1966'te, dünyanın ilk otomatik sabit ay istasyonu Luna-9'i aya teslim etti. 1968'te otomatik prob Zond-5 yedi gün boyunca aya uçtu, etrafında uçtu ve dünyaya geri döndü. İki ay sonra, aynı yılın Kasım ayında, Luna-6 otomatik istasyonu ay boyunca uçtu ve gerekli bilimsel araştırmaları yaptı. İki yıl boyunca, 16 gezegenlerarası otomatik istasyonlar ayı keşfetmek için başlatıldı.
“Eylül 12 1970, Sovyet otomatik istasyon Luna-16, aya gitti ve 105 gram ay toprağı getirdi. Bu 105 gramlarından SSCB ABD'ye 3,2 gramını verdi, yani yaklaşık% 3. Muhtemelen, Amerikalıların da bize aynı yüzde - yani ilk iki seferden örneklerinin 1,5 kg'ını transfer etmelerini bekleme hakkımız vardı ”diye yazıyor Yu.
Aslında, Amerikalılar bize bir gram toprak vermediler, çünkü aya uçmuyorlar ve ay toprağı da yoktu. Ay toprağının kompozisyonu hakkında bizden alınan bu toprağın 2,3'i üzerine yazmışlar ve Hollywood senaryosu ay rovers'ımız tarafından iletilen ay yüzeyinin görüntülerine ve panoramalarına dayanarak hazırlanmıştır.
Kasım ayında, yılın 1970'i Sovyet gezegenler arası uzay istasyonu Luna-17, yerden kontrol edilen otomatik bir uzay aracı olan Ay'ın yüzeyine bir Lunokhod-1 teslim etti. Kasım 17 1970 ile Ekim 4 arasındaki dönemde, 1971, 10 540 gezegeninin yüzeyinden geçti ve 20 hakkında binlerce ay yüzey görüntüsünü dünyaya iletti. Ayrıca, dünyaya, ay yüzeyinin 200 panoramalarından daha fazla aktarıldı ve birçok başka araştırma yapıldı. Ağırlığı 756 kg idi.
İkinci araç, 2 kg ağırlığındaki Lunokhod-840, Ocak 16'teki ay yüzeyine 1973'te Clarity Sea bölgesindeki otomatik istasyon Luna-21 kullanılarak ay yüzeyine 2 teslim edildi. "Lunokhod-37" yaklaşık bir yıl boyunca ayda çalıştı ve ayın yüzeyinde XNUMX kilometre boyunca geçti, çok sayıda bilimsel araştırma yürüttü.
Gezegenler arası Sovyet otomatik istasyonları "Luna-16", "Luna-20", "Luna-24", Dünya'ya gönderilen SSCB topraklarına regolith adı verilen bir ay toprağı. Sovyetler Birliği, dünyayı otomatik istasyonlar ve araçlar ayı ziyaret eden tek ülkedir.
Mevcut nesile SSCB'nin uzay araştırmaları ve özellikle de ay alanında ABD'nin arkasında olduğu söylendi. Dahası, çeşitli liberal araştırmacılar 3-s'den 5-yıllarına kadar geçen süreyi geciktirmektedir. Amerika Birleşik Devletleri'nden, yirminci yüzyılda hiçbir zaman gezegenlerarası seyahat için gerekli yükün teslimi ile bir roket oluşturamadığı bir ülkeden, gecikmemiz hakkında ifadeler duymak garip.
Roket üretiminde ve nükleer sanayide оружия Amerika Birleşik Devletleri yıllarca SSCB'nin arkasında kaldı ve SSCB'nin varlığı devam ederse, sonsuza dek geride kaldığımızı söyleyebiliriz.
Geri kalanlarını gizlemek için Amerikalılar, seviyesi, halkın aya ve diğer mitlere uçan masallarını yanıltmasına izin veren sinemanın yardımına başvurdu. Ancak uzmanlık yapamadılar ve bugün en cesurları ABD astronotlarının hiçbir zaman aya uçmadıklarını kanıtladı. Özellikle, bu görüş, yaklaşık 40 yıldır uzay endüstrisinde çalışan Rus roket ve uzay endüstrisi başkanı Leonid Viktorovich Batsura tarafından paylaşılıyor.
Gezegenler arası uzay aracı ve uzay uçuşunun yaratılmasında dünyanın en büyük uzmanı olan L. Batsura, “Ay” “Apollo” nun tasarımı hakkında “Yarın” gazetesiyle yaptığı röportajda, ayın uçmasına ve oturmasına izin vermeyen bir dizi tasarım özelliğine dikkat çekti. yüzeyinde.
Ayrıca, bir Amerikan gezicisinin Mars'a teslimini sorguladı ve Rusya'nın sıvı hidrojenle çalışan "çevre dostu" bir roket motoru yaratma kasıtlı olarak uygulanamaz bir fikrin uygulanmasına Rusya'nın milyarlarca dolar harcadığı konusunda pişmanlık duyduğunu belirtti. Sovyet bilim adamları ve tasarımcıları, 1935 yılında böyle bir motor yaratmanın imkansızlığını ispatladılar ve V. P. Glushko, 1980 yılında deneysel olarak kanıtladı.
Ancak Amerikan yanlısı lobi, Rusya'yı haksız harcamalara itiyor, bizi Protons ve Brizes'i iyileştirme olasılığından mahrum etmeye çalışıyor ve genel olarak füzelerimizin yeni tasarımlarında kullanımını genişletirken, dünyanın çevre şartlarına uymadığı için dünyanın en iyi roketini bırakıyor. Özellikle L. Batsura, şunları söyledi: “Fakat Amerikalılar ya 1969’te yoktu ya da bugün, aya ulaşmak, aya inmek ve insanları aydan dünyaya döndürmek için gerçek teknik araçlara sahip değillerdi.
Kalkış aşamasının kabuğu 25 Mylar katmanları ve bir alüminyum folyo tabakası ile kaplanmış olan Apollon'un uzaya girerken topun şekline genişleyeceğini ve kabuğunun parçalanacağını nasıl fark edemezsiniz?
Aya iniş yaparken iniş modülünün iniş motorunun hem iniş radar antenini, iniş takımını hem de iniş aşamasının altını yakması gerektiğini nasıl fark edemezsiniz?
Kalkış motoru çalışırken, torçunun hem kaplamaları, oyukları hem de kalkış aşamasının altını yakması, yakıt bileşenlerinin tanklarını aşırı ısıtması ve tüm seviyeyi tahrip etmesi gerektiğini nasıl fark edemezsiniz?
ABD’nin Rusya’nın çıkarlarını savunan Rusya’da uzman olan Apollo-13 kazası senaryosunda, 13 kg’ın trinitrotoluen’e eşdeğer “Apollo-150” in evrende dağılacağını nasıl fark edemezsiniz?
Resmi verilerdeki tutarsızlıkların neden olduğu ve herhangi bir tarafsız uzman tarafından görülebilen bu tür sorular, binlerce olmasa da yüzlerce sorulabilir. Tüm Amerikan "ay programı" - ... evrelendirme ... Ve vatandaşlarımızın çoğu onun ekstralarından uzaktı. Bence Korolev ve Gagarin'in kaderi onları çok etkiledi.
Çok hızlı bir şekilde ABD'de, 2020'tan önce veya 2040'ten önce Ay'a insanlı bir sefer düzenleyemediklerini gösteremediklerini fark ettiler. Yapamam! Bu yüzden Obama'dan programı kapsamasını istediler. Onu korudu. Ama şimdi ilan edilmiş bir önceliğe sahip - Mars Ve orada, her zaman olduğu gibi, her şey “çikolatanın içinde”, Hollywood'un “mutlu sonu” zorunludur. ”(“ Yarın ”gazetesinde röportaj. Hayır. Ağustos 34. Yu I. Mukhin, 2012'ta, 2006 sayfasında “The Moon Moon USA” adlı bir kitap yazdı.
Amerika Birleşik Devletleri'nin SSCB'den uzay araştırmaları alanındaki önemli gecikmesini teyit eden bir gerçek şu ki yeterlidir: yirminci yüzyıldaki ABD, tek bir yörünge istasyonu oluşturmadı, yani uzayda tek bir “ev” inşa etmedi. 21 yüzyılda, Birleşik Devletler bir yörünge istasyonu inşa etti. Fakat aslında, ABD uzay istasyonu Rus bilim adamları, mühendisler ve işçiler tarafından inşa edildi. İstasyonun inşası için, yüksek düzeyde bilim ve uzay endüstrisi gelişimi gereklidir ve yörüngeye girmesi için güçlü bir roket gerekir. Amerika Birleşik Devletleri'nin SSCB'nin çöküşüne kadar, ABD'nin ne Ay'a uçamadığı, ne de bağımsız olarak yörüngeli istasyonu yörüngede geçirmesinin nedeni budur. SSCB'nin çöküşünden sonra aya ya da başka bir gezegene uçamazlardı. Mars, aya uçuş yapan aynı Hollywood’da.
Sovyetler Birliği Salyut yörüngesel istasyonunu 1971 kadar erken yörüngede başlattı. Toplamda, 1971 ve 1983 arasında Salyut istasyonları, 7 yörüngesine kondu. Her Salyut istasyonu yaklaşık 18,9 ton ağırlığındaydı ve astronotlar için konut bölümlerinin hacmi yaklaşık 100 metreküp idi. Teslimat ve mürettebat değişikliği Soyuz ve SoyuzT uzay gemileri tarafından gerçekleştirildi ve yakıt, ekipman ve diğer ürünler Progress kargo gemileri tarafından yapıldı.
20.02.1986, Sovyet yörüngesel istasyonunun yeraltı yörüngesindeki Mir uçuşlarında yörüngeye sokuldu. Ve eğer Salyut istasyonu ev olarak adlandırılabilirse, o zaman Mir istasyonu için Saray adıyla daha tutarlıdır.
Mir istasyonu, bilimsel ve ulusal ekonomik amaçlar için özel orbital modüller içeren çok amaçlı, sürekli çalışan insanlı bir kompleks inşa etmek için tasarlandı. İstasyonun kütlesi yaklaşık 40 ton, uzunluk - yaklaşık 40 metre idi.
Gorbaçov Perestroyka kompleksin inşasıyla ilgili bütün çalışmaları yeniden inşa etti, ancak Mir istasyonu yakın zamana kadar uçuyordu ve daha uzun yıllar boyunca uçabiliyordu. Rus hükümeti ABD baskısı altında onu yok etti. Her düşünen kişi için belliydi. Uzay endüstrisindeki birçok bilim adamı ve işçi, kendilerine göre operasyonel olan istasyonun imhasına itiraz ettiler ve kendisine verilen tüm fonksiyonları yerine getirdiler ve bakım yönetmeliği tarafından sağlanan işi yürütürken uzun bir süre boyunca işletilebildiler.
İstasyonun durumu astronotlarımızın içinde çalışmasına ve Dünya gezegeni üzerinde olan her şeyi görmesine izin verdi. Amerika Birleşik Devletleri Soğuk Savaş’ta böyle bir mağlup Rusya’ya izin veremedi ve uzayda sarayımızı kaybettik. Rus bilim adamlarının, mühendislerin ve işçilerin çalışmaları olan Sovyet biliminin biriktirdiği istasyonlar yaratma deneyimi, bizi izleyen, bugün dünyada uçan ABD istasyonunda somutlaşıyor.
1975 yılında ABD, stratejik silahlarda SSCB'nin gerisinde kaldığını ve füze savunması yaratamayacağını görerek, ABM ve SALT anlaşmalarında SSCB imzaları almaya çalıştı.
Hedeflerine ulaşmak için geçici olarak çatışmadan arkadaşça adımlara geçtiler. Temmuz ayında, SSCB ile ABD arasındaki dostluğun bir göstergesi olan 1975, Soyuz ve Apollo uzay aracının uzayında iki günlük bir ortak uçuş oldu. Ancak bu uçuş başarılarımızın ve fırsatlarımızın eşitliğini göstermez.
Amerikalılar “İlerlememiz” türünden güçlü bir uzay aracına sahip değildi ve bence yapılarımıza ve teknolojilerimize erişime rağmen, şimdi bile oluşturamadılar. Bu nedenle, uzay endüstrisinde Rusya Federasyonu'nun gerisinde kaldıklarını varsaymak gerekir. Ve yukarıdaki örneklerden, Birleşik Devletler'in uzay endüstrisinde ve 1960-x-1980-s'deki uzay araştırmalarında yıllarca SSCB'nin arkasında kaldığı açıktır. Aksini iddia eden, ya ülkemize olan nefret yüzünden ya da Batı tarafından iyi ödenen bir emri yerine getiriyor.