Bu gece kırmızı giymeye karar verdim. Bana her zaman kırmızının ten rengime göre daha iyi göründüğünü söylerdi.
Mükemmel, zahmetsiz bukleler yaratmaya çalışarak, o akşam saçımı yapmak için çok zaman harcadım. Sonra dudaklarımı kırmızıya boyadım ve topuklularımı giydim. Araba zaten beni bekliyordu.
Prömiyer yukarı doğu tarafında yapılıyordu; yolculuk trafikle uzundu, ama başardık ve derin bir nefes aldım. Kalbim çarpıyordu.
Şoförüm kapıyı açtı ve bana yardım etti. Sokaklar hareketliydi ve sonbahar soğukluğu beni birdenbire vurdu; Daha sıcak bir ceket giymediğim için pişman oldum. Fotoğrafçılara gülümsedim.
İçeriye girer girmez, paltomu çıkarırken garson bana bir bardak şampanya ikram etti. Oda kalabalıktı; Odayı taramaya başladım, onu aramaya başladım.
Bunun yerine onu buldum. Ağartılmış sarı saçlı uzun boyluydu. Odanın diğer ucundan gözlerinde mavinin dans ettiğini görebiliyordum. Onun figürü, üç çocuğuna sahip olmasına rağmen hala mükemmel bir şekilde sağlam.
Onu bir ay önce keşfettim. İtalya'dan New York'a geri dönmüştük ve o hemen ortadan kayboldu. Şebekenin dışında. Bir haftadır ondan neredeyse hiç haber almadım. Sonra bir akşam onu gördüğümde bir arkadaşımla yemek yiyordum. Kolunda sarışın bir güzellikle. Bunu beklemeliydim.
Biraz daha yakınlaşmaya başladım, nerede olduğunu ve ona kendimi tanıtmalı mıyım diye merak ettim. Bu bir şey olmaz mıydı, kendi kendime düşündüm.
Isabella, sevgilim, nasılsın?
Birkaç dakika bekledim, bir grup yabancıyla anlamsız konuşmalar yaparak sohbet ettim. Bir an bile gözümü ondan ayırmıyorum.
"Şampanya, bayan?"
Bir tane daha aldım. Zamandı.
Ona doğru yöneldim ama yolumda durdum. İşte oradaydı. Eli sırtında, lacivert bir smokin giymişti. Bir şeye güldüler. Ona doğru eğilirken tapınağını öptü. Arkamı döndüm ve tanıdığım birini bulmak için odayı taradım; İyi arkadaşım Johnny'yi gördüm. Johnny, The New York Times için bir yazardı; Ondan bir giriş yapmasını istedim, "Elbisesine bayılıyorum." Şevkle dedim.
Onlara doğru yürüdüğümüzde hemen gözlerini ona kilitledim. Geri alınmış görünüyordu. James, Pamela, nasılsın? Johnny onları selamladı.
Gözlerini benden ayırmadı.
“Pamela, seni en yakın arkadaşlarımdan biri olan Elizabeth ile tanıştırmak istedim. Muhtemelen zaten bildiğiniz gibi filmde oldukça önemli bir rol oynuyor Elizabeth, enfes Pamela ile tanışın ve elbette James'i zaten tanıyorsunuz. "
Pamela elini uzattı. "Sizinle tanışmak çok güzel; James bana birlikte filminizden çok bahsetti. "
"Ohh, teşekkürler. Seninle tanışmak da çok güzel. James evli olduğundan hiç bahsetmedi. "
Gülümsedi - bu tereddüt müydü? "Pek de övünen biri değil."
Gözlerimi James'e kilitledim. Ne dediğini bilmiyordum; Tek bildiğim, varlığımın her bir parçasının ateşe verilmiş gibi hissedildiğiydi. Çığlık atmak istedim. Son dokuz aydır ona yalan söylediğini söylemek istedim. Ona vücudumun her yerini öptüğünü söylemek istedim. Saatler süren terli sevişmeden sonra kulağıma fısıldadığı her karanlık sırrı dökmek istedim.
Bunun yerine soğukkanlı kaldım ve toparlandım. Alt dudağımı ısırdım ve ikisine de gülümsedim. "Turumu yapmalıyım; Umarım filmi beğenirsiniz; Seninle tanışmak bir zevkti, Pamela. "
James. Uzaklaşırken başımı salladım, bakışlarının sırtımda bir delik açtığını hissedebiliyordum ya da belki bu Pamela idi. Her iki durumda da bir izlenim bıraktığımı biliyordum.
Hep yaptım.
Film başlıyordu; herkes oturmak için içeri girdi. Bir garson aradım; Şampanyadan daha sert bir şeyleri olup olmadığını sormak istedim.
Garson bana bir bardak cin koydu, ben de yuttum ve bir tane daha koydu, bakışları göğüslerimden. Ona gülümsedim ve tuvalete gittim.
Boştu. Rujuma işedim ve dokundum. Gözlerim cin yüzünden cam gibiydi. "Onun gerçek olamayacak kadar iyi olduğunu bilmeliydin," diye mırıldandım kendi kendime aynaya.
Elizabeth.
Yukarı baktım; oydu. Kapıda duruyordu. Ne istiyorsun James?
Neden hala New York'tasın? Londra'ya geri döneceğini sanıyordum. "
Kalmam gereken bir şey olduğunu hissettim. Sanırım yanılmışım. "
"Bana kızgınsın."
Değilim, dedim sertçe.
"Ben evliyim." İçini çekti.
"Farkettim."
"Üzgünüm." Azarladığım küçük bir çocukmuş gibi söylerken ayakkabılarına baktı.
Hiçbir anlamı yoktu.
Olmadı mı? Diye sordu, kaşlarını çattı.
"Hayır. Olmadı. " Tekrarladım.
Benim için bir anlamı vardı.
Ona doğru yürüdüm ve tam önünde durdum. Kolonyasının kokusunu alabiliyorum. Misk ve tıraş losyonu gibi. Tıpkı tenimdeki tatlı parfümü koklayabildiğini bildiğim gibi. Dudağımı ısırdım Kalbim çarpıyordu.
Ağzıma daldı ve ben karşılık verdim. Beni duvara doğru itti ve dudaklarıyla boynumdan ve göğüslerimden aşağı indi, diz çöktü ve omzuna yaslanmak için bacağımı kaldırdı; Saçını çektim ve aniden kapı açıldığında zevkten inledim - Pamela'ydı.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Okuyucular: Aşağıdaki kurgusal parça terk etme, sık sık düşük yapma ve kendine zarar verme konularından biridir. Vücudum hamileliğimi sonlandırmaya karar verdi.
Soğuk alabildiği tek şeydi, uzuvlarını ağırlıklandırıyordu, duyularını buğuluyordu, düşüncelerini çarpıyordu. Ağzına soğuk baskı.
"İyi iletişim, sade kahve kadar teşvik edicidir ve sonrasında uyumak da zordur." —Anne Morrow Lindbergh Sonbaharda havanın soğuduğu ve yaprakların ateşli renklere dönüştüğü sonbaharda ılık bir fincan kahveden daha çekici şeyler vardı.
Bu kısa öyküyü Rus şair Mikhail Lermontov tarafından tercüme ettim. Bir Kafkas halk masalına dayanmaktadır.