1961'de Berlin'de bir duvar ortaya çıktı. Komünist yetkililer ve Sovyetler Birliği tarafından kontrol edilen Alman Demokratik Cumhuriyeti tarafından inşa edildi. Böyle bir yapının ortaya çıkmasının amacı, Berlin'in doğu kısmının çitiydi. Böylece sosyalist ülke Batı serbest dünyasından daha da uzaklaştırıldı.
Berlin Duvarı zamanla, ülkelerin komünist bloğu ile dünyanın geri kalanı arasındaki sınır olan Demir Perdenin gerçek bir sembolü haline geldi. Neredeyse otuz yıl ayakta kaldı.
Doğu Almanya vatandaşlarına ülkenin Batı bölgesini ziyaret etme fırsatı verdiğinde, duvarda bir anlamı yoktu. Ancak yıkılması birkaç ay sonra başladı ve bu bölünmüş ülkenin birleşmesinin başlangıcı oldu.
Berlin Duvarı mitleri
Berlin Duvarı sadece Almanya'nın değil tüm dünyanın tarihinin bir parçasıdır. Görünüşü doğrudan ülkeyi bölen İkinci Dünya Savaşı ile ilgilidir. Ve bugün Duvar, artık böyle olmasa da, bazı parçaları Berlin'de duruyor ve geçmişi hatırlıyor. Almanya'nın yakın zamana kadar Batı'ya taşınmaya çalışan kendi yurttaşlarını öldürmeye hazır oldukları anlaşılıyor. Berlin Duvarı, kendi efsaneleri ve mitleriyle çevrili gerçek bir tarih anıtıdır.
Berlin Duvarı'nın ortaya çıkmasından önce bile, Berlinliler şehrin etrafında serbestçe hareket edemiyordu. Duvar ortaya çıkmadan önce, Berlinliler batıdan doğuya ve geriye doğru serbestçe hareket ettiler. İnsanlar alışveriş yapıyor, çalışıyor, sinemaya gidiyordu - sıradan yaşam akıyordu. Berlin'de Berlin'in bir bölgesinden diğerine giden yeraltı metro hatları vardı, şehirde özgürce yürüyebiliyordunuz. Görünmez sınır sokaklar ve evler, kanallar boyunca uzanıyordu. Resmi olarak, 81 sokak kontrol noktası ve metro geçişi çalıştı. Ancak kasaba halkı yüzlerce yasadışı rota da kullandı. Her gün on binlerce insan şehrin bir bölgesinden diğerine geçti. Ama sonra uzmanların daha müreffeh bir ülkeye sızmasını önlemek için tasarlanmış bir duvar ortaya çıktı. Akut bir politik krizin sonucu olarak, DAC yetkilileri sınırı kapatmaya karar verdiler. Sadece üç kontrol noktası kaldı: Alpha, Bravo ve Charlie. Yavaş yavaş sayıları 12'ye yükseldi. Ancak onlardan sadece diplomatlar ve yetkililer geçebildi. Gezginler, alınması çok zor olan özel izin gerektiriyordu.
Berlin Duvarı tek ve sağlamdı. İnsanlar Berlin Duvarı'nın uzun ve sürekli bir yapı olduğunu düşünüyor. Aslında, iki duvar vardı, birbirlerine paralel uzanıyorlardı ve aralarında yaklaşık 150 metre vardı. "Ölüm şeridi" olarak bilinen bu alanda gözetleme kuleleri, dikenli teller gerilmiş, ışıldaklar parlıyordu, köpekler görevde, "kirpi" araçlara karşı duruyordu. Silahlı gardiyanlara, şeridi geçmeye çalışan herkesi vurması emredildi. Toplamda, duvar 155 kilometre boyunca uzanıyordu, bunların 43'ü Doğu ve Batı Berlin'in ayrılmasına düştü. Doğru, bu yüzlerce insanın kaçmasını engellemedi.
Berlin Duvarı'nı geçmek imkansızdı. Yapının bütünlüğüne rağmen, yaklaşık beş bin kişi sınırı geçmeyi başardı. Bunun için bazen egzotik yöntemler seçildi. Böylece, 28 kişi 145 metre uzunluğunda el yapımı bir tünelden Batı Berlin'e gidebildi. İnsanlar arabalarda saklanma yerleri kullandılar, asma planör ve balonlarla uçtular, evler arasında atılan bir ipe tırmandılar, nehirler ve kanallar boyunca yüzdüler. Hatta bir buldozer ile duvardan kırılmaya çalışıldı. Ve en şanslı olanlar sınırı geçti. Ancak, tüm girişimler başarı ile sonuçlanmadı. Sınırı geçmeye çalışırken yetkililer tarafından 100 ila 200 kişi öldürüldü ve yüzlerce kişi hapse girdi.
Duvara her zaman Berlin denir. Bugün genel kabul gören bu isimdir. Doğu Alman hükümeti duvara "Antifaschistisher Schultzwall" (faşist karşıtı savunma duvarı) adını verdi. Bu ülkede, diğer vatandaşlara sürekli olarak faşistlerin ülkenin “kötü” kısmına yerleştikleri söylendi. Aslında, DAC vatandaşlarının özgürlüğünü kısıtladı. Propaganda işini yaparak Alman dostlarını aşağıladı. Doğru, DAC vatandaşları kısa sürede duvarın gerçekte kime karşı inşa edildiğini fark etti. Ağustos 1961'de ortaya çıkan duvar, FRG'nin kapitalist hükümetini şaşırttı. Anti-faşist savunma duvarının inşası sırasında iki hafta boyunca, Doğu Almanya'nın lideri Walter Ulbricht, halkına Alman halkının en kötü düşmanlarının geçebileceği "evlerde ve deliklerde çatlakları mühürlediklerini" öğretti. Yetkililer, duvarın insanları tehlikeden korumak için tasarlandığını, ancak amaç onları uygar dünyaya kaçmaktan korumak olduğunu belirtti. Ve FRG yetkilileri duvara takma adlar verdi. Batı Berlin Senatosu, "Utanç Duvarı" nesnesini çağıran politikacı Willy Brandt'ın ifadesini kullandı. Bu, duvarın arkasından çıkan çıkmazlarda ve başarısız kaçışların kurbanlarının anma töreninde ortaya çıkan terimdir. Ancak 1970'lerin başında, terim Batı'daki resmi kullanımdan çekildi. Bunun iki Alman devletinin yakınlaşmasını engellediğine inanılıyordu.
Berlin Duvarı, Almanların değil Sovyet yetkililerinin ısrarıyla ortaya çıktı. Genel olarak Sovyetler Birliği'nin tüm sosyalist bloğu sıkıca kontrol ettiği kabul edilir. Bu nedenle, duvarı inşa etme girişimi Moskova'dan geldi. Aslında böyle bir yargı gerçek olmaktan uzaktır. Gerçek şu ki, 1952'de Sovyetler Birliği Doğu ve Batı Almanya arasındaki sınırı kapattı. Ve o zaman Berlin, Fransa, SSCB, ABD ve Büyük Britanya'nın ortak kontrolü altındaydı. Şehir bu sürecin dışında kaldı. Duvarı inşa etme kararı, DAC lideri Walter Ulbricht tarafından verildi. Doğu Almanların Berlin'in komünist kontrolündeki olmayan kısımları aracılığıyla giderek Batı'ya kaçmaya çalıştıklarını gördü. Ulbricht tavsiye için Sovyet liderlerine döndü, ama fikri sevmediler. Berlin'deki sınırın böyle radikal bir şekilde kapanmasının sadece teknik olarak imkansız değil, aynı zamanda vatandaşları da kucaklayacağına inanıyorlardı. Ve sadece 8 yıl sonra Kremlin duvarın inşasını kabul etti. Kruşçev Ulbricht'e hazırlıklara başlama fırsatı verdi. Alman yetkililer çok gizli gruplar oluşturdular, çimento sütunları ve dikenli telleri stoklamaya başladılar. Metroyu, sokakları ve demiryollarını engellemek için gizlice bir plan geliştirildi. Duvarın inşası başladığında, binden fazla kişi her gün Doğu Almanya'dan ayrılıyordu. Ulbricht onları durdurmaya kararlıydı. 12-13 Ağustos 1961 gecesi, Doğu Alman askerleri tel ile 30 mil çitle çevrildi ve ertesi gün beton temelin dökülmesi başladı.
Berlin Duvarı 9 Kasım 1989'da yıkıldı. Sovyetler Birliği'ndeki Perestroika, sosyalist kampın ülkelerini etkiledi. Mayıs 1989'da Macaristan, Avusturya sınırındaki tahkimatı tahrip etti. DAC sakinleri, sosyalist kamptaki komşuları aracılığıyla toplu olarak batıya kaçmaya başladılar. Ülkede siyasi bir kriz patlak verdi. Ekim ayında, SED'in liderliği istifa etti ve 4 Kasım'da Berlin'de özgürlük isteyen kitlesel bir miting düzenlendi. 9 Kasım 1989'da, GDR Başbakanı Gunther Schabowski ülkeye giriş ve ülkeden ayrılmak için yeni kurallar açıkladı. Vatandaşlar artık Almanya'ya seyahat etmek için vize alabilirler. Bu haber Berlinlileri mutlu etti ve yüz binlerce insan güvenlik güçlerinin direnişinin üstesinden gelerek sınıra koştu. Ulusal bir tatil başladı. Duvarın kendisi sadece hafif hasar gördü. Doğu Almanlar toplu olarak üzerine tırmandılar. Sadece birkaç gün sonra insanlar duvarı ve bloklarının çoğunu yıkmaya başladı - genellikle haftalar içinde. Aktif yıkım, Almanya'nın resmi birleşmesinden sonra Ekim 1990'da başladı. Ama bu bile birkaç ay sürdü. Duvar sadece 1992 yılına kadar neredeyse tamamen kaldırıldı ve parçalarının bir kısmını geçmişin bir hatırlatıcısı olarak korudu. Ve Berlin Duvarı'nın yıkılışını işaretlemek bir tarih aldı. Böylece 9 Kasım 1989, Berlin Duvarı'nın yıkıldığı gün oldu.
Berlin Duvarı'nın yıkılmasının arkasındaki ana suçlu Başkan Reagan'dı. Ünlü Reagan ifadesi iyi biliniyor: "Bay Gorbaçov, bu duvarı yık." Duvarın yıkılmasının ana başlatıcısı olarak Amerikan başkanının imajını doğurdu. Ancak bu yanlış bir yaklaşımdır. Ünlü söz, tarihi olaylardan iki yıl önce Haziran 1987'de söylendi. Ve Genel Sekreter Mikhail Gorbaçov'un kendisi zaten duvarda yırtık olan perestroika'yı başlattı. 1989'da DAC, büyük çaplı popüler rahatsızlıklar yüzünden sarsıldı. Binlerce insan kaçtı, Batı ülkelerinin büyükelçiliklerine sığındı. Doğu Alman liderleri Gorbaçov'a itirazda bulunarak ülkeyi terk etmek için vize vermek için eski katı kuralların terk edilmesini istediler. Bu izin nadiren insanlara verildi. Protestolar sonucunda yetkililer ülkeyi özel şartlar olmadan terk etme rejimini basitleştirmeye karar verdiler. Değişikliklerin Komünist Parti sözcüsü Gunter Schabowski tarafından bir basın toplantısında açıklanması gerekiyordu. Ancak performansa iyi hazırlanmadı. Yeni yasanın yürürlüğe girdiği zaman sorulduğunda, "Hemen, gecikmeden." Bu, ülkeyi engelsiz bırakmalarına izin verilen insanlar için bir işaretti. Aslında, vize alma olasılığı ile ilgiliydi.
Berlin'in çöküşü tüm Almanlar için bir kutlama oldu. Berlin Duvarı'nın yıkılmasının tüm Almanlar için ulusal bir tatil haline gelmesi genellikle kabul edilir. Ve tüm demokratik dünya bu olaydan memnundu. Aslında birçok Alman, özellikle de Doğudakiler için birleşmenin zor olduğu ortaya çıktı. Ülke büyük bir işsizlik, kızgınlık ve güvensizlik yaşadı ve Batı ve Doğu kültürlerinin birleşmesi büyük bir sorun haline geldi. Bugün bile Batı Almanlarının yarısı tarihi yeniden birleşmeden faydalandıklarına inanıyor. Ülkenin doğusunda% 15'i vardı. Ancak Almanlar 9 Kasım'ı başka bir nedenle hatırlıyorlar. 1938'de bu gün Naziler sinagoglara ve Yahudi işlerine saldırmaya başladı. Bu pogrom'a Kırık Cam Pencereler Gecesi veya Kristallnacht adı verildi. Almanya tarihinde, bu olaylar hoş olmayan ve acı verici bir yer olarak kaldı; Bu gün hiçbir şey kutlamak istemiyorum. 2010'lara kadar Almanya duvarın yıkılışını kutlamamıştı. Popüler politikacı Wolfgang Thierse, meslektaşlarını cesaretlerini toplamaya ve modern Alman tarihinde olumlu anların ne olduğunu hatırlamaya çağırdıktan sonra bile, 1989 olayları kutlanmadı. Sadece 2014 yılında Berlin Duvarı'nın yıkılışının 25. yıldönümü şerefine kitle şenlikleri düzenlendi. Şansölye Angela Merkel'in konuşmasının eşlik ettiği “Ode to Joy” seslerine 8 binden fazla hava feneri gökyüzüne yükseldi. Kutlamaya Mikhail Gorbaçov ve eski Polonya Cumhurbaşkanı Lech Walesa katıldı.
Berlin, II. Dünya Savaşı'ndan sonra duvarla bölünen tek şehirdi. Çoğu insan garip, bölünmüş bir şehirde sadece Berlin'in olduğuna inanır. Aslında Müttefikler tarafından fethedilen Avusturya da kendisini benzer bir durumda buldu. Anlaşmazlığın nedeni, Batı'nın bu ülkeyi Nazi saldırganlığının kurbanı olarak görmesiydi. Bununla birlikte, Avusturya'nın Almanya ile her zaman çok yakın bir ilişkisi vardı, böylece Müttefikler oradaki durumu dikkatlice kontrol ettiler. Fransa, ABD, İngiltere ve SSCB tarafından yönetilen dört bölge oluşturuldu. Berlin gibi Viyana da bölümlere ayrıldı. Ancak bu durumda, yaklaşık beş ilçeydi. Dördü Müttefikler, beşincisi Müttefik Kontrol Komisyonu tarafından kontrol edildi. Bölünme, Avusturya'nın tam bağımsızlık kazandığı 1945'ten 1955'e kadar vardı. Ancak Berlin'in bölünmesi 35 yıl daha uzun sürdü. Ve Almanya'da, müttefikler çok daha gergin ilişkiler geliştirdiler. Viyana'da, Berlin'de olduğu gibi duvar yoktu, ancak SSCB'nin isteklerine karşı inşa edildi. Kendilerini komşularından izole etmeye karar veren Doğu Alman yetkililerdi.
Berlin Duvarı'nın yıkılması Batılı liderleri mutlu etti. Bugün bize Batı'nın duvarın yıkılması ve birleşik bir Almanya'nın yeniden doğuşu ile hiç kuşkusuz memnun olduğu anlaşılıyor. Ronald Reagan'ın kendisi bu şaftın yıkılmasını istemiyor muydu? Bu sadece kusurlu bir yaklaşım. Hem Fransa Cumhurbaşkanı Francois Mitterrand hem de İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher'ın Almanya'nın yeniden birleşmesini ve 9 Kasım 1989 olaylarını istemediği ortaya çıktı. İngilizler o kadar mutsuzdu ki doğrudan Gorbaçov'a Almanya'yı birleştirmek istemediğini ilan ettiler. Bu hareket, uluslararası ilişkilerin istikrarını zayıflatabilir ve dünya istikrarını tehdit edebilir. Mitterrand, Nazi ideallerinin Avrupa'ya yayılmasından korktuğu için duvarın yıkılması konusunda üzgündü. Bu tür korkuların çok zorlandığını düşünüyoruz, ancak bu Almanya'nın en yakın komşularının görüşü. Geçen yüzyılda, güçlü Almanlar tarafından iki kez saldırıya uğradılar. Her iki lider de birleşik bir Almanya'nın hızla küllerinden yükseleceğini ve kıtada hakimiyet kazanacağını anladı. Almanya Başbakanı Helmut Kohl meslektaşlarını ve korkularını sakinleştirmeye çalıştı. Avrupa hala İkinci Dünya Savaşı'nın sonuçlarından uzaklaşamıyordu. Ve Almanya aynı zamanda Avrupa'nın en büyük ekonomisi, en büyük nüfusa sahip ülkesi ve yakın zamanda diktatörlük tarihi olacaktı. Batılı liderler güçlü ve etkili bir rakipten korkuyorlardı.
Batılı liderler Berlin Duvarı'nın inşasına olumsuz tepki gösterdi. Berlin Duvarı demokratikizmin sembolü haline geldi. Görünüşe göre inşaatı tüm gelişmiş topluluğu öfkelendirmiş olmalı. Ama bu bir yanılsamadır. Berlin bölünmesi hem Sovyetler hem de Batılı liderler için sorunlar yarattı. Bugün duvarın inşasına ve ABD Başkanı John F. Kennedy'ye dahil olduğunu gören tarihçiler var. 1961'de hiçbir Batı lideri halka açık konuşmalarında Batı ya da Doğu Berlin'den bahsetmedi. Birden John F. Kennedy tüm dünyaya ABD'nin şehrin batı kesiminde yaşayanlara karşı yükümlülüklerini savunacağını söyledi. Böyle bir eylemden sonra Nikita Kruşçev, ABD'nin Berlin'in müttefiklere ait bir kısmıyla ilgilendiğini açıkça anladı. Kennedy, Berlin'de Amerikalılar için engelsiz bir varlık olasılığı ile, kentin doğu, Sovyet bölgesinde neler olup bittiğini gözlemlemek teknik olarak kolaydı. Ve duvar buna engel değildi. Ülkenin inşaatının başlamasından sonraki ilk günlerde, Amerikan Başkanı Giannis Limanı'nda dinlendi ve ne olduğu konusunda endişe etmedi. Ancak diğer Batılı liderler duvarın kaldırılmasını istedi. Washington'a dönünce, Kennedy ABD'nin başka seçeneği olmadığını açıkladı. Tanklar duvarı yıkmak için gönderilebilirdi, ancak Almanlar yeni bir tane inşa ederdi. ABD Doğu Almanları özgür tutmak için hiçbir şey yapmadı.
Berlin Duvarı bir gecede inşa edildi. Masif duvarın bir gecede inşa edildiği hikaye, saf turistleri şaşırtıyor. Ancak, gerçek terimlerin daha etkileyici olduğu ortaya çıktı. İlk gece boyunca, sadece tel çit konuşlandırıldı, ancak 87 mil mesafede. Ve duvarın yapımı kademeli bir süreçti. İlk çit 1961'de ve ikincisi sadece 1962'de 100 metrelik bir mesafede ortaya çıktı. Kum ve engellerle dolu bir ölüm şeridi böyle ortaya çıktı. Sonraki üç yıl boyunca, ilk çit hareket ettirildi ve ikincisi güçlendirildi. 1965 yılında, duvar aslında betondan yapılmıştır. Şaftın böylesine yavaş bir ereksiyonunun nedeni, SSCB'nin bu adımı atmak istememesi idi. Duvar nihayet 1975'te tamamlandı."Grenzmauer 75" adında karmaşık bir mühendislik yapısına dönüştü. 3.6 metre yüksekliğe sahip beton bloklar gerektiğinde yukarı doğru uzatılabilir. Almanlar gözetleme kuleleri inşa etti, bölgeyi parlak bir şekilde aydınlattı ve karmaşık engeller dikti. Şeridin içinde devriyeler vardı ve kum bölgesi davetsiz misafirlerin izlerini düzeltmek için tasarlandı. 1980'lerin sonunda, video kameralar ve hareket dedektörlerinin kurulması planlandı. Kompleks neredeyse aşılmazdı. Bu yüzden, kalıntılarını bugün gördüğümüz duvar orijinal değil. Bu, Almanlar tarafından inşa edilen koruyucu bariyerin dördüncü neslidir.
Berlin ülkesi Doğu Berlin sakinlerini vurdu. Ayrıca Batı Berlin'deki inşaatından da muzdaripti. Her gün 60 bine kadar kişi işe gitti. Bu talep-dışı uzmanların duvarının ortaya çıkmasıyla birlikte, şehrin batı kısmı kayboldu, böylece ekonomik olarak acı çekti.
Berlin Duvarı sadece Doğu Almanlarının özgürlüklerini kısıtlamak için yapılmıştır. 1950'lerde Batı ülkeleri Doğu Almanya'da gerçek bir sabotaj kampanyası başlattı. Amaç ekonomiyi kırmak ve ülkenin politik sistemini zayıflatmaktı. ABD'de aktivistler ve gençler eğitildi ve finanse edildi. Teröristler bile komünistleri kötü göstermeye çalıştılar. Batılı ajanlar patlama yaptılar, ekipman ve makinelere zarar verdiler, zehirli inekler, yiyeceklere zehir eklediler ve eylemcilere saldırdılar. Amerikan Woodrow Wilson Uluslararası Merkezi raporunda Berlin'deki açık sınırın DAC'yi büyük casusluk ve sabotaja maruz bıraktığını itiraf etti. Duvarın inşası devlet için güvenlik sağlamıştır. O ana kadar, DAC ve SSCB yetkililerinin müttefiklerine bu tür faaliyetleri denetleme çağrıları duyulmamıştı.
Duvar bir zemin bariyeriydi. Görünmez bir sınır da yer altına atıldı. Metro uzun zamandır Berlin'de çalışıyor. Ancak sınırı geçme yasağından sonra trenler sadece kendi taraflarına gidebildi. Doğru, batı kısmı boyunca ilerleyen ancak doğudan geçen üç dal vardı. Diğer taraftaki istasyonlar korundu ve trenlerin durmaları yasaklandı. Duraklara "hayalet" deniyordu. Ve Doğu Berlin'deki Friedrichstasse istasyonu, şehrin batı kısmındaki yolcular için bir kavşak olarak kullanıldı. Ancak sadece özel bir izinle çıkmak mümkün oldu. Duvar yıkıldığında, insanlar hayalet istasyonlarının 1961'den beri neredeyse hiç değişmediğini ve hem işaretlerini hem de duyurularını koruduklarına şaşırdılar.