Ergenliklerini bizim evin önünde yaşamaya karar veren bir grup genç, eşek gibi anırıyor şu an. Elimde soğuk su, “döksem giderler mi?” diye düşünüyorum. Sonra o yaşta - hem de benim şu anda olduğumdan 2 kat yaşlı- insanlara yaptığım hareketleri düşünüp, utancımdan kendimi o suda boğmak istiyorum.
Bizim bir üst evde emekli öğretmen bir çift otururdu. Kadın olanın saçları sarı ve hafif kabarıktı. Kendisiyle sürekli “Sarı Papatya” diye dalga geçerdik. Evlerinin önünden geçerken inadına bağırıp, laf ettiklerinde de bir takım gerizekalı sesler çıkarıp “Sarı Papatya” derdik.
Sonra biraz büyüyüp aklım başıma gelince, bu komşularımızla aramdaki diyalog değişti, güzelleşti. İkisi de hiçbir zaman eski günleri yüzüme vurmadılar. Kötüsü; zaten o günler benim de aklıma hiç gelmiyordu. Kendimi, doğduğumdan beri inanılmaz efendi biri sanıyordum.
Ergenliklerini bizim evin önünde yaşamaya karar veren bir grup genç, bir taraftan çıldırmama yetecek kadar saçma sapan konuları böğüre böğüre konuşurken, bir taraftan da kardeşimin bir arkadaşı sürekli ismini tekrar ediyor. Aklıma, kardeşimi üstlerine fırlatıp tekrar uyumaya çalışmaktan başka bir şey geliyor:
Kusura bakma sarı papatya teyze…