6 Koruma Politikaları Lehine Temel Ekonomik Argümanlar
Koruma politikası lehine ekonomik argümanlar şunlardır: 1. “Bebek Endüstrisi” Argümanı 2. “Sanayinin Çeşitlendirilmesi” Argüman 3. “İstihdamın Teşvik Edilmesi” Argümanı 4. “Ödemeler Dengesi” ve “Ticaret Şartları” Argümanı 5. “Pauper Emek ”Argümanı 6.“ Damping Karşıtı ”Argüman.
1. “Bebek Sektörü” Argümanı:
Bebek endüstrilerinin, gelişimlerinin erken aşamalarında, yabancı ihracatçılardan gelen rekabete karşı korunma talep ettiği tespit edilmiştir.
Bebek endüstrisi, geç veya yeni başlayan ve uzun zamandır kurulmuş olan yabancı endüstrilerin rekabetiyle yüzleşebilecek kadar olgunlaşmamış bir endüstridir.
Böyle bir endüstri, büyümesinin ilk aşamalarında, dayanamadığı devletten tam korumaya ihtiyaç duyar. Bir bebek endüstrisi için geçiş döneminde işletme maliyetleri yüksektir. Bu nedenle, yerleşik yabancı ihracatçılarla rekabet edemez.
Bu, özellikle sanayileşmeyi başlatmaya çalışan bir ülke için geçerlidir. Bu nedenle, ithalat üzerine bir tarife uygulayarak, yerel fiyat, yerli üreticilerin yüksek maliyetlerinin kendilerini korumasını sağlayacak şekilde yeterince yükseltiliyor.
Bununla birlikte, bebek endüstrisi argümanının üstleri, korumanın geçici olması gerektiğini ve “hemşirelik” işlevini yerine getirdikten hemen sonra kaldırılması gerektiğini vurguladı.
Açıkçası, bebek endüstrisi argümanı serbest ticarete karşı değildir. Sadece ilk aşamalarda korumayı geçici olarak savunuyor, böylece tüm ülkelerin kendilerini tam olarak geliştirmesi ve ticaret hacminin en üst düzeye çıkarılması gerekiyor. Endüstri yeterince olgunlaştığında, koruma geri çekilmelidir.
JS Mill, “yabancı bir sanayiyi, ülkenin koşullarına tamamen uygun bir şekilde kendi içinde nötr hale getirme umuduyla geçici olarak uygulandığında, görevleri korumak, savunulabilir olduğunu belirtir. Ancak korumanın, teşvik ettiği endüstrinin bir süre sonra onunla başa çıkabileceği konusunda güvence altına alınmasının iyi güvence altına alındığı durumlar ile sınırlandırılması önemlidir; yerli üreticilerin başarabileceklerini adil bir şekilde yargılamak için gereken zamanın ötesinde kendilerine devam edilmelerini beklemelerine bile izin verilmemelidir. ”
Liste, ayrımcı koruma politikasını savundu. Zira koruma, sanayiye ekonomiyi canlandırma konusunda herhangi bir teşvik sağlamamaktadır. Verimlilikte bir prim oluşturduğundan, her sektöre verilmemeli, ancak yalnızca uygulanabilir birimler olma potansiyeli olan endüstrilere verilmelidir.
Ayrıca, bebek endüstrisi argümanı serbest ticarete karşı değildir. Sadece ilk aşamalarda korumayı geçici olarak savunuyor, böylece tüm ülkelerin kendilerini tam olarak geliştirmesi ve ticaret hacminin en üst düzeye çıkarılması gerekiyor. Endüstri yeterince olgunlaştığında, koruma geri çekilmelidir.
Prof. Robbins, korunan endüstrilere yapılan yatırımın, eğer sektör geçerli oranda bileşik faiz elde ederse haklı çıkacağını savunuyor. Ancak Haberler, bir bebek endüstrisi için bu koruma testinin yükü ve piyasa faizine dayanamayan iki neslin kazancını ölçtüğü için haklı olmadığını düşünüyor.
Teorik geçerliliği tartışılmasa da, bebek endüstrisi argümanı ekonomistler tarafından aşağıdaki nedenlerle karşı çıkıyor:
(i) Bir bebek endüstrisinin korumayı hak edip etmediğine doğru karar vermek zor.
(ii) Koruma sağlandıktan sonra, sağlam olmasa bile, kazanılmış haklar yaratılır ve çekilmesi neredeyse imkansız hale gelir.
(iii) Bebek endüstrisinin bu temeli kabul edildiğinde, her türlü endüstri koruma talep etmeye başlar. Sonuç siyasi yolsuzluk olabilir.
(iv) Bir bebek her zaman bir bebekdir. Bu nedenle, bir kez teklif edildiğinde korumanın bırakılması nadirdir. Korunan endüstriler ihmalkar olma eğilimindedir ve devlet yardımına giderek daha fazla bağımlıdır.
Ancak bu eleştirilere rağmen, bazı varsayımlar altında bebek endüstrisi argümanının su tuttuğu sonucuna varabiliriz. Korumanın, yeni başlayan endüstrileri teşvik ederek sanayileşmeyi hızlandıracağı inkar edilemez.
Aslında, bebek endüstrisi argümanı az gelişmiş ülkelerde daha geniş bir uygulanabilirlik alanına sahiptir. Bu nedenle, bebek endüstrisi argümanı, az gelişmiş bir ülkenin hükümeti, kıt kaynakların miktarını ve kalitesini artırmak, altyapıyı oluşturmak ve arttırmak amacıyla bebek endüstrisi listesini genişletme eğiliminde olduğunda, yavaş yavaş bebek ülkesi argümanı olur. temel ekonomik ve sosyal ek yük şartları.
2. “Endüstri Çeşitliliği” Argümanı :
Koruma, bir ülkenin endüstrilerini çeşitlendirmek için List ve diğer ekonomistler tarafından savunulur. Aşırı uzmanlaşma sonucu dengesiz bir ekonomi olduğunda, aşırı uzmanlaşma bir ülkenin diğer ülkelere aşırı bağımlı olmasına yol açar. Bu hem ekonomik hem de politik olarak tehlikelidir. Siyasi olarak savaş zamanlarında, yabancı ülkelerden yapılan ithalat zorlaşıyor ve insanlar zorluk çekiyor.
Ekonomik olarak, olumsuz koşulların ülkenin bağımlı olduğu bu birkaç endüstriyi etkilemesi durumunda ciddi ekonomik yer değiştirme tehlikesi vardır. Bu nedenle, tüm endüstrilerin uyumlu ve dengeli bir büyümesini ve kendi kendine yeterliliğini sağlamak için, endüstrilerin çeşitlendirilmesinin korunma yoluyla gerçekleştirilmesi gerekmektedir.
Bu argüman rasyonel kendine yeterliliği savunurken, gerginlik günlerinde kendine has yararları var gibi görünüyor.
Ancak, aşağıdaki sayılarla eleştirildi:
1. Bütün ülkeler, hatta ABD gibi son derece sanayileşmiş ülkeler. ve SSCB, her türlü doğal kaynağa sahip değildir ve kendi kendine yeterli olacak şekilde yeterli miktarda bulunur. Bu nedenle, herhangi bir ülkenin tamamen kendine yeterli olması pratikte zordur.
2. Uluslararası ticaretin temeli olarak karşılaştırmalı maliyet avantajı ve göreceli uzmanlaşma ilkesinin kökünü keser.
3. Modern dünyada tam izolasyon mümkün değildir.
4. Dolayısıyla, koruma lehine çeşitlendirme argümanı zayıf. Ayrıca, her durumda korumanın uluslararası ekonomik ilişkilerin tamamen terk edilmediği anlamına gelmemesi gerektiği belirtilmelidir.
3. “İstihdamın Teşviki” Argümanı:
Tarife uygulamasının istihdamın ve gelirlerin artmasına yol açtığına inanılmaktadır. Dünya genelinde döngüsel işsizliğin hüküm sürdüğü Büyük Buhran dönemi otuzlu yıllarda inanç oldukça popülerdi. Tarife daha sonra, döngüsel işsizliği azaltmanın oldukça uygulanabilir bir yolu olarak kabul edildi.
Tarife uygulamasının belirli ithalatları kısıtlaması, böylece iç ekonomide, korunan ev sanayi ürünlerinin satın alınmasına harcanacak paradan tasarruf edilmesini sağlar. Korunan endüstriler büyüdükçe, orada istihdam artmakta ve ekonominin geliri artmaktadır. Bu gelir yaratmanın çarpan etkisi olacak.
Ekonominin diğer sektörlerinde de istihdamın ve gelirin artması olacak. Çıktıdaki genel artış daha fazla sermaye gerektirecektir. Dolayısıyla, sermaye iĢletme sektörlerinde net iĢlemler artacaktır; bu da “ivme etkisi” ile daha fazla yatırım, istihdam ve geliri teşvik edecektir. Dolayısıyla, istihdam ve gelirdeki son artış, ilk olarak korunan endüstrilerin yayılmasından kaynaklanan artıştan daha büyüktür.
Dahası, tarifeler, yurtdışındaki üreticiler pazarlarını tehdit altında gördüğünü düşündüğü için yabancı sermayeyi bile çekebilir, yerli üreticilere geçişini engellemek için ülke içinde tesisler kurabilir. Bu nedenle, bir sektördeki işsizliğin varlığı, genellikle bir tarifenin uygulanması için çok iyi bir sebep olarak kabul edilir.
Ancak serbest yatırımcılar, istihdam argümanının uygulanabilirliği konusunda şüphe duyuyorlar. İhracatın ithalat için ödeme yapması nedeniyle, ithalatın tarife yoluyla azaltılması ihracatta eşit bir düşüşe neden olacak. Dolayısıyla, korunan endüstrilerde ithalatı azaltma yoluyla gerçekleşen ilave istihdam, küçülme sonucu ihracat sanayilerindeki eşit miktarda işsizlikle nötralize edilebilir.
Bununla birlikte, serbest yatırımcıların bu görüşü hatalı. Öncelikle, tarife nedeniyle ithalatın azaltılması, ihracattaki düşüşün ardından mutlaka gerçekleşmez. Bir ülkenin belirli malların ihracatında tekele sahip olması durumunda, tarife vergilerine rağmen sözleşme yapmaz. Diğer ülkeler tarafından misilleme yapılsa bile, ülkedeki istihdam ve gelirde geçici genişlemeye izin verecek en azından bir süre geçiyor.
İkincisi, ihracat azalsa bile, ithalat tüketimindeki kısıtlamalar nedeniyle yapılan tasarruf sonucunda ev tüketimi arttığında, ihracat sektörünün daralmasına yol açmayabilir. Dolayısıyla, tarifeler en azından kısa vadede ülkedeki istihdam ve gelir seviyesi üzerinde olumlu bir etkiye sahip olacaktır.
4. “Ödemeler Dengesi” ve “Ticaret Şartları” Tartışması:
II. Dünya Savaşı'ndan bu yana, tarife vergisi ödemeler dengesindeki dengesizliği düzeltmek için en etkili araçlardan biri olarak savunulmaktadır. Fazla ülke ile ödeme yapmak için yeterli altın veya döviz rezervine sahip değilse, bir ülkede tarifelerle ithalat üzerindeki kısıtlamalar kaçınılmaz hale gelebilir.
Ödemeler dengesindeki dengesizliği düzeltmek için tarife vergisi, ticaret şartlarını ülkeye daha uygun hale getirmek için bir araç olarak kullanılabilir. Yabancıların tarifelerin tamamını veya bir kısmını ödemesini sağlayarak ticaret şartları geliştirilebilir.
Zira tarife vergisinin uygulanması, ithalatçı ülkenin fiyatında bir artışa ve ihracatçı ülkenin fiyatında bir düşüşe neden olacak ve eğer mal talebinin esnek olması durumunda, ihracatçı ülkedeki fiyat, daha büyük ölçüde. Bu nedenle, tarife vergisi yükü, ihracat yapan (yabancı) ülke tarafından karşılanır.
Bu nedenle, tarife vergisi, ithalatçı ülke için daha elverişli ticaret koşullarına geçer. Bununla birlikte, bu, ithalatçı ülkede fiyatın ne kadar yükseleceğine ve ihracatçı ülkede ne kadar düşeceğine bağlı olacaktır.
Tarife vergisi uygulanırsa, ithalatçı ülkede fiyatlar artacak ve ihracatçı ülkeye düşecek. İhracatçı ülkenin emtia talebinin esnek olması durumunda fiyatları daha da düşecek. Talebin esnek olması durumunda, fiyattaki küçük bir artış talebin artmasına neden olacaktır. Eğer emtia arzı daha esnek ise, fiyat daha az artar. Fakat eğer yerel arz esnek değilse, fiyat daha da artacaktır.
5. “Pauper Emek” Tartışması:
Koruma, emeğin çıkarlarını korumak için, özellikle endüstriyel olarak gelişmiş ülkelerde bazen desteklenmektedir. Korumanın yokluğunda, emek işgücü ekonomisine sahip ülkelerin ucuz işgücüne sahip ülkelerden karşı karşıya kaldıkları sağlıksız bir rekabetin yaşanacağı iddia edilmektedir.
Bu ülkelerin yüksek ücretli emeğinin ürünü “fakir emek” ülkeleri tarafından satılacak. Bu nedenle, insanların yüksek reel ücretlerden faydalandıkları gelişmiş ülkelerde, ucuz malların düşük ücretli ülkelerden ithal edilmesi durumunda, yaşam standartlarının düşük olacağı sık sık hissedilir. Bu nedenle, bir ülkenin yüksek yaşam standardını korumak ve yüksek ücretlerini korumak için, tarifeler “fakir emek” ülkelerinden gelen rekabeti dışlamak için zorunlu hale geldi.
Ancak bu argüman iki noktaya bakar:
(i) Emek, tek üretim faktörü değildir. Sevgili emek, mutlaka yüksek üretim maliyeti anlamına gelmez. Sermaye yoğun tekniği kabul edildiğinde, verimlilik çok yüksektir, ortalama maliyet önemli ölçüde azaltılabilir. Öte yandan, iş gücü yoğun teknikler, fakir işçi ülkesi tarafından benimsenen düşük verimlilik ve dolayısıyla yüksek üretim maliyetlerine sahip olabilir.
(ii) Sınai olarak gelişmiş ülkeler yalnızca emek kıtlığı nedeniyle değil aynı zamanda daha verimli ve üretken oldukları için yüksek ücret öderler. Dolayısıyla, yüksek ücretler düşük üretim maliyetine engel değildir. Ucuz işgücü mutlaka düşük üretim maliyeti anlamına gelmez. Çünkü, fakir işçi argümanı doğruydu, düşük ücretli Asya ve Afrika ülkeleri, rakiplerini dünya pazarındaki batı ülkelerinden ellerinden almalıydı.
6. “Damping Karşıtı” Tartışma:
Koruma ayrıca bir anti-damping önlemi olarak savunulmaktadır. Yabancı bir ülke, başka bir ülkedeki pazarları yakalamak amacıyla çöpe başvurabilir. Bu nedenle, ev üreticilerini, iç piyasadaki yabancı malları yurt dışına atmaktan çok daha düşük bir fiyatla ve yabancı tekelcinin kendi ülkesinde talep ettiğinden daha düşük bir fiyatla korumak için yüksek bir tarife talep edilebilir.