Çeviri: Bthn_42
Tempest Fansub İyi okumalar Diler.
Redaktör: KuroYukiHime-黒雪姫
1. Cilt 8. Bölüm
Olgunlaşmadan önce annesinin, erkek kardeşinin ve etrafındakilerin, şefkat ve sevgi dolu seslerini duyabiliyordu.
O anda, asla ortalıkta dolanmamak için kararını verdi. Bütün bunların sebebi bu olabilirdi. Belki…
Babası askere alındıktan kısa bir süre sonra öldü ve kısa bir süre sonra annesi de savaş alanına çağrıldı. O zamandan beri, Shinn, bir rahip tarafından büyütülen bir Toplama Kampının köşesindeki bir kilisede yaşayan kardeşiyle birlikteydi.
Shinn’in yaşadığı Toplama Kampı yeniden inşa edilmiş bir köydü ve rahip oradaki bir köylüydü. Bir Adularya olan rahip, Seksen Altılıları tutuklama talimatına şiddetle karşı çıktı ve Kiliseden ayrılmayı ve Metal çitlerle çevrili Toplama Kampında tek başına kalarak Seksen Beş bölgesine tahliye etmeyi reddetti.
Bir Alba olduğu için Seksen Altılılar tarafından dışlandı, ancak Shinn’in ailesiyle arası iyiydi. İkincisi savaş alanına gönderildiğinde, rahip kardeşlerle ilgilendi ve onları büyütmek için elinden geleni yaptı.
Eylemleri olmasaydı, Shinn ve kardeşi Toplama Kampından sağ çıkamayacaktı. Onları zorla kontrol altına almaya karar veren Albas’a, savaşı başlatan İmparatorluğa ve onlara bağlı olan acımasız kaderlere karşı çok fazla öfke vardı, bu yüzden rahibin koruması olmadan ikili, İmparatorluk kraliyetinin önemli bir seviyesiyle doluydu. Bu soylu kan, kolayca öfkenin hedefi olurdu.
Shinn sekiz yaşına girmeden önceki gece, annelerinin savaşta öldüğü haberini aldılar.
O zamanlar Shinn hala küçüktü ve ebeveynlerinin savaşta öldürüldüğü gerçeğini tam olarak anlayamamıştı.
Anne babası yanında olmasa da, onların “seslerini” açıkça hissedebiliyordu. Bir gün aniden o “ses” ortadan kayboldu, yerini bir kâğıt parçası aldı. Bir başkası ona, gazetede anne ve babasının öldüğünü söylediğini söylerken, boş sözler ona çok gerçeküstü geldi. Kalan siluetler veya iskeletler olarak ölmediler, “ölümleri” sadece birkaç cümle ile ifade edildi. Ölümün ne olduğunu bilmeyen çocuk için kavram, sonsuz bir vedanın anlamını, hiçbir şeyi telafi edememenin hayal kırıklığını ve pişmanlıklarını anlaması için yetersizdi.
Hayal kırıklığı ve pişmanlıktan çok kafası karışıktı. Başkaları ona anne ve babasını bir daha görmeyeceğini, bir daha geri dönmeyeceklerini söylese de o bunun ne anlama geldiğini anlamamıştı.
Sadece rahibin ve kardeşinin söylediklerine uy ve uslu bir çocuk ol. Böylece Shinn’in annesi, sabah onun başını okşayarak ayrıldı. Neden geri gelmiyor? Anlayamadı.
Bu yüzden kardeşine sormaya gitti.
Kardeşi Ray ondan on yaş büyüktü ve her şeyi biliyordu ve her şeyi yapabilirdi. Küçük kardeşini korumak için her şeyi riske atardı ve herkesten çok onu severdi.
Bu yüzden ağabeyine sorsa mutlaka cevap verirdi.
Odada ışık yoktu. Berrak ay ışığı içeri girerken Ray tek başına duruyordu. Shinn onun devasa siluetinin kapıya dönük yüzünü gördü ve dedi ki,
“Abi.”
Ray yavaşça arkasına döndü. Gözyaşı dökmekten kara gözleri kızarmış, ıstırabı ve hüznü bir barajdan akan sel gibi fışkırıyordu. Ancak gözleri, her zamanki şövalye tavrının aksine son derece uzak görünüyordu ve bu Shinn’i korkuttu.
“Ağabey, annem nerede?”
Siyah gözler bir çatlak gösteriyor gibiydi.
Shinn kardeşinin gözlerini gördü ve iç çekişini duydu, ama sordu,
“Annen dönmeyecek mi? Neden? …Annem neden öldü?”
Sessizlik, ışıklar kapalıyken odadaki karanlığa benziyordu ve bir şey kırıldı.
Buzla kaplı siyah gözler anında paramparça oldu ve içindeki volkan benzeri çılgınlığı ortaya çıkardı. Bir sonraki an, Shinn inanılmaz bir güçle boğuldu ve yere çarptı.
“Abi…!”
Basınçtan ciğerleri soldu ve acımasız bir şekilde boğazına bastırılarak nefes borusu kapandı. Oksijen eksikliğinden dolayı görüşü bulanmıştı. Üzerine binen tüm ağırlık ve kol gücüyle, kafası neredeyse kopmuştu.
Ray’in siyah gözleri ondan birkaç santim ötedeydi ve aşırı derecede heyecan ve kötülük yayıyordu.
“-Hepsi senin suçun.”
Hırıltı, gıcırdayan dişlerin arasındaki boşluklardan kaçıyor.
“Annem savaş alanına senin varlığın sayesinde gitti. Annem senin yüzünden öldü. Annemi öldürdün !”
Hepsi senin yüzünden.
Kardeşinin “sesini” duyabiliyordu. İç sesi, verdiği gürleyen hırıltıdan daha yüksekti. Bir sesin o cehennem ateşi, o kanlı sesin kılıcı, arkasındaki bilinç onun üzerinde açığa çıktı.
Bu yeteneğe sahip olmasaydın iyi olurdu. Senin gibi biri doğmamalıydı. Hemen bu dünyadan çık.
Ölmek.
“Günah. Senin adın. Ne kadar uygun. Hepsi senin suçun. Her şey senin suçun! Annemin ölümü, benim kaçınılmaz ölümüm, hepsi senin suçun olacak!”
Abisinin hırlaması, abisinin “sesi” son derece korkutucuydu.
Ancak bir türlü hareket edemiyordu. Kulaklarını kapatmaya çalışsa da yine de o “sesi” duyabiliyordu.
Böylece Shinn oradan kaçmayı seçti. Artık anne babasını göremeyecek kadar bilincinin derinliklerine, ruhunun derinliklerine kaçtı.
Ve bilmeden bilincini kaybetti ve her şey karanlıkta dağıldı.
Gözlerini açtı ve kendini odada yatakta yatarken buldu, yanında sadece rahip vardı, ağabeyi hiçbir yerde görünmüyordu.
“Sorun değil,” dedi rahip ona. Kardeşi muhtemelen odadaydı ama kardeşini bir daha hiç görmedi.
Ray, askere alma prosedürlerini çabucak bitirdi ve birkaç gün sonra kiliseden ayrıldı. Shinn, rahibin kardeşini göndermesi için onu yönlendirirken arkasına saklandı.
Ağabeyi ne tek bir şey söyledi, ne de arkasına baktı. Yan yan yüzü hala öfkeyle dolu görünüyordu. Shinn, eğer konuşursa azarlanacağından korktu ve sonuna kadar hiçbir şey söylemedi.
Her zaman kulaklarında olan ağabeyinin “sesi” artık duyulmuyordu. Birkaç kez cesaretini toplayıp seslendi ama kardeşi hiç cevap vermedi. Sonunda, kardeşinin onu asla affetmediğini… ve sonsuza kadar asla affetmeyeceğini anlaması gerekiyordu.
Boynundaki yaralar asla kaybolmadı ve sonsuza dek ona eşlik edecekti. O sırada uzaktan inanılmaz bir şey duyabiliyordu.
Sesin ne dediğini duyamıyordu; sadece ona bir şey söylemek için elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştığını anlayabiliyordu.
Sonunda o ses insanların sözlerine sızmaya başladı ama ne olduğunu belirleyemedi. Aynı içerikleri tekrar etmeye devam eden bozuk bir kayıt cihazı gibi bir şey değildi, ama farklı bir şeyin özlemini çeken bir şeydi.
Bu sesi kimse, hatta rahip bile duyamadı. Doğal olarak, Shinn bunun ne olduğunu anlamıştı.
O gece kardeşi tarafından öldürülmüş olması muhtemeldi. Öldürüldü ve telef oldu.
Öldü, ama asla ortadan kaybolmadı, sadece bu dünyada kalmak için. Bu yüzden kendisiyle aynı olan hayaletlerin seslerini duyabiliyordu.
Bir gün kardeşinin sesi kulaklarında çınladı.
Kardeşi öldü ve kardeşi uzaktan onu aramaya devam etti.
O gün Shinn evrak işlerini yaptı ve orduya katıldı…