sadece bir dengesizlik seziyorsun. basit bir dengesizlik. zihnindeki denge kavramını nereye koyman gerektiğini tahmin bile etmekten acizsin. bir yandan; sana dayatılan, sana öğretilen, bilinç altına çini mürekkebiyle kazınmış, cilası yapılmış, kullanıma hazır bir itaat makinesi olma prensiplerini öfkeyle ve şiddetle reddederken, bir yandan da; sessizce ve usulca boyun eğiyor, sistemin arzularını yerine getiriyor, içindeki tüm heyecanı dizginleyip masum bir tavır takınarak “sen” hariç her şeye kayıtsız kalmaktan başka bir davranış şekli geliştiremiyorsun…
çıkamayacağın bir girdabın dibine gömülmemek yada tutunamayacağın bir fırtınanın kenarında sürüklenmemek için dilini kesip, gözlerini dağlaman ve kulaklarına kurşun akıtman gerekebilir!.. algılarını tıkamak ve köreltmek, kendin için kaçınılmaz olabilir!..
dibe alıştığın taktirde, yüzeye çıkmaktan tiksinirsin!..
çirkin suratlardan iğrenir, ses tellerini kesmek istersin!..
huzurunu bozan en düşük bir tınıyı bile dinleyemez olursun!..
damarlarında dolaşan nefret ile ciğerlerini saran dumanın bütünleşmesiyle, ruhunu okşayan bir kırbaç misali keskin bir kramp girer sağ kürek kemiğinden kalbinin sol lobuna kadar!..
işte o zaman varoluşundaki çatlağı bulabilir ve onu genişletmek için elinden geleni yaparsın!..
çatlağı büyütüp içinden geçer, ardındaki ormanda kaybolur, bulduğun ilk mağaraya saklanırsın!.. sığınacak tek bir beden için, tüm rüyalarını feda edebilirsin!..
okyanusu geçerken karaya ulaşamayan kral kelebekleri gibi… engin bir yitirilmişliğin içinde kaybolmak…