Biraz Benimle Konuş Stella
Çırpınıyorum. Benim okuduğum bu kâğıtların haddi hesabı yok. İlk kez gördüğüm kelimeler, ilk kez yazdığım cümleler, bana ne yaptığımı sorgulatıyor; kim olduğumu... Ben kesin konuşamıyorum, bu soruları cevaplarken. Bana kendimi anlatsana Stella. Zaten tüm gün o pencerenin önünde yatıyorsun, biraz benimle konuşsana. Sargısını hiç açmadığım yaralarımı tarif et bana; neredeler, neye benzerler, neden iyileşmezler? Hiç değmediğim yerleri göster bana Stella, nasıl hissettirir? Renklerini, kumaşlarını, adreslerini söyle bana. Nasıl bulurum, nasıl giderim? Ben nasıl buraya geldim? Ne için geldim? Ne yapmam gerektiğini bi’ çıtlat kulağıma.
Bu tırmaladığım şeyler, tırnaklarımın arasına dolduğunca benim. Ama ben tırmalamak değil; adım atmak, ayaklarımın altında tutmak, havasını solumak istiyorum.
Bir sürü kalemim var Stella. Ama ben bu deftere hangisiyle yazacağımı bilmiyorum. Ortaya dökeceğim bir sürü kelimem var. Ama ben nasıl cümle kuracağımı bilmiyorum. Benim içimde bir sürü ‘ben’ var, Stella. Ama ben nasıl bir olacağım, inan hala hiç bilmiyorum.
Kaynakça
Fotoğraf: Müge Nur Öğütcü