jacques lacan
'ın psikanalitik teoriye kattığı, öznenin, ben şuurunun oluşum sürecini açıklayan görüş.
ayna evresi*
lacan'ın çalışmalarında değişmez bir referanstır ve esasen, evrim sınıflamasına göre insanın en yakın hayvan akrabası
addedilen insansılar üst familyasından (büyük insansı maymunlar da deniyor), insan yavrusunu ayırmaya olanak sağlayan bir deneye göndermede bulunur. söz konusu ayna testi, lacan'dan önce, insandaki "cognition" (idrak yetisi) üzerine çalışan henri wallon tarafından ortaya konmuştur. motor yetileri denilen kas ve iskelet sistemi oturmamış altı aylık çocuklar aynadaki yansımalarından etkileniyor, aynı yaştaki şempanze yavrusu ise aynadaki görüntüyü algılamış olsa bile onun kendi aksi olduğunu idrak edemiyor. sadece insan yavrusu, onu kendi imgesi olarak benimsiyor
; çocuk onda kendini keşfediyor, "ben buyum" diyor.
--- alıntı
---
“Çocuk kendisi dışında bir imgeyle özdeşleşir, ister gerçek bir imge ister başka bir çocuğun imgesi olsun. -aynı zamanda sanki- ‘bu imgenin görünürdeki bütünselliği, bedenim üzerinde yeni bir ustalık edinmemi sağlıyor’ demektedir. –ya da şöyle- ‘kendim dışındaki bir imgeyle özdeşleşirsem, daha önce yapamadığım şeyleri yapabilirim’”
(D. Leader, Yeni Başlayanlar İçin Lacan, Milliyet yayınları 1997, çev: G.Ç. Güven)
--- alıntı
---
bu noktadan itibaren lacan'ın düşüncesinde ayna evresi'nin yeni ve değişik biçimleri söz konusu. belki zamanla değinirim.
devamını gör...