Gökbilimciler, yakındaki bir yıldızın önünden geçerken ve ışığının bir kısmını bloke ederken, böyle bir çarpışmadan kaynaklanan devasa, yıldız boyutunda bir enkaz bulutunu gözlemleme fırsatı buldular. Geçişler olarak bilinen bu geçici yıldız ışığı karartması, genellikle güneş sistemimizin dışındaki yıldızların etrafındaki ötegezegenlerin varlığını tespit etmek için kullanılan bir yöntemdir. Ancak bilim adamları, bu sefer gözlemlerin, potansiyel olarak dev asteroitler veya küçük gezegenler büyüklüğünde iki gök cismi arasındaki bir çarpışmanın kanıtlarını ortaya çıkardığını söyledi.
Bir gökbilimci ekibi, 388 ışıkyılı uzaklıkta bulunan Güneşimize benzer 10 milyon yıllık bir yıldız olan HD 166191’i rutin olarak gözlemlemeye başladı. 2015’te. Astrolojik olarak konuşursak, Güneşimizin 4,6 milyar yaşında olduğu düşünülürse, hala oldukça genç bir yıldız. Bu yaşta, genellikle yıldızların etrafında küçük gezegenler oluşur. Yıldız oluşumundan kalan bu yörüngesel toz kütleleri, güneş sistemimizi oluşturan asteroitlerden farklı olarak kayalık cisimler haline gelir. Diğer yıldızların etrafındaki küçük gezegenler malzeme biriktirebilir ve boyut olarak artabilir, sonunda gezegenlere dönüşebilir.
Yıldız oluşumu için gerekli olan gaz, zaman içinde küçük gezegenler arasında dağılır – bu nedenle bu nesnelerin birbirleriyle çarpışma riski artar.
Enkaz, gezegenlerin oluşumu hakkında ipuçları sağlar
Küçük gezegenler teleskoplarla görülemeyecek kadar küçüktür, ancak birbirleriyle çarpıştıklarında toz bulutları gözlenebilecek kadar büyüktür.
Gözlemlenebilir verilere dayanarak, araştırmacılar başlangıçta enkaz bulutunun o kadar uzadığına ve yıldızın yaklaşık üç katı büyüklüğünde bir alanı kapladığına inanıyorlardı – bu minimum bir tahmin. Ancak Spitzer’in kızılötesi gözlemleri, bulutun yalnızca küçük bir bölümünün yıldızın önünden geçtiğini görürken, enkaz bulutunun tamamı yıldızın yüzlerce katı büyüklüğünde bir alanı kapladı.
Böylesine büyük bir bulut yaratmak için, çarpışmaya büyük olasılıkla, kabaca bir cüce gezegen boyutunda 530 mil (530 kilometre genişliğinde) dev bir asteroit olan Vesta’ya benzer boyutta iki nesne neden oldu. Güneş sistemimizde Mars ve Jüpiter arasında bulunan ana asteroit kuşağında, bir araya geldi.
Bu iki gök cismi çarpıştığında, enkazın bir kısmını buharlaştıracak kadar ısı ve enerji ürettiler. Bu çarpışmanın bazı kısımları muhtemelen HD 166191 yörüngesindeki diğer küçük nesnelere çarparak Spitzer’in gördüğü toz bulutuna katkıda bulundu.
Arizona Üniversitesi Steward Gözlemevi’nde araştırma profesörü olan çalışmanın baş yazarı Kate Su, “Genç yıldızların etrafındaki tozlu enkaz disklerine bakarak, esasen zamanda geriye bakabilir ve güneş sistemimizi şekillendirmiş olabilecek süreçleri görebiliriz” dedi. izin. “Bu sistemlerdeki çarpışmaların sonucunu öğrenirken, diğer yıldızların etrafında ne sıklıkla kayalık gezegenlerin oluştuğu hakkında daha iyi bir fikir edinebiliriz.”
Çarpışmanın sonrasını izleyen ilk görgü tanığı
2018’in ortalarında, HD 166191’in parlaklığı arttı, bu da aktiviteyi gösteriyor. İnsan gözünün göremediği kızılötesi ışığı gözlemleyen Spitzer, yıldızın önünde hareket ederken bir enkaz bulutu tespit etti. Bu gözlem, bulutun boyutunu ve şeklini ve evriminin hızını ortaya çıkaran, yer tabanlı teleskoplar tarafından görünür ışıkta yakalananla karşılaştırıldı. Yer tabanlı teleskoplar da yaklaşık 142 gün önce, Spitzer’in gözlemlerinde bir aranın olduğu bir dönemde benzer bir olaya tanık oldu.
Arizona Üniversitesi Steward Gözlemevi’nde yardımcı araştırma profesörü olan yazar yazar Everett Schlowin, “İlk kez, tozun kızılötesi parıltısını ve bulut yıldızın önünden geçerken tozun girdiği sisi yakaladık” dedi. izin.
Regents Üniversitesi’nde astronomi ve gezegen bilimleri profesörü olan ortak yazar George Rick, “Bir olayın görgü tanığı olmanın yerini hiçbir şey tutamaz” dedi. Arizona Üniversitesi’nden Steward Gözlemevi’nden bir açıklama. “Daha önce bildirilen tüm Spitzer vakaları çözülmedi, sadece gerçek olayın şekli ve enkaz bulutu hakkında teorik hipotezler var.”
Araştırmacılar gözlemlerine devam ederken, enkaz bulutunun genişlediğini ve toz hızla yayıldıkça daha şeffaf hale geldiğini izlediler.
2019’da bulut artık görünmüyor. Ancak sistemde bulut miktarı eskiye kıyasla iki kat daha fazlaydı. Spitzer çarpışmadan önce not alıyor.
Araştırma ekibi, diğer kızılötesi gözlemevlerini kullanarak yıldızı gözlemlemeye devam ediyor ve yakın zamanda piyasaya sürülen James Webb Uzay Teleskobu’nu kullanarak bu tür çarpışmaların yeni gözlemlerini bekliyor.
“Seyahat meraklısı. Zombi geek. Yemek gurusu. Kötü kahve delisi. Tutkulu twitter ustası. Kendini adamış televizyon hayranı.”