…çarpışmanın hemen ardından uyurgezer gibi ayağa kalkıp yere doğru yıkılıyor, çırpınıyor, düşüyor, tekrar fırlıyor, yine düşüyordum… Tekrar ayağa kalkmak için tüm kaslarımı geriyor, yaralılardan birine tutunmaya çalışırken geri itiliyordum… Düşerken, plastik bir oyuncak gibi sıçrıyor ve yusyuvarlak olmuş bedenim her seferinde yere değdiğinde, tüm hücrelerime yayılan yoğun bir acı duyuyordum… Defalarca, defalarca sıçrıyor ve yeniden yere düşüyordum (s.89).
Bir karabasandan öbürüne gidiyordum. Çoğu zaman takip ediliyordum. Topallayarak koşuyor ve uzaklara kaçıyordum… Neden kaçıyordum ki? Acıdan, sedol ya da kokain iğnelerinden, adsız bir mide bulantısından herhalde. İnsanı kusturacak bir gözyaşı fırtınasına yakalanıyordum. Beyaz bir gezegendeyim, kloroform, hastane karyolasının beyaz demirleri, ucunda hep kazayı bulduğum koridorlar midemi kaldırıyordu…
Doğrulan, düşen, sıçrayan, yeniden düşen, boşluğa tutunan ben… Otobüsün dağılmış sahanlığından kayan… Bir sinir topu halinde, plastik bir top gibi acıdan yuvarlanan… Koşan, zavallı topal ayağımla sürekli koşan, bedenimi yaran kılıçtan kurtulmak, açık yaradan, demir ve et yığınından kurtulmak için, kısacası ölümden koşan ben.
Balerin! Evet, o feci uyku saatlerinde dönüp duruyordum. Ama dönen Nijinski, uçan “Ateş Kuşu” değil, 1919'da Granat tiyatrosunda bir nisan günü, sanatını arabeskler ve olağanüstü fantazilerle ortaya koyup Mexico'ya bir tanrıça gibi veda eden o harika Anna Pavlova da değil. Karşınızda, yer çekiminden habersiz bir başdönmesiyle kendini yitirmiş balerin Frida Kahlo. Kloroformla kokain, kanla kan, gözyaşıyla ile gözyaşı arasında. Danseden kim mi? Danseden, yatağımın çevresinde danseden, ölüm.
Sık sık “Uçmak için kanatların varken niye yürümek için ayaklar isteyeyim ki?” demiş, hatta yazmışımdır. İşte umutsuzluğun kardeşi bir yanılgı. Artık ne kanadım ne de ayaklarım var.
Balerin ha? Şimdi buna gülebilirim. Çevremi susturan ya da rahatsız bir biçimde gülümsemelerine yol açan o kapkara çığlıksı kahkahalarımdan birini atabilirim.
Ama artık bu karabasanlardan sözetmek istemiyorum. Bıktım (s.90).
— Rauda Jamis, Frida Kahlo
- Fridaa, senden sonra ağrıyan en belli yerim… Yüreğim olabilir. Senden sonra yürek hüzün dolu. Belki beden de. ’Ve o zamandan beri o duyumsama, bedenimin tüm yaraları bir mıknatıs gibi kendine çektiği duygusu, beni hiç terketmedi.’ Senden yadigâr yaralar bedende köşe bucak dolanıyor, bir mut halde.