Özünde, bu bayram için yarattığı, önemini kanıtlayan ve hayatını ve bu takvim gününün özel bir beklentisini nefes almaya devam eden kadınları hatırlamak istiyorum. Bu kadınlar, dedikleri gibi, gerçek. Savaşın kadınsı yüzü. Annelik sevincini kendileri deneyimlemek için zaman bulamamış, yüzlerce savaşçının gözünde zaten anne olmuşlardı;
46-inci Kadın Muhafızları Havacılık Alayı dansının pilotları, Novorossiysk yakınlarındaki hava limanında kentin kurtuluşunu kutluyor
Novorossiysk’te, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın her cephesinde olduğu gibi, oldukça az sayıda kadın vardı. Novorossiysk’in şahsiyetlerini ve 454 Muhafızları gece bombardıman uçağı pilotlarını, Sovyetler Birliği Kahramanı, Yevdokia Nosal gibi sade askerleri, bir keskin nişancı olarak, bir keskin nişancı olarak, bir denizci nişancısı olarak, 46-th'in uçaksavar topçu alayından pilotları dahil etti. yirmi yaşında bile olmadı) ve elbette hemşireler.
Elizaveta Mironova, bu resmin hemen ardından hastanedeki yaralardan ölecek
Elbette her biri ayrı bir sözü hakediyor, ancak bu materyal hemşirelere, bu melekleri savaş alanındaki odaklanacak. Ya da daha doğrusu, Kunikov hava taşımacılığına atanan ve ilk günlerden beri görev yapan Nadezhda Lihatskaya hakkında toprağın toprak sahibi için ağır bir mücadele merkezinde bulunuyordu.
İlk önce, Malaya Zemlya köprüsündeki hemşirelik hizmetinin özellikleri hakkında birkaç söz. Savaş katılımcılarının hatıralarına göre, hemşire “genişletilmiş görev sayısı” olan bir savaşçıydı. Hastanede Titanik zor iş, yaralıların sonsuz taşınması, çoğunlukla kendi omuzlarında, tıbbi malzemelerin ve suyun çıkarılması - hemşirelerin görevlerinin sadece küçük bir kısmı. Ancak, iniş kuvvetinin savunmasını kesmek isteyen düşmanların "büyük topraklardan" tam izolasyon ve sürekli düşmana saldırı koşullarında doğaçlama saha hastanelerinin kendileri ateşleme noktaları ve savunmanın ön kenarı haline geldi. Böyle anlarda, tüfek, makineli tüfek veya el bombası olan bir hemşire görmek oldukça kolaydı.
Tıptaki küçük meleklerin portresine bir başka parlak dokunuş da olsa, kurgusal detaylarla biraz büyümüş olsa da, tarih. Yaralarından ölen savaşçı hemşireye ölümünden önce en az bir parça köfte getirmesini istedi. Bir kilo preslenmiş siyah havyarın olduğu durumda, birkaç köfte, hayal dünyasındandır. Fakat hemşire aramak için acele etti. Köprü başının etrafına iki saat attıktan sonra, bombardıman sonucu vurulma tehlikesiyle veya basit bir şekilde kurşunsuz kurşunla ölmekle birlikte, hemşire hastaneye geri döndü ... on kirli köfte ile. Köfte tıbbi değerinin ne olduğunu bilmiyorum, ancak ondan sonra savaşçı tamir etmeye devam etti.
Nadezhda Likhatskaya örnek bir küçük dünya hemşiresiydi. Kunikov hava taşımacılığına götürüldüğü gerçeği kendisi için konuştu. Sezar Lvoviç, askeri deneyimi olmayan ve Karadeniz’de askeri operasyonlar yürütme tecrübesi olmayan savaşçıların bir kopyasına katılmasını istemedi. Asıl görevlinin görevden alma için ne kadar katı bir şekilde harcadığı George Sokolov bile “Küçük Dünya” adlı kitabında (bu kitap sansasyonel Brejnev kitabından önce yayınlandı, çünkü çok az bilinir) yayınlandı. Georgy, Kunikov'un Tuapse Nina Bondareva için savaşların katılımcısına kategorik olarak nasıl reddettiğine şahsen şahit oldu, çünkü hemşirelerin zaten Odessa, Sevastopol ve Novorossiysk'te savaşan hemşireleri vardı. Bu hemşireler arasında Nadia vardı.
Aslında, savaşta umut acemi olmaktan uzaktı. Aynı zamanda, neredeyse kıdemli bir kişi olarak kabul edildi, çünkü 25 yıllarında zaten “aşmış” birkaç kişiden biriydi. Bununla birlikte, deneyimine rağmen, ekibin tüm savaşçıları gibi, zorlu bir “Kunik” eğitim okulundan geçti. Sovyet tüfeği de silâhNe düşmanın silahlanması, ona yabancı bir şey değildi. Kunikovsky dekolmanı hemşireleri, daha önce de yazdığım gibi, üretim ülkesine rağmen hem tüfekle hem de silahla yönlendirildi.
Şimdi, iniş alanlarından birinde, sadece deniz rüzgarı yürüyor ve ilkbahar akşamlarında fırtına azarlamadığı zaman, burası çok huzurlu geçiyor. Ve 75'in yıllar önce burada bile denizin kaynadığını hayal etmek zor.
Açık kaynaklara göre, Nadia uzak bir Yuzovka yerleşim bölgesinde doğdu (daha sonra bu yerleşim bir şehir olacak, devrimden sonra kendisine yeni bir isim verilecek - Stalin ve şimdi bu şanlı şehri kahramanca-Donetsk adı altında biliyoruz). Ancak, bir bozkır kasabasından bir kızın öfkeli denizin uçurumunu görmesinin ne kadar korkutucu olduğunu hayal edebiliyoruz ve bu onu denize atmak için çabalayan şey. Fakat 4 Şubat Landing gruplarının bir parçası olarak yılın 1943 Nadia'sı, birlikte yaşanabilecek fırtınalı kıyılarda koştu. İlk gün, hemşire savaş alanından yürüdü, gerekli yardımı sağladı ve 6 marinlerinin tahliyesini kolaylaştırdı. Herkes kendisi için karar verirse çok az ya da çok, ama sadece altı sürekli silahtan sonra altı yetişkin adamı kendine çekiyor. Şubat ayındaki 5'ten 7'e kadar Lihatskaya, 15 savaşçılarını kurtardı ve 8'ten 11'e Nadia, 25'un koruyucu meleği donanma subaylarına ve subaylarına geldi. Ve bunların hepsi, Nazilerin süprizlerle eşliğinde bomba şeklinde sürprizlerle harç, topçu ateşi altında.
Ancak bu "sadece" doğrudan hemşirenin sorumluluğudur. Ancak, askerleri kurtarmanın yanı sıra, Nadezhda ve yoldaşlarının çoğunluğunun başka hangi davalara düştüğü hakkında daha az şey söylüyorlar. Sonuçta, ödül listelerinde tüm bunlar genellikle "partinin davasına özverili bir bağlılık gösterildi" veya benzeri ifadelerin arkasında gizlidir. Likhatskaya da dahil olmak üzere pek çok hemşirenin bir gözlemcinin kaderini bu dönemde ön planda olduğu da söylenmez. tank saldırılar, düşman şiddetli bir şekilde birliklerimizi denize atmaya çalıştığında.
Nadia nadiren arkada olur. Karargahının bazen düşman karargahından yüz metreden daha az uzakta olan umutsuz bir komutan olan Vasily Botylev'in denizcilerinin 393 taburunda bulunan Lihatskaya, neredeyse her zaman "ön uçta" dediği gibi, Lihatskaya'nın karargahı. Köprünün başındaki "sıcak" kentin kurtuluşuna kadar her zamandı. Bu kritik anlardan birinde, sadece yaralıların yerleştiği evin kalıntıları olan bir tür sahra hastanesi, Naziler tarafından yalnızca büyük tıbbi hizmet Laptev, askeri komiser Dobushev ve hemşire Nadezhda Lihatskaya tarafından sürekli saldırılara karşı korunuyordu. Onlara ek olarak, yalnızca birkaç yaralı bir silahı tutabiliyordu ve bu bile yalan söylüyordu.
Sahildeki atış hattı bazı hastanelerden pek de farklı değildi.
Öyle oldu, Nadezhda yaralı askerini tıbbi servise sürüklediğinde, bir başka Nazi karşı saldırı izledi. Bazen bu karşı savaşlar neredeyse “hastanenin” duvarlarına geldi. Böyle çaresiz saatlerde, en azından bir silahı ve ateşi tutabilecek herkes, hatta otururken, hatta yalan söylerken bile, savaş pozisyonlarını almak için görevlerini üstlendi. Ancak bu dövüşçülerden sadece bir çoğu zaten zorlukla süründüler. Ve tekrar Nadia onun hastalarına dolaştı ve yavaşça kimin daha iyi hissettiğini sordu. Savaşçı güvenle silah aldıysa, hemşire adamı devraldı ve pozisyonlarını ateşe sürükledi.
Nadia, Novorossiysk'in son kurtuluşuna kadar ve Almanya'ya karşı zafer kazanmadan önce hayatta kaldı, ancak sivil yaşamdaki mesleğine sadık kaldı. Huzurlu bir yaşamda nihayet hijyen çantası ile birlikte bir silah taşımak zorunda kalmadı.
Nadezhda Lihatskaya
Peki yazar neden sadece Nadezhda Lihatskaya hakkında yazmaya karar verdi? İlk önce, neden olmasın? İkincisi, haksız yere onun hakkında çok az yazı yazılmıştı ve sonuçta soyadlarından Amiral Yardımcısı Georgy Kholostyakov'un anılarında ve Starshinov ve Sokolov'da da anılıyordu. Üçüncüsü, tamamen erkek sempatiğini itiraf ediyorum. Pekala, bu sonsuz büyüleyici gülümsemeye, yılın 1943 fotoğrafının gözünde hafif bir hüzünle nasıl dayanabileceğinizi söyleyin?
Fotoğraf Kurt Kapısı (Tsemess Vadisi'nden “koridor”) alanında savaşırken çekildi. Nadezhda, II. Derece Vatanseverlik Savaşı Nişanı'nı aldı ve hırpalanmış ve yanmış jimnastikçi ile canlı bir tezat oluşturdu. Mütevazı, neşeli, gülümseyerek ve gerçek kadınımız ...