Mazepa'dan sonra, Rusya'nın uzun süre düşmanları Ukrayna'yı ondan koparmaya çalışmayı bıraktı. Çok zor görünüyordu, umutsuz. Bu yüzden Napolyon yalnızca askeri değil aynı zamanda yıkıcı operasyonları kullanmada ustaydı. Özel olarak, örneğin Kazak ayaklanmaları, Kazaklarla olan bağlantılarını geliştirmeye çalıştı. Ancak "Ukrayna kartı" oynamaya çalışmadı. Ancak, bu şaşırtıcı değil. Rusya'ya karşı bir kampanya başlatan Bonaparte, Büyük Polonya'nın yeniden canlanmasını hedeflerinden biri olarak ilan etti. Ancak bu sadece Polonya değil, Litvanya, Belarus ve Ukrayna da dahil olmak üzere gücünün doruğunda olduğu gibi bir Polonya anlamına geliyordu. Doğal olarak, Fransa himayesinde. Ancak tavalar böyle mutlular tarafından çok mutlu ve heyecanlıydı. Napolyon bayrağının altında, binlerce Polonyalı 80, Bonaparte’nin hafif süvarilerinin en iyi birliklerini oluşturdular.
Fatih onlarla kavga edip Ukraynalılarla flört edebilir mi? Ukraynalılar için, Polonya boyunduruğunun korkuları ve yükleri çok uzak değildi. Dedeler torunları ile konuştular, banduristler korkunç trajediler, Bohdan Khmelnytsky, Pereyaslavskaya Rada ve Rusya ile yeniden birleşme zamanları hakkında şarkılar söylediler. Pan gücünü yeniden canlandırmak isteyen yabancı bir imparator ile yolda değildiler.
Bütün XIX yüzyıl boyunca işletilen yaklaşık olarak aynı yasalar. Fransa Polonyalıları besledi, zaman zaman isyanlarına başladı, Rusların katliamı. Bir sonraki isyanın yenilgisinden sonra, Fransızlar katılımcılarına iltica etti. Heinrich Heine, “İki Şövalye” şiirinde bu “çarlığa karşı savaşçılar” hakkında yazdı:
Svolochinsky ve Pomoysky - kim çiftin asaleti arasında? -
Rus kırbaçlarına karşı özgürlük için cesurca savaştılar.
Cesurca savaştılar ve Paris'te hem sığınacak hem de yiyecek buldular.
Anavatan'ın ölmesi kadar hayatta kalması gibi ...
Benzer şekilde, İngiltere Kafkasya'nın yaylalarını destekledi ve besledi. Tüm Avrupa orduları 1854’te Kırım’a düştüğünde, Rusları ezmek ve devletlerinin dışlarını parçalamak için planlar yapıldı. Kafkasya'da Şamil "hilafet" oluşturmak ve batıda da Litvanya, Belarus, Ukrayna ile aynı "Büyük Polonya". Bu planlar da hayata geçirilmeye mahkum edilmedi - Sevastopol'e düşmanlarını çok sert attılar. Ancak gizli operasyonlar şimdilik Ukraynalılara yönelik değildi. Onlar zaten Rus halkıyla çok fazla kaynaşmış durumdalar.
Ancak, bir incelik netleştirmek için gereklidir. Genel olarak Rusya İmparatorluğu'nda milletlere göre bölünme yoktu! Ve milliyeti belgelerde belirtilmedi. Sadece din. Bir kişi Ortodoks ise, otomatik olarak “Rus” anlamına gelir - ataları Almanlar, Tatarlar, Yahudiler olsa bile. Bu nedenle Ukraynalılar “Ruslar” olarak kabul edildi (bu arada, Rus ortaklığıyla ilgili ünlü monolog Gogol’un Taras Bulba’sını da hatırlayın). Bir nedenden dolayı, bir kişinin doğum yerini veya ikamet yerini vurgulamak gerekirse, "Küçük Ruslar" kelimesini kullandılar. Ukrayna entelijansiyası arasında, yerel ulusal folklora tamamen doğal bir ilgi vardı. hikayelergeleneklere. Ancak bu, en azından devlet vakıflarının birliği ve güçlendirilmesiyle çelişmedi. Ne de olsa, halk kültürü Rus Kuzeyinde, Urallarda, Don'da ve Novgorod'da vardı - çeşitliliği yalnızca ortak Rus kültürünü zenginleştirdi ve geliştirdi.
Durum XIX yüzyılın sonunda değişmeye başladı. Almanya ile Avusturya-Macaristan arasında bir blok Rusya'ya karşı şekillenmeye başladı. Avusturya-Macaristan bölgesinde, Polonya'nın 1772, 1793 ve 1797 bölümlerinde, Ukrayna'nın batı kesimi düştü - Galiçya ve Lodomeria (aynı zamanda tarihsel olarak Chervonnaya Rus olarak da anılıyordu). Buradaki resmi dil Almanca idi, Avusturya yasaları getirildi. Habsburg İmparatorluğu'ndaki Slavlar genellikle "küçük" insanlar olarak kaldı. Ancak Rusya'ya karşı “Ukrayna sorusu” kullanılabilir. Ama önce yaratılması gerekiyordu! Sonuçta, yoktu!
Entelektüelleri işlemeye başladı. Avusturya hükümetinin gizli himayesinde ve Lviv'deki özel hizmetler finanse edildi, kültürel, edebi topluluklar ve çevreler yarattı. Kiev'de meslektaşları ile kurulan iletişim. Ve ulusal baz kademeli olarak milliyetçiliğe uyarlandı. Liberal ve sosyalist teorilerle birleştirildi. "Çarlık" ve köleleştirmeye karşı, hainlerin sayıları bağımsızlık için savaşçı olarak sunuldu. Ayrılıkçılar kendilerini “Mazepinler” olarak adlandırdılar. Avusturya parasıyla Pravda gazetesi yayınlandı. Rusça - Ukrayna aydınları daha iyi biliyordu. Bu arada, gazete bir başarı değildi. 1907’de, Avusturyalılar onu milliyetçilerden uzaklaştırdılar ve Troçki’ye verdiler. Ukraynalılar çok kırgın, ama kim öderse, o müziği emreder. Sonra Lenin adını ödünç aldı ve Troçki, intihal suçlamasıyla kırıldı.
Dünya Savaşı yaklaşırken, Almanya “Ukrayna sorununu” da üstlendi. Tanınmış Kaiser ideologları Rohrbach ve Ballin gelişimine katıldı. Yıkıcı faaliyetlerin genel liderliği, Alman Dışişleri Bakanlığı Zimmerman Devlet Sekreteri'ne emanet edildi. General Rohrbach, ayrılıkçı duyarlılık için farklı alanları keşfederek Rusya'ya gitti. Baron Eksyul başkanlığında, “Rusya Rus olmayan halklar Birliği” kuruldu. Dahası, önem taşıyan ilk “Ukrayna sorusu”, ikinci “Polonya”, üçüncü “Yahudi” idi. Pan-Almanist Heinze liderliğindeki “Ukrayna Kurtarma Birliği” ve Regings-Cumhurbaşkanı Schwerin’in başında olan Ukraynalılarla temaslar için özel bir merkez. Uniate Kilisesi, ayrılan Ukrayna'da baskın bir pozisyonda bulunmayı umarak Almanların ve Avusturyalıların aktif bir müttefiki oldu. Finans kanalları İsveç ve Romanya aracılığıyla kurulmuş, elçiler ve propaganda literatürü Ukrayna'ya gönderilmiştir.
Avusturya Şansölyesi Berthold şunları belirtti: “Bu savaştaki asıl amacımız Rusya'yı uzun süre zayıflatmak ve bu amaçla bağımsız bir Ukrayna devletinin kurulmasını memnuniyetle karşılamalıyız.” Dedi. Bakan M. Erzberger de aynı şeyi yazdı - diyorlar ki, Merkez Güçlerinin ortak amacı “Rusya’yı Baltık ve Karadeniz’lerden kesmek” ve bunun için “Rus olmayan halkların Moskova boyunduruğundan kurtarılması ve her milletin öz yönetiminin gerçekleştirilmesi” gerekiyor. Bütün bunlar Alman yönetimi altında ... ”
Gerçek farklıydı. Batı Ukrayna nüfusu Ruslara sempati duydu! Savaşın patlak vermesi burada, "Russophilism" için toplu tutuklamalar oldu. Ancak ilk savaşlarda, çar güçleri Avusturya-Macaristan'ı tamamen mağlup etti, Karpatlar'a kadar bütün Galiçya'yı işgal etti. Aynı zamanda, ülkemize sempati vermekle suçlanan onbinlerce internli Rus ve yerel sakin, hapishaneler ve kamplardan serbest bırakıldı. Bu arada, Batı Ukrayna'nın kendisi de 1914’te mevcut olandan çok farklıydı. Yerel nüfusa "Ruslar" adı verildi. Rusları içten neşeyle karşıladılar, kardeş olduklarını düşünüyorlardı. Bunca ezici bir şekilde Ruthenyalılar Ortodoks olarak kaldılar ve Galiçya'ya sürpriz yapan memurlar, Karpat bölgesindeki dilin Büyük Ukrayna'ya Doğu Ukrayna'dan daha yakın olduğunu belirtti. (Şaşırtıcı olmayan şey - Dinyeper bölgesinde, Slavlar Türk halklarıyla karışmış ve Kiev Rus lehçesi Karpat bölgesinde kalmıştır).
Galiçya'da kraliyet yönetimi çok nazik davrandı. Hiçbir katkı empoze edilmedi, baskı yoktu. Özgürce Uniate ve Judaic ibadetine izin verildi. Uniate Metropolitan Sheptytsky'nin ateşli bir Russophobuna bile dokunulmadı. Sadece uyardım - Rus karşıtı çağrıların vaazlarına izin vermemek. Yasağı bozdu ve sürgün edildi ... Kiev'e. Sheptytsky’yi savunurken, Rusya’nın “ilerici” halkı bir uluma yarattı. Roma'da neredeyse şehit oldu.
Nisan ayında, kral 1915 Galiçya'yı ziyaret etti. Lviv'de bir coşku fırtınası ile karşılandı. Sakinlerin kalabalıklar onu selamladı, caddelere ve meydanlara su bastı. II. Nicholas vatandaş kitlelerinin önünde balkon yaptı. Lviv'de! Terörist saldırılardan korkmadan, tek bir düşmanca antics yoktu! Çar, Galiçya'nın Rus tarihi köklerinden bahsetti ve “Bir, bölünmez güçlü Rusya olabilir!” Sözleriyle sona erdi. Kasaba halkı, genel bir “Yaşasın” diye cevap verdiler.
Ancak 1915 yazında, Ruslar geri çekilmek zorunda kaldı. Avusturyalılar ve Macarlar Galicia'ya girerek "hainlere" saldırdılar. Ancak, bireysel baskı sınırlı değildir. Canavar devasa bir deney bütün bir milleti yeniden yaratmaya başladı! Hemen hemen tüm Ortodoks rahipleri “düşmanla işbirliği için” kapatıldı - sonuçta, Ruslar kiliselerine gittiler, dua ettiler, sipariş verdiler. Tarih, bu şehitlerin isimlerini bile korumamıştır. “Stalinist” baskıda değil, Katolikler'den muzdariplerse, basit kırsal rahiplerle kim ilgileniyorlar? Ve öğretmenlerin, gazetecilerin, doktorların, öğrencilerin, “Russophilic” olarak bilinen entelijensiya, Telerhof toplama kampına gönderildi. Onun hakkında basit bir nedenden ötürü çok az bilgi geldi - oradan kimse geri dönmedi. Gaz odaları henüz kurulmadı, ama açlık, soğukluk, hastalık, ateş açıldı ...
Orada küçük bir Galiçya aydınları ortadan kayboldu. Ortodoks rahiplerin yerini Uniates aldı, eski öğretmenler Mazepa, yapay olarak geliştirilmiş bir dil olan Ukraynaca ve Polonyalı'nın karışımı olan farklı bir hikaye öğretmeye başladı. Ve sonuçlar soykırım gibiydi. Galiçya sakinlerinin çoğu hayatta kaldı, kimse onları yok etmedi, ama insanlar kayboldu! Tanıma ötesinde değişti. Rusçaya yakın bir zarftan bahseden Ortodoks Rusları sadece dağlarda ve Slovakya'da korunuyordu. Birkaç yıl içinde Batı Ukrayna nüfusunun geri kalanı “zapadents” - kıskanç Üni., Tamamen farklı bir dil konuşuyor ve “Muskovitler” den nefret ediyordu.
Mazepinlerin ajitatörleri ayrıca savaş esirlerinin mahkumları arasında yolculuk yaptı. Küçük Rusya sakinlerine, tamamen farklı bir millete ait olmaları için ilham verdiler ve çıkarları Ruslardan çok farklıydı. Bununla birlikte, “Kurtarma Birliği” liderleri boşuna çalıştıklarını kabul ederken, Ukraynalılar propagandalarına kesinlikle boyun eğmediler. Batılı güvenlik hizmetleri de milliyetçilerle işbirliği yapmaya çalıştı. Rus karşı istihbarat Amerikalı gazeteciyi tutukladı ve bağımsız destekçilere para ve talimatlar taşıyan casus John Reed'i tecrübe etti.
Meyveler devrimden sonra ortaya çıktı. Monarşinin düşmesi bütün ülkeyi kaosa itti. Devrimciler kendi Sovyetlerini yarattıkları her yerde avantaj elde ettiler. Ayrılıkçılar da yararlandı - Finlandiya, Estonya, Kafkas, Polonya vb. Vinnichenko ve Petlyura'nın başkanlık ettiği Kiev'de aniden Verkhovna Rada (“konsey” olarak çevrildi) su yüzüne çıktı. İlk başta, Rusya'da özerklik için sınırlı talepler ortaya koydu. Fakat çöküş derinleşti ve Rada bağımsızlık hakkında konuştu. Hükümetin başındaki Kerensky, her şeyde taviz verdi - milliyetçilerden karşılıklı destek almayı umuyordu. "Ukrayna ordusu" oluşturulmasına izin verildi. Daha doğrusu, 34 kolordu Ukrayna ordusu olarak değiştirildi. Sıradan bir Rus'du ama ünlü hetmanın soyundan General Skoropadsky tarafından yönetiliyordu.
Aynı zamanda “gaydamak” kopuşları da vardı - Kırmızı Muhafızlarla aynı çeteler, fakat kapaklarda kırmızı değil, “sarı blokyt” kurdeleler vardı. Ancak, Haidamaklar kırmızı olanlardan başka bir şeyden farklıydı. Operetta scroll'larında giyinmişler, pantolonlar sarhoş olmuş, şarkı söylemiş ve dans etmişlerdir. Kasım ayında Petrograd'da 1917, gücü Bolşeviklerin eline geçti. Almanlarla ateşkes kararı aldı, görüşmeler Brest'te başladı. Ancak Kiev'de, yerel okulların öğrencileri sokak savaşlarında kazandı. Merkez Rada kullandı - şehirdeki Bolşeviklere tek alternatif olduğu ortaya çıktı. Kendisini bir hükümet ilan etti. Ayrıca, Sevruk ve Levitsky başkanlığındaki bir heyeti Brest'e gönderdi ve çok kibirli davrandı. Ukrayna'da ekmek, et, domuz yağı vardı ve Almanya ve Avusturya-Macaristan'da kıtlık başladı. Rada, gıda tedariki için Avusturyalı Galiçya ve Bukovina verilmesini talep etmeye başladı.
Ancak Muravyov'un kızıl ordusu Kiev'e taşındı ve başarısı arttıkça Ukraynalılar daha uyumlu hale geldi. Haydamaky ve "sich" okçular kaçtı ve Kiev'in düşme günü 8 Şubat 1918, Central Rada Almanya ve Avusturya-Macaristan ile barış imzaladı. O sadece birliğini davet ederek himayesine teslim oldu. Almanlar birliklerini yerinden oynattı ve Kızıllar kaçtı. 28 Şubat'ta Kiev attılar. Alman komutanlar diplomatik olarak Ukrayna "ordusunun" ilerlemesine izin verdi - birkaç yüz kişi ve işgalciler izledi. Ancak etraflarına baktıklarında, Rada ile işbirliği yapmanın anlamsız olduğunu fark ettiler. Kimse desteklemiyor. Doğu Cephesi operasyon departmanı başkanının raporunda şöyle yazıyor: “Rada'nın dayandığı Ukrayna bağımsızlığı ülkede oldukça zayıf köklere sahip. Asıl savunucusu küçük bir avuç siyasi idealist. ” Rada, dilin "Ukraynalaştırılması" nı konuşmaya başladı, geveze boğuldu ve Ukrayna’da tam bir anarşi vardı - her türlü "baba" ve partiler kendi aralarında savaştı.
Ardından Mareşal Eichhorn, Rada'yı dağıtmaya karar verdi. Onunla "Ekonomik Anlaşma" girdi. Ukrayna, 60 milyon pound ekmek, canlı ağırlıkla 2,8 milyon pound hayvan, 37.5 milyon pound demir cevheri, 400 milyon yumurtası vb. Bunun için Almanya “mümkün olduğu kadar” sektörünün ürünlerini tedarik etti. Anlaşmayı imzalayarak, Parlamentoya artık gerek yoktu. Ukraynalı politikacılar güçlerinin bittiğini "ima etti". En son toplananlar, Profesör Grushevsky tarafından üretilen "Ukrayna Halk Cumhuriyeti Anayasasını" aceleyle kabul ettiler ve tutuklanma korkusuyla evlerine kaçtılar. Dokunmadılar rağmen. Almanlar Kiev Sirki'nde "tahıl yetiştiricileri kongresi" nde toplandı, ki burada hetman seçildi - General Skoropadsky. Gerçek bir gücü yoktu. Kendi ordusunu kurmasına bile izin verilmedi. Almanlar bütün politikayı ateşledi, işgalciler Ukrayna'da konuşlandırıldı.
Ancak Ukrayna'nın sınırları Almanları belirledi. Mevcut bölgelerinin güneyi - Kherson, Nikolaev, Odessa, hiçbir zaman Ukraynalılara ait değildi. Rus İmparatorluğu'ndaki Türkler ve Nogailerden fethedilen bu bölgeye “Küçük Rusya” değil “Novorossia” adı verildi. Ancak sonuçta, işgal Ukrayna ile yapılan bir anlaşma temelinde yapıldı! Ve Almanların bölünmesiyle birlikte zengin kıyı kentleri Avusturyalılara verdi. Bu onları Ukrayna'ya ekledi. Aynı şekilde, Donbass hiçbir zaman Ukrayna topraklarına ait olmadı. Ama burada kömür vardı! Almanların ona pençe koyması gerekiyordu. Donbass'ın Ukrayna olduğunu da söylediler. Ve 1918'taki Bolşevikler, Almanlarla tartışmaya cesaret edemedi. Dikte ettikleri her şeyi yaptım.
Ancak, Kırım, hatta Almanya bile Ukrayna malları arasında yer almadı. En azından biraz tarihsel bahane bulmanın yolu yoktu. Almanlar ayrıca Kırım'ı işgal ettiler, ancak orada Sulkevich'in (doğuştan Litvanyalı bir Tatar) başkanlığında bir Tatar hükümeti kurdular. Türkiye'ye müzakerelerin haydut olarak sunulması için müzakerelerde bulundu.
Ancak, Almanya yönetiminin zamanı kısaydı. İtilaf güçlerinden bir dizi yenilgiye uğradı, müttefikleri arasında devrimler başladı - Bulgaristan, Türkiye, Avusturya-Macaristan. Kasım ayında, 1918 Almanya'nın kendisinde alevlendi. Kaiser tahttan vazgeçti. Alman birimleri itaatten kurtuldu, trenlere bindi ve eve gitti. Bolşevikler Brest Antlaşması'nı derhal sonlandırdılar, Kızıl birlikler tekrar Ukrayna'ya taşındı.
Ancak Ukraynalı ayrılıkçılar daha yakın olduğu ortaya çıktı. Eski Parlamentonun liderleri Petlyura, Vinnichenko, Shvets, Andrievsky, Belaya Tserkov'da yeni bir hükümet, bir Müdürlük toplandı ve Kiev'de konuştu. Silahlı kuvvetlerinin çekirdeği "sichovyh okçular" a aitti. Konkonetsets. Avusturya ordusunda görev yapan Batı Ukraynalılardan kuruldu. Bitişik dekolman ve çeteler, her türlü "Haidamak". Skoropadsky’nin Serdyuki’si bile - Ukrayna ulusal kıyafetleri giymiş kişisel konvoyları - Petliuristlere bile gitti.
Almanlar, savaşçıyı terk etmedi, yanlarında götürdüler. Ve ona inanan ve gücünü savunmaya çalışan küçük Beyaz Muhafızlar öldü veya saklanmak zorunda kaldı. 15 Aralık 1918, Petliurists Kiev'e girdi. Bu arada, en iyi Galiçya birimleri çok şaşırdı. Onlara Ukrayna halkının kurtuluşu için mücadele ettikleri söylendi, ancak Kiev'in kesinlikle bir Rus şehri olduğu ortaya çıktı, neredeyse hiç kimse Ukraynaca konuşamıyor! Bu ihmali düzeltmek için, işaretlerin Ukraynalaştırılması hakkında bir emir yayınlandı. Rusça, Ukraynalı ile birlikte bile izin verilmedi. Birkaç gün boyunca, Kiev bir boyahaneye döndü - boyandı, düzeltildi. Özel devriyeler emrin yerine getirilip kontrol edilmediğini ve yazım denetimi yapılmadı. Ancak işaretli karikatür kampanyası, Dizin tarafından yürütülen tek olaydı. Kırmızı geldiler ve onu dışarı attılar.
Gelecekte, milliyetçilerin yolu bölündü. Petlyura, Rusya'nın parçalanması, Fransa, İngiltere ve ABD'ye tamamen uygun olan Entente tarafından desteklendi. Ancak verimli savaşçısı çok zayıftı. Hem Bolşevikler hem de Beyaz Muhafızlar onu susturdu. Sonunda, Petliura Polonyalılar ile bir ittifak yaptı, Ukrayna'yı teslim edilmesine itiraz etmeyi kabul etti. Aynı zamanda eski desteğine Galiçyalılara ihanet etti. Polonya kısa ömürlü Batı Ukrayna Cumhuriyeti'ne sahipti, stajyer ve Galiçyalı atıcılar vurdu. Komutanları Konovalets, Alman özel hizmetlerinin bakımına geçti, Ukrayna Askeri Örgütü'nü kurmaya başladı - daha sonra Konovaltsa'nın diğer liderlerinin ortaya çıkmasından sonra Ukrayna Milliyetçiler Örgütü (OUN) olarak tanındı: Bekanra, Melnik. OUN, Polonya’daki vahşi terörizmle “meşhur oldu”, Alman Nazilerle işbirliği yaptı ve daha sonra NATO’nun himayesine girdi.
Ukrayna’ya gelince, o zaman gördüğümüz gibi, Alman işgali döneminde ayrı parçalardan bir araya getirilmiş. Bu formda, Ukrayna Sovyet Cumhuriyeti oldu. SSCB'nin bir parçası oldu. 1939’te, Polonya Alman grevlerinin altına düştüğünde, Batı Ukrayna’yı eklemek mümkündü. Ancak Kırım'ı Ukraynalılara devretme fikri çok özel bir yere sahip. İlk önce Moskova'da değil Kiev'de duyuldu. 1919’te, Dünya Savaşı’nın ardından farklı ülkelerin sınırlarını yeniden şekillendirmeyi taahhüt eden Versailles Konferansı’nda Amerikan Başkanı Wilson’ın dudaklarından ses çıkardı!
Sorun şu ki, Amerikalıların Ukrayna'ya ve Kırım'a olan işi neydi? Fakat durum buydu. Karar Wilson tarafından önerildi ve Konferans materyallerinde kaydedilen İtilaf Konseyi tarafından verildi. Her ne kadar o zaman gerçekleşmemiş kaldı. Sadece 1954'te Kruşçev beklenmedik bir şekilde Kırım bölgesini RSFSR'den Ukrayna'ya devretti. Hiçbir şey tarafından motive edilmedi, açıklanamadı. Hangi danışmanlardan hangisinin Kruşçev'e fikrini önerdiği, CPSU Merkez Komitesinin ilk sekreteri başkanına onu tanıtmak için hangi mekanizmaların kullanıldığı net değildir. Ancak, Batı koalisyonunun uzun süredir devam eden kararını vermiş olduğu ortaya çıktı.