Çocukluk, kaygısız olmak için mükemmel bir zamandır. Birçok ebeveyn böyle düşünmese de… Ebeveynler, okul öncesi çağından itibaren her türlü eğitimi alabilmesi için çocuklarını zorlarlar. Bunu iyi niyetle yaparlar. Ancak aşırı yüklenmenin sonunda çocukta ilgisizlik başlar. Çocuğun kendini tanımasına, gerçekten neyi sevdiğini anlamasına ve sıradan oyunlar oynamasına zamanı kalmıyor.
Neye yol açar: Çocuğun giderek asi olmasına neden olur. Çocuklar çoğu zaman, tüm hayatlarını sağlam bir izin gününe dönüştürmeyi ve oynamanın tadını çıkarmayı hayal ederler. Kendileriyle küçüklüklerinde yeterince oynamadığınızda çocuğun gelişim dengesi bozulur. Çocuk için alınan ciddi kararlar çocuğun doğal gelişimini bozar.
Çocuğun ilerlemesini kendi başarılarıyla karşılaştırın, başkalarının başarılarıyla değil. “Falan arkadaşına bak!” “Filanın çocuğuna bak!” gibi ifadeler çocuğa başarılı olamayacağı hissini aşılar. Çünkü bununla çıta sürekli yükseltilir.
Neye yol açar: Motivasyonda bir azalmaya neden olur. Daha mükemmel birinin olması durumunda çocuk, zamanla daha iyi olma arzusunu kaybeder. Bu, çocukluktan itibaren belirlenirse, yetişkin yaşamında çalışma ve kendini geliştirme arzusu olmayacaktır.
Düzeltilecek bir şey olduğunda eleştiri önemlidir. Ancak sürekli eleştiri, bir çocuk tarafından dırdır olarak algılanabilir. Birinde her zaman hata bulursanız ve aynı zamanda diğerinde başarıyı fark etmezseniz, çok yakında çocuğunuz her yerde denemeyi bırakacaktır. Birçok ebeveyn çocuklarına işlerinden, çevrelerinden ve günlük sorunlarından şikâyet eder.
Neye yol açar: Çocuk çalışmamaya ve işlerden kaçmaya çalışır. Çocuk takdir edilmeyecekse neden çalışsın ki! Bu durumda çalışmak ona sadece sıkıntı ve yorgunluk getirir.
Ebeveynler, bir çocuğun yardımıyla hayallerini gerçekleştirmeye çalışırlar. Mesela, onu bir müzik okuluna gönderirler. Çünkü şöyle derler: “Bir zamanlar piyanist olmak istedim. Benden geçti. Ama çocuğum piyano çalmayı öğrensin.” Ya da çocuğun bir tıp fakültesine gitmesi konusunda ısrar ederler. Çünkü ailede hiç doktor yoktur ve doktorluk takdir edilen bir meslektir. Bu ve benzeri yönlendirmeler genel olarak, çocuğun hayalinin gerçekleşmesi değil ebeveynlerin hayalinin gerçekleşmesidir.
Neye yol açar: Zaten yetişkin olan bir çocuğun aniden tüm hayatı boyunca sevilmeyen bir işle meşgul olmasına neden olabilir. Çalışmaktan zevk almayacak ve büyük olasılıkla işini değiştirmek için zamanı ve yeterli enerjisi de olmayacaktır.
Çocuğu kontrolsüz bırakmak kadar, çocuğun her adımını kontrol etmek, çocuğa müdahale etmek de yanlıştır ve bu hatalar kötü sonuçlara yol açabilir. Çocuğa özgürce hareket imkânı vermemek veya sorunları çözmek için kalıpların dışına çıkmasını engellemek büyük bir hatadır.
Neye yol açar: Çocuğun öz güveninin azalmasına neden olur. Ebeveyn, çocuğun her adımını kontrol ederek ona güvenmediğini ve kontrol olmadan çocuğun kendi başına hiçbir işle başa çıkamayacağını gösterir. Bunula birlikte çocuk, zamanla ebeveyninin hatalarını fark ettiğinde, onlara güveni sarsılacaktır.