sık sık ziyaret ettiğim başlık.
bu sefer bu akşam yaklaşık bir saat gülmeme neden olan bir olayı anlatacağım.*
küçük kardeşim (5 yaşında) bu yıl kreşe başladı. tam 7.45'te servise biniyor. ve bunun için 7.00'da uyanıyor.7.15'te de kahvaltı yapıyor. her gün saat 14.30-18.00 ise gündüz uyku vakti.
neyse bugün eve misafir gelmiş ve o yüzden gündüz 16.00 gibi uyumuş ve annem uyandırmamamızı söyledi. akşam tam 19.20'de tüm aile küçük kardeş hariç yemek masasındaydık.
ve birden üst kattan okul çantası sırtında, formasını giymiş,saçlarını artistik hareketlerle havaya kaldırmış halde kardeşim geldi.
k:anne okula geç kaldım,beni neden oğlum hadi kalk diye uyandırmadın bugün?
hem siz neden kahvaltıda çorba içiyorsunuz?hani kahvaltıda makarna yenmezdi,o zaman çorba da yenmez.
a:oğlum sabah olmadı ki daha,okula gitmeyeceksin,akşam şu an.
k:anne beni kandırmaz mısın?ben bebek değilim buna inanacak.
saat yedi işte, okula gideceğim.
bir yarım saat iknâ etmeye çalıştık sözlük. en sonunda öğretmenini arayıp okul yok dedirtince inandı.
bu da böyle güzel bir anı oldu bana.*
acaba hepimiz 5 yaşında iken bu kadar seviyor muyduk okulu?