Tarım, tüm dünyadaki sosyal gelişmelerin merkezinde yer almaktadır. Çiftçilik, çiftçilerin hayatlarını ve ayrıca dünya çapında insanları ve doğayı dönüştürdü.
Örnek olarak İskandinavya'ya odaklanan bu blog, 19. ve 20. yüzyıldaki tarım devrimi ile ilgili olarak insanların günlük çalışma hayatlarındaki köklü değişiklikleri araştırıyor.
Sanayi öncesi tarım, günümüz tarımından oldukça farklı görünüyordu.
1870'de İsveçlilerin üçte ikisi tarımda çalışıyor ve kırsal kesimde yaşıyordu. Balıkçılık ve ormancılıkta yarı zamanlı çalışma ile birlikte geçimlik ve küçük ölçekli çiftçilik en yaygın uygulamalardı. Bu, ailelerin temel ihtiyaçlarını karşılar, ideal olarak onlara ihtiyaç duydukları her şey için yerel olarak takas veya ticaret yapmaları için mallar verir.
Günlük yaşam büyük ölçüde mevsimlere bağlıydı. Kuraklık veya uzun kışlar hasadı azaltabilir veya hem hayvanlar hem de insanlar için yeterli yiyeceğe sahip olamamayla sonuçlanabilir.
Reformlar ve değişiklikler
18. yüzyıldan itibaren, toprak reformları ( İsveççe skiftet ) İskandinavya'daki ilk büyük değişikliklerden biriydi.
Gelen Scania insanlar (güney İsveç bir bölge) köylerde birlikte yaşamış. Her aile, bölgeye dağılmış farklı arazi parçalarına sahipti. Adalet ilkesine dayanarak, herkes hem daha fazla hem de daha az verimli topraklara sahipti.
Ancak artan nüfusla birlikte, bu sistem yeterli gıdayı sağlama konusunda giderek daha az yetenekli hale geldi. Arazinin aşırı kullanımı bunun bir sonucuydu. Böylece politikacılar ve toprak sahipleri tarım arazilerini farklı şekilde dağıtmaya karar verdiler.
Çiftçi aileleri artık eski köy yapılarını dönüştüren bağlantılı toprak parçaları üzerinde yaşıyor ve sahipleniyorlardı. Bu reformlar üretkenlikte ve dolayısıyla refahta ve nüfus artışında artışa yol açtı. Amerika'dan ithal edilen patates gibi yeni mahsuller ve bitkiler de etkili oldu.
Norveç'te 19. yüzyılda başka bir sistem yaygındı: kiracıların çiftçiden bina ve toprak kiraladığı kiracı çiftçiliği .
1830'lardaki kötü hasat, insanları çiftliklerini terk etmeye veya göç etmeye zorladı. Özellikle bekar genç kadınlar için şehirlere taşınmak aynı zamanda tarımın zorlu koşullarından kurtulma hayali demekti. Bu, tarımda çalışan tüm İsveçli kadınların yarısının 1890 ile 1940 arasında sektörü terk etmesine yol açtı.
Değişen uygulamalar
20. yüzyılın 19. ve yarısı boyunca, çiftlik işleri çoğunlukla el emeğiydi ve hayvanlar önemli bir rol oynuyordu.
Örneğin, tarlaları yetiştirmek veya ormanlarda odun çekmek için atlara ihtiyaç vardı. Ayrıca yerel ticaret ve ulaşım için gerekliydi. Tarım uygulamaları aynı zamanda evcilleştirilmiş hayvanları da şekillendirdi - Norveç Dølahest gibi atlar özellikle ağır çiftlik işleri için yetiştirildi.
Tarımdaki en hızlı değişikliklerden bazıları 20. yüzyılda İskandinavya'da gerçekleşti ve bu gelişmede üç faktör önemli rol oynadı.
Ülkelerin işgücüne zarar veren büyük göç dalgalarına tepki göstererek, insanların kendi küçük çiftliklerine sahip olmalarını desteklemek için siyasi programlar oluşturuldu.
Yenilikler bu küçük çiftlikleri karlı hale getirdi: yüzyılın başında, eskiden fakir topraklarda ekime izin veren suni gübreler ve böcek ilaçları icat edildi. Buharlı motorlar ve traktörlerle mekanizasyon, işi dönüştürmeye başladı.
İki aile değişti
Maihaugen ve Skansen tarafından korunan iki aileye ait hikayeler, bu küçük çiftliklerdeki yaşamın nasıl dönüştüğünü gösteriyor.
Skåne'deki Åkesson ailesi
20. yüzyılın başlarında, el emeği İsveçli Åkesson ailesinin yaşamının ortak bir özelliğiydi.
Bengta ve Per, iki oğluyla birlikte 18. ve 19. yüzyıllarda inşa edilmiş bir çiftlik olan Skånegården'de yaşıyorlardı . Åkesson'lar geçimlik tarım peşinde koşmadılar - büyüyen bir kentsel nüfus için birincil ürünleri teslim ettiler.
Yetiştirme ve yetiştirmedeki yenilikler sayesinde şeker pancarı yetiştirerek ve bazı domuz ve inekleri besleyerek iyi karlar elde ettiler. Bu, artan şeker, buğday, süt ve tereyağı talebiyle aynı zamana denk geldi.
Bengta, ağır şeker pancarını hala yukarıdaki gibi bir bıçakla elle hasat etmek zorunda olsa da, erken orak veya ekim makinesi gibi makineleri kullanabiliyordu. Bunlar hala atlar tarafından çekiliyordu - traktörler 1950'lere kadar İskandinavya'da yaygın değildi.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Åkesson'lar çiftliği satmak zorunda kaldı. On yıl içinde geçimini sağlamak için çok küçülmüştü. Makinelerdeki yenilikler ve pazar fiyatlarında mal satmaya artan bağımlılıklar, çiftlikten geçimlerini sağlama yeteneklerini etkiledi.
Daha sonra, toprakları komşuların çiftliğiyle birleştirildi, bu daha rasyonel ve makineleşmiş tarımın bir işaretiydi.
Lillehammer'daki Morken ailesi
Norveç'teki Morken ailesi, _småbruk (Norveççe ve İsveççe'de küçük ölçekli çiftçilik) için başka bir tipik 20. yüzyıl hikayesi sunuyor.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Norveç'ten göçü sınırlamayı amaçlayan yeni yerleşim yerlerinden yararlandılar. Devlet finansmanı ve faizsiz banka kredisi ile Karen ve Anton , standart mimari planlara dayalı basit bir çiftlik evi ve bir ahır inşa ettiler .
İlk başta, sadece mutfağı ve çiftin oğullarıyla birlikte yattığı zemin kattaki küçük bir odayı kullandılar. İkinci katı kendileri kullanmak yerine tatil evi olarak kiraladılar. Çiftliklerinin elektriğe bağlanması II. Dünya Savaşı'na kadar değildi; 1948'de akan su ve bir lavabo kuruldu.
Morkenlerin çiftliklerinde birkaç hayvan vardı - bir at, on inek ve üç buzağı, beş koyun ve bir domuz.
Küçük çiftlikleri ailenin geçimini sağlamaya yetecek kadar kâr sağlamadığından, Anton ayrıca yerel çocukları okula götürdü. Diğer erkekler orman endüstrisinde veya yol yapımında çalıştı. Kadınlar genellikle başkaları için pişirir veya diker ve ek bir gelir için böğürtlen toplarlar.
Yirminci yüzyıl dönüşümleri
20. yüzyılın ikinci yarısında tarım derinden değişmeye devam etti.
Traktörler, İskandinavya'daki her çiftlikte ortak araçlar haline geldi. Mekanizasyon, otomasyon, gübreler ve pestisitler, dünyanın birçok bölgesinde olduğu gibi İskandinavya'da da yoğun çiftçiliği mümkün kıldı.
Çiftliklerin sayısı azalırken, çiftlikler büyüdü. Rasyonelleştirilmiş ekim, yetiştirme ve hasat, daha az sayıda çiftçinin çok daha fazla arazi yönetmesine yol açtı. Eskiden birçok mevsimlik işçinin ve aile üyesinin yaptığı işleri artık makineler yerine getirebiliyordu.
Ormancılıkta ve çiftliklerde daha az insana ihtiyaç duyulduğundan, 1950'ler ve 1960'lar Avrupa'sında kentsel endüstriler geçimini sağlamanın başlıca yolu haline geldikçe, eskiden gelişen köyler terk edildi.
Karları en üst düzeye çıkarmak amacıyla, Avrupa tarımı, artan taleplerle giderek daha fazla insanı beslemek için birkaç yüzyılda derinden değişti - çoğu zaman çevre ve biyolojik çeşitlilik pahasına.