Gözden geçirme: John Hawkes'in oynadığı “Çok Geç” Çarpıcı Bir Tekleme
Gecikmeli bir başlık kartı cesur bir sinematik harekettir, genellikle buluş ve entrikalarla dolu bir güç merkezi set parçasını noktalamak için kullanılan kasıtlı bir taktiktir (bkz: “;Lekesiz zihnin sonsuz güneş ışığı, Ve rdquo; Ve ldquo;127 saatVe rdquo). Sanki bir provokasyon olarak atlıyor, sanki 'ldquo; Bunun harika olduğunu mu düşündün? Size henüz açılış kredilerini bile göstermedik, bu yüzden kayışın. ”; In “;Çok geç, Ve rdquo; fedora giymeyi içeren 15 dakikalık tek seferden sonra Binici güçlü ve Dash Mihok yürüyüş uyuşturucu satıcıları film tropes konuşurken, kelimesini bırakan bir striptizci “; sanguine ”; bir gangster-turn-park korucusu ile sohbet ederken ve özensizce idam edilir, Altman-esque Los Angeles şehir manzarası karşısında yakınlaştırır, bunun yerine, tek düşüncem sadece, “; İsa, hayır. ”;
Ne ilk yönetmen Dennis Hauck burada kurar, biz sadece nereden aldı bir tuhaf LA olduğunu “;Pulp FictionVe rdquo; bıraktı ve yine de nerede “;Şehrin AzizleriVe rdquo; henüz gerçekleşmedi - doğrusal olmayan bir topluluk suç draması yapmanın son derece taze bir fikir gibi göründüğü tek zaman çizelgesi. Genel olarak bir tür gerileme, film özel dedektif Sampson (bir oyun John Hawkes) kayıp bir kadın bulmak için davadaki striptiz kulübü sahiplerine, haydutlara ve kızlara karşıKristal Kamış), ve bir 70'lerin müzik kutusu melodisi veya karışıma hızlı ateş diyaloğu değişimi olmadan selüloit titremesinin yenilmesine izin verir.
Hauck ve DP Bill Fernandez tamamen 35 mm'lik bir filme çekim yapmaya karar verdiler ve bu öğeyi anlatıların biçimci yapısına dönüştürüyorlar: Sampson'un karşılaştığı her yeni durum bir Steadicam çekişinde kaplanıyor ve sahne, baskılar gibi siyaha kesiliyor veya kayboluyor sigara yanması ekranın sağ üst köşesinde yanıp sönüyor. Bunu, eski bir dansçı aydınının içine bir sürücü projeksiyon uzmanı olarak dönen bir bölümle birleştirin ve selüloit büyüsüne sarhoş bir film aldınız. Ama bir sahneye eşit 35mm film mag daha az tam bir anlatı ve daha NYU bir güz dönemi; süre Alejandro González Iñárritu bir sıkı tel hareket parlak bir döküm açtı “;kuşçuVe rdquo; benzer kısıtlamalarla, haksız bir hikayeye sıvanmış gibi görünen formun burada olduğu açıktır.
Filmde gerçekten etkileyici bir an saydım ve oyuncudan geliyor Natalie Zea tek kızını kaybeden bir anne olarak. Verilen, etrafındaki sahne, izleyebileceğimizi hatırlatmak için büyük bir duygusal üçüncü şahıs itirafıdır “;Paris, TeksasVe rdquo; bunun yerine, Hauck akıllıca müziği, püf noktaları ve tırnakları keserek Zea'nın yüzüne odaklanmayı keser - aktris aslında karakterin düşüncelerini güzelce işin yapılmasına izin vermek yerine taşıyor.
Diğer performanslar - ve buna Hawkes, Robert Forster, Jeff Fahey, ve Dichen Lachman - sadece Hauck'ın aşırı ayrıntılı, hoşgörülü ve çoğu zaman çirkin senaryosuna bağlanır (n kelimesini Rider Strong'un ağzına atarak sadece tembel tutulan Tarantino aping'i vurgular). Kadın karakterler de çok ince ve Vail Bloom Bir ev hanımı yumruk çizgisi olarak, daha az değil - dipsiz 15 dakikalık bir sahnenin tamamı, Hauck'un itmeye devam ettiği tür ıslatılmış tonda bile rahatsız edici ve sömürücü olarak okuyor.
Bahsedilen Zea'nın yanı sıra, Hawkes gerçekten filmin tek gerçek vurgusu. Hauck'a burada kredi: Altman'ın kolayca onaylayabileceği Philip Marlowe yeniden başlatılıyor. İyi uyarlanmış bir takım elbise giymiş ve sonsuza kadar nakit paralı bir sigara emen Hawkes, Sampson'ın önündeki kaderin kıvrımlarını yansıtmak için bir sürü mükemmel sürgü tepkisine sahip (hayatımı değiştirmem gerekiyor ”; filmin en komik anı). Ve tabii ki, örnek olarak “;Martha Marcy Mayıs Marlene, Ve rdquo; Hawkes'in gitarda solo performans duyma şansı iyi harcanıyor. Zamana da ihtiyaç duyuldu, çünkü neden geldiğimizi hatırlamak için bir an yansıtıyor - Hawkes - ve kendini bu kadar kafa karıştırıcı bir tekleme içinde nasıl bulduğunu merak ediyor. A [D]
Bu, 2015 Los Angeles Film Festivali'ndeki incelememizin bir kopyası.