Ersa içi içine sığmıyorken odasına doğru ilerliyordu. Kalbindeki heyecanı bastıramıyordu. Hayatında bir defa olsun bir şeyin iyi gitmesini istiyor, sanki kalan iki hafta onun için geçmeyecek gibi görünüyordu. Bu tür duygularla odasına vardığında Berk ve Ray odada sohbet ediyordu.
Ersa yüzünde gülümseme ile odaya girdi. "Nasılsınız çocuklar?"
İkili Ersa'yı görünce geniş bir gülümseme verdi. "Çok geç gelmedin mi?"
"Kız kardeşim akademiye kayıt oldu. Onunla birlikteydim."
İki çocukta şaşırmıştı. "Senin kız kardeşin mi var?"
"Evet, haberiniz yok mu?" Berk ve Ray, Ersa'ya gözlerini devirdi. "Bahsediyormuş gibisin de. Bu arada antik kalıntıdan haberin var mı? Berk ve ben şansımızı denemeyi düşünüyoruz."
"Evet bende katılacağım."
Berk heyecanlı bir şekilde konuştu. "Umarım üçümüz birlikte katılabiliriz."
...
Ersa, antik kalıntıya girebileceği güne kadar her gününü kalbi sabırsızlanırken Mely ve Alvina ile birlikte geçirdi. Mely ve Alvina çok iyi anlaşıyorlardı ve Ersa yokken bile birlikte takıldıkları oluyordu.
Mely, Ersa'nın antik kalıntıya katılabileceğini öğrendiğinde çok sevinmişti. Sonuçta onun katılımı garantiydi ve Ersa ile katılmayı deli gibi istiyordu. Hayatında neredeyse her şey mükemmel gidiyordu, ama her şeyin mükemmel olması da onu tedirgin yapmıştı. Sanki büyük bir şey yaklaşıyor gibiydi.
Antik kalıntıya girmeden önceki son gece büyük küçük hiç kimse uyuyamıyordu. Yarından sonra olacaklar ve antik kalıntıdan bir şeyler elde edenler tarih yazacaktı.
İnsanların tepesine yükselecek, kıtanın kralları olacaktı. Ersa yatağında uzanırken aklında bu tarz şeyler yoktu. Sadece ölmesini önleyecek bir yol bulmayı umuyordu. Çekirdek sorunu çok önemli olsa da, hayati bir sorunla karşılaştırılamıyordu onun için. Sevdiklerini terk etmek istemiyordu, ölümün kendisini nasıl bir sona ya da başlangıca götüreceğini de bilmiyordu.
"Ersa." Annesi ona seslendiğinde düşünce dünyasından çıktı. Babası bir gün kala onu ve Alvina'yı akademiden almış, eve getirmişti. Antik kalıntıda kaç gün geçireceği ya da neler yaşayacağı belli değildi. En azından antik kalıntıya girmeden önceki son gününü ailesi ile geçirmeliydi.
"Geliyorum anne." Ela bugün normalden daha mutluydu. Yemek masasındaki yerini almış yüzünde gülücükler açarken Ersa'yı bekliyordu. Hayali olan antik kalıntıya oğlunun gireceğini duyunca sanki bu hayali kendisi gerçekleştirecek gibi hissediyordu.
Ersa'nın antik kalıntıdan hazine elde edebilirse ne kadar güçlenebileceğini düşündüğünde ise heyecandan içi kıpır kıpır oluyordu. Ersa gelince tüm aile üyeleri masayı doldurmuş oldu.
"Hazır mısın Ersa?" Karmela'nın sorusunu Ersa kendinden emin bir şekilde yanıtladı.
"Evet, baba."
"Çok iyi. Yarın kıtanın dört bir yanından dâhiler gelecek. Olağanüstü dâhiler etrafını sarmış olacak."
Ersa yarın gelecek hiç kimseyi umursamıyordu. Tek ilgilendiği antik kalıntıydı. "Baba, neden diğer ülkelerinde antik kalıntıya girmesine izin verdiniz? Eğer sadece ülkemizin insanlarının kalıntıya katılmasına izin verseydiniz bu çok daha mantıklı olmaz mıydı?"
Karmela, Ersa'nın sorusu ile gülümsedi. Oğlunun düşünce yapısı mantıklıydı.
Karmela bir şey söylemeden Ela sorusunu cevabını verdi. "Çünkü eskilerde antik kalıntı ortaya çıktığında, kıtada katliamlar gerçekleşiyordu. Her ülke antik kalıntıya kendisi girmek istiyor, bu nedenle antik kalıntının ortaya çıktığı zamanlar insanlar için kabusa dönüşüyordu.
Zamanla kıtanın en güçlü insanları toplanarak bir anlaşma yaptılar. Antik kalıntı hangi ülke de ortaya çıkarsa çıksın, her ülkenin katılma hakkı olacaktı, ama kalıntının olduğu ülkenin daha fazla sayıda vatandaşı kalıntıya katılma hakkına sahip olacaktı. Ara sıra ülkeler arasında gerilim oluşsa da hiçbir zaman bu anlaşma bozulmadı."
Ersa kalıntı için savaşlar yapılabileceğini ve ortada bir anlaşma olduğunu tahmin etmişti. Annesinin anlattıklarıyla da düşüncelerini onaylamış oldu.
Karmela ciddi bir ifade oluşturdu. "Ersa. Antik kalıntı hakkında bildiklerimi sana anlatacağım. İyi dinle."
Ersa tüm dikkatini babasına verdi. "Eskilerden gelen kitaplarda anlatıldığına göre antik kalıntının başlangıcında farklı türden yollar var ve kalıntıya giren kişiler hangi yola düşeceğini bilmiyor. Yollar dediğim şey aslında yabani yola benzer. Belirli bir yörüngede ilerleyen, tehlikelerle dolu bir rota.
Bu kısımda şanslı olanlar güzel hazineler elde edebiliyor ve şansız olanlar da ölebiliyor. Her şey kişinin şansına ve yeteneğine bağlı. Bu nedenle insanlara ve çevrene karşı dikkatli ol. İçeride ne olacağını bilemeyiz.
Buna rağmen çıkmak istersen ben yetenekli değilim diye bağırıyorsun ve kalıntı seni dışarı gönderiyor."
Ersa babasının söylediği sözle şaşkın şaşkın baktı. Karmela, Ersa'nın ifadesi ile kahkaha attı. "Kalıntının sahibinin işi bu. Kalıntıya giren her insan yeteneklerle dolu olduğundan dolayı çoğu kişiye böyle bir cümleyi söylemek çok zor geliyor."
Ersa, antik kalıntının arka planındaki kişinin çok tuhaf biri olduğunu düşünmeden edemedi.
"Ama kalıntının seni dışarı göndermediği belirli alanlar da var. Bu nedenle her zaman tetikte ve dikkatli olmalısın. Ne olacağı hiçbir zaman belli olmaz."
Ersa babasının sözlerini kalbine yerleştirdi.
"Her insan kendi yolunu aşınca aynı noktaya varacaklar. Eskiler buraya kritik nokta demişlerdir, çünkü bu yerde önemli bir seçim yapmak zorundasın. Karşına birkaç yol çıkacak ve her biri sana farklı bir şey vaat edecek. Şöhret, para, güç, şans, hayat gibi.
Burada seçtiğin şeye göre antik kalıntıdaki ve Armedia'daki kaderin şekillenecek. Bundan sonrası hakkında ise net bir bilgi hiçbir kitapta yok. Bir de ateşlere dikkat edilmesi gerektiği hakkında birkaç yerde bir şeyler okumuştum. Tam olarak ne demek istediklerini anlamasam da dediğimi aklında tut."
Ersa tüm anlatılanları dinledikten sonra derin bir nefes aldı. Bu bilgilerin her birinin muazzam bir değeri olduğunu biliyordu. Antik kalıntı hakkında çoğu kişi pek bir şey bilmezdi, çünkü bu bilgileri edinmek için kişi güç ve mevki sahibi olmalıydı.
Kadim İmparatoru ve bahsettiği şeyleri hatırladığında istemsiz bir umut içinde yükseliyordu. Belki de sonunda bir şeyler hayatında iyi gidebilirdi. Belki, belki de sonunda şanslıydı.
Hiç olmadığı kadar umutlandığı zamanlardı bu günler. Yarını beklerken uyuyabileceğini de sanmıyordu. Böyle önemli bir şeyden önce nasıl uyuyabilirdi ki? Babası bile onunla birlikte gelecekti. Yaşlıların, ölenlerin ve ondan önceki nesillerin hayalleri yatıyordu antik kalıntıda ve o tüm bu nesillerin içinden seçilen nesildeydi.
"Böyle bir şansı boşa harcamayacağım baba. Kesinlikle oradan gurur duyacağınız bir evlat olarak çıkacağım."
Ersa'nın sözleri ile Ela ve Karmela şaşkınlıkla dona kaldı. Ela, Ersa'ya bakarken neredeyse göz yaşlarını tutamayacaktı. "Seninle her zaman gurur duyduk Ersa. Oğlum olduğuna pişman olduğum ya da senden utandığım tek bir an bile olmadı. Sen bizim büyük bir gurur duyduğumuz oğlumuzsun ve hiçbir zamanda tersi olmayacak."
Ela gereken cevabı Ersa'ya verince Karmela gülümseyerek sessiz kaldı. Ersa da sessizce durmuş bu sözlerin verdiği sıcaklıkla ısınıyordu.
Not: 74. bölüm cuma sabahı gelecektir.