan Seeger Weiss LLP tarafından desteklenmektedir. Firmanın ana adresi ve telefon numarası 55 Challenger Road, Ridgefield Park, New Jersey, (973) 639-9100'dür. Bu web sitesindeki bilgiler yalnızca bilgilendirme amaçlıdır ve belirli yasal veya tıbbi tavsiye verme amacı taşımaz. İlk önce doktorunuza danışmadan reçeteli bir ilacı almayı bırakmayın. Reçeteli bir ilacın doktorunuzun tavsiyesi olmadan kesilmesi yaralanma veya ölümle sonuçlanabilir. Seeger Weiss LLP veya avukatlarının önceki sonuçları, gelecekteki herhangi bir konuyla ilgili olarak benzer bir sonucu garanti etmez veya öngörmez. Yasal bir telif hakkı sahibiyseniz ve bu sitedeki bir sayfanın "Adil Kullanım" sınırlarının dışına çıktığını ve müşterinizin telif hakkını ihlal ettiğini düşünüyorsanız, telif hakkı konularıyla ilgili olarak [email protected] adresinden bizimle iletişime geçebilirsiniz.
İçindekiler
333. Topçu Alayı, 5 Ağustos 1917'de kuruldu ve 161. Topçu Tugayı, 86. Tümen'e atandı. Alay Fransa'ya gönderildi ama eylem görmedi. Ocak ve Şubat 1919'da alay ABD'ye döndü ve Camp Grant, Illinois'de terhis edildi. 13 Eylül 1929'da Organize Rezerv'de yeniden oluşturuldu, 86. Tümen'e atandı ve Altıncı Kolordu Bölgesi'ne ayrıldı.
5 Ekim 1929'da 86. Tümen'e atanarak XVI. Kolordu'ya atandı. Tüm alay, Aralık 1930'da Chicago, Illinois'de başlatıldı. Birincil YGÇ "besleyici okulu" Chicago Üniversitesi'ydi ve alay genellikle yaz eğitimini Camp McCoy, Wisconsin'de gerçekleştirdi. 2 Ekim 1937'de Rezerv personelinin yardımı ile etkisiz hale getirildi. [1]
İkinci Dünya Savaşı'ndaki ayrılmış birimlerde olduğu gibi, beyaz subaylar siyah erlere komuta ediyordu. 5 Ağustos 1942'de, 333. Topçu Alayı Kamp Gruber, Oklahoma'da renkli (ayrılmış) bir birim olarak aktive edildi ve ABD Üçüncü Ordusuna atandı. Ordu çapında topçu yeniden yapılanmasının bir parçası olarak, 10 Mart 1943'te 333. Topçu Taburu. [2]
Birlik Temmuz 1944'ün başlarında Normandiya'ya indi. Birlik, Ağustos ve Eylül aylarında Brest kuşatmasına katıldığı Brittany'ye gönderildi, ardından ABD'nin kolordu topçusunun bir parçası olarak Ardennes sektörüne varmadan önce Kuzey Fransa'da savaştı. VIII Kolordu.
Ardennes Taarruzu Düzenle
Birim, Ekim ayında Belçika'nın St. Vith yakınlarındaki küçük Schönberg köyüne ulaştı. Servis Bataryası, Our River'ın batısında yer alırken, Batarya A, B ve C, VII Kolordusunu desteklemek için nehrin doğu tarafında bulunuyordu. [3] 333. Tarla Topçu Grubu ve 969., 155 mm obüslerle ve 771. Tarla Topçu Taburu 4,5 inç toplarla donatıldı. Başlangıçta 2. Piyade Tümeni'ni ve onun yerine geçen 106. Piyade Tümeni'ni desteklediler.
Çıkıntı Savaşı'nın başlangıcında, birlik ön hatların yaklaşık 18 km gerisindeydi. 16 Aralık sabahı erken saatlerde, Alman topçuları Schönberg bölgesini bombalamaya başladı. Öğleden sonra, hızlı Alman piyade ve zırhlı ilerleme raporları vardı. 333. Topçu Taburu'na daha batıda yer değiştirmesi emredildi, ancak 106. Piyade Tümeni topçu komutanı, Pil C ve Servis Pilinin 14. Süvari Alayı ve 106. Tümeni destekleyecek konumda kalmasını istedi. [3]
17 Aralık sabahı, Almanlar Schönberg'i ele geçirdi ve nehir boyunca St. Vith'e bağlanan köprüyü kontrol etti. Service Battery, köyün içinden St. Vith'e geçmeye çalıştı ve ağır Alman zırhlı aracı ve hafif silah ateşi tarafından vuruldu. Birçok adam öldürüldü ve kalanlar yakalandı. Adamlar arkaya sürülürken, sütun bir Amerikan uçağı tarafından saldırıya uğradı. Günün sonunda, taburda sadece beş obüs kaldı, geri kalanı geri çekilme sırasında terk edildi. 333. Topçu Taburundan sağ kalanlar, 969. Topçu Taburuna dahil edildikleri Bastogne'a gönderildi. Her iki tabur da Bastogne Kuşatması sırasında 101. [4]
Wereth 11 Katliamı
Ardından gelen kargaşa sırasında 11 kişi ormana kaçtı. Bu sırada nehrin doğu tarafındaydılar ve Amerikan hatlarına ulaşacaklarını umarak karadan kuzeybatı yönünde gizlice yol almak zorunda kaldılar. Öğleden sonra saat 3 civarında, Mathias Langer'in sahibi olduğu Belçika'nın Wereth kasabasındaki dokuz evlik mezradaki ilk eve yaklaştılar. Langers'ın bir arkadaşı da oradaydı. [3] Langer onlara barınak teklif etti. [5] Bulundukları bölge, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Belçika tarafından ilhak edilene kadar yüzlerce yıldır Almanya'nın bir parçasıydı ve köydeki dokuz aileden üçünün hala Almanya'ya sadık olduğu biliniyordu. Wereth'te yaşayan bir Alman askerinin karısı, kötü şöhretli 1. SS Tümeni üyelerine köyünde siyah Amerikan askerlerinin saklandığını söyledi. SS birlikleri, direnmeden teslim olan Amerikalıları yakalamak için hızla harekete geçti. SS adamları daha sonra mahkumlarını yakındaki bir alana yürüdüler, burada dövüldüler, işkence gördüler ve sonunda vuruldular. [5]
Kurbanların donmuş cesetleri, altı hafta sonra, Müttefikler bölgeyi yeniden ele geçirdiğinde keşfedildi. SS birlikleri siyah askerlerin yüzlerini dövmüş, tüfek dipçikleriyle bacaklarını kırmış, parmaklarından bazılarını kesmiş, bazılarını süngü ile bıçaklamış ve en az bir askeri yoldaşının yaralarını sararken vurmuştu. [3]
İsimler Düzenle
|Rütbe||İsim||İtibaren||Servis numarası||gömülü||Ödüller|
|Başçavuş (Mess çavuş)||Forte, Thomas J.||Jackson, Mississippi||34046992||Henri-Chapelle arsa C, 11. sıra, mezar 55.||Mor Kalp|
|Teknisyen Dördüncü Sınıf||Pritchett, William Edward||Camden, Alabama||34552760||McCaskill Mezarlığı, Wilcox County, Alabama||Mor Kalp|
|Teknisyen Dördüncü Sınıf||Stewart, James Aubrey||Piedmont, Batı Virjinya||35744547||Henri-Chapelle, C parseli, 11. sıra, 2. mezar||Mor Kalp|
|Onbaşı||Bradley, Mager||Bolivar İlçesi, Mississippi||34046336||Fort Gibson Ulusal Mezarlığı, Fort Gibson, Oklahoma, arsa 6, 0, 2698-E||Mor Kalp|
|Özel Birinci Sınıf||Davis, George||Jefferson County, Alabama||34553436||Henri-Chapelle, D parseli, 10. sıra, mezar 61||Mor Kalp|
|Özel Birinci Sınıf||Leatherwood, James Lee||Pontotoc, Mississippi||34481753||College Hill Mezarlığı, Pontotoc İlçesi, Mississippi, Parsel C Sıra 9 Mezar 57||Mor Kalp|
|Özel Birinci Sınıf||Moten, George Washington||Hopkins County, Teksas||38304695||Henri-Chapelle, arsa E, sıra 10, mezar 29||Mor Kalp|
|Özel Birinci Sınıf||Turner, William||Emerson, Arkansas||38383369||Henri-Chapelle, arsa F, sıra 5, mezar 9||Mor Kalp|
|Özel (hekim)||Adams, Curtis||Güney Carolina||34511454||Henri-Chapelle, arsa C, sıra 11, mezar 41||Mor Kalp|
|Teknisyen Beşinci Sınıf||Yeşil, Robert Leroy||Upson County, Gürcistan||34552457||Highland Park Mezarlığı, Highland Hills, Ohio, Bölüm 3, Lot 3, Tier 24, Grave 22||Mor Kalp|
|Özel||Moss, Nathaniel||Longview, Teksas||38040062||Henri-Chapelle, arsa F, sıra 10, mezar 8||Mor Kalp|
Anıtlar Düzenle
11 Eylül 1994'te, askerlere yardım etmeye çalışan çiftçi Mattias Langer'in oğlu Hermann Langer, öldürülen 11 adamı hatırlamak için küçük bir taş haç dikti. 23 Mayıs 2004'te, infazların yapıldığı yere yeni bir anıt inşa edildi ve Avrupa tiyatrosunda savaşan tüm Afrikalı-Amerikalı askerlerin yanı sıra 11 askere de ithaf edildi. Avrupa'da II. Dünya Savaşı'nın Afrikalı-Amerikalı askerlerine özel olarak adanmış tek anıt olduğuna inanılıyor. [6]
2006 yılında, Worcester, Massachusetts, Bulge Savaşı Gazileri bölümü üyeleri, muhtemelen ilk anıtı adadı. 11 Amerika Birleşik Devletleri topraklarında. 20 Ağustos'ta Winchendon Gazileri Anıt Mezarlığı'nda adandı. [7]
2016 yılında Miller Park, Bloomington, IL'de bir anıt dikildi. Her askere isim verilir.
Savaşın sonu
Taşkın olduğu için, 333. Topçu Taburu, Çıkıntı Savaşı sırasında VIII. Kolordudaki diğer tüm topçu birliklerinden daha fazla kayıp verdi. Tabur komutanı da dahil olmak üzere altı subay ve 222 er ya öldürüldü ya da savaş esiri oldu. Dokuz obüs, otuz dört kamyon ve on iki silah gemisi kayboldu. Taburda kalan 286 asker çoğunlukla 578. ve 969. Topçu Taburlarına tayin edildi. Taburun başlangıçta maruz kaldığı ağır kayıplar ve yedekleri elde etmenin zorluğu nedeniyle dağıtılması planlanmıştı, ancak geçici olarak, iskelet taburunda kalan birkaç adam koruma ve işçi görevlerini yerine getirdi. 333. Topçu Taburu'nu yeniden oluşturmak için Nisan 1945'e kadar yeterli yedek asker gelmedi.
333. Topçu Grubu, savaşın sonuna kadar Rheinland ve Orta Avrupa kampanyasında görev yaptı.
333. Topçu Taburu 10 Haziran 1945'te Almanya'da, 333. Topçu Grubu ise 30 Aralık 1945'te Camp Patrick Henry, Virginia'da etkisiz hale getirildi. 333. Topçu Taburu 446. Topçu Taburu olarak yeniden numaralandırıldı. Temmuz 1959 tarihinde 1, 333 Topçu Grubu 446 ve 969 Topçu Tabur ona bağlı ile, 333 Topçu Alayı olarak yeniden etkinleştirildi.
Eylül 1971 tarihinde 1, alay 333 Topçu Alayı olarak yeniden adlandırıldı. 1991'de Çöl Fırtınası Harekatı'nda görev yapan 333. Tarla Topçusu'nun dört hedef tespit bataryası. [9] Bugün, Ordu'da hala 333. Tarla Topçusu sayısını taşıyan tek bir hedef tespit bataryası var: F TAB, 333. FAR konuşlandırıldı 210. Topçu Tugayı'nın bir parçası olarak Camp Casey, Kore'de.
USS Tampon (SS-333)
USS Tampon (SS-333), a balo-sınıfı denizaltı, adını Kuzey ve Güney Atlantik Okyanusu'nda yaşayan küçük bir balık olan tampondan alan Birleşik Devletler Donanması'na ait bir gemiydi.
Tampon (SS-333), 6 Ağustos 1944'te Electric Boat Co., Groton, Conn. Müstakbel komutanın eşi Bayan Margaret Williams (kızlık soyadı Smith) tarafından desteklendi ve 9 Aralık 1944'te Komutan J. W. Williams, Jr. tarafından görevlendirildi.
22 Nisan ve 15 Ağustos 1945 tarihleri arasında Tampon Java ve Güney'in Çin'in 8197 Denizlerinde ve Siam Körfezi'nin 8197'sinde iki savaş devriyesi tamamladı. Bu süre zarfında 1189 tonluk bir tankeri batırdı, demirde başka bir küçük tankeri imha etti ve dört çeşitli küçük gemiyi açılan ateşle batırdı.
Tampon 15 Ağustos 1945'teki son savaş devriyesinden Avustralya'nın Fremantle kentine geldi. 31 Ağustos 1945'te Fremantle'den 9 Eylül'de geldiği Filipin Adaları'ndaki Subic'e doğru yola çıktı. Tamir için Kaliforniya'ya döndüğü Şubat 1946'ya kadar Filipin Deniz Sınırı Denizaltıları'nın bir birimi olarak görev yaptı. Onarımlar tamamlandı, Pearl' 8197Harbour'da Denizaltı Filosu 5 ile görev için rapor verdi ve Aralık ayına kadar Hawaii'nin Adalar civarında faaliyet gösterdi.
16 Aralık 1946'da simüle edilmiş bir savaş devriyesi yapmak için Pearl Harbor'dan ayrıldı. Truk, Caroline Adaları Subic Bay, Filipin Adaları Yokosuka, Japonya ve Midway'i aradı. Ayrıca Kuzey Eğitim Grubu, Batı Pasifik, Çin'in Tsingtao kentinde ve Sarı Deniz'de altı hafta geçirdi. 29 Mart 1947'de Pearl Harbor'a döndü.
Ocak 1948'in başlarında Tampon Kaliforniya'ya gitti ve 1 Haziran 1948'e kadar tersane revizyonundan geçti. 12 Haziran'da Pearl Harbor'a geri döndü ve kısa bir süre sonra Batı Pasifik'teki ikinci simüle edilmiş savaş devriyesine başladı ve 29 Eylül 1949'da Pearl Harbor'a döndü.
Düzenlemenin Yükselişi
1973'te ABD hükümeti ilk tampon düzenlemelerini uygulamaya koydu. Bu özelliğin bir çarpışma durumunda araçları ve sürücüleri koruma potansiyeline sahip olduğunu kabul eden kanun koyucular, saatte 2,5 mile kadar arkadan çarpmaya ve 5'e kadar önden çarpmaya dayanabilmelerini zorunlu kıldı. Arka lambalar, farlar, yakıt sistemi ekipmanı ve diğer temel bileşenler, böyle bir çarpışma sırasında, tamponların tam araç güvenliğini sağlayacak kadar güçlü olduğu düşünülürse, bozulmadan kaldı. Hükümet, 1974'te bu düzenlemeleri sıkılaştırdı ve saatte 5 milin altındaki herhangi bir çarpışmada tamponların motoru, güvenlik sistemlerini ve lambaları da korumasını talep etti. 1979'da tüm gövde panellerinin bu hızda bir çarpışmada hayatta kalması gerektiğini ilan ederek onları daha da artırdı.
Bu yeni düzenlemelere yanıt olarak, otomobil üreticileri yaratıcı tasarımlarını küçültmek ve tamponları daha güçlü hale getirmeye odaklanmak zorunda kaldı. Kromlu metal çubuklar kullanmaya geri döndüler ve bu çubukları çamurluk bükücülere daha etkili bir şekilde dayanabilmeleri için daha ileriye monte ettiler. Sonuç, daha güvenli, ancak hacimli ve hantal görünen tamponlardı.
Sürücüler birkaç yıl boyunca bu hantal, çekici olmayan tamponlarla uğraşmak zorunda kaldı. Ancak kompozit farların icadı sayesinde, yeni tamponların güvenliğini eskilerin stiliyle birleştirmek daha kolay hale geldi. Değiştirilebilir ampuller ve konturlu lenslerden oluşan kompozit farlar, otomobil üreticilerinin tamponlar ve aracın geri kalanı arasında büyük bir boşluk bırakmaktan kaçınmasını sağladı. Bu, hacimli görünümü azalttı ve üreticilere yaratıcı tasarımlar için daha fazla hareket alanı sağladı.
Bu arada hükümet, tampon düzenlemelerini değiştirmeye devam etti. 1980'lerin başında, tamponların yerden 16 inçten az ve 20'den fazla olmaması gerekliliği getirildi. Ancak Federal yetkililer, çarpma direncine ilişkin düzenlemeleri gevşeterek, tamponların yalnızca saatte 2,5 mile kadar olan hızlarda önden ve arkadan çarpışmalarda veya 3'e kadar olan viraj çarpışmalarında araçları koruması gerektiğine karar verdi. tüm formlarında güvenliği en üst düzeye çıkaran tamponlar.
Tampon SS-333 - Geçmiş
Aşağıdaki notlar, 333. Mühendis Özel Hizmet Alayı'nın Haziran 1945'ten etkisiz hale getirilme tarihi olan 20 Ocak 1947'ye kadar olan faaliyetlerini kapsar ve "333. Mayıs 1945'e kadar.
Mayıs 1945'in sonlarında, Ren-Nehri geçişinde ve Leipzig'e kadar yenilmiş Alman Ordusunun takibinde aktif olarak yer alan Alay, diğer çeşitli mühendislerden 8 yeniden konuşlandırma kampının inşasını devralması için aceleyle Oise Ara Birimi'ne geri çağrıldı. yeniden konuşlandırılan özel ve genel hizmet alayları. Alay C.P. Nourmelon Le Grand'da, Rheims'e yaklaşık 20 kilometre uzaklıkta, Oise ara bölümünün karargahı ve inşa edilecek kampların ağırlık merkezinde kuruldu. Hemen çalışmalara başlandı, her tabura 4 kamp ayrıldı. Yeniden konuşlandırılan bir dizi muharebe mühendisi taburu, zaman zaman grup statüsüne sahip alaya bağlandı. Çok sayıda ikmal sahası, çakıl ocağı vb. kuruldu ve işletildi. Birkaç bin Alman savaş esiri, kayıtlı personelin gözetiminde vasıfsız ve yarı vasıflı işlerde çalıştırıldı. Kamplar, planlanan son tarih olan 1 Ekim'de tamamlandı. Her kamp 15 - 17 bin subay ve adam kapasiteliydi ve gemiye bindirilmek üzere hazırlanırken bir piyade tümeni barındırabilecek kapasitedeydi. Kampların beşi, asker barınması için beton zeminlerde piramidal çadırlarla ve ayrıca yemekhane, abdest, erzak, yönetim vb. için gerekli geçici barınmalarla kışlandı. Alay, on yedi yeniden yerleştirme kampından sekizini tamamladı; bu, diğer herhangi bir mühendis biriminin başardığından çok daha fazla.
Alay'ı oluşturan, belki de %75'i asıl üye olan subay ve erlerin büyük kısmının, Ekim veya Kasım'da terhis edilmek üzere Birleşik Devletler'e dönmesi planlanıyordu. Bu nedenle, alayın yeniden konuşlandırma kamplarının inşasında ilişkili olduğu çeşitli muharebe taburlarının kalıntıları arasından seçilen alt nokta personeli ile alayın yeniden oluşturulmasına karar verildi. 19, 20 ve 21 Eylül tarihlerinde, 1100 subay ve alayın askeri, her biri adam yerine adam atanan 277., 279. ve 1343. muharebe taburlarına transfer edildiğinde, üç gün boyunca toplu bir personel transferi yapıldı. 277. tabur, bölük bölük, genellikle 333. Mühendis SS Alayı'nın yeni ilk taburunu yönetiyordu. 279. Muharebe Mühendisi Taburu, ikinci taburu ve 1343. Epernay'daki mühendis eğitim merkezinden bir dizi ek uzman alındı ve yeniden yapılanma 25 Eylül'e kadar tamamlandı.
Savaş sırasında 390. Genel Hizmet Alayı'na komuta eden Albay Heath Twichell, 333. Albay Langstroth ve personelin kilit üyelerinin çoğu, Eylül veya Ekim aylarında Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti.
Alayın yeni personeli mükemmeldi, iyi savaş kayıtları olan muharebe mühendisi taburlarından geliyordu ve eski birliklerinin moralini ve ruhunu koruyordu. Deneyimli inşaat adamlarından oluşan bir maya vardı. Tek olumsuz faktör, yeni subay ve erlerin büyük bölümünün dört ay içinde yeniden konuşlandırılmaları planlandığından, ilgili herkesin genel olarak eve gitme arzusuydu.
26 Eylül'de Alay, Mainz'de Ren Nehri boyunca hayati önem taşıyan askeri köprünün inşaatını 343. Oradaki orijinal yapının, o zamanlar 333'ün de bir parçası olduğu B Grubu Adsec tarafından taarruz geçişi sırasında inşa edilen ünlü Pousflehy köprüsünün, sel ve buzlanma tehlikesiyle karşı karşıya olduğu bildirildi. Orijinal yapının enkazının hemen altında bulunan bu köprü aynı zamanda seyrüsefere de engeldi ve batıya doğru kötü bir yaklaşıma sahipti. Bu nedenle, bu köprünün erken değiştirilmesi ve kaldırılması, Bremerhaven limanı henüz tam olarak faaliyete geçmediğinden, Almanya'daki Amerikan Ordusunun ana gövdesi ile oradaki biniş limanları ve Fransa ve Belçika'daki üsler arasındaki askeri iletişimi sürdürmek için hayati önem taşıyordu.
Projenin tasarlandığı Temmuz ayında bu köprünün tamamlanması için belirlenen 1 Kasım'daki orijinal son tarihin karşılanması imkansızdı. Kıdemli bir köprü inşa organizasyonu olan 343. Mühendis Genel Hizmet Alayı, yeniden konuşlandırma ile büyük ölçüde yok edildi, neredeyse tüm Mühendis personelini ve memurlarını kaybetti ve değiştirmeler genellikle vasıfsızdı. 333'ün avans partisi 26 Eylül'de 343'le temasa geçti ve Mainz ve çevresinde işe mümkün olan en yakın yerden kütükler seçildi. Yeni yapılanan ve üç kamyon konvoyunda tamamlanan Alay, 29 Eylül sabahı Mourmelon'dan ayrıldı ve geceleyin Metz'de konaklayarak 30 Eylül'de Mainz'e ulaştı. İlk Taburun "quotA" bölüğü Mainz'deki bombalanmış karargahta fatura edildi. Mainz-Kastel'deki bombalanmış bir mühimmat deposunda "quotB" ve "quotC" şirketleri ve alaylı motor havuzu ve ağır ekipman mağazası bulunuyordu, bu birimler işe yakın makul. Tabur Karargahı, Birinci Tabur, işe yürüme mesafesinde Mainz'de bulunuyordu. Birinci Tabur, şu anda Binbaşı, daha sonra Yarbay, A.J. Bonar. Binbaşı, daha sonra Yarbay, E.H. Smith jr., şirketlerini daha uzak bir yerde, başlangıçta Gross-Gerau ve Buettelborn'da, daha sonra Bischofsheim ve Gustavsburg'da kurdu. Alay Karargahı, işten 18 kilometre uzaklıktaki Gross-Gerau'daki teknik lisede bulunuyordu.
İş 343'ten derhal devralındı ve Fransa, Belçika ve Almanya'daki depolardan ve devre dışı bırakılan mühendis kuruluşlarından ek ekipman alınması için adımlar atıldı. Bu ekipmanın çoğu, yedi veya sekiz yüz mil boyunca römorklar veya şamandıralar üzerinde taşındı. 15 Ekim'e kadar işi ilerletmek için yeterli ekipman toplandı ve tüm bunların çalışma birimlerinde bir araya getirilmesinden önce Kasım ayı başına kadar değildi. İkinci Teğmen, daha sonra Birinci Teğmen Hadfield, M/Sgt William Witsman'ın yardımıyla, tedarikin toplanmasında ve bir seferde 15 yüzer 2 yarda vinç de dahil olmak üzere yaklaşık 300 parça özel mühendislik ekipmanının bakımında muazzam bir iş yaptı.
Birinci Tabur, köprünün Mainz tarafının, İkinci Taburun, Gustavsburg tarafının inşasıyla görevlendirildi. "B" şirketi, Birinci Tabur Şirketi "D" için İkinci Tabur için tedarik şirketi olarak hareket etti. Uzun bir arazi yaklaşımının erken ilerlemeyi kolaylaştırdığı Gustavsburg tarafında hemen odun kazıklarının çakılması ve beton operasyonları başlatıldı. İkinci Tabur'un görevi aynı zamanda 54 metrelik R-tipi seyir makasının kurulmasını da içeriyordu - Rossvelt köprüsündeki aşağıdaki dar açıklıktan geçişin kesintiye uğramaması nedeniyle gıdıklanan bir mühendislik işi. Birinci Tabur, Mainz tarafının inşasıyla görevlendirildi ve nehir işlerinin büyük bir kısmını üstlendi. Bu nedenle, ilk ilerlemesi, çok fazla yüzer ekipmanın monte edilmesi gerekliliği nedeniyle, İkinci Tabur'unkinin biraz gerisindeydi. Çalışmalar, kaynak, kazık çakma, betonlama vb. gibi kritik işlemlerde haftada yedi gün, üç vardiya esasına göre yürütüldü. Köprünün, esas olarak alınan alım oranı nedeniyle Kasım sonu veya Aralık ayı başına kadar tamamlanamayacağı kısa sürede anlaşıldı. İngiliz Bölgesi'ndeki değirmenler tarafından haddelenen boru şeklindeki çelik kazık. Operasyonlar, sonbaharda neredeyse kesintisiz çalışmaya izin veren genel olarak ılıman hava nedeniyle desteklendi.
Asıl zorluk, ihtiyaç duyulan büyük miktarda geniş flanş kirişlerin, boru şeklindeki çelik kazıkların, kereste, bağ ve rayların yeri ve nakliyesiydi. Bu malzemelerin alınmasını sağlamak için, çok sayıda özellikle kalifiye asker tarafından desteklenen CWO Walter A. Lemme'nin yönetiminde özel bir keşif bölümü kuruldu. Bu bölüm, bu kritik inşaat malzemelerinin bulunması, korunması ve tesliminde yeoman hizmetini gerçekleştirdi. İşin tehlikelerine rağmen, köprü Amerikalı personel için ölümcül bir kaza olmadan tamamlandı. İlk tren 19 Aralık'ta köprünün üzerinden geçti.
Ekim ayında, Mainz'deki otoyol köprüsünün tamamlanmasına odaklanan 343. Mühendis Genel Hizmet Alayı, Kastel'deki Alay Karargahı ile genel alan sorumluluğuna atandı. Otoyol köprüsü işinin tamamlanmasını 1 Kasım'a kadar devralmak için düzenlemeler yapıldı, bu sırada ilerleme çizelgesi %16 tamamlanma gösterdi, ancak aslında hazırlık, ekipman montajı vb. konusunda çok daha fazlası yapıldı. Binbaşı Carl O. Daha önce 1057 P, Q ve R Grubu'ndan olan ve son derece nitelikli bir ağır inşaat işçisi olan Addison, bu otoyol köprüsünün başına getirildi ve kendisine küçük bir kalifiye inşaat görevlisi ve asker kadrosu verildi. Görevdeki Alman personel, yaklaşık 350 vasıfsız işçi ve teknisyenden ve ayrıca 500. Genel Hizmet Birimi olarak örgütlenmiş eşit sayıda savaş esirinden oluşuyordu. İlk Alman Demiryolu Mühendislerinin eski Birinci Taburu olan bu birlik, İtalya'da teçhizatı ile birlikte ele geçirilmiş ve nominal muhafızla çalışarak özel statü verilmişti. Birimin eski emir subayı Bay Hans Balke tarafından komuta edildi. Özellikle Alman köprü ekipman ve yöntemlerinin kullanımı konusunda eğitilmiş olan bu birim, karayolu köprüsünün nehir işlerinin büyük kısmını yaparak bu ve sonraki operasyonlarda değerli olduğunu kanıtladı. Otoyol köprüsündeki başlıca zorluk, yaklaşık bir milyon tahta fitlik yeşil keresteyi kesmek ve taşımaktı. Otoyol köprüsü, demiryolu köprüsü kadar hayati öneme sahip olmasa da, yaklaşık 500 yard yukarı akışta inşa edilen ve yıkılan otoyol köprüsünün enkazına dayanan geçici otoyol köprüsünün altının altının oyulmakta olduğu ve neredeyse kesin olduğu için yüksek bir önceliğe sahipti. buzla çıkarıldı. Otoyol köprüsü Ocak 1946'nın başlarında tamamlandı ve 19 Ocak 1946'da uygun törenlerle 7. Ordu Komutanı Korgeneral Geoffroy Keyes tarafından adandı.
19 Aralık'ta, Albay Heath Twichell izinli olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti ve yerine Yarbay E.H. Smith. Kaptan, daha sonra Binbaşı, R.J. Sieder, Alay S-3, İcra Memuru oldu. Alay, yüzlerce yerel Alman çocuğa Noel partileri vermek de dahil olmak üzere uygun şekilde kutlanan Noel Tatilleri sırasında uzun süredir hak ettiği bir mola verdi.
Tatilin ardından 19 Ocak'ta yapılacak olan köprülerin adanması töreni için hazırlıklar yapıldı. En etkileyici olan bu törenler, radyo, haber filmi ve kağıt hesapları da dahil olmak üzere dünya çapında tanıtım aldı. Tören, eski 7. Ordu Komutanı General Patch'in adını taşıyan karayolu köprüsünün açılışıyla başladı. General Keyes, Binbaşı Addison, M/Sgt Reiter ve M/Sgt E.P.'nin yardımıyla kaseti kesti. Jones. Otoyol köprüsünün tahsisinin ardından, Mainz'de Cherbourg Belediye Başkanı M. Rene Schmitt'in Yarbay Smith'e Cherbourg armasının işlenmiş olduğu Alay Renklerini takdim ettiği bir tören düzenlendi. Bunu takiben General McNarney, General Marshall'ın adını taşıyan demiryolu köprüsüne altın çiviyi sürdü. General McNarney daha sonra ilk treni resmi olarak köprünün üzerinden Gustavsburg'a sürdü ve burada grup atından indi ve Alay Subayları Kulübü'nde akşam yemeği yedi. Birçok seçkin Amerikan ve Fransız subayı konuk olarak katıldı ve tören unutulmazdı.
Törenin ardından, Kastel'de Alay tarafından işletilen askeri bir feribotu ortadan kaldırmak için MAN şirketine Kastel'deki Main nehri üzerindeki otoyol köprüsünü tamamlamasında yardımcı olmaya vurgu yapıldı. Bu iş Şubat ayı başlarında tamamlandı, buzlu havalarda çıkarma gemisi çalıştırmak gibi acımasız bir işte meşgul olan alayın adamları için çok hoş bir rahatlama oldu. 10 Şubat'ta, Tiyatro Baş Mühendisi Tümgeneral Cecil R. Moore, Mainz-Kastel'de düzenlenen özel bir törenle yaklaşık 125 Alay subayı ve erine nişan ve ödüllerini takdim etti.
Şubat ortasına kadar Alay yeniden konuşlanmanın etkilerinden zarar görmeye başlamıştı. Ekim ayında Almanya'ya gelen erkeklerin çoğu ayrılmış ya da erken ayrılmaları planlanmıştı. Sayıları az olan değiştirmeler genellikle vasıfsız ve düşük kalibreliydi. Albay Heath Twichell Mart ayı başlarında izinden döndüğünde, Yarbay Smith'in taburcu olmak için Amerika Birleşik Devletleri'ne dönmesine izin verdiğinde durum buydu. Ancak Albay Smith'in ayrılmasından önce, eyaletlerde alayı tekrar Özel Hizmet birimi olarak yeniden yapılandırmak için özel bir işe alım sürüşü için tiyatroda bir plan oluşturuldu ve onaylandı. Bu planın unsurları, Yarbay Smith'in de aralarında bulunduğu geri dönen memurların, özel nitelikli inşaat adamlarını işe almak için son terhisten önce Amerika Birleşik Devletleri'nde kısa bir müstakil hizmet süresi geçirmesiydi. Mühendis Şefi ve Harp Dairesi'nin onayını alan bu plan, Temmuz ortasına kadar hizmette kalan Yarbay Smith tarafından başlatıldı. Bu görevde Kaptan Will Kaplan ve M/Sgt Fred Klunder tarafından yardım edildi. Yarbay Smith'in bu işe alım sürecinde yerini Kaptan, daha sonra Binbaşı olan ve Amerika Birleşik Devletleri'nde TDY'de bulunan Marcus F. Sauls aldı. Binbaşı Sieder de taburcu olmadan önce bu projede birkaç hafta geçirdi. Bu çabanın net sonucu olarak, yaklaşık 400 yüksek nitelikli inşaat, idari ve malzeme personeli işe alındı, paketlendi ve Tiyatro'ya sevk edildi. Çoğu sonunda birime ulaştı. Bu iyileştirilmiş personelin etkisi kısa sürede hissedildi ve yaz ortasına kadar Alay yeniden konuşlandırmadan kurtulma yolundaydı. Ancak bu arada, Mart'tan Temmuz'a kadar, Alay düşük güçteydi ve morali iyi olmaya devam etmesine rağmen etkinliği azaldı. Eylül 1945'ten Temmuz 1946'ya kadar olan dönemde, erlerin cirosu %261 subay, %170 idi. Bu hızlı devir, tüm ikmal ve idari konuları karmaşıklaştırdı ve yaz ortasına kadar Alayın ikmal kayıtları tamamen dağınıktı ve bu meselenin düzeltilmesinden birkaç ay önceydi.
1945-46 Güz ve Kış döneminde, Mühendis Üçüncü ABD Ordusu tarafından, Mayıs 1946'da başlaması planlanan askeri topluluk inşaat programı için planlar yapıldı. 1 Nisan'da devre dışı bırakılan 7. Ordu'nun yerine, Bad Tülz'den Heidelberg'e taşınan ve 7. Ordu işlevlerini devralan Üçüncü Ordu. Alay'a, Hava Kuvvetleri kurulumu ve Frankfurt ve Wiesbaden yerleşim bölgeleri hariç, Büyük Hessen'deki tüm mühendislik inşaat faaliyetlerini içeren Üçüncü Ordu altında bir bölge komisyonu verildi. Bu görev, Büyük Hessen'de çok sayıda askeri kara kuvvetleri kurulumunun inşasını içeriyordu. Mart ayı boyunca, keşif ve planlar yapıldı ve planlanandan çok önce Nisan ayının başlarında operasyonlara başlandı. Bu çalışma Binbaşı Sieder'in genel gözetimi altındaydı ve yeterli bir şekilde saha keşif görevlisi Kaptan King ve Operasyonlar'dan Kaptan John T. White tarafından desteklendi. Captain White organized the local German Reconstruction agencies so that they were able to give effective help in locating materials and personnel to start the jobs. The principal centers of work were at the communities at Kassel, Fulda, Wetzlar and Darmstadt, with considerable construction in the satellite communities at Eschwege, Rothwesten, Alsfeld, Hersfeld, Buedingen, Neustadt, Gelnhausen, Marburg, Wildburg, Wiesbaden, Bensheim, Gross-Gerau, Ruesselsheim and Pfungstadt.
In view of the general lack of skilled construction personnel in the Regiment, emphasis was placed on training truck drivers and motor maintenance personnel, and transportation of construction material was the principal activity of the Regiment during this period. Special emphasis was placed on operation and condition of motor vehicles and a special plaque, bearing the regimental seal and wreath, was awarded to outstanding drivers. This plaque came to be known in the Theatre as the sign of a good vehicle and a good driver.
By May construction operations were in full swing and the deadline of getting the newly activated Constabulary units into housing by 1 July was met. Dependents who commenced to arrive in April were adequately housed on arrival and the construction of essential facilities such as Post Exchange, Commissaries etc., generally kept pace with requirements. The work consisted principally of the rehabilitation and repair of bombed out kasernes to provide troop housing, including plastering, painting, plazing, roofing and replacing electrical, water, and heating systems, most of which had disappeared. A large amount of new construction or alteration was also necessary to provide PX's, Commissaries, Schools, Churches, Filling Stations, Class I and III Storage Depots, Fire Stations and all the multitudinous accessories for a community of from five to ten thousand people. To this list could be added some road and railway construction, newspaper plants etc. At tje peak of operations about 8000 indigenous labor was employed, making a total labor force approaching 10,000. A large number of Class IV trucks were assigned to the Regiment, which at one time operated some 400 vehicles. It is estimated that had this housing program been paid for in American dollars it would have been a 50,000,000 dollar job. An essential factor in the success of this housing program was the operation of the Mainz-Kastel Engineer Construction Material Supply Depot under the supervision of CWO Lemme. Starting from scratch in bombed out buildings, Mr. Lemme gradually built up a superb organisation. The timely completion of this housing program, which paralleled that in progress elsewhere in Germany, was a large factor in the improvement of morale and discipline in the Theater which resulted from better living and housekeeping conditions. This effect which commenced to be seen in late Summer 1946 is still being felt. Generally speaking this housing construction was a thankless and unsatisfactory job. No one seemed to appreciate the tremendous difficulties in overcoming the shortage of material, the lack of transportation and the lack of skill. Nevertheless, a good job was done which reflected great credit on the Regiment.
On the first of April 1946, Regimental Headquarters moved from Gross-Gerau to Ruesselsheim, Hq and Service Company occupying technical highschool there, which was vacated by the Signal Corps "Barn" Troops. Regimental Headquarters moved into a vacant headquarters building, originally constructed as a Nazi district headquarters. This building, reconditioned and painted, became one of the outstanding Headquarters in the Theater.
Mrs. Amos L. Wright, the first dependent, arrived in May and others followed. By the winter of 1947, there was a total of 40 families in Ruesselsheim and outlying sub-satellites. These included families of officers, civilian employees and enlisted men. A splendid community was set up which enjoyed the respect of the local inhabitants and built up a good will by actively participating in the German Youth Program and other similar activities.
On May 13th, 1946, a regimental party was held at Assmannshausen on the Rhine, a noted German resort, to celebrate the inpending departure of Captain Sauls, Major Sieder, Captain White and other short time officers. This party, a weekend affair, was attended by approximately 125 guests, including Waes, Nurses and civilian employees, and was the first of a series of fine parties for which the Regiment came to be noted.
On the first of June, Lt General Geoffrey Keyes, Commanding General of the Third US Army, dedicated the Karl Schurz Autobahn Bridge over the Neckar river near Mannheim. This bridge, which eliminated a long detour through Mannheim and from 20 to 30 minutes travel time, became of importance after the death by accident of General Patton in making this detour focused attention on this condition. Appropriate ceremonies were held, attended by many notables. The bridge was accepted by Dr. Rheinhold Meyer, representing the German government of Wuerttemberg-Baden. The name, Karl Schurz, was suggested by Dr. Hans Balke, whose organization, non-civilian, was employed on this work under the direction of Captain Andrew Psillos, commanding Company "E". The bridge, of all welded steel and wide flange beam construction, was built largely from material salvaged from the Rhine River bridges at Oppenheim and Mainz, removal of which was done by Company "F". The remaining companies of the Regiment, A, B, C and D, were still employed on the community housing program.
In September, Colonel Heath Twichell, accompanied by 1st Lt James F. Postelwate, 1st Lt Cornellison and M/Sgt Harlow, the only remaining members of the original 333 Engineer SS Regiment, journeyed to Cherbourg to receive a special flag embroidered with the Cherbourg coat of arms, presented by the citizens at a simple but effective ceremony in the town hall.
In the late August, Companies D and F moved from Gustavsburg and Wetzlar to the vicinity of Karlsruhe to assist Military Government in the reconstruction of demolished autobahn bridges between Karlsruhe and Stuttgart, to eliminate bad detours and congestion. The work envolved a total of five bridges, two minor, three major with a total length of about 800 meters. The largest construction bridge, No. 4, near Pforzheim, had a demolished length of 210 meters and a height of 135 foot. This bridge was constructed on the ruins of a concrete arch bridge, eight piers of which had been demolished. This involved removing, largely by bulldozer, 15,000 cubic meters of concrete or rubble and construction four spans resting on pendulum-type piers, the highest and heaviest ever constructed. Particular care had to be given to the stability of the end arches which theoretically should have failed. These were braced or tied back by cable.
Bridge No. 8 at Grunwettersbach, a two-span R-type truss resting on LST piers was constructed largely by Balke s outfit. Bridge No. 9 at Karlsruhe a 250 meter, four-lane continuous steel girder bridge was rebuilt for a two-lane traffic way, using the good portions of the old bridge. This job which involved a multitude of cutting, lifting and patching operations was done by contract labor with assistance of military equipment.
Companies D and F were employed at the beginning of this project but as the strength of these units decreased due to the approaching inactivation of the Regiment, the size of the detail on the job was decreased until January, when it was down to about 40 officers, civilian employees and men, mostly equipment and heavy engineer vehicle operators and mechanics. Captain Carl F. Baswell who commended Company F did a splendid job in furnishing assistance to Military Government contractors, and maintained his outfit at a high state of efficiency, discipline and morale. Major Carl Addison, now a civilian, returned to the organization as principal engineer in December, and was of invaluable assistance in the completion of these bridges due to this thorough knowledge of construction methods.
The work continued without interruption during the coldest winter in German history, and no disabling accidents occurred on the whole job, a notable feat considering the construction hazards.
In November information was received that the Regiment, along with all other Regiments of like kind in the Theatre, would be inactivated in January. Plans were made to consolidate units, the First Battalion concentrating at Fulda, the second at Bretten, Regimental Headquarters at Ruesselsheim. The inactivation of the Regiment proceeded smoothly. Surplus men were generally placed to advantage with the Constabulary, community post engineer detachments or with other engineer units. After keeping a highly selected cadre for the 1103 Composite Service Group, the succeeding organization, about 400 qualified men, permanent personnel, were thus transferred to other units, including to Berlin, Bremerhaven and Frankfurt Engineer Districts, Continental Base Section, Regensburg and Erlangen Area Engineers and the Theatre Engineer School.
During the Fall and Winter, a healthy program of social activities was continued. Work was pushed on the completion of an enlisted men s club on the Main River at Ruesselsheim, which became a show place, together with an equally attractive officers club. Work was continued at Mainz-Kastel to provide housing and storage facilities for the supply and maintenance detachment which eventually was quartered there. A building adjacent to Headquarters building was reconditioned, and housed Community Headquarters, the Post Exchange and other activities. About 40 sets of quarters for dependents were also reconditioned.
A community housewarming party attended by many friends was held in July and a general Regiment get-together was held every two or three months. A party was held on Halloween featuring an abandoned castle adjacent to the Officers Club, dating back to medieval times. At Christmas a children s party was held in the Headquarters and Service Company barracks and several hundred town children attended, each of whom received gifts made by the women of the community and the men of the Regiment.
The Winter of 1946-47 was most severe and matters were made worse by an acute shortage of fuel which necessitated greatest economy. The Rhine River which froze over early and remained frozen late, was closed to coal shipment for about three months, and the Regiment had the job of cooperating with the Rhine engineering establishment to do everything possible to speed the opening of the traffic. This included technical advice and assistance in demolitions including operation ice breakers etc. This work was under the direction of Mr. Emile V. Becker, a native of France and a construction engineer who rendered invaluable service during this period and later. Due to his efforts the Patch and Marshall bridges sustained heavy ice floes without damage.
The Regiment was inactivated on the 20th of January, 1947, and on the 1st of February final inactivation rites were hold, commencing with an appropriate ceremony in the Ruesselsheim Theatre attended by men of the Regiment plus invited guests. Letters were read from General Moore, Colonel Herb and other friends, and the main address was given by Colonel Twichell. Following this the invited guests proceeded to the Officers Club, nowly completed for the occasion, where a wake was hold out of respect for the predominantly Irish origins of the original 333rd. Included in this was a very lifelike corpse which was carried in by pall bearers and who participated in the general festivities.
The functions of the 333 Engineer SS Regiment were taken over by the 1103 Composite Service Group, which included personnel from the 41st General Service Regiment, also inactivated about that time. This new organization effectively continued the work and carried on the tradition of the Regiment and completed the autobahn bridges, Karlsruhe to Stuttgart, which were dedicated with the appropriate ceremonies on the 15th of May. These bridges which carry appropriate plaques with acknowledgement to the 333 Engineer SS Regiment, were named in honor of Bunsen (scientist), Roebling (engineer) and Schurman (diplomat). Thus the tradition, commenced with the Karl Schurz bridge, of naming these structures for illustrious characters of German descent was carried on.
The 333 Engineer SS Regiment was among the last of the old engineer organizations active in the Theatre. By May of 1947, personnel of the following engineer outfits had been merged with the 555 Composite Service Group with Headquarters at Ruesselsheim, successor to the 1103 Composite Service Group and the 333 Engineer SS Regiment:
Plastic BUMPERS enter the scene
Manufacturers did not have a choice but to reach for new materials - lighter, safer and more flexible, in order to aesthetically integrate bumpers with their vehicles. And so, chromium-plated metal disappeared due to its weight and costs (the petroleum crisis of 1973 also had an impact). Plastic began increasing in significance.
In Europe, bumpers were never treated as ostentatiously as they were in America. Research on new polymers was more advanced. As a consequence, in 1972, Renault became the first company to equip its popular R5 model with a plastic bumper.
In the 1980's, plastics solidified their position as the main protective component in vehicles. This function has evolved to the point that, today, bumpers perform an aesthetic function, similarly to their function at the beginning of their history. The front bumper is becoming ever larger so that it can fit fog lights, air intake grates, parking sensors.
The Wereth 11, a Little-Known Massacre During the Battle of the Bulge
The details of the Malmedy Massacre, in which members of Joachim Peiper’s 1st SS Panzer Division executed American soldiers who had surrendered during the early stages of the Battle of the Bulge, is widely known. Virtually unknown until recently, however, is the story of the Wereth 11—eleven African-American soldiers of the 333rd Field Artillery Battalion brutally executed by SS troops after the artillerymen had surrendered. Now, a resolution has been introduced into the US Congress (H. Con. Res. 68) to recognize the service and sacrifice of these 11 American soldiers. The media release below, from the House of Representatives, provides information on the Wereth massacre and the House resolution. For additional information on the events at Wereth, see “Emerging from history: Massacre of 11 black soldiers,” by Jim Michaels, Bugün Amerika, Nov. 8, 2013.
Rob Wilkins (left) and Jim Michaels with Nov. 8, 2013, USA Today.
Gerlach, Fattah recognize service and sacrifice of black soldiers massacred during Battle of the Bulge
WASHINGTON – As we near the 69th anniversary of one of the decisive battles in Europe during World War II, U.S. Reps. Jim Gerlach (PA-6th District) and Chaka Fattah (PA-2nd District) have introduced a resolution that would formally recognize the valor and sacrifice of 11 black soldiers captured, tortured and ruthlessly executed by Nazi troops in a pasture in Wereth, Belgium on the second day of the Battle of the Bulge.
The resolution, H. Con. Res. 68, also calls on the U.S. Senate’s Armed Services Committee to revise a 1949 subcommittee report to include an appropriate recognition of the massacre of the 11 black soldiers of the 333rd Field Artillery Battalion of the U.S. Army who were beaten, stabbed and shot multiple times at the hands of their Nazi captors almost seven decades ago on December 17, 1944. The original subcommittee report documented a dozen similar massacres during the Battle of the Bulge, but did not include any reference to the killings in Wereth.
The 11 soldiers massacred, known as the “Wereth 11”, were: Curtis Adams of South Carolina Mager Bradley of Mississippi, George Davis Jr. of Alabama Thomas Forte of Mississippi Robert Green of Georgia James Leatherwood of Mississippi Nathaniel Moss of Texas George Motten of Texas William Pritchett of Alabama James Stewart of West Virginia and Due Turner of Arkansas.
“Our country shall be forever grateful to every member of the ‘Greatest Generation’ who contributed to the defeat of fascism in Europe and laid down their lives so that future generations could enjoy the blessing of freedom,” Gerlach said. “Every now and then, it takes history a while to accurately reflect the monumental moments that have helped chart its course. That’s certainly the case with these 11 black soldiers who courageously fought on the front line in the Ardennes against a relentless enemy and eventually made the ultimate sacrifice for their fellow soldiers and our nation. This resolution is a tribute nearly seven decade overdue. And it is indeed a privilege to work with my colleague, Congressman Fattah, to ensure that the story of the exemplary service and incredible sacrifice of these 11 black soldiers is always remembered.”
Fattah added: “The valiant efforts and unequal sacrifice of the Wereth 11 soldiers deserves to be commemorated in our country’s history. These are men whose heroic story has been lost to time, but whose names must be honored, and whose accounts we must share today and into the future. I am proud to join with my colleague Rep. Gerlach in paying reverence to their courage and bravery, recalling their lives of service, and ensuring their story fighting for freedom over tyranny is told for decades to come.”
Historians note that that the Battle of the Bulge began December 16, 1944 as Nazi Germany launched an aggressive assault on American and Allied Forces in Belgium in a desperate attempt to shift the momentum of the war back in Germany’s favor. While Nazi tanks and troops initially overran many battalions, American and Allied Forces rallied and eventually prevailed in Belgium, advancing into Germany and toppling the brutal Nazi regime.
A 1949 Senate Armed Services Committee documented and investigated 12 incidents of Nazi troops massacring captured American troops and Belgian civilians during the Battle of the Bulge, but the Committee’s report omitted the killings in Wereth, and history nearly overlooked the horrific deaths of the 11 members of the 333rd Field Artillery Battalion.
The Split Bumper Camaro's Engine
Just all muscle cars the split bumper Camaro engine was and still is at the center of most discussions. This Camaro was manufactured for four years. For each year the car was in production it came with a different engine.
The 1970 Camaro packed an L22 4.1-liter inline-six engine. This engine had a max power output rating of 155 horsepower. As for 1971, the Camaro came with a 4.1-liter straight-six engine that pushed 110 horsepower.
The 1972 Camaro packed a 4.1-liter L22 six-cylinder engine that pushed 110 horsepower. Lastly, the 1973 split bumper Camaro was powered by a six-cylinder L22 engine. This engine had a 4.1-liter capacity and a 100 horsepower power output.
These engines were paired with either a three-speed or a four-speed manual transmission.
Older Shimano 3-speed hubs -- Uh Uh.
Background: The International Bicycle Cycle
- Stage 1: Underdeveloped country of [insert name here] uses cheap labor to make cheap, low-end products. Reputation for making cheap, inferior copies.
- Stage 2: Developing country of [insert name here] decides to move into higher-quality, higher-value production. Quality control and design improve, often benefiting from the advice of partners in more developed countries.
- Stage 3: [insert name here]'s improved product quality is noticed, [insert name here]'s reputation rises.
- Stage 4: [insert name here]'s high wages and shifting exchange rates begin to erode the competitive pricing advantage formerly enjoyed.
- Stage 5: Increasing quality and pricing make [insert name here]'s products un-competitive with lower-wage developing [Other Developing Country]'s output. [Insert name here] establishes partnerships in [Other Developing Country], builds factories, teaches them how to improve their quality.
- Stage 6: [Insert name here] can no longer manufacture bicycle parts at a competitive price, more and more manufacturing for export is shifted to [Other Developing Country]. Some high-end production for the domestic market may continue.
Japan was the prototype for this sequence. Reached stage 2 in the late 1970s, stage 3 in the early 1980s, stage 4 in the mid 1980s, Stage 5 in the late 1980s and stage 6 by the early 1990s. Japanese bicycles have not been imported to the U.S. in significant number since then, though high-end, high-value Japanese-made parts are still somewhat available.
The next country in this sequence was Taiwan, which hit stage 3 in the mid-late 1990s and is currently in stage 5.
Following behind Taiwan is mainland China, currently (2006) in stage 3.
Singapore is also in the game, for parts but not for complete bikes. Singapore has no important independent bicycle parts manufacturers, but Japanese parent companies, especially Shimano, own extensive production facilities there.
Major bicycle producing countries still stuck in stage 1 include India and South Korea. Whenever India gets ready to move up, it is expected to be a very important player.
Major Western European countries hit stage 6 in the late ྂs, just as Japan was moving into stage 3.
3-speed Internal Gear Hubs
The original internal-gear hubs were English inventions going back to the beginning of the 20th Century. The 1936 Sturmey-Archer AW hub became the standard of the industry for the next 60 years or more. Fichtel & Sachs in Germany (now a part of SRAM) has also made reliable internal-gear hubs since early in the 20th Century.
The Shimano 蘝" 3-speed Internal Gear Hub and its successors
The 333 hub was much more complicated internally than the Sturmey-Archer AW. The diameter of the hub was smaller, and so stresses on the internal parts were higher. The metallurgy of Japanese steel at that time was not up to the standards of British steelmaking, so the parts were weaker. Japanese cyclists were (and still are) lighter, on average, than Americans.
The combination of design and metallurgy of the Shimano 333 hub was probably adequate for the needs of the Japanese market, but when sold in the U.S., the hub acquired a reputation for unreliability.
The failure mode of the 333 hub is also different from Sturmey-Archers'.
When a Sturmey-Archer AW hub gives trouble (which it rarely does) it is usually due to lack of lubrication, and one or two of the gears stop functioning reliably. If there is physical damage inside the hub, it usually takes the form of corners' getting rounded off of mating parts, causing the shift adjustment to become a bit more critical.
When a Sturmey-Archer hub gives problems, it can almost always be repaired, usually without needing any parts replacement.
When an older Shimano 3-speed hub fails, it is most often because one of the under-engineered pawls has shattered. The hub may still work after a fashion, so the rider continues to use it until the broken fragments of the pawls have gone on to destroy the gears and other parts, making the hub basically irreparable.
[Following paragraphs are by John Allen.]
In 1964, in my freshman year at Middlebury College, I was riding up the steep hill in front of the college chapel on my Columbia 3-speed -- which I had purchased new 5 months earlier. Something went "crack!" inside the 333 hub, and I felt odd, uneven resistance when pedaling. During the Thanksgiving break, I made my first visit to the Bicycle Exchange (hallowed be its memory) in Cambridge, Massachusetts, returning with a Raleigh-pattern rim and 40 spokes to lace to a Sturmey-Archer AW hub which I had salvaged from a trash pile. (The Columbia's original rim had 36 spokes). The AW hub never gave me any trouble,. The failure of a 333 hub launched my wheelbuilding career. I suppose that could be called a blessing in disguise.
Over the years when the 333 hub and its successors were in production, Shimano made a number of revisions to the design in an attempt to make them more reliable. Newer, similar models are the F, FA and G type and the cartridge type, which had a pressed-in right-side ball cup instead of a threaded ball cup. Coaster-brake models were the 3SC TC-100, 3SC TC 200 and the cartridge model 3CC. The cartridge design made it easier to replace the entire internal mechanism at once -- the usual repair.
The best information available on these hubs -- including comparative parts lists -- is in Sutherland's Handbook of Coaster Brakes and Internally-Geared Hubs, which is now online on this site. Sutherland's Handbook for Bicycle Mechanics, 4th edition, includes much of the same information but is now out of print. Better bike shops may have kept a copy. Glenn's New Complete Bicycle Manual also has rebuilding information. This book also is out of print, but copies are available used at a reasonable price. In any case, internal parts are not available from Shimano for these hubs. Even if you could find a source of parts, you might not get the correct generation of parts for the particular hub you have. The cartridge-type mechanism may fit into an older shell, though.
Aaron's Bicycle Repair, in Seattle, Washington, USA, can rebuild these hubs.
Our basic recommendation is to avoid any Shimano 3-speed hubs other than the Nexus hubs. Generally, older Shimano 3-speed hubs were only ever spec'ed in low-end bikes anyway.
It should also not be taken as a general indictment of Shimano's internal-gear hubs. With the exception of the early 3-speeds, Shimano internal-gear hubs provide reasonable service if not abused. Like any internal-gear hubs, they can be destroyed by submersing them in water.