Ancak, siyasi arenada bu çatışmadan büyük bir kazanç elde edecek bir oyuncu olmadığı söylenemez. Bu mücadeleden bütün temettüler İngiltere'ye gitti. Fransa - Rusya, o dönemde İngiltere’nin ana jeopolitik düşmanı ile oynadı. Paris, Batı Avrupa’nın birleşme sorunlarını çözemedi ve dış politikadaki bağımsızlığını giderek İngilizler için “oynayarak” yitirdi. Fransa’nın sonuçları üzücü - boşuna Doğu (Kırım) kampanyası, Birinci Dünya Savaşı’nın en ağır kayıpları, İkinci Dünya Savaşı’nın cüretkar çöküşü ve modern zamanların kademeli olarak bozulması. Londra, XIX. Yüzyılın başlarında - XVIII'nin sonunun zor mücadelesinde Paris'i yendi. Ve bu mücadelede İngilizlerin en büyük kozu Rusya idi. Rus askerleri, Batı Avrupa'nın tarlalarını kemikleriyle noktaladı ve Fransa'nın potansiyelini baltaladı.
Ne yazık ki, Rus hükümdarlar ve özellikle de Alexander I, eşit değildi. Rusya'yı başkasının oyununa sürüklediler. Rusya'nın Fransa ile mücadelesi Rus ulusal çıkarlarına uymadı. Hattında Rusya avantajlıydı: Fransa - İngiltere ve Fransa - Avusturya, Prusya. Bu mücadele, Batı Avrupa’yı tüketti - o zamanlar, Rusya’nın ana jeopolitik muhalifi, St. Petersburg’a, zaten varolan engin bölgelerin (Güney ve Uzak Doğu’da yeni bölgeleri dahil etmek için) mevcut gelişimine odaklanmak için zaman verdi. Gerçekte, Ruslar İngiltere’de top yemi haline geldi.
Fransa'da devrim ve Catherine II'nin büyük doğu planları
1789’te Fransa’da bir devrim gerçekleşti. Fransa'nın sosyo-politik sisteminin en büyük parçalanmasına ve yeniden örgütlenmesine yol açtı. Eski düzen neredeyse tamamen kırılmıştı, monarşiden Fransa cumhuriyete dönüştü. Daha sonra, monarşi bir kereden fazla restore edildi, ancak genel olarak, Fransız devletinin sosyal ve siyasal sistemi güçlü bir dönüşüm geçirdi. Avrupa’yı yeniden yapılandırmanın uzun süreci yeni bir aşamaya girdi.
Fransa çok uzaktaydı ve bu eyaletteki iç olaylar pratik olarak Rusya ile hiçbir şekilde temas etmedi. Hem monarşi hem de cumhuriyetle ticaret yapmak mümkündü. Bununla birlikte, Rus İmparatoriçe Catherine II bu olaya son derece acı veren bir tepki gösterdi. Fransa'daki olaylara aşırı derecede kızmıştı. Kızgın sözleri hızla Avrupa’ya yayıldı. Ulusal Meclis milletvekillerini, isyancı Pugachev ile karşılaştırılabilecek olan "kanallar" unvanına ilgi çekmeyen bir şekilde çağırdı. Dahası, Rus imparatoru, Fransız karşıtı koalisyonun başlatıcılarından biri olarak hareket ederek müdahale çağrısında bulundu: “Fransa'daki monarşist gücün zayıflaması diğer tüm monarşileri tehlikeye atıyor. Benim açımdan, kesinlikle, her şekilde direnmeye hazırım. Hareket etme ve silahlanma zamanı. ” Catherine, Fransız göçmenler ve karşı devrimci soyluların yarattığı paralı orduyu finanse etmeye bile başladı.
Öte yandan, Ekaterina Alekseevna açıkça kurnazdır. Louis XVI’nın çoğunu düşünmedi: “Her gece sarhoş oluyor ve isteyen herkes tarafından yönetiliyor.” Ayrıca, Rus İmparatoriçesi, Viyana ve Berlin’in Fransa’ya müdahalesinin faydalarını anlamıştı. 4 Aralık 1791, emir, sekreteri Khrapovitsky'ye şunları söyledi: “Viyana ve Berlin mahkemelerini Fransa’nın işlerine sokmak için başım ağrıyor. Çok fazla bitmemiş işletmem var ve bu bahçelerin işgal edilmesine ve müdahale etmemesine ihtiyacım var. ” Petersburg, Viyana ve Berlin'i Polonya meselelerinden uzaklaştırmakta yarar gördü. Avusturya'nın Balkan Yarımadası'ndan ve Osmanlı İmparatorluğu'nun geleceğinden ayrılması gerekiyordu. Catherine'in Osmanlı topraklarının geleceği için geniş planları vardı. Özellikle, Rusya’nın himayesinde, Bizans İmparatorluğunu yeniden inşa etmek için Osmanlı’yı Avrupa’dan tamamen kovması gerekiyordu.
1792 yazında Avusturya-Prusya birlikleri Fransa'yı işgal etti. "Devrimci savaşlar" dönemi başladı. Fransa'nın düşmanları arasında sadece Avusturya ve Prusya değil, İngiltere, İspanya, Portekiz, Sardunya ve Hollanda da vardı. Batı Avrupa'nın bütün ilgisi bu savaşa perçinlendi. Ve o zaman, Rusya Konstantinopolis'e kesin bir atış yapmaya hazırdı. Ordunun en iyi kuvvetleri ve filo Fransa'da bir kampanya için batıya değil, güneye doğru bir araya geldi. 1793 yılında Baltık Filosundan Karadeniz'e 145 subay ve 2 bin denizci nakledildi. Herson ve Nikolaev tersanelerinde, çeşitli sınıflardan 50 gemi ve 72 kürek gemisi atıldı (birlikleri ve çeşitli yükleri taşımak için gerekliydi). 1793 yılında navigasyonla Karadeniz Filosu'nun Karadeniz Gemileri'nde 19 gemi, 6 fırkateyn, 105 silah ve 25 deniz botu vardı. Karadeniz Filosunun hazırlanmasına ilişkin kararname: “Duvarlar Tsarsgradsky alevini kucaklayabilir” (1770 Chesmensky savaşında, Rus filosu Osmanlı filosunun gemilerini neredeyse tamamen yok etti veya ele geçirdi). 1793'ün başlarında, Kherson'a yeni bir başkomutan Alexander Suvorov geldi. Petersburg nane, usta T.Ivanov gizlice bir tarafında imparatoriçe tasvir edildi madalya, diğer tarafta yanan bir Konstantinopolis, hilal ay düşen bir minare ve bulutlarda parlak bir haç bastı.
Konstantinopolis ve boğazı ele geçirme operasyonu, Polonya-Litvanya Ortaklığı İkinci Bölümünün (1793) ve ardından yılın 1794'in Polonya ayaklanması ve Polonya-Litvanyalı Ortaklığın Üçüncü Kısmı (1795) nedeniyle başarısız oldu. Catherine, doğu planlarını ertelemek zorunda kaldı, Suvorov Polonyalılarla savaşmaya gönderildi. Ancak Ekaterina Alekseevna planlarını unutmadı. 1796’de Farsça kampanyası başladı (Barışçıl olmayan Perslerin cezalandırılması - Yılın 1796 kampanyası). Valerian Zubov komutasındaki birlikler Bakü'deki Derbent'i ele geçirdi ve başarılı bir şekilde İran'a girdi. Güney Azerbaycan ve Tahran'a giden yol açıktı. Kazaklar Platov uzun menzilli keşif gerçekleştirdi. Genel olarak, Farsça kampanya kazanıldı. Persler birbiri ardına bir bölgeye teslim oldu, direniş azdı. Uzun vadede, Rusların Hint Okyanusu'na erişimi olasılığı başladı. 1797 yılı için bir başka operasyon daha planlandı: Zubov, birlikleri Anadolu'dan Konstantinopolis'e taşımaktı. Aynı zamanda, Suvorov komutasındaki Rus birlikleri, Boğaziçi iniş operasyonunu yürütmek için Çarlık’ta Balkanlar’da ve Ushakov komutasındaki Karadeniz Filosunda bir atış yapacaklardı. Bu planlar İmparatoriçe'nin ölümü nedeniyle gerçekleşmedi.
Catherine zamanında Hindistan'da bir kampanya için bir plan geliştirmeye başladı. 1791’te, Fransa’nın göçmeni Marquis de Saint-Genis, Rus’a, Buhara ve Kabil’le Hindistan’a yönelik bir kampanya planı önerdi. Rus birliklerinin yoğunlaşma yeri Orenburg olacaktı. Catherine Alekseevna'nın Babür İmparatorluğu'nun restorasyonu hakkında bir bildiri yayınlaması gerekiyordu. Plan uygulanmadı, ancak İmparatoriçe arasında büyük ilgi uyandırdı.
Aynı zamanda, St. Petersburg, Avrupa güçlerinin yanlış bilgilendirilmesi konusunda yoğun manevralar yaptı. Catherine halka açık bir şekilde bir araya gelerek Fransız Jacobin'lerle savaşmak için koalisyon kurdu, Fransız hükümdarlarının idamesi hakkında halk histerileri örgütledi. Şubat ayında İngiltere'yi yönlendirmek için 1795, St. Petersburg'da, müttefik savunma amaçlı Rus-İngilizce anlaşmasıyla, isimsiz bir düşmanla savaş halinde karşılıklı yardım anlaşması imzalandı. Ona göre, St. Petersburg, Avrupa güçlerinden biri olan 12-bin ile savaş halinde İngiltere'ye maruz kalmaya söz verdi. Kolordu (10 bin piyade ve 2 bin süvari). İngiltere, 0,5 milyon rubleye yıllık para yardımı ve Rus birliklerinin yiyecek ve kıyafet bakımını vaat etti. Catherine'in bu sözleşmeyi yerine getirip getirmeyeceği belli değil, ancak her durumda Rusya İmparatorluğu için 12 bin askerinin ordusunun önemi çok azdı. Türkiye'ye karşı savaşlarda çok daha güçlü askeri birlikler faaliyet gösteriyordu. Ek olarak, 1795 navigasyonunun başlangıcında, Ekaterina, Kuzey Denizi'ne, 12 savaş gemilerinden ve 8 fırkateynlerinden oluşan, Amiral Khanykov'un bir filosunu gönderdi. Bu filonun ticaret gemilerini koruması ve Hollanda sahillerini kapatması gerekiyordu. 1796'te Khanykov komutasındaki filo gemilerinin bir kısmı Baltık'a geri döndü, Arka Amiral Makarov komutasındaki en iyi gemiler İngiltere kıyılarında kaldılar. Rus ekibi, İngiliz denizcilerin ayaklanmasının bastırılmasında yer aldı. Bunun için, İngiliz kralı George III Makarov'a altın bir kılıç verildi ve imparator Paul - St. Anna 1 derecesi.
Pavel Petrovich'in Siyaseti
1795'un sonunda, Rusya, İngiltere ve Avusturya arasında Fransa'ya karşı üçlü bir ittifak kuruldu ve Rusya'da bir seferberlik kolordu hazırlandı. Bununla birlikte, Catherine’in ölümü Rusya’nın politikasını kökten değiştirdi. İmparator Paul, Avusturya’ya yardım etmek için bir seferberlik ordusu göndermedim ve müttefiklerine Rusya’nın önceki savaşlar tarafından tükendiğini ilan ettim. Rusya, Fransız karşıtı koalisyondan ayrıldı. Başlangıçta, İmparator Paul barışçıl bir politika izlemeye ve Fransız askeri başarılarını diplomatik önlemlerle sınırlandırmak istedi. Pavel Petrovich, Boğaz operasyonu hazırlığını durdurdu, Zubov Seferi Kolordu'nu Pers'ten aldı ve Makarov’un filosunu Akdeniz’den getirdi. Pavel Dış politikadaki Catherine prensiplerini eleştirel olarak değerlendirdim ve kökten değiştirmeye karar verdim.
Saltanatının ilk aylarında, yeni imparator Avrupa’daki olayları dikkatlice izledi, bunlara müdahale etmemeye çalıştı. 1796-1797 içinde Fransa'nın ciddi bir başarısı oldu. Yetenekli Fransız generali Napolyon Bonapart mükemmel bir İtalyan kampanyası başlattı. Birbiri ardına Avusturya orduları yenildi ve Campo Formio'daki Ekim ayının 17'i, Birinci Koalisyon Savaşını sona erdiren Avusturya ile Fransa'nın barışı sonuçlandı. İngiltere savaşmaya devam etmesine rağmen Fransa zafer kazanmıştı. Avusturya, Hollanda’yı reddetti, Ren’in sol yakasını Fransa’nın sınırı ilan etti. Fransa İyonya Adaları'na gitti. Fransa'nın vokalleri Tsizalpinsky Cumhuriyeti ve Ligurya Cumhuriyeti idi. Avusturya, Adige Nehri'nin sol yakasındaki Venedik topraklarının ve Venedik topraklarının yanı sıra Istria ve Dalmaçya'daki Venedik mallarının tazminatı olarak tazminat aldı.
Paul bu Fransız zaferine sakince tepki gösterdi. Avusturya Büyükelçisi Kobenzel, Petersburg Viyana'ya askeri yardım sağladıysa, Avusturya ve Fransa'nın ateşkesinin hala kırılabileceğini açıkça belirtti. Rus imparatoru omuz silkti ve şöyle dedi: “Henüz yeterince yenilgiye uğramadın mı?” Ancak, Rus imparatoru etrafında bu süre zarfında, Rusya’yı Fransa’nın bir düşmanı yapması gereken entrikayı bükmeye başladılar. Fransız göçmenlerinin bir temsilcisi Pavel'e geldi ve Rus egemenliğinin merhametine hitap ederek iltica istedi. Avusturya, dünya şartları altında, Prens Louis-Joseph de Bourbon-Conde komutasındaki Fransız emperyal birliklerini topraklarında tutamazdı. Napolyon'un Pavel olarak adlandırdığı “Russian Don Quixote”, hiç şüphesiz Fransızları Rusya'ya davet etti. Fransız birlikleri Podolia ve Volyn'de konuşlandırıldı. Prens Louis Conde, oğlu ve torunu sıcak bir şekilde Petersburg'da kabul edildi. Fransız tacı Kont Provence yarışması (Louis XVIII) Mitau'ya yerleşti ve 200 bin ruble'de emekli maaşı aldı.
Aynı zamanda, Vilna'daki Polonyalıların bir komplounun Fransızlar tarafından desteklendiği iddia edildi. Ciddi bir komplo yoktu, ancak Paul'un çok sinirlenmesine neden oldu. Rusya'yı Fransa ile savaşa çekmede önemli bir rol de Malta Şövalyeleri tarafından oynandı. 1797’te şeref ve şerefî idealleri paylaşan Pavel, kendisini Malta’nın en eski düzeninin koruyucusu olarak ilan etti (Hospitallers geleneğini sürdürdü). 1798’te, Napolyon Malta’yı Mısır’a giderken ele geçirdi. Pavel Petrovich, St. Petersburg ve Aralık'taki 16'ta Şövalyelere sığındı, 1798 Malta Düzeninde Büyük Üstat seçildi (Kudüs'te St. John Düzeninde Büyük Üstat). Rusya'da, Pavlus hükümdarlığı döneminde sivil ve askeri haklara verilen en yüksek ayrım olarak kabul edilen Kudüslü Aziz John Emri'ni (Malta Haçı) kurdular. Paul, Rus adasının koruması altında Malta adasını kabul eden bir kararname çıkardı. Malta adasının Rusya ili olması gerekiyordu. Rusya'nın Akdeniz ve Güney Avrupa'daki çıkarlarını sağlamak için bir deniz üssü yaratması gerekiyordu.
Bu yüzden, çeşitli öznel faktörler Pavel Petrovich'i Fransa ile savaş başlatmaya zorladı. Eski zamanlardan beri Rus toprağı olmayan Malta'ya, Fransızlarla kanlı bir savaş başlatmaya değdiği toprak denemezdi. Rusya, güney ve doğudaki savaş alanlarına ve özel çabalara gerek kalmadan çok daha büyük bölgelere kolayca katılabilir.
Fransa ile savaş
Ağustos ayında, Rus filosu, Ushakov komutasındaki - savaş gemilerinin 1798'i, 6 firkateynleri ve diğer gemiler - Boğaziçi'ne taşındı. 7'un sonbaharında, Rus gemileri Boğaziçi ve Çanakkale Boğazı'ndan geçti, Akdeniz'e girdi ve sonra Adriyatik, Türk filosu ile işbirliği içinde İyonya Adaları'nı ele geçirmek için bir operasyon başlattı. Rus imparatoru, Rus filosunun Akdeniz'e gönderilmesiyle sınırlanmamasına karar verdi ve Aralık 1798 18, St. Petersburg, Londra ile birliğin restorasyonu konusunda ön anlaşma imzaladı. Rusya, askeri operasyonlar için Avrupa'ya 1798-bin gönderme sözü verdi. ordu ve İngiltere, bir parçası olarak, 45 bin sterlin sterline bir kerelik nakit sübvansiyon sağlamayı ve aylık 225 bin sterlin sterlini ödemeyi kabul etti. İlginçtir, Avrupalılar Rusya'dan sadece askerleri değil, aynı zamanda bir komutanı istedi - Suvorov. 75’in sonunda, İngiltere ve Avusturya’nın büyükelçileri neredeyse ultimatom, Fransa’ya karşı yöneltilecek olan Rus birliklerinin komutanı olarak Alexander Suvorov’un atanmasını istedi.
Akdeniz'e bir Ushakov filosu göndermenin yanı sıra, İngiliz filosuna yardım etmek için Rus gemileri Kuzey Denizi'ne gönderildi. Nisan ayında, 1798, Makarov, 5 savaş gemilerinden İngilizlerle olan bağlantıya geçme emrini aldı. Haziran ayında, filo Kopenhag'daydı, Temmuz ayında İngiliz filosuyla birleşti. Sonra, Makarov filosu güçlendirildi ve kompozisyonu 18 savaş gemilerine, 10 fırkateynlere getirildi. Baltık’tan bir Chichagov filosu ve Arkhangelsk’ten bir Baratynsky kopması geldi. Her iki bileşik de geçiş sırasında ciddi zorluklar yaşadı, hemen hemen tüm gemiler az çok ciddi hasar aldı. Rus gemileri Eylül 1800'a kadar eve geri döndü.
Rus imparatorunun emriyle, 17,5-bin kuruldu. Hollanda'ya iniş için General Hermann von Fersen komutasındaki birlikler. İngiliz birlikleriyle birlikte, fethettiği Hollanda’yı Fransız’dan kovmak ve oradaki Turuncu Prens’in eski gücünü geri kazanmak zorunda kaldı. Yılın Hollandalı seferi 1799 tamamen başarısızlıkla sonuçlandı. Yerel şartlar savunma tarafına katkıda bulundu; Fransızlar ve Hollandalılar kendilerini destekleyen çok iyi savunma pozisyonlarına sahipti, arazi saldırgan eylemler için çok zordu. Sonbaharın kötü hava koşulları durumu daha da kötüleştirdi, ovaları su bastı ve bataklıklara dönüştürdü. Rus seferi kolordu tek bir bütün değildi - gemilere inmeden hemen önce sadece bölünmeler ve tugaylar kurulmakla kalmadı, hatta farklı parçalardan gelen askerlerin bir araya gelerek taburlarını bile ayırdılar. Komutanlar astlarını bilmiyordu. Taşıyıcı yoktu, at getirilmedi, süvariler sökülüp kaldı, silahların taşınmasında büyük zorluklar vardı. Askerlik arzında büyük sorunlar vardı. Savaş sırasında, Rus ve İngiliz birlikleri ayrı ayrı hareket etti, eşzamanlı bir grev işe yaramadı. Sonuç olarak, Bergen savaşı Rusların ve İngilizlerin yenilgisiyle sona erdi, generaller Herman ve Aygırlar ele geçirildi. Fransız General Brune'in izniyle kalan kuvvetler boşaltıldı. Başarısız seferde, yalnızca İngiltere lehine hak kazandı, İngilizler Hollanda filosunu ele geçirdi.
Ushakov filosunun Adriyatik ve İtalya'daki Suvorov ordusu üzerindeki eylemleri çok daha başarılıydı. Ushakov komutasındaki Rus denizciler, Osmanlıların desteğiyle, Kythira, Zakynthos, Kefalonia ve Lefkada'daki İyonya adalarını işgal etti ve güçlü Korfu kalesini işgal etti. Ardından Rus denizciler başarıyla İtalya'nın güneyinde faaliyet gösterdi. Suvorov, Kuzey İtalya'daki Fransız birliklerini yendi, muhteşem bir İsviçre kampanyası yaptı. Açıklar mükemmeldi. Ushakov, Suvorov, Rus askerleri ve denizciler bir kez daha dünyaya bir Rus erkeğinin inanılmaz dövüş özelliklerini gösterdiler. Bununla birlikte, Rusya'nın ulusal çıkarları açısından bakıldığında, bu bir güç kaybıydı. Rus başkalarının çıkarları için savaştı. Tüm avantajlar Londra ve Viyana tarafından alındı.
Rusya ile eski müttefikleri ve Fransa ile dünya arasındaki boşluk
Pavel Petrovich yavaş yavaş Fransa'ya karşı başlattığı savaşın tüm aptallığını fark etti. Avusturyalılar ve İngilizler, ulusal sorunları çözmek için Rusları top yem olarak kullandılar. 1799'un düşüşüyle, Viyana ve Londra kampanyanın kazanıldığına karar verdiler ve Rus zaferini mahrum etmek için acele ettiler. Bu, A. Suvorov’un askerlerinin İsviçre’ye şimdiden gereksiz yere atılmasının sebebidir, ancak onları İtalya’da bırakmak ve Fransa’ya karşı saldırı için hazırlıklara başlamak daha akıllıca olacaktır.
İlginçtir ki, Suvorov'un İtalya'daki bazı açılardan kazandığı başarılar, Napolyon'u yenilgiyi kabullenmekten kurtardı. İngilizler, Aboukir'deki Fransız filosunu yok etti ve Mısır'daki Fransız ordusunu, metropolle iletişim kurarak mahrum etti.Piramitlerin Muharebesi. Mısır'ın Bonaparte kampanyası). Mısır, Fransız ordusuna gerekli her şeyi sağlayabilecek bir sanayiye sahip değildi ve şimdi takviye arzı durdu. Napolyon'un ordusunun biraz zamanı vardı, o zaman İngilizlere ve Türklere teslim olmak gerekiyordu. Napolyon utanç verici teslimiyet bekliyordu. İtalya'daki Fransız birliklerinin ağır yenilgilerinden sonra Napolyon, Mısır'daki orduyu gerçekten terk etmeyi başardı (kendi inisiyatifiyle, ıssız) ve Fransa'ya geri döndü. Suvorov ordusunun işgalinden korkan, yenilgiye uğrayan, iktidar seçkinlerinin çalınması ve konuşmasından bıkan Fransız halkı, Napolyon’un iktidarını ele geçirdi.
Napolyon'un stratejik düşüncenin varlığını inkar etmesi güçtür, derhal durumun saçmalığına dikkat çekti: Rusya, hükümet biçimiyle ilgili görüşlerin dışında, kendisiyle ortak bir sınırı olmayan ve genel olarak anlaşmazlık konusu olmayan bir ülkeyle savaşa girdi. İlk konsolosun yetkilerini alır almaz, Napolyon, Rusya ile yakınlaşmayı hükümetin en önemli dış politika görevi olarak belirledi. “Biz Prusyalı kraldan ne ordu ne de sendika talep etmiyoruz; ondan sadece bir hizmet sunmasını istiyoruz - bizi Rusya ile uzlaştırmak için - yılın Fransız 1800'inde büyük Fransız'ı yazdı. Aynı düşünceler Paul'a da geldi. Rus imparatoru, Berlin’de Rusya’nın Rusya’yla muhtemel bir barışı olduğunu bildiren Berlin’deki Rus elçisi 28’in 1800’teki bir raporunda, Rus imparatoru “Fransa’yla yakınlaşmaya gelince, daha iyi bir şey istemem ben, özellikle Avusturya'ya karşı bir ağırlık olarak. "
5 Eylül 1800, Fransızlar Malta'daki İngilizlere teslim oldu. Petersburg derhal Londra’nın Malta’ya Rus birliklerinin inişine rıza göstermesini istedi. Londra sessizdi. Kasım ayında Pavel, Rus mağazalarında ve mağazalarında İngiliz mallarını rehin aldı, Rusya'da İngiliz mallarının satışını yasakladı, İngilizlere borç ödemelerini durdurdu, Rus ve İngiliz tüccarlar arasındaki borç ödemelerini ortadan kaldırmak için görevliler atadı. Güçler arasındaki diplomatik ilişkiler kesintiye uğradı. 4 - Aralık 6 Yılın 1800'i, Rusya, Prusya, İsveç ve Danimarka arasındaki bir birlik anlaşmasıyla resmileştirildi. İngiltere ile ilgili olarak, yılın 1780 sistemini daha geniş ölçekte yenileyerek silahlı tarafsızlık politikası ilan edildi. Durum kuzey güçler ve İngiltere arasında savaşa girdi. İngiliz hükümeti, gemilerinin düşman koalisyon devletlerine ait gemileri ele geçirmelerine izin verdi. Bu eylemlere cevap olarak, Danimarkalılar Hamburg'u işgal etti ve Prusyalılar Hannover'ı işgal etti. Müttefikler, ekmeğin eksikliğinin İngiltere'yi daha kolay hale getireceği umuduyla İngiltere'ye (Napolyon ablukasından önce bile) mal ihracı ve özellikle tahıl ambargosu uyguladı. Batı Avrupa'daki birçok liman İngiliz gemilerine kapatıldı.
Londra provokasyonu kullanmaya çalıştı. İngiltere'nin Floransa büyükelçisi Rus elçisi Mozenigo’yu ziyaret etti ve İngiltere’nin Korsika’ya bakmadığını ve “Korsika’nın fethi emperyalist majesteleri için çok önemli olacağını” söyledi. Bu yüzden Londra, Petersburg'a Malta'nın Korsika ile değiştirilmesini teklif etti. Korsika'nın Napolyon'un doğum yeri olduğu gerçeği göz önüne alındığında, provokasyon daha da olumsuz bir çağrışım aldı. Pavel Petrovich'in bu kadar kaba provokasyon yapamadığı açık.
Devam edecek ...