"Bay. Morita, yanıldın. Okul sorun değil. Sorun öğrencilerde." Bu açıklama eski bir ortaokul öğrencim tarafından lise birinci sınıftayken paylaşıldı. John* tüm A'ları ve bir B'yi ortaokulda alınan B'ler, C'ler ve D'lerin tam tersine alıyordu. Öğrencilerin sadece çalışıp itaatkar olurlarsa başarılı olacaklarını düşünüyor gibiydi.
Görüntülü görüşme yapmamıza rağmen yüzünde bitkin ve bitkin bir ifade fark ettim ve sık sık günde 3-4 saatini sıkıcı, alakasız ve uzun ödevleri tamamlamak için çalışarak geçirdiğinden bahsetti. Şaşırtıcı bir şekilde John, iyi notları nedeniyle şimdi "akıllı" hissettiğini söyledi. Geleneksel okul sistemlerini, yönergelerini ve uygulamalarını değiştirmek yerine, öğrencilerin mevcut okul ortamında nasıl başarılı olacaklarını öğrenmelerine yardımcı olmaya çalışmam gerektiğini önerdi. John, ezberci öğrenmeye ve ezberlemeye odaklanan ödevler ve testler sağlamam tavsiyesiyle sona erdi.
Ortaokula ilk başladığında, John daha geleneksel bir öğrenme ortamına alışmıştı. Her şeyin basit olmasını istedi ve sık sık "Bana ne yapmam gerektiğini ve zamanı geldiğinde söyle" gibi şeyler söylerdi. John, işi çabucak bitirebildiği için sınıf arkadaşının tüm cevaplarının benzer olacağı pasajları okumayı ve soruları yanıtlamayı tercih etti. Ama benim okulum öyle çalışmıyor. Bunun yerine, öğrencilerin büyümelerini desteklemek için neyi ve nasıl öğrendikleri konusunda seçenekler sunan daha kişiselleştirilmiş bir yaklaşım izliyoruz. Bir öğrencinin yaratıcılığının ve eleştirel düşünme becerilerinin sürekli olarak zorlandığı bu tür bir öğrenme ortamında John'un uyum sağlaması biraz zaman aldı. Ama üç yıllık akıl hocalığı boyunca, John sonunda sekizinci sınıf öğrencisi olarak müzik dersimde oldukça başarılı oldu.
Not verme, öğrencinin yeteneğini her zaman doğru bir şekilde yansıtmadığına inandığım karmaşık bir konudur. Deneyimler bir öğrencinin bireyselliğini sınırlayan tek tip bir yol izlediğinde, kesinlikle bir öğrenci olarak potansiyellerini temsil etmez. Not vermenin birincil amacı, bir öğrencinin öğrenme hedeflerine ulaştığını bildirmektir. Bunun çocuklar için en iyisi olduğuna inanmıyorum. Bunun yerine, öğrencilerin zorlu, amaçlı, ilgili ve güçlendirici öğrenme etkinlikleri yoluyla içsel olarak motive olmalarını sağlamalıyız.
Bir müzik ve vurmalı çalgı öğretmeni olarak, sık sık öğrencilerim, öğrenmek istedikleri enstrümanlar için kendi müzik parçalarını bestelediler. Öğrencilerin bestelediği müzik, sevdikleri birine adayabilecekleri veya bir konserde icra edebilecekleri bir şey haline gelir. Öğrencilerimi motive eden şey bu, yıl sonunda alacakları harf notu değil. Notlar, öğrencilerin öğrenmesi için itici motivasyon kaynağı olmamalıdır. Bir görevi çabucak bitirmeye çalışmak, değerli bir öğrenme deneyiminin güvenilir bir göstergesi değildir.
Daha az standartlaştırılmış öğrenme ve esnek son teslim tarihlerine, akran işbirliğine ve öğretmeye, daha küçük öğrenme topluluklarına ve öğrenmeyi paylaşmaya daha fazla vurgu yapan bir sisteme inanıyorum.
Ortaokul boyunca üç yıllık yoğun rehberlikten sonra, John'un eğitimle ilgili tüm görüşü lisenin sadece 8 haftasında değişti. Tamamen şaşkına dönmüştüm ve her eğitimcinin eğitimi her bir öğrencinin ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde yeniden tasavvur edebilmesi için savunmaya olan bağlılığımı yenilemem gerektiğini fark ettim. Eğitim sistemimizin hangi kısımlarını tutacağımızı ve neleri güncelleyeceğimizi yeniden değerlendirmeliyiz. Çok sayıda öğrenci ya okulu bırakıyor ya da herkese uyan tek bir yaklaşıma uymaları gerektiğine inanıyor. Daha az standartlaştırılmış öğrenme ve esnek son teslim tarihlerine, akran işbirliğine ve öğretmeye, daha küçük öğrenme topluluklarına ve otantik halka açık vitrinler aracılığıyla öğrenmeyi paylaşmaya daha fazla vurgu yapan bir sisteme inanıyorum. Amaç her zaman öğrencilerin kendi içlerinde güven inşa etmelerini sağlamaktır.
Bu makaleyi yazma kıvılcımı, saygın bir eğitim yazarı, konuşmacı, atölye kolaylaştırıcısı ve eski Hawaii Eğitim Bakanlığı devlet okulu eğitimcisi Dr. Katie Martin'in “Gelişen Eğitim” kitabını okuduktan sonra geldi. Kitapta Martin, okul merkezli eğitimden, yani "öğrenciler standartlaştırılmış sisteme uyum sağlar"dan, "sistemin öğrencinin ihtiyaçlarını karşılamak için uyarlandığı" öğrenci merkezli bir eğitime nasıl geçileceğini paylaşıyor. John'un şu anda aldığı iyi notlar nedeniyle okula nasıl uyum sağlayacağını nasıl öğrendiği hakkında söylediklerini hemen hatırladım.
İleriye giden yol, öğrencilerimizin bireysel ihtiyaçlarını desteklerken onların güçlü yanlarını kutlayacak sistemler ve kültürler yaratmaktır. Her çocuk, eski öğrencimin ortaokulda standart bir sisteme uymadan yaptığı gibi kendinden emin hissetmeyi hak ediyor. Öğrencileri eğitimin merkezinde tutan bir topluluk aradığınızı varsayalım. Bu durumda, genç öğrencilerimizle birlikte günlük uygulamalarımızda gerekli değişiklikleri yapmanın pratik ve ilgili yollarını öğrenmek için Katie Martin, Jan Iwase, George Couros, Eric Sheninger veya Ted Dintersmith'in kitaplarını incelemenizi öneririm.
Bir öğrencinin, kendilerini "sorun" gibi hisseden öğrencileri standartlaştırmaya odaklanan bir eğitim sistemi tarafından yenilgiye uğratıldığını hissettiğinde bu bir uyandırma çağrısıdır. Öğrencilerin eğitimin amacını kendi başlarına anlamalarını bekleyemeyiz. Hayatta başarılı olmak için hak ettikleri eğitim sistemini yaratmaları için onlara rehberlik edecek eğitimcilere, liderlere ve destekçilere ihtiyaçları var. Tüm öğrencilerimle paylaştığım şeyin arkasındayım: Sorunun öğrenciler OLMAMASI için eğitim sistemimizi yeniden tasarlamalı ve yeniden tasarlamalıyız.
Bir yıl sonra John'a öğrencilerin okula uyması gerektiğine hâlâ inanıp inanmadığını sordum. Cevabı beni yine şaşırttı ve üzdü, “Lisede başarılı olmak için evet, ama hayatta başarılı olmak için hayır.”