Paul, MÖ 5 ile MS 5 yılları arasında doğdu. Roma vatandaşıydı ama dindar bir Yahudi aileden geliyordu. Görünüşe göre ailesi bir zamanlar imparatorluğa vatandaşlık ile ödüllendirilen bir hizmet vermiş. Akdeniz kıyısındaki en büyük ticaret merkezlerinden biri olan Kilikya'daki Tarsus'tan geldi ve görünüşe göre aile başarılı tüccarlardı ve şehrin sosyal seçkinleri arasında doğdu. (1) Bir kaynak, Pavlus'un ailesinin çadırcılık mesleğinde olduğunu iddia ediyor. (2)
Pavlus, kusursuz Yahudi soyundan gurur duyuyordu: "Sekizinci günde sünnet edildi, İsrailliler, doğup büyümüş bir İbrani olan Benjamin kabilesinden; , yasanın hatasız doğruluk standardına göre." (3) Ailenin dini bir dindarlık geçmişine sahip olduğu da ileri sürülmektedir. (4)
MÖ birinci yüzyılda, Ferisiler "Yahudi toplumunu Roma işgalinin baskısı altında bir arada tutmak için saldırgan, saldırgan bir şekilde ioudaismos'u (Yahudi inancı) teşvik eden ve muhalifleri cezalandıran bir baskı grubu olarak işlev gördüler." (5) Pavlus özellikle gayretli bir Pharisse olduğunu açıkça belirtti: "ioudaismos uygulamasında, atalarımın geleneklerine sınırsız bağlılığımla Yahudi çağdaşlarımın çoğunu geride bıraktım." (6)
Tarsus, Romalıların kendi kendini yönetmesine izin verdiği imparatorluktaki Yunan şehirlerinden biriydi. Aynı zamanda bir üniversite şehri ve Stoa felsefesinin önemli bir merkeziydi. "Paul Yunanca konuştu ve yazdı. Her dindar Yahudi gibi İbranice biliyordu, ancak Eski Ahit'in Yunanca çevirisini okumuş gibi görünüyor... Pavlus hayatı boyunca Roma İmparatorluğu'nun gururlu bir destekçisiydi." (7)
Hayatının başlarında, tarihin en tanınmış hahamlarından biri olan Gamaliel okulunda eğitim almak üzere Kudüs'e gönderildi. (8) Pavlus, İsa'nın Mesih olduğunu iddia ettiğini öğrendiğinde çok öfkelendi. (9) Hüküm giymiş bir suçlu İsrail'in onurunu ve özgürlüğünü nasıl geri getirebilir? İsa'nın ölümünün kendisinin Mesih olmadığını öne sürdüğü gibi: "Ölümcül bir suçtan suçlu bulunan bir adam idam edilir ve onu bir darağacına asarsanız, bedeni bir gecede ağaçta kalmamalı; onu gömmelisiniz. Aynı gün, asılan kişi Tanrı tarafından lanetlenirse, Tanrınız RAB'bin size verdiği ülkeyi kirletmemelisiniz." (10)
Karen Armstrong, Pavlus'un "Kudüs'te ikamet eden diaspora Yahudilerine Greko-Romen değerlerine asimilasyona direnmeleri ve askeri misillemelere yol açabilecek herhangi bir Roma karşıtı faaliyetten kaçınmaları talimatını vermiş olabilecek bir Ferisi lider" olduğuna inanıyor... Pavlus, İsa'nın takipçilerinin topluluklarına zulmedecekti." Bu, onu "görüşleri Pavlus'unkinden daha liberal olan saygıdeğer Ferisi Gamaliel'in Sanhedrin'e İsa hareketini yalnız bırakmasını tavsiye ettiği söylenir" ile çatışmaya soktu. (11)
İsa'nın ölümü üzerine, takipçilerinden biri olan Stephen, şimdi Tanrı'nın yanında durduğunu söyledi. Pavlus kalabalığın içindeydi ve kalabalığın, Rab'bin ruhunu alması ve katillerinin bağışlanması için dua eden, dizlerinin üzerine çöküp ölmesi için dua eden Stephen'a taş atışını izledi. (12) Pavlus öldürmeyi onayladı ve İsa'nın takipçilerini tutuklamaya başladı. "Ev ardına girip erkekleri ve kadınları yakalayıp hapse attı." (13) Pavlus daha sonra "Tanrı'nın kilisesine ne kadar vahşice zulmettim ve onu yok etmeye çalıştım" yorumunu yaptı. (14)
İsa'nın takipçileri Kudüs'ten elendi. Hayatta kalanlar "Fenike, Kıbrıs ve Antakya'ya gittiler, İsa'nın mesajını sadece Yahudilere getirdiler, başkalarına değil." (15) Luka bize, Pavlus'un hâlâ "Rab'bin öğrencilerine karşı ölümcül tehditler savurmakta" olduğunu ve onları tutuklamak ve ceza için Yeruşalim'e geri getirmek için başrahibe başvurduğunu söyler. (16)
Pavlus, Suriye'deki Şam'a, o şehirdeki İsa'nın takipçileriyle ilgilenmek için gönderildi. Luka, Pavlus'un şehre varmadan hemen önce atından atıldığını ve gökten gelen bir ışık tarafından kör edildiğini söylüyor. "Neden bana zulmediyorsun?" diye soran bir ses duydu. Pavlus, konuşmacının kim olduğunu sorduğunda, ses, "Ben zulmettiğiniz İsa'yım" yanıtını verdi ve ona Şam'da daha fazla talimat beklemesi talimatını verdi. Üç gün boyunca kör kaldı ve eliyle Şam'a götürülmek zorunda kaldı. (17)
Daha sonra, bir zamanlar olduğu gibi katı fanatiğin ikilemini açıklamaya çalışacaktı: "Yapmak istediğim iyiliği yapamıyorum, ama yaptığım yanlış, irademe aykırı!" (18) Pavlus, Mesih'in gelişini hızlandırmak için elinden geleni yapıyordu; yapmaya çalıştığı "iyi" buydu, ancak Şam yolunda, "gerçeğin ezici bir anında, İsa'nın takipçilerinin kesinlikle haklı olduğunu ve topluluklarına yapılan zulmün aslında Hz. Mesih Çağı." (19)
Luka, Pavlus'un ışıktan kör olduğu için İsa'yı gerçekten görmediğini ve sadece sesini duyduğunu açıkladı. Luka, Pavlus'u On İki Havari gibi dirilişin bir tanığı olarak görmedi. Ancak Pavlus için, deneyimiyle ilgili en önemli şey, Rab'bi gerçekten görmüş olması ve İsa'nın ona tam olarak On İkiler'e göründüğü gibi görünmesiydi. "Ben resul değil miyim? Rabbi görmedim mi?" (20)
Pavlus dinini değiştirmediği için bu alışılmış anlamda bir din değiştirme değildi. Hayatının geri kalanında kendini bir Yahudi olarak görecekti ve Şam vahiyini tamamen Yahudi terimleriyle anladı. (21) Luka'nın kaydında İsa, kırk günlük sınırlı bir süre için öğrencilerine göründü, ardından bedeni Cennete yükseldi. Dolayısıyla Luka, göğe yükselişten sonra gerçekleşen Pavlus'un görümünün "esas olarak On İkiler'in Paskalya rüyetlerinden farklı" olduğuna inanıyordu. (22)
Pavlus, On İki Havariden farklı olduğunu kabul etti: "Ben havarilerin en küçüğüyüm; aslında, Tanrı'nın Kilisesi'ne zulmettiğimden beri, havari adını pek hak etmiyorum, ama Tanrı'nın lütfuyla ben buyum ve bana verdiği lütuf boşa gitmedi. Aksine ben, daha doğrusu içimdeki Tanrı'nın lütfu, diğerlerinden daha çok çalıştım." (23)
Paul misyonerlik işine hemen başlamak istiyordu. İsa'nın takipçileri, Kudüs'te Tanrı'nın krallığını kurmak için yaşamları boyunca görkemle geri döneceğine inanıyorlardı. "Paul'un teolojisi, bunu hesaba katmadan doğru bir şekilde anlaşılamaz... Pavlus, müjdeyi 'dünyanın uçlarına' kadar vaaz etme görevi olduğuna ve sonra, herkesin kurtuluş şansına sahip olduğu zaman, Mesih'in geri döneceğine inanıyordu, sadece Paul'ün çalışmasının tamamlanmasını beklemiş olan Paul, parousia'yı (İkinci Geliş) kendi yaşamı boyunca göreceğine inanarak, doğal olarak görevine bir an önce başlamak istedi." (24)
Pavlus, On İki Havari ve Kudüs topluluğundan bağımsızlığını vurgulamak için endişeli olduğu için Kudüs'e dönmemeye karar verdi. Görevine Mesih tarafından atandığını ve Kudüs liderlerinin onayına ihtiyacı olmadığını her zaman ısrar etti. "Bu yüzden misyonunu yerine getirmek için hemen Yahudi olmayanların dünyasına gitti." (25) "Hiç kimseye danışmadan, benden önceki elçileri görmek için Kudüs'e gitmeden Arabistan'a gittim." Pavlus'un Yahudi kilisesiyle temasa geçmek için herhangi bir girişimde bulunmasının üzerinden üç yıl geçmesi gerekiyordu. (26)
Sonraki birkaç yıl içinde Pavlus bir misyoner olarak Roma İmparatorluğu'nu gezdi. MS yaklaşık 33'te Pavlus, şu anda Ürdün ve kuzeybatı Suudi Arabistan olan Nebati Krallığı'na gitti ve Yahudiye'nin en güçlü komşusuydu. Baharat, altın ve inci gibi lüks malları taşıyan güney Arabistan ve Basra Körfezi'nden gelen ticaret yollarını dikkatle kontrol ederek büyük bir zenginlik elde etmişti. Önemli bir Yahudi nüfusu vardı ve Pavlus muhtemelen daha büyük şehirlerdeki bazı sinagoglarda vaaz verdi. Geçimini deri işçiliğinden kazandığı iddia ediliyor. (27)
Basit bir mesleğe girmesi Pavlus için önemliydi. "Özgür ve kimseye ait olmama rağmen, olabildiğince çok kazanmak için kendimi herkesin kölesi yaptım." (28) Paul, kendisinin ve iş arkadaşlarının sık sık "fazla çalıştıklarını ve uykusuz kaldıklarını ve "aç, susuz ve paçavralar içinde" gittiklerini söyledi. yeryüzünün pisliği, insanlığın tortusu gibi." (29)
Yoksulluk içinde yaşamaya olan bağlılığına rağmen, Pavlus'un yaşamının İsa'nınkinden çok farklı olduğuna dikkat çekilmiştir. "Cesareti kesinlikle yakıcı inanç duygusundan kaynaklansa da, bunları kullanmayı seçse de seçmese de, Pavlus'un bir düzeyde Roma vatandaşlığı haklarına erişimi olduğunu her zaman bildiği gerçeğinin altında yatan gerçeğin yattığı göz ardı edilemez. İsa'nın havarilerinin sahip olmadığı haklar ona tanınmıştı.Çünkü İsa bir Roma vatandaşı değildi, hatta ikinci sınıf bir vatandaş bile değildi.O, kılıç ve mızrakla hizada tutulan Roma İmparatorluğu'nun sömürgeleştirilmiş bir tebaasıydı. Yahudiler, Roma'nın anavatanını işgali altında hiçbir hakkı ve yasal bir statüsü yoktu." (30)
MS 40'ta Paul, doğu imparatorluğunun üçüncü büyük şehri olan Antakya'ya gitti. Şehrin ayrı bir Yahudi mahallesi yoktu, bu yüzden Yahudi cemaatleri şehrin her yerine dağılmıştı. "Antiocheneler dine meraklıydı; birçoğu Yahudiliğe çekildi ve Mesih'in halkının ev cemaatlerini ziyaret ettiklerinde, birçoğu kendilerini evlerinde hissettiler... Ruh'un ilhamı altında, glossolalia'ya (dillerde konuşma), vizyonlara, vecdlere ve ilham verici peygamberlik sözlerine taşınan. (31)
Pavlus ayrıca Yahudi olmayanları da sünnet olmaları konusunda ısrar etmeden çok sayıda vaftiz etti. Sünnet Yahudiler için önemli bir ritüel olduğu için bu tartışmalıydı. Eski Ahit'te şöyle der: "Tanrı İbrahim'e dedi ki, 'Sen benim ahdimi kendin ve senden sonraki zürriyetin nesilden nesile sürdüreceksin. Şimdi bu benim ahdimdir ve seninle benim aramda ve senin ve senin aranda tutacağın ahdim budur. senden sonraki torunlar: bütün erkekleriniz sünnet olunacak. sünnet derinizi sünnet edeceksiniz ve bu, benimle sizin aranızdaki ahdin alâmeti olacaktır. sekiz günlük olduğunuz zaman, bütün erkek çocuklarınız nesilden nesile sünnet olunmalıdır. , ister evde doğsunlar, ister bir yabancıdan satın alınmış olsunlar, sizin soyundan değil... Sünnet derisi sünnet edilmemiş sünnetsiz erkek, böyle bir adam kavminden atılacaktır: o benim ahdimi çiğnemiştir. " (32)
Sünnet, İsa'nın ölümünden önce kurtuluş için bir araçtı, ancak artık buna gerek yoktu. Kanun, İsa tarafından getirilen kurtuluş tarafından geçersiz kılınmıştı. "Mesih gelene kadar Yasa bizim koruyucumuz olacaktı ve biz imanla aklanabilirdik. O zaman artık biz o koruyucunun altında değiliz ve hepiniz İsa Mesih'e iman yoluyla Tanrı'nın oğullarısınız. Hepsi Mesih'te vaftiz edildiniz, hepiniz Mesih'te giyindiniz ve artık Yahudi ile Yunan, köle ya da özgür, erkek ve kadın arasında ayrım yok, ama hepiniz Mesih İsa'da birsiniz." (33)
Pavlus Yahudilerin seçilmiş insanlar olduğunu savunmaya devam etti, ancak onlar aracılığıyla dünyanın geri kalanından kurtuluş geldi. İsa'nın öğretilerini reddetmeleri, Tanrı'nın Yahudi olmayanlara yönelmesini sağladı: "Yahudiler, yalnızca Müjde konusunda Tanrı'nın düşmanlarıdır ve yalnızca sizin uğrunuza düşmandırlar; fakat Seçilmiş Halk olarak, onlar hâlâ Tanrı tarafından sevilmektedirler. atalarının hatırı için. Tanrı asla armağanlarını geri almaz veya seçimini geri almaz." (34)
Luka'ya göre Antakya, İsa'nın takipçilerinin ilk kez "Hıristiyanlar" olarak adlandırıldığı yerdi. (35) Bu yüzden Anthony Grayling, kitabın yazarı Önemli Fikirler (2009), "Hıristiyanlık, Tarsuslu Pavlus tarafından icat edilen dinin adıdır" iddiasında bulunur. (36) "Hıristiyanlar", "muhtemelen alaycı bir takma addı, çünkü paganlar sürekli olarak Mesih hakkında vaaz ettiklerini ve adını tekrar tekrar kullandıklarını duydular". (37)
İmparator Caligula, bir depremle harap olduktan sonra şehrin yeniden inşasını finanse ettikten sonra Antakya'da popülerdi. MS 40'ta Senato'ya Roma'dan kalıcı olarak ayrılmayı ve yaşayan bir tanrı olarak tapınılmayı umduğu Mısır'daki İskenderiye'ye taşınmayı planladığını duyurdu. Böyle bir hareket, hem Senato'yu hem de Praetorian Muhafızlarını Caligula'nın baskısını ve sefahatini durdurmak için güçsüz bırakacaktı. Ertesi yıl Praetorian Muhafızları içindeki memurlar tarafından öldürüldü. (38)
Antakya'daki Yahudiler, Caligula'nın öldürüldüğü haberi üzerine ayaklandı. İmparator Claudius bu ayaklanmaları bastırdı, ancak Yahudilerin geleneksel haklarını yeniden teyit etti ve barış yeniden sağlandı. Bu sürece yardımcı olmak için Claudius, Roma'daki imparatorluk ailesinde büyümüş olan Hirodes Agrippa'ya desteğini verdi. Yeni Mesih ilan edildi ve Büyük Yahudiye'nin kralı olarak kabul edildi ve Roma'nın bölgedeki en önemli müşterisi oldu. Kral Herod Agrippa şimdi Hıristiyanlara zulmetme kampanyasına başladı. (39)
Peter, ilk Hıristiyanların lideri olarak kabul edildi. John Vidmar, yazarın Çağlar Boyunca Katolik Kilisesi (2014) şu iddiada bulunmuştur: "Katolik bilginler, Petrus'un diğer havarilerinkinin yerine geçen bir otoriteye sahip olduğu konusunda hemfikirdir. Petrus, çeşitli olaylarda onların sözcüsüdür, Matthias'ın seçimini o yönetir, Yahudi olmayanları dönüştürme konusundaki tartışmadaki görüşü çok önemliydi, vb. " (40)
Peter ve Paul, MS 50'de Antakya'da bir toplantı yaptılar. İki adam, yemeklerini Yahudi olmayan müminlerle birlikte yediler. Peter daha sonra bunun yanlış olduğuna karar verdi ve o ve takipçileri masayı terk etti. Pavlus, Antakya topluluğunun Yahudi olmayan erkek ve kız kardeşleriyle aynı masada oturan tek Yahudi üyesiydi... Bu belki de hayatının en acılı kopuşuydu ve bunu neden bu kadar zor bulduğunu açıklayabilir. Antakya'daki zamanının sonraki yıllarında konuş. Pavlus, tüm topluluğun huzurunda, Petrus'un ilticasını öfkeyle kınadı." (41)
Pavlus, Yahudi olmayanların Hıristiyan olmalarına izin verilmesi gerektiğine tutkuyla inanıyordu. Takipçilerine Tanrı'nın İşaya'ya emrettiğini hatırlattı: "Kendini RAB'be bağlamış olan hiçbir yabancı, 'Yahve beni kavminden kesinlikle dışlayacak' demesin... Bunları mukaddes dağıma getireceğim. Onları sevindireceğim. dua evim, çünkü evime tüm halklar için dua evi denecek." (42)
Pavlus, İsa'nın Yahudi takipçilerinin saldırısına uğradı ve onu diaspora Yahudilerine "Musa'dan ayrılmalarını, çocuklarını sünnet etmemelerine ya da bizim yaşam tarzımızı takip etmelerine izin vermelerini" emretmekle suçladı. (43) Destekçileri bunun doğru olmadığını iddia ederek, Yahudi bir kadınla Yunanlı bir adamın oğlu olan Timoteos'u Hıristiyanlığa dönüştürdüler. Luka, Pavlus'un yolculuklarına başlamadan önce "o bölgelerde yaşayan Yahudileri düşünerek" onu sünnet ettiğini söyler. (44)
Ancak, diğer mühtediler sünnet olmak zorunda değildi. Pavlus bu tutumu benimsememiş olsaydı, Hıristiyanlığın önemsiz bir Yahudi mezhebine indirgeneceği, çünkü çok az Yahudi olmayanın tehlikeli sünnet operasyonuna girmeye istekli olacağına işaret edildi. Pavlus, "öteki dünyada bir paya sahip olan Yahudi olmayanlar arasında doğru adamlar olduğundan", kurtuluş için sünnetin gerekli olmadığını savundu. (45)
Bertrand Russell da bu noktada Hıristiyanların çağdaş Yahudilere karşı tavrının düşmanca hale geldiğini iddia etmiştir. "Kabul edilen görüş, Tanrı'nın kutsal adamlar olan atalar ve peygamberlerle konuştuğu ve Mesih'in gelişini önceden bildirdiğiydi; ancak Mesih geldiğinde, Yahudiler O'nu tanımadılar ve o andan itibaren kötü sayılacaklardı... Devlet Hıristiyan olur olmaz, ortaçağ biçimindeki anti-Semitizm, sözde Hıristiyan coşkusunun bir tezahürü olarak başladı." (46)
Pavlus'un ilk misyonerlik yolculuğunda arkadaşı olan Barnabas, artık onunla çalışmayı reddederek Petrus ve Yakup'un tarafını tutmuştu. Yeni arkadaşları Silas, yarı Yahudi Timoteos ve sünnetsiz Yunanlı Titus idi. Küçük Asya'da ve Kıbrıs adasında kurduğu kiliseleri tekrar ziyaret etmek için yola çıktılar. Bu yolculuğun 1000 milin üzerinde seyahat etmeyi içerdiği iddia ediliyor. (47) Pavlus bu yolculukların zorluğunun altını çizdi: "Zorluk ya da sıkıntı zamanlarında... Çalışırken, uykusuzken, açlıktan ölürken, büyük bir metanetle Tanrı'nın hizmetkarları olduğumuzu kanıtlıyoruz." (48)
Pavlus şimdi Yahudilerin nadiren gittiği bölgelere gitti. Bazen karşılaması son derece düşmancaydı, bazen de nezaketle karşılandı. Galatya'da hastalandı: "Hatırlayacağınız gibi, başlangıçta size müjdeyi getirmeme yol açan bedensel hastalıktı ve siz fiziksel durumumu küçümseme ya da tiksinme göstermenin cazibesine karşı direndiniz; tam tersine, beni hoş karşıladınız. Sanki ben Tanrı'nın bir meleğiymişim gibi, tıpkı Mesih İsa'nın kendisini memnuniyetle karşılamış olabileceğiniz gibi." (49)
Hristiyanlığa en önemli dönüşlerinden biri, Kıbrıs'ın Roma Prokonsülü Sergius Paulus'tur. "Onlar (Paul ve takipçileri) Baf'a gelinceye kadar bütün adayı dolaştılar. Orada, valinin görevlisi olan Sergius Paulus'un hizmetlisi olan Bar-Jesus adında bir Yahudi büyücü ve sahte peygamber ile tanıştılar. Prokonsül, zeki bir adam , Barnabas ve Pavlus'u çağırdı çünkü Tanrı'nın sözünü duymak istiyordu.Ama büyücü Elimas (çünkü adının anlamı bu) onlara karşı çıktı ve valiyi imandan döndürmeye çalıştı.Sonra Pavlus... Kutsal olanla doldu. Ruh, Elymas'a doğru baktı ve "Sen şeytanın çocuğusun ve doğru olan her şeyin düşmanısın! Sen her türlü hile ve hileyle dolusun. Rabbin doğru yollarını saptırmaktan asla vazgeçmeyecek misin? Rabbin eli sana karşı. Bir süre kör olacaksın, güneş ışığını bile göremeyeceksin.' Hemen üzerine sis ve karanlık çöktü ve elinden tutup kendisine rehberlik edecek birini arayarak ortalıkta dolaştı. Vali olanları görünce inandı, çünkü Rab hakkındaki öğretiye hayret etti." (50)
Bu dönemde Pavlus, Hıristiyanlık hakkındaki görüşlerini özetleyen mektuplarını yazdı. Yeni Ahit'teki yirmi yedi kitaptan on üçü geleneksel olarak Pavlus'a atfedilmiştir. (51) Karen Armstrong, kitabında tartıştı, İlk Hristiyan: St. Paul'un Hristiyanlık Üzerindeki Etkisi (1983) Pavlus'un mektuplarının Hıristiyanlığa zarar verdiğini ve İsa'nın orijinal, sevgi dolu öğretisini mahvettiğini. Yahudiler ve Yahudilik." (52)
Pavlus'un, İsa'nın tüm halkı için toplu sosyal, ekonomik ve politik kurtuluş konusundaki kaygısını, bireylerin kişisel dindarlığına ilişkin bir saplantıya dönüştürdüğü öne sürülmüştür. Pavlus'un inancında dünyevi özgürlük düşüncelerine yer yok gibi görünüyor; tüm dikkatini çeken cennettir. Bu nedenle, İsa'nın, cennette olduğu gibi yeryüzünde de adalet ve kurtuluş vaat eden Tanrı'nın krallığı hakkındaki merkezi duyurusu, Pavlus'un yazılarında neredeyse hiç yoktur." (53) Nadir bir durumda buna atıfta bulunduğunda, onu kişisel bir dindarlık meselesine indirger ve burada "ne ahlaksızlar, ne putperestler, ne zinalar, ne de cinsel sapıklar... Tanrı." (54)
Paul özellikle kadınlar hakkındaki görüşleri nedeniyle eleştirildi. "Ben kadınların kendilerini uygun giysilerle, örülmüş saçlarla, altınla, incilerle ya da pahalı giysilerle değil, alçakgönüllü ve gizli bir şekilde, takva sahibi kadınlara yakışır şekilde iyi işlerle süslemelerini istiyorum. tam bir teslimiyetle talimat al. Ama bir kadının bir erkeğe öğretmesine veya onun üzerinde yetki kullanmasına izin vermiyorum, ama sessiz kal. Çünkü önce Âdem yaratıldı, sonra Havva. Ve aldatılan Âdem değildi, ama Aldatılan kadın zulme düştü. Fakat kadınlar, iman, sevgi ve kutsallıkta nefsine hakim olurlarsa, çocuk doğurmakla kurtulurlar." (55)
Pavlus bekarlıktan yana olduğunu savundu: "Pavlus için evlilik sevginin bir ifadesi değil, onsuz yaşayamayan talihsiz Hıristiyanlar için cinsel iştahı yasallaştırmanın bir aracıdır. Pavlus'un kendisi gibi olmak daha iyi olurdu. , diye iddia ediyor, bekar ve bekliyor ve parousia (İkinci Geliş) için çabalıyor. Daha sonraki Hıristiyanlar evliliği tamamen yasaklayacaklardı." (56) Ayrıca, herhangi bir ciddi Hristiyan'ın karısını Mesih'i takip etmesi için terk etmesi önerilmektedir. (57) Paul, erkeklerin "cinsel dürtülerini kontrol edemiyorlarsa, evlenmeleri gerektiğini çünkü evlenmek işkence görmekten daha iyidir" yorumunu yaptı. (58)
Bu nokta Efesoslulara Mektubu'nda pekiştirilir: "Ey kadınlar, Rab'be yaptığınız gibi, kendinizi kocalarınıza teslim edin. Çünkü Mesih kilisenin başıdır, onun bedeni de onun bedenidir. O Kurtarıcıdır. Şimdi kilise nasıl Mesih'e boyun eğiyorsa, kadınlar da her konuda kocalarına boyun eğmelidirler. Kocalar, karılarınızı sevin, tıpkı Mesih'in kiliseyi sevdiği ve onu kutsal kılmak için kendini feda ettiği gibi, onu temizleyerek onu, lekesiz, kırışıksız ya da başka bir kusuru olmayan, ancak kutsal ve kusursuz, ışıl ışıl bir kilise olarak kendisine sunmaktır.Aynı şekilde kocalar da karılarını kendi bedenleri gibi sevmelidirler. Karısını seven kendini sever. Ne de olsa, insanlar kendi bedenlerinden asla nefret etmemişlerdir, ama tıpkı Mesih'in kilisenin yaptığı gibi onları besler ve önemserler - ya da biz onun bedeninin üyeleriyiz." (59)
Korintliler'e Mektup'ta kadınlara erkeklerden farklı davranılması gerektiğini savunuyor: "Fakat her erkeğin başının Mesih, kadının başının erkek ve Mesih'in başının Tanrı olduğunu anlamanızı istiyorum. Başı örtülü olarak dua eden veya peygamberlik eden her erkek başını küçük düşürür.Fakat başı açık olarak namaz kılan veya peygamberlik eden her kadın, başını traş etmekle aynı şeydir.Çünkü bir kadın başını örtmezse, saçını kestirmek de olabilir, ama bir kadının saçını kestirmesi veya tıraş etmesi bir rezaletse, başını örtmesi gerekir. ve Allah'ın izzeti; fakat kadın erkeğin izzetidir. Çünkü erkek kadından değil, kadın erkekten; erkek de kadın için, kadın erkek için yaratılmıştır." (60)
Willamette Üniversitesi'nden Stephen J. Patterson, bu pasajın yanlış yorumlandığına inanıyor. Paul'ün kadınlara İslami tarzda bir başörtüsü takmalarını söylemediğini, ancak erkek ve kadın saç stilleri konusunda endişeli olduğunu öne sürüyor. O zamanlar erkekler saçlarını uzatıyorlardı, kadınlar ise saçlarını topuz yapmak ya da saygın kadınlar için öngörülen başlığı takmak yerine saçlarını serbest bırakıyordu. Sonuç olarak, cemaatin tüm üyeleri uzun, dalgalı bukleler giyiyordu ve erkekleri kadınlardan ayırt etmek imkansızdı. (61)
Korintoslulara Birinci Mektup'ta Pavlus, kadınların toplantılarda da sessiz olmaları gerektiğini öne sürer: "Tanrı'nın halkının tüm cemaatlerinde olduğu gibi, kadınlar toplantıda sussunlar. Konuşmaya izinleri yoktur, ancak yasa olarak yerlerini korumalıdırlar. Bilmek istedikleri bir şey varsa evde kocalarına sorabilirler. Bir kadının toplantıda konuşması şok edici bir şey." (62)
Pavlus kadınları ikinci sınıf vatandaş olarak görüyordu: "Anlamanızı istediğim şey, Mesih her erkeğin başıdır, erkek kadının başıdır ve Tanrı Mesih'in başıdır. Bir erkeğin başıyla dua etmesi veya peygamberlik etmesi için örtünmek, başına saygısızlıktır, kadın için ise, namaz kılarsa veya kehanet açarsa, başına saygısızlıktır, saçlarını kazıtsa da olur. peçe saçlarını kesmeli, kadın saçını kestirmekten veya tıraş olmaktan utanıyorsa, başörtüsü takmalı." (63)
Pavlus'un kölelik konusundaki görüşleri de modern zamanlarda sorunlara neden olmuştur: "Kölelik boyunduruğu altında olan herkes, efendilerini tam saygıya layık görsün ki, Tanrı'nın ismine ve öğretilerimize iftira olmasın. sırf mümin kardeşleri oldukları için saygısızlık ederler. Aksine, efendileri mümin kardeşleri olarak onlara değer verdiği ve kölelerinin esenliğine adamış olduğu için onlara daha iyi hizmet etmelidirler." (64)
Pavlus, cinsel ilişkiye girmeyi açıkça günahkar olarak tasvir eder. "Zalimlerin Tanrı'nın Egemenliği'ni miras almayacaklarını bilmiyor musunuz? Aldanmayın: Ne fuhuş yapanlar, ne putperestler, ne zina edenler, ne erkeklerle cinsel ilişkiye girenler, ne hırsızlar, ne açgözlüler, ne ayyaşlar, ne iftiracılar, ne de dolandırıcılar mülkü miras alacaklardır. Tanrının." (65) Romalılara Mektubu'nda şuna dikkat çekmiştir: "Tanrı onları utanç verici şehvetlere teslim etti. Onların kadınları bile doğal cinsel ilişkileri doğal olmayanlarla değiştirdi. Aynı şekilde erkekler de kadınlarla doğal ilişkileri terk ettiler ve şehvetle tutuştular. İnsanlar, diğer erkeklerle birlikte utanç verici davranışlarda bulundular ve hatalarının cezasını kendi içlerinde aldılar." (66)
Pavlus, özellikle erkeklerin ve kadınların evlenmeden seks yapmalarıyla ün yapmış olan Korint'te yaşayan insanların cinsel davranışları konusunda endişeliydi. Pavlus, "bir kadın kendini kocasından ayırmamalı - eğer yaparsa, ya evlenmemeli ya da kocasıyla yeniden bir araya gelmeli - ve kocası karısını boşamamalıdır" konusunda kararlıydı. (67)
Bu görüş, feminist teologların, kadınların kendilerini erkek egemenliği ve çocuk doğurma hayatından kurtarmalarını yasakladığı için Paul'ü kınamalarıyla sonuçlandı. Bununla birlikte, Pavlus'un yazılarında evlilikte kadın ve erkek için eşit hakları savunduğuna dair kanıtlar olduğu ileri sürülmüştür. "Koca, karısına hakkını vermelidir, kadın da kocasına hakkını vermelidir. Kadın onun bedenini kendisine ait olarak talep edemez; o kocasınındır. Aynı şekilde koca da onun bedenine kendisinin olduğunu iddia edemez; karısınındır." (68)
Korint halkı, Pavlus'un değerlerini sorgulama hakkını sorguladı. Onları, "akıllıca argümanları" veya kişinin ruhsal kazanımlarıyla "övünme"leriyle onu etkilemeye çalışmamaları konusunda uyardı. "Şunu kusura bakmayın: Eğer aranızda kendini bilge sanan biri varsa -yani, bu çağın standartlarına göre bilgedir- gerçekten bilge olacaksa aptal olmalı. Çünkü bu dünyanın bilgeliği, Tanrı'nın gözünde aptallık." (69)
Bu aynı zamanda bazı modern teologların görüşüdür: "Bir kadın olarak, Pavlus'un bir kadının erkeklerden daha aşağı olduğu için toplantılarda görünüşte sessiz kalması gerektiğini söylemesinden hoşlanmıyorum. Acıları hakkında gururla övünmesinde Hıristiyan mazoşizminin başlangıcını ve acı uğruna acı arayışını görebiliyorum. Bazen Yahudiler hakkında dokunaklı bir şekilde yazıyor, bazen de anti-semitik görünüyor. Şiddetli ısrarında kendi müjdesinin üstünlüğüne dayanarak, Hıristiyan otoriterliğinin ve hoşgörüsüzlüğünün başlangıcını görebiliyorum.Kölelik gibi kurumları desteklemesi ve toplumsal değişime ilgi göstermemesi yanlış görünüyor.Aksine, Roma İmparatorluğu'na ve yöneten otoritelere olan hayranlığı görünüyor. Hıristiyanlığı gerçek manevi çıkarlarından uzaklaştıran laik kolla bu katılımın başlangıcını işaretlemek için." (70)
Bazı modern bilim adamları, bu harflerden sadece yedisinin gerçek olduğunu ileri sürmüşlerdir: Selanikliler (1), Galatyalılar, Korintliler (I ve 2), Filipililer, Philemon ve Romalılar. Geri kalanlar, Koloseliler, Efesliler, Selanikliler (2), Timoteos (1 ve 2) ve Titus - bazıları ikinci yüzyılda olmak üzere ölümünden sonra onun adına yazılmıştır. "Bunlar bizim anladığımız anlamda sahtekarlık değildi; antik dünyada hayranlık duyulan bir bilge veya filozof takma adıyla yazmak yaygındı. Ölümünden sonra gelen bu mektuplar Pavlus'u dizginlemeye ve onun radikal öğretilerini Greko-Romen dünyası için daha kabul edilebilir hale getirmeye çalıştı. Kadınların kocalarına boyun eğmeleri ve kölelerin efendilerine itaat etmeleri gerektiği konusunda ısrar edenler bu sonraki yazarlardı." (71)
MS 54'te Pavlus Korint'e döndü. Düşmanca bir karşılama aldı ve mali dolandırıcılık suçlamalarıyla yüzleşmek için bir mahkeme huzuruna çıkmak zorunda kaldı. "Görünüşe göre yargılıyorsunuz. Eğer biri Mesih'e ait olduğundan eminse, onlar kadar bizim de Mesih'e ait olduğumuzu tekrar düşünsünler. Bu yüzden, sizi inşa etmemiz için Rab'bin bize verdiği yetkiyle biraz övünsem bile. Seni yıkmak yerine mahvetmekten utanmayacağım.Seni mektuplarımla korkutmaya çalışıyormuş gibi görünmek istemiyorum.Bazılarına göre, 'Onun mektupları ağır ve güçlü, ama şahsen o etkileyici değil ve onun konuşması hiçbir şey ifade etmez.' Böyle insanlar, biz yokken mektuplarımızda neysek, oradayken de eylemlerimizde olacağımızı anlamalı." (72)
Pavlus onlara inancından dolayı nasıl cezalandırıldığını anlattı: "Yahudiler bana beş kez otuz dokuz şerit verdi; üç kez değneklerle dövüldüm; bir kez taşlandım; üç kez gemi kazası geçirdim... soygunculardan kaynaklanan tehlikelerle, hemşerilerimden gelen tehlikelerle, şehirdeki tehlikelerle, denizdeki tehlikelerle karşılaştım... Çok çalıştım, ağır ağır geldim ve çoğu zaman uykusuz kaldım; Aç ve susuz kaldım ve çoğu zaman yemeksiz kaldım. soğuktan ve maruziyetten muzdarip." (73)
MS 54 Ekim'de İmparator Claudius, karısı Genç Agrippina tarafından zehirlendi ve yerine evlat edindiği on yedi yaşındaki oğlu Nero geçti. Bunu Yahudiye'deki ayaklanmalar izledi ve Nero, Hıristiyanlara zulmetme emrini verdi. Pavlus tutuklandı ve Efes'te hapsedildi. İdam edileceğinden korkuyordu: "Bunun yükü bizim taşıyamayacağımız kadar ağırdı, o kadar ağırdı ki hayattan bile ümidimizi kestik." (74)
Paul MS 55 yılında serbest bırakıldı. Makedonya'ya gitti, ancak bir anlaşmazlığın "dışarıda savaştığını ve içeriden korktuğunu" gördü. (75) Sünnetle ilgili eski mesele bir kez daha su yüzüne çıktı ve onun bazı takipçileri ciddi bir şekilde Yahudiliği tamamen değiştirmeyi düşünüyorlardı. Takipçilerinin kendilerini sünnet ettirmeye çalışanlara aldırış etmemesini şiddetle tavsiye eden bir mektup yazdı. (76)
Paul, 55-56 kışını Yunanistan'da geçirdi. Bu süre zarfında Romalılara Mektubu yazdı. Onun başyapıtı ve teolojisinin kesin özeti olarak kabul edilir. İsa'nın evrensel bir misyona sahip elçisi olduğunu açıkladı: "Tanrı'nın peygamberleri aracılığıyla kutsal yazılarda önceden bildirdiği bu müjde. Bu, Oğlu hakkındadır; insan düzeyinde o Davut'un soyundandı, ama ruh düzeyinde - the Holy Spirit - he was proclaimed Son of God by an act of power that raised him from the dead; it is about Jesus the Messsiah, our Lord. Through him I received the privilege of an apostolic commission to bring people of all nations to faith and obedience in his name." (77)
Paul spoke of the apostolic commission bringing "people of all nations to pistis". The term appeared frequently on coins and inscriptions. When this word was applied to people, pistis, it meant the loyalty that subjects owed to the emperor. His "gospel" announced "the saving power of God for everyone who has faith... because in it, the justice of God is seen at work, beginning in faith and ending in faith." (78)
Paul then embarked on a scathing condemnation of the Romans: "They have become filled with every kind of wickedness, evil, greed and depravity. They are full of envy, murder, strife, deceit and malice. They are gossips, slanderers, God-haters, insolent, arrogant and boastful; they invent ways of doing evil; they disobey their parents; they have no understanding, no fidelity, no love, no mercy. Although they know God’s righteous decree that those who do such things deserve death, they not only continue to do these very things but also approve of those who practice them." (79) This assault has been interpreted as a standard Jewish denunciation of the evils of the gentile world. However, a large number of non-Jewish writers and politicians agreed that Roman civilization was in moral decline. (80)
Paul finished by supporting those in authority: "Let everyone be subject to the governing authorities, for there is no authority except that which God has established. The authorities that exist have been established by God. Consequently, whoever rebels against the authority is rebelling against what God has instituted, and those who do so will bring judgment on themselves. For rulers hold no terror for those who do right, but for those who do wrong. Do you want to be free from fear of the one in authority? Then do what is right and you will be commended. For the one in authority is God’s servant for your good. But if you do wrong, be afraid, for rulers do not bear the sword for no reason. They are God’s servants, agents of wrath to bring punishment on the wrongdoer. Therefore, it is necessary to submit to the authorities, not only because of possible punishment but also as a matter of conscience. This is also why you pay taxes, for the authorities are God’s servants, who give their full time to governing. Give to everyone what you owe them: If you owe taxes, pay taxes; if revenue, then revenue; if respect, then respect; if honor, then honor." (81)
This is in stark contrast to Jesus view on tax collectors. It is also one of the things that divides him most strongly from the Judaean Jews, who for the most part were hostile to the Roman Empire. "Paul's respect for the empire made him urge not merely cooperation but positive support... He wanted to use the empire to further the gospel; thus the conversion of Sergius Paulus, a figure of the Roman establishment and Paul's first important Roman convert, would have been most significant for him. But it is also true that the conversion may well mark the first moment of Christianity's ultimate corruption, as Paul's mystical faith seeks entanglement with a political ruling class." (82)
Paul's defenders have pointed out that when Jesus was asked: "Is it right to pay the poll-tax to Caesar or not. Should we pay or shouldn't we?" Jesus replied: "Give back to Caesar what is Caesar's and to God what is God's." (83) Mark Dever, the author of God and Politics (2016), attempts to explain the point that Jesus is making: "As Christians, we believe that government is one of a number of enterprises that we can be involved in, that are not specifically Christian, but are good and even mediate the blessing of God to us... The Bible supports the implication of Jesus' exhortation here to pay for even non-Christian governments, because by the nature of what they do, governments are made to be good, to reflect God's own authority." (84)
Paul's views on wealth were very different to those of Jesus. “If anyone has material possessions and sees his brother in need but has no pity on him, how can the love of God be in him? Dear children, let us not love with words or tongue but with action and in truth”. (85) Jesus told people: "If you would be perfect, go, sell what you possess and give to the poor, and you will have treasure in heaven; and come, follow me." Jesus suggested that those who kept their wealth for themselves would be punished: "Verily I say unto you, that a rich man shall hardly enter into the kingdom of heaven. And again I say unto you, It is easier for a camel to go through the eye of a needle, than for a rich man to enter into the kingdom of God. (86) However, supporters of Paul argue that "Jesus wasn't a revolutionary fundamentally against Rome. He was a much more radical revolutionary, leading a revolt against the dominion of sin and death. That was the revolution he was starting." (87)
Obery M. Hendricks, the author of The Politics of Jesus (2006) disagrees with this assessment. "A major reason for the lack of popular awareness of Jesus' political radically can be traced to the apostle Paul. He makes the point that as a Roman citizen "he was exempt from the economic pressures that weighed upon the people of Israel" and that he "did not grow up with the insecurity and fear that permeated the rural peasant culture in which Jesus spent his life." As a result "Paul's view of the political realities of life was very different from Jesus' perspective." (88)
Paul was once again arrested and imprisoned in Caesarea. According to Luke his case became the subject of an acrimonious dispute between Felix, the Roman procurator, and Ananias, the high priest, who were locked in a bitter power struggle with each other. Eventually, because he was a Roman citizen, he was extradited to the capital to be tried by the imperial tribunal. According to Eusebius, the author of the History of the Church (c. AD 325) Paul was beheaded in Rome in 64 AD. (89)
At the time of Paul's death the Jewish population rebelled against the Roman Empire. Four years later, in August 70 AD, Roman legions under Titus retook and destroyed much of Jerusalem and the Second Temple. The Arch of Titus, in Rome and built to commemorate Titus's victory in Judea, depicts a Roman victory procession with soldiers carrying spoils from the Temple, including the Menorah. Although Jews continued to inhabit the destroyed city, Emperor Hadrian established a new city called Aelia Capitolina. A pagan Roman temple was set up on the former site of Herod's Temple. (90)
Apostle Paul - Christian Messenger
The Apostle Paul, who started as one of Christianity's most zealous enemies, was hand-picked by Jesus Christ to become the gospel's most ardent messenger. Paul traveled tirelessly through the ancient world, taking the message of salvation to the Gentiles. Paul towers as one of the all-time giants of Christianity.
The Historic Importance of Saint Paul
Saint Paul Writing His Epistles, by Valentin de Boulogne. (Image: Valentin de Boulogne/Public domain)
The letters of Saint Paul are, for the most part, epistles that Paul wrote to churches that he had established in Asia Minor, Macedonia, and Achaia, territories that are today known as Turkey and Greece, where Paul was most active as a missionary. In these letters of Paul, we learn not only about the difficulties that the Christian Church was facing in the early years of its existence, but we also learn about the life and teachings of Paul himself, who was arguably the most important figure in the history of Christianity, after Jesus.
Paul’s Historical Importance
Maybe 20 years ago, there a survey was taken of college professors in a variety of fields—history, political science, philosophy, classics—in which these professors were asked who, in their opinion, was the most important person in the history of Western civilization. Now, if I were to ask that question of my class at Chapel Hill, the answer would come back, Jesus was the most important person in the history of Western civilization a case could be made that Jesus was the most important person. As it turns out in this particular survey, Jesus came in tied for fifth. He tied with the apostle Paul for fifth place. The most important person in the survey, to the surprise of my students, was Alexander the Great.
This is a transcript from the video series History of the Bible: The Making of the New Testament Canon. Watch it now, on Wondrium.
Paul, however, changed the religion of Jesus, so that it was no longer the religion of Jesus, but it was the religion about Jesus.
The logic was that Alexander the Great was the one who spread Greek culture throughout the Mediterranean world. Without Greek culture, our form of civilization wouldn’t exist. The Romans eventually conquered essentially the same region that Alexander the Great had. They continued to perpetuate Greek customs, culture, religion, and language, so that this became the culture of the Mediterranean world that was inherited after the Roman Empire, through the Middle Ages, into today. On this logic, Alexander the Great was the most significant figure in the history of Western civilization because, without him, Jesus would not have been able to make the impact that he did.
Transforming The Work Of Jesus Into Christianity
In any event, in this survey, it’s interesting that Paul and Jesus tied for fifth. In the opinion of the scholars who were being surveyed, they tied because, without Paul, the religion that Jesus promoted would not have become what we call Christianity. According to this opinion, Jesus was a Jewish prophet and teacher who didn’t aim to found a new religion. They said that Jesus preached about the God of the Jews, he taught about the Hebrew Bible, the law of Moses, and how people could best follow the law. They viewed it that Jesus was a Jew promoting a form of Judaism. Paul, however, changed the religion of Jesus, so that it was no longer the religion of Jesus, but it was the religion about Jesus.
“All that I knew among you was Christ and him crucified.”
For Paul, it was the death and resurrection that brought salvation from sin. So, in the opinion of some scholars, Paul transformed the simple religion of Jesus into the religion about Jesus, thereby creating Christianity.
I’m not going to say that I agree with this particular opinion I don’t think that Paul is the one who invented the idea that Christ died for the sins of the world. He is, though, the one who popularized this view, and spread this view throughout the Mediterranean world. He was more responsible than anyone else that we know of for creating Christianity as a major world religion, as opposed to a sect within Judaism. To that extent, Paul’s efforts were extremely important.
Common Questions About Saint Paul
Saint Paul was one of the first people to spread the word of Christ and is believed to have authored multiple epistles in the New Testament . His writings focus on the sacrifice Christ made for the salvation of all people.
Saint Paul originally advocated against Christianity, but after receiving a vision from Jesus, he began to preach the gospel of Christ, whose teachings he wrote about extensively in the epistles . Eventually he was executed.
Saint Paul was a major figure when it came to turning Christianity into a worldwide religion, as he purportedly authored 13 of the 27 books of the New Testament. He is known for his philosophical writings and passionate teachings. However, critics accuse him of endorsing the repression of women and attacking homosexuality in his writings.
As the patron saint of missionaries , Paul had a spiritual awakening after hearing the voice of Jesus, which inspired him to stop persecuting Christians and instead travel far and wide to spread the teachings of Christ.
Acts 23.6 describes Paul as a Pharisee (and the son of a Pharisee) which corroborates with his own words in Philippians 3.5-6. In Acts, it explicitly names this identity as a family link, since his father also had such an identity.
At some early point in Paul’s life, Acts 22.3 claims that Paul studied under the great Pharisaic teacher, Gamaliel, who may have been the grandson of Hillel the Elder (sometimes noted as one of the great proto-rabbis [often called “sages” or “teachers”] of the first century BCE).
If this connection is true, which based on Paul’s interpretive grid throughout his letters as a wise Pharisee seems more than plausible, Paul studied under one of the most respected teaching lineages in the late Second Temple period. He seems to have been educated beyond Torah expertise, to include a deep understanding of the Prophets and classical literature and philosophy.
Apostle Paul's birth tofirst missionary journey timeline
Paul's birth occurs in the city of Tarsus to an Israelite family of the tribe of Benjamin (Philippians 3:5). He is circumcised on the eighth day, in compliance with the law of God (Leviticus 12:3, Philippians 3:5).
C. 12 to 15 A.D.
Religious training in Jerusalem
Paul's family sends him to Jerusalem to be taught in a Pharisaic Rabbinical school. The school is headed up by the well-known Rabbi Gamaliel (see Acts 5:34) who personally teaches the future apostle (Acts 22:3).
Stephen is stoned to death for his testimony about Jesus (Acts 6 - 7). He is one of the first deacons appointed by the early church (Acts 6:1 - 6). A zealous Saul (Paul) consents to and witnesses Stephen's death (Acts 7:58 - 8:1).
33 A.D.
The conversion of Saul
Paul requests and receives, from the High Priest, permission to go to to search for those who believe in Jesus. He is given the authority to arrest anyone who attends a Synagogue and professes belief in "the Way." Those arrested are to be taken back to Jerusalem for trial and punishment (Acts 9:1 - 2).
As Paul approaches the city, a burst of light suddenly appears and causes him to fall to the ground (Acts 9:3 - 4). He then hears the voice of Jesus asking why he is persecuting the church (Acts 9:4). Blinded, he is led to Damascus where his repentance leads to being healed, baptized, and becoming a Christian (Acts 9:4 - 18).
After fleeing Damascus due to persecution (Acts 9:20 - 25), Paul spends three years in Arabia where he is personally taught by Jesus (Galatians 1:11 - 12, 15 - 18).
The Great Sanhedrin, who met daily in Jerusalem's temple, had jurisdiction over religious matters. They were the ones who arrested, tried, and condemned Jesus to death.
36
First Visit to Jerusalem after conversion
After three years in Arabia Paul journeys back to Damascus (Galatians 1:17). He then travels to Jerusalem and stays almost two weeks (Acts 9:26, Galatians 1:18 - 19).
Paul's preaching angers some Jews to the point where they plot to take his life (Acts 9:29). He is soon sent by church brethren to Caesarea and back home to Tarsus (Acts 9:30).
36 to 40
Staying Home in Tarsus
Apostle Paul stays in his hometown of Tarsus for four years.
40 to 41
Growth in the Antioch church
Men from Cyprus and Cyrene travel to Antioch in Syria and begin to speak to Gentiles concerning Jesus. God blesses their efforts and a great number of people become converted (Acts 11:20 - 21).
Barnabas travels to Tarsus to seek Paul's help with teaching the newly converted Syrian Antioch Gentiles. They journey from Tarsus back to Antioch and stay in the city for an entire year (Acts 11:25 - 26).
Was the apostle Paul married?
As he was a Pharisee and likely a member of the Sanhedrin, he was almost certainly married at one point. If this were the case, he would have been a widower at the time of his ministry.
42
A famine will soon occur
God, in Antioch, reveals that a three-year famine will soon occur (Acts 11:27 - 28).
44
Famine relief to Jerusalem
Paul and Barnabas escort food and relief supplies to Jerusalem, after which they return to Antioch (Acts 12:25).
44 to 46
Apostle Paul's First Missionary Journey
Paul and Barnabas are ordained by the church as apostles (Acts 13:1 - 3).
From Syrian Antioch Paul, Barnabas and John Mark begin the first missionary journey (Acts 13:4 - 52, 14:1 - 25). They travel to Salamis on the island of Cyprus. After preaching the gospel they walk to Paphos on the other side of the island.
In Paphos the evangelistic team meets with the island's governor and his friend Elymas who is a sorcerer. Paul, after Elymas tries to prevent the governor from receiving and accepting the gospel message, renders the sorcerer blind through a miracle (Acts 13:6 - 12).
Paul, Barnabas, and Mark sail to Perga. After docking, Mark leaves and returns to Jerusalem (Acts 13:13). This act will lead, in the near future, to a heated discussion between the two evangelists and their ultimate separation (Acts 15:36 - 41). They leave Perga and go to Pisidian Antioch.
Paul and Barnabas, in Antioch, attend a synagogue where the apostle powerfully preaches the gospel (Acts 13:16 - 41). Although many in the city initially believe what is taught, they are soon turned against the gospel by Jews who do not believe Jesus is the Messiah (Acts 13:42). The evangelists are thrown out of the area and travel to Iconium.
As his custom was, Paul preaches in a local synagogue. Once again, sadly, unbelieving Jews stir up many in the city to oppose the truth. After learning of a plot to have them stoned to death, the two preachers flee to Lystra (Acts 14:1 - 6).
Paul, in Lystra, heals a crippled man. Those who see the miracle are so amazed that they try to worship the evangelists like gods (Acts 14:6 - 13)! Soon, however, Jews from other areas come to the city in order to cause trouble for the two apostles. The crowds are stirred up against Paul and have him stoned.
After the stoning Paul's dead body is dragged out of Lystra. He miraculously regains consciousness and re-enters the city. The next day he and Barnabas travel to Derbe (Acts 14:19 - 20).
Paul and Barnabas preach the gospel in Derbe then retrace their steps back through Lystra, Iconium, and Antioch. They ultimately arrive back at Syrian Antioch (Acts 14:21 - 26).
The Authentic or Early Paul [ edit ]
So if the seven epistles credited to Paul are our bir tek truly potentially reliable source regarding a historical Paul what can be said about him? Well, according to James Tabor: ⎛] "Here is what we most surely know (some assumptions Tabor makes that are not supported in the epistles themselves have been italicized):
- Paul calls himself a Hebrew or Israelite, stating that he was born a Jew and circumcised on the eighth day, of the Jewish tribe of Benjamin (Philippians 3:5-6 2 Corinthians 11:22).
- He was once a member of the sect of the Pharisees. He advanced in Judaism beyond many of his contemporaries, being extremely zealous for the traditions of his Jewish faith (Philippians 3:5 Galatians 1:14).
- He zealously persecuted the Jesus movement (Galatians 1:13 Philippians 3:6 1 Corinthians 15:9).
- Sometime around 37 CE Paul had a visionary experience he describes as “seeing” Jesus and received from him his Gospel message as well as his call to be an apostle to the non-Jewish world (1 Corinthians 9:2 Galatians 1:11-2:2).
- He made only three trips to Jerusalem in the period covered by his genuine letters one three years after his apostolic call when he met Peter and James but none of the other apostles (around A.D. 40) the second fourteen years after his call (A.D. 50) when he appeared formally before the entire Jerusalem leadership to account for his mission and Gospel message to the Gentiles (Galatians 2:1-10), and a third where he was apparently arrested and sent under guard to Rome around A.D. 56 (Romans 15:25-29).
- Paul claimed to experience many revelations from Jesus, including direct voice communications, as well as an extraordinary “ascent” into the highest level of heaven, entering Paradise, where he saw and heard “things unutterable” (2 Corinthians 12:1-4).
- He had some type of physical disability that he was convinced had been sent by Satan to afflict him, but allowed by Christ, so he would not be overly proud of his extraordinary revelations (2 Corinthians 12:7-10).
- He claimed to have worked miraculous signs, wonders, and mighty works that verified his status as an apostle (2 Corinthians 12:12).
- He was unmarried, at least during his career as an apostle (1 Corinthians 7:8, 15 9:5 Philippians 3:8).
- He experienced numerous occasions of physical persecution and deprivation, including beatings, being stoned and left for dead, and shipwrecked (1 Corinthians 3:11-12 2 Corinthians 11:23-27).
- He worked as a manual laborer to support himself on his travels (1 Corinthians 4:12 1 Thessalonians 2:9 1 Corinthians 9:6, 12, 15).
- He was imprisoned, probably in Rome, in the early 60s A.D. and refers to the possibility that he would be executed (Philippians 1:1-26)."
Note the dates are based on material outside the seven epistles and so questionable. The only real temporal marker for any of Paul's exploits is in 2 Corinthians 11:32 where he states that "In Damascus the governor under Aretas the king kept the city of the Damascenes with a garrison, desirous to apprehend me." At best all this does is establish the latest Paul could have had his vision is 37 CE but there is nothing that really limits how early he could have had his vision. In fact as the Historical snarl: Aretas and Damascus section below show if this passage is true then Paul would have to had his vision no later then 33 CE.
Only two of the seven epistles (Philemon and Philippians) credited to Paul were supposedly written during his imprisonment. and it is not clear just where this is. People have suggested Ephesus ⎜] while others have suggested Herod's Palace in Jerusalem (based on Acts 23:35) or Rome itself. The idea Paul was in Rome when he wrote some of his epistles comes from Acts which is of questionable value as a historical reference.
Urban II (1042 – July 29, 1099) Promoter Pope of the Crusades. Odón de Chantillón, christening name, was born in Chantillón Sur Mane, France. From the French nobility. He embraced early the ecclesiastical vocation, studying in Reims, later he joined the Benedictines and joined the Order of Cluny.
He served as prior of the Benedictine monastery of Cluny since 1073. His ecclesiastical life began to be more solid, holding important positions, as Archdeacon of Reims. When finishing the position of prior was requested along with other monks, by Gregory VII, to move to Rome to fulfill his ecclesiastical duties. Over time, his good work led Gregory VII to appoint him Cardinal Bishop of Ostia and in 1084 he was a delegate, adviser and principal assistant to the Pontiff in Germany. Urban II felt an extreme admiration for Gregory VII, read all his speeches and listened attentively to each intervention, and was his support in the hard task of reforming the Church. From 1083, and during two years, he exerted diplomatic functions in France and Germany, where he was captured as a prisoner by Henry IV.
On February 25, 1080, Clement III was appointed Pope by Emperor Henry IV, of the Germanic Roman Empire. This appointment violated the rules of the church, making the designated antipope. This act unleashed the well-known complaint of investiture, a conflict in which the Church basically protested against the appointment of bishops and popes by the emperor, demanding autonomy in order to elect its members from their own institution.
In the Dictatus papae of 1075 we can find the sustenance of the actions of Gregory VII, defending the idea that only the pope could designate and depose the bishops as head of the Church and took his authoritarianism to defend that it also concerned the pope the appointment of kings, because they have a delegated power of God. But this was not respected, during the reign of Henry V, where the conflict between the parties intensified.
Gregory VII remained under siege in the castle of Sant’Angelo until the Normans of Sicily rescued him, after the rescue Gregory VII, died. Thus, the attempt to impose the Papacy on the secular domains deviated, although the same policy would be sustained by his successor and admirer, Urban II. On March 12, 1088, he was elected by unanimous vote, assuming by name, that of Urban II, and promising a continuation of the policy of Gregory VII, his exemplary predecessor.
He became the first Cluniac Pope. During the first six years of his pontificate, he could not enter Rome because of the presence of the antipope Clement III, imposed by Henry IV, the emperor of the Holy Roman Empire. The stability of the country was in chaos, and Rome was militarily besieged. So he had to exercise his papal work outside of Rome. In addition, he excommunicated Philip I, for repudiating his wife and supported St. Anselm of Canterbury against King William II of England. He recalled the decrees against simony, forbade the obligation of ecclesiastics to take an oath of fidelity to the laity, the concubinage of clerics and the ecclesiastical investiture in charge of laymen.
While trying to penetrate Rome, Urban II was taken prisoner by Emperor Henry IV but was released very soon. He moved to Saxony where he deposed those whom the Pope had condemned while alive. He held a large synod in Quedlinburg, in which the antipope, Guibert de Ravenna, and his supporters were condemned by name.
Urban II has been recognized for promoting the crusades, in this sense, for 1095 he met a council in Clermont, in which he issued a speech encouraging all Christians to reconquer the sacred places of Palestine in the hands of the Turks, agreeing as a stimulus granting of indulgences and economic advantages for gaining a productive and poorly populated territory for the Catholic religion. From this moment, the holy war against Islam was his banner.
Urban II, a refugee on the Island of San Bartolomé, decided to take his place in Rome, usurped by Clement III, accompanied by the Norman army, who managed to claim the post of Urban II, after bloody fights. Both the emperor and the antipope were excommunicated, although the war against them did not cease.
After several years of battles, assaults, treaties, betrayals, deaths, diseases, and conquests, the Crusaders managed to conquer Jerusalem on July 15, 1099. But Urban did not live to know the news of this event. He died in the house of Pierleone, on July 29, 1099. His remains could not be buried in the Lateranense because the followers of Guiberto still remained in the city, so they were taken to the crypt of San Pedro where they were buried close to the tomb of Hadrian I.
Urban II is relevant in the history of the Catholic Church and also in world history, although his party has never been extended worldwide. His work as Pope was important, in the apse of the oratory of the Palace of Lateran is the figure of Urban II, accompanied by the legend, Sanctus Urbanus Secundus, the head is crowned by a square cloud and is at the feet of Our Lady. The formal act of his beatification took place in the pontificate of Leo XIII.
Din
Saint Paul the Apostle
Saint Paul the Apostle (c5 - c57) was an early Christian missionary.
Family and Ancestry
Paul's parents and ancestors are not named in any contemporary source. By his own account, Paul was born a Jew of the tribe of Benjamin in the city of Tarsus, the capital of the Roman province of Cilicia, and grew up in Jerusalem (Acts 22:3 Philippians 3:5-6). Paul identified himself as an orthodox Jewish Pharisee and the son of a Pharisee, who was born a citizen of Rome (Acts 23:6, 26:5 Galatians 1:15).
According to St. Jerome (347-420), there was a tradition among Christians in the Holy Land that Paul's parents were immigrants to Tarsus from the Judean city of Gischala:
"They say that the parents of the apostle Paul were from Gischala, a region of Judea and that, when the whole province was devastated by the hand of Rome and the Jews scattered throughout the world, they were moved to Tarsus a town of Cilicia the boy Paul inherited the lot of his parents" (St. Jerome, Commentary on Philemon, vs. 23-24).
St. Jerome repeats essentially the same information in Famous Men. However, here Jerome contradicts Paul's own statement that he was born in Tarsus:
"Paul, an apostle, previously called Saul, was not one of the Twelve Apostles. He was of the tribe of Benjamin and of the town of Gischala in Judea. When the town was captured by the Romans, he migrated with his parents to Tarsus in Cilicia."
According the Ebionites, an early Jewish Christian sect, Paul's parents were Gentiles, who had not been converted to Judaism. Epiphanius (4th century), writing about the Ebionites, says,
"They declare that he [Paul] was a Greek . . . . He went up to Jerusalem, they say, and when he had spent some time there, he was seized with a passion to marry the daughter of the priest. For this reason he became a poselyte and was circumcised. Then, when he failed to get the girl, he flew into a rage an wrote against circumcision and against the Sabbath and the Law" (Epiphanius, Panarion, 30.16, 6-9).
This passage is problematic because Epiphanius was hostile to the Ebionites, and the Ebionites were hostile to Paul. Moreover, scholars disagree about whether the Ebionites represented a genuine pre-Pauline tradition, or whether they were re-Judaizers.
Maccoby suggests Paul's parents might have been semi-converts ("God-fearers"), a common status among pagans who admired Judaism but were unwilling to undergo circumcision to convert (Maccoby, 96).
Paul claimed to be a member of the Tribe of Benjamin (Romans 11:1, Philippians 3:5). Some historians argue that Paul cannot have been a Benjaminite because Jews at this period, except for the Levites, had lost their separate tribal identities. Accordingly, Paul's claim must have been either a bluff or a claim made by an ethnic group that separately claimed descent from Benjamin. Robert Eisenman suggests Paul might have been a member of the Herodian dynasty (aşağıya bakınız), whose Edomite descent might have caused them to claim descent from the Tribe of Benjamin. Other scholars suggest that Paul was a Benjaminite only in the sense that he had the same name as Israel's first king, a Benjaminite (1 Samuel 9:1-31:13). Despite these arguments, it does not seem to have been impossible to make such a claim in Paul's time: Rabbi Hillel the Elder in the generation before Paul is also said to have been a Benjaminite (Genesis Rabbah 33:3).
Paul was a Roman citizen (Acts 16:37, 21:39, 22:25-28, cf. Acts 25:10ff.) from birth (Acts 22:28).
Paul's sister and her son, both unnamed, apparently lived in Jerusalem (Acts 23:16). Paul had kinsmen Andronicus and Junia (Romans 16:7) and Herodian (Romans 16:11-12), also Lucius and Jason and Sosipater (Romans 16:21).
A literal reading of Romans 16:13 suggests that Paul and Rufus Pudens were brothers ("Greet Rufus chosen in the Lord, and his mother and mine."). Nevertheless, Christian tradition has regarded the phrasing as a rhetorical flourish. That is, Pudens' mother was someone Paul regarded with affection as though she were his own mother. The first suggestion that the two men were literally brothers appears to have been Richard Williams Morgan in 1861 (Morgan, 127).
Biblical scholar Robert Eisenman has suggested that Paul might have been the same person as Saulos, mentioned by the contemporary Jewish historian Josephus (Josephus, The Jewish War 2.418, 556, and The Antiquities, 20.214). In this reconstruction, Paul's unnamed nephew (Acts 23:16) was Julius Archelaus, son of Paul's supposed sister Cypros and her husband Temple Treasurer Alexas Helcias. Paul's greeting to those in household of Aristobulus (Romans 16:10) would have been to the family of Aristobulus of Chalcis, husband of the infamous Salome, and later king of Chalcis and Armenia Minor. Paul's greeting to his "kinsman Herodian" (little Herod) (Romans 16:11) would have been to Aristobulus' son Herod of Chalcis. (James the Brother of Jesus The New Testament Code Wikipedia)
There is no proof that Paul ever married, but he was probably a widower. He says that he is single (“I say to the unmarried and to widows that it is good for them if they remain even as I.” 1 Corinthians 7:8). He argues that men like him have the right to marry (“Do we not have a right to take along a believing wife, even as the rest of the apostles, and the brothers of the Lord, and Cephas?” 1 Corinthians 9:5), but says he has not taken advantage of it (“I have used none of these things𠇑 Corinthians 9:15). However, Paul was proud of having been a strict Pharisee (Philippians 3:5 cf. Acts 22:3), and he says he was 𠇎xtremely zealous for my ancestral traditions” (Galatians 1:14) and "touching the righteousness which is in the law, blameless" (Philippians 3:6). Marriage was the norm for Pharisees, and it was required for rabbis. It is very likely Paul would have followed Pharisaical custom.
Paul claimed to have been a student of the great rabbinic scholar Gamaliel (Acts 5:34-39 22:3). The claim is controversial. First, his use of rabbinic styles of reasoning, such as qal va-homer ve midrash, are amateurish. Secondly, he uses "the rhetorical style of the Hellenistic preachers of popular Stoicism, not the terse logic of the rabbis." Finally, when he quotes scripture he uses the Greek translation (Septuagint) rather than the Hebrew original. (Maccoby, 62-71)
Takes the Name Paul
Like many Jews of his time, he had two names, religious (Sha'ul) and secular (Paulus). There is some question about when he adopted the name Paul. He might have chosen the name Paulus to honor his first convert, Lucius Sergius Paulus, proconsul of Cyprus, "a prudent man who called for Barnabas and Saul, and desired to hear the word of God" (Acts 13:7).
"But some think he was never called Paul till now that he was instrumental in the conversion of Sergius Paulus to the faith of Christ, and that he took the name Paulus as a memorial of this victory obtained by the gospel of Christ, as among the Romans he that had conquered a country took his denomination from it, as Germanicus, Britannicus, Africanus or rather, Sergius Paulus himself gave him the name Paulus in token of his favour and respect to him, as Vespasian gave his name Flavius to Josephus the Jew." (Matthew Henry's Commentary).
However, it is possible that Paulus was his family's Roman name. Paul was a Roman citizen from birth (Acts 22:28). It was customary for provincial families to take their Roman name from the name of their patrons when they acquired citizenship. Paul's family might therefore have had a connection with the family of Sergius Paulus even before Sergius Paulus' conversion. (cf. Maccoby, 161-63, arguing that Paul purchased his citizenship immediately before his arrest in Jerusalem.)
According to Clement, 3rd bishop of Rome, " St. Paul came to Britain and preached in the extremity of the West" (kaynak belirtilmeli).
Apollonius of Tyana
It has been suggested that Paul of Tarsus was the same person as Apollonius of Tyana, a pagan philosopher. The idea has received no academic support. The primary source for the life of Apollonius is the 3rd century Life of Apollonius of Tyana written by Flavius Philostratus for empress Julia Domna. The parallels with Paul are said to be striking. The two men lived about the same time. Paul was born in Tarsus. Apollonius studied in Tarsus. Both were itinerant preachers. Both were religious reformers. Both renounced wealth, and preached a life of abstinence. Both men traveled around the Mediterranean, visiting Jerusalem, Antioch, and Ephesus. Both founded a religious community at Corinth. Both had a companion and secretary Damis (Apollonius) or Demas (Paul), as well as companions or associates named Titus, Demetrius, and Stephanus. Both were ship wrecked. Both were condemned by a Roman emperor and imprisoned, but miraculously escaped. The list is extensive.
Alternatively, Apollonius is sometimes said to have been identical with Paul's associate Apollos: "a certain Jew named Apollos, born at Alexandria, an eloquent man, mighty in the scriptures, came to Ephesus. This man was instructed in the way of the Lord and being fervent in the spirit, he spoke and taught diligently" (Acts 24:26). Paul mentioned "our brother Apollos" and commended him to the brethren (1 Corinthians 16:12). Paul also praised him, "I have planted, Apollos watered but God gave the increase (1 Corinthians 3:6).
Scholarly opinion favors the idea that Apollonius was "pagan counterblast to the gospel of Galilee, representing a Greek savior as an alternative to the Semitic one." (W. B. Wallace, "The Apollonius of Philostratus" in Westminster İnceleme, July-Dec. 1902).
Paul of Tarsus (Saint Paul) - History
Paul of Tarsus - known as Saint Paul to most Christians - is one of the most important figures of early Christianity. He is often identified with the time he spent in Rome following extensive eastern and central Mediterranean travels, and known for the lengthy writings which constitute an important part of the Bible's New Testament, notably (but not exclusively) significant in their gentle yet dogmatic approach in defining the ideal Christian lifestyle compared to the way Mediterranean peoples had generally lived according to Jewish religious precepts and less sophisticated Greek and Roman ones. A learned man, Paul was very clear in explaining that Judaism had prepared humanity for Christianity, and he had a definite knowledge of the ideas of Greek philosophers such as Plato. Eclectic though theologians' opinions of Paul may be (they even argue over attribution of certain letters to his authorship), it is generally agreed that he stands alone among New Testament writers in expressing what could be regarded as a cohesive, thoughtful, understandable "philosophy" of Christianity.
The facts of Paul's life and writings, about which volumes have been authored by historians as well as theologians, are well known. Briefly, he was born Saul in Tarsus in Asia Minor (now Turkey) into a prosperous Jewish family. Studying in Palestine, he came into contact with the earliest followers of Jesus, most of whom were former Jews. The erudite Saul initially scorned these people, but he eventually became convinced of their beliefs after being temporarily blinded while travelling the road to Damascus. Though Paul never met Jesus in life, he saw the resurrected Christ during this metanoia (conversion in belief) around the year AD 33 (33 CE). Paul eventually met Simon Peter, Jesus' first apostle.
Known as the "Apostle to the Gentiles," Paul preached far and wide, in regions that included Jordan, Syria, Cilicia, Cyprus, Greece and Asia Minor, in a ministry which existed apart from the corpus of the disciples at Jerusalem, who he met around the year 49 to discuss matters relating to the conversion of Gentiles. Paul's occasional differences with Peter and others are well known. Around 50 Paul began eighteen months preaching in Corinth. He then travelled to Ephesus, where he lived for about two years. Following this, he visited Macedonia and returned to Corinth before his last visit to Jerusalem around 57. There he was imprisoned for two years based on complaints from hostile - and perhaps jealous - Jews. Exercising his rights to justice as a Roman citizen, Paul requested Rome as the venue for his trial. This request was granted.
En route to Rome he was shipwrecked on Malta, possibly around the rocky islets and bay that bear his name. He stayed on the island for three months. Though a prisoner, Paul (as a Roman citizen accused of non-violent crimes) seems to have enjoyed a great degree of personal freedom during his voyage to the trial scheduled to take place in the capital. On Malta he preached in a cave in what is now Rabat, near Melita (now Mdina), and was on good terms with the governor Publius, who he converted.
Chronologies of Paul's life are approximate and debated by scholars. At some point around the year 59 he visited Syracuse where he preached - probably in the place where the paleo-Christian Church of Saint John was built. Whatever was said was expressed in Greek, the vernacular of Roman Sicily (where Latin was a second language). It is possible that a few Jews came to hear Paul talk, as there was a Jewish community at Syracuse. There was no subsequent "Letter of Paul to the Syracusans." However, there is no doubt that it was Paul who brought Christianity to Sicily, even though his stay in Syracuse lasted only three days before he departed for Reggio Calabria, Pozzuoli (near Naples) and then Rome.
The description of this journey is found in Acts of the Apostles, 28:11-13.
"After three months we put out to sea in a ship that had wintered on the island. It was an Alexandrian ship with the figurehead of the twin gods Castor and Pollux. We put in at Syracuse and stayed there three days. From there we set sail and arrived at Rhegium. The next day the south wind came up, and on the following day we reached Puteoli."
At Rome he lived under house arrest for two years. He was executed, possibly by decapitation, between 64 and 67. The church called "Saint Paul of the Three Fountains" was erected on what is traditionally identified as the site of his death.
The sarcophagus containing what are believed to be his remains (and scientifically dated to the correct period) is kept at the church of Saint Paul Outside the Walls in Rome, and in 2009 the earliest known icon of Saint Paul (dated to circa AD 370) was discovered nearby in the Saint Thekla Catacombs the fresco closely resembles the image shown on this page, the traditional depiction of Paul in both the Eastern (Orthodox) and Western (Catholic) churches. He is the heavenly patron of London and (with Peter) a patron of the city of Rome.
About the Author: Palermo native Vincenzo Salerno has written biographies of several famous Sicilians, including Frederick II and Giuseppe di Lampedusa.
Daha fazla okuma
The Cambridge Companion to St Paul, James D G Dunn (Editor), Cambridge University Press (2003)
Past event & Present Salvation, Paul S Fiddes, Darton, Longman & Todd (1989)
"Dictionary of Paul and his letters, Gerald F Hawthorne (Ed), Ralph P Martin (Ed), Daniel G Reid (Ed), Inter-Varsity Press (1993)
The first urban Christians: the social world of the apostle Paul, Wayne A Meeks, Yale Univesrity Press (1984)
In the steps of St Paul, H V Morton, Methuen (2002)
What Saint Paul really said: Was Paul of Tarsus the real founder of Christianity?, Tom Wright, Lion Publishing (1997)