“Size bunu soracaktım ve teşekkür ederim. Yarın sabah bir ara tüm eşyalarınızı malikâneye getireceğim. Bu sizin için bir hediye, Bayan Aria Roscent. “
Çalışan kolundan bir çanta aldı. Bir safir kolye içeriyordu. Büyüklüğüne bakılırsa, oldukça pahalıya mal olacaktı. Aria niyetini hemen anladı ve sinsi düşüncesini kabul etti.
“Jessie, onu boynuma asar mısın?”
“Evet, hanımım.”
Muhtemelen genç yaşına uygun olmayan bir kolyeydi, ama taktığında garip bir şekilde, sanki efendisiyle tanışmış gibi güzelliğiyle doğal bir şekilde kaynıyordu.
Ona kolyeyi veren adamın gözleri parladı. Kızın gelecekte sosyal bir çıkış yapacağını ve bir trend belirleyici olacağını düşünüyordu. Bir şekilde onu tercih etseydi yanlış bir şey olmazdı.
“Fena değil. Teşekkür ederim.”
Aria tatlı tatlı gülümsedi. Mağazanın içi renkli bir iç mekâna sahipti, ancak Aria’nın çiçekli gülüşüyle birden parladı. Personel, ona hafifçe başını sallarken kırmızı kulaklarını gizleyemedi.
“Gelecekte de bizden yana olmanızı isterim.”
Aria’nın boynundaki kolye, Jessie’nin eliyle adamın eline döndü. Bu, diğer her şeyle birlikte sabah gönderilmesi gerektiği anlamına geliyordu.
Henüz lüks eşyalarla dolaşmaya gücü yetmiyordu. Her halükarda, o adam ona kolyeyi Aria’nın hemen takması için vermemişti. Güçlü bir ilişki kurmak için bir armağandı.
“Ah, buranın sahibi siz misiniz?”
“Evet, bayan.”
“Sık sık uğrarım.”
“Teşekkür ederim.”
Çalışan olduğunu düşündüğü kişi aslında mal sahibiydi. Bir müşteriye tek başına baktığını görünce, mağazasını büyük bir şefkatle işletiyor gibiydi. Başkentin en büyük ve en lüks kuyumcu dükkânı olduğu için mağazanın da kapsamlı bir yönetime ihtiyacı vardı.
Beklenmedik bir hasattı. Bir butiğe ya da kuyumcuya yakın olmanın yanlış bir tarafı yoktu. Değerli bir şey girdiğinde ondan ilk haber alacaktı ve en son modanın ne olacağını ona bildirebilirdi.
Yardımı kabul edecekti çünkü tüm hatıraları ayrıntılı değildi. Elbette, gelecekte kendisi için bir isim yapabildiği ve yüksek toplumun bir parçası olarak yaşadığı için yardım çok büyük olmazdı.
Aptal şövalyelerinden birinin bir araba bulmasını beklerken, kısa bir bardak çay içti. Ama aptal şövalye, çay demlendikten sonra bile geri dönmemişti.
Çayı soğuduktan sonra iki kez değiştirmiş olan Aria o kadar sabırsızdı ki, diğer şövalyeye ilkinin nerede olduğunu bulmasını emretti.
Aria’nın yaşadıklarını ifade etmese bile kendini iyi hissetmediğini anlayan Jessie, kendisine yeni bir içecek getireceğini söylerken odadan dışarı fırladı.
Aria, son derece çevik ve geri çekilen figürüne doğru, “Hazır olana kadar geri gelmek zorunda değilsin” diye ekledi.
‘Keskinsin.’
Aria, ifadesiyle herhangi bir sorun çıkarmak istemedi, ama Jessie’nin titreyip kıvrandığını görmek istemiyordu. Ayrıca, bir takım nedenlerden dolayı kötü bir ruh hali içinde olan Aria, etrafındakilerle birlikte kendisi olamazdı. Jessie’yi beklerken yapacak bir şey kalmadığı için pencereyi ve odanın ortasındaki perdeyi açtı.
Aria’nın göğsünün yakınında başlayan ve yüksek tavana uzanan pencere, tüm vücudunun düşmesine yetecek kadar büyüktü.
Aria, pencerenin yanındaki tek kişilik bir kanepeye oturdu ve düşmemeye özen göstererek oradan manzarayı izledi.
Pencerenin dışında, zavallı ve perişan görünen insanlar, acı verici derecede renkli kuyumcu dükkânındakilerin aksine, etrafta dolaşmakla meşguldü.
Soylular yürümüyordu, bu yüzden ara sıra renkli at arabaları dışında, caddede bir aşağı bir yukarı yürüyenlerin çoğu sıradan insanlardı.
Bazıları bronzlaşmış, güneşte yanmış cilde sahipti ve yırtık pırtık giysiler giymişti ve kıyafetleri yamalı olanlar da vardı. Bunlar sıradan kişilerdi. Hatta bazıları tamir edemeyecekleri için delikler bile tamir edilmemişti.
Gümrük büroları, süslü mücevherler üzerindeki toz gibi kuyumcu dükkânının her iki yanında da bulunuyordu.
‘Ben de o kıyafetleri giyerdim.’
Annesi her zaman kendini giyinmekle meşguldü, bu yüzden sürekli ona uymayan eski kıyafetler giymek zorunda kaldı.
Annesi başka şeylere biraz dikkat etseydi bu kadar sefil bir hayat yaşamazdı, ama böyle bir şeyi asla hayal etmemişti. Ayrıca her gün yaşamak için çaresizdi.
Aria, pencereden boş bir şekilde geçen geçmişinin parçalarıyla yüzleşti.
Sonra annesine onu o karmakarışık hayattan çıkardığı için teşekkür etti. O zamana dönmek istemedi ve Mielle’in onu tekrar uçurumdan atmasını reddetti.
‘Sahip olduğun her şeyi alacağım ve seni korkunç bir şekilde bitireceğim. Mümkünse, o güzel yüzünü vatana ihanetten duvara asmak kötü bir fikir olmaz.’
Elbette, aileden birinin bir isyan planladığı anlaşılırsa, tüm aile ortadan kaldırılırdı, ancak bunun düşüncesi bile onu daha iyi hissettirdi, sadece zihninde Roscent ailesinin hepsinin başlarının duvarda sarkık olma görüntüsü.
Serin sonbahar esintisinin tadını çıkarırken, yine de Mielle’den nasıl kurtulacağını düşündü, ama aniden, yabancı bir şey, alışılmadık bir manzara çıktı.
‘… Siyah pelerinli adam!’
Onunla markette tanışmıştı. Başlık sadece yüzünü biraz açığa vursa da, yüzünün ince hatları ve yumuşak görünen saç modeli, onun alışılmadık bir görünüme sahip olduğunu varsaymasına neden oldu. Yine de bir asil için bile güzel bir yüzü vardı.
Hâlâ yetişkinliğe ulaşamayan o yüzle, Aria’nın özgürlüğünü elinden almış ve onu ona cevap vermeye çağırmıştı. Yakındaki gümrük binasından çıkıp ona baktığında Aria’nın bakışlarını fark etmiş olmalı.
Geçmişten korkmuş ve bunca zamandır onunla karşılaşmamış olan Aria hemen ayağa kalkmak üzereydi ama adamın yüzündeki ifade onu bastırmıştı.
‘Gülümsedi mi?’
Sanki Aria’yı hiç tehdit etmemiş gibi ağzı kapşonun altında yüzünü kaplayan bir kavis içinde ağzı ona çekici bir şekilde gülümsüyordu.
Korkan Aria birkaç adım geri çekildi. Ellerini göğsüne yaklaştırması ve sanki ona zarar vermeyecekmiş gibi nazikçe selamlaması onu dehşete düşürdü.
‘… Niyetin ne?’
Niyeti bilinmeyen bir adamdı. Kapıda durup tamamen çıkmayı reddettiğinde, pelerinli adamın ayak izlerini takip eden adam tedirgin görünüyordu, çıkış da yapamıyordu. Yine de adam orada durmuş, Aria’ya bakıyordu.
Şaşıran Aria aceleyle pencereyi kapattı ve manzarayı engellemek için perdeleri çekti ve odanın ortasındaki kanepeye hızla döndü. Artık görünür olmasa da, beklenmedik gülümsemesini ve bakışlarını hatırlıyordu, bu da onu tedirgin ediyordu. Biraz soğuk çay ile boğazını ıslatarak zihnini sakinleştirdi.
Bir daha görmeyeceğini düşündü. ‘Nasıl böyle bir tesadüf olabilir?’
Sonbahar rüzgârında hıçkıra hıçkıra ağlayan kurumuş yapraklar gibi titrerken bir zamanlar vücuduna sarılmış olan Aria fikrini değiştirdi.
‘Buna dikkat etmeyelim. Gümrük ofisinden çıkıyorsa güçlü bir adam olamaz.’
Sıradan soylular, hizmetçilerinin bu tür işleri yapmasına izin vermek zorundaydılar. Bu nedenle, soylular şahsen hükümet dairelerine girip çıkmak zorunda kalmadı. Gerekirse kendilerini mektuplar veya hizmetkârları aracılığıyla duyurabilirler.
Yani artık onun için endişelenmesine gerek kalmadı. Onu görmezden gelebilirdi. Sahip olduğu kadar erişime sahip olamazdı ve ona yaklaşamazdı.
Geçmişte ve gelecekte, aralarındaki mesafe yeterince büyük olmalı ve birbirlerinin yüzlerini zar zor tanıyabilmiş olmalıydılar. O aptal şövalye yeni arabayı getirdiğinde, onu malikâneye geri götürürdü.
Bu arada, Jessie ona yeni bir içecek getirir, böylece ruh halini tazelemek için tatlı bir kurabiyenin tadını çıkarırdı.
Her şeyin aşırı pahalı olduğu dönemde siteye katkıda bulunmak ister misiniz? O zaman lütfen AdBlock’u bu sitede durdurun ve bana yardımcı olun. İyi Okumalar~~