Bir üniversite profesörü sosyoloji dersinde öğrencilerini gecekondu mahallesine gönderip, orada yaşayan 200 genç üzerinde bir olgu araştırması yapmalarını istemişti. Öğrencilerinden, bu gençlerin geleceği konusunda değerlendirmede bulunmalarını rica etti.
Öğrenciler her bir olgu için "Hiç şansı yok" yorumunda bulunmuşlardı. 5 yıl sonra başka bir sosyoloji profesörünün karşısına aynı çalışma çıkmıştı. Profesör öğrencilerinden, bu gençlerin akıbetinin ne olduğunu öğrenmelerini istedi. Öğrenciler, yöreden taşınan veya vefat eden 20 gencin dışında ulaşabildikleri 180 gençten 176 tanesinin doktor, avukat ve işadamı olarak pek de sıradan olmayan başarılar elde ettiklerini buldular. Oldukça şaşıran profesör olayın üzerine gitmeye karar verdi. Şans bu ya araştırma konusu olan gençlerin hepsi civarda yaşıyordu. Profesör yaptığı araştırmalar sonucunda ulaşabildiği gençlerin hepsine aynı soruyu soruyordu . "Başarınızı neye borçlusunuz?" Gençlerin yanıtı hep aynı oldu. "Öğretmenimize…"
Öğretmen hala yaşıyordu. Profesör sonunda öğretmenin yerini de buldu. Yaşlı ama dinç kadının, bu gençleri gecekondudan başarıya götüren yolda nasıl bir sihirli formül kullandığını öğrenmek istedi. Öğretmenin gözleri ışıl ışıl oldu. Dudaklarında hafif bir gülümsemeyle "Çok basit" dedi. "Bu çocukları sevdim."
İşte Şahinkaya ruhu budur.
Sizleri çok seviyoruz.