Erkek arkadaşım memleketime geldikten kısa bir süre sonra, “Kapıdan çıktığımız anda farklı bir insana dönüşüyorsun,” demişti bana.
"Nasıl yani?"
"Sınırdasın. Sertleşirsin. Sanki kötü bir şey olmasını bekliyormuşsun gibi."
Bunu duymak gözlerimi açan o anlardan biriydi: Sanki bir balıkmışım da suda yüzdüğüm söylenmişti. Tüm hayatım boyunca etrafımdaydı ve ancak şimdi ayırt edebiliyordum.
Tüm büyük şehirlerde karşılaştığınız sıradan saldırganlıklardan bahsetmiyorum: ıslık çalmalar, hakaretler, sözlü tehditler, başarılı ve başarısız fiziksel saldırı girişimleri.
Daha derin bir şeyden bahsediyorum.
Sadece dedikodu yapacak bir şey arayan komşular gözlerinizle buluşuyor. Mağaza görevlileri, dükkanlarına adım attığınız anda size dik dik bakıyorlar. Toplu taşımadaki diğer yolcular ve sokaktaki yayalar dirseklerini veya omuzlarını size bastırıyor, neredeyse bir kavga için balık tutuyorlar, yabancılaşmaları o kadar derin ki bu ayrımı ancak saldırganlık kapatabilir.
Bir caddede yürürsem ve bir yaya arkadaşımın yanından geçmeye çalışırsam, onda dokuzu daha hızlı yürümeye başlar. Hatta çoğu zaman tam önüme çıkıp yolumu tamamen kapatıyorlar. “Kazanmak” için (sanırım) kör, aptal bir içgüdü gibi.
Bazen araba sürücüleri, karşıdan karşıya geçerken onları yavaşlattığımda rahatsız oluyorlar. Yani korna ve küfür dışında direksiyonun bu küçük ucunu da bana doğru yapıyorlar. Kısa, hızlı bir şekilde araçlarıyla bana nişan aldılar, onlar geçip gitmeden bir saniye önce bana hücum ettiler. Ufak bir "İstersem seni ezerim" uyarısı. Tabii ki, beni ezmek niyetinde değiller. Beni korkutmak istiyorlar. Beni benim yerime koymak istiyorlar.
Ama aslında, daha da derin bir şeyden bahsediyorum.
Bunu kabul etmek için yetiştirildim. Ceketimin yakası hafif açıksa, ayakkabılarım ve çantam uyumlu değilse, baldırlarım ya da tamamım “bu elbisenin içinde çok şişman” görünüyorsa dışarı çıkmama izin vermeyen bir anne tarafından büyütüldüm. ” Parmakları kıyafetlerime, saçıma, tenime batıyor, her şeyi düzeltiyor, küçümseme doğrudan ruhuma damlıyordu.
Ona her zaman “Kimsenin umurunda değil!” derdim. O gün saçlarımın dağınık olması, kıyafetlerimin çok parlak olması veya tam olarak uymaması ya da tırnaklarımın mükemmel görünmemesi kimsenin umrunda değil.
Ve bana hep aynı cevabı verirdi. "Herkes umursuyor. Bunu yüzüne söyleyen tek kişi benim."
"Benim iyiliğim için"di. Zihninde bana zırh giydiriyor, içinde kaynadığı düşmanlıktan beni koruyordu.
Ama tek yaptığı bana, biri bana yukarıdan aşağıya baktığında, bende bir sorun olduğunu öğretmekti. Beni yargılamakta haklılar. Beni eleştirmekte haklılar. Birinin gözleri üzerimde biraz oyalanırsa, saçlarım, kıyafetlerim, tırnaklarım için endişelenmeye başlıyorum. Bana güzel olduğumu düşündükleri için baksalar ya da güzel olduğumu söyleseler bile, hissetmiyorum ve inanmıyorum - çünkü benim için güzellik uzun bir liste haline geldi. asla tamamlanamayan onay kutuları.
Uzun bir süre, cevabın sadece ayrılmak olduğunu hissettim. İşte benim şehrim ve kültürüm böyle. Bulgaristan'ın başkentinde yaşıyorum: Sofya, Balkan oynaklığının ve Slav soğukluğunun kazanına dönüşen bir yer. Bir keresinde Londra'da yürüyordum ve rastgele bir kadın bana gülümsedi. Sonraki 15 dakika boyunca şaşkınlık içinde yürüdüm, bu şimşek çakmasını bir deneyim olarak işlemeye çalıştım. Bana hiç olmamıştı. Sofya'da kadınların birbirlerine ölümcül bakışlar atmasına alışkınım.
Uzun zamandır ayrılmak istiyordum. Bulgaristan'ın dışında, insanların gözlerinin içine bakabileceğim ve bir insanın varlığını hissedebileceğim bir yere gitmek istiyordum.
Şans eseri ve biraz da kader sayesinde burayı buldum. Tam burada, Bulgaristan'da, Sofya'da. Gettoda.
Geçen yıl, yoksulluk içindeki çocuklarla çalışan küçük bir gönüllü grubuna katıldım. Sofya'da büyük bir Roman gettosu olan bir mahalleye gitmeye başladık. Oradaki evlerin bir kısmı belediye başkanı tarafından yıkıldı ve aileler caddenin karşısındaki evsizler merkezine yerleştirildi.
Batı'da yaygın olarak "Çingeneler" olarak bilinen Romanlar , Avrupa'da ve özellikle Bulgaristan'da en marjinalleştirilmiş ve günah keçisi yapılmış gruptur . Bir Roman mahallesine yürümek burada yapılmaz. Bin yıldır “hırsızlar” ve “suçlular” etiketlerini taşıyorlar.
Bu günlerde, her gün mahallelerine giriyorum.
Çantamı veya telefonumu düşürdüğümde, bir çocuk onu almak için acele ediyor ve tekrar elime bastırıyor. Yaşadığım en büyük saldırganlık, çocukların bana sarılmak için zıplaması ya da kucağıma tırmanıp yanağımı öpmesi oldu. Oyun oynuyoruz, konuşuyoruz ve bazen saçımı örüyorlar. Ve bunu seviyorum çünkü saçlarım düzgün görünmüyor. Vahşi görünüyor ve kendimi güzel hissediyorum.
Her zaman utangaç, içe dönük bir insan olduğumu düşünmüşümdür. Her zaman beynime müzik üfleyen kulaklıklarla yürüyorum, etrafımdakilerden kendimi koruyorum. Roman mahallesinde müziğe ihtiyacım yok. İnsanların yanına giderim, onlarla oturur konuşurum, şakalaşırız, güleriz. Gözlerine baktığımda kendimi güvende hissediyorum. Her zaman geri gülümserler. Burada ölüm bakmıyor.
Hayal edebileceğimden çok daha fazla nefretle çevrililer. Mahalledeki beyaz Bulgarlar gitmelerini istiyor. “Huzur ve sessizlik” istiyorlar ama kastettikleri huzuru biliyorum. Steril ve soğuk. Roman barışı gibisi yok: Dışarıda kaldırımda, banklarda oturmak ve faşist politikacılar, şiddet uygulayan komşular, tahliye tehditleri karşısında şakalar yapmak.
Etraflarında oynayan çocukları ile her zaman birlikteler.
Bu bir topluluk. Bir aile. Birinin onları fark etmesi için sokakta dirsekleriyle birbirlerine vurmaları gerekmiyor - yabancılar tarafından nefret edilseler de, bu tür bir yabancılaşmayı bilmiyorlar.
Son zamanlarda oraya tek başıma gidiyorum, bazı belgelere yardım ediyorum. Bir keresinde arkadaşlarımdan biriyle şaka yapmıştım, “Ben her zaman buradayım, mahalleye taşınmalıyım.” Eşi ve 8 çocuğuyla birlikte birkaç küçük odaya tıkılıp kaldığı evsizler merkezine sıcak bir tavırla işaret etti: “Sana bir oda bulacağız.”
Şaka yapıyorduk ama gerçek şu ki giderek daha fazla ayrılmak istemiyorum. Roman dünyasından çıktığımda bana çarpan statik gürültüden nefret ediyorum. Nevroz, depresyon ve sessizce kaynayan bir öfkeyle dolu “üstün” “uygar” Bulgarlara geri dönelim.
Aynı arkadaş geçenlerde “Almanya'da insanlar çok daha iyi” dedi. Orada birkaç hafta çalıştı. Bulgaristan'a dönmek zorunda kalmaktan nefret ediyordu. Bunun ne kadar ironik olduğunu düşündüm. Bulgarlar, İkinci Dünya Savaşı'nda “Yahudilerimizi” Polonya toplama kamplarına göndermeyerek Hitler'in emirlerine karşı geldikleri için gurur duyuyorlar. Alman ırkçılığına tepeden bakıyoruz.
"Burada insanlar zalim" dedi arkadaşım.
Her gün karşı karşıya olduğu düşmanlık ve ırkçılığa sadece bir bakış attım. Ve Bulgar kardeşlerimin cehaletinden dolayı çok utanıyorum. Bu yüzden başımı salladım ve sustum. Ama ona söylemek istediğim şey, “Size karşı zalimiz. Ama daha küçük şekillerde de birbirimize karşı zalimiz.”
İnsanları günah keçisi yaparken, üstünlük fikirlerine dayalı toplumlar kurarken ruhumuzdan bir şeyler feda ederiz. Zehir “öteki”ne karşı en güçlüdür ama kendi toplumlarımıza, kendi ailelerimize, kendi kalplerimize sızar.
Nasıl olmaz? Sonuçta, insan ruhuna aykırı. Bizi birbirimize bağlayan her şeye aykırı. Nefretin bir kısmını yutmadan ve kendinize çevirmeden insanları insanlıktan çıkarmaya başlayamazsınız. Zehrin kalbine girmesine izin veremezsin ve kalbinin kireçlenmemesini bekleyemezsin.
Roman arkadaşlarım tam bir saldırıyla karşı karşıya. Evleri yıkıldı, adres kayıtları silindi, belgeleri artık geçerli değil. Sanki varlıktan silinmişler gibi.
Geçenlerde bir anne bana “Sanki ölü insanlarız” dedi.
Roman gettosuna girdiğimde, Bulgarların korkmuş kurban rolünde nesillerdir saldırdığı insanlar arasında, Bulgarların sildiği her şeyi görüyorum.
Silinen insanlık. Onu gettoda buluyorum. Silinen sevinç. Onu gettoda buluyorum. Silinen özgürlük ve aidiyet duygusu. Gettoda.
Silinen insanlar, sistem için ölü ama tanıdığım herkesten daha canlı. Gettodalar.
İçeri girmeye korkan bir toplumla çevrili.
Bu bağnazlığın bedelidir. Başkalarının insanlığını ne kadar inkar edersek, o kadar ölü insanlar gibi oluruz. Sert, neşesiz, soğuk. Bağırarak ve birbirimize saldırarak, görünmek için can atıyoruz çünkü hayaletler gibi görünmez hissediyoruz.
Başkalarını varoluştan silmeye çalıştığımızda, var olmayı bırakan bizleriz.
ABD, NATO, AB ve İskandinavya'ya bir uyarı yapmak istiyorum. Rusya'ya aldanmayın.
Bu, psychedelics için 5 Kısımlık “kaba rehber”in 2. Kısmıdır. Konuyla ilgili anlayışınızı çeşitli alt konularda derinleştirmek istiyorsanız bu diziyi okuyun.
Amerika'nın çöküşü hakkında yeni bir yorumcu var. Barbara Walter adında bir CIA danışmanı.
Vücut yeniden düzenleme, fitness dünyasının en büyük hedeflerinden biridir. Hepimiz daha iyi görünmek isteriz, buna hem yağ yakmak hem de kas yapmak da dahildir.
Bu, psikedeliklerle ilgili 5 Bölümlük "kaba rehber"in 4. Kısmıdır. Konuyla ilgili anlayışınızı çeşitli alt konularda derinleştirmek istiyorsanız bu diziyi okuyun.
'Big Brother' yıldızı Claire Rehfuss, hayranlarını spoiler hesaplarına güvenmemeleri konusunda uyarıyor.
Kody Brown, iki karısı Meri Brown ve Christine Brown'ı arkadaş bölgelendirdi. İki eşin reddedilmeyi nasıl ele aldığı tamamen farklıydı.
Kristen Stewart bir keresinde 'Pamuk Prenses' rol arkadaşı Chris Hemsworth'a sert bir yumruk attı ve bu, oyuncunun geleceğini görmediği bir saldırıydı.
GQ Magazine ile yaptığı bir röportajda BTS'den Jin, BTS ve Coldplay'in şarkısı 'My Universe'nin bir bölümünün 'son bölümü yapmadığını' açıkladı.
Her hafta güncellenen mini bulmacamız, en sevdiğimiz HowStuffWorks okumalarımızı zeki ipuçlarıyla birleştiriyor!
Doğru deterjanı seçme konusunda endişelenmenize gerek kalmadan çamaşır yıkamak yeterince kötü. Peki en iyisi hangisi? Yoksa önemli mi?
Kentucky kırsalındaki Fugates ve Combs aileleri, genetik piyangoyu kaybettiler ve her ikisi de, evlenirken tenlerinin mavi görünmesine neden olan nadir bir çekinik özelliği paylaştılar. Bunun nedeni neydi? Ve ailelere ne oldu?
İki babasız erkek civciv, California akbabasını yok olmaktan kurtarmak için bir programda yetiştiriliyor. Böyle 'bakire' doğumlar nasıl mümkün olabilir?
Vanderpump Rules yıldızı Katie Maloney-Schwartz, Perşembe günü Instagram'da yaptığı dürüst ve içten bir gönderiyle kendini sevme yolculuğunda kaydettiği ilerlemeyi anlattı.
Jessica Alba, kendisini ve çocuklarını Dolly ve Lucy adlı iki köpekle sarılıp oynarken gösteren keyifli bir videoyu Instagram hesabından paylaştı.
Geçen hafta sonu bir Porto Riko tatili sırasında nişanlanan Megan Fox ve Makineli Tüfek Kelly'den bir kaynak, "İlk görüşte aşk durumuydu" diyor.
Polise göre Devonne Marsh'ın kimliği belirlenemeyen kız arkadaşını çakmak gazıyla kaplayarak alevleri tutuşturduğu iddia edildi.