Öğleden sonra oraya vardık ve önce yerel uçuş kantinde akşam yemeğine gittik. Bu uçuş kantinlerinin ayrı olduğu söylenmeli. tarih. Onlar tüm uçan askeri birimlerde ve havacıların gayri resmi faydalarından biridir. Durumlarına göre, bir restorana eşittir ve bundan sonraki tüm sonuçları vardır: ayrı masalar, garsonlar, çeşitler ve tabii ki çeşitli yemekler. Askeri kampın havalimanından uzakta olduğu bölgelerde, genellikle iki kantin vardır - kasabada ve havaalanında. Her yemek odasında komutan için belirli bir yer var. Ve geleneğe göre, onun dışında hiç kimse bu yere oturmuyor. Daha da uzun havacılık Bir askeri birliği ziyaret ederken patronlar, onu almamak için komutanın yerinin nerede olduğunu belirtir. Uçuşun kalkması üzerine, uçuş mürettebatına her öğün - kahvaltı, öğle veya akşam yemeği için ayrı ayrı - özel biletler verilir. Helikopter pilotları genellikle iş seyahatlerinde uçar, bu nedenle bu tür kuponların çoğu zamanla birikir. Her nasılsa, Moskova üzerinden "değişim" askeri uçaklarında Transkafkasya'dan tatile döndüğümde, bu kuponları Chkalovsky askeri havaalanının yemek odasında bile yeme fırsatım oldu. Ama bu bununla ilgili değil.
Daha önce de söylediğim gibi, garsonlar yaz kafeteryasında çalışıyor. Ve doğal olarak, hem kendi hem de uçan havacıların yakın ilgi ve tartışmalarına tabidirler. Çok zorlu hava koşullarında zorlu bir uçuşun ardından yorgun olan mürettebat bir masaya yerleşti ve garsonu bekledi, salonun iç kısmına ilgi duyarak ve masalar arasında toplanan garsonları bekledi. Gözlerim cüce bir şekilde birini yakaladı - genç ve güzel bir kadın. Gerçekten göze çarpmadı, ama bir şey ona bakışlarımı korudu. Bir süre sonra etrafıma bakmaya başladı, utandı.
- Ona ne bakıyorsun? - komutana sordu.
- Evet, çok basit, kendim anlamıyorum, belki bir yerlerde gördüm?
- Onu nerede görebilirsin? Bakmak güzel, ”dedi komutan sert bir şekilde.
Daha sonra askeri bir okulda sınıf arkadaşımın acı çeken aşınmış figürünü gördüm. Bir bölümde okuduğumuz ve neredeyse beş yıldır okuldan beri görmediğimiz “birlikte tuzlu bir yudum yedik” diyebilen Vova “Mavi” idi.
Vovka hızla salona girdi, her zamanki hareketiyle ceketini kapattı ve doğruca ona gitti - çok garson, yanağından sustu ve bir masaya oturdu. Sonra da bana doğdu - o, hiç tanımadığım karısıydı, ama bir keresinde Blue'nun askeri biletinde tuttuğu ve bana bir kez daha okulda gösterdiği bir fotoğrafta gördüm. O gece nöbetteydik. Ve bir tatil vardiyasındayken, farklı şeyler hakkında, hayat hakkında sohbet ediyorlardı, Vova daha sonra sevdiğini anlattı ve bu fotoğrafı gösterdi.
İnsan hafızasının gerçekten tahammül edilemez köşeleri.
O gece Vovka'yı ziyaret ederek geçirdim, sarhoştum ve çok yedim. Ertesi sabah, ön kontrol incelemesi, Vovka'nın yerel doktora verdiği bir şişe votka için başarıyla geçti. Ve biz uçup uçtuk, komutan ile navigatör arasında ağrılı bir kafa ile sarkan ekstra (üçüncü) bir adım gaz kolu kaldı.