Chic (şu anda Nile Rodgers'ın yer aldığı Chic olarak biliniyor), üçüncü single'ları "Le Freak" (1978) Billboard Hot 1 ve R&B listelerinde 100 numaraya ulaştığında ilk kez eleştirel bir üne kavuştu. Chic, New York disko sahnesindeki en zeki ve en yetenekli müzisyenler olarak kabul edildi. Hatasız tarz anlayışları, diskonun gerçeklikten ışıltılı bir kaçış olduğu inancı ve sadece 70'lerin disko müziğine değil, bir bütün olarak 80'lerin müziğine olan etkileri nedeniyle.
Şıklığın kökenleri
Gitarist Nile Rodgers ve basçı Bernard Edwards, Chic'i 1976'da kurdular. Bir İngiliz glam rock grubu olan Roxy Music'in konserinden esinlenerek, Rodgers ve Edwards, cazibenin etkisiyle sürükleyici bir deneyim sunacak bir grup oluşturmak için yetenek edinmeye başladı. Kiss gibi grupların rock tarzı. Tony Thompson gruba 1977'de davulcu olarak katıldı ve Raymond Jones'u klavyeci olarak işe aldı. Norma Jean Wright gruba solist olarak katıldı ve grup, taze yüzlü kayıt mühendisi Bob Clearmountain ile "Dance, Dance, Dance (Yowzah, Yowzah, Yowzah)" kaydetti.
Single'ın çift taraflı baskısının yüksek kalitesine rağmen, Chic yine de kendilerini her büyük etiket tarafından reddedilmiş buldu. Bununla birlikte, bağımsız bir Buddah adlı 12 inç serbest bıraktı ve dans kulüplerinde o kadar popüler oldu ki Atlantic yakında bir anlaşmaya imza attı. Edwards ve Rodgers'ın minimalist, eğlenceli disko yaklaşımı, türün çağının son yarısı için mükemmel olduğunu kanıtladı ve kısa süre sonra kendilerini yüksek talepte buldular; Nile ve Bernard, ayrıca Sister Sledge gibi eylemler için yapımcı ve söz yazarı olarak pek çok yan iş buldular. Diana Ross.
Chic'in ticari başarısı
1977'de kendi adlarını taşıyan ilk albümleri Atlantic Records'tan "Chic" i çıkardılar, daha sonra hit parçalar "Dance, Dance, Dance" ve "Everybody Dance". Solo kariyeri ile çatışan Wright, 1978'de gruptan ayrıldı ve grup, sonraki albümleri için onun yerine Alfa Anderson ve Luci Martin'i getirdi.
Grubun gerçekten yükselişi 1978 yılında ikinci stüdyo albümleri "C'est Chic" olana kadar değildi. Albümde öne çıkan "Le Freak", Billboard Müzik listelerinde rekorları kırarak en çok çalınan parçalarından biri haline geldi. Albümün kendisi de piyasaya sürüldükten sonra R&B listesinin en üstüne çıkan tek albümleri olmaya devam etti.
Chic'in en iyi bilinen şarkıları
Chic'in en büyük iki hit parçası olan "Le Freak" ve "Good Times" a maruz kalmadan yetişkinliğe ulaşmak neredeyse imkansızdır, genellikle bir parti rock atmosferi bağlamında. Ancak "Good Times" ın müziği bilinçli olarak Sugarhill Gang'ın "Rapper's Delight" ı için yeniden yaratıldı, bu da Chic'in klasik eski tarz hip-hop'un doğmasına yardımcı olduğu anlamına geliyor. "Le Freak", "Gossip Girl", "Glee", "Nip / Tuck", Shrek 2 veya Toy Story 3'te olsun, artık her çılgın partinin kısaltmasıdır.
Chic'in sonraki yılları
Ne yazık ki, anti-disko tepkisi kısa süre sonra Chic'i pazarlık kutusuna sürükledi, ancak Edwards, Rodgers ve Thompson tartışmalı olarak daha sonra daha büyük başarılar buldu. Rodgers, David Bowie'nin "Let's Dance" ve Madonna'nın "Like A Virgin" LP'lerinin yapımcılığını üstlendi. Edwards, Robert Palmer'ın "Riptide" çığır açan albümünün yapımcılığını yaptı ve Power Station'ı kurdu. (Thompson tüm bu projelerde davul çaldı!) Grup, 1992'de hafif başarılı bir geri dönüş için kadın başrolleriyle yeniden bir araya geldi, ancak ne yazık ki hem Edwards hem de Thompson o zamandan beri geride kaldı. Orijinal şarkıcı Norma Jean Wright, ara sıra Chic klasiklerini Anderson ve Martin ile canlı seslendiriyor.
Pek çok harika performans, işlerini örtmek için devam etti, özellikle 80'lerin sonundaki dans divası Jody Watley, "Aşkını İstiyorum" versiyonuyla küçük bir hit oldu. "Good Times" da Grandmaster Flash, De La Soul ve Beastie Boys tarafından örneklendi. Wham! ve her ikisi de büyük Chic hayranları Duran Duran konserde sık sık "Good Times" ı yorumladılar.
Grup, altın çağında Dick Clark'ın "American Bandstand" ve "New Year's Rockin 'Eve" ve "Soul Train" lerinde göründü; daha yeni kadro hem "American Idol" hem de "The X Factor" da yer aldı