Back when you were a child of 2 or so, you were virtually mindless, at least compared to how you are now. In the first few years of life, your primary focus was you: You wanted food, comfort, a colorful toy -- and you were willing to cry very loudly to get what you wanted. In return, you offered nothing but potential quiet. You were what can be called egocentric, one of the definitions of which is extreme self-centeredness. You can hardly be blamed for this, however; you hadn't developed to a point where you could look past your own needs.
İki yaşındayken, bugüne kıyasla neredeyse zihinsizdiniz. Hayatınızın ilk yıllarında ana odak noktası kendindiniz. Yemek, rahatlık, renkli bir oyuncak... alana kadar bağırarak ağlamaya hazırdınız. Karşılığında sunduğunuz şey potansiyel sessizlikti. Size egosantrik denebilirdi, ben merkezciliğin uç tanımlarından biri. Elbette, bunun için suçlanamazsınız, çünkü henüz kendi ihtiyaçlarınızın ötesini görebileceğiniz bir noktada değildiniz.
Then, at about age 3 or 4 -- if you're neurotypical, meaning your mental development was comparatively normal -- you underwent what seemed like a magical transformation. You became a genius at mind-reading. You suddenly were capable of looking past yourself and could take into account others' wants, needs, knowledge and mental states. You had developed what some researchers call theory of mind.
Zamanla, 3-4 yaşlarınıza geldiğinizde, eğer zihinsel gelişiminiz normalse, büyülü bir değişim geçirirsiniz. Zihin okumada ustalaşırsınız. Birden bire, kendinizin ötesini görmeye, başkalarının da isteklerini, ihtiyaçlarını, bilgilerini ve zihinsel durumlarını dikkate almaya başlarsınız. Bu, "zihin teorisi"ni geliştirdiniz demektir.
okuyun, tavsiye ederim...
http://people.howstuffworks.com/theory-of-mind.htm