1, İnsansız bir ABD gezegen sondası, Mars'a bir görev için Florida, Cape Canaveral'dan fırlatıldı.
19 Haziran 1976'da, uzay aracı Mars'ın yörüngesine girdi ve bir sonraki ayı, iniş için uygun bir iniş alanı bulmak amacıyla Mars yüzeyini görüntülemeye adadı. 20 Temmuz'da - yedinci yıldönümünde Apollo 11 aya iniş – 1 uzay aracı yörüngeden ayrıldı ve Chryse Planitia bölgesine indi ve Mars yüzeyine başarılı bir şekilde inen ilk uzay aracı oldu. Aynı gün, gemi pas renkli Mars yüzeyinin ilk yakın çekim fotoğraflarını geri gönderdi.
Eylül 1976'da, Viking 2-sadece üç hafta sonra piyasaya sürüldü 1-yardım ettiği Mars çevresinde yörüngeye girdi 1 Yüzeyi görüntülerken ve ayrıca bir iniş aracı gönderdi. ikili sırasında Viking Görevlerde, iki yörünge aracı, Mars'ın tüm yüzeyini 150 ila 300 metre çözünürlükte görüntüledi ve iki iniş aracı, gezegen yüzeyinin 1.400'den fazla görüntüsünü geri gönderdi.
Tarih Yazan Mars Misyonu 35 Yıl Önce Başlatıldı
Bu, Mars gezegeninin yüzeyinde çekilmiş ilk fotoğraf. Viking 1, uzay aracının bugün erken saatlerde başarılı bir şekilde inişinden sadece birkaç dakika sonra elde edildi.
Titan 3/Centaur roketinin itişi, NASA'nın Viking 1 uzay aracını 20 Ağustos 1975'te Mars'a 505 milyon millik bir yolculukta fırlattı. Bunu üç hafta sonra Viking 2 izledi.
Her görev hem bir yörünge aracı hem de bir iniş aracı içeriyordu ve dört bileşenin tümü de başarılara imza attı. 20 Temmuz 1976'da Viking 1 uzay aracı, Mars yüzeyinde çekilen ilk fotoğrafı geri verdi. Chryse Planitia adlı bir bölgedeki bu iniş aracı 13 Kasım 1982'ye kadar çalıştı. Viking 2 uzay aracı 3 Eylül 1976'dan 11 Nisan 1980'e kadar Utopia Planitia bölgesinde çalıştı. Piksel başına 300 metre veya daha az.Chryse bölgesindeki Mars yüzeyinin bu renkli görüntüsü, 21 Ağustos akşamı gün batımından yaklaşık 15 dakika önce güneybatıya bakan Viking Lander 1 tarafından çekildi. Güneş, ufkun 3 veya 4 derece üzerinde bir yükseklik açısında ve yaklaşık Çerçevenin sağ kenarından saat yönünde 50 derece. Yerel topografik özellikler, düşük aydınlatma açısıyla vurgulanır. Resmin merkezine yakın bir yerde, Lander'ın bacak destek yapısının hemen üzerinde, daha yüksek güneş açılarında çekilen önceki resimlerde belirgin olmayan bir çöküntü görülüyor. Depresyonun hemen ötesinde, yaklaşık 30 santimetre (1 fit) çapında büyük kayalar vardır. Dağınık gölgeler, batan güneşten itibaren uzun yol uzunluğunun bir sonucu olarak tozlu Mars atmosferi tarafından saçılan güneş ışığından kaynaklanmaktadır. Ufka doğru, birkaç parlak çıplak ana kaya parçası ortaya çıkar. Resim: NASA/JPL
NASA, Viking Misyonu'nun 35. Yıldönümünü Kutladı
Mars. Roma savaş tanrısı. Kızıl Gezegen.
Daimi Mars aldatmacasından Ray Bradbury's'e Mars Günlükleri, güneş sistemimizde başka hiçbir cisim insanın hayal gücünü bu kadar ele geçirmemiştir. Tarih boyunca insanlık, Kızıl Gezegen'in yüzeyine inenleri hangi medeniyetlerin beklediğini merak ederek gece gökyüzüne baktı. Burroughs ve diğerlerinin romanları gezegenin cazibesini övüyor ve filmler insanlığı gezegenin tehlikeleri konusunda uyarıyor.
1965 yılında Mariner 4 uzay aracı, başka bir gezegenin ilk görüntülerini Dünya'da bekleyen bilim adamlarına gönderdi. Bu görüntüden bu yana Kızıl Gezegen, garip bir şekilde tanıdık, ancak zorlu bir dünya ortaya çıkardı. Bilim adamları Mars'ı anlamaya her yaklaştıklarında, yeni keşifler onları mevcut teorileri gözden geçirmek için çizim tahtasına geri gönderir.
NASA'nın Viking 1'i 20 Ağustos 1975'te fırlatmasından bu yana geçen 35 yıl içinde, bu iddialı görev yalnızca bilim dünyasını ve halkın gelecekteki uzay araştırmalarına yönelik coşkusunu körükledi. Sonraki yıllarda NASA, diğerleri arasında Phoenix Mars Lander, Mars Reconnaissance Orbiter ve Mars Exploration Rovers'ı piyasaya sürdü. Bu görevlerin belki de en başarılısı Mars Keşif Gezicileri'dir. Sırasıyla Haziran ve Temmuz 2003'te fırlatılan Spirit ve Opportunity, 6 yıldan uzun bir süre sonra devam eden 90 günlük bir görev için Mars'a indi.
Yüzyıllar boyunca bilim adamları, Mars'ın bitki örtüsüyle kaplı olup olmadığını, hatta zeki varlıkların yaşadığını merak ettiler. Bugün, Mars'ın oldukça farklı olduğunu biliyoruz. Artık sessiz volkanlar ve derin kanyonlarla donmuş bir çöl dünyası. Kutuplardaki buzullar, Mars mevsimleriyle birlikte genişler ve daralır.
Hikaye yıllar önce başlamış olsa da, Ağustos ve Eylül 1975'te Cape Canaveral, Fl'den iki büyük, neredeyse aynı uzay aracının fırlatılmasıyla doruğa ulaştı. Adını Dünya'nın korkusuz İskandinav kaşiflerinden alan Vikingler 1 ve 2, sonunda insanlara bu yabancı dünyaya yakından bir bakış sunuyor.
Her biri bir yörünge aracı ve bir iniş aracından oluşan Viking 1 ve 2, Mars yüzeyinin yüksek çözünürlüklü görüntülerini elde eden, atmosferin ve yüzeyin yapısını ve bileşimini karakterize eden ve yaşam için yerinde biyolojik testler yapan ilk uzay sondaları oldu. başka bir gezegen.
Yıllar boyunca Mars'la ilgili keşifler arasında bir tanesi diğerlerinden daha fazla öne çıkıyor: eski geçmişinde ya da bugün yeraltında korunmuş sıvı suyun olası varlığı. Su anahtardır çünkü su Dünya'da hemen hemen her yerde bulunur, yaşam da öyle. Mars'ın bir zamanlar sıvı suyu olsaydı veya bugün hala var olsaydı, yüzeyinde herhangi bir mikroskobik yaşam formunun gelişip gelişmediğini sormak zorlayıcıdır.
Viking 1, 19 Haziran 1976'da Mars'a ulaştı. 20 Temmuz 1976'da, Viking 1 iniş aracı yörüngeden ayrıldı ve Chryse Planitia'ya indi. Viking 2, 9 Eylül 1975'te fırlatıldı ve 7 Ağustos 1976'da Mars yörüngesine girdi. Viking 2, 3 Eylül 1976'da Utopia Planitia'ya indi.
Viking 1 Mars'a fırlatıldı - TARİH
Mars'a doğru yola çıkan insansız bir ABD sondası olan Viking 1, 1975 yılında Atlantik Okyanusu'ndaki Brevard ilçesi olan Florida Cape Canaveral'dan ve Merritt Adası'nın doğusunda, kendisi de doğuda olan Kennedy Uzay Merkezi'nin bulunduğu Banana Nehri boyunca fırlatıldı. Hint Nehri boyunca Titusville.
Yine de Viking 1, eskiden Cape Kennedy olarak adlandırılan Cape Canaveral'dan havalansa da, daha önce NASA Fırlatma Operasyonları Merkezi olarak adlandırılan daha ünlü komşu sitesi Kennedy Uzay Merkezi'nden havalanmadı.. Bunun yerine, bir zamanlar Cape Kennedy Hava Kuvvetleri İstasyonu olarak yeniden adlandırılan Merritt Adası değil, gerçek Cape Canaveral olan Patrick Hava Kuvvetleri Üssü'nde bulunan Cape Canaveral Hava Kuvvetleri İstasyonundan havalandı.
Ben hemen güneyde, Hint Nehri kıyısındaki Vero Sahili'nde büyüdüm ve hükümet isimlerine fazla takılmamayı erken öğrendim.
Viking 1. Kredi: NASA JPL
İsim değişiklikleri bölgede çok fazla oldu, çünkü öncelikle Başkan Lyndon Johnson, suikasttan sonra Kennedy'nin adını birçok şeye koymaya karar verdi, Eisenhower uzay programını yaratan ve Johnson'ı sorumlu tutan Başkan olsa da, adalet içinde o İsmi değiştirirken pek suçluluk duymadılar çünkü kendileri değiştirip durdular.
Lyndon Johnson, adı değiştirmek için bir yürütme emri çıkardıktan ve ardından devlet on yıl sonra onu geri değiştirdikten sonra, insanlar sonunda istemeye istemeye Cape Kennedy olarak adlandırmaya başladılar. Yine de sadece önceki adı Cape Canaveral Şehri idi. bir yıl, on yıldan daha kısa bir süre Port Canaveral ve ondan bir asır önce Artesia oldu. Neden Artesia'ya geri dönmüyorsunuz? Bu ismin neden seçildiğini kimse bilmiyor gibi görünüyor. İspanyol fatih Juan Ponce de León, 1513'te rastladı, ancak özel bir adı yoktu, bu nedenle daha sonraki haritalar Cabo Cañareal - "sazlık" olarak adlandırdı. İnsanlar orada binlerce yıldır aralıklı olarak yaşamışlardı ama de León geldiğinde yakınlardaki yerli yerleşimciler bu kısım için özel bir isme sahip değildi.(1) Gerçek bir isme ancak 19. yüzyılın sonunda bir postaneye sahip olduğu zaman kavuştu. . Yine de Canaveral, 60 yıldır resmi adı olmasına rağmen Artesia'dan daha tarihi bir öneme sahip.
1960'larda ve 70'lerde yerel halkın neden yeni isimlere fazla takılmadığını anlayabilirsiniz. Son değişiklik, Kennedy'den hoşlanmadığı için değil, hükümetin bölgeye kendi kişisel kaprisleri için bir derebeylik gibi davrandığı için popüler değildi. Ve 1960'larda orada çok daha fazla insan yaşıyordu, orası artık sadece bir hava kuvvetleri üssü değildi.
Böylece 1973'te isim, insanların düşündüğünden çok daha fazla lansmanın gerçekleştiği Cape Canaveral'a geri döndü. Bugün tüm roketlerin Kennedy Uzay Merkezi'nden kalktığı varsayılıyor ama biz daha o tesis inşa edilmeden önce roketleri oradan fırlatıyorduk.
Bu tarih, Cape Canaveral halkı için önemlidir. 1949'da Ortak Uzun Menzilli Deneme Alanı haline gelen Banana River Deniz Hava Üssü'ne sahiptiler. İlk ABD Dünya uydusunu 1958'de fırlattılar, ilk ABD astronot fırlatmasını 1961'de, ilk ABD yörüngesini 1962'de ve hatta Kennedy Uzay'dan sonra yaptılar. Merkez, 1965'te ilk iki kişilik ABD uzay aracına, ilk ABD insansız ay inişine ve ardından ilk üç kişilik ABD uzay aracına sahip oldukları inşa edildi. Hepsi, Merritt Adası ve Kennedy Uzay Merkezi'nden değil, gerçek Cape Canaveral olan Patrick Hava Kuvvetleri Üssü'nde bulunan Cape Canaveral Hava Kuvvetleri İstasyonu'ndan fırlatıldı. Ancak bu bile kafa karıştırıcı olabilir, çünkü yalnızca Canaveral Hava Kuvvetleri İstasyonu'ndan başlatılan uydu ve Merkür programı, daha sonrakilerin tümü, 1973'te devlet tarafından geri alınan bir isim değişikliği olan Cape Kennedy Hava Kuvvetleri İstasyonu'ndan başlatıldı.
Yine de Viking için 1985'ten beri Hava Kuvvetleri Uzay Komutanlığı'nın On Dördüncü Hava Kuvvetleri'nin bir parçası olan 45. Uzay Kanadı olan Patrick Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki Cape Canaveral Hava Kuvvetleri Üssü'ne geri döndük.
Uzay yolculuğu, tüm bu isimleri takip etmeye kıyasla basit geliyor. Bu, yakın zamana kadar haritalarda ve yol işaretlerinde düzensiz olarak görünen A1A adlı bir yola sahip bir durumdur. Ben çocukken, genellikle nerede olduğunu bilmek zorundaydınız ve yaşlı insanlar hangi bölümlerin olduğu konusunda anlaşamadılar. gerçekten A1A ve daha sonra yol levhası alan çoğunluğa binicilerdi. Amerika'nın en eski şehrinde başlayan ve bazen ABD 1 ile aynı olan ve kime sorduğunuza, kaç yaşında olduklarına ve neye inandıklarına bağlı olarak belki Wrinkle City'de veya belki daha da güneyde biten bir sahil erişim yolu gibi görünüyordu. .
Viking 1'in tarihi biraz daha net. Görevi, robotik bir kol ve özel bir laboratuvar kullanarak yaşam belirtileri aramaktı. Ülkede yaşlı arazi sahipleri için güzel bir eve çekilmeden önce 1982 yılına kadar Chryse Planitia'da çalışmasına rağmen, herhangi bir yaşam bulamadı. Ancak Mars hakkında bildiğimiz pek çok şey, 20 Temmuz 1976'da indiği zaman başladı.
(1) Yazılı dil, hemen hemen herkesin ortaya çıkmasından 3.000 yıl sonra her şeyi açıklığa kavuştururdu. Amerikan yerlilerinin neden geliştirmediği bilinmiyor. Druidler sözcükleri büyülü olarak görüyorlardı, tıpkı kuzey ülkelerindeki insanların rünleri gördüğü gibi ve bir şeyler yazan insanların derileri iblisler olarak görülüyordu, bu yüzden buna karşı oldukları mantıklı. Tarihler 1600'lü yıllara kadar gerçekten tutulmuyordu ve hiç kimse kelimelere karşı batıl inançları veya doğaüstü inançları olduğunu bildirmedi. Her iki durumda da tarihlerinin onlar için yazılmasının nedeni budur.
Ayrıca orada kaç kişinin gerçekten ve ne kadar ısrarla yaşadığından da emin değil. Klimanız olmasaydı, Mosquito Lagoon'a yakın bir yerde yaşamak ister miydiniz?
2006 yılında Science 2.0®'ı kurdum ve o zamandan beri 300.000.000'den fazla doğrudan ile dünyanın en büyük bağımsız bilim iletişim sitesi haline geldi.
Viking 1 Mars'a fırlatıldı - TARİH
Viking 1 - ABD Mars Orbiter/Lander - yakıt dahil 3.527 kg - (20 Ağustos 1975 - 7 Ağustos 1980)
- Viking 1 ve 2 uzay aracı, yörüngeleri (Mariner 8 ve 9 yörüngelerinden sonra tasarlanmış) ve iniş araçlarını içeriyordu. Orbiter 883 kg ve iniş aracı 572 kg ağırlığındaydı. Viking 1, 20 Ağustos 1975'te Kennedy Uzay Merkezi'nden Mars'a yolculukla fırlatıldı ve 19 Haziran 1976'da gezegenin yörüngesine girdi. İniş aracı 20 Temmuz 1976'da Chryse Planitia'nın batı yamaçlarına indi ( Altın Ovalar). Viking 2, 9 Kasım 1975'te Mars için fırlatıldı ve 3 Eylül 1976'da karaya indi. Her iki iniş aracı da Marslı mikroorganizmaları aramak için deneyler yaptı. Bu deneylerin sonuçları hala tartışılıyor. İniş araçları, Mars arazisinin ayrıntılı renkli panoramik manzarasını sağladı. Ayrıca Mars hava durumunu da izlediler. Yörünge araçları, gezegenin yüzeyini haritalandırdı ve 52.000'den fazla görüntü elde etti. Viking projesinin birincil görevi, Mars'ın üstün kavuşumundan (Güneş'in arkasına geçişi) on bir gün önce, 15 Kasım 1976'da sona erdi, ancak Viking uzay aracı, Mars'a ilk ulaştıktan sonra altı yıl boyunca çalışmaya devam etti. Viking 1 orbiter, 7 Ağustos 1980'de irtifa kontrol itici gazı bittiğinde devre dışı bırakıldı. Viking 1 Lander, 13 Kasım 1982'de yanlışlıkla kapatıldı ve iletişim asla yeniden sağlanamadı. Son iletimi 11 Kasım 1982'de Dünya'ya ulaştı. NASA'nın Jet Propulsion Laboratuvarı'ndaki kontrolörler, iniş aracıyla teması yeniden sağlamak için altı buçuk ay daha denediler, ancak sonunda 21 Mayıs 1983'te genel görevi kapattılar.
Viking misyonları hakkında daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
- Phobos 1, Mars uydusu Phobos'u araştırmak için gönderildi. 2 Eylül 1988'de bir komut hatası sonucu Mars'a giderken kayboldu.
- Phobos 2, Mars'a ulaştı ve 30 Ocak 1989'da yörüngeye yerleştirildi. Yörünge, Phobos'un 800 kilometre yakınında hareket etti ve ardından başarısız oldu. Arazi sahibi Phobos'a asla ulaşamadı.
- 21 Ağustos 1993'te Mars Observer ile iletişim, yörüngeye yerleştirilmeden hemen önce kesildi.
- Mars Observer uzay aracının kaybolması nedeniyle başlatılan Mars Global Surveyor (MGS) görevi, 7 Kasım 1996'da fırlatıldı. MGS, Mars yörüngesinde, Mart 1998'den beri yüzey haritasını başarıyla çıkarıyor. MGS sayfasına göz atmak için buraya tıklayın. JPL'de.
- Mars '96, Eylül 1997'de gezegene ulaşacak olan bir yörünge aracı, iki iniş aracı ve iki toprak deliciden oluşuyordu. Mars 96'yı taşıyan roket başarılı bir şekilde havalandı, ancak yörüngeye girerken roketin dördüncü aşaması zamanından önce ateşlendi ve sondayı Mars'a gönderdi. vahşi bir girdap. Şili kıyıları ile Paskalya Adası arasında bir yerde okyanusa düştü. 270 gram plütonyum-238 taşıyan uzay aracı battı.
- Mars Pathfinder, 4 Temmuz 1997'de Kızıl Gezegene sabit bir iniş aracı ve bir yüzey gezici teslim etti. Sojourner adlı altı tekerlekli gezici, iniş aracının yakınındaki bölgeyi araştırdı. Misyonun birincil amacı, Mars yüzeyinde düşük maliyetli inişlerin fizibilitesini göstermekti. Bu, NASA'nın düşük maliyetli Discovery serisindeki ikinci görevdi. Büyük bilimsel başarı ve halkın ilgisinin ardından görev, NASA'nın Pathfinder Lander ve Sojourner gezici ile günlük iletişimini sonlandırdığı 4 Kasım 1997'de resmen sona erdi.
- Japonya'nın Uzay ve Uzay Bilimleri Enstitüsü (ISAS), Mars ortamını incelemek için bu sondayı 4 Temmuz 1998'de başlattı. Bu, başka bir gezegene ulaşan ilk Japon uzay aracı olurdu. Sondanın Aralık 2003'te Mars'a varması gerekiyordu. Sondayla ilgili daha önce yaşanan sorunlar nedeniyle uçuş planını revize ettikten sonra, 9 Aralık 2003'te, ISAS'ın sondayı hazırlamak için iletişim kuramaması nedeniyle görevden vazgeçildi. yörünge yerleştirme.
- Bu yörünge, Mars Surveyor '98 Lander'a eşlik eden uzay aracıydı, ancak görev başarısız oldu. Mars Climate Orbiter Mishap Soruşturma Kurulu'nun raporunu okumak için buraya tıklayın.
- Polar Lander'ın 3 Aralık 1999'da Mars'a inmesi planlandı. Mars Polar Lander'ın seyir aşamasına Amundsen ve Scott adlı iki Deep Space 2 çarpma sondası monte edildi. Sondaların her birinin kütlesi 3.572 kg idi. Seyir aşaması Mars Polar Lander'dan ayrılacaktı ve ardından iki sonda seyir aşamasından ayrılacaktı. İki sonda, Mars Polar Lander'ın yere inmeden 15 ila 20 saniye önce yüzeye çarpmayı planladı. Yer ekipleri uzay aracıyla ve iki sondayla temas kuramadı. NASA, iniş ayağının yerleştirilmesi sırasında sahte sinyallerin, uzay aracının indiğini düşünmesine neden olduğu ve uzay aracının motorlarının erken kapanmasına ve çarpma anında iniş aracının tahrip olmasına neden olduğu sonucuna vardı.
- Bu Mars yörünge aracı, 24 Ekim 2001'de gezegene ulaştı ve gelecekteki Mars misyonları için bir iletişim rölesi olarak hizmet etti. 2010 yılında Odyssey, Kızıl Gezegen'de en uzun süre hizmet veren uzay aracı rekorunu kırdı. Mars Bilim Laboratuvarı'nın 2012 inişini ve bu görevin yüzey operasyonlarını destekleyecek. Daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
- Mars Express Orbiter ve Beagle 2 kara aracı 2 Haziran 2003'te birlikte fırlatıldı. Beagle 2, 19 Aralık 2003'te Mars Express Orbiter'dan serbest bırakıldı. Mars Express, 25 Aralık 2003'te başarıyla ulaştı. Beagle 2 aynı zamanda 25 Aralık 2003'te inmesi planlandı, ancak yer kontrolörleri sonda ile iletişim kuramadı. Daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
- Mars Keşif Gezgini (MER) Misyonu kapsamında, MER-A olarak da bilinen "Spirit", 10 Haziran 2003'te fırlatıldı ve 3 Ocak 2004'te Mars'a başarıyla ulaştı. Spirit ile son iletişim 22 Mart 2010'da gerçekleşti. JPL, 25 Mayıs 2011'de yeniden bağlantı kurma girişimlerini sonlandırdı. Gezici, aşırı soğuk iç sıcaklıklar nedeniyle muhtemelen güç kaybetti.
- MER-B olarak da bilinen "Opportunity", 7 Temmuz 2003'te fırlatıldı ve 24 Ocak 2004'te başarılı bir şekilde Mars'a ulaştı. MER görevi hakkında daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
Mars Keşif Orbiter &ndash USA Mars Orbiter - 1.031 kg - (12 Ağustos 2005)
- Mars Reconnaissance Orbiter (MRO), Mars'a yedi aylık bir yolculuk için 12 Ağustos 2005'te fırlatıldı. MRO, 10 Mart 2006'da Mars'a ulaştı ve Kasım 2006'da bilimsel görevine başladı. Daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
Anka kuşu &ndash USA Mars Lander - 350 kg - (4 Ağustos 2007)
- Phoenix Mars Lander, 4 Ağustos 2007'de fırlatıldı ve 25 Mayıs 2008'de Mars'a indi. NASA'nın İzci Programında ilk. Phoenix, Mars kutup bölgesinin buz bakımından zengin toprağındaki su tarihini ve yaşanabilirlik potansiyelini incelemek için tasarlandı. Güneş enerjisiyle çalışan arazi aracı, üç aylık görevini tamamladı ve iki ay sonra güneş ışığı azalana kadar çalışmaya devam etti. Görev resmi olarak Mayıs 2010'da sona erdi. NASA HQ sitesinden daha fazla bilgi için buraya ve JPL- University of Arizona sitesinden daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
Phobos-Grunt &ndash Rusya Mars Lander - 730 kg/Yinghuo-1 &ndash China Mars Orbital Probe &ndash 115 kg - (8 Kasım 2011)
- Phobos-Grunt uzay aracının Mars'ın Phobos uydusuna inmesi gerekiyordu. Rus uzay aracı, Mars'a doğru yörüngesine çıkmak için Dünya'nın yörüngesinden düzgün bir şekilde ayrılmadı. Yinghuo-1, Phobos-Grunt ile birlikte başlatılan planlı bir Çin Mars yörünge sondasıydı. Her iki araç da Ocak 2012'de Dünya yörüngesinden yeniden girişte yok edildi.
Mars Bilim Laboratuvarı &ndash USA Mars Rover &ndash 750 kg - (26 Kasım 2011)
- Mars Bilim Laboratuvarı 26 Kasım 2011'de fırlatıldı. NASA'nın Mars Bilim Laboratuvarı görevi, Curiosity adlı gezicisi ile Mars'ın mikrop denilen küçük yaşam formlarını destekleyebilecek bir ortamı olup olmadığını değerlendirmek için tasarlandı. Curiosity, 6 Ağustos 2012 saat 01:31'de EDT'de Gale Krateri'ne başarıyla indi. NASA JPL sitesinden daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
Mars Orbiter Misyonu (Mangalyaan) &ndash India Mars Orbiter - 15 kg - (5 Kasım 2013)
- Hint Mars Orbiter Misyonu, 5 Kasım 2013'te Satish Dhawan Uzay Merkezi'nden fırlatıldı. 24 Eylül 2014'te Mars çevresindeki yörüngeye yerleştirildi ve planlanan 160 günlük görev süresini Mart 2015'te tamamladı. Uzay aracı, gezegenin haritasını çıkarmaya ve radyasyonu ölçmeye devam ediyor.
UZMAN &ndash USA Mars Orbiter &ndash 2.550 kg - (18 Kasım 2013 Lansmanı)
- MAVEN (Mars Atmosferik ve Uçucu Evolüsyon), NASA'nın Mars İzci programı için seçilen ikinci görevdi. 18 Kasım 2013'te fırlatıldı ve 21 Eylül 2014'te Mars'ın yörüngesine girdi. MAVEN'in misyonu, tarihi boyunca meydana gelen dramatik iklim değişikliğini daha iyi anlamak için Mars atmosferinin kritik ölçümlerini elde etmektir. MAVEN hakkında daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
İçgörü &ndash USA Mars Lander - (Lansman Penceresi 8 Mart - 27 Mart 2016)
Viking Lander'ın Teknolojik Buluşları
Haziran ayında NASA, Merak gezicisinin Mars'ın Gale Krateri'ndeki kayalarda organik moleküller ve mevsimsel değişikliklere karşılık gelen dalgalı atmosferik metan seviyeleri bulduğunu heyecan verici bir duyuru yaptı. Bilim adamlarının bir asırdan fazla süredir araştırdıkları bir soruyu yanıtlamak için heyecan verici bir adımdı: Mars'ta şu anda ya da daha önce hiç yaşam var mı?
Bu soruyu Mars yüzeyinde yanıtlamanın ilk adımı, 1975 yılının Ağustos ayında Mars'a 10 aylık bir yolculuğa çıkan Viking 1 iniş aracıyla başladı. Viking 1 uzay aracındaki deneyler, Curiosity'den farklı sonuçlarla geri döndü. , uzay aracı, uzayda bilimsel araştırmanın geleceğinin yolunu açtı.
Gezegen bilimi ve keşif küratörü Matt Shindell, “Viking ile ilgili hemen hemen her şey, onu ilk denediğimiz zamandı” dedi. “NASA hiçbir zaman başka bir gezegene inmemişti. Hiçbir zaman minyatür bir laboratuvar kurmamışlardı. Şimdiye kadar hiç kimse Viking'in maruz kaldığı streslerin herhangi birine dayanabilecek bir bilgisayar yapmamıştı. Mühendisler daha önce hiç yapılmamış şeyleri tasarlamak zorunda kaldılar.”
Terminal İniş Motorları
Mars'a bir uzay aracı indirmek zor çünkü atmosfer incedir, tek başına bir paraşüt onu yeterince yavaşlatmaz. Viking Lander ile, bir ısı kalkanı başlangıçta bir miktar yavaşlama sağladı. Dört mil yükseklikte bir paraşüt açıldı. Araç yüzeyden 3000 fit yüksekte olduğunda, paraşüt ayrıldı ve aracı yumuşak bir şekilde Mars'a indirmek için üç iniş motoru tetiklendi.
Her biri duş başlığını andıran 18 küçük nozüle sahip motorların şekli de önemlidir. Viking Lander, Mars'ta yaşam belirtileri arıyordu. Shindell, bilim adamlarının uzay aracını yavaşlatmak için güçlü bir motor kullanarak, "iniş aracının altındaki kiri bir şekilde pişirebileceklerinden" ve potansiyel canlı organizmaları öldürebileceklerinden endişe ettiklerini söyledi. Bu motor tasarımı, egzozu geniş bir açıya yayarak bu riski en aza indirdi.
Gaz Kromatografı - Kütle Spektrometresi (GCMS)
GCMS, Viking Lander'ın yaşam belirtileri aramak için tasarlanmış iki ana alet paketinden biriydi. Bu, toprak örneklerini organik moleküllerin, yani yaşamın ürünleri veya yaşamı sürdürebilecek şeylerin varlığı açısından test etmek için kullanıldı. Viking'in testleri negatif çıktı. (Bildiğimiz gibi, Curiosity gezgininin bu yılki testi farklı sonuçlar verdi.)
Kazma kolu
Viking Lander'ın deneyleri, bu robotik kol olmadan mümkün olmazdı. Esnek metal parça uzayıp büzülebildi; Viking'in siper kazmasına, toprağı toplamasına ve toprağı GCMS'ye ve test için biyolojik deneylere yerleştirmesine izin verdi.
Bu yetenek Viking'i NASA'nın daha önce kullandığı diğer hiçbir iniş aracından farklı kıldı. 1967 Surveyor 3 uzay aracı, Ay yüzeyinde hendekler kazmak ve toprak yığınları yapmak için numune kepçeli mekanik bir kol kullandı, ancak uzay aracı kimyasal veya fiziksel analiz yapabilecek herhangi bir alet taşımadı. Shindell, "Bu deneyin tüm amacı, sadece hendekler kazmak ve yığınları yapmak, ardından toprağın mekanik özelliklerini tahmin edip edemeyeceğinizi görmek için televizyon kamerasından gelen görüntülere bakmaktı" dedi.
Viking, Mars yüzeyindeyken aslında toprak üzerinde deneyler yapabildi.
Kamera
Daha eski bir yazıcının veya faks makinesinin, mesajınız gelirken satır satır bir şeyler yazdırdığını hiç izlediniz mi? Viking Lander'ın kamerası böyle çalıştı. Bu kutunun içinde bir kamera ve bir ayna var. Kamera hareketsiz kalırken ve "hızlı ateş" görüntüleri çekerken ayna kendi ekseni etrafında dönebiliyordu. Bu, Viking görüntüleme ekibinin Mars'taki belirli noktaların yüksek çözünürlüklü görüntülerini almasına ve ayrıca Mars yüzeyinin ilk 360 derecelik panoramalarını oluşturmasına olanak sağladı.
S-bandı Yüksek Kazançlı Anten
Bu, Viking Mars Lander'ın ispatlı test modelidir. Mars'ın keşfi için Viking, 1964'te başlayan bir dizi keşif görevinin doruk noktasını temsil ediyordu. Viking görevi, her biri bir iniş ve bir yörüngeden oluşan iki özdeş uzay aracı kullandı. 20 Ağustos 1975'te Florida'daki Kennedy Uzay Merkezi'nden fırlatılan Viking 1, yaklaşık bir yıl boyunca Mars'a yolculuk yaptı, gezegenin çevresine bir yörünge aracı yerleştirdi ve 20 Temmuz 1976'da Chryse Planitia'ya indi. Bu görüntüde vurgulanan, Viking Mars Lander'ın antenidir.
Viking'in Dünya'ya veri göndermenin iki yolu vardı. Mars'ın etrafında dönen ve daha sonra Dünya'ya bir sinyal gönderecek olan Viking yörünge aracıyla iletişim kurabilir. Ya da iniş aracının konumu, dönüşü sırasında Mars'ın Dünya'ya en yakın tarafındaysa, Viking bu anteni verileri doğrudan geri göndermek için kullanabilir.
Hava ve Uzay Fotoğrafı girişimimizden görüntülerle Ulusal Hava ve Uzay Müzesi'nin yeni bir yüzünü görün. Havacılık ve uzay uçuşunun tarihini yeni bir açıdan keşfedin ve koleksiyonlarımızın yüksek çözünürlüklü fotoğraflarını indirin.
Viking Mars Misyonu
Ekim 1957'de Sovyetler Birliği ilk uydu olan Sputnik'i fırlattı. Önümüzdeki 20 yıl boyunca, Uzay Yarışı, SSCB ve ABD'nin her biri ekonomik ve teknolojik üstünlüklerini göstermeye çalışırken bir dizi uzay gösterisinde rekabet ettiğini gördü. Ancak bu süre zarfında, çok daha az manşet alan bazı mükemmel bilimler de yapıldı. Bunların en başarılılarından biri, Mars gezegenini incelemek için Viking programıydı.
Viking Lander, Kaliforniya Bilim Merkezi
Sputnik, içinde radyo vericisi olan basit bir içi boş metal küreydi. İlk Amerikan uydusu Explorer I, uzaydaki radyasyon seviyelerini ölçmek için bir Geiger sayacı taşımasına rağmen çok daha iyi değildi. Rus roketleri, Amerikan roketlerinden çok daha güçlüydü ve daha büyük yük kapasiteleri, Sovyet uydularının kısa sürede daha büyük ve daha sofistike hale gelmesi anlamına geliyordu. Kasım 1957'de fırlatılan Sputnik 2, uzaya ilk canlı organizmayı Laika adlı köpeği taşıdı. Mayıs 1958'de, neredeyse bir buçuk ton ağırlığındaki Sputnik 3, Dünya'nın atmosferini incelemek için on iki alet taşıdı. Sputnik 3'ün başarısından sonra Sovyetler, Mars da dahil olmak üzere güneş sisteminin geri kalanına insansız sondalar gönderme girişiminde bulunmaya hazırdı.
Ancak tüm erken girişimler başarısız oldu. 1960'dan 1971'e kadar Sovyetler, Mars'a ulaşmayı amaçlayan toplam 9 insansız sonda fırlattı. Birçoğu fırlatma sırasında havaya uçtu, diğerleri oraya giderken uzayda radyo bağlantısını kaybetti. 1964'te ABD, gezegene yakın uçmak ve yüzeyini fotoğraflamak için tasarlanan Mariner sondalarını başlatarak yarışa katıldı. Mariner 3, 1964'te başarısız oldu, ancak Mariner 4, Temmuz 1965'te Mars'ı yaklaşık 6.000 mil uzaklıktan geçti, yüzeyin ilk yakın plan fotoğraflarını geri gönderdi ve ince bir CO2 atmosferi ve çok zayıf bir manyetik alan tespit etti. Bunu 1969'da Mariner 6 ve Mariner 7 adlı iki uçuş görevi daha izledi.
1971'de Sovyetler Birliği tarafından Mars yüzeyine bir sonda inmek için ilk girişimde bulunuldu. “Mars 2” olarak adlandırılan, Kasım 1971'de Mars yörüngesine ulaştı ve yolda arızalanan ve yüzeye düşen iniş aracını düşürdü, hiçbir veri döndürmedi. Bununla birlikte, Mars'ın yüzeyini etkileyen ilk insan yapımı nesneydi. Bir hafta sonra, Mars 3 sondası başarıyla indi ve sıcaklık ve atmosferik koşulların ölçümlerini iletti. Bu süre zarfında, Amerikan Mariner 9, Mars'ın yörüngesine girdi ve Mars yüzeyinin yüksek çözünürlüklü fotoğraflarını geri gönderdi.
1969'da Ay'a inişin başarısından sonra, NASA uzay araştırmaları için bazı iddialı planlar yapmıştı. Bunlardan biri, “Skylab” adlı insanlı bir uzay istasyonu programıydı. Bir diğeri de “Voyager Mars” programıydı. Voyager Mars projesinde, değiştirilmiş bir Satürn 1B roketi, Mars yörüngesine girecek ve daha sonra yüzeye inecek olan insansız bir sonda olarak değiştirilmiş bir Apollo Komuta Modülünü fırlatacaktı. Daha sonra plan değişti; şimdi bir Satürn V, Mars'ın yörüngesine modifiye edilmiş bir Mariner sondası fırlatacak ve daha sonra modifiye edilmiş bir Surveyor sondasını (insansız Ay inişleri için kullanılan) Mars yüzeyine bırakacaktı. İki Voyager Mars inişi planlandı ve 1980'lerde bir zamanlar insanlı bir Mars inişini desteklemek için keşif misyonları olarak hizmet etmeleri amaçlandı. Toplam maliyeti yaklaşık 2 milyar $ olacaktır.
Ancak ABD Ay'a ulaştığında, uzay araştırmalarına olan siyasi ilgi azaldı. Planlanan birkaç Apollo inişi kesildi ve Voyager Mars programının tamamı iptal edildi.
Ancak NASA, “Viking” adlı daha basit ve daha ucuz bir Mars programı için planlar hazırlayarak bu fikri canlı tuttu. Viking projesi, Voyager Mars yörünge aracının/iniş aracının basitleştirilmiş bir versiyonunu başlatmak için ek bir Centaur üst aşamasına sahip bir Titan III roketi kullanacak. Selefinden büyük ölçüde küçültülmüş olmasına rağmen, Viking görevi hala o zamana kadar önerilen en pahalı NASA Mars programıydı (toplam bütçe 1 milyar dolar ya da bugünün doları ile 3.4 milyar dolardı) ve NASA bunu başarmak için çok mücadele etmek zorunda kaldı. Sadece birkaç gün arayla uçulacak olan Viking 1 ve Viking 2 adlı iki görev için fon kazanın.
Her Viking gemisi iki bölümden oluşuyordu: yörünge ve iniş. Orbiter, Mars'a başarıyla gönderilmiş olan Mariners'ın değiştirilmiş bir versiyonuydu. İniş aracını Mars'a taşımak, serbest bırakmak ve daha sonra Mars atmosferi ve yüzeyinin fotoğraf ve enstrüman çalışmalarını yürütmek için yörüngede kalmak için tasarlandılar. Yakıtı saymazsak, yörünge aracı yaklaşık 2.000 pound ağırlığındaydı. Güç, dahili nikel-kadmiyum pillerden ve dört güneş panelinden geldi. İniş aracı, kameralar, rüzgar sensörleri, sismometreler ve Mars topraklarında olası yaşamı aramak için tasarlanmış bir dizi alet de dahil olmak üzere bir dizi bilimsel alet taşıyan, değiştirilmiş bir Surveyor ay sondasıydı. Viking iniş aracı yaklaşık 1300 pound ağırlığındaydı.
İki görev 1975'te hazırdı. Viking 1 20 Ağustos 1975'te, Viking 2 ise 2 Eylül'de fırlatıldı. İki sondanın Mars'a ulaşması neredeyse bir yıl sürdü ve Viking 1 sonunda Kızıl Gezegen'in yörüngesine girdi. 19 Haziran 1976, Viking 2, 7 Ağustos'ta.
Viking 1 için Mars'ın yüzeyine iniş, 4 Temmuz 1976'da ulusun 8217'sinin Bicentennial'inde planlandı. Ancak sonda gezegenin etrafında dönerken, yüzeyin yüksek çözünürlüklü fotoğrafları, Chryse'de planlanan iniş alanının düşünülenden çok daha kayalık ve pürüzlü olduğunu gösterdi ve daha iyi bir yer bulmak için inişi ertelemeye karar verildi. 12 Temmuz'da NASA ekibi, orijinal konumundan yaklaşık 365 mil uzakta, Chryse Planitia'da yeni bir iniş alanı seçti. The new landing date was set for July 20, the anniversary of the Apollo Moon landing. Viking 2 reached Mars orbit in August, and landed a few hundred miles away at Utopia Planitia.
Although the Viking missions had only been planned to last for 90 days, they both continued to function for several years. The Viking 2 Orbiter returned data and photos until July 1978, while the Viking 1 Orbiter lasted until August 1980. The Viking 2 Lander stopped sending data in April 1980, and the Viking 1 Lander lasted until November 1982. The Orbiters photographed about 97% of the planet’s surface, revealing features that looked like canyons, volcanoes, and ancient riverbeds. The Landers revealed that the surface soil was an iron-rich powder with several types of volcanic rock, that the atmosphere was very thin and consisted mostly of carbon dioxide, and that the surface temperature at the landing sites varied from day to night, from 1 degree F to minus 178 degrees F.
But the most eagerly anticipated experiments were those that were designed to find potential life on Mars. The Viking Landers each carried three instruments to look for life. The first of these was the Labelled Release Experiment, which took a sample of Mars soil, added a small amount of nutrient solution containing radioactive Carbon-14, then monitored the sample to search for signs of radioactive C-14 being released as a metabolic waste product. The second package was the Carbon Assimilation Experiment, which introduced radioactive Carbon-14 to soil and air samples and then looked for concentrations of C-14 that would indicate the presence of microbes that had ingested it. And the third test was the Gas Exchange Experiment, which added a nutrient solution to a soil sample and then monitored for any buildup of gases which would indicate the release of metabolic waste products.
At first, the results of the Viking experiments were staggering: the Gas Exchange Experiment showed a significant release of oxygen, and the Carbon Assimilation Experiment showed a marked concentration of C-14. It was exactly what the scientists had expected to see if there was microbial life present in the Martian soil.
But, alas, those hopes were quickly dashed. The oxygen release happened too quickly to be attributed to metabolism, and the C-14 concentrations quickly dropped off rather than increasing as they would if Martian microbes were multiplying in the soil. Further investigation concluded that both results had been the product of unusual chemical reactions in the Martian soil, and not the result of biological activity. Mars, at least currently, was lifeless.
But despite that disappointment, the Viking mission was a tremendous success. Data from Viking 1 and Viking 2 provided nearly all of our knowledge about Mars throughout the 70’s and 80’s, and the photos of surface features from the orbiters gave the first indications that Mars had liquid water–and possibly life–in its geological past.
Today, the engineering model of the Viking Landers, originally built for testing by Lockheed-Martin for NASA, is on display at the California Science Center in Los Angeles.
NASA’s Biggest Mars Mistake
NASA continually provides us with news from outer space. The most thrilling stories are connected to exploration of the Red Planet.
From Viking 1 and 2 of the late 1970s to more contemporary Mars rovers, NASA almost never failed in their space quests. However, there is one curious blemish in their history of space exploration that is a great wonder for many science enthusiasts.
In 1995 NASA scientists conceived a huge mission to be launched in late 1998/early of 1999.
Artist’s rendering of the Mars Climate Orbiter.
The Mars Climate Orbiter and Polar Lander were designed to find evidence of water existing on Mars, which is considered a key factor in finding life outside of our own planet.
It was a huge multi-mission program, developed at the Jet Propulsion Laboratory as a continuation of the Viking probes, but with a potential for exploring the planet in a much greater detail.
The Polar Lander was deployed to the planet’s surface, while the Mars Climate Orbiter was meant to stay orbit around Mars, relaying data from the Polar Lander back to Earth. The orbiter also collected atmospheric data from its lofty vantage point.
Lockheed Martin Co. in Denver worked on developing, building and operating the spacecraft. The problem was that the spacecraft was designed to operate using imperial units, while NASA has operated solely based on the metric system since the beginning of the s.
Mars Climate Orbiter undergoing acoustic testing.
This was the root of the unfortunate mishap which caused the Climate Orbiter to be lost.
The Mars Climate Orbiter was launched on December 11, 1998 from Launch Complex 17A, located at Cape Canaveral Air Station in Florida. The mission was planned so that the spacecraft would reach Mars nine months after its launch.
Mars Climate Orbiter during assembly.
The orbiter, of course, couldn’t navigate on its own. There were whole teams working on Earth to guide it in the right direction. The spacecraft needed to be under constant surveillance of mission scientists who would keep it flying on the right path.
Location information was sent from the spacecraft to mission control, where it was processed and instructions to adjust the trajectory of the spacecraft were sent back.
Mars Climate Orbiter awaiting a spin test in November 1998.
But the science team on the ground used metric measures, while the spacecraft was adjusted according to imperial measurements.
The exact details of what happened are unknown, but it is thought that the orbiter’s orbit took it too close to the planet. Heat generated by friction as it skimmed the top of the atmosphere could be what caused the engine to combust.
The Mars Color Imager (MARCI) is a two-camera imaging system designed to obtain pictures of the martian surface and atmosphere.
Even the smallest error in measurement can have a huge effect in outer space where the miles pile up easily.
Tom Gavin, working for the Jet Propulsion Lab, tried to defend Lockheed Martin and said for CNN: “This is an end-to-end process problem. A single error like this should not have caused the loss of Climate Orbiter. Something went wrong in our system processes in checks and balances that we have that should have caught this and fixed it.”
Launch of Mars Climate Orbiter by NASA on a Delta II 7425 launch vehicle.
Lockheed Martin continued to produce different aircraft and even still provides NASA with orbiters for different Mars missions.
Lorelle Young, president of the U.S. Metric Association, blamed the government’s stinginess to invest in science as a main cause of this tragic mishap.
She said for CNN “In this day and age when the metric system is the measurement language of all sophisticated science, two measurements systems should not be used.”
And she added: “This should be a loud wake-up call to Congress that being first in technology requires funding, and it’s a very important area for the country.”
Viking 1 lands on Mars… Or Does It?
When photos supposedly taken by the Mars rovers have the redness reduced in a computer graphics program, the photos appear normal and possibly taken here on earth with filters to enhance the redness. At the link above, the arrow on the sundial shows as blue on earth, but shows as red in the mars picture indicating that filters were used. If a red filter was used, it lowers the intensities of all the other colors, so blue becomes more &lsquored&rsquo. In addition, the NASA logo, normally blue, also shows as red&hellip
Critics also claim that interstellar travel is impossible and that NASA inadvertently admitted it on its own web site. The critics say that no man has ever traveled further than 300 miles beyond the surface of the Earth. The tremendous radiation encountered in the Van Allen Belt, solar radiation, cosmic radiation, temperature control, and many other problems connected with space travel prevent living organisms leaving our atmosphere with our known level of technology. It&rsquos scientifically and technologically impossible. As such no man has ever orbited, landed on, or walked upon the moon.
To make interstellar travel appear believable NASA was created. The Apollo Space Program created the idea that man could travel to and walk upon the surface of the moon. Up until now, every Apollo mission has been carefully rehearsed and then filmed in a large sound stage at the Atomic Energy Commissions Top Secret test site in the Nevada Desert.
Post-production facilities housing state-of-the-art Computer Generated Imagery (CGI) technology and advanced HD digital animation specialists are located in a secondary studio in a secured and guarded basement at the Pixar studios in Emeryville, California.
Pixar are the developers of their proprietary software system RenderMan, a hi-tech computer animated rendering system that produces high quality, photo-realistic image synthesis that is practically indistinguishable from &ldquoreality&rdquo.
Viking, Mars Trailblazer
The history-making Viking 1 mission launched 35 years ago.
Reporter: "On August 20, 1975, the first Viking spaceship was launched. Just two weeks later, there was a second Viking launch. Together they began the search for Martian life."
Dış ses: Two orbiters, two landers, headed for two different locations on the red planet. It was a gutsy mission.
Gentry Lee, Viking Science Analysis and Mission Planning Director :
"It was one of the biggest adrenaline rushes of mine or anyone's life and the story, as it unfolded, was a classic example of scientific discovery."
Viking Mission Control, Jet Propulsion Laboratory, Pasadena CA :
"NAV is green for touchdown. AGS is green. 1.5 degrees per second max. Point-two g's. 8 feet per second. Touchdown! We have touchdown!"
Gentry Lee: "We didn't know then what we know now, which is how tough it really is to land on Mars."
Al Hibbs, NASA TV Commentator:
"12:50. That is, 35 minutes from now the playback of pictures will start as I understand it."
Gentry Lee: "A moment in every Viking's life that he or she will never forget is sitting with that television right in front of you, and watching as the first lines came down line by line by line."
Bob Tolson, Viking Navigation Manager:
"By the time we could see 5 or 6 lines, we could actually start seeing the outline of a rock."
Bill Boyer, Viking Launch and Flight Operations Systems Manager:
"We saw one section-and two sections -- three sections. And we started seeing the surface of Mars. And then you knew we had done it."
Gentry Lee: "It's no way to describe it. We were lifted up. It was. Everybody kept walking around. This photograph will be in books a thousand years from now."
Dış ses: Viking gave us the first view of Mars as if we were standing on the surface. It lasted over 6 years, but never did find conclusive evidence for life on the red planet.
Richard Zurek, Viking Scientist :
"After all, that was the whole purpose of the Viking mission, was to go and land on the surface , scoop up some soil and see whether on not this planet had developed life. Well, we're still looking for that life but today we think it's in particular areas. It's not just anywhere on the planet, so we have to be special about where we go to look for it."
Dış ses: Viking did provide a wealth of data. It mapped the entire planet and charted seasonal changes. People began to see the real Mars. Every time we've gone to Mars, we've increased our ability to see details. And we've seen a brand new Mars. But for a Viking, no picture could ever be more powerful than the first one.
Gentry Lee: "Every single time we have gone there, it's been a brand new Mars. But the biggest brand new Mars of all time was in July of 1976."
Viking 1 Lander
The Viking project consisted of launches of two separate spacecraft to Mars, Viking 1, launched on 20 August 1975, and Viking 2, launched on 9 September 1975. Each spacecraft consisted of an orbiter and a lander. After orbiting Mars and returning images used for landing site selection, the orbiter and lander detached and the lander entered the martian atmosphere and soft-landed at the selected site. The orbiters continued imaging and other scientific operations from orbit while the landers deployed instruments on the surface. The fully fueled orbiter-lander pair had a mass of 3530 kg. After separation and landing, the lander had a mass of about 600 kg and the orbiter 900 kg. The lander was encased in a bioshield at launch to prevent contamination by terrestrial organisms.
Spacecraft and Instrumentation
The lander consisted of a six-sided aluminum base with alternate 1.09 m and .56 m long sides, supported on three extended legs attached to the shorter sides. The leg footpads formed the vertices of an equilateral triangle with 2.21 m sides when viewed from above, with the long sides of the base forming a straight line with the two adjoining footpads. Instrumentation was attached to the top of the base, elevated above the surface by the extended legs. Power was provided by two radioisotope thermal generator (RTG) units containing plutonium 238 affixed to opposite sides of the lander base and covered by wind screens. Each generator was 28 cm tall, 58 cm in diameter, had a mass of 13.6 kg and provided 30 W continuous power at 4.4 volts. Four wet-cell sealed nickel-cadmium 8 amp-hour, 28 volt rechargeable batteries were also onboard to handle peak power loads.
Propulsion was provided for deorbit by a monopropellant hydrazine (N2H4) rocket with 12 nozzles arranged in four clusters of three that provided 32 N thrust, giving a delta-V of 180 m/s. These nozzles also acted as the control thrusters for translation and rotation of the lander. Terminal descent and landing was achieved by three (one affixed on each long side of the base, separated by 120 degress) monopropellant hydrazine engines. The engines had 18 nozzles to disperse the exhaust and minimize effects on the ground and were throttleable from 276 N to 2667 N. The hydrazine was purified to prevent contamination of the martian surface. The lander carried 85 kg of propellant at launch, contained in two spherical titanium tanks mounted on opposite sides of the lander beneath the RTG windscreens, giving a total launch mass of 657 kg. Control was achieved through the use of an inertial reference unit, four gyros, an aerodecelerator, a radar altimeter, a terminal descent and landing radar, and the control thrusters.
Communications were accomplished through a 20 W S-band transmitter and two 20 W TWTA's. A 2-axis steerable high-gain parabolic antenna was mounted on a boom near one edge of the lander base. An omnidirectional low-gain S-band antenna also extends from the base. Both these antennae allowed for communication directly with the Earth. A UHF (381 MHz) antenna provided a one-way relay to the orbiter using a 30 W relay radio. Data storage was on a 40 Mbit tape recorder, and the lander computer had a 6000 word memory for command instructions.
The lander carried instruments to achieve the primary scientific objectives of the lander mission: to study the biology, chemical composition (organic and inorganic), meteorology, seismology, magnetic properties, appearance, and physical properties of the martian surface and atmosphere. Two 360-degree cylindrical scan cameras were mounted near one long side of the base. From the center of this side extended the sampler arm, with a collector head, temperature sensor, and magnet on the end. A meteorology boom, holding temperature, wind direction, and wind velocity sensors extended out and up from the top of one of the lander legs. A seismometer, magnet and camera test targets, and magnifying mirror are mounted opposite the cameras, near the high-gain antenna. An interior environmentally controlled compartment held the biology experiment and the gas chromatograph mass spectrometer. The X-ray flourescence spectrometer was also mounted within the structure. A pressure sensor was attached under the lander body. The scientific payload had a total mass of approximately 91 kg.
Mission Profile
Following launch and a 304 day cruise to Mars, the orbiter began returning global images of Mars about 5 days before orbit insertion. The Viking 1 spacecraft was inserted into Mars orbit on 19 June 1976 and trimmed to a 1513 x 33,000 km, 24.66 hr site certification orbit on 21 June. Imaging of candidate sites was begun and the landing site was selected based on these pictures. The lander and its aeroshell separated from the orbiter on 20 July 08:51 UT. At the time of separation, the lander was orbiting at about 4 km/s. After separation rockets fired to begin lander deorbit. After a few hours at about 300 km altitude, the lander was reoriented for entry. The aeroshell with its ablatable heat shield slowed the craft as it plunged through the atmosphere. During this time, entry science experiments were performed. At 6 km altitude at about 250 m/s the 16 m diameter lander parachutes were deployed. Seven seconds later the aeroshell was jettisoned, and 8 seconds after that the three lander legs were extended. In 45 seconds the parachute had slowed the lander to 60 m/s. At 1.5 km altitude, retro-rockets were ignited and fired until landing 40 seconds later at about 2.4 m/s. The landing rockets used an 18 nozzle design to spread the hydrogen and nitrogen exhaust over a wide area. It was determined that this would limit surface heating to no more than 1 degree C and that no more than 1 mm of the surface material would be stripped away. The Viking 1 Lander touched down in western Chryse Planitia at 22.27 deg N latitude and 312.05 deg E longitude (planetocentric) at 11:53:06 UT (4:13 p.m. local Mars time). Approximately 22 kg of propellants were left at landing.
Transmission of the first surface image began 25 seconds after landing. The seismometer failed to uncage, and a sampler arm locking pin was stuck and took 5 days to shake out. Otherwise, all experiments functioned nominally. The Viking 1 Lander was named the Thomas Mutch Memorial Station in January 1981 in honor of the original leader of the Viking imaging team. It operated until 13 November 1982 when contact was lost.
The total cost of the Viking project was roughly one billion dollars. For a detailed description of the Viking mission and experiments, see "Scientific Results of the Viking Project," J. Geophys. Res., v. 82, n. 28, 1977.