Soliflüksiyon
Soliflüksiyon, donma-çözülme aktivitesiyle ilgili olarak bir kütlenin bir yokuştan aşağıya doğru hareket ettiği ("kütle israfı") aşamalı süreçler için ortak bir isimdir. Bu, solifluction'ın 1906'da Johan Gunnar Andersson tarafından kendisine verilen orijinal anlamdan farklı olan standart modern anlamıdır.
Kavramın kökeni ve gelişimi[değiştir | kaynağı değiştir]
Orijinal anlamda, buzul çevresi bölgelerde bulunan suya doymuş atıkların hareketi anlamına geliyordu. Ancak daha sonra buzul çevresi bölgelerindeki çeşitli yavaş atık hareketlerinin suda doygunluğu gerektirmediği, bunun yerine donma-çözülme süreçleriyle ilişkili olduğu keşfedildi.Soliflüksiyon terimi, bu yavaş süreçleri ifade etmek için kullanıldı ve bu nedenle hızlı periglasiyal hareketleri dışladı. Yavaş periglasiyal Soliflüksiyon'da net kayma düzlemleri yoktur [3] ve bu nedenle deri akışları ve aktif tabaka sıyrılmaları konsepte dahil değildir. Öte yandan suya doymuş atıkların hareketi her nemli iklimde gerçekleşebilir ve bu nedenle bu tür bir toparlanma soğuk iklimlerle sınırlı değildir.
Yavaş periglasiyal soliflüsiyon dört tipte sınıflandırılır:
Buz sürünme
Donma sürünme
Jelleşme
Fiş benzeri akış
Yavaş toparlanma, bazı jeokimyasal akışlardan veya diğer erozyon süreçlerinden çok daha yavaş hareket eder.Topaklaşmanın işlediği görece düşük oranlar, geniş dağlık alanlar ve çevreleyen alçak arazilerde meydana gelmesiyle tezat oluşturuyor. Soliflüksiyon nem ve soğuk iklimlerle ilişkili olduğundan, geçmiş iklimleri anlamak için kullanılabilir.
Mevduat[değiştir | kaynağı değiştir]
Yavaş buzul-çevresi çökelme birikintileri, tabakalaşmanın tamamen eksik olduğu zayıf tabakalı diamikton ve diamiktonu tehlikeye atmaktadır. Tabakalaşma görüldüğünde genellikle gömülü organik toprakla ayırt edilir. [3] Daha tanımlanmış bir tabakalaşmaya sahip olan diğer bazı çökelme birikintileri, dönüşümlü diamicton katmanları ve açık çalışma yataklarından oluşur; bunlar, son olarak gömülü taş banklı lobları ve tabakaları temsil eder. Soliflüksiyon yataklarında ortak bir özellik, klastların eğime paralel yönelimidir.
Yer şekilleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Soliflüksiyon lobları ve levhaları, şev çökmesi ve yer şekilleri türleridir.Soliflüksiyon loblarında sedimanlar, farklı yokuş aşağı akış hızları nedeniyle dil şeklinde bir özellik oluşturur. Buna karşılık, solifluction tabakası çökeltileri aşağı yukarı tekdüze bir şekilde aşağı doğru hareket eder, bu nedenle solifluction loblarından daha az seçici bir erozyon şeklidir.
Dünya Dışı Soliflüksiyon[değiştir | kaynağı değiştir]
Gözlenen Mars lobları Svalbard'dan bilinen solifluction lobları ile pek çok benzerlik taşıdığı için,] nispeten yakın zamanda (son birkaç milyon yıl içinde) toparlanmanın Mars'ta aktif olabileceği öne sürülmüştür.
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
Bu madde önerilmeyen biçimde kaynaklandırılmış.Bu şablonun nasıl ve ne zaman kaldırılması gerektiğini öğrenin)(
Anderson, J.G. 1906. "Solifluction, Subaërial Denudation Bileşeni", The Journal of Geology, Cilt. 14, No. 2 (Şubat - Mart 1906), s. 91–112. Fransızca, H. M. 2007. The Periglacial Environment, Üçüncü Baskı. John Wiley & Sons Ltd. 458 s. Easterbrook, Don J. Surface Processes and Landforms. Upper Saddle Nehri, NJ: Prentice Hall, 1999 "Solifluction (jeoloji)" Encyclopædia Britannica . 10 Ekim 2013