Kaynak: somenuanceplease.substack.com
Erişim Tarihi: 12.06.2023
Cinsiyet değiştirdikten sonra transseksüelliğinin (kişinin biyolojik cinsiyetini dışsal müdahalelerle değiştirerek karşı cinsiyetin görünümüne bürünmesi hali) ardındaki gerçek nedenleri fark ederek esas cinsiyetine dönen genç kadın, bu süreçte edindiği farkındalıkları paylaşıyor.
-
2010 yılında, karşı cinsiyet hormonları almaya başlamak için "bilgilendirilmiş rıza" verdim. Ancak 2017'de bana otizm spektrum bozukluğu teşhisi kondu (birkaç başka teşhisle birlikte).
Uzun bir iç muhasebeden sonra, otizm özelliklerimin transseksüelliği benimsememde nasıl bir rol oynadığını fark etmeye başladım. Şimdi, birinin dünyayı nasıl deneyimlediği ve geliştirdiği konusunda bu kadar büyük bir rol oynayabilecek bir şey için asla kapsamlı sağlık taramasından geçmediğim halde "bilgilendirilmiş" rıza vermenin nasıl mümkün olabileceğini merak ediyorum.
Çocukken zorbalığa uğramıştım. Transseksüel olma fikriyle tanıştığımda, herkesin beni dışlamasının nedenini bulduğumu düşündüm - neden farklı hissettiğimi ve diğer herkesin bunu biliyor gibi göründüğünü. ‘’İşte bu!’’ diye düşündüm. "Ben trans olduğum için farklıydım ve herkes bunu anlıyor gibiydi." Aslında tam olarak böyle değildi. Sadece otizmliydim ve herkes bunu fark ediyordu.
Çocukların bende "erkeksi" özellikler gördüklerine ve bu nedenle bana zorbalık yaptıklarına inandım; gerçekteyse, nörogelişimsel bir engelin özelliklerini görüyorlardı ve bu nedenle bana zorbalık yapıyorlardı. Sıram gelmeden konuşur ve söz keserdim; lafımı esirgemezdim; çok bilmiştim; otoriterdim çünkü her şeyi belirli bir şekilde yapmayı seviyordum; ve duygusal olarak tepkiseldim. Bu yüzden zorbalığa uğradığımda, normalden daha büyük tepkiler veriyordum -ağlamak ve aşırı derecede hayal kırıklığına uğramak gibi. Bu durum zorbalık yapan çocuklar için eğlenceliydi, beni taciz etme isteklerini artırıyordu.
Çocukken basmakalıp "erkeksi" özelliklere sahiptim. Sevdiğim şeyleri gerçekten severdim ve "uyum sağlamak" için farklı olmak gibi bir arzum yoktu. En sevdiğim hayvanlar köpeklerdi, bu yüzden daha küçükken köpek gibi davranarak etrafta sürünürdüm. Ağaçlara tırmanmayı ve kirlenmeyi severdim. Spor ve atletizm etkinliklerine katılmışlığım vardı.
Özellikle, kız arkadaş grubumu kaybettikten sonra yersiz ve "farklı" olduğumu hissettim. Ama benim gibi olan kızları tanıyor olmama rağmen, trans olma kavramıyla tanıştığımda, farklı hissetmemin "nedeni" olarak hemen translık fikrine sarıldım. Kız gibi davranmadığım için kızların hiçbirinin beni sevmediğini düşündüm; erkeklerse beni erkek gibi görünmediğim için sevmiyordu. O zamanlar bu fikir bana çok mantıklı gelmişti.
Ama o zaman otizmli olabileceğime dair hiçbir fikrim de yoktu. Otizmli kızların tam olarak benimki gibi bir genç kızlık dönemi yaşadıklarını bilmiyordum.
Giyim, cinsiyetimi “keşfetmemde” büyük rol oynadı. Erkek reyonundan kıyafet almaya başlayınca bir anda alışverişten keyif almaya başlamak beni şaşırtmıştı. Bana otizm teşhisi konduktan ve paradigmam değiştikten sonra bu benim için de yeni bir anlam kazandı. Kadın kıyafetlerinde beni rahatsız eden, “kadın” kıyafetleri olmaları değil, birçok kadın kıyafetinin dokunma hassasiyetimi artıracak şekilde tasarlanmış olmasıydı.
Bol ve dökümlü kıyafetler tercih ediyordum ama kadın kıyafetleri genellikle dar geliyordu. Beni rahatsız eden fazladan dikişleri vardı. Ayrıca birçok farklı kumaş türü vardı ve ben yalnızca belli başlı yumuşak ve düz kumaşları seviyordum. Erkek kıyafetleri ise çok daha az çeşitliliğe sahipti.
Giyimde sınırları zorlamaya başlarken annem neden erkekler bölümünde beğendiğim bir giysiyi kadın bölümünden alamadığımı sordu. Ona göre kadın kıyafetleri bana daha çok yakışıyordu ama bana göre tam anlamıyla rahatsızdılar. Sanırım ne giyip giyemeyeceğime dair keyfi bir sınır varmış gibi hissettiren bu durumdan duyduğum hayal kırıklığı da otizmle ilgili bir özellik.
Bahsetmek istediğim bir diğer duyusal fark, "iç algı" denen bir şey. İç algı, bir kişinin kendi vücudunda neler olup bittiğine dair hislerine atıfta bulunur - bu, kişisel duygular, kendi vücut sıcaklığı, aç veya susuz hissetme, tuvalet ihtiyacı ve cinsel olarak uyarılma ile ilgili olabilir. Nörogelişimsel engelli birçok kişi iç algı ile ilgili zorluk yaşar.
Otizmli insanlardaki tüm duyusal farklılıklarla birlikte, fark her iki uca da gidebilir. Uyarılma açısından, örneğin, birisi hiperseksüel olabilir (çok sık uyarılmış hissedebilir) veya hiposeksüel olabilir (çok nadiren uyarılmış hissedebilir).
Ben hiposeksüelim - birkaç yıl boyunca kendimi aseksüel olarak tanımlamama yetecek kadar. İnsanları "çekici" bulmamın nedeni, cinsel bir çekimden çok estetik bir çekimdi. Cinsel faaliyetlerde bulunurken nadiren uyarılırdım; hatta rahatsızlıktan başka bir şey hissetmezdim. Çoğu zaman bedenimden ayrışmış hisseder ve ağlardım.
Trans olduğumu düşündüğüm dönem, ilişki sırasında bu kadar rahatsız olmamın sebebinin "yanlış bedende" olmam olduğuna inandım. Gerekçe olarak şöyle düşünüyordum, “Tabii ki rahatsız olurum; ben kız değilken partnerlerim bana kızmışım gibi davranıyor!”
Otizmli insanların ruminasyon (olumsuz düşünceleri tekrar tekrar zihnine getirme) eğilimi vardır. Bazen bu derin düşünmenin olumlu sonuçları olur, bazen de olumsuz. Otizmli insanlar genellikle "özel ilgi alanları" olarak adlandırılan şeylere sahiptir. Bir şey bizi ilgilendirdiğinde, toplanacak tüm bilgileri tüketene kadar o şey hakkında kesinlikle her şeyi bilmemiz gerekir. Bazen bu ilgimiz yıllarca sürebilir. Cinsiyetim ve cinsiyet değiştirme sürecim benim için özel bir ilgi haline geldi. Yıllarca her şeyim buydu. Trans destek gruplarına bizzat katıldım. Tüm zamanımı Tumblr'da diğer translarla konuşarak geçirdim. Bir aylık, iki aylık, üç aylık güncellemeler yapan trans erkeklerin videolarını izledim. Testosteronun vücutlarında yaptığı değişikliklere kafayı takmıştım. Hormon almaya başladığımda kendi videolarımı çektim. Düzenli aralıklarla fotoğraf çektim ve değişiklikleri karşılaştırdım. En iyi ameliyatları yapan tüm "iyi" cerrahları sayabilirim. Cinsiyet değiştirme sürecim hakkında blog yazdım. Aynı fikirde olmadığım makalelere karşıt cevap yazıları yazdım.
Kısaca, her şeyi yaptım.
Çoğu insanın cinsiyetleri hakkında transların yaptığı gibi takıntılı bir şekilde düşünmediklerini öğrendim. Gerçekte ise, ruminasyona yatkın olan herkes (otizmli, DEHB, OKB, vb. rahatsızlıkları olanlar) herhangi bir şey hakkında takıntılı bir şekilde düşünebilir. Eğer dissosiyasyona da (kişinin zihninde yer alan duygu, düşünce, anı ve benzeri içerikleri geçici olarak bir kenara koyması) yatkınsanız (ve yine birçok nörodejeneratif kişi öyledir), cinsiyet disforisi (cinsiyet hoşnutsuzluğu) için iyi bir reçeteniz var demektir. Otizm ve DEHB'nin cinsiyet disforik bireyler arasında aşırı temsil edilmesi o kadar da şaşırtıcı olmamalıdır.
Güçlü kanıtlarla desteklenmeyen, ancak otizmli insanlar arasında bir örüntü olduğunu fark ettiğim birkaç şey daha var. Birçoğumuz zor durumlarla başa çıkmanın bir yolu olarak gerçeklerden kaçmayı kullanırız. Bunun en uç noktası, şimdiye kadar yaptığımız her şeyi silme ve temiz bir sayfayla baştan başlama arzusudur. Zor zamanlarda, tüm sosyal medyamızı silmek ve yeni hesaplar oluşturmak istiyoruz. Mevcut şehirlerimizden taşınmak ve yeni bir yerde yeniden başlamak istiyoruz. Kendimizi “yeniden keşfedebilme” fikrini yüceltme eğilimindeyiz. Yeni bir isim ve yeni bir kimlikle baştan başlamak çok cazip geliyor.
Bir diğeri de çok saf olabiliyor olmamız. Komplo teorilerine çok kolay kanabiliyoruz. Çok az nüansla siyah-beyaz bir dünya algısına sahip olabiliriz (örneğin, "kız olmaktan rahatsız oluyorsam, o halde erkek olmalıyım").
Son olarak, çoğumuz kendimizi toplumun geri kalanından yabancılaşmış hissediyoruz. Bu, anlık bir aidiyet biçimi. Talihsiz olan kısım ise, topluluğun bir parçası olmanın bir sürü kuralı beraberinde getirmesi ve kurallara uymazsanız hemen dışlanmanız. (Ana akıma karşı konuşmaya cesaret eden herhangi bir transa bunu sorabilirsiniz.)
Otizmli ve trans olmak arasındaki ilişki benim için çok karmaşıktı. Muhtemelen şu anda aklıma gelmeyen yapbozun daha fazla parçası vardır. Bana hormon reçetesi yazıldıktan yıllar sonrasına kadar teşhis konulmadı, ancak şu anda trans olmadan önce teşhis konulan birçok genç otizmli insan olduğunu biliyorum.
Nihayetinde, bana yaşadığım bu kesişimi bir profesyonelle tartışma fırsatı sunulmadığı için haksızlığa uğradığımı hissediyorum. Tüm bunları kendi başıma anlamam uzun zaman aldı - ve ben 30'lu yaşlarımdayım. Genç halimin biraz rehberlik olmadan bu tür bir öz farkındalığa sahip olduğunu hayal bile edemiyorum.
Bence herkes vücudunda geri dönüşü olmayan değişiklikler yapmadan önce bu tür bir keşif terapisine erişebilmeli.