Fransız savunma politikası
Napolyon Bonapart: “Amaç iyi bilinirse, bunu başarmanın yollarını bulmak zor olmayacaktır” dedi. Mevcut baş komutan Nicolas Sarkozy'nin gönüllülüğü, Fransa’nın amacının Avrupa lideri ve BM Güvenlik Konseyi’nin daimi üyesi olarak rolünü korumak olduğunu öne sürüyor. Fakat bunu başarmak için yeterli gönüllülük olacak mı?
Bu makalenin konusu olan Fransız askeri makinesi sürekli yeniden yapılandırılıyor ve bakanlıkların protokol olayları düzeyinde olmak üzere başkanlık öncelikleri arasında görünmüyor.
Hükümetin faaliyetlerine bir mazeret olarak, ulusal savunma genel sekreteri Francois Delon'un öncülüğünde Fransız Savunma ve Güvenlik Beyaz Kitabı'nın 2008'te yayınlandığını hatırlıyoruz. Ancak uzmanlar, askeri harcamalardaki sürekli bütçe kesintileri nedeniyle, bunun büyük ölçüde eski olduğunu biliyor. Belgenin yalnızca jeopolitik kısmı, ilgili konu olmaya devam ediyor; bu, öncelikle Abu Dabi'de (BAE) sıfırdan yeni bir deniz üssü oluşturmayı hedefliyor. Yavaş yavaş, Fransız silahlı kuvvetlerinin askeri operasyonlarının ağırlık merkezi, Cibuti'den Abu Dabi'ye, İran, Afganistan ve Hindistan alt kıtasına yakınlaştı.
Fransız ordusunun reformundaki önemli bir olay, yılın 1996'inin bu zorunluluğu iptal etme kararıydı. Başkan Jacques Chirac uzun bir süre bu adımı alamadı. Ordunun çoğunluğu buna karşıydı, ancak gerçekte bir çekiliş taslağından serbest bırakılması, askerlik hizmetinin en az yapılabilecek en iyi şey haline gelmesine neden oldu. Ordu, bu kararın onları neredeyse özgür sürücülerden, programcılardan ve diğer değerli insan kaynaklarından mahrum bırakacağını anlamıştı. Sivil şoför, sıradan bir rütbeli bir askeri şoför kadar dövülebilir değildir. Sivil sekreter görüşmeye gelen öğrenci kadar istifa etmemiştir.
Chirac, daha kompakt, mobil ve profesyonel bir orduna geçişi sağlamak için sözleşmeli hizmeti seçti. O sırada Elysée Sarayı'nda dolaşmakta olan projeler “yılın 2000 ordusu” ifadesini anlatıyordu, ancak Maliye Bakanlığı bunun için hiçbir fon bulunmadığını hızla ortaya koydu. 90-ler'in başlangıcından beri Fransa'daki silahlı kuvvetlerin tahsislerinin bütçe optimizasyonu için sabit bir araç haline geldiğine dikkat edin. Ardından “yılın 2015 ordusunun” ortaya çıktığı ortaya çıktı, ancak bugün ekonomik kriz koşullarında, silahlı kuvvetler “Look-54” modeli çerçevesinde binlerce kişi (250 bin dışında) tarafından 2020'ten daha fazla azalma bekliyor.
Bu arada Cumhurbaşkanı Sarkozy de iyimserlik dolu. Uçak gemisini Charles de Gaulle’ü Hint Okyanusu’na göndermeden önce 2010’teki performansı, ordusuna savaşı sürdürecek kaynakları ve araçları sağlayacağına dair güvence verdi. Başkan, bu düşüncenin ölçeğini anlamadı, çünkü Fransa'nın güvenliğinin kendi topraklarının korunmasıyla başladığına hala inanıyor. Başka bir deyişle, nükleer kuvvetler ve dört nükleer füze denizaltı tarafından sağlanıyor. Fakat 11 Eylül’ünden sonra 2001, Amerika Birleşik Devletleri gibi Fransa, konvansiyonel veya daha kesin olarak karşı-savaş savaşı durumunda.
2001’ten bu yana, Fransız silahlı kuvvetleri Afganistan’da NATO’yla birlikte konuşlandırıldı. Fransa için Afgan savaşı elektrik çarpması haline geldi. Fransızlar, Afrika’da (Çad, Fildişi Sahili, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Orta Afrika Cumhuriyeti) yaşanan zor durumlardan başarıyla çıkabildikleri çatışmalara “daha sakin” davranıyorlar. Balkan çatışması hiçbir şekilde Fransa'ya gerekli tecrübeyi vermedi.
Fransız savunma araştırma enstitüleri (IFRI, IRIS, FRS) Afganistan’daki tüm klasik bilgilerini kaybetti ve orada ne olduğunu anlamak için Anglo-Saxon terimlerini taklit eden yeni bir kelime hazinesi arıyor. Orada asker gönderirken silahlı kuvvetlerin ilk elden alınmamış istihbarat verileri vardı. Komuta, ameliyathanenin mevcut durumunu yansıtan yeterli sayıda güvenilir coğrafi haritaya sahip değildi.
Daha da kötüsü, askerler, harekat sahasına uyarlanmamış silah ve teçhizatla boğulduklarını çabucak keşfettiler. Büyük programların tercih edildiği silah tedariki alanındaki Fransız gelenekleri göz önüne alındığında, bu şaşırtıcı değildir. Yaratıma götüren sanayi politikası cephanelik Topçu ve savaş gemilerinin üretimi için imalathaneler ve cephaneler, Kral Louis XIV'in iki bakanı Colbert ve Louvois'in beyni. Birincisinin ölümünden sonra, ikincisi, silah alımının kendisinin yönettiği askeri sekreterliğin sorumluluğuna girdiğinden emin oldu. Ve bugün işler aynı, sadece askeri sekreterlik artık DGA Ana Silahlanma Müdürlüğü olarak adlandırılıyor ve Savunma Bakanlığı yapısının bir parçası. Soğuk Savaş sırasında Genelkurmay ile yakından bağlantılı olan DGA, Rafale savaş uçağı programının en önemli örnek olduğu büyük projeleri tercih etti. Olduğu gibi bir tank Leclerc, bu program devlete pahalıya mal oldu: onlarca yıl sürdü, sonsuz gecikmelerden ve maliyet aşımlarından muzdarip.
Bu arada, Afganistan bataklığı karşısında, Fransa Savunma Bakanlığı ve mühendisler, hızla yeni koşullara uyum sağlayan, görülmemiş bir çeviklik gösterdi. Örneğin, üç aydan kısa bir süre içinde Panhard, VBL zırhlı araçları için ilave rezervasyon setleri geliştirdi ve onları ön cephe birimlerine teslim etti. Böylece, Afganistan'da Fransız ordusu tekrar savaşmayı öğrendi.
Bununla birlikte, bu olumlu örneğe rağmen, Fransız ordusunda belirsizlik duygusu hüküm sürmektedir. Ordunun algıladığı şey, dönüşüm durumunda olan ve devletin yalnızca “kötü polis” rolünü oynamak istediği tüm Fransız toplumunun durumunun bir yansımasıdır.
Daha geniş bir anlamda, sosyolojik yaklaşıma uygun olarak, kamu hizmetlerinin bozulmasının sonuçları zayıf bir şekilde hesaplandı. Saint-Cyr askeri akademisi de dahil olmak üzere büyük devlet eğitim kurumlarının sistemi, kamu hizmeti odaklı toplum temsilcileri arasında bir rekabet yarattı. Mali olarak en kârlı olmayan kamu ofisleri çok prestijliydi, ancak bugün bu saygı unutulmaya başladı.
Kamu hizmeti verimsizlik kaynağı olarak algılanıyor: öğretmen, alim, hakim, genel az sayıda insanın Fransız toplumunda olmak istediği fakir insanlar haline geldi. Fransız ordusunun Afganistan'daki ölümü, savaşın endişe duymaktan çok uzak olduğu vatandaşların yüreğine gerçekten dokunmuyor.
Müşavirlik şirketleri devlet kontrolörleri ve denetçilerinin yerini alıyor, savaş özel şirketlerin ve paralı askerlerin işi haline gelirken, devletin askeri işlerle uğraşma araçları ya da istekleri yoktu. Ve her şeyden önce, bugünün askerinin meslek ile hizmet etmeye başlamadan önce yeni işler hakkında düşünmesi nedeniyle. Askerler, ordu ile Fransa Telekom’u ile aynı şekilde sözleşme imzaladılar. İnternet ve kişisel bloglar döneminde, gücün orduya değil, Afganistan'da bile askerlerin büyük zorluklarla yönettiği Google arama motoruna ait olma olasılığı daha yüksektir. Albert Camus, “En tehlikeli günaha başka hiçbir şey gibi olmamak” dedi. Silahlı kuvvetler, 21. yüzyılın yeni mücadelesine cevap verecek mi?
Asker olmak bir meslektir. Profesyonel bir ordu bu yüzden mi yeniden kuruldu? Ama ne tür bir meslekten bahsediyoruz? Orduda, telsiz dinleme için dilbilimci-tercüman, hukuk danışmanı, yönetim kadrosu, üst düzey bir atlet (Fransız Olimpiyat madalyaları genellikle profesyonel olmayan görevliler tarafından kazanılır), birinci sınıf bir teknisyen olabilirsiniz. Ancak asıl önemli olan, uzmanlık alanından bağımsız olarak, bir askerin, her koşulda ülkesini savunmak için kendisini savaşa hazırlaması gerektiğidir. Yeni askeri reformlar yapacak gelecekteki hükümetler hiçbir şekilde silahlı adam olmak olan askerin özünü lekelememelidir.
- Yazar:
- Arno Kalika
- Orijinal Kaynak:
- http://vpk-news.ru/articles/7037"rel =" nofollow ">http://vpk-news.ru/articles/7037
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter