İsrail'in Hamas'ın şu anki bombardımanının Ramazan ayında başladığını fark etmemek mümkün değil. 1973 savaşı ve diğer birkaç sorun da öyle. Bu sadece bir tesadüf mü yoksa Ortadoğu'da sorun çıkma ihtimali ile Ramazan arasında gerçekten bir ilişki var mı?
Savaşmanın yasak olduğu “kutsal” veya “yasak” aylar Receb, Muharrem, Zilkade ve Zilhicce'dir. Oruç ayı (Ramazan) bunlardan biri değildir. Dolayısıyla, eğer şeriat gerçekten sıkı bir şekilde uygulanırsa (tamamen istatistiksel olarak) Ramazan'da herhangi bir savaşın meydana gelme olasılığı sekizde bir olacaktır.
dini açıdan hiçbir korelasyon yoktur ve İslam hukukunda insanları ramazanda savaşa teşvik edecek hiçbir şey yoktur ama aslında İslam tarihindeki büyük zaferlerin çoğu bader ve ain jalut ve malaz kürt savaşları gibi ramazanda gerçekleşmiştir ve bu nedenle Müslümanlar Ramazan'da savaşlar konusunda iyimser olacaklar.
Batı ve Orta Doğu: Şiddetli Rekabetler
Andrew Lycett, Batı'nın Ortadoğu meselelerine karışmasının tarihçiler tarafından nasıl yorumlandığına dair karmaşık hikayeyi çözüyor.
Batı, Ortadoğu'ya askeri müdahaleye yönelik hevesinden son zamanlarda soğudu. Irak, Afganistan ve Libya'ya yapılan maliyetli saldırıların ardından Suriye'de askeri harekata yer kalmadı.
Bu bölgeye sırtını döndüğü anlamına gelmiyor. Levant, Batı Asya, Arap dünyası - ne derseniz deyin - uzun zamandır Batı'nın kültürel, politik ve ekonomik çıkarlarının rekabet ettiği bir odak noktası olmuştur.
Bu gelenek, modern biçimini 19. yüzyılın ortalarında alsa da, Kutsal Topraklar'a duyulan yeni hayranlığı körükledikten sonra, Kutsal Kitap'taki bilim ve arkeolojik kazıların bir kombinasyonundan sonra Haçlı Seferlerine kadar uzanır. Ardından gelen filosemitizm, siyasi Siyonizmin büyümesiyle aynı zamana denk geldi ve Yahudilerin ulusal özlemlerine sempati duyan bir atmosfer yarattı.
Bu kola paralel olarak, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşüne eşlik eden reelpolitik de vardı. Süveyş Kanalı üzerinden İngiliz Hindistan'ına açılan kapı olan Mısır'daki siyasi çalkantı, İngiltere'yi 1880'lerden itibaren burada daha proaktif bir rol üstlenmeye teşvik etti.
Bu arka plan tarihçiler tarafından geniş çapta araştırılmıştır. İlk kez 1956'da yayınlanmış olmasına rağmen, Barbara Tuchman's İncil ve Kılıç: Tunç Çağından Balfour'a İngiltere ve Filistin yine de mükemmel bir giriş sağlar. Daha akademik bir bakış açısı için, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşüne odaklanın. Modern Yakın Doğu'nun Oluşumu, 1792-1923 Malcolm Yapp (1987) tarafından.
Birinci Dünya Savaşı, yalnızca 1917'de Balfour Deklarasyonu'na ve Filistin'i yönetmek için İngiliz mandasına değil, aynı zamanda Suriye'de (geçici de olsa), Irak ve Ürdün'de (Suudi Arabistan zaten kendi başına ayrılmıştı) batı destekli monarşilere yol açarak Osmanlı düşüşünü hızlandırdı. yol). Bu dönem hakkında pek çok kitap yazılmıştır, ancak çok azı David Fromkin'inkinden daha iyidir. Tüm Barışı Bitirecek Bir Barış: Modern Ortadoğu'nun Yaratılması 1914-1922 (ilk olarak 1989'da yayınlandı).
Batılı güçler arasında, özellikle İngilizler ve Fransızlar arasında şimdiden şiddetli rekabetler baş gösteriyordu, bu tema James Barr'ın filminde hayat buldu. Kumda Bir Çizgi (2011). Önemli bir sebep petrolün keşfiydi. İlk grevler Anglo-Persian Oil Company tarafından 1908'de İran'da yapıldı. Bu yeni yakıtın potansiyeli, o zamanlar Amiralliğin Birinci Lordu olan Winston Churchill'i tüm Kraliyet Donanması gemilerinin petrole dönüştürülmesini emretmeye teşvik etti. Ticari olanaklar, Amerikan petrol şirketlerini ve buna bağlı olarak Birleşik Devletler hükümetini dikkate almaya teşvik etti. Ancak Amerikan şirketi SOCAL, 1932'ye kadar Bahreyn'de ve 1938'e kadar Suudi Arabistan'da petrol aramadı.
Tutumların sertleşmesine neden olan bir diğer faktör de, Yahudi ve Arap nüfus arasındaki anlaşmazlık giderek artan Filistin'deki durumdu.
Batılı tarihçiler, Britanya'yı yavaş yavaş emperyal taahhütlerinden vazgeçmeye zorlayan, yükselen Arap milliyetçiliğinin bir anlatısını sunma eğilimindeydiler. Örnekler arasında Elizabeth Monroe, İngiltere'nin Ortadoğu'daki Anı, 1914-1956 (ilk olarak 1963'te yayınlandı ve daha sonra 1914-71 yıllarını kapsayacak şekilde güncellendi) ve Albert Hourani Arap Halklarının Tarihi (1991). Monroe, orijinal kitabını 1956'da bitirirken, Keith Kyle'ın kendi kitabında keşfettiği gibi, Britanya'nın Orta Doğu ile ilişkilerinde son derece önemli bir an olan Süveyş Krizi'ne dikkat çekti. Süveyş (1991) ve Aslan Kuyruğunu Kesmek: Mısır Gözüyle Süveyş (1986), Muhammed Haykal tarafından.
Bu fikir birliği London School of Economics'ten Elie Kedourie tarafından saldırıya uğradı. İngiltere ve Ortadoğu: Osmanlı İmparatorluğu'nun Yıkılışı (1952) ve daha sonra özellikle etkili makalesinde Chatham Evi Versiyonu (1970), İngilizlerin Arap milliyetçiliğini onaylamasının yalnızca yanlış bilgi vermekle kalmayıp, aynı zamanda emperyal sorumlulukların da kaldırılması olduğunu söyledi.
1948'de İsrail devletinin kurulması, özellikle Amerikalı politika yapıcıların Yahudi seçmenlerine kulak vermeleri gerektiğinden, bu argümanlara daha sert bir Siyonist kenar eklemişti. ABD'nin bölgeye yönelik petrolün şimdiden canını sıkan ilgisi, Mısır ve Suriye gibi ülkelerin Sovyetler Birliği'ne yönelmesiyle Soğuk Savaş'taki rolüyle daha da karıştırıldı. Devam eden siyasi istikrarsızlık, Patrick Seale'in bir kitabında kronikleştirdiği gibi, düzenli rejim değişikliğine yol açtı. Suriye için Mücadele (1965) ve sonraki kitabı, Suriye Esad (1989).
Arap devletleri sadece petrol rezervlerini kontrol altına almakla kalmayıp, aynı zamanda Suudi Arabistan'ın 1973'teki Arap-İsrail savaşının ardından yaptığı gibi ekonomik bir silah olarak kullanmaya başladıkları için 1970'lerde denkleme başka bir faktör girdi. Ödül (1990), Daniel Yergin'in Ortadoğu petrol politikasıyla ilgili her şey için yararlı bir başlangıç kitabı olmaya devam ediyor. Batılı hükümetlerin ve ilişkili maceracıların rüşvetçi Arap yöneticilere alaycı bir şekilde nasıl kur yaptıklarına dair bir eleştiri için bkz. Said Aburish, Acımasız Bir Dostluk: Batı ve Arap Eliti (1997).
Bu tür gelişmeler siyasi bir boşlukta gerçekleşemezdi. 20. yüzyıl Arap devletlerinin çoğunun başarısızlığı, iç yeniden değerlendirmeyi ateşledi ve topluma karşı yenilenen İslamcı yaklaşımları teşvik etti - 2001'de New York'a saldıran ABD liderliğindeki Irak ve Afganistan işgallerini hızlandıran El Kaide tarafından savunulanlar gibi bazıları giderek daha fanatik. Bu İslamcı dirilişin zekice bir değerlendirmesi için Malise Ruthven'in Tanrı için bir Öfke (2002).
Kedourie'nin Arap dünyasına yönelik eleştirisi, Londra Üniversitesi Doğu ve Afrika Çalışmaları Okulu'ndan Princeton Üniversitesi'ne geçen Bernard Lewis tarafından genişletildi. Arap dünyasını geri kalmış, boğucu bir dine bağlı ve modern koşullara uyum sağlamaktan aciz olarak sundu. Lewis, aşağıdakiler gibi önemli metinlerle büyük tartışmalara yol açtı: Modern Ortadoğu'nun Şekillenmesi (1994). Lewis'inkine benzer pozisyonlar David Pryce-Jones ve Daniel Pipes gibi tarihçiler tarafından benimsendi. Genellikle neo-muhafazakar ve İsrail yanlısı, 2003'te Irak'ın işgali için özellikle ABD'de ideolojik zeminin hazırlanmasına yardımcı oldular.
Siyasi demokratikleşme için son zamanlarda yaygınlaşan popüler ajitasyon olan 'Arap Baharı' henüz güvenilir bir tarihçi bulabilmiş değil. Bununla birlikte, Washington içeriden Marc Lynch'in analizi Arap Ayaklanması: Yeni Ortadoğu'nun Bitmemiş Devrimleri (2012) yararlı bir ilk taslak sağlar.
Andrew Lycett bir biyografi yazarı ve yayıncıdır. En son kitabı ise Wilkie Collins: Duygulu Bir Yaşam (Hutchinson, 2013).
Laiklik ve Modernite
Çağdaş Ortadoğu'da medeni nikâhları gerçekleştiren tek bir devlet, Türkiye'de vardır. Örneğin, diğer eyaletlerdeki Orta Doğulular evlenmek istiyorlarsa, mezhebe bağlı olmayan bir evlilik lisans bürosuna değil, yerel din adamlarına gitmelidirler. Bu, aslında, bölgedeki dinler arası evlilikleri hem caydırıyor hem de engelliyor. Bu nedenle, son zamanlarda Beyrut'ta düzenlenen evlilik konulu bir konferansta, tartışma konularından biri, dinler arası evliliklerin "normal" evliliklerle aynı başarı şansına sahip olup olmadığıydı.
Evlilik gibi kişisel statü meseleleri, dinin önemli olduğu konular değildir. Mevcut Suriye anayasasının üçüncü maddesi, Suriye cumhurbaşkanının Müslüman olması gerektiğini belirtiyor. 2003'te Saddam Hüseyin'in görevden alınmasından önce, Irak anayasasının dördüncü maddesi İslam'ı devletin dini olarak tanımlıyordu (şimdi ikinci maddesi). Bunu daha da şaşırtıcı yapan şey, her iki anayasanın da bir zamanlar resmi yayınında "Tanrı, dinler, feodalizm, kapitalizm, emperyalizm ve geçmişte topluma egemen olan tüm diğer "izmler"in, bir siyasi parti tarafından yazılmış olmasıdır. müzedeki mumyalar gibi.&rdquo
Batı'daki pek çok kişi Ortadoğu'ya bakıyor ve dinin kamusal alanda oynadığı rolü kınıyor. Laikliğin modernitenin vazgeçilmez bir parçası olduğunu ve laik olmayan devletlerin modern sayılamayacağını iddia ederler. Bununla birlikte, bunu yapanlar, niteliklerin Batılı modernite tüm dünya için genelleştirilebilir. Ancak laiklik ve modernite arasındaki ilişkinin başka bir yorumu da mümkündür. Batı'da laikliğin, o bölgenin tarihsel deneyimiyle ilişkili mizaçların bir sonucu olarak geliştiği iddia edilebilir. Avrupa, on altıncı ve on yedinci yüzyıllarda kanlı din savaşlarından acı çekti. Takip eden yüzyıllar boyunca, Batı'da birçok kişi, bu kan dökülmesini önlemenin yolunun siyaset ve din arasındaki bağı koparmak olduğuna inanmaya başladı. Bu süreçte, otoritenin nihai kaynağı dini değil, devleti yaptılar. Ve Avrupa modernliği tüm dünyada "uygarlığın" altın standardı haline geldiğinden, laiklik de bu yolculuk için etiketlendi.
Ortadoğu devletlerinin tarihsel deneyimi, Avrupa devletlerininkinden oldukça farklıydı. Sonuç olarak, evrimleri de oldukça farklıydı. Dinin Ortadoğu devletlerinin siyasetinde ve siyasi söyleminde oynadığı önemli rol, bu devletlerin modern olmadığı anlamına gelmez, bu devletlerin alternatif bir modernite biçimine abone olduğu anlamına gelir.
Dinin çağdaş Ortadoğu yaşamında oynadığı rol, on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıktı. Ortadoğu devletinin on dokuzuncu yüzyıldaki dönüşümü, dini kurumların ve doktrinlerin buna uygun bir dönüşümünü teşvik etti. Bölgenin modern devlet sistemine entegre olmasıyla birlikte dinin toplumdaki anlamı ve işlevi değişmiştir. Siyasi ve dini seçkinlerin ve seçkin olmayanların değişen koşullara uygun bulduğu İslami kurumlar ve inançlar güçlendi. Diğerleri değer kaybetti.
On dokuzuncu yüzyıl olaylarının din üzerindeki etkisi İslam veya Ortadoğu ile sınırlı değildi. Benzer bir kurumsal ve doktrinel dönüşüm, 19. yüzyıl Avrupa devletiyle rekabeti, kitle siyasetinin ortaya çıkışı ve piyasa ilişkilerinin yaygınlaşması sonucunda Roma Katolik Kilisesi'nde meydana geldi. 1869 Vatikan Konsili'nden sonra, papalar inanç ve ahlak konularında yanılmaz hale geldiler (ancak, önemli ölçüde, devlete devredilen diğer konularda değil). Kilise, kitlesel Katolik siyasi partilerin kurulmasını onayladı ve kilise kurumları, modern devletinkilere paralel veya onları tamamlayacak şekilde yeniden tasarlandı. Başka bir deyişle, hem kilise yapıları hem de kilise doktrinleri, kilisenin faaliyet gösterdiği sosyal ve politik dünyayı yansıtmaya başladı.
&ldquochurch&rdquo'un Katolik Avrupa'daki kadar merkezi olmadığı Osmanlı İmparatorluğu'nda, dini kurum ve doktrinlerin dönüşümü iki şekilde gerçekleşti. Bazen devlet inisiyatifinin bir sonucu olarak ortaya çıktı. Diğer zamanlarda, imparatorluğun vatandaşları yeni devlet yapılarına veya Avrupa modellerine tepki gösterdikçe aşağıdan ortaya çıktı.
Bölüm 5'te tartışıldığı gibi, tarihçiler 19. yüzyıl Osmanlı devletinin Avrupa'nın ekonomik, siyasi ve askeri genişlemesine verdiği tepkileri genel olarak iki döneme ayırmışlardır. İlki sırasında, sözde tanzimat Osmanlı devleti, ortak bir hukuk normları dizisine bağlılıklarıyla birbirine bağlı, eşit vatandaşlardan oluşan bir siyasi topluluk nosyonunu teşvik etmeye çalıştı. Bu form osmanlilik daha önce de açıklanan birkaç nedenden dolayı başarısız oldu. Sultan II. Abdülhamid döneminde devlet, yeni bir osmanlilik. II. Abdülhamid yönetimindeki Osmanlı devleti, tüm Osmanlı vatandaşlarının dinleri ne olursa olsun eşit olacağı fikri yerine, Osmanlı'ya gurur veren bir ideolojiyi benimsemiştir.İslami Kimlik.
Yeni yorumlanmasının iki nedeni vardı. osmanlilik uygulanabilir hale geldi. Birincisi, on dokuzuncu yüzyıl boyunca onun temellerini atan entelektüeller ve siyasi aktivistler olmasaydı, yeni yorum imkansız olurdu. İslami modernistler ve önceki bölümde tartışılan diğerleri, Avrupa sosyal teorilerini aldılar ve kendi tarihlerini ve mevcut koşullarını anlamak için onları uyguladılar. Bunu yapan ilk Ortadoğululardan biri Mısırlı Rifa&lsquoa Rafi&lsquo al-Tahtawi idi.alim. 1826'da Mehmet Ali, et-Tahtavi'yi bir eğitim misyonunun başında Paris'e gönderdi. El-Tahtavi beş yıl sonra Mısır'a döndüğünde, Mehmet Ali onu Avrupa kitaplarının Arapça'ya çevrildiği bir kurum olan Diller Okulu'na müdür olarak atadı. El-Tahtawi'nin başkanlığındaki okul, yalnızca Avrupa askeri kılavuzlarını tercüme etmekle kalmadı, aynı zamanda coğrafya ve tarih üzerine de çalışıyor. Sonuç olarak, Avrupa felsefesi ve sosyal teori kavramları ve kelime dağarcığı bölgenin sözlüğüne girmiştir.
Örneğin, &ldquouygarlık&rdquo kavramını ele alalım.&rdquo El-Tahtavi'den önce, Arap kitapları şehir yaşamının yüksek kültürünü, ince görgülerini ve lüks süslerini belirtmek için &ldquouygarlık&rdquo terimini kullanırdı. On dördüncü yüzyıl bilgini ve gezgini İbn Haldun'un yazılarından ödünç alarak, uygarlığı çöl ve kırsal yaşamın sertliği ve rustikliğiyle karşılaştırdılar. 19. yüzyılda “uygarlık” kavramı bölgede yeni bir anlam kazanmaya başladı. Paris'ten dönüşünde, et-Tahtavi, o zamanlar Avrupa'da (şu anda Amerika Birleşik Devletleri'nde olduğu gibi) moda olan ayrı "Batı" ve "Doğu" uygarlıkları kavramını tanıttı. Avrupalı çağdaşları gibi, et-Tahtavi de her medeniyetin kendisini diğerinden ayıran ayırt edici bir özelliğe sahip olduğuna inanıyordu: Bilim Batı medeniyetini tanımlarken, İslam ve İslam hukuku muadili olarak tanımladı. Daha sonraki yazarlar bu "uygarlık" kavramını daha da geliştirdiler ve hatta "medeniyetler çatışması" kavramını ortaya koydular. Böylece, Afgani'ye göre,
&ldquoDoğu&rdquo'nun karşı karşıya olduğu sorun, &ldquoBatı ile mücadelesidir.&rdquo Her ikisi de kendilerini din zırhına bürünür. Batılı, Hıristiyanlığın ve İslam'ın Doğulusu'dur ve iki dinin insanları, atıcılarının elinde sert bir mermi gibidir.
Hem et-Tahtavi hem de el-Afgani için İslam sadece ilahi bir mesaj değil, aynı zamanda kültürel ve coğrafi olarak farklı bir medeniyetin ifadesiydi. Osmanlı İmparatorluğu, zamanının önde gelen Müslüman gücü olduğu için, Sultan II. Abdülhamid ve yardımcılarının İslam ile imparatorluk kimliği arasında bağlantı kurması mantıklıydı. Yarı resmi gazete olarak La Turquie ldquoİslam sadece bir din değil, bir milliyettir&rdquo
İslamı İslam yapan ikinci faktör osmanlilik mümkün olan, imparatorluğun değişen dini bileşimiydi. Osmanlı İmparatorluğu'nun 19. yüzyılda Avrupa'dan istikrarlı bir şekilde geri çekilmesi, imparatorluk yönetimi altındaki Hıristiyanların sayısını doğal olarak azalttı. Ayrıca Balkan milliyetçilikleri güneydoğu Avrupa'da yayıldıkça ve Rus yayılmacılığı kuzey ve doğuda devam ettikçe, Avrupa ve Kafkaslardan Müslüman göçmenler imparatorluğa akın etti. Sonuç olarak, imparatorluk içindeki Müslümanların Hıristiyanlara oranı kesin olarak arttı. 1860'larda ve 1870'lerde iki milyondan fazla Çerkes, Çeçen, Boşnak, Bulgar, Rumen ve Yunan Müslüman imparatorluğa göç etti. Osmanlı hükümeti bu göçmenleri kendi bölgelerine dağıttı. Çerkes ve Çeçen göçmenleri, şu anda Ürdün olan asi sınıra yerleşmeye ve sakinleştirmeye teşvik etti ve imparatorluğun dışından o kadar çok Müslüman Şam'a yerleşti ki, şehrin bölgelerinden biri hala Muhajirin (kelimenin tam anlamıyla, &ldquoegöçmenler&rdquo) olarak biliniyor. Osmanlı İmparatorluğu dışında kendilerine zulmedenler tarafından asimile edilemez bir azınlık grubunun üyeleri olarak tanımlanan bu göçmenlerin çoğu, dini mensubiyeti ulusal kimlikle ilişkilendirmeye başlamıştı. Her iki grubun da Müslüman olması dışında, yerinden edilmiş Çeçenler ve Boşnaklar neden aynı kaderi paylaşsınlar ki? Ve Osmanlı İmparatorluğu, en önde gelen Müslüman güç olması dışında, neden onları içeri alsın?
Bütün bunlar dikkate alındığında, II. Abdülhamid'in İslami bir ideolojiyi savunmasının bir zorlama olmadığı açıktır. osmanlilik. II. Abdülhamid, halifelik rolünü Osmanlı padişahları arasında ender görülen bir tarzda ileri sürmüştür. Hükümeti, İslam inancını standartlaştırmaya, devlet ve dini kurumları karıştırmaya ve devlete bağlılığı İslam'a bağlılıkla ilişkilendirmeye çalıştı. Osmanlı hükümetinin bu amaçları gerçekleştirmek için Hamidiye döneminde üstlendiği faaliyetler arasında şunlar yer almıştır:
1. İmparatorluk içindeki Misyonerlik Faaliyeti: 19. yüzyılın sonlarında Osmanlı hükümeti, imparatorlukta faaliyet gösteren Hıristiyan misyonerlerin oluşturduğu tehdit ve Arap yarımadasında bir yer edinmiş olan Vehhabilik hakkında endişeliydi. Aynı zamanda Şiiliğin güney Irak'taki kabileler arasında hızla yayılmasından da endişe duyuyordu. Ne de olsa Şiilik, Osmanlı'nın doğudaki rakibi olan İran'ın devlet diniydi ve Irak'ta yayılması, buradaki Osmanlı kontrolünü tehlikeye attı. Böylece Osmanlı hükümeti, bu mezheplerin üyelerini -Suriye ve Doğu Anadolu'daki Alevileri, Irak'taki Yezidileri, imparatorluğun her yerindeki seçkin sufi gruplarını din değiştirmek için misyonerler göndererek imparatorlukta yerleşik potansiyel olarak yıkıcı mezheplerin yarattığı tehdidi azaltmaya çalıştı. İslam'ı ortodoks olarak kabul etti.
2. Propagandanın Yayılması ve Resmi İslami Metinler: İslami doktrini tek biçimli kılmak ve birleşik bir İslami "kültür" fikrini beslemek amacıyla Osmanlı devleti, Kur'an'ın basılmasını bir devlet tekeli haline getirdi ve bir Kur'an Teftiş Komisyonu kurdu. Devlet, sadece II. Abdülhamid'in saltanatının ilk on beş yılında dört binin üzerinde kitap ve risalenin yayımlanmasını da desteklemiştir. Bu kitaplar sadece "klasik" İslami hukuk ve dini metinleri değil, aynı zamanda İslam düşmanlarıyla savaşan Selahaddin gibi Müslüman kahramanların kahramanlıklarını anlatan kitap ve broşürleri de içeriyordu.
3. İmparatorluk Patronajı ve Din Bilginlerinin İstihdamı: Genişleyen imparatorluk himayesine ek olarak, imparatorluğun dört bir yanından gelen her seviyeden ulema, belediye ve eyalet konseylerinden imparatorluk okulları ağına kadar imparatorluk kurumlarına entegre edildi. Ulema böylece Askeri Konsey, Bayındırlık Konseyi, Maliye Konseyi, Ziraat Konseyi, Deniz Kuvvetleri Konseyi, Polis Konseyi, Arsenal Konseyi ve Danıştay'a, merkezi yasama organına katıldı. imparatorluğun gövdesi.
4. Dini Vakıflar ve Altyapı Desteği: Osmanlı hükümetinin İslami referanslarını ve Osmanlı padişahının halifelik iddialarını desteklemek için, imparatorluk hükümeti İslami anıtların inşasını ve restorasyonunu üstlendi ve dini vakıflara katkılarını genişletti. Örneğin, imparatorluk hükümeti, 1893'te bir yangında kısmen tahrip olan Şam'daki ünlü Emevi Camii'nin yeniden inşasına nezaret etti. Bu faaliyetler, eyalet başkentlerinde yayınlanan resmi gazetelerde geniş yer buldu.
Hamidiye döneminde en ünlü yapı projesi Hicaz Demiryolu idi. Hükümet, demiryolunun İstanbul'u kutsal şehirler olan Mekke ve Medine'ye bağlamasını amaçladı (sonunda ikincisine ulaştı ama birincisine değil). Demiryolu, Müslümanların iki kutsal şehre yıllık hac ziyaretinde bulunmalarına yardımcı olmak için inşa edildiğinden, hükümet Hicaz Demiryolunu bir İslami demiryolu ve dünyadaki Müslümanları maliyetlerini üstlenmeye teşvik ederek finanse etti.
İslam osmanlilik Abdülhamid tarafından terfi ettirilen saltanatının ötesinde hayatta kaldı. Jön Türkler, 1909'da II. Abdülhamid'i devirdi. İktidara geldikten sonra laikliği yeniden kurmaya çalıştılar. osmanlilik arasında tanzimat imparatorluktan geriye kalanları birbirine bağlamak için. Bunu sadece kendilerini II. Abdülhamid'den ayırmak için değil, aynı zamanda "modern çağın dayattığı kısıtlamaların zamanla sosyal ve siyasi milletlerin inşasında dindarlığı daha zayıf bir etki haline getirdiğine" inandıkları için yaptılar. . Sonunda İslam dinine döndüler.osmanlilik devrik padişahın. Özellikle Jön Türklerin kalkınma ve merkezileşme hedefleri II. Abdülhamid'in hedeflerine çok yakın olduğundan, önceki otuz yıl boyunca oluşturulan politikalar ve kurumlar kolayca terk edilmedi.
Jön Türklerin rotasını değiştirmek zorunda kalmasının başka bir nedeni daha vardı: II. Abdülhamid'in politikaları imparatorluktaki pek çok kişiyi etkilemişti. Jön Türk Devrimi'nden kısa bir süre sonra, İstanbul ve Şam gibi şehirlerde askerler, din öğrencileri ve diğerleri, Muhammedi Birlik adlı bir dernek tarafından başlatılan padişah adına bir karşı darbeyi desteklemek için sokaklara çıktılar. Örneğin, Şam'ın Maydan semti sakinleri, olayın şerefine sokaklarını süsleyip aydınlattı ve mahallelerinin sokaklarında biraz erken, "Tanrı padişaha zafer nasip etti" diyerek yürüdüler. La TurquieMuhammedi Birliği'nin bir sözcüsü, derneğinin II. Abdülhamid'in İslami anlayışına olan bağlılığını yeniden teyit ederek başarısız karşı darbeyi savundu. osmanlilik: &ldquoArap, Türk, Kürt, Arnavut, Çerkez ve Lazların [Aslen Kafkasya'dan Karadeniz bölgesinde yaşayan bir halktır] en güçlü bağı ve onların ulusu ve hatta İslam'dan başka bir şey değildir&rdquo Sonunda karşı darbe başarısız oldu.
Kısa ömürlü Muhammedi Birlik üyeleri, İslam ve siyasetin Hamidiye karışımını sokağa çıkarmaya çalışanlar sadece değildi. Jön Türklerin II. Abdülhamid'i devirmesinden iki yıl sonra, Şam'da bir grup ulema bir süreli yayın çıkarmaya başladı. el-Haqa&rsquoiqBu, hem Jön Türkleri hem de imparatorluk vatandaşlarını eski padişahın politikalarından vazgeçmemeye çağırdı. Bu grubun üyeleri ne Batılılaşmış ne de İslamcı modernistlerdi. Ne İslam'da reform yapmaya çalıştılar, ne de asırlarca şeriatı tefsir etmiş olan İslam alimlerinin eserlerini dışlamaya çalıştılar. Aslında, dini geleneği sürdürdüklerini iddia ettiler. Bununla birlikte, bu ulemanın kendisi için kışkırttığı İslam, aslında modern çağ için yeniden hazırlanmış bir İslam'dı. Jön Türkler ve onların Batılılaşan ve İslamcı modernist destekçileri gibi, ulema da onun için yazdı. el-Haqa&lsquoiq ulusların ilerlemesi, evrensel uygarlık standartları ve dünyanın "Doğu" ve "Batı" olarak bölünmesi gibi Avrupa kavramlarını benimsediler. Bu kavramları polemiklerine entegre ettiler. Bununla birlikte, rakiplerinden farklı olarak, kendilerini "geleneksel değerleri" savunmaları ve "ahlakın bozulması"nı aralıksız suçlamaları ile ayırt ettiler ve muhaliflerini din ve siyaseti ayırmaya çalışmakla cesaretlendirdiler.
İstanbul, 1909: Jön Türklere sadık askerler, Muhammedi Birlik ayaklanmasına katılanlar &ldquomutineers&rdquo&mdash yürürler ve hapishaneye giderler. (Gönderen: Wolf-Dieter Lemke Koleksiyonu.)
Bu ulema, ulusların ancak kendilerini doğuran ve tanımlayan ve yurttaşlarını ortak bir mücadelede birbirine bağlayan din ve geleneklere sadık kalmaları halinde güçlü ve ilerleyebileceklerini iddia ettiler. &ldquoDin hareketsizliği ve tembelliği emrettiğini düşünüyorsa,&rdquoel-Haqa'acuteiq "Alçak, bağnaz, cahil ya da hain bir Batılı" diye yazdı. Medeniyete ve ilerlemeye giden yolumuzun din olduğunu anlamıyor mu?&rdquo el-Haqa'acuteiq böylece hemşerilerini imparatorluğun İslami karakterini korumaya ve sadece onun zayıflamasına yol açabilecek yabancı etkilerden kaçınmaya çağırdı. Aynı zamanda Jön Türk hükümetinin, İslam'ı Avrupa emperyalizminden korumak için II. Abdülhamid'in savunmacı kalkınmacılık politikalarını sürdürmesini talep ettiler. Bu iki amacı gerçekleştirmek için, kendi kendilerini gelenekçi ilan eden bu kişiler, yeni kitle siyaseti arenasında rekabet edecek İslami bir siyasi partinin kurulması çağrısında bulundular.
Ulemanın ilişkilendirdiği el-Haqa'acuteiq Hatta &ldquonation&rdquo'un &ldquoilerlemesini&rdquo güvence altına almak için İslami bir siyasi parti kurmayı bile düşünebilirdi. Ve bu dönüşüm imparatorluğun tek bir şehri veya bölgesi ile sınırlı olmadığı için, Muhammedi Birliği ve el-Haqa'acuteiq grup imparatorluğun her yerinde bulunabilir. Birinci Dünya Savaşı sonrasında, Osmanlı İmparatorluğu'nun yerine bağımsız devletlerden oluşan bir topluluk geldiğinde, burada anlatılanlara benzer fikirlere bağlı dernekler ve siyasi partiler, siyasi mücadeleye girmeye zorladı ve yeni yöneticilerden tavizler aldı. Böylece, Osmanlı İmparatorluğu'ndan çıkan devletlerin birçoğu bunu Avrupa emperyal güçlerinin gözetimi altında yaparken, Avrupa'nın veya Kuzey Amerika'nın çoğu devletinde bulunan kamusal/özel, dini/laik sınırların basit bir tekrarını üretmediler.
Modern Ortadoğu'nun En Önemli Meselesi
Arap-İsrail çatışması ve Şii ve Sünni Müslümanlar arasındaki mücadele Ortadoğu'da önemli konulardır. Bu makale, her iki çatışmayı da analiz etmeyi, karşılaştırmayı ve karşılaştırmayı amaçlamaktadır. Çatışmaların tırmanmasının başlangıç noktası olan tarihsel arka planı ve olayları vurgular. Bu makale, bugüne kadar yapılan onca müzakereye rağmen anlaşmazlıkların devam etmesinin ve Ortadoğu'nun barışa ulaşamamasının nedenlerini incelemektedir.
Uzun yıllar Müslümanlar, Hıristiyanlar ve Yahudiler birbirleriyle barış içinde yaşadılar. Ancak 1800'lerin sonunda bir grup sözde Siyonist bu toprakları sömürgeleştirmeyi amaçladı. Siyonistler, Yahudi nüfusunun aşırılıkçı bir azınlığını temsil ediyordu. Amaçları bir Yahudi ülkesi yaratmaktı. İlk başta, bu göç sorun yaratmadı. Ancak Siyonistler, Yahudi devleti için toprakları ele geçirmek için güçlü bir niyetle Filistin'e göç ettiler. Yöre halkı tedirgin oldu ve bu endişe büyüdü. Sonunda, acımasız savaş başladı ve mücadele, dünya tarihinin en büyük çatışmalarından birine tırmandı. Yüzyıllık çatışmanın başlangıç noktasıydı. Kitabın yazarı Martin Bunton'a göre Filistin ve İsrail Arasındaki Çatışma, bu mücadele günümüzde en çok bilinen ve bildirilenlerden biridir. Orta Doğu'daki savaşı alevlendirmeye ve ABD'yi alevler içinde bırakmaya her zaman hazır olan bir barut fıçısıdır. Bunton, terörist grupların İsrail şehirlerini nasıl mahvettiğini, İsrail ordusunun Filistin şehirlerini nasıl bombaladığını anlatıyor. Katliam, her iki tarafta da binlerce ölüm ve yaralanma var (Bunton, 2013).
Sünni ve Şii İslam, İslam inancının iki büyük mezhebidir. İki grup arasındaki farklılıklar daha sonra gelişmiştir, ancak büyük bölünme Hz. Muhammed'in vefatından sonra gerçekleşmiştir. Şia, Peygamber'in bir halef, kuzeni bıraktığını düşündü. Aynı zamanda, Sünni doğuştan bir halef olmadığını ve onu seçmeleri gerektiğini savundu. Ancak günümüzde dini farklılıklar o kadar büyük değil. Dini meselelerin yanı sıra, çatışmanın başka bir büyük nedeni daha var. Daha büyük ekonomik fırsatlar için talepler var.
İsrail-Filistin Çatışması Ne Tür Bir Çatışmadır?
İsrail-Filistin mücadelesinden bahsetmişken, bunun ne tür bir çatışma olduğunu bilmek ilginç. Özünde yapısal olarak asimetrik bir çatışmadır. Asimetri veya eşit olmayan güç, bu çatışmayı en çok karakterize eder. 1948'den beri İsrail topraklarına, sınırlarına, siyasi stratejisine ve güçlü ve iyi biçimlendirilmiş bir askeri güce sahip oldu. Ancak Filistinliler kimliklerini kanıtlamak için mücadele etmek zorunda kaldılar. Yabancıların mülteci olarak değil, bir ulus olarak tanınmasını sağlamak istediler. Topraklarını almak ve ayrı bir devlete sahip olmak istiyorlardı.
Yeni Sipariş Ver
Siyonist hareket siyasi stratejisini oluşturdu, ancak Arap Filistinlilerin belirli bir siyasi programı yoktu. Her iki tarafın da siyasi stratejileri asimetrikti. Büyük Britanya, Arap Filistinliler arasındaki herhangi bir birlikten daha ileri olan Siyonistleri destekledi.
Arap-İsrail Çatışmasının Temel Sorunları Nelerdir?
İsrail-Filistin çatışması, Yahudilerin kutsal kitaptan doğan hakları olarak iddia ettikleri topraklar ve kendi kaderini tayin hakkı arayan Filistinliler arasındaki anlaşmazlıktan kaynaklanıyor. Bu anlaşmazlığın özünde yatan dört temel konu vardır: Kudüs, sınırlar ve yerleşimler, Filistinli mülteciler ve güvenlik.
Bu topraklar sonunda Filistin devletinin bir parçası haline gelmeli. Ancak, yıllarca İsrail tarafından toprakların sürekli olarak fethedilmesinden ve koşulların bozulmasından sonra, Filistin halkı bir isyan çıkardı. İntifada (Arapça sallamak için) olarak adlandırılan bu isyan, Eylül 2000'in sonunda başladı (Bunton, 2013).
İlk olarak Filistinliler Doğu Kudüs'ü işgal etmek ve burayı başkent yapmak istiyorlar. İsrail, Kudüs'ü Yahudi topraklarının başkenti olduğu için bölmeyi reddediyor. Filistinlilerin başkenti Ramallah'tır. Buna rağmen Kudüs'ün yarısını işgal etmek istiyorlar.
İkincisi, İsrail büyük Yahudi yerleşimlerini elinde tutmayı hedefliyor. Filistinliler 1967'de kurulan sınırları geri istiyorlar. Ayrıca Filistinliler Yahudilerin gelecekteki Filistin devletinde kalmasını yasaklıyor.
Üçüncüsü, İsrail Filistinlilerin geri dönüş hakkını reddediyor. İsrailliler, Filistinlilerin Yahudilerin şehrini işgal etmek ve işgal etmek istediğini anlıyor.
Dördüncüsü, Filistinliler bütün ve normal bir devlet isterken, İsrail onu bölmek istiyor.
Siyonizm Neden Başarılı Oldu?
Siyonistlerin başarısının ve İsrail devletini kurma yeteneklerinin temel nedeni, Arap Filistinlilere kıyasla güçleriydi. Güçleri eşit değildi. Ekonomik parametreler, insan sermayesi, kentsel-kırsal dağılım, siyasi farkındalık ve sosyal yapı açısından Yahudiler, Arap Filistinlilere göre önemli bir avantaja sahipti (Shavit, 2013).
Filistinlilerin Trajedisi Nedir?
İsrail, Batı Şeria'daki askeri işgale ve özel sektöre ait arazilere el koymaya devam etti ve Gazze üzerindeki kontrolünü elinde tuttu. Birçok Filistinli İsrail hapishanelerinde. Çok azı yasal olarak yargılandı. Fiziksel istismar ve işkence sık görülür. İsrail ordusu Filistin sınırlarını kontrol ediyor. Bazen doğum yapan kişilerin hastanelerde tedavi görme imkanı yoktur. Gıda ve ilaç Gazze'ye ulaşamadığı için büyük bir insani kriz yaşanıyor. İsrail güçleri neredeyse her gün işgal ediyor, insanları yaralıyor, kaçırıyor ve bazen de öldürüyor. En büyük trajedi, gençlerin boş yere mücadele ederken ölmesidir.
İsrail-Filistin Çatışmasının Tarihindeki Ana Noktalar Nelerdir? 1967 Altı Gün Savaşı Durumu Nasıl Değiştirdi?
1947'de Birleşmiş Milletler müdahale etmeye karar verdi. BM, bu grubun toplam nüfusun sadece yüzde otuzunu temsil etmesine ve Filistin topraklarının yaklaşık yüzde yedisine sahip olmasına rağmen Filistin'in yüzde elli beşinin Yahudi devleti olmasını tavsiye etti (Bunton, 2013).
1947-1949 Savaşı sırasında Siyonist güçler, tüm Arap ve Filistinli askerlerin toplamından daha fazla sayıdaydı (Bunton, 2013). Üstelik Arap orduları İsrail'de kırılmadı. Bütün savaşlar Filistin topraklarında gerçekleşti. Arap ordularının çatışmaya ancak Siyonist güçlerin Deir Yasin'de yüz erkek, kadın ve çocuğun öldüğü korkunç katliam da dahil olmak üzere 16 katliam yaptıktan sonra girdiğini bilmek önemlidir. Yahudi terör gruplarından birinin lideri olan geleceğin İsrail Başbakanı Menachem Begin, düşmana sadece Deir Yasin'de değil, Tanrı'nın onları kazanmak için seçtiği her yerde saldıracaklarını ve öldüreceklerini belirtti. Genel olarak, Siyonist güçler otuz üç korkunç katliam gerçekleştirdi.
İsrail, Filistin'in yüzde yetmiş sekizini ele geçirmişti. Bir milyon Filistinlinin dörtte üçü mülteci durumuna düşmüştü. Savaş, beş yüzden fazla kasaba ve köyün yıkımına neden oldu. Her şehrin, nehrin ve tepenin yeni bir İbranice adı aldığı yeni bir harita ortaya çıktı. İsrail hepsini sildiği için Filistin kültürünün hiçbir kalıntısı yoktu. İsrail uzun yıllar bu nüfusun varlığını reddetti. İsrail'in eski başbakanı Golda Meir bir keresinde Filistinliler diye bir kavram olmadığını açıklamıştı.
1967'de İsrail daha da fazla toprak fethetmişti. İsrail ordularının Mısır'a ani ama muzaffer bir saldırı başlattığı Altı Gün Savaşı'nı takip etti. Son olarak, İsrail Filistin'in son yüzde yirmi ikisini, Batı Şeria ve Gazze Şeridi'ni işgal etti. Ancak, uluslararası hukuka göre, toprakları savaş yoluyla elde etmek caiz değildir. Bu nedenle işgal altındaki bu topraklar resmen İsrail'e ait değil.
Ortadoğu'nun çehresini değiştirmek altı gün sürdü. Ayrı bir tarihsel olay altı gün sürdü, ancak on yıllarca devam eden bir etkisi oldu. İsrail'in 1967 Altı Gün Savaşı, 5 Haziran'dan 10 Haziran'a kadar tam da böyle bir olay. Savaş sırasında İsrail'in yüksek teknolojili ordusu Ürdün, Mısır ve Suriye güçlerini bozguna uğrattı ve Batı Şeria, Gazze, Golan Tepeleri ve Sina Yarımadası'nı işgal etmeye başladı.
Savaş, dünya siyasi programını etkiledi. Ortadoğu hala tüm dünya siyasi meselelerinin merkezinde yer alıyor. İsrail, Arapların yalnızca İsrail'e değil, aynı zamanda ABD'ye karşı da en büyük kızgınlık kaynaklarından biri olan dünyanın en uzun süreli askeri işgallerinden birine başladı.
İsrail işgali, sözde barış sürecini yarattı, işgal altındaki toprakları barış için takas etmek gibi hiç bitmeyen bir süreç. Başka bir deyişle, Arap hükümeti tarafından tanınmak istiyordu. Tarihsel araştırmalar İsrail'in komşuları üzerindeki askeri üstünlüğünün gayet iyi farkında olduğunu göstermiştir. Savaşı başlatan İsrail kazanacağından emindi. O zaman açık olan bir şey, İsrail'in bir milyondan fazla Filistinlinin yaşadığı Batı Şeria ve Gazze'yi işgalinin ve ilhakının mutlak yasadışılığıydı. Altı Gün Savaşı sırasında İsrail ayrıca ABD Donanması gemisi USS Liberty'ye saldırdı ve iki yüzün üzerinde Amerikan askerini öldürdü ve yaraladı.
1979 Arap-İsrail Savaşında Bir Dönüm Noktası mı İşaretledi?
- Özel yazma hizmetlerimiz şunları içerir:
- En iyi notlar için özel kompozisyon yazma
- Özgeçmiş, özgeçmiş ve kapak mektupları
seni başarılı kılmak
- Akademisyen tarafından yazılan tez ve tezler
yazarlar
Mısır ve İsrail, Arap dünyası ile İsrail arasındaki savaşın durması gereken bir barış anlaşması imzaladı. Ayrıca diplomatik ve ticari ilişkiler kurdular. Her iki taraf da otuz yıldır devam eden savaşı durdurma konusunda anlaştı. Karşılıklı tanıma anlaşmada önemli bir noktaydı. Anlaşmaya göre İsrail, Altı Gün Savaşı sırasında fethettiği Sina Yarımadası'ndaki askeri güçlerini geri çekmelidir. Mısır tüm orduları İsrail'den çekmeyi kabul etti. Anlaşma nedeniyle Mısır'ın resmi olarak İsrail'i tanıyan ilk Arap devleti olması önemlidir.
Mısır-İsrail Barış Antlaşması Neyi Başarısız Oldu?
İsrail ve Mısır arasındaki 1979 tarihli sabit sözleşme artık her iki taraf için de geçerli değil. 1979 antlaşması, gerçek barış anlaşması değil, yangını durdurmak için bir anlaşma gibi görünüyordu. Mısır önceki savaşlarda kayıplar verdi ve hala intikam almak istiyor. İsrail hala resmi Mısır haritalarında bulunamıyor. Bu nedenle coğrafya okuyan genç Mısırlı öğrenciler, devlet tarafından basılan haritalarda sadece Filistin'i buluyor. Filistinlilerle de barış yok. Barış planı İsrail'in siyasi stratejisinden kayboldu.
Dünya İsrail ve Araplar Arasındaki Nihai Barışı Öngörebilir mi? Anlaşmak Neden Bu Kadar Zor?
Daha önce de belirtildiği gibi, bu çatışmanın dört ana konusu vardır: Kudüs, sınırlar, mülteciler ve güvenlik. Olası barıştan bahsetmişken, İsrail-Filistin çatışmasının sona ermesini engelleyen başlıca faktörlerden biri, bu temel sorunların kontrol edilemez doğasıdır.Bu dört konu bir arada düşünüldüğünde, İsrail ve Filistinlilerin ihtiyaçlarını karşılayabilecek ortak bir çözüm yoktur.
Son yirmi yılda İsrailliler ve Filistinlilerin müzakerelere başlaması için düzinelerce girişimde bulunuldu. Dünya liderlerinin çabalarına rağmen, anlaşmaya varılamaması, birçok kişinin iki tarafın taleplerinin uzlaşmaz olduğuna inanmasına neden oldu ve bu da karşılıklı barış anlaşmasını imkansız hale getirdi. Barışı sağlamak ve çatışmayı sona erdirmek zordur. Çok fazla tarih ve çok az toprak var.
Örneğin, Önümüzdeki On Yılda Bir Barış Anlaşması Mümkün mü?
Geçmişe atıfta bulunarak, önümüzdeki on yılda bir barış anlaşması imkansız çünkü bu çatışma sadece İsraillileri ve Filistinlileri ilgilendirmiyor. Filistinlilerin Arapların bir başka silahı olduğu bir İsrail-Arap çatışması var. Bu çatışma, birkaç yıl içinde sona eremeyecek kadar kapsamlıdır. Mücadele, hiç bitmeyen bir müzakere-yüzleşme döngüsü gibi durdurulamaz görünüyor.
Çatışma Çözülebilir mi, Çözülemez mi?
Her çatışma, yüzyıllarca sürmüş olsa bile, çözülmelidir. Arap-İsrail çatışmasında her iki taraf da şiddet kullanıyor, bu nedenle çözüm için gereken ilk şey her iki tarafın da ateşi kesmesidir. Şiddetin milyonlarca cana mal olduğunu anlamalılar. Ayrıca, her iki tarafın karşılıklı olarak tanınması esastır. Bu iki devlet, her iki taraftaki kutsal yerleri ziyaret etme hakkına sahiptir. Ayrıca, sınırlar etnik çizgileri takip etmelidir. Ayrıca Filistinli Yahudilerin tam koruma hakları olmalıdır. İsrailli Araplar orduda hizmet etmelidir. Arap ülkeleri İsrail'i tanımalı ve ticarete başlamalı. Son olarak, dünya topluluğu her iki devlete de yatırım yapmalıdır.
Şii ve Sünni Müslümanlar Arasında Nasıl Bir Çatışma Vardır?
Bu çatışma dini olarak başladı, ancak bugün dini olmaktan çok siyasi. Muhammed'in vefatından sonra meşru halefi konusunda başlayan Sünniler ve Şiiler arasındaki farklılıklar doğrudur. İnsanlar dinin çatışmanın başlangıç noktası olduğunu inkar edemezler. Ancak mezhepsel gerilimler 1970'lerin başında başladı ve İran Devrimi ve Afgan Savaşı sırasında tırmandı. İran ile Arap ülkeleri, özellikle Irak ve Suudi Arabistan arasındaki siyaset ve nüfuz ve güç rekabeti, bu çatışmayı siyasi bir çatışmaya dönüştürdü.
1979 İran Devrimi Durumu Nasıl Değiştirdi? Ayetullah Humeyni Şii Dirilişini Bu Kadar Devrimci Yapan Ne Yaptı?
Mücadeleden bahsetmişken, İran ve Irak'taki siyasi olaylar nedeniyle iki mezhep arasındaki mevcut gerilimler ortaya çıkmıştır (Nasr, 2007).
1979'da İran'daki İslam devrimi, Sünni ve Şii arasındaki ilişkiyi etkiledi. Şii Ayetullah Ruhullah Humeyni iktidara geldi ve 1979'da İslam Cumhuriyeti'ni kurdu. Humeyni, Suudi Arabistan'ı yöneten Sünni aristokratlara karşı çıktı. Onlara Amerikan uşakları olduğu kadar sevilmeyen ve yozlaşmış diktatörler de dedi (Nasr, 2007).
İran Devrimi, Ortadoğu'da yeni ve kökten farklı bir güç gördü. İran, İslam devrimini yayma niyetindeydi. Dini Lideri, kendisini Müslüman dünyasının lideri olarak algıladı ve böylece Sünni Arap liderleri tedirgin etti. Bu nedenle bölgedeki Şii Müslümanları olumsuz etkilemiştir. Birçok Orta Doğu devleti, İran'ı destekleyeceklerinden korkarak, küçük Şii nüfuslarının sadakatsizliklerinden şüphelenmeye başladı. İki taraf arasında artan şüphe 2003 Irak işgalinde ilerledi. Saddam Hüseyin rejiminin devrilmesinden sonra Şii ağırlıklı hükümet iktidara geldi. Bu, bölgenin geleneksel Sünni yöneticilerini gerçekten endişelendirdi. Irak ve İran'ın diğer Arap devletlerine karşı gizli işbirliği yapma riski vardı. Şiilik, İslam Cumhuriyeti'nin en karanlık sayfalarından biri olan İran-Irak Savaşı'nda merkezi bir rol oynadı.
Rusya'nın Afganistan İşgali Sünnileri Nasıl Heyecanlandırdı?
1979'da Sovyetler Birliği Afganistan'ı işgal etmeye başladı. Kabil'i ele geçirdi ve orada tam bir askeri ve siyasi kontrol kurdu. Soğuk Savaş'ın dönüm noktasıydı. Rusya Sünnilere karşıydı. Ortadoğu'da çatışmalar olduğu sürece Rusya, Suriye Arap milliyetine karşı olacaktır. Rusya İran'ı ve Hizbullah'ı destekliyor, dolayısıyla Sünni İslam'ın düşmanıdır (Caryl, 2013).
Ne için bekliyorsun?
ile sipariş verin 15% indirim ŞİMDİ!
El Kaide ve 9-11 (2001) Nereden Geldi?
El Kaide aslında İslami bir terörist grup değil, CIA ve Suudiler tarafından Sovyet işgali altındaki Afganistan'a gerillalar, silahlar ve para akıtmak için kullanılan uluslararası mücahitler ve silah kaçakçılarından oluşan bir veri tabanıdır. 11 Eylül 2001'de İslami terör örgütü El Kaide, Amerika Birleşik Devletleri'nde şiddetli ve kötü şöhretli terör eylemleri gerçekleştirdi. İkiz Kuleleri patlatmayı amaçlayan intihar saldırıları. Bundan sonra El Kaide, dünyanın en kötü şöhretli terör örgütü olarak IRA, Hamas ve Hizbullah'ı geride bıraktı. Bin Ladin'in Mayıs 2011'de ölümü El Kaide'nin geleceğini karmaşıklaştırdı.
Amerika'nın Irak'ı İşgali (2003) Sünniler ve Şiiler Arasındaki İlişkiyi Nasıl Etkiledi?
Irak, Şiilerin çoğunlukta olduğu bir yer, Şii liderliğindeki bir hükümet var. Sünni azınlık her zaman savaşa hazırdır. Amerika'nın Irak'ı işgali Şiilerin başarısına neden oldu. 2003 yılında ABD ordusu Irak'ı işgal ettiğinde, Saddam Hüseyin'in Sünni rejimi düştü ve Şiiler iktidara geldi. ABD tarafından eğitilen Irak ordusu ağırlıklı olarak Şiilerden oluşuyordu.
Üç yıl sonra, İran ile müttefik bir Şii olan Maliki, ülkenin yeni lideri oldu. Sünnilere zulmetti. Suriye'den IŞİD orduları Irak'a geldi ve Sünni hoşnutsuzluğundan yararlandı. IŞİD, Irak ve Suriye'deki İslam Devleti'nin kısaltmasıdır. El Kaide'nin Irak'taki bölünmesiyle başlayan aşırılık yanlısı gruptur. IŞİD, ABD işgali sırasında ortaya çıktı.
2011 Arap Baharı ile Başlayan Suriye Ayaklanması Nasıl Bölge Çapında İç Savaşa Yol Açtı?
Suriye isyanı iç savaşa neden oldu. Başlangıçta, Suriye'den demokratik reformları talep eden şiddetli protestolar vardı. 2011 yılında Arap Baharı olarak adlandırılan protesto, Arapların demokratik olmayan kurallarına ve güvenlik güçlerinin zulmüne karşı duyulan öfkenin ifadesiydi. Araplar, istikrarsız ekonomik durum, işsizlik, artan fiyatlar ve yolsuzluk nedeniyle isyan ettiler. Bu sivil isyan aşaması, aktif muhalefet hareketlerinin ayaklanmasına neden oldu. Suriye Ordusu'ndan büyük firar meydana geldi. Bu çatışma bölge çapında bir iç savaşa yol açtı.
Sonuç olarak, Ortadoğu'daki iki büyük çatışma arasındaki benzerlikler kadar farklılıkları da belirtmek önemlidir. Sünni-Şii Müslüman anlaşmazlığı ve İsrail-Filistin çatışması bazı yönlerden benzer. Arap-İsrail çatışması yüzyıllardır sürüyor. Sünni-Şii savaşı daha kısa sürüyor, ancak birden fazla cepheyi ve ciddi kan dökülmesini içeriyor. Her iki çatışma da dünya siyasetinin dikkatini çekiyor. 1979 yılı her iki çatışma için de çok önemliydi. İsrail, Mısır ile otuz yıllık savaşa resmen son veren bir barış anlaşması imzaladı. Devletler arasında diplomatik ve ticari ilişkiler kurdu. 1979'da İran'daki İslam devrimi, Sünni ve Şii arasındaki ilişkiyi de etkiledi. Şii lider Ayetullah Ruhullah Humeyni iktidara geldi ve İslam Cumhuriyeti'ni kurdu. Ne yazık ki, birçok müzakereye ve dış müdahaleye rağmen, her iki mücadele de hala var.
İki çatışma arasında da bazı farklılıklar vardır. İki mücadelenin nedenleri birbirinden farklıdır. Şii ve Sünni Müslümanlar arasındaki anlaşmazlık, doğası gereği dinidir. Ancak Arap-İsrail çatışması yapısal olarak asimetriktir veya eşit olmayan güçlere dayanmaktadır. Temelde arka planı toprak mücadelesi ve Filistinlilerin kimlik mücadelesidir.
Genel olarak, her iki çatışma da modern Orta Doğu'da önemli sorunlar olmaya devam ediyor. Bana gelince, bugünlerde en çok rapor edilen Arap-İsrail çatışması.
Ayrıca bakınız
- Dünyadaki savaşların listesi (tarihe, bölgeye, çatışma türüne göre)
- bölgelere göre savaş ve çatışma Listeleri
- Savaş listeleri (Siparişler)
- bölgeyi kontrol eden isyancı grupların listesi
- katliamlar adlı olayların listesi
- Dünya tarihindeki en ölümcül savaşların listesi
- Afrika'daki çatışmaların listesi (Afrika'nın askeri tarihi)
- Kuzey Afrika'daki modern çatışmaların listesi (Mağrip)
- Afrika Boynuzu'ndaki Çatışmalar (Doğu bölgesi)
- Kuzey Amerika'daki çatışmaların listesi
- ABD'nin karıştığı savaşların listesi
- Asya'daki çatışmaların listesi
- Yakın Doğu'daki çatışmaların listesi
- Ortadoğu'daki çatışmaların listesi
- Ortadoğu'daki modern çatışmaların listesi
- Avrupa'daki çatışmaların listesi
- Soğuk Savaş sonrası Avrupa çatışmaları
- Devam eden silahlı çatışmaların listesi
- 2011'deki savaşların listesi
- Devam eden askeri çatışmalar
- Devam eden çatışmaların haritaları
Modern Ortadoğu
moderh Kitap Sayfasına Dön. Kollektifleştirmeden Büyük Teröre. Köleler için hem Portekiz miras hukuku hem de bir sınırın varlığı dezavantajlıydı. The Modern Middle East hakkında ilk soru soran siz olun. İslam'a ve Osmanlı, Safeviler ve Babürlerin Barut İmparatorluklarına kısa bir bakışın ardından Gelvin, ticari ve sanayileşmiş Batı'nın ortaya çıkışının İslami Yakın Doğu'nun kültürüne, kurumlarına ve değerlerine nasıl bir meydan okuma sağladığını gösteriyor.
Birleşik Arap kabileleri arasındaki milliyetçi hareketin korkuları, yıkımı ve yoksullaşması, önceki ekonomik büyümeyle çarpıcı bir şekilde çelişen büyük bir askeri tepkiyi ateşledi.
Hicivlere ve karikatürlere bilimsel yayınlar kadar ağırlık verilir ve fikirleri genellikle eşit derecede tuhaf görünse de, bu fikirlerden herhangi birinin nasıl ikna edici olduğu merak edilir. Gerillaların çoğunun, anavatan sevgisi ya da eski rejim sevgisi tarafından değil, oportünizm, macera sevgisi, yağma olasılığı ve modern olandan kaçınma tarafından motive edildiğini savunuyor.
Ev Hediye Rehberini keşfedin. Heidler American Labor and the Cold War: Cody daha sonra İskoç erkek-ebelerin kendilerini dar İngilizler yerine kozmopolit Britanyalılar olarak sunarak ve yenidoğan bakımı konusundaki uzmanlıklarıyla birlikte zorlu gebeliklerdeki başarılarını lanse ederek etnik kimliklerinin üstesinden gelmeye çalıştıklarını gösteriyor. .
Yeni ulusun kendi geniş sınırlarını nasıl idare edeceğine karar verme zamanı geldiğinde, Virginialıları doğal sınır politika yapıcıları yapan işte bu deneyimdi. Miras hukuku, sosyal ölçeğin en üstündeki ve altındakiler için en orta düzeydeydi. Amazon tarafından satılır ve gönderilir. Amazon Yenilenmiş Yenilenmiş ürünler garantilidir.
James L.'nin kitapları. D-day'ın Amerikan yorumunu bugünkü şekline iten bazı çarpıtma ve eksiklikleri açığa çıkarırken, onu neden bu şekilde şekillendirdiğimize ve daha önce hiç olmadığı kadar inatçı bir şekilde yapıştığımıza dair algısal bir durum ortaya koyuyor. dan beri.
Browning'in gitmediği yer burası ve bu karar okuyucunun daha fazlasını istemesine neden oluyor. Afro-Amerikalıların içsel olarak yansıttıkları gibi, komünistler ve solcu sanatçılar linç etmeyi Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kapitalizmin daha büyük sorunlarının simgesi olarak tasvir ettiler.
Bu kitabı okul ödevi olarak okumama rağmen Ortadoğu'daki güncel olaylarla ilgilenen herkese tavsiye ederim.
Modern Orta Doğu | Kırmızı Raf
Vahhabi ayaklanmasıyla Arabistan'dan sürülen kabileler Suriye'yi işgal etti ve çöl kabilelerini ekili alanlara itti. Ayrıca, sesler ezici bir çoğunlukla erkektir. El Alamein Savaşı, İngiliz Milletler Topluluğu'ndan bir dizi askeri yazarın son zamanlarda dikkatini çekti.
Bununla birlikte, İkinci Dünya Savaşı'ndan önce cumhuriyetçi Fransa, sanayicilerin ve devletin sermayenin çıkarlarını korumak için komplo kurduğu ve işçilerin sosyal adalet için çoğu kez beyhude savaştığı çok farklı bir yerdi. George Norris gibi çaylaklar bile meseleden kaçındı, ancak diğer İlericiler bunu utanç verici bir oyalama olarak gördüler.
Aile büyüklüğü küçüldü ve hane reisinin kadın olduğu haneler daha yaygın hale geldi. Stansifer Harvest of Dissent: Barr, El Alamein'i bir havza yapısı olarak sunar. Bunu, çoğunlukla başka ülkelerde yaşayan Alman Yahudileri ile ilgili benzer anketlerle desteklediler. Ek olarak, arşivlerde dolaşıp duran onca şeyle keşfedilen yaşam dokusu, genellikle metodolojide kaybolmuş ya da araştırılan daha büyük sorular tarafından kapsanmış halde bulur.
Üniversitede Tarih dersinden almıştım. Bu kitap, tüm Müslüman dünyasının bir incelemesi olmasa da, ideolojik üretim hakkında iddialı bir tarihsel söylem olmaya devam ediyor. Çağdaş çağa ilişkin bölümü, kalkınma pratiğinin değerli bir eleştirisini sağlar ve gelişmekte olan Orta Doğu ile gelişmiş Batı arasındaki ilişkiyi anlamak için özellikle değerlidir ve konuyla ilgilidir.
Erişim seçenekleri
1 Bu konuda daha fazla bilgi için bkz. Klaus-Michael Mallmann ve Martin Cuppers, "Exekutivmaßnahmen gegenüber der Zivilbevölkerung in eigener Verantwortung": Das Einsatzkommando bei der Panzerarmee Afrika', 137-47.
2 Rauff, savaştan sonra Şili'de çalışırken bulundu, ancak Alman makamları onu suçlamalara karşı iade edemedi. Savaş sırasında Rauff'ı egzoz gazlarıyla deneylere dayanan daha "insancıl bir infaz yöntemi" yaratması için görevlendiren Reinhard Heydrich için çalıştı. Mobil ölüm kamyonları, Sovyet topraklarında ve muhtemelen Chelmno'da mobil ölüm birimleri tarafından kullanılmaya başlandı. Bkz. Browning, Christopher, The Origins of the Nihai Çözüm: The Evolution of Nazi Jewish Policy, Eylül 1939–Mart 1942, Jürgen Matthäus'un katkılarıyla (Lincoln: University of Nebraska and Jerusalem: Vashem, Yad, 2004), 355 –6Google Akademik ve 418-9.
3 Bakınız, Vahşi , Stefan , ' 1933 ve 1939 arasında Arap Yakın Doğusunda Ulusal Sosyalizm', Die Welt des Islams , 25 , 1/4 (1985 ), 126 –73CrossRefGoogle Scholar Krämer , Gudrun , Modern Mısır'daki Yahudiler, 1914 –1952 ( Londra : IB Tauris & Co Ltd. , 1989 ) Google Akademik Gershoni , İsrail ve Jankowski , James , Mısır'da Faşizmle Yüzleşmek: 1930'larda Diktatörlüğe Karşı Demokrasi ( Stanford : Stanford University Press , 2010 ) Google Akademik Lefkoşa , Francis , ' Arap Milliyetçiliği ve Ulusal Sosyalist Almanya, 1933–1939: İdeolojik ve Stratejik Uyumsuzluk', International Journal of Middle East Studies , 12 ( 1980 ), 351 –72CrossRefGoogle Scholar Wildangel , René , Zwischen Achse und Mandatsmacht: Palästina und der Nationalsozialismus ( Berlin : Klaus Schwarz Verlag , 2007 )Google Scholar Kabha , Mustafa , Bir Öykü Yazmak: Kamuoyu Şekillendiricisi Olarak Filistin Basını, 1929–1939 ( Londra : Valentine Mitchell , 2007 ) Google Akademik Höpp , Gerhard , Wien , Peter ve Wildangel , René , eds., Blind für die Geschichte? Arabische Begegnungen mit dem Nationalsozialismus (Berlin: Klaus Schwarz Verlag, 2004)Google Scholar Nordbruch, Götz, Suriye ve Lübnan'da Nazizm: Alman Seçeneğinin Kararsızlığı, 1933–1945 (Londra: Routledge, 2009)CrossRefGoogle Scholar ve Wien, Peter Irak Arap Milliyetçiliği: Otoriter, Totaliter ve Faşizm yanlısı Eğilimler, 1932–1941 (Londra: Routledge, 2006)Google Scholar.
4 Bakınız Dalin , David G. ve Rothmann , John F. , Kötülüğün İkonu: Hitler'in Müftüsü ve Radikal İslam'ın Yükselişi ( New York : Random House , 2008 ) Google Akademik . Achcar, bkz. Gilbert, Araplar ve Holokost: Arap – İsrail Anlatı Savaşı (New York: Metropolitan Books, 2009)Google Scholar.
5 Nordbruch , Götz , ' İncelenen Çalışma: Halbmond ve Hakenkreuz. Das Dritte Reich, öl Araber und Palästina Klaus-Michael Mallmann, Martin Cuppers ', Die Welt des Islams , 49 , 2 ( 2009 ), 269 –73CrossRefGoogle Scholar , burada 272.
6 Cihat ve Yahudi Nefreti 2007 yılında yayınlanan İngilizce versiyonu için genişletilmiştir.
7 Krämer , Gudrun , Modern Mısır'daki Yahudiler, 1914–1952 ( Londra : I.B. Tauris & Co Ltd. , 1989 ) Google Akademik , 151.
8 Kutub, Seyyid, 'Ma 'rakatuna ma'a al-Yahud' (Yahudilerle Savaşımız). Joel Beinin'de alıntılanmıştır, 'Kitap İncelemeleri', International Journal of Middle East Studies , 42 ( 2010 ), 689 –92Google Scholar , burada 691. Metin hakkında daha fazla bilgi için bkz. Musallam , Adnan A. , From Secularism to Cihad: Seyyid Kutub ve Radikal İslamcılığın Temelleri (Westport: Praeger Publishers, 2005)Google Scholar.
9 Herf, bu gelişmeyi "Savaş Sonrası Etkiler", 231-60 bölümünde detaylandırıyor.
10 Çok sınırlı bir örnek: Gershoni, İsrail, 'Mısır'da Faşizmle Yüzleşme: Tawfiq al-Hakim's Anti-Totalitarianism, 1938–1945', Tel Aviver Jahrbuch für deutsche Geschichte , 26 ( 1997 ), 121 –50Google Scholar age. “Yönelim Krizi” Çağında Mısır Liberalizmi: el-Risala' Faşizme ve Nazizm'e Tepki, 1933–1939', Uluslararası Ortadoğu Araştırmaları Dergisi, 31 (1999), 551-76 ve Jankowski , James , 'Mısır Mavi Gömlek ve Mısırlı Vaftiz, 1935–1938', Orta Doğu Çalışmaları , 6 ( 1970 ), 77 – 95 CrossRefGoogle Scholar .
11 Anılarına göre, Vefd Partisi lideri Mustafa el-Nahhas, İtalyan ve Alman rejimlerinin emperyal doğasını o sırada savaşta olan tüm Avrupa güçleriyle karşılaştırdı.
12 Bkz. Gershoni ve Jankowski, 'Bölüm II: Mısır Kamusal Söyleminde Diktatörlüğe Karşı Demokrasi', idem, Mısır'da Faşizmle Yüzleşmek, 49–204.
13 Yahudilerin çoğu Mısır vatandaşlığına sahip değildi. Krämer'e göre, yüzde 25-30'u iki savaş arası dönemde Mısır uyrukluydu ve diğer yüzde 25'i yabancı pasaportlu veya yabancı korumaya sahipti. Kalan yüzde 45-50 vatansızdı. Bu sayı 1950'ler boyunca Mısır milliyetçiliği lehine değişti (yüzde 80 Mısırlı, yüzde 20 yabancı uyruklu). Kramer, Modern Mısır'daki Yahudiler, 32.
14 Vatansız Yahudiler Mısır'da on dokuzuncu yüzyıldan beri yaşıyorlardı. Bakın, Kramer, Modern Mısır'daki Yahudiler.
Modern Sünni-Şii Gerginlikleri
İran'ın 1979'da Şiileri iktidara getiren İslam devrimi ve Sünni tepkisi bölgesel hakimiyet için bir rekabeti körükledi. Bu zaman çizelgesi, son yıllardaki Sünni-Şii gerilimlerini vurgulamaktadır.
İran'ın hükümdarı Muhammed Rıza Şah Pehlevi, aylarca artan kitlesel protestoların ardından ülkeyi terk etti. Sürgün edilen Şii din adamı Ayetullah Ruhollah Humeyni geri döner ve kendisine velayet-i fakih (“hukukçuların velayeti”) kavramı altında dini ve siyasi yetki veren bir anayasaya dayalı bir İslam cumhuriyeti yönetir. Humeyni dini lider ilan edilir ve Irak, Bahreyn, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, Pakistan, Suudi Arabistan ve Lübnan gibi önemli Şii nüfusa sahip ülkelerde Sünni yöneticiler tarafından şüpheyle karşılanan İslam devrimini ihraç etmeye başlar.
Sovyet güçleri, Kabil'deki komünist hükümetin İslamcı isyancılarla savaşmak için askeri yardım talep etmesi üzerine Afganistan'ı işgal etti.Mücahitler (“cihatla savaşanlar”) olarak bilinen isyancılar, ağırlıklı olarak Afgan savaşçıları çekiyor ve aralarında Usame bin Ladin adında genç bir Suudi'nin de bulunduğu binlerce yabancı Sünni savaşçı tarafından güçlendiriliyorlar. Mücahitler için silah ve nakit, Pakistan üzerinden Suudi Arabistan ve ABD tarafından sağlanıyor. Sovyet işgaline karşı bir direniş olarak çerçevelenen savaş, köktendinci Sünni hareketlerin profilini yükseltiyor.
İslamabad'da on binlerce Şii, bazı Sünni yasaların tüm Müslümanlara dayatılmasını protesto ediyor. Pakistan cumhurbaşkanı Şiilere bir muafiyet veriyor, ancak mezhep çatışması ülkede önemli bir siyasi mesele haline geliyor. Suudi Arabistan'daki Vahhabi din adamları tarafından finanse edilen Lashkar-e-Jhangvi ve Sipah-e-Sahaba gibi Sünni gruplar, önümüzdeki otuz yılda binlerce Şii'yi öldürüyor. Tehrik-e-Jafria gibi daha küçük Şii mezhepçi militan gruplar da ortaya çıkıyor, ancak daha az saldırıdan sorumlular.
İran Devrimi'nin yayılma etkilerinden korkan, çoğunluğu Şii bir ülkeyi yöneten Sünni bir Irak cumhurbaşkanı Saddam Hüseyin, birliklerini İran'daki petrol zengini bir eyaleti işgal etmek için gönderiyor. Hareket, yaklaşık bir milyon ölümle sonuçlanan sekiz yıllık bir savaşa yol açar. Irak, Suudi Arabistan ve ABD tarafından destekleniyor; ikincisi, İslam devriminin ardından Tahran'ın yeni hükümetinin düşmanlığına yanıt veriyor ve ABD'li diplomatları rehin alıyor.
Birinci Körfez Savaşı'nda ABD liderliğindeki müttefiklerin Irak birliklerini Kuveyt'ten çıkarması ve onları savaş alanında bozguna uğratmasının ardından Şii kentleri Basra ve Necef'te isyanlar patlak verdi. Şii protestocular kısmen Saddam'a karşı dönerlerse ABD desteği alacaklarına dair bir algıyla motive oluyorlar. ABD'li yetkililer bunun hiçbir zaman vaat edilmediğini söylüyor. Saddam'ın güçleri, on binlerce Şii'yi öldürerek, Necef ve Kerbela'daki türbeleri bombalayarak ve Şii kasabalarının bazı kısımlarını yerle bir ederek acımasız bir baskı oluşturuyor.
Sovyet güçlerinin yenilgisinden sonra iktidarı ele geçiren Sünni köktendincileri olan Taliban militanları, Afganistan'ın kuzeybatısındaki Mezar-ı Şerif şehrini ele geçirdi. Taliban, 1997 ve 1998'de Mezar-ı Şerif ve Bamiyan'da en az iki bin Şii'yi öldürdü. Pakistan'ın desteklediği kuzeybatı Afganistan'daki saldırı, Taliban'ın ülkedeki gücünü pekiştirmesine yardımcı oluyor. Militanlar Mezar-ı Şerif'te bulunan sekiz İranlı diplomatı öldürerek Tahran'ı askerlerini sınıra göndermeye teşvik etti, ancak Birleşmiş Milletler arabuluculuğu bir çatışmayı önledi.
New York ve Washington'a yapılan saldırılara yanıt olarak ABD güçleri, El Kaide liderlerini ve militanlarını Afganistan'daki üslerine kadar takip ediyor ve Taliban hükümetini deviriyor. ABD liderliğindeki uluslararası birlikler ülkede yeni bir düzenin kurulmasına yardım ediyor. Afganistan'da İran karşıtı Taliban hükümetinin devrilmesi, kısa bir süre sonra ABD'nin Irak'ı işgal etmesi ve başka bir İranlı düşmanı Saddam Hüseyin'i devirmesi, Ürdün ve Körfez ülkelerindeki Sünni taraftarlarının bir Şii canlanmasından korkuyor.
Amerika Birleşik Devletleri liderliğindeki bir koalisyon Irak'ı işgal eder ve Saddam rejimine ve Irak'ta yüzyıllardır süren Sünni egemenliğine son verir. Görevden alınan Baas partisinin ve hem laik hem de İslamcı diğer Sünnilerin kalıntıları, koalisyon güçlerine ve onların yerel müttefikleri olan yükselen Şii topluluğuna karşı bir direniş başlatırken mezhepsel şiddet patlak veriyor. Bazıları ABD askeri varlığına da karşı çıkan Şii milisler de ortaya çıkıyor. Birçoğu El Kaide ile bağlantılı olan yabancı Sünni militanlar, mezhep savaşına dönüşen şeye katılmak için Irak'a akın ediyor. Tahran'ın Şii militanları ve seçim sürecine hakim olan Şii siyasi partileri desteklemesiyle İran'ın Irak'taki etkisi çarpıcı biçimde artıyor.
Eski Lübnan başbakanı Refik Hariri, 1976'dan beri Lübnan'da bulunan güçlerini geri çekmesi için Suriye üzerinde uluslararası baskıyı artırma çabalarına öncülük ettikten sonra bir arabasına yerleştirilen bombanın patlaması sonucu öldürüldü. Hariri'nin öldürülmesi, Suriye'nin Lübnanlı müttefikleri tarafından desteklenen bir Suriye komplosu olarak görülüyor. Hizbullah, Suriye'yi geri çekilmeye ikna eden kitlesel gösterilere yol açıyor. Suikast ve müteakip seferberlik, Hariri'nin temsil etmeye geldiği Lübnanlı Sünni toplumu, Suriye ile müttefik olan Hizbullah ve Lübnanlı Şiilerle karşı karşıya getirdi. Lübnanlı Hristiyanlar, bazıları Hariri kampını, diğerleri Hizbullah'ı destekleyerek ayrıldı.
Irak'ta hem Sünni hem de Şii milislerin ülke genelinde sivilleri hedef almasıyla mezhep cinayetleri normalleşiyor. Onuncu ve on birinci Şii İmamların mezarlarının bulunduğu Samarra'daki El-Askeri Camii'nin altın kubbesini tahrip eden bombalama, Irak'taki aylık sivil ölüm sayısını neredeyse iki katına çıkararak dokuz yüze çıkaran daha yoğun bir şiddet dalgasını tetikliyor.
Irak'ta binlerce Şii ve Sünni'nin ölümünden sorumlu olan Saddam Hüseyin, Şii din adamı ve Mehdi ordusu milis lideri Mukteda es-Sadr'ın adını zikreden tanıklar tarafından alaylar arasında idam edildi. Videoya alınan bu asi sahne, bölgedeki birçok Sünni arasında Saddam'ın şehit statüsünü yükseltiyor ve Irak'ta yükselen Şii gücünün yeni gerçekliğinin altını çiziyor.
Tunus cumhurbaşkanının devrilmesi ve ardından 11 Şubat'ta Mısır'ın devrilmesiyle başlayan demokrasi yanlısı protesto dalgası, sonunda “Arap Baharı” veya “Arap Uyanışı” olarak bilinen süreçte diğer Arap ülkelerine de sıçradı. İranlı yetkililer, Mısır cumhurbaşkanı Hüsnü Mübarek gibi uzun vadeli ABD müttefiklerinin düşüşünü ve ezilen Şii çoğunluğa ev sahipliği yapan Bahreyn'deki huzursuzluğu memnuniyetle karşılıyor. Protestolar Mart ayında Suriye'ye ulaştığında, Tahran, heterodoks bir Şii mezhebi olan Alevilerin egemen olduğu hükümeti desteklerken, muhalefet çoğunluk Sünni topluluğunun üyeleri tarafından yönetiliyor. Suriye'de uyuyan mezhepsel gerilimler yeniden canlanır ve bölgesel bir mezhep hesaplaşması başlar.
Cumhurbaşkanı Muhammed Mursi'nin, Kahire'nin 1980'lerde İsrail'i tanımasından bu yana bir Mısırlı liderin ilk ziyareti olan Tahran ziyareti, İran ile Sünni İslamcılar arasında yeni bir ilişki potansiyeline işaret ediyor. İran, İranlı yetkililerin eleştirdiği sözleri yeniden markalaştırmaya çalışıyor.
Sünnilerin isyancıları desteklediği ve Alevilerin, Şiilerin ve Esad rejimini destekleyen diğer azınlıkların olduğu iç savaş, Suriyelileri büyük ölçüde mezhepsel hatlar boyunca bölüyor. Yabancı Sünni savaşçılar akın ediyor ve ardından ülkeye akın ediyor ve İran ve Lübnanlı vekil milisleri Hizbullah'ın artan katılımının işaretleri ortaya çıkıyor. Hizbullah'ın kurucu üyesi Ali Hüseyin Nasif'in ölümü, grubun savaştaki rolünü alenen kabul etmesinden aylar önce geldi. Suudi Arabistan ve diğer Körfez ülkeleri isyancıları finanse ederek Suriye'deki savaşı bölgesel bir vekalet savaşına dönüştürüyor.
El Kaide'nin ülkedeki kolu olan Irak İslam Devleti, faaliyetlerini Suriye'ye genişleterek Irak ve Suriye İslam Devleti'ni (IŞİD) oluşturuyor. Şiilere ve ona karşı çıkan çoğu Sünniye karşı gaddarlığıyla tanınan grup, El Kaide için çok aşırı olduğunu kanıtladı ve sonunda ağdan atıldı. Irak ve Suriye'deki IŞİD saldırıları bölgeye ek bir mezhepsel şiddet katmanı ekliyor ve her iki devlette de toprak kontrolü, sınırları ortadan kaldırmak ve Ortadoğu'daki ülkeleri parçalamakla tehdit ediyor.
Orta Doğu ve Pakistan'daki mezhepsel şiddetten etkilenen Asyalı Müslümanlar, küçük Şii topluluklarının büyümesini bastırarak potansiyel gerilimlerden kaçınmayı amaçlıyor. Endonezyalı din adamları ve radikal İslamcılar, yüzde 99'dan fazla Sünni olan dünyanın en büyük Müslüman ülkesinde bir "Şii Karşıtı İttifak" toplantısı düzenliyor. Sünnilerin de hakim olduğu Malezya, Şii inancının yayılmasını yasaklayan yasalar çıkardı.
IŞİD militanları ve diğer silahlı Sünni gruplar, Irak ordusunun çok az direnişiyle Irak'ın ikinci büyük şehri olan Musul'u ele geçirdi. Şii başbakan Nuri el-Maliki'nin dışlayıcı politikalarına tepki olarak yıllardır mayalanan Sünni isyanı, Bağdat'a ve Suriye ve Ürdün sınırlarına doğru genişliyor. IŞİD, kutsal Şii türbelerini yok etmekle tehdit ederek, Irak'ın üst düzey Şii din adamı Büyük Ayetullah Ali el-Sistani'nin silaha çağrı yapmasına neden oldu. Şii siviller, milislerin saflarını şişiren ve mezhepsel gerilimleri yükselten kitlesel bir askere alma dürtüsüne yanıt veriyor.
Yemen'in cumhurbaşkanı Abed Rabbo Mansour al-Hadi, ülkedeki bir Zeydi Şii militan grubu olan Husilerin başkent Sana'a'yı ele geçirmesinden sonra Sana'a'dan kaçtı. El Kaide, Husilerin ilerleyişini yeni askerler çekmek ve Yemen'in Sünnileri arasındaki konumunu iyileştirmek için kullanıyor. Tahran, Husilerin yönetimi ele geçirmesini övüyor ve İran'ın sivil uçakları yirmi beş yıldır ilk kez Sana'a iniyor. Dokuz Sünni çoğunluklu ülke ve ABD tarafından desteklenen Suudi Arabistan, Mart ayında Husi hedeflerine hava saldırıları başlattı.
Suudi Arabistan, 1988-90'dan beri ilk kez İran ile diplomatik ilişkilerini kesti. Artış, Suudi Arabistan'ın, Şii bir azınlığın büyük petrol rezervlerinin üzerinde yaşadığı ülkenin doğusunda hükümet karşıtı protestolara öncülük eden Şii din adamı Şeyh Nimr el-Nimr'i idam etmesinden bir gün sonra geldi. İranlı liderler infazı kınadı ve İranlı protestocuların Tahran'daki Suudi büyükelçiliğini ve Meşhed'deki bir konsolosluğu basmasının ardından Suudiler ilişkileri kopardı. Kriz, ABD'nin Suriye iç savaşına hem İran hem de Suudi katılımıyla bir çözüm bulma çabalarını tehdit ediyor. Suudi müttefikleri Bahreyn ve Sudan diplomatik ilişkileri kesiyor ve Birleşik Arap Emirlikleri ve Kuveyt, İran ile ilişkilerini indiriyor.
BM nükleer gözlemcisi, İran'ın geçen yaz Ortak Kapsamlı Eylem Planı'nda kararlaştırıldığı gibi nükleer programını kısıtlamaya yönelik ilk adımları attığını doğruluyor. Avrupa Birliği, Birleşmiş Milletler ve ABD, İran'a yönelik yaptırımları kaldırıyor. Suudi Arabistan, yaptırımların hafifletilmesinin İran'ın Orta Doğu'daki vekalet savaşlarına olan taahhütlerini iki katına çıkarmasına izin vereceğine inanarak, ABD'yi anlaşmaya karşı güçlü bir şekilde lobi yapmıştı. Körfez yetkilileri ayrıca, anlaşmanın ABD'nin güvenliklerine olan bağlılığının azaldığını işaret edebileceğinden korkuyorlardı.
Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Mısır ve Bahreyn, Katar'ı bölgede terörizmi teşvik etmekle suçlayarak, Katar ile bağlarını kopardı. Katar'a erişimi kısıtlıyorlar ve koalisyonlarına diğer ülkeleri dahil ediyorlar. Katar, 2011 Arap ayaklanmalarından sonra çok daha büyük Körfez komşusundan bağımsız bir dış politika izlemişti, Suudi ve BAE monarşilerinin kendi çıkarlarına düşman olarak gördüğü popüler İslamcı hareketlere destek verdi ve aynı zamanda hem Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri İran'a saldırdı. Katar'ı tecrit etme hamlesi, Sünni güçlerin -Katar'ın da dahil olduğu- liderlerinin İran'a karşı birleşik bir cephe oluşturmak için ilk dış ziyaretinde Başkan Trump'a katıldığı Riyad zirvesinden hemen sonra geldi.
IŞİD, İran parlamentosuna ve devrimci lider Ayetullah Ruhullah Humeyni'nin türbesine yönelik eşzamanlı saldırıların sorumluluğunu üstlendi. On yedi kişinin öldüğü ve düzinelerce kişinin yaralandığı saldırının faillerinin İranlı Kürtler olduğu tespit edildi, ancak üst düzey İran güvenlik yetkilileri, İran'daki terörist grupları desteklediğini söyleyerek suçu Suudi Arabistan'a attı.
İncil Perspektifinde Orta Doğu Krizi
Soru bana uçakta yanında oturduğum huysuz bir adam tarafından yöneltildi.
Adamın neden bahsettiği hakkında en ufak bir fikri olmadığından şüphelenerek bir soruyla karşılık verdim: 'Batı Şeria nerede?'
“Elbette biliyorum!” diye tersledi.
“Tamam o zaman, nerede?” diye tekrar sordum, cevap vermesi için ısrar ettim.
“Well… iyi…” diye püskürdü, “Batı Şeria Nil'in batı yakasıdır!”
Sesli gülmemek için yapabildiğim tek şey buydu. Yine de, gerçekten gülünecek bir konu değildi. Batı Şeria'nın nerede olduğu hakkında hiçbir fikri olmadığı halde İsraillilerin Batı Şeria'yı teslim etmelerini talep eden bir adam vardı. Nil'in batı yakasının İsrail'e değil Mısır'a ait olduğunu açıkladığımda utandı. Ve İsrail gerçek Batı Şeria'yı teslim ederse, ulusun en dar noktasında sadece 9 mil genişliğinde olan savunmasız bir konumda bırakılacağını belirttiğimde şaşırdı.
Bu adamla konuşmam, Orta Doğu siyasetinin karmaşıklığıyla ilgili tipik bir konuşmaydı. Çoğu insan, taraflı medya kaynaklarından duydukları İsrail karşıtı propaganda dışında bölge hakkında çok az şey biliyor. Yine de, dünyanın dört bir yanındaki rahat evlerinde oturmaya ve İsraillilerin bu kadar inatçı olmayı bırakıp barış için toprakları teslim etmeye nasıl başlamaları gerektiği konusunda ahkam kesmeye istekliler.
Siyasi bir perspektiften Ortadoğu krizi hakkında çok şey yazıldı, ancak asla manevi köklerinden ayrı anlaşılamayacak, çünkü başından sonuna kadar manevi bir çatışmadır —, bu yüzden asla siyasi olarak çözülmeyecek. .
İbrahimi Antlaşma
Ruhsal olarak kontrol eden faktör, Tanrı'nın İbrahim'e neredeyse 4000 yıl önce verdiği bir vaattir. Bu vaat Yaratılış 12:1-3'te yer almaktadır:
1 Şimdi RAB Avram'a dedi:
“Ülkenizden yola çıkın,
Ve akrabalarından
Ve babanın evinden
Sana göstereceğim topraklara
2 Seni büyük bir ulus yapacağım,
Ve seni kutsayacağım,
Ve adını harika yap
Ve böylece bir nimet olacaksın
3 Ve seni kutsayanları kutsayacağım,
Ve seni lanetleyeni lanetleyeceğim.
Ve senin içinde dünyanın bütün aileleri kutsanacak.'
İlahiyatçılar bu pasajı İbrahimi Ahit olarak adlandırırlar. Bir dizi koşulsuz vaat içerdiğini unutmayın. Allah bir kez olsun, “Falanı yaparsan…” veya “Sadık olacaksan…” demez. Vaadler mutlak ve koşulsuzdur.
Ve onlar ne muhteşem vaatlerdir! Tanrı İbrahim'e bir toprak, bir ulus, büyük bir isim, koruma vaat ediyor ve hepsinden önemlisi, tüm ulusların O'nun aracılığıyla kutsanacağını vaat ediyor. İkinci vaat, elbette, dünyanın Kurtarıcısı olan Mesih'in İbrahim'in soyundan geleceği gerçeğine atıfta bulunuyordu.
Rab, bu ahdi yeniden doğrulamak için İbrahim'e altı kez daha göründü (Yaratılış 12:7 13:14-16 15:1-6 15:8-21 17:1-8 ve 22:15-18). Bu müteakip görünümlerde, Tanrı ahdin 'ebedi' olduğunu beyan etti (Yaratılış 17:7-8) ve bugün Orta Çağ olarak adlandırılanların çoğunu kapsayacak şekilde ülkenin sınırlarını ayrıntılı olarak açıkladı. Doğu (Yaratılış 15:18-21). Antlaşma, İbrahim'in oğlu İshak'a (Yaratılış 26:1-5) ve İshak'ın oğlu Yakup'a (Yaratılış 28:3-4,13-14 ve 35:10-12) yeniden doğrulandı.
Bin yıl sonra Kral Davud, İbrahimi Antlaşma'nın devam eden geçerliliğini Mezmur 105'te onayladı:
8 O [Tanrı] antlaşmasını sonsuza dek anımsadı,
Bin nesile emrettiği söz,
9 İbrahim'le yaptığı antlaşma,
Ve İshak'a olan yemini.
10 Sonra yasa olarak Yakup'a doğruladı.
İsrail'e sonsuz bir antlaşma olarak,
11 "Kenan ülkesini sana vereceğim" diyerek,
Mirasın payı olarak.”
İbrahimi Ahit, Orta Doğu'daki topraklara tapu verir. Bu unvan sonsuza kadar Yahudi halkına aittir ve ve'ler, eğer'ler veya ama'lar olmadan.
Ancak topraktan yararlanmaları ve yararlanmaları, Tanrı'ya itaat etmelerine bağlıdır. Bu gerçek, İsrailoğulları Kenan diyarına girmeden hemen önce Musa aracılığıyla verilen ikinci bir ahitle sabitlendi. Genellikle Kara Sözleşmesi olarak adlandırılan bu antlaşma, Tesniye 28-30'da kaydedilir.
Tanrı, Toprak Sözleşmesi'nde, Yahudilerin topraktan yararlanmalarının O'na olan sadakatlerine bağlı olacağını açıkça belirtti. Eğer sadık olsalardı, bol bol bereketlenirlerdi (Tesniye 28:1-14). Fakat sadakatsiz olsalardı, birçok farklı şekilde lanetlenirlerdi (Tesniye 28:15-46).
Tanrı'nın üzerlerine koymayı vaat ettiği en büyük lanet, onların topraktan ayrılmalarıydı. 70 yıl süren Babil esareti, Tesniye 28:47-57'de açıkça bildirilir. MS 70'te başlayan dünya çapındaki dağılımları, Tesniye 28:58-67'de grafiksel olarak anlatılmaktadır.
Kritik Nokta
Şimdi akılda tutulması gereken önemli nokta, Tanrı'nın toprak armağanının koşulsuz olduğudur. Yahudilere geri alınamaz, ebedi bir unvan verildi. Ancak toprağın kullanımı ve keyfi, itaatlerine bağlıydı.
Size modern bir örnekle konuyu açıklayayım. Diyelim ki 16 yaşına yeni girmiş ve ehliyetini almış genç bir oğlunuz var. Ona yeni bir araba alarak ve adını onun adına koyarak onu kutsamaya karar veriyorsunuz. Araba ona aittir, ancak arabayı kullanmasının yasalara uymasına bağlı olacağını ona açıkça belirtirsiniz. Hız cezası alırsa, araba bir hafta boyunca garajda kilitlenecek. Hala ona ait olacak, ama onu kullanamayacak.
Yahudilerin Çıkarılması
İsrailoğulları, Musa'nın halefi Yeşu'nun önderliğinde Vaat Edilen Topraklara girdiler. Önümüzdeki 750 yıl boyunca ülkeyi işgal etmeye devam ettiler (Hâkimler altında 400 ve Krallar altında 350). Ancak Tanrı'nın yasasını ihlal ederek Kenanlılarla evlendiler ve sonunda sahte tanrılarına tapınmaya başladılar.
Tanrı, İlyas ve Elişa gibi peygamberleri onları putperestlikten çağırmak için gönderdi, ama onlar ısrar ettiler. Sonunda Tanrı, disiplin kılıcı olarak yabancı orduları kaldırdı ve onların Yahudileri yenmelerine ve onları esarete almalarına izin verdi. Asurlular, kuzey İsrail krallığında yaşayan on Yahudi kabilesini dağıttı. Güneydeki Yahuda krallığında kalan iki kabile mesajı alamadığında, Tanrı Babillilerin onları yakalayıp sürgün etmelerine izin verdi.
Yetmiş yıl sonra, lütfu ve merhametiyle Tanrı, Yahuda Yahudilerinin topraklarına dönmelerine ve hem Kudüs'ü hem de kutsal tapınaklarını yeniden inşa etmelerine izin verdi. Ancak Yahudi halkı sonraki 400 yıl boyunca isyanda ısrar etti ve Mesih'lerini reddettiklerinde, Tanrı, kehanetin gerçekleşmesi için Romalıların onları fethetmelerine ve dünya çapında dağıtmalarına izin verdi.
Ama yine de akılda tutulması gereken en önemli nokta, Yahudilerin toprak üzerindeki haklarını kaybetmemiş olmalarıdır. İtaatsizliklerinin bir cezası olarak sadece kullanımlarını ve zevklerini kaybettiler. Bugüne kadar Yahudiler disiplin altında kaldılar. Topraklarının bir kısmına geri dönebilirler, ancak bundan keyif almaları sürekli Arap saldırıları tarafından engelleniyor.
Yeniden Toplanma Sözü
Yahudilerin modern zamanda topraklarına dönüşleri tarihin en büyük mucizelerinden biridir. Aynı zamanda Mukaddes Kitap peygamberliğinin gerçekleşmesidir.
Toprak Sözleşmesi'nin kendisinde Tanrı, Yahudilerin itaatsizlikleri nedeniyle topraklarından dağılırlarsa bir gün tekrar toplanacaklarını vaat etti (Tesniye 30:1-9). Memleketi geri alma vaadi, İbranice Mukaddes Yazılardaki en verimli peygamberliktir ve diğer peygamberliklerden daha fazla bahsedilir.
Bu yeniden toplama kehanetlerini dikkatle incelediğinizde, bunların üç kategoriye ayrıldığını göreceksiniz. Birkaçı Babil esaretinden dönüşle ilgilidir (Yeremya 25:10-12 ve 29:1-10).Bununla birlikte çoğu, dünyanın dört bir yanından biri Rab dönmeden önce inançsızlıkta (İşaya 11:10-12 ve Hezekiel 36:22-28) ve diğeri Rab'den sonra imanda olmak üzere iki büyük bitiş zamanı buluşmasıyla ilgili kehanetlerdir. döner (Tesniye 30:1-10 ve Hezekiel 37:19-28).
İnançsızlıkta Yeniden Toplanma
Allah, 19. yüzyılın sonlarında, Avrupa'daki Yahudiler arasında peygamberlik niteliğinde sesler yükseltmeye ve onları anavatanlarına dönmeye çağırmaya başladığında, inançsızlığın yeniden toplandığı ahir zamanı ile ilgili olarak harekete geçirdi. Tanrı Holokost'un geleceğini biliyordu, bu yüzden Yahudi halkını köklerine dönmeye çağırdı.
Bu uyarı mesajını yaymak için kullandığı kilit kişi Theodore Herzl adlı Viyanalı bir gazeteciydi. Çoğu Avrupalı Yahudi gibi, Herzl de Yahudilerin Avrupa kültürüne asimile edildiğine ve bir daha asla Anti-Semitizm salgınlarından zarar görmeyeceklerine inanıyordu. Ancak 1894'te Alfred Dreyfus adlı bir Fransız Ordusu subayının davasını izlemek için Paris'e gitti. Bu adam, öncelikle bir Yahudi olduğu için vatana ihanetle suçlanmıştı. Herzl adliyeye geldiğinde, sokaklarda duran on binlerce sofistike Parislinin 'Yahudilere ölüm!' diye bağırdığını görünce şaşırdı.
Yahudilerin asimile olmadığı ve asla da olmayacağı gerçeğine gözleri açıldı. “Yahudi Devleti” adlı bir kitapçık yazarak yanıt verdi. Kitapta, dünya çapındaki Yahudileri o zamanlar Filistin olarak adlandırılan anavatanlarına dönmeye çağırdı. 1897'de İsviçre'nin Basel kentinde ilk uluslararası Siyonist Kongresi'ni topladı. O konferansta 50 yıl içinde bir Yahudi devletinin kurulacağına olan inancını ilan etti.
Herzl'in vizyonu, göçmen dalgalarını Filistin'e dönmeye teşvik etti. Bu dalgalar, İbranice 'yukarı çıkmak' anlamına gelen aliya kelimesinden sonra “aliyas” — olarak adlandırıldı.
1900'de Filistin'de 40.000 Yahudi vardı. İkinci Dünya Savaşı'ndan hemen önceki yıllarda ve savaşın kendisi sırasında, Yahudi göçünün önüne birçok engel konuldu, ancak buna rağmen, savaşın sonunda Yahudi nüfusu 700.000'in üzerine çıktı. Bugün İsrail'de dünyanın dört bir yanından — kehanette bulunarak — gelen 6 milyondan fazla Yahudi var (İşaya 11:12).
İki dünya savaşı, Yahudilerin anavatanlarına dönmesine yol açan kilit olaylardı ve Tanrı'nın herhangi bir felaketten iyilik çıkarabileceğini bir kez daha kanıtladı. Birinci Dünya Savaşı halkı toprak için hazırladı İkinci Dünya Savaşı insanları toprak için hazırladı.
I. Dünya Savaşı'nın Etkisi
Dünya Savaşı sırasında Türkler Almanların yanında yer aldı. Osmanlı İmparatorluğu olarak adlandırılan krallıkları, Filistin de dahil olmak üzere Orta Doğu topraklarının çoğunu içeriyordu. Almanlar savaşı kaybettiğinde, Türkler de kaybetti ve imparatorlukları Müttefik galipler arasında bölündü. 1916'da imzalanan gizli bir anlaşmada (Sykes-Picot Anlaşması adı verilir), İngilizler ve Fransızlar, savaş sona erdiğinde Ortadoğu'yu kendi aralarında paylaşmayı kabul ettiler. Fransızlara Suriye verilirken İngiltere Filistin'i aldı.
Kasım 1917'de İngilizler, kendilerine tahsis edilen Filistin topraklarında Yahudiler için bir vatan yaratmayı amaçladıklarını açıkladılar. O zamanlar Filistin, günümüz İsrail ve Ürdün'ünün tamamından oluşuyordu; 45.000 mil karelik bir alan.
Dünya çapındaki Yahudiler Balfour Deklarasyonu'ndan dolayı sevinçliydiler. Ancak İngiliz hükümeti fikrini değiştirmeden önce mürekkebi pek kuru değildi. Arap düşmanlığını yatıştırmak için 1922'de Filistin'in üçte ikisini Araplara vermeye karar verdiler ve Transjordan adında bir Filistin devleti kurdular.
Yahudi liderler bu karardan büyük bir hayal kırıklığına uğradı ve birçoğu İngilizler tarafından ihanete uğradığını hissetti. Ama yine de, Filistin'in içinde, Michigan Gölü'nden veya New Jersey eyaletinden daha küçük, yalnızca 10.000 mil kare büyüklüğünde bir şerit halinde kalan bir Yahudi devleti kurmayı dört gözle bekliyorlardı.
İkinci Dünya Savaşı'nın Etkisi
Tanrı, I. Dünya Savaşı'nın dehşetinden Yahudiler için mucizevi bir şekilde bir vatan yarattıktan sonra bile, Yahudi halkı çok sayıda geri dönmedi. Çoğu kişi Avrupa'da kendini rahat hissetmişti ve yaygın bir zulüm döneminin yaklaştığı konusunda uyarıda bulunan kehanet seslerinin yükselen korosuna inanamadı.
İkinci Dünya Savaşı, Yahudilerin evlerine dönmeleri için motivasyon sağlayan Holokost'u üretti. "Bir daha asla!" diyerek savaştan çıktılar. Bir daha asla! Bir daha asla bir Hitler altında yaşamayacağız. Kendi toprağımıza, kendi hükümetimize, kendi devletimize sahip olacağız.' Bu duygu bir mülteci akınına neden oldu.
Kasım 1947'de (Herzl'in ilanından 50 yıl sonra), Birleşmiş Milletler bir Yahudi devletinin kurulmasına izin vermek için oy kullandığında dünya çapındaki Yahudiler çok sevindi. Ancak Birleşmiş Milletler aynı zamanda Filistin'in geri kalan kısmını bir kez daha bölmeye karar verdiğinde ciddi şekilde hayal kırıklığına uğradılar. Yarısı, bir Yahudi devletinin kurulması için Yahudilere paylaştırıldı. Diğer yarısı ise ikinci bir Filistin devletinin kurulması için Araplara verildi.
Hayal kırıklıklarına rağmen Yahudiler BM kararını kabul ettiler ve 14 Mayıs 1948'de yeni devletlerinin varlığını ilan etmeye başladılar. Araplar BM oylamasını reddettiler ve İsrail'e savaş ilan ettiler.
Plan, biri Yahudiler, diğeri Araplar için iki devletin kurulmasını öngörüyordu. Yahudi devleti Celile, Akdeniz kıyı ovası ve Negev Çölü'nden oluşacaktı. Arap devleti esas olarak eski İsrail'in (Samiriye ve Yahudiye) kalbinin attığı yerlerden oluşuyordu. Arap devleti ayrıca Gazze Şeridi'ni ve Celile'nin bir bölümünü de içeriyordu.
Savaş Seçimi
Arapların 1948'de barışçıl ve yasal olarak ikinci bir Filistin devleti kurabileceklerine lütfen dikkat edin. Bunun yerine savaşı seçtiler, çünkü Ortadoğu'da bir Yahudi devletine müsamaha göstermek istemiyorlardı. Arapların bu eylemi ve o zamandan beri buna benzer pek çok kişi İsrail'in en etkili sözcülerinden biri olan Abba Eban'ın, "Filistinliler hiçbir zaman kaçıracakları bir fırsatı kaçırmadılar" demesine neden oldu. bir fırsat.”
Araplar, 1956 Süveyş Savaşı, 1967 Altı Gün Savaşı, 1973 Yom Kippur Savaşı, 1982 Lübnan Savaşı, Araplar defalarca İsrail'i yok etmeye çalıştıkları için, 1948'den beri Ortadoğu'da savaş üstüne savaş oldu. 1991 Körfez Savaşı ve 2001 yılının Eylül ayında başlayan mevcut Arap Ayaklanması Savaşı.
Yahudilerin anavatanlarına dönüşünü destekleyenler için, Yahudi devletini yıkmaya yönelik tüm çabaların başarısızlığa mahkum olduğunu bilmek rahatlatıcıdır. Bunun kesin olarak ileri sürülebilmesinin nedeni, Amos kitabında yer alan bir vaattir. Bu pasajda Allah, ahir zamanda Yahudileri yeniden yurtlarına yerleştirdiğinde, 'onların kendilerine verdiğim topraklardan bir daha kök salmayacaklarını' (Amos 9:15) bildirmektedir.
Arap Pozisyonu
Dikkatimizi bir an için Araplara çevirelim. Tanrı, İbrahim'in varisleriyle İshak aracılığıyla ahit yaptığı gibi, Arap milletlerinin babası İsmail aracılığıyla da İbrahim'in soyuna vaatlerde bulunmuştur (Yaratılış 16:10-12 ve 17:20). İşte Tanrı'nın Arap halklarına verdiği olağanüstü vaatlerin bir listesi:
- İsmail'in soyundan gelenler “fazlasıyla” çoğalacak (Tekvin 16:10 ve 17:20).
- Büyük bir ulus olacaklar (Yaratılış 17:20).
- Kenan'ın doğusundaki bütün topraklar onlara verilecek (Yaratılış 16:12).
- Onlara “vahşi eşek” gibi bir şahsiyet verilecek ve bundan dolayı “elleri herkesin aleyhine olacaktır” (Yaratılış 16:12).
Tanrı, tüm bu vaatleri sadakatle yerine getirmiştir:
- Bugün 200 milyon Arap var.
- 21 devletten oluşan büyük bir ulus oluştururlar.
- 5,3 milyon mil kare petrol zengini araziyi işgal ediyorlar.
- Kendileri de dahil olmak üzere kimseyle anlaşamama ile karakterizedirler.
Buna karşılık, sadece 8.000 mil karelik bir alana sıkıştırılmış 6 milyon nüfuslu tek bir Yahudi devleti var. Bu, 33'e 1 nüfus oranı ve 662'ye 1 arazi oranı! Yine de Araplar açgözlülükle bir Yahudi devletinin pahasına başka bir Arap devletinin kurulmasını talep ediyor.
Filistin Efsanesi
Filistinlilerle ilgili olarak, Yahudilerin topraklarından mahrum bırakıldığı yaklaşık 1.900 yıl boyunca:
- Filistin devleti hiç olmadı.
- Kudüs hiçbir zaman hiçbir Arap devletinin başkenti olmadı.
- Bölgede yaşayan Araplar kendilerini Suriyeli olarak görüyorlardı.
- Filistin kimliği, kültürü veya dili yoktu.
Filistin'in toprak üzerinde hak iddiası kavramı, Ürdün'ün Batı Şeria'yı İsrail'e kaptırdığı 1967'deki Altı Gün Savaşı'ndan sonra geliştirilen bir propaganda hilesidir.
Arapların Kudüs İddiası
Aynı şey, Arapların Kudüs üzerindeki iddiası için de geçerlidir. Araplar, Kudüs'ün Mekke ve Medine'den sonra üçüncü en kutsal yer olduğunu iddia ederler. Ama yine, Kudüs'ün önemine yapılan tüm bu vurgu son yıllarda gelişmiştir.
Kuran'da Kudüs'ten bahsedilmezken, İbranice Kutsal Yazılarda 667 kez ismiyle anılır. Araplar, Muhammed'in Kudüs'e geldiğini ve oradan göğe yükseldiğini iddia etseler de, Muhammed'in Kudüs'e yaklaştığına dair hiçbir tarihsel kanıt yoktur. İslam'ın gerçek coğrafi odak noktası Mekke şehridir. Müslümanlar bu şehre dua ederler ve hayatlarında bir kez bu şehre hac yapmaları gerekir.
Arapların asıl iddiası, Kuran'da bir toprak Allah için fethedildikten sonra İslam toprağı olarak kalması gerektiğini bildiren bir kısmına dayanmaktadır. Araplar, Orta Çağ'da Haçlıları kovduklarında ülkeyi ve şehri fethettiler. Şimdi Kuran'ın onu yeniden fethetme zorunluluğunu hissediyorlar.
Arapların hem İsrail'i hem de Kudüs'ü geri alma arzusunun iki nedeni daha var. Birincisi, İsrail devletinin yeniden kurulmasının Müslüman din adamları tarafından, İslam'a sadakatsizlikleri nedeniyle Arap halkları hakkında Tanrı'nın bir hükmü olarak görülmesi gerçeğine dayanmaktadır. İslam'ın temellerine dönerek kendilerini bu yargıdan kurtarmaları gerekir ve sonra manevi olarak diriltildikten sonra Allah, onlara hem toprağı hem de şehri geri almaları için güç verecektir.
İkinci faktör, Arapların Kudüs'ü ve Tapınak Dağı'nı kontrol etmelerinin hem Yahudilik hem de Hıristiyanlık üzerindeki üstünlüklerini belgeleyeceğine inanmalarıdır. Tapınak Dağı, Tapınağın bulunduğu yer olduğu için yüzyıllar boyunca Yahudi inancının odak noktasıydı. Ve Tapınak Dağı'nın, ilk İncil vaazının Peter tarafından Pentekost'ta vaaz edildiği ve dolayısıyla Kilisenin doğum yeri olduğuna inanılıyor.
Arap Amacı
Arapların amacı Filistin içinde başka bir devlet kurmak değildir. Bunun yerine amaç, Filistin'in geri kalanının tamamının ikinci bir Arap devletine dahil edilmesidir. Başka bir deyişle, amaç İsrail'in yok edilmesidir. Bu niyeti birkaç şekilde çok net bir şekilde ortaya koydular:
1) 1974 Aşamalı Planı — FKÖ'nün merkezi Libya'dayken yayınlanan bu plan, Arafat'ın “Mein Kampf.”'i. Bu nedenle, alternatif olarak, Vatikan, Batı Avrupa, Birleşmiş Milletler ve Amerika Birleşik Devletleri'nden diplomatik baskı kullanılarak İsrail'in yavaş yavaş, parça parça alınmasını önerdi. Bölge, sahte bir barış vaadi ile takas edilecekti. Yeterince toprak kazanıldığında, İsrail içeriden saldırıya uğrayacak ve yok edilecekti. Başka bir deyişle, bu bir Truva atı stratejisiydi. 2001 yılındaki ölümüne kadar Arafat'ın dışişleri bakanı olarak görev yapan Faysal Hüseyni, verdiği son gazete röportajında bu stratejiyi itiraf etmişti. "Oslo Anlaşmaları bir Truva atıydı" dedi. Stratejik hedef, Filistin'in [Ürdün] nehrinden [Akdeniz] denizine #8230” kurtuluşudur.
2) Arafat'ın Konuşmaları 1994 yılının Mayıs ayında, Beyaz Saray'da Oslo Anlaşmalarının imzalanmasından sadece sekiz ay sonra Arafat, Güney Afrika'nın Johannesburg kentinde Kudüs'ü kurtarmak için bir "kutsal cihat" çağrısında bulunduğu bir konuşma yaptı. Ayrıca, zaman kazanmak için stratejik bir manevradan başka bir şey olmadığı için Oslo anlaşmasıyla alay etti. Muhammed'in Koray kabilesiyle yaptığı anlaşmaya benzetti. Bu, Muhammed'in Mekke'de dua etmesine izin vermeleri halinde Koraish kabilesi ile barış yapmayı kabul ettiği bir anlaşmaydı. İki yıl içinde Muhammed askeri olarak yeterince güçlendiğini hissedince anlaşmayı feshetti, Koraish kabilesini katletti ve Allah için Mekke'yi fethetti. Johannesburg konuşması, Arafat'ın Arap kitlelerine Oslo Anlaşmalarının anlamsız olduğuna dair güvence vermek için Arap dünyasının her yerinde yaptığı birçok benzer konuşmadan sadece biriydi.
3) Devam Eden Terörizm — Oslo Anlaşmaları ile başlatılan barış için toprak süreci, Filistinlilerin %97'sinin Filistin Yönetimi'nin kontrolü altına alınmasıyla sonuçlanmış olsa da, İsrail'e yönelik şiddet tırmanmaya devam ediyor. Oslo Anlaşmalarının imzalanmasını takip eden yılda (Eylül 1993 - Eylül 1994), bir önceki yıla göre iki kat daha fazla İsrail terör ölümü gerçekleşti. Genel olarak, İsrail 1993 anlaşmasından sonraki iki yılda, ondan önceki iki yıla göre %73 daha fazla terör ölümü yaşadı. Ve Olso'dan sonraki ilk beş yılda, önceki 15 yıldan daha fazla İsrailli Filistinli teröristler tarafından öldürüldü! Eylül 2000'deki mevcut Arap ayaklanmasının patlak vermesinden 1 Temmuz 2002'ye kadar, İsraillilere karşı 13.494 terörist saldırı gerçekleşti ve 561'i ölü olmak üzere 4.213 kayıp verdi.
4) Filistin Haritaları — Filistin Devlet Enformasyon Servisi'nin web sitesi, günümüz İsrail'inin tamamını içeren, öngörülen Filistin devletinin bir haritasını içeriyor. Aynı harita Arafat'ın ofisinin duvarında asılı ve Filistin üniformalarının omuz yamalarında kullanılıyor.
5) Barak Teklifinin Reddi 2000 yılının Temmuz ayında İsrail Başbakanı Ehud Barak, Arafat'a alenen talep ettiği her şeyi sunarak onu test etmeye karar verdi. Kısacası Arafat'ın blöfünü aradı. Teklifi özetlemek gerekirse, Filistin Yönetimine Batı Şeria ve Gazze'nin %96'sını, Gazze'ye bitişik İsrail'in %4'ünü, Eski Kudüs Şehri'nin dörtte üçünü ve Doğu Kudüs'teki beş mahalleyi, Tapınak Dağı'nın egemenliğini vermeyi önerdi. ve 50.000 Filistinli için geri dönüş hakkı. Arafat kalktı, odadan çıktı ve bir daha geri dönmedi. Karşı teklif bile yapmadı. Bunun yerine, Eylül 2000'de başlayan ayaklanmayı başlattı.
Yahudi Konumu
Arapların niyetleri bu kadar açıkken, İsrail neden geleceğini toprak ticareti yaparak barışı güvence altına alabileceği umuduna bağladı? En az üç temel neden var.
1) Hümanist Liderlik — Menachem Begin, İsrail'in gözlemci bir Yahudi olan tek Başbakanıdır. Ateistler veya agnostikler olmasa da, diğerleri marjinal inananlardı. Buna göre, İsrailli liderler arasında hakim olan felsefe, İnsanın iyiliğine olan inancıyla hümanizm olmuştur. Bu felsefe, liderleri kendi kendilerini kandırma tuzağına düşürerek, düşmanlarına karşı sadece kibar ve lütufkar olurlarsa, düşmanlarının da karşılık vereceğine onları ikna etti. Yitzak Rabin ve Şimon Peres'i, bir yatıştırma politikasıyla Arapları cezbedebileceklerine ve yatıştırabileceklerine inanmaya sevk eden işte bu tür kafa karışıklığıydı.
2) Kabullenme Arzusu —Yahudi halkı, uzun tarihi boyunca kabul görme arzusuna sahip olmuştur. Samuel'den kendilerine bir kral vermesini talep ettiklerinde, bir kralın onları kötüye kullanacağı ve sömüreceği konusunda onları uyardı. Ama onlar, Samuel'in uyarılarını dinlemeyi reddettiler çünkü kendi dedikleri gibi, “tüm diğer milletler gibi olmak istiyoruz” (1 Samuel 8:20). Tanrı, Yahudi halkını Kendisine tanık olmaları için ayırdı (İşaya 43:10-12) ve onlar bu rolü hiçbir zaman sevmediler. Yine Yahudi liderliği, Filistin devletinin kurulması konusunda dünya baskısına boyun eğerse, o zaman dünyanın İsrail'i kabul edeceğine inanarak kendini kandırmıştır. Gerçek şu ki, İsrail ne yaparsa yapsın dünya Yahudilerden ve onların devletinden nefret etmeye devam edecek.
3) Amerikan Basıncı ABD, İsrail'in dünyadaki tek müttefiki olduğu için, özellikle bizden gelen baskılara duyarlıdır. Biz onların tek müttefiki olabiliriz, ancak Arap petrolünü tedarik etme konusundaki çıkarımız ve terörizme karşı bir Arap koalisyonu kurma arzumuz nedeniyle kararlı bir şekilde onların safına düşmek istemedik. Aslında onları barış için toprak takası için müzakere masasına zorlayan bizleriz. Her şey 1991'de Sovyetler Birliği çöktüğünde ve bir Yahudi mülteci seli İsrail'e dönmeye başladığında meydana geldi. Bir yıldan fazla bir süredir her gün 2.000 ila 3.000 mülteci geldi! İsrail hükümeti, yiyecek, barınma ve iş talepleriyle dolup taştı. 5 milyar dolarlık kredi için dünya bankasına başvurdular. Banka, krediyi ancak ABD tarafından garanti edilirse sağlayacaklarını söyleyerek yanıt verdi. Bush yönetimi ayaklarını yere bastı ve İsraillilerden kredi garantisi alabilmek için barış için toprak ticaretine başlamalarını istedi. İsrailliler kendi kendini yok eden yatıştırma yoluna böyle başladılar.
Temyizin Deliliği
Tarih, bir yatıştırma politikasının her zaman savaşa yol açtığını, çünkü yalnızca saldırganın iştahını kabarttığını açıkça ortaya koyuyor. Ancak 1991'den 2000'e kadar İsrail liderliği tarihin derslerini görmezden geldi ve hararetle barış için toprak ticareti politikasını sürdürdü.
Dönüm noktası 2000 yazında Ehud Barak'ın Filistin terörüne boyun eğmesi ve Arafat'a Knesset'in anahtarları dışında her şeyi teklif etmesiyle geldi. Arafat bu teklifi dikkate almayı bile reddedince, İsrail halkının gözleri Arafat'ın barışla ilgilenmediği gerçeğine açıldı. Sonunda tüm İsrail'i almaya kararlı olduğunu anladılar.
Bu gerçekleşme İsrail kamuoyunda bir deprem yarattı. Seçmenler, Barak ve onun ikiyüzlüler partisinin elini yıkamaya karar verdiler. Arap niyetlerine asla aldanmamış güçlü bir lider olan Ariel Şaron'a döndüler. 2001 yılının Şubat ayında Başbakan seçilen Şaron'un İsrail'in barış için teslim olmaya hazır olduğu çizgiyi çizme kararlılığı, Zekeriya'nın kehanetinde olduğu gibi, tüm dünyanın Kudüs konusunda İsrail'e karşı bir araya gelmesine neden oldu.
Önemli Sorular
Tanrı neden Yahudileri anavatanlarına topladı? İsrail'in muhtemel geleceği nedir? Bütün bunlar Kilise için ne anlama geliyor?
Yeniden Toplanma
Tanrı, Yahudileri dünyanın dört bir yanından topladı, çünkü onlardan büyük bir artakalan için bir kurtuluş planı var. Planı, onları anavatanlarına toplamak ve Kudüs'ün kontrolü konusunda tüm dünya milletlerini onlara karşı bir araya getirmektir.Bu, nihayetinde Naziler tarafından gerçekleştirilenden daha kötü olacak başka bir soykırıma yol açacaktır. Zekeriya, Yahudilerin üçte ikisinin öleceğini söylüyor (Zekeriya 13:8). Ancak bu korkunç deneyimden sonra Yahudiler, Tanrı'dan başka yardıma başvuracakları kimse olmadan kendi sonlarına getirilecekler. İşte o zaman, mütebakinin Mesih'i reddetmelerinden tövbe edeceği ve O'nu Kurtarıcıları olarak kabul edeceği (Zekeriya 12:10 ve 13:1). Elçi Pavlus bu kavramı Yeni Ahit'te Romalılar 9-11'de öğretti. Yahudilerin büyük bir mütebakinin (Romalılar 9:27) Rab'be döneceğini ve kurtulacağını (Romalılar 11:25-26) savunuyor.
Muhtemel Gelecek
İsrail Yahudilerini zor günler bekliyor. En olası senaryonun, Tel Aviv ve Hayfa'ya Arap füze saldırılarıyla sonuçlanacak büyük bir savaş olduğuna inanıyorum. İsrailliler hayatta kalmak için nükleer silahlarla karşılık vermek zorunda kalacaklar. Mukaddes Kitabın, Şam'ın ahir zamanda ortadan kalkacağını öğretmesinin nedeni muhtemelen budur (İşaya 17:1-14 ve Yeremya 49:23-27).
Şam'ın yıkılmasıyla Arap dünyası paniğe kapılacak. İşte o zaman doğal müttefikleri Ruslardan yardım isteyecekler. Ruslar daha sonra İsrail'i yok etmek için büyük bir ordu gönderecekler. Ruslar sadece kökleşmiş antisemitizmleriyle değil, aynı zamanda Ortadoğu'daki tüm Arap petrol sahalarını ele geçirme arzularıyla da motive olacaklar.
Mukaddes Kitap, Rus ordusunun İsrail tepelerinde doğaüstü bir şekilde yok edileceğini, öyle ki İsrailliler bile bundan sorumlu olmadıklarını bileceklerini söylüyor (Hezekiel 38:17-23 ve 39:1-6). Bu noktada tüm dünya paniğe kapılacak ve bu histeri ortamı, Deccal'in Ortadoğu'da 'mükemmel' barış planıyla öne çıkması için mükemmel bir fırsat sağlayacaktır.
Kilisenin Anlamı
21. Yüzyıl Kilisesindeki Yahudi olmayanlar, bugün Ortadoğu'daki Yahudi halkı arasında olup bitenlerden neden endişe duysunlar? Neden nefesimizi tutarak dünyanın o bölgesindeki olayları takip etmeliyiz? İsrail'in hayatta kalması konusunda neden endişelenelim? Ortadoğu ile ilgili peygamberliklerle ilgili olarak neden Kutsal Yazıları her gün araştırmalıyız? Yeruşalim'in barışı için neden her gün dua etmeliyiz? Üç sebep var.
Ortadoğu'da yaşananlar, Allah'ın vaatlerine sadık olduğunun kanıtıdır. Tanrı, 2500 yıl önce Yahudilere verdiği sözleri ayrıntılarıyla yerine getiriyor. Ve bu vaatlerin her birinin yerine getirildiğini gördükçe, Tanrı'nın Kilise'ye verdiği her sözü yerine getireceğinden de emin olabiliriz.
Tanrı, yakında bir gün İsa'nın göklerde görüneceğini, Mesih'te ölülerin diriltileceğini, yaşayan inananların Rab'be gökyüzünde yakalanmak üzere yakalanacağını ve hem dirilere hem de ölülere yeni, yüceltilmiş olarak verileceğini vaat etti. bedenler. Ödül derecelerimizi belirlemek için çalışmalarımızdan yargılanacağımız İsa ile cennete döneceğiz. İsa ile birliğimizi, Gelinin (Kilise) Damatıyla (İsa) birliğini simgeleyecek büyük bir şölenle de kutlayacağız.
Daha sonra, O'nun kralların Kralı ve rablerin Rabbi olarak taç giydiğini görmek için İsa ile birlikte yeryüzüne döneceğiz. Yeruşalim'den tüm dünyaya hükmedecek. O'nun saltanatında ona yardımcı olmak, belediye başkanları, valiler, başkanlar, yargıçlar ve öğretmenler olarak hizmet etmek için dünyanın dört bir yanına dağılacağız. Sular denizi kaplarken, yeryüzünün barış, doğruluk ve adaletle dolup taştığını göreceğiz.
O'nun saltanatının sonunda, şimdi hazırlamakta olduğu yeni Kudüs'e nakledileceğiz. Bu noktadan, yeryüzünün ateşle kızışmasını ve Şeytan'ın son isyanının kirliliğinin yakılıp yok edilmesini izleyeceğiz. O ateşli cehennemden yeni bir dünya çıkacak. O zaman yeni Kudüs'ün içindeki o yeni dünyaya indirileceğiz ve Tanrı'nın Kendisi, sonsuza dek bizim huzurumuzda yaşamak için yeni dünyaya inecek.
Bunlar Mukaddes Kitabın “üstesinden gelenler” (Vahiy 21: 1-7) — dediği şeye, yani İsa'ya Rab ve Kurtarıcı olarak iman etmiş olanlara verilmiş olan muhteşem vaatlerdir (1 Yuhanna 5 :1-5). Tanrı'nın Yahudilere verdiği sözleri yerine getirdiğine tanık olurken, Tanrı'nın Kilise'ye verdiği sözlerle ilgili umudum artıyor. Her birini yerine getireceğini biliyorum.
Ortadoğu'da yaşananlar, Allah'ın akıl almaz lütfunun bir delilidir. Bir an için düşünün — İnsan zihni tarafından yaratılmış herhangi bir tanrı Yahudileri uzun zaman önce yok ederdi. Sadece bir lütuf Tanrısı Yahudilere katlanır ve onları sevmeye devam ederdi. Kendi peygamberleri onlardan 'sert boyunlu', “inatçı,” ve “isyancı” olarak bahseder. Yine de, milletlerinin kralı olarak Tanrı'yı ve O'nun Oğlu'nu reddetmelerine rağmen. kalplerinin kralı olarak, Tanrı onları sevmeye devam eder ve kurtuluşa büyük bir bakiye getirmek niyetiyle onları takip eder. Bu zarafet.
Yahudiler hakkında ilk vaaz vermeye başladığımda, karım yanıma geldi ve 'Tanrı'nın Yahudileri ne kadar sevdiğini vurguladığınızda, beni Yahudi olmak istemeye itiyorsunuz' dedi. Ben de iki noktayı belirttim. İlk olarak, ona gerçekten Yahudi olmak istemediğini söyledim, çünkü öyle olsaydı, ezici bir ihtimal, gözlerinin üzerinde, İsa'yı Mesih olarak tanımasını engelleyecek ruhani bir peçe olurdu. Sonra daha da önemli bir noktaya değindim. Tanrı'nın herkes için yapmaya istekli olmadığı bir şeyi Yahudiler için yapmadığını belirttim.
Yahudiler bu güne kadar Tanrı'nın tanıkları olmaya devam ediyor. Tarihleri, Tanrı ile bir ilişkiye sahip olmanın ne anlama geldiğini gösterir. Sadık olduklarında, O kutsar. Asi olduklarında, O terbiye eder. Tövbe ettiklerinde affeder, unutur ve tekrar nimete başlar. Ve böylece herhangi bir kişi veya ulus ile.
Yahudiler şu anda disiplin altında. Henüz tövbe etmediler ve bu nedenle anavatanlarına geri dönmeyi hak etmiyorlar. Allah'ın sevgisini ve ilgisini hak etmiyorlar. Ama ne sen ne de ben. Herhangi birimizin hak ettiği tek şey ölüm. Umudumuz var, çünkü Tanrımız bir lütuf Tanrısı.
Ortadoğu'daki olaylar, İsa'nın yakında döneceğinin kanıtıdır. İncil, Yahudiler anavatanlarına ve başkentlerine döndüklerinde İsa'nın geri döneceğini söylüyor. Ayrıca Kudüs'ün kontrolü konusunda tüm dünyanın İsrail'e karşı bir araya geldiği bir zaman olacağını söylüyor. 14 Mayıs 1948'de Yahudi devleti yeniden kuruldu. Yahudiler 7 Haziran 1967'de Kudüs şehrini yeniden işgal ettiler. 1991'den beri tüm dünya İsrail hükümetine Kudüs'ün tamamını veya bir kısmını teslim etmesi için baskı yapıyor. Bu peygamberliklerin gerçekleşmesi, Sıkıntının eşiğinde olduğumuzu açıkça ortaya koyuyor. Bu, Kilisenin Tecavüzünün yakın olduğu anlamına gelir. İsa, Cennetin kapılarında, Babasının geri dönmesi emrini beklemektedir. Ödünç zamanla yaşıyoruz.
Kudüs'ün barışı için dua edin (Mezmur 122:6) ve bunu yaptığınızda gerçekten İsa'nın dönüşü için dua ettiğinizi unutmayın, çünkü Barış Prensi dönene kadar Kudüs gerçek barışa kavuşmayacaktır.
Örnek olay: İran
Dinin farklı yorumları ve kamusal yaşamdaki konumu, Ortadoğu siyasetinde önemli bir rol oynamakta ve devam eden çatışmaların seyrini önemli ölçüde etkilemektedir. Bu, İran'ın dini, mali, siyasi ve askeri etkisini mezhepçi milisler oluşturmak ve Arap dünyasında varlığını ve etkisini genişletmek için kullanma girişimlerinde açıkça görülmektedir. Bu, 2003'te Irak'ın işgali sonrasında ve daha da önemlisi 2011'de Arap Baharı'nın patlak vermesinden bu yana artan şiddet seviyelerine yol açtı.
Ortadoğu'daki siyasi seçkinler, bağlı oldukları dini grupları iktidarda tutmak ve servet ve siyasi nüfuz üzerindeki kontrollerini en üst düzeye çıkarmak için mezhepçiliği bir araç olarak kullanarak dini istismar ediyor. Bu amaca ulaşmak için dini metinler ve tarihsel mağduriyet ve şikayetlerin anlatıları ve hatta komplo teorileri kullanılır. İran örneği bunun göstergesidir.
Arap ülkelerinin çoğu Bahreyn'deki Şii sivillerin ayaklanmasına kesin olarak karşı çıkarken, İran'daki Şii sivil ayaklanmasıyla empati kurdular. İran, Bahreyn'deki ayaklanmayı desteklerken, Suriye'deki Esad rejiminin Suriye'deki barışçıl sivil ayaklanmayı bastırmasına da yardımcı oldu.
İranlı milliyetçiler 7. yüzyılda Arapların İran'ı fethine içerliyorlar ve Sasani İmparatorluğu'nun çöküşünden ve Pers medeniyetinin yıkımından Arapları sorumlu tutuyorlar. 1941'den 1979'a kadar hüküm süren Şah Muhammed Rıza Pehlevi döneminde İran'da bir Fars ulusal kimliği vurgulandı. 1976'da, İslami olanın yerini alan ve Büyük Cyrus'un taç giyme günü ile başlayan Kraliyet Farsça Takvimi kabul edildi.
Yazar notları
Bu makalenin çok daha önceki versiyonları, Temmuz 2018'de Londra'da düzenlenen British Society for the Middle East Studies (BRISMES) Yıllık Konferansı'nda ve Kasım 2018'de bir POMEPS (Orta Doğu Siyaset Bilimi Projesi) çalıştayında sunuldu. Amnon Aran, Maria-Louise Clausen, May Darwich, Waleed Hazbun, Amaney Jamal, Kristina Kausch, Mark Lynch, Karim Makdisi, Morten Valbjørn ve üç anonim hakeme bu makalenin önceki taslaklarına yapıcı yorumları için teşekkür ederim. Olağan feragatnameler geçerlidir.
Videoyu izle: การดจนทรเสยวเพอเรมตนถอศลอดในเดอนรอมฎอน (Ocak 2022).
- bölgelere göre savaş ve çatışma Listeleri