Dönemlerin Hepsi Aynı Görünmüyor.
Adet gören bir kişinin düzenli bir dönemi olması gerektiğini söyleyen bir anlatı var. Yine de, Amerikan Aile Hekimleri Akademisi, yüzde 14'e kadar Regl olan kişilerde düzensiz kanama görülür. Ben o insanlardan biriyim.
Geç çiçek açan biriydim ve aynı zamanda düzensiz biriydim. 14 yaşında menstrüasyon saflarına katıldığımda, yetişkinliğe olağanüstü bir şekilde çiçek açtığımı hissettim. Cesur bir yüz takındım ve bir sonraki dönemimi hevesle bekledim - ama gelmedi.
Tekrar adet görmeden önce altı aydan fazla bekledim. Arkadaşlarım aylık kramplarıyla uğraşırken, kafam karıştı ve bir sonraki sürpriz ziyaret için ne yazık ki hazırlıksız yakalandım. (İnsanlar anormal olduğumu düşünmesinler diye ara sıra sahte kramplardan da şikayet ettim mi? Evet, evet yaptım.)
Bu düzensizlik tüm ergenliğim boyunca devam etti. Indiana'nın bunaltıcı sıcağında evimdeki eyalette bile süveterim bir eklenti haline geldi. Bir sonraki adımda belimi bağlayıp pantolonumdaki lekeleri gizlemeye ne zaman ihtiyacım olacağını asla bilemezdim.
Ergenlik döneminde okuduğum “beden kitapları” bundan asla bir olasılık olarak bahsetmedi bile. Vücudum olması gerektiği gibi çalışmadığı için unutulmuş bir aykırı değer gibi hissettim. Bir programa göre kanamam olmadı, bu yüzden kendime “bozuk” veya “normal değil” dedim. Utançla ıslanmış bir dildi, ama kendimi suçladım - vücudumun ders kitaplarının söylediği şekilde çalışmamasının benim hatam olduğunu düşündüm NS.
Tersine, regl olduğumda bunun için de utanç duydum. Hatta kirli. Kısık seslerle pedler ve tamponlar istedim, genellikle basit (ama ürkütücü) bir istekte bulunmak yerine külot ve pantolonlarımdan kanamama izin verdim. Tampon satın almak zorunda kalmama bile başlama
Çoğumuz gibi etrafım sarılmıştı. adet görmenin beni kirlettiği mesajlar. Yine de 28 günlük bir döngüye sahip olmadığım için “anormal” olduğum ve bunun “düzeltilmesi” gereken bir şey olduğu söylendi.
Bu mesajların her ikisini de içselleştirmeye başladım, sadece olduğuma inanarak hepsinin stresini hissettim vücudumda - kendimi düzeltme baskısı, içimde hışırdayan bir tampon sargısının ürkütücü sesi elbise kolu. Benim için düzenli olan tek döngü utanç döngüsüydü.
Bir terapistin vücudum hakkında nasıl konuştuğumu sorgulaması 20'li yaşlarımın sonlarına kadar değildi. “Ya yargılamadan gerçeklere baksaydın?” Bu şimşek nesnelliği beni sarstı. Bunu yapabilirim? O zaman anladım ki, nihayet nasıl çalıştığına odaklanabilmek için vücudumun nasıl çalışması gerektiği fikrini serbest bırakmam gerekiyordu. Düşüncedeki bu değişim, kendimi tüm bu özeleştirilerden kurtarmamı ve sonunda olmak istediğim kadına dönüşmemi sağladı - kendi şartlarımda.
O gence çok şefkatle bakıyorum, genç kız varlığını “normal” olana karşı gerekçelendirmeye çalışıyor. Şimdi Hayatımın yarısından fazlası boyunca düzensiz bir dönem geçirdim, neden - dönemler olsun ya da olmasın - bu utanç içinde yaşamak zorunda olduğumuzu merak ediyorum. zaman.
Düzensiz bir dönem geçirmek endişelenecek bir şey mi? Belki. Bunun hakkında doktorunuzla konuşun. Sizi tüm yollarınızı keşfetmeye teşvik ediyorum ve unutmayın, en iyi savunucunuz sizsiniz. Ama şimdilik,
Mesele şu ki, değeriniz adet kaplarıyla ölçülmez. İster hiç kanamayın, ister çok kanamanız olsun, ister sadece bazen kanayıp ortalığı dağıtın (benim gibi!)
Bu günlerde, deneyimle çok daha donanımlıyım ve ihtiyacım olan bakımı almak için kullanabileceğim kelime. Bu yüzden, bedensel işlevlerimde bir "kusur" olduğu söylenenleri korkuyla görmezden gelmek yerine, proaktif olarak cevaplar ararım.
Artık vücudumun en iyi savunucusuyum. Şu anda kendimi rahat hissettiğim testlere ve ilaçlara hayır ve evet dedim. Yine de, hiçbir şey gizemi çözemedi - ultrason, tiroid tedavisi, hormonal doğum kontrolü. Yıllarca özellikle doğurganlıkla ilgili cevaplanmamış soruların sessizliğinde yaşadım, zaman geçtikçe belirsizliğe daha çok alıştım.
Ama hepsinin en güzel yanı, vücudum için normal olan ve olmayan şeylerle daha fazla temas halinde hissediyorum. Ve bu anahtar-
İnsan olmak dağınıktır, bir vücuda sahip olmak yalnız olabilir ve kadınlığı yönlendirmek söylendiği kadar zarif değildir. Bedenler sürekli dalgalanıyor, büyüyor ve değişiyor - bu değişiklikleri atlatabilmemizin tek yolu, etrafımızdaki tüm bedenler için empati ve kabulü yaymamızdır. (Ne zaman kendimi çok şanslı hissetsem, günün sonunda kendime şunu hatırlatmayı seviyorum—)
Kendimi şu gerçeğe dayandırıyorum: Ben bu bedenden daha fazlasıyım. Bedenim beni kötü yapmaz ve yapamaz. Ve ben sahip olduğum beden değilim; bedenim bu dünyada kim olduğumu taşıyan kaptır.
Ve bu gerçek beni kendi (düzensiz) zaman çizgimde ileriye taşıyacak.