Haftalık "MIC" sayısında 15 yayınlanmış materyaller, bu da taktik nükleer geliştirme ihtiyacı olduğunu silâh RV ve A düşük ve ultra düşük güç. Ülkemizin bölgesel caydırıcılık görevlerini çözmek için ülkemizin orta ve kısa menzilli füzelerinin ortadan kaldırılmasında SSCB ile ABD arasındaki belirsiz Antlaşma'dan çekilmesi gerektiği görüşünü temsil ediyoruz.
2009’te, Nobel Ödülü kazanan 68’i içeren Amerikan Bilim Adamları Federasyonu ve Doğal Kaynakları Koruma Konseyi “Muhalefetten Asgari Caydırmaya. Nükleer silahların ortadan kaldırılması yolunda yeni bir nükleer politika "(Mücadeleden Asgari Caydırmaya. Nükleer Silahların Ortadan Kaldırılması Yolunda Yeni Bir Nükleer Politika). Ülkemizde, bazı uzmanlar bu olayı ABD'nin silahlanma yarışının yeni bir aşamasına geçmeye hazırlığı olarak yorumladı: konvansiyonel silahlarda, silahlı kuvvetlerin teknik teçhizatında ve bilişim teknolojilerinde ana rakipleri karşısında belirleyici bir üstünlük elde ettiler. nükleer kuvvetler (SNF). En güçlü iki nükleer güç olan ABD ve Rusya’nın nükleer silahlarının daha da azaltılması, Stratejik Saldırıların Azaltılması Anlaşmaları - START-1, START-2, START-3 ile yapıldı. Bu indirim gündemden kaldırılmaz. Bu güne dek hem Amerika'dan hem de Rusya'dan bu alanda çalışmalar devam ediyor.
Aynı zamanda, ABD Ulusal Güvenlik Stratejisinde SNF’yi konvansiyonel silahlarla önemli ölçüde değiştirecek bir hüküm hazırlanmıştır.
Sorun bildirimi
Askeri bilimde, barışçıl bir siyasi süreçte bile, “küresel düzeyde nükleer caydırıcılığa” açık bir kavram gelişti. Kural olarak, ABD ve Rusya Federasyonu olmak üzere SNF'nin başlıca iki devletten oluştuğu söyleniyor.
Rusya Federasyonu için, bu aşamada stratejik nükleer kuvvetlerin korunması ve güçlendirilmesi, egemenliği sağlamanın garantili tek yoludur. Öte yandan, görünüşe göre, yüksek hassasiyetli silahların, bilgi savaş silahlarının ve yeni fiziksel ilkelere (ONFP) dayanan silahların geliştirilmesiyle birlikte, nükleer caydırıcılığın rolü azalacak. Buna göre, nükleer silahlar artık egemenliğin garantörü olmayacak. Ve bunun için hazırlanmalıyız.
ABD askeri liderliği, Amerikalıların yüksek verimli nükleer cephane geliştirmeyeceklerini söyledi. Washington'da, bu durumda kayda değer miktarda para harcamanın uygun olmadığını düşünüyorlar. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri düşük hassasiyetli ve ultra düşük güçlü yüksek hassasiyetli nükleer mühimmat geliştirmeyi planlamaktadır. Diğer nedenlerin yanı sıra, belirtilen nükleer savaş başlığı sınıfı, ONFP'den çok daha az zaman ve finansal maliyet gerektiriyor. İkinci silah türü ise, Rusya bugün Amerika’ya ayak uyduramıyor. Ancak, küçük ve çok düşük güce sahip nükleer savaş başlıkları bölgesel seviyede tutulmalı kullanılmalıdır, çünkü savaş alanında geleneksel taşıyıcılardan savaş alanında kullanılabilecektir, ikincisinin özel modifikasyonları olmadan, geleneksel yüksek hassasiyetli mühimmat ile karşılaştırıldığında daha etkilidirler. Teknik durumu dikkate almak gerekir: Önerilen yüksek hassasiyetli nükleer savaş başlıkları, en az çevresel zararı sağlamak için hava patlaması için uyarlanmalıdır (bu bölgesel bir çatışma için geçerlidir).
Muhtemelen senaryo
İki kutuplu karşılıklı caydırıcılık sisteminin çöküşü dünyayı daha az güvenli hale getirdi. Siyasi sorunları askeri yöntemlerle çözme yönünde bir cazibe vardı. Amerika Birleşik Devletleri, “hızlı küresel grev” (BSU) kavramına dayanan yeni bir caydırma yöntemi benimseyerek, dünyanın hemen her yerinde silahlı müdahale hakkını savundu. İkincisi uyarınca ABD Hava Kuvvetleri'nin (Hava Kuvvetleri Küresel Vuruş Komutanlığı - AFGSC) Ana şok komutu oluşturuldu. 450 kurulumları atandı. Gelecekte, geleneksel mühimmat ile hassas aletler fırlatma aracı olarak kullanılabilir.
BSU kavramı, hedef ülkeye iki ila dört saat içinde birkaç bin yüksek hassasiyetli yolla güçlü bir konsantre grev yapmak, devletin en önemli nesnelerini imha etmek ve teslim olmaya zorlamak anlamına geliyor. Aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri, stratejik bir füze savunma sistemi dağıtarak Rusya ve Çin’in misillemesine karşı sigorta sağlamaktadır.
Birleşik Devletler ve Rusya Federasyonu'nun Dünya medeniyetini tahrip edebilecek megaton nükleer silahlarını kullanmayı reddedeceklerini belirten bir aksiyom olarak kabul edersek, Rusya'nın ulusal güvenliğini sağlamanın tek yolu bölgesel düzeyde nükleer caydırıcılıktır. Bu kavram uzun zamandır Rus askeri uzmanları tarafından geliştirilmiştir, ancak bir takım nedenlerden dolayı yaygınlaşmamıştır.
Aşağıdaki senaryoyu hayal edin. Amerika Birleşik Devletleri, BSU’yu Rusya’nın en önemli bölgelerine yerleştirdi ve Baltık devletlerinin topraklarından (Litvanya, Letonya, Estonya), Rusya Federasyonu’nun devlet sınırını geçti, NATO’nun bloğunun kara kuvvetleri, Pskov’u ele geçirdi ve Moskova’ya ilerledi. Söz konusu senaryonun kısıtlamaları göz önüne alındığında, Rusya, düşük hassasiyetli ve ultra düşük güçlü nükleer savaş başlıkları da dahil olmak üzere, taktik nükleer silahlarla (TNW) saldırı askerlerini etkileyebilir. Nakit TNW ve taşıyıcılar: nükleer bombalara sahip ön cephe bombardıman uçakları, seyir füzeleri, hava, deniz ve kara tabanlı. Yakın gelecekte, İskender-M füze sistemi de düşük güçlü nükleer silahlara sahip olacak. Ek olarak, ultra düşük güç yükünün gelişmesi de dahil olmak üzere, önemli miktarda nükleer savaş başlığı hala depolanmış olan nükleer topçu (kalibre 152 mm) 'nin yenilenmesi gerekmektedir.
ABD ve müttefiklerini 20'nci yüzyılın ilk on yılında içeren silahlı çatışmaların deneyimi, oldukça gelişmiş ülkelerin ordularının, temel niteliksel ve niceliksel göstergelerde RF Silahlı Kuvvetleri'nden daha iyi performans gösterdiğini gösterdi. Bu ordularda, modern ACCS dahil, savaş komutanlığı ve birliklerin ve silahlanmaların kontrolü için gelişmiş bilgi sistemleri var. Bu nedenle, ABD’nin 2003’te Irak’a karşı savaşında, bu tür sistemlerin varlığı ABD’nin, düşmanın imha etmesine, güç ve araçlarla mücadelede, geleneksel imha araçları ile kritik nesnelere grev ateşlemesine engel oldu.
Stratejik nükleer kuvvetlerin (megaton suçlamaları) düşmanın niteliksel üstünlüğü koşullarında kullanılmasının durdurulması sorununu çözmenin tek yolu, Rusya Federasyonu'nun söz konusu nükleer caydırıcılık kavramını bölgesel düzeyde yüksek hassasiyetli düşük ve çok düşük güçlü nükleer savaş başlıkları kullanarak uygulama olasılığı olacaktır.
Bu nedenle, bölgesel nükleer caydırıcılık taktik nükleer silahlarla gerçekleştirilir ve klasik üçlünün amaçlandığı küresel olanın stratejik bir parçası olup Stratejik Füze Kuvvetleri, NSNF ve YES. Bu kavram sadece TNW'nin kullanımı için bir tehdit değil aynı zamanda silahlı bir çatışma durumunda da - kıtadaki operasyon tiyatrosunda veya stratejik yönlerde sınırlı sayıda nükleer saldırının fiili kullanımı. İkincisi, insan kaynaklarında açık bir avantaja sahip olan saldırganın, daha modern bir teknik temele ve sonuç olarak, birliklerin modern otomatik bilgi desteği ile donatılmasındaki üstünlük ve birliklerine en az maliyetle ve daha az zarar vermesiyle üstünlük sağlamasına izin verir.
Yapılan görüşlere göre, TNW caydırıcı bir nükleer saldırı (NPS) şeklinde kullanılabilir. İkincisi, Rusya'nın saldırganlığı veya yükselişini önleme niyetlerinin belirlenmesini gösterme amaçlıdır. SIAU da devam eden askeri operasyonun bir parçası olarak mümkün. Taktik nükleer silahların kuvvetleri ve araçları, hem aktif eylemlerin başlamasından önce hem de saldırganlığı engelleme sürecinde kullanılabilir. Önceden, Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri, düşmanın dezenfekte edilmesi, teknik araçların bilgi sayımı, güç gruplarının arttırılması ve taktik nükleer silahların kullanılması için görevler üstlendi.
Saldırganlığın başlamasıyla birlikte, taktiksel nükleer silahların güçleri ve araçları, rakip birlikler grubundaki bireysel unsurları operasyonel düzeyde kontrolünü bozmak veya etkinliğini azaltmak amacıyla yıkma görevlerini çözmektedir (bu, saldırganın çatışmayı tırmandırmasını önleyecektir). Asgari toplam gücün tekli (seçici) nükleer saldırıları, sivil nüfusun doğrudan yenilgisi hariç, mümkün olduğu ölçüde askeri gruplaşmanın bireysel unsurlarına uygulanır.
Bölgesel düzeyde nükleer caydırıcılık görevlerinin başarılı bir şekilde yerine getirilmesi, düşman hedeflerine verilen zararın kapsamına, tek bir gösteri yapma ve caydırıcı nükleer saldırıların mevcut kuvvetlerle ve taktik nükleer silahlarla caydırıcı olmalarına ve gerekli hasarlarla tipik hedeflere ulaşma yeteneğine bağlıdır.
Fırsat değerlendirmesi
Tüm kuvvetler ve taktik nükleer silahların araçları arasında en modern füze sistemini (RK) "İskender-M" olarak düşünün.
Saldırı kuvvetlerinin muharebe kuvvetlerinin inşası, grupların ana kuvvetleri ve özellikle nükleer füze sistemlerinin yalnızca topçu tarafından değil, taktik füzelerle de vurulamayacağı şekilde düzenlenmiştir. Birlik gruplarının ana güçleri ikinci kademeleri oluşturur. Tugaylar, bölümler, kolordu ve saha ordusu rezervleri muharebe temas hattından (LBS) büyük bir derinlikte bulunuyor.
Şu anda, aşağıdaki yenilgi bölgelerinin sınıflandırması gelişmiştir: düşman savaş oluşumlarını inşa etmek için taktik bölge - 100 - 150 kilometre, operasyonel taktik (200 - 300), operasyonel (400 - 500), işletme rezervleri ve arka tesisler (800 - 1000) . Iskander-M kompleksinin lansmanının azami menzili ve savaş oluşumlarının LBS'den çıkarılması göz önüne alındığında, Kazakistan Cumhuriyeti'nin yeteneklerini belirleyeceğiz. YABCH - 400 kilometre mesafesindeki füze fırlatma menzili. Aynı zamanda, önemli düşman hedefleri taktiksel ve operasyonel taktiksel (200 - 300 kilometre) bölgelerde etkilenir.
Bununla birlikte, İskender-M, füze operasyon komutanlığı için tasarlanmıştır ve INF Antlaşmasıyla (500 kilometreye kadar) kurulan bu kompleksin fırlatma menzili sınırlamaları, bu RC'nin operasyonel bölgedeki düşman hedeflerine ulaşmasına izin vermez ve operasyonel rezervlerin en önemlisi nesneler. Kanımızca, uzun zamandır Rusya'nın İskender-M'yi fırlatma menziline göre 800 - 1000 kilometre olarak modernize etmek için belirtilen anlaşmaya uymaması uygun olacaktır. Kazakistan Cumhuriyeti tarafından düşük güçlü gösterici caydırıcı nükleer saldırıların gösterilmesi düşmanı durdurmazsa, taktiksel nükleer kuvvetler ana gruba karşı bir grup nükleer saldırı başlatabilir ve böylece düşmanı saldırganlığı azaltmaya zorlayabilir.
Nükleer caydırıcı sistemde ortaya çıkan bir ihtilafın başarılı bir şekilde çözülmesine bir örnek, 1962'in Karayip krizidir. Sovyetler Birliği, YABCh'li rampalarımızın Küba'da konuşlandırılmasının sonucu olarak "Anadyr" adlı mükemmel bir operasyon gerçekleştirdi. Amerikan tarafı için, bu eylemler tamamen beklenmedik oldu. O anda, dünya küresel bir nükleer felaketi açığa çıkarmanın bir ipliği ile asılıydı. ABD liderliği, Sovyet stratejik güçlerinin adadan derhal geri çekilmesini talep etti. SSCB kendi şartlarını belirledi: Amerika'dan Türkiye ve İtalya'da bulunan nükleer silahların taşıyıcılarını geri çekmesi istendi. Bir uzlaşmaya varıldı. Bu örnek nükleer caydırıcılık sisteminin gerçek yeteneklerini göstermiştir, bu nedenle bölgesel düzeyde Rusya'nın güvenliği sağlanabilir.
Dolayısıyla, bölgesel düzeyde nükleer caydırıcılık var olma hakkına sahiptir. Şu anda ve yakın gelecekte, ONFP de dahil olmak üzere yeni silah türleri geliştirilmeyecek ve RF Silahlı Kuvvetleri'ne girmeyecek, düşünülen kavram agresif özlemler için gerçek bir caydırıcı hale gelecektir. Bu teklifler zaten araştırma merkezlerinde çalışılmıştır. Bugün, bölgesel nükleer caydırıcılıkla ilgili çeşitli alıştırmalarda askeri birliklerde çalışmaya başlamak ve ayrıca askeri eğitim kurumlarında mücadele ve mesleki eğitim sistemine dahil etmek gerekmektedir.