Kuala Lumpur'dan Aşk Mektupları
George Kolena & Katarina Karmazinova tarafından
Ona
Gezgin oyununun kurallarını biliyorum.
Seyahat planlarınızı başkaları için değiştirmeyin, yaşamınızın akışını değiştirmeyin ve kişisel hedeflerinizi gözünüzden kaybetmeyin.
Ama en önemlisi, bağlanma.
Sanırım sadece tenini ilk kez kokladığımda mahvoldum. Afyon kokuyordu ve yeterince alamadım. Uzun otların arasına dalıyordu ve sıcak bir yaz gününde tekrar tekrar yuvarlanıyordu.
Gezginlerin kurallarını biliyorum.
Sahip olduğun her şeyi ver, ama ilerledikçe yanına bir şey alma. Ne istediğini söyle ve kendin ol - yine de önemli değil - muhtemelen bir daha tanıştın insanları görmeyeceksin. Bu işleri kolaylaştırıyor - beklenti yok.
Yani seni gördüğümde, hiçbir şey düşünmedim, gerçekten. İngilizcen berbattı ve sen benden yıllarca daha genç görünüyordun. Başlayabilmemizin yolu yoktu.
Yine de meditasyondaki geri çekilişimi atlamanın eğlenceli olacağını düşündüm. Bunun yerine yeni insanlarla tanışın.
Kolay ve neşeli hissettim. Dünyada bunu bulanıklaştıracak hiçbir şey yoktu.
Öyle kalmayacağından şüphem yoktu.
Bazen erkeklerle karşılaştığımda beni mutlu etmelerine izin verirdim; gösteriyi yönetmelerine izin verin. Bu sefer, senin kim olduğunu çok merak ettim. Seni vermek ve deneyimlemek istedim.
Seni ne kadar çok izledim ve dinledim, seni o kadar mutlu etmek istedim.
Bu yüzden sana dokunduğumda, sana düzgün bir şekilde dokunmak, senin hakkında her şeyi yapmak, bir kaşif gibi cildinin her yerine odaklanmak istedim.
Ve bunun gibi zaman ve mekanı unuttum. Ve hepsini senden geri aldım. Parça parça.
Gezginlerin kurallarını biliyordum. Yine Malezya'da buluştuğumuzda, bunun son defa olduğunu biliyordum.
Bu yüzden kafamda bana bunu hatırlatan sesleri kapattım.
Yarın yok, sadece bugün ve şimdi ve bu gezginlerin kuralı.
Belki de bu yaşamın tek kuralı olmalı. Çünkü biz hepimiz gezginiz, sonuçta, yaşamın içinde ilerliyoruz. Ülkeleri değiştirmesek bile, asla hareket etmiyoruz.
Oscar Wild, “Kadınlar sonsuza dek korumaya çalışırken her romantizmi bozar” dedi.
Bu olmak benim en büyük korkumdu.
Sırtımızdaki son nefesin alındığı her öpücük ve dokunuş çalındı. Balayı sonuna gelmeye başladığında duygular, yulaf lapası gibi kalınlaşıyordu.
Yani Batu Caves'ten trene oturduğumuzda ve bir Amerikalı kızla konuştuğumda baş parmağımı sırtımda hissettim, konuşmayı kesmek ve gözlerimi kedi gibi kapatmak istedim.
Elinizi sokakta bir süre tuttuğumda yüksek sesle gülmek istedim.
Cildinizi cildimde hissettiğimde kafanızı yatırırken omzumun üzerinde durup Uber'i beklerken durduğumda, üzerime sürünen bağlanma duygusuyla savaştım.
Harika - bu benim olması gerektiği gibiydi.
En sevdiğim an Paulette'i izlediğimiz bir filmden alıntı yaptığım zamandı - neredeyse normal bir çift gibi. Dedim ki: 'Je te bouffe les couilles,' ve siz cevapladınız: 'J'adore ca' ve beni öptünüz.
Düşündüğümde kendime gülümsemek zorunda kaldım. Aramızdaki yaş farkı çok kızmıştı.
Gezilerimizde bizi bekleyen bir insan kalabalığı olduğunu biliyordum.
Gezginlerin kurallarını biliyordum.
Ve yine de kendimi kaybetmeye yardım edemedim.
Sabah seni terk ederken göğsüm içeri girdiğimi hatırlamadığım duygularla doluydu.
Uyanan güneş, şehri aydınlattı ve çelik Petronas'a yansımış olarak görkemli metal canavarlar gibi parlamasını sağladı. Taksi hüzünlü bir Hint müziği çaldı.
“Neden bu kadar geç bıraktın?” Sürücü, sabah 8'de havaalanında olmam gerektiğini söylediğimde endişeyle sordu.
“Üzgünüm,” diye mırıldandım.
O yatağı terk etmenin ne kadar zor olduğunu ona nasıl söyleyebilirim?
Elini karanlıkta benim için gürlerken gördüm. Saçına ve sonra boynuna dokundum.
Son afyon dozunu istedim.
“Umarım, başaracağız” diyen sürücü düşüncelerimi sorumlu bir şekilde kesti.
Şehri küçülterek görmek için pencereden dışarı baktım. Şoför için son dört gün içinde önemli olan her şeyi unuttuğumu açıklayacak hiçbir kelime yoktu. Nefesimin sığlaştığını ve yürüyüşümün hızlandığını anlamak için çok meşguldüm.
Taksi şoförüne uyanmaya başladığınızda sıcak bedeninizi hissetmek istediğimi söyleyemedim. Sizinkini bulmak için dudaklarımı uzatarak tekrar Malezya'nın en yumuşak yatağına eritin.
Gezginlerin kurallarını biliyordum. Onları tekrar hatırlamanın zamanı gelmişti.
Sabah güneşi şimdi Kuala Lumpur'u sular altında bıraktı ve kırıkları parçalayacağımı biliyordum. Bunların tekrar yerlere yapıştırılması gerekecek.
Arka koltuğa yaslandım.
Yeni şeylerin gelmesi için biraz boşluk bırakmak zorunda kaldım.
Avucumun avucunu açıp kelebeğin uçmasına izin vermenin zamanı gelmişti. Onu içeride tutmak için tutmaya çalışırsam, elimde kramp olur.
"Başardık," dedi sürücü ve kalkışların zamanında girişine park etti. Parlayan gururlu görünüyordu. “Sen şanslısın genç bayan,” bana gülümsedi.
Galiba öyleydim.
Au revoir mon petit. İkimize de iyi yolculuklar.
Sırt çantasını aldım ve geçitten çıktım.
Ona
Mon Cheri,
Kuala Lumpur banliyölerinde bulunan 0.5 yıldızlı otelimin verandasında otururken, zaman zaman çatıda bir çatlaktan inen kuş boku atlatıyor, işte benim düşüncelerim. Ne kadar sembolik. Kuş kakası, oh-la-la… Anladın mı?
Gördüğüm gibi, hayat bir ders ve sen başından beri öğreniyorsun. Muhtemelen, aramızda olanlardan aldığım tek bilgelik budur.
Mon papa, iyi hissetmediğinde, kesmeyi kesmeyi sever… LOL ve bilmelisin çünkü yaşamda ve bilgelikte bir kasaptır.
Her neyse, kendimi tamamen mon babamın felsefesiyle özdeşleştiremesem de, zirvem oldum, beraber olduğumuz birkaç gün batımına tırmanmaya bayıldım ya da size tüplü dalış dersi verdiğimde oksijen tankına çarptığınızda alçaktan.
Ha-ha…, kafam hala ağrıyor ve hiçbir bok yok, yerel sihirbazın alnımı şüpheli görünen bir iğne ile dikmeye çalıştığı yerel kliniğe ziyaretim için size faturayı gönderiyorum.
Harika, ve şimdi sanırım bir enfeksiyonum var.
Aslında, beynimde bana verdiğiniz kimyasallar ve içtiğimiz bir avuç gülüş için dürüst bir şekilde minnettarım ... Şimdi gerçekten, yerel halkın bana sigara içmek için yeşil çay sattığını düşünüyorum.
Neredeydik…
Oh, doğru, Sen, ben ve senin kalçaların olağanüstü bir takımdık, ama son birkaç hafta içinde yaşadığımız yazlık bir anaokulu ABC'si bitmiş ve kendimi hiç bitmeyen bir filanın parçası olarak görmüyorum. yaşamın karmaşıklığı hakkında suçlamalar…
Çok tatlıydı, ama evrenimizin sonsuz bilgeliğine, yollarımızın tamamen farklı bir yöne gittiğine teşekkür ediyorum.
Dünyan, her ne ve nerede olursa olsun, ha-ha benim galaksimde değil ve benim istediğim kadarını lütfen, lütfen, içini tut, samanını yudumla. Bu dünya çapında yolculuğunuzda pul koleksiyonu.
Bu, tüm dünyanın kafamı karıştırdığı ve zaman ve sabır kavramıyla başımın tamamen sarhoş olduğu günlerden biri, bana 350 yıl yaşlı bir Galapagos kaplumbağası ile daha sofistike göründüğünü hissettiren mikro kaygı altında Öte yandan, zaman kavramı sadece plajdaki dalgalara bakıyor ve yakındaki resifdeki Captain Cook lavabosu ile ahşap gemileri izliyor, ardından Nazilerin Hitler'i Fiji adasına sokmasıyla metaller izliyor…
Bunun gibi günlerde aklım, düşünmeme neden olan bir slomo filminin can sıkıntısıdır… ve kendimden alıntı yapıyorum; “Fuuuuuuuuuuck’un yaşadığı hayat, bu kadar kibar olur ve benim için kurduğunuz bazı şeyleri atlar mısın…”
Getirdiğin bu saçmalık sürtüşmesinden, beni bir bitkinden memnun etmekten bıktım usandım… ve hayattaki basit şeylerden nasıl daha çok yararlanabileceğim konusunda bana karmik bir ders ver, çünkü aklım o kadar basit değil…
Tam olarak değil…
Bekle
Kendimi bok gibi hissediyorum… ama bunun slo-mo süreci beynimin her bir parçasını eziyor. DNA'mda var.
Sanırım asıl doğası sürekli mutsuz görünen bir sinik olan bir hobi iyimserine dönüştüm ???
Kahretsin, ve şimdi kendime gerçek kendimin özverili bir yansıması için Nobel fiyatı veriyorum.
Neyse
İlerlemeye devam ediyorum, çünkü olayların gerçekleşmesini bekleyemiyorum ve bazen çok uzun sürse bile, Cheri, sen benim kafam için zincir halinde bir topsun.
Söylemeye gerek yok, bu uzun ranttaki çizgilerin çoğu gibi, itiraf etmeliyim ki, burada birileriyle KL ile tanıştım. C Est maginifique, yakındaki sokak satıcılarından birinden ayağımın üzerine sıcak çorba döktü ve ayak parmaklarım hala köri gibi koksa bile ve her kıvrışında inanılmaz mutlu bir son veriyor. Bu asla bitmemesini dilediğim şey, şimdilik, = en azından.
Evet, la francaise öpüşmekten başka bir dil konuşamadığı ve o cehennemden neresi olursa olsun o orman konuşmasından bazı dilleri konuşamadığı için üzgünüm.
20'li yaşlarına yaklaştığını bile düşünüyorum, ama emin değilim. KL Bastille'im bir süre fethetmeye değer ve düştükten sonra bazı kafaların yuvarlanacağını ve atasözü kan döküleceğinden eminim.
İşte bu, kararsız bir devrim… kafamda ya da dallanmamış hippim Eifell kule haha ile. Oh, sandaletlerini btw'im var, sana bir yerde mutlu zavallı kafalarımın arkasında durduğunu hatırlatıyorlar ve bu yüzden onları bir kenara atmam için 1000 kelimelik tasfiyemle birlikte onları sana göndereceğim, onları ateşe verin ve yeni iade ettiğiniz eşyada onların etrafında dans edin
Cehennemden gelen bir gece kemirgeninin olması gerektiğine inanıyorum, birkaç kez kaka bıraktım ve en son zilinizi hatırladığınızda.
Söylemeye gerek yok, burası benim olduğum yer ve bu çizgiler etrafında dans ederken ateşin olması gerektiği yer. Dünyanın sunduğu şeylerden kendi mutluluğunuzda.
Dünya benim delikli ucuz yoga matım ve hedefim istediğim kadarını yerel mutfağımda geçirdiğim kadar zaman geçirmek, eğer göz kırpıp göz kırpmayı kastettiğimi biliyorsanız ve coşkulu gençliğimdeki sabırsızlığımı engellemeyi ve onlara meydan okumayı öğrenmek.
İşte burda sana ayak parmaklarım geldi. Ayaklarım köri koklasa bile, zamanınızdaki hatıralarım sizi gömecek mi? Eyfel kulem düzenli olarak el ve diğer cilaları alıyor, şimdi her zamankinden daha fazla parlıyor.
Kucağım sıcak ve kaşıntılı olduğu için size bu saçmalık, aptal reçel, kendimi söylüyorum, kahretsin… gidip bir bok yapmak zorundayım çünkü bağımsız bir insanım ve tabii ki…
Çünkü yapabilirim, en azından biraz.