hiç istemedim yalnız olmayı,
ama bir o kadar da özledim deli gibi,
tek olmayı, kendimle olmayı...
gemilerin arkasından bakan olmayı istemedim,
uzun yolculuklara çıkanları izlemeyi.
ama bir o kadar da düşledim deli gibi,
el sallayan olmayı, veda etmeyi...
kapana kısılmış hayatı ben istemedim,
ama bir o kadar da içime kapadım kendimi.
kuşlar kadar özgür olmayı.
göklerde uçmayı istedim, gidecek yerim olmadan.
bilmeden, özgürce uçmak istedim.
mutlu insanları kıskanmayı istemedim hiç,
ama bir o kadar da imrendim,
kağıt oldum öyküler yazan,
buruştum, alev aldım.
her sinirlendiğimde uzaklara gitmek istedim,
kızdım, çok kez bağırdım,
kaçmak, kurtulmak istedim.
ama en fazla iki kıta değiştirebildim.
herkesle dost olmayı istemedim,
çevrem insanla dolsun, herkes el ele tutuşsun.
gönlümdeki trenler hep dolu olsun.
ama bir o kadar da arzu ettim çocuk gibi,
kalabalıklar içinde yalnız kalmamayı...
basit sorunları özledim bazen,
karnımı doyurmayı, soğuktan kurtulmayı,
ama bir o kadar da karıştırdım kendimi,
farklı insanların, farklı hayatların çöpleri gibi,
en dipte buldum kendimi.
peki ne kazandım? koca bir hiç.
derken karar verdim.
yukarı tırmandım en tepeye,
dışarı çıktım, üstümü temizleyip.
yürüdüm, uzaklara doğru.
yarın ne olacağını bilmeden,
biraz da umursamadan hayatı.
düşümde gördüm insanlar üzülmüyordu artık,
düşümde gördüm, düştüm...