İngiltere’deki başlıca ölüm sebebi nedir? Cevap önceden belirlenmiş öldürmedir. Ve katiller kim? Cevap doktordur. Tüm ölümlerin yarısından fazlasının ya bilerek ölümcül bir ilaç dozu uygulamak ya da hayat kurtarıcı tedaviyi geri çekmek için belirli bir tıbbi karardan kaynaklandığı söyleniyor. Kendimizi hayatta tutmak için ne kadar iyiysek, ölmek için o kadar kurnaz olmalıyız.
Bu yüzden, Royal College of Physicians için mütevazi bir tezahürat Perşembe günü oy vererek, aksi takdirde gönüllü ötenazi olarak bilinen sözde yardımlı ölüme karşı tarafsızlık konumunda kaldı. Sadece %43’ü aktif olarak yasanın değişmeden kalmasını istiyor, gerisi reform ve tarafsızlık arasında bölünmüş durumda. Sonunda, Britanya’daki insanlık ve sağduyu konusundaki tartışmayı dürtebilir. Şu anda parlamentoda, yardımlı intihar tartışmaları, geçen seneye kadar İrlanda’daki kürtaj gibi tabu.
İngiltere, birisini İsviçre’deki Dignitas’a cinayet komplolarına bilet olarak almayı sürdürüyor.
Ölme hakkını, sağlıklı ya da hasta olarak seçtiğimi, yaşam hakkımın emri olarak görüyorum. Bir asker ordusuna yaptığı gibi onu devredebilirim. Beceriksizse, sevdiğim birine verebilirim. Hayatımın yapay ömrünü uzatması için bir doktora bile hakkım olduğu gibi emredebilirim. Ancak bir doktora, bir hakime veya bir politikacıya yaşama veya ölmeme izin verilip verilmeyeceği konusunda hak vermiyorum.
İngiltere, bir kimseye İsviçre’deki Dignitas’a cinayetten komplo olarak bilet almayı sürdürüyor. Bu, 19. yüzyılda sıkışmış olan yaygın insanlık kararına yönelik bir tutumdur. İntihar artık bir suç değil, İngiltere’nin 1961’e kadar sürmesine rağmen. Günde ortalama 16 kişi İngiltere’de psikiyatrik bakımdan mahrum bırakılmadan kendi hayatlarına katılıyor. Kendilerini öldüremeyenlere yönelik düzenlenmiş yardım, ceza hukuku yerine, engelli olarak değerlendirilmelidir.
Ölmenin en yaygın dileği, evde, acı çekmeden ve sevdikleriyle çevrelenerek ölmektir. Doktorlar, Özerklik arzusunu onurlandırmalı, Hipokrat’ın anakronist diktalarına sığınmamalı. Doktorların çoğu nihayetinde dinler, ancak genellikle sadece hastanede çoğu kişinin ölmek istediği son yeri koyar. NHS ölümü millileştirdi ve kendi bölgesinde başka kimsenin kaslarına girmesini istemiyor.
Bu konudaki en net kafa, perşembe günü ne yazık ki ölen filozof Mary Warnock’dı. Elbette, kendimiz için, arkadaşlarımız ve ailemiz için ne kadar derinden iyi bir ölüm istediğimizi kabul edebileceğimizi; ve dileğimiz ne olursa olsun, ölümün ne pahasına olursa olsun tükenmesi gerektiği varsayımına ne kadar kızdık. Gerçekten de, dayanılmaz küçük düşürmelerden kaçma arzusu ve tedavi edilemeyen hastalığın acıları, genellikle bir yük ya da boşuna bir harcama olmamak arzusuyla birleşir; bu, aşırı baskının sonucu olarak düşünülmemesi gereken, tamamen saygın bir sebep.
LSE’lerin ötanazi yasası uzmanı Emily Jackson, sağlam bir argümanı dinden ayırmak için mücadele ediyor. Tedavi nerede bitiyor ve Tanrı’nın tekelini hayat verme veya alma gücü üzerine besliyor? Meydan okunduğunda, köktendinciler dinî dogmalardan yönetmelikle ilgili kaygılara kayıyorlar. Kesin olarak, diyor Jackson, endişeleri var, ancak düzenleme tıbbi etiğin özüdür. Doktorlar hali hazırda hasta ve ailenin isteklerine, örneğin kalıcı vejetatif durumlarda tedaviyi geri çekmeye katılıyorlar. Jackson’ın yayınlanmamış bir konferansta yazdığı gibi: Yasalara göre, doktorlar insanların yaşamlarını kısaltmak için kullandıkları, yasallaştırılmış ötenaziden ziyade suiistimallere kesinlikle daha açık oldukları anlamına gelir.
Terminal sağlık hizmeti ile ilgisi yoktur. Bir keresinde motor nöron hastalığı teşhisi konan bir arkadaşına nasıl ölmek istediğini sordum ve ona herhangi bir şekilde memnuniyetle yardımcı olacağımı ekledi. Snowdonia’da yürüyorduk ve sonunda dağın dibinde durduğumuz yerde ölmek istediğini söyledi. Arkadaşları onu tekerlekli sandalyesinde taşımalı, bir içki içmeli ve en sevdiği kayadan uzaklaştırmalıdır. Ona birkaç ilaç vermeyi tercih ederim. “Fark neydi?” Diye sordu. Dağcılar toplarım, dağlarda ölmeyi hayal ediyorum.
Bu zor davaların kötü yasalar yaptığını göstermektedir. Ötanazi kaygan yamaçlarda, doktor uygulayıcılarında ve büyükannemde darmadağın olduğu klişelerden etkilenir. Ancak, artık yurtdışından yasal kaygıların cevaplanabileceğine dair yeterli kanıt var. Tartışma, dayanılmaz acı çeken durumlarda ölmenin psikolojik acı çekebileceğini ve ölümcül olmayan hastalara yardım edilip edilmeyeceğine yöneliyor. Kimse İngiliz hukukunun zulmünü taklit etmeye çalışmamaktadır.
Diğer ülkeler İsviçre, Hollanda, Belçika ve çeşitli ABD ülkeleri yaşamın sonuna doğru daha insancıl ve saygılı bir yaklaşıma doğru ilerlerken, İngiltere batıl, boşanma, eşcinsellik ve 1960’lara dair görüşlerini hatırlatan bir batıl inanç döneminde mahsur kaldı. Doğum kontrol hapı (sadece reçeteli evli kadınlar için). Doktorlar sessizce hayatını kısaltan önlemleri aldıklarından, hakimler İsviçre’de Dignitas’a seyahat edenleri mahkum etmeyi reddediyorlar. Ancak, uygulama kanuna aykırı olsa bile, her hüküm parlamentoya geri dönme eğilimindedir. Uyuşturucu yasaları ve ceza reformunda olduğu gibi, İngiltere’nin de kırık politikacıları sosyal illiberalizmin son sığınağı.
Tıp mesleği, her zamankinden daha fazla yaşam beklentisine sahip insan etkileri için kör olamaz. Sonuçlar ele alınacak. Bu Tanrı değil, yaşam sonu kararlarını tekel haline getirmek isteyen ve onları hastane imparatorluklarına yaklaştırmak isteyen doktorlar. İntihar bir tür başarısızlık olabilir, ancak birinin hayatını nasıl bitirmek istediğine karar vermek nihai insan hakkı olmalıdır. İnsanların onurlu bir şekilde başa çıkması için yardıma ihtiyaçları olursa, doktorlar onlara kınama değil yardım sunmalıdır.
İngiltere’de, Samaritans ile 116 123 numaralı telefondan irtibat kurabilir veya [email protected] org adresine e-posta gönderebilirsiniz. ABD’de, Ulusal İntihar Önleme Yaşam Çizgisi 1-800-273-8255’tir. Avustralya’da, kriz destek hizmeti Lifeline 13 11 14’tür. Diğer uluslararası intihar yardım hatları www. befrienders. org adresinde bulunabilir.