In one four-by-six concrete cell block, an old message in Kurdish was still scrawled on the wall: ‘There were two of us in here. The guards tortured my friend. He admitted he was a peshmerge. They killed him. They tortured me, too, but I did not admit it. I am still here.’ In the main interrogation cell I saw steel hooks for stringing up prisoners from their backs and a rotating fan on the ceiling for spinning them in circles. 'We were ordered to climb a little set of stairs made of automobile tires,’ Aziz said, 'up to a chair, where we had to stand. Our hands were tired behind us–that is how they attached us to the hooks and to the fan. Then the guards kicked the chair away. You were swinging from above, your arms and shoulders were breaking behind you, and the guards were hitting your legs with sticks.’ Someone had scribbled crude graffiti on a wall in English: 'They hanged men here.’
The Iraqi guards also used electrical torture, Aziz said. 'They put wires on our tongues, in our ears, and on our private parts.’ Kurdish women, as well as men, were victims. 'I can still hear one woman screaming in the night, 'Oh, God, no, my breasts! Oh, God, no!
—
The Kurds: A People in Search of Their Homeland, Kevin McKiernan; Aziz was a Kurdish schoolteacher from Slemani who was arrested by Saddam Hussein’s secret police and imprisoned in a torture chamber “after a colleague broke under Iraqi torture and revealed his name” for being a part of an underground network that provided food and other supplies to the Peshmerge.
And I knew the enmity of the Turks for the Kurds. In May 1989, I was camp leader of 17,000 Kurdish refugees near Mardin, Turkey [Northern Kurdistan].The Turks and the Iraqis devised a plan to kill us, with poisoned bread. For what crime? For the crime of being Kurdish! Our only crime was that we were Kurds. And that is no crime! God created us as a Kurd, as a human being. Even when we’d go to market, the Turkish soldiers would beat us, going and coming, when we’d go to buy food for the camp. They would always pick out one of us, a good-looking woman, and beat the living hell out of her.
—
General Jemil Mahmoud Suleiyman Besefky, Commander, KDP Peshmerge
1979. Iraq. Kurdistan. A female Peshmerga (Kurdish fighter), member of the PKK, Kurdistan Workers Party, terrorist organization aiming to create an independent Kurdish State, trains for fight in a training camp.
The PKK is listed as a terrorist organization internationally by several states and organizations, including the North Atlantic Treaty Organisation (NATO), the United States, and the European Union.
Leyla Qasım bir peşmergedir ve Saddam rejimine karşı savaşmaktadır.
Baasçıların etnik temizlik yaptığı günlerde ülkesinde yaşananları dünyaya duyurmak amacıyla o ve dört arkadaşı ile bir uçak kaçırma olayını gerçekleştirmek isterler. Ancak bu uçak kaçırma işlemi gerçekleşemez. Leyla ve dört arkadaşı Irak rejimi tarafından yapılan üstdüzey bir operasyonla 24 Nisan 1974’te yakalanır.
Saddam askerlerine, Leyla Qasim'in kendisinden ve Baas rejiminden özür dilemesi şartıyla serbest bırakılacağını söyler, aksi takdirde bu peşmerge asılacaktır.
Leyla Qasim'a özür dilersen kurtulursun derler ancak peşmergenin cevabi: “ Ben korksaydım zaten savaşmazdım. benim haklı bir davam var ve özür de dilemem” olur.
Leyla Qasım ve dört arkadaşı 12 Mayıs 1974 yılında idam edilir. Devrimci kadın idam sehpasına giderken Ey Raqib marşını okuyordu. İdam edildiğinde henüz 22 yaşındaydı.
BuradaCegerxwin'in kendisi için yazdığı ve Ciwan Haco'nun da bestelediği şiir var.
Bu ise araştırma yaparken rastladığım ancak yazarını bulamadığım bir şiir.
kolları arkadan bağlı saçlarından sürükleyerek getirdiler leyla’yı söyle dediler kimsin, kimdi arkadaşların? adım leyla’dır bayım babalarının adıyla tanınır, benim ülkemde insanlar. yani anlayacağın leyla kasım’dır adım, soyadım. arkadaşlarıma gelince çok var tanıdığım, tanımadığım olimbia’da gouges los, lovembura clara, cezayirli cemile ve diğerleri bilmem ki hangisini soruyorsunuz? “ne diyor bu krod kaltağı gavur isimler sayıyor bana tek anladığım cemile adı” diye bağırdı ağzı köpürerek tanrı dağı kadar müslüman albay, bir rütbeli saddam uşağı bir aşağı bir yukarı odada dolaşıyor albay aklını başına topla doğrusunu söyle kimdi arkadaşların biliyorum masumsun sen biliyorsun dokunmayız biz masumlara söyle de kurtul kimdi arkadaşların niçin “düştün” bu yola söyledim isimlerini arkadaşlarımın bayım bu yola ise “düşmedim” bu yolda doğdum ben. ben kawa’nın dişisiyim amerika’nın kızılderilisi harlem’inin zencisiyim bayım ve mezrabotan uygarlığı’nın sahibiyim. yatırın dedi kaltağı cepler açın vücuduna meydan okumak neymiş gösterin şuna. usandı falaka, usandı coplar usandı işkenceci ama usanmadı leyla “kahrolsun sömürgecilik” “yaşasın bağımsızlık…”! buydu son sözleri ve bayrak gibi sallandı idam sehpası ben leyla kasım’ım bayım belki siz tanımazsınız beni sizden önce bir albay vardı burada ölmüş olmalı ve öldü daha niceleri ama ben çoğaldım bayım. türkü türkü yayıldım marş oldum peşmergelerin dilinde mahkemelerde haykırıyorum ve öldükçe çoğalıyorum ben bayım…!
If a terrorist attack or genocide is happening in Europe or America, BAM all attention goes to them. But just yesterday a jordanian pilot was burned to death by ISIS, everyday ISIS kills kurds, iraqis and every other human in sight.. but is the life of middle eastern people even worth mentioning? So just because we’re “brown”, it makes us less human, right? The two white journalists that were beheaded by ISIS, got the whole world’s attention, which they deserved. But what about the non-white people being brutally killed by the same people who killed the white men? Don’t they deserve it? Don’t the children deserve it?
This is such a joke, seriously. Tumblr community where “world-news reaches people faster than the news channels does” is a load of crap, tumblr is a load of crap.