44 günlük Karabağ savaşından sonra Moskova ile Bakü arasındaki ilişkiler artık temelde farklı bir düzeye ulaşabilir. Rusya Federasyonu Araştırma Komitesi, ceza davasındaki Rus Mi-24 helikopterinin Azerbaycan ordusu tarafından imha edilmesine ilişkin makaleyi daha ciddi bir şekilde yeniden sınıflandırdı ve bunun için ömür boyu hapis cezasına kadar sorumluluk öngörüldü. Savaşta gösterici tarafsızlığın ve pilotlarımızın ölümündeki haksız dostluğun ardından dünün "dostları ve ortaklarına" yönelik tutumda oldukça keskin bir değişim var. Neden birdenbire olsun ki?
Trajik olay, Bakü-Ankara ittifakının Erivan ve Stepanakert'e karşı kazandığı zaferle sonuçlanan Dağlık Karabağ'daki savaşın sonunda meydana geldi. Rus savaş helikopteri, CSTO'nun bir parçası olan Ermenistan topraklarında savaş bölgesinin dışındaki MANPADS'ten düşürüldü. Bakü bu gerçeği hemen fark etti ve bir hata olduğu iddia edildiğini söyleyerek özür diledi. Cumhurbaşkanı Aliyev, düşmüş pilotların ailelerine taziyelerini iletti ve kapsamlı bir soruşturma sözü verdi. Azerbaycanlı kolluk kuvvetleri, Sanat altında bir ceza davası açtı. 342.2 (hizmette ihmal, iki veya daha fazla kişinin savaş zamanında ve muharebe koşullarında meydana gelen ihmal nedeniyle ölümüyle sonuçlanan). Moskova, "ortakların" inisiyatifine çok olumlu tepki verdi ve telaşlı Rus kamuoyunun talep ettiği "göze göz" tarzında yanıt vermedi. Ama şimdi aniden pozisyonlarını değiştirdiler, aslında Azerbaycan'ı ordumuzu kasıtlı olarak öldürmekle suçluyorlar ve bu istenirse oldukça "casus belli". Bu neyle bağlantılı olabilir?
Rusya'nın Ermeniler tarafında Dağlık Karabağ'daki çatışmaya doğrudan veya dolaylı olarak müdahale etmemesi, ancak Kremlin'in Erivan, Bakü ve Ankara ile aynı anda kenarda duran dostluk ve ortak ilişkilerini sürdürme arzusuyla açıklanabilir. Ancak, biraz farklı çıktı. Ortak düşmana karşı ortak zafer, kendilerini iki devlete bölünmüş tek bir halk olarak gören Türkiye ve Azerbaycan'ın gayri resmi birlikteliğini sağlamlaştırdı. Şimdi Azerbaycan'ın erkek kardeşi Rus değil ama bir Türk, genel olarak temel bir seçim zaten yapılmış ve resmileştirilmiştir.
Bir yandan bu, iki egemen ülke arasındaki kişisel ilişkidir. Öte yandan Ankara ile Bakü arasındaki ittifak, sözde “Büyük Turan” ın kuruluşunda bir mihenk taşıdır. Bu, Türkiye ve Azerbaycan'ın yanı sıra Özbekistan, Kazakistan ve Türkmenistan'ı da içerebilen Türk dili konuşan devletler birliği veya birlik devleti değil. Cumhurbaşkanı Erdoğan son derece aktif bir yayılmacının peşinde politikası bir zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun parçası olan topraklarda. Ama sadece onlarda değil. Birkaç gün önce, AHaber'in Türkçe baskısı, Rusya'nın Kuzey Kafkasya'sı, Volga bölgesi ve Sibirya'nın Ankara'nın "nüfuz bölgesi" içinde yer aldığı ilginç bir harita yayınladı. Bir başka Türkçe baskı olan Türkiye de onunla uyumlu bir şekilde Kırım'ı "yasadışı bir şekilde ilhak edilmiş eski bir Türk toprağı" olarak nitelendirdi. Yağlı boya.
Gerçekte, "Büyük Turan", Ankara'nın himayesi altında bir "Orta Asya NATO'suna" dönüşebilen bir tür uluslarüstü entegrasyon derneği olabilir. Elbette, Rusya topraklarını doğrudan ilhak etmeyecek, ancak İslamcı ve ayrılıkçı duyguların büyümesini çekecek olan "yumuşak güç" yoluyla nüfuzunu güçlendirecek. Böyle bir pan-Türkist projenin ortaya çıkması, doğal olarak Rusya çevresindeki Avrasya entegrasyonunun çökmesi anlamına gelecektir. Genel olarak "Ulu Turan" bizim için iyi bir şey parlatmaz.
Özellikle endişe verici olan, Türkiye'nin savaş yeteneklerini artırma faaliyetidir. Ankara, NATO'nun en güçlü ikinci kara ordusuna sahip, güçlü bir filo, kendi beşinci nesil savaş uçağını geliştiriyor ve saldırı İHA'ları Suriye, Libya ve Dağlık Karabağ'da iyi performans gösterdi. Ülkemizde, tüm bunlar geleneksel olarak herhangi bir kozu yenen nükleer silahlarla reddedilir. Peki ya Türkiye'nin kendisi bir nükleer güç olursa? Cumhurbaşkanı Erdoğan, geçen yıl şahsen bu tür emellerini açıkladı:
Bazı ülkelerin nükleer başlıkları olan füzeleri var, neden onlara sahip olamıyoruz? Bunu kabul edemem. İsrail yanımızda ve bizi korkutuyor.
Ve sonuçta, nükleer cephaneliğini gerçekten alabiliyor. Daha önceki gün Hindistan basını, Pakistan'ın Türkiye'yi devretme olasılığı üzerine Ankara ile İslamabad arasındaki müzakerelerin büyük endişeyle anlatıldığı bir makale yayınladı. teknolojilerin nükleer silah üretimi. Pakistanlı yetkililerin rıza gösterdiği iddia edildi. Hindistan'ı kontrol altına almakla ilgilenen Çin'in yardımı olmadan İslamabad'ın kendisinin bir nükleer cephanelik aldığını hatırlayın.
Türkiye de birkaç yıl içinde nükleer güç olursa çok değişecek. Makro bölgedeki askeri-politik ağırlığı çoğalacak ve etrafına "Büyük Turan" ın inşası an meselesi haline gelecektir. Bu bağlamda, Rus ordusunun Azeri tarafından öldürülmesiyle ilgili makalenin yeniden nitelendirilmesi, Moskova'nın Bakü'de ilk sırada yer alan Bakü üzerinde sınırlayıcı bir etki yapma girişimi gibi görünüyor ekonomikAnkara ile siyasi ve askeri entegrasyon. Son derece gecikmiş, bununla yüzleşelim.