We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
IV. Henry
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
IV. Henry, ayrıca denir (1377–97) derbi kontu veya (1397–99) Hereford dükü, isimle Henry Bolingbroke veya Lancaster'lı Henry, (Nisan? 1366, Bolingbroke Castle, Lincolnshire, İngiltere - 20 Mart 1413, Londra), 1399-1413 yılları arasında İngiltere kralı, Lancaster hanedanından 15. yüzyıldan kalma üç hükümdardan ilki. Tacı gasp ederek kazandı ve güçlü soyluların tekrarlanan ayaklanmaları karşısında gücünü başarıyla pekiştirdi. Ancak, Lancastrian hanedanının nihai çöküşüne katkıda bulunan mali ve idari zayıflıkların üstesinden gelemedi.
Henry, Lancaster dükü John of Gaunt'un ilk karısı Blanche'dan hayatta kalan en büyük oğluydu. Kral olmadan önce Henry Bolingbroke olarak biliniyordu ve kuzeni II. Richard'dan Derby Kontu (1377) ve Hereford Dükü (1397) unvanlarını aldı. Kral II. Richard'ın (1377-99 arasında hüküm sürdü) saltanatının açılış yıllarında, babası hükümeti yönetirken Henry arka planda kaldı. Gaunt 1386'da İspanya'ya bir sefer için ayrıldığında, Henry siyasete tacın rakibi olarak girdi. O ve Thomas Mowbray (daha sonra Norfolk'un 1. dükü), 1387-89'da Richard'ın en yakın arkadaşlarını yasadışı ilan eden ve kralı onların egemenliğine boyun eğmeye zorlayan beş muhalefet liderinden oluşan - lordların temyiz edenleri olarak bilinen - grubun genç üyeleri oldular. Gaunt kralı düşmanlarıyla uzlaştırmak için geri döndüğünde Richard üstünlüğü yeniden kazanmıştı. Bolingbroke daha sonra Litvanya (1390) ve Prusya'ya (1392) Haçlı Seferi'ne gitti. Bu arada, Richard geçmişteki düşmanlığını affetmemişti. 1398'de kral, Bolingbroke ve Norfolk arasındaki bir tartışmadan yararlanarak her iki adamı da krallıktan kovdu. John of Gaunt'un ölümü üzerine (Şubat 1399) tacın Lancastrian mülklerine el koyması, Henry'yi mirasından mahrum etti ve ona İngiltere'yi (Temmuz 1399) soyluların şampiyonu olarak işgal etmek için bir bahane verdi. Richard, 30 Eylül 1399'da tahttan feragat ettiğinde Kral IV. Henry başladığında, Ağustos Bolingbroke'un saltanatında ona teslim oldu.
Henry IV, tahtı gasp etmesini haklı çıkarmak için Kral III. Yine de, bu iddia, otoritelerini tacın pahasına savunmak isteyen kodamanları ikna etmedi. Hükümdarlığının ilk beş yılında Henry, çok sayıda yerli ve yabancı düşman tarafından saldırıya uğradı. Ocak 1400'de Richard'ın destekçilerinin bir komplosunu bozdu. Sekiz ay sonra Galli toprak sahibi Owain Glyn Dŵr, Galler'deki baskıcı İngiliz yönetimine karşı bir isyan çıkardı. Henry, 1400'den 1405'e kadar Galler'e bir dizi sonuçsuz sefer düzenledi, ancak oğlu Prens Henry (daha sonra Henry V), bölge üzerinde kraliyet kontrolünü yeniden sağlamada daha büyük bir başarı elde etti. Bu arada, Owain Glyn Dŵr, güçlü Percy ailesiyle, Northumberland kontu Henry Percy ve Hotspur adındaki oğlu Sir Henry Percy ile ittifak kurarak Henry'nin yönetimine karşı iç direnişi teşvik etti. Hotspur'un kısa ayaklanması, Henry'nin saltanatı sırasında karşılaştığı en ciddi meydan okuma, kralın güçlerinin 1403 Temmuz'unda Shrewsbury, Shropshire yakınlarındaki savaşta isyancıyı öldürmesiyle sona erdi. 1405'te Henry, 1. Norfolk Dükü'nün en büyük oğlu Thomas Mowbray'e sahipti. ve York başpiskoposu Richard Scrope, Northumberland ile başka bir isyan çıkarmak için komplo kurdukları için idam edildi. Henry'nin siyasi sıkıntılarının en kötüsü sona ermiş olsa da, daha sonra çağdaşlarının cüzzam olduğuna inandığı bir rahatsızlıktan muzdarip olmaya başladı - doğuştan frengi olabilir. 1408'de Northumberland liderliğindeki hızla bastırılan bir ayaklanma, Henry'nin otoritesine karşı yapılan son silahlı meydan okumaydı. Bu yıllar boyunca kral, İskoçların sınır akınlarıyla mücadele etmek ve 1405-06'da Galli isyancılara yardım eden Fransızlarla çatışmayı önlemek zorunda kaldı.
Bu askeri faaliyetleri finanse etmek için Henry, parlamento hibelerine güvenmek zorunda kaldı. 1401'den 1406'ya kadar Parlamento, onu defalarca mali kötü yönetimle suçladı ve yavaş yavaş kraliyet harcamaları ve atamaları üzerinde emsal belirleyen belirli yetkiler elde etti. Henry'nin sağlığı kötüleştikçe, yönetimi içinde en sevdiği Canterbury başpiskoposu Thomas Arundel ile Henry'nin Beaufort üvey kardeşleri ve Prens Henry tarafından yönetilen bir hizip arasında bir güç mücadelesi gelişti. İkinci grup, 1410'un başlarında Arundel'i şansölyelikten çıkardı, ancak onlar da 1411'de iktidardan düştü. Henry daha sonra prensin Burgonyalı arkadaşlarına karşı savaş yürüten Fransız fraksiyonuyla ittifak yaptı. Sonuç olarak, Henry 1412'nin sonlarında tamamen aciz hale geldiğinde Henry ve prens arasındaki gerilim yüksekti. Birkaç ay sonra öldü ve prens Kral Henry V olarak başardı.
Köylülerin 1381 İsyanı için rehberiniz
1381 baharında, bir grup isyancı Londra şehrine yürüdü ve genç kral II. Richard'la yüzleşmek için evlere ve kasabalara saldırdı. Tarihçi Helen Carr neler olduğunu araştırıyor ve Köylülerin İsyanı olarak bilinen bölümle ilgili, huzursuzluğun nedenlerinden Wat Tyler'ın kimliğine kadar önemli soruları yanıtlıyor.
Bu yarışma artık kapanmıştır
Yayınlanma: 28 Nisan 2021, 19:45
Köylü İsyanı ne zaman oldu?
Köylü İsyanı 30 Mayıs-15 Haziran 1381 tarihleri arasında gerçekleşti.
Köylü İsyanı'nda ne oldu?
Ayaklanma Kent ve Essex ilçelerinde başladı ve her iki isyancı grup da Londra'ya yürüyüp gittikleri kasaba ve köylere saldırdıkça oradan çığ gibi büyüdü. Özellikle soyluların evlerini hedef aldılar ve hatta içeride tutulan tüm mahkumları serbest bıraktıkları Rochester Kalesi gibi tahkimatlara saldırdılar. Canterbury'de, baskılarının kışkırtıcısı olarak gördükleri başpiskoposun değiştirilmesini talep ettiler.
Yürürken, isyancılar kısmen korkudan – katılmazlarsa insanların evlerini yıkmakla tehdit ettiler – ama aynı zamanda hükümete karşı toplu bir öfkeden dolayı büyük destek topladılar. 11 Haziran civarında Londra'ya ulaştılar ve şehrin Lambeth gibi banliyölerine saldırdılar ve burada çok sayıda hükümet kaydını yok ettiler.
İsyan sırasında henüz 14 yaşında olan II. Richard, isyancılara taca ve ülke yetkililerine yönelik öfkeli tepkilerinin nedenini soran bir mesaj gönderdi. Göre Anonimalle Chronicle, "onu kurtarmak ve ona ve krallığa ihanet edenleri yok etmek" arzusunun olduğunu söylediler. Richard, ertesi gün, Corpus Christi Arifesi (12 Haziran) Blackheath'teki şikayetlerini duymayı kabul etti. Gün geçtikçe büyüyen isyancı gücün kralın güvenliği için bir tehdit oluşturduğu anlaşılınca, Richard dehşete düşmüş sayman Robert Hales ve Canterbury başpiskoposu Simon Sudbury ile birlikte Londra Kulesi'ne sığındı. erkekler de hedefti.
Köylü İsyanı zaman çizelgesi: ne zaman oldu?
Kasım–Aralık 1380 | Dört yıldaki üçüncü Anket Vergisi, Northampton'daki Parlamento tarafından kabul edildi.
30 Mayıs 1381 | Kent ve Essex'te isyanlar başlar.
7 Haziran 1381 | Wat Tyler, Kent'teki isyancıların lideri olarak atandı.
7–12 Haziran 1381 | İsyancılar, Rochester ve Canterbury üzerinden Londra'ya doğru ilerliyorlar.
12 Haziran 1381 | İsyancılar Londra Şehri'ne girmeyi talep ediyor.
13 Haziran 1381 | Richard, Rotherhithe'de isyancılarla tanışır, ancak kısa süre sonra kaçar. Savoy Sarayı yıkıldı.
14 Haziran 1381 | Richard, Mile End'de isyancılarla tanışır ve ilk kez onların şartlarını kabul eder. Bu arada, isyancılar Londra Kulesi'ne girer ve Simon Sudbury ve Robert Hales'i idam eder.
15 Haziran 1381 | Richard, Smithfield'de isyancılarla tekrar buluşur ve onları ayrılmaya teşvik eder. Londra belediye başkanı William Walworth, Tyler ile savaşır ve onu öldürür. Tyler'ın ölümüyle, Richard öne atılır ve isyancılara eve gitmelerini söyler ve isteklerinin duyulacağını söyler.
23 Haziran 1381 | Richard II, Wat Tyler ile kararlaştırılan tüm tüzükleri geri çeker.
5 Temmuz 1381 | İsyancıların pasifize edilmesi başlar ve infaz emri verilir.
13 Temmuz 1381 | John Ball yakalandı. Vatana ihanetten yargılandıktan sonra 15 Temmuz 1381'de asılır, asılır ve dörde bölünür.
Richard'ın mavnası yürüyüşçülerle buluşmak için Rotherhithe'ye yaklaşırken, binlerce silahlı isyancıyla karşı karşıya kaldı - göz korkutucu bir manzara. Nehrin bir tarafında 50.000 Kent isyancısı, diğer tarafında ise Essex'ten 60.000 kişi vardı. Böylesine büyük bir çatışmaya hazırlıksız yakalanan kralın meclis üyeleri, Richard'a geri çekilmesi için yalvardı ve kraliyet mavnası kaçtı.
İsyancılar öfkeliydi ve Richard'ın aceleyle ayrılması yangını körüklemekten başka bir işe yaramadı. 13 Haziran'da, şimdiye kadar kampanyalarında görüldüğü gibi en fazla hasarı vermek üzere yola çıktılar ve mülkü yok ettiler - en önemlisi, merhum Edward III'ün üçüncü oğlu ve mevcut kralın amcası John of Gaunt'un Savoy Sarayı Richard II. Ayrıca yabancı insanları - özellikle Flamanları - ve üniforma giyenleri kopmuş kafalarını sivri uçlara takarak öldürdüler.
Richard sonunda Mile End'deki şartlarını duymak için isyancılarla tekrar görüşmeyi kabul etti, ancak Londra Kulesi'nden ayrılırken bir grup isyancı içeri girdi. Simon Sudbury ve Robert Hales'i, Kardeş William ile birlikte Kule'den sürüklediler. Appleton, John of Gaunt'un yanında çalışan bir doktor. Bütün erkekler Tower Hill'de vahşice idam edildi. Hayatta kalan bir kişi vardı, ancak isyancılar Kule'yi bastığında iddiaya göre dolaba gizlendiği iddia edilen Gaunt'un oğlu Bolingbroke'lu genç Henry. (Yakalanmış olsaydı, 18 yıl sonra Kral IV. Henry olması pek olası değildir.)
Sonunda, 15 Haziran'da Smithfield'deki başka bir müzakerede isyan, liderlerinden biri olan Wat Tyler ile Londra belediye başkanı William Walworth arasındaki bir tartışmanın ardından sona erdi. Bir çatışmadan sonra Walworth, Tyler'ı öldürdü ve isyancılar dağıldı, ancak takip eden haftalar ve aylarda takip edilip bir örnek haline getirildi.
Köylü İsyanı'nın liderleri kimlerdi?
John Ball ve Wat Tyler, isyanın en tanınmış liderleriydi.
Sosyalist bir rahip olan Ball, Anonimalle Chronicle "kötü niyetli bir papaz" olarak. İsyancılar için bir din adamı ve peygamber gibi bir şahsiyetti ve onlara “şimdi Allah'ın kendilerine verdiği bir zamandı” diyordu. Ball onlara “beyefendi olmayan kötü adamlar yoktur, hepimizin bir arada olabileceği ve lordların bizden daha büyük efendiler olmayacağı” inancıyla öğüt verdi.
'Watt Teghler' isyancıların Kent hizbinden isyanın başı olarak ortaya çıktı. O bir kiremit ustasıydı ve isyana katılan emekçi insanları temsil ediyordu. Suffolk'tan Jack Straw adında başka bir lider daha vardı, ancak rolü veya Tyler ile kendisinin aynı kişi olup olmadığı konusunda spekülasyonlar var. İsyanın adına rağmen, aslında isyan edenin sadece 'köylüler' olmadığını hatırlamak önemlidir, bu isyancıların yanlış bir tanımıdır. Hepsi adalet ve eşitlik talep eden din adamları, eski askerler, toprak sahipleri, kadınlar, icra memurlarının yanı sıra serfler veya "köylüler" üyeleri vardı.
Köylü İsyanı'na ne sebep oldu?
İsyanın kökenleri 1380'de Northampton'da düzenlenen Parlamento'da yatmaktadır. John of Gaunt ile Londra vatandaşları arasında, Londra piskoposunu tehdit ettikten ve şehir ve ticaret işlerine karıştıktan sonra gerginlik zaten yüksekti. Bu nedenle Parlamento Westminster yerine Northampton'da yapıldı.
Burada, tacın istikrarsız bir mali durumda olduğu ortaya çıktı. Fransızlar ve İspanyollar kıyı şeridini korkuttu ve hem ülkeyi hem de Calais gibi önemli askeri garnizonları savunmak için acilen fonlara ihtiyaç vardı. Başka bir verginin uygulanması gerektiğine karar verildi - ve bunun yükünü çekmek zorunda kalacak olan emekçi sınıflardı. Vergi, 15 yaşın üzerindeki herhangi bir kişi için normal miktarın üç katına çıkarıldı.
Başlangıçta, bunun iki dalga halinde toplanması gerekiyordu: ilki erken ilkbaharda ve ikincisi yaz aylarında. Ancak sayman Robert Hales tek ve acımasız bir koleksiyon için bastırdı. Bu kaçınılmaz olarak çatışmalara ve istismara yol açtı - koleksiyonerlerin genç kızların bekaretlerini araştırdığına dair kanıtlar bile var. Sonunda, o kadar çok tepkiyle karşı karşıya kaldı ki, icra memurlarının kasabalardan kaçtığı, hatta hayatlarından endişe ederek toplamayı reddettiği biliniyordu.
Daha resmi bir tepki, Essex'teki Brentwood kasabasında, insanlar hayatını kurtarmak için Londra'ya kaçan koleksiyoncu John Bampton'ı tehdit edince başladı.
Köylü İsyanı'nda 'köylüler' ne yaptı?
Wat Tyler liderliğindeki Kent fraksiyonu, Londra Köprüsü'nde Flaman kadınların işlettiği bir genelevi ateşe verdi. Şehre kabul edildiklerinde, daha fazla asker topladılar ve Filo Hapishanesine, Tapınağa ve Farringdon'daki St John Hastanesinin ustasının mülküne baskın yaptılar.
Londra'da yaptıkları en büyük hasar, ana hedeflerinden John of Gaunt'un evi olan Savoy Sarayı'na oldu. Neyse ki Gaunt o sırada evde değildi ve bunun yerine Berwick'teki İskoçlarla pazarlık yapıyordu. İsyancılar Gaunt'u hedef alsalar da, 1380 Parlamento sırasında İskoçya'dan güneye doğru yola çıktığı ve ancak anlaşma üzerinde anlaşmaya varıldıktan sonra geldiği için, vergi artışında gerçekte hiçbir rolü yoktu. Ancak bu, Londra'nın sıradan halkı için geçmişte onlara karşı yaptığı muamelenin intikamını alma fırsatıydı.
İsyan sırasında verilen zararın çoğu oportünistler tarafından yasalaştırıldı. Londralı isyancılar Savoy'a girdiler ve Gaunt'un eşyalarından oluşan bir yığın oluşturarak büyük bir cehennemi ateşlediler. Yıkımın amacı, zenginlere güçlerinin sınırlarını göstermekti, ancak davaya sadık olmayan bazı isyancılar ceplerini doldurmaya çalıştı. Zenginlik yüklü gizlice kaçmaya çalıştıklarında, çağdaşları tarafından ezildiler ve davaya sadık kalmadıkları için derhal idam edildiler.
Büyük Salon'da hasar meydana geldiğinde, yaklaşık 30 isyancıdan oluşan bir grup, Gaunt'un şarap tedarikine rastladıkları mahzenleri keşfetmeye gitti. Keşfettiklerinden memnun, bir parti verdiler ve giderek daha fazla sarhoş oldular. Bu sırada salondaki ateşin üzerine iki fıçı yuvarlandı. Fıçıların altınla dolu olduğuna inanılıyordu. Ama aslında, bir kez ateşlendiğinde sarayı delip geçen, duvarlarını parçalayan ve binayı tamamen yok eden barutla doluydular. Asilerin dehşetine, ateş, Londra'nın her yerinde görülebilen bir fırına patladı.
Bu tür bir yıkım, isyanın tipik bir örneğiydi. Ama aynı zamanda bir insan maliyeti de vardı. Yabancı insanlar, özellikle de Kanallar arası ticaret ağına yakından bağlı olan (bu nedenle Ticari servet ile ilişkili olan) Flamanlar yakalandı ve öldürüldü. Göre Annonimalle Chronicle, "Flemingler veya başka milletlerden yabancılara el uzatan herkesin kafalarını kesebileceği" bildirisi yapıldı. 150-160 kadar yabancının çeşitli yerlerde öldürüldüğü ileri sürülmüştür. Özellikle barbarca bir saldırı, 35 Flaman'ın Vintry'deki St Martin kilisesinden dışarı sürüklenmesine ve aynı blokta başlarının kesilmesine neden oldu.
Gaunt'a ait Lancastrian üniforması giyen herhangi bir kişi de aynı kaderi paylaştı. Sivri uçlardaki kafaların toplanması, korkmuş izleyiciler için göz korkutucu bir gösteri yapardı. En kayda değer kurbanlar, iki kralın meclis üyeleri Simon Sudbury ve Robert Hales idi. Her ikisinin de kafası kesildi ve Sudbury, başı sonunda vücudundan ayrılmadan önce sekiz kanlı darbe aldı.
Sonuç neydi? Köylü İsyanı bir şeyi değiştirdi mi?
Wat Tyler'ın 15 Haziran'da ölümünden sonra isyancılar kralın isteği üzerine dağıldı.
Ama iş bitmemişti ve Richard asilere örnek olmaya hevesliydi. Kalan elebaşları avlandı ve idam edildi. Richard, ayaklanmanın başladığı Essex'i ziyaret etti ve halkının sakinleştirilmesini emretti. Ayaklanmalar Londra dışında bastırıldı ve Norwich piskoposu Henry Despenser, yargılanmadan kendi alanındaki isyancıları infaz etme görevini üstlendi.
İsyandan sonra hükümet daha fazla vergi koyma konusunda temkinli davrandı ve ülkenin savaş çabalarının birden fazla fırsatı kovalamak yerine tutumlu olması gerektiğine karar verildi.
John of Gaunt sarayını asla yeniden inşa etmedi ve kişisel durumu dramatik bir şekilde değişti. Korunmasız ve hayatı için korku içinde bırakıldı ve (hala tacın düşmanları olan) İskoçların koruması altında yaşadı. Metresi Katherine Swynford ile uzun süredir devam eden aşk ilişkisini, isyan sırasında kendisine karşı sergilenen düşmanlık nedeniyle sona erdirdi. Genel olarak, Köylü İsyanı'nın ardından krallıkta barış öncelikli olarak kabul edildi.
Köylü İsyanı feodalizmi bitirdi mi?
İsyan feodalizmi sona erdirmedi, ancak çöküşünün yolunu açtı. Takip eden yıllarda, serflikte lordlarına bağlı daha az insan vardı ve toprak sahipleri işçilerinin kendilerine karşı ayaklanmasından korkuyordu. Bu da, işçi sınıflarının daha adil muamele görmesine ve Kara Ölüm'ün ardından sınırlanan ücretlerin daha az düzenlenmesine yol açtı.
Köylü İsyanı Kral II. Richard'ı nasıl değiştirdi?
Wat Tyler'ın ölümünden sonra, Richard cesurca ve düşüncesizce isyancıların yanına gitti ve onların önünde durdu. İsyanın sona erdiğini, evlerine gitmelerini söyledi. Halkına karşı merhametli, iyiliksever bir kral rolünü üstlendi ve onlara barış içinde ayrılmalarını emretti. İsteklerini yerine getireceğine ve onlara bir zarar gelmeyeceğine yemin etti.
Bu onun erken krallığında önemli ve belirleyici bir andı ve onun öz-önem duygusunu doğruladı. Bu noktaya kadar, büyük ölçüde amcası John of Gaunt'a ve danışmanlarının rehberliğine güvenmişti, ancak 1381'den sonra Richard kendi isteğiyle ve kendi iradesiyle hareket etmeye başladı. Bu özgüven, kibir ve hak duygusu, kendi efendileri tarafından, sonunda saltanatını sona erdirecek başka bir isyana yol açtı.
Richard II ve Boling'in Resmin Ardından Londra'ya Girişi
Bu fırsat zaten çok düşük, ek indirimler/kuponlar için uygun değil.
Richard Ii ve Boling'in James Northcote'un Resminden Sonra Londra'ya Girişi. Richard Ii, 1367, orijinalin tüm canlı renklerini ve ayrıntılarını yakalayan Premium Heavy Stock Paper'da yeniden üretildi. Genel kağıt boyutu inç ve görüntü boyutu inçtir. Bu baskı asmak veya çerçevelemek için hazır.
- Yepyeni ve Haddelenmiş ve teşhir veya çerçevelemeye hazır
- Baskı Başlığı: James Northcote'un Resminden Sonra Richard II ve Boling'in Londra'ya Girişi. Richard II, 1367
- Kağıt Boyutu: inç
- Ürün Tipi: Fotoğraf Baskısı
- Sanatçı: Ken Welsh / Design Pics
- Ücretsiz kargo!
- Tahmini teslim 23 Haziran - 28 Haziran
- 30 gün içinde iade imkanı
- ABD'ye Gönderilir (AK/HI Yok, Posta Kutusu Yok ve Askeri Adres Yok)
Müthiş müşteri hizmetleri departmanımız sorularınız için hazır! Küçük bir şirket olmamıza rağmen (toplam 11 kişi), sorularınızı yanıtlamak ve herhangi bir sorunla ilgilenmek için elimizden gelen her şeyi yapacağız.
İlkbahar yeni gelen koleksiyonumuzdaki yenilikleri görün
Hepsi 10 doların altında olan çok çeşitli fırsatları keşfedin!
Abone olun ve size tüm günlük fırsatlar ve satışlarla ilgili ilk bilgileri vereceğiz. Ayrıca daha fazla indirim için kupon göndereceğiz.
Valois'li Isabella, İngiltere Kraliçesi
Yüzyıl Savaşları, 1337'de Kral II. Richard'ın dedesi olan İngiltere Kralı III. Edward tarafından başlatıldı. Sürekli çatışmalar İngiltere ve Fransa'ya zarar veriyordu. Hem Kral Richard hem de Fransız Kralı Charles VI, düşmanlıkların tamamen kesilmesi olmasa da bir ateşkes arıyorlardı. Richard'ın karısı Bohemyalı Anne 1394'te ölmüştü ve herhangi bir anlaşmayı sağlamlaştırmak için bir Fransız prensesiyle evlenmesi mantıklıydı. Görüşmeler, Anne'nin ölümünden kısa bir süre sonra, Richard ve Valois'li Prenses Isabella arasındaki evliliğin başlamasından kısa bir süre sonra başladı.
Valois'li Isabella, 9 Kasım 1389'da Paris'teki Louvre'da doğdu. Fransa Kralı Charles VI ve Bavyera Kraliçesi Isabeau'nun en büyük çocuğuydu. Kral Charles, genç prenses için bazı korkunç anlar için yapılmış olabilecek delilik nöbetlerinden acı çekti. Kraliçe Isabeau, küçük çocuklarını sütannelerinden ayrılana kadar yanında tuttu. Paris'ten ayrılırken birçok kez çocuklarını da yanına aldı. Kraliçe çocuklarından ayrıldığında onları ziyaret eder, hediyeler getirir ve onlara mektuplar yazardı.
1404'ten itibaren Kraliçe Isabeau ve Celestines de Notre-Dame de Paris arasında, kendisinin ve çocuklarının tarikatın bahçelerine ve üzüm bağlarına, ayrıca kilise ve manastıra ibadet amaçlı ve aynı zamanda kilise ve manastıra girişine izin veren bir kapı inşa etme anlaşmasını aktaran bir belge bulunmaktadır. Zevk. Isabella ve kız kardeşlerini bu hoş bahçelerde dolaşıp oyun oynarken hayal edebiliyoruz.
Isabeau, kızlarını eğitmeye olan ilgisini gösteren adanmışlık kitapları satın aldı. Hesap defterlerindeki bir giriş, Isabella için küçük süpürgeler ve incili altın bir değirmen satın aldığını gösteriyor. Isabella ve kız kardeşleri için yapılan diğer alışverişler arasında evcil hayvanlar, papağanlar ve kumrular, doğum günü hediyeleri, oyuncaklar ve giysiler vardı. Isabella'nın evlenene kadar yetiştirilmesi, babasının hastalığı nedeniyle ideal olmayabilirken, annesi, günlerin olağan çocukluk uğraşları ve eğitimi ile dolmasını sağlamaya çalışmış gibi görünüyor.
1394'te, Isabella beş yaşındayken, İngiltere Kralı II. Richard, Bohemyalı Anne'nin çok sevdiği vebadan öldü. Kısa bir süre sonra, Richard İrlanda'da kampanyaya başladı. Aragon Kralı, Bavyera Dükü ve İskoç Kralı'ndan Richard'a yeni gelinler için teklifler gelmeye başlamıştı bile. Fransa Kralı VI. Charles, İspanya ile ittifakı engellemek ve Fransa ile İngiltere arasında barışı korumak için endişeliydi. Charles'ın amcası Burgonya Dükü de İngiltere ile ticari ilişkilerini koruyarak Flandre'deki otoritesini güçlendirmek istedi. Mayıs 1395'te Charles, kızı Isabella ile evlenme teklif etmek için İrlanda'ya elçiler gönderdi. Charles, Philippe de Mezières tarafından evliliğin tüm avantajlarını belirten bir inceleme yaptırdı. Mezières, Isabella'nın kontrolünü hayatının bu kadar erken bir döneminde ele geçirerek Richard'ın onu istediği gibi eğitip şekillendirebileceğini savundu.
1395 yazında Richard, Dublin Başpiskoposu, mareşal ve diğer birkaç kişiyi müzakere için Paris'e gönderdi. Kont Mareşal Isabella ile tanıştığında ona İngiltere'ye gidip Kralla evlenmeyi düşündüğünü sordu. Tarihçi Froissart, onun mutlu olacağını, "Çünkü bana o zaman harika bir leydi olacağım söylendi" dediğini aktarır.
Richard'ın elçileri, Kral Charles'tan Isabella'nın çeyizi olarak iki milyon altın frank istedi. Miktar, üç bin peşinatla sekiz yüz bin franka indirildi. Maç bozulursa, Fransızlar İngilizlere üç milyon frank ödemekten sorumlu olacak ve Charles, Isabella'nın İngiltere'ye gitmeden önce Fransa'daki son liman olan Calais'e yaptığı yolculuğun masraflarını ödemek zorunda kalacaktı. Isabella on üç yaşından önce ölürse, Richard akrabalarından biriyle, muhtemelen kız kardeşlerinden biriyle evlenecek ve dört yüz bin frank alacaktı. Richard, Isabella on iki yaşından önce ölürse, ona beş yüz bin frank ve yılda 6.666 sterlinlik bir çeyiz ödemesi alacaktı. Elindeki tüm mücevherler onunla birlikte Fransa'ya iade edilecekti. Isabella'nın çeyizine gümüş kaplarla süslenmiş bebekler de dahildi.
9 Mart 1396'da İngiltere ve Fransa arasında yirmi sekiz yıllık bir ateşkes imzalandı ve üç gün sonra Paris'teki Sainte-Chappelle'de bir vekil evliliği yapıldı. Ekim ayında, Isabella ve babası büyük bir maiyetle Paris'ten ayrıldı ve 26 Ekim'e kadar Ardes'te Richard ile tanıştılar. Birkaç gün sonra, mavi bir elbise ve mücevherli bir taç giymiş olan Isabella, Richard onu öperken önünde reverans yaptı. Babası onu resmen Richard'ın bakımına teslim etti.
İngiltere Kralı II. Richard, Taç Giyme Sandalyesinde oturuyor
Bu, Richard'ın ilk resmi uluslararası büyükelçiliğiydi ve iki taraf da diğerinin gözü önünde görünmek istemiyordu. Hükümdarlar için özenle hazırlanmış pavyonlarla inşa edilmiş bir çadır şehri vardı. Köşkler arasında sürekli bir dizi görkemli hediye geçiyordu ve Richard en abartılı kıyafetlerini giyiyordu. Bu gösteri, yaklaşık yüz yıl sonra Altın Kumaş Tarlası'nda Kral VIII. Gösterinin tamamı Richard'a on bin ile on beş bin pound arasında bir maliyete mal oldu, ancak kraliyet prestijini vurguladığı için masraf buna değdi.
Tüm Azizler Günü'nde Isabella, düğün töreni için Calais'teki St. Nicholas kilisesine altın bir bezle taşındı. Isabella, Gloucester, Eleanor de Bohun ve Lancaster, Katherine Swynford düşeslerinin bakımına verildi. Evli çocukluğunun geri kalanını iki hane arasında geçirecekti. Isabella'nın ayrıca kendi Fransız mürebbiyesi Margaret de Courcy vardı.
İki gün sonra Richard ve Isabella İngiltere'ye doğru yola çıktılar. Bazı gemiler yolda battı. Dover'a indiler ve sonra Rochester ve Canterbury üzerinden Eltham'a gittiler ve burada Isabella'nın Londra'ya girişini beklemek için durdular. Isabella Londra'ya vardığında, Southwark ve Kennington arasındaki köprüde korkunç bir insan kalabalığı oldu ve birkaç kişi öldü.
3 Ocak 1397'de Isabella, taç giyme töreninden önce geceyi Londra Kulesi'nde geçirdi. 4 Ocak'ta, kocasının beyaz hart rozeti ile kırmızı önlükler içinde leydilerin ve şövalyelerin önünde alayı sürdü. Richard ile Westminster'da tanıştı ve ertesi gün taç giydi. Bunu iki haftalık kutlama ve turnuvalar izledi. Richard'ın Bohemyalı Anne ile evliliğinde olduğu gibi, insanlar davanın masrafı hakkında homurdandılar. Isabella, gençliği ve yakın zamanda bir varis sağlayamaması nedeniyle kralları için uygun olmayan bir gelin olarak görülüyordu. Ayrıca, birçok soylu Fransa ile ateşkese ve evliliğe karşıydı ve Isabella bazılarından nezaketsiz bir karşılama aldı.
Isabella'nın gençliği nedeniyle, sonraki üç yıl boyunca hiçbir siyasi etkisi olmadı. Isabella ve Richard, 1397 yılının Şubat ayında Canterbury'ye hacca gittiler ve 1397 yılının Noel'inde Lichfield'de birlikteydiler ve 1398 yılının Ocak ayında Shrewsbury'de Parlamentonun açılışına katıldılar. Bundan kısa bir süre sonra, daha önce soyluları ve kuzeni Henry Bolingbroke ile siyasi sorunlar yaşayan Richard, giderek daha zalim ve paranoyaklaşıyordu. Bolingbroke'u sürgüne gönderdi ve Magna Carta'yı ihlal ederek bir "zevk" cezası uyguladı. Zorunlu kredilerle binlerce lira topladı ve mahkemesi giderek daha muhteşem hale geldi.
Bütün bunlar olurken, Isabella zamanının çoğunu Margaret de Courcy'nin vesayeti altında Eltham'da geçirdi. İyi muamele gördü ve kocasına bağlı oldu. Isabella ve ailesi arasındaki mektuplar Pierre Salmon tarafından iletildi. 1399 baharında Richard, onuruna bir turnuvanın düzenlendiği Windsor'da onu ziyaret etti. Richard yine İrlanda'da kampanya yürütüyordu. Ayrılmadan önce Isabella ile oynadı, elini tuttu ve onu öptü, yakında İrlanda'da kendisine katılmasını isteyeceğine söz verdi. Gerçek planı Madame de Courcy'yi Fransa'ya geri göndermekti ve muhtemelen Isabella'yı İrlanda'ya getirmeyi asla düşünmedi. Aslında, bu kocasını son görüşüydü.
Richard İrlanda'dayken, Bolingbroke İngiltere'ye döndü ve binlerce asker topladı. Richard'ın yokluğunda krallıktan sorumlu olan amcası York Dükü Edmund, Richard ve Bolingbroke arasında seçim yapmak zorunda kaldı ve Bolingbroke'u seçti. Richard küçük bir şirketle İngiltere'ye geri döndü ama kısa süre sonra onu terk ettiler. Bolingbroke'un tutukladığı Flint Kalesi'ne götürüldü.
Richard tahttan çekilmeye zorlandı ve Parlamento Richard'ın tahttan indirildiğini ilan etti. Henry Bolingbroke, 13 Ekim 1399'da Westminster'de Kral IV. Henry olarak taç giydi. Richard'ın 1400 Şubat'ında Pontefract Kalesi'nde öldürüldüğü iddia edildi. Londra'daki Eski St. Paul Katedrali'nde Kral Henry'nin katıldığı bir ağıt düzenlendi.
Bu arada Isabella, Berkshire'daki Donning'deki kocasından haber bekliyordu. Kocasını görmesine izin verilmedi ve bir noktada evi basıldı ve görevlilerinin rozetleri üniformalarından yırtıldı. Aralık ayında, Kent ve Salisbury kontları onu ziyaret etti ve Richard'ın serbest olduğunu ve Londra Kulesi'nde bir sahtekar olduğunu bildirdi. Tüm bu kargaşa sırasında Isabella'nın ne kadar korkmuş olabileceğini sadece hayal edebiliyoruz. Sonunda Richard'ın öldüğünü anlayınca, ev halkını derin bir yas tuttu.
Isabella'nın pozisyonu zayıftı. Kanonik rıza yaşına ulaşmamıştı ve teknik olarak bir kraliçe dowager değildi. Çeyizinin tamamı ödenmişti ve Fransızlar geri verilmesini talep ediyorlardı. Kral Henry, Isabella'nın şimdi Galler Prensi olan oğlu Henry ile evliliğini görüşmek üzere Paris'e bir elçi gönderdi. Prens sonunda Isabella'nın küçük kız kardeşi Catherine ile evlendi. İngilizlerin çeyizi iade edecek paraları yoktu ve Fransa ile ateşkesi tehlikeye atmayı göze alamazlardı.
Richard'ın ifadesinden sonra, Isabella'nın ailesi, onun eve dönmesi için çıldırdı. Müzakerelerinde titiz davrandılar. Belgeler, büyükelçilere Isabella'ya ailesinin onu kurtarmak için çalıştığını doğrulama talimatı verildiğini ortaya koyuyor. Kral Henry'nin önerebileceği kimseyle evlenmemesi istendi. Büyük olasılıkla, Richard'a olan sadakatinden dolayı Galler Prensi ile evlenmeyi reddetti. Elçilerin Isabella ile yalnız konuşmasına izin verilirse, anne babasının onu görmek istediğini ve onu mümkün olan en kısa sürede Fransa'ya geri döndürmek için ellerinden gelen her şeyi yaptıkları konusunda onu temin edeceklerdi.
Mayıs 1401'de Leulinghem'de Kral Henry'nin Isabella'yı mücevherleri ve mallarıyla birlikte Fransa'ya iade etmeyi kabul ettiği bir anlaşma imzalandı. Kendisine Worcester Kontu eşlik etti ve 21 Temmuz 1401'de Calais'teki St. Pol Kontu'na teslim edildi. Isabella eve, ebeveynlerinin yanına, büyük bir sevinç içinde döndü. Annesinin evine yeniden girdi ama tabii ki statüsü orada İngiltere Kraliçesi olduğu zamanki kadar önemli değildi. Ancak annesi, İngiltere'ye gitmeden önce olduğundan daha yüksek rütbeli bayanlarla çevrili olduğundan emin oldu.
1406 Mayıs'ında Isabella, Orleans Dükü Louis'in oğlu olan kuzeni Orleans Charles ile evlendi. Louis Kasım 1407'de öldürüldüğünde, Charles yeni Dük oldu. Yeni kocası sadece bir Dük'ün oğlu olduğu ve bir zamanlar Kraliçe olduğu için bu evlilik Isabella tarafından bir aşağılanma kaynağı olarak görülmüş olabilir. Kayıtlar Isabella'nın annesini 1409 Nisan'ında hamileyken ziyaret ettiğini gösteriyor. Kızı Joan'ı doğurduktan sonra 14 Eylül 1409'da ölecekti. Isabella was buried in Blois at the chapel of the abbey of St. Laumer, now the church of St. Nicholas. In 1624, her remains were moved to the Orleans chapel in the church of the Celestines in Paris where she had played as a child.
Richard II and the Peasant's Revolt
The Peasant's Revolt
In Edward III's dotage, John of Gaunt (Ghent, in modern Belgium) was virtual ruler of England. He continued as regent when Richard II, aged 10, came to the throne in 1377. Four years later a poll tax was declared to finance the continuing war with France. Every person over the age of 15 had to pay one shilling, a large sum in those days. There was tremendous uproar amongst the peasantry. This, combined with continuing efforts by landowners to re-introduce servility of the working classes on the land, led to the Peasant's Revolt.
The leaders of the peasants were John Ball, an itinerant priest, Jack Straw, and Wat Tyler. The revolt is sometimes called Wat Tyler's Rebellion. They led a mob of up to 100,000 people to London, where the crowd went on a rampage of destruction, murdered the Archbishop of Canterbury, and burned John of Gaunt's Savoy Palace.
The End of the Revolt
Eventually, they forced a meeting with the young king in a field near Mile End. Things began amicably enough, but Wat Tyler grew abusive and the Lord Mayor of London drew his sword and killed him.
At this point Richard, then only 14, showed great courage, shouting to the peasants to follow him. He led them off, calmed them down with promises of reforms, and convinced them to disperse to their homes. His promises were immediately revoked by his council of advisors, and the leaders of the revolt were hanged.
In 1399 Henry Bolingbroke, the exiled son of John of Gaunt, landed with an invasion force while Richard was in Ireland. He defeated Richard in battle, took him prisoner, and probably had him murdered. Henry's claim to the throne was poor. His right to rule was usurpation approved by Parliament and public opinion.
Henry IV (1399-1413) had a reign notable mainly for a series of rebellions and invasions in Wales, Scotland, France, and northern England. He was followed by his son, Henry V (1413-22), whose short reign was enlivened by attacks on the Lollard heresy which drove it underground at last. He also resurrected claims to the throne of France itself. After spectacular success at the Battle of Agincourt (1415), Henry married Katherine, daughter of the mad Charles VI of France. Henry died young, leaving the nine-month-old Henry VI (1422-61) to inherit the throne.
İlk yıllar
Richard was the younger and only surviving son of Edward, the Black Prince, and his wife, Joan of Kent. Because his father died prematurely in 1376, Richard succeeded his grandfather Edward III as king in June 1377.
The king’s early years were overshadowed by the Hundred Years’ War, a prolonged struggle with France. The heavy cost of the war led to the introduction in 1377 of a novel, and highly regressive, tax, the poll tax. In November 1380 Parliament granted permission to impose the tax for the third time at a flat rate much higher than before. The tactless attempts the government made in the following year to enforce collection of the tax led to the outbreak of the Peasants’ Revolt. Richard’s role in ending the revolt was rightly acclaimed, but it should not be supposed that he was influential in making policy. Almost certainly, the confrontation with the rebels at Smithfield was engineered by a hard-line group of his counselors.
In the years after the revolt, Richard’s interest in the affairs of state intermittently increased. According to the chronicler Thomas Walsingham, a contemporary of Richard’s, the choice of Anne of Bohemia, the daughter of the Holy Roman emperor Charles IV, as his bride in 1381 was very much Richard’s own. By 1383 his personal initiative showed in the choice of his friends and counselors, including two figures of particular importance—Sir Simon Burley, his former tutor, and Burley’s ally, Sir Michael de la Pole, chancellor from 1383. Richard was also on close terms with some ambitious younger men, notably Robert de Vere, earl of Oxford, and the knights Ralph Stafford and James Berners. These younger men were deeply jealous of the power and prestige of John of Gaunt, the duke of Lancaster. Their repeated criticism of the duke and their involvement in an attempt on his life led to an atmosphere of rancour and suspicion at court. By 1385 Richard’s relations with the higher nobility were quickly deteriorating.
In October 1386 there was a major crisis in Parliament. In the wake of Lancaster’s departure for Spain in July with a large fleet to pursue his claim to the Castilian throne, the French planned an invasion of England. De la Pole, hastily organizing the coastal defences, sought an unprecedentedly large grant of taxation from Parliament. The massive scale of his demand provoked resistance, and the House of Commons clamoured for his resignation. Richard, stung by the Commons’ effrontery, retorted that he would not remove one scullion from his kitchen at their behest. Eventually, however, he had to give way. De la Pole was replaced as chancellor and put on trial, and a commission of government was appointed to hold office for a year.
Richard reacted to the Commons’ assault by retreating to the Midlands to rally his supporters. At Shrewsbury and Nottingham in August he received vigorous reaffirmation of his rights from the royal courts. News of the judges’ opinions frightened the king’s critics, who reacted by bringing an accusatio, or formal appeal, against his allies of treason. The Lords Appellant, as they were now called—the duke of Gloucester and the earls of Warwick, Arundel, Nottingham, and Derby—mobilized their retinues in self-defense. Richard dispatched his friend Robert de Vere southward with an armed force, but de Vere was defeated at Radcot Bridge on December 20, 1387. A few days later London was occupied by the Appellants. Richard returned to his capital humiliated.
In the aptly named “Merciless Parliament” that followed, the Appellants purged the court. Two of Richard’s main allies were executed, and others were dismissed from office. By the following spring, however, the Appellant tide had subsided. At a council meeting at Westminster on May 3, 1389, Richard formally resumed responsibility for government. He dismissed the Appellants’ ministers and appointed new officers of his own. At the same time, he published a manifesto promising better governance and an easing of the burden of taxation.
The Entry of Richard & Bolingbroke into London - History
Richard II is one of English monarchs, mostly known as the young king, who dealt with the Peasants’ Revolt, led by Wat Tyler, in 1381. He was born in Bordeaux in 1367 and inherited ‘the throne from his grandfather in 1377, at the age of 10’ (Bremner, 2011). He is also known as ‘the first king that we know for sure what he looked like, in part because of his own conscious attempts to raise the personal place of the monarch, through the active use of imagery and artistic representation’ (ibid). Meanwhile, he was also one of the English monarchs, who inspired William Shakespeare to write a history play based on his own deeds, called The Tragedy of King Richard the Second. However, Shakespeare’s play doesn’t mention neither the Peasants’ Revolt nor any other important elements relating to his reign i. e., the impact of the Black Death prior to his reign nor the Lollard Movement led by John Wyclif. Instead, the play only focuses on the final years of his rule, effectively, from January 1398 to February 1400. This blog entry, first of all, would like to examine the opening scene of the play that provides the dispute between two powerful lords Henry Bolingbroke and Thomas Mowbray, with making comparisons with real history. This will automatically lead it to examining of Duke of Gloucester’s death and his relationship with, not only the lords mentioned above, but with the king himself as well. Subsequently, it will also have a look at the story line that follows the opening scene, again comparing with historical facts. Finally, it will focus on a couple of incidents that took place after Richard’s reign a failed plot against the new king Henry IV in January 1400, from which Shakespeare created a family comedy in Act 5 and the death of Richard in the following month.
Shakespeare begins his play with describing a bitter quarrel between Henry Bolingbroke and Thomas Mowbray that takes place in front of King Richard II (Act 1:1). In which, Henry accuses Mowbray of following three accounts (1) he ‘hath receiv’d eight thousand nobles / In name of lendings for your highness’ soldiers, / The which he hath detain’d for lewd employ-ments’ (Craig, 2005), (2) an allegation that ‘all the treasons for these eighteen years / Complotted and contrived in this land, / Fetch from false Mowbray’(ibid) and (3) he ‘did plot the Duke of Gloucester’s death… And consequently, like a traitor coward, / Sluic’d out his innocent soul through streams of blood’ (ibid). Against these accusations, Mowbray disputes with providing his side of defences as for (1), he says, ‘Three parts of that receipt I had for Calais / Disburs’d I duly to his highness’ soldiers / The other part reserv’d I by consent, / For that my sovereign liege was in my debt / Upon remainder of a dear account, / Since last I went to France to fetch his queen’ (ibid), as for (2), he at least admits that he did ‘lay an ambush’ (ibid) against Henry’s father, John of Gaunt, who is also present in the scene, however, he explains, ‘But ere I last receiv’d the sacrament / I did confess it, and exactly begg’d / Your Grace’s pardon, and I hope I had it’ (ibid), and as for (3), he simply denies his involvement by saying, ‘I slew him not but to mine own disgrace / Neglected my sworn duty in that case’ (ibid). Now, it would be worthwhile to examine what actually happened in real history and what sort of background was behind the dispute between these nobles, who belonged to the same generation Henry Bolingbroke, son of John of Gaunt – born on 3 rd of April 1367, Thomas Mowbray, son of John de Mowbray – born in c. 1366, and Richard II, as already mentioned earlier, who was born in 1367.
In real history, things known about the quarrel between Bolingbroke and Mowbray are relatively limited and could be summarised in the following way: ‘during the second session of the parliament of September 1397, held in January 1398, Henry Bolingbroke raised with Richard the accusation that Mowbray had stated privately to him that Richard would seek vengeance on both of them in the way that he had taken vengeance on Arundel, Gloucester, and Warwick. The matter was made a formal charge of treason against Mowbray in a parliamentary committee that met after the end of the session (31 January 1398). The matter could not be resolved through evidence which meant that Bolingbroke and Mowbray would settle the matter by means of a duel on 16 September 1398′ (Marx, 2003). As Shakespeare depicted in Act 1 scene 3, on that day, ‘Richard intervened to stop the duel and exiled both parties’ (ibid). As quoted above, it seems that the nature of actual quarrel had been more complicated and more serious than what was later staged in the Elizabethan theatre. Along with Gloucester, whose name was also mentioned in Act 1 scene 1, the allegation includes names of other lords as well namely Arundel and Warwick, to whom, it is regarded that King Richard had taken vengeance. Now, it would be worthwhile to examine what had happened before things got to this stage, especially concerning the death of Gloucester.
Duke of Gloucester was born Thomas of Woodstock on 7 January, 1355. He was the ‘seventh and youngest son of the English king Edward III’ (http://www.luminarium.org/encyclopedia/thomaswoodstock.htm). Despite he was ‘made Earl of Buckingham by his nephew, Richard II, at the coronation in July 1377’ (ibid) and was created Duke of Gloucester, as ‘a mark of favour’ (ibid) from the king in 1385, to cut the long story short, by 1397 Gloucester was at odds with his nephew, Richard II, to the extent where, ‘it has been asserted that the duke was plotting to seize the king. At all events, Richard decided to arrest him’ (ibid). On 11 July 1397, Gloucester ‘was arrested by the king himself at his residence, Pleshey castle in Essex’ (ibid) and ‘was taken at once to Calais’ (ibid), where he died on 9 September, 1397, at the age of 42. Now, unlike Shakespeare’s historical play, it became clear that in real history, Richard had more role to play regarding the arrest and the death of Gloucester. Before delving into more details, it would make sense to examine what about the other key figures’ involvements.
Despite Henry Hereford once ‘supported his uncle Thomas, Duke of Gloucester, in his armed opposition to Richard II and his favourites’ (http://www.luminarium.org/encyclopedia/henry4.htm) in 1387, he later changed his sides ‘probably through his father’s influence’ (ibid) and the situation in ten years later was that Henry, along with his father, John of Gaunt, was still on the side with ‘the king against Gloucester, and in 1397 was made Duke of Hereford’ (ibid). In the meantime, Thomas Mowbray’s involvement was allegedly more directly. He had been appointed to captain of Calais by Richard II, a few years before 1397 and not only ‘He was present when Gloucester was arrested at Pleshey’ (http://www.luminarium.org/encyclopedia/thomasmowbray.htm), Gloucester ‘was entrusted to his keeping at Calais, and in September 1397 he reported that his prisoner was dead’ (ibid). As long as Gloucester didn’t die from natural causes, it would be plausible to speculate that Mowbray ‘was probably responsible, although the evidence against him is not conclusive’ (ibid). Nevertheless, others argue that ‘it is probable that he was murdered by order of the king on the 9th of September’ (http://www.luminarium.org/encyclopedia/thomaswoodstock.htm), with more details to follow:
‘At the beginning of September it was reported that he was dead. The rumour, probably a deliberate one, was false, and about the same time a justice, Sir William Rickhill (d. 1407), was sent to Calais with instructions dated the 17th of August to obtain a confession from Gloucester. On the 8th of September the duke confessed that he had been guilty of treason, and his death immediately followed this avowal. Unwilling to meet his parliament so soon after his uncle’s death, Richard’s purpose was doubtless to antedate this occurrence, and to foster the impression that the duke had died from natural causes in August. When parliament met in September he was declared guilty of treason and his estates forfeited’ (ibid).
To assess the situation and background of Gloucester’s death, it is quite important to trace back some related historical events for about a decade, especially focusing on the relationship between the king and the parliament.
In 1384, facing to critical conflicts against France and Scotland, Richard summoned feudal levy ‘for the last time in the Middle Ages’ (Bremner, 2011). This, and the result of the battle against Scotland, caused Richard to face with a parliamentary backlash, in which, the Parliament ‘won the sacking of Chancellor de la Pole’ (ibid) and his impeachment. In the following years, in 1386-7, the Parliament ‘ended up examining royal finances and putting the Duke of Gloucester in charge. Expenditure was cut and grants to favourites reduced. The king’s authority had been fatally undermined as the narrow power base of his administration had nothing to fall back on’ (ibid). Nonetheless, Richard ‘sought advice from leading judges’ (ibid), who gave judgements favourable for the royal prerogative, saying ‘no minister could be impeached without the crown’s agreement and that it was treasonous to limit the royal power’ (ibid). This encouraged Richard, who now ‘charged his opponents with treason’ (ibid). The king’s opponents are known as the Appellant Lords, who ‘represented the traditional noble houses that Richard had always scorned’ (ibid), and Duke of Gloucester was one of the most prominent figures among them. The situation changed dramatically when Robert de Vere, Earl of Oxford ‘raised the men of Cheshire in defence of the king’ (ibid) in later 1387. The Appellant Lords defeated de Vere in the battle and ‘then marched on London, met the king in the Tower, possibly removed him from the throne for a few days and then tried his leading councillors. The ultimate humiliation came with the execution of four of Richard’s favourite knights’ (ibid). However, the Appellants failed to rule sufficiently and as a result, ‘the Commons became disillusioned and the king’s popularity increased’ (ibid). When a couple of Appellants Lords defected to the king, it meant that ‘in 1389 the king, now aged 22, could declare his own majority and will to rule of his own. The remaining appellants were removed from office as Gaunt returned to bolster the crown’ (ibid). Nevertheless, Richard’s various reforms ‘failed to address all the financial problems and the king still spent more than he earnt, due largely to his extravagant personal expenditure. In 1397 he gained a taxation grant without there being the requirements for war, for the first time a dangerous precedent for the king to rely upon’ (ibid). Meanwhile, Richard’s wife Anne of Bohemia, with whom, he had ‘actually fell in love’ (ibid) and married in 1382, died in 1394. On one hand, her death contributed Richard to go for another foreign involvement in Ireland, on the other hand, it also helped Richard to secure ‘A 28 year truce with France in 1396, sealed with Richard’s betrothal to a French princess’ (ibid) Isabella, daughter of King Charles VI. Unlike Shakespeare’s adult character, when the marriage took place in 1396, Princess Isabella was ‘not quite seven years old’ (University of London, 2007). Regarding this marriage, it would be worth to mention that Duke of Gloucester rather ‘disliked the peace with France and Richard’s second marriage with Isabella’ ( http://www.luminarium.org/encyclopedia/thomaswoodstock.htm).
Furthermore, it is argued that the loss of his beloved queen, who ‘may have provided a restraining influence’ (Bremner, 2011) could explain Richard’s reign in the following years, which ‘are traditionally described as a period of tyranny with the government levying forced loans, carrying out arbitrary arrests and murdering the king’s rivals’ (ibid). As for the latter, the king always had ‘resentment against the Appellants’ (ibid) and when he arrested three senior Appellants, in 1397, Gloucester was one of them along with Earl of Arundel and Earl of Warwick. Despite evidence of a plot against the king was ‘unclear’ (ibid), Warwick ‘was sent to prison’ (ibid) while ‘Arundel was executed’ (ibid). As for Gloucester, as already argued above, it is said that he ‘was probably murdered by Nottingham’s men in Calais’ (ibid). As a result of these brutal revenges, Richard ‘now handed out a slew of titles and land making, amongst others, Nottingham [Mowbray] the Duke of Norfolk and Derby [Bolingbroke] the Duke of Hereford’ (ibid). In addition, the former also ‘received most of Arundel’s lands in Surrey and Sussex’ (http://www.luminarium.org/encyclopedia/thomasmowbray.htm).
As it has been mentioned earlier, Shakespeare set the opening scene of his II. Richard at this historical point, with depicting the three main characters, regarding the death of Gloucester, in the following way: Bolingbroke accuses Mowbray of plotting his death Mowbray denies his involvement but acknowledges his neglect whilst there is no implication of possible involvement of the king himself. In addition, accusation on Mowbray is further emphasised in the very next scene, where the widowed Duchess of Gloucester blames her husband’s death as ‘Mowbray’s sin’ (Craig, 2005). Nonetheless, the plot of the play after the opening scene is basically in tune with what actually happened in the final few years of the fourteenth century
(1) dispute between Bolingbroke and Mowbray was decided to be settled by a single combat, which was to be held in Coventry, however, ‘when on the 10th of September 1398 everything was ready for the fight Richard interposed and ordered both combatants into banishment’ (http://www.luminarium.org/encyclopedia/thomasmowbray.htm). Then, ‘within fifteen days Henry, Duke of Hereford, was ordered to leave the realm, not to return for ten years, unless ordered by the King, on pain of death. He was, however, given a yearly income of £2,000. This was small comfort, for the secretary had one more announcement for him: his estates were to be confiscated. As for Mowbray… he was to leave the realm and never return, upon pain of death. He was given a yearly income of £1,000, and his property was confiscated. Both were then summoned to stand before the King and swear an oath that they would not continue the argument. This they did’ (McGrory, 2013). In addition, whilst Henry’s exile was ‘reduced by his father’s pleading by four years’ (ibid) before his departure, Mowbray ‘is said to have died of melancholy in Venice – though some sources say it was of “pestilence”, or plague’ (ibid) in September, 1399
(2) John of Gaunt died in February 1399. Before his death and his son’s exile, it is argued that ‘fearing for their position, Gaunt and his son made the king promise to uphold their inheritance if either died’ (Bremner, 2011). Nevertheless, Richard ‘confiscated his vast estate, Henry’s birthright, and announced his exile was for life’ (McGrory, 2013)
(3) ‘Early in July, whilst Richard was absent in Ireland, he (Bolingbroke) landed at Ravenspur in Yorkshire… and Richard, abandoned by his friends, surrendered at Flint on the 19th of August’ (http://www.luminarium.org/encyclopedia/henry4.htm). As for Henry’s intention when he launched the invasion, whilst Shakespeare emphasises on his noble cause – to bring back his duly inheritance – through his character’s words in Act 2:3, saying ‘It must be granted I am Duke of Lancaster… personally I lay my claim / To my inheritance of free descent’ (Craig, 2005) and even though it is argued that ‘It is true that Henry gave out that he was only returning to recover his own confiscated property’ (Miller, 2003), in reality, it would be more plausible to presume that ‘Henry must have learnt from previous experience that such a rebellion could never be undertaken for limited purposes only’ (ibid), and probably with the the king’s unpopularity in his consideration, Henry actually ‘did nothing to quench the ardour of his followers for the removal of a hated government, and allowed himself to be carried along on the popular tide which required the removal of King Richard II’ (ibid).
(4) ‘In the parliament, which assembled on the 30th of September, Richard was forced to abdicate. Henry then made his claim as coming by right line of blood from King Henry III… Parliament formally accepted him, and thus Henry became king’ (http://www.luminarium.org/encyclopedia/henry4.htm). This was followed by (5) a failed plot against the new king Henry IV in January 1400, which ‘reminded Henry of Lancaster how great a liability the live Richard II would be’ (Bremner, 2011) and, consequently
(6) the death of abdicated Richard in the following month.
As for the failed plot took place in January 1400, Shakespeare mentions this incident through a family comedy in Act 5, which is attributed to Duke of York, his wife and their son Edward, who is described, in Scene 2, as Duke of ‘Aumerle that was / But that is lost… And, madam, you must call him Rutland now’ (Craig, 2005). This reflects the historical facts that Edward ‘was created Earl of Rutland’ (http://www.shakespeareandhistory.com/richard-ii.php) in 1390 and was ‘created Duke of Aumerle in 1397’ (ibid) by Richard II’s favour. However, ‘He was stripped of his title of Duke of Aumerle and several other offices’ (ibid) by the new king Henry IV and ‘was not punished for his possible involvement in Gloucester’s death’ (ibid). Interestingly, in relation to Shakespeare’s dramatisation, some argue that ‘When a group of lords planned to murder King Henry in early 1400 it is said that it was Edward who warned the king of the conspiracy (although some chroniclers claim he was involved to an extent)’ (ibid). Despite it is unclear whether he was involved in the plot and to what extent, after this incident, history tells us that ‘Edward continued to be a faithful servant to the crown during the reign of Henry IV and… he succeeded to the title of Duke of York upon the death of his father in 1402’ (ibid).
Finally, as for the death of abdicated king Richard, whilst Shakespeare made up a character called Exton to be accused of murdering the once anointed monarch by his successor, Henry IV, in real history it is said that ‘By the end of February 1400, Richard of Bordeaux had starved to death… Initially buried in Kings Langley, Henry V later placed Richard’s body in the tomb that he had designed for himself in the Confessor’s chapel of Westminster Abbey’ (Bremner, 2011).
Thus, this blog entry mainly focused on examining the background history of the opening scene of II. Richard, the play by Shakespeare, which presents a dispute between Henry Bolingbroke and Thomas Mowbray. In doing so, it examined the real dispute took place between the lords in question and found the source event in a parliamentary committee met on 31 January. 1398, which dealt with a formal charge of treason against Thomas Mowbray. This automatically led it to examine the death of Duke of Gloucester and it found out that while Shakespeare’s play tends to depict the murder as solely ‘Mowbray’s sin’, in history it was Richard II himself, who arrested Gloucester and ordered him to be sent to Calais, where he died on 9 September, 1397. It also argued that the arrest and death of Gloucester took place as a part of Richard’s personal revenge against the so-called Appellant Lords, which also brought downfalls of Earl of Arundel and Earl of Warwick and, on the contrary, those who gained from these series of events were Bolingbroke and Mowbray. Subsequently, it shifted its focus to the storyline that follows the opening scene and confirmed that the entire flow of the play basically agrees with actual historical events. Finally, it looked at a couple of incidents that took place after the abdication of Richard. As for the failed plot against Henry IV in January 1400, it looked at the role of Rutland in the real history and concluded that it is unclear whether or not he was involved and to what extent. As for the death of Richard, it pointed out that he was not murdered by a fictional character called Exton, who appears in the final scene of the play, but was most likely starved to death in February 1400.
Bremner, Ian (2011), The Reign of Richard II, 1377 to 1399, BBC – History – British History (electronically accessed 26/01/2015)
Craig, W. J. (ed) (2005) The Tragedy of King Richard the Second, by William Shakespeare, AbsoluteShakespeare.com (electronically accessed 11/02/2015)
englishmonarch.co.uk (2005), Anne of Bohemia (11 May 1366 – 7 June 1394), English Monarchs – Plantagenet (electronically accessed 12/03/2015)
Friedman, Ofir (2015), Thomas de Mowbray, 1st Duke of Norfolk, Geni.com (last updated 30/01/2015, electronically accessed 16/02/2015)
Jokinen, Anniina (ed.) (2013), Thomas Mowbray, Luminarium: Encyclopedia Project – The Hundred Years War, excerpted from Ansiklopedi Britannica, 11 th Ed, Vol. XXXIII, Cambridge University Press (1910), last updated 01/08/2013, electronically accessed 04/02/2015
Jokinen, Anniina (ed.) (2013), Thomas of Woodstock, Duke of Gloucester (1355 – 1397), Luminarium: Encyclopedia Project – The Hundred Years War, excerpted from Ansiklopedi Britannica, 11 th Ed, Vol. XII, Cambridge University Press (1910), last updated 30/07/2013, electronically accessed 06/02/2015
Kingsford, Charles L. (2013), Henry IV (1367 – 1413), Luminarium: Encyclopedia Project (electronically accessed 02/2/2015, last updated 30/07/2013)
Marx, William (2003), An English Chronicle 1377 – 1461, A New Edition, Aberystwyth National Library of Wales MS 21608, and Oxford, Bodleian Library MSs Lyell 34, Medieval Chronicles, The Boydell Press, Woodbridge, Google Books (electronically accessed 18/02/2015)
McGrory, David (2013), Bloody British History: Coventry, Google Books (electronically accessed 27/03/2015)
Miller, Michael D. (2003), Wars of the Roses, An Analysis of the causes of the wars and the course which they took – Chapter 7: Henry of Bolingbroke rebels (electronically accessed 18/05/2015)
Shakespeareandhistory.com (2009), Duke of Aumerle – Aumerle in History (electronically accessed 09/02/2015)
University of London (2007), Isabelle of France, Richard II’s Treasure – Treasure – Sources (electronically accessed 12/03/2015)
How the plague spread around the British Isles
Most historians are willing to agree that the Black Death killed between 30-45% of the population between 1348-50.
- 1317: Great Famine in England
- May 1337: Declaration of the Hundred Years War by Edward III.
- June 1348: Black Death arrives at Melcombe Regis (Weymouth)
- Aug 1348: Black Death hits Bristol
- Sept 1348: Black Death reaches London
- Oct 1348: Winchester hit - Edendon's 'Voice in Rama' speech
- Jan 1349: Parliament prorogued on account of the plague.
- Jan-Feb 1349: Plague spreads into E. Anglia and the Midlands.
- April 1349: Plague known in Wales.
- May 1349: Halesowen hit.
- 18th June 1349: Ordinance of Labourers.
- July 1349: Plague definitely hits Ireland.
- Autumn 1349: Plague reaches Durham. Scots invade northern England and bring back plague with them.
- Spring 1350: Massive outbreak of plague in Scotland.
- Sept 1350: First pestilence dies out.
- 9th Feb 1351: Statute of Labourers.
- 1361-64: Second Pestilence: 'The Plague of Children'.
- 1367: Birth of Richard II in Bordeau.
- 1368-69: Third Pestilence
- 1371-75: Fourth Pestilence (variously dated 1371 or 1373-5)
- 1381: The Peasant Revolt
The plague returned in a series of periodic local and national epidemics. The plague only finally stopped at the end of the Seventeenth century.