GALATA KULESİ
İstanbul'daki Galata Kulesi, eski devirlerden beri 'Galata' adıyla anılan semtin çevresinde Galata'yı korumak amacıyla yapılmış tahkimatın bir parçasıdır. Kulenin ilk kez kimler tarafından yapıldığı kesin olarak bilinmemesine rağmen, bir rivayete göre 507 yılında Bizans İmparatorluğu tarafından fener kulesi olarak yapılmıştır. Başka bir rivayete göre ise 1216'da bölgeyi ele geçiren Cenevizliler tarafından inşa edilmiş veya onarılmıştır. Fakat 1348'de İstanbul'un dibine kadar sokulan Cenevizliler'in bu kuleyi geniş surları olan bir kale haline getirdikleri bilinmektedir.
Bölgede deniz ticaretini elinde tutan Cenevizliler bunu Bizans İmparatorluğu'na karşı savunma ve gözetleme amacıyla yapmışlardı. İstanbul kuşatmasında Bizans'ı destekleyen Cenevizliler'in üssü de bu kuleydi. Cenevizliler kuleye Christea Turris (İsa Kulesi) adını vermişlerdi. Kulenin üzeri bir külahla örtülü olup tepesinde bir haç vardı.
İstanbul'un fethinin ardından, Zağanos Paşa'nın buyruğuyla onarılan kuleye bir dizdar tayin edilmiştir. Bir rivayete göre Fatih Sultan Mehmet kulenin külahını yıktırıp değiştirmiştir. Galata surlarının baş kulesi olan Galata Kulesi 1509 yılında İstanbul'u sarsan ve Küçük Kıyamet adı verilen depremde hasar görmüş, II. Beyazıt tarafından mimar Murat bin Hayrettin'e onartılmıştır.
Başlangıçta, Cenevizliler'in savunma amaçlı olarak inşa ettikleri kule, 15. yüzyılda tersane deposu, 16. yüzyılda zindan, 18.yüzyılda yangın gözetleme kulesi olarak kullanılmıştır. 1794 ve 1831 yıllarında tümüyle yanmış, 1875 fırtınasında ve 1894 depreminde zarar görmüş, 1960'lı yıllarda tepeden tırnağa onarılmıştır. Kuleye bugünkü şekli II. Mahmut zamanındaki onarımda verilmiştir. Hezarfen Ahmet Çelebi, 4. Murat devrinde bu kuleden Üsküdar'a kadar kanat takarak uçmuş ilk insan olmuştur.
Galata Kulesi'nin iç çapı, zemin katında 8,95 metredir. Duvar kalınlığı 3,75 metre olan kulenin zemin katında dış çapı ise 16,45 metredir. Kulenin yüksekliği ise 60 metredir. Kule bodrumuyla birlikte 61 metre yüksekliğinde ve 12 katlıdır.
Zaman zaman esaslı tamirlerle harabeye dönüşmesi önlenen kule, son olarak 1964-67 arasında, 19. yüzyıldaki haline sadık kalınarak onarılmış, lokanta ve gazino ilave edilmiş ve bir asansör eklenerek turistik tesis haline getirilmiştir. Kule, mimari açıdan bir harika sayılmasa bile İstanbul'un sembollerinden biri olarak ünlenmiştir.