XNUMX. yüzyılın başları bolca tarihi etkinlikler - hem Rusya'da hem de Avrupa'da. Dönemin değişmesi, geleneklerin değişmesi, görünüşte sarsılmaz kaidelerden akan bazı klişelerin yerini yenileri aldı. Çılgınca Marseillaise, Avrupa saraylarının rahat sessizliğine dönüştü, pencereleri sınırsız bir baskı ile çaldı, filozofların ve hayalperestlerin şömine ocaklarının alevlerini söndürdü. Ve sonra, yeni tarihsel dönemin yırtıcı karanlığında, devasa düşmanlara ve ortaklarına görünüşte belirdi - değişmemiş bir eğik şapkadaki kısa, stokçu bir figür.
Rusya, merkezi son zamanlarda devrim niteliğinde olan ve şimdi de imparatorluk Fransa’nın jakuzisinden uzak durmadı. Polonya’nın doğusuna uzanan bir ülke olan birçok Avrupa yöneticisinin korkularına neden olan devasa için, XVIII - XIX yüzyılların dönüşü de devletliğin gelişiminde önemli bir aşama oldu. Bazı jeopolitik görevler başarıyla tamamlandı, diğerleri ise sadece kanatları bekliyordu. İsveç’le doğudaki Baltık’taki üstünlüğünü neredeyse bir asırdır sürdüren çatışma zaferle sonuçlandı. Yakında, 1808 - 1809. Son Rus-İsveç savaşının bir sonucu olarak, Finlandiya Rusya'ya katılacak ve kuzey komşusu büyük bir gücün statüsünün geri alınamaz kaybını kabul etmek zorunda kalacak. Kuzey Pontik ve Kırım’ın toprakla bağlantısı sorunu da olumlu bir şekilde çözüldü. Osmanlı İmparatorluğu nihayet bu bölgelerden atıldı ve Karadeniz boğazı sorunu II. Catherine'nin haleflerine bir miras olarak kaldı. Polonya’nın sürekli isyandan muzdarip olan üç ardışık kesimi, Dinyeper bölgesine hakim olma sürecini tamamlayarak imparatorluğun batıdaki sınırlarını genişletti.
Dış ticaret yeni edinilen ve inşa edilen limanlar ve her şeyden önce hammadde ticaretiyle genişledi. İngiltere, Rusya’nın Avrupa ile dış ekonomik ilişkilerinde mutlak tekelci idi. Misty Albion, başlangıçta ve XIX yüzyılın ilk çeyreğinde, bol miktarda ham madde gerektiren çeşitli endüstriyel ürünler geliştirdi. Rus aristokrat ortamında, Fransız kültürünün devam eden etkisiyle birlikte Anglomania moda haline geliyor. Ülke çalıştayının popülaritesi, artan ekonomik çıkarlarıyla birlikte, Napolyon Savaşları döneminde Rus siyasetini büyük ölçüde etkiledi. Çok sayıda Alman orta ve hatta küçük el hükümdarıyla Rusya mahkemesinin yakın aile bağları arasında önemli bir rol oynadı.
Doğal olarak, böyle nesnel ve sübjektif koşullar altında, Rusya, Avrupa'yı yeniden biçimlendiren süreçlerin dışında duramazdı. Soru katılım derecesindeydi ve imparator Alexander ve çevresi onlara en doğrudan şekilde katılacaktı. Genç kralın saltanatındaki ilk kampanya, Austerlitz'deki yenilgiye yol açtı ve bir kez daha Avusturya müttefiklerini değerlendiriyordu. Parlak Napolyon zaferi haberi, yalnızca Üçüncü Anti-Fransız Koalisyonunun müttefiklerini değil, aynı zamanda Türkiye'den olay yerinden uzak bir cevaba yol açtı. Sultan III. Selim’te, uzun süredir devam eden iki muhalifinin ordusunun yenilgisinin mesajı, güçlü ve tahmin edilebilir şekilde olumlu bir izlenim bıraktı. Kısa bir süre sonra büyük vizere Napolyon'un imparator olduğunu kabul etmesini ve Fransa Büyükelçisi Fonton'a olan tutkunu ve lehine her türlü yolu vurgulamasını emretti. Ocak ayında, 1806 Selim III, resmi firmasında, emperyal unvan için Napolyon'u tanıdı ve hatta ona padishah unvanını verdi.
Diplomatik oyunlar
Fransa-Türkiye ilişkilerinin açık bir şekilde ısınmasıyla eş zamanlı olarak (halen oldukça yakın bir zamanda, Mısır seferinin başlamasından sonra, her iki ülke de bir savaş halindeydi), Rusya ile Türkiye arasındaki diplomatik iklim hızla bozulmaya başladı. Doğuda güce her zaman saygı duyuldu ve bu büyüklük temelinde bir ülkenin devlet otoritesi kuruldu. Tabii ki, Austerlitz'den sonra, Türk liderliğinin gözünde imparatorluğun askeri "eylemleri" bir miktar düştü. Nisan 1806’in başlarında, büyük vizier, Rusya Büyükelçisi A. Ya. Italinsky’nin boğaza geçen Rus gemilerinin sayısını azaltma talebindeki bu tutumunu dile getirdi. Sonbaharda, Türkler, St. Andrew’un bayrağının altındaki askeri gemilerin Boğaz ve Çanakkale Boğazı’ndan geçişini yasaklarken, tüccar gemilerinin geçişi önemli kısıtlamalara maruz kaldı.
General Sebastiani, Fransa'nın Türkiye Büyükelçisi
Temelde düşmanca olan Türk dış politika eylemlerinin her biri, Avrupa'daki Fransız birliklerinin başarılarıyla eşzamanlı olarak bağlantılıydı. Ekim ayında 1806, Prusyalı birlikler Jena ve Auerstedt’te yenildi. Berlin ve Varşova alındı ve kısa süre sonra Napolyon zaten Rusya sınırındaydı. Tüm bu başarılar, doğru arkadaş ve ortak seçiminde Türk liderliğinin güvenini güçlendirdi. Kısa süre sonra yeni bir Fransız büyükelçi olan General Horace Francois Bastien Sebastiani de La Porte, Fransa ile Türkiye arasında bir ittifak anlaşması imzalayarak görevi Fransız askeri ve siyasi başarılarını güçlendirmek olan İstanbul'a geldi. Tabii ki, böyle bir anlaşmanın açıkça Rus karşıtı bir yönü vardı.
Bu temelsiz diplomatın padişahın mahkemesinde ortaya çıkmasıyla, bir süre düştüğü için, Türkiye'nin dış politika yönelimi için Rus-Fransız diplomatik mücadelesi yeniden başladı. Sebastiani bu gibi durumlarda çeşitli vaatlerde bulunmak istiyordu: Türkleri, Osmanlı Devletini Kyuchuk Kaynardzhi barış antlaşmasından önceki sınırlar dahilinde, yani durumu XVIII yüzyılın ortalarında geri almak için dikkatle dinlemeyi önerdi. Son iki Rus-Türk savaşının bir sonucu olarak Ochakov, Kırım ve diğerlerinin geri kazanma fırsatı kaybedildi. Enerjik Sebastiani'nin enerjik önerileri, askeri danışmanlara yardım etmek ve Türkiye için mali açıdan geleneksel bir konuda destek sağlamak için vaatlerle pekiştirildi.
Karageorgij liderliğinde 1804'te çıkan genel ve Sırp isyanı tarafından başarıyla kullanıldı. İsyancıların Petersburg'da yardım talep etmelerine rağmen, talepleri daha iyi karşılandı: dilekçelerin ilk önce İstanbul'a, kendi yöneticilerine hitap etmesi gerektiğini belirttiler. Kral Napolyon ile savaş arifesinde Türklerle kavga etmek istemedi. Yine de Sebastiani, Sultan'ı Balkanlar'daki partizan savaşında Sırplara yardım eden Ruslar olduğuna ikna edebildi. Fransızların ustalıkla mağlup ettiği diplomatik kombinasyonlar cömert meyvelerini verdi - Türkler için, Rusya'nın Sırp meselesindeki rolü, Sebastiani'nin ustaca bastırdığı yaşlı ve acı verici bir hayvan soyucusuydu.
Son olayların ışığında ürkütücü Rus devi Türklere artık o kadar güçlü değil gibi görünüyordu ve bunun yanında kısa bir tarihsel ve politik hafıza, Osmanlı İmparatorluğu'nun önde gelen liderleri arasında yaygın bir tanıydı. Embolden, Selim III, Rusya ile savaşa doğru tutarlı bir seyir izledi. İstanbul, 1806'un düşüşünde, St Petersburg ile yapılan antlaşmayı doğrudan ihlal etti ve Moldavya ve Wallachia yöneticilerini tek taraflı olarak görevden aldı. Diplomatik protokol uyarınca, bu prosedür yalnızca mahkeme aracılığıyla ve Rus tarafıyla anlaşarak yapılabilir. Cetveller Muruzi ve Ypsilanti'nin görevden alınması, daha önce ulaşılan anlaşmalara doğrudan uyulmamıştı ve bu durum frenlerle serbest bırakılmamıştı. Durum, İskender’in böyle bir ihlale cevap veremediğim gerçeğiyle karmaşıktı, ancak o sırada imparator Napolyon’la savaşa bağlandı. Resmi demiryollarına bir şekilde cevap verebilmek için, resmi Petersburg nihayet Karageorgia'ya kendi hükümdarına hitap etme konusundaki bahanelerden daha önemli yardım etmeye karar verdi ve “vah, orada tutuyorsun”. 24 Eylül 1806 D. Alexander Sırp 18'e binlerce altın ve altın altınını göndermek için bir kararname imzaladım. silâh.
Durum güvenle askeri bir çözüme doğru kaymaya devam etti. Rusya gemilerinin boğazlardan geçişiyle ilgili yasak ve kısıtlamaların yanı sıra, Türkiye, Fransız mühendislerin öncülüğünde, hızla ilerleyen hızda, Dniester sınırındaki Rusya boyunca kalelerini yeniden inşa etmeye ve güçlendirmeye başladı. Tuna ve Türk birliklerinin birliklerine daha yakın. Osmanlı İmparatorluğu'nun açıkça düşmanca eylemlerini inceleyen Rusya, Wallachia ve Moldavya yöneticilerinin haklarının geri kazanılmasını ve önceki anlaşmaların sıkı bir şekilde yerine getirilmesini talep eden bir ültimatom sunmak zorunda kaldı. Ultimatum, havayı sallamanın önemsiz bir yolu değildi, ayrıca, kesin olarak yazılmış olmasına rağmen, yalnızca bir belgeden daha önemli bir şeyin Türkleri etkileyebileceği biliniyordu: kesin olarak yazılmış olmasına rağmen: Rusya'nın güney ordusunun bir kısmı, sadece Dniester durumunda ilerlemişti.
General Sebastiyani'nin enerjisi, Osmanlı İmparatorluğu'nun en yüksek hükümet çevrelerinde büyük bir gerilim altında dolaştı - Fransa'dan her türlü yardım ve yardımı vaat eden büyükelçi, Türkiye'yi Rusya ile savaşa itti. III. Selim ve çevresinin aşırı barışseverlikten muzdarip olduğu söylenemez - İstanbul'da, bütün morlukları ve Ruslardan alınanlardan daha güçlü olan tüm morlukları ve darbeleri çok iyi hatırladılar. Petersburg'un ültimatomuna verilen tepki karakteristikti: basitçe cevapsız bırakıldı. İki imparatorluk arasındaki gerginlik seviyesi, başka bir geniş bölünme daha da yükseldi. Diplomatik cephede manevra alanı hızla azalıyordu. Kararlı eylem zaten gerekliydi.
General I. I. Michelson
4 Ekim 1806, imparator Alexander Ben bir emir imzaladım: Rus güney ordusunun komutanı, süvari generali Ivan Ivanovich Michelson'a Dniester'ı zorlaması ve Moldovyalı beylikleri birlikleri kontrol altına alma emri verildi. General Mikhelson, birçok şirkete (örneğin, Yedi Yıl ve Rusya-İsveç Savaşı'nda) katılan eski bir savaşçıydı. Ancak, özellikle 3 dereceli St. George Emri ve cesaret için elmasları olan altın kılıcı ile kanıtlandığı gibi, Pugachev ayaklanmasının bastırılması sırasında kendisini ayırt etti. Kasım ayının sonunda 1806, Rus birlikleri Moldova ve Wallachia'yı işgal etti. Aynı zamanda, kendisine emanet edilen birimlerin bir kısmı, teslim edilmekten çekildi ve Prusya'ya transfer edildi, böylece Michelson, o zamana kadar 40'tan fazla askere sahip değildi.
Türk topluluğunun ruh halini ustaca manipüle etme, intikam alma isteklerini yerine getirme ve aynı zamanda cömert vaatlerde bulunma Sebastiani, durumu bir saldırgan olarak sunmak için durumu tersine çevirmeyi başardı. Diyelim ki biz burada barışın aşkıyız: düşünün, bazı prensleri çıkarın, gemilerin geçişini yasaklayın ve diplomatik notları yoksayın. Ve onlar Tuna prenslerine cevap olarak, birlikler getirmeye cesaret ettiler. Fransız büyükelçisinin ısrarıyla, 18 Aralık 1806 Sultan Selim III, Rusya İmparatorluğu'na karşı savaş ilan etti. Bu aşamada, Fransa’nın en güçlü kara düşmanını başka bir çatışmaya sokma planları başarıyla sonuçlandı. Resmi olarak müttefik olan Rus İngiliz diplomasisinin, geleneksel olarak İstanbul'da güçlü pozisyonlara sahip olması, olanları etkilememiştir.
Karşı tarafların kuvvetleri ve planları
St.Petersburg, Türkiye'den bu kadar sert bir tepki beklemiyordu. Michelson ordusunun manevralarının giderek daha kibirli Osmanlıları doğru duygulara getirmek için ağır bir argümandan daha fazla olacağına inanılıyordu. Ana çabalarını batı yönünde yoğunlaştıran Rusya, güneydeki çok mütevazı kara kuvvetlerini elden çıkardı. Savaşın başında Türk ordusunun toplam sayısı 266 bin düzenli birliğe ve 60 binden fazla düzensizliğe ulaştı. Tabii ki, gelecekteki savaş tiyatrosunda bu etkileyici güçlerin sadece bir kısmı vardı. Türk filosu teknik açıdan çok iyiydi ve nicel olarak oldukça önemliydi. Birçoğu Fransa'da güzel inşa edilmiş 15 zırhlı, 10 fırkateyn, 18 korvet ve yüzden fazla başka sınıftan oluşan gemi. Ana kuvvetler filo Marmara Denizi'nde yoğunlaştı.
Amiral de Traverse
Görkemli Ushakov zaferlerinden bir süre sonra Rus Karadeniz Filosu bir şekilde ihmal edilmiş durumdaydı. Askeri ortamda, o zamanlar Karadeniz Filosunun baş komutanı ve denizin gelecekteki bakanı, Amiral de Traversay, böyle bir durumun suçlusu olarak kabul edildi. Doğuştan bir Fransız olan Jean Baptiste Prevac de Sansac, Marquis de Traversay, devrimci kargaşası sırasında vatanını terk etmeyi tercih eden kraliyetçi göçün önde gelen bir temsilcisiydi. Deniz geleneklerine sahip bir aileden, 90-s'deki Marquis'den. XVIII. Yüzyıl, Nassau-Siegen Amiral Prensi'nin tavsiyesi üzerine Rus hizmetine girdi. Türkiye ile savaşın başlangıcında, komutasındaki Karadeniz Filosu, 6 savaş gemileri, 5 fırkateynleri, 2 kuleleri ve 50 savaş teknelerinden oluşuyordu.
Gelecekteki savaşın deniz unsurundaki en önemli stratejik faktör ve küçük Karadeniz filosuyla ilgili durumu hafifleten durum, Akdeniz savaşının başında Amiral Senyavin komutasındaki bir filonun varlığıydı. Burada, Rusya’nın Üçüncü Fransız Koalisyonu çerçevesinde aldığı tedbirler kompleksinde yönlendirilen Senyavin gemi grubunun, Fransa’nın ve müttefiklerinin deniz kuvvetlerine karşı hareket etmesi gerekiyordu. Rus gemileri için operasyonel üs İyonya Adaları idi. Senyavin'in kuvvetleri yeterince etkileyiciydi: 16 savaş gemileri, 7 fırkateynleri, 7 korvetleri, 7 kuleleri ve diğer gemilerin bazı 40'leri. Akdeniz filosunun, Komutan I. Komutan'ın ayrılmasından sonra sahip olduğu bu kompozisyondu. A. Baltıktan gelen Ignatiev - Senyavin'in düşmanlıkların başında aldığı takviyeleri. İyonya Adaları'na yerleştirilmiş bir kara kuvvetleri seferi ve yerel halktan 3 bin silahlı milisler de vardı.
Balkanlar, geleneksel olarak yaklaşmakta olan savaşta ana kara tiyatrosu olarak kaldılar. Napolyon ile devam etmekte olan savaş bağlamında, Rus komutanlığı bu alanda oldukça sınırlı güçlere yoğunlaşabilir. Tekrarlanan kesintilerden sonra, güney, ya da şimdi çağrılmaya başlandığı gibi, General Mikhelson komutasındaki Moldovya ordusu, 40 silahlı 144 binden fazla kişiden oluşmuyordu. Türklerin Tuna çevresinde, çeşitli tahminlere göre, 50'tan 80 bin kişiye kadar vardı. Üstelik bu sayı, Türk kale ve garnizonlarının Tuna Nehri'ndeki garnizonlarını da içeriyordu.
Dinyester'in geçişi ve başarısız boğaz inişi
Kasım ayında, 1806, Rus birlikleri Dniester'ı geçti ve şehirleri ve kaleleri sistematik olarak işgal etmeye başladı. Iasi, Bender, Akkerman, Galati kaleleri, direniş göstermeden Türkler tarafından teslim edildi. Aralık ayında General Miloradovich’in 12’i çıkarması Bükreş’te yapıldı. Resmen, savaş henüz ilan edilmedi ve Türkler açık çatışmalara karışmamayı tercih etti. Tuna'nın sol yakasında, Osmanlılar artık sadece üç güçlü kaleyi kontrol ediyordu: İshmael, Zurzha ve Brailov. Rusya’nın olayları, daha önce varılan tüm anlaşmalar kompleksinin Türkiye tarafındaki doğrudan ihlallerinden ve koşulsuz olarak "düşmanlık" kategorisine giren eylemlerden kaynaklanıyordu. Aslında, Türkiye kendini ustalıkla düzenlenmiş bir diplomatik tuzakta buldu: birincisi, Fransızlar Ruslara karşı bütün güç ve araçlarıyla düşmanlık seviyesini arttırdı ve artık kendilerini “endişe ve pişmanlık” ile sınırlayamadıklarında, “saldırgan” olarak utanmadan ilan ettiler.
İngiliz konsolosu, Sebastiani'nin enerjisine dayanamayan geleneksel coşkuyu göstermedi ve kısa bir süre sonra Ege Denizi'nde dolaşan Amiral Dukworth filosuna hareket ederek İstanbul'dan ayrıldı. Aralık 18’te 1806’i izleyen savaşın resmi olarak ilan edilmesinin ardından, Osmanlı İmparatorluğu’nun, militanlığın ve militanlığın üst kademelerinin ciddi biçimde kaşlarını çatmasına rağmen, tüm güçlerin Napolyon’la savaşa gönderildiği ve düşmanlıklara daha da hazırlıklı olduğu ortaya çıktı. Balkanlar yönünü münhasıran bir yardımcı olarak görüyordu. Türkiye, birliklerini Tuna'ya çekmesine rağmen, nehir boyunca ve ayrı garnizonlarda dağıldılar.
Sultan Selim III, çok sayıda tehditkar ve anlamlı konuşmanın tadını çıkardıktan sonra büyük vizere dağınık kesimlerden bir ordu kurma ve Shumla'ya konsantre olma talimatını verdi. Karageorgij önderliğinde isyancı Sırplara yönelik başarısız bir operasyon yürütmeye devam eden Bosnalı paşa ordusu, 20 bin kişiye getirildi. Paşa, özellikle Kasım ayındaki 30 Sırpları 1806'in Belgrad'ı kurtarmayı başarmasından bu yana, İstanbul'dan daha kararlı ve acımasız davranmaları yönünde bir öneri aldı.
Türklerin Balkanlar'daki ana güçlerinin yoğunluğu yavaştı. General Mikhelson, Fransızlarla devam eden düşmanlıklarından dolayı önemli bir takviye olmayacağı konusunda bilgilendirildi. Mikhelson kışlık dairelere çıkıp savunmayı sınırlama emri aldı.
Türkiye ile ilişkilerin açık bir şekilde bozulmasına rağmen, savaşın neredeyse kaçınılmaz hale getirdiği gerginliğin artmasına rağmen, Rus komutanlığının genel bir askeri eylem planı yoktu ve diz üzerinde tam anlamıyla geliştirilmesi gerekiyordu. Savaş aslında eşiğin üstündeydi, yüksek daireler ise yalnızca hedefler ve yöntemler üzerine tartışıyordu. Yürütülen planlar arasında Yunanistan'daki ayaklanmalar, denizdeki isyancıları deniz kuvvetleri filosu Senyavin tarafından İstanbul'a birlikte saldırmaları için destekleme amacıyla oldu. Türkiye'yi Napolyon etkisinden izole etmek için Rusya'ya sadık Balkan devletlerinin zorla yaratılmasının bir taslağı da düşünüldü. Bu felaketle sonuçlanan zamanın feci bir kıtlık koşullarında ve hızla kötüleşen durumdaki fikirleri nasıl ortaya koyacağı sorusu. Sadece Ocak ayında, savaşın üçüncü ayında 1807, denizcilik bakanı P.V. Chichagov tarafından geliştirilen plandı. Bunun özü üç noktaya indirildi. Bunlardan ilki, Karadeniz Filosunun Boğaz'a atılması ve en az 15 bin kişilik saldırı gücünün inişi. İkincisi, Akdeniz filosu Senyavin'in Müttefik İngilizler ile Çanakkale Boğazı yoluyla Marmara Denizi'ne ve Türk filosunun tahrip olmasıyla atılımı. Üçüncüsü, eylemleriyle, Tuna ordusu düşmanın dikkatini İstanbul'dan uzaklaştırıyor.
Chichagov'un planı kendi içinde temelde gerçekleştirilemez anları taşımamıştı ve bir “ama” olmasa bile oldukça uygulanabilirdi. Bu plandaki asıl görev Karadeniz Filosunun önüne kondu, ancak bunun için yeterli gücü ve aracı yoktu. II. Catherine saltanatının ardından, Karadeniz Filosu dikkatini vermekten vazgeçti, hem niceliksel hem de niteliksel olarak büyük ölçüde zayıfladı. 1800'ten baş komutanı Rus-İsveç 1788 - 1790 savaşında en iyi şekilde kendini göstermeyen Vilim Fondezin'di. 1802'ten bu yana, Marquis de Traverse bu yazıya atandı. Bu deniz komutanlarının kendilerine emanet edilen kuvvetlerle ilgili faaliyetleri kısa sürede kendini hissettirdi. Örneğin, eyalette, Karadeniz Filosunun bir savaş gemisi 21 olması gerekiyordu ve aslında sadece altı tane vardı.
21 Ocak 1807 de Traversay, Boğaziçi'ndeki bir iniş işlemine hazırlanmak için bir sipariş aldı. İlk başta, Fransızlar neşeyle St. Petersburg'a her şeyin oldukça hazır olduğunu ve mevcut araçların en az 17 bin kişiyi alacağını bildirdi. Ve yine de, açıkça, Marquis şeylere farklı açılardan bakabildi ve kendi başarılarını daha aykırı bir şekilde değerlendirdi, çünkü zaten 12 şubatında Chichagov'a inişe geçme amaçlı alayların tam olarak donatılmadığını, pek çok kişinin işe alındığını söyledi. yeterince memur yok. Buna dayanarak, Boğaz'a inmek imkansız. Aslında, De Traversay yeterli sayıda ulaştırma ekibi bulamadı. Başlangıçta, olumlu durum hakkında üstlerini abonelikten çıkaran Marquis, suçlu olduğu için suçu, toprak komutanlığının güçlü omuzlarına yöneltti. Boğaziçi operasyonu hazırlık aşamasında sonlandırıldı ve büyük olasılıkla iptal için temel faktör hala teknik değil insandı. Örneğin, Akdeniz'de işletilen Senyavin filosunun hareketleri cesur ve kararlıydı (bu konu ayrı bir sunumu hak ediyor).
Barış teklifleri
Bu arada, 1807'in ilkbaharından beri düşmanlık Tuna Nehri üzerinde yavaşça gerçekleştirildi. Mart ayının başından itibaren General Meyendorff’un kolordu, temmuz ayının sonuna kadar başarısız olan İsmail kuşatmasına başladı. Her iki ordu arasında da çatışmalar oldu, ancak Türkler hala askerlerini bir saldırı yumruğunda toplayamazken, kompakt Moldovya ordusu savunmaya devam etti. Avrupa'daki savaş devam etti: 1807'in başında Preussisch-Eylau'da berabere biten kanlı bir savaş oldu. Girişim Napolyon'un elinde kaldı ve bir sonraki Temmuz 14'taki Friedland 1807 savaşında, General L. L. Bennigsen'in komutasındaki Rus ordusu yenildi.
Bu olaydan önce bile, İskender, Rusya'nın aynı anda iki rakiple savaş halinde olmasının çok pahalı ve tehlikeli olduğuna inanıyordum. Bu nedenle, imparator Türklere her iki taraf için de kabul edilebilir şartlar altında barış teklif etmeye karar verdi. Müzakerelerin temelini araştırmak için Dışişleri Bakanlığı'nın bir yetkilisi, Fransız migré Charles Andre Pozzo di Borgo, Senyavin’in filosuna gönderildi. Diplomat onunla kralın imzaladığı geniş bir talimat verdi. Rus önerileri radikal ve uygulanabilir bir talepte bulunmadı ve onlarla aynı fikirde olmak mümkündü. Türklerden, öncelikli olarak Boğazlar başta olmak üzere önceki anlaşma ve sözleşmelerin gözetilmesine geri dönmeleri istendi. Rusya, birliklerini Moldavya ve Wallachia'dan çekmeyi kabul etti ve garnizonları yalnızca Khotyn ve Bendery kalelerinde teminat olarak bıraktı. Ancak, buradaki garnizonlar yalnızca Fransa ile savaş sırasında kalmalıydı. Pozzo di Borgo'ya, Fransızları Dalmaçya'dan kovmak için ortak eylemlerde Türklerle anlaşması talimatı verildi. Dahası, Türkler hiçbir şey yapmak zorunda kalmadı - sadece Rus birliklerinin topraklarından geçmesine izin verin. Sırbistan'da Sırpları unutmadılar: Pozzo di Borgo kendi sultanının onayı ile kendi prenslerini seçme hakkını elde etmek zorunda kaldı.
Mayıs 12'te, Senedovlar tarafından kontrol edilen, Tenedos Adası'na Rus bir diplomat geldi. Ertesi gün, esir Türkler, Rus elçisinin İstanbul'a girmesine izin verilmesini isteyen bir mektupla birlikte, filosun komutanı Kapudan Paşa'ya gönderildi. Amiral bir cevap alamadı. Benzer içeriğe iki mektup daha yazdı - sonuç aynıydı. Aslında, Türkiye’nin başkentinde Umman İmparatorluğu’nun önderliğinin barış görüşmelerine yoğunlaşmasını engelleyen oldukça çalkantılı olaylar yaşanıyordu.
Türkiye'de askeri darbe
Türk Sultan Selim III
Rus filosu, denizcinin Türk başkentine yaklaşmasını engellemeyi başardı ve oradaki yiyecek arzı tamamen durdu. İstanbul arzının büyük kısmı suyolları tarafından gerçekleştirildi ve neredeyse tamamen kesilenlerdi. Başlıca gıda kıtlığı nedeniyle zaman içinde gerileme gelişti. Piyasalardaki fiyatlar birkaç büyük siparişle yükseldi. İstanbul garnizonu bile kesilmiş rasyonlar almaya başladı. Ve bu kadar elverişli olmayan bir durumda, Sultan Selim III, Türk ordusu üniformalarının reformunu Avrupa tarzında nasıl organize edeceğini kendisi için daha iyi bir iş bulamadı. Sultan, Avrupa'daki herşeyi severdi ve Fransız büyükelçisi General Sebastiani'nin en aktif desteğiyle, savaşın başlamasından önce bile, ordudaki Nizam-i Jedid (kelimenin tam anlamıyla Yeni Düzen) olarak adlandırılan bir dizi reform başlattı.
Tüm yenilikler askeri ortamda coşkuyla kabul edilmedi ve yeni bir forma giyme süresi en iyi zaman değildi. En kibirli biçimde Rus filosu, aslında imparatorluğun merkezinde, Çanakkale Boğazı'nın girişinde durdu ve kendi deniz kuvvetleri korkakça, hoşnutsuz Sultan'ın konularına göre Marmara Denizi'ne saklandı. O zaman uygunsuz olan tahriş yenilikler açık bir silahlı konuşmaya dönüştü. 17 Mayıs 1807 İstanbul garnizonu, sadece halk tarafından değil, din adamları tarafından da yaygın olarak desteklenen bir isyan çıkardı. Değişen rüzgar rüzgârının yönünü hızla yakalayan Kaymakam Paşa (başkentin valisi) Musa isyancılara katıldı. Padişahın sarayındaki direniş çabucak bastırıldı: 17, sokakları arasında başıboş dolaşan Selim III'ün cesareti ile öldürüldü. Bozuk padishah ve kardeşi Mahmud bir zindanda hapsedildi ve Selim III'ün kuzeni, şimdi Mustafa IV olan tahtın üzerine çıktı. Darbe illerde aktif olarak desteklendi - ordular ve filoların komutanları yeni yöneticiye olan bağlılıklarını ifade etmek için hızlı davrandılar. Darbe, Selim III'ü Hz. Peygamber'in emirlerine aykırı olduğu ve dolayısıyla ölüm cezasına layık olduğunu ilan eden yüksek müftülerden ideolojik destek aldı. Bununla birlikte, müstakil sultan tutuklandı, fakat sarayda. (Daha sonra, 1808'te, bir grup komplocu tarafından onu serbest bırakma girişiminde bulunulduğunda, Selim, Mustafa IV'ün emriyle boğuldu.
Türk ordusunda "yeni düzen"
İstanbul’daki iktidar değişikliğine rağmen, Türkiye ile Rusya arasındaki ilişkilerde sistematik olarak hiçbir şey değişmedi. 28 Mayıs Senyavin nihayetinde, “padişahın meşgul olduğunu” açıkça dile getirerek ve şahıstan yalnızca özür dileyen şahıstan şahsi bir mektupla elçiliğini almaya hazır olduğunu belirten mesajlarına bir cevap aldı. Türkler hâlâ az sayıda savaşa sahipti, genç padişahın savaşı devam etmek istedi, çünkü İstanbul'daki durum çok dengesizdi: doğrudan yöneticilerinden ablukayı kaldırmak ve yiyecek tedarikine devam etmek için yöneticilerinden talep ettiler.
Truce - savaşta virgül
Tilsit'in barışı sonucunun Balkanlar üzerinde doğrudan etkisi oldu. Puanlarından birine göre, Rusya Moldova ve Wallachia’yı temizlemek ve Türkiye’ye “askeri ganimet” e dönmek zorunda kaldı. 12 Ağustos 1807, Vylobodtsy kasabasındaki iki taraf arasında imzalanan bir ateşkes ilanıydı. Savaş durduruldu ve Rus birlikleri konumlarını bıraktı ve geri çekilmeye başladı. Ancak ordunun telaşa başlayan Tuna prenslerinden toplanmadan çekilmesi sırasında, ayrı birimlerine Türklerin düzensiz birlikleri tarafından sistematik olarak saldırıldı. Böyle bir durum İskender'in Rus silahlarına hakaret ettiği ilan edildi ve Moldovya ordusu savaşa başlamadan önceki pozisyonlarına geri döndü. Türk komutanlığı durumu tırmandırmamayı seçti ve her iki ordunun da konumsal çatışmaları Tuna'da Mart 1809'a kadar sürdü.
Rusya'nın Avrupa meselelerine müdahalesinin olmadığı gerçeğinin önemli olduğu Napolyon, özellikle Tilsit dünyasının en önemli noktalarından biri olan Alexander I'in ihlaline dikkat etmedi. Belki de Boğaz ve Çanakkale Boğazı üzerindeki kontrolün Rusya'ya devredilmesi koşulsuz onam, St. Petersburg'un sadakati karşılığında Fransa'ya iyi bir katkı olacaktır, ancak Napolyon böyle bir kategorik adımda karar vermedi. 1807'te - 1809 Rus tarafına Osmanlı İmparatorluğu'nu bölüşmek için çeşitli seçenekler önerdi, ancak her zaman boğazlarla ilgili olarak kaçınılmazdı. İmparator, Boğaz'ı Rusya'ya vermeye ve her iki boğaza göre Ruslara sahip olmanın Fransa için aşırı bir imtiyaz anlamına geleceğini düşünerek Çanakkale Boğazı'nı kendisi için tutmaya hazırdı. Avrupa ve Balkanlar'daki savaşta kısa bir boşluk vardı. Mücadele ancak 1809’te yeniden başladı - Rus kuvvetleri Tuna’yı zorladı ve kuzeyde, Avusturya’da Vagram topunu sarstı.
Devam edecek ...