Sant' Angelo yakınlarındaki İngiliz Piyade
Burada, muhtemelen Dördüncü Cassino Savaşı'nın başlarında, Gari/ Rapido Nehri'nin batı kıyısında, Sant' Angelo yakınlarındaki bir Alman bombardımanı sırasında sığınan iki İngiliz askeri görüyoruz.
"Zalim Gereklilik": Monte Cassino'nun İlk Savaşının Öyküsü
Müttefikler sonunda Almanları burada yenecek olsa da, ilk girişimleri maliyetli bir başarısızlıktı.
18:00 ile 19:00 arasında, 40 adam kürek çekerek yakındaki kıyıya doğru yol aldı, kütüklere ve enkazlara tutunarak kendilerini keskin soğuk akıntıda ilerletmek için kullandılar. Diğer taraftaki herkes öldürülmeye ya da yakalanmaya bırakıldı. Akşam saat 20.00'den sonra, uzak taraftan silah sesleri kesildi. 1./141. yok edildi. 36. Tümen 430'dan fazla kişi öldü, 600 kişi yaralandı ve 875 kişi kayıp. Kayıpların çoğunun öldürüldüğü veya yakalandığı tahmin ediliyor. Bir bölük komutanı, kıyafetindeki 184 kişiden sadece 17'sinin kaldığını bildirdi. Walker, "İyi bölümüm mahvoldu" diye yazdı. 15. Panzergrenadiers 64 ölü ve 179 yaralı kaybetti.
Walker ayrıca şöyle yazdı: “Rapido Nehri'ni amaçsızca ve iyi piyade taktiklerini ihlal ederek geçme girişimleri sırasında iyi genç adamların büyük kayıpları çok iç karartıcı. Hepsi üst düzey komutanın aptallığından sorumlu."
Postmortemler devam etti. Saldırı kötü hazırlanmıştı - ağır hücum botları ac6 taşıyan dört tabur.
İngiliz Muhafızları vs Alman Grenadiers
29'uncusu, 21 Ocak'ta, İngiliz saldırısı sona ermek üzereyken, İngiliz 56. ve 5. Tümenlerini vurdu. Almanlar İngiliz soğukluğunu durdurdu. İngilizler yorgun ve erkekleri azdı. 6. Cheshires'den Er SC Brooks, müfrezesinin dokuz aylık hizmete sahip yedeklerden oluştuğunu gördü. Vapurda çalışan Mühendis Matthew Salmon, yolcularının gergin olduğunu görerek, “Daha ne kadar burada kalacağız? Kanlı bir şekilde rahatlamamızın zamanı geldi."
Ertesi sabah, 22'sinde, Anzio saldırısı gerçekleşti. Anglo-Amerikan VI Kolordusu tam bir sürpriz yaşadı, ancak Almanlar her zamanki hızlarıyla tepki vererek saldırıyı kontrol altına almak için çeşitli birimleri topladı. Hiçbiri Garigliano ve Rapido savaşlarından gelmedi. Beşinci Ordu'nun nehir saldırıları, asıl amaçları olan Alman savunucularını geri çekmek için başarısız olmuştu.
Sonraki altı gün, Garigliano Nehri boyunca şiddetli çatışmalara sahne oldu. İngilizler, eşit derecede kararlı karşı saldırılara karşı büyük bir kararlılıkla saldırılar başlattı. 5. Tümen'in 15. Tugayı, Almanların "Vazgeç Tommy, etrafınız sarılmış" diye bağırarak karşılık verdiğini bulmak için bir saldırı başlattı.
5. Tümen'in saldırısının gücü tükenirken, İngilizler 90. Panzergrenadiers'a karşı çatlak 201.
Green Howard'ların Minturno'ya ulaşması ve Hill 201'in İngilizler onu sonsuza dek ele geçirmeden önce dört kez el değiştirmesiyle tepeler ve dağlar için savaş devam etti. Kraliyet İskoç Piyadeleri, Monte Natale'yi almaya çalıştılar, ancak 17. Tugay'ın iki taburunun armayı aldığı 29 Ocak'a kadar başarılı olamadılar. O zamana kadar, 5. Tümen tamamen vuruldu.
“Düşman Kararlı Kalıyor”
56. Tümen daha iyi durumda değildi. 20'sine gelindiğinde, tüm tugayları göreve başladı ve ikisi yorgun ve güçleri düşüktü. Birlikler sadece geceleri hareket edebilirdi. 24'ünde, McCreery kabul etmek zorunda kaldı: “düşman kararlılığını koruyor… 56 Tümen birlikleri yedi gündür savaşıyor ve yorgunlar. Düşman geri çekilmedikçe, Kolordu cephesinde birkaç gün daha ilerleme beklenemez.” İki şirket, üç memur ve aralarında 37 adamdan ibaretti.
McCreery, Monte Ornito'ya ilerlemek için 43. Kraliyet Deniz Komando ve 9. Ordu Komando Taburlarını gönderdi ve yeşil bereli sert adamlar zemin kazandı. Ancak başarıdan yararlanmak için yeterli rezerv yoktu. Genel resim yavaş ilerliyordu. Arz durumu berbattı - 10. Royal Berkshires, battaniye veya palto olmadan girdi ve patikalar katırlara geçit vermiyordu. Porters her şeyi ortaya çıkarmak zorunda kaldı. 175. Pioneer Alayı'ndan Er George Pringle, öncü katır nakliye şirketlerinden malzeme aldı ve sırtında 50 pound ağırlığındaki paketleri taşıdı.
23 Ocak'ta, 1. Londra İskoç ve 10. Royal Berkshires, Monte Damiano'ya başarısız bir saldırı yaptı. İngilizler, yaralıları kurtarmak için Kızılhaç bayrakları altında sağlık görevlileri gönderdi. İngilizleri şaşırtan bir şekilde, tepenin üzerinde bir Alman subayı belirdi ve İngilizce, "Beyler, lütfen biz yaralılarımızı getirirken ateş etmeyi keser misiniz?" dedi. Ateşkes, her iki taraftaki yaralıları alaşağı edecek kadar uzun sürdü.
29 Ocak'ta, X Kolordusu, başarısız Garigliano geçişlerinden kurtulduktan sonra 2. ve 1./4. 2. Hampshires'ın günlüğü her şeyi söylüyordu: "Beklenmedik zemin yapısı ve düşman tarafından aşırı el bombası kullanımı nedeniyle saldırı başarısız oldu." Takip saldırısı iptal edildi. İngilizlerin saldırmaya çalıştığı her yerde, vahşi Alman direnişi buldular.
McCreery, Almanları arkadan sızarak dağların üzerinden vurmaya karar verdi ve bu işe yaradı. Castelforte'nin Alman savunucuları son derece şaşırdılar, ancak İngiliz birlikleri, ağır bombardıman altında, yaklaşık 2.000 fit yüksekliğindeki rüzgarlı dağların üzerinde mücadele etti.
10 Şubat'ta McCreery gerçeklerle yüzleşti. Adamları Minturno'yu almış ve Garigliano'da birkaç köprübaşı kazanmış, ancak Almanları zirvelerden uzaklaştırmamışlardı. Kolordu “aktif savunmaya” geçti ve ölü ve yaralıları saydı. Almanların kayıplarından kimse emin değildi, ama İngilizler yenilmişti. 2./6. Queens, gücünün yüzde 28.6'sı olan 138 adamını kaybetmişti. 7. Oxfordshire ve Buckinghamshire Piyade, gücünün yüzde 37.8'i olan 188 adamını kaybetti.
“Kumsalda Bir Balina”
Yorgunluğa, kış havasına, su basmış araziye, yüksek dağlara ve daha fazla zayiata rağmen, Clark taarruza devam etmek zorunda kaldı. Anzio'da yaklaşık 70.000 İngiliz ve Amerikan askeri ve 356 tank mahsur kaldı. Operasyon için zorlayan Churchill öfkelendi. “Kıyıya bir yaban kedisi fırlattığımızı, ancak elimizdeki tek şeyin karaya vurmuş bir balina olduğunu” ummuştu.
Almanlar Anzio sahiline çekiçle saldırırken, Beşinci Ordu şimdi mümkün olan en kısa sürede onu kurtarmak için hücuma geçmek zorundaydı. Clark baharı ve kuru havayı bekleyemedi. Ama yeni askerleri tükeniyordu. Geriye kalan tek şey, Sant' Angelo'daki hırpalanmış 36'ncı ve Cassino Masifi'ndeki eşit derecede yıpranmış Fransız Kolordusu arasında zemini tutan 34. Piyade "Red Bull" Tümeniydi. 34. cadde, Cassino kasabasına ve onun üzerinde yükselen manastıra bakıyordu. Bölümün zamanı gelmişti.
Clark'ın planı, 36. Tümen'in 168. Alayını şehrin kuzeyindeki Rapido Nehri'nin uzak tarafına göndermek ve ikinci bir hançeri doğrudan Cassino Masifi üzerinden, nehrin üç mil gerisinden ve Liri Vadisi'ne göndermekti. Fransız Kolordusu, yorgunluğa rağmen, Amerikan sağ kanadını korumak için bu sefer aşırı sağdan Colle Belvedere'ye doğru yeniden saldıracaktı.
Red Bulls'un 133. Piyade Alayı iç tekerlek olacak. Cassino'nun iki mil kuzeyindeki harap olmuş eski bir İtalyan Ordusu kışlasını almak zorundaydı, 168'inci ise manastıra giden daha yüksek zirvelere bir atlama taşı olan Tepe 213 adlı bir tepeciğin üzerinde sürdü.
Tümgeneral Charles W. “Doc” Ryder yönetiminde, Red Bulls, Sant' Angelo'daki 36. kişiden daha az zorlu bir nehir boyunca saldırmak zorunda kalacaktı, ancak yine de ıslak zeminle karşı karşıya kalacaklardı. Daha da önemlisi, Almanlar uzak kıyıda, düz bir ovanın önünde, tüm bitki örtüsünden arındırılmış, Alman makineli tüfek yuvaları, güçlü noktalar ve mükemmel ateş alanlarına sahip hap kutuları sağlayan 300 yard derinliğinde bir mayın kuşağı oluşturdu. Dikenli tel engeller altı fit derinliğinde duruyordu. Hayatta kalan tüm binalar, kundağı motorlu toplar ve tank karşıtı toplar ile hap kutularına dönüştürülmüştü ve Tepe 213'e giden tepe 150 metrelik dikenli tellerle çevriliydi.
Okuryazar Rhodes Scholar ve sıradan Benedictine olan Senger, adamlarını kürek yerine levye ve patlayıcılarla kayalık pozisyonları nasıl kazacakları konusunda eğitti. Askerleri, tek bir adamın yaralı bir askeri halatlarla nasıl indirebileceğini ve onu doğaçlama bir kızağa nasıl çekebileceğini öğrendi. Zor koşullara dikkat çekici bir uyarlamaydı ve savaş boyunca Alman ordusunun damgasını vurdu.
Sahil Başında Üç Tabur
Colle Maiola, Monte Castellone ve Monte Kahire'nin yamaçları 450 metre yükseklikte ve 1000 metre mesafeden tellerle, mayınlarla, kesilen ağaçlarla, sığınaklarla ve makineli tüfek mevzileriyle kesişiyordu. Colle Sant Angelo, Hill 444 ve Hills 593/569'un doruklarına, Almanlar hepsi kalın kütüklerle kaplı keskin nişancı direkleri ve havan mevzileri inşa etmişti. Havanlar, oluklarda düzgün bir şekilde gizlenmişti.
Savunucuların da tembelliği yoktu. Gustav Hattı'nın bu kısmı, Korgeneral Dr. Franz Bayer komutasındaki 71. Piyade, 5. Dağ ve 44. "Hoch und Deutschmeister" Piyade Tümenlerinin unsurları tarafından tutuldu. Orijinal 44., tarihi Avusturya 4. Piyade Alayı'na dayanıyordu ve Stalingrad'da yok edildi. Eskisinin yerine yeni bir 44'üncü yaratıldı ve Avusturyalılar uzun geleneklerini sürdürmeye kararlıydılar. Öyle olsa bile, Avusturyalılar zayıftı.
İçindekiler
İngiltere, Nazi Partisi altında Almanya'nın artan gücüne yanıt olarak 1939'dan önce askeri harcamaları ve finansmanı artırmış olsa da, kuvvetleri, özellikle İngiliz Ordusu ile karşılaştırıldığında, hala zayıftı. Sadece Kraliyet Donanması - o zamanlar dünyanın en büyüğü [1] - Alman muadilinden daha güçlüydü. İngiliz Ordusu'nun savaş için yalnızca dokuz tümeni vardı, oysa Almanya'nın yetmiş sekizi ve Fransa'nın seksen altı bölümü vardı. [2] [ sayfa gerekli ]
Bununla birlikte, "Britanya çok zengin bir ülkeydi, silahları güçlüydü, çıkarları için acımasızdı ve küresel bir üretim sisteminin kalbinde oturuyordu." [3] 1940'ta Başbakan olduktan sonra Winston Churchill, savaş çabalarının kovuşturulmasında hükümete ve orduya tavsiyelerde bulunmak ve onları desteklemek için endüstri, bilim adamları ve mühendisleri görevlendirdi. [3] Radar gibi savaşın sonucunu belirleyen teknolojiye yol açan bilimsel çalışmaların çoğu 1940'tan önce yapıldı [4] ve kapsamlı Müttefik teknolojik işbirliğine yol açan Tizard Misyonu aracılığıyla o yıl Amerikalılarla paylaşıldı. . Ancak Manhattan Projesi, 1942'de başlayan savaş sırasında, İngiliz katkısının 1941'den beri Tüp Alaşımlarının çalışmasını da içerdiği üstlenildi.
Başka bir dünya savaşının patlak vereceğini öngören Polonya Donanması, 1939 yılının Ağustos ayının sonlarında ve Eylül ayının başlarında Pekin Planını uygulayarak üç modern muhripi harekete geçirdi. Burza, Błyskawica, ve grom Britanya'ya gemiler, savaşın geri kalanında Kraliyet Donanması'nın yanında (ve komutası altında) görev yaptı.
3 Eylül'de İngiltere ve Fransa, Anglo-Polonya askeri ittifakı gereği Almanya'ya savaş ilan etti. Açıklama, İngiltere'nin Almanya'ya tüm Alman güçlerini Polonya'dan çekmesi için bir ültimatom vermesinden 24 saat sonra yapıldı. Polonya'nın düşmesinden sonra, Kraliyet Donanması iki Polonyalı denizaltının gelişiyle güçlendirildi. Orzel ve Wilk. Birleşik Krallık'taki Polonya Donanması daha sonra kiralık İngiliz gemileriyle desteklendi.
İngiliz Ordusu, Fransa'yı desteklemek için hemen İngiliz Seferi Kuvvetlerini (BEF) göndermeye başladı. İlk başta sadece savaş öncesi Ordudan düzenli birlikler sayılarını oluşturuyordu. Ancak 1940'ta, Birleşik Krallık'ta seferber edilen Bölgesel Ordu (TA) bölümlerinin adamları gönderildi. Sonunda, BEF'in komutası altında 200.000 adamı kontrol eden I, II ve III Kolordu vardı. Kraliyet Hava Kuvvetleri (RAF) de düşmanlıkların başlangıcında Fransa'ya önemli kuvvetler gönderdi. Bazıları Fransız Ordusu için keşif gibi konularda yardımcı olmak için Fransız Ordusu işbirliği filolarıydı. Diğerleri RAF Fighter Command'dan Hawker Hurricane filolarıydı. Ayrı olarak, Bombardıman Komutanlığı, Fairey Savaşı'nı uçuran filolardan ve İngiltere'den Almanya'ya ulaşma menzili olmayan diğer makinelerden oluşan Gelişmiş Hava Saldırı Gücü'nü gönderdi. [5]
Sahte Savaş sırasında, RAF küçük bombalama baskınları ve çok sayıda propaganda broşürü baskınları (kod adı "Nickels") gerçekleştirdi ve Kraliyet Donanması Almanya'ya bir kıyı ablukası uyguladı.
Norveç kampanyası Düzenle
Kuzey İsveç'teki büyük demir cevheri yatakları ve Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya'ya zarar verecek türden bir ablukanın önüne geçebilecek uzun sahil nedeniyle Norveç, Alman stratejisinde önemli bir yer tutuyordu. İngiltere'nin Narvik'ten cevher akışını durdurmak için tarafsız Norveç'e karşı önleyici bir hamle yapacağını doğru bir şekilde tahmin eden Adolf Hitler, 9 Nisan 1940'ta bir işgalin başlamasını emretti. Norveç. İngiliz kara kuvvetleri hızla Norveç'e gönderildi ve Åndalsnes'in merkezine ve Namsos'a ve ülkenin kuzeyindeki Narvik'e çıkarma yaptı. Luftwaffe daha güneye inişleri engelledi. [6]
İngiliz birlikleri, Almanların kuzeye ilerlemesini durdurmak için Nisan 1940'ta Namsos'a amfibi çıkarmalar yaptı. İngiliz Kuvvetleri'nin güneydeki saldırıları durduruldu ve kısa süre sonra Namsos kasabasında kuşatıldılar. İngilizler, Luftwaffe'den gelen saldırılarla ve denizden yeni asker ve malzeme çıkarma konusunda artan zorluklarla karşı karşıya kaldılar. [7] General De Wiart'a 28 Nisan'da kuvvetlerini tahliye etmesi emri verildi. Tüm İngiliz birlikleri 4 Mayıs 1940'a kadar tahliye edildi.
Norveç'in merkezinde, Kraliyet Donanması uçak gemileri ve RAF savaş filoları, kurulan üsleri güvende tutamadı ve İngilizler onları tahliye etmek zorunda kaldı. Kuzeyde, Almanlar Narvik'i ele geçirdikten sonra oradan sürüldüler. Ancak, Luftwaffe uçakları Alman ilerlemeleriyle birlikte menzile girdiğinde, hava tehdidi karşısında üsleri sürdürmenin tekrar imkansız olduğu anlaşıldı. Narvik'teki İngiliz kuvvetleri de geri çekildi. [8]
Norveç ve Danimarka'nın kaybının bir sonucu olarak, Kraliyet Donanması 12 Nisan 1940'ta Faroe Adaları'nı önleyici bir işgale başladı.
10 Mayıs 1940'ta Kraliyet Donanması, bu Atlantik adasında deniz ve hava üsleri kurmak için İzlanda'yı işgal etti. [9]
Fransa Savaşı Düzenle
1 Eylül 1939'da Almanya'nın Polonya'yı işgal etmesinin ardından, İngiliz Seferi Kuvvetleri Eylül ortasında Fransa-Belçika sınırına gönderildi. İlk konuşlandırma 11 Ekim 1939'da tamamlandı ve bu noktada 158.000 adam Fransa'ya nakledildi. [10] Sonraki birkaç ay içinde, birlikler, malzemeler ve araçlar Fransa ve Belçika'ya gelmeye devam etti ve 13 Mart 1940'a kadar BEF iki katına çıkarak 316.000 kişiye ulaştı. [11]
10 Mayıs 1940'a kadar olan bu dönem, küçük keşif devriyeleri çatışmaları dışında çok az muharebe olduğu için Telefony Savaşı olarak biliniyordu. Müttefik generaller zamanın kendilerinden yana olduğuna inanıyorlardı ve taarruza geçmeden önce Almanya'yı ablukayla zayıflatmayı umuyorlardı. [12]
10 Mayıs'ta çıkmaza giren Telefon Savaşı, Benelüks'ün kapsamlı bir Alman işgali ile sona erdi. Alman birlikleri 13 Mayıs'ta Ardennes üzerinden Fransa'ya girdi. Müttefik kuvvetlerin çoğu, Birinci Dünya Savaşı Schlieffen Planının yeniden çalıştırılmasını öngören Flanders'daydı. Alman Ordu Grubu A'nın kıyıya doğru itişi, Ordu Grubu B'nin kuzeydoğudan yaklaşmasıyla birleştiğinde BEF'i üç taraftan kuşattı ve 21 Mayıs'a kadar ikmal depolarıyla bağlantısını kesti. İngiliz kuvvetleri saldırıyı durdurmaya çalıştı ve 21 Mayıs'ta Arras da dahil olmak üzere karşı saldırılar başlattı. BEF Almanları püskürtmeyi başaramadı ve Kanal limanlarının tehdit altında olduğu ortaya çıktı. Boulogne ve Calais'i savunmak için İngiltere'den yeni birlikler gönderildi, ancak sert çarpışmalardan sonra, her iki liman da 26 Mayıs'a kadar Almanların eline geçti (bkz. Boulogne Savaşı (1940) ve Calais Kuşatması (1940)). [13] Gort, tahliyeyi kolaylaştırmak için BEF'in kalan tek uygun liman olan Dunkirk'e çekilmesini emretti. Toplamda, 230.000'i İngiliz olmak üzere 338.226 asker sahillerden çekildi. Ancak, Fransa'da neredeyse tüm ordu teçhizatı terk edilmişti - birçok asker tüfeklerini bile getiremedi. [14]
Almanlar, BEF'i yok etmede başarısız olmalarına rağmen, İngiliz birliklerinin Dunkirk'teki tahliyeye ulaşmasını engellemeyi başarmışlardı. Bunlar, esas olarak 51. (Yayla) Piyade Tümeni, 1. Zırhlı Tümen'in çoğu ve Beauman Tümeni adlı doğaçlama bir güçten oluşan Saar Kuvvetleri idi. Churchill ve Genelkurmay Başkanları başlangıçta Fransa'nın geri kalanını savunmaya yardımcı olacak bir "İkinci BEF" oluşturmaya karar verdiler, ancak General Alan Brooke onları, kalan güçlerin savaşmaya çalışırlarsa imha ile karşı karşıya kalacağına ikna etmeyi başardı. [15] Churchill, tüm İngiliz birliklerinin gecikmeden Fransa'dan tahliye edilmesini emretti. 15-25 Haziran 191.870 müttefik birliği (144.171'i İngiliz) ve büyük miktarda teçhizatı Fransa'nın güneybatı kıyısındaki sekiz büyük limandan kurtarıldı. Ariel Operasyonu. [16] Tek ciddi gerileme, birliğin bombalanmasıydı. Lancastria St Nazaire açıklarında, gemidekilerin yaklaşık 4.000'inin ölümüyle sonuçlanan kesin sayı hiçbir zaman belirlenemedi. [17]
Almanların Blitzkrieg taktikleri ve üstün Alman iletişiminin bir sonucu olarak, Fransa Savaşı, neredeyse tüm savaş öncesi Müttefiklerin düşünebileceğinden daha kısaydı ve Fransa altı hafta sonra teslim oldu. Birleşik Krallık ve İmparatorluğu yalnız bırakıldı. [18] Fransa düştüğünde durum büyük ölçüde değişti. Fransız, Alman ve İtalyan donanmalarının bir kombinasyonu potansiyel olarak İngiltere'nin Atlantik'teki komutasını reddedebilir ve ülkeyi boyun eğdirmek için aç bırakabilir. Fransızların teslim olma şartlarının Almanya'nın Fransız savaş gemilerini kullanmasına izin verip vermeyeceğini bulamayınca, bu gemilerin kullanımının düşman tarafından reddedilmesine karar verildi. İngiliz limanlarına sığınanlar basitçe devralındı (birçoğu İngilizlere katılmak için gönüllü oldu). İngilizlerin Fransız Akdeniz Filosunu nasıl etkisiz hale getirdiğinin ayrıntıları için aşağıya bakın. [19]
Fransa Savaşı sırasında, İngiltere Başbakanı Neville Chamberlain istifa etti, yerine Hitler ile müzakereye baştan beri karşı çıkan Winston Churchill geldi.
Kraliyet Donanması Almanlardan çok daha güçlüydü. Kriegsmarine. [20] Başlıca rolleri şunları korumaktı:
- Alman denizaltı ve konvoy karşıtı eylemlere rağmen Kuzey Atlantik açık
- Akdeniz Müttefiklere açık ve Almanlara ve İtalyanlara kapalı
- Hint Okyanusu üzerinden Hindistan ve Avustralya'ya açılan yollar
Japon Donanması, Alman deniz kuvvetlerinden daha güçlüydü ve Pasifik'te, 1941-42'de Singapur'dan Seylan'a kadar olan bölgede Kraliyet Donanması'na sert darbeler indirirken öncelikle Birleşik Devletler Donanması ile karşı karşıya kaldı. [21]
Açılış hareketleri Düzenle
Savaşın başlangıcında İngilizler ve Fransızlar, donanmalarının Almanya ve İtalya'nınkinden üstün olduğuna inandıkları için denizlere hakim olmayı umuyorlardı. İngilizler ve Fransızlar, hemen Alman endüstrisi üzerinde çok az etkisi olan bir Almanya ablukası başlattılar. Alman donanması, hem yüzey gemileri hem de U-botlarla İngiliz gemilerine saldırmaya başladı ve SS'yi batırdı Atina savaş ilanından sonraki saatler içinde. Alman panzerschiff Amiral Graf Spee River Plate Savaşı'nda İngiliz ve Yeni Zelanda donanmaları tarafından köşeye sıkıştırıldı ve kaptanı onu karaya vurdu. [22] [23]
Atlantik Savaşı
Atlantik Savaşı, genellikle konvoy halindeki ticaret gemileri ile Alman denizaltı kuvveti arasındaki rekabetti. Müttefikler 1943'te muhripler, muhrip eskortları, hava gözetimi, yeni derinlik hücumları ve Alman kurt sürülerinin yerini ortaya çıkaran Ultra istihbarat kullanarak belirleyici bir avantaj elde edene kadar savaş inip çıktı. [24] [25]
İlk 'Mutlu Zaman' Düzenlemesi
Haziran 1940'ta Fransa'nın düşüşüyle birlikte, Brest, Fransa gibi limanlar hızla İngiliz ticaretinin saldırıya uğrayabileceği büyük denizaltı üslerine dönüştü. Bu, İngiliz gemilerinin batmalarında büyük bir artışa neden oldu. Fransa'nın düşüşü ile İngiliz tehdidinin kontrol altına alınması arasındaki dönem, U-bot komutanları tarafından İlk Mutlu Zaman olarak adlandırıldı.
1941'de Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada savaşta artan bir rol oynuyordu. İngiliz kuvvetleri İzlanda'yı 1940'ta Danimarka'nın Almanların eline geçmesinden kısa bir süre sonra işgal etmişti, ABD adadaki İngiliz birliklerini rahatlatmak için kuvvet sağlamaya ikna olmuştu. Amerikan savaş gemileri İzlanda'ya giden konvoylara eşlik etmeye başladı ve denizaltılarla birkaç düşmanca karşılaşma yaşadı. Birleşik Devletler Donanması da ana Atlantik konvoylarına eşlik etti.
Daha fazla Amerikan yardımı, Eylül 1940'ta Üs Muhripleri Anlaşması şeklinde geldi. Elli eski Amerikan muhripi, batı yarımküredeki bazı İngiliz üslerinde 99 yıllık kiralamalar karşılığında Kraliyet Donanması'na teslim edildi. Mekanik sorunlarla boğuşmasına rağmen, bu eski gemiler 1941-42'de denizaltı karşıtı devriyeler yaptılar. [26]
Ayrıca, RN'deki personel eğitimi, savaşın gerçekleri ortaya çıktıkça gelişti. Örneğin, Koramiral Gilbert O. Stephenson'ın eğitim rejimi, personel standartlarını önemli ölçüde iyileştirme konusunda itibar kazanmıştır.
İkinci 'Mutlu Zaman' Düzenlemesi
Aralık 1941'de Pearl Harbor'a yapılan saldırı ve ardından Almanya'nın ABD'ye savaş ilanı, onu küresel bir savaş haline getirdi. Alman U-botları, Amerika'nın doğu kıyısı boyunca trafiğe karşı oldukça başarılı bir kampanya yürüttü. Batan gemilerin bir kısmı İngiltere'ye giden konvoylar için toplanma noktalarına gidiyordu. Alman denizciler buna "ikinci mutlu zaman" adını verdiler. Kıyı boyunca bir konvoy sisteminin işletilmesi ve yeterli denizaltı karşıtı önlemlerin alınmasıyla sona erdi.
U-botlara karşı başarı
1942'nin ortalarında Amerikan kıyılarında ve Karayip Denizi'nde birbirine kenetlenen bir konvoy sisteminin kurulması, bu bölgelerdeki saldırılarda muazzam bir düşüş yarattı. Dikkatler tekrar Atlantik konvoylarına çevrildi. Sorunlar ciddiydi, ancak 1942'nin büyük bölümünde kritik değildi.
Kış havası 1943'ün başlarında bir mola verdi, ancak ilkbaharda, U-botlardan oluşan büyük "kurt paketleri" konvoylara saldırdı ve karşılığında büyük kayıplar almadan büyük başarılar elde etti. Ancak, Mayıs 1943'te ani bir geri dönüş oldu. İki konvoya büyük kurt sürüleri saldırdı ve kayıplar verdi. Yine de, yılın başlarından farklı olarak, saldıran denizaltılar da hırpalandı. Bu muharebelerden sonra ticari gemi kayıpları düştü ve U-bot kayıpları hızla arttı ve Karl Dönitz'i kuvvetlerini Atlantik'ten çekmeye zorladı. Bir daha asla aynı tehdidi oluşturmayacaklardı. Değişen şey, teknolojilerin ani bir yakınsamasıydı. Atlantik'in ortasında uçakların ulaşamadığı büyük boşluk, uzun menzilli B-24 Liberator uçakları tarafından kapatıldı. Santimetrik radar hizmete girdi, algılamayı büyük ölçüde iyileştirdi ve Alman radar uyarı ekipmanını geçersiz kıldı. Leigh Light'ın piyasaya sürülmesi, geceleri yüzeyde pillerini yeniden şarj eden U-botlara isabetli saldırılar yapılmasını sağladı. Güvenli bir şekilde korunan konvoylarla, eskort taşıyıcı gruplarının agresif bir şekilde U-botları avlamasına izin vermek için yeterli kaynak vardı. [27]
Arktik konvoylar Düzenle
Kuzey Kutbu konvoyları ABD ve İngiltere'den Sovyetler Birliği'nin kuzey limanları olan Arkhangelsk ve Murmansk'a gitti.
85 Müttefik ticaret gemisi ve 16 Kraliyet Donanması savaş gemisi kayboldu. Almanlar önemli deniz ve hava varlıklarını taahhüt etti ve bir muharebe kruvazörü, en az 30 denizaltısı ve çok sayıda uçak kaybetti. [28] Özellikle 1941–2 kışında, Kuzey Kutbu yoluyla Sovyetler Birliği'ne anlamlı maddi yardım sağlandı. [29]
Akdeniz Düzenle
Kraliyet Donanması ve İtalyan Donanması, Akdeniz'in kontrolü için üç yıl boyunca savaştı. Kriegsmarine ayrıca, öncelikle Akdeniz'e U-botları göndererek, ancak daha sonra İtalyan teslim olduktan sonra kalan birkaç Mihver deniz kuvvetini kontrol ederek kampanyaya katıldı.
Savaşın başlangıcında, bölgeye sayısal olarak İngiliz ve Fransız donanmaları hakimdi ve İtalya başlangıçta bölgenin merkezinde iletişimi atayan tarafsız bir güçtü. Fransa'nın düşüşü ve İtalya'nın savaş ilanıyla durum büyük ölçüde değişti. İskenderiye merkezli İngiliz Akdeniz Filosu, Akdeniz'in doğu ucunu kontrol ederken, batıda Fransız deniz gücünün yerini almaya ihtiyaç vardı. Bunu yapmak için Cebelitarık'ta H Kuvveti oluşturuldu. İngiliz Hükümeti, kalan Fransız gemilerinin Mihver devletleri tarafından kullanılmasından hâlâ endişe duyuyordu. Sonuç olarak, onu etkisiz hale getirmek için adımlar attılar.
İskenderiye'de, Fransız ve İngiliz komutanlar, Amiraller René-Émile Godfroy ve Andrew Cunningham arasındaki ilişkiler iyiydi. Oradaki Fransız filosuna limanda el konuldu. Batı havzasında işler o kadar sorunsuz gitmedi. Fransız filosunun büyük kısmı Kuzey Afrika'daki Mers-el-Kebir'deydi. Force H, Fransızları şartlarla karşı karşıya getirmek için orada buharlaştı. Bu şartların tümü reddedildi ve bu nedenle Fransız filosu H Kuvveti tarafından saldırıya uğradı ve ağır hasar gördü. Sonuç olarak Vichy Fransız hükümeti İngilizlerle olan tüm bağlarını kopardı. (Fransız filosunun Mers-el-Kebir'deki yıkımına bakın.)
Taranto Savaşı Düzenle
İtalyan savaş filosu Akdeniz'in merkezine hakim oldu ve bu nedenle Kraliyet Donanması onu sakat bırakmak için bir plan yaptı. 11 Kasım 1940'ta Kraliyet Donanması, Taranto Savaşı'nda, eskimiş Fairey Swordfish adlı uçak gemisiyle taşınan uçakları kullanarak limanda üç İtalyan savaş gemisini sakatladı veya imha etti. Sonuç olarak, İtalyan filosu Taranto'dan geri çekildi ve bir daha asla böyle bir ileri konumda dayanamadı. Japonlar, 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor'a saldırmayı planlarken bu savaştan alınan dersleri kullandılar. [30]
Matapan Savaşı Düzenle
Akdeniz'deki savaşın ilk filo eylemi, Cape Matapan Muharebesiydi. İngiliz Amiral Cunningham komutasındaki Kraliyet Donanması ve Avustralya Kraliyet Donanması kuvvetlerinin, 27 Mart - 29 Mart 1941 tarihleri arasında Yunanistan'ın Peloponnesus kıyılarında savaştığı kesin bir Müttefik zaferiydi. Regia Marina, Amiral Angelo Iachino altında. Müttefikler ağır kruvazörleri batırdı Fiume, Zara ve pola ve yok ediciler Vittorio Alfieri ve Giosue Carduccive savaş gemisine zarar verdi Vittorio Veneto. İngilizler bir torpido uçağını kaybetti ve bazı gemilerde hafif hasar gördü. [31]
Yugoslavya, Yunanistan ve Girit Düzenle
Almanya, Yugoslavya'yı işgalini 6 Nisan 1941'de başlattı ve hızlı bir zafer kazandı, ancak Rusya'nın çok daha büyük planlı işgalini (Barbarossa Operasyonu) geciktirdi.
Yunanistan Savaşı (Wehrmacht tarafından "Marita Operasyonu" olarak da bilinir) veya Unternehmen Marita) Yunan ve İngiliz Milletler Topluluğu güçlerini Alman, İtalyan ve Bulgar güçlerine karşı çekti. 2 Mart 1941'de İngilizler, birliklerin ve teçhizatın Yunanistan'a taşınması olan Lustre Operasyonunu başlattı. Yirmi altı birlik Pire limanına ulaştı ve 62.000'den fazla İngiliz Milletler Topluluğu askeri Yunanistan'a indi. İngiliz Milletler Topluluğu kuvvetleri 6. Avustralya Tümeni, Yeni Zelanda 2. Tümeni ve İngiliz 1. Zırhlı Tugayı'ndan oluşuyordu. 3 Nisan'da İngiliz, Yugoslav ve Yunan askeri temsilcilerinin bir toplantısında Yugoslavlar, topraklarında bir Alman saldırısı olması durumunda Strimon vadisini ablukaya alma sözü verdiler. Bu görüşmede Papagos, Almanlar Yugoslavya ve Yunanistan'a karşı saldırılarını başlatır başlatmaz İtalyanlara karşı ortak bir Greko-Yugoslav taarruzunun önemini vurguladı.
Almanya'nın Yunanistan'ı işgali sonrasında Ege bölgesinde Müttefiklerin elinde sadece Girit adası kaldı. Almanlar birleşik bir operasyonla işgal etti ve İngiliz kuvvetlerinin tahliyesini zorladı. 40.000'den fazla Müttefik askerinden 20.000'den azı kaçmayı başardı. Tahliye Kraliyet Donanması için de maliyetli oldu. Tahliye sırasında batırılan 4 kruvazör ve 6 muhrip kaybetti. Amiral Cunningham, Ordu generalleri çok fazla gemi kaybedeceğinden korktuklarında "donanmanın orduyu yüzüstü bırakmaması gerektiğine" karar verdi Cunningham, "Bir gemi inşa etmek üç yıl sürer, bir geleneği inşa etmek üç yüzyıl sürer" dedi. [32] [33]
Malta Düzenle
Akdeniz'in ortasında yer alan Malta, Mihver tarafında ayakta duran bir diken olduğunu kanıtladı. Kuzey Afrika'ya gönderilen Mihver mühimmatını durdurmak için mükemmel bir stratejik konumdaydı. Bir süre için, İtalya'daki üslerden uçan Mihver uçakları Malta'yı boyun eğmek üzere aç bırakacak gibi görünüyordu. Malta kuşatmasındaki dönüm noktası, Ağustos 1942'de, İngilizlerin Operasyon Kaidesi adlı çok ağır bir şekilde savunulan konvoy kodu göndermesiyle geldi. Gönderilen gemilerin yaklaşık yarısının batmasına rağmen, konvoy Malta'nın kuşatma kaldırılana kadar dayanabilmesi için yeterli yiyecek ve uçak yakıtı teslim etmeyi başardı. Ultra'nın yardımıyla, Malta merkezli uçaklar ve denizaltılar, Ekim-Kasım 1942'deki İkinci El Alamein Savaşı'ndan hemen önce Kuzey Afrika'ya giden önemli Mihver gemilerini batırdı. Müttefiklerin Libya ve Batı Akdeniz'deki toprak kazanımlarını takiben kuşatma kaldırıldı. Kuşatma sırasında Maltalıların metanet ve cesareti için adaya, 1942'nin başlarında Kral VI.
Büyük ölçekli istilalar
1942'nin sonlarında, ilk büyük Müttefik birleşik operasyonu olan Meşale Harekatı başlatıldı. İngilizler ve Amerikalılar, Fransız Kuzey Afrika'yı işgal etmek için kuvvetle indiler, ancak yeterince batıda, Almanlar Tunus'u (Fransa'nın sahibi olduğu) işgal edip burayı operasyon üssü haline getirebildi. [34]
Torch'u Sicilya'nın işgali olan Husky Operasyonu ve güney İtalya'nın işgali olan Çığ Operasyonu izledi. Yine deniz kuvvetleri işgal filosuna eşlik etti ve İtalyan müdahalesine karşı ağır bir koruma sağlandı. Çığ sonrasında, İtalyanların teslim olduğu açıklandı ve İngiliz deniz kuvvetleri, teslim şartlarına göre İtalyan donanmasına Malta'ya kadar eşlik etti. Bu istilalar sırasında İtalya çevresinde Müttefik gemilerine yönelik ana tehdit, İtalyan filosu değil, bir dizi Müttefik birimini batıran veya onlara zarar veren Alman güdümlü silahlarıydı. [35]
İtalyan filosunun teslim edilmesinden sonra, Akdeniz'deki deniz operasyonları, büyük ölçüde kara birliklerini bombardımanla desteklemek, denizaltı karşıtı misyonlar, düşman kıyılarına gizli ajan yerleştirmeleri ve konvoy eskortlarından oluşan nispeten sıradan hale geldi.
Ege süpürme Düzenle
Sıradan görevlerin tek büyük istisnası 1944'ün sonlarında meydana geldi. Ege'nin çeşitli adalarındaki garnizonları nedeniyle, Almanlar, Akdeniz'in diğer bölgelerini Müttefik kontrolüne kaptırdıktan çok sonra, Ege Denizi'nin kontrolünü elinde tutmuştu. 1944'ün sonlarında, bir Müttefik uçak gemisi görev gücünün bölgeye taşınmasıyla bu durum değişti. Tamamen eskort gemilerinden oluşan görev gücü, bölgede Alman gemiciliğine zarar verdi ve Akdeniz'in hala Almanlar tarafından kontrol edilen son kalan alanı üzerinde Müttefik egemenliğini yeniden iddia etti.
Overlord Operasyonu ve Normandiya Çıkarması
Normandiya'nın işgali, şimdiye kadarki en büyük amfibi saldırıydı. 1.000'den fazla savaş gemisi ve yaklaşık 5.000 diğer gemi katıldı. İlgili gemilerin sayısı, Birleşik Krallık'ın neredeyse tüm büyük limanlarının saldırıdan hemen önce kapasitede olduğu anlamına geliyordu.
Beş taarruz tümeni kanalı beş büyük taarruz grubunda geçti, iki görev gücü vardı, Anglo-Kanada Doğu Görev Gücü ve Amerikan Batı Görev Gücü. Kıyı Komutanlığı, işgal yolunun batı kanadını, batı Fransız limanlarından gelen Alman denizaltılarının müdahalesine karşı güvence altına aldı. Yüzey kuvvetleri, saldırı konvoylarını bölgedeki küçük Alman yüzey kuvvetlerinden koruyarak yardım etti. Overlord Operasyonu, yüzlerce mayın tarama gemisinin kanalları temizleyip bakımını yaptığı muazzam bir mayın temizleme operasyonu gördü. Bombardıman kuvvetleri muazzam bir ölçekteydi ve saldırıya sekiz zırhlı katıldı. Atlantik Duvarı'nın zorlu savunmasıyla mücadele etmek zordu ve işgal sırasında ağır gemiler ile kıyı bataryaları arasında birçok düello yapıldı.
Her ne kadar Amerikalılar için Omaha Sahili'nde meydana gelen felakete en yakın olanı olsa da, saldırı genel olarak iyi gitti. Deniz kuvvetleri, Alman savunmasını patlatmak için sahile çok yakın gelen muhriplerle, saldıran kuvvetler için çok önemli bir destek sağladı. Hem ilk saldırı hem de köprübaşının inşası sırasında düşman saldırısına karşı İngiliz kayıpları nispeten küçüktü. Alman deniz kuvvetleri tarafından neredeyse hiçbir gemi batırılmadı, çünkü bu kuvvet işgalden önce büyük ölçüde yok edildi.
Alman hafif kuvvetlerinin kullandığı limanlardan ikisi, Müttefik hava kuvvetleri tarafından ağır bombalandı. Fransa merkezli daha büyük Alman gemileri, Bordeaux'dan üç muhrip, ana saldırı bölgesinin batısındaki bir muhrip eyleminde yenildi. U-botlar ve özellikle mayınlar daha büyük sorunlara neden oldu, ancak U-botlar avlandı ve mayınlar istilayı başarılı kılacak kadar etkili bir şekilde süpürüldü.
Doğu Düzenle
Hint Okyanusu felaketi
Hint Okyanusu II. Dünya Savaşı sırasında durgun bir su olmasına rağmen, o bölgede birkaç hayati operasyon vardı. Batı Hint Okyanusu'ndan geçen İngiliz konvoyları, Kuzey Afrika'daki Müttefik kuvvetlerin tedariki için hayati önem taşıyordu. Hem Alman hem de Japon "yüzey akıncıları" ve denizaltılarından küçük ama tutarlı bir tehditle karşı karşıya kaldılar. İran'ın petrol terminallerinden kalkan tankerler de aynı eldiveni kullanmak zorunda kaldı.
Hint Okyanusu'ndaki büyük operasyonlar 1942'nin başlarında ve 1944/45'te gerçekleşti.
Singapur bölgesindeki İngiliz kuvvetleri, HMS zırhlısı tarafından takviye edildi Galler prensi ve muharebe kruvazörü HMS itme Aralık 1941'de. Ancak, 10 Aralık'ta bu iki gemi, HMS ile Japon uçakları tarafından batırıldı. Galler prensi tarihte denizde ve savaşırken kesinlikle hava gücüyle batırılan ilk savaş gemisi olma.
Japon kuvvetleri Malaya'yı (şimdi Malezya), Singapur'u ve Hollanda Doğu Hint Adaları'nı ele geçirdi ve kalan İngiliz savaş gemilerini Trincomalee, Seylan'a (şimdi Sri Lanka) çekilmeye zorladı ve Şubat 1942'de İngiliz Doğu Filosu'na yeniden yapılandırıldılar. Kağıt üzerinde filo etkileyici görünüyordu, beş savaş gemisi ve üç uçak gemisiyle övünüyordu. Ancak, yeni filo komutanı Amiral James Somerville'in belirttiği gibi, savaş gemilerinden dördü eski ve modası geçmişti ve uçak gemilerinden biri küçüktü ve bir filo harekâtında neredeyse işe yaramazdı.
Pasifik'teki Amerikan kuvvetleri üzerindeki başarıların ardından, ana Japon taşıyıcı kuvveti Nisan 1942'de Hint Okyanusu'na ilk ve tek akınını yaptı. Nagumo, İngiliz filosunun ardından ana kuvveti aldı ve Bengal Körfezi'nde nakliye üzerine ikincil bir baskın yapıldı. . Bu Japon kuvvetinin ağırlığı ve deneyimi, Kraliyet Donanması için mevcut olandan çok daha ağır bastı. Bu saldırılar sırasında iki İngiliz ağır kruvazörü, HMS Dorsetshire ve HMS Cornwall, uçak gemisi HMS Hermesve Avustralya destroyeri HMAS Vampir Aichi D3A tarafından batırıldı Val dalış bombardıman uçakları.
Tesadüfen veya tasarım gereği, ana İngiliz filosu Japonlarla temas kurmadı ve bu nedenle gelecekteki eylemler için hazır kaldı.
Hint Okyanusu inziva yeri Düzenle
Bu saldırıların ardından, İngiliz filosu Doğu Afrika'daki Kilindini'ye çekildi, çünkü daha ileri filo demirlemeleri Japon saldırısından yeterince korunamadı. Hint Okyanusu'ndaki filo, daha güçlü gemiler için çağrıda bulunan diğer taahhütler nedeniyle kademeli olarak bir konvoy eskort kuvvetine indirgendi.
Bir istisna, Vichy Fransız Madagaskar'ın bir denizaltı üssü olarak kullanılmak üzere Japonların eline geçebileceğinden korkulduğunda başlatılan bir kampanya olan Ironclad Operasyonu'ydu. Böyle bir darbe, İngilizlerin Uzak Doğu ve Orta Doğu ile olan iletişim hatlarını mahvedebilirdi, ancak Japonlar bunu asla düşünmedi. Fransızlar beklenenden daha fazla direndi ve adayı ele geçirmek için daha fazla operasyona ihtiyaç vardı, ancak sonunda düştü.
Hint Okyanusu grevi
1943'ün sonlarında ve 1944'ün başlarında Alman filosunun etkisiz hale getirilmesinden sonra, büyük İngiliz kuvvetlerinin Hint Okyanusu'na yeniden gönderilmesi ancak Avrupa'daki savaşın sona ermesinden sonraydı. Değerli amfibi saldırı nakliyesi de dahil olmak üzere Ana Filo gönderilebilir.
1944'ün sonlarında, bölgeye daha fazla İngiliz uçak gemisi geldikçe, İngiliz gemilerini Pasifik'teki yaklaşan operasyonlara hazırlamak için Sumatra'daki petrol hedeflerine bir dizi grev yapıldı. İlk saldırı için Amerika Birleşik Devletleri USS'ye ödünç verdi Saratoga. Petrol tesisleri saldırılar nedeniyle ağır hasar gördü ve Müttefik ablukası nedeniyle Japon yakıt kıtlığını ağırlaştırdı. Son saldırı, uçak gemileri, İngiliz Pasifik Filosu olmak üzere Sidney'e doğru yola çıkarken uçtu.
Ana muharebe kuvvetlerinin ayrılmasından sonra, Hint Okyanusu, deniz kuvvetlerinin dayanak noktası olarak eskort gemileri ve eski zırhlılarla kaldı. Bununla birlikte, bu aylarda, Ramree, Akyab ve Rangoon yakınlarına çıkarmalar da dahil olmak üzere Burma'nın geri alınmasında önemli operasyonlar başlatıldı.
Japonya Ablukası
İngiliz kuvvetleri, Japonya'nın ticaretini boğmada Amerikan kuvvetlerine sürekli olarak ikincil ama önemli bir rol oynadı. En erken başarılar mayın döşeme ile elde edildi. Japonların mayın tarama yeteneği hiçbir zaman çok iyi olmadı ve yeni mayın türleri ile karşılaştıklarında hemen uyum sağlayamadılar.Japon gemileri, Burma kıyılarından bu tür bir savaş kullanılarak sürüldü.
İngiliz denizaltıları, savaşın ilerleyen zamanlarında olsa da, Japon gemilerine karşı da faaliyet gösterdi. Seylan, Fremantle, Batı Avustralya ve son olarak Filipinler'de bulunuyorlardı. Büyük bir başarı, birkaç Japon kruvazörünün batmasıydı.
13 Eylül 1940'ta İtalyan Onuncu Ordusu, İngiliz birliklerinin Süveyş Kanalı'nı koruduğu İtalyan kolonisi Libya'dan Mısır'a sınırı geçti. İtalyan işgali, Mısır'ın yaklaşık 95 km içinde bulunan Sidi Barrani'ye kadar ulaştı. İtalyanlar daha sonra yerleşmeye başladı. Şu anda 250.000 İtalyan askerine karşı savunmak için sadece 30.000 İngiliz vardı. İtalyanların ilerlemeyi durdurma kararı, genellikle İngilizlerin gücünden ve Akdeniz'de faaliyet gösteren İngiliz deniz kuvvetlerinin İtalyan tedarik hatlarına müdahale etme faaliyetlerinden habersiz olmalarına borçludur. İskenderiye, Hayfa ve Port Said'de Kraliyet Donanması limanları vardı. İtalyan Onuncu Ordusu'nun durdurulmasının ardından İngilizler, Batı Çöl Kuvvetleri'nin Jock sütunlarını Mısır'daki hatlarını taciz etmek için kullandılar.
Saldırgan Düzenleme
11 Kasım 1940'ta Kraliyet Donanması, Taranto Savaşı'nda üç İtalyan savaş gemisini sakatladı veya imha etti.
Ardından, 8 Aralık 1940'ta Pusula Operasyonu başladı. Genişletilmiş bir baskın olarak planlanan İngiliz, Hint ve Avustralya birliklerinden oluşan bir kuvvet, İtalyan birliklerini kesmeyi başardı. Avantajlarını eve doğru bastıran General Richard O'Connor, saldırıyı ileriye doğru bastırdı ve on binlerce düşman askerini ele geçirerek El Agheila'ya (500 millik bir ilerleme) ulaşmayı başardı. İtalyan ordusu neredeyse yok edildi ve İtalyanların Libya'dan süpürüleceği görülüyordu. Ancak, kritik anda, Winston Churchill, ilerlemenin durdurulmasını ve Yunanistan'ı savunmak için birliklerin gönderilmesini emretti. Haftalar sonra, ilk Alman birlikleri İtalyanları desteklemek için Kuzey Afrika'ya geliyordu.
Irak, Suriye ve İran Düzenle
Mayıs 1941'de bölgedeki İngiliz sıkıntılarına ek olarak, Irak'ta İngiliz yanlısı hükümete karşı bir darbe oldu. Alman yanlısı bir hükümdar darbede iktidarı ele geçirdi ve İngiliz kuvvetlerine Irak'tan çıkma emri verdi. Irak'ta Basra çevresinde ve Bağdat'ın kuzey doğusundaki Habbaniya'da olmak üzere iki ana İngiliz üssü vardı. Basra, Iraklıların almayı düşünemeyecekleri kadar iyi korunuyordu. Bununla birlikte, Habbaniya, düşman topraklarının ortasında yer alan, zayıf bir şekilde savunulan bir hava üssüydü. Düzenli bir hava kuvvetleri yoktu, sadece bir eğitim merkeziydi. Bununla birlikte, üssündeki RAF personeli, silah taşımak için mümkün olduğu kadar çok eğitim uçağını dönüştürdü.
Irak güçleri Habbaniya'ya geldiğinde üssün etrafını sardı ve herhangi bir askeri faaliyetin düşmanca sayılacağı konusunda uyarıda bulunarak bir saldırıya yol açtı. Ancak, RAF eğitim uçağı havalandı ve Irak güçlerini bombalayarak onları üsten geri püskürttü. Ardından Habbaniya, Filistin ve Basra'dan Bağdat'ı almak ve darbeye son vermek için sütunlar çekildi. Nispeten düşük bir maliyetle başarılı oldular ancak kampanya sırasında rahatsız edici bir gelişme yaşandı.
Bir Luftwaffe uçağı Bağdat'a ilerlerken Irak üzerinde düşürüldü. En yakın Mihver üsleri Rodos'taydı ve bu nedenle uçağın Irak'a ulaşabilmesi için bir yerlerden geçmesi gerekiyordu. Tek olası yer Vichy kontrolündeki Suriye idi. Açıkça düşmanca olan bu hareket hoş görülemezdi. Sonuç olarak, Irak'taki zaferden sonra İngiliz kuvvetleri, Vichy yetkililerini oradaki iktidardan uzaklaştırmak için Suriye ve Lübnan'ı işgal etti. Fransızlar, Filistin'den Lübnan'a giren İngiliz ve Avustralyalı güçlere karşı şiddetli bir direniş sergilediler. Ancak, oradaki baskı sonunda ezildi ve bu, Irak'tan Şam'a yapılan bir ilerlemeyle birleşince, Fransızlar teslim oldu.
Orta Doğu'daki savaştaki son büyük askeri operasyon bundan kısa bir süre sonra gerçekleşti. Sovyetler Birliği, Almanya'ya karşı savaşı için umutsuzca malzemeye ihtiyaç duyuyordu. Murmansk ve Arkhangelsk'e giden North Cape konvoyu yolu boyunca erzak gönderiliyordu, ancak bu yolun kapasitesi sınırlıydı ve düşman müdahalesine tabiydi. Malzemeler ayrıca ABD'den Sovyet bayraklı gemilerle Vladivostok'a gönderildi. Bununla birlikte, daha fazla kapasiteye ihtiyaç vardı, açık cevap İran'dan (şimdi İran) geçmekti. İran Şahı biraz Alman yanlısıydı ve bu yüzden buna izin vermeyecekti. Sonuç olarak, İngiliz ve Sovyet kuvvetleri İran'ı işgal etti ve işgal etti. Şah tahttan indirildi (iktidardan alındı) ve oğlu tahta geçti.
Etiyopya Düzenle
İtalyanlar 10 Haziran 1940'ta savaş ilan etti ve batı çölünde bilinen seferlere ek olarak, onlara karşı Afrika'da bir cephe açıldı. Bu cephe, İtalyan Doğu Afrika kolonileri içinde ve çevresindeydi: Etiyopya, İtalyan Somaliland ve Eritre.
Mısır'da olduğu gibi, İngiliz kuvvetleri İtalyan rakiplerine göre sayıca çok fazlaydı. Ancak, Libya'dan farklı olarak Etiyopya, İtalyan anakarasından izole edildi ve İtalyanların ikmali kesildi.
Seferin ilk hücum hamleleri İtalyanlara düştü. Sudan, Kenya ve İngiliz Somaliland'a üç yönden saldırdılar. Sadece İngiliz Somaliland'ın İtalyan fethinde tam bir başarı elde ettiler. Somaliland'daki İngiliz garnizonu sayıca azdı ve birkaç hafta süren savaşın ardından Aden'e tahliye edilmek zorunda kaldı. Sudan ve Kenya'da İtalyanlar, sınır köylerinin etrafındaki sadece bazı küçük alanları fethetti.
Mısır'da olduğu gibi, taarruzları azaldıktan sonra, İtalyanlar pasif bir tavır benimsediler ve kaçınılmaz İngiliz karşı saldırısını beklediler. Dikkatler daha sonra deniz alanına çevrildi.
İtalyanların, Kızıldeniz Filosu olarak adlandırılan, Eritre, Asmara'da yerleşik küçük bir deniz filosu vardı. Bu, Kızıldeniz'e doğru ilerleyen İngiliz konvoyları için bir tehditti. Birkaç muhrip ve denizaltıdan oluşuyordu. Bununla birlikte, filo agresif bir şekilde kullanılmadı ve çoğunlukla bir "varlık filosu" olarak hareket etti. Yakıt kaynakları azaldıkça, harekete geçme fırsatları da azaldı. İtalyanlar bir konvoya saldırmak için büyük bir girişimde bulundular ve bunu yaparken kesin bir yenilgiye uğradılar. Bu saldırının ardından, filonun yüzey gemilerinin çoğu battı ve kaçan denizaltılar İtalya'ya dönmek için Ümit Burnu'nu dolaştı.
İngiliz kuvvetleri Doğu Afrika'da karada zayıftı ve karada zafere en büyük katkıyı yapan iki ülke Güney Afrika ve Hindistan'dı. Güney Afrika çok ihtiyaç duyulan hava gücü ve birlikleri sağladı. Hint Ordusu, İngiliz kara kuvvetlerinin dayanak noktasını oluşturuyordu. Sonunda, iki Hint tümeni Etiyopya'da savaş gördü.
Etiyopya'yı geri alma kampanyasının bir diğer önemli yönü de düzensiz kuvvetlerdi. Daha sonra Chindits ile Burma'da ün kazanan Binbaşı Orde Wingate, İngilizler tarafından atıfta bulunulan Etiyopyalı "vatanseverlerin" arkasındaki önemli bir hareket ettiriciydi. Gideon Gücü'nde oluşturulan düzensizler, İtalyan tedarik hatlarını bozdu ve İngiliz kuvvetlerine hayati istihbarat sağladı.
Etiyopya'yı almak için düzenli baskı, Mısır'dan takviye geldiğinde başladı. İlk Avustralya tümeninin Kuzey Afrika'ya gelişi, Hint 4. Piyade Tümeni'nin Doğu Afrika'ya gönderilmesine izin vermişti. Hindistan 5. Piyade Tümeni ile birlikte, Sudan'dan hızla saldırıya geçti, Hint tümenleri Kenya'dan bir itme ile desteklendi. Aden'den İngiliz Somaliland'a amfibi bir saldırı düzenlendi. Üç itme, Mayıs 1941'in başlarında düşen Etiyopya'nın başkenti Addis Ababa'da birleşti.
İtalyanlar, sonunda yenilmeden önce Amba Alagi kasabası çevresinde son bir direniş yaptı. Amba Alagi Mayıs 1941'in ortalarında düştü. Son önemli İtalyan kuvvetleri Kasım 1941'de Gondar'da teslim oldu ve tam askeri ödüller aldı.
Aralık 1941'den sonra, bazı İtalyanlar Etiyopya ve Eritre'de İtalya'nın savaştan ayrıldığı 1943'ün ortasına kadar süren sınırlı bir gerilla savaşı başlattı (bkz. İtalya ile Ateşkes).
Batı Çölü'nde Savaş
Rommel'in ilk saldırısından sonra, İngiliz komutasının yeniden düzenlenmesi gerçekleşti. Kasım 1941'de, İngiliz Sekizinci Ordusu, Korgeneral Sir Alan Cunningham'ın komutasında aktive edildi. Alman Mareşal Erwin Rommel'in itişi köreltmesiyle ilk taarruzu feci şekilde başarısız oldu. [ kaynak belirtilmeli ] İngiliz harekat doktrini, tankların etkin kullanımını teşvik etmekte başarısız oldu – bir önkoşul [ kaynak belirtilmeli ] başarılı modern çöl savaşı için. Cunningham komutanlıktan alındı ve yerine Tümgeneral Neil Ritchie getirildi. [ kaynak belirtilmeli ] Bununla birlikte, 1941 sonlarında ikinci bir İngiliz saldırısı Rommel'in kanadını çevirdi ve Tobruk'un rahatlamasına yol açtı. Sirenayka yine İngilizlerin eline geçti, bu sefer ilerleme El Agheila'ya kadar gitti. Bununla birlikte, İngiliz saldırısı El Agheila'ya ulaştığında, Japonya Uzak Doğu'da saldırdığında, İngiliz çabalarını engellemek için dış olaylar tekrar müdahale etti. Bu, Ortadoğu'ya gönderilen takviye kuvvetlerinin başka yerlere gitmesi anlamına geliyordu. Bunun feci etkileri olacaktı.
Rommel, Ocak 1942'de yeniden taarruza geçti. Yüksek komutanlığı tarafından İngiliz mevzilerine karşı yalnızca sınırlı bir taarruz yürütmesi talimatı verilmişti. Ancak, emirlere uymadı ve İngiliz çöküşünü istismar etti.
Malta'yı almak ve böylece Rommel'in ikmal hatlarını boğmasını azaltmak için bir operasyon planlanmıştı. Ancak yeni taarruzuyla Rommel, Malta saldırısına yönelik malzemeleri tüketiyordu. Malta'ya saldırmak ya da Rommel Rommel'in galip gelen saldırısını desteklemek arasında bir seçim yapıldı. O zamanlar Malta etkisiz hale getirilmiş gibi görünüyordu, ancak bu hata daha sonra Mihver'e musallat olacaktı.
Pozisyonu güçlendirme girişimleri defalarca başarısız olurken, İngiliz saflarında kafa karışıklığı korkunçtu. Gazala Savaşı'ndan sonra Rommel, İngilizleri yalnızca Libya'dan ve bir şekilde Mısır'a sürmekle kalmadı, aynı zamanda himayenin derinliklerine itti. Tobruk hızla düştü ve Rommel'in son ilerlemesinin ürettiği destansı kuşatma tekrarlanmadı. Mersa Matruh'ta hazırlanmış bir savunma hattı kuşatıldı ve felaket çağırdı. Ritchie, Sekizinci Ordu komutanı olarak görevden alındı ve Orta Doğu Komutanlığı Başkomutanı Claude Auchinleck, komutasını kendisi almak için öne çıktı. Matruh'tan sonra, Kahire'nin kendisinden önce El Alamein'den önce sadece bir savunma pozisyonu daha vardı.
Auchinlek, Birinci El Alamein Savaşı ile Rommel'i durdurmayı başardı.
Korgeneral Sir Bernard Montgomery'nin Sekizinci Ordu'nun komutasını üstlendiği yeni bir komuta timi Ortadoğu'ya geldi. Rommel, Alam Halfa Muharebesi sırasında tekrar kırmaya çalıştı, ancak hamlesi durduruldu. Montgomery daha sonra Mihver kuvvetlerinin Tunus'a kadar takip edilmesiyle sonuçlanacak büyük bir atılım saldırısı için hazırlıklara başladı.
Meşale Harekatı ve El Alamein Düzenle
8 Kasım 1942, İkinci Dünya Savaşı'nın ilk büyük amfibi saldırısını gördü. Meşale Operasyonunda, bir Anglo-Amerikan kuvveti Cezayir ve Fas kıyılarına çıktı. Bununla birlikte, Cezayir'de bile, büyük bir İngiliz içeriğine sahip olmasına rağmen, müttefikler bunun Fransızların olası direnişini azaltmak için bir Amerikan operasyonu olduğu yanılsamasını sürdürdüler.
Kuvvet H'nin 1940'ta Mers el Kebir'deki Fransız filosuna saldırısından sonra, Fransızlar arasında İngiliz karşıtlığı yükseldi. Bu, daha sonra İngilizlerin Dakar, Suriye ve Lübnan'daki Vichy kontrolündeki bölgelere yönelik operasyonları ve Madagaskar'ın işgali ile daha da kötüleşmişti. Fransız topraklarına yapılacak herhangi bir İngiliz saldırısının uzun süreli direnişe yol açacağından korkuluyordu. İronik olarak, en büyük direnişi gören saldırı, tamamen Amerika'nın Fas'a inişiydi. Fransız ve Amerikan gemileri arasında tam ölçekli bir deniz savaşı yapıldı ve kara savaşı da ağırdı.
Direniş uzun sürmedi. Fransızlar teslim oldu ve kısa bir süre sonra Müttefik davasına katıldı. Tarafların hızlı bir şekilde değişmesinin ana nedenlerinden biri, Almanların işgal edilmemiş Fransa'ya taşınması ve Kuzey Afrika garnizonlarının teslim olmasından kısa bir süre sonra Vichy rejimini sona erdirmesiydi.
Cezayir ve Fas'taki direniş sona erdiğinde, kampanya bir yarışa dönüştü. Almanlar Tunus'a adam ve malzeme akıyorlardı ve Müttefikler, onları kovmak için tam ölçekli bir kampanyaya ihtiyaç duyulmadan önce onları durdurmak için yeterince hızlı bir şekilde ülkeye yeterli birlik getirmeye çalışıyorlardı.
Meşale Harekatı'ndan hemen önce, Mısır'da İkinci El Alamein Savaşı yapılıyordu. Sekizinci Ordu'nun yeni komutanı Korgeneral Sir Bernard Montgomery, Erwin Rommel komutasında Panzerarmee Afrika'yı kesin olarak yenme fırsatı buldu, çünkü Rommel son derece gergin tedarik hatlarının sonundaydı, İngilizler tedarik üslerine yakındı ve Rommel Torch tarafından arkadan saldırıya uğramak üzereydi.
İkinci El Alamein Muharebesi, topçuların muazzam bir şekilde kullanıldığını gördü. Rommel'in kuvvetleri çölde çok sayıda mayın döşemişti ve bölgenin arazisi, konumunun kuşatılmasını engelledi ve İngiliz deniz kuvvetleri, aynı anda doğrudan tedarik hatlarını kesmek için doğrudan Rommel'in arkasına önemli bir kuvvet indirecek kadar güçlü değildi. Operasyon Meşalesi olarak. Sonuç olarak, Alman hatlarına doğrudan saldırılması gerekiyordu. Ancak bu, Montgomery'nin savaşta aldatma ve aldatma kullanmaya çalışmadığı anlamına gelmiyordu. "Kukla tanklar" ve diğer aldatmacalar, Almanları darbenin düşeceği yere kandırmaya çalışmak için cömertçe kullanıldı.
Ana saldırı gerçekleşti, ancak geniş mayın tarlaları tarafından geri çevrildi. Montgomery daha sonra Almanların dengesini bozmak için ilerleme eksenini başka bir noktaya kaydırdı. Daha önce yıkıcı bir saldırı olan şey, yeni büyük saldırıya dönüştü. Ezici bir yıpratma savaşıyla Almanlar geri püskürtüldü.
El Alamein'den sonra Rommel'in kuvvetleri son kez batı çölünde takip edildi. Sirenayka Mihver kuvvetlerinden geri alındı ve ardından ilk kez Trablusgarp kazanıldı. Rommel'in kuvvetleri, Montgomery'nin adamlarını durdurmak için yapılan küçük arka koruma eylemleri dışında, güney Tunus'un Mareth Hattı savunması içine girene kadar dönüp savaşmadılar.
Tunus Savaşı Düzenle
İngiliz kuvvetleri Libya üzerinden batıya doğru ilerlerken ve Anglo-Amerikan kuvvetleri Cezayir'den içeri girerken, Eksen Tunus'a takviye göndermeye başladı. Albay General Jurgen von Arnim yönetiminde yeni bir komutanlık kuruldu, von Arnim Rommel'in onaylanmış bir düşmanıydı ve bu nedenle Alman komuta ilişkileri iyi bir başlangıç yapmadı.
Rommel, sonunda Panzerarmee Afrika'yı Mareth Hattı'nda yakalayan Montgomery'nin güçleriyle yüzleşmek için döndü. Mareth Hattı, Libya'dan gelen İtalyan kuvvetlerine karşı bir dizi eski Fransız sınır savunmasıydı. Rommel onları devraldı ve büyük ölçüde geliştirdi. İngiliz kuvvetlerinin kırmak için büyük bir çaba aldı. Ancak, bu zamana kadar Rommel, bir daha geri dönmemek üzere Afrika'yı terk etmişti.
Birinci Ordu'nun Afrika'daki Mihver oluşumlarını yok etmek için ana hamleyi yapması gerektiğine karar verildi. II. Kolordu cephenin güneyinden kuzeyine taşındı ve Fransız XIX Kolordusu Birinci Ordunun sağ kanadında yer aldı. Sekizinci Ordu, Mihver kuvvetlerini dizginlemek için kıyı boyunca bir tali harekât yapacaktı.
Son saldırı Mart 1943'ün sonunda başladı ve Mayıs ayına kadar Mihver kuvvetleri teslim oldu. 250.000 adam esir alındı, bu sayı Stalingrad savaşına benzer bir sayıydı.
İtalyan Seferi, 1943'ten savaşın sonuna kadar İtalya ve çevresindeki Müttefik operasyonlarının adıydı. Müşterek Müttefik Kuvvetler Karargahı AFHQ, Akdeniz harekatındaki tüm Müttefik kara kuvvetlerinden operasyonel olarak sorumluydu ve Mayıs 1945'te Alman kuvvetlerinin İtalya'da teslim olmasına kadar Sicilya'nın işgalini ve İtalyan anakarasındaki seferi planladı ve komuta etti.
Sicilya'nın işgali
10 Temmuz 1943'te Sicilya işgal edildi. Husky Operasyonu adlı operasyon Malta'dan yönetildi. İngiliz Sekizinci Ordusu'nun XXX Kolordusu Cape Passero'da ve XIII Kolordusu Syracuse'da karaya çıkarken İngiliz kuvvetleri çıkarmanın doğu kanadına saldırdı. Sekizinci Ordunun görevi, Sicilya'nın doğu kıyısını ilerletmekti. Başlangıçta İngiliz kuvvetleri adaya yapılan saldırıda ana role sahip olacaktı, ancak ilerlemeleri yavaşlayınca, adanın batı tarafındaki Amerikan Yedinci Ordusu bunun yerine düşman kanadını süpürdü. Yerel Sicilyalıların da ilerleyen Amerikalıları faşistleri yenmek için büyük ölçüde destekledikleri bildirildi.
Sekizinci Ordu sonunda Alman savunmasını geçerek yoluna devam etti ve bu sırada Almanlar ve İtalyanlar geri çekilirken Etna Dağı'nı kuşattı. 17 Ağustos'a kadar tüm Mihver kuvvetleri adayı tahliye etmişti ve o gün Messina ele geçirildi.
İtalya'nın Teslimi
Sicilya'daki operasyonlardan sonra, İtalyan Hükümeti çöküşün eşiğine geldi. İtalyan diktatör Benito Mussolini, Büyük Faşizm Konseyi tarafından devrildi ve Kral Victor Emmanuel'in emriyle Mussolini gözaltına alındı. Müttefiklere barış mesajları verildi. Ancak, İtalya'nın işgali hala devam etti.
3 Eylül 1943'te, Baytown Operasyonu'nda Sekizinci Ordu tarafından Messina Boğazı'nın tam karşısına ilk saldırılar yapıldı. V ve XIII Kolordu bu saldırıyı gerçekleştirdi. Montgomery'nin kuvvetleri önümüzdeki birkaç gün içinde İtalya'nın ayak parmaklarına sıçradı. Bir yan iniş, Slapstick Operasyonu da 9 Eylül'de 1'inci Hava İndirme Tümeni tarafından Taranto'nun İtalyan deniz üssünde yapıldı.
Ayrıca 3 Eylül'de Kral Victor Emmanuel ve Mareşal Pietro Badoglio Müttefiklerle gizlice bir ateşkes imzaladılar. 8 Eylül'de ateşkes ilan edildi ve güney İtalya'da bir hükümet kuruldu. "Badoglio Hükümeti" olarak bilinen şey, Müttefiklere Mihver'e karşı katıldı.
Ana saldırı, Çığ Operasyonu, 9 Eylül'de Salerno'da yapıldı. Salerno, Sicilya merkezli tek motorlu avcı uçaklarının gerçekçi bir şekilde siper sağlayabileceği en kuzeyde olduğu için saldırı yeri olarak seçildi. Eskort gemileri de karada konuşlanmış uçakların sağladığı korumayı desteklemek için kıyıdan uzak durdu. İkinci bir iniş olan Slapstick Operasyonu da aynı gün İngiliz 1. Birlik konvoyları Salerno'ya yaklaşırken İtalyanların teslim olduğu haberi yayınlandı.
Almanlar, İtalyan teslimiyetine son derece hızlı tepki verdi. İtalyan birliklerini kuvvetlerinin yakınında silahsızlandırdılar ve Salerno yakınlarında savunma pozisyonu aldılar. İtalyan birlikleri, İtalya'da ve Mihver Operasyonu olarak bilinen İtalyan kontrolündeki bölgelerde silahsızlandırıldı.Operasyon Achse).
Salerno'ya çıkarmalar, Korgeneral Mark Clark komutasındaki ABD Beşinci Ordusu tarafından yapıldı. Sağ kanatta iniş yapan ABD VI Kolordusu ve solda iniş yapan İngiliz X Kolordusu'ndan oluşuyordu. İlk direniş ağırdı, ancak ağır deniz ve hava desteği, Sekizinci Ordu'nun güneyden yaklaşmasıyla birleşince sonunda Almanları geri çekilmeye zorladı. 25 Eylül'e kadar Napoli'den Bari'ye giden bir hat Müttefik kuvvetler tarafından kontrol edildi.
Önümüzdeki birkaç hafta boyunca nispeten hızlı ilerlemeler devam etti, ancak Ekim ayının sonunda cephe durdu. Almanlar, Kış Hattı'nda son derece güçlü savunma pozisyonları almışlardı. Önümüzdeki altı ay boyunca cephe orada kalacaktı.
Devrilmesinden yaklaşık iki ay sonra Mussolini, Meşe Operasyonunda Almanlar tarafından kurtarıldı.Unternehmen Eiche). Kuzey İtalya'da İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'ni kurdu.
Kış Hattı, Anzio ve Monte Cassino Savaşı
Kış Hattı pozisyonunun kilit noktası, Monte Cassino kasabası ve manastırıydı. Son derece güçlü konum, Roma'ya giden kilit bir rotaya hakim oldu ve bu nedenle ele geçirilmesi gerekiyordu. Beşinci Ordunun sol kanadındaki İngiliz kuvvetleri (46. ve 56. tümenler) Garigliano Nehri'ni geçmeye çalıştı ve ortak bir Fransız-Amerikan girişimi gibi geri püskürtüldü.
Hiçbir ilerleme belirtisi olmadan, arkasında amfibi bir inişle Kış Hattı'nı geçmeye karar verildi. Shingle Operasyonu, 23 Ocak 1944'te Batı kıyısındaki Anzio'ya çıkarmaları içeriyordu. Saldıran oluşumlar ABD VI Kolordusu tarafından kontrol edildi, ancak Salerno'da olduğu gibi, saldırı kuvvetinin önemli bir İngiliz bileşeni vardı. İngiliz 1. Piyade Tümeni ve 2. Komando Tugayı, saldırının sol kanadını oluşturdu.
Yine Salerno gibi inişlerde ciddi sorunlar vardı. Komutan, Korgeneral John P. Lucas, yapabileceği kadar agresif bir şekilde sömürmedi ve bunun için rahatladı. Lucas, çok ileri itmiş olsaydı, kuvvetlerinin Almanlar tarafından kesilebileceğine inanıyordu, ancak işgalin tüm amacı, Monte Cassino'nun arkasındaki Alman hatlarına saldırmak ve savunmasız olan İtalyan bölgelerine saldırmaktı. Almanlar, sahil başını kırmaya Salerno'dan daha da yaklaştı. Savunmaları denizden önceki son hatta kadar ittiler. Müttefik tarafındaki muazzam ateş gücü yine sahil başını kurtardı.
İlk saldırıdan sonra ve Alman karşı saldırısı püskürtüldükten sonra, Anzio sahil başı çıkmaza girdi. Kış Hattını kuşatma girişimi başarısız olmuştu. Sahilden bir kaçış girişiminde bulunulmadan önce Mayıs ayıydı.
Roma'ya Atılım Edit
Mayıs 1944'e kadar, ABD VI Kolordusu yedi tümen gücüne takviye edilmişti. Dördüncü Monte Cassino Savaşı'nda (Diadem Operasyonu olarak da bilinir), hem Anzio'ya hem de Kış Hattına ortak bir saldırı yapıldı. Alman savunması sonunda çatladı.
Cephe yeniden düzenlendi. V Kolordusu Adriyatik'te kaldı, ancak Sekizinci Ordunun geri kalanı, Roma'yı almak için daha fazla kuvvet toplamak için Apeninler üzerine taşındı. Beşinci Ordu'nun cephesi böylece önemli ölçüde azaldı. İngiliz kuvvetlerinin Amerikan komutası altındaki karmaşık düzenlemesi kaldırıldığı için X Kolordu da Sekizinci Ordu'ya taşındı. Cassino için birkaç savaş, Hint, Yeni Zelanda ve Polonya kuvvetleri tarafından itiraz edildi. Sonunda, Cassino, cephedeki başka yerlerdeki operasyonların kanatlarını döndürmeyi başardığı için önemli konumunu kaybetti. Bunlar, Fransız Seferi Kolordusu tarafından yapılan mükemmel bir dağ savaşı gösterisini içeriyordu.
İngiliz kuvvetleri Diadem sırasında iyi idare edilmedi. Sekizinci Ordu komutanı Oliver Leese, ağır mekanize XIII Kolordusu'nu Liri Vadisi'nden Roma'ya göndererek çok büyük bir hata yaptı. Muazzam bir trafik sıkışıklığı gelişti. Amerikan kuvvetlerinin ele alınması konusunda da tartışmalar vardı. VI Kolordusu'nun başlangıçta Roma'ya giden yola müdahale etmesi ve Kış Hattı'ndan geri çekilen Alman kuvvetlerini kesmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, Clark bunun yerine Roma'ya ilerlemeye karar verdi ve yalnızca nispeten jetonlu bir kuvvetin engelleme pozisyonuna geçmesini emretti ve Kolordu'nun geri kalanının Roma'ya gitmesini emretti. Almanlar, engelleme kuvvetini bir kenara itti ve böylece birliklerinin büyük bir kısmı kuşatmadan kurtuldu. Toplam 25 tümen (Wehrmacht'ın yaklaşık onda biri) kaçtı ve bu, İtalya'daki savaşın 1945'e kadar sürmesine neden oldu. Tüm bu bölümün etrafında spekülasyonlar var ve Müttefik komutanlığındaki birçok kişi Mark Clark'ın doğrudan kendi emirlerine itaat etmediğini hissetti. zafer kazandı ve savaşın uzamasına katkıda bulundu. Planlandığı ve emredildiği gibi bu kuvvetleri kesmiş olsaydı, Fransa'da başarıldığı gibi imha edilebilirdi ve İtalya'daki Alman direnişi çökebilirdi. Müttefikler İtalya'nın omurgasına kadar ilerleyebilir ve Avusturya ile güney Almanya'yı işgal edebilirdi. Bu, Amerikalılar tarafından desteklenmeyen İngilizlerin planıydı ve bu nedenle Mark Clark'ın eylemleri siyasi olarak motive edilmiş veya Washington tarafından yönlendirilmiş olabilir. Mark Clark'ın, diğer komutanlar daha az ceza almasına rağmen, rota değişikliği nedeniyle cezalandırılmadığı doğrudur.
Roma 5 Haziran'da düştü ve takip şehrin ötesine, kuzey İtalya'ya kadar devam etti.
Gotik Hat ve İtalya'daki zafer
Ağustos 1944'ün sonunda, Müttefik kuvvetler her iki kıyıda Pisa ve Pesaro'ya ulaşmıştı. Önceki yıl olduğu gibi, ilerleme daha sonra büyük ölçüde yavaşladı. İtalya'daki kuvvetlerin bileşimi, Fransız kuvvetlerinin güney Fransa'yı işgal etmek için geri çekilmesiyle yeniden değişti, Dragoon Operasyonu. ABD IV Kolordusu, Beşinci Ordu'daki Fransızların yerini almak üzere harekete geçirilmişti. Sekizinci Ordu, İngiliz kuvvetlerinin V, X ve XIII Kolordusu, Kanada I Kolordusu ve Polonya II Kolordusu'ndan oluşuyordu. Ancak, bu dönemde, XIII Kolordu geçici olarak ABD Beşinci Ordusunun komutası altına alındı.
Ağustos ve Aralık ayları arasında, Sekizinci Ordu yavaş yavaş doğu kıyısına doğru ilerledi. Polonya II Kolordusu önemli liman kenti Ancona'yı ele geçirdi ve böylece müttefik tedarik hattını önemli ölçüde kısalttı. Asıl amaç 1944'ün sonuna kadar Po ovasını yarıp geçmekti, ancak bu neredeyse mümkün değildi. Aralık, Comacchio Gölü'nün hemen güneyindeki çizgiyi gördü ve Almanlar batıda bir göze çarpıyordu. Beşinci Ordu, Apeninlerin yüksek geçitlerindeydi.
Aralık ayından sonra operasyonlar kış için durma noktasına geldi. Bu dönemde gerçekleşen tek büyük olay, Fransa'daki Kanada 1. Ordusunu takviye etmek için I Kanada Kolordusunun İtalyan cephesinden çıkarılmasıydı. Saldırı Nisan ayına kadar yenilenmedi. Son saldırı için seçim, büyük darbenin Beşinci Ordu'ya mı yoksa Sekizinci Ordu cephesine mi düşeceğiydi. Sonunda, Sekizinci Ordunun büyük bir saldırı yapması gerektiğine karar verildi. Almanları Beşinci Ordunun büyük saldırıyı başlatacağına ikna etmek için bir aldatma planı hazırlandı ve oluşumları başlangıç çizgilerine taşımak için büyük bir lojistik çaba gerekiyordu.
2 Nisan 1945'te saldırı başlatıldı ve ilerleme ilk başta yine yavaştı.
20 Nisan'a kadar Bologna, Almanlar tarafından tutulan bir göze çarpıyordu ve Comacchio Gölü, amfibi bir saldırıyla geçti. Almanlar kırılmaya yakındı. Sonraki on gün içinde, Alman kuvvetleri ya kuşatıldı ya da Po Nehri'ne karşı sabitlendi. Almanlar büyük ölçüde dağınık gruplara ve ağır teçhizattan yoksun hale getirildi.
28 Nisan'da Mussolini ve bir grup faşist İtalyan, İtalya'dan kaçmaya çalışırken İtalyan partizanlar tarafından yakalandı. Mussolini ve diğer on beş faşist idam edildi ve cesetleri sergilenmek üzere Milano'ya götürüldü.
29 Nisan'da Mareşal Rodolfo Graziani, İtalyan LXXXVII Ordusunu teslim etti (Ligurya), Mussolini'nin İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nin ordusu.
Mayıs ayındaki ilerleme hızlıydı. Amerikan kuvvetleri Po Vadisi'nin yukarısını silip Cenova'yı, Polonya kuvvetleri Bologna'yı ve İngiliz kuvvetleri aşağı Po'yu temizleyerek Yugoslav ve Avusturya sınırlarına ulaştı.
2 Mayıs'ta İtalya'daki Alman kuvvetleri teslim oldu. Bu, 8 Mayıs'taki ana Alman teslimiyetinden kısa bir süre önce meydana geldi.
Overlord Operasyonu Düzenle
Tarihin en büyük amfibi saldırısı olan Normandiya'nın işgali 6 Haziran 1944'te gerçekleşti. Tüm kara orduları, ABD ve İngiliz, İngiliz General Montgomery'nin komutası altındaydı. [36] Operasyon, denizden beş hücum tümeni ile paraşüt ve planörle üç hücum tümeni inişini içeriyordu. Bunlardan biri hava indirme ve iki deniz bölümü İngilizdi. Söz konusu İngiliz hava indirme birliği 6. Hava İndirme Tümeni idi, İngiliz deniz tümenleri Kılıç Sahili'ne inen 3. Piyade Tümeni ve Gold Beach'te 50. (Kuzey) Piyade Tümeni ve 8. Zırhlı Tugay idi. No.48 Komando, Juno'daki 3. Kanada Piyade Tümeni ile birlikte indi, kalan tümenler Amerika Birleşik Devletleri tarafından sağlandı. [37]
İngiliz birlikleri, sahil başının doğu ucuna atandı. 6. Hava İndirme Tümeni, saldırı kuvvetlerinin doğu kanadını güvence altına almak için indi. Harekete geçen ilk Müttefik birlikleri, Pegasus Köprüsü'ne saldıran planörle taşınan birliklerdi. Ana oluşumların ötesinde, çeşitli küçük birimler karaya çıktı. Bunlar arasında öne çıkanlar İngiliz Komandolarıydı.
Birleşik Krallık operasyonun ana üssüydü ve deniz gücünün çoğunluğunu sağladı. Bombardıman yapan ve taşıyan savaş gemilerinin yaklaşık yüzde sekseni Kraliyet Donanması'ndandı. Operasyon için hava gücü daha eşit bir bölünme oldu. Amerika Birleşik Devletleri savaşa iki hava kuvveti, stratejik bombardıman uçaklarıyla Sekizinci Hava Kuvvetleri ve taktik hava gücü için Dokuzuncu Hava Kuvvetleri ile katkıda bulundu. RAF'ın tüm ev komutları operasyonda yer aldı. Sahil Komutanlığı, İngiliz Kanalı'nı Alman donanma gemilerine karşı güvence altına aldı. Bombardıman Komutanlığı, Alman takviye kuvvetlerinin savaşa hareketini felç etmek için birkaç ay boyunca Fransa'daki iletişim hedeflerini azaltmakla meşguldü. Ayrıca saldırı sabahı bombardıman güçlerine doğrudan destek verdi. Geçici olarak yeniden adlandırılan Savaş Uçağı Komutanlığı olan Birleşik Krallık Hava Savunması, sahil başında hava üstünlüğü sağladı. 2. Taktik Hava Kuvvetleri, İmparatorluk oluşumlarına doğrudan destek sağladı.
Operasyon bir başarıydı. Hem taktik [ kaynak belirtilmeli ] ve stratejik sürpriz elde edildi.
Günün ilk hedeflerinin çoğuna ulaşılamadı, ancak sağlam bir köprü başı kuruldu. Saldırgan operasyonlar ciddi olarak başlayana kadar kademeli olarak inşa edildi. İlk büyük başarı Cherbourg'un ele geçirilmesiydi.
Doğuda, ilk büyük İngiliz hedefi, kırılması son derece zor bir ceviz olan Caen'di. Şehir savaşı uzun soluklu bir savaşa dönüştü. Sonunda Temmuz ayında düştü.
Tartışmalar Düzenle
Savaştan sonra Montgomery, Normandiya savaşının, diğerlerinin yanı sıra Amerikalı generaller General Eisenhower, General Bradley ve Avustralyalı savaş muhabiri Chester Wilmott tarafından desteklenen Londra Fulham'daki St. Paul okulundaki operasyonu planladığı gibi büyük ölçüde ilerlediğini iddia etti. Eisenhower, Avrupa'da Haçlı Seferi adlı anılarında savaştan üç yıl sonra planın "kampanya boyunca bir an bile olsa asla terk edilmedi". [38] İngilizler için temel plan, toprak elde etmek yerine doğuda Alman zırhını çekmek, tutmak ve yok etmekken, batıda hafifçe savunulan bölgelerdeki ABD kuvvetleri güçlerini artırıp Kobra Operasyonu'nda frene basmaktı. .
Montgomery, Amerikan birliklerinin kaçmasına izin vermek için deneyimli Alman zırhlı kuvvetlerinin yükünü üstlenecek olan İngiliz birliklerinin moralini düşürme korkusuyla planın bazı noktalarını aşırı derecede yayınlamadı. Montgomery, yüksek moralin, özellikle düzenli olmayan askerlerde üstün savaş alanı performansını kolaylaştırdığını anlamıştı. [39] İngiliz ve Kanada saflarındaki güçlerin karışımı, tanklara ve araçlara büyük önem vererek bunu gösterdi. Başbakan Churchill, İngiliz ordularında piyade birlikleriyle ilgili olarak neden bu kadar çok araç bulunduğunu, çünkü araçların daha büyük bir lojistik desteğe ihtiyaç duyduğunu ve bu da erkekleri savaş görevlerinden uzaklaştırdığını sordu. Montgomery, Churchill'e her araca ihtiyaç olduğunu ve bu konuda personelini sorgulamasına izin vermeyeceğini, aksi takdirde istifa edeceğini söyledi. Churchill ağlayarak odadan çıktı. [40] Montgomery, Eisenhower'ın onay vermesine rağmen, St. Paul Okulu'nda ortaya konan planı ayrıntılı olarak tam olarak anlamadığını iddia etti. [41] General Bradley, Montgomery'nin orijinal planını ve niyetlerini tam olarak anladı ve onayladı:
"İngiliz ve Kanada orduları düşman ihtiyatlarını tuzağa düşürecek ve onları Müttefik sahilinin en doğu ucunda önlerine çekecekti. Böylece Monty, Caen'de düşmanla alay ederken, biz [Amerikalılar] Paris'e giden uzun dolambaçlı yol Ulusal gurur açısından hesaba katıldığında, bu İngiliz yem görevi fedakar bir görev haline geldi, çünkü biz dış kanadın etrafından dolaşırken İngilizler yerlerine oturacak ve Almanları sıkıştıracaktı. mantıklı bir iş bölümü, çünkü alarm çaldığında düşman yedek kuvvetlerinin yarışacağı yer Caen'di". [42]
Savaş sonrası birçok Amerikalı yazar, Montgomery'nin generalliğinin kusurlu olduğunu ve Montgomery'nin yapabileceğinden fazlasını vaat ettiği için savaşın planlanandan farklı bir şekilde yapılması gerektiğini savundu. Bu, esas olarak İngiliz kuvvetlerinin saldırgan bir şekilde toprak peşinde koşmamasına dayanıyordu. [43] Yazar ve subay Stephen Hart, 1992'de 21. Ordu Grubunu analiz etti ve Montgomery'nin, çoğu askerin olduğu gibi, düzenli olmayan askerlerde daha yüksek bir savaş performansı ve morali sürdürecek kayıpların azaltılmasına yaptığı vurgunun birincil etkiler olduğunu buldu. operasyonel davranışı hakkında. Hart, Montgomery'nin İngiltere'nin savaş amaçlarını anladığı için Avrupa'daki en yetkin İngiliz general olduğu sonucuna varıyor. Üstün Alman zırhına karşı zırhlı araçlara ağırlık verildiğinden, İngilizlerin bir piyade insan gücü sorunu olduğunu kabul ederek birliklerinin moraliyle ilgili endişesi meşruydu. Her iki faktör de 21. Ordu Grubu'nu idare etmesini etkiledi. Hart, Montgomery'nin gereksiz yere temkinli olduğu efsanesini yok eder. [44]
Normandiya'dan Kaçış
İngiliz ve Kanada kuvvetleri, Normandiya'nın doğusundaki Alman zırhını büyük ölçüde yok etti ve Amerikan kuvvetlerinin 1944 Temmuz'unun sonlarında Kobra Operasyonu'nda ayrılmasına izin verdi. Müttefik kuvvetler, Normandiya'da kalan Alman kuvvetlerinin kuşatılmasına başladı. Hitler, ABD kuvvetlerinin Normandiya kıyılarında kontrol ettiği ve Birinci ve Üçüncü Orduları birbirine bağlayan, görünüşte savunmasız toprak şeridine bir karşı saldırı emri verdi.
Amerikan kuvvetleri güneye doğru ilerlerken, İngiliz, Kanada ve Polonya kuvvetleri Almanları kuzeyden sıkıştırdı ve itti. İki müttefik kuvvet bir araya geldiğinde Falaise kasabasının güneyinde bir Alman cebi oluştu. 150.000 kadar Alman askeri mahsur kaldı ve yaklaşık 60.000 kişi yaralandı.
Normandiya işgalinden önce düzenlendiği gibi, General Eisenhower 1 Eylül'de Montgomery'den Kara Kuvvetleri Komutanlığı görevini devralırken, Montgomery şu anda çoğunlukla İngiliz ve Kanadalı birliklerden oluşan İngiliz 21. Ordu Grubuna komuta etmeye devam etti. [45]
Normandiya savaşından sonra batıda çok az Alman direnişi kaldı. İngiliz kuvvetleri kuzeye, 2 Eylül 1944'te Belçika'ya girerken [46] Amerikan kuvvetleri doğuya doğru ilerledi. Paris, 1944 Ağustos'unun sonunda, Tuğgeneral Charles de Gaulle'ün Özgür Fransız birliklerine ve Amerikan kuvvetlerine düştü. Eylül ayının sonunda Fransa'nın çoğu kurtarılmıştı.
Tüm malzemelerin Normandiya'dan taşınması gerektiğinden, lojistik zorluklar Müttefikleri yakaladı. İnce bir şekilde gerilmiş tedarik hatları nedeniyle, Amerikan hızlı geniş cephe ilerlemesi sürdürülemedi ve Lorraine ve Belçika'da durma noktasına geldi. Müttefik stratejisinin bir sonraki aşaması hakkında hararetli tartışmalar yapıldı.
Riviera istilası Düzenle
Ağustos 1944'te güney Fransa'nın işgali olan Dragoon Operasyonu, İngiliz deniz kuvvetleri bombardıman görevlerinde ve sahil başının hava korumasında yer almasına rağmen, neredeyse tamamen Amerikan ve Özgür Fransız birlikleri tarafından gerçekleştirildi. Katılacak tek İngiliz kara kuvvetleri, 2. Bağımsız Paraşüt Tugayıydı. Çok fazla muhalefet olmadan karaya çıktılar ve hızla hedeflerini aldılar. Operasyonun hızlı başarısı, onların hattan çekilmesine ve iç savaşı bastırmak için acilen ihtiyaç duyulan Yunanistan'a yeniden yerleştirilmesine izin verdi.
Pazar Bahçesi Operasyonu Düzenle
Montgomery ve Eisenhower, uzun süredir geniş bir ön saldırı stratejisinin, gücü tek bir alanda yoğunlaştırmanın ve Alman hatlarını delmenin yararlarını tartışıyorlardı. Eisenhower birinciyi, Montgomery ikincisini tercih etti. Bununla birlikte, 1944'ün sonlarında, lojistik sorunlar, ilkinin geçici olarak söz konusu olmadığı anlamına geliyordu. Montgomery, dar bir cephe stratejisi uygulamak için Market Garden Operasyonunu tasarladı. Fikir, ülkenin çeşitli nehirleri üzerinde hayati köprüler kurmak için Hollanda'ya hava indirme kuvvetleri indirmekti. Zırhlı birlik daha sonra hava kuvvetlerinin yükünü hafifletecek ve hızla Almanya'ya doğru ilerleyecektir. [47]
Amerikan paraşütçüleri, Arnhem'deki çıkıntının ucunda İngiliz 1. Hava İndirme Tümeni ve Polonya 1. Bağımsız Paraşüt Tugayı ile Müttefik hatlarının kuzeyindeki ara noktalara bırakıldı. 1. günde Nijmegen köprüsü hariç tüm köprüler ele geçirildi ve bu da yaklaşık iki günlük bir gecikmeye neden oldu, ardından plan ciddi şekilde aksamaya başladı. Korgeneral Horrock'un XXX Kolordusu'nun yardım kuvvetleri tek bir iyi yolda ilerlemek zorunda kaldı. Nijmegen'i geçemeyen yol boyunca tıkanıklık ortaya çıktı. Almanlar her iki taraftan yola saldırmak için hızla tepki verdi. Sonuç olarak, XXX Kolordusu, ABD 82. paraşütçülerinin başaramadığı ve Arnhem'e ilerlemesi beklenenden çok daha uzun süren köprüyü ele geçirmek zorunda kaldı. XXX Kolordusu Arnhem'e ulaştığında, İngiliz 1. [48]
1. Hava İndirme Tümeni, Arnhem köprüsünü dört gün boyunca tuttu ve nehir üzerinde toplam dokuz gün boyunca büyük bir kuvvete sahip oldu, sonunda Ren üzerinde cüretkar bir gece kaçışıyla geri çekildi. Arnhem operasyonuna katılan 10.000'den fazla adamdan sadece 2.000'i geri döndü. 1. Hava İndirme Tümeni, esas olarak, orijinal hedefe ulaşmadan, savaş süresince bir savaş oluşumu olarak tamamlandı.
Saldırının ardından, göze çarpan kanatlar, cephenin o bölümünde Ren'e kadar olan kapanışı tamamlamak için genişletildi.
Walcheren Düzenle
Market Garden'ın ardından, Antwerp'in büyük limanı ele geçirilmişti. Ancak, uzun bir nehir ağzının sonundaydı ve bu nedenle, yaklaşımları netleşene kadar kullanılamazdı. Scheldt'in güney kıyısı, Kanada ve Polonya kuvvetleri tarafından nispeten hızlı bir şekilde temizlendi, ancak Walcheren adasının dikenli sorunu devam etti.
Walcheren, Antwerp'e kuzey yaklaşımlarını korudu ve bu nedenle saldırıya uğramak zorunda kaldı. Bentler ve kum tepeleri, adayı sular altında bırakmak için Westkapelle, Veere ve Flushing olmak üzere üç noktada bombalandı.Avrupa'daki savaşın son büyük amfibi operasyonunda, İngiliz Komandoları ve Kanada birlikleri 1944 sonbaharının sonlarında adayı ele geçirerek Antwerp'in açılmasının önünü açtı ve Müttefiklerin yaşadığı kritik lojistik sorunların hafifletilmesi için.
Bulge Savaşı Düzenle
Aralık 1944'ten sonra, strateji Rheinland'ın fethini tamamlamak ve toplu halde Almanya'ya girmeye hazırlanmaktı. Ancak, daha sonra olanlar, Müttefik kurmaylarını tamamen şaşırttı. [49]
Almanlar Aralık ayında son büyük taarruzunu başlattı ve Bulge Savaşı ile sonuçlandı. 1940 başarılarını tekrarlamak amacıyla, Alman kuvvetleri Ardennes'den fırlatıldı. Yine, oradaki Amerikan birlikleri ya savaşta yeniydiler ya da cephenin sakin bir kesiminde rehabilite edilen bitkin birimler olarak, cepheyi tutan zayıf güçlerle karşılaştılar. Bununla birlikte, 1940'a göre, Alman taarruzunun nihayetinde başarısız olmasına neden olan bazı önemli farklılıklar da vardı. 1940'ta gökyüzüne hükmettiklerinden farklı olarak, son derece güçlü Müttefik hava gücüyle karşı karşıyaydılar. Saldırının başlaması, Müttefik hava gücünün tehdidini ortadan kaldırmayı amaçlayan bir kötü hava büyüsü için zamanlandı, ancak hava nispeten kısa sürede yeniden açıldı.
Bulge Savaşı'nda yer alan kuvvetlerin çoğu Amerikalıydı. Bazı büyük personel çalışması, Üçüncü Ordu ve Dokuzuncu Ordu ile sonuçlandı ve göze çarpanları içerecek şekilde yüzlerini doksan derece değiştirdi. Bununla birlikte, Alman saldırısının yarattığı göze çarpan, Birinci ve Dokuzuncu Orduların 12. Ordu Grubu Karargahından kesildiği anlamına geliyordu, bu yüzden savaş süresince 21. rol. İngiliz XXX Kolordusu da savaşta, daha fazla Alman ilerlemesini içermek için bir backstop rolünde yer aldı.
Ocak ayının sonunda, göze çarpan şey fiilen eski boyutuna geri döndürüldü ve geçici olarak durdurulan Rheinland'ı kurtarma görevi yeniden başladı. Birinci Ordu, 12. Ordular Grubu'na döndü, ancak Dokuzuncu Ordu, şimdilik 21. Ordular Grubu'nun kontrolünde kaldı.
Ren Nehri'ni geçmek ve son teslimiyet
İngiliz bölümünde Ren Nehri'ne yaklaşmak için sondan bir önceki ön operasyon, Roer Üçgeni'nin (kod adı Blackcock Operasyonu) temizlenmesiydi. XIII Kolordu, Ocak 1945'in ikinci yarısında Alman kuvvetlerini Roer'in batı yakasından çıkardı.
Roer'in ulaşmasının ardından, İkinci Ordu, kendisine karşı çıkan Alman kuvvetlerini sabitleme görevine geçti. Grenade Operasyonunda Dokuzuncu Ordu ve Veritable Operasyonunda Birinci Ordu, Ren'in batısında kalan Alman kuvvetlerini yok etmek için büyük bir kıskaç hareketi başlattı. Bu saldırının ana bölümünde yer alan tek İngiliz kuvvetleri, Birinci Ordu'nun bir parçası olan XXX Kolordusu idi.
5 Mart 1945'e kadar Kanada, İngiliz ve Amerikan kuvvetleri, cephe sektörlerinde küçük bir belirginlik dışında Ren'e kapanmıştı. Bu göze çarpan beş gün sonra azaldı.
23 Mart'ta Ren nehrini kuzeyden geçme operasyonları başladı. İngiliz İkinci ve ABD Dokuzuncu Orduları liderliği aldı. Dokuzuncu Ordu, güney kanatta, Alman kuvvetlerinin Ruhr'daki büyük kuşatmasına katıldı. Sağdaki ABD Birinci Ordusu, Nisan ayı başlarında Ren'i geçti ve ardından Hollanda'nın kuzeyini kurtarmak için sola döndü. İkinci Ordu, 1 Nisan'da Ems'e ve 4 Nisan'da Weser'e ulaştı. O gün Ruhr cebinin kapatılmasından sonra, Dokuzuncu Ordu, 12. Ordu Grubu komutanlığına geri döndü. 15 Nisan'da İngiliz birlikleri Bergen-Belsen'i kurtardı.
18 Nisan'a kadar Birinci Ordu, Hollanda'nın büyük bölümünde kıyıya ulaşmış ve Alman kuvvetlerini orada izole etmişti. İkinci Ordu ertesi gün Elbe'ye ulaştı. Hollanda'da savaşın geri kalanında Kanada ve Polonya kuvvetlerinin yaptığı tek hamle, IJsselmeer'in ele geçirilmemiş kıyılarının küçük bir bölümünü daraltmak ve Groningen çevresindeki küçük bir bölgeyi özgürleştirmekti. Alman Frizyası'nın çoğu da Kanada ve Polonya kuvvetlerine düştü. İngiliz birlikleri, 2 Mayıs'ta Baltık'a ulaştı ve daha sonra, Sovyet güçlerini karşılamak için kararlaştırılan çizgiye ulaştıklarında durdular. Savaş 7 Mayıs'ta sona erdi ve İngiliz kuvvetleri Almanya'nın kendisini işgal etme görevine yeniden yöneldi. [50]
İkinci Dünya Savaşı'nın Güneydoğu Asya Tiyatrosu, Hong Kong, Hindistan, Burma, Tayland, Çinhindi, Malaya ve Singapur'daki kampanyaları içeriyordu. 7/8 Aralık 1941'de, bu tiyatrodaki çatışma, Japonya İmparatorluğu'nun Çin ve Fransız Çinhindi'ndeki üslerden Hong Kong, Tayland ve Malaya'yı işgal etmesiyle başladı. [51] Japonya, Amerika Birleşik Devletleri ve Britanya İmparatorluğu'na savaş ilan etmesine rağmen, bildiri, saldırıların başlamasından sonraya kadar teslim edilmedi. Birleşik Krallık aynı gün Japonya'ya savaş ilan etti. Bu tiyatrodaki eylem, Japonya'nın 15 Ağustos 1945'te teslim olma niyetini açıklamasıyla sona erdi. Japonya'nın resmi teslim töreni 2 Eylül 1945'te gerçekleşti.
Malaya ve Singapur'daki Afet Düzenle
Uzak Doğu'da savaşın patlak vermesi, Birleşik Krallık'ı kritik derecede gergin buldu. Bölgedeki İngiliz kuvvetleri neredeyse tüm kollarda zayıftı. 8 Aralık 1941'de Japonlar Tayland, Malaya ve Hong Kong'u işgal etmeye başladı.
10 Aralık 1941'de bölgedeki İngiliz gücünün ilk büyük gerilemesi HMS'nin batması oldu. Galler prensi ve HMS itme Japon kara tabanlı uçakları tarafından. Bu gemilerin batması üç kat önemliydi. Pearl Harbor felaketinden sonra Pasifik'te kalan son Müttefik sermaye gemilerinin kaybını temsil ediyordu. NS Galler prensi ve itme Tüm savaşta batırılan tek Müttefik modern veya 'hızlı' savaş gemileriydi. İlk defa bir savaş gemisi denizde seyir halindeyken düşman uçakları tarafından batırılmıştı. [52]
Havada ve yerde kısa süre sonra tersine döndü. Japon kuvvetlerinin deniz üstünlüğü vardı ve bunu Malaya yarımadasından Singapur'a doğru ilerlerken yandan kuşatma amfibi çıkarmalar yapmak için kullandılar. Japonların karadan ve havadan saldırıları kısa süre sonra ileri iniş alanlarını RAF'ın Singapur'u havadan savunma konusundaki tek gerçek umudunun savunulamaz hale gelmesine neden oldu. RAF, Japon kuvvetlerine büyük zarar verdi, ancak Japon saldırısını geciktirmekten başka bir şey yapacak yeterli uçak asla olmadı. Malaya'daki Hint, İngiliz ve Avustralya ordu kuvvetleri sayıca diğer hizmetlerden daha büyüktü. Ama eşit derecede hazırlıksız ve kötü yönetilmişlerdi. Japonların güçlü noktalarını ormanda kuşatma taktiğine karşı koymak için hem çok küçük hem de çok zayıf konumlanmış sayılarda görevlendirildiler. Birkaç hafta boyunca, Müttefik kara kuvvetleri istikrarlı bir şekilde zemin verdi.
1942'nin başlarında, Singapur gelen saldırı için kritik derecede hazırlıksızdı. 1930'ların savunması için kıtlık yıllarında ihmal edilmişti. Daha sonra, İngiliz çabaları Almanya ve İtalya'yı yenmeye odaklandığı için savaş sırasında acı çekmişti. Koloni, sivil nüfusu "üzmek" istemeyen bir Vali tarafından yönetiliyordu. Japonlar gelmeden önce savunma hazırlıklarına izin vermeyi reddettiğinde askeri ihmal daha da arttı. [53]
Japonların Singapur'a çıkarmalarının ardından birkaç gün boyunca yoğun çatışmalar yaşandı. Ancak, kötü yönetilen ve giderek düzensizleşen Müttefik kuvvetleri, adada sürekli olarak küçük bir cebe sürüklendi.
15 Şubat 1942'de General Arthur Percival, Singapur'un 80.000 kişilik güçlü garnizonunu teslim etti. Bu, tarihteki İngiliz liderliğindeki en büyük personel teslimiydi. Birliklerin çoğu çok az eylem gördü veya hiç eylem görmedi. Sivil nüfus daha sonra acımasız bir Japon işgaline uğradı. Bazı uçaklar Sumatra ve Java'ya kaçtı, ancak bu adalar da kısa sürede Japonların eline geçti. İngiliz kuvvetleri Hindistan ve Seylan'a geri dönmek zorunda kaldı.
Burma Kampanyası Düzenle
Burma Kampanyası, İngiliz Milletler Topluluğu, Çin ve Amerika Birleşik Devletleri güçlerini Japonya İmparatorluğu, Tayland ve Hindistan Ulusal Ordusu güçlerine karşı çekti.
Burma'da, Commonwealth kara kuvvetleri öncelikle Birleşik Krallık, İngiliz Hindistan (bugünkü Pakistan ve Bangladeş dahil), Doğu Afrika, Batı Afrika ve Nepal'den (Gurkhas) geldi. [54] [ sayfa gerekli ] [55] İngiliz Milletler Topluluğu hava ve deniz birimleri ve konuşlandırılan personel, öncelikle İngiltere, Hindistan, Avustralya, Yeni Zelanda, Güney Afrika ve Kanada'dandı.
Burma'dan zorla çıkarıldı
Japonlar Ocak 1942'de - savaşın patlak vermesinden kısa bir süre sonra - Burma'da saldırdı. Ancak, Malaya'nın (31 Ocak 1942) ve Singapur'un (Şubat 1942) düşüşüne kadar gerçek bir ilerleme kaydetmeye başlamadılar. Bundan sonra Tokyo, Müttefik kuvvetleri boğmak için çok sayıda uçağı Burma cephesine transfer edebilir.
İlk Japon saldırıları, Müttefiklere birçok tedarik avantajı sunan Burma'daki ana liman olan Rangoon'u almayı amaçlıyordu. İlk başta, daha iyi Uçan Kaplanlar olarak bilinen ünlü Amerikan Gönüllü Grubunun bir filosu tarafından takviye edilen zayıf RAF kuvvetleriyle nispeten başarılı bir şekilde savunuldu. [56] Ancak, Japon saldırısı geliştikçe, Rangoon hava limanlarının saldırıya karşı alabileceği uyarı miktarı azaldı ve bu nedenle giderek daha fazla savunulamaz hale geldi.
Mart ayının başında, Japon kuvvetleri İngiliz kuvvetlerini ikiye böldü. Rangoon tahliye edildi ve liman yıkıldı. Garnizonu daha sonra Japon komutanının bir hatası sayesinde Japon hatlarını aştı. Burma'daki İngiliz komutanı Korgeneral Sir Thomas Hutton, Rangoon'un düşmesinden kısa bir süre önce komuta görevinden alındı. Yerine Sir Harold Alexander getirildi.
Rangoon'un düşmesiyle, İngilizlerin Burma'yı tahliye etmesi kaçınılmaz hale geldi. Kara iletişimi korkunç, deniz iletişimi aşırı derecede riskli olduğundan (Burma'da Rangoon dışında herhangi bir büyüklükteki tek bir başka liman olması gerçeğiyle birlikte) ve nakliye uçaklarının olmaması nedeniyle hava iletişimi söz konusu değil.
Japonların eğitim ve deneyimdeki üstünlüğünün yanı sıra, Burma kampanyasını komuta sorunları kuşattı. 1. Burma Tümeni ve Hint 17. Piyade Tümeni ilk başta doğrudan Hutton yönetimindeki Burma Ordusu karargahı tarafından kontrol edilmek zorundaydı. Burma ayrıca savaşın ilk aylarında komutadan komuta değiştirildi. 1937'den beri GHQ Hindistan'ın sorumluluğundaydı, ancak savaşın ilk haftalarında Hindistan'dan talihsiz ABDA Komutanlığı'na (ABDACOM) devredildi. ABDA, Java'da yerleşikti ve ABDA Başkomutanı Wavell'in diğer sorumluluklarını ihmal etmeden Burma'daki durumla temas halinde olması imkansızdı. ABDA'nın dağılmasından kısa bir süre önce, Burma'nın sorumluluğu Hindistan'a geri devredildi. Çinlilerle etkileşimler sorunlu olduğunu kanıtladı. Milliyetçi Çin'in lideri Çan Kay-şek, zayıf bir stratejistti ve Çin Ordusu ciddi komuta sorunlarından mustaripti ve emirlere uyulması halinde doğrudan Çan'ın kendisinden gelmesi gerekiyordu. Birçok Çinli komutanın yeteneği sorgulandı. Son olarak, Çin Ordusu, bir gücün modern bir savaşta savaşmasına izin veren yardımcı hizmetlerden yoksundu.
Çinlilerle olan sorunlar hiçbir zaman tatmin edici bir şekilde çözülmedi. Ancak, ABDA'nın dağılmasından sonra, 1943 sonlarında Güneydoğu Asya Komutanlığı kurulana kadar Hindistan, Burma'daki operasyonların kontrolünü elinde tuttu. Kolordu karargahının eksikliği sorunları da çözüldü. Burcorps olarak bilinen bir iskelet kuvveti, daha sonra On Dördüncü Ordu komutanı olarak ün kazanmak için Korgeneral Sir William Slim altında kuruldu.
Burcorps neredeyse sürekli olarak geri çekildi ve birkaç feci kayıp yaşadı, ancak sonunda, muson kırılmadan hemen önce Mayıs 1942'de Hindistan'a ulaşmayı başardı. Muson patladıktan sonra hala Burma'da olsaydı, kesilir ve muhtemelen Japonlar tarafından yok edilirdi. Burcorps'u oluşturan tümenler, uzun yenileme süreleri için hattan çekildi.
Unutulmuş Ordu
1942'nin geri kalanında ve 1943'te Burma'daki operasyonlar, askeri hüsran üzerine bir çalışmaydı. Birleşik Krallık sadece üç aktif sefer sürdürebildi ve hem Orta Doğu'da hem de Uzak Doğu'da acil taarruzlar kaynak yetersizliğinden dolayı imkansızdı. Orta Doğu, eve daha yakın olduğu ve çok daha tehlikeli Almanlara karşı bir kampanya yürüttüğü için kazandı.
1942–1943 kurak mevsiminde iki operasyon düzenlendi. Birincisi, Burma'nın Arakan bölgesine küçük çaplı bir saldırıydı. Arakan, Bengal Körfezi boyunca sayısız nehirlerin geçtiği bir kıyı şerididir. Birinci Arakan taarruzu, lojistik, iletişim ve komuta güçlükleri nedeniyle büyük ölçüde başarısız oldu. Japon birliklerine hala rakipleri tarafından neredeyse insanüstü güçler verildi. İkinci saldırı, daha çok Chindits olarak bilinen 77. Hint Piyade Tugayının saldırısından çok daha tartışmalıydı.
Tümgeneral Orde Wingate'in komutasındaki Chindits, 1944'te istihbarat elde etmek, iletişimi kesmek ve kafa karışıklığına neden olmak amacıyla düşman hatlarının derinliklerine girdi. Operasyon başlangıçta, malzeme ve nakliye eksikliği nedeniyle iptal edilmesi gereken çok daha büyük bir saldırının parçası olarak tasarlanmıştı. Chindit operasyonunu başlatmanın orijinal nedenlerinin neredeyse tamamı o zaman geçersizdi. Yine de, yine de monte edildi. [57]
Yaklaşık 3.000 adam birçok sütunda Burma'ya girdi. Japon iletişimine zarar verdiler ve istihbarat topladılar. Ancak, sefere çıkanların sadece üçte ikisi geri döndüğü için korkunç kayıplar verdiler. Geri dönenler hastalıktan perişan haldeydiler ve çoğu zaman korkunç fiziksel durumdaydılar. Chindits'in savaşa en önemli katkıları beklenmedikti. Hava yoluyla tedarik edilmeleri gerekiyordu. İlk başta, ormana malzeme bırakmanın imkansız olduğu düşünülüyordu. Operasyon sırasında ortaya çıkan acil durumlar, ormanda tedarik düşüşlerini gerektirdi ve bunun mümkün olduğunu kanıtladı. Bazıları tarafından Burma'daki Japonların Chindit operasyonunun doğrudan bir sonucu olarak tamamen savunmacı bir duruş benimsemek yerine saldırıya geçmeye karar verdikleri iddia ediliyor. Bu daha sonra taarruza geçmenin nedeni ne olursa olsun, Burma'daki Japonlar için ölümcül olduğunu kanıtlamaktı.
Kohima ve Imphal Düzenle
1943-44 kurak dönemi başlarken, her iki taraf da taarruza geçmeye hazırlanıyordu. İngiliz Ondördüncü Ordusu ilk saldırdı, ancak Japonlardan sadece marjinal olarak önce.
Arakan'da XV. Kolordu cephesinde bir İngiliz ilerleyişi başladı. Ancak, bir Japon karşı saldırısı ilerlemeyi durdurdu ve onu yapan güçleri yok etmekle tehdit etti. Önceki operasyonlardan farklı olarak, İngiliz kuvvetleri sağlam durdu ve havadan sağlandı. Ortaya çıkan Ngakyedauk Geçidi Savaşı, Japonlara verilen ağır bir yenilgiyi gördü. Havadan ikmal imkanıyla, sızma taktikleri, kendi erzaklarını taşıyan birliklere güvenerek ve düşmanın eşyalarını ele geçirmeyi umarak ölümcül şekilde tehlikeye atıldı. [58]
Merkez cephede, IV. Kolordu, büyük bir Japon saldırısının inşa edildiğine dair belirtiler, Kohima ve Imphal'da geri çekilmesine neden olmadan önce Burma'ya ilerledi. Kolordu ileri unsurları neredeyse Japon kuvvetleri tarafından kesildi, ancak sonunda Hindistan'a geri döndü. Fırtınanın dinmesini beklerken, İngiliz kuvvetleri iki şehrin başarılı bir şekilde savunulmasının Güney Doğu Asya'daki tüm harekatın dönüm noktası olacağını bilmiyorlardı. HQ XXXIII Kolordusu öndeki meseleleri kontrol etmeye yardım etmek için ileri atıldı ve iki kolordu uzun bir kuşatma için yerleşti.
Japonlar, Imphal ve Kohima muharebelerinde iki güçlü noktanın savunmasına defalarca kendini attılar, ancak kıramadılar. Bazen tedarik durumu tehlikeliydi, ancak asla tamamen kritik değildi. Bir yıpratma savaşına geldi ve İngiliz kuvvetleri bu tür bir savaşta daha uzun süre savaşmayı göze alabilirdi. Sonunda, Japonların malzemeleri tükendi ve büyük kayıplar verdi. Onlar, Ondördüncü Ordu unsurları tarafından takip edilerek Burma'ya kaçtılar.
Burma geri alındı
Burma'nın geri alınması 1944'ün sonlarında ve 1945'in ilk yarısında gerçekleşti. Cephedeki İngiliz birliklerinin komutanlığı Kasım 1944'te yeniden düzenlendi. 11. Ordu Grubu, Güney Doğu Asya Müttefik Kara Kuvvetleri ile değiştirildi ve XV Kolordu doğrudan ALFSEA'ya yerleştirildi. .
Burma'yı geri almak için ilk operasyonlardan bazıları Arakan'da gerçekleşti. On Dördüncü Ordu'nun ülkenin kalbine yaptığı saldırıda gerekli uçaklara üs sağlamak için, iki açık deniz adası olan Akyab ve Ramree'nin ele geçirilmesi gerekiyordu. İngiliz kuvvetleri karaya çıktığında Akyab neredeyse savunmasızdı, bu yüzden harekattaki kuvvetler için amfibi saldırı doktrininin provasını etkili bir şekilde sağladı. Ancak, Ramree birkaç bin Japon tarafından savundu. Adanın temizlenmesi birkaç gün sürdü ve anakaradaki ilgili kuvvetlerin temizlenmesi daha uzun sürdü. Bu eylemlerin ardından, XV Kolordu, On Dördüncü Orduyu desteklemek için nakliye uçaklarını serbest bırakmak için sayıca büyük ölçüde azaldı.
On dördüncü Ordu, Burma'daki Japon kuvvetlerini yok etmek için ana hamleyi yaptı. Ordunun komutası altında IV ve XXXIII Kolordusu vardı. Plan, XXXIII Kolordusunun Mandalay'ı azaltacağını ve Meiktila'yı alacak ve böylece Japon iletişimini kesecek olan IV. Plan son derece başarılı oldu ve Yukarı Burma'daki Japon kuvvetleri etkili bir şekilde dağınık ve örgütlenmemiş ceplere indirildi. Slim'in adamları daha sonra güneye Burma başkentine doğru ilerledi.
Mayıs 1945'te Rangoon'un alınmasının ardından bazı Japon kuvvetleri Burma'da kaldı, ancak bu fiilen büyük bir temizleme operasyonuydu.
Malaya Düzenle
Bir sonraki büyük kampanya Malaya'nın kurtuluşu olarak planlandı. Bu, Malaya kod adlı Operasyon Fermuarının batı tarafında bir amfibi saldırıyı içerecekti. Ağustos 1945'te atom bombalarının atılması Fermuar'ı engelledi, ancak inişlerinden bazıları, işgal birliklerini Malaya'ya sokmanın en hızlı yolu olarak 15 Ağustos 1945'teki Japon teslimiyetinden sonra gerçekleşti. Hukukçu Operasyonu kapsamında Penang 2 Eylül 1945'te geri alındı, Singapur'daki Japon garnizonu ise Tiderace Operasyonu kapsamında 12 Eylül'de resmen teslim oldu. [59] Sonraki haftalarda Malaya'nın geri kalanı kurtarıldı. [60]
Okinawa ve Japonya Düzenle
Savaşın son eylemlerinde, önemli İngiliz deniz kuvvetleri Okinawa Savaşı'nda (Buzdağı Operasyonu olarak da bilinir) ve Japonya'ya yapılan son deniz saldırılarında yer aldı. İngiliz Pasifik Filosu, Okinawa operasyonunda Amerikan görev güçlerinden ayrı bir birim olarak çalıştı.Görevi, Japonların Okinawa'nın savunmasını bu yönden güçlendirmesini önlemek için Formosa ve Okinawa arasındaki adalar zincirinde hava limanlarına saldırmaktı. İngiliz kuvvetleri işgalin başarısına önemli katkılarda bulundu.
Japonya'ya karşı son saldırılar sırasında, İngiliz kuvvetleri Amerikan görev gücünün ayrılmaz bir parçası olarak çalıştı.
Japonya'nın teslim olması için sadece küçük bir İngiliz deniz kuvveti vardı. İngiliz kuvvetlerinin çoğu, Japonya'nın büyük çaplı işgalinin ikinci kısmı olan Coronet Operasyonuna hazırlanmak için üsse çekiliyordu.
Britanya Savaşı: 1940
1940 sonbaharındaki "Britanya Savaşı", Almanların bir istila için planlarını içeriyordu. Deniz Aslanı Operasyonu. Önce Luftwaffe, Kraliyet Hava Kuvvetlerini (RAF) yok etmek için operasyonlara başladı. İlk başta Almanlar RAF hava limanlarına ve radar istasyonlarına odaklandı. Ancak, RAF bombardıman kuvvetleri (savaş kuvvetlerinden oldukça ayrı) Berlin'e saldırdığında, Hitler intikam yemini etti ve Luftwaffe'yi Londra'ya saldırılara yönlendirdi. Hava alanları ve radar yerine sivillere saldırmak için Luftwaffe'nin sınırlı kaynaklarını kullanmak büyük bir hata oldu. Luftwaffe'nin RAF'ı hızla yıpratmakta elde ettiği başarı, vurulan siviller, artık göz ardı edilen hava limanları ve radar istasyonlarından çok daha az kritik olduğu için heba edildi. Londra bir fabrika şehri değildi ve İngiliz uçak üretimine engel olmadı gerçekten arttı. Son Alman gün ışığı saldırısı 30 Eylül'de geldi, Luftwaffe kabul edilemez kayıplar aldığını fark etti ve saldırıyı durdurdu, ara sıra Londra ve diğer şehirleri vuran yıldırım baskınları. Toplamda 43.000 sivil öldürüldü. Luftwaffe 1733 uçak kaybetti, İngilizler 915. İngiliz zaferi daha fazla konsantrasyon, daha iyi radar ve daha iyi yer kontrolünden kaynaklandı. [61]
Stratejik bombalama teorisi
İngilizlerin kendi çok gelişmiş stratejik bombalama teorileri vardı ve bunu uygulamak için uzun menzilli bombardıman uçaklarını inşa ettiler. [62] Ancak 1944'ten önce, ana Alman endüstriyel hedefleri menzil dışındaydı, bu nedenle RAF bombardıman uçakları Fransa ve Belçika'daki askeri ve ulaşım hedeflerine odaklandı. [63] [64] Müttefikler, 1944'te Avrupa'da hava üstünlüğünü kazandılar. [65] Bu, Müttefik ikmal ve takviye kuvvetlerinin cepheye ulaşacağı, ancak düşmanın değil. Bu, Müttefiklerin saldırı güçlerini istedikleri yerde toplayabilecekleri ve düşmanı ateş gücü üstünlüğüyle alt edebilecekleri anlamına geliyordu. Bu temel Müttefik stratejisiydi ve işe yaradı. Hava üstünlüğü, en hızlı, en manevra kabiliyetine sahip savaşçıların yeterli sayıda, iyi teçhiz edilmiş hava limanlarına dayalı olarak menzil içinde olmasına bağlıydı. RAF, Britanya Savaşı'nda (1940) hız ve manevra kabiliyetinin önemini, hızlı Spitfire ve Hawker Hurricane avcı uçaklarının, dalıştan çekilirken beceriksiz Stukaları kolayca delip geçmelerini sağladıklarında gösterdi. En hızlı savaşçıyı yapma yarışı, II. Dünya Savaşı'nın ana temalarından biri haline geldi.
RAF Düzenlemesinin Genişletilmesi
RAF, 1939'da Almanya'ya karşı savaşın patlak vermesinin ardından hızlı bir genişleme yaşadı. Bu, aynı yıl Birleşik Krallık, Kanada ve Birleşik Krallık hükümetleri arasında imzalanan Ottawa Anlaşması (başkan Lord Riverdale'den sonra Riverdale Anlaşması olarak da bilinir) tarafından desteklendi. Avustralya ve Yeni Zelanda. Sonuç olarak, İngiliz Milletler Topluluğu Hava Eğitim Planı kapsamında, RAF, RCAF, RAAF ve RNZAF'tan gelen tüm hava ekiplerinin yarısının eğitim ve operasyonel görevleri entegre edildi: plan kapsamında, çoğu Kanada'da olmak üzere toplam 167.000 personel eğitildi. İngiltere ve Güney Afrika arasında paralel düzenlemeler vardı. Anlaşmanın XV. Maddesi uyarınca, RAF operasyonel komutanlıkları bünyesinde diğer Commonwealth hava kuvvetleri adına 67 "Madde XV filosu" oluşturuldu. Buna ek olarak, birçok RAF filosunda bireysel Kanadalı, Avustralyalı, Yeni Zelandalı ve Güney Afrikalı uçak mürettebatı vardı.
Savaş sırasında, Polonya, Fransız, Norveç, Çekoslovak, Hollanda, Yunan, Belçika ve Yugoslav birliklerinden oluşan, işgal altındaki Avrupa ülkelerinden gelen hava mürettebatından oluşan 43 filo daha oluşturuldu. ABD tarafsız iken (1939-1941) Amerikalı gönüllülerden iki "Kartal Filosu" ve biri Arjantin vatandaşlarından oluşuyordu.
Kombine bombardıman taarruzu
Birleşik bombardıman saldırısı, Birleşik Krallık'ın Avrupa kıtasında hiçbir kuvvetinin olmadığı yıllarda Almanya'ya karşı saldırı ihtiyacından doğdu. Başlangıçta saldırılar için mevcut olan bombardıman kuvvetleri küçüktü ve angajman kuralları o kadar kısıtlıydı ki yapılan saldırılar çoğunlukla etkisizdi. Ancak 1940 yazında Fransa düştüğünde bu durum değişmeye başladı. [66] [67] [68] [69]
Britanya Savaşı sırasında ve sonrasında bombardıman kuvvetleri, kanal limanlarında toplanan işgal filolarını dövdü. Ancak, Alman bombalarının Londra'ya düşmesinden sonra Berlin'e de bir baskın düzenlediler. Bombardıman Komutanlığı tarafından Berlin'e yapılan saldırı, Hitler'i o kadar öfkelendirdi ki, intikam almak için İngiliz şehirlerinin kasıtlı ve sistematik olarak hedef alınmasını emretti. 1941 boyunca, Bombardıman Komutanlığı tarafından başlatılan baskınların boyutu yavaş yavaş büyüdü. Bununla birlikte, Alman savunması nedeniyle baskınlar yalnızca geceleri uçabiliyordu ve zamanın navigasyon teknolojisi, büyük bir şehrin bile doğru bir şekilde bulunmasına izin vermiyordu.
Amerika'nın Aralık 1941'de savaşa girmesi başlangıçta pek bir şey değiştirmedi. Ancak, meseleleri değiştiren şey, 1942 başlarında Hava Kuvvetleri Komutanı Mareşal Sir Arthur Harris'in Bombardıman Komutanlığı Başkomutanlığına atanmasıydı. Harris, Alman şehirlerinin bombalanmasının ateşli bir savunucusuydu. Yeni bir ateş yaktı ve Bombardıman Komutanlığı operasyonlarına girdi. 1942 yazında, Alman şehirlerine ilk 1000 bombardıman saldırısı düzenlendi. Ancak o dönemde bu kadar çok sayıda uçak ancak eğitim birimlerinin uçaklarından geçici olarak çıkarılmasıyla hedefin üzerine konulabiliyordu.
Diğer önemli gelişmeler teknik alanda meydana geldi. İlk navigasyon yardımcısı GEE, pilotların hedeflerini bulmalarına yardımcı olmak için tanıtıldı. Pencere, uçaktan atılan küçük metal şeritler, Alman radarlarının kafasını karıştırmaya yardımcı olmak için tanıtıldı. Uçakların da kendi radarları var, H2S radar sistemi. Uçağın altındaki zeminin bir radar haritasını sağladı ve o zamanlar Gee gibi etkili sistemlerin ötesinde olan Berlin gibi şehirlere daha doğru navigasyona izin verdi. Ancak, muhtemelen hedefleme doğruluğunu geliştirmeye yönelik en önemli yenilik teknik değil, taktikseldi. Pathfinder sisteminin tanıtımıydı. Pathfinders, ana baskının önünde uçan ve hedefi işaretleyen özel olarak eğitilmiş hava mürettebatı gruplarıydı. Kullanımları, baskınların doğruluğunu ve yıkıcılığını büyük ölçüde geliştirdi.
1943'ün başlarında, Amerikan kuvvetleri Birleşik Krallık'ta çok sayıda birikmeye başlamıştı. Bombardıman Komutanlığı, bombalama çabalarına Sekizinci Hava Kuvvetleri tarafından katıldı. Bombardıman Komutanlığı gece çalışırken, Sekizinci uçak gündüz uçuyordu. Baskınlar genellikle koordine edildi, böylece aynı hedef 24 saat içinde iki kez vuruldu. Hamburg, 1943'te tarihteki en yıkıcı hava saldırılarından birinin kurbanı oldu. Belirgin biçimde şekillendirilmiş Elbe Halici'nde yer alan şehri radar kullanarak bulmak kolaydı. Bir yangın fırtınasını ateşleyen ve yaklaşık 50.000 kişiyi öldüren büyük bir baskınla harap oldu.
Hamburg'un yıkımı 1943 ve 1944'ün geri kalanında tekrarlanmamalıydı. O kış boyunca Berlin, Bombardıman Komutanlığı tarafından ağır kayıplar verilerek çok sayıda saldırıya uğradı. On Beşinci Hava Kuvvetleri ve 205 Nolu Grup RAF'ın İtalya'dan uçmaya başlamasıyla birlikte bir başka kuvvet de mücadeleye katıldı. 1944'ün başlarında vurgu değişmeye başladı. Fransa'nın işgali yaklaştıkça, bombardıman kuvvetlerinin bağımsız rolü önemli ölçüde azaldı ve sonunda Müttefik Sefer Kuvvetleri Yüksek Komutanı General Eisenhower'ın yönetimi altına alındı. Harris ve Amerikalı meslektaşları, Eisenhower'ın emrine verilmek için çok savaştılar, ancak sonunda kaybettiler.
Bombardıman Komutanlığı, Fransa'daki hedefleri ağır bir şekilde bombaladı ve 6 Haziran 1944'te Overlord Operasyonunun başlamasına kadar ülkenin ulaşım sisteminin felç olmasına yardımcı oldu. Overlord'un ardından birliğe daha fazla doğrudan destek sağlandı, ancak Harris sonunda komutasını ayırmayı başardı. Eisenhower'ın kontrolünden. Alman şehirlerinin grevi yeniden başladı.
1944 kışına gelindiğinde, İngiliz ve Amerikan bombardıman kuvvetlerinin gücü muazzam bir şekilde artmıştı. Birleşik Krallık'tan uçan hem Amerikan hem de İngiliz kuvvetleri tarafından 1.000 bombardıman uçağının düzenlenmesi artık rutindi. İtalya'dan uçan Amerikan kuvvetleri de birkaç yüz uçağı bir hedefin üzerine koyabilir. Doğruluk artmıştı, ancak terimin modern anlamıyla 'hassas bombalama' için hala yeterince iyi değildi. Kesinlik tek bir bina değildi, en iyi ihtimalle bir şehrin bir semtiydi. RAF ve Amerikan AAF, 60 Alman şehrine iki milyon ton yüksek patlayıcı bomba attı, yarım milyondan fazla vatandaşı (çoğu Alman mühimmat fabrikalarında çalışmaya zorlanan mahkumlar) öldürdü ve 80.000 havacıyı öldürdü. [70]
Alman kuvvetleri tarafından kontrol edilen bölge miktarı azaldıkça, Bombardıman Komutanlığı'nın görevi, görevler sırasında daha dostane bölge taşması nedeniyle biraz daha kolaylaştı. Almanya'nın gece savaş uçaklarının savunmaları da, Amerika'nın sentetik petrol fabrikalarını bombalaması nedeniyle Almanya'nın yakıt kaynaklarının felce uğraması nedeniyle güçlerini azaltıyordu. Savaş sırasında Bombardıman Komutanlığı'nın adını karartacak ve hem yıkım hem de zayiat bakımından Hamburg'un yangın fırtınasını geride bırakacak son bir büyük tartışma kaldı.
Şubat 1945'te Sovyet güçleri, tarihi konumu nedeniyle ağır bombalamalardan büyük ölçüde kurtulmuş olan Alman şehri Dresden'e yaklaşırken, nüfus merkezinin çevresindeki geniş ulaşım bağlantılarına saldırı yapılmasını istediler. Bombardıman Komutanlığı ve Amerikan kuvvetleri, şehri bir dizi son derece ağır baskınlara maruz bırakarak mecbur kaldı. Bu baskınlarda yaklaşık 25.000 kişi öldürüldü ve savaşın bu kadar geç bir döneminde gerekli olup olmadığı veya Nazilerin 1920'lerde istismar ettiği türden "arkadan bıçaklama" söylentilerinin önüne geçmek için bir çaba olup olmadığı sorulmuştur. [71]
Bombardıman Komutanlığı, savaşta daha fazla büyük bir rol oynamamaya mahkum edildi. Japonya teslim olurken çok sayıda RAF bombardıman uçağı Okinawa'ya gönderilmek üzere hazırlanıyordu. Bu nedenle, Japonya'nın saldırılar aldığı yalnızca Amerikan stratejik bombardıman uçaklarının ve İngiliz ve Amerikan uçaklarının elindeydi. Avrupa'nın birleşik bombardıman saldırısının uzak doğudaki eşdeğeri olmayacaktı.
Sant' Angelo yakınlarındaki İngiliz Piyade - Tarih
Merkez ve Merkez Şirket
141. Piyade Alayı
142. Piyade Alayı
143. Piyade Alayı
442. Piyade Alayı (Ekim - 44 Kasım ekli)
36. Piyade Tümeni Topçu
131. Topçu Taburu (105mm)
132. Topçu Taburu (105mm)
133. Topçu Taburu (105mm)
155. Topçu Taburu (155mm)
36. Keşif Birliği (Mekanize edilmiş)
111. Mühendis Muharebe Taburu
111. Tıbbi Tabur
36. Piyade Tümeni Askeri Polis Müfrezesi
36. Piyade Tümeni Özel Birlikleri
36. Quartermaster Şirketi
36. Sinyal Şirketi
736. Mühimmat Hafif Bakım Şirketi
36. Karşı İstihbarat Kolordu Müfrezesi
Öldürüldü - 1.523
Eylemde öldürüldü - 3.131
Eylemde yaralandı - 13.191
Onur Madalyası - 14
Üstün Hizmet Haçları - 80
Üstün Hizmet Madalyaları - 2
Gümüş Yıldız - 2.354
Legion of Merit Madalyaları - 49
Asker Madalyaları - 77
Bronz Yıldız Madalyaları - 5.407
Hava Madalyaları - 88
Bernard P. Bell, T/Çavuş.
142. Piyade Alayı - Şirket I
Mittelwihr, Fransa
18 Aralık 1944
Arnold L. Bjorklund, 1. Lt.
36. Piyade Tümeni
nr. Altavilla, İtalya
13 Eylül 1943
Charles H. Coolidge, T/Çavuş.
141. Piyade Alayı - M Bölüğü
Belmont sur Buttant, Fransa
24 - 27 Ekim 1944
Morris E. Crain, T/Çavuş.
141. Piyade Alayı - E Bölüğü
Haguenau, Fransa
13 Mart 1945
William J. Crawford, Pvt.
36. Piyade Tümeni
nr. Altavilla, İtalya
13 Eylül 1943
Edward C. Dahlgren, Çavuş.
142. Piyade Alayı - E Şirketi
Oberhoffen, Fransa
11 Şubat 1945
Emile Deleau, Jr., Çavuş.
142. Piyade Alayı - A Şirketi
Oberhoffen, Fransa
12 Şubat 1945
Stephen R. Gregg, 2. Lt.
143. Piyade Alayı
nr. Montelimar, Fransa
27 Ağustos 1944
Silvestre S. Herrera, Pfc.
142. Piyade Alayı - E Şirketi
nr. Mertzwiller, Fransa
15 Mart 1945
Charles E. Kelly, Cpl.
143. Piyade Alayı - Şirket L
nr. Altavilla, İtalya,
13 Eylül 1943
James M. Logan, Çavuş.
36. Piyade Tümeni
nr. Salerno, İtalya
9 Eylül 1943
Thomas E. McCall, S/Çavuş.
143. Piyade Alayı - F Bölüğü
nr. San Angelo, İtalya
22 Ocak 1944
Ellis R. Weicht, Çavuş.
142. Piyade Alayı - F Bölüğü
Aziz Hippolyte, Fransa
3 Aralık 1944
Homer L. Wise, S/Çavuş.
142. Piyade Alayı - Şirket L
Magliano, İtalya
14 Haziran 1944
Beş yıl,
beş Ülke,
Beş Kampanya
Bir Hesap
141. Piyade Alayı
İkinci Dünya Savaşı'nda
36. Piyade Tümeni
141. Piyade Alayı
36. Piyade Tümeni
143. Piyade Alayı
Operasyonlar
Rapido Nehri üzerinde saldırılar, Yakın Sant' Angelo, İtalya
36. Piyade Tümeni
141. Piyade Alayı
Alsace, Strasbourg'un kuzeyindeki Herrlisheim'a yapılan saldırıda operasyonlar
36. Piyade Tümeni
143. Piyade Alayı
Yakalama ve Savunmada Operasyonlar
Rohrwiller, Doğu Bischwiller, Fransa
36. Piyade Tümeni
141. Piyade Alayı
Siegfried Hattı, Wissembourg-Dorrenbach Bölgesindeki Operasyonlar
Onur madalyası
alıcılar
Ardennes - Alsas
Kampanya
19 Gün
Apeninlerden
Alplere
Savaş karşıtı
Almanya ve İtalya
Ulusal Arşivler
Bilgilerini Bulma
Kişisel Katılım
İkinci Dünya Savaşı Kılavuzunda
Kılavuzu
İkinci Dünya Savaşı ile İlgili Araştırma Kaynakları
Form SF-180
Kayıt Talebi
için istek
Personel kayıtları
organizasyon
ABD Ordusu Bölümü
NS
Birleşik Devletler Ordusu
Hediyeler
AMERİKAN ORDUSU
Avrupa Tiyatrosu
Operasyonların
Erkekler
Üniforma Nişanları
Yama
Kimlik
Kılavuz
Mayınlar - Bubi Tuzakları
Tanımlama Kılavuzu
uçak
Tanıma Kılavuzu
Almanca
Dünya Savaşı II
Posterler
Ordu
VURUŞ KİTİ
Popüler Şarkılar
Birlik gemileri
Dünya Savaşı'nın
ingiliz
Koruma Muhafızları
1939 - 1945
BEF - 1939 - 1940
Tunus 1942 - 1943
İtalya - 1943 - 1945
Avrupa 1944 - 1945
NS
BÜYÜK FOTOĞRAF
Belgesel
Bir Yetkili
Televizyon Raporu
millete
itibaren
Amerikan ordusu
CD2
Film Bilgisi - PDF
Film: 27m14s - MP4
"Müttefik Mengene Sıkılaştırır
Rheinland'da"
Evrensel Haber Filmi
7 Ara 44
Film: 7m17s
"Naziler Teslim"
Evrensel Haber Filmi
14 Mayıs 45
Film: 7m24s
"Yıl 1945"
Birleşik Haber Filmi
Film: 8m34s
Grafik Geçmişi
Savaşın
Gaziler
anma
Dünya Savaşı'nın
40. Yıldönümü
VE Günü
Kısa Tarihçe
Dünya Savaşı'nın
Ordu
Posta Servisi
adresler
36. Piyade Tümeni başlangıçta Teksas ve Oklahoma'dan bir Ordu Ulusal Muhafız Tümeni olan 15. Tümen olarak etkinleştirildi. Atama, 1917'de, muhtemelen Temmuz'da 36. Tümen olarak değiştirildi. Birlik Temmuz 1918'de Avrupa'ya gönderildi ve Meuse-Argonne Taarruzu'nda büyük operasyonlar gerçekleştirdi. Birinci Dünya Savaşı sırasında, bölünme 466'sı eylemde öldürülen ve 2,118'i eylemde yaralanan 2.584 zayiat verdi. Ünite Haziran 1919'da etkisiz hale getirildi.
36'ncı, 25 Kasım 1940'ta San Antonio, Teksas'ta Aktif Federal Hizmet için tekrar çağrıldı. Tümen tüm teçhizatını yükledi, personelini topladı ve 14 Aralık'ta Teksas Camp Bowie'deki Seferberlik İstasyonuna doğru yola çıktı. 36'ncı, 1 Haziran 1941'de Teksas, Brownwood'a taşındı ve burada 13 Haziran'a kadar VIII Kolordu Brownwood Manevralarına katıldı. Bölüm daha sonra Camp Bowie'ye döndü.
Bölüm daha sonra Mansfield, Louisiana'ya taşındı ve hem Ağustos hem de Eylül 1941 Louisiana Manevralarına katıldı. Tümen daha sonra 2 Ekim'de Camp Bowie'ye döndü ve burada 1 Şubat 1942'de Üçgen Piyade Tümeni olarak yeniden düzenlendi.
Bölüm daha sonra 19 Şubat'ta Camp Blanding, Florida'ya taşındı ve 9 Temmuz ile 15 Ağustos tarihleri arasında Carolina Manevraları'na katıldı. Bölüm daha sonra Port Call için 17 Ağustos'ta Camp Edwards, Massachusetts'te sahnelendi.
Tümen, Kuzey Afrika için 2 Nisan 1943'te New York Biniş Limanı'ndan ayrıldı.
Savaş Chronicle
36. Piyade Tümeni 13 Nisan 1943'te Kuzey Afrika'ya indi ve Arzew ve Rabat'ta eğitim gördü. Yedinci Ordu VI. Kolordu'ya atandı, ancak tedarik için SOS, NATOUSA'ya bağlıydı. Bölüm ilk olarak 9 Eylül'de yoğun Alman muhalefetine karşı Salerno Körfezi'ndeki Paestum'a deniz yoluyla indiğinde harekete geçti. Almanlar 12-14 Eylül'de karşı taarruza geçtiler, ancak 36'ncı onları hava desteği ve denizden açılan ateşle geri püskürttü ve yavaş yavaş ilerleyerek bölgeyi Agropoli'den Altavilla'ya kadar güvence altına aldı.
Kısa bir dinlenmeden sonra 36'ncı, 15 Kasım'da savaşa döndü. Güçlü düşman mevzilerine ve şiddetli kış havasına rağmen Maggiore Dağı, Lungo Dağı ve San Pietro köyünü ele geçirdi. Bu zorlu sefere, 1 Ocak-8 Şubat 1944 tarihleri arasında Rapido Nehri boyunca güvenli bir köprübaşı kurmak için yapılan beyhude girişimler damgasını vurdu. Cassino'ya yapılan saldırıda 34. Dinlenme ve rehabilitasyon için 12 Mart. 25 Mayıs'ta Tümen, Diadem Operasyonunda yer almak üzere deniz yoluyla Anzio köprübaşına gönderildi. 1 Haziran'da Velletri'yi ele geçirmek için kuzeye gitti ve 5 Haziran'da Roma'ya girdi. Roma'dan gelen 36'ncı, Magliano'da keskin bir direnişle karşılaştı, ancak dinlenme ve rehabilitasyon için Paestum'a geri dönmeden önce 26 Haziran'da Piombino'ya ulaştı.
15 Ağustos'ta Amerikan 6. Ordu Grubu'nun bir parçası olarak tümen, Dragoon Operasyonunun bir parçası olarak Güney Fransa'nın Saint-Raphal-Frjus bölgesinde hafif muhalefete karşı bir başka amfibi hücum inişi gerçekleştirdi. Hızlı bir ilerleme Rhone Nehri Vadisi'ni açtı. Montelimar 28 Ağustos'ta düştü ve büyük Alman birlikleri kapana kısıldı. 15 Eylül'de Tümen Fransız Birinci Ordusuna bağlandı. 36'ncı, Remiremont'taki Moselle Nehri'ne ve Vosges'in eteklerine ilerledi. Bir taşlama saldırısında, Tümen Meurthe Nehri'ni geçti, Ste. Marie Geçidi ve Alsas Ovaları'na girdi. Düşman 13 Aralık'ta karşı saldırıya geçti, ancak 36'sı Colmar Cebi'nin çevresini elinde tuttu.15 Aralık'ta Tümen Birinci Fransız Ordusuna bağlı olmaktan serbest bırakıldı ve VI Kolordu'nun kontrolüne geri döndü. Alman Ordusu'nun Colmar Cebinden yaptığı karşı saldırılar o kadar şiddetliydi ki, bazen saha topçuları onları durdurmak için boş bir mesafeden ateş etmek zorunda kaldı. 20 Aralık'ta Tümen saldırıya yeniden başladı ve Ren Nehri boyunca kuzeye doğru Mannheim'a doğru ilerledi ve Haguenau, Oberhofen ve Wissembourg'da ağır direnişle karşılaştı. Bu eylemde Bölüğü "G" 143. Piyade Alayı Cumhurbaşkanlığı Birimi Atıf aldı. 27 Aralık'ta Tümen XXI.
Tümen, Fransa'nın güneyine indiğinden beri ilk kez hattan çekildi. 3 Ocak 1945'te Tümen XV Kolordusu'na atandı. 18 Ocak'ta Tümen VI Kolordusu'na atandı. Mart ayı başlarında çizgiye geri döndü. 36'ncı, 29 Mart'ta Yedinci Ordu'ya atandı ve 22 Nisan'da Tuna Nehri'ne taşındı. 27 Nisan'da XXI Kolordusu'na atandı ve 30 Nisan'da Künzelsau'da "Ulusal Redoubt"a saldırdı. 36.sı, Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anıt Müzesi tarafından Dachau toplama kampı sisteminin alt kamplarını güvence altına alma çalışmaları nedeniyle özgürleştirici bir birim olarak tanındı. 8 Mayıs'a kadar tümen Avusturya'nın Kitzbühel kentinde üslenmiş ve Batı cephesindeki tüm Alman ordusu kuvvetlerinin komutanı Field Marshall Gerd Von Runstedt'i ele geçirmişti ve son istasyonu 14 Ağustos 1945'te Avusturya'nın Kufstein kentindeydi.
400 günlük muharebeden sonra, 36. Piyade Tümeni Aralık 1945'te Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü. 15 Aralık 1945'te Teksas Ordusu Ulusal Muhafızlarına iade edildi.
36. Piyade Tümeni
İkinci Dünya Savaşı Seferleri
Napoli - Foggia
9 Eylül 43 - 21 Ocak 44
Müttefiklerin İtalya'daki iletişim ve hava limanlarını bombardımanından sonra Montgomery, 3 Eylül 1943'te Messina Boğazı'nı geçti ve kuzeye doğru başladı. Beş gün sonra Eisenhower, İtalyan Hükümeti'nin teslim olduğunu açıkladı. Clark komutasındaki Beşinci Ordu, Eylül'de Salerno'ya çıkarma yaptı ve şiddetli karşı saldırılara rağmen kalmayı başardı. 18 Eylül'de Almanlar kuzeye doğru çekiliyordu. 27 Eylül'de Sekizinci Ordu, Foggia'nın önemli hava limanlarını işgal etti ve 1 Ekim'de Beşinci Ordu Napoli'yi aldı. Müttefikler yarımadayı yukarı iterken, düşman ilerlemeyi yavaşlattı ve Gustav Hattı'nda durdurdu.
Anzio
22 Ocak - 24 Mayıs 44
Bu kampanyanın dört ayı, II. Dünya Savaşı'nın en vahşi çarpışmalarından bazılarına tanık olacaktı.
Eylül 1943'ün başlarında Calabria, Taranto ve Salerno'daki başarılı Müttefik çıkarmalarının ve aynı ay İtalya'nın koşulsuz teslimiyetinin ardından, Alman kuvvetleri eski müttefiklerini hızla silahsızlandırdı ve kuzeye yavaş, savaşan bir geri çekilmeye başladı. Aceleyle hazırlanmış, kıyıdan kıyıya uzanan iki müstahkem kuşağı savunan Almanlar, yarımadanın en dar noktası boyunca yüksek zeminde birbirine kenetlenen üçüncü, daha zorlu ve sofistike bir savunma mevzii kuşağı olan Gustav Hattı'na yerleşmeden önce Müttefiklerin ilerlemesini önemli ölçüde yavaşlattı. .
Anzio Seferinin dört ayı boyunca, Müttefik VI Kolordusu 29.200'den fazla muharebe zayiatı (4.400 ölü, 18.000 yaralı, 6.800 mahkum veya kayıp) ve 37.000 savaş dışı zayiat verdi. Bu kayıpların üçte ikisi, yani VI Corps'un etkin gücünün yüzde 17'si, ilk çıkarmalar ile 4 Mart'taki Alman karşı taarruzunun sonu arasında verildi. Savaşta ölenlerin 16.200'ü Amerikalı (2.800 kişi öldü, 11.000 kişi yaralandı, 2.400 mahkum veya kayıp) ve Müttefiklerin savaş dışı kayıplarının 26.000'i idi. Tamamen On Dördüncü Ordunun maruz kaldığı Alman muharebe kayıplarının 27.500 (5.500 ölü, 17.500 yaralı ve 4.500 mahkum veya kayıp) olduğu tahmin ediliyordu, bu rakamlar Müttefiklerin kayıplarına çok benzerdi.
Anzio Kampanyası, planlama ve uygulama aşamalarında olduğu gibi tartışmalı olmaya devam ediyor. ABD Ordusu Askeri Tarih Merkezi tarihçisi Clayton D. Laurie'ye göre operasyon, Gustav Hattı'nı kuşatmak, İtalyan seferine hareketliliği geri kazandırmak ve Roma'nın ele geçirilmesini hızlandırmak gibi acil hedeflerinde açıkça başarısız oldu.
Yine de kampanya birkaç hedefe ulaştı. Alman ana direniş hattının arkasında, rahatsız edici bir şekilde Roma'ya yakın olan önemli bir Müttefik kuvvetinin varlığı, sürekli bir tehdit oluşturuyordu. Almanlar Anzio'yu görmezden gelemediler ve bir yanıt vermeye zorlandılar, böylece İtalya'daki inisiyatifi Müttefiklere teslim ettiler. Anzio'yu çevreleyen On Dördüncü Ordu'nun 135.000 askeri başka bir yere taşınamazdı ve zaten heybetli olan Gustav Hattı'nı neredeyse zaptedilemez kılmak için kullanılamazlardı.
Roma - Arno
22 Ocak - 9 Eylül 44
Ocak ve Eylül 1944 arasında İtalya'daki Müttefik operasyonları, esasen sonucun, Dünya'nın herhangi bir yerinde bulunan en kötü hava koşullarından bazılarında Avrupa'nın en zorlu arazilerinden bazılarında verilen sayısız amansız küçük birlik eylemleriyle kararlaştırıldığı bir piyade savaşıydı. II. Savaş.
Güney Fransa
15 Ağu - 14 Eyl 44
1944 yazının sonlarında Müttefiklerin Güney Fransa'yı işgali, ilk olarak ANVIL ve daha sonra DRAGOON kod adlı bir operasyon, II. Dünya Savaşı'nın en başarılı ancak tartışmalı kampanyalarından birinin başlangıcı oldu. Ancak hem coğrafi hem de kronolojik olarak kuzey Fransa ve İtalya'daki çok daha büyük iki Müttefik çabası arasında kaldığından, hem davranışı hem de katkıları büyük ölçüde göz ardı edildi. Başlangıçta OVERLORD'un eşzamanlı bir tamamlayıcısı olarak planlanan Normandiya'ya Kanallar arası saldırı, ANVIL aslında iki aydan fazla bir süre sonra, 15 Ağustos 1944'te gerçekleşti ve bu, Kuzey Avrupa'daki ana Müttefik taarruzu için neredeyse sonradan düşünülmüş gibi görünmesini sağladı. Yine de ANVIL'in başarısı ve bunu takip eden büyük güney Fransız limanları Toulon ve Marsilya'nın ele geçirilmesi, ardından Rhone Nehri vadisinden kuzeye, Lyon ve Dijon'a yapılan sürüşle birlikte, nihayetinde hareket eden Normandiya merkezli ordulara kritik destek sağlayacaktı. doğu Alman sınırına doğru.
Rheinland
15 Eyl 44 - 21 Mart 45
Rheinland Seferi, Müttefikler için maliyetli olmasına rağmen, Almanlar için açıkça yıkıcı olmuştu. Almanlar yaklaşık 300.000 kayıp verdi ve büyük miktarda yeri doldurulamaz ekipman kaybetti. Tüm Alman vatanının savunmasını talep eden Hitler, Müttefiklerin Batı'da Siegfried Hattı ile Ren Nehri arasındaki Wehrmacht'ı yok etmelerini sağladı. Şimdi, Üçüncü Reich, Eisenhower'ın kalabalık ordularının önünde adeta secdeye kapanmıştı.
Ardennes - Alsas
16 Aralık 44 - 25 Ocak 45
Ağustos 1944'te, orduları Normandiya'da yok edilirken, Hitler gizlice büyük bir yedek kuvvet oluşturmak için harekete geçti ve Almanya'nın kuşatılmış savunmasını desteklemek için kullanılmasını yasakladı. İhtiyaç duyulan insan gücünü sağlamak için, mevcut askeri güçleri ve askere alınan gençleri, uygun olmayanları ve daha önce II.
Eylül ayında Hitler, hedef olarak Belçika'nın Antwerp limanını seçti. Eifel bölgesini bir hazırlık alanı olarak seçen Hitler, güney Belçika ve Lüksemburg'un ince bir şekilde kontrol edilen Ardennes Ormanı bölgesinden bir saldırı için yirmi beş tümen toplamayı amaçladı. Meuse Nehri'ne ulaşılıp geçildiğinde, bu kuvvetler Antwerp limanını kuşatmak için yaklaşık 60 mil kuzeybatıya döneceklerdi. Manevra, kuzeyde zaten gerilmiş olan Müttefik tedarik hatlarını kesmek ve Müttefiklerin kara kuvvetlerinin üçte birini kuşatmak ve yok etmek için tasarlandı. Hitler başarılı olursa, saldırının Müttefik koalisyonunu parçalayabileceğine veya en azından kara muharebe yeteneklerini büyük ölçüde sakatlayabileceğine ve onu arka kapısındaki Ruslara odaklanma konusunda özgür bırakacağına inanıyordu.
Orta Avrupa
22 Mart - 11 Mayıs 45
İkinci Dünya Savaşı'nın Orta Avrupa Seferi'nin başlangıcında, Avrupa'da Müttefik zaferi kaçınılmazdı. Ardennes taarruzunda Almanya'yı savunmak için gelecekteki yeteneğiyle kumar oynayan ve kaybeden Hitler'in, güçlü Müttefik ordularını durduracak gerçek bir gücü kalmamıştı. Yine de Hitler, Müttefikleri nihai zafer için, genellikle acı bir şekilde savaşmaya zorladı. Almanya'daki durumun umutsuzluğu en sadık astları için aşikar hale geldiğinde bile, Hitler yenilgiyi kabul etmeyi reddetti. Alman Führer, ancak Sovyet topçusu Berlin'deki karargah sığınağının çevresine düştüğünde, megaloman haçlı seferinin nihai sonucunu algılamaya başladı.
İçindekiler
Roma Çağı: Sirk Flaminius Düzenlemek
Erken Roma döneminde, Sant'Angelo tarafından işgal edilen bölge, adanın doğusundaki Servian duvarlarının dışındaydı. Nehrin kolayca geçilebileceği bir noktada (en azından yaz aylarında) bu konumun büyük stratejik önemi vardı.
Adayı sırasıyla sağ ve sol kıyıya bağlamak için MÖ 1. yüzyılda inşa edilen Cestian ve Fabrician köprüleri bölgenin önemini artırdı. [2]
İmparatorluk döneminde bölge, IX Sirk Flaminius, on dört Roma bölgesinden biri. NS bölge adını Circus Flaminius'tan almıştır. Sirk [3] Capitoline Tepesi ve Forum'un yakınındaydı.
Augustus, Sirk'in yakınındaki bölgenin, dramatik performanslara (Marcellus [4] ve Balbus [5] tiyatroları gibi) ve tapınaklara ayrılmış binalarla Roma'nın anıtsal merkezinin bir parçası olmasını amaçladı.
Ayrıca, her ikisi de Cumhuriyet dönemi revak geleneğinde inşa edilmiş iki muhteşem revak, MÖ 1. yüzyılın sonlarına doğru inşa edilmiştir: Porticus Octaviae ve Porticus Philippi. İlki, kız kardeşi Octavia'ya ithafen Augustus tarafından inşa edildi, [6] ikincisi ise üvey babası Philippus tarafından dikildi. [7]
Bu binalar için kullanılan alanın bir kısmı Circus Flaminius pahasına elde edildi. [8]
Ortaçağ: Sant'Angelo foro piscium içinde Düzenlemek
İmparatorluğun sona ermesinden sonra anıtsal yapılar yıkılmış,[9] ancak bazıları kaleye dönüştürülmüştür. Bu dönüşümde birkaç faktör önemli rol oynadı: önce yapının büyüklüğü ve sağlamlığı, ardından Tiber'e yakınlığı (Gotik savaş sırasında su kemerlerinin yırtılmasından sonra nehir, şehrin tek içme suyu kaynağı haline geldi) . Son olarak, o zamana kadar Aurelian surlarının içinde hala yerinde olan tek köprü olan Pons Fabricius, Cestius ve Aemilius [10] aracılığıyla sağ kıyıya erişimi kontrol etme imkanı.
Baronal aileleri Fabi ve daha sonra, Aventine'deki kaleye de sahip olan Savelli'nin Corte Savella, Marcellus tiyatrosunun içinde yuvalanırken, Tiyatro ve Balbus Crypta'sının içinde Stefaneschi olarak bilinen kaleyi inşa etti. Castrum aureum ("altın kale"), daha sonra Santa Caterina manastırına bağışlandı.
Balık pazarı, Forum Romanum'un yakınında bulunan Forum Piscarium'dan harabelere taşındı. Porticus Octaviae19. yüzyılın sonlarına kadar bu işlevini koruyan Roma'nın en güzel yerlerinden biri haline geldi.
Orta Çağ boyunca bölge adını aldı. Vinea Thedemarikuzey kısmı isimlendirilirken Calcaràrio, yüzyıllar boyunca Roma Fora mermerlerinin yakılmasıyla elde edilen sönmemiş kireç üreten kireç fırınlarından ("Calcàre") sonra.
Daha sonra aynı zamanda unvan da ortaya çıktı. Sant'Angelo, rione'nin en önemli kilisesinden sonra, Foro Piscium'daki Sant'Angelo ("Balık Pazarında Aziz Melek"). 770 yılında Octavia Portico'nun Propylea'sında inşa edilen bu kilise, Orta Çağ'da büyük bir tarihi öneme sahipti. Buradan, 1347'nin Whitsunday'ında, Cola di Rienzo liderliğindeki Romalılar, Roma Cumhuriyeti'ni restore etmeye çalışarak Capitol'e saldırdılar.
Regola ve Ripa gibi komşu semtler gibi, çoğunlukla işçi sınıfına mensup insanların yaşadığı bir mahalle olan Sant'Angelo, birçok loncaya ev sahipliği yaptı: Santa Caterina kilisesinin yakınında, iplerini büken halat yapımcıları [11] aktifti. 60 m uzunluğundaki revaklı avlusunda kripto balbi. Boyunca Botteghe Oscure ("Karanlık dükkanlar") - Balbus Tiyatrosu'nun kemerleri olarak adlandırılır - sönmemiş kireçten üretilirken, demirciler ve bakırcılar Marcellus tiyatrosunun kemerleri içinde dükkânlarını kurarlardı. [12] Son olarak, tarakçılar ve makasçılar San Valentino kilisesinin yakınında çalıştılar, [13] balıkçılar ise Portico d'Ottavia'nın altına yerleştirildi ve balıkları soylu Roma aileleri tarafından pahalıya kiralanan mermer levhalar üzerinde sattılar. Portikonun yanındaki duvarda, uzunluğu, bütün olarak satılabilecek balıkların maksimum boyutunu veren mermer levhanın (orijinali Musei Capitolini'de görülebilir) bir kopyası hala görülebilmektedir. Daha uzun olanların kafaları kesilirdi. Bunlar bir ayrıcalık olarak verilmeliydi. Konservatuar (Papalık Roma'nın belediye meclis üyeleri), onları balık çorbası hazırlamak için kullandılar. [14] Piyasadaki en tipik aktivite, balık müzayedesi olarak bilinen balık müzayedesidir. cotíoHer gece saat 2'den sonra gerçekleşen , Roma'da özellikle popüler olan cotío 23 Aralık'ta. Birçok Romalı Noel Arifesi akşam yemeği için gerekli olan balığı satın almak için ve daha birçoğu da sadece gösteriyi izlemek için katıldı. Noel tatillerinin başlangıcını işaret ediyordu. [15]
Rönesans: Serraglio delli Ebrei Düzenlemek
Rönesans, 15. yüzyılın ortalarında Sant'Angelo'ya ulaştı. O zamanlar, şehri hakkında hevesli olan asil bir Romalı antikacı olan Lorenzo Manili, evini Roma kabartmaları ve Ebedi Şehir'in yeniden doğuşunu övdüğü uzun bir Latince yazıt içeren bir cepheyle inşa etti. [16]
16. yüzyılda Savelli, Marcellus Tiyatrosu'nun tepesine, daha sonra Orsini'ye ait olan Baldassarre Peruzzi'nin eseri olan güzel bir saray inşa etmişti. Bu arada, rione'nin kuzey tarafında, bir başka güçlü aile olan Mattei, birlikte "Isola dei Mattei" ("Mattei'nin bloğu") adlı bir blok oluşturan dört saray inşa etti. [18] Costaguti, Santacroce ve Serlupi gibi diğer soylu aileler de o dönemde konutlarını burada inşa etmeyi tercih ettiler.
Ancak Rönesans rüzgarı Roma'nın etrafında esmeye başlarken, bir başka olay rione'un kaderini derinden değiştirdi: Yahudilerin gelişi. Hıristiyanlık döneminin başlangıcından beri Roma'da bir Yahudi kolonisi vardı, ancak o zamana kadar Yahudiler Roma'da yaşıyorlardı. Transtiberim, Ripa Grande Limanı yakınında.
Nehir ticaretinin zayıflaması nedeniyle, 15. yüzyılın başında sağ kıyıdan ayrılarak şehrin içine dağıldılar. O zamana kadar Roma'da yaklaşık 2.000 Yahudi vardı: 1.200'ü Sant'Angelo'da (nüfusun yüzde 80'ini oluşturdukları), 350'si Regola'da, 200'ü Ripa'da yaşıyordu, diğerleri ise geri kalan bölgelere dağılmıştı. [19]
14 Temmuz 1555'te Karşı-Reformun savunucularından biri olan Papa IV. Paul, Yahudi cemaatinin tüm haklarını iptal ettiği ve onları duvarlarla çevrili bir bölgeye kapattığı "Cum nimis absurdum" Boğasını ilan etti,[20] Getto. Getto içinde yer alan evlerin sahipleri olan Hıristiyanlar, mülkü ellerinde tutabiliyorlardı, ancak sözde "jus gazzagà" (mülkiyet hakkı) sayesinde Yahudileri ne tahliye edebildiler ne de kiraları yükseltebildiler. [21]
Duvar, kasım ve paskalya arasında gün batımından bir saat sonra ve diğer iki saat boyunca her gece şafakta açılıp kapanan iki kapı tarafından kesintiye uğradı [22]. [23] Alan yamuk şeklindeydi ve neredeyse hiç dikkate değer bina içermiyordu. Tek önemli meydan – Piazza Giudea [24] – duvarla iki bölüme ayrılmıştı. Gettoda bulunan tüm kiliseler, inşaatından kısa bir süre sonra kutsallaştırıldı ve yıkıldı.
Romalı Yahudilerin, yalnızca paçavra, ikinci el tüccar [25] veya balıkçı olarak vasıfsız işlerde çalışmasına izin verildi. Rehineci de olabilirlerdi ve bu faaliyet Hıristiyanların onlara karşı nefretini uyandırdı.
Piyango oyununda, yalnızca düşük sayılara (1'den 30'a kadar) bahis yapmalarına izin verildi ve hepsi aynı 10'luk gruba aitti. [26] Bu türden beş sayının berabere kalması durumunda, Romalılar şunu söyledi: o gün gettoda büyük bir şölen yapılıyordu. [27]
Mahallelerinin dışına çıktıklarında, erkekler sarı bir bez ("sciamanno") ve kadınlar sarı bir peçe (fahişelerin giydiği aynı renk) giymek zorundaydı. [25] Ziyafetler sırasında Hıristiyanları eğlendirmek, aşağılayıcı oyunlarda rekabet etmek zorundaydılar. Çıplak, boyunlarına ip geçirilerek ya da bacakları çuvallara kapatılarak koşmak zorunda kaldılar. Bazen askerler tarafından da basıldı. [28]
Her yıl, Campidoglio'da haham, şehir meclis üyelerinin şefine ("Caporione") saygılarını sunmak zorundaydı ve karşılığında onun tarafından dibine bir tekme aldı. Bu "tören", Yahudi cemaatinin Roma'da bir yıl daha kalmasına izin verildiği anlamına geliyordu. [29]
Her Cumartesi, Yahudi cemaati küçük kilisenin önünde zorunlu vaazlar [30] dinlemek zorunda kaldı. San Gregorio ve Ponte Quattro Capi, duvarın hemen dışında. [31]
Roma'nın hemen her yerinde olduğu gibi Getto'da da inşası sırasında tatlı su yoktu. Bununla birlikte, birkaç yıl sonra Papalar rione'de birkaç çeşme inşa etti, [32] ve biri Piazza Giudea'ya yerleştirildi. [33]
Bu kadar küçük bir alanda yaşayan çok sayıda insan [34], nüfusun yoksulluğu ile birlikte korkunç hijyenik koşullara neden oldu. Çok alçakta ve Tiber'in yakınında bulunan bölge sık sık sular altında kaldı. 1656'daki veba salgınında 4000 kişinin 800'ü. [35] En küçük alana sahip rione olan Sant'Angelo, Getto'nun varlığı sayesinde en büyük nüfus yoğunluğuna sahip olanıdır.
Modern Çağ Düzenle
17. ve 18. yüzyıllar kayda değer olaylar olmadan geçti: Kilisenin ağırlık merkezi Lateran'dan Vatikan ve Borgo'ya çoktan taşınmıştı ve Capitol bir yerleşim alanı olarak önemini Campo Marzio ovası lehine kaybetti.
Fransız İhtilali ile işler yeniden değişmeye başladı. Roma cumhuriyeti döneminde, 1798'de Getto'nun kapıları nihayet açıldı ve Özgürlük Ağacı Piazza Giudea'ya dikildi. Napolyon'un düşüşü, Yahudilerin surlarla çevrili bölgeye zorunlu olarak geri dönmesine neden oldu.
1848'de Pius IX, surların yıkılmasını emretti, ancak Romalıların direnişi nedeniyle görevin gece boyunca tamamlanması gerekiyordu. Her neyse, ancak 20 Eylül 1870'de İtalya'nın birleşmesinden sonra, Roma Yahudileri ikinci sınıf vatandaş olarak görülmeyi bıraktı.
İtalya'nın birleşmesinden sonra büyük dönüşümler bölgeyi etkiledi.Sel baskınını önlemek için nehir boyunca büyük duvarlar inşa edildi ve bu, Tiber'de yansıtılan pitoresk ev sıralarının yıkılmasına neden oldu. Getto, Yahudiler artık özgür vatandaşlar olmasına rağmen, her zaman Yahudi cemaatiyle doluydu,[36] ancak hijyenik koşullar radikal bir çözümü zorunlu kıldı. 1885'te tüm mahalle yıkıldı, başlangıçta bütçelenen beş milyon Lire'den çok daha fazla harcama yapıldı ve yeni Roma Büyük Sinagogu'nun etrafında stili eski binalarla uyuşmayan yeni binalar ortaya çıktı. Sant'Angelo'nun eski Getto hakkında hala fikir verebilecek tek kısmı, Via della ReginellaSurlarla çevrili bölgeye ancak 19. yüzyılda dahil olan . [37]
Geçen yüzyılın yirmili yıllarında Sant'Angelo, Faşist rejimin Roma'nın merkezinde başlattığı büyük yıkım çalışmalarından etkilenmiştir. 1926'da Marcellus Tiyatrosu'nun etrafındaki mahalle yıkıldı, anıt izole edildi ve restore edildi. Birçok pitoresk ortaçağ yapısı, sokakları ve meydanları ortadan kayboldu, ancak bu çalışma bazı Roma tapınaklarını ortaya çıkardı: Apollo Sosianus ve Bellona tapınakları o zamanlar arkeologlar tarafından ortaya çıkarıldı. Ayrıca, Vallati Evi ve Albergo della Catena da dahil olmak üzere, o zamana kadar daha sonraki eklemeler altında saklanan güzel ortaçağ evleri de özenle restore edildi.
Sonra, 1940'ta, rione'un kuzey tarafında, cadde Via delle Botteghe Oscure büyük ölçüde genişletildi ve orada da kiliseler ve saraylar kazmanın kurbanı oldu.
Faşist dönemdeki yıkımların ardından 1743 yılında XIV. Sant'Angelo daha sonra komşu Campitelli ve Ripa semtlerinin küçük ama önemli kısımlarını birleştirerek yayıldı. Diğer şeylerin yanı sıra, kiliseler Campitelli'deki Santa Maria ve San Gregorio della divina Pieta sonra rione'un bir parçası oldu.
İkinci Dünya Savaşı'nda Almanların Roma'yı işgali sırasında, Yahudi cemaati, Nazi toplama kamplarına sürülmemek için SS'ye 50 kg altın ödemek zorunda kaldı. 16 Ekim 1943'te fidyenin ödenmesine rağmen 2.091 Yahudi sınır dışı edildi ve çoğu Auschwitz'de öldü. Diğer birçokları da 24 Mart 1944'te Fosse Ardeatine'de öldürüldü. [35]
Sant'Angelo bugün
21. yüzyılın şafağında Sant'Angelo, eski Roma'nın en karakteristik bölgelerinden biri olmaya devam ediyor. Rione'nin kuzey kısmı, onu trafikten koruyan dar, ıssız yollardan oluşan ağıyla ağırlıklı olarak konut karakterini korurken, güney kısmı her zaman güçlü Yahudi varlığı ile karakterize edilir. Portico d'Ottavia çevresindeki yollar bir köy atmosferini koruyor ve birkaç küçük dükkana (yine Yahudiler tarafından işletiliyor) ve birçok dükkana ev sahipliği yapıyor. TrattorieKızarmış enginarları ve balık filetosu ile Yahudi Roma yemek geleneğini sürdürürler.
Güçlü bir Yahudi cemaatinin mevcudiyeti, her şeyden önce saldırıları önlemek için Sinagog'un yakınında konuşlanmış Polis ve Carabinieri'nin sürekli - ihtiyatlı da olsa - mevcudiyetini gerekli kılmaktadır.
Sant'Angelo ayrıca çeşitli kültürel kurumlara ev sahipliği yapmaktadır. Ansiklopedi İtalyanca, NS Discoteca Nazionale ve Centro di Studi AmericaniAmericana'nın Avrupa'daki en önemli kütüphanesine sahip olan . [38]
Kenarlıklar Düzenle
Kuzeyde, Sant'Angelo, Via delle Botteghe Oscure ve Via Florida ile ayrılan Pigna (R. IX) ile sınır komşusudur.
Doğuya doğru, rione sınırı Via d'Aracoeli, Via Margana, Piazza Margana, Via dei Delfini, Via Cavalletti, Piazza di Campitelli, Via Montanara ve Via del Teatro di Marcello ile işaretlenen Campitelli (R. X) ile sınır komşusudur.
Güneye doğru Ripa (R. XII) ile sınır komşusudur, sınır Via del Foro Olitorio, Lungotevere dei Pierleoni, Ponte Fabricio ve Tiber, Tiber Adası'nın yanında belirtilmiştir.
Batıda, rione Piazza delle Cinque Scole ve Via di Santa Maria del Pianto ile ayrılan Regola ile sınır komşusudur. Ayrıca, sınırı Publicolis'de Via, Via dei Falegnami, Via di Sant'Elena ve Largo Arenula ile işaretlenen Sant'Eustachio (R. VIII) ile komşudur.
Sant' Angelo yakınlarındaki İngiliz Piyade - Tarih
Majestelerinin
AYAK ONUNCU ALAY
AMERİKA'da, Inc.
1968'den beri tarihimize hayat veriyoruz.
Majestelerinin Amerika'daki Onuncu Ayak Alayı sırasında İngiliz Ordusunun hizmetini canlandırmak için oluşturulmuş, tarihsel olarak yeniden oluşturulmuş bir piyade birimidir. Amerikan Bağımsızlık Savaşı.
Üç tip askerden oluşur, el bombaları, Hafif Piyade, ve Taburfirmasının yanı sıra Müzik ve bir Sivil Gönüllüler BirliğiOnuncu birliğin üyeleri, 18. yüzyıl askeri tatbikatında ve yaşamında doğru bir şekilde üniformalı, donanımlı ve eğitimlidir, böylece halk arasında İngiliz Ordusu üyelerinin 1775'te sahip olacağı gibi görünürüz.
Bu web sitesine göz atmaya ve Onuncu Ayak hakkında daha fazla bilgi edinmeye davetlisiniz. Motive olmuşsanız, zamanınız ve kararlılığınız varsa, belki siz de Amerika'nın önde gelen yeniden oluşturulan İngiliz Alayı'nın bir parçası olabilirsiniz.
Onuncu Alay, Amerikan Devrimi'nin ilk olaylarında önemli bir rol oynadı. 19 Nisan 1775'te Hafif Piyade ve Grenadier bölükleri, General Gage tarafından Concord, MA'daki milisler tarafından stoklanan silahları ele geçirmek için gönderilen seferi kuvvetinin bir parçasıydı. O gün, Hafif Piyade Bölüğü hem Lexington Green'de hem de Concord'un Kuzey Köprüsü'nde hazır bulundu. İlk vuruş ve Shot Heard 'Dünyayı Döndürdü kovuldular. Her iki şirket de çatışmaya katıldı. kanlı açı, Lincoln, MA yakınlarında ve Hugh Earl Percy'nin yardım sütununun bir parçası olarak ortaya çıkan Tabur şirketleri tarafından birleştirildi ve Boston'a geri çekilmek için çaresizce geri çekildi. Savaş Yolu.
de Bunker Tepesi Savaşı 17 Haziran 1775'te Grenadier Bölüğü Breed's Hill'den Prescott'un güçlendirilmiş hattına doğru bu önemli üç saldırıda yer alırken, Hafif Piyade Bölüğü asilerin sol kanadını koruyan Stark'ın adamlarına karşı sahil boyunca yapılan talihsiz saldırıya katıldı. Onuncu aynı zamanda Long Island Muharebesi, Manhattan Adası İstilası, Germantown Muharebesi, Monmouth Adliye Sarayı Muharebesi ve Newport ve Quaker Hill savunmasında da savaştı. sipariş edildi* Eylül 1778'de İngiltere'ye döndü.
*TARİHİ NOT: bir alay olduğunda sipariş edildi Devrim Savaşı sırasında, Subaylar, Astsubaylar ve Müzisyenler, alayı yeniden kurmak ve yeniden inşa etmek için İngiltere'ye döndüler. Hâlâ hizmete uygun olan bu özel askerler Amerika'da kaldılar ve savaşta devam edecek olan alayların yerine "hazırlandılar".
Aylık Askeri Tatbikatımızı Ziyaret Edin
Tipik olarak her ayın üçüncü (3.) Çarşambası (Nisan ve Aralık hariç) saat 19:00'da, Lexington Deposu, 13 Depo Meydanı. NOT: 2020 yılı Mayıs ve Haziran tatbikatları sırasıyla 1. Çarşamba (6.) ve 4. Perşembe (25.) günüdür.
Bir tatbikat ziyareti planlamak için İşe Alım Subayı Yüzbaşı-Teğmen Winston Stone ile iletişime geçin.
Onuncu öğrencinin okulunuzu ziyaret etmesiyle ilgileniyor musunuz? Daha fazla bilgi için lütfen 10. Sayfayı Davet Et'e bakın veya Serjeant Rob Lee ile iletişime geçin.
Bir kasaba kutlaması veya geçit töreni mi yapıyorsunuz? Neden Onuncu'yu davet etmiyorsunuz? Daha fazla bilgi için lütfen 10. Sayfayı Davet Et'e bakın veya Adjutanımız Binbaşı Michael V. Graves ile iletişime geçin.
Nasıl yapabileceğinizi öğrenin
"Kralın Şilini Alın"
ve Onuncu'ya kaydolun!
Majestelerinin Amerika'daki Onuncu Ayak Alayı, Inc bir IRS, 501(c)3 kamu yardım kuruluşunu tanıdı eğitim amacıyla oluşturulmuş ve Massachusetts Eyaleti yasalarına göre kurulmuş olup, yasanın en geniş kapsamına kadar vergiden düşülebilir katkıları kabul edebilir.
Federal EIN 04-2653303
Massachusetts AG #057095
New Hampshire AG # 15346
Gönüllü üyelerimiz, bölgedeki okullara, tarihi topluluklara ve tarihin her yaştan öğrenici için hayata geçirilmesiyle ilgilenen herkese sunumlar yaparak bu eğitim misyonunu daha da ilerletmektedir. Ayrıca yıl boyunca çeşitli yaşam tarihi etkinlikleri ve kutlamaları için yerel belediyeler ve diğer kar amacı gütmeyen kuruluşlarla işbirliği yapıyoruz. Bu etkinliklerin çoğu, Concord ve Lexington, MA'daki Minute Man Ulusal Parkı gibi çeşitli tarihi yerleri işgal eden Charlestown, NH'deki 4 No'lu Fort gibi hafta sonu kampları kurmayı ve bir günlük etkinliklere katılmayı içerir. Exeter, NH'deki yıllık Amerikan Bağımsızlık Festivali. Faaliyetlerimizin çoğu, savaş canlandırmaları ve 18. yüzyılda bir İngiliz askerinin günlük yaşamının tasviri de dahil olmak üzere geçit törenleri, ateş etme ve tatbikat gösterilerini içerir.
Zorunlu dosyalamalarımızla ilgili bilgi için Yüzbaşı Shaun Timberlake ile iletişime geçin.
Desteğin için teşekkürler.
MERKEZ
40 Bahar Sokak
Wrentham, MA 02093
Amerika Birleşik Devletleri
Onuncuyu takip et
el bombaları
Onuncuyu takip et
Müzik Şirketi
Onuncuyu takip et
Albay'ın Şirketi
Onuncuyu takip et
Hafif Piyade
AL
KRAL ŞİLİNİ
&Kopyala Telif Hakkı , Majestelerinin Amerika'daki Onuncu Ayak Alayı. Her hakkı saklıdır.
Pratik Bilgiler
Castel Sant&rsquoAngelo artık bir devlet müzesidir ve sabah 9:00 ile 19:30 arasında açıktır. Yaz aylarında anıt, ara sıra hafif müzik ve diğer performanslarla geç saatlere kadar açıktır: 2017'de Castel Sant&rsquoAngelo, 24 Haziran'dan 17 Eylül'e kadar gece yarısına kadar açıktır (son giriş 23:00).
Bir kale olarak inşa edilmiş tarihi bir anıt olarak Castel Sant&rsquoAngelo, hareketlilik sorunları olan ziyaretçilere zorluklar sunabilir.
Castel Sant&rsquoAngelo nerede?
Castel Sant&rsquoAngelo, batı (Vatikan) tarafında, Tiber nehrinin tam üzerinde yer almaktadır. Aziz Petrus Bazilikası'nın tam doğusundadır ve Piazza Navona'dan kuzeybatıya sadece birkaç dakikalık yürüme mesafesindedir. Arkadan yaklaşırken, onu deneyimlemenin en iyi yolu tarihi merkezden Melekler Köprüsü'nü geçmek.
Bizim bir parçası olarak Castel Sant&rsquoAngelo'nun sırlarını keşfedin. Gizli Roma Turu anıtın ve sanatsal hazinelerinin daha derin bir değerlendirmesi için.
Tepede - Taarruz Başlıyor - 26 Eylül 1918
05:30'da 26 Eylül sabahı, ilk piyade dalgaları öne çıktı ve Amerikan Ordusu, 25 millik bir cephede dokuz tümenle, yalnızca Ateşkes ile sona eren bir saldırıya başladı. (s. 53)
Belirlenen planlara göre, 315. Piyade, 314. Piyade'nin son unsurları atlama noktasının bin metre ötesine geçtiğinde, No Man's Land'de ilerlemeye başladı. Sağında 4. Tümen, solunda 313. ve 316. Piyade, cephede 313. Piyade vardı. 315. Piyade Makineli Tüfek Bölüğü Birinci Taburu destekledi ve 312. Makineli Tüfek Taburunun "A" Bölüğü Üçüncü Taburu destekledi. (age.)
Birinci Gaz ve Alev Alayı'nın cephe hattının ilerlemesinden hemen önce üzerine yerleştirdiği yoğun bir duman barajına daldıklarında, Alayın önde gelen birimleri henüz kendi tellerini temizlemişlerdi. Bu duman, vadiyi kaplayan sisle birleşince, bölüklerin ve müfrezelerin birbirleriyle temasını son derece zorlaştırdı. (age.)
314. Piyade Malancourt ve çevresindeki Alman makineli tüfek yuvalarıyla temasa geçtiğinden, saat sekiz civarında, Alman makineli tüfeklerinin "put-put-put" sesleri ilerideki sisin içinde duyulabiliyordu. (age.)
İlerleyen atışlar bir süredir devam etmesine rağmen, ilerleme hızla devam etti. Alay, Üçüncü Tabur'un lider bölüğü olan "I" Bölüğü, Haucourt'un güney ucundaki Forges Çayı'na ve Bois de Malancourt'un kasvetli bataklığına ulaşana kadar doğrudan ateş altında kalmadı. Burada Üçüncü Taburun adamları, Malancourt harabelerinde mevzi almış olan Alman keskin nişancıların ateşine maruz kaldılar. (s. 53-54)
Alay sektörünün sol tarafında, Birinci Tabur, Forges Çayı'nı geçene kadar direniş göstermeden ilerledi. Malancourt'un 1 mil kuzeyinde. (s. 54)
12:30'da bir "S.O.S." Alay Karargahında cephe hattı için takviye talep eden 314. Piyade'den yardım çağrısı alındı. Üçüncü Tabur, hemen iki bölük göndermeye yönlendirildi. Ancak bu emrin verilmesini takiben, Tümen Karargahından şu anda önde gelen alaya hiçbir yardım yapılmayacağına dair bir haber alındı ve sonuç olarak, iki bölüğün 314. Piyadeyi takviye etme emirleri derhal iptal edildi. (s. 54-55)
Öğleden sonra saat üçte, Üçüncü Tabur, önden ve kanatlardan gelen sürekli keskin nişancı ateşine rağmen, Malancourt'u "temizlemiş" ve yarım kilometre öteye ilerlemişti. Ancak burada ilerlemesi, bir makineli tüfek mermisi fırtınası, bir librelik mermiler, mayın makineleri ve ilerleyen birliklere nişangah üzerine ateş eden bir kurban parçası olan 77 milimetrelik bir silahın ateşi tarafından durduruldu. (s. 55)
Bu yangın, Malancourt'a giden kura boyunca güneydoğu yönünde süpürüldü ve esas olarak, daha sonra Hindenburg hendek sisteminde özel olarak hazırlanmış konumlar olduğu tespit edilen yerlerden geldi. (age.)
Saat üçte, hem Birinci hem de Üçüncü Tabur'un ilerleyişi, önlerindeki Alman siperlerinden gelen ezici ateş tarafından durdurulmuştu. Ancak cephedeki şirketler ilerlemek için tekrar tekrar girişimlerde bulundular ve hat yavaş yavaş öne doğru eğildi. 26 Eylül akşamı saat altıda, 315. Piyade'nin ilk dalgası tepe yamaçlarından Hindenburg siperine girdi. Burada Alay, Malancourt-Montfaucon karayolunun doğusundaki Üçüncü Tabur'un "I" ve "K" bölüklerinin gece birliklerinde, "L" ve "M" bölüklerinin ve Birinci Taburun, ikinci taburun batısındaki yolun batısında yer aldı. Malancourt'un bir kilometre güneydoğusunda, Üçüncü Tabur ve Alay Karargahının yaklaşık 400 metre güneyinde bir hendek sistemi. (s. 55, 57)
Gün boyunca, Alay 3 subayını kaybetmiş ve 9 adam öldürülmüş ve 31 adam yaralanmıştır. 61 Alman askeri esir alındı. Hem 313'üncü hem de 314'üncü Piyade'nin karşılaştığı güçlü direniş sayesinde, tümen cephe hattı birinci günün sonunda sağda 4. (s. 57)
Ur Standardı ve Kraliyet Mezarlarından diğer nesneler
Ayrıntılı bir ritüelin parçası olarak kasıtlı olarak gömülen bu süslü nesne bize çok şey anlatıyor ama aynı zamanda çok az şey anlatıyor.
Ur Standardı, C. MÖ 2600-2400, 21.59 x 49.5 x 12 cm (British Museum)
Ur şehri
Ur'daki arkeolojik kazıları gösteren kartpostal basılmış fotoğraf, Arap işçileri MÖ ikinci binyılın başlarında kazılan caddede ölçek için duruyorlar. yerleşim bölgesi © British Museum Mütevelli Heyeti
Bugün Tell el-Muqayyar olarak bilinen 'Pitch Höyüğü', MÖ 5000 yıllarından itibaren işgal edildi. 300 M.Ö. Ur, Eski Ahit patriği İbrahim'in (Yaratılış 11:29-32) evi olarak ünlü olsa da, Tell el-Muqayyar'ın "Kildaniler'in" ile aynı olduğuna dair gerçek bir kanıt yoktur. Urim olarak bilinir.
Ur'daki ana kazılar, 1922-34 yılları arasında, Leonard Woolley liderliğindeki The British Museum ve Pennsylvania Üniversite Müzesi'nin ortak bir seferi tarafından gerçekleştirilmiştir. Yerleşimin merkezinde MÖ dördüncü binyıla tarihlenen kerpiç tapınaklar vardı. Kutsal alanın kenarında, bugün Kraliyet Mezarları olarak bilinen mezarları içeren bir mezarlık büyüdü. Sıradan insanların evlerinden oluşan bir alanda, birkaç sokak köşesinde küçük türbelerin bulunduğu bir alan kazıldı. Ancak, ay tanrısı Nanna'ya adanmış, ayakta kalan en büyük dini yapılar aynı zamanda en iyi korunmuş zigguratlardan birini içerir ve MÖ 2100-1800 döneminde kurulmuştur. Bu sürenin bir bölümünde Ur, güney Mezopotamya'ya uzanan bir imparatorluğun başkentiydi. Daha sonraki Kassit ve Yeni Babil imparatorluklarının hükümdarları Ur'da inşa etmeye ve yeniden inşa etmeye devam ettiler. Hem Fırat Nehri'nin akışındaki (şimdi yaklaşık on mil doğuda) hem de ticaret yollarındaki değişiklikler, bölgenin sonunda terk edilmesine yol açtı.
Ur'un kraliyet mezarları
Ur şehrinin merkezindeki tapınak binalarına yakın, yüzyıllar boyunca inşa edilmiş bir çöplükte oturuyordu. Alanı inşaat için kullanamayan Ur halkı ölülerini oraya gömmeye başladılar. Mezarlık MÖ 2600-2000 yılları arasında kullanılmıştır. ve çukurlara yüzlerce gömü yapılmıştır. Bunların birçoğu çok zengin malzemeler içeriyordu.
Pu-abi'nin silindir contası, C. MÖ 2600, lapis lazuli, 4,9 x 2,6 cm, Ur'den © British Museum Mütevelli Heyeti
Mezarlığın bir bölgesinde, üçüncü bin yılın ortalarına tarihlenen on altı mezarlık bir grup bulunmuştur. Bu büyük şaft mezarlar, çevredeki mezarlardan farklıydı ve bir çukurun dibine inşa edilmiş taş, moloz ve tuğladan yapılmış bir mezardan oluşuyordu. Mezarların düzeni farklıydı, bazıları çukurun tüm zeminini kaplıyordu ve birden fazla odası vardı. Bulunan en eksiksiz mezar, mezarla birlikte bulunan bir silindir mühür üzerine oyulmuş isimden Pu-abi olarak tanımlanan bir hanımefendiye aitti.
Mezarların çoğu antik çağda soyulmuştu, ancak kanıtların hayatta kaldığı yerlerde ana gömme birçok insan cesediyle çevriliydi. Bir mezarda böyle yetmiş dört kurban vardı. Çukurlar doldurulurken daha fazla insan gömülmesi ve yiyecek ve nesnelerin sunulmasını içeren ayrıntılı törenlerin gerçekleştiği açıktır. Kazıcı Leonard Woolley, mezarların krallara ve kraliçelere ait olduğunu düşünüyordu. Başka bir öneri, onların Ur'un yüksek rahibelerine ait olduklarıdır.
NS Ur Standardı
Barış (detay), Ur Standardı, MÖ 2600-2400, deniz kabuğu, kırmızı kireçtaşı, lapis lazuli ve bitüm (orijinal ahşap artık mevcut değil), 21,59 x 49,53 x 12 cm (British Museum fotoğrafı: Steven Zucker, CC BY- NC-SA 2.0)
Bu nesne, Ur'daki Kraliyet Mezarlığı'ndaki en büyük mezarlardan birinde, bir odanın köşesinde bir adamın sağ omzunun üstünde uzanmış halde bulundu. Orijinal işlevi henüz anlaşılmamıştır.
Ur'daki kazıcı Leonard Woolley, standart olarak bir direk üzerinde taşındığını, dolayısıyla ortak adını hayal etti. Başka bir teori, bir müzik aletinin ses kutusunu oluşturduğunu öne sürüyor.
Bulunduğunda, deniz kabuğu, kırmızı kireçtaşı ve lapis lazuli mozaiğinin orijinal ahşap çerçevesi çürümüş ve iki ana panel toprağın ağırlığıyla birlikte ezilmişti.Yapıştırıcı görevi gören bitüm parçalanmış ve uç paneller kırılmıştır. Sonuç olarak, mevcut restorasyon, orijinal olarak nasıl göründüğüne dair yalnızca en iyi tahmindir.
War (detay), The Standard of Ur, MÖ 2600-2400, deniz kabuğu, kırmızı kireçtaşı, lapis lazuli ve bitüm (orijinal ahşap artık mevcut değil), 21,59 x 49,53 x 12 cm (British Museum fotoğrafı: Steven Zucker, CC BY- NC-SA 2.0)
Ana paneller “Savaş” ve “Barış olarak bilinir.” “Savaş” bir Sümer ordusunun en eski temsillerinden birini gösterir. Her biri dört eşeğin çektiği savaş arabaları, düşman piyadelerini pelerinli ayakları altında çiğneyen mızrak taşıyan düşman askerleri baltalarla öldürülür, diğerleri çıplak gezilir ve mızrak tutan krala sunulur.
“Barış” panosu, bir ziyafete alayla getirilen hayvanları, balıkları ve diğer ürünleri gösterir. Oturan figürler, yünlüler veya püsküllü etekler giyerek, lir çalan bir müzisyenin eşliğinde içerler. Bunun gibi ziyafet sahneleri, “Queen” Pu-abi mührü gibi dönemin silindir mühürlerinde ve ayrıca British Museum'da yaygındır (yukarıdaki resme bakın).
Kraliçe'nin Liri
Leonard Woolley, Ur'daki Kraliyet Mezarlığı'ndaki mezarlarda birkaç lir keşfetti. Bu, “Queen” Pu-abi'nin mezarında bulduğu ikisinden biriydi. Çukur duvarına dayanan lir ile birlikte, kurbanlık kurbanları olduğu tahmin edilen güzel mücevherli on kadının cesetleri ve çok sayıda taş ve metal kap vardı. Bir kadın lirin tam karşısında yatıyordu ve Woolley'e göre, tellerin olması gereken yere ellerinin kemikleri yerleştirildi.
Kraliçe'nin Liri (rekonstrüksiyon), MÖ 2600, ahşap parçalar, mandallar ve ipler modern lapis lazuli, kabuk ve kırmızı kireçtaşı mozaik süsleme, bitüme yerleştirilmiş ve boğanın başı (boynuzları değil) eski boğanın başının önünde. ses kutusu altınla kaplı, gözler lapis lazuli ve kabuk, saç ve sakal lapis lazuli ön panelde ceylanlar arasında aslan başlı kartal, tepelerde bitkilerle boğalar, leoparlar arasında bir boğa adam ve bir aslan arasında saldıran bir aslan tasvir ediyor Ses kutusunun boğa kenarları kakma bantlarla süslenmiştir, teller için on bir altın başlı çivi, 112,5 x 73 x 7 cm (gövde), Ur © British Museum Mütevelli Heyeti
Lirin ahşap kısımları toprakta çürümüştü, ancak Woolley, kaybolan ahşabın bıraktığı girintiye Paris sıvasını döktü ve böylece süslemeyi yerinde korudu. Ön paneller, orijinal olarak bitüme yerleştirilmiş lapis lazuli, kabuk ve kırmızı kireçtaşından yapılmıştır. Sondaj kutusunun önünü süsleyen boğanın altın maskesi ezilmiş ve restore edilmesi gerekiyordu. Boynuzları modern, sakalı, saçı ve gözleri orijinal ve lapis lazuli'den yapılmıştır.
Bu müzik aleti, orijinal olarak, şimdi aynı zamanda British Museum'da bulunan, mezardan bir arp ile birlikte benzersiz bir "arp-lirin" parçası olarak yeniden inşa edildi. Daha sonra yapılan araştırmalar bunun bir hata olduğunu gösterdi. 1971-72 yıllarında kazı fotoğraflarına dayalı yeni bir rekonstrüksiyon yapılmıştır.
Önerilen okumalar:
J. Aruz, İlk Şehirlerin Sanatı: MÖ Üçüncü Binyıl Akdeniz'den İndus'a (New York, 2003).
D. Kolon, Antik Yakın Doğu Sanatı (Londra, 1995).
H.Crawford, Sümerler ve Sümerler (Cambridge, 2004).
N. Posta kapısı, Erken Mezopotamya: Tarihin Şafağında Toplum ve Ekonomi (Londra, 1994).
M. Roaf, Mezopotamya Kültür Atlası (New York, 1990).
C.L. Woolley ve P.R.S. Moorey, Ur of the Chaldees, gözden geçirilmiş baskı (Ithaca, New York, Cornell University Press, 1982).
N.Yoffee, Arkaik Devlet Mitleri: En Eski Şehirlerin, Devletlerin ve Uygarlığın Evrimi (Cambridge, 2005).
R. Zettler ve L. Horne, (ed.) Ur'daki Kraliyet Mezarından Hazineler (Philadelphia, 1998).
Sant' Angelo yakınlarındaki İngiliz Piyade - Tarih
"Askerlerimiz onlara zarar verme niyeti olmadan onlara doğru ilerledi."
Lexington'daki çatışmaya katılan bir İngiliz subay, olayı kısa bir süre sonra Massachusetts Valisine yazdığı bir mektupta anlattı:
"Lieut. Albay Smith, 22 Nisan 1775'te Vali Gage Boston'a.
Efendim, Ekselanslarınızın emirlerine uyarak 18. kuruş akşamı yürüdüm. Concord için bombacı ve hafif piyade birlikleriyle, orada toplanan tüm mühimmat, topçu, çadır vb. yeni top arabaları, çok sayıda araba tekerleği yanmış, hatırı sayılır miktarda un, bir miktar barut ve tüfek mermileri ile diğer küçük eşyalar nehre atılmıştı. En üst düzeyde keşif ve gizlilikle yürümemize rağmen, ülkenin bizim geleceğimize dair istihbaratı veya güçlü şüphesi olduğunu gördük ve birçok işaret silahı ateşledi ve alarm zillerini tekrar tekrar çaldı ve Concord'dayken bir topun çıkarıldığı konusunda bilgilendirildik. Kasabanın o gün, diğerleri, bazı dükkanlarla birlikte üç gün önce taşınmıştı. . . .
Boston'dan birkaç mil ilerlediğimde, Concord'un ötesindeki farklı yollardaki iki köprüyü ele geçirmek için tüm seferlerle yürüyüş yapmak üzere altı hafif piyade bölüğü ayırdığımı gözlemlemeyi uygun buluyorum. Bu şirketlerin Lexington'a vardıklarında, yanlarında bulunan Binbaşı Pitcairn'in ve birçok subayın, yola yakın bir yeşil alanda, askeri düzende toplanmış bir taşralı ceset bulduklarını bildiren raporundan anlıyorum ki, silahları ve teçhizatları ile ve daha sonra göründüğü gibi, yüklü ve bir mesken ve Toplantı Evi'nde bazı adamlar yerleştirdiklerini söylediler.
Birliklerimiz, onları yaralama niyeti olmaksızın, bu şekilde toplanmalarının nedenini araştırmak ve tatmin edici değilse de, silahlarını emniyete almaktan öte, onlara doğru ilerledi, ancak kafa karışıklığı içinde, esas olarak sola, sadece bir tanesine gittiler. onlardan biri ateş etmeden önce ateş etti ve üç ya da dördü bir duvarın üzerinden atladı ve birliklerin geri verdiği askerlerin arasından duvarın arkasından ateş etti ve birkaçını öldürdü.
Aynı şekilde toplantıdan ve meskenden askerlere ateş açtılar. Bir adamımız yaralandı ve Binbaşı Pitcairn'in atı iki yerden vuruldu. Bundan daha önce, yolda, bir duvarın arkasından taşralı bir adam, parçasını Teğmen Adair ve Sutherland'a kaptırmıştı, ama taş parladı ve patlamadı. Bundan sonra ormanda bazılarını gördük ama daha fazla bir şey olmadan Concord'a yürüdük.
|Sonrası: Savaş haberlerini yaymak |
Concord'dayken, oradaki hafif piyadelerin üzerinde çok önemli bir gövdeyle aşağı yürüdükleri köprülerden birinde birçok yerde toplandığını gördük. Oldukça yakına geldiklerinde, adamlarımızdan biri üzerlerine ateş açtı, geri döndüler ve bunun üzerine bir eylem başladı ve birkaçı öldü ve yaralandı. Bu olayda, görünüşe göre, köprü terk edildikten sonra, kısa bir süre sonra yürüyen bir grup tarafından görülerek öldürülen ya da ağır şekilde yaralanan adamlardan bir ya da ikisine kafa derisi yüzdüler ve başka türlü kötü muamele yaptılar.
Concord'da şehirde çok az sakin bulduk, hem Binbaşı Pitcairn'le hem de benimle görüştüklerimiz, onlara zarar vermediğimize ve askeri depo aramak için gerektiğinde kapılarını açarlarsa en ufak bir şey olmayacağına ikna etmek için mümkün olan tüm çabayı gösterdik. pislik yapılacaktı. Onları iyi niyetimize ikna etme fırsatımız oldu ama asık suratlıydılar ve içlerinden biri Binbaşı Pitcairn'i bile vurdu.
Concord'dan Boston'a dönmek üzere ayrıldığımızda, duvarların, hendeklerin, ağaçların vb. arkasından bize ateş etmeye başladılar, yürüdükçe çok büyük bir oranda arttı ve toplamda beş dakika ara vermeden devam etti. çünkü sanırım on sekiz milin yukarısında, bu yüzden düşünemiyorum ama onların içinde önceden hazırlanmış bir plan olmalı, Kral'ın birliklerine ilk elverişli fırsatı sunan saldırı, aksi takdirde, bu kadar kısaca yapamazlardı. Yürüyüşümüzden bir süre sonra, böylesine kalabalık bir beden ve çok büyük bir toprak alanı yetiştirdik. Düşmanın sayılarına rağmen, adamlarımız çok yorgun olmalarına ve gizlenmelerine rağmen, bu kadar uzun bir eylem sırasında cesur bir çaba göstermediler.
Onurum var, vb.
F. Smith, Yarbay. 10. Ayak.
Referanslar:
Bu görgü tanığı anlatımı şurada yer almaktadır: Charles-Edwards ve B. Richardson They Saw it Happen, An Anthology of Görgü Tanığı Hesaplarının Britanya Tarihinde 1689-1897 (1958).