CBS tasarımındaki temel kararlardan biri, her biri avantajları ve dezavantajları olan vektör ve raster modelleri arasında seçim yapılmasını içerir. Vektör modelinde, gözlem birimleri bitiş noktaları ve / veya değişken çizgi veya çokgen büyüklükleridir, oysa raster modeli ızgaradaki sabit gözlem alanlarını gerektirir. Aksi takdirde, modeller aynıdır. Vektör ve raster verileri gerçekliği temsil etme yeteneğine sahiptir. Vektör verilerinin arazideki farklı nesnelerini tanımak her zaman kolay değildir.
Bu özellikle bitki örtüsü ve nüfus yoğunluğu gibi dağınık sınırları olan fenomenler için geçerlidir. Bununla birlikte, birçok gerçek olay konumlarla ilgilidir. Ölçümler genellikle noktalarda yapılır, altyapılar genellikle hatlarla ilişkilidir ve idari birimler genellikle çeşitli şekil ve boyutlardaki tanımlanmış alanlar açısından tanımlanır. Raster GIS özellikleri vurgular: burada, temel gözlem birimleri bir rasterdeki düzenli hücrelerdir. Tüm fenomenler bu tür ızgara modelleri ile doğrudan ilişkili değildir.
Yazma sırasında, uydu verileri, dijital ortofoto ve dijital yükseklik verileri, raster biçiminde mevcut olan verilerin büyük bir kısmını oluşturur. Birçok ülkede, sabit bir ızgaraya (örneğin, 100 × 100 metre) dayalı ulusal yükseklik veri modelleri oluşturulmuştur. Diğer veri türleri genellikle rasterlere uyacak şekilde daha fazla veya daha az derecede yeniden işlenmelidir. Raster verilerinin erişilebilirliği, bir raster GIS’in bir vektör CBS ile karşılaştırıldığında büyük bir problemi ve belki de en büyük dezavantajı olabilir. Bununla birlikte, gördüğümüz gibi, vektörden raster’e veri dönüştürme yöntemleri vardır.
Öte yandan bir vektör modeli, dijital harita verilerinin zaman alıcı ve maliyetli bir şekilde derlenmesini gerektirirken, haritalar bir raster modeli için derlenen verilerin ayrılmaz parçalarıdır. Haritalar, değer atanır atanmaz tüm hücreler için çizilebilir. İşlevsel bir bakış açısından aşırı basitleştirilmesine rağmen, vektör verilerinin dokümantasyon için en uygun olduğu düşünülebilirken, raster verileri fenomenlerin coğrafi varyasyonunu göstermede daha yeterlidir.
Bir başka basitleştirme, vektör verilerinin çizgi sunumları için tercih edilebilir olması, raster verilerinin alan sunumları için üstün olmasıdır. Şimdiye kadar, vektör modeli ticari CBS uygulamalarında baskın olmuştur. Raster modeli ise daha kolay açıklanabildiği ve kullanıldığı için doğal kaynak planlaması ve yönetiminde ve öğretimde daha sık kullanılmaktadır. Birçok yeni CBS hem vektör hem de tarama modellerini değiştirebilir. Çift kabiliyetle, bir CBS her ikisinin de ilgili avantajlarından yararlanabilir: vektör verileri, rasterler kullanılarak üst üste binme veya diğer işlemleri daha kolay gerçekleştirmek için raster verilerine dönüştürülebilir ve daha sonra tekrar vektör verilerine dönüştürülebilir.