Karısını okşayarak uyandırdı. Hep öyle yapardı, karısını her sabah okşayarak uyandırırdı. Uyanır, sol yanında kıpkırmızı uzanan ince beyaz çizgili perdeyi aralar, sonra karısını okşayarak uyandırırdı. Kocaman ellerin yumuşak dokunuşları geçici bir ölümle ölmüş gibi duran teni canlandırır, onu dünyanın rengine, ışığına, kokusuna geri getirirdi.
Hep öyle olurdu, zor uyanırdı Aysel. Belki de o yumuşak, o sessiz okşayışların daha da sürmesi için bilinçaltının görünmez şeytanları uyu derdi Ona.
Dünya hızla döner, döner, dönerdi. Renkler, ışıklar, kokular içinde döner dururdu dünya. Dünya hızla dönerken insanlar oradan oraya yetişebilmek için çırpınır dururlardı.