

AVCILAR
Konumu:
1453 yılında İstanbul'un Fethi ile şehirde önemli gelişmeler olmuştur. Fatih Sultan Mehmet İstanbul ve çevresindeki Rum Ahalisine zulüm ve baskı yapmamıştır. Onlarla uyum içerisinde birlikte yaşamayı düşünerek, onların haklarını koruyan düzenlemeler yapmıştır. Ayrıca savaş esnasında zarar gören yerleri tez elden imar edilme emri verilmiştir. Golfa deresinin ağzındaki bu küçük balıkçı köyü savaştan zarar görmese bile Küçükçekmece'ye bağlanan yolun devamlı kullanılan bir yol olması nedeniyle yol ve Ayazmanın düzenlemesi için para harcandığı belirtilmektedir.
Çünkü ordular için en geçerli yolun yarım Burgaz mağaralarının arka tarafı olduğu bilinir. Nedeni de buralarda köprülerin yol bağlantılarını sağlamasıdır. Tarih birçok yazıda nedense Küçükçekmece ve Büyükçekmece'den bahsetmemiştir. Osmanlıların Bizans'ı yenmesiyle İstanbul'un çevresine Türkler yerleşmeye başladılar. Türkler Büyük ve Küçükçekmece'ye yerleşirken Golfa deresinin ağzına yerleşmek istemiyorlardı. Çünkü Türklerin eskiden beri geçim kaynakları, tarım ve hayvancılığa dayandığı için bu balıkçı köyünde oturmak istemediler. Sarayın ve çevresinin yiyecek ve giyecek ihtiyacı çoğunlukla dışarıdan karşılanmaktaydı. Özellikle son yıllarda gemilerle getirilen mallar Küçükçekmece ve Golfa deresinin ağzındaki küçük balıkçı köyüne boşaltılıyordu. Rumların balıkçı köyünden, getirilen mallar için bir depoları vardı.
Ambarın bekçiliğini de askeri birlik ve başlarındaki komutan yapmaktaydı. Bu balıkçı köyünün halkı Rum olmalarına rağmen Yunan Krallığı'nın kurulmasıyla pek ilgilenmemişler, hatta 1877-1878 yıllarındaki Türk-Rum savaşında herhangi bir taraflı tutum içerisine girmemişlerdir. 1800' lü yıllarında Rum köprüsünün üst kısımlarında Mısırlı Kavallı Mehmet Ali Paşa'nın mülk edindiğini görüyoruz. Kavallı Mehmet Ali Paşa buraya Aminagos adını vermiştir. Ancak burası fazla gelişmeden olduğu gibi kalmıştır. Bu çiftliğin ortasından geçen küçük yol gittikçe genişlemiş ve Küçükçekmece köprüsüne bağlanmıştır. 1912 Balkan Harbinden sonra Balkanlarda yaşayan Türk asıllı vatandaşlar Razgrat, Vetova ve Pazarcıktan gelerek bölgeye iskân ettirilmiştir. 1918 yılında 35 hanelik yeni bir göçmen grubu, Ambarlının kuzeyinde bulunan 12.000 dönümlük Amindos Çiftliği'ni satın alarak (şimdiki Avcılar) çiftliğinin binalarına yerleştirilmişlerdir. 30 Ağustos 1922 günü büyük zaferle sonuçlanan mücadelenin Lozan'daki sulh anlaşması tüm dünya milletlerince Kabulü'nden sonraki dönemde; 1924 yılında 40-50 hane olan Ambarlı köyü Rumları ile Türklerin ikamet yerleri değiştirilmiştir. 1934 yılında çiftliğin nüfusu artarak köy hüviyetini almıştır.
1924 yılında Rum Ahalisi'nin gitmesinden sonra Yunanistan'ın Selanik çevresinden Türkler getirilerek buraya yerleştirilmiştir. Gelen Türkler Rum evlerine yerleştirildiğinden mevcut Rumların ibadet yeri olan kiliseyi de 1928 yılında camiye çevirmişlerdir. Buraya gelen Türkler çiftçi oldukları için balıkçılığı sonradan öğrenerek balıkçılıktan geçimlerini sağlamaya başlamışlardır. Ambarlı köyünün İstanbul'a yakınlığı nedeniyle önemi gittikçe artmıştır. Şehir merkezine yakın olması sebebiyle enerji ve petrol tesisleri kurulmuştur. Böylece İstanbul'un önemli bir enerji üretim merkezi olmuştur. 1938 yılından sonra Mustafa Kemal Paşa Mahallesi'nde askeri birlikler yerleşmiş ve uzun seneler burada kalmışlardır. Hatta o yıllarda burada birde askeri havaalanı da bulunmaktaydı. Günümüzde Ambarlının tarihi için önemli olan yerler bir bir kaybolmaya yüz tutmuştur. Kiliseden döndürülen cami 1977 yılında karşısına yeni bir cami yapılarak yıkılmıştır. Ayazma ve Bizans zamanından kalan bazı kalıntılar bile restore edilmediği için yok olmuştur. Rumlardan kalan bazı evlerin tarihi önemi kavranamamış yerlerine betonarme çok katlı binalar yapılmıştır.
Oysa 1950'li yıllarda sakin bir sayfiye kasabası olan yerleşim yerinde, konaklama ve turistik amaçlı Bal Mahmut adıyla anılan bir otel bile yapılmıştır. Bu sahil kasabasının denizi, buraya ziyaret için gelen gemilerin pislikleriyle kirlenmiş, ayrıca kıyıları talan edilmiştir. 1960 yılından sonra bölgeye Anadolu ve Trakya'dan yoğun nüfus akımı olmuş ve bölgeye yerleştirilmişlerdir. Avcıların merkezine Bulgaristan'dan getirilen Türkler yerleştirilmiştir. Burası kısa zamanda büyük bir yerleşim merkezi olmuştur. Daha sonra burada bulunan küçük çiftliklerin köy halini alıp yerleşim alanların çoğalmasıyla buraya Avcılar denmiştir. Av hayvanlarının bulunduğu sonbaharda özellikle kuzeyden gelen bıldırcın sürüleri çok sayıda avcının ilgisini çekmiştir. 1970 yılından sonra Avcılar çok hararetli bir dönem geçirmiştir. İstanbul da başlayan istimlâk olayı ile insanlar bu bölgeye akın etmeye başlamışlardır. Bu bölgede çok hızlı bir nüfus artışı görülmüştür.
Kısa zamanda köylülerin ellerindeki tarlalar emlakçiler tarafından parselleterek satmışlardır. Satılan arsalar üzerinde konutlar yapılmaya başlanmış, yeni yeni mahalleler oluşmuş ve Avcılar çok geniş bir alana yayılmıştır. Avcılarda sanayi de hızla gelişip büyümüştür. Çok sayıda sanayi kuruluşu ulaşım kolaylığı nedeni ile bu bölgeyi tercih etmiştir. Ambarlının batısında ki akaryakıt dolum tesisleri ve elektrik üreten termik santralin de burada bulunması sanayinin bu bölge de çoğalmasına neden olmuştur. Firuzköy yolunun sağında ve solunda sanayi tesisleri üretime başlamışlardır. Genişleyen bu yolun önemi gittikçe artmış ve zamanla Avrupa'ya bağlanan bir yola dönüşmüştür. Nüfus yoğunluğu artan bölge uzun yıllar Bakırköy İlçesine bağlı kalarak devlet hizmetleri yürütülmüş.
04.07.1987 tarihinde Küçükçekmece İlçesine bağlanarak beş yılda bu ilçenin bir mahallesi konumunda kalmıştır. 27.05.1992 tarih ve 3806 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile Avcılar Mahallesini Küçükçekmece İlçesinden ayrılarak; Avcılar İlçesi olmasına ve 1992 yılında ilçeye 9 mahalle bağlanmasına karar verilmiştir. Sonraki yıllarda Mahalle sayısı 10' a çıkarılarak ilçe şu anki yönetim bölümlerine dönüştürülmüştür. Avcılar İlçesinin 12.10.1992 yılında gerçekleştirilen resmi açılışından sonra tüm kamu kurum ve kuruluşlarıyla hizmet vermeye devam etmektedir.