Rusya’nın Ukrayna’yı işgalinin Alman toplumunu bir çıkmaza soktuğu giderek daha açık bir şekilde görülüyor.
Bir yanda Almanya NATO üyesidir ve Ukrayna NATO ülkesi olmasa da komşuları öyledir.
Öte yandan, birbirini izleyen Alman hükümetleri, Berlin Duvarı’nın yıkılmasından bu yana ekonomilerini Rusya’nınkiyle giderek daha fazla ilişkilendirdiler.
Kısa bir süre önce eski Başkan tarafından iddia edilen “kolay” çözüm Donald Trump, Almanya’nın ekonomisini Rus enerjisine bağımlılıktan ayırması olurdu. Bugün dikkate alınmayan bu tavsiye ileri görüşlü görünebilir, ancak hem Rusya’nın hem de Almanya’nın 2. Dünya Savaşı sonrası tarihi, “kolay”ın o kadar basit olmayacağını gösteriyor.
Almanya ve Sovyetler Birliği, 20. yüzyılın ilk yarısında bir değil iki şiddetli savaşa girdiler. Amerikalılar 1917’de Birinci Dünya Savaşı’na girmeden çok önce, çatışma esas olarak İtilaf Devletleri veya Müttefik Güçler (başlangıçta Fransa, İngiltere ve Rusya) ile Üçlü İttifak (Almanya, Avusturya-Macaristan ve muhtemelen İtalya) arasındaydı.
Ancak İtalya önce tarafsız kaldı, ardından 1915’te Japonya’dan sonra ve Amerika Birleşik Devletleri’nden çok önce İtilaf Devletleri’ne katıldı. [Wilson’s reelection was largely because “He kept us out of war.”] Rusya, birbirini izleyen iç devrimlerin ardından İtilaf Devletleri’nden çekildi, ancak Almanya’nın birliklerini iki cephe arasında bölmeden önce değil.
Otuz yıldan kısa bir süre sonra, Almanya ve müttefikleri yeniden Avrupa’yı ve bir kez daha ABD, Fransa, İngiltere ve (belki de şaşırtıcı bir şekilde) Sovyetler Birliği’ni fethetmeye çalıştı. 1945’teki son ezici yenilgilerin ardından Almanya bölündü ve Sovyetler Birliği (çoğunlukla Ruslar) sonraki 45 yıl boyunca ülkenin doğu yarısının tamamını işgal etti.
Alman-Amerikalı iş stratejisti Michael Marquardt, kısmen uzun işgalin bir sonucu olarak, birçok Alman için Rusça’nın ilk ve çoğu zaman tek yabancı dil olduğunu belirtiyor. Eski Şansölye Angela Merkel, anadiline yakın seviyede Rusça bilmektedir. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin Doğu Almanya’da KGB subayı olarak görev yaparken Almanca’da akıcılık kazandı.
Liseyi Almanya’da geçiren Marquardt, Almanya’da 3 milyondan fazla Rus’un yaşadığına da dikkat çekiyor. Birçoğu yüksek eğitimli ve Alman toplumuna iyi entegre olmuş durumda. Ruslar, Alman kurumlarında ve üniversitelerinde önemli konumlara sahiptir. Nisan ayına kadar Bavyera Devlet Balesi’ni yöneten Rus, kız arkadaşı, Başkan Putin’in kızı Katerina Tikhonova tarafından sık sık ziyaret edilirdi.
Rusya, Putin’in uzun süredir arkadaşı olan ve Gazprom, Rosneft ve Nord Stream AG gibi birçok büyük Rus şirketinde yönetici olarak görev yapan eski Almanya Başbakanı Gerhard Schröder’i de memnuniyetle karşıladı. Altmışlı yaşlarındaki Schröder (şimdi neredeyse 80 yaşında) hatta Putin’in memleketi St. Petersburg’dan iki çocuğu evlat edindi.
Kültürel bağlar önemli olsa da, daha da önemlisi, Alman endüstrilerinin kârlılığı sürdürmek için ucuz Rus enerjisine güvenme derecesi ve Rusların kimyasal ürünler ve makineler (ve Alman otomobilleri) için Alman üreticilere güvenme derecesi. Ukrayna işgali, Almanya’nın dış politikadaki “ticaret yoluyla değişim” yaklaşımında büyük bir kesintiye neden oldu.
Yakın zamana kadar Rusya, Almanya’nın en büyük 11. ihracat pazarıydı ve Almanya, Rusya’nın en büyük yedinci mal ve hizmet alıcısıydı. Almanya, petrol ve gazının üçte birini Rusya’dan alıyordu ve AB’nin Rusya’ya ihracatının yaklaşık üçte biri Almanya’dan geliyordu.
Bir zamanlar Rusya ile rutin ticaret yapan birçok Alman ihracatçı, şimdi başka pazarlar bulmak için çabalıyor.
Almanya’nın Rusya’ya karşı Ukrayna’yı destekleme kararının yansımaları ülke içinde şaşkınlığa neden oluyor. Saksonya Başbakanı Michael Kretschmer, Temmuz ayında, “… Rusya’yı kalıcı olarak tecrit etme veya bir daha asla ekonomik olarak işbirliği yapmama fikri saçma ve tehlikelidir” demişti. [It should be remembered that in 2014 former German chancellor Helmut Schmidt called Russia’s seizure of the Crimea “completely understandable.”]
Kretschmer, daha da kötüsü, Rusya’nın yönünü Çin’e çevirmesi olduğunu ekledi. Rus gaz arzının kaybedilmesi durumunda Alman endüstrisinin risk altında olduğunu da sözlerine ekledi. “Tüm ekonomik sistemimiz çökme tehlikesiyle karşı karşıya. Dikkatli olmazsak Almanya sanayisizleşebilir.”
Ve Kretschmer’in korkuları gerçek oluyor olabilir.
Alman kimya üreticileri şimdiden fabrikaları kalıcı olarak kapatmaya başlıyor. Trinseo, Bohlen’deki stiren tesisini kapatmayı planlıyor, Olin, Stade’deki metil klorür ve kloroform üretimini gelecek yılın başlarında sonlandıracağını duyurdu ve Japonya merkezli Arakawa Chemical Industries, 2023’te Almanya’daki bir hidrojene hidrokarbon reçine tesisini kapatacak. takip et.
CNN, yüksek enerji maliyetlerinin Alman sanayi sektörünü kasıp kavurduğunu, işten çıkarmalara ve Almanya dışına taşınmalara neden olduğunu ve Alman ekonomisini daha da zayıflatabilecek derin bir durgunluk tehdidi oluşturduğunu bildirdi. Deutsche Bank’ta kıdemli bir ekonomist olan Eric Heymann, “Bu zamanı Almanya’da hızlandırılmış bir sanayisizleşme için başlangıç noktası olarak kabul edebiliriz” diye itiraf ediyor.
Belki de Rusya ile bu “karmaşık” ilişki, Almanya’nın en son Rusya’nın Ukrayna’yı işgaline verdiği tepkiyi etkiliyor. Sadece birkaç yıl önce, eski Başkan Trump, Almanya’yı Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü’nü (NATO) desteklemek için ordusunu yetersiz finanse etmekle eleştirdi. Ülkenin Ukrayna savunmasına ilk taahhüdü gülünç bir şekilde 5.000 miğferdi. Marquardt, Almanya’nın bugün bile Ukrayna’ya verdiği askeri destek açısından 18. sırada olduğunu belirtiyor.
Bu yeni bir şey değil. 2016’da, UkraineAlert yazarı Andreas Umland, birkaç Bavyeralı politikacının, Rusya’nın 2014’te Ukrayna topraklarına saldırmasının ardından Rusya’ya yönelik uzun süreli AB yaptırımlarına karşı çıkarak “bölünmeye neden olduğunu” öne sürdü. her iki tarafta da önemli ekonomik düşüşler.”
Umland (Alman-Rus ilişkisini “karmaşık” olarak adlandırılan parçası), Alman tarihçi Karl Schloegel’in teşhisine atıfta bulunarak, “Rusya’ya karşı tarihsel olarak belirlenmiş bir yükümlülük, hayranlık, utangaçlık, aşağılık ve suçluluk duyguları karışımı olduğunu” belirtti. bu, “Russland-Komplex” (Rusya kapatması) adını verdiği bir patolojiye denk geliyor.
Marquardt’a göre mevcut Rusya-Almanya ayrılığının ardındaki en üzücü gerçek, Rus halkının Rusya başkanı ve güvenlik güçleri tarafından karanlıkta tutulmasıdır.
Doğu Ukrayna eyaletlerinde etnik Ruslara yönelik sözde muameleye Putin’in öfkesiyle başlayan krize askeri olmayan bir çözüm bulunamaması, şu anda çirkin meyveler veren dünya çapındaki diplomasinin bir başarısızlığıdır.
İki dünya savaşının ve ondan sonra onlarca yıldır devam eden bölünmelerin, Avrupa’yı giderek büyüyen sorunlara diplomatik çözümler bulma ihtiyacı konusunda uyandıracağı düşünülebilir. Savaşlar, etkilenen her ulusta yalnızca sıradan insanlara zarar verir.
Almanya bu ikilemi çözmenin anahtarı olabilir – ve geçmişteki diplomatik başarısızlıkların bedelini Ukraynalılar ve Ruslarla birlikte Almanlar ödüyor.
Birçoğunun belirttiği gibi, Avrupa ve dünyanın istikrarlı bir Rus-Alman ilişkisine ihtiyacı var, ancak bu ilişki ciddi şekilde zarar gördü.
Kalıcı bir barış ararken Ukrayna’yı Putin’in saldırganlığına karşı savunmak tek olumlu gelecek. Ve Marquardt’ın dediği gibi, “Aslında o kadar da karmaşık değil.”
Duggan Flanakin, Yapıcı Bir Yarın İçin Komite’de (CFACT) Politika Direktörüdür. Belirtilen görüşler kendisine aittir.
Kaynak : https://www.ibtimes.com.au/germany-caught-between-east-west-1842723?utm_source=Public&utm_medium=Feed&utm_campaign=Distribution