Fransa, İspanya ve Birleşik Krallık gibi diğer güçlü ülkelerle karşılaştırıldığında, Amerika Birleşik Devletleri'nin 17. yüzyılda başlayan tarihi nispeten kısadır. Bununla birlikte, neredeyse yoktan var edilmiş bir ulus ve cumhuriyetçi ideallere dayanan ilk ülkelerden biri olarak ABD tarihi zengin ve olaylıdır. Bunu incelemek, bugün içinde yaşadığımız dünyanın nasıl şekillendiğini anlamamıza yardımcı olur.
Bununla birlikte, ABD tarihinin kesinlikle demokrasinin ve bireysel özgürlüklerin bir zaferi olarak anlaşılabileceği doğru olsa da, tarihin kazananlar tarafından yazıldığını ve ganimetin galip gelene gittiğini her zaman hatırlamalıyız. Irksal ya da ekonomik eşitsizlik, Amerikan tarihinin her zerresine kazınmıştır ve şu anda birçok kişinin dünyanın tek ve tek süper gücü olarak gördüğü şeyin gelişiminde önemli bir rol oynamıştır.
DEVAMINI OKU: Amerika Birleşik Devletleri kaç yaşında?
Yine de, ABD tarihinin iniş çıkışlarını, zikzaklarını ve zaklarını takip etmek bize modern dünyayı anlamak için bir plan sağlar ve geleceği asla tam olarak tahmin edemesek de, geçmişten öğrenmek bize gelecek için bağlam sağlar.
İçindekiler
- Kolomb öncesi Amerika
- Sömürge Amerika (1492-1776): Amerika'nın 'Keşfi'
- Amerikan Devrimi (1776-1781)
- Erken Cumhuriyet (1781-1836)
- Antebellum Dönemi (1814-1860)
- İç Savaş (1860-1865)
- Yeniden Yapılanma (1865-1877)
- Sanayi/Yaldızlı Çağ (1877-1890)
- Aşamalı Dönem (1890-1920)
- 1. Dünya Savaşı (1914-1918)
- Kükreyen Yirmiler (1920-1929)
- Büyük Buhran (1929-1941)
- İkinci Dünya Savaşı (1941-1945)
- Savaş Sonrası Patlama (1946-1959)
- Sivil Haklar Hareketi (1948-1965)
- Soğuk Savaş (1945-1991)
- Günümüze Reagan
- Amerika Birleşik Devletleri'nin Geleceği
Kolomb öncesi Amerika
'Cliff Palace' Kolomb öncesi Kızılderililerin kalan en büyük köyüdür
Çoğumuza, Christopher Colombus'un 1492'de Nina, Pinta ve Santa Maria ile ilk kez yelken açtığında Amerika'yı keşfettiği öğretilerek büyüdük. Ancak, Amerika'nın nüfusu ilk çağlardan beri insanlar tarafından işgal edildiğinden, şimdi böyle bir yorumun duyarsızlığının farkındayız. Arkaik Dönem (kabaca MÖ 8000 ila 1000). Bunun yerine, Colombus kıtayı, yolculuğundan önce, kıta ile Asya arasında duran bir kıta olduğuna dair çok az fikri olan veya hiçbir fikri olmayan Avrupalılar için keşfetti.
Colombus, Amerika kıtası ve halkıyla temasa geçtiğinde, bu kültürler sonsuza dek değişti ve çoğu durumda tarihten tamamen silindiler. Bugüne kadar tarihçiler, Avrupalılar gelmeden önce Amerika kıtasında kaç kişinin yaşadığını kesin olarak söyleyemezler. Tahminler, sekiz milyon kadar düşükten 112 milyona kadar değişmektedir. Yine de kolonileşmeden önce nüfus ne olursa olsun, Avrupalılarla temas yerli kültürleri yok etti. Meksika gibi bazı bölgelerde, 17. yüzyılın sonunda, ilk temastan 200 yıldan daha kısa bir süre sonra, nüfusun yaklaşık yüzde 8'i hastalıktan öldü.
Kuzey Amerika'da, özellikle daha sonra Amerika Birleşik Devletleri olacak bölgede, yerli nüfus önemli ölçüde daha küçüktü ve tahminler 900.000 ile 18 milyon arasında değişiyordu. Ancak, Orta ve Güney Amerika ile karşılaştırıldığında, Kuzey Amerika'daki nüfus önemli ölçüde daha fazla yayılmıştı. Bu, Acemoğlu ve Robinson'un (2012) iddia ettiği gibi, esas olarak daha demokratik kurumların gelişimini teşvik ederek ABD tarihinin gelişimi üzerinde önemli bir etkiye sahipti.
Argümanları, yerli nüfusun daha küçük olduğu Kuzey Amerika'da, erken sömürge yerleşimlerinin, Orta ve Güney Amerika'daki İspanyol kolonilerinde olduğu gibi, yerlilerin zorla çalıştırılmasına güvenemeyeceğini belirtiyor. Bu, liderliğin sömürgecileri kolektif için çalışmaya zorlaması gerektiği anlamına geliyordu ve bu genellikle hükümette daha fazla özgürlük ve daha iyi temsil verilmesiyle yapıldı. Bu daha sonra demokratik değerlere dayalı ademi merkeziyetçi hükümetlerin oluşumuna yol açtı ve bu kurumlar İngiliz yönetimine ve devrimci duygulara yönelik hoşnutsuzluğun artmasına yardımcı oldu.
Sömürge Amerika (1492-1776): Amerika'nın 'Keşfi'
Bu harita, ABD'yi Kanada'dan Meksika Körfezi'ne ve Rocky Dağları'ndan Chesapeake Körfezi'ne, kabile bölgeleri ve kasabaları da dahil olmak üzere gösterir – Gentlemen's Monthly Magazine, Mayıs 1763.
ABD tarihinde belirleyici anlardan biri, Amerikan Devrimi On üç Amerikan kolonisini İngiliz tacından kurtarmak için savaştı. Sonuç olarak, ABD tarihini incelerken Amerika'nın İngiliz sömürgeciliğine odaklanma eğilimindeyiz ve bu kesinlikle önemli olsa da, Fransa gibi diğer birçok Avrupa ülkesinin nihayetinde Amerika Birleşik Devletleri olan bölgeyi sömürgeleştirdiğini her zaman hatırlamalıyız. , Hollanda, İsveç, Almanya ve daha az ölçüde İspanya.
Resmi kolonilerin başarısız olduğu durumlarda, Amerikan kolonilerini Avrupa kültürlerinin çeşitli bir karışımı haline getirmeye yardımcı olan göç gerçekleşti. Ayrıca, köle ticareti, milyonlarca Afrikalıyı Amerika'ya getiren kolonizasyonla önemli ölçüde genişledi ve bu aynı zamanda kolonyal Amerikan popülasyonlarının manzarasını da yeniden şekillendirdi.
Zamanla, Amerika'daki Avrupa yerleşimleri el değiştirdi ve sonunda kıta bağlarını kopararak ya bağımsız uluslar (Meksika'da olduğu gibi) ya da Amerika Birleşik Devletleri'nin bir parçası oldular.
Amerika'nın İngiliz Kolonizasyonu
İlk İngiliz yerleşimciler tarafından Roanoke Adası'nda kurulan orijinal kalelerden biri
İngilizler, 1587'de Roanoke Adası'nda ilk koloni kurmaya çalıştıklarında Amerikan partisine biraz geç kalmışlardı. Ancak bu koloni, zorlu koşullar ve arz eksikliği nedeniyle erken mücadele ettikten sonra sefil bir şekilde başarısız oldu. 1590'a gelindiğinde, orijinal yerleşimcilerden bazıları yeni malzemelerle geri döndüğünde, koloni terk edilmişti ve orijinal sakinlerinden hiçbir iz yoktu.
Jamestown
1614 dolaylarında Jamestown, Virginia'nın sanatçıların havadan izlenimi
1609'da Brtish tekrar denemeye karar verdi ve bir anonim şirket olan Virginia Company'nin organizasyonu altında Amerika kıtasında yeni bir İngiliz kolonisi kuruldu: Jamestown. Koloni, düşman yerliler, sert koşullar ve onları yamyamlığa sürükleyen yiyecek kıtlığı ile erken mücadele etmesine rağmen, koloni hayatta kaldı ve İngiliz sömürgeciliğinin ilk günlerinde önemli bir sömürge merkezi haline geldi. Virginia kolonisi onun etrafında büyüdü ve devrimci zamanlarda sömürge siyasetinin önemli bir parçası oldu.
Plymouth
Howland Evi yaklaşık 1666, Plymouth, Massachusetts
1620'de, Püriten dinleri için zulümden kurtulmak isteyen bir grup sömürgeci, Yeni Dünya'ya yelken açtı ve Plymouth, Massachusetts'i kurdu. Jamestown'u hedefliyorlardı, ancak Atlantik'i geçerken rotadan çıktılar ve ilk önce şu anda Massachusetts, Provincetown olan yere indiler. Bununla birlikte, Provincetown'da hemen hemen hiç kaliteli tarım arazisi yoktu ve tatlı su hazır değildi, bu yüzden yerleşimciler tekneye geri döndüler ve Plymouth'u bulmak için daha içlere doğru yola çıktılar. Oradan, Massachusetts kolonisi büyüdü ve başkenti Boston, devrimci faaliyetin merkez üssü haline geldi.
On Üç Koloni
Amerika Birleşik Devletleri'nin orijinal on üç kolonisinin yerlerini gösteren bir harita
1620'den sonra Amerika'daki İngiliz kolonizasyonu hızla büyüdü. New Hampshire, Rhode Island ve Connecticut kolonileri, Massachusetts'in uzantıları olarak kuruldu. New York ve New Jersey bir savaşta Hollandalılardan kazanıldı ve geri kalan koloniler, Pennsylvania, Maryland, Delaware, Kuzey ve Güney Carolina, Georgia, 16. yüzyıl boyunca kuruldu ve oldukça müreffeh ve bağımsız hale geldi. yönetmelerini zorlaştıracaktı. Bu, siyasi kargaşa ve devrim için zemin hazırladı.
Bu dönemde, kolonilerin sınırları gevşek bir şekilde tanımlandı ve yerleşimciler genellikle toprak için birbirleriyle savaştı. Bunun en bilinen örneklerinden biri, Pensilvanya ile Maryland arasında yaşanan ve sonunda Mason-Dixon Hattı olarak hizmet etmeye devam edecek bir sınır fiili kuzey ile güneyi ayıran çizgi.
Amerika'nın Geri Kalanı
Kaptan Hervey Smyth tarafından Quebec Şehri'nin bir görünümü
Büyük Britanya ayrıca Amerika kıtasının geri kalanında önemli bir sömürge varlığına sahipti. Yedi Yıl Savaşı'nda Fransızları yendikten sonra şu anda Kanada'nın çoğunu kontrol ettiler ve ayrıca Karayipler'de Barbados, Saint Vincent, Saint Kitts, Bermuda, vb. gibi bölgelerde kolonileri vardı.
Amerika'nın İspanyol Kolonizasyonu
İnka Peru, Florida ve Guastecan İspanyol kolonizasyonu haritaları
Hem Kuzey, hem Orta hem de Güney Amerika'yı hesaba katarsak, o zaman İspanyollar Yeni Dünya dedikleri yerde en büyük varlıktan çok uzaklara sahipti ve bu, İspanya'yı 16. yüzyılda tartışmasız dünyanın en güçlü ulusu haline getirmeye yardımcı oldu. ve 17. yüzyıllar. Aslında, erken sömürge döneminde İspanyol doları, fiili sömürge dünyasının çoğu için para birimi.
Ancak çoğumuz esas olarak İspanya'nın Orta ve Güney Amerika'daki sömürge varlığını düşünürken, İspanyolların Kuzey Amerika'da, özellikle Florida, Teksas, New Mexico ve Kaliforniya'da önemli bir varlığı vardı. İspanya tarafından talep edilen toprakların çoğu, Amerikan bağımsızlığından çok sonraya kadar Amerika Birleşik Devletleri'ne bırakılmayacaktı, ancak İspanyollar tarafından kurulan birçok kültürel ve kurumsal norm kaldı ve bu güne kadar hala öyle.
Florida
Günümüz Florida'sının yanı sıra Louisiana, Alabama, Georgia, Mississippi ve Güney Carolina'nın bazı kısımlarını içeren İspanyol Florida, 1513'te İspanyol kaşif Ponce de Leon tarafından kuruldu ve bölgeyi keşfetmek için birkaç keşif daha gönderildi (esas olarak altın arayışı içinde). St. Augustine ve Pensacola'da yerleşimler kuruldu, ancak Florida hiçbir zaman İspanyol sömürgeci çabalarının odak noktası olmadı. 1763'e kadar İspanyol kontrolü altında kaldı, ancak İngilizlerle yapılan bir anlaşmadan sonra 1783'te iade edildi. İspanya, bölgeyi erken Amerikan ticaretine müdahale etmek için kullandı, ancak bölge sonunda ABD'ye devredildi ve 1845'te bir devlet oldu.
Teksas ve New Mexico
İspanyollar ayrıca, Kuzey, Orta ve Güney Amerika'daki geniş İspanyol sömürge topraklarına verilen ad olan Yeni İspanya'ya yerleşen ve dahil edilen Teksas ve New Mexico'da da önemli bir varlığa sahipti.
İspanyol Teksas'taki en önemli yerleşim, Teksas'ın daha çok bir tampon bölge haline gelmesiyle Fransız Louisiana'nın Yeni İspanya'ya dahil edilmesinden sonra daha da önemli hale gelen San Antonio'ydu, bu da birçok sömürgecinin topraklarını terk etmesine ve daha kalabalık bölgelere taşınmasına neden oldu. Louisiana, Fransızlara geri verildi ve sonunda Amerika Birleşik Devletleri'ne satıldı ve Teksas'ı içeren sınır anlaşmazlıkları ortaya çıktı.
Sonunda, Teksas, Meksika Bağımsızlık Savaşı'nın bir sonucu olarak İspanya'dan kurtuldu ve Teksas, Amerika Birleşik Devletleri'ne dahil edilene kadar bir süre bağımsız kaldı.
Kaliforniya
İspanya ayrıca Kuzey Amerika kıtasının batı kıyılarının çoğunu sömürgeleştirdi. Kaliforniyalılar, Günümüz ABD'sinin Kaliforniya eyaletinin yanı sıra Nevada, Arizona ve Colorado'nun bazı bölgelerinin yanı sıra Meksika'nın Baja California ve Baja California Sur eyaletlerini de içeren eyaletlere ilk olarak 1683'te Cizvit misyonerler tarafından yerleştirildi. Bölge genelinde ek görevler kuruldu ve bölge Yeni İspanya'nın daha önemli bir parçası oldu. Ancak Meksika, İspanya'dan bağımsızlığını kazandığında ve ardından İspanya-Amerika Savaşı'nda savaşıp kaybettiğinde, çoğu Kaliforniyalılar Amerika Birleşik Devletleri'ne devredildi. Kaliforniya bölgesi 1850'de eyalet oldu ve geri kalanı Kaliforniyalılar on yıllar sonra izledi.
Amerika'nın Fransız Kolonizasyonu
Jacques Cartier, 1534'te Fransızlar için Kuzey Amerika'yı sömürgeleştirdi.
Jacques Cartier, 1534'te Saint Lawrence Körfezi'ne indiğinde Fransızlar için Kuzey Amerika'yı ilk kez sömürgeleştirdi. Oradan, Fransız kolonileri, günümüzün Kanada ülkesi ve ortabatı Amerika Birleşik Devletleri'nin her yerinde ortaya çıktı. Louisiana kolonisi, önemli liman kenti New Orleans'ı ve ayrıca Mississippi ve Missouri Nehirlerini çevreleyen bölgenin çoğunu içeriyordu.
Ancak, 1763'ten sonra, Yedi Yıl Savaşı'nı kaybetmeleri sonucunda Kanada ve Louisiana'nın çoğunu İngiltere ve İspanya'ya bırakmak zorunda kaldıklarında, Kuzey Amerika'daki Fransız sömürge çabaları önemli ölçüde azaldı.
Fransa, 1800'de Louisiana'nın kontrolünü yeniden kazanacaktı, ancak daha sonra Napolyon Bonapart onu ABD'ye sattı. Olarak bilinirLouisiana satın alıyor, bu önemli bir döneme zemin hazırladığı için ABD tarihinde çığır açan bir andı. Batıya doğru genişleme Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nde ekonomik büyümeye yol açtı. Aynı zamanda önemli çünkü Kuzey Amerika'daki Fransız sömürge çabalarına son verdi.
Amerika'nın Hollanda Kolonizasyonu
Hollanda Doğu Hindistan Şirketi
Hollanda 16. yüzyılda zengin ve güçlü bir ulustu ve bu refahı dünyanın çoğu yerindeki kolonilerle desteklediler. Kuzey Amerika'da, Hollanda Doğu Hindistan Şirketi, Kuzey Amerika kürk ticaretine girmek amacıyla New Netherland kolonisini kurdu. Koloninin merkezi günümüz New York, New Jersey ve Pennsylvania'daydı, ancak Hollandalılar bölgeyi Massachusetts kadar kuzeyde ve Delmarva Yarımadası kadar güneyde talep ettiler.
Koloni, ana limanı New Amsterdam (daha sonra New York oldu) ile 17. yüzyıl boyunca önemli ölçüde büyüdü ve Avrupa ile kolonileri arasında ticaretin yürütüldüğü önemli bir limana dönüştü. Ancak, 1664'te sona eren İkinci İngiliz-Hollanda Savaşı'ndan sonra, New Amsterdam toprakları İngilizlere devredildi. Hollandalılar bölgeyi geri aldılar, ancak Üçüncü İngiliz-Hollanda Savaşı'nda (1674) tekrar kaybettiler ve bu bölgeyi bir kez ve herkes için İngiliz kontrolü altına aldılar. Kolonide yedi veya sekiz bin kişinin yaşadığı tahmin ediliyor (aynı zamanda 20 şüpheli cadı ) ve birçoğu resmi olarak İngiliz tacının yetkisi altına girdikten sonra bile bunu yapmaya devam etti.
Amerika'nın İsveç Kolonizasyonu
İsveç, Delaware Nehri kıyılarında günümüz Delaware, Pennsylvania ve New Jersey'de yerleşimler kurdu. Yeni İsveç adlı koloni 1638'de kuruldu, ancak yalnızca 1655'e kadar sürdü. Kuzeydeki toprakları kontrol eden Hollandalılarla olan sınır anlaşmazlıkları, İsveçlilerin kaybettiği İkinci Kuzey Savaşı'na yol açtı. Bu noktadan sonra, Yeni İsveç, sonunda Yeni Hollanda'nın bir parçası oldu.
Amerika'nın Alman Kolonizasyonu
Wyck Konağı, Germantown'daki en eski evler
İngiltere, Fransa, Hollanda ve İsveç Kuzey Amerika'yı sömürgeleştirirken, birleşik bir Almanya yoktu. Bunun yerine, Alman halkı çeşitli Alman eyaletlerine bölündü. Bu, Kuzey Amerika sömürgeleştirilirken Almanların koordineli bir sömürgeleştirme çabası olmadığı anlamına geliyordu.
Bununla birlikte, dini özgürlük ve daha iyi ekonomik koşullar arayan çok sayıda Alman halkı, 16. ve 17. yüzyıllarda Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti ve çoğunlukla Pennsylvania, Upstate New York ve Virginia'daki Shenandoah Vadisi'ne yerleşti. Philadelphia'nın hemen dışında bulunan Germantown, 1683'te kuruldu ve Kuzey Amerika'daki ilk ve en büyük Alman yerleşimiydi.
Aslında, göç o kadar önemliydi ki, 1750'de Pennsylvania nüfusunun yaklaşık yarısı Almandı. Bunun, çok sayıda Alman'ın ABD'ye göç ettiği ve bazılarının oldukça güçlü hale geldiği 19. yüzyılda ABD tarihi üzerinde önemli bir etkisi olacaktır, en ünlü örneklerden biri John Jacob Astor'dur.
İlginç bir şekilde, Almanlar Amerikan Devrimi sırasında her iki tarafta da savaştı. Hessians olarak bilinen Alman paralı askerleri İngilizler tarafından işe alındı, ancak Prusyalı generaller aynı zamanda Kıta Ordusu'nun kötü şöhretli İngiliz ordusuna karşı daha eşit bir şekilde savaşabilmesi için eğitilmesine ve donatılmasına da yardımcı oldu.
Amerikan Devrimi (1776-1781)
John Trunbull'un Bağımsızlık Bildirgesi tasviri, 2 ABD doları tutarındaki banknotun arkasında bulunabilir.
Bir asırdan kısa bir süre içinde, Amerika kıtası Avrupa dünyası için bilinmezlikten tamamen onun egemenliğine geçti. Yerli nüfusa karşı savaşılmıştı ve birçoğu Avrupalılar tarafından taşınan hastalıklar nedeniyle hızlı bir şekilde ölüyordu.
Günümüz Amerika Birleşik Devletleri'nin doğu kıyısı boyunca yer alan On Üç İngiliz Kolonisi'nde, ekonomik büyüme, dini özgürlük (bir dereceye kadar) ve siyasi özerklik günü belirledi. Sömürgeciler, iş ve ticaret yoluyla geleceklerini iyileştirmek için hatırı sayılır fırsatlara sahiptiler ve koloniler boyunca yerel özyönetimler kurulmuş ve kraliyet tarafından hoş görülmüştü ve bu kurumların çoğu doğası gereği oldukça demokratikti.
Sonuç olarak, İngiliz tacı, kolonileri daha iyi kontrol etmek ve dış savaşlar ve diğer emperyal meseleleri ödemek için onlardan daha fazla değer elde etmek için tasarlanmış önlemler almaya karar verdiğinde, birçok sömürgeci memnun olmadı. Bu, 1760'lar ve 1770'lerin başlarında buhar kazanan ve sonunda Bağımsızlık Bildirgesi ile sonuçlanan ve ardından sömürgeciler ve Taç'a sadık olanlar arasında savaşan Devrim Savaşı'nın izlediği önemli bir ayrılıkçı hareketi başlattı. Açıkçası, sömürgeciler bu savaşı kazandı ve Amerika Birleşik Devletleri ulusu kuruldu.
Beyansız vergilendirme
1651'den başlayarak, İngiliz tacı, Amerika Kıtası'ndaki kolonilerin, Seyrüsefer Kanunları olarak bilinen bir dizi eylemden geçerek krala boyun eğeceklerini açıkça belirtti. Bu yasalar dizisi, Amerikalı tüccarların Büyük Britanya dışında başka bir ülkeyle ticaret yapmasını esasen yasaklayarak Amerikan ticaretine ciddi kısıtlamalar getirdi. Bu, sömürgeler içinde bir devrimi körüklemek için statü ve etkiye sahip olan aynı kişiler olan Sömürge Amerika'nın zengin tüccar sınıfları için önemli sorunlara neden oldu.
Sonraki yirmi yıl boyunca, İngiliz tacı tarafından alınan giderek artan acımasız önlemlerin yanı sıra devrimci duygular da yayıldı. Örneğin,1763 BildirisiKolonistlerin Appalachians'ın batısına yerleşmesini engelledi ve Şeker Yasası (1764), Para Birimi Yasası (1764) ve Damga Yasası (1765), Çeyrek Yasası (1765), Townshend Yasaları (1767), Amerikan-İngiliz ilişkilerine daha da fazla vurgu yaptı.
Bu, teknik olarak tacın tebaası olan Amerikan sömürgecilerinin diğer İngiliz tebaalarıyla aynı faydaları paylaşmadıkları, esas olarak üzerlerine konan yasaları ve vergileri kontrol etme araçlarına sahip olmadıkları inancına yol açtı. Başka bir deyişle, temsil edilmeden vergilendirme yaşıyorlardı.
Protestolar 1760'larda daha yaygın hale geldi ve birçok koloni birbirleriyle iletişim kurmak ve günün meselelerini tartışmak için Yazışma Komiteleri kurdu.
Bununla birlikte, Samuel Adams liderliğindeki büyük bir İngiliz sömürgeci grubunun Çay Yasasını protesto etmenin bir yolu olarak milyonlarca dolar (bugünkü parayla) değerinde çayı Boston limanına dökmeye karar verdiği 1773 yılına kadar savaş yakın görünmüyordu. Taç, Dayanılmaz veya Zorlayıcı Eylemler olarak bilinen sert cezalarla karşılık verdi ve bu, kolonileri devrilme noktasına getirdi.
Savaş başlaması
Bu odadaki Hancock-Clark Evi John Hancock ve Samuel Adams, gece yarısı Paul Revere ve William Dawes tarafından İngiliz birliklerinin yaklaştığı konusunda uyarılarak uyandırıldı.
Amerikan Devrimi'nin ilk atışları 19 Nisan 1775'te Massachusetts, Lexington'da yapıldı. İngilizlerin Concord, Massachusetts'e sömürge silahlarına yürüme planlarını duyan kolonistler, onları durdurmak için milislerde bir araya geldi.
Bu savaş sırasında Paul Revere ünlü gece yarısı yolculuğunu yaptı ve Lexington'a atılan ilk atış, dünya siyasetindeki dramatik etkileri nedeniyle dünya çapında duyulan atış olarak tanındı. Sömürgeciler Lexington'da geri çekilmek zorunda kaldılar, ancak her yerden milisler Concord'a giden yolda İngilizlerle karşılaştı ve ilerlemelerini terk etmek zorunda kalmalarına yetecek kadar hasar verdi.
Boston'da gerçekleşen Bunker Hill Muharebesi bundan kısa bir süre sonra geldi ve savaş bir İngiliz zaferiyle sonuçlanmasına rağmen, sömürgeciler İngiliz ordusuna ağır yaralar verdiler ve birçoklarını zaferin gerçekte maliyetinin ne olduğunu merak etmeye bıraktılar.
Bu noktada Diplomasi bir kez daha devreye girdi. İkinci Kıta Kongresi'nin (1775) bir toplantısında, delegeler bir Zeytin Dalı Dilekçesi yazdılar ve Kral George'a gönderdiler, esasen taleplerimize boyun eğ yoksa bağımsızlık ilan edeceğiz. Kral bu dilekçeyi görmezden geldi ve çatışma devam etti. Sömürgeciler Kanada'yı işgal etmeye çalıştılar ve başarısız oldular ve ayrıca Fort Ticonderoga'yı da kuşattılar.
İkinci Kıta Kongresi delegeleri, savaştan başka bir başvurunun olmayacağını kabul ederek, 4 Temmuz 1776'da Kongre tarafından imzalanıp onaylanan ve dünyanın dört bir yanındaki gazetelerde yayınlanan Bağımsızlık Bildirgesi'ni yazmak için Thomas Jefferson'la bir araya geldi ve görevlendirdi. Dünya, Büyük Britanya ile onun arasındaki askeri mücadeleye yeni bir neden veriyor.Amerikan kolonileri.
Savaş Devam Ediyor
George Washington, Monmouth'ta
Bağımsızlık Bildirgesi'nden sonra, Büyük Britanya ve onun Amerikan kolonileri arasındaki askeri mücadele, bağımsızlık mücadelesine dönüştü. General George Washington liderliğindeki Kıta Ordusu, Bunker Hill Savaşı'ndan sonra İngilizler tarafından ele geçirildikten sonra Boston'a geri dönmeyi ve sömürge kontrolü altına almayı başardı.
Oradan İngiliz Ordusu, Long Island Savaşı'ndan sonra aldıkları New York City'ye odaklandı. New York, İngiliz imparatorluğunun bir parçası olarak kalmayı seçenler olan İngiliz ve sömürgeci Sadıklar için bir odak noktası görevi görecekti.
Washington Delaware'i geçti Noel 1776 Günü Trenton'da bir grup İngiliz ve Hessen askerini şaşırttı. Mücadele eden Kıta Ordusu için bir toplanma noktası olduğunu kanıtlayan kesin bir zafer kazandılar. Bunu Trenton Savaşı'nda (1777) Amerikan zaferi izledi.
1777 boyunca, New York'ta birkaç savaş daha yapıldı ve en önemlisi Saratoga Savaşı oldu. Burada, Kıta Ordusu, savaştığı neredeyse tüm gücü yok etmeyi veya ele geçirmeyi başardı, bu da Kuzey'deki İngiliz savaş çabalarını esasen durdurdu. Bu zafer aynı zamanda uluslararası topluma sömürgecilerin bir şansı olduğunu kanıtladı ve Fransa ve İspanya, tüm zamanların en büyük rakiplerinden biri olan İngilizleri zayıflatma girişiminde Amerikalıları desteklemek için acele etti.
Güneydeki Savaş
de Kalb'ın ölümü. Alonzo Chappel'in resminden gravür.
Saratoga Muharebesi'nden sonra İngilizler Kuzey'i neredeyse kaybetmişti ve bu yüzden çabalarını yeniden güneye odakladılar. İlk başta, bu iyi bir strateji gibi göründü, çünkü hem Savannah, Georgia hem de Charleston, Güney Carolina 1780'de İngilizlere teslim oldu.
bu Camden Savaşı (1780) aynı zamanda kesin bir İngiliz zaferiydi ve sadıklara savaşın her şeye rağmen kazanılabileceğine dair umut verdi. Ancak Vatanseverler Kral Dağı Savaşı'nda sadık bir milisleri yendikten sonra, güney harekâtından sorumlu general Lord Cornwallis, Güney Carolina'yı işgal etme planından vazgeçmek zorunda kaldı ve bunun yerine Kuzey Carolina'ya çekilmek zorunda kaldı.
Güneyde, Vatansever milislerin çoğu, İngiliz ordusuyla geleneksel yollardan daha az etkileşim kurmak için güney Amerika'nın bataklık, ağaçlık arazisini kullanarak gerilla savaşına girdi. Bu hareketin liderlerinden biri, Bataklık Tilkisi olarak da bilinen Francis Marion, güneydeki savaş çabası için çok önemliydi ve zaferi mümkün kıldı. Bu taktiği kullanan Vatanseverler, 1780 boyunca onları başarı için mükemmel bir konuma getiren birkaç önemli savaşı kazandı. Ancak, imparatorluktaki diğer konulara odaklanmaya başlayan İngilizlerin, kolonilerde orduyu güçlendirmeyi bıraktığını da belirtmeliyiz; bu, çoğu zaman tacın, kolonilerin gerçekten kazanacağını kabul ettiğinin bir işareti olarak kabul edildi. yakında bağımsızlık
Savaş, 1781'de Lord Cornwallis ve ordusu sonunda Yorktown, Virginia'da kuşatıldığında sona erdi. Fransız gemileri Chesapeake'i ablukaya aldı ve Kıta Ordusu kırmızı paltolulardan sayıca fazlaydı, bu da tam bir teslimiyete ve Amerikan Devrim Savaşı'nın sona ermesine yol açtı.
Erken Cumhuriyet (1781-1836)
Barışın şafağı. Yorktown'un teslim olduğu sabah, A. Gilchrist Campbell
İngilizler Yorktown'da teslim olduktan sonra, on üç orijinal koloni koloni olmaktan çıktı ve bağımsızlıkları verildi. Ancak, yeni bağımsız kolonilerin kendilerine bir ulus diyebilmeleri için yapılması gereken çok şey vardı.
Barış Şartları
1784 Annapolis, Maryland'deki ABD Kongresi tarafından Paris Antlaşması'nın onaylandığının ilanı
İlk iş, Devrim Savaşı'nı resmen sona erdirmekti. Bu, 1783 Paris Antlaşması'nın imzalanmasıyla oldu. Antlaşma Amerika Birleşik Devletleri'nin egemenliğini kurdu ve aynı zamanda yeni ülkenin sınırlarını belirledi; batıda Mississippi Nehri, güneyde İspanyol Florida, ve kuzeyde Britanya Kanadası.
Anlaşma ayrıca Amerikalı balıkçıların Kanada kıyılarında çalışmasına izin verdi ve savaştan önce yapılan borçları geri ödemenin yanı sıra sadıklara mülkleri geri vermek için kurallar ve yönergeler belirledi. Genel olarak, anlaşma Amerika Birleşik Devletleri için oldukça elverişliydi ve bu muhtemelen İngilizlerin hızla büyüyen Amerika Birleşik Devletleri ile ekonomik ortak olma arzusunun sonucudur.
1763'te Paris'te, hepsi Amerikan Devrimi'nin yapıldığı çok daha büyük bir savaşta savaşan Büyük Britanya, Fransa ve İspanya arasında birkaç başka anlaşma imzalandı. Toplu olarak Paris Barışı olarak bilinen bu anlaşmalar, ele geçirilen toprakların değişimini koordine etti ve ayrıca Birleşik Devletler'i İngiliz tacının kontrolünden özgür ve bağımsız olarak resmen tanıdı.
Konfederasyon Maddeleri
İkinci Kıta Kongresi bağımsızlık için oy kullanıyor
Artık İngiliz Kraliyetinden bağımsız olan kolonilerin hükümetlerini nasıl kuracaklarına karar vermeleri gerekiyordu. Sömürge döneminin çoğunda yerel, özerk özyönetim kullanımından yararlanan Amerikalılar, güçlü bir merkezi hükümete karşı temkinli davrandılar ve bir parçası olduklarında deneyimledikleri zorbalığı yaşama riskini azaltmak için hükümetin mümkün olduğunca sınırlı olmasını istediler. İngiliz imparatorluğu. Bu, 1777'de İkinci Kıta Kongresi tarafından hazırlanan ve 1781'de devletler tarafından onaylanan Konfederasyon Maddelerinin Amerikan Devrimi devam ederken geçmesine yol açtı.
Ancak, Kıta Kongresi'ne verilen yeni isim olan Konfederasyon Kongresi, bu hükümetin gücünü bu kadar ciddi şekilde kısıtlayan bir hükümet çerçevesi oluşturarak, ulusal düzeyde çok şey yapmayı çok zor buldu. Ancak, 1785 Arazi Yönetmeliği ve Kuzeybatı Yönetmeliği gibi yeni toprakların belirlenmesi ve birliğe eyaletlerin eklenmesi için kuralların oluşturulmasına yardımcı olan çeşitli politikalar çıkardılar.
Bu ilerlemeye rağmen, Konfederasyon Kongresi hala oldukça zayıftı. Ticaret ve savunma gibi devletler arasında ortak çıkar konularını düzenleme yeteneğinden yoksundu ve ayrıca etkinliğini sınırlayan vergileri artırma yetkisine de sahip değildi. Sonuç olarak, eyaletler ortak endişe konularını çözmek için kendi aralarında bir araya gelmeye başladılar; Virginia ve Maryland'in ortak su yollarını nasıl kullanacaklarını müzakere etmek için bir araya geldikleri 1785 Mount Vernon Konferansı buna iyi bir örnektir. Ancak bu, eyaletlerin herkesin yararına düzenlemeler yapabilmek için federal hükümetin etrafından dolaşması gerektiği ve Konfederasyon Maddelerinin etkinliğini sorguladığı birçok örnekten sadece biriydi.
Daha sonra, 1787'de, Shay'in İsyanı 1787'de Springfield, Massachusetts'te eyaletin vergi toplama girişimine yanıt olarak patlak verdiğinde ve federal hükümetin bunu bastıracak bir ordusu olmadığında, Konfederasyon Maddelerinin bir çerçeve açısından çok zayıf olduğu ortaya çıktı. Etkili bir ulusal hükümet için. Bu, James Madison, John Adams, John Hancock ve Benjamin Franklin gibi önde gelen kongre üyeleri tarafından daha güçlü ve daha etkili olacak yeni bir hükümet türü yaratmak için bir hareket başlattı.
1787 Anayasa Konvansiyonu
Philadelphia'daki Sözleşme, 1787, Gravür, Frederick Juengling ve Alfred Kappes
1786 yılının Eylül ayında, beş eyaletten on iki delege, ticaretin eyaletler arasında nasıl düzenlenmesi ve desteklenmesi gerektiğini tartışmak üzere Annapolis, Maryland'de bir araya geldi. Bunun nedeni, Konfederasyon Maddelerinin her devletin bağımsız bir organ olduğu bir durum oluşturması, bu da ticareti engelleyen ve Amerika Birleşik Devletleri'nin gelişimini engelleyen korumacı politikalara yol açtı. Diğer dört eyalet kongreye katılmayı planlamıştı, ancak delegeler zamanında gelmedi. Ancak, sözleşmenin sonunda, ülkenin büyümesini teşvik etmede daha güçlü ve daha etkili hale getirmek için yeni Amerikan hükümetinin yapısını yeniden gözden geçirme ihtiyacı olduğu ortaya çıktı.
Ertesi yılın Mayıs ayında - 1787 - Rhode Island hariç tüm eyaletlerden elli beş delege, Konfederasyon Maddelerinde yapılacak değişiklikleri görüşmek üzere Pennsylvania Eyalet Meclisi'nde (Bağımsızlık Salonu) bir araya geldi. Ancak, birkaç hafta süren yoğun tartışmalardan sonra, Maddelerin çok sınırlı olduğu ve ülkenin ilerlemesi için daha güçlü ve daha etkili bir federal hükümet için zemin hazırlayan yeni bir belgenin oluşturulması gerektiği ortaya çıktı.
Büyük Uzlaşma
Delegeler daha sonra gruplar oluşturdular ve en ünlüleri James Madison'ın Virginia Planı ve William Patterson'ın New Jersey Planı olan farklı öneriler hazırladılar. İkisi arasındaki temel fark, Virginia planının nüfusa göre seçilen iki yasama organı gerektirmesi, oysa daha küçük eyaletlerden gelen delegeler tarafından hazırlanan New Jersey planının eyalet başına bir oy planını savunmasıydı. daha büyük devletlerin çok fazla güce sahip olmasını önlemek.
Sonunda, konvansiyonun delegeleri, bir parçanın nüfusa göre seçileceği (Temsilciler Meclisi) ve diğerinin her eyalete eşit temsil (Senato) vereceği iki meclisli bir yasama organı üzerinde anlaşarak bir karışıma karar verdiler. Bu anlaşma olarak bilinen Büyük Uzlaşma veya Connecticut Uzlaşması Connecticut Eyaletinden bir delege olan Henry Clay tarafından öngörüldüğü ve tanıtıldığı gibi.
Beşte Üç Uzlaşma
Bu uzlaşmaya varıldığında, delegelerin hükümet için bir temeli vardı. Ancak, kölelik, bir yüzyıldan fazla bir süredir Amerikan siyasetine musallat olmaya devam edecek olan bazı kilit meseleler kaldı. Ekonomileri neredeyse tamamen köle emeğine dayanan güney eyaletleri, onlara Temsilciler Meclisi'nde daha fazla oy ve daha fazla güç sağlayacağı için kölelerini nüfuslarının bir parçası olarak saymak istediler. Kuzey eyaletleri, köle emeğine bel bağlamadıkları ve nüfusu bu şekilde saymak onları ciddi bir dezavantaja sokacağı için açıkça itiraz ettiler.
Bu sorun Konvansiyonu durdurdu, ancak sonunda şu anda bilinen şeyle çözüldü. Beşte Üç Uzlaşma . Bu düzenleme, güney eyaletlerinin köle nüfusunun beşte üçünü resmi nüfus sayımına dahil edebilmelerini şart koşuyordu. Başka bir deyişle, her köle bir kişinin beşte üçü olarak sayıldı; bu, başlangıcında Amerika Birleşik Devletleri'nde yaygın olan son derece ırkçı tutumları yansıtan bir bakış açısı, siyahların ezilmesine ve boyun eğdirilmesine yol açacak bir bakış açısı, tartışılabilir olana kadar var oldu. hediye günü.
Köle Ticareti ve Kaçak Köleler
kölelikkongrede sürekli tartışılan bir konuydu. Yukarıdaki uzlaşmaya ek olarak, delegeler ayrıca Kongre'nin köle ticareti üzerindeki gücünü de belirlemek zorundaydı. Kuzey devleti köleliği ve köleliği tamamen yasaklamak istedi, ancak bu noktayı kabul etmek zorunda kaldılar. Ancak delegeler, Kongre'nin köle ticaretini ortadan kaldırma yetkisine sahip olduğu konusunda anlaştılar, ancak belgenin imzalanmasından 20 yıl sonrasına kadar bu yetkiyi kullanamayacaklardı. Ayrıca, delegeler Kaçak Köle Maddesinin şartlarını da çalıştılar.
Bunların çoğu, köleliği kısıtlayan herhangi bir belgeyi imzalamayı reddeden Güneyli delegeleri yatıştırmak için yapıldı. Bu olacakların habercisiydi. Kesit farklılıkları, anayasanın imzalanmasından sonra da ülkeyi rahatsız etmeye devam etti ve sonunda iç savaşa yol açtı.
İmzalama ve Onaylama
Aralarındaki birçok farklılığı çözdükten sonra, delegeler nihayet hükümet için etkili bir plan olacağını düşündükleri bir belgeye sahip oldular ve Konvansiyonun başlamasından yaklaşık dört ay sonra 17 Eylül 1787'de elli beş delegeden otuz dokuzu belgeyi imzaladı. . Daha sonra, delegelerin, yalnızca Konfederasyon Maddelerini değiştirmek olan orijinal görevi yerine getirmek yerine yeni bir hükümet taslağı oluşturdukları için sansürlenip kınanmayacağını kısaca tartışan Kongre'ye sunuldu. Ancak bu konu düşürüldü ve Anayasa onaylanmak üzere eyaletlere gönderildi.
Anayasa'nın VII. Maddesi, on üç eyaletten dokuzunun Anayasa'nın yürürlüğe girmesi için Anayasa'yı onaylaması gerektiğini belirtti. Delegelerin çoğunluğu belgeyi imzalamıştı, ancak bu, eyaletlerin çoğunluğunun belgenin onaylanmasını desteklediği anlamına gelmiyordu. Federalistler olarak bilinen Anayasa'dan yana olanlar halkın desteğini kazanmak için çalışırken, güçlü bir merkezi hükümete karşı olan ve Konfederasyon Maddelerinde öngörülene benzer bir hükümeti tercih eden Anti-Federalistler denediler. Anayasanın onaylanmasını engellemek için.
Federalistler, davalarını desteklemek için Federalist Makaleleri yayınlamaya başladılar. Federalist ve Anti-Federalistler arasındaki bu bölünme, Cumhuriyet'in ilk yıllarında kamuoyundaki bazı önemli farklılıkları işaret etti ve aynı zamanda ülkenin ilk siyasi partilerinin temellerini attılar.
Anayasayı onaylayan ilk eyalet olan Delaware, sözleşmenin sona ermesinden iki aydan kısa bir süre sonra 7 Aralık 1787'de bunu yaptı. Bununla birlikte, diğer dokuzunun onaylanması on ay sürdü ve baş Federalistlerden biri olan James Madison, bireysel özgürlükleri korumak için bir Haklar Bildirgesi oluşturmanın yeni hükümetin ilk eylemi olacağına karar verene kadar değildi, devletler şüpheci oldu mu? Güçlü bir merkezi hükümetin yeni anayasayı kabul etmesi.
New Hampshire, 21 Haziran 1788'de Anayasa'yı onayladı ve belgeye yasal hale gelmesi için gereken dokuz eyaleti verdi. Kalan dört eyalet: O zamanın en güçlü eyaletlerinden ikisi olan New York ve Virginia, belge yasal hale geldikten sonra, olası bir krizden kaçınarak onayladı ve geri kalan ikisi, Rhode Island ve Kuzey Carolina da sonunda belgeyi onayladı. Ancak, Kuzey Carolina, Haklar Bildirgesi'nin kabul edilmesinden sonra 1789'a kadar bunu yapmadı ve belgeyi başlangıçta reddeden Rhode Island, 1790'a kadar onaylamadı. Ancak mücadeleye rağmen, delegeler memnun edici bir belge oluşturmayı başardılar. hepsi ve Birleşik Devletler'in yeni hükümeti kurulmuştu.
Washington Yönetimi (1789-1797)
George Washington ailesiyle birlikte
Anayasa imzalanıp onaylandıktan sonra, ülkenin yürütmesini seçmekle görevli bağımsız bir organ olan Seçim Kurulu, 1788'in sonunda toplandı ve George Washington'u ülkenin ilk başkanı olarak seçti. 30 Nisan 1789'da göreve başladı ve ulusun tarihinde yeni bir döneme işaret etti.
Washington'un ilk işi, Federalistlerin anayasayı desteklemeleri karşılığında Anti-Federalistlere verdiği bir söz olan Haklar Bildirgesi'ni geçirmekti. Belge ilk olarak 1789 yılının Eylül ayında hazırlandı ve aşağıdaki gibi hakları içeriyordu:özgür konuşma hakkı,silah taşıma hakkıve makul olmayan arama ve mülklere el konulmasına karşı koruma. 15 Aralık 1791'de onaylandı (Haklar Bildirgesi teknik olarak anayasada yapılan bir dizi değişiklik, yani harekete geçmek için devletin üçte iki çoğunluğa ihtiyacı vardı).
Washington ayrıca, hükümetin yargı organının çerçevesini belirleyen 1789 Yargı Yasası'nın kabul edilmesini de denetledi, bu Anayasa'dan hariç tutuldu. Ayrıca, ülkenin başkentini Columbia Bölgesi olarak bilinen bağımsız bir bölgeye taşımak için 1790 Uzlaşmasına katıldı.
Modern tarihçiler, Washington'u kabine seçimleri için övüyor, çünkü kendisini dalkavuklarla ve destekçilerle kuşatmamayı aktif olarak seçti. Kendisi de bir Federalist olan Washington, Hazine Bakanı olarak güçlü bir Federalist olan Alexander Hamilton'ı seçti, ancak o, Dışişleri Bakanı olarak hevesli bir federalizm karşıtı olan Thomas Jefferson'u seçti. Jefferson ve Hamilton birçok konuda farklıydı, en önemlilerinden biri müttefik olarak Fransa ve Büyük Britanya arasındaki seçimdi. Jefferson ayrıca hükümetin sanayi yerine tarımı desteklemeye odaklanması gerektiğini düşünürken, Hamilton sanayiyi ileriye dönük en iyi yol olarak gördü. Hamilton, ABD ile Büyük Britanya arasındaki bazı önemli meseleleri ele alan Jay Antlaşması müzakere edildiğinde bu tartışmada galip geldi.
Washington yönetiminin bir diğer önemli anı, viski isyanı Washington, buna Federal hükümetin yeni keşfedilen gücünü göstermeye yardımcı olan 1792 Milis Yasası sayesinde toplanan Federal birlikler göndererek yanıt verdi. Bununla birlikte, belki de Washington'un ulusa yaptığı en önemli katkılardan biri, görevde üçüncü bir dönem aramama kararıydı. Anayasa sınırlar koymadı, ancak Washington, 1930'lara kadar kırılmayacak bir emsal olarak istifa etmeyi seçti.
Bununla birlikte, Washington görevden ayrıldığında, hiziplerin ve siyasi partilerin hızla oluştuğu ve Birinci Parti Sistemine yol açan, giderek daha düşmanca bir siyasi ortamdan ayrıldı. Bu eğilim, sonraki birkaç başkanlık döneminde de devam edecek ve yeni ulusta erken bir siyasi krize zemin hazırlayacaktır.
Adams İdaresi (1797-1801)
Amerika Birleşik Devletleri'nin 2. Başkanı John Quincy Adams'ın Portresi
John Adams, 1797'de Amerika Birleşik Devletleri'nin ikinci başkanı olarak devraldığında, ülke zaten önemli bir bölünme yaşıyordu. Bir tarafta Adams, Washington, Hamilton ve Cumhuriyet'in ilk yıllarında halk desteğini kazanmayı başaran Federalist parti vardı. Bununla birlikte, diğer tarafta, esas olarak John Adams altında Başkan Yardımcısı olarak görev yapan Thomas Jefferson tarafından yönetilen Cumhuriyetçiler vardı. Ancak her bir parti içindeki hizipler, Adams'ın yönetimini yönetmesini zorlaştırdı ve Amerikan siyasetinde bir değişime kapı açtı.
Adams için işleri daha da kötüleştirmek için yönetiminin Fransa'dan gelen önemli baskılarla uğraşması gerekiyordu. Britanya'nın lehine olan ve Devrim Savaşı'nda Amerika'yı destekleyen Fransa'yı dezavantajlı bir durumda bırakan Jay Antlaşması'na kızan Fransızlar, yeni ulusta ekonomik bir düşüşe neden olan bir hareket olan Amerikan ticaret gemilerini ele geçirmeye başladı.
Buna karşılık Adams, Fransa'ya büyükelçiler gönderdi. XYZ İlişkisi ABD'nin zayıflığını fark eden Fransa, Amerikalıları onlara borç vermeye zorladı ve el konulan mülkler için ABD'ye borçlu olduğu borçları ödemeyi reddetti. Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nde yaygın bir Fransız karşıtı hareket başlattı ve hatta ABD ile Fransa arasında Yarı Savaş olarak bilinen bir dizi askeri çatışmaya yol açtı.
Bu duyguların bir sonucu olarak, Federalist Adams yönetimi, herhangi birinin başkan ve kongre hakkında olumsuz şeyler yazmasını veya konuşmasını yasaklayan Yabancı ve İsyan Kanunları ile vatandaşlık için ikamet şartını değiştiren Vatandaşlığa Kabul Kanunlarını geçirmeyi başardı. beş ila on dört yıl.
Her iki eylem de Amerika'daki Fransız yanlısı söylemi ortadan kaldırmak için tasarlandı, ancak Jefferson'un önderliğindeki Cumhuriyetçiler, merkezi hükümetin gücünü kullanarak bireysel özgürlükleri sınırlamaya çalıştıklarını iddia ederek Federalistlere karşı mücadelelerinde bunu mühimmat olarak kullandılar. Amerika kurulmuştu. Zorba bir politika olarak algılanan şeye yanıt olarak, birkaç eyalet yanlış veya haksız gördükleri Kongre yasalarını görmezden gelme hakları hakkında konuştu. Hükümsüzleştirme olarak bilinen bu kavram, Kentucky ve Virginia Kararlarında ana hatlarıyla belirtilmişti ve eyaletlerin geri kalanı tarafından reddedilmesine rağmen, genç ulus eyaletler ve federal hükümet arasındaki güç dengesini kurmaya çalışırken bir sorun haline geldi. .
Fransa ile savaş tehdidinin artmasıyla Adams, daha fazla borç altına girerek ve vergileri artırarak ödemesi gereken ABD Donanması'nı da kurdu; bu, Cumhuriyetçiler arasında popüler olmayan bir hareketti. Bütün bunlar, 1801'de, Adams'ın yeniden seçilme zamanı geldiğinde, Amerika'nın büyük bir kısmının gözünden düştüğü ve onu ABD tarihindeki ilk tek dönemli başkan yaptığı anlamına geliyordu.
Jefferson Yönetimi (1801-1809)
Başkan Thomas Jefferson'ın Portresi
Thomas Jefferson'a kadar, fiili Demokrat-Cumhuriyetçi Parti lideri, 1801'de göreve başladı, Washington DC'deki başkent binası tamamlandı ve Jefferson, Beyaz Saray'da yaşayan ilk başkan oldu. Ayrıca, Yarı Savaştan sonra Fransa, ABD ticaretine müdahale etmenin değerinden daha maliyetli olacağını fark etti ve Amerika'nın eski müttefiki arasındaki çatışma azaldı. Sonuç olarak, Jefferson'ın yaptığı ilk şeylerden biri askeri harcamaları kısmak ve ordu ile donanmanın boyutunu küçültmek oldu. Ek olarak, küçük hükümetin bir şampiyonu olarak, çeşitli devlet dairelerinin büyüklüğünde önemli kesintiler yaptı ve bu da ulusal borcun boyutunu önemli ölçüde azaltmaya yardımcı oldu.
Jefferson, Amerikan devriminin arkasındaki ideallerin en açık sözlülerinden biriydi (yalnızca yazılı kelimelerle de olsa) ve Amerika'yı dünya çapında bir özgürlük şampiyonu olarak gördü. Bu onu, Birleşik Devletler'in Büyük Britanya'dan kurtulmasından kısa bir süre sonra bir devrim geçiren Fransa'nın büyük bir sempatizanı haline getirdi. Sonuç olarak, başkan olarak odak noktası, içeriden ziyade dışa dönüktü, el ele vermeyi seçti veya adil olsun e, demokrasiyi ve özgürlüğü yeni topraklara yaymak için çalışırken iç işlerine yaklaşım.
İç politikalarından en önemlileri, Yabancı ve İsyan Yasalarını yürürlükten kaldırmak ve Vatandaşlığa Kabul Yasasını geçersiz kılmaktı. Jefferson ayrıca, 1807'den itibaren yapmaya hakkı olduğu uluslararası köle ticaretini, Anayasa'da Kongre'nin bu kuruma dokunmadan önce yirmi yıl beklemesi gerektiği şartı nedeniyle yasa dışı hale getirdi.
Bunun en ünlü örneği Louisiana Satın Almadır. Savaştan ve kendi iç meselelerinden rahatsız olan Demokratik Fransa imparatoru Napolyon, Amerikan topraklarına çok az ihtiyaç duyuyordu ya da hiç ihtiyacı yoktu ve bu yüzden onları Jefferson'a ve Amerika Birleşik Devletleri'ne sattı, bu da tarafından kontrol edilen toprak miktarını iki katından fazla artırdı. yeni ulus. Jefferson görevlendirdi Lewis ve Clark Seferi bu yeni bölgeyi keşfetmek ve kıtanın diğer tarafına ulaşmak, Başkan Andrew Jackson'ın altında daha da kök salacak Manifest Destiny kavramının tohumlarını atmak.
Bununla birlikte, Jefferson'un Federal hükümetin boyutunu küçültme girişimlerine rağmen, Federal yargı sistemi, Jefferson yönetimi sırasında, dönüm noktası olan Yargıtay davası nedeniyle önemli ölçüde daha güçlü hale geldi. Marbury - Madison. Bu karar esasen Yüksek Mahkemeye Kongre tarafından yapılan yasaları iptal etme yetkisi verdi; bu, Anayasa tarafından belirtilmeyen ancak o zamandan beri mahkemenin ana işlevlerinden biri olan bir güç.
Jefferson'un başkanlığının sonunda, Amerika'nın denizaşırı meslektaşları İngiltere ve Fransa ile gerilim bir kez daha arttı. İngilizler, Fransızlara Amerikan desteğine yanıt olarak Amerikan ticaretine bir abluka uygulamaya başlamıştı ve Jefferson, yabancı ülkelerden tüm ticareti yasaklayan 1807 Ambargo Yasası ile karşılık verdi. Ancak bu korumacı politika, Amerikan tarımını ve sanayisini koruyup Fransız ve İngilizlere zarar vermek yerine, Amerikan ekonomisini harap etti ve başka yiyecek kaynakları bulmayı başaran İngiltere, zayıf durumdayken eski sömürgelerine saldırma fırsatı buldu. , yeni ulusu şimdiye kadarki en büyük sınavına sokuyor.
Madison İdaresi (1809-1817)
Başkan James Madison'ın portresi
James Madison 1809'da cumhurbaşkanlığı seçimini kazandığında, Birleşik Devletler kendisini başka bir bağımsızlık savaşı anlamına gelen bir şeyin içinde buldu. Küçük donanması ve ordusu nedeniyle, Amerikalıların İngilizleri ve Fransızları denizlerin özgürlüğüne saygı duymaya zorlamanın hiçbir yolu yoktu ve İngilizlerin Amerikan gemilerine el koymalarına ve onlara binmelerine izin veren baskı politikası, Madison'ın hamlesine rağmen ticareti harap etti. 1807 Ambargo Yasasını yürürlükten kaldırmak için. Buna ek olarak, İngilizler Amerikan sınırındaki Kızılderili kabilelerini finanse ediyorlardı, bu da Amerikan genişlemesini ve ekonomik büyümesini engelledi. Bu, sanayinin güçlü olduğu ve paranın aktığı Federalist kuzey hariç, savaş için güçlü bir iştaha yol açtı ve Madison, Kongre'den 1812'de yaptıkları İngilizlere savaş ilan etmesini isteyerek yanıt verdi.
1812 Savaşı
1812 Chesapeake Körfezi Savaşı'na İngiliz Baskını
Amerikan Devrimi'nden yirmi beş yıldan kısa bir süre sonra, Birleşik Devletler ile Büyük Britanya arasındaki çatışmalar yeniden başladı. Genel olarak, Amerika Birleşik Devletleri, özellikle Jefferson, başkan olarak görev yaptığı süre boyunca orduyu ve donanmayı neredeyse sıfıra indirdikten sonra, bu savaşa karşı hazırlıksızdı. Bu, savaşın başlangıcında milleti tehlikeye atan bir dizi yenilgiye yol açar. Buna Detroit Kuşatması (1813), Thames Savaşı (1813), Erie Gölü Savaşı (1813) ve Washington'un Yakılması (1814) dahildir.
Ancak, 1814'te General Andrew Jackson liderliğindeki Amerikalılar New Orleans'a girdi ve New Orleans Savaşı'nı kazandı. Bütün bunlar İngiliz ordusunu neredeyse yok etti ve onları barış için dava açmaya teşvik etti. İki ülke, 1814'te, ilişkileri savaştan önceki haline döndüren Gent Antlaşması'nı imzaladı. Ancak bu çatışmanın ABD'de önemli etkileri oldu. İlk olarak, karşı olasılıklara rağmen Büyük Britanya'yı bir kez daha yenebildiği için ulusun direncini gösterdi ve aynı zamanda büyük bir ulusal gurur duygusu aşıladı. Amerikan tarihinin bir sonraki dönemi. Ayrıca, savaştaki başarısı nedeniyle Andrew Jackson ulusal bir kahraman oldu ve sonunda bu şöhreti başkanlığa taşıyacak.
Antebellum Dönemi (1814-1860)
1814 Noel arifesinde Ghent Antlaşması'nın imzalanması, Amerika Birleşik Devletleri için eşi görülmemiş bir büyüme ve refah döneminin başlangıcıydı.
Kabaca 1812 Savaşı'nın sonundan İç Savaşın başlangıcına kadar uzanan Amerikan tarihinin bir sonraki dönemine genellikle antebellum dönemi veya Savaş Öncesi Dönem. Bunun nedeni, Amerikan tarihine baktığımızda, bu dönemin olaylarının ulusun 300 yıllık tarihinin tartışmasız en belirleyici anı olan iç savaşa nasıl sürüklediğini görmek kolaydır. Elbette bu dönemde yaşayanlar, en azından Antebellum Dönemi'nin ilk yıllarında, savaşı yakın bir tehdit olarak görmediler. Aslında o dönemde Amerika'da yaşayan insanların çoğu refah, barış ve genişleme yaşamış olurdu.
İyi Duygular Çağı
Başkan James Monroe'nun Portresi
James Monroe 1817'de cumhurbaşkanı olarak devraldı ve görev süresi, İngiltere'ye karşı kazanılan zaferden duyulan ulusal gururun yanı sıra siyasetteki düşmanca söylemdeki düşüş nedeniyle İyi Duygular Dönemi olarak biliniyordu. Ancak, ülke yeni bir ulusun büyüyen acılarını yaşamaya devam ettikçe, bu güzel duygular uzun sürmeyecekti. Birincisi, Federalist parti, Hartford Konvansiyonu ve New England eyaletlerinin 1812 Savaşı'na muhalefetlerinin bir sonucu olarak ayrılma tehditleri sayesinde neredeyse tamamen ortadan kalkmıştı. Bu, siyasi kaygıların yer aldığı bir fenomen olan bölücülüğün başlangıcını işaret ediyordu. coğrafi bir bölge içinde izole edilmiş, sık sık iç savaşın habercisi. Ulusal birliği tehdit eden Whigs ve Ulusal Cumhuriyetçiler gibi yeni siyasi partiler de ortaya çıktı.
1819 Paniği, ABD'nin ilk barış zamanı ekonomik krizinin başlangıcına işaret etti ve bu, insanları merkez bankalarından şüphe etmeye ve karşı çıkmaya yöneltti. Yüksek Mahkeme davası, Mcculloch v. Maryland, merkezi hükümetin ve bankalarının gücünü öne sürdü ve ayrıca federal hükümetin haklarını eyaletlerinkine kıyasla genişletti.
Başka bir kriz, Louisiana Satın Alma'dan eyalet olmayı talep eden ilk bölge olan Missouri'nin bir köle devleti olarak kabul edilmesini istediğinde meydana geldi. Bununla, kölelik kesit meselesi Amerikan siyasetinin ön saflarına itildi. Missouri Uzlaşması, bu sorunları geçici olarak genişleterek çözdü. Mason-Dixon Hattı Batı Amerika Birleşik Devletleri'ne, Güney köle devletleri ile köleliğe ne izin verilen ne de uygulanan Kuzey eyaletleri arasında resmi olmayan ancak genel olarak tanınan sınır olarak hizmet ediyor.
Bununla birlikte, birliğe yeni devletler girmeye başladıkça, bu kölelik konusu bir sorun olmaya devam etti ve savaşın patlak vermesine kadar Amerika içindeki gerilimi körükleyecekti.
İkinci Büyük Uyanış
İkinci Büyük Uyanış, Amerikan toplumunda dinin rolünü canlandırdı.
1812 Savaşı'ndan sonra, Amerika Birleşik Devletleri, Amerika'nın başlarında dinin rolünü restore eden esasen dini bir canlanma hareketi olan İkinci Büyük Uyanış olarak adlandırılan şeyden geçti. Bu noktada, hızla büyüyen Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa'dan farklı edebiyat ve müzik içeren kendi yüksek kültürünü geliştirmeye başladı.
İkinci Büyük Uyanış aynı zamanda eğitime erişimi genişleten devlet okulları hareketi ve ABD'den köleliği yasaklamaya çalışan kölelik karşıtı hareket gibi diğer hareketlere de hayat verdi. Tahmin edilebileceği gibi, köleliğe karşı hareketler, Amerika Birleşik Devletleri'nin başlarında, bölgesel farklılıkları körükleyen ve ülkeyi çatışmaya daha da yaklaştıran hassas bir konuya değindi.
Batıya Doğru Genişleme ve Manifest Kader
Manifest Destiny fikri, Amerikalılara denizden parıldayan denize genişlemek için ilham verdi.
Antebellum döneminde meydana gelen bir diğer önemli kültürel gelişme, Manifest Destiny kavramının yayılmasıydı. Bu, Amerika'nın özgürlüğü savunmak için denizden parıldayan denize uzanmanın Tanrı'nın isteği olduğu fikriydi. Başka bir deyişle, hem milliyetçiliği hem de milliyetçiliği körükleyen ABD için kıtasal genişlemeyi bir hedef haline getirdi. Batıya doğru genişleme . Bu, Kızılderili kabileleriyle sık sık savaşlara ve diğer çatışmalara ve ayrıca gözyaşlarının izine yol açan Kızılderililerin Uzaklaştırılması Yasası gibi acımasız politikalara yol açtı. Ayrıca, birincil amacı toprak kazanımı olan savaşlara olan iştahın artmasına da yol açtı.
İnsanlar batıya doğru hareket etmeye başlayınca, Amerika Birleşik Devletleri hızla genişledi ve 1791 ile 1845 yılları arasında eklenen 15 yeni eyalet (13 eyaletten iki tane daha fazla) eklendi. Bu hızlı büyüme ekonomik kalkınmayı kolaylaştırdı, ancak aynı zamanda kölelik sorununu da körükledi.
Meksika-Amerika Savaşı (1846-1848)
Meksika-Amerika savaşı Guadalupe Hidalgo Antlaşması'na ve Rio Grande güney sınırının kurulmasına yol açtı.
Meksika-Amerika Savaşı, 1812 Savaşı'ndan bu yana ABD ile bağımsız bir dış güç arasında yapılan ilk savaştı. 1836'da Meksika'dan bağımsızlığını ilan eden Teksas'ın 1845'te Amerika Birleşik Devletleri'ne katılmasıyla başladı. bu onların egemenliklerine hafif bir hakaret olarak algıladı ve Teksas sınırındaki Amerikan birliklerinin bir karakoluna saldırdı. Kongre bir savaş ilanıyla yanıt verdi ve Meksika-Amerika Savaşı başladı.
Teksas ve çevresinde birkaç önemli savaşı kazandıktan sonra, iki taraf barış için dava açmaya başladı, ancak müzakereler bozuldu. ABD ordusu daha sonra Meksika topraklarına yürüdü ve Veracruz şehrini ele geçirdi ve Meksika'nın başkenti Mexico City'ye girip işgal etti. Bu, o zamanki Meksika başkanı Antonio Lopez de Santa Ana'nın kaçmasına ve barış için dava açmasına neden oldu. Guadalupe Hidalgo Antlaşması olarak bilinen barış anlaşmasına göre, Rio Grande Teksas'ın güney sınırı olarak kurulmuş ve Meksika, Kaliforniya, New Mexico, Nevada, Colorado, Arizona ve Utah bölgelerini Birleşik Devletler'e bırakmıştır. Devletler 15 milyon dolar karşılığında.
Meksika-Amerikan Savaşı, Amerikan milliyetçiliği için bir başka destek oldu. Daniel Boone ve Davy Crockett gibi şahsiyetleri Amerikan sınırının sembolleri olarak daha da sağlamlaştıran ünlü Alamo Savaşı bu savaş sırasında yapıldı ve ABD ordusunu Meksika'ya götüren general Zachary Taylor böyle bir üne kavuştu. 1848'de cumhurbaşkanlığı için ezici bir zafer kazandığı savaştan. Ancak, böylesine geniş bir yeni toprak alanının edinilmesi, kölelik konusunu bir kez daha Amerikan siyasetinin ön saflarına getirdi. bu Wilmot Şartı Kuzeyli kölelik karşıtlarının Meksika'dan elde edilen topraklarda köleliği yasaklama girişimi olan , yasalaşmayı başaramadı, ancak yıkıcı bir İç Savaş olmadan çözülemeyecek bir çatışmayı yeniden başlatmayı başardı.
1850 Uzlaşması
Köleliğe izin veren ve ona karşı çıkan devletlerin bölünmesi
1850 Uzlaşması, Meksika-Amerika Savaşı'ndan gelen yeni edinilen toprakların bir sonucu olarak Amerikan nüfusu içindeki kölelik yanlısı ve kölelik karşıtı grupları yatıştırmayı amaçlayan bir dizi yasa tasarısıydı.
Eylemler yeni bölgeyi Utah ve New Mexico bölgesi olarak düzenledi ve ayrıca 1848'de zaten yoğun bir şekilde nüfusa sahip olan California'yı birliğe özgür bir devlet olarak kabul etti. 1850 Uzlaşması, yeni devletlerin birliğe kabul edilmeden önce kölelik konusunda oy kullanacağı anlamına gelen halk egemenliği kavramını da kurdu.
Bu, o zamanki gerilimleri erteledi, ancak Stephen Douglas, Kansas ve Nebraska bölgelerini devlet için düzenlemeye çalıştığında ve sonunda popüler egemenliğin köleliğin kaderini belirlemesine izin veren Kansas-Nebraska Yasasını kabul ettiğinde, sadece iki yıl sonra geri gelecekti. bu yeni topraklar.
Ulusal ölçekteki sonuçları fark eden her iki taraf da insanları kölelik sorunu hakkında bu topraklarda yasa dışı oy kullanmaya gönderdi. kanayan kansas . Bu çatışma 1950'ler boyunca sürdü ve ABD İç Savaşı'nın önemli bir habercisiydi.
DEVAMINI OKU: John D.Rockefeller
İç Savaş (1860-1865)
Amerikan İç Savaşı sırasında 18. Pennsylvania Süvari kampı
1850'lerin sonunda, kölelik konusu ulusal söylemi tanımlamaya devam etti. Kuzey eyaletleri genellikle buna karşı çıkıyorlardı, çünkü köle emeği ücretleri düşük tuttu ve endüstriyel büyümeyi sınırladı, oysa Güney eyaletleri köleliği kaldırmanın ekonomilerini sakatlayacağını ve onları Federal hükümetin kaprislerine karşı çaresiz bırakacağını hissetti. Secession'dan daha önce söz edilmişti, ancak 1860 seçimlerinden sonra coşkuyla sürdürüldü. Abraham Lincoln tek bir güney eyaletinde oy pusulasına girmeden seçildi. Bu, Güney'e Federal hükümetteki tüm söz haklarını kaybettiklerinin ve özerkliklerine asla saygı gösterilmeyeceğinin sinyalini verdi.
Sonuç olarak, 1861'de Güney Carolina birlikten ayrılacağını açıkladı ve kısa süre sonra onu altı kişi daha izledi: Louisiana, Mississippi, Georgia, Alabama, Florida ve Texas. Başkan Lincoln, askeri harekatı durdurarak çatışmayı önlemeye çalıştı, ancak müzakerenin Güney'i bağımsız bir ulus olarak tanıyacağı gerekçesiyle güney tarafından sunulan bir barış anlaşmasını reddetti. Bu, ayrılan devletlerin Güney Carolina'daki Charleston'daki Fort Sumter'ı bombalayarak yaptıkları silahları almalarına neden oldu. Zaferleri birliğe destek verdi, ancak diğer bazı güney eyaletleri, özellikle Kuzey Carolina, Arkansas, Virginia ve Tennessee, asker göndermeyi reddetti ve savaştan sonra onlar da ABD'den ayrılmayı iddia etti. Maryland ayrılmaya çalıştı, ancak bunun ülkenin başkentini isyancılarla çevrili bırakacağından korkan Lincoln, Sıkıyönetim Yasasını yürürlüğe koydu ve Maryland'in Birliğe katılmasını engelledi.
Ayrılan devletler Amerika Konfedere Devletleri'ni kurdular ve başkentlerini Richmond, Virginia'ya yerleştirdiler. Jefferson Davis, ABD tarafından hiçbir zaman tanınmamasına rağmen başkan seçildi. Lincoln hükümeti, Konfederasyonu asla kabul etmedi ve onunla bir ayaklanma olarak ilgilenmeyi seçti.
Genel olarak konuşursak, her iki taraf için de bir ordu kurmak kolaydı. Birliğin destekçileri ulusal gurur ve Birliği sağlam tutma arzusuyla motive olurken, Güneyliler kölelik tanımlı varlıklarını kaybetme korkusuyla motive oldular. Ancak, özellikle duyguların karıştığı sınır eyaletlerinde, işler neredeyse siyah ve beyaz değildi. Bu eyaletlerde insanlar her iki taraf için de savaştı. Aslında, teknik olarak ayrılan Tennessee'de, Birlik için Konfederasyon'dan daha fazla insan savaştı ve bize bu konunun gerçekten ne kadar karmaşık olduğunu gösterdi.
Doğu Tiyatrosu
Genel Robert E. Lee
Birliğe kuzeyin gücünü ve gücünü göstermek isteyen ve Lincoln ve İttihatçıları çatışmayı bırakmaya ve barış aramaya ikna etmeyi umarak, doğuda General Robert E. Lee altında Kuzey Virginia Ordusu olarak örgütlenen Konfederasyon ordusu, Kuzey Virginia'daki bölgeleri savunmaya ve ardından Birlik kontrolündeki bölgelere ilerlemeye çalıştı. Lee ve ordusu, Stonewall Jackson ile birlikte Bull Run Savaşı'nda, Shenandoah Savaşı'nda ve ardından İkinci Boğa Koşusu Savaşı'nda birkaç zafer kazandı. Lee daha sonra Maryland'i işgal etmeye karar verdi ve burada Kuzey Ordusu ile Antietam Savaşı'nda savaştı. Bu, tüm İç Savaştaki en kanlı savaştı, ancak Birlik zaferiyle sonuçlandı. Bununla birlikte, Lincoln tarafından Güney düşmanlarına karşı çok hoşgörülü olduğu için eleştirilen Birlik generali George MacClellan, Lee'nin ordusunu takip etmedi, onu sağlam bıraktı ve daha fazla savaş için zemin hazırladı.
MacClellan daha sonra yerine Fredericksburg Savaşı'nda yenilen ve ardından General Thomas Hooker tarafından değiştirilen General Ambrose Burnside getirildi. Hooker, Chancellorsville Savaşı'nı kaybetti ve Lincoln tarafından kovuldu ve yerine Gettysburg Savaşı'nda Birlik ordusuna liderlik edecek olan General George Meade geldi.
Gettysburg Savaşı, son günü feci Pickett's Charge ile kutlanan 1,2 ve 3 Temmuz 1862'de gerçekleşti. Lee'nin ordusu yenildi ve geri çekilmeye zorlandı, ancak Meade, McClellan'a kızdığı aynı nedenlerle Lincoln'ü çileden çıkaran bir hareket izlemedi. Bununla birlikte, Lee'nin ordusu Gettysburg'da yaşadığı ve İç Savaşın Doğu Tiyatrosu'nu neredeyse bir Kapanışa getiren kayıpların üstesinden asla gelemezdi.
Batı Tiyatrosu
Ulysses S. Grant
Doğu Tiyatrosu'nun aksine, Birlik, General Ulysses S. Grant ve Cumberbund Ordusu ve Tennessee Ordusu liderliğinde Batı Tiyatrosu'nda defalarca başarılı oldu. Grant, diğerleri arasında Memphis ve Vicksburg'da birkaç önemli zafer kazanmayı başardı ve onu hızla Lincoln'ün gözüne sokan bir karakter özelliği olan geri çekilen Konfederasyon birliklerine merhamet göstermemeye istekli olduğunu gösterdi. Batı'daki başarı, 1863'te Birliğin Mississippi'nin batısındaki tüm bölgelerin kontrolünü ele geçirmeyi başardığı anlamına geliyordu. Bu nedenle Lincoln, Grant'i 1863'te tüm Birlik ordularının komutanı yaptı.
1863 yılı aynı zamanda şu anda isyan altında olan eyaletlerde köleleri azat eden Kurtuluş Bildirgesi'nin yayınlanmasına işaret ettiği için de önemlidir. Bu, Güney'deki köleleri kaçmaya ve zalimlere karşı silahlanmaya teşvik etti; bu, yalnızca Birlik ordusunu desteklemekle kalmayıp aynı zamanda Güney ekonomisini ve savaş makinesini de felce uğratan bir hareketti. Bu, köleliğin kaldırılması için zemin hazırladı, ancak Lincoln'ün bir kölelik karşıtı olmadığını hatırlamak her zaman önemlidir. Bu politikayı savaşı kazanmanın bir yolu olarak yürürlüğe koydu ve bir başkanlık kararnamesi olarak, savaş bittiğinde hiçbir mahkemede geçerli olmayacağını biliyordu. Ancak yine de bu kararın savaş ve ABD'nin geleceği üzerinde muazzam bir etkisi oldu.
1863 yılı boyunca Birlik, Güney'de, ayrıca Trans-Mississippi bölgesi ve Kaliforniya'da birkaç zafer kazanmayı başardı ve Güney'in zafer beklentilerini daha da azalttı. Bu aynı zamanda İç Savaşın sona ermesine yol açacak olan yolun son yılına da zemin hazırladı. Lincoln, 1864'te yeniden seçilmekle karşı karşıya kaldı ve barış ve uzlaşma üzerine bir kampanya yürüten Cumhuriyetçi ve eski general George MacClellan tarafından meydan okundu. Ancak Lincoln, MacClellan'ı yenmeyi başardı ve savaş devam etti.
Savaşı Kazanmak
Kurtuluş Bildirgesi
1864'te Lincoln zaferin kokusunu alabiliyordu. Güneydeki ablukası, Kurtuluş Bildirgesi ve yeni generalleri nihayet ona güneyi boğmak ve isyanı sona erdirmek için ihtiyaç duyduğu malzemeleri verdi ve 1863'te sonunda savaşı sona erdirecek bir dizi emir verdi.
İlki, Grant ve Potomac Ordusu'nu Konfederasyon başkenti Richmond'u ele geçirmek için Kuzey Virginia'ya göndermekti. Ancak, Lee'nin Kuzey Virginia Ordusu hala güçlüydü ve savaşın bu bölümünü bir çıkmaza sokmayı başardılar.
Bundan sonra Lincoln, tarım arazilerini yok etmek ve Konfederasyon ordularını meşgul etmek için General Phillip Sheridan'ı Shenandoah Vadisi'ne gönderdi. Cedar Creek Savaşı'ndaki belirleyici bir zafer de dahil olmak üzere bir dizi zafer kazanmayı başardı ve Shenandoah Vadisi'ni sakat bıraktı, bu da Virginia'yı ve güneyin geri kalanını gerçekten korkunç bir duruma sokacaktı. Bu kampanya aynı zamanda Lincoln'e, savaşı kazanmak için Dixie'nin kalbinde kullandığı başarı tarifini verdi.
Bu hareket, Sherman'ın Denize Yürüyüşü olarak tanındı. Grant'in Batı'daki zaferleri sayesinde açık kalan Atlanta'da başladı ve Lincoln, General William Tecumseh Sherman komutasında bir ordu gönderdi. Daha sonra denize gitmesi talimatı verildi, ancak kendisine nihai bir varış noktası verilmedi. Böylece doğuya doğru ilerlerken, o ve orduları Güneydeki tarım arazilerini yağmalamaya başladı. Köleler ordusuna kaçmaya başladı ve siviller de terk etmek zorunda kaldı. Bu topyekûn savaş taktiği güneyi daha da sakatladı ve isyanlarını darmadağın etti.
Lincoln, 4 Mart 1865'te ikinci bir dönem için göreve başladı ve savaşın neredeyse bittiği açıktı. Lincoln'ün İkinci Açılış Konuşması olarak bilinen açılış konuşması, şimdiye kadar yapılmış en ünlü başkanlık konuşmalarından biridir ve ikinci dönemi için bir intikam değil, bir uzlaşma tonu belirledi.
Konfederasyon, Beş Çatal Savaşı'nda geri dönmeye çalıştı, ancak mağlup edildiler ve Lee'yi Kuzey Virginia Ordusu ile geri çekilmeye zorladı. Sonunda ve isteksizce, ordusunun kuşatıldığı Appomattox Adliye Sarayı'nda teslim oldu ve İç Savaş'ı fiilen sona erdirdi. Ancak, ulus dört yıllık yoğun savaşın yaralarını onarmaya çalışırken, sıkı çalışma başlamak üzereydi. Ancak Başkan Lincoln bu geçişi denetleyemezdi. Savaşın bitiminden sadece beş gün sonra, 14 Nisan 1865'te John Wilkes Booth tarafından Ford Tiyatrosu'nda vurularak Andrew Johnson'ı şimdi Yeniden Yapılanma Dönemi dediğimiz dönemin başkanı ve bekçisi yaptı.
Yeniden Yapılanma (1865-1877)
Columbia Bölgesi'nde köleliğin kaldırılmasının kutlanması, 19 Nisan 1866
İç Savaşın hemen ardından gelen dönem, savaşın yaralarını onarma ve Güney'i Birliğe geri getirme girişimleriyle tanımlandığı için Yeniden Yapılanma Dönemi olarak bilinir. Kölelik, 13. Değişikliğin kabulüyle yasaklandı ve siyahlara 14. ve 15. Değişikliklerden yeni haklar ve siyasi temsil verildi.
Bununla birlikte, Birleşik Devletler hala çok ırkçı bir ülkeydi ve çok az insan siyahlara beyazlarla aynı hakları vermeyi gerçekten amaçladı. Bu, kölelik kurumunu farklı bir adla etkin bir şekilde sürdüren politika ve uygulamalara yol açtı. Ayrıca, daha sonra Jim Crow yasaları olarak bilinen, siyahları boyun eğdiren ve onları ikinci sınıf vatandaş olarak tutan ayrımcılık politikaları Güney'de kabul edildi. Bu yasaların çoğu 1960'lara kadar bozulmadan kaldı ve güneyde beyazlar ve siyahlar arasında bugüne kadar hala var olan büyük bir boşluk yarattı.
Bu nedenle, birçok tarihçi Amerikan Yeniden Yapılanma girişimlerini başarısızlık olarak görüyor. Bu, büyük ölçüde, birçok önde gelen Amerikalı'nın daha fazla çatışmayı önlemek için daha yumuşak bir yaklaşımı tercih etmesiyle birlikte, nasıl yeniden inşa edileceğine dair geniş görüş yelpazesi nedeniyle oldu. Ancak bu, Güney'e daha fazla özgürlük verdi ve ırkçı idealler üzerine kurulmuş birçok siyasi kurumu korudu. Bu dönemde Güney, savaş hakkındaki kamuoyunu yeniden şekillendirmek için savaştı, onu kölelik değil, devletin hakları meselesi olarak çerçevelemeye çalıştı. Bu yaklaşım açıkça işe yaradı, çünkü bugün birçok Amerikalı, İç Savaşın ana nedeninin kölelik meselesi olduğu konusunda hala emin değil.
DEVAMINI OKU: 1877 Uzlaşması
Sanayi/Yaldızlı Çağ (1877-1890)
Sanayi çağı, Avrupalı göçmenlerin yanı sıra ücretlerde ve yaşam kalitesinde bir artışa yol açtı.
Yeniden Yapılanma'dan sonra Amerika Birleşik Devletleri, sanayileşmenin körüklediği benzeri görülmemiş bir ekonomik büyüme dönemine girdi. Bu büyümenin çoğu, zaten güçlü bir sanayi tabanının bulunduğu Kuzey ve Batı'da gerçekleşti ve ABD'ye kıyasla çok daha fakir hale gelen Avrupa'dan göçmenleri çeken ücretlerde hızlı bir artışa neden oldu.
Bu büyümenin çoğu, Pasifik Okyanusu'na kadar uzanan demiryolu sistemlerinin genişlemesiyle sağlandı. Amerikan endüstrisinin makineleşmesini hızlandırmak amacıyla ülkenin her yerinde mühendislik okulları kuruldu ve petrol hızla değerli bir meta haline geldi. Bankacılık ve finans da bu çağda önemli ölçüde büyüdü ve bu dönemde Cornelius Vanderbilt, John Rockefeller, JP Morgan gibi isimleri görmeye başladık. Andrew Carnegie , ve diğerleri, hepsi Amerika'nın sanayileşmesinden ve ekonomik büyümesinden büyük servetler topladı.
Aşamalı Dönem (1890-1920)
İlerici Dönem, Yasaklamaya ve buna karşı protestolara yol açtı
Yaldızlı Çağı, Amerika'nın hızlı sanayileşmesinin yarattığı sorunları çözme çabalarıyla tanımlanan bir zaman dilimi olan İlerleme Çağı olarak bilinen dönem izledi. Büyük şirketlerin ve zengin seçkinlerin gücünü azaltmaya odaklandı. Bu süre zarfında, çoğu hala bu güne kadar geçerli olan antitröst yasaları oluşturuldu.
Hareket ayrıca topluma daha da yayıldı. Ülkenin dört bir yanındaki insanlar eğitimi, sağlığı ve finansmanı iyileştirmeye çalıştı ve Kadınların Oy Hakkı hareketi de başladı. Ülke çapında alkol yasağı getiren ve aynı zamanda Yasak olarak da bilinen Temperance Hareketi'nin kökleri de İlerleme Çağındadır.
1. Dünya Savaşı (1914-1918)
Fransa'daki Afro-Amerikan Birlikleri. Resim, Albay Haywood tarafından düzenlenen ve ateş altında olan New York Ulusal Muhafız Alayı'nın 15. Adamlardan ikisi, Er Johnson ve Roberts, ateş altındayken olağanüstü bir cesaret sergilediler ve Fransız Croix de Guerre ile dekore edilmiş bir Alman baskın ekibini bozguna uğrattılar. Erkeklerin daha düz ve daha geniş İngiliz tarzı yerine Fransız miğferini aldıkları fark edilecektir.
1914'ten önce Amerika Birleşik Devletleri, gün geçtikçe zenginleşmesine ve güçlenmesine rağmen, uluslararası çatışmalara karışmaktan kaçınmayı başarmıştı. Ancak 1917'de ABD'nin Almanya'ya savaş ilan etmesi ve şimdi I. Dünya Savaşı olarak bildiğimiz çatışmaya katılmasıyla bu durum değişti.
Resmi bir savaş ilanından önceki yıllarda, ABD İngilizlere malzeme ve para yardımı yaptı, ancak 1917 sonrasına kadar asker göndermedi. Bu dönemde Başkan Woodrow Wilson, daha önce atılmamış olan önemli adımları atmak zorunda kaldı. ulusun savaş makinesini harekete geçirmek için başkanlık yetkilerinin şemsiyesi altındaydı, ancak bunlar eşi görülmemiş bir ekonomik büyüme dönemine yol açtı.
Toplamda, ABD savaş çabalarına yaklaşık 4 milyon asker katkıda bulundu ve yaklaşık 118.000 kişi öldü. Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nin Avrupa işlerine giderek daha fazla dahil olacağı için Amerikan tarihinde önemli bir geçişi işaret ediyordu.
Kükreyen Yirmiler (1920-1929)
Al Capone burada, 1 Nolu Halk Düşmanı olarak serserilik suçlamasıyla tutuklanmasının ardından Chicago Dedektif bürosunda gösteriliyor.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, neredeyse tüm Batı Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri, şimdi Kükreyen Yirmiler olarak bilinen bir refah dönemine girdi. Bu dönem, otomobil ve otomobil gibi teknolojilerdeki yaygın büyüme ile tanımlandı. hareket eden fotoğraflar ve caz müziği ve dans daha yaygın hale geldi.
Kükreyen Yirmiler aynı zamanda hem ABD'de hem de İngiltere'de kadınların imajını çarpıcı biçimde değiştiren Flapper kızını doğurdu. Amerika Birleşik Devletleri'nde, alkol yasağı nedeniyle, Al Capone gibi gangsterlerin öne çıkmasıyla organize suç da büyüdü. Bu refah dönemi, dünyayı ekonomik bir bunalıma sürükleyen 1929 borsa çöküşüne kadar devam etti.
ABD Tarihi Trivia
Kuzey Amerika kıtasını sürekli işgal etmesine rağmen en az 15.000 yıl , Yerli Amerikalılar Amerikan vatandaşı olarak sınıflandırılmadı 1924'e kadar Kongre Hindistan Vatandaşlık Yasası'nı kabul ettiğinde.
Büyük Buhran (1929-1941)
1929'daki borsa çöküşü, Büyük Buhran'ın katalizörüydü.
Kükreyen Yirmiler'in patlaması, 24 Ekim ile 25 Ekim 1929 arasında, borsa çöktüğü ve insanlar dünyanın her yerinde büyük ve küçük servetleri silip süpürürken bankalara hücum ettiğinde neredeyse tamamen ortadan kalktı. Küresel ekonomi durma noktasına geldi ve insanların işlerini kaybettiği ve gıda kıtlığı yaşamaya başladığı Amerika Birleşik Devletleri'nde de durum farklı değildi.
Herbert Hoover, 1932 seçimlerinde Franklin Delano Roosevelt'e yenildi ve Roosevelt, Keynesyen ekonomiye dayanan bir teori olan ekonomiyi canlandırmak için tasarlanmış büyük devlet harcamalarını içeren New Deal politikalarını uygulamaya başladı. Bu politikalar aslında Amerika'daki ekonomik durumu değiştirmedi, ancak halkın hükümetin toplumdaki rolü hakkındaki görüşünü yeniden şekillendirdi. Bu politikalar, Federal hükümete ve Federal Rezerv'e ülkenin para arzı üzerinde daha fazla kontrol sağlayan Altın Standardı'ndan da kurtuldu.
Roosevelt'in Yeni Anlaşması 1930'larda GSYİH'yi artırdı ve altyapıyı büyük ölçüde iyileştirdi, ancak kendi başına bunalımı sağlamadı. Bunun gerçekleşmesi için, ne yazık ki, ABD'nin bir kez daha uluslararası çatışma mücadelesine girmesi ve II. Dünya Savaşı'nda Müttefiklerin yanında savaşması gerekecek.
İkinci Dünya Savaşı (1941-1945)
İkinci Dünya Savaşı Avrupa tiyatrosunun kıdemli Amerikan komutanları. Oturanlar (soldan sağa) Gens. William H. Simpson, George S. Patton, Carl A. Spaatz, Dwight D. Eisenhower, Omar Bradley, Courtney H. Hodges ve Leonard T. Gerow. Ayakta olanlar (soldan sağa) Gens. Ralph F. Stearley, Hoyt Vandenberg, Walter Bedell Smith, Otto P. Weyland ve Richard E. Nugent.
ABD İkinci Dünya Savaşı'na katıldı 7 Aralık 1941'de savaş ilan ederekJaponyaJapon savaş gemileri bombalandıktan sonrainci liman. ABD daha sonra birkaç gün sonra 11 Aralık 1941'de Almanya'ya savaş ilan ettiğinde Avrupa tiyatrosuna girdi. Bu iki deklarasyon, Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk kez çok farklı iki alanda savaşması gerektiği anlamına geliyordu. Bu, daha önce benzeri görülmemiş büyük bir savaş seferberliği çabasına yol açtı. Amerikan endüstrisinin gücü tam olarak görülüyordu ve yaygın milliyetçilik savaşa destek verdi. Herkes üzerine düşeni yaptı, bu da birçok kadının fabrikalarda çalışmaya başladığı anlamına geliyordu.
DEVAMINI OKU: İkinci Dünya Savaşı zaman çizelgesi ve tarihleri
Kuzey Afrika ve Avrupa Tiyatroları
General George S. Patton'ın önderliğinde Amerikalılar, 1942'de Kuzey Afrika'da, özellikle Fas ve Tunus'ta Meşale Harekatı'nı başlattıklarında Almanya'ya karşı savaşa girdiler. Burada Patton geri itmeyi başardı erwin rommel ve tank orduları, Almanları Avrupa'ya geri çekilmeye zorladı.
ABD ve müttefikleri daha sonra 1943'ün başlarında Sicilya ve İtalya'yı işgal etti ve bu da Roma'da diktatör Benito Mussolini'nin devrildiğini gören bir darbeye yol açtı, ancak faşist davaya sadık İtalyanlar, Roma'nın kurtarıldığı 1944 yılına kadar savaşmaya devam etti. Müttefikler kuzey İtalya üzerinden ilerlemeye çalıştılar, ancak zorlu arazi bunu imkansız hale getirdi ve Fransa'nın yaklaşmakta olan işgali ile Müttefikler kaynaklarını başka yerlere yönlendirmeye başladı.
Amerikalılar tarafından yönetilen ancak İngiliz ve Kanadalılar tarafından desteklenen Müttefikler, 6 Haziran 1944'te Fransa'nın Normandiya kentinde Fransa'yı işgal etti. Oradan, Müttefik kuvvetler Almanya'yı işgal etmeden önce Belçika ve Hollanda'ya girdiler. Sovyetler Doğu cephesinde de ilerleme kaydettiler ve 15 Nisan 1945'te Berlin'e girdiler. Bu, Almanya'nın 8 Mayıs 1945'te koşulsuz teslim olmasına ve şimdiye kadar Nazi konsantrasyonunu ortaya çıkaran ve özgürleştiren Amerikan liderliğindeki Müttefik kuvvetlerin yol açtı. kamplar, 4 Temmuz 1945'te Berlin'e girdi.
Pasifik Tiyatrosu
ABD, Japonlarla Pasifik'te amfibi savaş taktikleri kullanarak savaştı ve bu da Deniz Piyadelerini Amerikan ordusunun önemli bir parçası haline getirdi. ABD Donanması, Midway Muharebesi gibi Pasifik boyunca önemli muharebelerin kazanılmasında da önemli bir rol oynadı.Guadalcanal Savaşı, Okinawa Savaşı ve Iwo Jima Savaşı.
Pasifik adalarının zorlu arazisi, teslim olmama taktikleriyle birleşti.Japoncaaskerler Pasifik Tiyatrosu'nda hem yavaş hem de maliyetli ilerleme kaydettiler. ABD sonunda, Tokyo'nun tamamen yok edilmesinin yanı sıra Japon şehirleri Hiroşima ve Nagazaki'de nükleer silahların kullanılmasıyla sonuçlanan topyekün savaş taktiklerine geri döndü. Japonlar, 1945 Ağustos'unda bu bombalamalardan kısa bir süre sonra teslim oldular, ancak Japon liderliğinin savaşı terk etmesine aslında Sovyetlerin Pasifik Tiyatrosu'na girmesinin yol açtığını gösteren önemli kanıtlar var. Japonya'nın koşulsuz teslim olmasıyla, İkinci Dünya Savaşı resmen sona ermişti, ancak dünya ve ABD tarihini önemli ölçüde yeniden şekillendirdikten sonra değil.
Savaş Sonrası Patlama (1946-1959)
Savaş sırasında Amerikan ekonomisinin yoğun seferberliği, Bebek Patlaması'nın getirdiği nüfus artışı ve GI Yasası gibi gazilere yönelik destek paketleri nedeniyle, Savaş sonrası Amerika her zamankinden daha hızlı büyüyordu. . Artı, Avrupa'nın büyük bir kısmı yok edildiğinde, Birleşik Devletler kendisini, mallarının tüm dünyada talep edildiği benzersiz bir konumda buldu. Bu, Amerikan servetinde muazzam bir genişlemeye neden oldu ve savaştaki askeri başarısıyla birlikte onu Sovyetler Birliği'nin yanında dünyanın zirvesine yerleştirdi. Bu dönem Amerika'yı bir süper güç haline getirdi ve aynı zamanda Amerikan toplumu hiç olmadığı kadar genç ve zengin olduğu için bir kültür devrimini de beraberinde getirdi.
Sivil Haklar Hareketi (1948-1965)
Mart ayında Washington'a giden Dr. Martin Luther King, Jr. ve Mathew Ahmann
Savaştan kısa bir süre sonra siyah Amerikalılar harekete geçmeye ve Anayasa ve 13., 14. ve 15. değişiklikler tarafından vaat edilen eşit hakları talep etmeye başladılar. Boykotlar ve oturma eylemleri gibi genellikle farkında olmayan katılımcılar tarafından ateşlenen barışçıl kitlesel protestolar düzenlediler (örneğin,Yakut Köprüler) hükümetlere, özellikle güneydekilere, Jim Crow Yasalarını kaldırmaları ve temel eşit hakları garanti etmeleri için baskı yapmak. Rahip Dr. Martin Luther King, Jr. ulusal bir örgütün lideri oldu.Sivil haklar Hareketigibi daha radikal liderler tarafından da desteklendi.Malcolm X. Yaklaşık 20 yıllık protestoların ardından, siyah Amerikalılar, Kennedy İdaresi tarafından 1964 tarihli Sivil Haklar Yasası'nın kabul edilmesiyle hedeflerine ulaştılar. Ancak, bildiğimiz gibi, siyahlar bugünün Amerika'sında hala önemli dezavantajlarla karşı karşıya ve ne yazık ki gerçek eşitlik mücadelesi henüz bitmedi.
Soğuk Savaş (1945-1991)
Bir Viet Cong ana kampı yakılıyor. Ön planda Er Birinci Sınıf Raymond Rumpa, St Paul, Minnesota, C Şirketi, 3rd, Tabur, 47inciPiyade, 9inci45 pound 90 mm geri tepmesiz tüfek ile Piyade Tümeni.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa'nın çoğu karmakarışık durumdayken, Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya dünyanın iki süper gücü olarak ortaya çıktı. Her ikisinin de nükleer silahları vardı ve Birleşik Devletler bunları savaşta kullanmaya istekli olduğunu göstermişti. Ancak ideolojik olarak iki ülke kökten farklıydı. Demokratik bir hükümete ve kapitalist bir ekonomiye sahip olan Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler Birliği'ni tanımlayan komünist diktatörlüklerle taban tabana zıttı. Bununla birlikte, haline gelmesine rağmen, komünizm dünya çapında, özellikle çoğu II.
Gücünü genişletmek isteyen Sovyetler Birliği, komünist hükümetlerin ortaya çıktığı ülkelere destek vermeye başladı, ancak daha güçlü ve etkili bir Sovyetler Birliği'nden korkan Amerika Birleşik Devletleri, bu genişlemeyi engellemeye çalıştı, bu da genellikle muhalefette olanları desteklemek anlamına geliyordu. komünist hükümetler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki politikacılar, özellikle komünist Çin ve Rusya ile çevrili Güneydoğu Asya'da bir ülkenin komünizme düşmesine izin verilmesinin, bu baskıcı hükümet biçiminin küresel olarak ele geçirilmesine yol açacağını belirten Domino Etkisi Teorisini yaydı. Bu teorinin geçerliliği defalarca sorgulandı, ancak II. Dünya Savaşı'ndan sonra dünyanın Rusya'nın etkisini göstermeye çalıştığı bölgelerde artan askeri çatışmanın ana gerekçesiydi.
Bu politika, ABD ile Rusya arasında şimdi Soğuk Savaş olarak bildiğimiz bir dizi vekalet savaşına yol açtı. ABD ve Rusya hiçbir zaman doğrudan savaşmadı, ancak eski Avrupa sömürgelerinin topraklarında yapılan bağımsızlık savaşlarının çoğu, ABD ile Sovyetler Birliği arasındaki ideolojik mücadelelere dönüştü.
Bu vekalet savaşlarının en önde gelen ikisi, Kore'nin Komünist Kuzey Kore ve Güney Kore Cumhuriyeti'ne bölünmesiyle sona eren Kore Savaşı ile Saygon'un Düşüşü ve Vietnam'ın birleşmesi ile sona eren Vietnam Savaşıydı. komünist bir hükümet altında Bununla birlikte, bu savaş Afganistan ve Angola gibi dünyanın diğer bölgelerinde gerçekleşti ve Amerika Birleşik Devletleri ile Rusya arasındaki nükleer savaş tehdidi 1960'lar ve 1970'ler boyunca her iki nüfus üzerinde de belirdi.
Bununla birlikte, 1980'lere gelindiğinde, komünist sistemin verimsizliği ve hükümetleri içindeki yolsuzluk, Sovyetler Birliği'nin sonunun başlangıcı oldu ve büyümeye devam eden ABD, kendisini dünyanın tek süper gücü olarak kurdu. .
Günümüze Reagan
1981 yılında kabinesiyle Başkan Ronald Regan
Ronald Regan, 20 Ocak 1981'de Amerika Birleşik Devletleri'nin düşüş yaşadığı bir dönemde başkan olarak devraldı. Vietnam Savaşı 1960'larda ve 1970'lerin çoğunda ülkeyi paramparça etmişti, işsizlik arttı, suç arttı ve enflasyon milyonlarca Amerikalı için hayatı zorlaştırıyordu. Yanıtı, suça karşı sert bir tavır alarak, bugün birçok eleştirmenin iddia ettiği ve imtiyazsız siyahları daha fazla baskı altına alma mekanizması olan tartışmalı Uyuşturucu Savaşı'nı başlatmak oldu. Ayrıca, milyonlarca insanın bireysel vergi yükünü azaltmak için vergi kanununda reform yaptı.
Bununla birlikte, Reagan aynı zamanda, zenginler için vergileri kesmenin ve endüstrinin önündeki engelleri kaldırmanın, zenginliğin tepeden damlamasına neden olacağını belirten bir felsefe olan damlama ekonomisinin bir şampiyonuydu. Bu yaklaşım, Amerikan finans sisteminde benzeri görülmemiş bir kuralsızlaştırmaya yol açtı ve çoğu kişi, 2008'deki Büyük Durgunluğa yol açan uygulamalara katkıda bulundu. Reagan, Soğuk Savaş'ın zirvesine de nezaret etti. Orta Amerika ve Afrika'daki anti-komünist hareketleri destekledi ve görevden ayrıldıktan kısa bir süre sonra, Berlin Duvarı düştü, bu da Sovyetler Birliği'ni etkili bir şekilde dağıttı.
Reagan'ı çevreleyen tartışmalara rağmen, ekonomi patlarken görevi bıraktı. Halefi Bill Clinton, devam eden büyümeyi denetledi ve hatta o zamandan beri yapılmayan bir şey olan federal bütçeyi dengelemeyi başardı. Ancak Clinton'un başkanlığı Monica Lewinsky sorunuyla skandalla sonuçlandı ve bu onun bazı başarılarının önemini azalttı.
2000 başkanlık seçimleri Amerikan tarihinde bir dönüm noktası oldu. Clinton'ın Başkan Yardımcısı Al Gore, halk oylamasını kazandı, ancak Florida'daki sayım sorunları, Yüksek Mahkeme seçim görevlilerinin sayımı durdurmasını emredene kadar Seçim Kurulu oylamasını kararsız bıraktı; bu, Gore'un rakibi George W. Bush'a başkanlığı teslim eden bir hareketti. Sadece bir yıl sonra, Amerikan savaş makinesini bir kez daha harekete geçiren 11 Eylül saldırıları geldi. Bush yönetimi, Irak'ın terörist bağları olduğunu iddia ederek hem Irak'ı hem de Afganistan'ı işgal etti. Saddam Hüseyin kitle imha silahları vardı. Bunun yanlış olduğu ortaya çıktı ve Hüseyin hükümetinin görevden alınması bölgeyi istikrarsızlaştırdı. Pek çoğu bunun petrol gibi özel çıkarlarla ilgili olduğunu öne sürse de, Amerika bugüne kadar Ortadoğu'daki çatışmalarla meşgul olmaya devam ediyor.
Amerika Birleşik Devletleri'nin Geleceği
(soldan sağa) Melania ve Donald Trump, Barak ve Michelle Obama ile birlikte
2008'de Amerika Birleşik Devletleri, ülkenin ilk siyah başkanı olan Barack Obama'yı seçerek tarih yazdı. Obama, değişim vaatleriyle iktidara geldi, ancak Çay Partisi Grup Toplantısı olarak bilinen sağcı bir popülist hareket, 2012'de yeniden seçilmesine rağmen, 2010'da Meclis ve Senato'nun kontrolünü ele geçirdi ve ilerleme kabiliyetini engelledi. Yine de Çay Partisi kısa ömürlü olmadı, 2018'de olduğu gibi, Donald Trump, çoğunlukla Rust ve Bible Belts'in üniversite eğitimli olmayan beyazlarına hizmet vererek başkanlığı kazanmayı başardı.
Trump, uluslararası ticarete, göçe ve uluslararası işbirliğine karşı çıkan, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk kez Amerika'nın dünya lideri ve süper gücü olarak rolünü sorgulayan stratejilere karşı çıkan bir Amerika Öncesi politikası başlattı. Şu an için ABD hala dünyanın en büyük ekonomisine sahip ve dolar üstün durumda, ancak iç bölünmeler ve artan ekonomik eşitsizlik, ülkenin iç meselelerinden bazılarını açığa çıkarıyor ve bunun ülkenin geleceğini nasıl şekillendireceğini sadece zaman gösterecek. , ve dünyanın tarihi.