James Horner ve John Williams’tan bahsettiniz. Onlar ve John Barry ve Jerry Goldsmith gibi besteciler müzikal olarak bu macera beklentisini yarattılar. Bu türde müzik yaratırken, yerine getirmeniz gereken kurallar veya unsurlar var mı?
Kurallar olduğunu söylemekten çekiniyorum, ancak John Williams ve merhum James Horner gibi dev bestecilerde inkâr etmek mümkün değil, belki kurallar değil ama yaratılan saygı duyulan bir mirastır. Ve bu bir kombinasyon. İşleri geleceğe taşımanın birkaç yolu var, ancak bize emanet edilen macera filmlerinin mirasını görmezden gelmekle kibirli ve yanlış yönlendirilmiş olursunuz. Bunun daha çok bir süper kahraman olayı gibi olduğunu biliyorum. “Garip Dünya” nın son jeneriğinde yeterince komik bir şekilde bunu yapmak zorunda kaldım. Bu büyük bir emlak parçası var, yaklaşık iki buçuk dakika, film müziğinde göründüğü yerde üç dakika uzunluğunda. Bence sondan ikinci parça gibi. Adı “End Credit Suite”, filmdeki her temanın gösterişli, üç dakikalık bir süitte olduğu yer.
Her zaman “Süpermen” in girişinde, gerçekleşen ilk şeyin, John Williams’ın “Süpermen” in her bir melodisini patlatırken, yaklaşık üç buçuk dakika boyunca bir sürü ani kredi almanız olduğunu düşünmüşümdür. Sanki, daha başlamadık bile ve tam bir opera teklifi alıyoruz. Sanırım Don ve Qui açısından bahsettiğim şey bu. Bir film bestecisinin, şaşırtıcı derecede iyi düzenlenmiş, inanılmaz derecede etkili temalardan oluşan bir dizi aracılığıyla hiçbir şey olmadan önce üç buçuk dakikalık bir gayrimenkul aldığı günler geride kaldı.
Şimdi, başlangıçta bunu yapamadım ve kesinlikle John Williams kadar iyi değilim, ama en azından filmdeki her temayı bir arada aldığınız son jenerik başlıklarında uvertürümü yapmalıyım. konser salonu versiyonu gibi, yapabileceğiniz türden bir şey olurdu. Birisi “Hey, tüm ‘Garip Dünya’ temalarından oluşan bir karışıklığınız var mı?” Evet, sonunda ve kredilerde ortaya çıkıyor.
Bunun harika bir örnek olmadığını biliyorum çünkü daha çok bir süper kahraman filmi gibi, ama sanırım kurallarla ilgili sorunuza geri dönersek – belki kurallar değil, ama bu macera müziği mirasında, öncelikle inanılmaz derecede kararlı tematik malzeme var. Sonsuza kadar minimalist olma girişimi yok.
Indiana Jones’u veya “Jurassic Park”ı düşünürseniz, bunlar anlatı istilacılığından utanmayan dev temalardır. Köşede saklanmamalısın. Sam Neill sonunda Laura Dern tarafından kafasını çevirdiğinde, bir drone ile nabız gibi atmıyor. Ve işler tersine döndü. Saklanmak yok. Sanki, işte buradayız. Bu, puanın anlatı gücünün kesinlikle maksimize edildiği, puanın eskimiş klasik kullanımıdır.
Sanırım bu gelenekle birlikte, bir orkestrayı kullanmanın her türlü yolu olduğu göz önüne alındığında, bunlardan bazıları kendi modernitelerinde öncüdür, Hans [Zimmer] iyi bir örnek olmak. Hans’ın “Kara Şövalye” gibi bir şeyde orkestrayı kullanma şekli, neredeyse bir Philip Glass-y, Steve Reich-y yeniden hayal gücü, ki bu kendi başına harika. Sanırım bahsettiğimiz türden bir şey için, daha iyi kelimeler eksikliği nedeniyle, bir senfoni orkestrasının tüm renk varyasyonuyla klasik kullanımı daha dolu.
Sanırım maceracı müzikle ilgili diğer bir şey de şu ki, pek çok çağdaş film müziği armonik olarak biraz daha pop gibi olabilir, “Strange World” bunu biraz üretmek için oldukça fazla başka, daha fazla 20. yüzyıl konser müziği uyumuna sahip. Dagobah sistemi. Her türden, “Burada neler oluyor?” konser müziğine çok daha yakın olan garip ve dünya dışı armoniler. İddialı akademik nedenlerle değil, konuşlandırabilmek güzel.
Kesinlikle sevdiğim örnek örneğim – bana gerçekten merak ettiğim harika bir İtalyan besteciyi hatırlatıyor, muhtemelen oldukça hafife alınmış bir besteci, [Ottorino] Respighi – “İmparatorluk Geri Döndü.” Harmonik çözülme dediğim şeyin nihai versiyonuna sahip, yani filmin başında, üstesinden geliyorsunuz. [the opening crawl] ve bu temalarla kendinizi güvende hissedersiniz. Harmonik bir bağlamda, diyatonik, heyecan verici, kahramanca. Sonra “Oh vay, orada ne oldu?” Ve jeneriğin yuvarlanması bittiğinde ve metin bittiğinde ve büyük gemi ortaya çıktığında, uyum aniden ciddi şekilde karmaşık bir atonal uyuma dönüşüyor. Her şey kulağa Stravinsky gibi gelmeye başlıyor. Küçük bölme çıkar, Dagobah sistemine girer.
Hiç konuşmaya ihtiyaç duymadığın kadar iyi bir iş olmamıştı. Müzik size şunu veriyor: “Hikaye başlıyor.” Zanaatı ve yeteneği öyle ki, bu İmparatorluk gemisinden çıkan pod hiçbir şekilde mekanik hissetmek yerine neredeyse efsanevi. Bu araştırma sondası çıkıp gezegene gidiyor ve bu inanılmaz derecede entelektüel müzik parçasında uyumun tamamen dağılma şekli, açıkçası, Stravinsky’ye karşı koyabilir ve “Stravinsky mi? John Williams olur, ama temelde o kadar iyi.”
“A New Hope”un umudunu yok ediyor ve size “Empire Strikes Back”in dehşetini veriyor.
Evet kesinlikle. Bu biraz uçaktan atlayıp “Ah, ayaklarımın altında hiçbir şey yok” demek gibi geliyor çünkü uyum çok güvensiz. Kendi çok daha mütevazı tarzımla, “Strange World”, film müziğinde “Strange World Uvertürü” adlı bir parça var, bu parça, bu diğer dünyanın altında yatan tematik DNA’yı uyandırmaya çalışmak için tamamen resimden uzağa yazdığım bu parça. . Pek çok alışılmadık armonisi var.
Kurallardan bahsetmişken, gizemli sahneler ve gizemli müzik için belli bir miras vardır. Diğer John Williams örneklerini düşünüyorum, bu nedenle, örneğin Luke Skywalker’ın Dagobah mağarasına girmesi ve bu tür gerçeküstü sahnede kendi yüzünü görme gibi yarı mistik bir deneyim yaşaması gibi bir ipucu düşünürseniz, eğer armoni ve orkestrasyonda neler olup bittiğine bir bakın, güvenli diyatonik akorlardan bir milyon mil uzakta olması açısından ölçeğin hemen dışında.
“Jaws” gibi bir film bile, tüm bu hikayeleri anlattıklarını biliyor musunuz? “Jaws”ta her zaman oldukça etkili bulduğum bazı işaretler var, içinde çok sayıda tel harmoniği var. Ancak bunun asıl anahtarı, uyumun çok rahatsız edici olmasıdır. Elbette seyirci olarak bunu gerçekten düşünmemelisiniz, ama yaptığı şey, siz farkına varmadan bu dış iskeleti filmin üzerine yerleştirmek, sizi evinizde, güvende veya herhangi bir şekilde hissetmekten çok uzaklaştırmak. topraklı
Alan Silvestri başka biri [who’s] bu konuda harika. “Yırtıcı” bununla dolu. “Predator”, her şeyin çalışmasını sağlayan sürekli bir uyum kullanımına sahiptir. Yaratığı neredeyse hiç görmeseniz de, sürekli olarak aklınıza başka bir dünyadan onları avlayan bir şey geliyor çünkü müzik sürekli olarak bu uzaylıyı kullanıyor, bir tür tuhaf oktatonik uyum tüm filmi oluşturuyor – hissettirmiyor skorun ne yaptığı yüzünden bu dünyadaki herhangi bir şey gibi. Bunların çoğu uyum ve orkestrasyon.
Kaynak : https://www.slashfilm.com/1114859/composer-henry-jackman-talks-strange-world-needledrops-and-more-exclusive-interview/