We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Anayasa Konvansiyonu delegeleri 1787'de Amerika Birleşik Devletleri'nin ne tür bir hükümete sahip olması gerektiğini tartışmak için bir araya geldiklerinde, Avrupa'da ilham alabilecekleri çağdaş demokrasiler yoktu. Konvansiyon üyelerinden herhangi birinin şahsen karşılaştığı en demokratik hükümet biçimleri, Kızılderili uluslarınınkiydi. Tarihçilerin ABD Anayasası üzerinde önemli bir etkiye sahip olduğunu iddia ettikleri Iroquois Konfederasyonu özellikle ilgi çekiciydi.
Delegelerin Yerli hükümetleri incelediklerine dair hangi kanıtlar var? Bunların açıklamaları, John Adams'ın farklı hükümet türlerini ve hükümet hakkındaki fikirleri inceleyen sözleşme için yazdığı üç ciltlik el kitabında yer almaktadır. ABD tarih ders kitaplarının uzun süredir anayasal etkiler olarak tanımladığı John Locke ve Montesquieu gibi Avrupalı filozofları; ama aynı zamanda delegelerin çoğunun kişisel deneyimleriyle bildiği Iroquois Konfederasyonu ve diğer Yerli hükümetleri de içeriyordu.
Kiowa Kabilesi üyesi avukat Kirke Kickingbird, “Cherokee şeflerini Williamsburg'da [Thomas] Jefferson'ın babasıyla akşam yemeği yediniz ve sonra kuzey bölgesinde tabii ki Philadelphia'da Delaware ve Iroquois ile bu etkileşimi yaşadınız” diyor. ve Lynn Kickingbird ile ortak yazar Kızılderililer ve Amerika Birleşik Devletleri Anayasası: Unutulmuş Bir Miras.
ABD'nin Yerli hükümetlerle ticari ve diplomatik ilişkileri olduğundan, Kickingbird, anayasa kurucularının onlara aşina olmadığını düşünmek, "Tanrım, Almanları ve Fransızları tanımıyordum" demek gibi bir şey olduğunu söylüyor.
DAHA FAZLA OKUYUN: ABD Anayasası 1787'den Beri Nasıl Değişti ve Genişledi?
Iroquois Konfederasyonu ile ABD Anayasası Arasındaki Benzerlikler ve Farklılıklar
Iroquois Konfederasyonu hiçbir şekilde ABD Anayasası için tam bir model değildi. Bununla birlikte, Locke ve Montesquieu'nun sağlayamadığı bir şey sağladı: çerçevecilerin ABD'de benimsemekle ilgilendikleri bazı siyasi kavramların gerçek hayattan bir örneği.
Iroquois Konfederasyonu birkaç yüzyıl öncesine, Büyük Barışçı'nın beş ulusu birleştirerek kurduğu zamana kadar uzanır: Mohawklar, Onondaga, Cayuga, Oneida ve Seneca. 1722 civarında, Tuscarora ulusu, Haudenosaunee olarak da bilinen Iroquois'e katıldı. Birlikte, bu altı ulus, kendi bireysel yönetimlerini sürdürürken çok devletli bir hükümet kurdu.
Buffalo Üniversitesi'nde ulusötesi çalışmalar profesörü, Yamasee ulusunun üyesi ve Bruce E. Johansen ile ortak yazar olan Donald A. Grinde, Jr., bu yığın hükümet modelinin anayasal çerçevecilerin düşüncesini etkilediğini söylüyor. Özgürlük Örneği: Yerli Amerika ve Demokrasinin Evrimi.
Anayasayı hazırlayanlar "Federalizm örnekleri olarak Iroquois ve diğer Yerli hükümetleri gösteriyorlar" diyor. “Evlenme ve boşanma köyde halledilir; ulusal hükümetin ya da şeflerin yapması gereken bir şey değil. Her kabilenin kendi sorunları olabilir, ancak Iroquois Konfederasyonu... karşılıklı savunma yoluyla birleşme ile ilgilidir ve dış işleri yürütür.”
Altı ulusun şefleri, kalıtsal yöneticilerdi, İngiltere Kralı III. Yine de çerçeveyi oluşturanlar, "Avrupa'da bu özelliklere sahip hiçbir hükümet bulamadıkları için, geniş coğrafi alanlar üzerinde halkın egemenliğini ileri sürmelerini sağlayan Iroquois hükümetinin özelliklerini ödünç almaya çalıştılar" diye yazıyor Grinde ve Johansen. Özgürlük Örneği.
Kongre Iroquois Etkisini Resmen Tanıdı
Çerçevecilerin çoğunun ilham almak için Yerli hükümetlere bakmış olması, onların Yerli insanları aşağılık olarak görmelerini engellemedi. Bu kopukluk, Benjamin Franklin'in 13 koloninin Iroquois Konfederasyonu'nunkine benzer bir “gönüllü Birlik” oluşturma ihtiyacını anlatan 1751 tarihli bir mektubunda açıkça görülmektedir:
“Cahil Vahşilerden oluşan altı Ulus, böyle bir Birlik için bir Plan oluşturabilse ve bunu, Çağlar boyunca var olmuş ve çözülmez gibi görünecek şekilde yürütebilse, çok garip bir Şey olurdu; ve yine de benzer bir Birliğin, daha gerekli olduğu ve daha avantajlı olması gereken on veya bir Düzine İngiliz Kolonisi için uygulanamaz olması gerektiği; ve çıkarlarının eşit bir şekilde anlaşılmasını istemesi beklenemez.”
Amerika Birleşik Devletleri'nin Yerli Amerikalılara karşı önyargısı ve şiddeti, çerçevecilerin hükümetlerine olan ilgilerini gizlemeye yardımcı olmuş olabilir. Bununla birlikte, Anayasa'nın 200. yıldönümünü kutlayan 1987 iki yüzüncü yılı civarında bu bağlantıya ilişkin kamuoyu farkındalığı arttı.
Grinde, “Iroquois Konfederasyonu için bir Faithkeeper olan Oren Lyons, Kızılderili İşleri Senato Seçici Komitesine gitti ve bu konuyu açtı” diyor. "Sonra Washington'a gittim ve Hint İşleri Senatosu Seçilmiş Komitesi önünde ifade verdim."
Bu, komitenin başkanı Hawaii'den Daniel Inoue'yi, Kongre'nin Iroquois Konfederasyonu'nun ABD üzerindeki etkisini resmen kabul eden 1988 tarihli bir kararı geçirmesine yardımcı olmaya motive etti. ve Anayasada kurulan Birleşik Devletler”—Yerli ulusların ve onların hükümetlerinin meşruiyetinin ve egemenliğinin kabulü.
ABD Anayasasına İlham Veren Kızılderili Hükümeti - TARİH
Kabile hükümetleri, Batı Yarımküre'de var olan en eski hükümetlerdir. Yaygın yanlış algılamalara rağmen, Amerika Birleşik Devletleri demokratik yönetim kuran ve herkes için adil temsil, eşitlik ve adalet kavramlarını uygulamaya koyan ilk hükümet değildi. Avrupa hükümetlerinin otoriter ve hiyerarşik olduğu bir zamanda, geleneksel kabile hükümetleri demokrasi, eşitlik, özgürlük ve saygı ilkelerine dayanıyordu.
Aslında, bugün bildiğimiz şekliyle Amerikan hükümetinin ve siyasi yaşamının ne kadarının Hint kültüründen alındığını herkes bilmiyor.
En başından beri, kurucu babalar aşiret yönetimini hayran olunacak ve örnek alınacak bir şey olarak gördüler. ABD Anayasasının, Kuzey Amerika'daki en eski anayasa olan Yedi Iroquois Ulusunun anayasası olarak modellendiğini biliyor muydunuz? Kızılderililer bu anayasaya “Büyük Barış Yasası” adını verdiler ve ilk yerleşimciler geldiğinde dört yüz yıllık bir Kızılderili kabileleri ittifakını yönetiyordu.
Kongre tartışmalarının geleneklerinin Amerikan Kızılderili kabile konseylerinden alındığını biliyor muydunuz?
Sömürgeciler ilk geldiklerinde, Parlamento üyelerinin bir tartışmayı kazanmak için birbirlerine bağırmak zorunda kaldıkları İngiliz hükümeti kavramlarını yanlarında getirdiler. (İngiliz hükümetini C-SPAN'da izlerseniz, geleneğin bugün hala canlı olduğunu görebilirsiniz.)
İlk Amerikalılar, kabile konseylerini izleyerek, her temsilcinin ayrı ayrı konuştuğunu ve herkesin önce kesintisiz dinlediğini gözlemlediler. Jefferson ve meslektaşları, bu süreci hükümeti yürütmenin daha medeni bir yolu olarak benimsediler.
Avrupalılar, otoriter kontrole dayalı feodal hükümet sistemlerine ve hükümete alışmışlardı. Konsensüsle karar verme konusunda çok az deneyimleri vardı.
Amerika'ya yeni gelenler, Algonquian gibi kabilelerle oturup Algonquianların “caucuses” dediği grup toplantıları kavramını öğrendiler.
ABD Anayasası aşiret hükümetlerini tanıdı ve Thomas Jefferson'dan başlayarak Amerika'nın kurucu babaları egemenliklerinin korunacağına söz verdiler.
ABD Yüksek Mahkemesi, 150 yıldan uzun bir süredir mahkeme kararlarında kabile egemenliğini defalarca tanıdı. 1831'de Yüksek Mahkeme, Cherokee Nation - Georgia davasında, Hint uluslarının kendi işlerini yönetme, kendi içlerinde kendilerini yönetme ve federal hükümet ve alt bölümleriyle yasal ve siyasi ilişkilere girme konusunda tam yasal haklara sahip oldukları konusunda anlaştılar.
1942'de Yüksek Mahkeme Yargıcı Felix Cohen, "Hint egemenliği, bir Kızılderili kabilesine yasal olarak verilen yetkilerin, Kongre'nin açık eylemleriyle verilen yetkiler değil, daha ziyade sınırlı bir egemenliğin doğasında bulunan güçler olduğu ilkesidir" diye yazdı. söndü.”
Bugün, 200 yıl sonra, kabile hükümetleri, başlangıçta kuruldukları nedenlerle hala varlar: Hint halkının refahını sağlamak.
Kabile hükümetleri su, yollar, atık bertarafı, acil yardım, kanun yaptırımı ve ulaşım gibi hizmetleri inşa eder ve sürdürür. Amerika Birleşik Devletleri hükümeti gibi, aşiret hükümeti liderleri de ekonomik bir temeli korumak ve geliştirmekle görevlidir. Eyalet, federal ve yerel yönetimler gibi, kabile hükümetleri de kültürü korumak ve teşvik etmek ve yüksek öğrenimi desteklemek için çalışır.
Günümüzde kabile hükümetleri, bağımsızlıkla başlayan, uzun ve zorlu bir hayatta kalma döneminde ilerleyen ve şimdi yeniden kendi kaderini tayin ve kontrole doğru ilerleyen bir geçiş sürecindeler. Kaliforniya kabile hükümetleri, egemenlik mirasını koruyarak ve halklarının gelecekteki kendi kendine yeterliliğini sağlayarak ilerlemelerine devam ediyor.
Kanunlar ve yönetmelikler
Federal yükümlülüklerin tarihi
Marshall Üçlemesi olarak bilinen bir dizi Yüksek Mahkeme kararında, eski Yüksek Mahkeme Yargıcı John Marshall, Kızılderili hukukunun birkaç önemli ilkesini belirledi. Biri federal Kızılderili tröst sorumluluğuydu, bu sayede hükümet, Kızılderili kabilelerine karşı "en yüksek sorumluluk ve güvenin ahlaki yükümlülükleri" ile kendini görevlendirdi. Bu kapasitede, ABD Hükümeti, Yerli Amerikan varlıklarını ve kaynaklarını korumak için mütevelli sorumluluğunu sürdürür ve Kızılderili toprakları için bir mütevelli olarak hizmet eder. Bir diğeri, kabilelerin egemen olduğu ilkesiydi; bu, şu anda Birleşik Devletler'in orijinal yönetim organları olarak onlara içkindir ve egemenliğin ancak Kongre tarafından azaltılabileceğidir.
Federal Kızılderili yasasını yöneten temel yasalara, düzenlemelere ve mahkeme davalarına genel bir bakış için, 1942'de İçişleri Bakanlığı tarafından orijinal olarak yayınlanan Felix S. Cohen'in Federal Hint Yasası El Kitabı'nı okuyun.
1887 Genel Tahsis Yasası (Dawes Yasası)
Yerli Amerikan topraklarını bireysel Yerli Amerikalılara tahsis etme uygulaması 18. yüzyılda başlamış olsa da, 19. yüzyılın sonlarına kadar yaygın olarak kullanılmamıştı. Dawes Yasası olarak da bilinen 1887 Genel Tahsis Yasası'nın geçişi, uygulamayı büyük ölçüde genişletti. Bu genişlemenin Yerli Amerikalılar için yıkıcı sonuçları oldu.
Dawes Yasası ve diğer kabileye özgü tahsis yasaları uyarınca, federal hükümet, her kabile üyesine genellikle 80 veya 160 dönümlük belirli bir miktarda arazi tahsis etti. Bu tahsisler, Amerika Birleşik Devletleri tarafından, belirli bir süre, genellikle 25 yıl boyunca, yararlı Kızılderili sahibi için güven içinde tutulacaktı, bundan sonra federal hükümet, güven statüsünü kaldıracak ve tahsis ücretini araziye basit bir tapu verecekti.
Bununla birlikte, bir kez güvenden çıktıktan sonra, arazi devlet ve yerel vergilere tabi oldu ve bunun maliyeti, güven statüsü kaldırıldığında binlerce dönümlük Kızılderili arazisinin Kızılderililerin elinden geçmesine neden oldu. Ayrıca, tahsis edilmeyen araziler federal hükümet tarafından sıklıkla “artık arazi” olarak ilan edildi, bu da onları çiftlik sahiplerine açtı ve böylece Yerli Amerikan topraklarının Yerli Amerikalı olmayanlara kaybedilmesini hızlandırdı.
Tahsis politikası, kabilelerin sahip olduğu toprak miktarını önemli ölçüde azalttı. 1887'de kabileler 138 milyon dönüm araziye sahipti. Sadece kırk yedi yıl sonra, 1934'te 48 milyon dönüm araziye sahip oldular. Kızılderili topraklarının kaybını durdurmak için federal hükümet, 1934'te tahsis politikasına son verdi ve güven süresini süresiz olarak uzattı. Bugün, tahsisler hala federal hükümet tarafından yararlı Kızılderili sahibi için güven altında tutuluyor.
Tahsis politikası, sahip olunan toplam alanı azaltmanın yanı sıra, bazen bir kabile veya kabileler, Kızılderili bireyler ve Yerli Amerikalı olmayanlar tarafından sahip olunan bireysel arazi parselleri ile birçok çekincede bir arazi mülkiyeti dama tahtası bıraktı. Tahsislerin asıl alıcıları öldükçe, toprakları torunları arasında bölündü ve her biri bütünden yalnızca küçük bir pay aldı. Birden fazla mirasçı arasındaki bu bölünme, fraksiyonasyon olarak bilinir.
Birçok durumda, tahsis edilen arazilerin mülkiyeti birden çok nesil boyunca bölünmeye devam etti, böylece bugün bireysel parsellerin bazen 100'den fazla ortak sahibi var. Fraksiyonlama, ekonomik gelişmeyi rezervasyonlarla sınırlandırır ve kira gelirini ortak sahipler arasında bölüştürebilir, böylece bireyler paylarına göre sadece birkaç sent alır.
Kabile Ulusları için Cobell Arazi Geri Alım Programı'nın yıllık raporunda, bölünmenin etkilerini azaltmak için hükümet ve kabile çabaları hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz.
Kabile Danışmanlığı
Amerika Birleşik Devletleri Anayasası ve yasaları tarafından Başkan olarak bana verilen yetkiyle ve kabilesel sonuçları olan Federal politikaların geliştirilmesinde kabile yetkilileriyle düzenli ve anlamlı istişareler ve işbirliği kurmak için, Birleşik Devletler'i güçlendirmek için. Kızılderili kabileleri ile devletler arası hükümetler arası ilişkiler ve Hint kabilelerine fonsuz emirlerin dayatılmasını azaltmak için burada emredilmiştir.
Yerli Amerikalılar okulları hikayelerini Kaliforniya tarih derslerine dahil etmeye zorluyor
Fotoğraf Sacramento Eyalet Üniversitesi'nin izniyle
Carolyn Jones
25 Temmuz 2018
12 Yorumlar
Kaliforniya 4. sınıf öğrencileri onlarca yıldır Altın Devlet'i, coğrafyasını, insanlarını ve tarihini inceledi. Şimdi, tarihçiler ve Kızılderili öğretmenler, bu müfredatı eyaletin asıl sakinlerinin kültür ve tarihini daha fazla içerecek şekilde genişletmeye çalışıyorlar.
Sacramento Eyalet Üniversitesi'nde eğitim profesörü ve California Kızılderili Tarihi Müfredat Koalisyonu koordinatörü Rose Borunda, “Uzun yıllar boyunca, California Kızılderililerinin hikayesi gerçekten sınıfların bir parçası olmadı” dedi. "Bizim hikayemiz hiç olmadı. Uygunsuz olduğu için çoğu zaman es geçilir. Ama gerçek bu ve öğrenciler bunu öğrenmeli."
Kızılderili olan Borunda ve meslektaşları, Kuzey Amerika'daki en kalabalık ve çeşitli Yerli Amerikalılar arasında yer alan Kaliforniya'nın yerli halkının tarihi konusunda eyalet çapında öğretmenleri eğitmek için çalışıyor. Müfredatları, devletin iki yıl önce güncellenen Tarih-Sosyal Bilimler çerçevesini tamamlayacaktı.
Değişiklikler, eyaletteki K-12 okullarında Native California müfredatını genişletmeye yönelik daha geniş bir çabanın parçası. Ekim ayında, Vali Jerry Brown, eyaletin Öğretim Kalite Komisyonu'nun - Devlet Eğitim Kurulu'na müfredat konusunda tavsiyelerde bulunur - liseler için, kabul için seçmeli ders gereksinimlerini karşılayacak bir Kızılderili çalışmaları sınıf müfredatı oluşturmasını gerektiren AB 738'i imzaladı. Kaliforniya Üniversitesi ve Kaliforniya Eyalet Üniversitesi. Bu yılın başlarında Brown, Kızılderili tarihi ve kültürünü de içerebilecek seçmeli bir lise etnik çalışmalar dersi oluşturan AB 2016'yı imzaladı. Eyalet Eğitim Kurulu'nun Mart 2020'ye kadar etnik çalışmalar müfredatını benimsemesi gerekiyor.
Yerli Kaliforniyalıların hikayesi, en az 10.000 yıl önce, insanların Batı Kıyısı'na yerleşmeye başladığı zaman başlar. 1700'lerde İspanyol sömürgecilerin gelişinden önce, Yerli Kaliforniyalılar 300.000'den fazlaydı ve eyaletin neredeyse her yerinde ikamet eden 200'den fazla kabile yaşıyordu. Kaliforniya'daki kabileler coğrafi olarak kıtanın geri kalanından izole olduklarından, birçok kabilenin Kaliforniya dışındaki Yerli Amerikalılarla hiçbir teması yoktu ve bazı kabileler - özellikle uzak bölgelerdekiler - Kuzey Amerika'da Avrupalılarla en son karşılaşanlar arasındaydı.
Tüm California devlet okulu öğrencileri, en az 50 yıl boyunca, 4. sınıfta, İspanyol misyonlarına odaklanarak devletin tarihini öğrenmek için zaman harcadılar - Peder Junipero Serra tarafından kurulan 21 ileri karakol, 1700'lerin sonlarında ve 1800'lerin başında askerler ve yerleşimciler . Öğrenciler küp şeker ve dondurma çubuklarından misyonlar yarattılar, misyonları ziyaret ettiler ve bazen misyon hikayesinin yerli insanlardan ziyade İspanyol bakış açısını vurgulayan bir versiyonunu öğrendiler.
Misyonlar Kaliforniya'da kolonizasyonun başlangıcını işaret ederken, aynı zamanda çoğu kabile için sonun başlangıcıydı, çünkü binlercesi misyonerler tarafından köleleştirildi, önümüzdeki birkaç on yıl içinde yerleşimciler tarafından öldürüldü veya Avrupalılar tarafından getirilen hastalıklardan öldü. Eyaletin Kızılderili Miras Komisyonu'na göre, İspanyolların gelişinden sonraki 70 yıl içinde yerli nüfus 70.000'in altına düştü.
2016 yılında, devlet Tarih-Sosyal Bilgiler çerçevesini güncellediğinde, misyon bölümü, Yerli Kaliforniyalılar, kolonizasyondan önce nasıl yaşadıkları ve yerleşimcilerin gelişinden nasıl etkilendikleri hakkında daha fazla bilgi içerecek şekilde genişletildi. Artık misyonlar, standartlara göre “çatışma, fetih ve zorunlu çalışma alanları” olarak öğretiliyor. “Misyonerlerin yerli halka tarımı, İspanyol dilini ve kültürünü ve Hristiyanlığı getirmesine rağmen, Amerikan Kızılderililerinin birçok Kaliforniya görevinde acı çektikleri açıktır.”
Standartlar artık misyon çağında göç ve kültürlerin bir araya geldiğinde nasıl değiştiği ve kolonizasyonun çevre üzerindeki etkisi gibi çiftçilik, hayvancılık ve istilacı türlerin tanıtılması gibi daha geniş temaları vurgulamaktadır.
Çerçeve revizyonlarını denetleyen UC Davis'teki California Tarih-Sosyal Bilimler Projesi'nin yönetici direktörü Nancy McTygue, “Yapılması gereken doğru şey olduğu için değiştirdik” dedi.
“Tarih öğretimi daha iyi. Daha sorumlu. Konu ne olursa olsun, öğrencilerin daha bilinçli yorumlar yapabilmeleri için geçmişe dair daha incelikli bir anlayışa sahip olmalarını istedik.”
Yerli Amerikan sitelerinin korunması konusunda bir danışman ve California Kızılderili Tarihi Müfredat Koalisyonu üyesi olan Gregg Castro, devlet okulu tarih müfredatına daha fazla yerel bakış açısı getirme girişimlerinin 1970'lerin Kızılderili hakları hareketiyle başladığını söyledi.
Bu çabalar zaman zaman ilerlediğini söyledi.Bazı kabileler yıllarca yerel ilkokullarla yakın bir şekilde çalışarak, 4. sınıf California tarih müfredatını desteklemek için ders planları ve misafir konuşmacılar sağladı. McTygue, diğer okulların daha az şey yaptığını ve aslında bazılarının çerçeve revizyonuna rağmen buzlu çubuk misyon projelerini öğrettiğini söyledi.
Ayrı bir şekilde, Meclis Üyesi Phil Ting, California Tarih Kurumu ve McTygue'nin grubu için 2017-18 eyalet bütçesinde, K-12 öğretmenlerinin yeni tarihi uygulamaları için orijinal belgeler ve fotoğraflar gibi ücretsiz çevrimiçi materyaller oluşturması için 5 milyon dolarlık bir hibeyi başarıyla savundu. - Yerli Kaliforniyalıların tarihi ve kültürü de dahil olmak üzere sosyal bilim çerçevesi.
Ting, "Devletin bu 5 milyon dolarlık yatırımı, öğrencilere ve öğretmenlerine, Kaliforniya'yı binlerce yıldır şekillendiren insanlar, yerler ve olaylar hakkında ve onlardan bilgi edinmeleri için kaynaklar sağlayacak." Dedi.
Tarih-sosyal bilgiler çerçevesinin güncellendiği sıralarda Borunda da dahil olmaya başladı. Yerli Amerikan müfredatı konusu, genel olarak Kaliforniya Yerlileri Konferansı'nın bir toplantısında gündeme geldiğinde, Yerli Kaliforniyalıların kendi topluluklarını etkileyen sorunları ağ oluşturmak ve tartışmak için yaptıkları yıllık bir toplantıda gündeme geldiğinde ilgilenmeye başladı.
“Bu toplantılardan birinde öğretmen olan bir adam vardı. Borunda, California misyon projesini öğretmesi gerektiği söylendiği için ağlamaya başladı” dedi. "Bana yapıştı. Düşündüm ki, işte buradayım, bir eğitim profesörü. Belki bunu değiştirebilirim.”
Sacramento Eyaletindeki meslektaşlarının yanı sıra aşiret üyeleri, öğretmenler ve tarihçilerle birlikte çalışan Borunda, çerçevedekileri desteklemek için ilkokul öğretmenleri için ücretsiz çevrimiçi ders planları derlemeye başladı. Koalisyon ayrıca, Yerli Kaliforniya tarihi ve kültürünü öğretmek için müfredat ve stratejileri paylaşmak için eyalet çapında birkaç öğretmen forumuna ev sahipliği yaptı.
Castro, konunun karmaşık olduğunu söyledi. Kaliforniya kabileleri, eyaletin coğrafyası kadar çeşitlidir, bu nedenle tek bir ders planının tüm kabilelere uymadığını söyledi. Kaliforniya kabileleri yüzlerce dil ve lehçe konuşuyordu ve her birinin yaşadıkları bölgelere uyarlanmış bir kültürü vardı: çöl, dağlar, Central Valley veya sahil.
Ancak McTygue ve Castro, belki de müfredatın daha zorlayıcı yönünün İspanyolların gelişinden sonra yerli halkın başına gelen köleleştirme, hastalık ve katliam hakkında öğretmek olduğunu söyledi.
McTygue, öğrencilerin 4. sınıfta Kaliforniya tarihi okudukları yaşlarına atıfta bulunarak, “Amerikan tarihinde zor bir dönem ve özellikle 9 yaşındakilere öğretmek zor” dedi. Zorlukların kısmen İspanyol öncesi dönemle ilgili materyal eksikliğinden ve kısmen de konunun hassas yapısından kaynaklandığını söyledi.
Terminoloji bile zorluklar doğurur. Örneğin, "soykırım" kelimesini kullanmak sorunlu olabilir, çünkü binlerce Yerli Amerikalı hâlâ Kaliforniya'da yaşıyor ve gelişen kültürlere sahip.. Castro, "Soykırım"ın yerel kültürün tamamen silindiğini ima ettiğini söyledi. Aslında, en son Nüfus Sayımı verilerine göre, Kaliforniya'da diğer tüm eyaletlerden daha fazla Kızılderili - 362.801 - var.
Görev dönemine odaklanmak, 10.000 yıllık Yerli Kaliforniya tarihi ve kültüründen de uzaklaşabilir, dedi. Ne de olsa, yerli halk için kolonizasyon hikayesinden çok daha fazlası var, dedi.
“Birçoğu terminolojiye bağlı” dedi. 'Soykırım' kelimesini kullanmak yerine 'Görevlerde çalışmaya zorlandık' diyebilirsiniz. Orada olmak istemedik ve bunun acısını çektik.”
Castro, ilkokul öğretmenlerinin somon balığı veya ateş gibi geniş konu alanlarına bakmalarını ve derslerine birden fazla akademik konuyu dahil etmelerini önerir.. Örneğin, somonla ilgili bir ünite, yerel gelenekleri ve somonla ilgili bilgileri ve ayrıca balık biyolojisi, nehir ekosistemleri ve mevsimlerle ilgili dersleri içerecektir. Yanan bir birim, yerli insanların toprağı zenginleştirmek için tarlaları nasıl yaktığını, vahşi yaşamı çekmek için bitki örtüsünü nasıl yönettiğini ve daha büyük orman yangınlarını önlemeyi kapsayacaktı. Bu ünite ekoloji, arazi yönetimi ve insanların çevrelerini nasıl değiştirdiği ile ilgili dersleri içerecektir..
Gerçeği gölgelemeden travmatize etmeyen bir şekilde oldukça iyi yapılabilir” dedi. “Şu anda orada korkunç bir cehalet var çünkü insanlara okulda Yerli Kaliforniyalılar hakkında bilgi verilmedi. Ama insanların bunu bilmesi gerekiyor. Neler olduğunu, hâlâ burada olduğumuzu, hala kurtarılacak şeyler olduğunu bilmeleri gerekiyor.”
Bunun gibi daha fazla rapor almak için, EdSource'un eğitimdeki en son gelişmelerle ilgili ücretsiz günlük e-postasına kaydolmak için burayı tıklayın.
İçindekiler
Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, Kızılderili kabilelerinden üç kez bahseder:
- "Temsilciler ve doğrudan Vergiler, vergilendirilmeyen Hintliler hariç olmak üzere, birkaç Devlet arasında paylaştırılacaktır." [5] Story'ye göre ABD Anayasası ile ilgili yorumlar"Ayrıca, o dönemde devletlerin birçoğunda ve muhtemelen çoğunda, vatandaş olarak muamele görmeyen, ancak yine de bağımsız toplulukların veya kabilelerin bir parçası olmayan, genel egemenlik ve yetkileri kullanan Kızılderililer vardı. devletlerin sınırları içinde hükümet." Anayasa'nın "Kongrenin yabancı uluslarla ve çeşitli eyaletler arasında ve Hint kabileleriyle olan Ticareti düzenleme yetkisine sahip olacağı", [6] Kızılderili kabilelerinin federal hükümetten, eyaletlerden ve yabancı uluslardan ayrı olduğunu belirlemektedir. [7] ve , Bölüm 2, yukarıdaki Madde I, Bölüm 2'deki temsilcilerin dağılımını değiştirir. [8]
Bu anayasal hükümler ve Yüksek Mahkemenin müteakip yorumları (aşağıya bakınız), bugün genellikle ABD Hindistan hukukunun üç ilkesinde özetlenmektedir: [9] [10] [11]
- bölgesel egemenlik: Hint topraklarındaki kabile otoritesi organiktir ve Hint topraklarının bulunduğu eyaletler tarafından verilmez.
- Genel güç doktrini: Kızılderili kabilelerini etkileyen konularda nihai yetki, Yürütme Organı veya Yargı Şubesi değil, Kongre'ye aittir. Federal mahkemeler, Hindistan meselelerinde Kongre'ye diğer konulardan daha fazla saygı gösterir.
- güven ilişkisi: Federal hükümetin aşiretleri "koruma görevi" vardır ve bu görevi yerine getirmek için gerekli yasama ve yürütme makamlarını ima eder (mahkemeler bulmuştur). [12]
Marshall Üçlemesi, 1823–1832
Marshall Üçlemesi, on dokuzuncu yüzyılın başlarında Hint uluslarının yasal ve siyasi duruşunu onaylayan üç Yüksek Mahkeme kararından oluşan bir dizidir.
- Johnson v. M'Intosh (1823), özel vatandaşların Yerli Amerikalılardan toprak satın alamayacaklarını savunarak.
- Cherokee Milleti / Gürcistan (1831), Cherokee ulusunu bağımlı tutuyor ve Amerika Birleşik Devletleri ile "koruyucunun vesayetine" benzer bir ilişki kuruyor.
- Worcester / Gürcistan (1832), kabileler ile eyalet ve federal hükümetler arasındaki ilişkiyi ortaya koyan, federal hükümetin Hint milletleriyle uğraşacak tek otorite olduğunu belirterek.
1871 Hindistan Ödenek Yasası
Başlangıçta, Amerika Birleşik Devletleri Hint Kabilelerini bağımsız uluslar olarak tanımıştı, ancak İç Savaştan sonra ABD aniden yaklaşımını değiştirdi. [3]
1871 Hindistan Ödenek Yasası'nın iki önemli bölümü vardı. İlk olarak, Yasa, Amerika Birleşik Devletleri'nin ek Kızılderili kabilelerini veya bağımsız ulusları tanımasını sona erdirdi ve ek anlaşmaları yasakladı. Bu nedenle, federal hükümetin artık çeşitli kabilelerle anlaşmalar yoluyla değil, tüzükler aracılığıyla etkileşim kurmasını gerektiriyordu:
Bundan böyle Amerika Birleşik Devletleri sınırları içindeki hiçbir Kızılderili ulusu veya kabilesi, Birleşik Devletlerin anlaşma yoluyla sözleşme yapabileceği bağımsız bir ulus, kabile veya güç olarak tanınmayacak veya tanınmayacaktır: Ayrıca, burada yer alan hiçbir şey, Bu tür herhangi bir Hint ulusu veya kabilesi ile şimdiye kadar yasal olarak yapılmış ve onaylanmış herhangi bir anlaşmanın yükümlülüğünü geçersiz kılmak veya zayıflatmak.
1871 Yasası ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'nin herhangi bir Bölgesinde cinayet, adam öldürme, tecavüz, öldürme niyetiyle saldırı, kundakçılık, hırsızlık ve hırsızlık yapmayı federal bir suç haline getirdi.
Amerika Birleşik Devletleri v. Kagama (1886) Düzenle
1871 Yasası, 1886'da ABD Yüksek Mahkemesi tarafından onaylandı. Amerika Birleşik Devletleri v. KagamaKongre'nin kendi sınırları içindeki tüm Kızılderili kabileleri üzerinde genel bir güce sahip olduğunu doğrulayan "Genel hükümetin bir zamanlar güçlü olan bir ırkın bu kalıntıları üzerindeki gücü. kimde yaşıyorlar". [15] Yüksek Mahkeme, ABD Hükümeti'nin "onları anlaşmalarla kontrol etmek yerine, onları Kongre eylemleriyle yönetme hakkına ve yetkisine sahip olduğunu, çünkü bunlar Amerika Birleşik Devletleri'nin coğrafi sınırları içindedir. . Kızılderililerin hiçbir bağlılığı yoktur. çekincelerinin konulabileceği bir Devlete ve Devlet onlara hiçbir koruma sağlamaz." [16]
Kabile mahkemelerinin yetkilendirilmesi, 1883
10 Nisan 1883'te, çeşitli çekinceler boyunca Hint polisinin yetkilerini tesis ettikten beş yıl sonra, Hint Komiseri bir "Hint suçları mahkemesi" için kuralları onayladı. Mahkeme, cezai suçlamaları kovuşturmak için bir yer sağladı, ancak medeni meseleleri çözmek isteyen kabileler için hiçbir rahatlama sağlamadı. Yeni mahkemelerin kuralları özellikle "kafir ayinleri" olarak adlandırdığı aşiret dini uygulamalarını hedef aldı ve komiser mahkemeleri "kabile ilişkilerini mümkün olduğunca çabuk yok etmeye" çağırdı. [ kaynak belirtilmeli ] Beş yıl sonra Kongre, Hindistan mahkemelerini işletmek için fon sağlamaya başladı.
ABD mahkemeleri, yeni ulusun ilk yüzyılında eyaletlerin ve federal hükümetin Hint uluslarına karşı bazı hak ve sorumluluklarını açıklığa kavuştururken, Birleşik Devletler mahkemelerinin kabile uluslarına hangi yetkilerin verildiğini belirlemesinden neredeyse bir yüzyıl önceydi. Geçici olarak, çıkarlarını ve mülklerini korumakla görevli bir mütevelli olarak, federal hükümete, kabile uluslarının varlıklarının, topraklarının, suyunun ve anlaşma haklarının mülkiyeti ve yönetimi yasal olarak emanet edildi.
Genel Tahsis Yasası (Dawes Yasası), 1887
1887'de Kongre tarafından kabul edilen "Dawes Yasası", Senato'nun Kızılderili İşleri Komitesi Başkanı Massachusetts'ten Senatör Henry L. Dawes için seçildi. Zamanın Kızılderililerinin kabilesel yönüne saldırmak için bir başka önemli adım olarak geldi. Özünde, yasa, tüm kabilelerin topraklarını, Hintli ailelere dağıtılmak üzere mütevazı parsellere böldü ve kalanlar, beyaz alıcılara açık artırmayla satıldı. Tarım arazilerini kabul eden ve "uygarlaşan" Kızılderililer Amerikan vatandaşı oldular. Ancak, Kabile topraklarının çoğu kaybedildiğinden ve kültürel gelenekler yok edildiğinden, Yasanın kendisi Kızılderililer için felaket olduğunu kanıtladı. En çok beyazlar yararlandı, örneğin, hükümet Oklahoma'da 2 milyon akre (8.100 km 2 ) Kızılderili arazisini kullanıma açtığında, 50.000 beyaz yerleşimci neredeyse anında hepsini talep etmek için akın etti (bir gün içinde, 22 Nisan 1889) .
İlişkilerin gelişimi: Kabile hükümetleri ve federal hükümetler arasındaki ilişkinin evrimi, ortaklıklar ve anlaşmalar yoluyla birbirine yapıştırılmıştır. Ayrıca tabii ki bu kabilelerin veya devletlerin yönetiminde istikrarlı bir sosyal ve siyasi yapıya sahip olamamasına yol açan maliye gibi sorunlarla da karşılaşılıyor. [17]
Gelir ve Hindistan Vatandaşlığı Yasası, 1924
ABD Hazine Bakanı Andrew Mellon'dan sonra Mellon vergi kanunu olarak da bilinen 1924 Gelir Yasası (Pub.L. 68–176, HR 6715, 43 Stat. 253, 2 Haziran 1924'te yürürlüğe girdi), federal vergi oranlarını düşürdü ve Daha sonra 1942'de Birleşik Devletler Vergi Mahkemesi olarak yeniden adlandırılan ABD Vergi Temyiz Kurulu'nu kurdu. Gelir Yasası 1924 için gelirler için geçerliydi. [18] 4.000 doların altındaki gelirler için en düşük oran %1,5'ten %1,125'e düştü ( her iki oran da "kazanılan gelir kredisi" ile indirildikten sonradır. Paralel bir yasa olan 1924 Hindistan Vatandaşlık Yasası (Pub.L. 68–175, H.R. 6355, 43 Stat. 253, 2 Haziran 1924'te yürürlüğe girdi), tüm vatandaş olmayan yerleşik Kızılderililere vatandaşlık verdi. [19] [20] Böylece Gelir Yasası, artık Birleşik Devletler Kongre paylaştırma amaçları için sayılmayacak "vergilendirilmeyen Kızılderililer" olmadığını ilan etti. Başkan Calvin Coolidge yasa tasarısını imzaladı.
Demir Karga v. Oglala Sioux Kabilesi (1956) Düzenle
İçinde Demir Karga v. Oglala Sioux KabilesiABD Yüksek Mahkemesi, kabile yasaları uyarınca zina yapmaktan hüküm giyen iki Oglala Sioux sanığının ve kabileden alınan vergiye itiraz eden bir diğerinin, ABD vatandaşlığı verildiği için kabile adalet sisteminden muaf tutulmadıkları sonucuna vardı. Kabilelerin "yalnızca antlaşma veya Kongre Yasası ile özellikle onlardan alındığı durumlar dışında, doğal egemenliklerine hala sahip olduklarını" tespit etti. Bu, Amerikan Kızılderililerinin diğer Amerikan vatandaşlarıyla tam olarak aynı vatandaşlık haklarına sahip olmadığı anlamına gelir. Mahkeme, 1924 öncesi bir davadan alınan içtihattan alıntı yaparak, "Kızılderililer ayrıcalıkları kullanmaya ve onların yükünü taşımaya hazır olduklarında" dedi. sui iuris, yani kişinin kendi hakkı ve bir başkasının gücü altında değil, "kabile ilişkisi feshedilebilir ve ulusal vesayet sona erdirilebilir, ancak bunun ne zaman ve nasıl yapılacağını ve kurtuluşun olup olmadığını belirlemek Kongre'ye aittir. tam veya sadece kısmi olacaktır" (ABD v. Nice, 1916). Mahkeme ayrıca, daha öncekilere dayanarak, Yalnız Kurt v. Hitchcock davada, "Kongrenin Kızılderililer üzerinde tam yetkiye sahip olduğu tamamen tespit edilmiştir." Mahkeme, "vatandaşlık verilmesinin kendi başına Hindistan kabile mahkemelerinin yargı yetkisini ortadan kaldırmadığına ve Kongre'nin bunu yapmaya niyeti olmadığına" karar verdi. Zina mahkumiyeti ve kabile mahkemelerinin gücü onaylandı.
Ayrıca mahkeme, hiçbir yasanın doğrudan kabile mahkemeleri kurmamasına rağmen, "Hint mahkemelerinin yargıçlarının maaşları ve diğer masrafları dahil olmak üzere" federal fonların yasal mahkemeler olduklarını ima ettiğine karar verdi. Demir Karga v. Oglala Sioux Kabilesi , 231 F.2d 89 (8th Cir. 1956) ("Hint mahkemelerinin yargıçlarının maaşları ve diğer masrafları dahil").
Hindistan Yeniden Yapılanma Yasası, 1934
1934 yılında Hindistan Yeniden Yapılanma YasasıABD Yasasının Başlık 25, Bölüm 476 olarak kodlanan , Hint uluslarının kabileler ve kabile konseyleri için yetkileri sıralayan bir anayasal belgeler kataloğundan seçim yapmalarına izin verdi. Yasa, Kızılderili Suçları Mahkemelerini özel olarak tanımasa da, 1934, yaygın olarak, Birleşik Devletler otoritesinden ziyade aşiret otoritesinin aşiret mahkemelerine meşruiyet verdiği yıl olarak kabul edilir.
Kamu Hukuku 280, 1953
1953'te Kongre, bazı eyaletlere Hint topraklarındaki Kızılderililerin karıştığı cezai ve hukuki ihtilaflar üzerinde geniş yargı yetkisi veren 280 sayılı Kamu Yasasını kabul etti. Pek çoğu, özellikle Hintliler, yasanın adaletsiz olduğuna inanmaya devam ediyor, çünkü yasa, kabile uluslarına onayları olmadan bir yasalar sistemi dayatıyor.
1965'te Birleşik Devletler Dokuzuncu Daire Temyiz Mahkemesi, hiçbir yasanın ABD Anayasası'nın hükümlerini, habeas corpus hakkı da dahil olmak üzere, kabile mahkemelerine getirilen kabile üyelerini kapsayacak şekilde genişletmediği sonucuna vardı. Yine de mahkeme şu sonuca varmıştır: "Fort Belknap Kızılderili toplumunda faaliyet gösteren Hint mahkemelerinin en azından kısmen federal hükümetin kolları olmadığını söylemek tamamen kurgudur. Başlangıçta bunlar federal yürütme tarafından yaratılmış ve Hindistan'a empoze edilmişlerdir. topluluk ve bu güne kadar federal hükümet hala onlar üzerinde kısmi bir kontrol sağlıyor." Ancak sonunda, Dokuzuncu Daire kararını söz konusu çekinceyle sınırladı ve "kararımızdan kabile mahkemesinin federal veya eyalet mahkemelerine uygulanan her anayasal kısıtlamaya uyması gerektiği sonucu çıkmadı" dedi.
Bugün Hint ülkelerindeki birçok modern mahkeme, eyalet mahkemelerine tam bir inanç ve itibar sağlamış olsa da, ulusların hala ABD mahkemelerine doğrudan erişimi yoktur. Bir Hint ulusu ABD mahkemesinde bir eyalete karşı dava açtığında, bunu Hindistan İşleri Bürosu'nun onayıyla yapar. Bununla birlikte, modern hukuk çağında mahkemeler ve Kongre, kabile uluslarının, eyaletlerin ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Hindistan hukukuyla ilgili olarak sıklıkla rekabet eden yargı yetkilerini daha da geliştirmiştir.
1978 davasında Oliphant v. Suquamish Kızılderili Kabilesi, Yüksek Mahkeme, Adalet William Rehnquist tarafından yazılan 6-2 görüşüne göre, kabile mahkemelerinin Kızılderili olmayanlar üzerinde yargı yetkisine sahip olmadığı sonucuna varmıştır (o dönemde Yüksek Mahkeme Baş Yargıcı Warren Burger ve Yargıç Thurgood Marshall bir dava açmıştır). karşı görüş). Ancak dava, aşiret mahkemelerinin mahkeme salonunda görgü kurallarını korumak için Kızılderili olmayanlara karşı cezai aşağılama yetkilerini kullanıp kullanamayacağı veya kabile mahkemelerinin Kızılderili olmayanları mahkemeye celp edip edemeyeceği gibi bazı soruları yanıtsız bıraktı.
1981 vakası, Montana / Amerika Birleşik Devletleri, aşiret uluslarının kendi iç işleri üzerinde doğal bir güce ve "davranışları siyasi bütünlüğü, ekonomik güvenliği veya sağlığı tehdit ettiği veya üzerinde doğrudan bir etkiye sahip olduğu zaman, kendi rezervasyonları dahilindeki ücretli topraklarda üye olmayanlar üzerinde sivil otoriteye sahip olduklarını açıkladı. ya da kabilenin refahı."
O yılların diğer vakaları, devletlerin kabile uluslarının egemenliğine müdahale etmesini engelledi. Kabile egemenliği, devletlere değil, yalnızca federal hükümete bağlıdır ve ona tabidir. Washington v. Colville Kızılderili Rezervasyon Konfedere Kabileleri (1980). Kabileler, aşiret üyeleri ve aşiret toprakları üzerinde egemendir. Amerika Birleşik Devletleri v. Mazurie (1975).
İçinde Duro v. Reina, 495 US 676 (1990), Yüksek Mahkeme, bir kabile mahkemesinin üye olmayan bir Kızılderili üzerinde cezai yargı yetkisine sahip olmadığına, ancak kabilelerin "istenilmediğini düşündükleri kişileri kabileden dışlamak için geleneksel ve tartışmasız güçlerine de sahip olduklarına karar verdi. toprakları.. Kabile kolluk kuvvetleri, gerektiğinde onları kovma yetkisine sahiptir. Bir suçluyu yargılama ve cezalandırma yetkisinin kabile dışında olduğu durumlarda, aşiret memurları, onu tutuklama ve uygun makamlara nakletmek için yetkilerini kullanabilirler." Bu karara cevaben Kongre, 'duro Kabilelerin, üye olmayanlar da dahil olmak üzere tüm Kızılderililer üzerindeki çekinceleri dahilinde cezai yargı yetkisini kullanma yetkisini tanıyan Fix'. NS duro Düzeltme Yargıtay tarafından onandı Amerika Birleşik Devletleri v. Lara, 541 ABD 193 (2004).
Kabile mahkemeleri Düzenle
21. yüzyılın başlangıcında, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kabile mahkemelerinin yetkileri, kabilenin Kamu Hukuku 280 (PL280) eyaletinde (Alaska, California, Minnesota, Nebraska, Oregon ve Wisconsin) olup olmadığına bağlı olarak değişiyordu. Kabile mahkemeleri, üyeleri üzerinde çok fazla cezai yargı yetkisine sahiptir ve duro Ayrıca, kabile topraklarındaki suçlarla ilgili olarak üye olmayan Kızılderililer üzerinde de düzeltme.Ancak Hindistan Sivil Haklar Yasası, kabile cezasını bir yıl hapis ve 5.000 dolar para cezasıyla sınırlandırıyor. [21] Kabile mahkemelerinin Kızılderili olmayanlar üzerinde cezai yargı yetkisi yoktur. PL280 eyaletlerinde, devlete Hindistan ülkesindeki faaliyetler üzerinde cezai ve hukuki yargı yetkisi verilmiştir. PL280 üyesi olmayan eyaletlerde, Hint ülkesindeki Hint suçuyla ilgili olarak, suç Büyük Suçlar Yasası'nda (18 USC §1153 MCA) listelenenlerden biriyse federal mahkemede kovuşturulabilir. Hint ülkesindeki Hintli olmayan suçlar, Kızılderili kabile tarafından cezalandırılmadıkça, MCA veya Hint Ülke Suçları Yasası'ndan (ICCA §1152) federal mahkemede kovuşturulacaktır. Hint ülkesindeki Hint suçuyla ilgili Hintli olmayanlar, ICCA uyarınca federal mahkemede yargılanıyor. Hint ülkesindeki Hintli olmayan Hintli olmayan suçlar devlet tarafından kovuşturulur.
Kabile ulusları, bireysel devletlere karşı dava açmak için ABD mahkemelerine doğrudan erişimden yararlanamazken, egemen uluslar olarak birçok davaya karşı bağışıklığa sahiptirler, [22] bir davacıya kabile tarafından bir feragat veya kongre tarafından feshedilmedikçe. [23] Egemenlik, kabile işletmelerini [24] ve kabile kumarhanelerini veya oyun komisyonlarını kapsar. [25] Hindistan Sivil Haklar Yasası, bir Kızılderili kabilesine karşı, habeas corpus davaları dışında, asli haklardan yoksun bırakma nedeniyle federal mahkemede dava açılmasına izin vermez. [22]
Kabile ve pueblo hükümetleri bugün geniş kapsamlı ekonomik girişimler başlatıyor, büyüyen kolluk kuvvetleri işletiyor ve kendi yetki alanlarındaki davranışları yönetmek için kurallar benimserken, Birleşik Devletler kabile yasalarının kapsamı üzerindeki kontrolü elinde tutuyor. Kızılderili hükümetleri tarafından kabul edilen yasalar, İçişleri Bakanlığı Sekreterlik İncelemesini Kızılderili İşleri Bürosu aracılığıyla da geçmelidir.
Uluslar arası: kabileler ve federal hükümet
Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, özellikle Amerikan Kızılderililerinden üç kez bahseder. Madde I, Kısım 2, Madde 3 ve On Dördüncü Değişikliğin 2. Kısmı, Temsilciler Meclisi koltuklarının nüfusa göre paylaştırılmasında "vergilendirilmeyen Kızılderililerin" ele alınmasını ele alır ve böyle yaparak Kızılderililerin olmak vergilendirilir. Madde I Kısım 8, Madde 3'te, Kongre "yabancı uluslarla... Teknik olarak, Kongre'nin Hint ulusları üzerinde tek tek devletler üzerinde olduğundan daha fazla gücü yoktur. 1970'lerde, Yerli Amerikalıların kendi kaderini tayin hakkı, Yerli Amerikalılara yönelik resmi ABD politikası olarak Hint fesih politikasının yerini aldı. [26] Kendi kaderini tayin etme, kabilelerin kendi kendilerini yönetme ve halklarıyla ilgili kararlar alma yeteneğini teşvik etti. Amerikan Kızılderili meselelerinin dış politikadan sorumlu resmi ABD Dışişleri Bakanı aracılığıyla ele alınması gerektiği iddia edildi. [ kaynak belirtilmeli ] Bununla birlikte, Hint politikasıyla uğraşırken, ayrı bir kurum olan Hint İşleri Bürosu 1824'ten beri yürürlüktedir.
Kabilelerin kendi kendilerini yönetme hakkına sahip olduğu fikri, anayasal statülerinin temelinde yer alır - güç, kongre kararları ile devredilmez. Ancak Kongre, kabile egemenliğini sınırlayabilir. Bununla birlikte, bir anlaşma veya federal tüzük bir gücü kaldırmadıkça, kabilenin ona sahip olduğu varsayılır. [27] Amerika Birleşik Devletleri'ndeki mevcut federal politika, bu egemenliği tanır ve Amerika Birleşik Devletleri ile Federal olarak tanınan kabileler arasındaki hükümet-hükümet ilişkilerini vurgular. [28] Bununla birlikte, Kızılderili topraklarının çoğu Amerika Birleşik Devletleri tarafından güven altında tutulmaktadır, [29] ve federal yasalar hala kabile hükümetlerinin ekonomik haklarını ve siyasi hakları düzenlemektedir. Aşiret sınırları içindeki kişiler ve şeyler üzerindeki aşiret yargı yetkisi genellikle söz konusudur. Yerli Amerikalılar üzerindeki aşiret cezai yargı yetkisi oldukça iyi yerleşmiş olsa da, kabileler hala Hint Ülkesinde suç işleyen Yerli olmayan kişiler üzerinde cezai yargı yetkisi elde etmeye çalışıyor. Bu büyük ölçüde Yüksek Mahkemenin 1978 yılındaki kararından kaynaklanmaktadır. Oliphant v. Suquamish Kızılderili Kabilesi kabilelerin kendi topraklarında suç işleyen Yerli olmayanları tutuklama, yargılama ve mahkum etme yetkisine sahip olmadıklarını (bu nokta hakkında daha fazla tartışma için aşağıya bakınız).
1830'larda yapılan bir çift anlaşmanın sonucu olarak, iki kabile ulusunun (Cherokee ve Choctaw) her birinin oy hakkı olmayan üyeleri Birleşik Devletler Temsilciler Meclisi'ne (eyalet dışı ABD topraklarına veya federal bölgeye benzer şekilde) gönderme hakkı vardır. ) Choctaw, kendilerine yetki verildiğinden ve Cherokee'nin bu delege Kongre tarafından kabul edilmemesine rağmen, 2019'da bir delege atanana kadar bunu yapma hakkını asla kullanmadı. [30] [31] [32]
Kabile devleti ilişkileri: egemen içinde egemen
Amerikan Kızılderili hükümetiyle ilgili bir başka anlaşmazlık, devletlerin egemenliğine karşı egemenliğidir. Federal ABD hükümeti her zaman Kızılderili kabileleriyle anlaşmalar yapan hükümet olmuştur - tek tek devletler değil. Anayasa'nın 1. Maddesi, 8. Bölümü, "Kongre, yabancı uluslarla ve çeşitli eyaletler arasında ve Hint kabileleriyle Ticareti düzenleme yetkisine sahip olacaktır" der. [6] Bu, Kızılderili kabilelerinin federal veya eyalet hükümetlerinden ayrı olduğunu ve eyaletlerin kabilelerle ticareti düzenleme yetkisine sahip olmadığını, kabileleri düzenlemeyi çok daha az belirlediğini belirledi. Eyaletler ve kabile ulusları, Hint oyun, balıkçılık ve avcılık gibi birçok konuda çatıştı. Amerikan Kızılderilileri, ataları ile Birleşik Devletler hükümeti arasında balık haklarını koruyan anlaşmalar olduğuna inanırken, Kızılderili olmayanlar, ticari ve spor balıkçılığını düzenlemekten eyaletlerin sorumlu olduğuna inanıyorlardı. [33] Davada Menominee Tribe / Amerika Birleşik Devletleri 1968'de, "antlaşma, tüzük veya anlaşma yoluyla bir çekincenin kurulmasının, Kızılderililerin bu rezervasyonda devlet tarafından düzenlemeden bağımsız olarak avlanma ve balık tutma hakkını içerdiğine" hükmedildi. [34] Devletler diğer birçok durumda güçlerini kabileler üzerinde genişletmeye çalıştılar, ancak federal hükümet kararı sürekli olarak kabile egemenliği lehine karar verdi. ufuk açıcı bir dava oldu Worcester / Gürcistan. Baş Yargıç Marshall, "İngiltere, kabilelere egemen olarak davrandı ve onlarla ittifak anlaşmaları müzakere etti. Amerika Birleşik Devletleri de aynı şeyi izledi ve böylece kabile egemenliğini tanıma uygulamasını sürdürdü. egemenliklerini ne inkar ettiler ne de yok ettiler." [35] Yargıtay davasında belirlendiği gibi Amerika Birleşik Devletleri v. Nice (1916), [36] ABD vatandaşları, kabile vatandaşlığına sahip olsalar bile tüm ABD yasalarına tabidir.
Temmuz 2020'de ABD Yüksek Mahkemesi, McGirt - Oklahoma Oklahoma eyaletinin 1997'de Muscogee (Creek) Nation üyesini tecavüzden yargılarken kendi yetki alanı dışında hareket ettiğini ve davanın federal mahkemede görülmesi gerektiğini çünkü Kongre'nin söz konusu çekinceyi hiçbir zaman resmi olarak feshetmediğini söyledi. [37] Kararın yargı egemenliğini genişletmesi, Yerli Amerikalıların alkol düzenlemesi ve kumarhane kumarında daha fazla güç elde etme olasılığını da açtı. [38]
Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi'nde vaat edilen oy hakkı olmayan kabile delegelerine benzer şekilde, Maine Temsilciler Meclisi, Passamaquoddy, Maliseet ve Penobscot temsilcileri için eyalet düzeyinde oy hakkı olmayan üç sandalyeye sahiptir. [39] Şu anda koltuklardan ikisi, kabile egemenliği ve hakları konularını protesto etmek için dolu değil. [40]
İçindekiler
Cumhuriyetin tam adı "Amerika Birleşik Devletleri"dir. Anayasada başka bir isim geçmez ve bu isim para üzerinde, antlaşmalarda ve taraf olduğu hukuki davalarda (örn. Charles T. Schenck / Amerika Birleşik Devletleri). "Amerika Birleşik Devletleri Hükümeti" veya "Birleşik Devletler Hükümeti" terimleri genellikle resmi belgelerde federal hükümeti eyaletlerden toplu olarak farklı olarak temsil etmek için kullanılır. Gündelik konuşma veya yazılarda "Federal Hükümet" terimi sıklıkla kullanılır ve bazen "Ulusal Hükümet" terimi kullanılır. Devlet kurumu veya program adlarındaki "Federal" ve "Ulusal" terimleri genellikle federal hükümetle (Federal Soruşturma Bürosu, Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi, Ulusal Park Servisi) üyeliği belirtir. Hükümet merkezi Washington DC'de olduğundan, "Washington" genellikle federal hükümet için bir mecaz olarak kullanılır.
Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, gücün federal hükümet ve eyalet hükümetleri arasında paylaşıldığı federalizm ve cumhuriyetçilik ilkelerine dayanmaktadır. Federal hükümetin hangi yetkilere sahip olması gerektiği ve bu yetkilerin nasıl kullanılacağı da dahil olmak üzere bu ilkelerin yorumlanması ve uygulanması, Anayasa'nın kabulünden bu yana tartışılmaktadır. Bazıları geniş federal yetkileri savunurken, diğerleri bireyler, eyaletler veya diğer tanınmış kuruluşlarla ilgili olarak merkezi hükümetin daha sınırlı bir rolü olduğunu savunuyor.
Amerikan İç Savaşı'ndan bu yana, federal hükümetin yetkileri genel olarak büyük ölçüde genişledi, ancak o zamandan bu yana yasama organının baskın olduğu dönemler (örn. federal güç yasama eylemi, yürütme ayrıcalığı veya mahkemelerin anayasal yorumu yoluyla. [2] [3]
ABD Anayasasının teorik dayanaklarından biri, Amerikan hükümetinin üç şubesinin (yürütme, yasama ve yargı) yetki ve sorumlulukları arasında "dengeler ve dengeler" fikridir. Örneğin, yasama organının (Kongre) yasa oluşturma yetkisi varken, başkana bağlı yürütme organı herhangi bir yasayı veto edebilir - bu da Kongre tarafından geçersiz kılınabilecek bir yasadır. [4] Başkan, yargıçları ülkenin en yüksek yargı mercii olan Yüksek Mahkemeye aday gösterir, ancak bu adayların Kongre tarafından onaylanması gerekir. Yüksek Mahkeme, sırayla, Kongre tarafından kabul edilen anayasaya aykırı yasaları geçersiz kılabilir. Bu ve diğer örnekler aşağıdaki metinde daha ayrıntılı olarak incelenmiştir.
Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, Anayasanın I. Maddesi uyarınca, federal hükümetin yasama organıdır. Temsilciler Meclisi ve Senato'dan oluşan iki meclislidir.
Kongre Makyajı
Temsilciler Meclisi
Meclis şu anda her biri bir kongre bölgesini temsil eden 435 oy kullanan üyeden oluşuyor. Her eyaletin Meclis'te sahip olduğu temsilci sayısı, en son Amerika Birleşik Devletleri Nüfus Sayımında belirlendiği üzere her eyaletin nüfusuna bağlıdır. 435 temsilcinin tamamı iki yıllık bir dönem için hizmet vermektedir. Her eyalet, Meclis'te en az bir temsilci alır. Temsilci seçilebilmek için bir kişinin en az 25 yaşında olması, en az yedi yıldır ABD vatandaşı olması ve temsil ettiği eyalette yaşıyor olması gerekir. Bir temsilcinin hizmet edebileceği terim sayısında bir sınırlama yoktur. 435 oy hakkına sahip üyeye ek olarak, 5 delege ve bir mukim komiserden oluşan 6 oy hakkı olmayan üye bulunmaktadır. Columbia Bölgesi, Guam, Virgin Adaları, Amerikan Samoası ve Kuzey Mariana Adaları Topluluğu'ndan birer delege ve Porto Riko'dan yerleşik komisyon üyesi vardır. [5]
Senato
Buna karşılık, Senato, nüfusa bakılmaksızın her eyaletten iki senatörden oluşur. Şu anda her biri altı yıl görev yapan 100 senatör (50 eyaletin her birinden 2) bulunmaktadır. Senato'nun yaklaşık üçte biri her iki yılda bir seçime gidiyor.
Farklı güçler
Meclis ve Senato'nun her birinin özel yetkileri vardır. Örneğin, Senato, kabine görevlileri, federal yargıçlar (Yüksek Mahkeme adayları dahil), departman sekreterleri (federal yürütme organı departmanlarının başkanları), ABD ordusu ve deniz subayları ve yabancı ülkelerin büyükelçileri. Gelir artırmaya yönelik tüm yasa tasarıları Temsilciler Meclisi'nden gelmelidir. Her iki meclisin de onayı, tüm mevzuatın geçmesi için gereklidir, bu daha sonra ancak cumhurbaşkanı tarafından imzalanarak kanun haline gelebilir (veya cumhurbaşkanı tasarıyı veto ederse, daha sonra Kongre'nin her iki meclisi de tasarıyı yeniden geçirir, ancak iki kişi tarafından - her meclisin üçte bir çoğunluğu, bu durumda tasarı başkanın imzası olmadan yasalaşır). Kongrenin yetkileri Anayasada sayılanlarla sınırlıdır, diğer tüm yetkiler eyaletlere ve halka aittir. Anayasa ayrıca, Kongre'ye "yukarıdaki yetkilerin yürütülmesi için gerekli ve uygun olan tüm yasaları yapma" yetkisini veren "Gerekli ve Uygun Madde"yi de içermektedir. Temsilciler Meclisi ve Senato üyeleri, ikinci tur seçimlerin yapıldığı Louisiana ve Georgia ile sıralı seçimli oy kullanan Maine ve Alaska dışındaki her eyalette, son-sonrası oylama ile seçilir.
Federal memurların görevden alınması
Kongre, başkanı, federal yargıçları ve diğer federal görevlileri görevden alma yetkisine sahiptir. Temsilciler Meclisi ve Senato bu süreçte ayrı rollere sahiptir. Meclis, önce yetkiliyi "görevden almak" için oy kullanmalıdır. Ardından, görevlinin görevden alınmasının gerekip gerekmediğine karar vermek için Senato'da bir yargılama yapılır. 2019 [güncelleme] itibariyle, Temsilciler Meclisi tarafından üç başkan görevden alındı: Andrew Johnson, Bill Clinton ve Donald Trump (iki kez). Üç kişiden hiçbiri Senato'daki yargılamanın ardından görevden alınmadı. [6]
Kongre prosedürleri
ABD Anayasası'nın I. Maddesi, 2. Kısmı, 2. paragrafı, her bir daireye, "kendi usullerinin kurallarını belirleme" yetkisi vermektedir. Bu hükümden, mevzuat taslağı hazırlama ve ulusal konularda kongre soruşturmaları yürütme işini yapan kongre komiteleri oluşturuldu. 108. Kongre (2003-2005), Meclis'te 19 ve Senato'da 17 daimi komiteye ve ayrıca her iki meclisten Kongre Kütüphanesi, matbaa, vergilendirme ve ekonomiyi denetleyen üyelerle birlikte 4 ortak daimi komiteye sahipti. Ayrıca, her ev, belirli sorunları incelemek için özel veya seçilmiş komiteler atayabilir. Bugün, kongre iş yükünün çoğu, yaklaşık 150'si bulunan alt komiteler tarafından karşılanmaktadır.
Kongre Yetkileri
Anayasa, Kongre'ye çok sayıda yetki veriyor. Madde I, Bölüm 8'de sayılan bu yetkiler, para basma ve paranın değerini düzenleme, postaneler ve yollar kurma, patent verme, Yüksek Mahkemeden daha düşük federal mahkemeler kurma, korsanlıkla mücadele ve korsanlıkla mücadele etme yetkilerini içerir. suç işlemek, savaş ilan etmek, orduları yükseltmek ve desteklemek, bir donanma sağlamak ve sürdürmek, kara ve deniz kuvvetlerinin düzenlenmesi için kurallar koymak, milisleri sağlamak, silahlandırmak ve disipline etmek, Columbia Bölgesi'nde münhasır yasalar uygulamak, eyaletler arası ticareti düzenlemek ve yetkileri uygun şekilde yürütmek için gerekli yasaları yapmak. Amerika Birleşik Devletleri'nin kuruluşundan bu yana geçen iki yüzyıl boyunca, federal hükümetin yetkilerinin sınırları konusunda birçok anlaşmazlık ortaya çıktı. Bu anlaşmazlıklar genellikle Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi tarafından nihai olarak karara bağlanan davaların konusu olmuştur.
Kongre gözetimi
Kongre gözetimi, israfı ve sahtekarlığı önlemeyi, sivil özgürlükleri ve bireysel hakları korumayı, yürütmenin yasalara uymasını sağlamayı, yasa yapmak ve halkı eğitmek için bilgi toplamayı ve yürütme performansını değerlendirmeyi amaçlar. [7]
Kabine departmanları, yürütme ajansları, düzenleyici komisyonlar ve başkanlık için geçerlidir.
Kongre'nin gözetim işlevi birçok biçim alır:
- Komite soruşturmaları ve duruşmalar
- Başkan ile resmi istişareler ve raporlar
- Başkanlık adaylıkları ve anlaşmalar için Senato tavsiyesi ve onayı
- Meclis suçlama işlemleri ve müteakip Senato denemeleri
- Başkanın devre dışı kalması veya başkan yardımcısının makamının boşalması durumunda 25. Değişikliğe göre Meclis ve Senato işlemleri
- Yasa koyucular ve üst düzey yetkililer arasındaki gayri resmi toplantılar
- Kongre üyeliği: Her eyalete Temsilciler Meclisi'ndeki temsiline (veya D.C. durumunda görünürdeki temsiline) bağlı olarak bir dizi sandalye tahsis edilir. Nüfusu ne olursa olsun her eyalete iki senatör atanır. Ocak 2010 [güncelleme] itibariyle, Columbia Bölgesi, Amerikan Samoası, ABD Virjin Adaları, Guam, Porto Riko ve Kuzey Mariana Adaları ile birlikte Temsilciler Meclisi'ne oy hakkı olmayan bir temsilci seçer.
Devlet Başkanı
Yürütme yetkileri ve görevleri
Yürütme organı, yürütme yetkisini Amerika Birleşik Devletleri başkanına veren Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın İkinci Maddesinde kurulmuştur. [8] [9] Başkan hem devlet başkanı (tören işlevlerini yerine getirir) hem de hükümet başkanıdır (icra başkanı). [10] Anayasa, cumhurbaşkanını "yasaların sadakatle uygulanmasına dikkat etmeye" [9] yönlendirir ve başkanın "Birleşik Devletler Anayasasını koruyacağına, koruyacağına ve savunacağına" yemin etmesini veya onaylamasını gerektirir. [11] Hukuk alimleri William P. Marshall ve Saikrishna B. Prakash Madde hakkında şunları yazıyorlar: "Başkan ne federal yasayı ihlal edebilir ne de astlarına bunu yapma emri veremez, çünkü meydan okuma sadık infaz olarak kabul edilemez. Bazıları, Maddenin kendisinin her ikisini de yasakladığını varsayarak, İngiliz yasayı dağıtmayı veya askıya almayı yasaklar." [12] Birçok başkanlık eylemi, yürütme emirleri, başkanlık bildirileri ve başkanlık muhtıraları yoluyla gerçekleştirilmektedir. [13]
Başkan, silahlı kuvvetlerin başkomutanıdır. [9] [14] Kabul Maddesi uyarınca, cumhurbaşkanı "Büyükelçileri ve diğer kamu bakanlarını kabul etme" yetkisine sahiptir, başkanın dış ilişkileri yürütmek için geniş yetkisi vardır, genellikle diplomatik tanıma yetkisinin tek sahibi olduğu kabul edilir, [9] [ 15] ve Amerika Birleşik Devletleri'nin baş diplomatıdır, [15] Kongre'nin ayrıca dış ilişkiler konusunda yasamada önemli bir rolü olmasına rağmen, [9] [15] ve örneğin, "bir ticaret ambargosu tesis edebilir, bir ülkeye savaş ilan edebilir. Başkanın tanıdığı yabancı hükümet veya o ülkedeki bir büyükelçilik için uygun fonları reddetme." [15] Başkan ayrıca anlaşmaları müzakere edebilir ve imzalayabilir, ancak anlaşmaların onaylanması için Senato'nun üçte ikisinin onayı gerekir. [16]
Madde II'nin Atamalar Maddesi, cumhurbaşkanının "Senato'nun Tavsiyesi ve Rızası ile ve Senato'nun tavsiyesi ve onayı ile Büyükelçileri, diğer kamu Bakanlarını ve Konsoloslarını, Yüksek Mahkeme Yargıçlarını ve Amerika Birleşik Devletleri'nin diğer tüm Görevlilerini aday göstereceğini" belirtir. "Kongre, yasa gereği, uygun gördükleri gibi, bu tür alt düzey görevlilerin atanmasını yalnızca Başkan'a, Hukuk Mahkemelerinde veya Daire Başkanlarına verebilir." [17] Bu atamalar, "yasal otorite tarafından federal hükümetin egemenlik yetkilerinin bir kısmını" devrediyor. [18]
Anayasa, cumhurbaşkanına "Azil halleri dışında, Birleşik Devletler'e Karşı Suçları Erteleme ve Affetme Yetkisi" verir. genel af çıkarmak. [19] Başkanın af yetkisi yalnızca federal suçları kapsar, eyalet suçlarını kapsamaz. [20]
Başkanın resmi yetkilerinin ötesinde gayri resmi yetkileri vardır. Örneğin, cumhurbaşkanının yasa yapma ve politika oluşturmayı etkilemek için önemli gündem belirleme yetkileri vardır [21] ve tipik olarak kendi siyasi partisinin lideri olarak önemli bir role sahiptir. [22]
Seçim, arka arkaya ve dönem sınırları
Başkan ve başkan yardımcısı normalde Seçim Kurulu tarafından aday olarak seçilirler, her eyalet kendi Kongre delegasyonunun büyüklüğüne eşit sayıda seçim oya sahiptir (yani, Temsilciler Meclisi'ndeki Temsilci sayısı artı iki Senatörü). (Kolombiya Bölgesi, "Bölge'nin bir Eyalet olsaydı hak kazanacağı Kongre'deki Senatör ve Temsilcilerin tam sayısına eşit, ancak hiçbir durumda en az nüfuslu Eyaletten fazla değil") bir dizi seçim oyuna sahiptir. [8] [23] Bir Başkan da arka arkaya oturabilir. Başlangıçta taslak olarak, bir Başkanın hizmet edebileceği süre konusunda bir sınırlama yoktu, ancak 1951'de onaylanan Yirmi İkinci Değişiklik, başlangıçta herhangi bir başkanı iki dört yıllık dönem (8 yıl) hizmet etmekle sınırlandırıyor. "Bir kimse, seçim olmaksızın cumhurbaşkanlığı makamına geçer ve iki yıldan az hizmet ederse, iki tam dönem için koşabilir, aksi takdirde cumhurbaşkanlığına halef olan bir kişi, bir cumhurbaşkanlığı görevine en fazla bir defa başkanlık edebilir. tek seçilmiş dönem." [24] [25]
Veto gücü, görevden alma ve diğer konular
I. Maddenin Sunum Maddesi uyarınca, Kongre'nin her iki kanadından da geçen bir yasa tasarısı, yasa tasarısını imzalayarak yasalaştırabilecek ya da yasa tasarısını kaynaklandığı odaya geri göndererek veto edebilecek olan başkana sunulacaktır. [26] Başkan bir yasa tasarısını "kendisine sunulduktan sonraki on gün içinde (Pazar günleri hariç)" ne imzalar ne de veto ederse, başkanın imzası olmadan bir yasa haline gelir, "eğer Kongre ertelenmek suretiyle tasarının geri dönüşünü engellemedikçe, Durum bir Kanun olmayacak" (cep vetosu denir). [26] Bir başkanlık vetosu, vetoyu geçersiz kılmak için her iki Kongre oylamasında üçte iki oyla geçersiz kılınabilir [26] bu nispeten seyrek görülür. [27]
Başkan, Meclis'te çoğunluk tarafından görevden alınabilir ve Senato'da üçte iki çoğunlukla "ihanet, rüşvet veya diğer ağır suçlar ve kabahatler" nedeniyle görevden alınabilir.
Başkan Kongreyi feshedemez, ancak Meclis ve Senato ne zaman erteleme konusunda anlaşamazlarsa Kongreyi erteleme yetkisine sahiptir, hiçbir başkan bu yetkiyi hiç kullanmamıştır. [12] Başkan ayrıca, "olağanüstü durumlarda, her iki Meclisi veya her ikisini de" toplantıya çağırmak için anayasal yetkiye sahiptir. [12] Bu Bölüm, Meclisleri acil konuları değerlendirmeye çağırmak için kullanılan bu özel oturum yetkisini “olağanüstü durumlarda” Kongreyi toplama takdir yetkisine Başkan verir. [12]
Başkan Vekili
Başkan yardımcısı, federal hükümet sıralamasında ikinci en yüksek yetkilidir. Başkan yardımcısının görev ve yetkileri, Senato başkanı olarak Madde 1, Bölüm 3, Madde 4 ve 5 uyarınca federal hükümetin yasama organında belirlenir; bu, onların Senato'nun atanmış başkanlık görevlisi oldukları anlamına gelir. Bu sıfatla, başkan yardımcısının yetkisi vardır (resen, çünkü onlar Senato'nun seçilmiş bir üyesi değiller) eşitliği bozan bir oy kullanmak için. On İkinci Değişiklik uyarınca, Başkan Yardımcısı, Seçim Kurulunun oylarını saymak için toplandığında Kongre'nin ortak oturumuna başkanlık eder. ABD başkanlık veraset çizgisinde ilk olarak, başkan yardımcısının görev ve yetkileri, ABD tarihinde dokuz kez gerçekleşen başkanın ölümü, istifası veya görevden alınması üzerine başkan olurken yürütme organına geçer. Son olarak, bir Yirmi Beşinci Değişiklik halefiyeti durumunda, başkan yardımcısı, başkan olarak atanmak dışında, başkanın tüm yetki ve görevlerini üstlenerek başkan vekili olur. Buna göre, Anayasa, şartlara göre, yirmi beşinci Değişikliğe göre, başkan yardımcısını rutin olarak yasama organında veya yürütme organının yerine başkan olarak veya muhtemelen her ikisinde de başkan vekili olarak tayin eder. Koşullar nedeniyle, göreve atfedilen görev ve yetkilerin, görevin unvanının ve diğer konuların örtüşmesi, başkan yardımcılığına münhasır bir şube ataması yapılması konusunda ateşli bir bilimsel tartışma yarattı. [28] [29]
Kabine, yürütme departmanları ve ajanslar
Federal yasaların günlük olarak uygulanması ve idaresi, belirli ulusal ve uluslararası meselelerle ilgilenmek üzere Kongre tarafından oluşturulan çeşitli federal yürütme departmanlarının elindedir. Başkan tarafından seçilen ve ABD Senatosu'nun "tavsiye ve onayı" ile onaylanan 15 bölümün başkanları, genellikle başkanın "Kabine" olarak bilinen bir danışmanlar konseyi oluşturur. Onaylandıktan sonra, bu "kabine memurları" başkanın zevkine hizmet eder. Departmanlara ek olarak, bir dizi personel kuruluşu, Başkanın Yürütme Ofisinde gruplandırılmıştır. Bunlar arasında Beyaz Saray personeli, Ulusal Güvenlik Konseyi, Yönetim ve Bütçe Ofisi, Ekonomik Danışmanlar Konseyi, Çevre Kalitesi Konseyi, ABD Ticaret Temsilciliği Ofisi, Ulusal Uyuşturucu Kontrol Politikası Ofisi ve Ofis bulunmaktadır. Bilim ve Teknoloji Politikası. Bu Birleşik Devletler devlet kurumlarındaki çalışanlara federal memurlar denir.
Yargı, Anayasa'nın III. maddesine göre yasaları açıklar ve uygular. Bu şube, bunu çeşitli yasal davaları dinleyerek ve nihayetinde karar vererek yapar.
Federal yargıya genel bakış
Anayasa'nın III. Maddesi I. Kısmı, Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesini kurar ve Birleşik Devletler Kongresi'ne, ihtiyaç duyulduğunda alt mahkemeler kurma yetkisi verir. Bölüm I ayrıca tüm federal yargıçlar için ömür boyu görev süresi belirler ve görev süreleri boyunca tazminatlarının azaltılamayacağını belirtir. Madde II bölüm II, tüm federal yargıçların başkan tarafından atanacağını ve Birleşik Devletler Senatosu tarafından onaylanacağını belirler.
1789 Yargı Yasası, ulusu yargısal olarak yargı bölgelerine ayırdı ve her bölge için federal mahkemeler oluşturdu. Bu kanunun üç kademeli yapısı, ulusal yargının temel yapısını oluşturmuştur: Yüksek Mahkeme, 13 temyiz mahkemesi, 94 bölge mahkemesi ve iki özel yetkili mahkeme. Kongre, Yüksek Mahkeme'den daha düşük federal mahkemeleri yeniden düzenleme ve hatta kaldırma gücünü elinde tutar.
ABD Yüksek Mahkemesi, federal hükümet, eyaletler arasındaki anlaşmazlıklar ve Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın yorumlanmasıyla ilgili olan "davalar ve ihtilaflar" hakkında karar verir ve genel olarak, hükümetin herhangi bir düzeyinde yapılan yasama veya yürütme eylemini anayasaya aykırı olarak ilan edebilir. , yasayı geçersiz kılmak ve gelecekteki yasa ve kararlar için emsal oluşturmak. Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, yargı denetiminin gücünden (bir yasayı anayasaya aykırı ilan etme gücünden) özel olarak bahsetmez. Yargı denetiminin gücü, dönüm noktası niteliğindeki Yüksek Mahkeme Davasında Başyargıç Marshall tarafından ileri sürülmüştür. Marbury - Madison (1803). Geçmişte bu tür beyanların diğer iki şube tarafından göz ardı edildiği durumlar olmuştur. ABD Yüksek Mahkemesi'nin altında Birleşik Devletler Temyiz Mahkemeleri bulunur ve bunların altında sırasıyla federal hukuk için genel yargılama mahkemeleri olan Birleşik Devletler Bölge Mahkemeleri ve aynı eyaletin vatandaşı olarak kabul edilmeyen davacılar arasındaki belirli ihtilaflar bulunur. ("çeşitlilik yargı yetkisi").
Federal mahkemelerin üç seviyesi vardır: genel yargı, bu mahkemelerin bireyler arasındaki ceza davalarına ve hukuk davalarına baktığı anlamına gelir. İflas mahkemeleri ve Vergi Mahkemesi gibi diğer mahkemeler, yalnızca belirli türdeki davalara bakan ihtisas mahkemeleridir ("konu yargı yetkisi"). İflas Mahkemeleri bölge mahkemelerinin "denetimindedir" ve bu nedenle "Madde III" yargısının bir parçası olarak kabul edilmezler. Ayrıca, yargıçlarının ömür boyu görev süresi yoktur ve anayasal olarak ücretlerinden muaf tutulamazlar. [30] Vergi Mahkemesi bir Madde III mahkemesi değildir (ancak bunun yerine bir "Madde I Mahkemesi"dir). [31]
Bölge mahkemeleri, "federal sorun yargı yetkisi" ve "çeşitlilik yargı yetkisi" ve "bekleyen yargı yetkisi" yargı ilkelerine uygun olarak Yargı Yasası (Başlık 28, Amerika Birleşik Devletleri Yasası) kapsamında değerlendirilen davaların açılabileceği ve karara bağlanabileceği mahkemelerdir. . Bölge mahkemeleri ayrıca, Eyalet mahkemesine getirilen bir davanın çeşitlilik yargı yetkisi gerekliliklerini karşıladığı ve taraflardan birinin davayı eyalet mahkemesinden federal mahkemeye "kaldırmayı" seçtiği "çıkarma yetkisi" kapsamındaki davalara bakabilir.
Birleşik Devletler Temyiz Mahkemeleri, bölge mahkemeleri tarafından karara bağlanan davaların temyizlerini ve bazı idari kurumlardan gelen doğrudan temyizleri ve bazı ara temyizleri inceleyen temyiz mahkemeleridir. ABD Yüksek Mahkemesi, temyiz mahkemelerinin veya eyalet yüksek mahkemelerinin kararlarına ilişkin temyiz başvurularına bakar ve ayrıca birkaç dava üzerinde orijinal yargı yetkisine sahiptir.
Yargı yetkisi, Anayasa, Kongre Yasası ve ABD davalarında yabancı ülkelerin büyükelçilerini, bakanlarını ve konsoloslarını etkileyen ABD antlaşması davalarını ve federal hükümetin taraf olduğu ihtilafları, eyaletler (veya vatandaşları) arasındaki ihtilafları kapsar. ve yabancı ülkeler (veya vatandaşları veya tebaası) ve iflas davaları (topluca "federal soru yargısı"). Onbirinci Değişiklik, bir devletin vatandaşlarının davacı olduğu ve başka bir devletin hükümetinin davalı olduğu federal yargı davalarından çıkarıldı. Bir eyalet hükümetinin davacı ve başka bir devletin vatandaşı davalı olduğu durumlarda federal yargı yetkisini bozmadı.
Federal mahkemelerin yetkisi, hem tazminat ve diğer tazminat davalarına hem de federal yasadan doğan ceza davalarına kadar uzanır. Üstünlük Maddesi ile III. Maddenin karşılıklı etkileşimi, eyalet ve federal mahkemeler arasında karmaşık bir ilişkiler dizisi ile sonuçlanmıştır. Federal mahkemeler bazen çeşitlilik yargı yetkisi uyarınca eyalet hukuku kapsamında ortaya çıkan davalara bakabilir, eyalet mahkemeleri federal hukuku içeren belirli konularda karar verebilir ve bir avuç federal talep, federal tüzük tarafından esas olarak eyalet mahkemelerine aittir (örneğin, Telefondan kaynaklananlar). 1991 tarihli Tüketiciyi Koruma Yasası). Bu nedenle her iki mahkeme sisteminin de bazı alanlarda münhasır yargı yetkisine ve diğerlerinde eş zamanlı yargı yetkisine sahip olduğu söylenebilir.
ABD Anayasası, federal yargıçların uygulamada "iyi hal sırasında" görevde kalmalarını sağlayarak yargı bağımsızlığını korur; bu, genellikle ölene, emekli olana veya istifa edene kadar görev yapacakları anlamına gelir. Görevdeyken suç işleyen bir yargıç, federal hükümetin başkanı veya diğer yetkilileriyle aynı şekilde görevden alınabilir. ABD yargıçları, Senato'nun onayına tabi olarak başkan tarafından atanır. Başka bir Anayasa hükmü, Kongre'nin herhangi bir Madde III yargıcının maaşını düşürmesini yasaklar (Kongre, indirimden sonra göreve başlayacak tüm yargıçlar için daha düşük bir maaş belirleyebilir, ancak halihazırda görevde olan yargıçların ücret oranını düşüremez).
Eyalet ve federal mahkemeler arasındaki ilişkiler
Bu federal mahkeme sisteminden ayrı, ancak tamamen bağımsız olmayan, her bir eyaletin mahkeme sistemleri vardır; her biri, önceden alınmamış sayılmadığında federal hukuka ek olarak, bir eyaletin kendi kanunlarıyla ilgilenir ve kendi mahkeme kuralları ve prosedürlerine sahiptir. Eyalet hükümetleri ve federal hükümet yasal olarak ikili egemenler, Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi birçok durumda Eyalet Yüksek Mahkemelerinin temyiz mahkemesidir (örn. yeterli ve bağımsız Devlet gerekçeleri doktrini). Bu doktrine göre, her eyaletin Yüksek Mahkemeleri, ilgili eyaletin yasalarının ve Anayasasının yorumlanmasında nihai mercidir. Birçok eyalet anayasası hükmü, genişlik bakımından ABD Anayasasının hükümlerine eşittir, ancak "paralel" olarak kabul edilir (bu nedenle, örneğin, bir eyalet anayasasına göre mahremiyet hakkının federal mahremiyet hakkından daha geniş olduğu ve iddia edilen zemin açıkça "bağımsız" olarak kabul edilirse, soru sonunda bir Eyalet Yüksek Mahkemesinde kararlaştırılabilir - ABD Yüksek Mahkemesi yargı yetkisini reddedecektir).
Bir Eyalet Yüksek Mahkemesi, kendi rızası dışında, bir tek ABD Yüksek Mahkemesinin federal yasayı yorumlamasına göre, ancak Olumsuz federal yasanın, eyaletin dahil olduğu federal devre için federal temyiz mahkemesi veya hatta eyalette bulunan federal bölge mahkemeleri tarafından yorumlanmasıyla bağlıdır. ikili egemenler kavram. Tersine, yalnızca bir eyalet hukuku sorununu içeren bir konuyu (genellikle çeşitlilik yargı yetkisi yoluyla) inceleyen bir federal bölge mahkemesi, mahkemenin bulunduğu eyaletin maddi hukukunu uygulamalıdır. Erie Doktrini ancak aynı zamanda dava, devlet usulü kuralları (yani, davanın uygulanması) yerine Federal Hukuk Muhakemeleri Usulü Kuralları, Federal Ceza Muhakemesi Kuralları ve Federal Delil Kuralları uyarınca görülür. Erie Doktrini sadece çeşitlilik yargı yetkisini iddia eden bir federal mahkemenin geçerli olması şartına uzanır önemli devlet hukuku, ama değil prosedürel farklı olabilecek eyalet hukuku). Federal ve eyalet hükümetlerinin yasaları birlikte ABD yasasını oluşturur.
Bütçe belgesi genellikle, 1 Ekim'den başlayarak ve takip eden yılın 30 Eylül'ünde sona eren, bir sonraki mali yıl için fon seviyelerini öneren başkanın Kongre'ye sunduğu teklifle başlar. Mali yıl, sona erdiği yılı ifade eder.
2018 mali yılı için federal hükümet 4,11 trilyon dolar harcadı. Harcama, gayri safi yurtiçi hasılanın (GSYİH) %20,3'üne, yani 50 yıllık ortalamaya eşitti. [32] Açık, 779 milyar dolara, GSYİH'nın yüzde 3,8'ine eşitti. Bireysel gelir vergileri (1.684 Milyar $ veya %51), Sosyal Güvenlik/Sosyal Sigorta vergileri (1.171 Milyar $ veya %35) ve kurumlar vergileri (205 Milyar $ veya %6) dahil olmak üzere makbuz kategorileri ile birlikte vergi geliri 3.33 trilyon $'a ulaştı. [32]
Oy kullanma hakkı olarak bilinen oy hakkı, zaman içinde önemli ölçüde değişti. Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk yıllarında oy verme, eyalet hükümetlerinin meselesi olarak görülüyordu ve genellikle toprak sahibi beyaz adamlarla sınırlıydı. Doğrudan seçimler çoğunlukla yalnızca ABD Temsilciler Meclisi ve eyalet yasama organları için yapıldı, ancak seçmenler tarafından seçilen belirli organlar eyaletten eyalete değişiyordu. Bu orijinal sisteme göre, ABD Senatosundaki her bir eyaleti temsil eden her iki senatör de eyalet yasama meclisinin çoğunluk oyu ile seçildi. Onyedinci Değişikliğin 1913'te onaylanmasından bu yana, Kongre'nin her iki kanadının üyeleri doğrudan seçilmiştir. Bugün, ABD vatandaşları, ırk, [35] cinsiyet, [36] veya servetten bağımsız olarak, 18 yaşından [34] itibaren yasaların [33] eşit koruması altında neredeyse evrensel oy hakkına sahiptir. [37] Bunun tek önemli istisnası, hüküm giymiş suçluların ve bazı eyaletlerde eski suçluların haklarından mahrum bırakılmasıdır.
ABD Anayasası uyarınca, ABD topraklarının ve Columbia Bölgesi federal bölgesinin Kongrede temsili sınırlıdır: Columbia Bölgesi sakinleri federal yasalara ve federal vergilere tabiyken, onların tek kongre temsilcisi oy hakkı olmayan bir delegedir. , 29 Mart 1961'den bu yana cumhurbaşkanlığı seçimlerine katıldılar.[38]
Federal çalışanlar dışındaki Porto Riko sakinleri, kaynağı Porto Riko'da olan gelirler için federal kişisel gelir vergisi ödemezler, [39] [40] ve çoğu federal tüketim vergisi ödemezler (örneğin, federal benzin vergisi) [40] ] ancak Porto Rikolular, Sosyal Güvenlik ve Medicare'i FUTA vergisini ve iş, hediye ve emlak vergilerini finanse eden federal bordro vergileri de dahil olmak üzere diğer tüm federal vergileri öderler. [40] [39] Porto Riko, Kongre'de, oy hakkı olmayan bir delege olan, oy kullanmayan bir Yerleşik Komiser tarafından temsil edilmektedir. [41]
Eyalet hükümetleri, çoğu Amerikalı'nın günlük yaşamları üzerinde en büyük etkiye sahiptir. Onuncu Değişiklik, federal hükümetin Anayasa tarafından kendisine verilmeyen herhangi bir yetkiyi kullanmasını yasaklamaktadır, sonuç olarak eyaletler, kendi yetki alanlarındaki bireyleri en çok ilgilendiren konuların çoğunu ele almaktadır. Eyalet hükümetlerinin para basma yetkisi olmadığı için, genellikle vergi veya tahvil yoluyla gelirlerini artırmaları gerekir. Sonuç olarak, eyalet hükümetleri, ekonomi her sarsıldığında ciddi bütçe kesintileri uygulama veya vergileri artırma eğilimindedir. [42]
Her eyaletin kendi yazılı anayasası, hükümeti ve kanunları vardır. Anayasa sadece her devletin bir "Cumhuriyet Hükümeti"ne sahip olması gerektiğini şart koşar. Bu nedenle, diğerlerinin yanı sıra mülkiyet, suç, sağlık ve eğitim gibi konularla ilgili olarak, bireysel devletler arasında genellikle büyük hukuk ve prosedür farklılıkları vardır. Her eyaletin en yüksek seçilmiş yetkilisi Vali'dir ve onun altında Vali Yardımcısı bulunur. Her eyalette ayrıca, üyeleri eyaletin seçmenlerini temsil eden seçilmiş bir eyalet yasama organı vardır (iki meclislilik Nebraska hariç her eyaletin bir özelliğidir). Her eyalet kendi eyalet mahkemesi sistemini korur.Bazı eyaletlerde, yüksek ve alt mahkeme yargıçları, federal sistemde olduğu gibi, diğerlerinde halk tarafından seçilir, atanırlar.
Yargıtay davası sonucunda Worcester / Gürcistan, Amerikan Kızılderili kabileleri, federal otoriteye tabi, ancak bazı durumlarda eyalet hükümetlerinin yetki alanı dışında olan egemen hükümetler olarak faaliyet gösteren "yerli bağımlı uluslar" olarak kabul edilir. Yüzlerce kanun, icra emri ve mahkeme davası, kabilelerin devletler karşısındaki statüsünü değiştirdi, ancak ikisi ayrı organlar olarak tanınmaya devam etti. Kabile hükümetleri, aşiret meselelerinin tüm yönlerini yönetmek için kullanılan basit bir konseyden, çeşitli hükümet dallarına sahip büyük ve karmaşık bürokrasilere kadar, sağlamlık bakımından farklılık gösterir. Kabileler şu anda, seçilmiş kabile konseylerinde, seçilmiş kabile başkanlarında veya dini olarak atanmış liderlerde (pueblos'ta olduğu gibi) bulunan güçle kendi hükümetlerini kurmaya teşvik ediliyor. Kabile vatandaşlığı ve oy hakları tipik olarak yerli kökenli bireylerle sınırlıdır, ancak kabileler istedikleri vatandaşlık şartlarını belirlemekte özgürdür.
Eyaletlerdeki yerel yönetimden sorumlu kurumlar tipik olarak kasaba, şehir veya ilçe kurulları, su yönetim bölgeleri, yangın yönetim bölgeleri, kütüphane bölgeleri ve kendi alanlarını etkileyen yasalar çıkaran diğer benzer hükümet birimleridir. Bu yasalar, trafik, alkol satışı ve hayvanların bakımı gibi konularla ilgilidir. Bir kasaba veya şehrin en yüksek seçilmiş yetkilisi genellikle belediye başkanıdır. New England'da kasabalar doğrudan demokratik bir tarzda çalışır ve Rhode Island, Connecticut ve Massachusetts'in bazı bölgeleri gibi bazı eyaletlerde, ilçelerin yalnızca coğrafi ayrımlar olarak var olan çok az gücü vardır veya hiç gücü yoktur. Diğer alanlarda, ilçe hükümetleri, vergi toplamak ve kolluk kuvvetlerini korumak gibi daha fazla güce sahiptir.
Büyük Akıllardan Harika Fikirler Gelir
Sümerlerden Romalılara, Yunanlılara ve Babillilere kadar tüm eski uygarlıkların yerleşik bir yönetim biçimi vardı ve her yönetim biçimi belirli ilke ve yasalara dayanıyordu. Aynı şekilde, filozoflar da o zamanların siyasi teorilerini düşünmek ve tartışmak için oradaydılar.
Anayasa'nın kurucuları, bu büyük eserin bel kemiğini oluşturan pek çok makaleyi, bu filozofların birçoğunun yazılarından ve öğretilerinden türetmiştir.
Jean-Jacques Rousseau'nun 2026. Thomas Hobbes'un. John Locke'un. Voltaire'ın 2026. Montesquieu'nun, ileri değişim düşünürlerinin hepsi, Anayasa olarak adlandırdığımız kolektif çalışmayı etkiledi.
- Jean Jacques Rousseau (1712-1778), Fransız Devrimi'ni büyük ölçüde etkileyen Cenevreli bir filozof ve yazardı. En önemli eseri olan Toplumsal Sözleşme'de şöyle demiştir: "İnsan özgür doğar ve her yerde zincire vurulur. Kendilerini başkalarının efendisi sananlar gerçekten de onlardan daha büyük kölelerdir." O, hükümetin biçimini ve yönünü bireylerin dikte ettiği "klasik cumhuriyetçilik" adlı bir teoriyi benimsedi. Bugünkü Kongrede gördüğümüz temsili meclis kavramını benimsemedi, daha ziyade tek tek devletlerin (o zamanki Cenevre gibi) bir araya geldiği ve ülke için hükümet yönünü belirlediği bir şehir devleti meclisine inandı.
- Thomas hobbes (1588-1679), genellikle modern Batı siyaset felsefesinin arkasındaki teorileri geliştirmekle tanınan bir İngiliz filozofuydu. Dönüm noktası niteliğindeki kitabında bireylerin haklarını, tüm insanların doğal eşitliğini ve tüm siyasi gücün halkın rızasından türetilmesi gerektiği kavramını tartışıyor.
- john Locke (1632-1704) aynı zamanda Klasik Liberalizmin Babası olarak kabul edilen bir İngiliz filozoftur. Bağımsızlık Bildirgesi'ndeki kelimelerin itici gücü olan doğal yaşam, sağlık, özgürlük ve mülk haklarına inanıyordu. Ayrıca hükümette kuvvetler ayrılığına inandı ve devrimin sadece bir hak değil, özel durumlarda bir zorunluluk olduğunu ilan etti.
- Voltaire (1694-1778), en dikkate değer eseri 𠇊ndide” adlı romanı olan bir Fransız yazar ve filozoftur ve burada şöyle der: bizim için bunu yapmak için güvenilir. Din özgürlüğüne, ifade özgürlüğüne, serbest ticarete ve kilise ile devletin ayrılmasına güçlü bir şekilde inanıyordu.
- Montesquieu (1689-1755), yasama, yürütme ve yargı organlarını içerecek bir kuvvetler ayrılığına şiddetle inanan bir Fransız siyasi düşünür ve yorumcuydu. En etkili çalışması, kadınların etkili devlet başkanları olabileceğini de belirttiği 'Kanunların Ruhu' idi.
Okulda Öğretmediğimiz ABD Anayasasının Tarihi
Eğer benim gibiyseniz, ilkokulda bana ABD Anayasasının eski Yunan demokrasisine dayandığı öğretildi. Antik Yunanistan hükümeti demokratik olmadığı için bu oldukça gergin.
Bugün çocuklara hükümetimizin kökeni hakkında ne öğretildiğine dair araştırmam da hayal kırıklığı yaratıyor.
Görünüşe göre kurucu babalar onu yoktan var etmişler ya da Avrupa hükümetlerinden etkilenmişler. Bu, o zamanlar Avrupa'nın hiçbir yerinde demokrasi olmamasına rağmen.
ABD Anayasasının Gerçek Tarihi
Gerçek şu ki ABD Anayasası, Iroquois olarak bilinen Kızılderili ulusunun Büyük Barış Yasası üzerinde hem ilke hem de biçim olarak modellenmiştir.
Bu kesinlikle, kesinlikle tarihsel bir gerçektir.
1987 yılında, ABD Senatosu kabul etti Iroquois Uluslarının Büyük Barış Yasası, Birleşik Devletler Anayasası için bir model olarak hizmet etti. (U.S. S. Con. Res. 76, 2 Aralık 1987).
Ve ABD Anayasası Birleşmiş Milletler tüzüğü için bir model olduğundan, Iroquois Büyük Barış Yasası da uluslararası hukukun bir temelidir.
Kurucu Atalar, on üç koloniyi birleştirmek için bir Anayasa modelleyecek etkili hükümet ve insan özgürlüğü örnekleri aradıklarında, bunu Iroquois Nation hükümetinde buldular.
18. yüzyılda, Iroquois League, dünyadaki en eski, en gelişmiş katılımcı demokrasiydi.
Gerçek hikayenin hala tüm okullarımızda öğretilmemesi üzücü. Ama işte burada:
Barış Yapan ve Büyük Barış Yasası
12. yüzyılda, şu anda kuzeydoğu ABD olan beş ulus sürekli savaş halindeydi: Mohawklar, Seneca, Oneida, Onondaga ve Cayugas. Savaşlar kısırdı ve kabile tarihine göre yamyamlığı içeriyordu.
Bir gün, beyaz taştan yapılmış bir kano, bakireden doğmuş bir adamı Onondaga Gölü'nün karşı kıyısına taşıdı. Barışın Müjdesi gelmişti ve öldürme ve şiddet sona erecekti.
O seyahat etti Yıllar boyunca köyden köye barışı vaaz ettiler çünkü barış Yaradan'ın arzusuydu. Sözlü tarih onu almış olabileceğini söylüyor 40 yıl herkese ulaşmak ve beş ulustan anlaşma almak.
Bu adam olarak tanındı Barış sağlayan şey.
Sonunda, beş ülke anlaşmayı kabul etti. Büyük Barış Yasası ve toplu olarak, Uzun Evin Halkı anlamına gelen Haudenosaunee olarak tanındı. Yabancılar onlara Iroquois diyor.
[1722'de Tuscarora, Konfederasyona katıldı, bu yüzden bugün Iroquois Konfederasyonunun Altı Ulusu olarak biliniyor].
Büyük Barış Yasası, insanlar arasında uyum, birlik ve saygı yaratmak için bir araç.
Bireysel özgürlük ve adaleti tanıması birçok demokrasiyi geride bırakıyor.
Büyük Barış Yasası içerir:
- konuşma özgürlüğü,
- din özgürlüğü,
- kadınların hakkı hükümete katılmak,
- güçler ayrılığı,
- kontroller ve dengeler hükümet içinde.
- “halkın, halk tarafından ve halk için bir hükümet,”
- hükümetin üç şubesi: iki ev ve büyük bir danışman,
- Kadın Meclisi, bizim Iroquois eşdeğeri olan Yargıtay –anlaşmazlıkları çözmek ve yasal ihlalleri yargılamak.
NS ana fikir Iroquois'in politik felsefesinin altında yatan şey şudur: barış Yaradan'ın iradesidirve insanlar arasındaki nihai ruhsal amaç ve doğal düzen.
Kurucu Babaların Iroquois ile İstişaresi
Onlarca yıldır, Iroquoiler İngiliz sömürgecilerini bir araya gelmeye çağırdılar. bağımsız ve özgür bir insan olarak.
George Washington, Ben Franklin ve Thomas Jefferson Iroquois ile sık sık bir araya geldi ve kendilerini Büyük Barış Yasasına çok aşina yaptılar.
Washington ifade etti “Büyük heyecan” iki ev ve Baş Hukuk Müşaviri üzerinde.
Iroquois Konfederasyonundan birkaç delege 1776'da Kıta Kongresi'ne katıldı Bağımsızlık Bildirgesi'ni yazdığı ve Amerika Birleşik Devletleri Anayasasını Iroquois Anayasası'na göre modelleyerek hazırladığı gibi.
Üç hafta sonra Bağımsızlık Bildirgesi imzalandı ve Amerika Birleşik Devletleri doğdu.
ABD Anayasasından ne kaldı
Aslında, hemen hemen Büyük Barış Yasası'nın kurucu atalarımızın dahil etmediği tek bölümleri şunlardı:
- Yedinci Nesil prensibi: Iroquois Konfederasyonu Anayasası, şeflerin kararlarının gelecek yedinci nesil üzerindeki etkisini dikkate aldıklarını belirtir.
- kadınların rolü: Klan anneleri, [erkek olan] adayları sachem [siyasi liderler] olarak seçerler. Kadınlar arazi ve evlerin mülkiyetini elinde tutuyor ve egzersiz yapıyor. veto yetkisi ile sonuçlanabilecek herhangi bir konsey eylemi savaş. Kadınlar ayrıca, uygunsuz davranan veya seçmenlerin güvenini kaybeden herhangi bir lideri görevden alabilir ve ihraç edebilir, ardından kadınlar yeni bir lider seçer.
Hükümetimiz bu ilkeleri baştan dahil etmiş olsaydı, dünyamızın bugün ne kadar farklı olacağını hayal edin.
Semboller
NS Peacemaker, Barış Ağacı'nı belirledi Büyük Barış Yasası'nın bir sembolü olarak —, kendilerini Barış'a adayan tüm ulusları barındırmak için dalları yayılmış büyük bir beyaz çam ağacı.
- Ağacın altında Beş Ulus savaş silahlarını gömdüler.
- Ağacın tepesinde, Kartal-uzak-gören.
- beş adet var oklar barış içinde birbirine bağlı beş kabilenin gücünü temsil etmek için birbirine bağlanmış.
- Dört uzun kök, dört kutsal yönde uzanır; Barış.”
Thomas Jefferson, Peacemaker efsanesinin sembollerini benimsedi.
- Barış Ağacı oldu özgürlük ağacı sömürge bayraklarında sergilendi.
- Uzakları gören kartal Amerikalı oldu Kartal, hala Amerikan hükümetinin bir sembolü.
- ABD Büyük Mührü'nde, Amerikan Kartalı on üç kişilik bir demet tutuyor oklar, orijinal kolonileri temsil ediyor.
- Kartalımız da bir zeytin dalı Amerika Birleşik Devletleri'nin “güçlü bir arzuya sahip olduğunu” simgeleyen Barış, ama her zaman savaşa hazır olacak.”
Savaş ve barış için ayrı liderler
Iroquois toplumunda kilise ve devlet ayrımı yoktur, hükümet ve hukukun temelinde maneviyat yatmaktadır..
Bununla birlikte, Iroquois Konfederasyonu, çoğu Kızılderili Ülkesinde olduğu gibi, savaş ve barış için ayrı liderler. Bir yasa koyucu olarak, sachem resmi sıfatıyla asla savaşa giremezdi. Savaş yolunu seçmeye karar verdiyse, şimdilik sivil ofisini bir kenara bıraktı ve sıradan bir savaşçı oldu.
Sömürgeciler de bu modeli izledi. Sivil hükümeti ve orduyu ayıramama, özellikle Afrika ve Latin Amerika'da Amerikan demokrasisinin birçok taklitçisini mahkûm etti.
Büyük Barış Yasası'nın üç ilkesi
- doğrulukyani insanlar birbirlerine adil davranmalıdır. “Her birey güçlü bir adalet duygusuna sahip olmalı, insanlara eşit muamele etmeli ve Büyük Kanun uyarınca eşit korumadan yararlanmalıdır.”
- Sağlık: “Sağlık, akıl, beden ve ruh sağlamlığının güçlü bir birey yaratacağı anlamına gelir. Sağlık, aynı zamanda, güçlü bir zihnin rasyonel gücünü halklar arasında, uluslar arasında refahı teşvik etmek için kullandığında ortaya çıkan barışçıllıktır.”
- Güç: “Büyük Yasanın yasaları, düşünce ve eylemde gerektiği gibi saygı duyulursa otorite, gelenek ve istikrar sağlar. Güç, tek yasa altında, tek akıl, tek yürek ve tek bedenle hareket eden insanların birleşik eylemlerinden gelir. Böyle bir güç, adaletin ve sağlığın devam etmesini sağlayabilir. İnsanlar ve uluslar, Konfederasyon üyelerinin barışını ve refahını korumak için yeterli gücü kullanmalı.”
Bugün Yerli Amerikalıların şunu söylemesine neden olan şey, bu üç ilkenin, yedi kuşak kuralının ve kadınların rolünün ihmal edilmesidir, ABD Büyük Barış Yasasını kopyaladı ama gerçekten anlamadı.
Böylece atalarımız, ülkesini çaldığımız ve hükümetimizin soykırım yaptığı bir halkın Büyük Yasasını kopyaladılar ve sonra onu bir sır olarak sakladılar.
Sadece ağlamak istiyorum.
Lütfen çocuklarınıza büyük ülkemizin tarihinin gerçeklerini öğretin.
ABD S. Kon. Araş. 76, 2 Aralık 1987.
Jack Weathorford [Crown Publishers, 1988] ve ilgili bibliyografya tarafından kaleme alınan “Kızılderili Bağışçılar Amerika Kızılderilileri Dünyayı Nasıl Dönüştürdü” başlıklı 8. Bölüm.
Amerika Birleşik Devletleri'nin Yerli Hawai Topluluğu ile Tarihi
Hawaii'nin 1898'de bir ABD bölgesi olarak ilhak edilmesinden bu yana, Departman, adalardaki toprakların ve kaynakların idaresinde ve ayrıca Yerli Hawai halkıyla siyasi ve güven ilişkisinde sürekli bir role sahipti. Kongre, Hindistan meseleleri üzerindeki genel yetkisi altında, Yerli Hawai halkının refahını korumak ve rehabilite etmek için 1920 Hawaii Evleri Komisyonu Yasasını (HHCA)[1] yürürlüğe koydu. HHCA, Hawaiian Home Lands Trust'a yaklaşık 200.000 dönümlük eski taç arazilerini yerleştirerek Hawaii'deki ev arazilerinin yararlanıcılara kiralanmasını sağlar. Yaklaşık 100 yıldır, Hawai'i Eyaleti (Tröstün günlük idaresi ile yetkilendirilmiştir) ve İçişleri Bakanı, Tröst'ün gözetimini sağlamıştır. Kongre ayrıca, Ulusal Parklar ve Ulusal Yaban Hayatı Sığınaklarının kurulması için eski taç arazilerinin çeşitli yollarını ayırdı. Hawaii Parkları için etkinleştirme mevzuatında, Kongre Yerli Hawaii tarihinin önemini kabul etti ve NHC'ye geleneksel faaliyetlerini ve kültürünü hem koruma hem de sürdürme konusunda yardımcı olmaya çalıştı. Bunu, NHC'ye geleneksel balıkçılık, toplayıcılık ve diğer geleneksel uygulamaları sürdürme hakkını vererek ve belirli Parklarda tercihli istihdam için fırsatlar sağlayarak yaptı.[2]
Kongre ayrıca 150'den fazla yasama düzenlemesi yoluyla NHC ile özel bir siyasi ve güven ilişkisini tanıdı. Yerli Amerikan Mezarlarını Koruma ve Geri Dönüş Yasası (NAGPRA), Ulusal Tarihi Koruma Yasası (NHPA) ve Yerli Hawaii Sağlık Hizmetlerini İyileştirme Yasası (NHHCIA) gibi yasalar uyarınca, Kongre, Federal kurumları Yerli Hawaii örgütleri (NHO) aracılığıyla NHC ile çalışmakla görevlendirdi. ).[3]
Kongre, Federal Ajansların NHC'nin gayri resmi temsilcileri olan NHO'larla çalışmasını şart koşar. NHC şu anda birleşik bir resmi hükümetten yoksun olduğundan, NHO'larla çalışma şartı gereklidir. Aynı zamanda, Birleşik Devletler ve diğer batılı güçlerin Hawaii Krallığı'nın merkezi hükümetine sızmaya başladığı 1840'lardan beri NHC'nin kendisini yönetme biçimine de saygılıdır.[4]
Ofis, Federal Ajansların Bölüm 106'yı tetikleyen eylemler üzerinde NHC ile çalışırken başarılı sonuçlara ulaşmasına ve başarılı sonuçlara ulaşmasına yardımcı olmaya yönelik araçlar, gereksinimler, ilkeler ve ipuçları sağlayan bu el kitabını oluşturmak için Tarihi Koruma Danışma Konseyi (ACHP) ile birlikte çalıştı.