1979 sonbaharında, Rodoslular Zambiya'ya - daha doğrusu ekonomileriyle - yakından ilgilendiler. Rodezya'nın denize erişimi yoktu - ama Zambiya'da da bir tane yoktu ve bu yüzden Zambiya yetkilileri, ihracatının bir bölümünü nefret ettiği “yasadışı beyaz rejimi” tarafından yönetilen Rodezya yoluyla göndermek zorunda kaldılar. Rhodesia Silahlı Kuvvetleri, Zambiya topraklarında terörist kamplara yapılan grevlerle özellikle törene katılmadığından, Zambiya Cumhurbaşkanı Kenneth Kaunda bazen Rhodesia sınırını kapattı veya açtı. 1978'un sonbaharında, bir kez daha açtı - Rodoslular, ülkenin başkenti yakınlarındaki birkaç büyük militan üssünü başarıyla bombaladılar. Sebep basitti - Zambiya'da yiyecek yoktu ve ithalat, güney komşusunun toprakları üzerinden ya da doğrudan Rhodesia'dan yapılıyordu. Ancak Salisbury, sınırların açıklığına uygun değildi - Kaunda, kendisini dış dünyayla bağlayan bir iş parçacığına daha sahipti ve ilk başta onu istismar etmeye çalıştı. Tazara (veya Tan-Zam) demiryolları Zambiya için en önemli olanıydı: Ülkeyi ve Tanzanya'daki Dar-es-Salaam limanını birbirine bağlayan tek otoyoldu. Her ay, 25 bin ton kargo Zambiya'da demiryoluyla geldi. Genel olarak, Tazara kargo devri, Zambiya’nın ticaret dengesinin yüzde 40’ine ulaştı. Bu yüzden görev basitti: Rodosluların Kaunda'yı güney iletişimlerini kullanmaya zorlamaları çok önemliydi - ve bunun için kuzeyleri kesmek gerekliydi. Rhodesia'daki Tazar istihbaratının yanı sıra ordu merkezindeki analistlerin anlamı da uzun zaman önce anlaşılmıştı.
Bu iletişimin en önemli bölümü, Zambiya'nın kuzey-doğu kesiminde, bu demiryolu üzerindeki en uzun köprü olan Chambeshi Nehri üzerindeki en büyük demiryolu köprüsü idi. Ondan yaklaşık yarım kilometre uzaklıktaki motorlu taşıtlar için bir köprü vardı - ayrıca Zambiya'nın ulaştırma altyapısında da önemli bir rol oynadı: özellikle Burundi'ye çimento ve petrol ürünleri taşımacılığı geçti.
Tüm bu bilgiler dosyada önceden toplandı - ancak materyaller henüz yeni gelişmeler için kaldı. 1978 yazında, Rodezya SED köprüleri yıkmakla görevlendirildi ve operatörler operasyonu geliştirmeye başladı. Ancak çoğu zaman olduğu gibi, iptal etme emri kısa sürede alındı - tepede, bazı nedenlerden dolayı, eylemin gerçekleştirilemeyeceğine karar verdiler. Rodezya’nın hâlâ kasıtlı olarak terörist nesnelere çarptığı ve ekonomik açıdan önemli olmadığı gerçeği rolünü üstlendi. Operasyonun, SAS komutunun hoşnutsuzluğuna bağlı olarak gelişmesi, kısıtlanmalıydı.
Ancak bir yıl sonra, Eylül ayının başında 1979, beklenmedik bir şekilde “iyi” yukarıdan geldi. Bu zamanın neden seçildiğini söylemek zor - Rodezya'nın kaderi gerçekte önceden belirlendi: Yakında Londra'da “Rodezya sorununun” nihai çözümü konulu bir konferans başlayacak ve ardından yeni bir hükümet yeniden iktidara gelecekti. Ancak Rodoslular pes etmek niyetinde değildi. Neyse ki, ön hesaplamalar çoktan yapıldı, bu nedenle "Peynir" kod adını alan işlem hemen başladı.
Kelimenin tam anlamıyla, ilk dakikadan itibaren, doğrudan performans sergileyenlerin kendileriyle karşılaştığı görevin tek kelimeyle - “imkansız” olarak tanımlandığını fark ettiler. Asıl sorun mesafe idi. Hedefler, Rhodesia sınırından 300 kilometreden daha uzakta (ve CAC'nin ana üssü olan Kabrit kampından 700 kilometreden daha uzakta) idi. Böylece, Chambesh üzerindeki köprüler, herkes için en uzak hedef oldu. tarih Rodezya'nın özel işlemleri. Buna göre, her şeyin yanlış gitme riski birçok kez artmıştır.
Operasyonla ilgili sorular her dakika ile çarpılır: hedefe bitişik olan bölgedeki yerel nüfusun durumu ve durumu hakkında ne söylenebilir? Yerleşimler köprüye ne kadar yakın ve bunlar ne? Köprü korunuyor mu? Bölgedeki polis kuvvetleri ne kadar? Ve benzeri. Ve en önemli soru - köprüler yıkıldıktan sonra grup nasıl ayrılacak? Patlamadan sonra yetkililerin alarmı derhal duyurması ve aramaya başlaması muhtemel - ve sınır çok uzakta olacak.
İlk adım, köprülerin ne kadar iyi korunduğunu ve yerel halk ile durumun ne olduğunu bulmaktı. SAS, doğru operasyonel verilere sahip olmadığından, istihbarat çalışanlarının yardımına başvurmak gerekliydi. Ajanlardan biri Zambiya'ya geldi ve gerekli bilgileri toplayarak bölgeye arabayla gitti. Ona göre, köprülerden çok uzakta olmayan küçük bir polis memuru vardı ve nüfus için, nehrin tüm uzunluğu boyunca Chambesh'in her iki kıyısında da aşağı yukarı eşit bir şekilde yaşadılar.
Sabotaj yapanların kara taşımacılığı ve helikopterlerden hedefe ulaştırılması hariç tutulmuştur. Dışarı çıkmanın tek bir yolu vardı - gece paraşüt saldırısı. Penetrasyon iki aşamada planlandı. Birincisi, dört işçiden oluşan bir grup uzun bir atlayışla indi - bölgenin keşiflerini gerçekleştirdiler ve polisin ve silahlı kuvvetlerin var olma seviyesini değerlendirdiler. Daha sonra, ana 12 grubu paraşütle tutulur. Sonra tüm 16 sasovtsev kano
Köprülere yüzün.
Ana grup yanlarında bir ton patlayıcı, dıştan takma motorlu “Zodiac” lastik bot ve birkaç kano aldı. Yük çok büyüktü - ve eğitim seansları sırasında, çoğu zaman onu nasıl dikkatlice ve kompakt bir şekilde yerleştirmeyi öğrenmeye harcandı.
dizayn
Komuta göre verilen görev çok net bir şekilde formüle edildi: köprüler sadece havaya uçurulmamalı, aynı zamanda maksimum süre için (tercihen elbette restorasyon imkanı olmadan) eyleme geçilmemelidir. İstenilen etkiyi elde etmek için, yüklerin bir kısmı su altında patlatılmalıdır. Ek olarak, operasyon sırasında, standart patlayıcı şarjlara ek olarak, deneysel patlayıcı ekipman kullanmaya karar verildi: yıkıcı bir ağ. Sabotajın ana hedefi olan demiryolu köprüsünü baltalamak için kullanılması gerekiyordu. Köprünün ana direğinin bir tarafında (üçünün en hacimli) bombardıman uçakları, her biri su altında üç patlayıcı 100 kilo yükü yüklemeyi amaçladı. Karşı tarafta yıkıcı bir ağ kuruldu - ana çalışanlar çalışmadan önce ücretleri bir saniyenin biraz altında patlatmak zorunda kaldı. Önleyici bir patlama geçici olarak suyu yerinden oynatır - sonuç olarak, kirişin bir tarafında bir hava yastığı oluşur. Sonra ana yükler tetiklenir - ve o anda karşı taraftan su geçirmezlik olmayacağından, fizik kanunlarına uygun olarak destek yarıya iner.
Geri çekilme yöntemlerine gelince, diğer şeylerin yanı sıra, özel kuvvetlerin Land Rover'ı indirdiği farz edildi. Ne yazık ki, birkaç denemeden sonra bu fikir terk edilmek zorunda kaldı. Sonunda, komuta, patlamadan sonra, operatörlerin otomobili ele geçirip ülkenin güneyine süreceklerini kabul etti. Aynı zamanda, geri dönerken, Sasovaların Chambesh ve Mpik kentlerinden uzak duramadıkları ortaya çıktı. Bölgenin haritaları güvenilmezdi - ilk önce, eski ve ikinci olarak büyük ölçekli.
Patlamadan sonraki tahliyenin başarısı, yalnızca sabotajcıların doğru arabayı ne kadar sürede bulabileceklerine bağlıydı. Eğer başarılı olursa, her şey normal şekilde bitmelidir. Değilse, o zaman operatörler, hafif koymak için çok ciddi problemler vardı.
Başarısız iniş
Ekim 3, 22.00 uçağındaki bir ileri keşif grubuyla yola çıktı ve Zambiya'ya doğru yola çıktı. Köprülerin bulunduğu alana yaklaşırken, paraşütçüler ekibin beklentisiyle durdu. Bir karavanda deve gibi yüklü dört paraşütçü kapıya yöneldi. Bir dakika sonra, sabotajcılar, ilave bir ekipman yüküyle birlikte, dört kilometre yüksekliğinden geceye sıçradı. Serbest düşüşle bir dakika geçirdikten sonra paraşütlerini açtılar ve iniş alanına gönderdiler. Kargo paraşütleri belli bir yükseklikte zorla açıldı. İnişten sonra toplanan araştırmacılar, büyük bir rahatlamaya rağmen, dördünün de canlı ve iyi olduğunu keşfettiler, ancak bir sıkıntı oldu: kargo paraşütlerinden biri açılmadı. Bu, yükün çalıların içinde bir yere düştüğü ve şimdi iki kano, yedek parça ve diğer ekipman olduğu anlamına geliyordu. Kano olmadan, sabotajcılar yerinde ilave keşif yapmak için köprülere ulaşamadılar. Ayrıca, kano ile birlikte, radyo istasyonu da kayboldu. Yine, neyse ki, kıdemli grup Dave Dodson, istihbarat memurlarından birinin yedek bir kit taşıması konusunda ısrar edecek kadar akıllıydı. Ertesi gün bütün gece ve yarısı araştırmacılar kayıp ekipmanları aramak için harcadılar. Akşama doğru, Dodson daha fazla araştırmanın anlamsız olduğuna karar verdi ve geri çevirdi.
Pes etmeyin ve pes etmeyin!
Böyle bir başlangıç, herhangi bir mantıklı insanın kötü bir alâmet olduğunu düşünür. Genel olarak Dodson aynı görüşü yaptı, ama daha azını bütün operasyonu durdurmak istedi. Köprülere yürüyerek ulaşmaya karar verdi. Elbette bu, nehirde kano kullanmaktan çok daha zordu ve tüm operasyonun toplam süresini önemli ölçüde azalttı - ama yine de hiç olmamasından daha iyiydi. SAS genel merkeziyle temasa geçti ve ana grubundan ekipman listesinde eksik olan her şeyi dahil etmesini talep ederek planının emrini verdi.
ilk açılışta.
İki buçuk gün sonra, dört yorgun operatör Chambesh Nehri'nin bir mahkemesine geldi. Özel kuvvetlerden birini nöbetçi bırakarak Binbaşı Dodson, Teğmen Phil Brooke ve Junior Onbaşı Andy Standish-Whitey soyunup köprülere geçti. Yapılara ulaştıktan sonra, köprüdeki tek bir bekçi hariç, köprülerin bitişiğindeki alanın neredeyse terkedilmiş olduğunu bulmak için rahatladılar. Bu yerdeki Chambeshi'nin genişliği 200'ten fazla değildi, derinlik 4 metre kadardı. Köprülerin büyüklüğü, hava keşif verilerinin işlenmesinden sonra uzman analistler tarafından tam olarak sunulanlar olarak ortaya çıktı. Ondan sonra, sabotajcılar grubun dördüncü üyesinin onları beklediği yere geri döndü.
Genel olarak köprülere yolculuk ve geri dönüş yollarını dört gün sürdü, bu sırada toplamda yaklaşık 100 kilometre yol aldı. İzciler, patlayıcı ve kanolarla taşınan ana gruba gelmeden önce biraz dinlenmeye bile zaman ayırdılar.
Ani problem
8 ekim sabahı saat birde, on iki SAS operatörü güvenli bir şekilde yaklaşık 300 metre yüksekliğe indi ve önceden tarafın buluştuğu yerde olaysız yere indi. Güneş doğmadan önce, özel kuvvetler paraşütleri sakladı ve eşyaları tekrar paketledi. Patlayıcılar ve kanolar çalılıklara güvenle gizlendikten sonra, operatörler yatağa girdi. Sabah olaysız geçti. Bir süre sonra öğleden sonra, nöbetçiler çalıdaki bir yangından çıkan dumanı gördü - ama o kadar uzaktaydı ki tehdit oluşturmuyordu. Komandolar dinlenmeye devam etti ve bir sonraki görevden önce güçlendi.
Karanlığın başlamasıyla birlikte sabotajcılar ilk aşamaya geçti - bir ton patlayıcı, altı kano, bir lastik bot, bir motor, yakıt ve ekipmanlarını 400 metreye nehir kıyısına sürüklemek gerekiyordu. Birkaç saat boyunca, 16 insanlar bunu yaptı ve ileri geri bıraktı. Hepsi güçlü, sağlıklı ve güçlü olmalarına rağmen, Dodson tekneleri toplamaya ve yüklerini yüklemeye başlamadan önce 30 dakikalık bir mola vereceğini açıkladı.
Başlangıçta altı kanunun bir 12 erkeğini ve mümkün olduğunca fazla ekipmanı alması planlanmıştı. Motorlu bir lastik bot kendi kendine 4 savaşçılarını ve patlayıcıların ana bölümünü taşıyacaktır. Özel kuvvetler raftinge hazır olduğunda, gece yarısıydı. Bu zamanda yapılan ilk hesaplamalara göre, köprülerin yarısına kadar gitmeleri gerekiyordu.
Nehir fotoğraflarına göre, uzmanlar bu yerdeki akımın 6 düğümlerini veya 11 km / s'yi aşmaması gerektiğini belirledi. Gelişmiş ekip, kano kaybına bağlı olarak, sonuçların ne kadar uzman olduğunu doğrulayamadığından, hiç kimse akışın ne kadar güçlü olduğunu bilmiyordu. Cevap, sabotajcılar yola koyulduktan hemen sonra geldi.
Operatörler çok hızlı bir şekilde, 6 düğümleri hakkında bir konuşma olmadığını, yani 15 düğümleri, yani, 27 km / s'den bahsetti. Üstelik beklenmedik bir şekilde ortaya çıkan nehirde eşikler, tuzaklar ve suaygırları bolca düşmeye başladı. Zodyak üzerindeki 11-kilowatt dıştan takma motor bile bu görevi yerine getiremedi. Gelişmiş gruptan izciler, kanoyu kaybetmemiş olsalar bile, nehirdeki köprülere ulaşmak ve geri çekilmek için daha fazla zaman harcamak zorunda kalacaklardı.
Kanoya girenler motorlu teknede oturanları kıskandılar. Tekneye oturanlar, şanslı küçük teknelerle kanoya girenlerin, başarıyla manevra yapanların, kısa bir çabayla çabucak geçtiğini düşündü. Ancak Bob Mackenzie ve "Zodiac" daki üç yoldaşı zor zamanlar geçirdi - tekne maksimum seviyeye kadar yüklendi, alçak oturdu ve çok sert hareket etti. O şimdi ve sonra kıyıya ve zaman zaman taşlara sarılarak motorla taşındı.
Herkese, zamanın başlangıç zamanlamasının bir miktar varsayımsal olduğu ve sabotajcıların ertesi gün hedefe ulaşmak için zamanları olmayacağı açıktı. Tanrı, iki gün sürerse, üç gün sürmezse, korusun. Operatörler günün her saatinde yelken açamıyorlardı - gün boyunca nehir kıyısındaki yerel halkın dikkatini çekmemek için iç kesimlerde saklanmak zorunda kaldılar. Nehirdeki akış herkesin beklediğinden çok daha güçlüydü.
Ezici zorluklar
Sınıra giden yollardan birinde, bitkin Zodyak ekibi bir anda kontrolü kaybetti ve tekne şu an tarafından devrildi, birkaç yüz metre, neredeyse devrildi. Bu eşiği geçmeye tekrar çalıştılar, ancak aynı sonuçla. Ardından Mackenzie, malların bir kısmını bağışlamaya karar verdi. Böyle bir yük ile, tekne eşiğin üstesinden gelmek için güçsüzdü. Böylece Mackenzie, 150 kilogram patlayıcı gemiyi devirmek zorunda kaldı - bu otomatik olarak köprü desteklerinden birinin sağlam kalacağı anlamına geliyordu. Başka bir alternatif yoktu. Ancak, patlayıcıların bir kısmından kurtulmak bile, eşiği büyük bir güçlükle aştı.
Zorluklar bitmedi. Dıştan takma motor durduktan ve hayata döndürmek için yapılan tüm girişimlere yanıt vermediğinden, zodyak mürettebatının kötü eşiği geçmesi ve biraz daha yüzmesi biraz pahalı oldu. Sebep neredeyse anında ortaya çıktı - su, yakıt bidonlarından birine girdi ve yakıt motora döküldüğünde, su karbüratöre “tıkadı”.
Bob ve grubu aşağı havayı yıkmaya başladı. Sonunda kıyıya çıkıp şakaya girebildiler. Bob, eğer bir şekilde mucizevi bir şekilde bu motoru tamir etmedilerse, operasyonun durdurulması gerektiğini anladı.
Bu arada, Dave Dodson ve sabotajcıların geri kalanı, Mackenzie ekibine ne olduğunun farkında olmadan kürek çekiyorlardı. Neyse ki, Rodezya SED'i yalnızca fiziksel nitelikleri için değil, aynı zamanda bir kişinin aşırı bir duruma adapte edilip çözebilmesi için de seçildi. Çavuş "Vossi" Bir fener ışığında Voslo, motoru sökmeyi, karbüratörü temizlemeyi ve motoru tekrar monte etmeyi başardı. Zodyak yine hareket halindeydi, ama mürettebat yoldaşlarının yarım saat gerisindeydi. Bununla birlikte, Bob ve grubu onlarla yetişmeyi başardı.
Son olarak, Ekim 10 gecesi, grup köprülere yaklaştı. Komandolar Tazar demiryolundaki trenlerin sesini ve yakındaki bir köprüdeki araçların geçişlerini duyacak kadar yakındı. Grup, köprülerden birkaç kilometre ötedeki yoğun çalılıkları buldu ve bir gün boyunca uzandı.
madencilik
Karanlığın başlamasıyla birlikte 12 sabotajcıları altı kanoyla köprülere geçti. Bob Mackenzie ve Zodyak'taki meslektaşlarından üçünün patlayıcılarla ana grubu bir süre sonra takip etmesi gerekiyordu. Sabotajcılara sahip iki kano sahile yöneldi - saldırı ve destek işlevlerini birleştiren bir alt gruptu. Karada hareket eden, korumayı tanımlamak ve etkisizleştirmek, ana grubu öngörülemeyen durumların ortaya çıkması konusunda uyarmak ve bir düşman saldırısı sırasında güvenliği sağlamaktan sorumluydu.
Demiryolu köprüsünün orta desteğiyle demirleyen diğer iki ekip, onu bir kablo ile bağlamaya başladı, böylece patlayıcı madde içeren bir lastik bot ona demirleyebildi. Bir başka 4 adamı, üç yüz kilogram patlayıcıyı asmak için aynı kaidedeki kancaları güçlendirmeye başladı.
Mackenzie grubuyla “Zodiac” köprüye ulaştığında, ana grup çalışmalarını çoktan bitirmişti: kancalar sabitlenmişti ve makasların etrafına bir kablo bağlandı. Bundan sonra desteğe demirleyen Rodezya'lılar patlayıcıları boşaltmaya başladı. Yükler halatlar üzerinde, bloklar halinde kancalar kullanılarak yükseltildi ve sonra yavaşça suya indirildi. Daha sonra özel kuvvetler bu deneysel yıkıcı ağı çiftliğin diğer tarafında kurmaya başladı. Fakat ağırdı, bu yüzden kurulurken doğru yere sabitlenene kadar, her şeyin doğru olduğu kontrol edilinceye kadar, zamanın geçtiği akış tarafından yıkılmayacaktı. Bundan sonra, şarjlardaki ateşleyici kablolarını güçlendirdiler, böylece son anda onları bir halka devresine bağlamak için.
Birdenbire, kıyıda silah sesleri vardı. Sasovtsy dondu. Atışlar artık takip edilmedi ve sabotajcılar çalışmalarına devam etti. Daha sonra, talihsizliğine göre, bölgede bir polis ortaya çıktı. Silahlı Phil Brooke ve Frank Booth'u görünce, av tüfeğini onlara yöneltti ve burada uygunsuz bir zamanda ne yaptıklarını açıklama istedi. Ardından, iyi bir şey olmadığını fark ederek, ateş açmaya çalıştı ve AK-47'tan bir susturucu ile kısa çizgilerle yanıt aldı. Kaçmayı başardı, ama çok uzak değil - yaralarından öldü.
Köprü madenciliği devam etti ve sabotajcıların her biri kendi işleri ile meşguldü.
Aynı zamanda, Teğmen Brooke ve astları grubu ayrılmaya hazırlamaya başladılar. Phil ve grubu karayolu tıkadı, üzerinde “portatif dişli kutusu” kullandı. Planın bu unsuru makineyi ele geçirmenin anahtarıydı. Bunun için dikkatlice hazırlandı - grup, Zambiya trafik işaretlerinin ve polis engellerinin tam kopyalarını aldı. Hile işe yaradı - bu zamana kadar otoyolda ortaya çıkmaya başlayan, yavaşlayan, durdu ve sonra sahte "Zambiya polisi" emriyle devam eden otomobiller. Hareketin yoğunluğu ortalamaydı - sabah henüz gelmemişti ve araba akışı zaman zaman kesintiye uğradı. Rodoslular böyle bir olay dönüşüme hazırdılar ve trafiği düzenleyen ve aktiviteyi düzenleyen karayolu polisinin rolüyle iyi başa çıktılar. Bununla birlikte, şu an için, ekipmanlı bir 16 adamı tarafından gemide alınabilecek uygun bir araç yoktu.
Grubun geri kalanı mayın köprülerine devam etti. Sabotajcılar köprünün altında olduğundan, yukarıdan görünmezlerdi - ve özel kuvvetlerin faaliyeti, geçen sürücülerin dikkatinin dışında kaldı. Bir kısmı ücretlerin kurulumunu kontrol etmeye ve yeniden kontrol etmeye devam ederken, diğerleri demonte ve katlanmış ekipmanı kullandı. Radyoda Dodson, astlarının tüm faaliyetlerini takip etti. Rhodesia'daki tesislerde gerçekleştirilen çok sayıda eğitim seansı sayesinde, her şey plana göre gitti. Son olarak, demiryolu köprüsündeki tüm ücretler bir ağa bağlandı ve karayolu üzerindeki aynı ağa bağlanarak tek bir yıkıcı ağ oluşturuldu.
Taşıt problemleri
Zaman sıkılmaya başladı, ancak Brooke hala uygun bir taşıma bulamadı. Dodson, subayın radyosuyla nasıl çalıştığını açıkladı ve operasyonun bu bölümünü ertelemenin istenmediğini açıkça belirtti. Köprünün girişinde küçük bir trafik sıkışıklığı birikmeye başladı - arabalar kontrol noktasında yavaşladı, ancak Brooke çılgınca sürücüleri durmadan geçmek için salladı. Sonunda, yolda bir sürü mineral gübreli yirmi tonluk bir kamyon belirdi ve Phil bunun gerekli olduğunu fark etti.
Kamyon doğaçlama bir kontrol noktasında durdu ve Brooke sürücüyü devralması için imzaladı. Beyaz şoför ve ortağı bir Afrikalı, taksiden çıktı ve hemen gözaltına alındı. İddia edilen polis memurları, otomobilin düştüğünü gösteren işaretleri hızla yerleştirdi ve aksine kontrol noktaları ve polis işaretleri kaldırıldı. "Polis" i gören sürücülerin aracı durdurduğunu ve kazayı bildiren işaretlerin durmadan geçeceğini umuyordu. Ancak, hayat hemen kendi ayarlamalarını yaptı.
"Kırılmış" kamyonun yanında başka durdu. Beyaz sürücü “kırılmış” arabaya geldi ve yardımını teklif etmeye başladı. Onu gözaltına almak zorunda kaldım. Birkaç dakika sonra, daha önce sürülenlerden biri olan başka bir kamyon göründü. Üçüncü kamyonun şoförünün de beyaz olduğu ortaya çıktı, onu takip eden gübreli arabanın bir yerlerde kaybolduğu ortaya çıktı
ve geri sürdü.
O sırada, karayolu köprüsündeki minerallere yardım etmeyi bitiren Bob Mackenzie, birkaç kişiyi yanına aldı ve “polislerinin” yardıma ihtiyaç duyup duymadığını görmeye gitti. Yaklaştığında, geri dönen üçüncü bir kamyon olan kaldırıma park etmiş iki kamyon gördüler. Ek olarak, karşı taraftan dördüncü onlara yaklaştı. Her anki durum trafik sıkışıklığına dönüşmekle tehdit etti. Ancak dördüncü kamyonun şoförü, adamların makineli tüfekle silahlandığını görerek gaz ekledi. Ancak geri dönen aracın şoförü, aksine, müdahale etmesi gerektiğini düşündü ve inatla terk etmeyi reddetti. Gübreli kamyon şoförü olmadan hiçbir yere taşınmayacağını söyledi.
Daha sonra, iki kamyonun bir sütunda bir arada sürdüğü özel kuvvetlere geldi ve dahası, sürücüler kardeşdi. Sasovtsy başarısız bir şekilde sürücüyü terk etmek için daha iyi olacağı konusunda ikna etmeye çalıştı, ancak inatçı olduğu ortaya çıktı ve bir erkek kardeş olmadan başa çıkmayı düşünmeyeceği konusunda ısrar etti. Sonuç olarak, gözaltına alınmak zorunda kaldı. Daha sonra ortaya çıktığı gibi, o zamanlar Zambiya'nın tamamında yalnızca altı beyaz kamyon şoförü vardı - bunların yarısı CAC tarafından ele geçirildi!
Sorunlar büyüyor
Ancak sürücüler sorunun sadece başlangıcıydı. Yetişkin erkeklere ek olarak, Rodezyalılar “esaret altındaydı” ve şoförlerden birinin oğlu olan 10 yaşında bir çocuk vardı. Butch Shawn, çocuğuna doğum günü hediyesi yaptırmak için oğlu Neil'ı bu yolculuğa çıkardı - bütün ülkeyi büyük bir kamyonla sürün. Hediye, tüm 100 yüzdesi için bir başarıydı - ne baba, ne de oğul, ne de Neil’in amcası Mike (başka bir sürücü) böyle bir olayın gerçekleşmesini bile öngöremedi.
Dodson birkaç mahkumun tutuklandığını öğrendiğinde, sinirlendi. Brooke’a, davranışlarından haberi olup olmadığını sorması üzerine, binbaşı tutukluları kendisine getirmesini emretti. Dodson her şeyin bu şekilde gitmesini beklemiyordu. Şimdi ne yapılacağına karar vermek zorunda kaldım. Eğer mahk Rhomları yanınıza Rhodesia'ya götürürseniz, bu bir çok problem yaratacaktır. Öte yandan, gitmelerine izin verirseniz, alarm vermek için zaman kaybetmezler. Ve sınırdan ne kadar uzakta olduklarını düşünen Sasovalılar, çevresindeki Zambiya garnizonları, Hava Kuvvetleri, polis ve dostça olmayan nüfusu sabotajcılara alma şansı açıkça gülmedi.
Karargâh emri kategorik olarak şu şekilde okunur: “Hiçbir koşulda operasyon“ aydınlatılmamalıdır ”! Zambiya'daki tek bir ruhun köprüleri kimin patlattığını bilmemesi gerekir. Sonuç olarak, Dodson mahkumları yanlarına götüreceklerine karar verdi ve sorunlar daha sonra çözülebilecekti. En uygun çözüm değil, ancak özel kuvvetler için alternatif yoktu.
Pistten önce ...
Komutan mahkumlarla nasıl başa çıkılacağı konusunda şaşırırken, sabotajcılar operasyonun ana aşamasını bitiriyorlardı. Kanolar demonte edildi ve paketlendi, Zodyak toplandı, ekipman yola taşındı, son yükler demiryolu köprüsüne kuruldu. Gelecekte taşıyacak olan bir grup kamyon - kamyondan gelen gübre torbaları atılarak çalılara gizlenmiştir. Araba ile sadece çevreyi kapatan çantaları bıraktılar - böylece açık gövdede, askerlerin saklanabileceği doğaçlama bir "kale" elde edildi.
İki madenci tüm yükleri tek bir zincir halinde birbirine bağladı ve geri kalan özel kuvvetler tekneleri ve ekipmanın geri kalanını kamyona yükledi. Mike ve Butch Shawney kabine girdi. Dodson kardeşlerin arkasına yerleşti, elinde bir susturucu ile bir tabanca tutuyordu - ipucu açıktı. Mike arabayı köprünün güney ucuna verdi, yola koyulmaya hazır. Sadece ateşleyici kordonuna ateş vermek için kaldı. Incend tüpleri, onbeş dakikalık bir gecikme sağladı ve bu, grubun güvenli bir mesafeye çekilmesini sağladı. Yıkıcı ağlar, bozulmanın güvenilirliğini sağlamak için kopyalandı ve tekrar tekrar test edildi.
Madenciler telleri ateşe verdi ve köprüden geçerek meslektaşlarının beklediği kamyona koştu. Saat 02.15'ti ve Dave Dodson Mike Shawn'a dokunmasını emretti. Göze çarpan sinirsel sürücü itaat etti ve araba güneye sürdü. Hem Mike hem de kardeşi Butch hayatta kalmak istedi. Dodson sonunda onları araba sürdükleri sürece tehlikede olmadıklarına ikna edebildi.
Gemide bütün mürettebatı olan kamyon Chambesh kasabasına yaklaştığında, kardeşler bir şey söylemeden Dodson'a şehirde küçük bir polis karakolu olduğunu söyledi. Neyse ki, o saatte, pencerelerinde hiç ışık yoktu ve araba olaysız Chambesh'in eteklerine ulaştı.
Dodson Köprüsü'nden 20 kilometre, Mike Shawn'ın durmasını emretti. İstif aracını terk eden birkaç sabotajcı, telefonu ve telgraf tellerini her yöne kesti. O anda, bağlantıyı sonlandırmak için işi bitirirken herkes mesafe boyunca kocaman bir turuncu parıltı gördü. Bir süre sonra patlama başladı. İlk saniyede Susovlar her şeyin sonunda çalıştığına bile inanamadılar.
Ayaklarını patlatma zamanı
Ne yazık ki, sabotaj yerine geri dönemediler ve yıkıma bakamadılar - şimdi zaman faktörü kritik hale geldi ve ayakları kaldırmanın zamanı gelmişti. Sahte kontrol noktasından geçen sürücülerden birinin daha sonra polise ihbarda bulunma ihtimalini kabul ettiler. Ayrıca, sabotajcıların polisin bulunduğu şehir olan Mpiku'yu geçmesi gerekiyordu ve şafaktan önce bunu yapmak daha iyi olurdu. Haritaya bakılırsa, yol şehre girmedi, ancak etrafına dolaştı, ancak Dodson haritadan tam olarak emin değildi. Neyse ki, arabayı süren Mike, doğru rotayı seçti ve Mpiku'ya gelmediler. Ondan sonra, güneş ufukta yükselene kadar ileri gidebildiler.
Sabahın erken saatlerinde, karayolu üzerinde çok az araba vardı, ancak hiçbir sürücü araca dikkat etmedi. Arabada altı mahkum ve Zambiya ekonomisine ciddi bir darbe yapmış olan on altı CAC sabotajcısı vardı.
Khan'ın Köprüleri!
Şafak vakti olduğu belli olunca, Dodson sürücüye günü bekleyebilecekleri bir ara yola girmesini emretti. Güneye giden yol olan Serendzhe kasabası yakınında, güneye çıkan milli park rezervi olan "Güney Luangwa" ya bir gün yerleşmeyi umuyordu.
Bob Mackenzie, haritanın içinde gezinmek ve okumak için kamyonun kabini Dodson'a geçti; Ek olarak, Butch kardeşini bir kamyonun direksiyonuna yerleştirdi. Dawn, özel kuvvetleri ve esirlerini, kabile anlaşmalarının en geniş bölgelerinin tam ortasında - Rhodesia ve Zambiya'daki sözde toprakları, hükümetin aşiretlerin yaşayabilmesi için bir kenara koydukları topraklarda buldu. Bir buçuk saat boyunca, oldukça kalabalık bir alanda sürdüler, ardından yüzlerce, binlerce olmasalardı. Hem Mackenzie hem de Dodson hala uyduruldu - yüzleri ve elleri kamuflaj kremiyle lekelendi. Bu, Afrikalılar olarak uzaktan alınabilmeleri için bir şans verdi, fakat elbette hiçbir garantisi yoktu. Bununla birlikte, Zambiyalar eğlenceyi kamyondan sonra salladılar ve hiç kimse kabinde oturan Rodezyalıların beyaz olduğundan şüphelenmedi. Mackenzie ve Dodson hızlıca geri salladılar, sessizce şanslarını merak ediyorlardı.
Bu süre zarfında, sabotaj bölgesini aşan Rodezya Hava Kuvvetleri pilotlarından kısa bir mesaj geldi: “Han'ın köprülerine - havaya uçtu!”. Görev tamamlandı.
Ani gecikme
Rodezya'lar bir ülke yolunda birkaç saat boyunca sürüş yapıyorlardı ve olası takipçilerinden yeterince fazlasını kaybettiklerinden eminlerdi - Hava Kuvvetleri'ne dahil olmadan grubu tespit etmek son derece zor olurdu. Fakat hayat bir kez daha bütün planları reddetti. Küçük bir tepe geçtikten sonra, uzaklarda, savana ortasında tek başına duran oldukça büyük bir güç istasyonu gördüler. Tek artı, istasyonu gördüğünde Mackenzie'nin haritasını araziye ekleyebilmesi ve tam konumunu belirleyebilmesiydi. Durumlarındaki diğer her şey dezavantajdı, en önemlisi gardiyandı, çünkü istasyonda% 100'dü. Dodson sürücüye durmasını emretti. Dövüşçüler ve tutuklular cesetten çıkıp çay içtiler ve komutan ve yardımcısı daha iyi nasıl yapılacağını bulmaya çalışarak konuşmaya başladılar.
Sasovtsy, istasyon güvenliğinin zaten onları fark ettiğini bilmiyordu. Komutanlar görüşürken, astları ve mahkumlar dinlenirken, gardiyanlar çok sayıda insanı olan yalnız bir kamyonun bu kısımlarında nelerin gerekli olduğunu bulmaya karar verdi. Yaklaşık 10 saatte, Rodezyalılar yaklaşan bir arabanın sesini duydular. Operatörler derhal çöktü, savunmaları kamyonun etrafında işgal etti ve olası bir saldırı için hazırlandı. Yaklaşan "Land Rover" den üniformalı altı Afrikalı çıktı. Hala bir Afrika gibi kılık değiştiren Sasova'lardan biri, onları yakalamak için daha yakına çekmeyi umarak onlarla buluşmaya gitti. Ancak gardiyanlar bir şeylerin yanlış olduğundan şüphelendiler ve birkaç çekim yaptıktan sonra arkasına dönüp kaçtılar. Komandolar ateş açtı ve altı muhafızdan dördü yerde yatarken kaldı.
Böyle bir sesten sonra sasovtsam'ın oradan hızlıca çıkmaktan başka seçeneği yoktu. Dodson güneye doğru düz bir şekilde çalının içinden geçmeye karar verdi.
Tahliye istiyoruz!
Günün sonunda, seyahat ettikleri arazi o kadar sağlam hale geldi ki daha fazla ilerlemenin yolu yoktu. Fakat o zamanlar Rhodesia sınırına o kadar yakındılar ki helikopterleri arayabildiler. Mackenzie'ye göre, 200 filosunun “kuşları” aralığına uyan 8 kilometre sınırından ayrıldılar. Sasovtsy merkezle temasa geçti, ancak tahliye ertesi sabah ertelendi - gece oldu ve helikopter gönderilmesi çok riskli olurdu. Sabotajcılara bir sonraki günün 8.00 tarafından boşaltılmasını beklemeleri söylendi.
Günün geri kalanında askerler, iniş helikopterleri için bir yer temizlemek için harcadılar. Bunu kısa bir akşam yemeği izledi - özel kuvvetler zayıf rasyonlarını esirlerle (geleneksel çay) paylaştı ve herkes yatmaya gitti. Birkaç dakika sonra, gardiyanlar hariç, kampın tamamı derinde uyuyordu - herkes sınırına kadar tükenmişti.
Helikopterler uzakta göründüğü anda, sürücü kardeşler yeniden gerildiler. Neredeyse herkesin saçlarının başlarından düşmeyeceğine söz vermesine rağmen, Shawlar şimdi gözler arasında doğru bir şekilde tokatlanıp çalıların içine atılacağına karar verdi. Sadece neredeyse izmaritleri helikopterlere sürdüklerinde sakinleştiler.
Helikopterler Rodezya'ya - Luangwa Nehri boyunca, Büyük Doğu Yolunun karşısında - Zambiya'nın ana caddesi olan Mozambik ve Kabora-Bassa Gölü'nden geçti ve sonunda Misyon'a girdi. Orada bir kez daha yakıt ikmali yaptılar ve Sasova'ları Kabrit kampına götürmek için havaya uçtular.
Yöneticiler görevin tamamlanmasıyla ilgili komuta rapor ettiler, daha sonra kendilerini temizlediler ve eve gittiler. Esirlere gelince, Rhodesia'nın özel servisinin misafirleri olmak için biraz zamanları vardı.
Ekonomik sabotaj
Resmi Lusaka'nın tepkisi gelince, öngörülebilirdi. Cumhurbaşkanı Kenneth Kaunda, konuşmasında olayı "ülke ekonomisini baltalayan ekonomik bir sabotaj" olarak nitelendirdi. Gerekçeler: 18 Zambiya'nın ihtiyaç duyduğu binlerce ton mal, Zambiya'nın yetersiz kaldığı mısır da dahil olmak üzere Dar es Salaam'da kaldı. Aynı zamanda, Zambiya'nın ana ihracat kalemi olan 10 bin ton bakır ülke içinde kilitlendi.
Zambiya ertesi yıl kendilerine yiyecek sağlama ümidi, baltalanan köprülerle birlikte çöktü. Ciddi kuraklık ve yetersiz gübre verilmesi nedeniyle mısır hasadı ihmal edilebiliyordu ve ülkede stok bulunmuyordu. Mühendislerin tahminlerine göre, demiryolu köprüsünü restore etmek en az altı ay ve onu taşımak için üç ay alacaktır. Restorasyon çalışmalarının maliyeti, en mütevazi tahminlere göre, yaklaşık altı milyon Kwacha idi. Bu kadar paraya sahip olmayan Zambiya, AET'den yardım istedi.
Rodoslular hedeflerine ulaştılar. Chambesh'e köprüler getirerek, Kaunda'yı nefret ettiği rejim ile pazarlık etmeye zorladı, sınırları tamamen açtı ve kargonun Rhodesia için yararlı bir güney yönünde akmasına izin verdi.