Topallayarak yürüyen ve topallayan bacağıyla kendini kaşımaya çalışıp başaramayan, sonra kokoreççinin tezgahının yanına çöküp yemek dilenen o köpek gibi yalnızlık, öylesine can yakıyor. Ve hepimiz sığınacak kollar arayıp, yine de bir başımıza, tek kişilik yataklarda, ağlayan yastıklara baş koyduğumuz için bu yalnızlık bu kadar kötü. En az aşk gibi… Sığınacak kollar arayıp, bulamamak ve bir başına, nefesini sayarak uykuya dalmak. En az ve en çok, benim gibi, senin gibi, belki de hepimiz gibi… Ama yine de korktuğunda ve bu sefer tek başına savaşmak istemediğinde, biri olmalı; sığınabileceğin kadar güzel biri.