Karşılaşmanın ilk gününden itibaren hem Japon hem de Amerikalı komutanlar, hatalı keşif raporları altında çalıştılar. Savaş aynı zamanda Japon deniz kaynakları üzerinde büyük bir etki yarattı ve daha sonra Midway Savaşı'nda onlar için sorun yaratacaktı.Savaş ortaya çıkıyorSabah 6'da Japon uçakları uçakla havalandı. Zuikaku Kıç tarafına yaklaşmasından korktukları düşmanı aramak için. Japon arama uçakları saat 7:30'da doğudaki gemileri tespit ettiklerinde, yaklaşan çatışmanın erken bir zafer olacağına inanmaya başladılar. Anlaşıldığı üzere, bu gemiler Amerikan gemileri değil, Amerikan muhripleriydi. Simlerve yağlayıcı Neoşo. Yaklaşan savaşın ağır silahlı ve hafif korumalı uçak gemileri arasında olacağını pek bilmiyorlardı. Sabah 8'den kısa bir süre önce, Japon keşif uçakları geminin üzerinden uçtu. Neoşo ve Simler. Pilotlardan gelen rapor, onları "taşıyıcı ve kruvazör" olarak nitelendirdi. Bunun gibi hatalı raporlar, düşmanın suda gerçekte olduğundan çok daha büyük bir güce yaklaştıklarını düşünmesine neden oldu. Gemilerin tepki vermek için zamanları yoktu ve mahsur kaldı Simler hızla batıyordu. kötü vuruş Neoşo denizde sürükleniyordu. mürettebatı Neoşo konumunu telsizle bildirdi ve ayrıca gemiyi terk etmesi emredildi. Elektrikler kesilmeden mesajı zar zor alabildiler ve soğuk cankurtaran sallarında beklerken günlerce kurtarılmayacaklarını düşündüler.Birkaç saat sonra, Yorktown taşıyıcı keşif uçakları gönderdi. Bu grup hafif taşıyıcılardan oluşuyordu. Şoho ve dört ağır kruvazör. Mesaj üsse geri gönderildiğinde, "iki uçak gemisi ve dört ağır kruvazör" olarak duyuldu. Büyük bir vurucu gücün yolda olduğu düşüncesiyle, Yorktown ve Lexington 53 keşif-bombardıman uçağı, 22 torpido uçağı ve 18 avcı uçağının havalanmasını emretti. O kadar çok bomba atıldı ki, Şoho dakikalar içinde battı. Japonlar, Amerika Birleşik Devletleri'nden gelen başarılı saldırılara öfkelendi ve farklı bir açıdan bir saldırı girişiminde bulunmaya karar verdi. Bu başarısızlıktan sonra Japonlar, Mercan Denizi savaşlarının sonucunu beklerken Port Moresby'deki saldırıyı askıya aldılar. 8 Mayıs'ta Japon ve Amerikan gemi komutanları bir kez daha düşmanı diğerinden önce bulmaya odaklandılar. Japon filosunun konumunu tespit ettikten kısa bir süre sonra, eski bir Japon filosu olan U.S. Fitch, Langley, Lexington, ve Saratoga.Hem Japon hem de Amerikan uçakları, saat 11.00 sıralarında kendi düşmanlarının üzerine geldi. Şokaku taşıyıcı gemiyi herhangi bir uçağı fırlatamadan terk etti. uçaklar daha sonra bir kısmı tarafından takip edildi Lexington'ın hava Kuvvetleri. NS Şokaku o kadar ağır hasar gördü ki, gemi onarım için Japon anakarasına iade edilmek zorunda kaldı. kardeş gemi Zuikaku yakınlarda ağır havalarda yattı ve Amerikalılar tarafından görülmedi.Japonlar o sabah 11'den hemen sonra saldırılarına başladılar. Ağır bir tokat attı Lexington. Yaklaşık bir saat sonra, Lexington havadan gelen darbeye direnerek hala ayaktaydı, ancak ateşler çıkmaya başladı. Mürettebat yangınları söndürmeyi başardı ve geminin hala hizmette olduğu ilan edildi.Savaş rüzgarlıGünün sonunda, Japonlar ve Amerikalılar hemen savaş alanından geri çekildiler. Ertesi gün, Japonlar gönderdi. Zuikaku Amerikalıların onlara saldırmak için geri gelmemelerini sağlamak için birkaç günlüğüne savaş sularına geri döndüler, ancak kaynakları düşüktü ve 11 Mayıs'ta gemiyi geri çekmek zorunda kaldılar. Yorktown Bazı hızlı onarımlar için Pearl Harbor'a geri gönderilmesi emredildi. Mercan Denizi Muharebesi, Japonların güneye ve Avustralya'ya yönelmesini kesin olarak engellediği için, savaşta önemli bir gelişmenin sinyalini verdi.
ABD'yi ve Avrupalıları Güney Pasifik'ten uzak tutmak için Japonlar, Yeni Gine'deki Port Moresby'yi ve Solomon Adaları'ndaki Tulagi'yi işgal etmeyi amaçladılar. ABD, sinyal istihbaratı yoluyla projeyi öğrendi ve saldırıya karşı çıkmak için Avustralyalılarla birleşti. Japonlar, önemli limanı ele geçirirlerse Yeni Gine'yi üs olarak kullanabileceklerine karar vermişlerdi. Oradan Avustralya, Fiji ve Samoa'ya saldırabilirler. Japon projesi Operasyon MO olarak etiketlendi.
Amerikalılar, Mercan Denizi Savaşı olacak şeye katılmak için gemiler gönderdi
Amerikalılar MO Operasyonunun planlandığını keşfettiklerinde, ona en yüksek önceliği verdiler. Kod kırıcıları saldırının 3 Mayıs'ta planlandığını bildirdiler. Ayrıca Japonların Yeni Gine'ye giden yolunun Mercan Denizi'nden geçmeyi de içerdiğini söylediler. Amerikalılar bekleyecekti.
Mercan Denizi Savaşı - Tarih
John Wukovits tarafından
Pearl Harbor ve Guam'daki fiyaskolar karşısında şaşkına dönen Amerikan halkı, en karanlık anlarından biriyle karşı karşıya kaldığında, İkinci Dünya Savaşı altı aydan daha küçüktü. Pasifik'in binlerce mil ötesinde, Filipinler'deki Amerikan komutanı Tümgeneral Jonathan Wainwright, Japonlara teslim oldu. 6 Mayıs'ta Corregidor'daki kalesinden Başkan Franklin D. Roosevelt'e telsizle, "Kırık bir kalp ve baş üzüntüyle eğilerek ama utançla değil," dedi, "Ekselanslarına bugün, müstahkem birliklerin teslimi için şartlar ayarlamam gerektiğini bildiriyorum. Manila Körfezi adaları.”
[metin_ad]
Ancak savaşın gelgitleri genellikle dramatik bir şekilde değişir. 72 saat içinde, Amerikan gemileri, uçakları ve saf cesareti, Güney Pasifik'in az bilinen bir bölümünde kasvet ve umutsuzluğu iyimserliğe ve umuda dönüştürecekti. Avustralya'nın kuzeydoğu kıyısını çevreleyen parlak sular olan Mercan Denizi'ndeki deniz karşılaşması, Japonları topuklarının üzerine çökertecek ve hem Amerikan halkına hem de askeri amacına kutlama yapacaktı.
Japonlar, önlerinde başka bir başarının olduğuna inanmak için her türlü nedenle Mercan Denizi'ne girdiler. Pearl Harbor'daki hazırlıksız Amerikan donanma birliklerine ezici bir darbe indirdikleri 7 Aralık 1941'den beri Pasifik'in her yerinde zafer kazanmışlardı. Şimdi onları ne durdurabilirdi ki?
Japon Planlarını Engellemek
Üç Japon deniz kuvveti Mercan Denizi'nde birleşti. Arka Amiral Kujohide Shima'nın komutasındaki bir mayın gemisi, iki muhrip, bir nakliye aracı ve çeşitli küçük araçlar içeren bir sol kol, Guadalcanal'ın Solomon Adaları'ndaki kuzey kıyısındaki küçük Tulagi adasını bir deniz uçağı üssü olarak kullanmak üzere ele geçirecekti. Aynı zamanda, Tuğamiral Sadamichi Kajioka'nın yeni hafif geminin eşlik ettiği 12 asker nakliyesinin sağ kolu Şoho ve dört ağır kruvazör, Rabaul'dan güneye ilerleyecek, Louisiades'deki Jomard Geçidi'nden buharlaşacak ve Yeni Gine'nin güneydoğu kıyısındaki Port Moresby'yi ele geçirecekti. Bu cesur hamle, Japon kuvvetlerini Avustralya'nın kendi menziline yerleştirecek ve uzak Müttefik ulusa giden hayati Amerikan tedarik hatlarını tehdit edecekti.
Mercan Denizi'nin doğusunda, Koramiral Takao Takagi iki gemiyi yönetiyordu. Şokaku ve ZuikakuPearl Harbor'ın gururlu gazileri, Port Moresby istilasını durdurmaya çalışan herhangi bir Amerikan deniz kuvvetini durdurmak için iki ağır kruvazör ve altı muhrip eşliğinde. Çoğu Japon komutan, bölgede herhangi bir Amerikan gemisinin kaldığından şüphe duyuyordu. Amerika Birleşik Devletleri etkili bir cevap vermeden önce hedeflerine ulaşmayı tamamen umuyorlardı.
Ancak Birleşik Devletler, gelişen olayların Japonların fark ettiğinden daha fazla farkındaydı. Amerikalı kod kırıcıların yorulmak bilmeyen çabaları sayesinde analistler, en yaygın kullanılan kodları olan Japon JN-25 kodunun yüzde 15'ine kadarını okuyabildi. Radyo analizi, yakalanan mesajların yerini, hacmini ve modelini inceleyerek Japon hareketlerini çizdi ve Pasifik Filosu başkomutanı Amiral Chester W. Nimitz'e düşman birliklerinin hareketleri hakkında hayati bilgiler verdi.
Nisan ayının başlarında, Pearl Harbor'daki Donanma istihbarat ekibi Teğmen Komutan altında. Joseph J. Rochefort, Nimitz'e Mercan Denizi saldırısı için Japon planlarının ayrıntılarını sağlayabildi. Rochefort, Japonların Avustralya'yı işgal etme niyetinde olmadığını, ancak kısa süre sonra Yeni Gine'nin doğu ucunu ele geçirmek için bir operasyon başlatacaklarını tahmin etti. Bu hareketi, Pasifik'teki Birleşik Filo'nun çoğunu içerecek olan geniş bir operasyon takip edecekti.
Haber, yetenekleri Amiral William Halsey ve iki uçak gemisinin yokluğu nedeniyle engellenen ve ardından anakara Japonya'nın Doolittle hava saldırısına katılan Nimitz'i büyük ölçüde ilgilendiriyordu. Nimitz'in elindeki her kaynağa en çok ihtiyaç duyduğu bir zamanda, Nimitz'in hava kolunun önemli bir bileşeni, Tokyo'ya yönelik bir bombalama baskınıyla meşguldü. Geriye konuşlandırması gereken iki uçak gemisi vardı, ancak onları Mercan Denizi'ne gönderirse, korumasız bir Pearl Harbor'ı daha fazla saldırıya açık bıraktı.
Nimitz'in istihbarat subayı Komutan Edward T. Layton, ona hiçbir düşman deniz kuvvetlerinin Hawaii'ye doğru buharlaşmadığına dair güvence verdi. Nimitz kumar oynamaya karar verdi. Düşmanın savaşmak için daha güçlü güçleri olabilir, ancak Nimitz planlarını önceden biliyordu ve bu nedenle sürpriz unsuru kendi tarafındaydı. Japon ilerlemesini durdurmak için gemilerini optimum pozisyonlara yerleştirebilirdi.
Mercan Denizi Yarışı
25 Nisan'da Nimitz, San Francisco'da ABD Filosu komutanı ve deniz operasyonları şefi Amiral Ernest King ile bir araya geldi. Hem King hem de Nimitz, mevcut iki uçak gemisine komuta eden Tuğamiral Frank J. Fletcher'ın çok çekingen olduğundan endişeleniyorlardı, ancak daha agresif Halsey'in Doolittle Raid'den zamanında geri dönüp yaklaşan eyleme dahil olacağından şüpheliydiler. "Viski Jack" olarak adlandırılan Fletcher, gemideydi. Yorktown siparişleri geldiğinde. Uçak gemisi tarafından demirlenen Tuğamiral Aubrey Fitch'in TF-11'iyle buluşacaktı. Lexington, Tulagi'nin 300 mil güneyinde Point Buttercup adlı bir mevkide. Orada, Avustralyalı Amiral Sir John Crace komutasında Avustralya'dan gelen dört kruvazöre katılacaklar ve Fletcher, rakibinin taşıyabileceği ateş gücünün sadece yarısına komuta etmesine rağmen Japonları durduracaklardı.
Fletcher Mercan Denizi'ne giderken, Halsey baskınından döndü. 25 Nisan'da Pearl Harbor'a girdi. eşekarısı ve Girişim, sadece yakında Güney Pasifik'e gideceğini öğrenmek için. En geç 30 Nisan'da yola çıkacak ve Pasifik boyunca Mercan Denizi'ne kadar 3.500 mil yarışacaktı. Halsey savaşa katılmak için zamanında geldiyse, kıdemli komutan olacak ve Fletcher'ınki de dahil olmak üzere dört uçak gemisinin hepsinin sorumluluğunu üstlenecekti. Yorktown ve Lexington. Halsey, Mercan Denizi'nden altı gün uzaktaydı.
3 Mayıs'ta Japonlar Tulagi'yi işgal etti ve Fletcher, Fitch veya Crace ile buluşmak yerine kuzeye kendi başına acele etti. Bu cesur hareket, kuvvetlerini böldü ve onu güçlü bir Japon saldırısına karşı savunmasız bıraktı, ancak yağmur fırtınaları ve 35 knot'a kadar rüzgarlar içeren devasa bir soğuk cephe onu düşman arama uçaklarından sakladığı için şans ondan yanaydı.
Kuikaku'daki Japon uçakları, 5 Mayıs 1942'de bir sabah sortisi için hazırlanıyor.
“Biraz Eğlenceli!”
On iki Devastator torpido uçağı ve 28 Cesur dalış bombacısı havalandı Yorktown 4 Mayıs sabahı saat 7'den kısa bir süre sonra, Fletcher'ın uçak gemisinin saldırıya uğraması durumunda tutması gereken avcı koruması olmadan uçuyordu. Bir saat sonra, Teğmen Komutan. William O. Burch, Tulagi'ye yönelik bombalı saldırıyı yönetti. Cesurların bombalarının çoğu, kısmen, uçaklar üst rakımlardaki daha soğuk sıcaklıklardan aşağıdaki daha sıcak iklimlere düştüğünde pencereleri ve silah nişangahlarının buğulanması nedeniyle hedeflerinden uzaklaştı. Yıkıcılar da etkisiz olduklarını kanıtladılar ve 11 torpido ile sadece bir mayın tarama gemisine çarptılar. Sonraki iki çalışma, benzer şekilde hayal kırıklığı yaratan sonuçlar üretti ve çoğu bomba hedeflerinden çok uzaklara isabet etti.
Havacılarının masum bir şekilde abarttığını söyleyen Fletcher, Nimitz'e iki düşman destroyerini, üç savaş gemisini ve bir kargo gemisini batırdığını ve diğerlerine zarar verdiğini bildirdi. "Biraz eğlence!" Nimitz'e söyledi. Komutanı telsizle karşılık verdi: "Tebrikler, size ve kuvvetlerinize aferin. Umarım başarınızı artırılmış güçle kullanabilirsiniz.” Aslında Fletcher sadece küçük bir hasar vermişti. Japonlar, Kikuzuki destroyerini, iki hafif mayın tarama gemisini ve bir tüccar mayın tarama gemisini kaybetti.
Tulagi'ye yapılan hava saldırısı, Japonları, bölgede en az bir Amerikan taşıyıcısının faaliyet gösterdiğini şaşkınlık içinde bildikleri için harekete geçmeye teşvik etti. Buna karşılık, Japonlar Amiral Takagi'yi gönderdi. Şokaku ve Zuikaku Rabaul'dan, iki ağır kruvazör eşliğinde, Solomons'un doğu ucunda Mercan Denizi'ne. Akıllarında tek bir düşünce vardı: Amerikan gemilerini bulup yok etmek.
Muhalif güçler iki gün boyunca Mercan Denizi'ni başarılı bir şekilde taradılar ve 6 Mayıs'ta farkında olmadan birbirlerine 70 mil yaklaştılar. Bir Japon kara arama uçağı o gün Fletcher'ın pozisyonunu gördü ve doğru bir şekilde bildirdi, ancak rapor doğrudan Takagi'ye değil Rabaul'a yönlendirilince yanıt gelmedi.
Japon Saldırısından Kurtulmak
Fletcher ve Takagi, 7 Mayıs sabahı tekrar arama uçakları gönderdiler. Neoşo ve onun eskortu, muhrip Simler, 07:36'da, ama heyecan içinde pilot çifti bir uçak gemisi ve bir kruvazör olarak bildirdi. Bu yanıltıcı bilgiyle donanmış olan Takagi, tüm uçakları iki gemisinden de fırlattı ve Amerikan gemilerine varana kadar Japonlar uçak gemilerini bulamadıklarını fark etmediler.
Aşağıdaki iki Amerikan gemisi, ardından gelen saldırı karşısında çaresizdi. Bir dalgadan dört uçak koptu Neoşo Saldırganlar tankeri vurup bombalayacak, mermileri üstten ve gövdeye tükürecek. Diğer uçak sarsıldı Simler üç bomba ile. İlk hayır üzerine indi. 2 torpido bineği ön makine dairesinde infilak etti, ikincisi kıç üst güverte kulübesine çarptı ve kıç makine dairesinde infilak etti ve üçüncü bomba 1 numaralı şatoya çarptı. 4 tabanca. Bir dakika içinde, Simler ikiye bölündü ve batmaya başladı. Muhrip ortadan kaybolurken, sudaki bir denizci kaptan Teğmen Komutan'ı gördü. Willford M. Hyman, köprüde, "eski kaptanlardan biri gibi onu aşağı sürüyor." Büyük bir patlama gemiyi sudan 10 metre yukarı kaldırdı ve sadece 68 kişi hayatta kaldı.
Aynı zamanda, Neoşo bir intihar uçağı da dahil olmak üzere yedi darbeyi emdi. 4 silah istasyonu. Geminin makineli nişancıları, iki adam anında öldürülmesine ve birinin uçuşan parçalar tarafından başı kesilmesine rağmen düşman uçaklarına ateş ederek işlerinde kaldılar. Kaptan John S. Phillips ve mürettebat, hasarlı denizde dört gün boyunca güçsüzce sürüklendi. Neoşo bir kurtarma gemisinden önce, destroyer Henley, onları 11 Mayıs'ta buldu. 123 kişiyi çıkardıktan sonra, Henley yağlayıcıyı torpidolarla batırdı. Toplamda 235 kişi kayboldu. Simler ve başka 179 Neoşo.
Bu saldırı Takagi'ye sadece altı uçağa mal oldu, ancak hayal kırıklığına uğramış komutan daha büyük hedeflerin peşindeydi. Düşman gemilerini avlamak yerine, hava birimleri bütün sabah ikincil gemilere karşı işgal edilmişti. Neoşo ve Simler Japonların uçak gemilerine yönelik saldırıyı farkında olmadan çekmiş ve Fletcher'a dokunulmamış ve saldırmakta özgür bırakmıştı. Tek bir sorun vardı - henüz Japonların yerini bulamamıştı. Deneme eksikliğinden değildi. Fletcher şafakta kuvvetini böldü ve Crace'i Louisiades boyunca bir Japon ilerlemesini engellemek için batıya gönderirken, Fletcher rotayı korumak için kuzeye yöneldi.
Bir Amerikan destroyerini atlayan bir Japon pike bombardıman uçağı doğruca gemiye yöneliyor Lexington.
“Dixon'dan Taşıyıcıya. Bir Flattop'u Çiz!”
Fletcher'ın avı görünüşe göre 8:15'te bir arama uçağı Fletcher'ın 175 mil kuzeybatısında iki uçak gemisi ve dört ağır kruvazör haber verdiğinde sona erdi. Fletcher, Takagi'nin ana gücünü keşfettiğinden emin olan tüm uçakların saldırmasını emretti. Pilot geri döndüğünde ve gemiler yerine iki ağır kruvazör ve iki muhrip gördüğünü bildirdiğinde kuvvet zaten yoldaydı. Fletcher, talihsiz pilota hatasının ABD'ye iki taşıyıcıya mal olduğunu söyleyerek haberlere patladı. Fletcher'ın uçakları şimdi nispeten küçük hedeflere karşı uçuyor ve yakınlarda olması gereken Takagi'nin uçak gemilerine karşı savunmak için onlara ihtiyaç duyduğu bir zamanda hızla uzaklaşıyordu.
Ancak sözde iki taşıyıcıyı vurmak için gönderilen uçaklar eli boş dönmedi. Takagi'nin ana kuvveti olacağını düşündükleri şeye doğru koşarken, Amerikalı pilotlar tökezlediler. Şoho ve Louisiades'deki Jomard Geçidi'nin hemen kuzeyinde dört ağır kruvazör. Sabah 10:50'de 93 uçak saldırdı, ancak bir grev koordinatörü için henüz standart bir prosedür olmadığı için, tüm uçaklar büyük oyunun -taşıyıcının- peşine düştü ve kruvazörlere dokunulmadı. Japon savaşçılar, saldırılarını gerçekleştirmek için dalışa geçen Amerikalıları takip ederek, davetsiz misafirleri karşılamak için ayağa kalktıklarında havadan bir yakın dövüş başladı. Teğmen Komutan. Robert Dixon'ın Lexington Savaşçılar, "herkes için ücretsiz korkunç bir karışıklık içinde bizimle birlikte geldiler ve bizimle suya kadar kaldılar" dedi.
şaşırmış Şoho güvertesinde ve asansöründe hala uçaklar vardı. Fırlatmak için rüzgara döndüğünde, Amerikalı havacılara kolay bir hedef sundu. Bombalar arka asansörün yakınında patladı ve 11:20'de arka hangarın içinde patlarken, beş torpido sancak kıç tarafına çarparak geminin direksiyonunu ve itişini bozdu. 30 dakikadan daha kısa sürede, Şoho suda ölmüştü.
Taşıyıcı muazzam bir patlamadan sonra battı, alevler 400 fit havaya sıçradı. 900 kişilik Japon mürettebattan 600'den fazlası öldü ve üç uçak dışında hepsi kaybedildi. Şoho savaşta Amerikalılar tarafından batırılan bir destroyerden daha büyük ilk Japon gemisiydi. Heyecanlı bir şekilde Dixon, eve döndüğünde gazeteler tarafından yaygın olarak basılan unutulmaz bir cümle söyledi: “Bir düz tepeyi çizin! Dixon'dan taşıyıcıya. Bir daireyi çizin!”
Savaş Deneyimine Karşı Rakamlar
Taşıyıcının kaybı, ilk önce Amerikan kuvvetlerini yok etmek isteyen Takagi'nin, Port Moresby'ye giden nakliye gemilerinin Jomard Geçidi'nden geçmek yerine Louisiades'in kuzeyinde kalmasını emretmesine neden oldu. Geri çekilme, Japonların savaşta ulaşabilecekleri en uzak güneyi işaret ediyordu. 7 Aralık'ta başlayan istikrarlı ilerleme durdurulmuştu. Bu noktadan sonra Japonlar ters yöne doğru gidiyor olacaklardı.
O gece Takagi, Fletcher'ı bulup vurmak için başka bir uçak grubu gönderdi. Uçaklar taş ocaklarını bulamadılar ve geri döndüklerinde Amerikan savaşçıları üzerlerine saldırdı ve bu sırada dokuz kişiyi vurdu. Hayatta kalan on sekiz Japon uçağı karanlıkta kendi uçak gemilerini aramaya devam etti. Uçak gemisi ışıklarını gördüklerinde, pilotlar Mors koduyla iniş talebini yanıp söndü, ancak bunun yerine düşman uçaksavar ateşi tarafından karşılandılar. Karanlıkta doğru uçtular Lexington, geri kalanı kaçarken grubun daha fazlasını vurdu.
Fletcher, Japonlarla çarpışmak için bir yüzey kuvveti göndermeyi düşündü, ancak yerlerini net bir şekilde bilmeden kuvvetini bölmek istemedi. Ertesi gün ne olursa olsun her gemiye ve uçağa ihtiyacı vardı. Fletcher 122 uçağa ve beş ağır kruvazöre sahipti, her biri Takagi'nin savaşa getirdiğinden birer tane fazlaydı. Amerikalılar muhriplerde ve radarda üstünlüğe sahipti, ancak Takagi'nin gücü savaşta test edilmiş ve deneyimliyken, Fletcher'ınki değildi. Hangi komutan diğerini önce bulursa, üstünlük onda olacaktı.
Bir Çatışmayı Öngörmek
8 Mayıs çok sıcaktı. Savaş beklentisiyle, Amerikan gemilerindeki tıbbi ekipler ve refakat gemileri cerrahi pansuman ve morfin hazırladı. YorktownKantini, denizcilerin savaş istasyonlarında bir şeyler yiyebilmeleri için 10.000 çubuk şeker verdi. Kilometrelerce ötede, Japonlar ekiplerine pirinç keki dağıttı. Her iki taraf için de uzun bir gün gibi görünüyordu.
18 keşif uçağı havalandı Lexington sabah 5'te. Geminin kaptanı Frederick C. Sherman, gökyüzünün her iki taraftan diğerini bulmaya çalışan uçaklarla dolu olacağı sonucuna vardı. Rakiplerin birbirlerini aynı anda görmeleri, iki düşmanın aynı anda nakavt darbelerini atabileceği bir durum yaratması ihtimaliydi. Haber muhabiri Stanley Johnston, "İşte oradaydık" diye yazdı. Lexington"Yağmurlu bir gecenin ödünç verdiği görünmezliğe sarılı, birbirine 30 mil mesafedeki iki güçlü hava saldırısı. Hepimiz sabahın çok önemli bir gün getireceğini hissettik. Düşmanımızda, cesareti ve kurnazlığı göz ardı edilemeyecek sert, fanatik bir düşman gördük. Kuvvetlerimiz aşağı yukarı eşit göründü. Eve ilk darbeyi kimin vuracağı merak konusuydu. Hepimiz tarihin yapım aşamasında olduğunu hissettik.”
Durum riskler gerektiriyordu ve 7:15'te Japon hava komutanı kumar oynadı ve izciler Fletcher'ı bulmadan önce 69 torpido uçağı ve pike bombardıman uçağı fırlattı. Arama uçaklarının yakında Amerikan uçak gemilerini bulacağına ve saldırganlarına gerekli bilgileri sağlayacağına inanıyordu. Doğru tahminde bulundu. 08:02'de, YorktownRadarı 18 mil kuzeybatıda bir uçak tespit etti ve pilotun raporunu telsizle dinledi. Sherman, Japon hava grubunun saat 11 civarında görüneceğini tahmin etti. Sadece arama uçaklarının düşmanı yakında bulabileceğini umabilirdi. Dilekleri, Teğmen J.G.'nin kullandığı bir Amerikan keşif uçağının 8:20'de gerçekleşmesiyle gerçekleşti. Smith benekli Şokaku ve Zuikaku'nun 175 mil kuzeydoğusunda Lexington ve güneye doğru ilerliyor.
ABD Donanması yağlayıcı Neoşo 7 Mayıs'ta Japon pike bombardıman uçaklarının saldırısından sonra yanmaya ve yavaşça batmaya bırakıldı.
8:22'de, Sherman, gemide Lexington, Smith'in iletişim raporunu aldı. İki dakika sonra, bir Japon uçağından, düşmanın da Amerikalıları tespit ettiğini gösteren bir radyo yayınını yakaladı. Savaşın ilk taşıyıcı düellosu başlamak üzereydi.
alma Şokaku Hareket dışı
İkisinin de hazır odalarında Yorktown ve Lexington, pilotlar ayağa fırladı. Otuz Cesur, dokuz Yıkıcı ve 14 Yaban Kedisi havalandı Yorktown, ardından 10 dakika sonra Lexington24 Cesur, 12 Yıkıcı ve 10 Yaban Kedisi. 9:25'e kadar her iki Amerikan taşıyıcısının hava grupları ayrıldı. Doksan beş dakika sonra Yorktown bombardıman uçakları iki düşman gemisini sekiz mil arayla gördü. Bombardıman uçakları hemen saldırmak yerine 20 dakika daire çizerek daha yavaş torpido uçaklarının gelmesini bekledi. Bu talihsiz gecikme, Japonlara ek savaşçıları fırlatmak için zaman verdi. Zuikaku sığınmak için yakındaki bir yağmur fırtınasına doğru koştu.
Teğmen Joseph Taylor Yorktown savaşa bir grup torpido uçağını yönlendirerek başladı. Şokaku. Sıfırlar deneyimsiz Amerikalıların üzerine atlarken, pike bombardıman uçakları 17.000 fit yükseklikten onları takip etti ve iki adet 1.000 kiloluk bomba attı. Şokaku, uçuş güvertesini parçalamak ve uçak tamirhanesini yok etmek.
Teğmen John J. Powers uçağı hızla yaklaşırken sabit kaldı. Şokakubombasının hedefi vurmasını sağlamak için normal serbest bırakma noktasının ötesine geçene kadar bekliyor. Powers başarılı bir şekilde doğrudan isabet aldı, ancak patlama onu ve uçağını yok etti. Diğer Amerikan uçaklarının çoğu bombaları veya torpidolarıyla ıskaladı. Bir Japon denizci, Amerikan torpidolarının çok yavaş olduğu ve “onlardan dönüp kaçabileceğimiz” konusunda şaka yaptı. Mark 13 torpidolarından hiçbiri hedefini bulamadı.
Amerikalı pilotlar sadece bir avuç isabet kaydederken 43 uçağı kaybetti. Ancak bu başarılar gemide benzin yangınlarına neden oldu. Şokaku. Japonlar yangınları kontrol altına alsa da, taşıyıcı artık çarpık güvertesinden uçak fırlatamadı. Ana kapasitesini kaybeden taşıyıcı, kapsamlı onarımların onu Temmuz ayına kadar hareketsiz tuttuğu Truk'a geri döndü.
“Onlar’Bizi Boplayacaklar”
Japon kuvvetleri her iki Amerikan gemisine de inerken, şimdi Fletcher'ın sırası oldu. Teğmen Komutan olarak. Kuichi Takahashi 69 uçakla Mercan Denizi'ni aradı, Fletcher'ı ilk keşfeden pilot Asteğmen Kanzo Kanno, doğrudan Takahashi'nin yolunun üzerinden uçtu ve uçakları taşıyıcılara götürmeyi kabul etti. Kanno bunu, kendi taşıyıcısına geri dönmek için yeterli yakıtı olmayacağını bilerek yaptı.
10:55'te, YorktownRadarı 68 mil ötede Japon kuvvetini tespit etti. Her uçak gemisi sekiz Wildcat avcı uçağı fırlattı, ancak savaşçılar yaklaşmakta olan Japon oluşumunun çok altında bir irtifada uçtular; bu, düşman uçaklarının Amerikan avcı uçaklarının üzerinde güvenli bir şekilde uçmasına izin veren bir hataydı. Hava savunmasından sıyrılmış, dışarıda duran Fletcher YorktownEski tarz bir Birinci Dünya Savaşı miğferi takan ve dürbünle izleyen bayrak köprüsü, düşmanı savuşturmak için uçaksavar silahlarına güvenmek zorunda kalacaktı. Yeoman Tom Newsome, kapının hemen içinde dururken, Fletcher'ın "Bizi dövecekler" dediğini duydu.
Takahashi, uçaklarını 11:18'de güneşten 45 derecelik bir açıyla çıkarak yönlendirdi. Bir Amerikan uçaksavar ateşi duvarı davetsiz misafirleri karşıladı, ilk işgalcilerden birine o kadar isabetli bir şekilde çarptı ki uçak parçalandı ve mürettebatı gökyüzüne fırlattı. Yorktown bir dizi umutsuz manevrayla ilk torpido dizisinden kurtuldu, ancak gemi kendisine gönderilen her füzeden kaçamadı. Saat 11:25'te, 14 Japon pike bombardıman uçağı, gövde kaplamasını gevşeten, silah mesnetlerine ve köprüye şarapnel yağdıran ve geminin vidalarını sudan tamamen kaldıran 11 ramak kala ile geminin iki yanında yer aldı.
mürettebat Yorktown Bombaları bırakmadan önce su yüzeyinin 1.500 fit yukarısına dalan uçaklardan bombaların düştüğünü kolayca görebiliyordu. Kaptan Elliott Buckmaster, saldıran uçakların her biri ile kaçış eylemlerine girişti, pilotun dalışa geçmesini bekledi ve ardından dümeni en küçük hedefi göstermek için uçağa doğru keskin bir şekilde salladı. Bir Japon pilot su üzerinde alçaldığında, Buckmaster bir sonraki bombardıman uçağıyla çarpışmaya başlamış ve o kadar sürekli bir rota değişikliği göndermişti ki, taşıyıcı yüzeyde bir dizi dev "S" izi bırakmıştı.
Düzinelerce ramak kala, gemiyi ikiye böldü ve altı bomba gemiyi şarapnel yağmuruna tuttu. Bir bomba uçak gemisinin uçuş güvertesine çarptı ve içeride patladı, 66 mürettebatı öldürdü veya yaraladı. Bir bomba daha girdi Yorktown'ın uçuş ve hangar güverteleri aşağıda dört seviye patlayarak 37 kişiyi öldürdü. Patlamadan ölümcül şekilde yaralanmasına rağmen, Onarım Ekibi 5'in komutanı Teğmen Milton E. Ricketts, bir yangın valfi açtı, hortumu yangının merkezine doğrulttu, sonra güverteye buruştu ve öldü. Ekipler çok fazla hasar oluşmadan alevleri söndürmeyi başardı ve taşıyıcının 24 knotta devam etmesini sağladı.
“Hava Savaşı Artık Yakın Dövüşmeye Başladı”
Lexington kendi çilesiyle karşı karşıya kaldı. Saat 11:13'te, geminin iskele tarafındaki 5 inçlik toplardan ateş açıldı. Pilot Teğmen Ralph V. Wilhelm'e göre, "gökyüzü sadece 1.000 ila 3.000 fit yükseklikte uçaksavar patlamalarından oluşan sağlam bir battaniyeydi." 13 torpido uçağı saldırıya uğradı Lexington iskele kirişinden uzanan ve her iki pruva boyunca bir örs oluşumunda uzanan bir yayda, gemiye pruvanın her iki yanından yaklaşıyor, böylece Kaptan Sherman hantal gemiyi hangi yöne yönlendirirse yönlendirsin, bir torpido sürüsüne doğru dönecekti.
Sherman, “Hava savaşı artık bir yakın dövüş haline geldi” diye yazdı. “Kendi uçaklarımız düşmanla karışmıştı ve gökyüzü uçaksavar patlamalarıyla kapkaraydı.” Yoğun uçaksavar ateşine rağmen, Japonlar düzenden çıkmak yerine doğrudan uçak gemisine hücum etti, bu Sherman'ı etkileyen bir cesaretti. “Güzel bir şekilde koordine edildi. Köprümden, gökyüzünün birçok noktasından dik dalışlarda kükreyen bombardıman uçaklarını ve neredeyse aynı anda her iki pruvadan torpido uçaklarının geldiğini gördüm. Bombardıman uçakları konusunda yapabileceğim bir şey yoktu ama torpidolardan kaçınmak için bir şeyler yapabilirdim.”
Bir bomba, ince zırhlı kalkanın arkasına saklanıp saklanmayacağını kısaca merak eden amiralin tam üzerine düşüyor gibi görünüyordu. O bombadan ölmesi gerekiyorsa, bu konuda yapabileceği hiçbir şey olmadığı sonucuna vardı, bu yüzden dikkatini büyük taşıyıcıyı yavaşça bir tarafa veya diğer tarafa çevirerek torpidolardan kaçmaya verdi.
Torpidolar okyanusu parçaladı, her iki tarafa da bombalar sıçradı. Sherman, "Ramak kalalardan gelen büyük su gayzerleri, direklerimizden daha yükseğe çıkıyordu" diye hatırlıyor, "ve ara sıra gemi, çarpanların patlamalarından titriyordu." İlk torpidolardan kaçındı ve ikinci uçak grubunu geride bırakmak için dümeni değiştirdi, ancak her iki pruvaya saldırmak için ayrıldıklarında, "yolumuza çıkan ölümcül silahlardan kaçınmak için elimizden gelenin en iyisini yapmak ve bükülmek meselesi haline geldi."
Sherman'ın kaçınamayacağını bildiği iki uyanış, doğrudan iskele kirişine doğru çalkalandı ve kendini patlamaya hazırladı. Hiçbir şey olmadı. Torpidolar çok derine iniyordu ve tamamen geminin altından geçmişti. İki torpido daha gemiye paralel olarak her iki taraftan 50 yarda koştu ve yakınlardan geçti, ancak Sherman'ın şansı tükendi. 11:18'de bir torpido çarptı Lexington'ın iskele tarafında adaya yakın, iki dakika önce iki tane daha pruvaya yakın iskele tarafına çarptı. Hızla art arda 1000 kiloluk bir bomba uçuş güvertesine çarptı ve 500 kiloluk bir bomba bacayı yıktı.
o japon taşıyıcı Şoho Mercan Denizi Savaşı sırasında bir Amerikan pike bombardıman uçağının güvertesine doğrudan isabet etmesiyle alevler içinde kalır. Şoho saldırıdan birkaç dakika sonra battı. Robert Benney'in tablosu.
Lexington'u batırmak
Kısa savaş, birkaç dakika içinde inanılmaz bir ölüm ve yıkım getirdi. Saat 11:40'ta, ilk torpido okyanusa sıçradıktan sadece 22 dakika sonra savaş sona ermişti. Sherman, "Birdenbire yeniden sessizliğe büründü" diye yazdı. "Sanki gizli bir yönetmen sessizlik için işaret vermiş gibiydi. Japon uçakları artık görünmüyordu, silahlar hedef yetersizliğinden ateş etmeyi bırakmıştı.” Saatine baktı ve saldırının sadece dokuz dakika sürdüğünü fark etti. "Düşman uçaklarını ilk gördüğümüzden bu yana saatler geçmiş gibi geldi."
Her iki Amerikan taşıyıcısı da hasar görürken, 25 deniz mili hızlarını koruyabildiler ve uçuş operasyonlarına devam edebildiler. Gemisinin savaştan çıkıp çıkmayacağını merak eden Sherman, sonuçlara çok sevindi. Lexington yine de güvenli olmaktan uzaktı. Gemide, muhabir Stanley Johnston, saat 12:47'de büyük bir iç patlama gemiyi sarstığında, gazete okurları için günün eylemi hakkında yazıyordu. Johnston, “Savaş sırasında meydana gelen patlamalardan daha ağır bir sarsıntı meydana geldiğinde, seyir kabininde oturuyordum, notlarımdan sabahın olaylarını yazıyordum” dedi. "Sonra geminin derinliklerinden bir patlamanın boğuk gürültüsü yankılandı." Patlamalar, uçuş güvertesi asansörünün kenarlarından duman çıkarken taşıyıcıyı sarstı.
Hasarlı depolama tanklarından sızan benzin buharlarının birikmesinin neden olduğu yangınlar hızla yayıldı ve uçuş güvertesindeki asansörün yüzeyini uğursuz bir mat kırmızıya çevirdi. Ön makine dairesindeki bölme bembeyazdı ve sıcaklık 160 dereceye yükseldi, yangın ihaleleri arasında baş dönmesine ve şiddetli baş ağrılarına neden oldu. Yangınlar hızla geminin alt seviyelerine yayıldı ve hasar kontrolünü neredeyse imkansız hale getiren ek patlamalara neden oldu. Geminin icra memuru Komutan Morton T. Seligman, geminin ölüme mahkûm olduğunu fark etti. Alevler er ya da geç hangar güvertesinin asma katındaki torpido savaş başlıklarına ulaşacak ve daha şiddetli patlamalara neden olacaktı. Bir subay, test etmek için elini bir torpido savaş başlığına koydu ve hemen acı içinde geri çekti. Aşağıya baktığında elinin kabarcıklarla kaplı olduğunu gördü.
17:07'de Amiral Fitch, Sherman'a, "Pekala, Ted, hadi adamları indirelim" dedi. Gemisinden vazgeçmek konusunda tereddüt etse de, Sherman başka bir yol görmedi ve Fitch ile anlaştı. İsteksizce gemiyi terk etme emri verdi. Yaralılar bekleyen teknelere indirilirken, mürettebatın geri kalanı halatları 80 derecelik suya kaydırdı ve burada muhriplere eşlik ederek hızla geri alındı. Mürettebat gemiyi o kadar sakin bir şekilde terk etti ki bir can kaybı olmadı. Mürettebatın bir kısmı servisten aldıkları dondurmayı kasklarına doldurdu ve beklerken sakince yediler. Diğerleri ayakkabılarını güvertede düzgünce hizaladı. "En ufak bir panik ya da düzensizlik olmadı. Onlarla gurur duydum” diye yazdı Sherman.
Sherman, Seligman'a gitmesini emretti, sonra son bir bakış için gemide tek başına durdu. Düşünceleriyle boğuşurken, asansörün yanındaki gemiyi geminin ortasında muazzam bir patlama sarstı. Uçaklar ve enkaz her yere uçtu ve Sherman'ı korunmak için uçuş güvertesinin kenarının altına eğilmeye zorladı. Komutan ayrılma zamanının geldiğine karar verdi. Kenara doğru yürüdü ve ipi suya doğru kaydırdı.
Fletcher, destroyer Phelps'in batmasını emretti. Lexington torpido ile. Akşam saat 10'da, bir torpido grubu doğru yola çıktı. Lexington Diğer gemilerdeki kurtarılan mürettebat üyeleri açıkça ağladı. Onlar seyrederken, denizdeki evleri olan gemi yavaş yavaş dalgaların altına yerleşti. Sherman, "Kazaya uğrayan gemi, sanki o da savaştan vazgeçmek istemiyormuş gibi, suda derinleşmeye başladı, yavaş yavaş aşağı inmeye başladı," diye hatırlıyordu. "Renkleri gururla dalgalanırken ve son işaret bayraklarında 'Gemiyi terk ediyorum' yazan, hala yarda kolunu sallayarak, her zaman olduğu gibi, dümdüz bir omurganın altına girdi. Gözden kaybolurken, dergilerinden muazzam bir sualtı patlaması oldu. sonuydu Lexington.”
“Savaşın Dönüm Noktası”
İle birlikte LexingtonJaponlar taktik bir zafer kazanmıştı, ancak Birleşik Devletler stratejik olarak zafer kazanmıştı. Savaşta ilk kez, bir Japon işgali geri çevrildi, birlik dolu nakliye gemilerinin Rabaul'a geri gönderilmesi emredildi. Tamir takımları yamalı Yorktown Japonlar Mercan Denizi'nde harekat gören iki geminin varlığını şiddetle gözden kaçırırken, teraziyi Amerika'nın lehine çevirmeye yardımcı olan bir faktördü.
Mercan Denizi Savaşı, memlekette kutlamalara neden oldu. New York Times'ın 9 Mayıs tarihli sayısında, “Japonlar, Gemilerinden 17-22'si Batık veya Sakat Olarak Büyük Pasifik Savaşı'nda İtildi” diye övündü. Pearl Harbor'a yönelik yıkıcı saldırı ve Wake Island, Guam ve Filipinler'in hızlı kayıplarıyla parçalanan moral şimdi yükselmişti. Time dergisi, “Aslında bu, ABD Pasifik Filosu tarihindeki en büyük savaştı” dedi. "O gün, güneş banyosu yapan Mercan Denizi'nde Japonlar cehennemi yakaladılar ve yıkıcı bir yenilgiye uğradılar." Makale, Japonların "tartışmasız bir şekilde yenildiğini - Güney Pasifik boyunca uzun süren kariyerinin ilk ciddi yenilgisini" eklediğini ekledi.
Sherman, Time'ın değerlendirmesini kabul etti. “Mercan Denizi Savaşı, savaşta bir dönüm noktası ve tarihte bir dönüm noktasıydı” diye yazdı. "Uçak gemisinin hakimiyetini kanıtladı ve Japon ilerleme dönemini sona erdirdi." Savaşı, Monitor ve Merrimack arasındaki İç Savaş çatışmasına benzetti.
Deniz tarihçisi Samuel Eliot Morison'un Mercan Denizi'ni “Deniz Hataları Savaşı” olarak adlandırdığı savaş sırasında her iki tarafta da böyle bir karışıklık vardı. Ancak saygın tarihçi, savaşın Amerikan davasına yaptığı olumlu etkinin de farkındaydı. Morison, "Mercan Denizi'ne istediğinizi söyleyin," diye yazdı, "Midway'in büyük zaferi için vazgeçilmez bir ön hazırlıktı." Bu kendi içinde Mercan Denizi Savaşı'nı Amerikan askeri tarihinde önemli bir bölüm haline getirdi.
Yorumlar
Joseph Taylor benim büyükbabam. Ona onur madalyası almak için çalışıyorum.
Mercan Denizi Savaşı
MIDN Lachlan Montgomery RAN'a Şubat 2014'te Ringwood Victoria'da yaşayan beş kişilik bir aileden katıldı. Babası Victoria Polis Gücü'nün hizmet veren bir üyesi ve annesi Ringwood Lisesi'nde bir ofis yöneticisidir. Bir Havacılık Harp Subayı olmak için kariyer hedefiyle koşmayı, bilgisayarları ve uçmayı seviyor.
Tanıtım
Mercan Denizi Muharebesi, 4-8 Mayıs 1942 tarihleri arasında Avustralya'nın kuzeydoğu kıyılarında bir dizi deniz çarpışmasıdır. Birçok kişi tarafından Japonlara karşı savaşın dönüm noktası olarak kabul edilir. Japonların Papua Yeni Gine'deki Port Moresby'deki ilerlemesi, Japon Filosunun ağır hasar gördüğü ve geri çekilmek zorunda kaldığı ilk uçak gemisi savaşının habercisiydi. Mercan Denizi Savaşı, Avustralya'nın acil işgal tehdidinden kurtulmasıyla sonuçlandı. Japonlar tarafından ve Avustralya'nın Amerikan müttefiklerinden izole edilmesini engelledi. Aynı zamanda Amerikalıların Pasifik bölgesinin deniz üstünlüğünü sürdürmesine neden oldu. Savaş, sadece bir ay sonra Midway Muharebesi'nde kesin bir Müttefik zaferinin yolunu açtı ve bu nedenle sadece Avustralya'nın hayatta kalması açısından değil, aynı zamanda Japon savaş makinesinin çöküşü açısından da son derece önemli bir olay. Bu makalenin amacı, RAN'ın katılımına ek olarak aşağıdaki noktaları ve savaşın Avustralya için önemini inceleyerek Mercan Denizi Savaşı'ndan öğrenilen dersleri tartışmaktır. Bunlar aşağıdaki yönlere ayrılmıştır:
- Uçak gemisi hava gücünün muharebe üzerindeki etkisi,
- İstihbaratın savaşın yürütülmesi üzerindeki etkisi,
- Taktik yenilgi ve stratejik zafer iddiaları,
- Yeni Gine'de karaya çıkan olaylar üzerindeki stratejik etkiler ve
- RAN'ın katılımı ve savaşın Avustralya için önemi.
Mercan Denizi Savaşı'nın Öncüleri
ABD ile Japonya arasındaki büyük savaş tamamen beklenmedik bir şekilde başladı. Pearl Harbor'daki Birleşik Devletler Pasifik Filosu'nun büyük bir kısmının yok edilmesi, taktik yeteneklerine büyük bir darbe oldu. Ancak, saldırı sırasında tüm Pasifik uçak gemilerinin Pearl Harbor'da bulunmamasının bir sonucu olarak, Birleşik Devletler bu gemileri Japonların Pasifik'teki genişlemesini tersine çevirmek için nasıl kullanacağını düşündü. (Hala).
Pearl Harbor'daki Japon başarısının bir sonucu olarak, hava gücünün artık deniz savaşında baskın bir faktör olarak kabul edildiğini belirtiyor. Amerika Birleşik Devletleri, durdurulamaz bir Japon uçak gemisi kuvveti karşısında tamamen savunmacı olmaktan kaçınmak için Orta ve Güney Pasifik'te bir dizi uçak gemisi saldırısına başladı. Bunların bir şekilde etkisiz olduğu kanıtlandı, ancak Japonları önerilen Port Moresby operasyonunu ertelemeye zorladı. Japonlar Güney Pasifik'teki Yeni Gine'ye hareket etmeye hazır olduklarında, ABD Pasifik Filo Gemilerinden ikisi Tokyo'ya bir baskın düzenlemek için konuşlandırılmıştı, bu da ABD'nin tahmin edilen Japon saldırısına karşı koymak için Güney Pasifik'e yalnızca iki uçak gemisi gönderebileceği anlamına geliyordu. Japon Gemi Kuvvetleri'nin bir kısmı Güney Pasifik operasyonuna katılmaya karar vermişken, tarihin ilk uçak gemisi savaşı yakın görünüyordu.
Uçak gemisi hava gücünün savaş üzerindeki etkisi
Millot (1974), Pasifik'teki savaşın, hava gücünün kullanımına dayanan yeni bir tür savaşa yol açtığını iddia ediyor. Aslında Mercan Denizi Muharebesi, karşıt gemi gruplarının birbirlerini görmedikleri veya ateş etmedikleri bir tür savaş üzerine kuruluydu.
Her iki tarafın Taşıyıcı Hava Grupları esas olarak üç tip uçaktan oluşuyordu. Bunlar, düşman gemilerine ezici bir güç yansıtmak amacıyla bir 'Combat Trio' oluşturan avcı uçakları, pike bombardıman uçakları ve torpido uçaklarından oluşuyordu. Öncelikle sadece taşıyıcı bir savaş olarak, bu uçaklar düşman kuvvetlerinin saldırısı için hayati öneme sahip olacaklardı - yeni bir tür "Ufuk Ötesi savaş" ortaya çıktı.
Japonlar ve Amerikalılar, aşağıda Şekil 1'de görüldüğü gibi çok farklı uçak tasarım felsefelerine sahipti.
|Japon Mitsubishi A6M.2 Tip 0 Avcı Uçağı||Amerikan Grumman F4F Yaban Kedisi Savaşçısı|
|Yüksüz ağırlık||1680kg||Yüksüz ağırlık||2425kg|
|Yüklenen ağırlık||2410kg||Yüklenen ağırlık||3179kg|
|Güç/ağırlık oranı||0.39hp/kg||Güç/ağırlık oranı||0.32hp/kg|
|seyir hızı||207 mil||seyir hızı||147 mil|
|tırmanma oranı||2571 ft/dak||tırmanma oranı||2000ft/dak|
Yukarıda gösterildiği gibi, Japonlar yüksek tırmanma oranlarına sahip hafif, manevra kabiliyeti yüksek ve hızlı uçaklar kullandılar. Bu, azaltılmış pilot koruması, zırh ve kendinden sızdırmaz yakıt tankları gibi özel özellikler pahasına geldi. Ancak Amerikalılar, daha yavaş, daha ağır olan Wildcat'e sahipti ve sağlam yapısı dışında neredeyse her yönden Japon Sıfırlarına göre daha düşüktü. Bu ilginç karşılaştırma, her bir taşıyıcı kuvvetin benzersizliğini ve her birinin güçlü/zayıf yönlerinin birkaçını kanıtlar.
Genel olarak, Mercan Denizi Savaşı, uçak gemilerinin deniz savaşındaki önemini "teşvik etme" gibi stratejik bir etkiye sahipti ve bu nedenle üretilen bu gemilerin sayısında çarpıcı bir artışla sonuçlandı. Aynı zamanda, savaş gemisini, dünya çapındaki donanmaların “amiral gemisi” olarak sahip olduğu yüksek konumundan esasen kaldırdı ve gelecekteki deniz çarpışmaları için hava gücünü son derece önemli bir şekilde sundu. Haziran 1942'nin başlarında meydana gelen Midway Savaşı bunun kanıtıdır.
İstihbaratın savaşın yürütülmesi üzerindeki etkisi
İstihbarat, Mercan Denizi Savaşı'nın sonucu için hayati önem taşıyordu. Ufukta bir uçak gemisi savaşı olarak, deniz uçakları, düşman kuvvetlerinin bir sonraki hamlelerini tahmin etmenin birincil yöntemiydi. Avustralya istihbaratta önemli bir rol oynadı. Sahil gözlemcileri iş başındaydı ve Yeni Gine'nin kuzey doğu kıyısındaki Lae ve Salamaua'daki ileri üslerinden ayrılırken Japon deniz uçaklarını gördüler. Avustralyalılar Japonların rutinlerini gözlemlediler ve bu nedenle bölgede hava ve deniz gücü toplamaya başladıklarını keşfettiler - bu da Port Moresby'ye yapılan bir saldırıya işaret ediyor. Bu bilgi, bir çatışma (Hoyt) beklentisiyle bölgeye Amerikan deniz gücünün konuşlandırılmasına katkıda bulunan bir faktördü.
Sinyal müdahalesi de savaştan önce bir istihbarat aracıydı. Filo Radyo Birimi (FRUMEL) olarak bilinen ortak bir USN/RAN Birimi Mercan Denizi Savaşı'nda önemli bir rol oynadı. ABD Deniz İstihbaratı, Japon deniz iletişiminin şifresini çözebildi ve bu nedenle, Japon komutanları (Straczek) kadar ne planlandığı konusunda neredeyse bilgiliydi. 13 Nisan'da İngilizler, 'Beşinci Taşıyıcı Tümeni'nin bölgeye doğru yola çıktığını belirten bir Japon mesajını ele geçirdi. İngilizlerden bu istihbaratı aldıktan ve gerçekliğini teyit ettikten sonra ABD, Pasifik Filosunun mevcut dört taşıyıcısının hepsini bölgeye yerleştirdi. Bu taşıyıcılardan sadece ikisi, USS Lexingtonve USS YorktownUSS sayesinde harekât sahasına zamanında varabilmiştir. eşekarısıve USS GirişimTokyo'ya baskın düzenlemek. İlginç bir şekilde, Japonlar, planlanan operasyon alanında yalnızca bir Amerikan taşıyıcısının olduğuna inanıyorlardı ve tam olarak devam edene kadar işgallerine bu kadar güçlü bir taşıyıcı tepkisi beklemiyorlardı. Bu muhtemelen, operasyonları sırasında büyük Amerikan kuvvetinin olmasını beklemedikleri için, savaş sırasında Japon performansı üzerinde ciddi bir etkiye sahipti.
Bu nedenle, istihbaratın, öncelikle Japon hareketlerinin Amerikan tahminlerini ve daha sonra bölgeye uçak gemilerinin konuşlandırılmasını içeren savaşın yürütülmesi üzerinde önemli bir etkisi olduğu söylenebilir. Ayrıca, bu durumda Japon istihbaratının, bölgedeki ABD uçak gemisi gücünü hafife almalarının gösterdiği, ABD'ninkinden daha düşük olduğunu da unutmamalıyız. Bu, bu tür bir "kör" savaşta istihbaratın önemi konusunda hayati bir derstir. (Straczek & Hoyt).
Taktik yenilgi ve stratejik zafer iddiaları
Mercan Denizi Savaşı'nın hem Amerikalılar hem de Japonlar üzerinde ağır bir etkisi olduğuna şüphe yok, ama gerçekte kim kazandı? Amerikan bakış açısından stratejik zaferin yanında taktiksel bir yenilgi iddiaları da var. Stille, savaşın doğru bir şekilde stratejik bir Amerikan zaferi olarak tanımlandığını belirtiyor. Amerikalılar ilk kez bir Japon saldırısını püskürttüler ve ardından Japonların Port Moresby'yi deniz yoluyla işgalini engellediler. Bu saldırı, Japonya'nın limanı ve havaalanını ele geçirme konusunda en iyi şansıydı ve dolayısıyla Avustralya'nın güvenliği için büyük bir tehdit oluşturuyordu. Deniz yaklaşımının başarısızlığı, daha sonra son derece engebeli arazide kara yoluyla limanı ele geçirme girişiminin başarısız olmasına neden oldu. Dolayısıyla, geniş bir bakış açısıyla, Amerika Birleşik Devletleri Mercan Denizi Savaşı sırasında stratejik bir zafer elde etti.
Bazıları, savaşın stratejik bir zafer olmasına rağmen, ABD Donanması için taktik bir yenilgi olduğu görüşünde. Bu, yalnızca hafif bir Japon gemisini batırırken Şohove bir filo gemisine zarar vermek Şokaku, ABD Donanması kaybetti Lexington, dört operasyonel filo taşıyıcısından biri. İzole bir perspektiften bakıldığında, bu "taktik yenilgi" doğru kabul edilebilir, ancak geniş stratejik genel bakışa bakıldığında, bu doğru değil, çünkü Japonların Amerikalılar üzerinde taşıyıcı hakimiyeti elde etme konusundaki birincil hedefi başarısız oldu. Bu nedenle, bazıları savaşı bir Amerikan taktik yenilgisi olarak görse de, Japon Taşıyıcı Kuvvetlerinin büyük bir bölümünün devre dışı bırakılmasının, Amerika'nın Pasifik'teki konumu için zengin temettüler ödediği açıktır.
Papua Yeni Gine'de karaya çıkan olaylar üzerinde stratejik etki
Daha önce de belirtildiği gibi, Japon deniz kuvvetlerinin Port Moresby'deki ilerlemelerinin durması, giderek daha zor araziler üzerinde bir kara harekatı ile sonuçlandı. Bu Japon girişimi başarısız oldu, bu da Port Moresby'nin Müttefik kontrolü altında kaldığı anlamına geliyordu. Sonuç olarak, Avustralya işgal tehdidinden korunmuştur. Mercan Denizi Savaşı'nın Papua Yeni Gine'deki kara olayları üzerinde büyük bir etkisi olduğu söylenebilir, bunlardan en azı Port Moresby'nin hayatta kalmasıydı. Bu önemli liman bir Japon deniz saldırısında alınmış olsaydı, düşman Avustralya'yı ve onun savaş çabalarına yaptığı önemli katkıyı kesmeyi hedeflemiş olacaktı. Bu meydana gelen sonuçları Avustralya için felaket olurdu.
RAN'ın katılımı ve savaşın Avustralya için önemi.
Avustralya Kraliyet Donanması, Mercan Denizi Savaşı sırasında önemli bir rol oynadı. American Carrier grubu olan Task Force 17'ye bağlı bir Destek Grubu, HMAS'tan oluşuyordu. Avustralya ve HMAS Hobart yanı sıra birkaç USN gemisi. Bu grubun başında Kraliyet Donanması'ndan Tuğamiral J.G Crace bulunuyordu. Jomard Geçidi'ni kapatmak ve Japon işgal kuvvetinin çıkışını engellemek için taşıyıcı kuvvetten ayrıldıktan sonra, destek grubu ağır bombalama ve bombalama saldırılarının hedefi haline geldi. Bu saldırıları püskürttükten sonra, grup Japon işgal kuvvetini engellemekte özgürdü. Ancak bu işgal kuvvetinden sorumlu Amiral Inouye, gemileri bölgede görülen 'savaş gemileri'ni netleştirirken tersine çevirdi. Crace'in gemileri Görev Gücü 17'den ayrılmamış olsaydı, Japon kuvveti Port Moresby'ye girebilir ve bu da Müttefikler için ciddi sonuçlara yol açabilirdi.
Daha önce de belirtildiği gibi, Avustralya, güvenliği için büyük ölçüde Port Moresby'ye güvenen savunmasız bir hedefti. Mercan Denizi Savaşı, Avustralya'nın yaklaşmakta olan istila tehdidinden korunmasına neden oldu ve ABD ile Avustralya arasındaki tedarik hatları açık kaldı. Aynı zamanda, Avustralya gemilerinin ilk kez büyük bir ABD taşıyıcı grubuna dahil olması, tarihte gerçekten gurur verici bir andı. (Jacobsen).
İlki gelecekteki deniz çarpışmalarında hava gücünün muazzam önemi olan Mercan Denizi Savaşı'ndan birçok ders alındı. Yeni bir tür "ufuk ötesi" savaş ortaya çıktıkça, uçakların o noktadan itibaren her türlü deniz savaşının başarısı için hayati önem taşıyacağı ortaya çıktı. İstihbarat ayrıca, deniz çarpışmalarında galiplerin belirlenmesinde son derece önemli bir faktör olduğunu kanıtladı. Mercan Denizi savaşından önce etkili istihbarata sahip olan Amerikalılar, uçak gemilerini bölgeye konuşlandırabilmeleri ve muhtemelen Pasifik'teki savaşın gidişatını değiştirebilmeleri anlamına geliyordu. Taşıyıcı gücünün dörtte birini kaybetmesine rağmen, ABD bu muharebe sırasında stratejik bir zafer kazandı ve Pasifik bölgesindeki daha sonraki çatışmalarda, özellikle Midway Savaşı'nda pozisyonlarına yardımcı oldu. Mercan Denizi savaşı, Port Moresby'nin kontrolünün Müttefikler tarafından sürdürülmesi ve Avustralya anakarasının güvenliği açısından önemli stratejik öneme sahipti. Avustralya Kraliyet Donanması'nın katkısı, küçük olmasına rağmen, önemliydi ve yalnızca bu savaş sırasında değil, Pasifik Savaşı boyunca nihai sonuca katkıda bulundu.
bibliyografya
Çerçeve, T., Avustralya'yı Şekillendiren Yarasalar. Aziz Leonards: Allen & Unwin, 1994.
Hoyt, E.P., Mavi Gökyüzü ve Kan – Mercan Denizi Savaşı. New York: iBooks, Inc., 1975.
Jacobsen, M., Mercan Denizi Savaşı 1942– Conference Proceedings 1992. Sidney: Avustralya Ulusal Denizcilik Müzesi, 1993.
Macdougall, A., Avustralya Donanması. Waverton: Waverton Press, 2005.
Milat, B., Mercan Denizi Savaşı. Amerika Birleşik Devletleri: Naval Institute Press, 1974.
Still, M., Mercan Denizi 1942 – İlk Taşıyıcı Savaşı. Büyük Britanya: Osprey Yayıncılık, 2009.
Mercan Denizi Savaşının Önemi Nedir?
Müttefiklerin bakış açısından, Mercan Denizi Savaşı'ndaki stratejik zaferlerinin acil önemi açıktı: Japonya'nın Pasifik'te kontrol ettiği toprakları önemli ölçüde genişletmesine yardımcı olan bir dizi zaferini engellemeye yönelik ilk adımlarını atmışlardı. onun etki alanı.
Pearl Harbor saldırısını ve ABD'nin savaşa girmesini takip eden aylarda Japonya, Asya ve Pasifik'teki birçok ülke üzerinde hakimiyet kazandı. Mercan Denizi Muharebesi ile birlikte büyüyen bu hakimiyet, Japonya'nın işgalci kuvvetlerine verdiği zarar nedeniyle terk etmek zorunda kaldığı Port Moresby'de rayından çıktı. Savaş, Müttefik kuvvetlere Japon deniz kuvvetlerinin gaddarlığının hafife alınmaması gerektiğini kanıtladı.
ABD, Mercan Denizi'ndeki bu küçük ama önemli zaferle, Pasifik'in Japonya'nın ordusu olan buharlı silindirin altındaki toprak olmaktan çıkıp, Pasifik'in değişeceğini -kendisine, Müttefik uluslara ve genel olarak dünyaya- kanıtladı. İkinci Dünya Savaşı'nı tanımlayan mücadelenin her bir parçasını deneyimleyecek olan küresel savaşın yeni bir sahnesi.
Midway Savaşı
Ancak Mercan Denizi Muharebesi için önemli olan, dünyanın muhtemelen tahmin edemeyeceği başka muazzam şeyler de vardı - en bariz olanı, biraz daha iyi bilinen (ve özellikle daha dramatik) Midway Muharebesi üzerindeki etkisiydi. kısa bir süre sonra.
Nisan 1942'nin başlarında Birleşik Filo personeli, Deniz Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı'na Midway Adası'nın işgali ve ele geçirilmesi için bir teklif sunmuştu. Bu eylemle, Amerikan Filosunun “e bir pusuya düşürüleceği ve Amerikan donanmasının ezici sayılarla yok edilebileceği” umuluyordu. Uzun görüşmelerden sonra iki kurmay, Port Moresby'nin ele geçirilmesinden sonra Midway operasyonuna devam etmeyi kabul etti. Ancak planlama, Yarbay James H Doolittle liderliğindeki Amerikan B25 bombardıman uçaklarının Japonya'nın başkenti Tokyo'daki hedeflere saldırdığı 18 Nisan 1942'ye kadar yavaş ilerledi.
Askeri varlıklar açısından çok az kayıp vardı. Ancak Doolittle Baskını, başkentleri dövülürken dehşet içinde izleyen Japon vatandaşlarının çoğu üzerinde kalıcı bir psikolojik etki yarattı. Bundan sonra, Rabaul'daki Dördüncü Filo Komutanı Amiral Shigeyoshi Inouye'ye, Port Moresby operasyonunun, bir sonraki ay için planlanan Midway operasyonu ile Mayıs ayı başlarında gerçekleşmesi talimatı verildi.
Doolittle baskını gerçekleşmemiş olsaydı, Japon uçak gemilerinin çoğunluğunun Operasyona dahil olmuş olabileceği gerçek bir olasılıktı. ay. uçak gemisi kaga (72 savaş uçağı) başlangıçta operasyonda yer almak için tahsis edilmişti, ancak zaman çizelgesinin ilerlemesiyle, Nisan 1942'nin sonlarına kadar tersanede olduğu için hariç tutulmak zorunda kaldı. Olduğu gibi, Amiral Inouye hala uçak gemilerine sahipti. Şoho, Şokaku ve Zuikaku. İşlem tamamlandıktan sonra aytaşıyıcılar filonun geri kalanına yeniden katılacak ve Midway Adası'na karşı planlanan operasyonlarda yer alacaktı.
Mercan Denizi'ndeki yenilgiden yılmayan Japon kuvvetleri, şimdi dikkatlerini Kuzey Pasifik'teki Midway Atoll'a çevirdiler ve sadece adaya hak iddia etmekle kalmayıp, aynı zamanda Birleşik Devletler Pasifik Filosunu (4) imha etmeyi de düşündüler.
Planları bir kez daha ABD şifre kırıcıları tarafından engellenecek ve ABD ile Japonya arasındaki müteakip çatışma, ABD için Mercan Denizi Savaşı'nda elde ettikleri zaferden çok daha kesin bir zaferle sonuçlanacaktı.
Japonya yaklaşık 3.000 adam ve birkaç yüz uçak kaybetti ve bu, Japonya'yı Pasifik'i fethetme hırslarından vazgeçmeye ve onları tekrar savunma pozisyonuna girmeye zorlamada önemli bir rol oynadı.
Bununla birlikte, ABD'nin buradaki zaferi, İkinci Dünya Savaşı'nın gidişatını büyük ölçüde değiştirmiş olsa da, birçok kişi, Amiral Isoroku Yamamoto'nun (Dünya Savaşı'nda en iyi Japon deniz stratejisti olan birleşik Japon filosunun başkomutanı) Japon deniz gücünün ABD donanmasınınkinden daha fazla olduğuna dair güven, Japon Donanmasının Mercan Denizi Savaşı'nda (özellikle uçak gemilerine) katlandığı hasar Shokaku ve ZuikakuHer ikisi de Midway Muharebesi'nde hizmet için kullanılamayan hasarlarının bir sonucu olarak, Amerikan kuvvetlerine, çoğu kişinin, nihayetinde zaferleri için teşekkür etmek olduğunu iddia ettiği bir avantaj sağladı.
Bununla birlikte, bundan daha fazlası, Mercan Denizi Savaşı, sadece II. Dünya Savaşı'nda değil, genel olarak savaş tarihinde bir başka önemli dönüm noktasını temsil etti.
Denizcilik Tarihinde Bir Tuhaflık
Daha önce de belirtildiği gibi, her iki taraf da donanmasını yoğun bir şekilde kullanmasına rağmen, bu, tarihte iki tarafın da gemilerinin herhangi bir noktada birbirini görmediği veya ateş etmediği ilk savaştı.
Bunun yerine, aşağı yukarı, tüm gerçek savaşlar, topçuları uçağın hızlı hareketine ayak uydurmak için mücadele eden gemileri süpürüp vuracak olan uçaklar tarafından yapılacaktı.
Bir deniz angajmanının birçok yönden bu kadar dolaylı olması, savaş tarihinde eşi görülmemiş bir olaydı ve 20. yüzyılın teknolojik gelişmelerinin savaşın çehresini sonsuza dek nasıl değiştirdiğinin bir temsili olarak hizmet etti.
Bazıları, Soğuk Savaş dönemini tanımlayacak olan uzun mesafeli savaş tehdidinin bir temsili olarak bile görülebilir.
Ne olursa olsun, daha kısa olmasına ve genellikle diğer, daha iyi bilinen savaşların gölgesinde kalmasına rağmen, Mercan Denizi Savaşı'nın hem II. genel olarak deniz savaşının
Mercan Denizi Savaşı, Avustralya'nın yaklaşık 500 mil kuzeydoğusundaki Mercan Denizi'nde 4 Mayıs - 8 Mayıs 1942 tarihleri arasında Japon ve Müttefik donanmaları arasında yapıldı. Hawaii, Pearl Harbor'daki Amerikan kuvvetlerine yapılan sürpriz Japon saldırısından sadece altı ay sonra ve Midway'deki belirleyici savaştan bir ay önce meydana gelen bu, II. Dünya Savaşı sırasında Pasifik'te yapılan ilk deniz savaşlarından biriydi. Kabaca bir beraberlik olan savaş, Pasifik kampanyasında önemli bir dönüm noktasıydı.
1942 baharında, Pearl Harbor'a yaptıkları sürpriz saldırıdan birkaç ay sonra, Japon kuvvetleri, Avustralya ve Yeni Zelanda'yı savaştan çıkarmak için tasarlanmış bir hareket olan Güney Yeni Gine'yi işgal etmeyi planladı. ABD ve Avustralya da dahil olmak üzere Müttefikler, işgali engellemek için Mercan Denizi'nde büyük bir filo topladılar. Birkaç gün süren arama ve çarpışmalardan sonra, Japon ve Müttefik filoları 8 Mayıs'ta birbirlerini buldular ve her biri diğerine saldırmak için uçak gönderdi. Her iki hava saldırısı da yaklaşık olarak aynı anda meydana geldi ve her iki taraf da orta derecede kayıplara uğradı. Savaş sırasındaki en önemli Müttefik kaybı, Amerikan uçak gemisi U.S.S.'nin batmasıydı. Lexington. O akşam, muharebe kabaca berabereyken, her iki taraf da geri çekildi, ancak bir ay sonra Hawai Adaları'nda 3000 mil uzaktaki belirleyici Midway Savaşı'nda tekrar buluşacaktı.
Mercan Denizi Savaşı birkaç nedenden dolayı önemliydi. Hiçbir yüzey filosu diğerini göremediği için tarihteki ilk saf taşıyıcı-taşıyıcı savaşıydı. Beraberlik olmasına rağmen, Pasifik'teki savaşta önemli bir dönüm noktasıydı, çünkü Müttefikler ilk kez Japon ilerlemesini durdurmuştu. Savaştan önce, Japonlar sürekli bir dizi zaferin tadını çıkarırken, sonrasında, bir ay sonra Midway'de büyük bir Amerikan zaferi de dahil olmak üzere neredeyse sürekli bir dizi yenilgiye uğradı.
Mercan Denizi Savaşı'ndan kısa bir süre sonra, çoğu kişi onu dünya tarihinin en önemli deniz savaşlarından biri olarak nitelendirdi ve o zamanlar muhtemelen öyleydi. Yetmiş yıl sonra, savaş Avustralya'da hala yaygın olarak biliniyor ve birçok Avustralyalı buna "Avustralya'yı kurtaran savaş" olarak atıfta bulunuyor. Ancak çoğu Amerikalı için Mercan Denizi Savaşı karanlıkta kaldı.
Katılımcı Gemiler
Kruvazörler Minneapolis, New Orleans, Astoria, Chester ve Portland. Yok Ediciler Phelps, Dewey, farragut,Aliwin ve Monaghan.
taşıyıcılar Yorktown ve Lexington. Yok Ediciler Morris, Anderson, hammann ve Russel.
Kruvazörler Avustralya (Avustralya Donanması), Hobart (Avustralya Donanması) ve Chicago. Yok Ediciler Perkins veyürümek.
Yağlayıcılar Neoşo ve Tippekano. Yok Ediciler Simler ve kelime.
taşıyıcılar Şokaku ve Zuikaku. Ağır kruvazörler Myoko ve Haguro. Yok Ediciler aryake, ygure, Shigure,Şiratsuyu, Ushio ve Akebono. Tanker Toho Maru.
Hafif taşıyıcı Şoho. Ağır kruvazörler aoba, kako, Kinugasa ve Furutaka. Hafif kruvazörler Yubari, Tenryuve tatsuta. Yok Ediciler sazanami, oite, Uzuki, Asamagi, Mutsuki, Yunagi ve yayoi. Mayın gemisiTsugaru. gambotlar Keijo Maru, Seikai Maru ve Nikkai Maru. On iki nakliye ve yardımcı zanaat. Bir devriye botu.
Yok Ediciler kaikuzuki ve Yuzuki. Mayın Katmanları Okinoşima ve Koei Maru. Ulaşım Asuman Maru. Yardımcı zanaat.
- Amir Nimitz'den (CinCPac) Amir King'e (Cominch)
- Midway Action 9 Haziran 1942'den sonra alınan Japon Mahkumların Sorgulanması
- Komutan Kruvazörleri, Pasifik Filosu'ndan CinCPac'a
- Komutan TF-16'dan CinCPac'a (eşekarısı & Girişim)
- USS eşekarısı (CV-8)
- USS Girişim (CV-6)
- USS Yorktown (CV-5)
- Komutan Muhrip Filosu 6'dan ComCruPacFlt'ye
- USS hammann (DD-412)
- Teğmen George Gay'in savaş anlatısı (VT-8'den tek kurtulan -- Hornet'in torpido filosu)
- Amiral Nagumo'nun Japon İmparatorluk Karargahına Eylem Sonrası Raporu
- AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ STRATEJİK BOMBALAMA ARAŞTIRMASI
- Japon Yetkililerin Sorgulamaları:
- [Nav. 1 - USSBS No. 6] Kaptan AMAGAI Takahisa, CV'de IJN Hava Görevlisi kaga
İçindekiler
O, 22 Haziran 1938'de Kearny, New Jersey'de bulunan Federal Gemi İnşa ve Drydock Company tarafından Denizcilik Komisyonu sözleşmesi kapsamında atıldı. Denizcilik Komisyonu Başkanı ve 7 Ağustos 1939'da Komutan AV ile görevlendirildi. E. A. Mullan komuta ediyor. [1]
Puget Sound Deniz Tersanesi'ndeki dönüşüm, 7 Temmuz 1941'de tamamlandı. Neoşo hemen batı kıyısındaki limanlardan Pearl Harbor'a uçak yakıtı taşıma hayati görevine başladı. Böyle bir görevde 6 Aralık'ta Pearl Harbor'a geldi, tam bir kargoyu Donanma Hava Üssü Ford Adası'na boşalttı ve dönüş geçişi için hazırlandı. [1]
Ertesi sabah, Pearl Harbor'a yapılan sürpriz saldırı bulundu. Neoşo Tehlikeye karşı tetikte olan kaptanı Komutan John S. Phillips, Ford Adası'nda demirlemiş zırhlılara odaklanarak, limanın daha güvenli bir bölgesine odaklanarak Japon ateşinin içinden güvenli bir şekilde manevra yaptı. Silahları saldırı boyunca ateşlendi, bir düşman uçağına sıçradı ve diğerlerini uzaklaştırdı. Adamlarından üçü, bir saldırgan tarafından yaralandı. [1]
Önümüzdeki beş ay boyunca, Neoşo eskort gemileri -artık çok az sayıdadır- bu kadar değerli bir gemiyi ve yükü bile korumaktan her zaman esirgenemezdi. Nisan ayının sonlarında, Japonlar, Güneybatı Pasifik'teki üslerini ilerletmeye çalışarak Avustralya ve Yeni Zelanda'ya karşı güneye doğru bir hareket tehdidinde bulunurken, Neoşo Görev Gücü 17'ye (TF 17) katıldı. Ne pahasına olursa olsun, egemenliklere giden deniz yolları açık tutulmalı ve saldırılara ve olası istilalara karşı korunmalıydı. [1]
Amerikan ve Japon filoları, 6 Mayıs 1942'de doruk noktasına ulaşan Mercan Denizi Savaşı'nın açılış manevralarında birbirlerini ararken, Neoşo taşıyıcıya yakıt ikmali yaptı Yorktown ve ağır kruvazör Astoria, daha sonra yalnız bir eskort ile taşıyıcı kuvvetten emekli oldu, muhrip Simler. [1]
Ertesi gün saat 1000'de Japon arama uçakları iki gemiyi gördü ve onları bir taşıyıcı ve eskort olarak yanlış tanımladı. [1] 78 uçak Shokaku ve Zuikaku çok geçmeden geldi ve "taşıyıcı" kuvveti boşuna aramaya başladı. [ kaynak belirtilmeli ] Sonunda pes ettiler ve batmaya geri döndüler Simler ve ayrıl Neoşo- bombacılardan biri tarafından yedi doğrudan isabet ve intihar dalışı kurbanı - kıçta alevler içinde ve ikiye ayrılma tehlikesiyle karşı karşıya. Saldırganlardan en az üçünü vurmuştu. [1] Mürettebatından biri olan Oscar V. Peterson, saldırıda aldığı ağır yaralanmalara rağmen gemiyi kurtarma çabaları nedeniyle ölümünden sonra Onur Madalyası ile ödüllendirildi. [2] [3]
Sağlam denizcilik ve kalifiye hasar kontrol çalışmaları sürdürüldü Neoşo sonraki dört gün boyunca yüzer. Kazaya uğrayan gemi önce bir RAAF uçağı, ardından bir Amerikan PBY Catalina uçan botu tarafından bulundu. 11 Mayıs saat 13:00'te muhrip Henley geldi, hayatta kalan 123 kişiyi kurtardı ve ayakta tuttukları gemiyi açılan ateşle batırdı. İle birlikte Henley Amerikan filosunun Japonları geri çevirmeyi başardığı haberi geldi. [1]
Filolar
Amerikalılar, Japon filolarının ilerlemesini durdurmak için Arka Amiral Frank J. Fletcher komutasındaki Görev Gücü 17'yi Mercan Denizi'ne gönderdi. Görev Gücü 17'nin iki uçak gemisi vardı - Yorktown, Fletcher'ın amiral gemisi ve LexingtonBir taşıyıcıya dönüştürülmeden önce bir kruvazör olarak hayata başlayan . Rakiplerinin aksine, Amerikalıların filolarında radar vardı.
Üç tip uçak taşıyorlardı - 72 eskimiş Douglas SBD-2 Dauntless pike bombardıman uçağı 36 Douglas TBD-1 Devastator, zayıf bir "tırmanış" ve sınırlı menzile sahip torpido bombardıman uçakları ve rolü olan 36 Grumman F4F-3 Wildcat avcı uçağı. düşman uçaklarına karşı koy ve bombardıman uçaklarını koru. gelen uçaklar Yorktown hava muharebesinin karmaşasında dostu düşmandan ayırmaya yardımcı olacak yeni ekipman taşıdı.
Karşılarında Tuğamiral Takagi'nin kuvveti olan uçak gemileri vardı. Şokaku ve Zuikaku, her iki Pearl Harbor saldırısı gazileri, iki kruvazör ve bir muhrip ekranı. Japon uçak gemilerinde 42 Aichi D3A Val pike bombardıman uçağı, 41 Nakajima B5N torpido uçağı ve savaş koruması sağlamak için 42 Mitsubishi A6M5 Zero vardı. Bu uçaklar teknolojik olarak Amerikalılarınkinden üstündü.
Başkan Hoover hala denizaşırı ülkelerden hayran mektupları alıyor
28 Ocak 2019 18:44:54 tarihinde yayınlandı
Sadece sayılara bakarak Herbert Hoover'ın gıda yardımı çabalarının önemini gözden kaçırmak kolaydır. Hoover'ın açlıktan kurtardığı kesin insan sayısı belirsizliğini koruyor, ancak çoğu bilim adamı bunun yüz milyonlarca olduğu konusunda hemfikir. İronik olarak, modern zamanların en acımasız liderlerinden biri olan Joseph Stalin, şu özdeyişle anılır: "Sadece bir kişi açlıktan ölürse, bu bir trajedidir. Milyonlarca kişi ölürse, bu yalnızca istatistiktir.
Bilim adamları o zamandan beri atıfları itibarsızlaştırdılar. Alıntı, bunu kim söylediyse, I. Dünya Savaşı sonrası Avrupa için uygun bir şekilde geçerlidir. Herbert Hoover, dünya liderlerinin bilgeliğine karşı, Bolşevikler tarafından kontrol edilen bölgelerde ve Beyaz Rus kuvvetleri tarafından kontrol edilen bölgelerde yaşayan Rus halkına yiyecek sağlamak için Amerikan Yardım İdaresi'ni kullandı. Açlığın apolitik olduğunu bilerek siyasetin üzerinde kalan Hoover, kabaca on sekiz milyon Rus'a yiyecek sağladı. Bu iyi niyet, Herbert Hoover Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi personelinin torunlarından aldığı mektuplarda açıkça görüldüğü gibi, yiyecek alanlar üzerinde kaybolmadı.
Bu mektupların altını çizmek önemlidir çünkü hem trajedi hem de istatistik haline gelmesi engellenen bireysel yaşamlara odaklanmaktadır. Gıda yardımı çabalarına bir insan yüzü yerleştiriyor ve daha da önemlisi, Hoover'ı açlığı ortadan kaldırmak için yorulmak bilmeyen çabalarında neyin yönlendirdiği hakkında bir fikir veriyor. Aşağıdaki hesap Natalia Sidorova tarafından sağlanmıştır.
Ayrıca okuyun: Suikastlardan kıl payı kurtulan 13 Başkan
Size, Herbert Hoover'ın Rusya'da ve diğer ülkelerde açlıktan ölümün eşiğinde olan milyonlarca insana gösterdiği şefkat ve özen ile tarihte kazandığı mirası kutlamak için yazıyorum.
Yaklaşık 97 yıl önce, büyükannem Zinaida Tiablikova, elli mil kuzeydeki küçük kasabası Klin'den Moskova'ya taşındı. Moskova Üniversitesi'nde kimya okurken yalnız yaşadı.
Zinaida Tiablikova
O zamanlar Bolşevik devriminin ardından gelen kaos ve Beyaz ve Kızıl Ruslar arasındaki iç savaş nedeniyle tüm Rusya'da korkunç bir gıda sıkıntısı vardı. Volga bölgesinden birçok yoksul Rus, şehirde yiyecek bulma umuduyla Moskova'ya geldi.
1920'de anneannemin bir arkadaşı ona Amerikan Gıda İdaresi'nin başta çocuklar olmak üzere muhtaç insanlara günde bir kez sıcak yemek verdiğini söyledi. Yiyecek merkezlerinin çoğu, açlığın büyük bir sorun olduğu Volga Nehri bölgesinde olmasına rağmen, Moskova'da da birkaç yemek merkezi vardı.
İlgili: Amerikan başkanlarının en tuhaf 17 işi
Büyükannem Zinaida, Moskova'daki Miasnitskaya Caddesi'ndeki bu yemek merkezlerinden birine gitti. 1920'lerin çoğu boyunca, o ve diğer pek çok kişi günde bir kez lezzetli bir sıcak yemek yediler. Ara sıra yoğunlaştırılmış süt ve sıcak çikolata aldığını hatırlıyordu. Birçok fakir Rus için bunlar özel ikramlardı çünkü daha önce hiç yoğunlaştırılmış süt veya çikolata içmemişlerdi. Bu besleyici öğünler onu ve diğer birçok insanı açlıktan veya yiyecek eksikliğinden kaynaklanan diğer hastalıklardan kesinlikle korumuştur.
Bay Hoover'ın kendisi halk tarafından tanınmak istememesine rağmen, yemek merkezinde sergilenen Herbert Hoover'ın bir fotoğrafının olduğunu söyledi. Topluluk halkı, Bay Hoover'a ve Amerikan halkına şükranlarının kendiliğinden ifadesi olarak onun fotoğrafını sergilemeyi seçti.
Şimdi burada Amerika'da üniversiteye giden Galina adında bir kızım var. Ona büyükannemin bu hikayesini anlattım. Bu hikaye kızıma Amerikan ve Rus halkının ihtiyaç anında birbirleriyle çok iyi arkadaş olabileceğini gösteriyor.
Zinaida, iki sınıf arkadaşıyla, 1925.
Bay Hoover'ın kendisinin, son yıllarda muhafazakar Ruslar arasında bile itibarını yitiren Bolşevik ideolojiyi desteklediğinden şüpheliyim. Ancak, Bay Hoover, diğer insanlara yardım edebilmek için siyaset ve ekonomi hakkındaki kendi kişisel inançlarını bir kenara bıraktı.
Büyükannem, Herbert Hoover'ın şahsında ifade edilen Amerikan halkının cömertliğinden her zaman büyük bir takdirle bahsederdi. Her zaman şaşırdı, Mr.Hoover, yiyeceğin en çok talep edildiği uzak bölgelere yiyecek dağıtabilmesi için özel idari becerilere sahipti. Yıllar sonra Bay Hoover'ın Başkan seçildiğini öğrendiğinde Amerikan halkı adına çok sevindi. Yemek merkezindeki fotoğrafının hatırasını yaşattı ve hayatı boyunca onun için dua etti.
Daha fazla: Bu gelecekteki Başkan ve First Lady, Çin'deki ABD birlikleriyle savaştı
Büyükannem, Bay Hoover'a şükranlarını sunmak için artık bizimle değil. Torunu olarak bu görevi büyük bir heyecanla kabul ediyorum. Moskova'da doğmuş bir Amerikan vatandaşı olarak, Bay Hoover'a teşekkür ediyorum ve tüm Amerika halkına, tarihimizin en karanlık saatlerinden birinde milyonlarca yoksul Rus'a gösterdikleri cömertlik ve şefkat için teşekkür ediyorum. Bay Hoover'ın iyiliğinin ve Amerikan halkının iyiliğinin mirası, milyonlarca Rus insanının kalbine kazınmıştır.
Bay Hoover'ın mirası aynı zamanda gelecek nesiller için bir umut ışığıdır. Her türden çatışmayla parçalanmaya devam eden bir dünyada, Bay Hoover'ın örneği bize bir krize en iyi yanıtın şefkat olduğunu hatırlatıyor.
Videoyu izle: Hayatımın En Büyük Mercan Balıklarını Yakaladım!! (Ocak 2022).