Başından aşağı buz gibi su dökülmüş gibi hissetti. Hayır, çok daha yapışkan bir duyguydu, sanki bedeni bağlanmış ve vücudunun içi ve dışı ekşimiş pislikle doldurulmuş gibiydi.
“Kendimi kirli hissediyorum.”
Bu kelimelerin dışında, onu tarif edecek başka bir kelime yoktu. Bu sadece basit bir sıkıntı değil, ayak bileğinize kadar çamur olan çamura bastıktan sonra ayaklarınızı çektiğinizde hissettiğiniz gerçekten can sıkıcı bir rahatsızlıktı.
Hayır, ondan biraz farklıydı. Bu, düşmanı hazırlıksız yakaladığını, ancak önceden bildikleri ve onu bekledikleri için onlarla karşılaştığını düşünmeye benziyordu. Hayır, öyle de değil. Ciddiyetle ve endişeyle içinden geçtiği duygunun tam olarak ne olduğunu yakalamaya çalıştı ama bir cevap çıkaramadı.
Berrak gözleri biraz şüpheyle ona bakmaya başlamıştı. Düşünmek için daha fazla zamana ihtiyacı vardı.
“Çiçekler o kadar güzel mi?”
“Çiçekler için sevinmektense, bana bir hediye göndermen beni daha mutlu etti.”
Yüz ifadesi parlaktı ve tamamen neşe doluydu. Sanki hediyenin anlamını sadece bir hediye olarak kabul etmiş gibiydi ama o açıkça sormaya cesaret edemiyordu. O zaman hediyenin onun gönderdiği bir şey olmadığını anlayacak ve bunun sadece bir hediye olduğunu bildiği için hayal kırıklığına uğrayacaktı.
“Beğendiğine sevindim.”
Huzursuz zihnini sakladı ve yüzeyde çok sakin bir şekilde karşılık verdi ama içten içe Jerome’a karşı küçük bir kin besliyordu. Tüm olası hediyeler arasında neden gül çiçekleri olmak zorundaydı?
Orada başka türden çiçekler olmasına rağmen, Hugo’nun görebildiği tek şey gül çiçekleriydi. Hugo vücudunu indirdi ve onu kolayca kollarının arasına aldı. Lucia, onun ani hareketlerinden dolayı bir çığlık attı.
Masaya oturdu, onu kucağına oturttu, iki kolunu sıkıca etrafına doladı ve çenesini onun omzuna dayadı.
“Majesteleri…?”
“Bir dakika bekleyin.”
Biraz uğraştıktan sonra pes ettikten sonra düşünmeye başladı. Kollarındaki küçük vücudun sıcaklığının giderek arttığını hissederek, sakince hafızasını araştırdı.
‘Sarı. Sağ. Sarı bir güldü.’
İlk başta sadece kırmızı çiçekleri görünce telaşlandı ve şaşırdı ama şaşkınlık anı geçtikten sonra mantıklı düşünmeye başladı. Ne kadar bakarsa baksın sarı bir şey görünmüyordu. Ayrılmalarını belirtmek için kadınlara gönderdiği sarı gül ortalıkta yoktu. Anında rahatlamış hissetti.
Başlangıçta, o kadınların sarı güller alacağına dair hiçbir fikri yoktu. Jerome’a meseleyi kendi başına yeterince halletmesini emretmişti ama nasıl ele alındığını asla sormadı. Ama sonra bir gün sarı gül alan bir kadın onu bulmaya geldi ve ona bir demet sarı gül fırlattı. Sadece birkaç kez karşılaşmış olsalar da, o tam bir kişiliğe sahip olduğunu düşündüğü bir kadındı.
Bu olaydan sonra Hugo, sarı gül diye bilinen bir çiçek olduğunu öğrendi. Ona göre, bir kez rengarenk olduğunda, hepsi aynı çiçeklerdi ama sarı gül, bildiği tek çiçekti. Jerome’a tüm çiçekler arasında neden sarı güller gönderdiğini hiç sormadı ama bu anlamlı geldi ve Jerome’dan yaptığı şeyi yapmaya devam etmesini istedi.
“Sarı bir gül olması gerektiğini biliyor mu?”
Sözleşmeyi imzalarken ne kadar düşünmüş ve aralarında geçen konuşmayı çözmüş olursa olsun…
‘Sarı’
Gül (1) hakkında hiçbir şey belirtilmemiştir. Ama tepkisine bakınca bugün gönderilen gülleri o anlamda almıyor gibiydi. Veda hediyesi bir demet güldü. Bu devasa çiçek yığını olmadığı için, onu farklı tanımladığı sonucuna vardı (2).
Artık bir problemi çözdüğüne göre, ona sözleşme günüyle ilgili anılarını bir kez daha hatırladı. O gün ortaya koyduğu şartlar iki belgeydi. Ve sonra iki ek koşul daha vardı.
Özel hayatında özgürlük ve ona asla aşık olmamak.
‘Seni çılgın piç’*
Neden böyle gereksiz bir koşul ekledi? Başlangıçta, durumun belgelenemeyeceği bir durum olsaydı, bir sözleşmede bir koşul kullanmayacaktı. Olanlar, onu dinlemesinin ve sonra onunla yüzleşmesinin sonucuydu.
Özel hayatında özgürlük pek sorun değildi. Normal bir eşle evlenip sonra başka bir kadına gözlerini dikmesine gerek yoktu. Bu çok zahmetli olurdu. Bazen ortalıkta dolaşıyordu ve sonra bir el hareketiyle aniden fikrini değiştirebiliyordu ama her halükarda o çelişkilerini açıkça dile getiren bir adamdı.
[Majestelerine asla aşık olmayacağım.]
Sorun bununla ilgiliydi. Düşünceleri ileri geri döndü, sanki kalbine güçlü bir kuvvetle vurulmuş ve nefesi boğazında sıkışmış gibi hissetti. Ayrıca yemini iki kalkanla örtülmüştür (3). Ona şöyle demişti: “Sana kalbimi asla vermeyeceğim ve eğer şans eseri verirsem lütfen bana bir gül gönder.”
Ve başlangıçta bunun kendisi için avantajlı bir durum olduğunu düşünmüş ve memnuniyetle kabul etmişti.
“Seni aptal herif.”
Başlangıçta kendinden hoşlanmamıştı ama bu tiksintiye daha yakındı, kendini hiçbir zaman aptal olarak düşünmemişti. Aslında, vücudunun ve beyninin yeteneğine çok güveniyordu ama bu güven yavaş yavaş çatlıyordu.
“Vay canına, çok sıcak.”
Vücudunu onun kollarında büktü. Kollarındaki güç kaybolduğunda, iki eliyle ondan uzaklaştı ve vücudunun üst kısmını serbest bıraktı. Soğuk hava tenine çarptığında küçük bir nefes verdi. Bakışlarını indirdi ve sıcaktan hafifçe kızarmış olan Lucia’ya sersemlemiş bir şekilde baktı.
“Bu kadın beni sevmiyor.”
[Eğer öyleyse, minnettarım.]
Geçmişte kadınlara karşı böyle düşünüyordu. Bir kadının aşkı can sıkıcıdır. Ona istemediği kalplerini verirlerdi, sonra etrafta dolaşıp karşılık vermesini isterlerdi. Ona duydukları aşk, nihayetinde sahip olduklarına dayanıyordu. O kadınlar onun gücünü ve servetini seviyorlardı.
Hepsi Dük Hugo’yu seviyordu, adına hiçbir şey olmayan Hugh’u değil. Ve ona göre, tabii ki Lucia da aynıydı.
Dük olarak istediği kişi kendisiydi. Ama yavaş yavaş bu inancı bulanıklaşıyordu. Onun gücüne ve zenginliğine hiç ilgi göstermemişti.
Ama henüz bilemezdi. O kadar uzun süredir evli değillerdi. Bazı insanlar asıl amaçlarını onlarca yıl saklayabilirler. Mantığı ona bunu söyleyip duruyordu ama neden duyarlılığı ona onda bir şeylerin farklı olduğunu söyleyip duruyordu?
‘Bana yapışmasını umuyor muyum…? Diğer kadınlar gibi mi? Neden?’
Tamamen çözemediği bir gizemdi.
“Ve sonunda bana sarılırsa… ben ne yapacağım?”
Böyle bir durumda, sözleşmenin ihlali söz konusu olacaktır. Ama… sözleşme koşulları yerine getirilemezse, o zaman ne olacak?
Gözbebekleri bir an parıldadı. Sözleşmelerinde çok ölümcül bir boşluk vardı. İlk olarak, belgelenmemiş sözleşmeler yasal sonuçlar ileri süremez. İkinci olarak, sözleşme, koşullar yerine getirilmediğinde sözleşmeyi yok etme veya sözleşmeden vazgeçme hakkında herhangi bir özel ayrıntıdan bahsetmemiştir. Boşanmayla ilgili hiçbir şey görmedi.
Başlangıçta can sıkıcı boşanma sürecini engelleme niyetinde olduğunu söylemişti ama şimdi düşününce zekice bir öngörüydü.
Gül mü? Peki ya bu? Ya sonsuza kadar gül göndermezsem? Peki ya tekrar gönderirseniz?’
Bir süre ona baktığında, bakışları giderek sorgulayıcı bir hal aldı. Kırmızı gözbebeği onun kehribar gözlerinin derinliklerine battı. O onun karısıydı. O onun kadınıydı ve kimse onunla bu konuda tartışmaya cesaret edemezdi. O evlilik cüzdanını imzaladığı andan itibaren tamamen ona bağlıydı.
“Bu kadın benim.”
Vardığı sonuç onu çok tatmin etti. Aşk ya da her neyse, nihayetinde önemli değildi. Ellerinden asla kaçamayacaktı. Ona karşı sahiplenme ve saplantı kalbinde filizlenmeye başlamıştı.
“Toplantı iyi gitmedi mi?”
Parmağını üzerine koyamadı ama onda her zamankinden farklı bir şeyler vardı. O kadar olağanüstü bir insan olduğu için, onun başını belaya sokacak bir sorun olduğunu tasavvur edemiyordu ama kuzey uçsuz bucaksız bir ülkeydi ve o birçok insanın efendisiydi, aksine hiçbir sorun çıkmazsa o zaman bu olurdu. garip.
Doğrusu, Lucia ona karşı biraz somurtkandı.** Hediyeyi uşağının halletmesine izin vermektense hediyeyi hiç vermemek daha iyiydi. Ancak, Jerome’un güçlü bir şekilde iddia ettiği şeye dayanarak, Hugo hediyenin kendisini düşünmüştü ve kalbi buna inanmaya biraz meyilliydi.
Ve bugünkü çay partisinde soylu kadınlar genç ve masum görünen Düşes için endişelendiler ve ona bazı tavsiyelerde bulundular.
[Erkekler basit varlıklardır. Bunu karmaşık bir şekilde düşünmeye gerek yok. Size sadece bir çiçek hediye etse bile, sanki dünyada ondan daha değerli bir hediye yokmuş gibi, onun kollarına atlayın, sarılın ve teşekkür edin. Eğer bir tutku varsa, o tutku taşar.]
[Hediyeleri seviyormuş gibi davranmaya devam etmelisin ki gelmeye devam etsinler. Ve zaman zaman ‘kocam harika bir iş çıkardı, zor değil mi?’ son derece sakinleştiğini göreceksin.] (4).
Artık birlikte yaşarken kocasını nasıl kontrol altında tutacağını öğrenmişti ama bununla ne yapabilirdi?
Soylu kadınlar gülümseyip sohbet ederken, Lucia sessizce orada oturup tavsiyeleri özenle kafasına yığarken, soylu kadınlar da benzer tavsiyeler veriyordu.
Kollarına girip onu kucaklayana kadar soylu kadınların tavsiyelerine uymaya hiç niyeti yoktu. O anda, onu gördüğü için tamamen mutluydu. Ancak tam o sırada tavsiye aklıma geldi ve durum tek kelimeyle mükemmeldi. Böylece Lucia çiçek hediyesini çevreleyen karmaşık koşulları bir kenara bıraktı ve aktif bir şekilde minnettarlığını dile getirdi.
“Toplantıda bir sorun olmadı. Hediyeyi beğendiğini söylemiştin, değil mi?”
Bakışları çok yoğun olduğundan, Lucia tereddütle dizlerinden aşağı inmeye çalıştı ama kolları onun beline dolandı.
“Evet…”
“Beğendiysen, iyiliğini geri vermelisin.”
‘Gerçekten, bu adam tamamen utanmaz’. Hediyenin kendi gönderdiği bir şey olmadığını kesinlikle biliyordu ama vicdan azabı çekmiş gibi de görünmüyordu. Fasulyeleri dökmeyi düşündü ama sonra Jerome azarlanacaktı, boşuna sorun çıkarmak istemedi, bu yüzden geçmesine izin verdi.
“Ne alırsınız?” [Lucia]
“Ben istersem bir şey mümkün mü?”
“Yapabileceğim bir şey varsa, o zaman evet.”
Eğilip kulağına bir şeyler fısıldarken, Lucia’nın yüzü daha da kızardı ve kızardı.
“Mümkün değil!”
“Yakında bitecek.”
Dudakları onun dudaklarına yaklaştı ve dudakları birbirine değdi.
“Neredeyse akşam yemeği zamanı.”
“O zamana kadar bitiririm”
Üzerine yağdırdığı küçük öpücüklere direnmeye devam etti.
“Sana inanmıyorum.”
“Bunu çok kolay söylüyorsun. Ne zamandan beri güvenilirliğim bu kadar azaldı?”
“Neden ellerini göğsüne koyup bunu düşünmeyi denemiyorsun?”
Ne zaman yatağa girseler, “Sadece bir kez daha” ya da “bu son kez” derdi. Ve onun kendisini kandıracağına inanmadığı için bir kez daha kandırılacaktı. Şikayetlerinin hiçbirini umursamıyordu.
Hafifçe kaldırdı ve onu kalçalarının altından ve eteğinin üzerinden kaldırdı. Bacaklarının konumu, sıkıca onun üzerine tünediği için uyluklarının etrafına yayılacak şekilde değiştirildi. Pozisyonu onları yüz yüze oturuyordu, bacakları onun beline dolanmış gibiydi ve ona baktığında ensesi kırmızıya boyanmıştı.
Yolda duran giysiler olmasaydı, ilişki sırasındaki konumlarından neredeyse hiçbir fark yoktu. Onun heyecanlı erkek tarafını şimdiden hissedebiliyordu, bu da onun bunu gerçekten orada yapmayı planladığı anlamına geliyordu.
“Biri gelirse ne yapacağız?”
“Kâhyam inceliksiz biri değil. Bahse girerim bir süre sonra buradan çıkmazsak, kendi halleder.”
“Bu daha da utanç verici!”
Lucia dudaklarını ısırdı ve ne yapacağını bilemedi. Ellerinden biri çoktan eteğinin altına kaymış ve içini yoklamaya başlamıştı. Diğer eli sırtındaydı, kulak memesini hafifçe ısırıp yalarken onu kendine çekiyordu.
“İlk başta bahçede yapmak istedim ama sonra düşününce hava böyle olunca böcek çok olur. Biz yaparken bayılırsanız zor olur. . Bekle, hayır. Bunun önemi yok. Hata olmasa bile, ara sıra…
“…Bir kelime daha eklersen dudaklarını ısırırım.”
Kıkırdadı ve şakacı bir şekilde cevap verdi, “Evet, Majesteleri.”
Utangaç bir şekilde ona bakarken gözlerinin çevresini öptü. Kırmızı dudaklarını yuttu ve tatlı kokusunu içine çekti. Kendisine verilen zamanı iyi değerlendirmek için harekete geçti, ancak ne zaman bitireceği konusunda verdiği sözü tutmadı.
Yemekleri bittiğinde yemek saati çoktan geçmişti, bu yüzden çok geç bir akşam yemeği yediler.
***
Jerome ofisine ikindi çayı getirip masasının üzerine koyup gitmek için dönerken Hugo konuştu.
“Bundan sonra…”
Jerome yürümeyi bıraktı, arkasını döndü ve efendisinin sözlerini dinlemek için masaya doğru yürüdü.
“Diğer çiçekler umurumda değil, artık gül de yok. Nasıl uygun görüyorsan onu yap ama o çiçeği bir daha görmek istemiyorum.”
Jerome, efendisinin ne istediğini tam olarak anlamadı ama onunla ilgileneceğini söyledi. Dün, Ekselansları’nın gönderdiği hediye yüzünden gücenip incinmediğini merak etti. Ama bugün ikisinin arasındaki ruh haline bakınca pek de öyle görünmüyordu. Gülleri düşünürken bir an aklına bir anı geldi.
“Majesteleri geçen gün bana sarı bir gül gönderip göndermediğimi sormuştu.”
İmza atan eli anında hareket etmeyi bırakarak kalemden çıkan mürekkebin damlamasına ve kağıdın altına yayılmasına neden oldu. Hafifçe kaşlarını çattı ve belgeyi itti.
“Bu yüzden?”
“Majesteleri bana Leydi Lawrence’ın gül alan son kişi olduğu konusunda haklı olup olmadığını sordu… ve ben de olumlu yanıt verdim.”
Zafer partisinin olduğu gece, onun Sophia Lawrence’la ilişkisini kestiğine ilk elden tanık olmuştu. O unutmuştu. Unuttuğunu söylemektense endişelenmeye gerek duymadığını söylemek daha iyiydi. Onu neden vicdansız ve utanmaz bir kötü adam olarak gördüğüne bir şekilde bir göz atabilirdi.
“Ve…”
“Başka bir şey var mı?”
Hugo’nun sesi biraz daha keskinleşti. Belki de ruh halinden dolayı, Jerome efendisinin yüzünü incelemedi yoksa efendisinin bariz rahatsızlığını görebilirdi.
“Majesteleri neden gül alan son kişinin Falcon Kontesi olmadığını sordu ve ben de Majestelerinin böyle bir emir vermediğini söyledim.”
Dışarıda soğuk bir ifade vardı ama kalemini tutan el kalemi daha sıkı kavradı.
“Bu şekilde cevap verirsen, ne yapmam gerekiyor?!”
Bağırmak istediği kelimeleri yuttu. Her zaman yetenekli uşağının anında düşüncesiz bir aptala dönüştüğü böyle anlardı.
“Gönder. Gül.”
“Majesteleri Falcon Kontesinden mi bahsediyor?”
“Bugün gönder. Hemen şimdi.”
“Evet, Majesteleri. Oh, ve bir şey daha…”
“Neden bu kadar çoklar?” Hugo kasvetli bir şekilde mırıldandı.
Sadece Jerome’un gitmesini engellemiş ve bir şey söylemişti ama görünüşe göre Jerome bu fırsatı arka arkaya bir şeyler dökmek için kullanmıştı.
“Bu, Majestelerinin birincil doktorunun söylediği bir şey. Majestelerinin yatağına giderken kendinizi dizginlemenizi istiyor…”
“Ne? Doktor bunu neden önemsiyor?”
“Bunun Majestelerinin sağlığından kaynaklandığını ve beş günde bir Majestelerinin dinlenmeye ihtiyacı olduğunu söyledi.”
Eşinin sağlığı; karşı koyamadığı zorlu bir görevin ortaya çıkmasıydı. Karısı küçük ve zayıftı. Doğrusu, Lucia o kadar kırılgan değildi ama kafasında, onun hastalanması büyük bir mesele olarak sabitlenmişti. Ve bir aydan fazla bir süredir hiç ara vermeden, onunla yolunu bulmuştu.
Yine de bunu gerçekten birden fazla raunt için yapabilseydi, o zaman en azından bu haksızlık olmazdı.
Her beş günde bir.
Depresyona girdi.