Özgür bile olsa, Atinalı kölelerin orduda hizmet etme hakları yoktu. En iyi ihtimalle, onlar triremlerde ipler olabilirdi. Hoplit sadece bir vatandaş olabilir. Kırmızı figürlü amforanın “A” tarafındaki zırhı koyan hoplite görüntüsü. 510 - 500 MÖ. e. (Devlet Antika Koleksiyonu. Münih)
Seçme için demokrasi
Her şeyden önce, Atina'daki demokrasi herkes için değil, sadece seçimler için vardı. Mesela, çok fazla kişinin bulunduğu kölelerin kesinlikle politik hakları yoktu, ancak Atinalı kadınlar da. Yabancılar, Atinalılar Atina'da yaşayan ve çalışan Meteks'i vatandaş olarak kabul etmediler ve bu nedenle oy kullanma hakları yoktu. Bilim adamları, kentin üç yüz bin nüfusundan sadece Atina'nın 30 000 vatandaşlarının (ve bunun sadece yüzde onunun) devletin siyasi yönetiminde yer alabileceğini hesapladılar.
447g'deyken. M.Ö. Perikles Akropolis'teki tapınakları restore etme fikrini dile getirdi (merhametsiz Persler Atinalıların kutsal alanlarını mahvetti). Böylece onları yeniden yaratma çalışmaları neredeyse tüm kölelere düştü.
Yunan tarihçisi Xenophon'un yazılarından birinde, bir zamanlar mükemmel bir ailede bir erkeğin eşiyle yatmaya mecbur olduğunu ve köle ile yatmaya mecbur olduğunu merak etmesi ilginçtir. Asilerin kölelerinin çocukları olduğu konusunda son derece olumsuzdu, çünkü kölelerin soylarının atalarından çok daha kötü olacağına inanıyordu.
Sahiplerinin umurunda - köle omuzlarında
Atina'daki insanların gerçek gücü MÖ 507’teki zamana kadar yoktu. Klisfen reformunu gerçekleştirmedi. Yerel nüfusu zenginlik veya pozisyona göre değil, sadece “ikamet yerine” göre ayırdı. Ve modern seçmenlerimize benzer bir şey çıktı. İç ve dış politika konularında alınan önemli kararlar Ecclesia veya vatandaşların genel toplantısı tarafından yılda kırk defa toplanmış ve alınmıştır. Toplantıya göre, kamu yönetimi davalarında yasal kararların alınması için altı bin vatandaşın bulunması gerekiyordu.
Vatandaşların toplantılarına ek olarak, adalet ve hukuk sorunlarının yanı sıra komuta ve kontrol sorunlarının çözülmesine ilişkin mesleki olarak kararlar veren birçok farklı konsey ve toplantı vardı. filo, dini kurumlar ve Atina toplumunun diğer eşit derecede önemli bileşenleri. Örneğin, sadece Deneme Odasının (Dicasterium) yılda iki yüz kez toplandığı bilinmektedir.
Atina'da, herhangi bir asistan kamu yönetimine katılabilir. Bununla birlikte, gerçekten ulusal öneme sahip olan ve daha sonra da ev ödevini yapan kişi oldukça ağır bir yük taşıyordu: her iki vakayı birleştirmek çok zordu. Sorunu çok basit bir şekilde çözmek mümkündü - daha fazla köle “almak” ve ... sahibi için ev işi yapmalarını sağlayın! Bu yüzden Atina'da kölelerin çocukları büyüyor, köleler haline geliyordu ve köle sahibi de kendi babası olsa bile, bu çocukları kölelikten kurtarmadı. Neyse ki, M.Ö. 594’teki Solon’un reformlarından bu yana Atina’daki borçları köle olarak kabul etmedi. iptal edildi. Solon, yerli vatandaşların kölelik borçları için satılmasını yasakladı. Vatandaşların kendileri için bu büyük bir rahatlama oldu.
Koloniler - köle tedarikçiler
Yunanlılar, Akdeniz ve Karadeniz'in barbarlara karşı güvenilir bir şekilde korudukları devletlerinin şanslı konumlarından dolayı kendilerini kültürel bir ulus olarak görüyorlardı. Yunanlılar, Akdeniz ve Karadeniz'in diğer devletleri arasındaki avantajlarını mükemmel bir şekilde anladılar. Ancak Yunanlılar - köleler için son derece gerekli bir mal vardı. Aslında, köle emeğine olan talep, sömürgelerin oluşumunu teşvik ediyordu. Onlar yüzünden o zamanlar savaşlar vardı, keşifler donatılmıştı ya da köle almaya yönelik barışçıl bir ticaretti.
Köleler satın aldı ya da mal sahibi olan kültürel hayata katıldığı için mal veya şarap değişimi yapıldı. Yunanistan'dan ihraç edilen zenginlik yerel asalet tarafından elde edildi. İstenilen mal ve içecekleri bulmak için hiçbir zaman fakir Atina'lıları Rumlara kölelik yapmaktan çekinmedi. Yunanistan dışında satılan “yabancı kölelerin” kaderi üzülüyordu: Kural olarak, köle hiyerarşisinde en düşük yere sahiplerdi ve çalışmaları Lavrion madenlerinde en kolay - gümüş madenciliği değildi. M.Ö. 483'teki madende çalıştılar ve Yunanistan'da madeni paralar madeni paralardan yapıldığından gümüş, Atina'nın güçlü ekonomisinin temeli oldu!
Atina'nın lüksü ve çocuk işçiliği
Evet, Atina'nın zenginliği, şehirden yaklaşık kırk kilometre uzaklıktaki Lavrion madenlerinde bulunan köleler tarafından kazınan gümüş üzerine kuruldu. Eski tarihçiler, erkeklerin orada madenciler olduğuna inanıyordu, ancak mevcut tarihçiler her yerde çocuk işçiliği kullandıklarına inanıyorlardı. Çocuklar daha küçük olduğundan dar tünellerde dolaşmakta özgürlerdi.
Madenlerin yakınındaki kazılarda, bilim adamları bu varsayımı doğrulamış görünmektedir. Mezarlarda bulunan buluntular ve taşların üzerindeki harfler, beş vakanın birinde çocuk iskeletlerinin olduğunu doğruladı. Alternatif olarak, kölelerin mayınlarda aileleriyle birlikte yaşadığı ve çocuk mezarlarının olduğu varsayılabilir ... Öyleyse, ölüm çocukları kurtarmaz. Yine de, büyük çocuk ölümleri bile bu kadar çok sayıda çocuğun mezarını açıklayamaz ve Lavrio mezarlarındaki çocuklar bile, hiçbir kölenin olmadığı diğer yerlere gömülenlerden çok daha büyüktü. Bilim adamları bunu çocukların gerçekten madenlerde kullanıldığına ve fazla işten öldüğüne dair ciddi bir kanıt olarak görüyorlar. Çağdaşlar, Lavrion madencilerinin çalışma alanlarını betimleyen Yunan vazolarına ulaştılar ve büyük rakamların yanında çok büyük olanlar tasvir edildi ve onlar çocuk gibi görünüyor! Öyleyse, tüm bu muhteşem heykeller, harika seramikler, muhteşem Parthenon mimarisi - bütün bunlar, madencilerin, kölelerin çocuklarının zor işleri ile karşılandı.
Her Atinalı aile - köleye göre!
Bir çok Atinalı ailenin kölesi vardı. En fakir vatandaşların da en az bir kölesi vardı. Köleler için böylesine kayda değer bir talep, savaş esirlerinin girişini veya köle ailelerindeki büyük doğum oranını tatmin edemedi, çünkü kasaba halkı onları köle pazarında satın aldı. Fiyatlar yaş, cinsiyet ve sağlık durumuna göre değişmektedir. En pahalı köleler, 6000 dramalarına eşdeğer olan bir yeteneğe sahipti. Toplu halde, köleler daha ucuzdu, ancak fiyatları 200 dramalarından daha az düşmedi (referans için: çatı katı gümüş dram 4,32 g gümüş ağırlığındaydı) ve çocuklar için fiyat çok daha düşüktü.
Piyasalarda “köle ürünleri” sığır olarak sergilendi. Çoğu zaman, erkek köleler tamamen podyumda soyuldu, böylece alıcılar onları her yönden görebiliyordu. Köle birkaç egzersiz yapmak zorunda kaldı, bu da varsa fiziksel kusurları tespit etmeyi mümkün hale getirdi. Eğer köle kusurları gizlerse ve alıcı bunu tespit ederse, işlem geçersiz olabilir.
Atina'da bir kural vardı: eğer bir köle efendinin ellerinde ölmüşse, efendi hayattan mahrum bırakılmalıdır. Atinalılar, aksi takdirde tanrıların sadece katillere değil, devletin bütün sakinlerine de kızılabileceğine inanıyordu. Diğer her bakımdan, efendi, kendi kölelerinden memnun olduğu her şeyi yapmakta özgürdü.
Bazen isyanlar köleler arasında patladı, bazen kaçmaya çalıştı. Zalim şaplak beklerken yakalandı. Ancak, her türlü yerden köle getirerek, ana çok daha az risk aldı. Sonuçta, kölelerin komplo edip isyan etme olasılığı neredeyse sıfıra yakındı, çünkü farklı dillerde konuşabiliyorlardı, bu nedenle birbirlerini anlamadılar! Örneğin, 414 BC'de, orada bulunan otuz beş kayıttan birinde, orada kaydedilen on iki köle, farklı bölgelerdendi.
Ezilenlere Özgürlük!
Ne yazık ki, kölelerin çoğu esaret altında ölüm buldu, ancak Atina'daki kölelik her zaman ömür boyu değildi. Köleler, yalnızca efendi çok merhametli olsa köleliğin kurtuluşuna güvenebilirdi. Ya da yaşlılıkta, yaşı ve halsizliği nedeniyle köle, gün boyu efendisi için çalışamıyordu. Ve bu sadece sahibinin kendisi zaten ölüme yakın olduğunda oldu.
Köleler-zanaatkarlar, arzu edilen özgürlüğü elde etmek için diğer kölelere kıyasla daha büyük bir şans buldular. Belli miktarda para biriktirebilir ve böylece özgürlüklerini satın alabilirlerdi. Bu tür eylemler çoğu zaman yasadışı olarak kabul edildi ve bu nedenle köle, özgürlüğünü kullanma hakkını savunmak zorunda kaldı. Mahkemeye gitmenin maliyeti çok yüksekti. Ödemek için, bir kölenin beş gelirine eşit bir miktar gerekiyordu. Bununla birlikte, bu tür masraflar buna değdi, çünkü bir kölenin serbest bırakılması gerçeği kaydedilmelidir. Ek olarak, köleler birbirlerine, eranos yoluyla özgürlük edinmede yardım etme hakkına sahipti. Sonra bu tür bir borç verme vardı. Kölelerin paralarını koruyabilecekleri ve gerektiğinde bunları alabilecekleri bir dernektir. Özgürlük köleleri genellikle eranos'taki paylarına katkıda bulunmaya devam etti ve böylece uzun zamandır beklenen özgürlüğü isteyen herkese maddi olarak yardımcı oldu.