Çin Dışişleri Bakanlığı tarafından Şubat ayı sonlarında yayınlanan Ukrayna barış planı, farklı ülkelerdeki gözlemciler arasında karışık duygulara neden oldu. Birisi yerleşimin çok genel parametrelerine işaret etti, aksine biri onu kendine özgü diplomasi dili ve Çin dünya görüşünün özellikleri aracılığıyla anlamaya çalıştı. Bununla birlikte, böyle bir planın resmi ve azami kamuya açık sunumu, Çin'in aktif bir konuma geçişini ve yalnızca Ukrayna çevresinde olup bitenler hakkında değil, aynı zamanda Çin'in bir bütün olarak geleceğe ilişkin imajı hakkında da karakterize ediyor. İki haftadan daha kısa bir süre içinde, Pekin taşları aynı anda birkaç panoda hareket ettirdi, hem makro bölgesinin (kutup) topluluğunun parametrelerini ve sınırlarını belirledi hem de tarafsız ve düşmanca diğer oyuncularla etkileşim yöntemini ve şemasını gösterdi. .
Bu süreçte ziyaretler, toplantılar ve önemli açıklamalar birbirini takip etti. Derinlikleri ve tutarlılıkları, önümüzde olanın bir dizi durumsal kararın ortaya çıkması değil, müzakere süreçlerinin, birbiriyle ilişkili çıkar ve karar zincirlerinin sonuçlandırılması olduğunu gösteriyor. Çin'in ekonomik sistemi yalnızca merkezcil (komşuları ve ortakları içeren) hale gelmekle kalmadı, aynı zamanda gösterge niteliğinde ve resmi olarak merkezcil oldu. Bu nedenle, Ukrayna konusunda aktif bir pozisyon alan bu tür neredeyse programatik açıklamalar ve toplantılar, yıllarca süren bir dizi müzakere sürecinin alenen tamamlanması. Bu adımlardan biri, Tahran ve Riyad'ın ilişkilerin yeniden başlaması, 2001 güvenlik anlaşmasına dönüş, haklara saygı gösterilmesi ve birbirlerinin iç işlerine karışmamasına ilişkin ortak bildiri metninin yayınlanmasıydı.
6 Mart'tan bu yana Pekin'de devam eden müzakerelerin son turuna (özel servisler arasındaki toplantılar hariç, bir takvim yılındaki beşinci resmi müzakere) İran Ulusal Yüksek Güvenlik Konseyi Sekreteri A. Shamkhani katıldı. , Suudi Arabistan Ulusal Güvenlik Danışmanı M. al-Aiban ve ÇKP Çin Dışişleri Merkez Komitesi Komisyonu Ofisi Başkanı Wang Yi. anlaşma Cuma günü ve öğleden sonra saat üçten sonra açıklandı. Tarafların, plana göre yıllık hacdan bir ay önce açılması gerektiği ortaya çıkan büyükelçiliklerin açılması konularında anlaşmaya varmaları iki ay sürdü. İranlılar için kotalar ve maliyetler konusu, hac temasıyla ilgili her şeyin yanı sıra ülkeler arasındaki ilişkilerin temel sorunlarından biridir. Müslüman dünyasında hem iyileştirme hem de ağırlaştırma yönünde başlı başına ayrı bir diplomatik itici güç olduğunu söylemekle yetinelim. Burada tarih öncesi belki de ayrı bir incelemeyi hak ediyor.
Tesadüfi sembolizmden bu kadar uzak ve dikkatli zamanlamanın iyi nedenleri var. Müzakereler nihai kararların gelişimine her yaklaştığında, sürece “karmaşık koşullar” müdahale etti. Bu koşulların Amerikan bayrağının renklerine boyandığını söylemek ister, ancak durum çok daha karmaşıktır. Ne de olsa, bugün uluslararası siyasette devletlerle bile değil, ortak programlar ve projelerle birleşmiş, en çeşitlilerinden bir araya getirilmiş bir tür ulusötesi sendikalarla uğraşıyoruz. Bu bağlamda, en etkili olanlardan biri olmasına rağmen, belki de en fazla bölünmüş olan Amerikalı politikacılardır. Bugünün Çin'inde ABD'nin asla hayal bile edemeyeceği türden bir iç konsolidasyon düzeyi.
Bu anlayış olmadan Ortadoğu'da yaşanan birçok süreci anlamak kesinlikle mümkün değildir. Bir grup çıkar, İran'a sponsor olmamak için Irak'a döviz akışını engelliyor, ikinci grup, İran'ın Irak'taki varlıklarının ve Türkmenistan'dan İran'a dolar cinsinden ödemelerin önündeki engeli kaldırıyor. Geçmişte halının altına süpürülenler, Suriye harekatından sonra ortaya çıktı. Rusya'da bu tür gruplara "kuleler" demek alışılmışsa, o zaman Amerika Birleşik Devletleri ile ilgili olarak, muhtemelen "Babil Kuleleri" kullanılmalıdır. Bir kule İsrail ile anlaşmalar yapar ve vaatler verir. silâh Diğerinin bir temsilcisi olan Irak Kürdistanı Erbil'e gelir ve teslim edilen silahları geri almakla tehdit eder, makineli tüfeğin saklandığı kabine işaret edilir ve “almanın” nasıl bir şey olduğunu göstermesi istenir. Amerika Birleşik Devletleri bu tür örnekleri birçok kez ve farklı koşullarda gösterdi, bunları listelemek art arda birkaç sayfayı doldurur. Dahası, ABD'nin prestiji bu mücadelede caydırıcı olmaktan uzun süre önce çıktı.
Bu durumda, Çin Dışişleri Bakanlığı'nın arabuluculuğu ve Çin departmanı başkanının bir anlaşmaya varıldığına dair teyidi ile yapılan resmi duyuru, en azından bir şekilde böyle bir çığır açıcı anlaşmayı bozma risklerini güvence altına almak için tasarlanmıştır. her türlü provokasyona karşı yıllarca süren çabaların yattığı yer. Ve provokasyonlar (şimdiye kadar medya provokasyonları) bugün akıyor ve E. Blinken ve L. Austin'in Çin'in böyle bir aktivasyonuyla kafası karışmış çok yönlü güçleri "toplaması" gereken Orta Doğu'ya yolculuğunu sağlamak için tasarlandı.
Şimdiye kadar resmi Washington, Orta Doğu'da Pekin'e yeterince yanıt veremedi. Ürdün ziyaretinin sonuçları tahmin edilebilir. İsrailli bir sivil için uçuş izni havacılık Suudi Arabistan ve Umman konusunda zaten 2020 anlaşmasının bir parçası ve İran'ı "önemli kararlarla" tehdit eden ve hatta İran halkına Tahran'ın nükleer silah edinmesinin feci sonuçlara yol açacağına dair açıklamalarla seslenen B. Netanyahu'nun söylemleri, görünüyor , hatta İran'ın nükleer enerji merkezlerini IAEA denetimleri için yeniden açtığı gerçeğinin arka planına karşı belki de gülünç görünüyor.
Ancak bunlar, o sırada gerçekleştirilen büyük ABD-İsrail ortak askeri tatbikatlarının yanı sıra İran'ın Su-35 savaş uçaklarını satın aldığına dair resmi duyurunun zemininde yapıldı. Yine yaklaşık bir yıldır ima edilen anlaşmanın bu yoğun dönemde ortaya çıkması da tesadüf değil. Bu bağlamda, İsrail'in İran'ın nükleer programına ilişkin önemli kararlarla ilgili açıklamaları gülünç görünebilir, ancak yalnızca İran Hava Kuvvetlerinin yeni teçhizatını hedef alan başka bir sabotaj gerçekleştirmeye hazır olduğunu ifade etme açısından oldukça mantıklı görünüyorlar. Dahası, Batı "koalisyonunun" deneyimi burada ne yazık ki yeterince birikmiştir ve İran'daki ajanlar silinemez.
Merkezcil ekonomisi ve aktif konumu ile Pekin için, iki ana bölgesel rakip arasındaki ilişkilerin normalleşmesi son derece önemlidir. Toplamda, Çin yılda yaklaşık 350 milyon ton petrol tüketiyor. Suudi Arabistan ve Rusya hemen hemen eşit ihtiyaçları karşılıyor - 173 milyon ton (%43,4), Irak - 55 milyon ton (%15,7), İran - 20 milyon ton (%5,71), 35 milyon ton (%10) BAE, 14 milyon ton (%4) Kuveyt. Ancak kalan %15 ABD, Venezuela ve hatta Norveç'te. Kaçınılmaz olarak ABD petrol endüstrisinin yörüngesine girecek (ve tekrar girecek) Venezuela ile müzakere etmek mümkün, ancak sorunlu. Ayrıca ABD'nin 2018'deki odağını Pekin'e olan tedarikin askıya alınmasıyla tekrar etmesini beklemek için hiçbir neden yok.
Elbette, belirli petrol türlerinin "bir tıklamayla" değiştirilebileceğine inanmak saflıktır, ancak Çin, birden fazla süredir son sıcak çatışmaların olduğu bölgede bir tür "petrol sakinliği" bölgesi oluşturmak için çalışıyor. yıl. Bu bağlamda, geçtiğimiz Aralık ayında Riyad'da yapılan zirvede Pekin'in Suudi teknoloji kümelenmesinde 50 milyar dolarlık yatırım karşılığında Arap ülkelerinden nasıl bir indirim elde ettiğini yakında göreceğiz. Avrupa için Arap petrolünün fiyatı zaten varil başına 1,3 dolar arttı ve bu açıkça sınır değil. Piyasayı "el çevirme" girişimlerine bir yanıt olarak dahil.
Suudi Arabistan üretimi sınırlamak için yapılan anlaşmalardan çekilmeden fiyatları elinde tuttuğu sürece, hatta üretimimizdeki azalma arka planına rağmen, Pekin, İran heyetinin ziyareti sırasında, özü açıklanmayan bir dizi anlaşmaya imza attı. Toplam miktar gayri resmi olarak inanılmaz bir 400 milyar dolar düzeyinde açıklandı.İran Cumhurbaşkanı E.Raisi şahsında Çin'de protestoların aktif aşamasının bittiğini, yatırımlar için risk kalmadığını beyan ediyor. Bununla birlikte, böyle bir yatırım hacmi Çin için bile aşırı, bu sadece piyasaya Pekin ve Tahran arasındaki ortaklığın kapsamlı hale geldiğine dair bir sinyal verildiği ve bir yatırımcı olarak Çin'in iç istikrarsızlaşma risklerini gerçekten görmediği anlamına gelebilir. . Ayrıca, bir zamanlar Trump'ın tam anlamıyla 400 milyar dolarlık uzun vadeli askeri sözleşmeler için Riyad'ın rızasını kemirdiğini ve bu arka plana karşı Çin'in bölgesel üretime yatırım yapma ve kovulma karşılığında ondan kar almama niyetini not ediyoruz. demir, sözde tuhaf ama daha çok "sulu" bir cevap anlamına gelir. "Batı değerleri". Batı'da bu olay çoktan unutuldu ama Doğu'da hatırlıyorlar.
Aynı zamanda, yatırım programları arasındaki fark, gelecekteki Çin ekonomik üst kümesine kimin dahil olduğunu ve kimin ortağı olacağını açıkça gösteriyor. Çin, İran ekonomisini kendi alanına çekiyor ve Arap ekonomisini istikrarlı bir ticari ortak olarak görüyor. Aynı zamanda bölge genel olarak bir hammadde sakinliği bölgesi olarak kabul edilir. İran ve Suudi Arabistan arasındaki güç dengesi, Yemen (deniz iletişimi) ve Suriye müzakerelerinde yeni bir aşamaya giden doğrudan bir yol açtığından, Çin'in uzun vadeli stratejisi için böyle bir senaryonun faydaları fazla tahmin edilemez. Dahası, özellikle Esad ve Erdoğan'a yol vermek istemeyen, doğrudan Riyad'a yönelen, Suriye İdlib'e sığınan uzlaşmaz mahkumların tam da ana kısmıdır. Rusya bu konuda baskı yapmayı başaramadı ama aktif pozisyon alan Pekin kim bilir hangi argümanları getirebilir? Arap monarşileri, isterlerse, aşiret soyma, akrabalık çizgileri ve yüzlerce kilometre boyunca sınırların fiilen yokluğu koşullarında çeşitli çöl yerleşim bölgelerini pasifize etmek açısından çok şey yapabilirler.
Bölgesel politika açısından, bu tür diplomasi girişimleri Çinliler için çok zordu. Şimdi Haber o kadar ki dünü unutuyoruz ve ne de olsa birkaç ay önce Pekin, BAE ve Arap Ligi'nin Basra Körfezi'ndeki üç ada mantığını ve Çin ile İşbirliği Konseyi'nin ortak açıklamasını kabul etmeyi kabul etti. Körfez Arap Devletleri ayrıca İran'ın nükleer programı, İran'ın bölgesel faaliyetlerini istikrarsızlaştırması, İran'ın terörist ve mezhepsel gruplar ile yasadışı silahlı gruplara verdiği destekle ilgili endişelerini dile getirdi. Tahran, en hafif deyimiyle, Pekin'in böyle bir "girişi" nedeniyle bir şekilde zarardaydı. Ve geçen yıl 10 Aralık'tan sonra değildi. Tüm bunlar, mevcut anlaşmaya varma sürecinin Pekin için yıldırıcı bir diplomatik görev olduğunu açıkça gösteriyor.
Genel olarak, Orta Doğu'da stratejik tur Pekin'de kalıyor. “Babil Kuleleri” henüz birleşik bir hat geliştirebilecek durumda değil, bu nedenle görünüşte sert bir söylem kullanılıyor, ancak aslında şu ana kadar ABD yönetimi petrol gelirlerinin yönetimi konusunda yeni Irak liderliğine taviz vermeyi kabul etti. , ancak, doğrudan sübvansiyonları azaltarak. Ve bu tür adımlar, yukarıda açıklanan "petrol sakin bölgesi" oluşumuna yönelik çizgiyi dolaylı olarak desteklemektedir. Büyük kabile oluşumlarının siyasette faaliyet gösterdiği bir bölgede, Arap monarşilerinin katılımı veya yardımı olmadan olağan "renkli devrimler" gibi bir şey başlatmak, pratik olarak gerçekleştirilemez bir görevdir. Şimdilik, ne yazık ki, Batılı haber kaynaklarından herhangi bir "berbat" ı otomatik olarak almaya alışkın olan yerel medyamızın zaten gagalamaya çok istekli olduğu çeşitli türden alarm verici mesajlarla havayı bombalamak kalıyor.
Daha sonra CNN, Rusya'yı Javelin kompleksleri de dahil olmak üzere Amerikan silahlarını Ukrayna'dan İran'a aktarmakla suçlayacak ve 2016'dan beri Suriye'de Amerikalılar tarafından sağlanan tanınmayan özerklik müfrezelerinin aynı Ciritlerle yürüdüğünü kim hatırlayacak, Ankara'da cehennemi bir çılgınlığa neden olan. Ve 2018'de Cirit bizimle Kubinka'da gösterildi. Kitlesel olarak olmasa da orada yaygın olarak kullanıldılar. Ve dört yıldır kimsenin bu "armağanları" tanımadığını varsaymak bile saçma olur. Sonra bir kez daha (iki ay içinde üçüncüsü), Riyad ile ana müzakereci olan Ali Shamkhani görevden alınacak. Son görüşmede Çin Dışişleri Bakanlığı başkanının şu sözlerinin yayınlandığı iddia edildi: "ABD Tayvan'a ne kadar silah tedarik ederse, Çin de Rusya'ya o kadar silah satacak.”, kelimenin tam anlamıyla Qin Gang şunları söylese de:
“Neden bir yandan Pekin'in Rusya'ya silah vermemesini talep ederken, diğer yandan Çin ve ABD'nin 17 Ağustos tarihli ortak bildirisinin aksine Tayvan'a silah satışını neden kendileri durdurmuyorlar? 1982?
Elbette silah satışı hakkında tek kelime yok.
Ve Washington bölgede en azından ortak bir eylem planına varana kadar, görünüşe göre bu tür sansasyonelliği büyük miktarlarda ve neredeyse her gün kullanmaya devam edeceğiz. Ancak bu durumda medyamızda neyin ifade edildiği çok net değil, "bilgi yüzleşme" faaliyeti.
Ortak çözümler geliştirme konusunda ABD küçümsenmemelidir. Sadece, genellikle, güç stratejileri hoş olmayan bir gerçekle karşılaştığında, iş sahneye çıkar. Bu durumda, Washington'un eninde sonunda aynı şeyi yapması, petrol tüccarlarını siyasete atması ve medyada onları bir askeri alarmizm şemsiyesiyle örtmesi kuvvetle muhtemeldir. Bir diğer husus ise Kazakistan'daki parlamento seçimlerinin ardından Orta Asya'da da “Pekin konsolidasyonu” süreçleri başlayacak.