Eskiden tatlı huylu bebeğinizle yürümeye başlayan çocuk yıllarına girerken, muhtemelen bir genç biraz saldırganlık.
Okul öncesi çocuklarının oyun alanında birbirlerinden bir ısırık yeme hikayelerini duydunuz ve bizzat bir süpermarket öfke nöbetinin ortasında annesine 2 yaşındaki ateşli bir darbeye şahit oldunuz.
Gelişimsel olarak konuşursak bu oldukça normaldir: Yeni yürümeye başlayan çocuklar büyük duyguları olan küçük insanlardır ve bazen biz yetişkinlerin huysuz, yorgun, aç veya sadece deli olduklarını bilmelerini sağlamanın tek yolu onları yere sermektir.
Peki ya yürümeye başlayan çocuğunuz hayal kırıklığını kendisinden çıkarıyorsa? Çocuğunuzun kendi elleriyle kafasını çarpmasını veya kafasını duvara vurmasını izlemek korkutucu.
Bu da mı bekleniyor yoksa endişelenecek bir şey mi var?
İşte çocuğunuzun neden tek başına bir dövüş kulübüne dönüştüğünü ve yardım etmek için neler yapabileceğinizi öğrenin.
Neden oluyor
İşte küçük çocuğunuzun bu şekilde tepki vermesinin birkaç nedeni:
İletişim becerilerinin eksikliği
Çocuğunuz öfke, kıskançlık, korku ya da kafa karışıklığı gibi büyük duygular hissediyorsa, ancak kelimeleri henüz yetişmediyse, vurmak size küçük kafasında neler olduğunu anlatmanın tek yolu gibi görünebilir. Ayrıca nasıl hissettiklerini ifade edemedikleri için kendilerine kızabilirler ve hayal kırıklığı içinde kendi kafalarına vurmak doğal bir tepki olabilir.
Kendini yatıştırıcı veya duyusal arayış
Bazı çocuklar fiziksel duyusal deneyimleri diğerlerinden daha çok ister veya biraz donuk bir ağrı hissine sahiptir; yanıt olarak, fiziksel uyarılma arzusunu yerine getirmek için kendilerine vurmaya yönelebilirler. Bazı çocuklar stresli veya yorgun olduklarında kendilerini yatıştırmanın bir yolu olarak tekrarlayan fiziksel hareketlere yönelirler.
Bir tepki alır
Yeni yürümeye başlayan çocuklar küçük narsistlerdir; onlar gerçekten sizin bölünmemiş dikkatinize sahip olmaktan hoşlanıyorlar ve bunu elde etmek için neredeyse her şeyi yapacaklar. Kendilerine ilk vurduklarında büyük bir tepki aldıysanız, sizden yükselmeye devam etmek için davranışı tekrar ediyor olabilirler. (Yargılama yok – çoğu ebeveyn çocuklarının kendi kafasına şaplak atmasına olumsuz tepki verir.)
Ya da olumlu bir tepki almak olabilir: Belki çocuğunuz başka birinin davranışını taklit ediyordu, siz ya da partneriniz güldü ve şimdi yine bu olumlu pekiştirmeyi arıyorlar.
Onlara bir şey zarar veriyor
Çocuğunuzun kulak enfeksiyonu varsa veya diş çıkarıyorsa ancak size söyleyemiyorsa, rahatsızlığını size bildirmek için kendilerine vurabilirler.
Onu durdurmak için ne yapabilirsin
Uzun vadeli çözümlerle uğraşmadan önce, o anda yaralanmayı önlemek için bazı kısa vadeli çözümler bulmanız gerekir. Çocuğunuz aktif olarak başını vuruyorsa, keskin kenarların ve köşelerin korunduğundan emin olun.
Kollarınızı sıkıca sarmayı da seçebilirsiniz – ama değil çok sıkıca – davranışın devam etmesini önlemek için etraflarında. (Duyusal arayan çocuklar için büyük bir ayı kucaklaması, aslında onlara aradıkları girdinin bir kısmını verebilir!)
Uzun vadede ise bazı seçenekleriniz var. Bazı durumlarda, davranışı görmezden gelmek en iyisi olabilir. Örneğin, çocuğunuzun bunu sizden bir tepki almak için yaptığını düşünüyorsanız, artık dikkatinizi onlara vermediğini fark ettiklerinde muhtemelen duracaklardır.
Diğer durumlarda, yine de, herhangi birinin davranışı durdurup durdurmadığını görmek için aşağıdaki stratejileri test etmek isteyebilirsiniz.
Çocuğunuz hüsrana uğramışsa, acı çekiyorsa veya duyusal girdi arayışındaysa, bunu size iletmeye çalıştıkları gerçeğini görmezden gelmek istemezsiniz. Nasıl yardımcı olabileceğiniz aşağıda açıklanmıştır.
Herhangi bir fiziksel ihtiyacı ele alın
Çocuğunuz acıktığı, üşüdüğü, diş çıkardığı veya susadığı için açıkça kendisine vuruyorsa, fiziksel ihtiyaçları karşılanana kadar davranışlarıyla hiçbir yere varamazsınız.
Onları daha rahat ettirmeye çalışın, ardından gelecekte sizden bir şeye ihtiyaç duyduklarını size nasıl bildirebileceklerini gösterin.
Bu kalıplara da dikkat etmeye çalışmalısınız. Bezleri ıslandığında kendilerine vurduklarını veya atıştırma zamanını atladıklarını fark ederseniz, bu ihtiyaçları vurmaya başlamadan önce öncelikli olarak karşılamaya çalışabilirsiniz.
Onları yönlendirin
Çocuğunuza öfkesini veya hayal kırıklığını ifade etmenin doğru yolunu öğretmek için asla erken değildir.
Blok kuleleri tekrar düştüğü için kendilerine vuruyorlarsa, onlara havalandırma için uygun bir yol göstermeyi deneyin. Bir yastığa ya da doldurulmuş hayvana vurabilir, yerinde durabilir, kendilerine büyük bir sıkışma yapabilir ya da bir mola vermek için odadan çıkabilirler.
Çocuğunuza bağlı olarak, onlara sinir bozucu anlarda sakin kalmak için derin nefes alma gibi bazı çocuk dostu farkındalık tekniklerini de tanıtabilirsiniz.
Neler yaşadıklarını kabul edin
Bazen sadece duyulmak isteriz, değil mi? Bu çocuklar için de geçerlidir!
Ebeveynleri veya bakıcıları kendi seviyelerine indiğinde ve yaşadıklarının zor olduğunu kabul ettiğinde, bazı çocukların büyük tepkilerinin ne kadar çabuk dağıldığına şaşıracaksınız.
Sadece duygularını doğrulamakla kalmaz, onlara değer verdiğinizi ve nasıl hissettiklerini anladığınızı da gösterir.
Çocuğunuz öğle yemeğinde kurabiye yiyemeyeceğini söylediğiniz için bir dahaki sefere kendilerine vurduğunda, dikkatinizi onlara çevirin ve kesinlikle şunu söyleyin, “Biliyorum! ÇOK sinir bozucu, değil mi? Keşke ben de öğle yemeğinde kurabiye yiyebilseydim! ”
Ardından, çocuğunuz daha sakin olduğunda, neden öğle yemeğinde kurabiye yiyemeyeceğinizi ve bir dahaki sefere nasıl daha iyi tepki verebileceklerini açıklamaya devam edebilirsiniz.
Büyük duyguları etiketlemelerine yardımcı olun
Hepimiz duyguları “iyi” ve “kötü” kategorilere ayırma eğilimindeyiz, ancak bu, çocuğunuzun farklı seviyelerde “kötü” duygulara uygun şekilde tepki vermesini zorlaştırabilir (öfke veya hayal kırıklığı veya korku veya kafa karışıklığı gibi).
Onlara tüm insan duygularını tanımlayacak belirli kelimeler vermek, karmaşık duygularını sizinle nasıl sözlü olarak paylaşacaklarını anlamalarına yardımcı olabilir. Artı, gelecekte iletişimle ilgili bazı çöküşleri önleyebilir.
Çocukların büyük duyguları tanımlamasına yardımcı olacak birçok çevrimiçi kaynak var. Yapabilirsin:
- Bilgi kartları veya duygu posterleri yazdırın.
- Çocuklara uygun resimli kitaplar satın alın.
- Oyuncak bebeklerle veya doldurulmuş hayvanlarla rol yapma.
- Duygusal düzenlemeye odaklanan televizyon programlarını izleyin (birlikte, bunun hakkında konuşabilirsiniz!).
- Gün boyunca çocuğunuzun önünde kendi duygularınızı etiketleyerek kendinize örnek olun.
Ne zaman endişe kaynağı olabilir?
Bu, çocuğunuzun muhtemelen içinden çıkacağı oldukça tipik bir davranış olsa da (özellikle onlara yeni başa çıkma araçları verirseniz!), Başka bir şeyin olabileceğine ve bir uzmanın yardımına ihtiyacınız olabileceğine dair birkaç işaret vardır.
Aşağıdaki durumlarda dışarıdan yardım almanız gerekebilir:
- Davranışı olağan stratejilerle durdurmaya çalıştınız ve hiçbir şey değişmedi ya da daha kötüye gitti.
- Çocuğunuz kendine zarar veriyor (kendine çarpma, morarma veya çizik yapma).
- Çocuğunuz konuşmayı geciktirdi veya sizi net bir şekilde duyamıyor gibi görünüyor.
- Çocuğunuz ateş, iştahsızlık, yorgunluk veya sinirlilik gibi fiziksel hastalık belirtileri gösteriyor.
- Çocuğunuzda ayrıca otizm spektrum bozukluğu veya duyusal işleme bozukluğu gibi gelişimsel bir durumun semptomları vardır.
Otizm olabilir mi?
Muhtemelen değil.
Çoğunlukla, bu davranış bir aşamadır: Yeni yürümeye başlayan çocuğunuz sizinle iletişim kurmanın, kendini yatıştırmanın veya dikkatinizi çekmenin daha iyi yollarını bulduğunda, istediklerini veya ihtiyaç duyduklarını elde etmek için bu özel taktiği kullanmayı bırakmalıdır.
Bu, özellikle yürümeye başlayan çocuğunuz beklendiği gibi gelişiyorsa geçerlidir.
Bu tür bir davranışın, otizm gibi gelişimsel bir bozukluk için kırmızı bayrak olabileceği tek durum, fark ettiğiniz tek belirti değilse olabilir.
Çocuğunuz sık sık kendine vurursa ve göz teması kurmakta zorlanırsa, sosyal etkileşimle ilgilenmiyorsa, tekrarlayan davranışlar sergiliyorsa veya konuşma veya motor becerileri gecikmişse, oyunda daha geniş bir teşhis olabilir.
Doktorunuzla ne zaman konuşmalısınız?
Çocuğunuzun kendine zarar verme davranışının yanı sıra birkaç başka rahatsız edici işaret daha gözlemlediyseniz, doktorunuzu aramanız akıllıca olacaktır.
Fiziksel bir muayene yapmak ve size çocuğunuzun büyümesi ve gelişimi hakkında bir dizi soru sormak için sizinle ve çocuğunuzla buluşabilirler. Her şeyin yolunda olduğunu belirleyebilirler veya sizi çocuğunuzu daha ayrıntılı değerlendirebilecek bir uzmana yönlendirebilirler.
Ancak diğer semptomları fark etmemiş olsanız bile, çocuğunuzun doktorunu arayıp tavsiye almanız yine de sorun değildir. Bu davranışları her zaman görürler ve neyin sadece bir aşama ve neyin kontrol edilmesi gerekebileceği konusunda iyi bir kavrayışa sahiptirler.
Nereden başlayacağınızdan veya çocuğunuz için hangi stratejinin en uygun olacağından emin değilseniz, doktorunuzdan yardım isteyin.
Alt çizgi
Çoğu durumda, bir yürümeye başlayan çocuğun kafasına vurması tuhaf ama sıra dışı olmayan bir gelişim aşamasıdır.
Yeni yürümeye başlayan bir çocuğun düşük hayal kırıklığı toleransını sınırlı iletişim becerileri ve güçlü bir ebeveyn ilgisi ihtiyacıyla birleştirdiğinizde, kendilerine vurmanın, istediklerini elde etmenin veya size nasıl hissettiklerini söylemenin makul bir yolu olduğunu görmek kolaydır.
Bu davranışı genellikle evde problem çözebilirsiniz, ancak durdurmak için mücadele ediyorsanız veya davranışa neden olan bir gecikme veya bozukluk olabileceğini düşündüren başka semptomlar fark ettiyseniz, doktorunuzu aramaktan çekinmeyin.