Uzaydan gelen bir kaya bilim adamlarına, Dünya'da en bol mineral olan uzun bir mineral düşüncesinin ilk bakışını veriyor, ama araştırmacılar şimdiye kadarki doğal bir örneklemden yoksundu.
Yeni kağıda göre, bu keşif güneş sisteminin yapısı ve dinamikleri ile güneş sisteminin erken tarihine ışık tutabilirdi.
Nevada Üniversitesi, Las Vegas'taki bir maden bilimcisi Oliver Tschauner, “Meteorlarda bu mineral arayışı on yıllardır devam ediyordu - sadece onu tespit etmek için doğru yöntemi bulmak meselesi” dedi.
Mineral, magnezyum demir silikatın yüksek yoğunluklu bir versiyonudur. Dünyadaki en bol mineral ve gezegenin hacminin yaklaşık yüzde 38'ini oluşturur. Ancak sadece çok yüksek basınç ve sıcaklıklarda kararlıdır, bu yüzden onlarca yıldır araştırmacılar sadece laboratuar tarafından üretilen versiyonları görmüşlerdir. [Düşen Yıldızlar: Ünlü Meteorların Bir Galerisi]
Gezegenin yüzeyinin yaklaşık 410 ila 1.616 mil (660 ila 2.600 kilometre) altında yer alan Dünya'nın alt mantosunda bulunan ısı ve basınç altında, magnezyum silikat, bir çift dizi olarak düşünülebilen bir perovskit yapı olarak adlandırılan bir yapı oluşturabilir. Köşelerinde birleştirilen piramitler. Her piramidin merkezleri silisyumdan yapılmıştır, apeksler ve köşeler oksijenden yapılmıştır ve her bir çift piramit arasındaki boşluklarda magnezyum ve demir bulunur.
Ancak bilim adamları şimdiye kadar bu mineralin doğal olarak oluşan bir versiyonunu keşfetmemişlerdi - mineral alt mantodan Dünya'nın yüzeyine doğru uzun bir yolculuğa dayanamazdı, çünkü daha düşük yoğunluklu minerallere dönüşebilecekti.
Bilim adamlarının doğada herhangi bir magnezyum demir silikat perovskite örneği bulamaması, Uluslararası Mineraloji Birliği'nden resmi bir mineral ismini alamadığı anlamına da geliyordu. Bu, yeryüzünde en bol olan bir isimsiz mineralin garip durumuyla jeologları sundu.
Araştırmacılar, Dünya'dan doğal olarak oluşan bir magnezyum demir silikat perovskite versiyonunu bulamadıklarından, bunun yerine uzaya baktılar. Yüksek hızlı kozmik etkilerin bu minerali yaratmak için gerekli basınçları ve sıcaklıkları oluşturabildiğini öne sürdüler ve daha sonra göktaşları ebeveyn asteroitlerini veya gezegenlerini çaldıkça Dünya'ya gelebildiler.
Son zamanlarda, Tschauner ve meslektaşları bir göktaşı içinde magnezyum demir silikat perovskite dikkatlice izole etti. Yüksek lisans deneyleri babası Nobel ödüllü Percy Bridgman, raporuna göre, bilim dergisi 28 Kasım sayısında yayınlanan, mineral verilen "bridgmanite" resmi adı vardır.
Araştırmacılar, 1879'da bir bahar gecesinde Avustralya'ya yağan bir meteor yağmuru olan bir kaya parçası olan Tenham göktaşı analiz ettiler. Bu göktaşı, bunun büyük bir etki yaşayan bir asteroidin parçası olduğunu gösterdi. Taş ayrıca akimotoit ve ringwoodit adı verilen minerallere sahiptir ve bunlar da kompozisyondakine benzer ve bridmanit kökenlidir.
Meteoritlerde bridmanman bulmaya yönelik önceki girişimlerde, araştırmacılar sıklıkla elektron mikroskoplarını kullanmışlardır. Ancak bu strateji, kayaçları bridgmanit camına dönüştürebilen elektron ışınlarıyla araştırmayı içerir. Bunun yerine, Tschauner ve meslektaşları bir tür parçacık hızlandırıcısı olan bir senkrotrondan yüksek enerjili X-ışınları kullandılar. Bu yoğun X-ışınları, bridmanit'e çok az zarar verir, böylece bilim adamlarının bileşimini ve kristal yapısını kanıtlamasına yardımcı olurlar.
Araştırmacılar, bridgmanitin demir ve sodyumda sentetik örneklere göre beklenenden daha yüksek olduğunu bulmuşlardır. Tschauner, "Bu, alt mantoda neler olabileceğine dair ilginç bilgiler veriyor," dedi.
Tschauner, diğer meteorlarda bridgmaniti tespit etmenin, ebeveynlerin yaşadığı etkilerin gücüne ışık tutabileceğini ekledi. Bu etkilerin basınçları ve süreleri sırasıyla "bu meteorların ana cisimlerinin büyüklüğünü tahmin etmemize izin verir ve yeterli veriyle, güneş sisteminin tarihinde zaman içinde belirli noktalar için, ne kadar büyük bedenlerin güneş sistemi vardı, "Tschauner dedi.
Canlı Bilimi Takip Et @wordssidekick, Facebook & Google+. Canlı Bilim ile ilgili orijinal makale.