Mübadelede karşı tarafı kendi temposuna kaptırmak önemliydi.
Tüm konuşmalar nihayetinde, karşı tarafın ruh halini kontrol altında tutmanın ve kalbini araştırmak için sözcükleri kullanmanın savaşın zaferini sağlayacağı bir tür psikolojik savaştı.
En önemlisi tereddüt ettiklerinde karşı tarafı hemen kendi temposuna çekmekti.
Ve en basit yol soru kullanmaktı.
Kişi, belirli araçlar veya bariz imalar yoluyla diğer tarafı hızla kendi temposuna yönlendirebilir.
İster satışta ister diğer durumlarda, bir müşterinin arzularını ve düşüncelerini tam olarak anlamak, doğru yaklaşımı seçmeyi kolaylaştıracaktır.
Ve bundan sonra, söylendiği gibi, kişi diğer tarafa burnundan basarak liderlik edebilecekti.
Basit bir benzetme şöyle olurdu—
Bir öğretmen “Hepiniz aynı fikirde misiniz? Aynı fikirde olmayanlar el kaldırsın” diye sorsa. Bazı yükseltilmiş ellerin ortaya çıkması kesin bir olasılık olacaktır.
Ama soru “İtiraz eden var mı? İtiraz edenler el kaldırsın” olsaydı. Durum böyle olsaydı, aptal olmadıkça kimse elini kaldırmazdı.
Dolayısıyla örfi mantığa göre bu kişinin ‘merhaba’ demesinin ardından mutlaka bir soru gelirdi.
Ve Lin Jie’nin uzun yıllara dayanan deneyiminden yaptığı çıkarımla, devamı bir ‘sorabilir miyim…’ olacaktı.
Sohbete liderlik etmek istiyordu ve bu nedenle inisiyatifi ele alması ve sorgulayan kişinin konumunu işgal etmesi gerekiyordu.
Kendini konuşma terapisti, yaşam danışmanı ve tavuk çorbası sağlayıcısı ilan eden Lin Öğretmen’in ustalığı, açıkça herhangi bir sıradan insanın çok ötesinde yüksek bir seviyeye ulaşmıştı.
Onun galip gelmesine nasıl izin verebilirdi?
Lin Jie çenesini eline dayadı ve sakince, “Bu kadar şaşırmana gerek yok. Bu dükkana girmeyi seçtiğinde neyle karşılaşabileceğini düşünmediğini söyleme bana? Ayrıca, özellikle buraya geldin” dedi. bana göre… Gençler fazla düşüncesiz olmamalı.”
Nehir kenarında sık sık yürürken ayakkabının ıslanması kaçınılmazdı. “Aynı meslekten” başkalarıyla tanışmak yaygın bir olaydı.
Her halükarda, bu ‘perişan dükkan’ hala bir iş yürütüyordu, bu yüzden aynı meslekten biriyle karşılaşması bekleniyordu.
Ayrıca, bir şeyi tanıtma niyetindeydi ve doğrudan patrona gelmişti. Bunun kendisi oldukça garipti.
Lin Jie, onun muhtemelen bazı başarılar elde ettiği için biraz şişkin olan ve sözel becerilerinin her şeyi yapabileceğini düşünen bir sonradan görme olduğunu düşündü.
Kontrole sahip olmak ve konuşmayı yönlendirmek son derece bağımlılık yapıyordu. Müşteriler yerine başka bir satış elemanıyla sohbete hakim olmak, kesinlikle daha büyük bir başarı duygusu getirdi.
Haa, günümüzün gençleri çok sabırsız.
Caroline donup kaldı ve anında tamamen görüldüğünü anladı.
Profesyonel bir değerlendirici ve bir S-Seviyesi ile yüz yüze gidecek özel temsilci olarak, Caroline son birkaç günü kimliğinin açığa çıkması da dahil olmak üzere çeşitli senaryolara hazırlanmakla geçirmişti. Ancak, gerçekten bu kadar ani olduğunda, nasıl şaşırıp korkmazdı?
İkisi aynı anda aynı kelimeleri söylediğinde, tüylerini diken diken eden bir korku tüm vücudunu sarmıştı.
Sanki kitapçı sahibinin gözünde şeffaftı ve düşüncelerinin her biri onun tarafından gelişigüzel okunabiliyordu.
Ve bu son cümlenin anlamı, özellikle kendisine gittiklerinde rahatsız edilmekten rahatsız olduğu için bir uyarı olabilir miydi?
“… Seni üzen bir şey varsa gerçekten özür dilerim. Ve seni rahatsız ettiğim için çok özür dilerim.”
Caroline sakinleşmek için derin ve sessiz bir nefes aldı ve devam etti, “Ancak sana sorular sormam gerekiyor. Bu hem senin hem de benim için çok önemli. İşbirliği yapabilirsen çok minnettar olacağız. Sonuçta , bu Norzin için büyük önem taşıyor.”
Sorun değil, kitabevi sahibi şimdiye kadar barışçıl bir tavır sergiliyor.
Muhtemelen niyetimi anladı ve sadece gözümü korkutmak ve yerime koymak istedi. Herhangi bir kötülük belirtisi göstermedi, bu yüzden saygılı tavrımı sürdürmem yeterli olacaktır.
Sadece artık bir müşteri gibi davranmak zorunda değilim.
Caroline’ın aklından bunlar geçiyordu.
Gerçekten de Joseph’in raporunda yazdığı gibiydi. Kitapçı sahibi sıradan bir görünüme sahipti.
Kendisini dinleme girişimlerinden memnuniyetsizliğini dile getirmesine rağmen, kitapçı sahibi onları yalnızca caydırıcılık yoluyla korkutmaya çalışmış ve fiilen herhangi bir önlem almamıştı. Bu, onun iyi bir mizacı olduğu ve ‘düşmanca’ olmadığı anlamına geliyordu.
Lin Jie onu gözlemledi. Güzel bayan, kesin bir taviz veren bir parça olmasına rağmen, kesin bir kararlılık ifadesine sahipti.
Önce bir özür, ardından biraz merak uyandırmak amacıyla önemli bir soru geldi.
Lin Jie, bu bayanın muhtemelen tanıtılacak uygun bir ürün bulmak veya belirli bir proje için araştırma yapmak için bir anket yaptığını tahmin etti.
Ancak… Norzin’i resme dahil etmek gerçekten de özellikle cüretkardı.
Lin Jie öne eğildi ve gülümsedi, “Bana bunun ne hakkında olduğunu söylemeye ne dersin?”
Kitapçı sahibinin itiraz etmediğini gören Caroline boğazını temizledi ve temkinli bir şekilde devam etti, “Kitapçıyı neden buraya açtığınızı sorabilir miyim?”
Aslında böyle bir soru?
Muhtemelen bir ürünü pazarlamaya çalışmıyor, bunun yerine belirli bir amaç için biraz araştırma yapıyor.
“Faiz kaderi belirler,” diye yanıtladı Lin Jie gelişigüzel bir şekilde.
Bilinmeyen bir varlık yüzünden göç ettiğini ve geçimini sağlamak için kitap satmaktan başka çaresi olmadığını söyleyemezdi… Bu çok utanç verici olurdu.
Caroline bir an afalladı ve hemen kitapçı sahibinin insanların kaderiyle ve diğer meselelerle oynamakla ilgilendiğini hatırladı.
Daha sonra dışarıyı işaret etti ve dikkatlice sordu, “Son olay hakkında ne düşünüyorsun?”
Son olay? Gaz patlaması mı?
Bu geniş harabeyi gerçekten geliştirmeyi düşünüyor olabilirler mi?
Ama mantıklıydı. Karşıdaki birkaç sokak tamamen harap olmuştu ve bu kesin bir karar olarak kabul edilebilirdi. Öyleyse neden biraz geliştirme yapmıyorsunuz ve belki biraz para kazanmıyorsunuz?
Lin Jie bilinçsizce başını salladı ve “İyi bir şey…” diye mırıldandı.
Birden kendine geldi ve boğuldu, “Öhööööhööhööööööööööh o olay gerçekten talihsiz ama bazı insanlar bunun bedelini ödemeli gerçekten. hayat değerli ve hafife alınacak ve ayaklar altına alınacak bir şey değil. “
Lin Jie, haberlerde bu trajedinin fabrikalardaki yetersiz denetimin ve yıllarca süren bakımsızlıktan kaynaklandığını duymuştu. Belli ki, bazı kişilerin meselenin sorumluluğunu alması gerekiyordu.
Caroline başını salladı ve kitapçı sahibinin gerçekten de Scarlet Cult’un kara büyücülerinden hoşlanmadığını ve Secret Rite Tower ile aynı bakış açısına sahip olduğunu not etti.
“Başka bir soru—— Şu anda ne yaptığınızla ilgili görüşünüz nedir?” diye sordu.
Lin Jie, bu sorunun öncekilerle olan ilişkisini düşündü.
Dükkanı neden kurduğumu, gaz patlaması olayıyla ilgili düşüncelerimi ve şu anki durumumu sordu. Muhtemelen bölgedeki dükkanların değerini değerlendiriyordur…
“Ben diğerlerinden farklıyım, bu yüzden beni referans olarak kullanamazsınız.” Lin Jie göz kamaştırıcı bir gülümsemeyle parladı. “Aslında tüm bunları yaptığımda herhangi bir fayda veya karşılık beklemiyorum. Empati kuruyorum ve her müşterinin içinde bulunduğu açmazdan çıkabileceğini umuyorum.”