Taliban'ın iktidara gelmesi, son yıllarda neredeyse kesintisiz savaşlar yaşayan kırsal alanlarda düşmanlıkların sona ermesini ve şiddetin azalmasını sağladı.
Ama hareketin başardığı şeyler arasına giren tek madde bu olabilir. İktidar deneyiminin ilk sonuçlarından kaynaklanan hayal kırıklıklarına gelince, hem içeride hem de dışarıda ürkütücü bir senaryo söz konusu.
Taliban hükümeti, Afganistan'ın çeşitli toplumlarının tüm etnik, dini, siyasi ve sosyal bileşenlerini temsil eden 'kapsayıcı' bir hükümet olacağı beklentilerini henüz karşılayamadı.
Yeni hükümetin tamamen Taliban din adamlarından oluştuğu yönündeki yaygın eleştirilerin ardından örgüt, hükümete bazı yabancıları da ekledi. Teknokratlara, iş adamlarına ve etnik azınlık üyelere görevler verdi.
Ancak Şii Hazara azınlığın tek bir temsilcisinin sağlık bakan yardımcılığını üstlenmesi ve hükümetin kadınlardan ve önceki dönemin üst düzey politikacılarının temsilcilerinden yoksun kalması nedeniyle yeni atamaların hiçbiri kilit pozisyonlarda değildi.
Taliban, "hükümetin kadın haklarına saygı göstereceğine söz verdi" ancak Kadın İşleri Bakanlığı'nı ilga ederek sembolik bir adımla "Davet, Rehberlik, Erdem ve Ahlaksızlığın Önlenmesi Bakanlığı'na" devretti.
Hükümet ayrıca, başkent Kabil'de kadın protestolarına yol açan "İslam hukuku hükümlerine uygun olarak" kadınların eğitimi ve çalışmasına bir takım kısıtlamalar getirdi.
Taliban'ın uygulamaya başladığı toplumsal kısıtlamalar sadece kadınlarla sınırlı olmayıp, erkeklerin görünümlerini ve davranışlarını da kapsıyordu.
Ekonomik olarak Afganistan, son haftalarda gıda fiyatlarının yüzde 50'den fazla artması ve ekonominin gittikçe küçülmesi, büyük ölçüde felç olmuş bir bankacılık sistemi, para çekemeyen vatandaşlar ve sağlık sisteminin eşiğinde olmasıyla bir uçurumun eşiğinde.
Ekonomik krizin alevlenmesinin kısmen, yabancı bankalarda tutulan 9 milyar dolarlık Afgan varlıklarının dondurulması ve ülkedeki kamu harcamalarının yaklaşık %75'ini temsil eden uluslararası finans kuruluşlarının finansmanının durdurulmasından kaynaklandığı doğrudur.
"Taliban" hükümetinin eylemlerinin, uluslararası tarafları konumların yumuşatmaya ve Afganistan'ın ülkenin istikrarı ve bölgesel ortamı için önemini ve canlılığını kabul eden destek programlarını yeniden başlatmaya teşvik etmediği de doğrudur.
DIŞ İLİŞKİLER
Taliban, Afganistan'ın komşuları için bir güvenlik tehdidi oluşturmayacağına söz verdi, ancak Tacikistan'ı kendi içişlerine karışmakla suçlayarak bir kriz başlatmak için inisiyatif aldı ve kuzey komşusunun sınırlarına yakın güçler seferber etti.
Bununla birlikte, uluslararası toplum, resmi olarak tanımasa bile, fiili bir otorite olarak "Taliban" hükümetiyle çalışma gereğini kabul ediyor ve hareketin geçmişteki hatalardan ve deneyimlerden ders aldığına ve harekete geçeceğine dair umudunu yitirmiyor.
Rusya, Çin ve Pakistan, Afganistan'ın artık terörizm ve uyuşturucuyla ilgili bir tehdit kaynağı haline gelmemesi için uluslararası toplumun sesini dinleme ve onunla işbirliği yapma ihtiyacı konusunda Taliban'ı ikna etme girişimlerinde en aktif taraflar arasında yer almaya devam ediyor.
Pek çok kişi tarafından beğenilmeyebilecek, ancak sahada bir gerçeklik olan ve Afgan halkının geniş bir kesiminin desteğini alan bir otoriteyle uğraşırken sabırlı olmak da gerekiyor, özellikle de bu otorite, Afganistan ile diyaloğa açık göründüğü için. Dışarıdan tanınma ve destek almanın, ülkenin bekası ve bekası için de önemini kavrar.