ANNE VE BABALARA REHBER ÖNERİLER
Gerçekten saldırgan olarak kabul edilebilecek ilk davranışlar, çocuğun ikinci ve üçüncü yaş diliminde , çocuğun bir şey istemesi ya da sadece kendini korumaya çalışmasıyla birlikte görülmeye başlar. Bu dönemde çocuk tırmalar, ısırır ya da tekmeler…
Çocuk bu dönemin öncesinde öfkesini tepinme, ağlama, bağırma ve kırıp dökmeyle açığa çıkan aşırı kızgınlık ve öfke nöbetleriyle gösterir. Dört yaşından itibaren bu saldırganlık sözel ifadelere dönüşür. Normal bir çocuğun gelişiminde bunlar yaşanır. Ancak, bazı çocuklar saldırgan olmaya devam ederler ve bu durum bir davranış sorunu haline gelebilir. Saldırganlığın derecesi, ortaya çıktığı yaş ve nekadar süre kalıcı olduğu , bir psikoloğun ,soruna bir bütün olarak müdahale etmesine gerek olup olmadığını belirleyecektir.
Saldırgan davranışın altında yatan neden, çocuğun kendisini ispatlama çabası ve /veya yaşadığı aşırı gerginliği ya da korkuyu ifade edecek bir yol bulamamasıdır. Bazı çocuklar için saldırı gruba baskınlık kurmanın bir yoludur , bazıları ise evde gördüklerini taklit etmektedirler. Bu davranışı değiştirmek için çocuğu kendisini kontrol etmesi konusunda eğitmenin yanında, davranışa yol açan nedenler üzerinde doğrudan kontrolünüzün olması gerekir. Burada saldırganlıktan söz ederken hem fiziksel ve sözlü saldırıyı hem de kendine yönelik ve başkalarına yönelik saldırıyı kastediyoruz. Kendine ve başkalarına zarar verici saldırganlığın her ikisi de çok tehlikeli olabilir. Bunu gözardı etmemeli ve sorunun kendiliğinden çözülmesini beklememelisiniz.