Oda müziği, küçük gruplara yönelik olarak hazırlanmış bir klasik müzik formudur. Temelleri soyluların saraylarında verilen özel konserlere dayanır. İsmini de burdan almıştır; saray odalarında seçkin konuklara, sınırlı sayıda müzisyen bu müziği gerçekleştirmektedir. Oda müziği, bir koro şefi olmadan genellikle keman, çello, viyola ve piyano gibi müzik aletleriyle gerçekleştirilir.
İngilizce’de oda müziği, bazen “dostların müziği” şeklinde de ifade edilmektedir. Küçük ve daha samimi bir ortamda, müzisyenler ve dinleyicilerin birbirine yakınlaşması, bu yakıştırmanın sebeplerinden biridir. Bir diğer sebep ise, birkaç müzisyenin bir araya gelerek, prova veya eğlence amacıyla müzik yapmalarıdır. Nitekim Goethe, “oda müziği”nin tanımını yaparken burdan yola çıkmıştır: “dört mantıklı bireyin muhabbeti “.
Konçerto ve senfonilerden farklı olarak, çok fazla müzik aleti ve müzisyenin olmaması nedeniyle, oda müziğini gerçekleştiren kişilerin her biri önemli birer rol üstlenir. Dinleyicilerin istediği müzik aletine dikkatini verebilme şansı doğduğu gibi, bir müzik aletinin diğeriyle etkileşimini ve uyumunu hissetme olanakları da vardır. Orkestra şefi olmadığı için müzisyenlerinin birbiriyle uyumunu sağlaması zorlaşır, bu da sık sık prova yapma ihtiyacını doğurur.
Yaygın olarak varolan iki çeşit oda müziği grubu türünden bahsedebiliriz: yaylı sazlar dörtlüsü(iki keman, bir viyola, bir çello), nefesli sazlar beşlisi(flüt, obua, boru, fagot, klarnet). İki müzik aleti için yazılmış sonatları da birer oda müziği formu olarak kabul edebiliriz. Bunlar genelde keman ve piyano kombinasyonuna dayanırlar.
Köken olarak, Fransızların “chanson” müziğinden türeyen “oda müziği” üzerinde çalışmış bestecileri şöyle sıralayailiriz: Franz Schubert, Johannes Brahms, Fanny Mendelssohn, Robert Schumann, Haydn, Vivaldi, Mozart, Beethoven, Carulli, Louis Spohr, Adolphe Blanc, Gabriel Fauré, Edward Elgar, Enrique Granados, Ignaz Lachner.