Birinci Dünya Savaşı sırasında, Avrupa şehirleri ilk kez ilk uçakları ve hava gemilerini kullanarak havadan bombalama saldırıları yaşadı. Ancak 23 Mart 1918'de Fransız başkentinin sakinleri başka bir tehlikeyle karşı karşıya kaldı. Sabah, kentin farklı yerlerinde arka arkaya patlamalar duyulmaya başlandı, hava açıkken gökyüzünde hiç uçak ya da hava gemisi yoktu. Fau roketlerinin ortaya çıkmasından yıllar önce kasvetli Cermen dehası, düşman başkentine ulaşmanın bir yolunu buldu.
Paris'te açıklanamayan bombalamalar
23 Mart 1918 sabahının erken saatlerinde, Seine setin bölgesinde yaşayan Paris sakinleri güçlü bir patlamadan korkuyordu. Setin tozları, parçaları ve taşları bir bulut evi olan bir takımın askerlerinin geçtiği 6 numaralı evin yakınındaki gökyüzüne yükseldi. Ordu hızla yöneldi ve uzandı, ama hala kurbanlar vardı. İki kişi öldü, beş kişi de yaralandı. Şehirdeki ilk patlama sabah 7: 20'de gürledi. Biraz sonra 7: 40'ta Botreilis Caddesi'nin köşesindeki Charles V Caddesi'nde bir patlama yaşandı. Patlamada burada dört kişi öldü, dokuz kişi yaralandı ve bir taksi arabası ciddi şekilde hasar gördü.
Daha sonra, Paris'teki patlamalar devam etti, Strazburg Bulvarı bölgesinde ve şehrin Doğu İstasyonu yakınında kaydedildi. İlk patlamalar sermayenin iş hayatını neredeyse felç etti. Durum, bu sabah saatlerinde havanın iyi olması nedeniyle ağırlaştı, bu yüzden Paris sokaklarında zaten çok sayıda insan vardı. Sonraki günlerde Fransız başkentinin nüfusunun bir kısmı, şehir bloklarından uzaklaşmaya çalışarak kaçtı.
Aynı günün akşamı, Eyfel Kulesi'nde bulunan radyo istasyonu, Fransa sakinlerine birkaç Alman uçağının Müttefik savunma hatlarını kırmayı ve Paris'ten yüksek irtifalardan bomba atmayı başardığını bildirdi. Birkaç saat boyunca, Fransız başkentinin bombalanması haberi, telefon ve telgraf yardımıyla dünya çapında uçtu. Bu olaylarda telefon iletişiminin çok önemli bir rol oynadığına dikkat edilmelidir, ancak daha sonra bunun hakkında konuşacağız.
Şehirde gün batımına kadar patlayan patlamalarda toplam 21 kişi vardı, aynı zamanda resmi rakamlara göre 15 kişi öldü, 36 kişi de yaralandı. Paris'in zaten Alman bombardıman uçakları ve hava gemileri tarafından baskınlara maruz kaldığını belirtmek gerekir, ancak Müttefikler şehrin yakınında büyük savaş güçleri konuşlandırdığı andan beri havacılık, bu tür baskınlar neredeyse durdu, bu 1915'te oldu. Şehre yakın Amerikan savaş uçaklarının kademeli olarak ortaya çıkmasıyla, bu tür hava saldırıları fikri gittikçe intihar etti.
Ertesi gün patlamalar tekrarlanırken, birçoğu sonunda düşmanın havacılığında hiç olmadığını fark etti. Gökyüzünde neredeyse hiç bulut yoktu, hiç kimse şehrin üzerinde uçak veya uçak gemisi görmedi. Patlamalar yerinde parçaların toplanması ve çalışmaları, topçu mermilerinin sokaklarda parçalandığı sonucuna yol açtı. Peki yangın nereden geliyor? Sonuçta, cephe hattı şehirden yaklaşık 100 kilometre mesafede geçti ...
Olağandışı durum çok hızlı bir şekilde çeşitli söylentilerin ortaya çıkmasına neden oldu. Birisi şehirde bütün bir sabotaj ağının çalıştığına inanıyordu, biri Almanların şimdiye kadar erişilemeyen bir yüksekliğe tırmanan yeni uçaklar kullandığına inanıyordu. Bombardımanın kentin çevresinden yapıldığı ayrı bir söylenti alındı ve bu amaçla belirli bir pnömatik tabanca kullanıldı. Öyle ya da böyle, birkaç gün boyunca hem polisler hem de gazeteciler gizemli patlamaların gizemini çözmek için gerçekten şehre koştu. Aynı zamanda uzmanlar, topçu mermilerinden bahsettiğimizi hemen belirledi. Dolayısıyla, Paris yakınlarındaki polisin görünüşü, görünüşe göre Paris'te olan Alman casusları ve gözcüleri aramakla efsanevi bir göçebe silah arayışı ile açıklanamaz.
Stratosferden kabuklar
Uzun menzilli silahlarını oluştururken, Alman tasarımcılar stratosferde hava direncinin azaldığı gerçeğinden faydalandılar, bu nedenle yüksek irtifada uçan bir mermi daha da uçabilir. Dahası, Rus İmparatorluğu'nda benzer bir çekim yöntemi biliniyordu. 1911 yılında, bu yöntemin askeri mühendis Vasily Mikhailovich Trofimov tarafından değerlendirilmesi önerildi. Rus askeri departmanı mühendis tarafından önerilen projeyi reddetti. Ancak Almanlar zamanla böyle bir konseptle ilgilenirken, Alman tasarımcılar Trofimov'un I. Dünya Savaşı başlamadan önce yayınlanan makalelerini bile tanıyabilirler.
Özellikle Krupp fabrikalarında Paris'in bombardımanı için büyük bir silah yapıldı, komple montajın ağırlığı 256 ton, servis ekibi 80 kişiydi. 210 mm'lik topun namlu uzunluğu yaklaşık 32 metredir. Namlunun kütlesi yaklaşık 138 tondur. Basitçe ağırlığının altına giren bu tür korkunç bir kütlenin nispeten ince gövdesini tutmak için özel olarak tasarlanmış bir kablo sistemi kullanıldı. Almanlar, Krepi köyü yakınlarındaki ormanda ilk ateşleme pozisyonunu düzenlemek için 200 tondan fazla çakıl, 100 ton çimento ve yaklaşık 2,5 ton tel takviye harcadı. Silahları taşımak için özel trenler geliştirildi.
"Paris Cannon" dan ateş, hangi içine gitti tarih "Colossal" ve "Kaiser Wilhelm Tube", 52 derecelik bir yükselme açısı ile gerçekleştirildi. Kabuk, en yüksek noktası yaklaşık 40 kilometre olan büyük bir yay tanımladı. Mühimmat, Paris'e olan mesafeyi 176 saniye içinde dolaştı, bunun yaklaşık iki dakikası stratosferde uçtu ve mermiler yaklaşık 922 m / s hızında hedefe düştü. Roketlerin icadından önce, bu silahın mermileri hem uçuş yüksekliği için bir rekor hem de stratosferde kalma süresi için bir rekor - yaklaşık 100 saniye vardı.
Askerler "Paris silahını" suçladı
Silahın özelliği ağır namlu aşınmasıydı, çünkü “Paris Cannon” Alman fabrikaları yedi varil üretiyordu. Bir varilin kaynağının 65 atışı geçmeyeceğine inanılıyordu. Bu durumda, her atıştan sonra, silahın kalibresi biraz arttı. Bu nedenle, tüm kabuklar bu özellik dikkate alınarak yapıldı, özel olarak numaralandırıldı ve kesinlikle ayrılan sırada ateşlendi. Merminin ağırlığı yaklaşık 120 kg idi, bunlardan sadece 15 kg'ı patlayıcılardan geldi, kullanılan toz yükünün ağırlığı 200 kg'a ulaştı ve maksimum atış menzili 130 km'ye çıktı.
Almanlar yangını nasıl ayarladı?
Zaten Birinci Dünya Savaşı sırasında, tüm savaşan taraflar, ilk uçak, hava gemileri ve balonlar yardımıyla topçu ateşini ayarlama olasılığını takdir ettiler. Ancak, Almanlar, Paris'i ön cepheden uzaklığı ve şehrin güçlü savaşçı örtüsü nedeniyle bu tür ekipmanları kullanamadı. Aynı zamanda, uzun menzilli silahlarının doğruluğu küçüktü ve ateş edilen hedefin büyüklüğü ile telafi edildi. İkinci Dünya Savaşı sırasında bile, Alman V-1 mermileri ve V-2 füzeleri hala sadece alan hedeflerini etkili bir şekilde vurabilirdi.
Bununla birlikte, atış sırasında ateşi ayarlama ve düzeltme yapma olasılığı önemliydi; Almanlar da bombardımanın sonuçlarıyla ilgileniyorlardı. Paris'teki Alman casus ağının Kaiser Wilhelm Pipe'ın atışını ayarlamaktan sorumlu olduğuna inanılıyor. Daha sonra Fransız polisi, şehirde bir telefon kablosunun gizlice döşendiği bir çatı katı bile buldu, ancak casusu yakalayamadılar.
Alman casusları ya Paris'teki olaylar hakkında bilgileri Franco-İsviçre sınırındaki alıcılara ya da bir temsilci ağı aracılığıyla doğrudan iletebilir. Nezavisimoye Voyennoye Obozreniye (Bağımsız Askeri İnceleme) gazetesinde, 23 Mart 1918'de Paris'te meydana gelen ilk patlamalar hakkında bilgi iletmek için aşağıdaki yöntem açıklandı. Alman casusu, kabukların düştüğü yer hakkındaki bilgileri şifreledi ve şifrelemeyi telefonla Franco-İsviçre sınırına ileten bir kadına aktardı. Mesajı alan köylü sınırı geçti ve birkaç saat sonra Bal şehrini aradı. Oradan, şifreleme Alman Ana Dairesi'nin şifreleme bölümünün başkanına geldi. Alman topçular yaklaşık dört saat sonra masaya bilgi vurdu. Alınan tüm bilgiler bir şehir haritasına uygulandı ve sonraki çekimlerde düzeltmeler yapmak için kullanıldı. Gördüğümüz gibi, bilgiler topçulara ciddi bir gecikmeyle ulaştı, ancak bu, atışlarının sonuçları hakkında veri olmamasından daha iyiydi.
1918'de Paris'in bombardımanının sonuçları
"Paris Topu" Mart-Ağustos 1918'de Almanlar tarafından kullanıldı. Çabucak, 210 mm'lik topların yıkıcı gücünün yeterince büyük olmadığı, ateşleme doğruluğunun düşük olduğu, ancak şehir içindeki hedefleri vurmaya yetecek kadar açık olduğu ve namlunun çok hızlı aşınma nedeniyle çok sık değiştirilmesi gerektiği açıktı. Silahın inkar edilemez bir rekor atış menzili ile bir çok eksikliği vardı.
Kaiser Wilhelm Boru'nun kabukları 120 kilometreyi kapladı ve sadece Fransızları değil, İngilizleri de sinirlendirdi. İngiliz birliklerinin komutanlığı, Alman birliklerinin arzının geçtiği Fransız kıyılarındaki limanlara karşı Almanlar tarafından böyle bir silahın kullanılması seçeneklerini ciddi olarak düşündü. Bir başka tehlikeli senaryo, İngiliz birliklerinin görevlerinden çekilmesi ve Almanların Büyük Britanya topraklarını kabuklandırabileceği Calais'in terk edilmesidir.
Almanlar toplamda üç seri Paris bombardımanı gerçekleştirdi: 23 Mart - 1 Mayıs, 27 Mayıs - 11 Haziran ve 15 Temmuz - 9 Ağustos 1918. Zamanın ilk bombardımanı, Almanya'nın gerçekleştirdiği Bahar Taarruzu ile çakışırken, silahların pozisyonları yavaş yavaş Fransız başkentine yaklaşıyordu. Başlangıçta, "Paris Cannon" Alman birliklerinin arkasındaki şehirden 125 kilometre uzaklıkta yer alıyordu. Çeşitli tahminlere göre, Paris'te 300 ila 400 atış yapıldı. Kabukların yaklaşık yarısı başkentin merkezinde patladı, geri kalanı ya eteklerinde ya da şehir dışında düştü.
Paris'teki bombardıman sırasında 256 kişi öldü ve 620 kişi yaralandı. Diğer kaynaklara göre 1000'den fazla kişi yaralandı. En fazla kurban sayısı, kabuğun bir hizmet olduğu anda Saint-Gervais kilisesine çarptığı 29 Mart'ta meydana geldi. Çeşitli kaynaklara göre, 210 mm'lik bir merminin doğrudan çarpması sonucu 60 ila 90 kişi öldü. Fransız yazar Romain Rolland daha sonra “Pierre and Luce” adlı romanı bu olaylara adadı. Aynı zamanda, ne kurbanların sayısı ne de şehre verilen maddi hasar, çok pahalı ve kaprisli bir oyuncak olan silahın kendisini geliştirme ve üretme maliyetlerini karşılamıyordu. Silah kullanımının ana etkisinin psikolojik etki olduğu açıktır. Alman komutanlığı, Paris halkının cephedeki büyük çaplı bir saldırının zeminine karşı savaşma ruhunu ve iradesini kırmayı planladı. Buna karşılık, Alman askerleri, aksine, cesaret vericiydi.
Kısmen, plan uygulandı, çünkü binlerce hatta yüz binlerce Parisli şehirden kaçtı, ancak büyük ölçekli bir panik yoktu. Böyle bir silah savaşın gidişatını değiştiremedi. Fakat psikolojik ve propaganda etkisi üzerine bahis işe yaramadı. “Paris Topu” nun yeni bir teknik düzeydeki tarihi, Birinci Dünya Savaşı'ndan geçen kuruluşun tekrar “mucizevi” olacağı 26 yıl sonra tekrarlanacak.silâh”, Ancak, 1918'de olduğu gibi, bunun savaşın sonucu üzerinde herhangi bir etkisi olmayacaktır.