LONDRA – Louise Bourgeois için dikiş dikmek anlam açısından zengindi. Kumaşı yırtmak, kesmek ve dikmek, psikolojik durumları yansıtarak çocukluk acılarını, ayrılık korkularını ve onarım ve uzlaşma girişimlerini yeniden şekillendirdi. dokuma çocuk Hayward Gallery’de, Bourgeois’in yaşamının son yirmi yılında annelik, toplumsal cinsiyet, kimlik ve travma temalarını işleyerek yapmaya başladığı kumaş heykellerin güçlü ve dokunaklı bir incelemesi yer alıyor.
Sergi, Bourgeois’in kumaş ve giyime yaptığı ilk atılımlarla açılıyor; bu, onun onlarca yıldır bronz ve mermer gibi geleneksel olarak erkeksi malzemeleri kullanmasından ve aynı zamanda lateks ve alçıyla ilgili iyi bilinen deneylerinden önemli ölçüde ayrılıyor. “İsimsiz” (1996), onun en güçlü “direk” parçalarından biridir. Sığır kemiklerinden kendisine ve annesine ait mahrem eşyalar sarkıyor; her slip, elbise ve bluz aynı anda toplumsal cinsiyetin bir sembolü ve kullanıcının vücudunun fiziksel dokunuşundan inşa edilen psikolojik olarak yüklü bir hatıra deposudur.
Aynı zamanda, Bourgeois onun üzerinde çalışmaya başladı. hücreler, onun en bilinen parçalarından bazıları haline geldi. (2000 yılında Tate Modern’in Türbin Salonu’na anıtsal ölçekte birkaç tane yerleştirdi.) “VIII. kapıların. Sınırsal boşluk hem bir tuzak hem de bir sığınak, bir hapishane ve bir akıl hastanesidir (her anlamda).
Örümcek, Bourgeois’in sonraki çalışmalarında önemli bir motiftir. Onu annesiyle ilişkilendirdi ve örümcekler genellikle hem koruyucu hem de tehditkar görünüyor. Dev bir örümceğin cam yumurtaları devasa bir kafesin üzerine astığı bir hücre çalışması olan “Örümcek” (1997), serginin en büyük parçası. Duvarlar kısmen eski antika goblen şeritleriyle kaplanmış, bu da Bourgeois’in ailesinin goblen restorasyon atölyesindeki çocukluk çalışmasına bir saygı duruşu niteliğinde.
“Bekleyen Leydi”de (2003) bir örümcek-kadın melezi, tozlu bir vitrin içindeki goblen sandalyede oturuyor. Ağzından vitrinin önündeki beş makaraya kadar narin iplikler akıyor. Burjuva, örümceğin ağını kendi vücudundan örebilme yeteneğine ilgi duymuş ve bunu kendi yaratıcı sürecine olduğu kadar annesinin atölyedeki çalışmasına da benzetmiştir. Benzer bir motif, aynı yıl pembe havludan yapılmış, vitrin içinde kolsuz bir kadının yalvarır ya da boyun eğiyormuş gibi diz çöktüğü “İyi Anne”de karşımıza çıkar. Beş makara pamuktan çıkan iplikler meme uçlarından çıkarak vücudunun sınırlarını genişletiyor ve bir annenin hayatının parçası olan bağlantı ağlarını akla getiriyor. “Bekleyen Leydi” için bir duvar metni, Bourgeois’in, aile birimine bir kız ve daha sonra bir anne olarak atıfta bulunarak, nesneleri genellikle beş kişilik gruplar halinde tasvir ettiğinden bahseder.
Bourgeois’in dikilmiş heykellerinin çoğu, “İyi Anne”de görülen pembe pazen malzemeyi kullanıyor. Kumaşın yumuşaklığı ve dokunsallığı, hem teni andırır hem de parodisini yapar, bu da izleyicinin dokunma duyusunu hem cezbeder hem de sinirlendirir. Bu pembe parçalar, serginin psikolojik olarak en yüklü parçalarından bazıları. Bourgeois, “Beni Terk Etme”de (1999) doğum yapan bir kadını, uzatılmış bir göbek bağıyla çocuğuna göbekten göbeğe bağlı olarak sunar. Başlık belirsiz; terk edilmemesini isteyen ebeveyn mi yoksa çocuk mu?
Sanatçının dehası, insan ilişkilerinin derin karmaşıklığını nasıl ima ettiğidir. Anneliğin korkusuz tasvirinde, son derece güçlü ebeveyn-çocuk bağını temsil ediyor (yazılarında “canavarca” olarak tanımladığı bir şey), ama aynı zamanda annenin özgürlük arzusunu da öne sürüyor. Birkaç eser, elinde bir makasla, onu çocuğuna zincirleyen göbek bağını kesmeye hazırlanan bir kadını gösteriyor; “Göbek Kordonu”nda (2000), “Beni Terk Etme”nin yanında duvarda asılı bir bez üzerine gravürde, bir anne, hâlâ göbek deliğine bağlı olmasına rağmen, çocuğunu kinci bir neşeyle fırlatıyor gibi görünmektedir.
Pembe havluyla ilgili bir diğer önemli çalışma, hayatının çoğunu akıl hastanelerinde geçiren Burjuva’nın küçük erkek kardeşinin mütevazı boyutlu heykelsi bir portresi olan “Pierre” (1998). Görünür bir şekilde dağınık dikişlerle birden fazla kumaş parçasından bir araya getirilmiş gibi görünen, bedensiz kafa yan yatıyor, bir kulak yok, yüz hatlarına dikilmiş bir ıstırap ifadesi. Portrenin psikolojik yoğunluğu, küçüklüğüyle, atılmış bir nesne gibi yan yana gelişigüzel yerleştirilmiş gibi görünen ve küratörlüğün onu bir dizi başka küçük ölçekli çalışmayla birlikte bir vitrine dahil etme kararıyla vurgulanıyor.
Duvar etiketleri ve katalog, Bourgeois dikişinin “ilkel” ve “kaba” doğasını tekrar tekrar vurgular. Dikişin düzgün olmadığı kesinlikle doğrudur; Açıkça görülebilen dikişler eşit olmayan boyuttadır ve gevşek iplikler yıpranmış kenarlardan dışarı fırlar. Katalogda serginin küratörü Ralph Rugoff, Linda Nochlin’den alıntı yapıyor: [the] Kötü dikiş”,” Linda Nochlin’in gözlemlediği gibi, aynı zamanda “virtüöziteyi felce uğratan yaşlılığı ya da edinilmeden önceki zaman olan çocukluğa gerilemeyi” çağrıştırır.”
Bunların hepsi çok iyi, ama Bourgeois’in dikişi “kötü” değil, sanat nesneleri de “kabaca işlenmiş” değil (Rugoff’un sözleriyle). “Temper Tantrum” (2000) gibi bir parça ve 2000’li yılların başlarından kalma isimsiz kafalarının çoğu için, çapraz ve yıpranmış dikişler, figürlerin kabaca bir araya getirilmiş rastgele parçalardan oluştuğu izlenimini veriyor. Ancak durum böyle değil: dikişin rafine edilmemiş görünümüne rağmen, işçilik aslında çok karmaşık. Kumaş parçaları, önceden yapılmış bir forma dikilmek yerine, şeklin şeklini ve yapısını belirlemek için kesilir ve dikilir. İşlerin çoğu iç armatür içermez ve sağlamlıklarını karmaşık patchwork yapısı ve “ilkel” dikişleri sınırlarına kadar test etmeye kararlı görünen yoğun dolguları ile verilir. Zanaat aslında virtüöziktir, belki de Chelsea kumtaşındaki mutfak masasında birçoğunu elle diken yaşlı sanatçının imajını kasıtlı olarak bozar. Hamlıkları, güçlü bir psikolojik güce sahip bilinçli bir seçimdir ve özellikle dikiş becerisi uzun süredir göz ardı edildiğinde ve kadınsı bir zanaat olarak küçümsendiğinde, Bourgeois’in yeteneklerini en aza indirmek üzücü görünüyor.
Bununla birlikte, sergi boyunca küratöryel yaklaşım hassas ve ilgi çekici, birbirine bağlı karmaşık ve çoğu zaman çelişkili görünen fikirlerden oluşan bir örümcek ağını bir araya getiriyor. Bourgeois, son eserlerinden bazıları için önceki çalışmalarının versiyonlarını büyük ahşap vitrinlerde bir araya getirmeye başladı. 98 yaşında öldüğü yıl üretilen “İsimsiz”de (2010), bir “direk” parçası spor iplik makaralarını şilte benzeri bir gövde ile bir araya getiriyor ve tepesinde bir yığın doldurulmuş bere var. Sanatçının çok sevdiği şapka koleksiyonundan alınan bu şapkalar, göğüsler ve geometrik şekiller arasında belirsiz bir yer tutar, samimiyet ve soyutlama arasındaki ince çizgiyi dengeler. Burjuva’nın bu geç dönem çalışmaları, aynı şeylerin aynı anda hem canavarca hem de sevimli görünebileceğini gösteriyor. Bu, evdeki gerçeklerle dolu bir sergi.
Louise Bourgeois: Dokunan Çocuk 15 Mayıs’a kadar Hayward Gallery’de (Southbank Centre, Belvedere Road, Londra, İngiltere) devam ediyor. Serginin küratörlüğünü Hayward Gallery direktörü Ralph Rugoff, küratör yardımcısı Katie Guggenheim ve küratör asistanı Marie-Charlotte Carrier yaptı.
Kaynak : https://hyperallergic.com/730877/the-monstrous-beauty-of-louise-bourgeois-late-textiles/