Yeni araştırmalar Amerikalı çocukların neden ebeveynlerinin paylaşma talimatlarına direndiklerini açıklayabilir.
1970'lerden bu yana, araştırmacılar yetişkinlerin ne kadar çocuğun bağışlamak istediklerini etkilediğini biliyorlar. Çocukların yetişkinleri cömert davrandıklarını gördüklerinde, ebeveynleri omuzlarına bakmadığı zaman bile, kendilerini serbestçe paylaşma olasılıkları daha yüksektir. Ancak, araştırmacılar bulundu, sadaka bir sınırı var gibi görünüyor. Yetişkinler ne yaparlarsa yapsınlar, çocuklar depolarının yarısından fazlasını vermeyeceklerdir.
Bu, “tavan” vermek gerçekten de kablolanmış mı, yoksa bir kültür ürünü mü? İlk deneyler yalnızca Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da yapıldı. Belki de Boston Üniversitesi psikoloğu Peter Blake, sonuçların başka yerlerde farklı olacağını düşündü.
Boston ve Andra Pradeş
Öğrenmek için Blake ve meslektaşları, dünyanın iki farklı bölgesindeki 300 çocukları ve ebeveynleri hakkında bir araya geldi: Boston ve çevresindeki kentsel bölgeler ve ailelerin yaklaşık 2,000 nüfuslu küçük köylerde yaşadığı Andhra Pradesh adlı Hindistan'ın kırsal bir güney bölgesi . Çocuklar üç ile sekiz yaş arasındaydı.
Deneyleri şöyle devam etti: Çocuk izlerken, araştırmacılar önce ebeveyne on şekerler ve iki boş çanta verdiler. Daha sonra, ebeveyni şekerler torbalar arasında bölmek üzere, birini saklamak için diğerini de kendi şekeri olmayan birine vermesi için davet ettiler. Denemenin bu kısmı aslında biraz sarsıcıydı - gizlice, araştırmacılar ebeveynlere tam olarak kaç tane şeker vereceklerini söylemişti, yetişkinlerin yarısı rastgele “cimri” ve diğer yarısı cömert olmak için atanmıştı.
Her çocuk şekerler divvi olarak izledi. Daha sonra, çocuğun ebeveyni olmayan kendi şeker yığınını ve istediği gibi paylaşma davetini aldı.
Ebeveyn cimriyken, hem ABD hem de Hindistan'daki çocuklar, ebeveynlerinin ne kadar şeker verdiklerini göremediklerinde “kontrol” durumunda olduğundan daha az şeker verdiler. “Bencil model güçlüydü,” diyor Blake, psikolojik ve beyin bilimleri bölümünde profesör yardımcısı ve Sosyal Gelişim ve Öğrenme Laboratuvarı müdürü.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Fakat ebeveynler cömert davrandıklarında, çantalarında on şekerden dokuzu dağıtırken, Amerikan ve Hint çocukları ayrıldı. “ABD'de çocuklar hiç etkilenmedi” diyor Blake. “Ancak Hindistan'da, büyük çocukların tam olarak ebeveynlerinin yaptıklarını yapma olasılıkları daha fazlaydı.” Aslında, Hindistan'da beş yaş ve üstü çocukların çoğunluğunun şekerlerini beş veya daha fazla verdi; ABD çocuklarının sadece yüzde beşi aynı şeyi yaptı. Hindistan'daki çocuklar, Batılı çocuklara adaletin doruğunu temsil eden 50-50 “tavanı” ndan esinlendi.
İtaatkar veya bağımsız
Daha sonra Blake ve meslektaşları Hindistan'daki çocukların neden cömert modeli daha sadık bir şekilde takip ettiğini bulmak istiyor. Cevabın, cephesinde cömertlik veya bencillikle ilgisi olmayan değerlerle ilgili olabileceğini düşünüyorlar. “Hindistan'ın bu kırsal alanlarında, yaşlılara saygı ve onlara itaat etmek ve size gösterilen normlara uymak - bu güçlü bir değerdir” diyor Blake. ABD'de, ebeveynler uyumluluğa aynı ağırlığı koymuyor: “Ebeveynlerin çocuklarının bağımsız ve özerk olmasını istemelerinin nedeni,”.
Blake'e göre bu farklılık, Amerika Birleşik Devletleri'nde yapılan deneylerden elde edilen sonuçların mutlaka evrensel olmadığının da altını çiziyor. Blake “İnsanlar belki de sonuçlarımızın kendi kültürümüzün bir ürünü olduğu fikrine karşı dirençli” diyor. “[Kültürlerarası deneyler] bizi ABD'de gördüğümüz her şeyin yalnızca doğuştan gelen bir düşünce tarzı olduğu varsayımlarından mahrum bırakıyor.”
Öyleyse, Birleşik Devletlerdeki ebeveynler bencil çocuklar yetiştirdikleri sonucuna varmalı mı? Hayır, Blake diyor. “Ebeveynler onlara cömertlik gibi şeylerle çelişen başka değerler öğretiyor: bağımsız olmanın ve kendin için düşünmenin değerleri” diyor Blake. “Ebeveynler olarak, çocuklarınıza paylaşmayı öğretmeyi başaramazsınız - farklı bir şekilde başarıyorsunuz.”
Bulgular Deneysel Çocuk Psikolojisi Dergisi. Ortak yazarlar Simon Fraser Üniversitesi'nden John Corbit, St. Francis Xavier Üniversitesi'nden Tara Callaghan ve Harvard Üniversitesi'nden Felix Warneken'dir.
Kaynak: Boston Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = eşitsizlik; maxResults = 3}