Esther Greenwood New York'ta staj yapmakta olan bir üniversite öğrencisidir. Esther, hep parlak bir öğrenci iken "gerçek hayatın" içine girmek onun bazı şeyleri sorgulamasına yol açıyor. Ne istediğini tam olarak bilmediğini, nasıl bir yol izlemesi gerektiğini bilmediğini fark ediyor. Esther'in normal görünen hayatı, küçük detayları fark ettikçe, kendini tanıdıkça Plath'in deyimiyle "sırça bir fanusa" dönüşüyor. Kırılgan ve boğucu oluyor. Çevresindeki insanlar, arkadaşları ve erkeklerle olan ilişkileri de onu adeta tetikliyor. Ve bir kitap yazmaya karar veriyor. O kitap da işte kopuş noktası oluyor.
İlk 100 sayfa sanki Amerikan romantik komedi filmi izliyor ya da pembe seriler vardır ya bridget jones'lar, şeytan marka giyer gibi kitap okuyor hissi yarattı bende. 100 sayfadan sonra hikayenin rotası değişiyor. Hikaye sürükleyici değil ama dil akıcı ve sade.
Eğer başıma bir şey gelmeyecekse, Sırça Fanus bana çok overrated geldi. Kitap, yazarın intiharının 1 ay öncesinden yazdığı ve o kopuşa giden süreci anlattığı açısından değerli ve okunmalı. 31 yaşında iki çocuğuna süt ve kurabiye verdikten sonra kafasını fırına sokarak intihar etmiştir. Kendi zamanının çok ötesinde olan Slyvia Plath'i tanımak ve anlamak için Sırça Fanus okunmalı ama inanın sırf o açıdan.
Yalnız şu ana kadar okuduğum en anlamlı ve en güzel intihar mektubu idi. "Uzun bir yürüyüşe çıkıyorum..."
Son söz de Kırmızı Kedi Yayınevi'ne. Kitabın ellinci yılında bu yeni baskıyı bize sunduğu için kendisine şahsen teşekkür ederim. İç tasarımı ve baskı kalitesi çok hoşuma gitti. Lakin kitabın kapak fotoğrafını beğenmedim. Ne Sylvia Plath'i ne de Esther'i yansıtmış.