Rıfai tarikatının kurucusu, Mutasavvıf. “Betaihi" nisbesi ile de anılır. Ayrıca "Mağribî” nisbesi de verilmiştir.
Küçük yaşında babasının ölümü üzerine Basra civarında Nahr-Dakla'da yaşayan dayısı Mansur Betaihî tarafından büyütüldü. İmam Şa'ranî, Mansur Betaihî’nin etrafına mürîd toplamış bir şeyh olduğunu bildirir. Daha sonra bu mürîd topluluğu “Rifaiyye” adını alacaktır.
Şeyh Mansur, yeğenini Basra’ya gönderir ve Ebu’l-Fazl Ali Vasatî ile Ebû Bekr Vasitî'den ders aldırır. Dayısı Mansur’un ölümü üzerine Rifai tarikatın şeyhi olur.
İbn İmad Şezeratü'z-Zeheb'de yazdığına göre, Rıfaî tarikatı mensuplarının firına girmek, arslana binmek gibi davranışları Ahmed RJfat tarafından icad edilmemiştir. Bu gibi davranışların sonradan tarikata girdiği, başka tabakat kitaplarının incelenmesinden de anlaşılmaktadır.
Ahmed Rifai, ünlü mutasavvıf Abdülkadir Geylanî ile çağdaştır. Yalnız, onunla ilişkileri konusundaki rivayetler birbirini tutmamaktadır.
Ahmed Rifai'nin tarikatı, kendi zamanında şeriata saygılı iken daha sonra şerîat dışı bir tarikat haline gelmiştir.
Müridleri tarafından eserlerinden bahsedilmez. Bununla beraber bazı kaynaklarda birçok eseri olduğu kaydedilir. İki kitabesini derleyen bir Meclis’i (1378); kasidelerinden meydana gelen bir Divan’ı, dualar, virdler ve hizbleri ihtiva eden bir Mecmua’sı, seçme sözlerini toplayan bir derlemesi vardır.