Kutsal Üçlü Tablo – Massaccio (yak. 1425)
Bu fresk, tek-noktalı perspektifin doğru şekilde kullanıldığı ilk resimdir. Bu tekniğin buradaki kullanımıysa trajik bir etki yaratır, sanki gerçek bir şapele bakıyormuşuz gibidir. Masaccio bu freskte iki motifi birleştirir: Holy Trinity(Kutsal Üçlü)(Çarmıhtaki İsa, onun hemen üzerindeki Baba Tanrı ve ikisinin arasında süzülen güvercin motifindeki Kutsal Ruh) ve Bakire Meryem’in hem bir insanoğlu hem de İsa’nın annesi olarak aracılığı. Freskte ön kısımda kimliği belirli olmayan iki bağışçı yer alır, ikisi de bir basamakla mekanın dışında tutulur. Bütün sahne Klasik Roma’dan esinlenerek bir zafer takı içinde geçmektedir ki bu da İsa’nın çarmıha gerilişi ve dirilişiyle birlikte ölüme karşı kazandığı zaferine göndermedir. Ana sahnenin altındaysa mezarda yatmakta olan bir iskelet karşımıza çıkar.
Birbirine bakarak dua eden bir erkek ve bir kadın diz çökerken görülürler. Bu figürler ana sahneyle aynı mekanda durmasınlar diye dışa yerleştirilmişlerdir. Bunlar freskin bağışlayıcılarıdır ve şapelde aynı boyda tasvir edilmişlerdir. Erkek olanın aristokrat olduğu anlaşılmaktadır.
Meryem ve İncil Yazarı Yuhanna kemerin içinde, çarmıhın iki yanında durmaktayken görülürler. Meryem resmin dışına doğru bakmakta ve izleyicinin dikkatini merkezdeki imgeye çekmektedir: çarmıha gerilmiş oğlu. Elinin hareketi bu uzunca freskteki tek harekettir. Meryem, kalıcı ve geçici dünya arasındaki bağlantıdır.
“Bir zamanlar neysen oydum, ne olacaksan yine oyum.” Bu memento mori(ölümü hatırlama), freskte Kutsal Üçlü imgesinin altında, iskeletin hemen üzerindeki alana yazılmıştır. Altarın altındaki lahitte yatan iskeletin, İsa’nın çarmıha gerildiği Golgota’da gömülü olduğu varsayılan Hz. Âdem olduğu öne sürülmektedir. Çalışmanın kilise duvarının içine yerleştirilmiş olduğu anlaşılan bu kısmı, büyük bir bildiriyi vurgular: Ölümle bitecek olan fani hayatımızdan ancak ve ancak Tanrı’ya dua ederek, Meryem’den ve azizlerden şefaat dileyerek kurtuluşa ulaşabiliriz.