Ockham’lı William kimdir? İngiliz bir filozof, rahip ve orta çağ teoloğu olan Ockham’lı William’ın hayatı ve felsefesi hakkında bilgiler.
Ockham’lı William (1285 – 1348 dolaylarında) bir İngiliz Fransisken rahibi, filozof ve orta çağ teologuydu. Saint Thomas Aquinas, John Duns Scotus ve İbn Rüşd ile birlikte, geç ortaçağ skolastik düşüncesinin önde gelen isimlerinden biridir ve 14. yüzyılın büyük entelektüel ve politik tartışmalarının merkezinde yer almıştır. Tümellerin yalnızca zihinsel kavramlar ve aslında zihin dışında var olmayan soyutlamalar olduğuna kuvvetle inanarak, bazen Nominalizmin babası olarak adlandırılır.
Yaygın olarak Occam’ın Usturası olarak bilinen ünlü metodolojik ilkesini formüle etmenin yanı sıra, Mantık, Fizik ve Teoloji üzerine önemli eserler üretti. Felsefesi, zamanında radikaldi ve güncel felsefi tartışmaları bilgilendirmeye devam ediyor.
Hayat
Ockham’lı William 1285 civarında İngiltere’nin Surrey kentindeki küçük Ockham kasabasında doğdu, ancak ebeveynleri veya on dört yaşında Fransisken tarikatına (muhtemelen Londra’da) katılmadan önceki ilk yılları hakkında hiçbir şey bilinmiyor. 1306’da Londra, Southwark’taki Canterbury Başpiskoposu tarafından bir yardımcı diyakoz olarak atandı ve 1309’da Oxford Üniversitesi’nde ilahiyat okumak üzere gönderildi (bir noktada muhtemelen John Duns Scotus altında okudu ve görüşlerinin çoğunu kazandı). .
1320’de lisans eğitimini tamamladı ve 1321’den 1324’e kadar bir Fransisken okulunda Mantık ve doğa felsefesi dersleri verdi, bu arada doktorasını okumak için üniversiteye dönmeyi umuyordu (her ne kadar olaylar onu geçse de ve asla tamamlamadı). doktorası). yüksek lisans veya doktora). Bu yıllarda felsefe ve mantık üzerine pek çok derin eser yazdı; bu eserlerde mantığının temellerini ve ona eşlik eden metafiziği ortaya koyduğu üç bölümden oluşan anıtsal “Summa logicae” da dahil.
1324’te, sapkınlık suçlamasıyla (muhtemelen Oxford Şansölyesi John Lutterell tarafından tahsil edilen) Avignon, Fransa’daki papalık mahkemesine çağrıldı ve bir teolojik komisyondan onun “Dualar Üzerine Yorum“u (yorum) gözden geçirmesi istendi. İtalyan ilahiyatçı Peter Lombard’ın 12. yüzyıldan kalma “Cümleler Kitabı”nda yazmıştır; bu, ortaçağ teolojisi öğrencileri için standart bir gerekliliktir). Lutterell, hatalı veya sapkın olduğunu düşündüğü 56 ifadeden (daha sonra 49’a düşürüldü) oluşan bir liste yaptı, ancak gerçekte Ockham’ın görüşleri oldukça muhafazakardı ve dini açıklamaları çoğunlukla önde gelen Fransiskenler arasında taraftar buldu ve kendisi için resmi olarak mahkum edilmedi. öğretiler
Bununla birlikte, Ockham, özgür bir ev hapsi altında bu disiplin zorluklarını yaşarken, “havarisel yoksulluk” (İsa ve havarilerinin mülk sahibi olmadığı inancı) hakkındaki argümanları gözden geçirmesi istendiğinde başka bir tartışmaya da girdi. ve dilenerek ve diğerlerinden hediyeler kabul ederek hayatta kaldı). Bu, (inanca karşı çıkan) Papa XXII. Ockham’ın fiilen sapkınlıkla suçladığı Papa.
Hapsetme ve olası infazdan korkan Ockham, Cesena ve diğer Fransisken sempatizanları, 1328’de Avignon’dan Pisa’ya kaçtılar ve o sırada papalık ile bir anlaşmazlığa karışmış olan Kutsal Roma İmparatoru Bavyera İmparatoru IV. Louis’in mahkemesine sığındılar. . Ockham, Avignon’dan ayrıldığı için aforoz edildi, ancak felsefesi hiçbir zaman resmi olarak kınanmadı. İmparatorun mahkemesi İtalya’dan Münih’e döndüğünde, Ockham onlarla gitti ve hayatının geri kalanını Münih’teki Fransisken manastırında yaşadı.
Hayatının geri kalanının çoğunu siyasi konular, özellikle de Kilise ve Devlet arasındaki ilişkiler (özellikle “İmparatorun ve Papa’nın Gücüne İlişkin Diyalog”) üzerine yazarak geçirdi ve her zaman mantıksal akıl yürütmeyi kullanarak papalık gücüne saldırmaya devam etti. . argümanlarınız. 1342’de Cesena’lı Michael’ın ölümünden sonra, IV. Louis ile sürgünde yaşayan küçük Fransisken muhalifler grubunun lideri oldu.
Ockham, 1347 ile 1349 arasında (Kara Ölüm patlak vermeden önce) Münih, Bavyera, Almanya’daki Fransisken manastırında öldü, hala Katolik Kilisesi ile uzlaşmadı. 1359’da Papa Innocent VI tarafından resmen rehabilite edildi.
Felsefesi ve Günümüze Olan Etkileri
Bir skolastik olarak Ockham, Aristoteles’in fikirlerine sıkı sıkıya bağlıydı ve temel amacı basitleştirme olan hem yöntem hem de içerikte reformu savundu. İlahi her şeye gücü yetme, lütuf ve aklanma konusundaki görüşlerinin yanı sıra epistemolojik ve etik inançlarının çoğuna ilişkin görüşlerini aldığı John Duns Scotus’tan güçlü bir şekilde etkilendi, ancak aynı zamanda kader, kefaret, onun evrensel anlayışı ve tutumluluk görüşü.
Fransız Fransisken filozofu Peter John Olivi (1248-1298), son derece özgün bir düşünür ve Ockham’ın kariyerinin ilerleyen dönemlerinde benimsediği görüşlerin çoğunun öncüsü, Ockham üzerinde önemli bir etkisi oldu, ancak (muhtemelen) asla kabul etmedi. çünkü Olivi’nin kendisi bir kafir olarak mahkûm edildi). Ockham, Aquinas’ı diğerlerinden daha fazla eleştirmese de, inancın ve aklın büyük ortaçağ “sentezleyicisi” olan Thomism ve St. Thomas Aquinas’ın seçkin rakibi olarak sık sık seçildi.
Ockham, Nominalizmin öncüsüydü ve (evrenseller, özler veya bireyler üstü formlar yerine) yalnızca bireylerin var olduğunu ve evrensellerin, bireylerin insan zihni tarafından soyutlanmasının ürünleri olduğunu ve ekstra zihinsel bir varoluşa sahip olmadığını şiddetle savundu. Bununla birlikte, Ockham, evrensellerin nominallerin sahip olacağından ziyade zihinsel kavramlar (yani, gerçek şeyler için zihinsel yedekler, sadece zihinde olsa bile) olduğuna karar verdiğinden, görüşü nominalizmden ziyade kavramsalcılık olarak belki daha doğru bir şekilde tanımlanır. , sadece isimler (yani mevcut gerçekliklerden ziyade kelimeler). Hatta bu inancını matematiğe kadar genişletti,
Ockham’ın modern bilime ve modern entelektüel kültüre yaptığı önemli bir katkı, daha çok “Occam’ın Usturası” olarak bilinen açıklama ve teori inşasında ontolojik tutumluluk ilkesiydi. Esasen ilke, varlıkların gerekli olanın ötesinde çoğaltılmaması gerektiğini belirtir (“Entia non sunt multiplecanda sine necessitate“). Veya alternatif olarak, her zaman mümkün olan en az sayıda neden, faktör veya değişken açısından bir açıklama seçilmelidir. Veya bir teori kurarken her zaman basitliğe karşı önyargılı olun ve gereksiz ve aşırı ayrıntılı açıklamalar yapmayın.
Teolojik olarak, Ockham bir Fideistti, Tanrı’ya olan inancın bilgiden ziyade bir inanç meselesi olduğunu kabul etti ve ana akıma karşı çıkarak teolojinin bir bilim olmadığında ısrar etti ve Tanrı’nın varlığına dair iddia edilen tüm kanıtları reddetti. İnsan aklının ne ruhun ölümsüzlüğünü ne de Tanrı’nın varlığını (ne de birliğini ve sonsuzluğunu) kanıtlayamayacağına ve bu vahiylerin bize sadece Vahiy aracılığıyla bilindiğine inanıyordu. Ockham’a göre, gerçekten gerekli olan tek varlık Tanrı’dır (diğer her şey olumsaldır).
Etik’te, bir eylemin Tanrı’nın doğru olduğuna karar vermişse doğru olduğuna ve bu eylemin ancak ve ancak (ve çünkü) olması halinde zorunlu olduğuna inanan deontolojik ve mutlakiyetçi bir Etik yaklaşımı olan İlahi Emir Teorisi’nin destekçisiydi. Bu nedenle, Platon’un “Bir şey Tanrı istediği için mi iyi, yoksa Tanrı bir şeyi iyi olduğu için mi istiyor?” sorusuna yanıt olarak. Onlara göre Tanrı, bağımsız olarak var olan bir iyilik standardına uymaz; aksine, Tanrı’nın kendisi iyiliğin bayrağıdır.
Geç ortaçağ epistemolojisinde önemli bir gelişmeye, bir soyutlama teorisi lehine skolastik türler teorisini (gereksiz olduğunu ve deneyim tarafından desteklenmediğini savundu) reddetmesiyle katkıda bulundu. Ayrıca “sezgisel biliş” (nesnenin varlığına veya yokluğuna bağlı olarak) ve “soyut biliş” (nesneyi varlık yükleminden “soyutlayan“) arasında ayrım yaptı. Gerçekte, insanların nesneleri doğuştan gelen herhangi bir fikrin yardımı olmadan sezgisel biliş yoluyla algıladıklarına göre doğrudan gerçekçi ampirizmi savundu.
Logic’te, daha sonra De Morgan Kanunları olarak adlandırılacak olanı (ikili mantıksal operatör çiftlerini olumsuzlama cinsinden ifade eden) belirtmeye çok yaklaştı ve ayrıca üçlü mantık kavramını dikkate aldı. ve üçüncü bir değer), ancak 19. ve 20. yüzyılın matematiksel mantığında yeniden ele alınacak bir kavram.
Ockham, aynı zamanda, modern Batılı anayasal fikirlerin (özellikle sınırlı sorumluluğa sahip hükümet fikrinin) gelişimine ve liberal demokratik ideolojilerin yükselişine giderek daha fazla katkıda bulunan biri olarak kabul ediliyor. Kilise-devlet ayrımını savunan ilk ortaçağ yazarlarından biriydi ve mülkiyet hakları ve ifade özgürlüğü kavramının erken gelişimi için önemliydi.
Ockham ayrıca, Aristoteles’in fiziği üzerine uzun bir yorum da dahil olmak üzere, doğa felsefesi üzerine kapsamlı bir şekilde yazdı. Çağdaş teorinin aksine, sahip olduğu önemli bir görüş, hareketin herhangi bir nedensel kuvvete ihtiyaç duymadan esasen kendi içinde kendini koruduğuydu.