Gönderi fotoğrafı: ahşap bebekler | © Pixabay
Tüm insanlar Tanrı'nın önünde eşittir ve yasalar önünde eşit olmalıdırlar, en azından özgür dünyanın anayasaları böyle söylüyor.
Ama farkları yaratan kesinlikle biz insanlarız, bariz bir şekilde hiç olmadığında bile. Ve ortak noktalarımızı aradığımız yerde bile, en azından tamamen farklı insanlardan bizi ayıran şeyleri yaratıyoruz.
Algımız ve dış dünyadan gelen izlenimlerin bununla bağlantılı olarak işlenmesi, yalnızca eşit ve eşit olmayanın sürekli karşılaştırmasından ibaret görünüyor; hesap makinelerinin ikili koduna benzer.
Bu yüzden tüm hayatımız boyunca bu tür karşılaştırmalara takılıp kalırız ve bunun, en azından bizimkinin, şeylerin doğası olduğunu varsaymak zorundayız.
İnsanların bireysel olarak hangi farklılıklara tutunduklarını ve hangi farklılıklar üzerinde topluca çalıştıklarını belirlemek, gözlemci için ilginçtir.
Çünkü bunu yaparken biz insanlar beklenmedik bir şekilde bütün etnik grupları, kabileleri, milletleri bile yaratırız. Ama aynı zamanda barbarlar, "alt insanlar" veya özürlüler.
Benim için ilginç olan okul günlerimdeki ilk kolektif farklılıktı. Bu, erkek ve kız, aptal veya aptal, Alman veya Alman olmayan arasında değil, Geha dolma kalemli öğrenciler ile Pelikan dolma kalemli öğrenciler arasında ayrım yapmıyordu. Bu arada, bir Geha dolma kalemim vardı ama bunun iyi bir şey mi yoksa kötü bir şey mi olduğunu hatırlayamıyorum.
Daha sonra, biz Heilbronn'daki öğrenciler, yaz kampını Gaffenberg'de mi yoksa AWO-Waldheim'da mı geçirdiğimiz ve okul günlerimizin sonunda dans kursuna gittiğimiz yer konusunda anlaşamadık.
Günümüzde bu tür farklılıkların öğrenciler arasında daha çok gösterilen "kıyafetler" veya o zamanki ayrımlarımız kadar anlamsız olan cep telefonu tarafından yapılması daha olasıdır.
Daha sonraki yaşamda, gösterilen fiziksel özellikler, dini bağlılık, anadil veya dil becerilerinin eksikliği veya biz insanların başkalarıyla üzerinde çalışmayı sevdiğimiz tercih edilen kültürdür.
Kendimiz ve çevremiz için ifade, okul günlerimize benzer olacaktır; ama bu sürekli karşılaştırmalar olmadan kendi hayatımızda zorlukla ilerleyebiliriz ve diğer insanlarla iletişim kuramayız.
Her halükarda, hepimizi hem kendimiz hem de başkaları için gerçekten önemli olan ayrımları aramaktan kurtarır.
Nihayetinde bu, çevre için bir varlık olmak ve diğer insan varlıklarımız olmak ya da sadece bir yükümlülük olmak arasındaki fark olacaktır; yani, günlerimizin sonunda geride bıraktığımız, giderek daha fazla tartışılan ekolojik ve sosyal ayak izi.
Hepimizin en çok çekindiği şey tam da bu ayrımdır ve bu yüzden, ilk önce kendimizle fark yaratmaktansa, yukarıda bahsedilen karşılaştırmalarla el ele, daha doğrusu önemsiz şeyler üzerinde çalışmayı tercih ediyoruz. zaman ve bir varlık olmaya çalışın.