Günbatımı parkında birinci sınıf öğretmen PS 24 olan Shakhana Gosh için, Salı günü çekimin gerçekleştiği metro istasyonundan sadece iki blok ötede gün, herhangi bir gün gibi başladı.
Sabah diğer öğretmenlerle yapılan toplantının ardından öğrencileri saat 8:10’da okuma ve matematik derslerine hazırlanmak için derse oturuyorlardı. Yarım saat sonra PA sisteminden anons geldi: Okul “sığınağa” dönüştü. yerinde” – sınıfların her zamanki gibi devam ettiği, ancak kimsenin binaya girip çıkamadığı kilitlenme türü.
Salı günü okulda olmayan Bayan Gosh’un bir meslektaşı, sabah 9 civarında, ona nedenini açıklayan bir mesaj attım: bir çekim oldu. 36th Street metro istasyonunda yer.
Bayan Gosh, “Bugün çok, çok zordu,” dedi. “Hiçbir şey uğraştığım gibi değildi.”
Sınıfındaki çocuklar çok küçük olduğu için, onları korkutmamak için haber açıklamadık ve Bayan Gosh, günün geri kalanında sakinleşmek zorunda kaldı. Öğrencileri telefonunun sürekli bip sesi çıkardığını fark etmeye başladığında, onları oyun zamanını duyurmakla meşgul etti.
Bayan Gosh, “Gerçekten bir arada tutmak ve korkumu göstermemek için çok çalışıyorum” dedi. “Günün sonunda çocuklar Play-Doh ile oynuyorlardı ve bana yaptıkları dondurmayı göstermeyi diliyorlar ve ‘Annene yazıyorum ve seni alabileceğinden emin olmaya çalışıyorum ama teşekkürler’ dedim.”
Atış alanından yaklaşık bir mil uzaktaki bir okulda dördüncü ve beşinci sınıf öğretmeni olan Annie Tang, öğrencilerini, öğrencilerinize sadece Boer’in ne olduğunu söyleyerek, okul yerinde siparişten sonra tam hikaye alınan sığınaktan korur.
Hepimiz korktuk, dedi. “Olabildiğince normal tuttuk.”
Her ne kadar Bayan Tang öğrencilerini meşgul etmeyi başardı. Sanat dersleri ve bilim projeleri ile bazı öğrencileri bir şeylerin ters gittiğini fark etti. Bazıları neden güneşli bir günde mola için dışarı çıkamadıklarını ve karantina egzersizlerinin neden birkaç saat sürdüğünü sordu.
O öğleden sonranın sonunda, Bayan Tang, öğrencilerini daha uzun sürebileceği konusunda uyardı. eve gitmeleri ve ailelerinin, arkadaşlarının veya diğer akrabalarının onları almak için orada olabilmesi için. Hemen öğrencilerinden biri ona ateş edilip edilmediğini sordu.
“Doğru dedim, ama hepsi doğru değil,” dedi. “Tamam dedim, öğrenciler delirmek istemediğim için kimse ölmedi.”
“Çocuklarıma özellikle ebeveynlerinin söylemesini istediğimi söyledim” dedi. katma.
Okuldan çıktıktan sonra bölgedeki tüm trenler kapatıldığında, Bayan Tang, eve feribota bindi ve Bayan Gosh, kuzeninden onu sürmesini istedi.
Günün karmaşasından kaçmaya çalışan Bayan Gosh, yemek hazırlarken ilk sınıf arkadaşlarıyla atış konusunu nasıl konuşacağını düşünmeye başladığını söyledi. Muhtemelen sohbeti duygularını ifade etmeye ve bunun gibi bir durumda yakalandıklarında ne yapmaları gerektiğini açıklamaya odaklanacağını söyledi.
Bayan Ghosh, “Sanırım başkalarını kimin incittiği ve bunun neden olduğu hakkında konuşmamız gerekecek” dedi. “Bu çocukların her zaman sorduğu büyük soru, “bunu neden yaptılar?” En zor soru nedir çünkü bir cevabımız yok.”
Bu akşam başka bir öğretmen arkadaşıyla planlarını açmayı planladığını söyleyen Tan Hanım, yarın orada bir ders olduğunu, ancak öğrencilerinin ona soru soracağını bildiğini söyledi. Yarının Resim Günü olması gerektiğini ekledi.
“Mutlu görünmeliyiz, ama nasıl olacağından emin değilim,” dedi. “Sanırım gerçekten korkutucu olduğu için devamsızlık yapan bazı öğrenciler olacak”.
Kaynak : https://worldweeklynews.com/real-time-updates-search-for-suspect-in-brooklyn-subway-shooting-continues/