Avrupa Birliği
1. Giriş
Avrupa Birliği (AB), uluslararası politika, ekonomi ve kültür alanlarında önemli bir güç odağı olarak kabul edilen bir süper nasyonal organizasyondur. AB, başlangıçta savaşın yıkıcı etkilerini önlemek ve Avrupa kıtasındaki ülkeler arasında daha güçlü ve istikrarlı ekonomik ve siyasi bağlar kurmak amacıyla kurulmuştur. Günümüzde, Avrupa Birliği 27 üye ülkeyi içermekte ve 450 milyondan fazla insanı temsil etmektedir. Bu makalede, Avrupa Birliği’nin kuruluş süreci, evrimi, temel politikaları, başlıca kurumları ve çağdaş meydan okumaları ele alınacaktır.
Avrupa Birliği’nin temelleri, 20. yüzyılın ortalarında, İkinci Dünya Savaşı’nın ardından atıldı. Savaşın yıkıcı etkilerinden ders çıkaran Avrupalı liderler, kıta genelinde sürekli barış ve refahı sağlamak için ülkeler arasında iş birliğini güçlendirmeye karar verdiler. 1950’lerde başlayan süreç, 1951’de Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’nun (AKÇT) kurulmasıyla somut adımlar atarak ilerledi. AKÇT, Belçika, Fransa, Almanya, İtalya, Lüksemburg ve Hollanda arasında kömür ve çelik üretimine ilişkin ortak politikalar belirlemeyi amaçlamıştır.
1957’de ise, bu altı ülke, Roma Antlaşması ile Avrupa Ekonomik Topluluğu’nu (AET) ve Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu’nu (Euratom) kurdular. AET, Avrupa’nın ortak bir pazar oluşturarak ekonomik entegrasyonu ilerletmeyi hedeflemekteydi. Bu süreç, zamanla gümrük tarifelerinin kaldırılması ve üye ülkeler arasında malların, hizmetlerin, sermayenin ve iş gücünün serbest dolaşımının sağlanmasıyla gerçekleşti.
1980’ler ve 1990’lar, Avrupa entegrasyonunun daha da derinleştiği bir dönem oldu. 1992’de Maastricht Antlaşması imzalandı ve Avrupa Birliği kuruldu. Bu antlaşma, ortak dış ve güvenlik politikası, adalet ve iç işlerinde iş birliği ve ekonomik ve parasal birliği hedefleyen üç sütunlu bir yapı ortaya koydu. 1999’da başlatılan Euro, ortak para birimi olarak kullanılmaya başladı ve AB’nin ekonomik ve parasal entegrasyonunu daha da güçlendirdi.
-
21. Yüzyılın başlarında, Avrupa Birliği daha da genişlemeye devam etti ve Orta ve Doğu Avrupa’daki ülkeleri de dahil ederek üye sayısını artırdı. Bu genişleme, üye ülkeler arasındaki ekonomik ve politik çeşitliliği yansıtan bir AB yarattı. 2007’de, Lizbon Antlaşması imzalandı ve AB’nin çalışma şeklini modernize etmeye ve kurumsal yapıyı daha demokratik ve verimli hale getirmeye yönelik önemli değişiklikler getirdi. Lizbon Antlaşması ayrıca, AB’nin dış politikasında daha etkili ve uyumlu bir şekilde hareket etmesini sağlamak amacıyla Avrupa Dış İşleri ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi görevini oluşturdu.
Bugün, Avrupa Birliği uluslararası ilişkilerde önemli bir aktör olarak kabul edilmektedir. AB, dünya ekonomisindeki önemli payı, değer temelli dış politikası ve üye ülkelerin birliğini temsil etme kabiliyeti sayesinde global düzeyde etki yaratabilmektedir. Bununla birlikte, Avrupa Birliği’nin önündeki bazı meydan okumalar da bulunmaktadır.
Brexit, Avrupa Birliği’nin karşı karşıya olduğu en önemli meydan okumalardan biridir. 2016 yılında, Birleşik Krallık’ta yapılan referandum sonucunda ülke, AB’den ayrılma kararı aldı. Bu süreç, Avrupa Birliği’nin geleceğine yönelik tartışmalara yol açtı ve hem ekonomik hem de politik sonuçlar doğurdu.
Ayrıca, AB içerisindeki üye ülkeler arasında ekonomik dengesizlikler, göçmenlik, terörle mücadele, enerji güvenliği ve küresel iklim değişikliği gibi konular üzerinde fikir ayrılıkları yaşanmaktadır. AB’nin bu sorunlarla başa çıkabilmesi ve ortak politikalar geliştirebilmesi, gelecekteki başarısı için kritik öneme sahiptir.
Avrupa Birliği, uluslararası politika, ekonomi ve kültür alanlarında önemli bir aktör olma konumunu sürdürmektedir. Kuruluşundan bu yana sürekli evrim geçiren AB, mevcut meydan okumaları aşarak birlikte daha güçlü bir Avrupa yaratma hedefini gerçekleştirmeye çalışmaktadır. Bu makalede, AB’nin tarihsel gelişimi, politikaları ve kurumları incelenerek, çağdaş zorluklar ve gelecek beklentileri ışığında Avrupa Birliği’nin önemine ve etkisine dair daha derinlemesine bir anlayış sunulacaktır.
Özellikle, AB’nin ortak güvenlik ve dış politika stratejileri, uluslararası normların ve değerlerin yayılması, insan hakları ve demokrasiyi destekleme çabaları gibi konulara odaklanılacaktır. Aynı zamanda, AB’nin uluslararası ticaret ve yatırım ilişkileri, dünya ekonomisindeki rolü ve küresel ekonomik rekabetin dinamikleri üzerindeki etkisi de ele alınacaktır.
AB’nin enerji politikaları, iklim değişikliği ile mücadele ve sürdürülebilir kalkınma hedeflerine yönelik politikaları da bu makalenin bir diğer önemli odak noktası olacaktır. Ayrıca, AB’nin göç ve sığınmacı politikaları, terörle mücadele ve sınır güvenliği konularındaki yaklaşımları da değerlendirilecektir.
Avrupa Birliği’nin geleceğine dair beklentiler ve olası senaryolar, mevcut meydan okumalar ve dış etkenler göz önünde bulundurularak analiz edilecektir. Özellikle, AB’nin genişleme politikaları, yeni üyelik müzakereleri ve daha derin entegrasyon süreçleri üzerinde durulacaktır.
Son olarak, bu makalede, Avrupa Birliği’nin uluslararası düzende yaşanan değişimler ve jeopolitik dinamikler karşısındaki pozisyonu ve stratejileri irdelenerek, AB’nin gelecekte nasıl bir rol üstlenebileceğine dair kapsamlı bir değerlendirme sunulacaktır. Bu değerlendirme, hem AB’nin mevcut başarıları ve güçlü yönleri, hem de karşı karşıya olduğu zorluklar ve sınırlılıklar çerçevesinde ele alınarak, Avrupa Birliği’nin uluslararası ilişkiler ve dünya düzenindeki önemine ve etkisine dair daha kapsayıcı bir bakış açısı sunmayı amaçlamaktadır.
a. Avrupa Birliği’nin önemi
Avrupa Birliği’nin önemi, küresel düzeydeki ekonomik, politik ve sosyal etkileri üzerinden anlaşılabilir. Avrupa Birliği, dünya ekonomisinin yaklaşık %22’sini oluşturarak dünyanın en büyük ekonomik bloklarından biridir (Dünya Bankası, 2021). Ayrıca, AB üye ülkeleri arasında serbest ticaret ve dolaşımı sağlayarak, entegre bir ekonomik alan yaratmış ve ekonomik büyümeye katkıda bulunmuştur. Bu bağlamda, AB’nin önemi öncelikle ekonomik gücü üzerinden değerlendirilebilir.
AB’nin politik önemi de göz ardı edilemez. AB, değerleri ve normları temel alan bir yapıya sahiptir; demokrasi, hukukun üstünlüğü, insan hakları ve temel özgürlüklerin korunması bu değerlerin merkezindedir (European Union, 2012). Bu değerlerin yayılmasını teşvik etmek amacıyla AB, komşu ülkeler ve diğer dünya ülkeleriyle yoğun diplomatik ilişkiler yürütmektedir.
Küresel düzeyde, AB’nin önemi aynı zamanda uluslararası normların ve değerlerin yayılması için üstlendiği liderlik rolünden kaynaklanmaktadır. AB, özellikle kendi komşuları ve gelişmekte olan ülkelerle iş birliği yaparak demokrasi, insan hakları ve sürdürülebilir kalkınma alanlarında reformlar teşvik etmektedir (European Commission, 2021).
AB’nin önemi, aynı zamanda enerji politikaları ve iklim değişikliğiyle mücadele konularında da kendini göstermektedir. AB, küresel düzeyde sürdürülebilir enerji ve iklim değişikliği ile mücadele hedeflerinin önemli bir destekçisi olup, bu alanlarda öncü politikalar uygulamaktadır (European Commission, 2020). Bu sayede, AB, dünya genelinde sürdürülebilir kalkınma ve enerji dönüşümünün başarıya ulaşması için önemli bir rol oynamaktadır.
Göç ve sığınmacı politikaları alanında da AB’nin önemi büyüktür. AB, son yıllarda yaşanan göç ve sığınmacı krizleri karşısında ortak bir yaklaşım benimseyerek, mültecilerin yerleştirilmesi ve entegrasyonu konularında önemli adımlar atmıştır (European Council, 2020). Bu çerçevede, AB’nin göç ve sığınmacı politikalarındaki rolü, dünya genelinde insani değerlerin ve dayanışmanın korunması ve geliştirilmesi açısından büyük önem taşımaktadır.
Eğitim ve araştırma alanında da Avrupa Birliği’nin önemi göz ardı edilemez. AB, üye ülkeler arasında eğitim ve bilimsel iş birliğini teşvik eden programlar ve fonlar ile bilim insanları, akademisyenler ve öğrencilere fırsatlar sunmaktadır (European Commission, 2021). Özellikle Erasmus+ gibi öğrenci ve akademisyen değişim programları, Avrupa’nın eğitim ve araştırma alanında küresel bir lider olarak konumunu güçlendirmektedir.
Ayrıca, Avrupa Birliği kültürel çeşitlilik ve ortak değerlerin korunması ve geliştirilmesi açısından da önemli bir rol oynamaktadır. AB, üye ülkelerin kültürel zenginliklerini koruyarak ve destekleyerek, kültürel kimliklerin ve farklılıkların saygı çerçevesinde bir arada yaşamasını sağlamaktadır (European Commission, 2021). Bu bağlamda, AB’nin önemi, kültürel ve toplumsal boyutlarla da ilişkilidir.
Avrupa Birliği’nin önemi, dünya ekonomisine, politik alana, eğitim ve araştırma faaliyetlerine, enerji ve iklim değişikliği politikalarına, göç ve sığınmacı politikalarına, kültürel çeşitlilik ve ortak değerlere olan katkıları üzerinden değerlendirilebilir. AB, küresel düzeyde barış, istikrar, refah ve sürdürülebilir kalkınmayı teşvik etmek için önemli bir rol üstlenmektedir ve bu nedenle dünya genelinde etkili ve önemli bir aktör olarak kabul edilmektedir.
2. Avrupa Birliği Tarihi ve Evrimi
a. Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’ndan Avrupa Birliği’ne
Avrupa Birliği’nin kökleri, 1951 yılında kurulan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu (AKÇT) ile başlamıştır. Bu tarihten itibaren Avrupa’nın entegrasyon süreci, ekonomik ve siyasi iş birliğini geliştiren bir dizi adımla ilerlemiştir (Dinan, 2010).
AKÇT’nin kurulması, Avrupa ülkeleri arasında ekonomik iş birliğini güçlendirmeyi ve böylece savaşın tekrar yaşanmasını önlemeyi amaçlayan Schuman Planı’na dayanmaktaydı (Schuman, 1950). AKÇT’nin kurucu ülkeleri olan Fransa, Batı Almanya, İtalya, Belçika, Hollanda ve Lüksemburg, kömür ve çelik üretimini ortak bir otorite altında denetlemeyi kabul ettiler. Bu adım, Avrupa bütünleşmesinin başlangıcı olarak kabul edilir.
1957’de imzalanan Roma Antlaşmaları ile Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET) ve Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu (EURATOM) kuruldu (European Union, 1957). AET, üye ülkeler arasında gümrük birliğini ve serbest dolaşımı hedeflerken, EURATOM nükleer enerjinin barışçıl amaçlarla kullanılmasını teşvik etmeyi amaçlamaktaydı.
Avrupa entegrasyon süreci, 1960’lar ve 1970’lerde genişleme ile devam etti. İlk olarak 1973 yılında İngiltere, İrlanda ve Danimarka’nın AET’ye katılımıyla başlayan genişleme süreci, 1981’de Yunanistan, 1986’da İspanya ve Portekiz’in üyeliği ile devam etti (Dinan, 2010).
1992 yılında imzalanan Maastricht Antlaşması, Avrupa entegrasyon sürecinde önemli bir dönüm noktasıdır. Bu antlaşma ile Avrupa Birliği (AB) kuruldu ve üye ülkeler arasında siyasi ve parasal iş birliğini güçlendiren ortak politikalar benimsendi (European Union, 1992). Maastricht Antlaşması, Avrupa’da ortak bir para birimi olan Euro’nun kullanılmasına ve Avrupa Parlamentosu’nun güçlerinin artırılmasına zemin hazırlamıştır.
2000’li yıllarda AB, genişleme sürecini devam ettirerek Orta ve Doğu Avrupa ülkelerini de kapsamına aldı. 2004 yılında, Çek Cumhuriyeti, Estonya, Kıbrıs, Letonya, Litvanya, Macaristan, Malta, Polonya, Slovakya ve Slovenya’nın üye olmasıyla AB’nin en büyük genişlemesi gerçekleşti (European Union, 2004). Bu genişleme, daha önce demir perdeyle ayrılan Avrupa’nın yeniden bütünleşmesini simgelemekteydi. 2007’de Romanya ve Bulgaristan, 2013’te ise Hırvatistan üyeliğe kabul edildi.
Lizbon Antlaşması, 2007 yılında imzalandı ve 2009’da yürürlüğe girdi (European Union, 2007). Bu antlaşma, AB’nin karar alma süreçlerini daha hızlı ve etkili hale getirmeyi amaçlayan önemli reformlar içeriyordu. Lizbon Antlaşması ile AB’nin dış politika ve güvenlik alanındaki iş birliği güçlendirildi ve bir dış politika yüksek temsilcisi görevlendirildi. Ayrıca, Avrupa Parlamentosu’nun yetkileri artırılarak, AB vatandaşlarının demokratik katılımının güçlendirilmesi hedeflendi.
Avrupa Birliği, tarih boyunca yaşadığı ekonomik ve siyasi entegrasyon süreciyle, üye ülkeler arasında ekonomik refahın artırılması, demokratik değerlerin korunması ve barışın sürdürülmesi gibi önemli hedeflerine ulaşmıştır. Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’ndan başlayarak gerçekleştirilen adımlar, zaman içinde AB’nin genişlemesine ve daha derin bir iş birliği sağlamasına katkıda bulunmuştur.
Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’ndan başlayarak Avrupa Birliği’ne uzanan süreç, Avrupa ülkeleri arasında ekonomik ve siyasi entegrasyonun geliştirilmesi açısından önemli dönüm noktaları ve gelişmelerle doludur. Bu süreç, zaman içinde ortaya çıkan zorluklara rağmen, AB’nin küresel bir aktör olarak önemli bir role sahip olmasını sağlamıştır.
b. Ekonomik ve politik entegrasyon süreçleri
Avrupa Birliği (AB), kökleri 1950’lerin başına kadar uzanan ekonomik ve politik entegrasyon süreçleri ile bugünkü güçlü ve kapsamlı yapıya kavuşmuştur. Bu süreç, tarih boyunca yaşanan önemli dönüm noktaları ve gelişmelerle şekillenmiştir.
İlk olarak, Avrupa entegrasyon sürecinin temel taşı olan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu (AKÇT) hakkında konuşmak gerekir. AKÇT, 1951 yılında imzalanan Paris Antlaşması ile kurulmuştur ve kömür ve çelik üretimini ortak bir otorite altında denetlemeyi amaçlamıştır (European Union, 1951). Bu adım, üye ülkeler arasında ekonomik iş birliğinin başlamasını sağlayarak, daha sonraki entegrasyon süreçlerinin temelini atmıştır.
1957’de imzalanan Roma Antlaşmaları ile Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET) ve Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu (EURATOM) kurulmuştur (European Union, 1957). AET, gümrük birliğini ve serbest dolaşımı hedeflerken, EURATOM nükleer enerjinin barışçıl amaçlarla kullanılmasını teşvik etmeyi amaçlamıştır. Bu iki topluluk, ekonomik entegrasyon sürecini daha da ileriye taşımış ve üye ülkeler arasında ticaretin artmasını sağlamıştır.
Maastricht Antlaşması, 1992 yılında imzalanarak, Avrupa Birliği’nin (AB) kurulmasına yol açmıştır (European Union, 1992). Bu antlaşma, üye ülkeler arasında siyasi ve parasal iş birliğini güçlendiren ortak politikaları benimsemiştir. Maastricht Antlaşması, ortak bir para birimi olan Euro’nun kullanılmasına ve Avrupa Parlamentosu’nun güçlerinin artırılmasına zemin hazırlamıştır. Bu sayede, AB’nin politik entegrasyon süreci önemli ölçüde ilerlemiştir.
2000’li yıllarda, AB’nin genişlemesi ve yeni üye ülkelerin entegrasyonu, ekonomik ve politik entegrasyon süreçlerinin daha da ileri gitmesini sağlamıştır. Özellikle 2004 yılında gerçekleşen büyük genişleme, AB’nin daha kapsayıcı ve etkili bir aktör haline gelmesine katkıda bulunmuştur (European Union, 2004). Bu süre zarfında, Orta ve Doğu Avrupa ülkeleri de AB’ye katılarak, Avrupa kıtasının daha geniş bir entegrasyon sürecine dahil olmuştur.
2007’de imzalanan Lizbon Antlaşması, AB’nin ekonomik ve politik entegrasyon süreçlerinde önemli bir dönüm noktasıdır (European Union, 2007). Bu antlaşma ile yapılan reformlar, AB’nin karar alma süreçlerini daha hızlı ve etkili hale getirmeyi amaçlamıştır. Lizbon Antlaşması, Avrupa Parlamentosu’nun yetkilerini artırarak, AB vatandaşlarının demokratik katılımını güçlendirmeyi hedeflemiştir. Ayrıca, antlaşma ile AB’nin dış politika ve güvenlik alanındaki iş birliği güçlendirilmiş ve bir dış politika yüksek temsilcisi görevlendirilmiştir.
2010’lar boyunca, AB ekonomik ve politik entegrasyon süreçlerine devam etmiştir. Avrupa Yatırım Planı ve Avrupa Sınır ve Sahil Güvenliği Ajansı gibi yeni politikalar ve mekanizmalar, ekonomik büyümeyi desteklemek ve sınırları güçlendirmek için geliştirilmiştir (European Commission, 2015; European Union, 2016). Ayrıca, AB’nin enerji, dijitalleşme ve savunma alanlarında daha derin entegrasyon hedefleri, süreçlerin sürekli geliştirilmesine katkıda bulunmaktadır.
Avrupa Birliği’nin ekonomik ve politik entegrasyon süreçleri, tarihsel dönüm noktaları ve gelişmelerle şekillenmiştir. Bu süreçler, AB’nin bugünkü güçlü ve kapsayıcı yapısını inşa etmede önemli bir rol oynamıştır. Gelecekte de AB’nin sürekli olarak ekonomik ve politik entegrasyon süreçlerini güçlendirmesi ve genişletmesi, bölgesel ve küresel etkinliğini artırmaya devam edecektir.
c. Avrupa Birliği’nin genişlemesi
Avrupa Birliği’nin (AB) genişlemesi, tarih boyunca yaşanan önemli dönüm noktaları ve gelişmelerle birlikte sürekli ilerlemiştir. AB’nin genişlemesi, başlangıçta sadece altı üye ülkeyle kurulan bir organizasyondan bugün 27 üye ülkeye ulaşan kapsamlı bir yapıya dönüşmesini ifade etmektedir.
Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu (AKÇT) olarak başlayan süreç, 1951 yılında Belçika, Almanya, Fransa, İtalya, Lüksemburg ve Hollanda arasında imzalanan Paris Antlaşması ile başlamıştır (European Union, 1951). Bu ilk adım, Avrupa entegrasyon sürecinin başlangıcını işaret ederken, daha fazla ülkenin sürece dahil olmasına da zemin hazırlamıştır.
AB’nin ilk genişlemesi, 1973 yılında gerçekleştiğinde İrlanda, Danimarka ve Birleşik Krallık üye oldu (European Union, 1973). Bu genişleme, daha fazla Avrupa ülkesinin ekonomik ve politik entegrasyon sürecine katılmasını sağlayarak, AB’nin kapsamını ve etkinliğini artırmıştır.
1980’lerin sonunda ve 1990’larda, AB üyeliği için aday ülkelerin sayısı artmaya başlamıştır. Bu dönemde, Avusturya, Finlandiya ve İsveç 1995 yılında AB’ye katılmıştır (European Union, 1995). Ayrıca, 1993 yılında Kopenhag Kriterleri kabul edilerek, üye olmak isteyen ülkeler için siyasi, ekonomik ve hukuki standartlar belirlenmiştir (European Commission, 1993).
2004 yılında gerçekleşen büyük genişleme, AB’nin en önemli genişleme sürecidir. Bu süreçte, Çek Cumhuriyeti, Estonya, Kıbrıs, Letonya, Litvanya, Macaristan, Malta, Polonya, Slovakya ve Slovenya üyeliğe kabul edilmiştir (European Union, 2004). Bu genişleme, AB’nin Orta ve Doğu Avrupa ülkelerini de kapsayan daha kapsayıcı bir yapıya dönüşmesine katkıda bulunmuştur.
2007 yılında Romanya ve Bulgaristan, 2013 yılında ise Hırvatistan üyeliğe kabul edilerek, AB’nin genişlemesi devam etmiştir (European Union, 2007, 2013). Bu süre zarfında, AB’nin kapsamı ve etkisi daha da artmıştır. Ayrıca, bu genişleme süreçleri, üye ülkelerin ekonomik ve politik entegrasyonlarını güçlendirmiştir.
AB genişlemesi, aday ve potansiyel aday ülkeler için hala devam etmektedir. Özellikle Batı Balkanlar’daki ülkelerin AB üyeliği süreci, önemli siyasi ve ekonomik reformlar gerçekleştirilmesini teşvik etmektedir. Bu süreçler, Avrupa’nın barış ve istikrarını sağlamada ve bölgesel iş birliğini artırmada önemli bir rol oynamaktadır.
Sonuç olarak, Avrupa Birliği’nin genişlemesi, tarih boyunca yaşanan önemli dönüm noktaları ve gelişmelerle sürekli ilerlemiştir. AB’nin genişlemesi, başlangıçta sadece altı üye ülkeyle kurulan bir organizasyondan bugün 27 üye ülkeye ulaşan kapsamlı bir yapıya dönüşmesini sağlamıştır. Gelecekte de AB’nin genişlemesi ve yeni üye ülkelerin entegrasyonu, Avrupa’nın istikrarı ve refahı için önemli bir süreç olarak devam edecektir.
3. Avrupa Birliği Kurumları
a. Avrupa Komisyonu
Avrupa Komisyonu, Avrupa Birliği’nin (AB) yürütme organıdır ve AB’nin günlük işlerini yürütmekten sorumludur. Avrupa Komisyonu, 1958 yılında Roma Antlaşması ile kurulmuş olup, Avrupa Birliği politikalarının uygulanmasını sağlamak, yasalarını teklif etmek ve AB’nin genel çıkarlarını savunmak gibi önemli görevlere sahiptir.
Komisyon, her üye ülkeden bir komiserin bulunduğu 27 komiserden oluşmaktadır. Komiserler, Avrupa Parlamentosu tarafından onaylanan ve Avrupa Konseyi tarafından atanan üst düzey yetkililerdir. Her komiser, belirli bir politika alanından sorumlu olup, genellikle 5 yıl süreyle görev yaparlar. Avrupa Komisyonu Başkanı, komiserlerin liderliğini üstlenir ve Komisyon’un çalışmalarının yönünü belirler.
Avrupa Komisyonu’nun temel görevleri şunlardır:
- Yasaları teklif etmek: Avrupa Komisyonu, AB yasalarını teklif eden tek organ olup, Avrupa Parlamentosu ve Avrupa Konseyi’nin değerlendirmesi ve kabulü için yasa önerileri sunar (Euroactiv, 2020).
- Politikaları uygulamak: Komisyon, AB politikalarının uygulanmasını sağlamakla yükümlüdür. Bu görev, mali yardımların dağıtılması, politikaların ve programların yönetimi, AB mevzuatının uygulanmasının denetlenmesi ve AB hukukunu ihlal eden üye ülkelerle dava açma yetkisini içerir (Europa.eu, 2021).
- AB’nin bütçesini yönetmek: Avrupa Komisyonu, Avrupa Birliği’nin bütçesini hazırlar ve yönetir. Bu, AB’nin mali kaynaklarını etkili bir şekilde kullanarak politikaları ve programları finanse etmeyi içerir (European Commission, 2021).
- Uluslararası temsil: Komisyon, AB’nin genel çıkarlarını savunmak ve AB ile üçüncü ülkeler ve uluslararası kuruluşlar arasındaki ilişkileri yönetmek için dış politika alanında da görev yapar (European Commission, 2021).
Avrupa Komisyonu, AB’nin işleyişinde ve politikalarının uygulanmasında önemli bir rol oynamaktadır. Komisyon’un güçlü yürütme yetkileri sayesinde, AB üye ülkeler arasında iş birliğini sağlamak ve Avrupa halklarının çıkarlarını korumak için etkili ve kapsayıcı politikalar geliştirebilir. Bu nedenle, Avrupa Komisyonu’nun çalışmaları ve kararları, AB’nin genel istikrarı ve başarısı için kritik öneme sahiptir.
- Denetim ve denetleme: Avrupa Komisyonu, AB mevzuatının uyumlu bir şekilde uygulanmasını denetler ve üye ülkelerin mevzuata uyup uymadığını izler. Bu görev, üye ülkelerin AB hukukuna uyumunu sağlamak ve ihlaller durumunda gerekli yaptırımları uygulamak için önemlidir (European Commission, 2021).
- Bilgi ve danışmanlık: Avrupa Komisyonu, politika yapımında ve yürütme süreçlerinde bilgi sağlamak ve danışmanlık yapmak için önemli bir rol üstlenir. AB’nin karar alma süreçlerinde bilgiye dayalı kararlar alınmasına yardımcı olarak, daha etkili ve verimli politikaların oluşturulmasına katkıda bulunur (Euroactiv, 2020).
- Yenilik ve araştırma: Avrupa Komisyonu, AB’nin yenilik ve araştırma faaliyetlerini desteklemekte ve koordine etmektedir. Bu kapsamda, AB’nin bilimsel ve teknolojik alanlarda küresel rekabet gücünü artırmaya yönelik politikaları ve programları geliştirir ve uygular (European Commission, 2021).
- Vatandaşların korunması ve hizmetleri: Avrupa Komisyonu, Avrupa vatandaşlarının haklarını ve menfaatlerini korumaya yönelik politikaların ve hizmetlerin geliştirilmesinde ve uygulanmasında önemli bir rol üstlenir. Bu, tüketicinin haklarını, çalışanların sağlık ve güvenliğini, çevre korumasını ve sosyal politikaları içerir (Europa.eu, 2021).
Sonuç olarak, Avrupa Komisyonu, Avrupa Birliği’nin politikalarının ve hedeflerinin başarılı bir şekilde gerçekleştirilmesinde önemli bir role sahiptir. Komisyon’un geniş yelpazede görev ve sorumlulukları, AB’nin etkin bir şekilde işlemesine, üye ülkeler arasında iş birliğini artırarak ve Avrupa halklarının çıkarlarını koruyarak katkıda bulunmaktadır.
b. Avrupa Parlamentosu
Avrupa Parlamentosu, Avrupa Birliği’nin (AB) demokratik olarak seçilmiş kurumudur ve 27 üye ülkenin vatandaşlarını temsil eder. Avrupa Parlamentosu, AB politikalarının ve mevzuatının şekillendirilmesinde, bütçe ve harcamaların denetlenmesinde ve AB’nin genel işleyişinin demokratik denetiminde kilit bir rol oynar (European Parliament, 2021a).
- Tarihçe: Avrupa Parlamentosu, 1952’de kurulan Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’nda (EKÇT) yer alan “Ortak Meclis” adlı danışma organının başlangıcını temsil eder. 1957’deki Roma Antlaşmaları ile Avrupa Ekonomik Topluluğu (AET) ve Avrupa Atom Enerjisi Topluluğu (Euratom) kurulduğunda, Ortak Meclis, Avrupa Parlamenterleri Konferansı olarak yeniden adlandırıldı ve daha sonra 1962’de Avrupa Parlamentosu adını aldı (European Parliament, 2021b).
- Üyeler ve Seçimler: Avrupa Parlamentosu şu anda 705 üyeden oluşmaktadır ve her beş yılda bir düzenlenen doğrudan genel seçimlerle belirlenir. Üye sayısı, her üye ülkenin nüfusuna göre orantılıdır, ancak daha küçük ülkeler, nüfuslarına göre daha fazla temsilciye sahiptir. Bu, tüm üye ülkelerin Parlamento’da adil bir şekilde temsil edilmesini sağlar (European Parliament, 2021a).
- Görevleri ve Yetkileri: Avrupa Parlamentosu’nun ana görevleri şunlardır (European Parliament, 2021a):
- Mevzuat: Avrupa Parlamentosu, Avrupa Komisyonu’nun önerdiği yasa tekliflerini inceleyerek ve değiştirerek, Avrupa Konseyi ile birlikte AB mevzuatını kabul eder.
- Bütçe: Avrupa Parlamentosu, AB bütçesini ve harcamalarını denetler ve onaylar.
- Denetim: Avrupa Parlamentosu, AB’nin diğer kurumlarının faaliyetlerini demokratik olarak denetler ve bu kurumların hesap verebilirliğini sağlar.
- Temsil: Avrupa Parlamentosu, AB vatandaşlarının menfaatlerini ve endişelerini temsil eder ve onların katılımını teşvik eder.
- İşleyiş ve Organizasyon: Avrupa Parlamentosu, Strasbourg (Fransa), Brüksel (Belçika) ve Lüksemburg’daki üç mekânda çalışmaktadır. Parlamento, siyasi gruplar ve komiteler olmak üzere iki ana yapıya ayrılmıştır. Siyasi gruplar, siyasi ideolojilere göre organize olmuş üye gruplarıdır ve şu anda Avrupa Parlamentosu’nda yedi ana siyasi grup bulunmaktadır. Bu gruplar, Avrupa Halk Partisi (EPP), Sosyalistler ve Demokratlar İlerici İttifakı (S&D), Yenilikçi ve Demokratlar İttifakı (Renew), Yeşiller/European Free Alliance (Greens/EFA), Kimlik ve Demokrasi (ID), Avrupa Muhafazakârlar ve Reformcular İttifakı (ECR) ve Avrupa Solu (GUE/NGL) olarak sıralanmaktadır (European Parliament, 2021c).
Komiteler ise, Parlamento’nun farklı politika alanlarında çalışmasını sağlayan özel uzman gruplarıdır. Her komite, belirli bir politika alanıyla ilgilenir ve yasa tekliflerini, raporları ve önerileri incelemekten sorumludur. Avrupa Parlamentosu’nda şu anda 20 daimî komite ve 2 alt komite bulunmaktadır (European Parliament, 2021d).
- Avrupa Birliği ile İlişkiler: Avrupa Parlamentosu, Avrupa Konseyi ve Avrupa Komisyonu ile birlikte, AB’nin yasama ve karar alma süreçlerinde önemli bir rol oynar. “Ordinary Legislative Procedure” (OLP) olarak adlandırılan ana yasama sürecinde, Avrupa Parlamentosu ve Avrupa Konseyi, Komisyon tarafından önerilen yasa tekliflerini eşit düzeyde kabul eder ve değiştirir. Bu süreç, Parlamento’nun AB mevzuatının oluşturulmasında etkili bir şekilde yer almasını sağlar (Europa, 2021).
Ayrıca, Avrupa Parlamentosu, AB politikalarının ve programlarının finansmanını denetlemekte ve onaylamaktadır. Parlamento, AB bütçesini ve yıllık mali raporları inceleyerek, Avrupa Komisyonu’nun ve diğer AB organlarının harcamalarını kontrol eder. Bu görevler, Parlamento’nun AB’nin finansal işlemlerinde hesap verebilirliği sağlamasına yardımcı olur (European Parliament, 2021e).
Avrupa Parlamentosu, Avrupa Birliği’nin demokratik temsili ve karar alma süreçlerinde önemli bir kurumdur. Parlamento, vatandaşların doğrudan seçtiği temsilcilerle AB politikalarının ve mevzuatının şekillendirilmesine, bütçe ve harcamaların denetlenmesine ve AB’nin genel işleyişinin demokratik denetimine katkıda bulunur.
c. Avrupa Konseyi
Avrupa Konseyi, Avrupa Birliği’nin (AB) en üst düzey politika belirleyici ve yönlendirici organıdır. Avrupa Konseyi, AB üyesi ülkelerin devlet veya hükümet başkanlarını ve Avrupa Komisyonu Başkanını bir araya getirir (Avrupa Konseyi, 2021). Avrupa Konseyi, AB’nin genel siyasi yönlendirme ve önceliklerini belirlemekle sorumludur, ancak günlük işlerle ilgili olarak yasama yetkisine sahip değildir (Europa, 2021).
Lizbon Antlaşması’nın yürürlüğe girmesiyle, 2009 yılında Avrupa Konseyi resmi olarak AB’nin birincil kurumlarından biri haline gelmiştir (The Lisbon Treaty, 2007). Avrupa Konseyi Başkanı, üye devletlerin liderlerinin toplantılarını yönetir ve AB politikaları konusunda dışarıya açıklamalar yapar. Başkan, 2,5 yıl için seçilir ve görev süresi en fazla bir defa yenilenebilir. Avrupa Konseyi Başkanı, AB üyesi ülkelerin liderleri arasında süreklilik sağlamak ve AB’nin dış politika gündemine yön vermek için görev yapar.
Avrupa Konseyi, genellikle dört ayda bir düzenli zirveler düzenler ve gerektiğinde özel toplantılar yapar. Bu zirvelerde, devlet ve hükümet başkanları, AB’nin öncelikli politika alanlarını ve stratejik hedeflerini belirler ve AB’nin dış politika ve savunma konuları gibi önemli konularında kararlar alır. Avrupa Konseyi, ekonomik politika, iklim değişikliği, enerji, adalet ve içişleri politikaları gibi AB’nin genişleyen yetki alanlarına ilişkin konuları da ele alır.
Avrupa Konseyi’nin kararları, genellikle oy birliği ile alınır, ancak bazı durumlarda nitelikli çoğunlukla da alınabilir. Nitelikli çoğunluk, AB üyesi ülkelerin nüfuslarına göre ağırlıklandırılmış bir oy sistemidir ve kararların kabulü için en az yüzde 55’i oluşturan 15 üye ülkenin ve bu ülkelerin toplam AB nüfusunun yüzde 65’ini temsil etmesi gerekmektedir. Bu karar alma yöntemi, Avrupa Konseyi’nin daha hızlı ve etkili bir şekilde karar almasına olanak tanır.
Avrupa Konseyi ayrıca, AB üyesi ülkelerin liderlerinin yanı sıra, Avrupa Komisyonu Başkanı ve Avrupa Birliği Dış İlişkiler ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi ile birlikte çalışır. Bu iki yetkili, Avrupa Konseyi’nin toplantılarında yer alarak, Avrupa Komisyonu ve Avrupa Konseyi arasında koordinasyon sağlar ve AB’nin dış politika ve güvenlik konularındaki politikalarını ve eylemlerini temsil ederler.
Avrupa Konseyi’nin etkisi ve gücü, AB üyesi ülkeler arasındaki iş birliği ve entegrasyonun derinleşmesiyle birlikte artmıştır. Avrupa Konseyi’nin aldığı kararlar, AB’nin politikalarının ve stratejilerinin şekillenmesinde büyük bir rol oynar ve üye ülkelerin liderlerine, AB çapında ortak hedeflere ve önceliklere odaklanma imkânı sağlar. Bu nedenle, Avrupa Konseyi, AB’nin ortak değerlerini ve hedeflerini savunan ve bunların gerçekleşmesi için çalışan önemli bir kurumdur.
Avrupa Konseyi, Avrupa Birliği’nin en üst düzey politika belirleyici ve yönlendirici organıdır. Avrupa Konseyi, AB’nin genel siyasi yönlendirme ve önceliklerini belirler ve AB üyesi ülkelerin devlet ve hükümet başkanlarına, ortak hedeflere ve önceliklere odaklanma imkânı sağlar. Avrupa Konseyi’nin aldığı kararlar, AB’nin politikalarının ve stratejilerinin şekillenmesinde önemli bir rol oynar ve Avrupa Birliği’nin daha etkili, demokratik ve güçlü bir yapıya kavuşmasına katkıda bulunur.
d. Avrupa Adalet Divanı
Avrupa Adalet Divanı (AAD), Avrupa Birliği (AB) hukukunun düzgün uygulanmasını ve yorumlanmasını sağlamak amacıyla kurulan yargı organıdır. 1952’de, Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu çerçevesinde kurulan Divan, zaman içinde AB’nin diğer kurumlarıyla birlikte gelişmiş ve bugünkü şeklini almıştır (Craig & De Búrca, 2015, s. 449).
Avrupa Adalet Divanı’nın Rolü
Avrupa Adalet Divanı, AB hukukunun üstünlüğünü ve bütünlüğünü sağlamak, AB hukukunun doğru bir şekilde uygulanmasını ve yorumlanmasını sağlamak, üye devletler ve AB kurumları arasındaki hukuki ihtilafları çözmek ve AB vatandaşlarının haklarını korumak gibi temel görevlere sahiptir (Lenaerts & Gutiérrez-Fons, 2015, s. 1450).
İşleyiş
Avrupa Adalet Divanı, iki yargı organından oluşur: Adalet Divanı ve Genel Mahkeme. Her iki mahkeme de Lüksemburg’da bulunmaktadır. Adalet Divanı, 27 yargıçtan oluşur ve her üye devletten bir yargıç bulunmaktadır (AB Antlaşması, Madde 253). Yargıçlar, altı yıllık dönemler için atanır ve bu süre yenilenebilir (AB Antlaşması, Madde 253). Genel Mahkeme, daha çok rekabet, ticaret ve fikri mülkiyet gibi konularla ilgili davaları ele alır ve her üye devletten en az bir yargıç bulunmaktadır (AB Antlaşması, Madde 257).
AB Hukukunun Korunması
Avrupa Adalet Divanı’nın ana görevlerinden biri, AB hukukunun korunmasıdır. Bu amaçla, Divan, çeşitli dava türlerinde kararlar verir. Bunlar arasında:
- İhlal davaları: AB Komisyonu, üye devletlerin AB hukukuna aykırı hareket ettiğini düşündüğünde AAD’ye başvurabilir (AB Antlaşması, Madde 258).
- Ön yargıya başvurma: Üye devletlerin ulusal mahkemeleri, AB hukuku ile ilgili konularda AAD’den önceden görüş alabilir (AB Antlaşması, Madde 267).
- Bireysel başvurular: Bireyler ve şirketler, AB kurumlarının eylemlerine karşı Genel Mahkeme’ye başvurarak, bu eylemlerin hukuka aykırılığını ileri sürebilir (AB Antlaşması, Madde 263).
- Danışma görüşleri: AB organları, Avrupa Birliği’nin uluslararası anlaşmalara taraf olma süreçleri sırasında, AAD’den danışma görüşü alabilir (AB Antlaşması, Madde 218).
- Önemli Kararlar ve Etkileri
- Avrupa Adalet Divanı, AB hukukunun gelişimi ve işleyişi üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Divan’ın aldığı bazı önemli kararlar, AB hukukunun temel ilkelerinin şekillenmesinde ve üye devletlerin AB hukukunu uygulama biçimlerinde önemli değişikliklere yol açmıştır.
- Costa v. ENEL (1964): Bu dava, AB hukukunun üye devletlerin ulusal hukukundan üstün olduğunu kabul eden ilk karardır. Bu karar, AB hukukunun üstünlüğü ilkesinin temelini atmıştır (Craig & De Búrca, 2015, s. 335).
- Van Gend en Loos (1963): Bu dava, AB vatandaşlarının AB hukukundan doğrudan haklar elde edebileceğini kabul eden ilk karardır. Bu karar, AB hukukunun doğrudan etki ilkesinin temelini atmıştır (Craig & De Búrca, 2015, s. 321).
- Factortame (1990): Bu dava, ulusal mahkemelerin, AB hukukuna aykırı olduğu düşünülen ulusal yasaların uygulanmasını geçici olarak durdurabileceğini kabul eden bir karardır. Bu karar, ulusal mahkemelerin AB hukukunu koruma sorumluluğunu vurgulamıştır (Craig & De Búrca, 2015, s. 349).
Avrupa Adalet Divanı, Avrupa Birliği hukukunun korunması ve uygulanması için hayati bir rol oynamaktadır. Divan’ın aldığı kararlar, AB hukukunun temel ilkelerinin şekillenmesinde ve üye devletlerin AB hukukunu uygulama biçimlerinde önemli değişikliklere yol açmaktadır. Avrupa Adalet Divanı, AB’nin hukukun üstünlüğüne dayalı değerlerini koruyarak ve vatandaşların haklarını güvence altına alarak, Avrupa Birliği’nin istikrarlı ve adil bir siyasi ve ekonomik ortamın oluşmasına katkıda bulunmaktadır.
Avrupa Adalet Divanı’nın gelecekteki rolü ve etkisi, Avrupa Birliği’nin karşı karşıya olduğu zorluklara ve gelişmelere bağlı olarak değişebilir. Özellikle, AB’nin genişlemesi, Brexit ve ortaya çıkan yeni hukuki sorunlar gibi faktörler, AAD’nin önemini ve etkisini artırabilir.
- AB’nin Genişlemesi: AB’nin genişlemesi, AAD’ye başvurulan dava sayısında ve karmaşıklığında artışa yol açabilir. Bu durum, AAD’nin işleyişini ve süreçlerini daha da etkin hale getirmesi gerekliliğini doğuracaktır (Arnull, 2017, s. 659).
- Brexit: Brexit süreci, AAD’nin AB ile üye olmayan ülkeler arasındaki hukuki ilişkileri düzenlemekte daha fazla rol üstlenmesine yol açabilir. Ayrıca, AAD’nin AB üye devletleri ve Birleşik Krallık arasındaki hukuki anlaşmazlıkları çözmede önemli bir rol oynaması muhtemeldir (Dougan, 2017, s. 2001).
- Yeni Hukuki Sorunlar: Avrupa Birliği, dijital ekonomi, iklim değişikliği ve göç gibi yeni ve karmaşık hukuki sorunlarla karşı karşıyadır. Bu sorunlar, AAD’nin daha önce karşılaşmadığı zorluklara yanıt verme yeteneğini sınayabilir ve Divan’ın hukuki çözümler bulma kabiliyetine bağlı olarak AB hukukunun gelişimini etkileyebilir (Jans & Vedder, 2019, s. 452).
Avrupa Adalet Divanı, Avrupa Birliği hukukunun koruyucusu ve yorumlayıcısı olarak önemli bir rol oynamaya devam edecektir. AB’nin gelecekteki gelişimine ve karşılaştığı zorluklara bağlı olarak, AAD’nin etkisi ve işlevi de değişebilir. Bu nedenle, Avrupa Adalet Divanı’nın rolünün ve etkisinin sürekli olarak gözden geçirilmesi ve değerlendirilmesi önem taşımaktadır.
e. Avrupa Merkez Bankası
Avrupa Merkez Bankası (AMB), Avrupa Birliği (AB) içindeki para politikalarının düzenlenmesi ve uygulanmasından sorumlu bağımsız bir kurumdur. 1998’de kurulan AMB, Avrupa’nın ekonomik ve mali istikrarını sağlamak amacıyla Euro Bölgesi’ndeki 19 ülke için para politikasını belirler ve uygular.
Avrupa Merkez Bankası’nın Kuruluşu ve Tarihsel Gelişimi
Avrupa Merkez Bankası’nın temelleri, Avrupa Ekonomik ve Parasal Birliği’nin (AEPB) üç aşamalı sürecine dayanmaktadır. 1990’ların başında, Avrupa Birliği ülkeleri ortak bir para birimi ve merkez bankası kurma hedefine yönelik olarak Maastricht Antlaşması’nı imzaladılar (Padoa-Schioppa, 2004). 1998’de kurulan AMB, 1 Ocak 1999’da Euro’nun kullanıma sunulmasıyla faaliyete geçti (European Central Bank, 2021).
Avrupa Merkez Bankası’nın İşleyişi ve Yapısı
AMB, Avrupa Merkez Bankası ve Euro Bölgesi’ndeki ulusal merkez bankalarından oluşan Eurosystem’in merkezi bir parçasıdır. AMB’nin yapısı, karar alma süreçlerini ve hesap verebilirliğini belirleyen temel organları içerir: Yönetim Kurulu, İcra Komitesi ve Genel Konsey (Eijffinger, 2019). Yönetim Kurulu, AMB Başkanı, Başkan Yardımcısı ve dört diğer üye ile Euro Bölgesi’ndeki ulusal merkez bankalarının başkanlarından oluşmaktadır. İcra Komitesi, AMB’nin günlük operasyonlarını yürütmekten sorumludur. Genel Konsey ise, AB üyesi ülkelerin merkez bankalarının başkanlarından oluşan bir danışma organıdır (European Central Bank, 2021).
Avrupa Merkez Bankası’nın Görevleri ve Politikaları
AMB’nin ana görevi, Euro Bölgesi’nde fiyat istikrarını sağlamaktır. Bu amaçla, AMB enflasyon hedeflemesi yaparak para politikasını şekillendirir ve uygular. AMB’nin politikaları arasında, politika faiz oranlarını belirleme, açık piyasa işlemleri gerçekleştirme ve bankaların zorunlu rezervlerini düzenleme gibi araçlar yer almaktadır (Issing, 2008). Ayrıca, AMB, finansal istikrarı ve bankacılık denetimini desteklemek, Avrupa’daki finansal sistem üzerinde gözetim ve denetim uygulamak ve Avrupa’nın dış ekonomik ilişkilerini yönetmek gibi diğer önemli görevleri de yerine getirir (European Central Bank, 2021).
Son yıllarda, AMB’nin politikaları, küresel finansal kriz ve Avrupa borç krizi gibi önemli ekonomik zorluklar karşısında test edildi. Bu dönemlerde, AMB’nin politikaları daha aktif ve esnek hale gelmiştir. Bu bağlamda, AMB, niceliksel gevşeme programları başlatarak finansal piyasalardaki likiditeyi artırmış ve borç krizi yaşayan ülkelerin borçlanma maliyetlerini düşürmeye çalışmıştır (Claeys, Darvas, & Wolff, 2014).
Avrupa Merkez Bankası, Avrupa Birliği’nin önemli bir kurumu olarak, Euro Bölgesi’nde fiyat istikrarını sağlama ve ekonomik büyümeyi destekleme görevlerini üstlenmiştir. AMB’nin kuruluşu, işleyişi ve politikaları, Avrupa’daki ekonomik entegrasyon sürecinin önemli bir parçasıdır. Gelecekte, AMB’nin ekonomik ve politik zorluklarla başa çıkmak ve Avrupa ekonomisine istikrar ve büyüme sağlamak için politikalarını sürekli olarak gözden geçirmesi ve uyum sağlaması gerekmektedir.
Avrupa Merkez Bankası’nın Para Politikası Araçları ve Stratejileri
Avrupa Merkez Bankası (AMB), Euro Bölgesi’nde fiyat istikrarını sağlamak amacıyla çeşitli para politikası araçları ve stratejileri kullanır. Bu araçların başlıcaları şunlardır:
a. Politika Faiz Oranları: AMB, para politikasını yönlendirmek için temel refah oranı ve mevduat faiz oranı gibi politika faiz oranlarını belirler. Faiz oranlarının düşürülmesi, ekonomik büyümeyi teşvik etmek ve enflasyonu artırmak için krediye erişimin daha ucuz hale gelmesini sağlar. Tersine, faiz oranlarının yükseltilmesi, aşırı enflasyonu önlemek için krediye erişimi sınırlandırır (Smets, 2014).
b. Açık Piyasa İşlemleri: AMB, finansal piyasalarda likidite sağlamak ve para politikasının etkisini güçlendirmek için açık piyasa işlemleri gerçekleştirir. Bu işlemler, AMB’nin, piyasadaki para arzını etkilemek amacıyla finansal varlıkları alıp satarak gerçekleştirdiği işlemlerdir (Bindseil, 2014).
c. Zorunlu Rezervler: AMB, Euro Bölgesi’ndeki bankaların zorunlu rezervlerini düzenleyerek likiditeyi ve finansal istikrarı sağlamayı amaçlar. Zorunlu rezervler, bankaların AMB’de tutmak zorunda oldukları belirli bir oranda fonlarıdır. Bu oranları artırarak veya azaltarak AMB, bankaların kredi verme kapasitesini ve para arzını etkileyebilir (Geraats, 2014).
d. İletişim ve İleriye Dönük Rehberlik: AMB, para politikasının etkisini artırmak için iletişim ve ileriye dönük rehberlik kullanır. Bu, AMB’nin, gelecekteki para politikası eylemleri ve beklentileri hakkında bilgi vererek finansal piyasaların tepkilerini yönlendirmesini içerir (Woodford, 2013).
Avrupa Merkez Bankası’nın Zorlukları ve Geleceği
Avrupa Merkez Bankası, Euro Bölgesi’nde para politikasının etkin bir şekilde uygulanması ve bölgesel ekonomik istikrarın sağlanması için önemli zorluklarla karşı karşıyadır. Bu zorlukların başında, Euro Bölgesi’ndeki ekonomik büyüme ve enflasyonun düşük seyretmesi, küresel ekonomik ve politik belirsizlikler ve artan finansal istikrarsızlık riskleri gelmektedir. Ayrıca, Euro Bölgesi’ndeki üye ülkeler arasındaki ekonomik ve mali farklılıkların yönetimi de AMB için önemli bir sorundur (Draghi, 2018).
Bununla birlikte, Avrupa Merkez Bankası gelecekteki zorluklarla başa çıkmak için çeşitli stratejiler ve politikalar geliştirmeye devam etmektedir. Bu stratejiler arasında, para politikası araçlarının ve yöntemlerinin sürekli gözden geçirilmesi, makroekonomik ve mali koşulların yakından izlenmesi, uluslararası iş birliği ve koordinasyonun artırılması ve finansal sektörün düzenlenmesi ve denetlenmesi yer almaktadır (Lane, 2019).
Avrupa Merkez Bankası, Euro Bölgesi’ndeki ekonomik ve mali istikrarın sağlanması için önemli bir rol oynamaktadır. AMB’nin başarılı para politikası uygulamaları ve stratejileri sayesinde, Euro Bölgesi ekonomisi zaman içinde daha dayanıklı ve esnek hale gelmiştir. Bununla birlikte, gelecekteki zorluklar ve belirsizlikler göz önünde bulundurularak, Avrupa Merkez Bankası’nın sürekli olarak politikalarını ve stratejilerini gözden geçirmesi ve uygun şekilde adapte etmesi önem taşımaktadır.
4. Avrupa Birliği Politikaları
a. Ortak Tarım Politikası
Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikası (OTP), 1962’de yürürlüğe giren ve Avrupa Birliği’nin (AB) temel politikalarından biri olan, tarım ve kırsal kalkınmayı teşvik etmeyi amaçlayan bir politikadır. OTP, AB’nin üye ülkelerinde tarım sektörünün ekonomik performansını ve sürdürülebilirliğini desteklemeyi, kırsal alanların çevresel ve sosyal hedeflerine katkıda bulunmayı ve tüketicilere yeterli gıda arzı sağlamayı amaçlamaktadır (European Commission, 2020).
OTP’nin ana hedefleri şunlardır:
- Tarım ürünlerinin istikrarlı bir arzının sağlanması
- Tarımsal üreticilere makul bir yaşam standardı sağlama
- Tüketici fiyatlarının istikrarını sağlama
- Sürdürülebilir tarım uygulamalarını teşvik etme
Bu hedeflere ulaşmak için, OTP çeşitli politika araçları ve mekanizmaları kullanmaktadır. Bunlar arasında doğrudan gelir desteği, piyasa düzenlemeleri, kırsal kalkınma politikaları ve çevresel koruma önlemleri bulunmaktadır (European Parliament, 2018).
Doğrudan gelir desteği, AB çiftçilerine tarımsal üretimle bağlantılı olmayan ödemeler sağlamaktadır. Bu ödemeler, çiftçilere istikrarlı bir gelir kaynağı sunarak, tarımsal üretimdeki dalgalanmalara ve düşük fiyatlara karşı bir tampon görevi görmektedir. OTP’nin son reformları, doğrudan ödemelerin çevresel ve iklim hedeflerine uyum sağlamasını teşvik etmek amacıyla “yeşil” ödemeleri içermektedir (Boulanger & Messerlin, 2017).
Piyasa düzenlemeleri, tarım ürünlerinin fiyatlarını ve arzını yönetmeye yönelik önlemleri içerir. Bu önlemler arasında müdahale alımları, özel depolama yardımı ve ihracat sübvansiyonları bulunmaktadır. OTP’nin son reformlarında, bu mekanizmaların esnekliği artırılmış ve üye ülkeler, ulusal önceliklerine ve şartlarına uygun olarak politika araçlarını uygulama konusunda daha fazla takdir yetkisine sahip olmuştur (Swinnen, 2015).
Kırsal kalkınma politikaları, kırsal alanların ekonomik, sosyal ve çevresel hedeflerine katkıda bulunan projelere ve önlemlere yönelik mali destek sağlar. Bu politikalar, tarım sektörünün sürdürülebilirliğini ve rekabet gücünü artırmayı, kırsal alanlarda yaşam kalitesini ve istihdam olanaklarını geliştirmeyi ve doğal kaynakların korunmasını ve iklim değişikliğine uyumu teşvik etmeyi amaçlar (European Commission, 2020).
Çevresel koruma önlemleri, AB’nin tarımsal üretimini daha sürdürülebilir ve çevre dostu hale getirmeyi hedefler. OTP kapsamındaki bu önlemler, su ve toprak kalitesinin korunması, biyoçeşitliliğin desteklenmesi ve iklim değişikliği ile mücadele amacıyla alınmaktadır (Pe’er et al., 2017).
Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikası, zaman içinde bir dizi reforma uğramıştır. Bu reformlar, AB’nin genişlemesi, tarım sektöründeki teknolojik gelişmeler, iklim değişikliği ve sürdürülebilir kalkınma gibi zorluklara yanıt olarak gerçekleştirilmiştir. Reformlar, OTP’nin politika araçlarını ve hedeflerini daha esnek ve çevresel olarak sürdürülebilir hale getirmeyi amaçlamıştır (Matthews, 2018).
Avrupa Birliği Ortak Tarım Politikası, tarım ve kırsal kalkınma alanlarında AB’nin temel politikalarından biridir. OTP, tarımsal üretimin istikrarını sağlamak, çiftçilere makul bir yaşam standardı sunmak, tüketiciler için fiyat istikrarını sağlamak ve sürdürülebilir tarım uygulamalarını teşvik etmek amacıyla çeşitli politika araçları ve mekanizmalar kullanmaktadır. AB’nin önemli zorluklar ve değişen ihtiyaçlar karşısında, OTP’nin gelecekte daha fazla reform ve adapte olması beklenmektedir.
b. Ortak Dış ve Güvenlik Politikası
Avrupa Birliği Ortak Dış ve Güvenlik Politikası (ODGP), 1993 yılında Maastricht Antlaşması ile kurulan ve Avrupa Birliği’nin (AB) dış politika ve güvenlik alanında iş birliğini ve koordinasyonunu sağlamayı amaçlayan bir politikadır. ODGP, AB üye ülkelerinin ortak çıkarlarını ve değerlerini yansıtan dış politika ve güvenlik hedeflerini belirlemekte ve üye ülkelerin bu hedeflere yönelik eylemlerini koordine etmektedir (Smith, 2017).
ODGP’nin temel hedefleri şunlardır:
- AB’nin ve üye ülkelerinin güvenliğini sağlama
- Uluslararası barış ve güvenliğin korunması
- İnsan hakları, demokrasi ve hukukun üstünlüğünün desteklenmesi
- Dünya çapında kalkınmanın teşvik edilmesi
- İnsancıl yardım ve kriz yönetimi faaliyetlerine katkıda bulunma
- İklim değişikliği ve enerji güvenliği gibi küresel zorluklara karşı koordineli eylem (Council of the European Union, 2016).
ODGP, dış politika ve güvenlik alanında bir dizi politika aracı ve mekanizma kullanmaktadır. Bunlar arasında siyasi ve diplomatik diyalog, ekonomik ve mali iş birliği, askeri ve sivil kriz yönetimi operasyonları ve üye ülkelerin silahlanma ve savunma politikalarının koordinasyonu bulunmaktadır (Tocci, 2016).
Siyasi ve diplomatik diyalog, AB üye ülkelerinin dış politika ve güvenlik konularında iş birliği ve koordinasyonunu sağlayan temel araçtır. AB, uluslararası örgütlerle ve üçüncü ülkelerle düzenli olarak siyasi ve diplomatik diyaloglar yürütmektedir. Ayrıca, AB üye ülkelerinin dış politika ve güvenlik hedeflerini koordine etmek için Dış İlişkiler Konseyi ve Avrupa Dış Eylem Hizmeti (ADEH) gibi kurumsal yapıları kullanmaktadır (Whitman, 2016).
Ekonomik ve mali iş birliği, AB’nin dış politika ve güvenlik hedeflerine ulaşmak için kullandığı önemli bir araçtır. AB, kalkınma yardımı, insancıl yardım, ekonomik iş birliği ve ticaret politikaları gibi çeşitli alanlarda üçüncü ülkelerle iş birliği yapmaktadır. Bu iş birliği, AB’nin küresel çıkarlarını ve değerlerini desteklemeye ve istikrar, güvenlik ve refahın yayılmasına katkıda bulunmaya yöneliktir (European Commission, 2020).
Askeri ve sivil kriz yönetimi operasyonları, AB’nin dış politika ve güvenlik hedeflerine ulaşmak için kullandığı önemli bir araçtır. AB, üye ülkelerinin askeri ve sivil kapasitelerini kullanarak, çatışma bölgelerinde ve kriz durumlarında barışı ve güvenliği sağlamayı ve insancıl yardım ve yeniden yapılanma çabalarına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. AB, şimdiye kadar dünya çapında 30’dan fazla askeri ve sivil kriz yönetimi operasyonu gerçekleştirmiştir (Grevi, 2019).
Üye ülkelerin silahlanma ve savunma politikalarının koordinasyonu, AB’nin ortak dış politika ve güvenlik kapasitesini güçlendirmeye yönelik önemli bir alanıdır. AB, üye ülkelerin savunma politikalarını ve silahlanma projelerini koordine etmek için Avrupa Savunma Ajansı (EDA) gibi kurumsal yapıları kullanmaktadır. Ayrıca, AB, dış politika ve güvenlik hedeflerine ulaşmak için üye ülkelerin askeri ve sivil kapasitelerini kullanmak amacıyla Ortak Güvenlik ve Savunma Politikası (OGSP) gibi politika çerçevelerini geliştirmiştir (Biscop, 2018).
Avrupa Birliği Ortak Dış ve Güvenlik Politikası, AB’nin dış politika ve güvenlik alanında iş birliği ve koordinasyonunu sağlamayı amaçlayan bir politikadır. ODGP, AB’nin ortak çıkarlarını ve değerlerini yansıtan dış politika ve güvenlik hedeflerini belirlemekte ve üye ülkelerin bu hedeflere yönelik eylemlerini koordine etmektedir. AB, siyasi ve diplomatik diyalog, ekonomik ve mali iş birliği, askeri ve sivil kriz yönetimi operasyonları ve üye ülkelerin silahlanma ve savunma politikalarının koordinasyonu gibi çeşitli politika araçları ve mekanizmalar kullanarak, dış politika ve güvenlik hedeflerine ulaşmayı amaçlamaktadır.
ODGP ve ilgili politika araçlarının gelecekteki evrimi ve etkinliği, AB’nin küresel güvenlik ortamında karşılaştığı zorluklara ve fırsatlara bağlı olarak değişecektir. Özellikle, AB’nin Rusya, Çin ve Orta Doğu gibi bölgelerdeki güvenlik tehditleri ve istikrarsızlıkla başa çıkma kapasitesi, ODGP’nin önemini ve etkinliğini artırabilecektir. Ayrıca, AB’nin transatlantik ilişkilerde ve NATO ile iş birliği yaparak dış politika ve güvenlik kapasitesini güçlendirmesi, ODGP’nin gelecekteki rolü ve başarısı açısından kritik olacaktır (Howorth, 2017).
Öte yandan, AB üye ülkeleri arasındaki dış politika ve güvenlik önceliklerindeki farklılıklar, ODGP’nin koordinasyon ve etkinliğini zorlayabilir. Bu nedenle, AB’nin dış politika ve güvenlik alanında daha fazla entegrasyon ve iş birliği sağlamak için üye ülkeler arasında uzlaşma ve dayanışma sağlaması önemlidir (Koenig, 2021).
Avrupa Birliği Ortak Dış ve Güvenlik Politikası, AB’nin dış politika ve güvenlik alanında iş birliği ve koordinasyonunu sağlamayı amaçlayan önemli bir politikadır. ODGP, AB’nin küresel güvenlik ortamında karşılaştığı zorluklara ve fırsatlara yanıt olarak gelişmeye ve evrimleşmeye devam edecektir. Bu bağlamda, AB’nin dış politika ve güvenlik hedeflerine ulaşmak için üye ülkeler arasında daha fazla entegrasyon ve iş birliği sağlaması, ODGP’nin gelecekteki başarısı için kritik öneme sahiptir.
c. Ekonomik ve Parasal Birlik
Ekonomik ve Parasal Birlik (EMU), Avrupa Birliği’nin (AB) ekonomik ve parasal politikalarının entegrasyonunu amaçlayan bir süreçtir. EMU’nun temel amacı, ekonomik istikrarı sağlamak, sürdürülebilir büyümeyi teşvik etmek ve üye ülkeler arasında daha fazla ekonomik uyum sağlamaktır. Bu süreç, üye ülkelerin para politikalarını Avrupa Merkez Bankası (ECB) tarafından yönetilen tek bir para birimi olan euroya entegre ederek ve mali politikalarını koordine etmeye yönelik ortak kurallar ve mekanizmalar geliştirerek gerçekleştirilir (De Grauwe, 2016).
EMU, 1992 yılında Maastricht Antlaşması ile başlatıldı ve üç aşamalı bir süreçle gerçekleştirildi. İlk aşama, üye ülkelerin sermaye hareketlerini serbestleştirmesi ve mali ve parasal politikalarını uyumlaştırmaya başlamasıydı. İkinci aşama, Avrupa Para Enstitüsü’nün (EMI) kurulması ve ECB’nin temellerinin atılmasıyla gerçekleştirildi. Üçüncü ve son aşama ise, 1999 yılında Euro’nun tanıtılması ve üye ülkelerin ulusal para birimlerinin euro ile değiştirilmesiyle tamamlandı (Dyson & Featherstone, 1999).
EMU’nun başarısı, üye ülkeler arasında ekonomik uyumun sağlanması ve mali disiplinin korunması için belirli kriterlerin karşılanması gerektiğine dayanmaktadır. Bu kriterler, enflasyon oranları, bütçe açığı ve kamu borcu gibi makroekonomik göstergeleri kapsar. Üye ülkeler, bu kriterleri karşılayarak EMU’ya katılabilir ve Euro’yu kullanmaya başlayabilir (Maastricht Kriterleri olarak bilinir) (Baldwin & Wyplosz, 2015).
Euro bölgesi krizi, EMU’nun yapısal sorunlarına ve eksikliklerine dikkat çekti. Kriz sırasında, bazı üye ülkelerin büyük bütçe açıkları ve kamu borcu nedeniyle finansal istikrarsızlığa ve kurtarma paketlerine ihtiyaç duyduğu görüldü. Bu durum, EMU’nun mali ve ekonomik politika koordinasyonunda daha fazla entegrasyon ve reform yapma ihtiyacını ortaya çıkardı. AB, bu sorunlara karşı Avrupa İstikrar Mekanizması (ESM) ve Avrupa Yarıda Kalanlar Mekanizması (OMT) gibi kriz önleme ve yönetme araçlarını geliştirerek yanıt verdi (Verdün & Zeitlin, 2018).
Son yıllarda, AB ekonomik ve parasal birlik alanında önemli adımlar attı. Bankacılık Birliği ve Mali Birlik gibi yeni mekanizmalar ve politikaların geliştirilmesiyle EMU’nun kurumsal yapıları güçlendirildi. Bankacılık Birliği, finansal sektörde denetim ve düzenlemeyi tek bir çatı altında toplayarak bankacılık sisteminin istikrarını ve güvenilirliğini artırmayı amaçlamaktadır (Schoenmaker, 2015).
Diğer taraftan, Mali Birlik, üye ülkelerin mali politikalarını daha yakından koordine etmeyi ve kamu borçlarını sürdürülebilir düzeyde tutmayı hedeflemektedir. Bu amaçla, Avrupa Yarıda Kalanlar Mekanizması (OMT) ve Avrupa İstikrar Mekanizması (ESM) gibi araçlar kullanılmaktadır. Bu mekanizmalar, euro bölgesi ülkelerine finansal destek sağlayarak ve mali disiplini teşvik ederek kriz dönemlerinde istikrarın sağlanmasına yardımcı olmaktadır (Lane, 2012).
Avrupa Birliği’nin ekonomik ve parasal entegrasyon süreçleri, üye ülkeler arasındaki ekonomik uyum ve istikrarın sağlanması açısından önemli rol oynamaktadır. Ancak, geçmişte yaşanan krizler ve mevcut ekonomik zorluklar, EMU’nun yapısal sorunlarının ve eksikliklerinin üstesinden gelmek için sürekli reform ve yenilik yapma ihtiyacını göstermektedir. AB, bu süreçte daha güçlü ve etkili politika koordinasyonu ve kriz yönetimi araçları geliştirerek ekonomik ve parasal entegrasyonun gelecekteki başarısını sağlamayı amaçlamaktadır (Bénassy-Quéré et al., 2018).
Avrupa Birliği’nin ekonomik ve parasal entegrasyon süreçlerinin geleceği, mevcut zorluklara ve başarılı reformlara bağlı olarak şekillenecektir. Bu süreçte, AB üye ülkelerinin makroekonomik koordinasyonunu ve politika uyumunu artırmayı hedeflemektedir. Avrupa Yatırım Planı ve Avrupa Sosyal Fon gibi yeni yatırım ve sosyal politika araçlarının geliştirilmesi, ekonomik büyüme ve istihdamın artırılmasına ve ekonomik ve sosyal dengesizliklerin azaltılmasına katkı sağlamaktadır (Rodrigues, 2017).
Ayrıca, AB’nin enerji, dijital ekonomi ve ulaşım gibi stratejik sektörlerde yeni politika ve projeler geliştirerek, ekonomik ve parasal entegrasyon süreçlerinin etkinliğini ve kapsayıcılığını artırması beklenmektedir. Bu projeler, üye ülkeler arasında daha fazla ekonomik ve teknolojik iş birliğini teşvik ederek ve böylece AB ekonomisinin rekabet gücünü ve dayanıklılığını artırarak, ekonomik ve parasal entegrasyon süreçlerine katkıda bulunacaktır (Pelkmans, 2016).
Avrupa Birliği’nin ekonomik ve parasal entegrasyon süreçleri, üye ülkeler arasında ekonomik istikrar, sürdürülebilir büyüme ve kapsayıcı kalkınma sağlamada önemli bir role sahiptir. Ancak, bu süreçlerin başarısı, AB’nin yapısal sorunları ve eksiklikleri ele alarak sürekli reform ve yenilik yapma kapasitesine bağlıdır. Bu bağlamda, AB’nin ekonomik ve parasal entegrasyon süreçlerini daha güçlü ve etkili politika koordinasyonu, kriz yönetimi araçları ve sektörel iş birliği projeleriyle desteklemesi, gelecekteki başarı ve istikrarın anahtarı olacaktır.
d. İç Pazar ve Dört Özgürlük
Avrupa Birliği İç Pazarı, 500 milyondan fazla insanı kapsayan ve dünya ekonomisinde büyük bir paya sahip olan entegre bir ekonomik alanı ifade eder. İç Pazar’ın temel taşı, AB üye ülkeleri arasında serbest dolaşımı sağlayan Dört Özgürlük ‘tür: mal, hizmet, sermaye ve insanların serbest dolaşımı. Bu özgürlükler, AB’nin ekonomik ve sosyal gelişimine büyük katkı sağlar ve Avrupa entegrasyonunun temel hedeflerinden biridir.
- Malın serbest dolaşımı: Bu özgürlük, üye ülkeler arasında gümrük vergileri ve benzeri ticaret engellerinin kaldırılmasıyla mümkün olmuştur. Malın serbest dolaşımı, AB içinde ticareti artırmış, üye ülkelerin ekonomik büyümesine katkıda bulunmuş ve tüketicilere daha fazla seçenek ve düşük fiyatlar sunarak yaşam standartlarını yükseltmiştir (Pelkmans, 2016).
- Hizmetlerin serbest dolaşımı: Hizmet sektörü, AB ekonomisinin büyük bir kısmını oluşturur ve istihdamın önemli bir kaynağıdır. Hizmetlerin serbest dolaşımı, AB üye ülkelerindeki şirketlerin ve profesyonellerin diğer ülkelerde hizmet sunmasını ve hizmet almasını sağlar. Bu, iş imkanlarını ve ekonomik büyümeyi artırırken, tüketicilere daha fazla seçenek ve kaliteli hizmetler sunar (European Commission, 2015).
- Sermaye serbest dolaşımı: Sermaye serbest dolaşımı, AB içinde yatırımın ve finansmanın kolaylaşmasını sağlar. Bu sayede, üye ülkeler arasındaki sermaye hareketleri serbestleşir, yatırımcılar daha fazla yatırım fırsatı bulur ve ekonomik büyüme ve istihdam artar (Lane, 2006).
- İnsanların serbest dolaşımı: AB vatandaşlarının, üye ülkeler arasında yaşama, çalışma ve eğitim amaçlı seyahat etme özgürlüğü, Avrupa entegrasyonunun temel taşlarından biridir. İnsanların serbest dolaşımı, işgücü hareketliliğini artırarak üye ülkeler arasında ekonomik ve sosyal dengesizlikleri azaltır ve yaşam standartlarını yükseltir (Kahanec & Zimmermann, 2016).
İç Pazar ve Dört Özgürlük, Avrupa Birliği’nin ekonomik ve sosyal gelişiminde önemli bir rol oynamaktadır. İç Pazar sayesinde, AB üye ülkeleri arasında ekonomik etkinliklerin ve kaynakların daha verimli bir şekilde dağıtılması mümkün olmuştur. Ayrıca, Dört Özgürlük, AB üye ülkeleri arasındaki entegrasyonu güçlendirerek, bölgesel iş birliğini ve dayanışmayı artırmıştır.
İç Pazar ve Dört Özgürlük, AB’nin küresel ekonomide rekabet edebilirliğini de artırmıştır. AB, dünyanın en büyük ekonomik bloklarından biri olarak, daha geniş ve entegre bir ekonomik alan sayesinde, üye ülkelerinin dış ticaret ve yatırım imkanlarını artırmıştır (Campos et al., 2018).
Ancak, İç Pazar ve Dört Özgürlük ile ilgili bazı zorluklar da bulunmaktadır. Özellikle, bazı üye ülkelerde, işgücü ve sermaye hareketlerinin daha fazla ekonomik ve sosyal dengesizliklere yol açabileceği endişeleri vardır. Ayrıca, küresel ekonomik kriz ve göç gibi dış faktörler, İç Pazar’ın işleyişine ve Dört Özgürlük’ün sürdürülebilirliğine baskı uygulayabilir (Caporaso & Kim, 2021).
İç Pazar ve Dört Özgürlük, Avrupa Birliği’nin başarılı bir ekonomik ve sosyal entegrasyon sürecinin temel taşlarıdır. Bu kavramlar, AB’nin küresel ekonomide rekabet gücünü artırırken, üye ülkelerin yaşam standartlarını ve refahını yükseltmektedir. Bununla birlikte, İç Pazar ve Dört Özgürlük’ün sürdürülebilirliği ve etkinliği, dış faktörler ve üye ülkelerin iş birliği ve dayanışma düzeyine bağlıdır. İç Pazar ve Dört Özgürlük, Avrupa Birliği’nin gelecekteki başarıları ve istikrarı için kritik öneme sahiptir. Bu nedenle, AB kurumları ve üye ülkeler, İç Pazar ve Dört Özgürlük’ün daha da derinleştirilmesi ve iyileştirilmesi için sürekli çaba sarf etmektedir. Örneğin, dijital tek pazar ve enerji birliği gibi yeni politikalar, AB’nin iç pazarını daha da genişleterek ve entegrasyon süreçlerini güçlendirerek, AB’nin küresel düzeyde sürdürülebilir ve rekabetçi bir ekonomi olmasını desteklemektedir (Baldwin et al., 2018).
Ayrıca, İç Pazar ve Dört Özgürlük’ün etkinliğini ve başarısını artırmak için, AB, düzenleyici uyumu ve standartları sağlamak ve sosyal politikalar ve eşitsizlikleri ele almak amacıyla, üye ülkeler arasında iş birliğini teşvik etmekte ve desteklemektedir. Bu yaklaşım, AB içinde daha dengeli ve adil bir ekonomik ve sosyal gelişme sağlamaya yönelik olarak, sürekli iyileştirme ve yenilikçi politika uygulamalarının önemini vurgular (Börzel & Risse, 2018).
İç Pazar ve Dört Özgürlük, Avrupa Birliği’nin ekonomik ve sosyal entegrasyon süreçlerinin temel dayanağıdır ve AB’nin gelecekteki başarılarını ve refahını büyük ölçüde etkilemektedir. AB’nin bu alanlarda sürekli ilerleme ve reformlar yaparak, üye ülkelerin ve vatandaşlarının yaşam standartlarını yükseltmeye ve Avrupa entegrasyonunun derinleştirilmesine katkıda bulunması beklenmektedir.
e. Göç ve sığınmacı politikaları
Avrupa Birliği Göç ve Sığınmacı Politikaları, AB ülkelerinin göç ve sığınmacı akınlarına yönelik koordineli ve uyumlu bir yaklaşım benimsemesini sağlamayı amaçlamaktadır. Bu politikalar, son yıllarda yaşanan göç ve sığınmacı krizleri nedeniyle özellikle önemli hale gelmiştir. AB, bu konuda sürdürülebilir ve kapsayıcı çözümler bulmak için göç politikalarını gözden geçirirken, aynı zamanda üye ülkeler arasındaki dayanışma ve iş birliğini teşvik etmektedir (European Commission, 2020).
AB’nin göç ve sığınmacı politikalarının temel amacı, yasal göç ve entegrasyon süreçlerini teşvik etmek, sınırların yönetimini güçlendirmek ve düzensiz göçle mücadele etmek, sığınma hakkına saygı gösterirken sığınmacılar ve mülteciler için uygun ve etkili koruma sağlamaktır. Bu politikalar, aynı zamanda insan kaçakçılığı ve insan ticareti ile mücadelede de önemli bir rol oynamaktadır (UNHCR, 2018).
Yasal göç ve entegrasyon politikaları, AB’nin demografik ve ekonomik ihtiyaçlarını karşılamaya yardımcı olmak amacıyla, nitelikli ve yetenekli göçmenlerin AB’ye girişini ve yerleşimini kolaylaştırmaya yöneliktir. Bu politikalar, göçmenlerin topluma uyum sağlamalarına ve yerel işgücü piyasalarına katılmalarına destek olarak, sosyal ve ekonomik kalkınmayı hızlandırmayı amaçlamaktadır (IOM, 2017).
Sınırların yönetimi ve düzensiz göçle mücadele politikaları, AB’nin dış sınırlarının güvenliğini ve bütünlüğünü sağlamak, düzensiz göç ve insan kaçakçılığına karşı etkin önlemler almak ve göç akışlarını düzenlemeye yöneliktir. Bu politikalar, AB ülkeleri arasında bilgi ve istihbarat paylaşımını, sınır güvenlik ve gözetim sistemlerini ve ortak operasyonları teşvik etmeyi amaçlamaktadır (Frontex, 2019).
Sığınma politikaları, uluslararası ve insan hakları yükümlülüklerine uygun olarak, sığınmacılar ve mülteciler için etkili ve uygun koruma sağlamayı hedeflemektedir. Bu politikalar, sığınma başvurularının adil ve hızlı bir şekilde değerlendirilmesini, uygun durumlar için mültecilere yeniden yerleştirme ve aile birleşimi imkanlarının sunulmasını ve sığınmacıların sosyal, ekonomik ve kültürel yaşama entegrasyonunu desteklemeyi amaçlamaktadır (EASO, 2019).
Göç ve sığınmacı politikalarında AB’nin iş birliği ve dayanışma ilkesi, üye ülkelerin ortak sorumluluklarını ve yük paylaşımını benimsemesini gerektirir. Bu ilke, özellikle mülteci ve sığınmacı akınlarının yoğun olduğu üye ülkeler üzerindeki baskıyı azaltmaya yöneliktir. AB, bu amaca ulaşmak için, üye ülkeler arasında sığınmacıların yeniden dağıtımı ve finansal yardım gibi dayanışma mekanizmalarını kullanmaktadır (Council of the European Union, 2016).
Son yıllarda, göç ve sığınmacı politikaları AB’nin dış politikasıyla da yakından ilişkilidir. AB, göç ve sığınmacı akınlarının temel nedenlerini ele almak ve mültecilerin güvenli ve düzenli yollardan AB’ye gelmelerini sağlamak için kaynak ülkeler ve transit ülkelerle iş birliği yapmaktadır. Bu amaçla, AB, göç ve sığınmacılarla ilgili politikalarını, kalkınma yardımı, ticaret ve vize liberalizasyonu gibi dış politika araçlarıyla desteklemektedir (European External Action Service, 2018).
Sonuç olarak, Avrupa Birliği’nin göç ve sığınmacı politikaları, bölgesel ve küresel ölçekte önemli bir rol oynamaktadır. AB, bu politikaları ile yasal göç ve entegrasyon süreçlerini desteklemekte, sınırların güvenliğini sağlamakta, düzensiz göçle mücadele etmekte ve sığınma hakkına saygı gösterirken sığınmacılara ve mültecilere etkili koruma sağlamaktadır. Ayrıca, bu politikalar, AB’nin dış politikasıyla da yakından ilişkili olup, göç ve sığınmacı krizlerine sürdürülebilir ve kapsayıcı çözümler bulma amacına hizmet etmektedir. Bu politikaların uygulanmasında yaşanan zorluklar ve eleştiriler de bulunmaktadır. Özellikle, göç ve sığınmacı krizlerinin yoğun olduğu dönemlerde, AB üye ülkeleri arasında dayanışma ve iş birliği eksikliği yaşanabilmekte ve bu durum, politikaların etkinliğini ve uyumunu zayıflatmaktadır. Ayrıca, bazı AB ülkelerinin göç ve sığınmacılara karşı daha katı ve korumacı politikalar benimsemesi, AB’nin insan hakları ve uluslararası yükümlülüklerine yönelik soru işaretleri yaratmaktadır.
Bu bağlamda, Avrupa Birliği’nin göç ve sığınmacı politikalarının geleceği, üye ülkelerin dayanışma ve iş birliğine olan bağlılıklarına, politikaların sürekli gözden geçirilmesine ve adapte edilmesine ve küresel ölçekte göç ve sığınmacı meselelerine yönelik ortak çözümler bulunması gerekliliğine bağlıdır. Bu şekilde, AB, göç ve sığınmacı krizleriyle başa çıkabilecek ve bu süreçlerin sosyal ve ekonomik fırsatlara dönüştürülmesine katkı sağlayabilecektir.
f. Çevre ve enerji politikaları
Avrupa Birliği (AB) çevre ve enerji politikaları, sürdürülebilir kalkınma, enerji güvenliği ve iklim değişikliği ile mücadele hedeflerine ulaşmayı amaçlamaktadır. Bu politikalar, üye ülkelerin enerji tedarikini çeşitlendirmeye, enerji verimliliğini artırmaya, yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımını yaygınlaştırmaya ve çevresel kirliliğin azaltılmasına yönelik stratejiler ve düzenlemeler içermektedir.
AB çevre politikalarının temelini, 1987 yılında imzalanan ve 1993 yılında yürürlüğe giren Maastricht Antlaşması oluşturmaktadır. Antlaşma, çevre koruma politikalarının AB’nin temel politika alanlarından biri olarak kabul edilmesini sağlamıştır. O tarihten bu yana, AB çevre politikaları sürekli olarak geliştirilmiş ve genişletilmiştir.
Enerji politikaları açısından ise, AB’nin hedefleri enerji güvenliği, rekabetçilik ve sürdürülebilir kalkınmayı desteklemeye yöneliktir. 2009 yılında kabul edilen Üçüncü Enerji Paketi, AB enerji politikalarının ana hedeflerini ve düzenlemelerini belirlemiştir. Bu paket, enerji piyasalarının liberalizasyonunu, enerji altyapısının iyileştirilmesini ve enerji verimliliği ile yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımının artırılmasını amaçlamaktadır.
İklim değişikliği ile mücadelede, AB 2020, 2030 ve 2050 hedefleri belirlemiştir. 2020 hedefleri arasında, sera gazı emisyonlarında %20 oranında azalma, yenilenebilir enerji kaynaklarının enerji tüketiminde %20 paya ulaşması ve enerji verimliliğinin %20 artırılması yer almaktadır. 2030 hedeflerine göre ise, sera gazı emisyonlarında %40 azalma, yenilenebilir enerji kaynaklarının enerji tüketiminde %32 paya ulaşması ve enerji verimliliğinin %32.5 artırılması hedeflenmektedir. 2050 yılına gelindiğinde ise, AB’nin net sera gazı emisyonlarının %80-95 oranında azaltılması amaçlanmaktadır.
Enerji politikalarında önemli bir alan, enerji altyapısının geliştirilmesi ve enerji kaynaklarının çeşitlendirilmesidir. AB, enerji altyapısını güçlendirmek amacıyla Avrupa Enerji Altyapısı Paketini (TEN-E) kabul etmiştir. Bu paket, enerji şebekeleri, depolama tesisleri ve enerji terminallerinin geliştirilmesini ve AB genelinde enerji bağlantılarının artırılmasını hedeflemektedir.
Ayrıca, AB enerji politikaları enerji verimliliğini ve yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımını artırmayı amaçlamaktadır. Enerji Verimliliği Direktifi ve Yenilenebilir Enerji Direktifi, enerji verimliliğinin ve yenilenebilir enerji kaynaklarının kullanımının artırılması için hedefler ve düzenlemeler belirlemiştir. Bu direktifler, binaların enerji performansını iyileştirme, ulaşım sektöründe enerji verimliliğini artırma ve yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı elektrik üretiminin desteklenmesi gibi önlemleri içermektedir.
Çevre politikalarında ise, AB’nin öncelikli hedefleri arasında hava ve su kirliliğinin azaltılması, biyoçeşitliliğin korunması ve atık yönetiminin iyileştirilmesi yer almaktadır. Bu amaçlar doğrultusunda, AB çeşitli direktifler ve stratejiler kabul etmiştir, örneğin, Hava Kalitesi Direktifi, Su Çerçeve Direktifi ve AB Biyoçeşitlilik Stratejisi.
Avrupa Birliği’nin çevre ve enerji politikaları, sürdürülebilir kalkınma, enerji güvenliği ve iklim değişikliği ile mücadele hedeflerine yönelik kapsamlı ve entegre bir yaklaşım benimsemektedir. Bu politikalar hem AB içinde hem de uluslararası düzeyde çevre ve enerji konularında iş birliği ve liderliği teşvik etmektedir.
AB’nin çevre ve enerji politikalarının uygulanması, üye ülkelerin ulusal düzeydeki eylemleri ve Avrupa düzeyindeki iş birliği ile gerçekleştirilmektedir. Bu politikaların başarılı bir şekilde hayata geçirilmesi, hem üye ülkelerin politika ve düzenlemelerini uyumlaştırması hem de paydaşların (ör. yerel yönetimler, özel sektör, sivil toplum) katılımı ve iş birliği gerektirmektedir.
Üye ülkeler, AB düzeyinde kabul edilen direktif ve düzenlemelere uyum sağlamak ve bu politikaları uygulamak için ulusal düzenlemeler ve stratejiler geliştirmektedir. Ayrıca, AB Komisyonu tarafından düzenli olarak izleme ve değerlendirme yapılmakta ve ilerlemeler raporlanmaktadır. Bu süreçler, AB’nin çevre ve enerji politikalarının etkinliğini ve uyumunu artırmaya yönelik önemli bir rol oynamaktadır.
Öte yandan, AB çevre ve enerji politikalarının başarısı, uluslararası iş birliğine de bağlıdır. AB, iklim değişikliği, enerji ve çevre konularında diğer ülkeler ve uluslararası örgütlerle (ör. Birleşmiş Milletler, Dünya Bankası, G20) iş birliği yaparak küresel düzeyde etkili çözümler geliştirmeye ve bu konulardaki liderliğini güçlendirmeye çalışmaktadır.
5. Avrupa Birliği’nin Küresel Rolü ve İlişkileri
a. Avrupa Birliği ve ABD ilişkisi
Avrupa Birliği (AB) ve Amerika Birleşik Devletleri (ABD) arasındaki ilişki, dünya siyaseti ve ekonomisinde önemli bir rol oynamaktadır. İki taraf, ticaret, yatırım, güvenlik ve dış politika alanlarında iş birliği yaparak küresel düzeyde etkinliklerini sürdürmektedir.
Ticaret ve yatırım alanlarında, AB ve ABD dünyanın en büyük ekonomik ortaklarıdır. İki taraf arasındaki ticaret hacmi, dünya ticaretinin yaklaşık %30’unu oluşturmaktadır. AB ve ABD, birbirlerinin en büyük ticaret ortaklarıdır ve bu durum, her iki tarafın ekonomik büyümesine ve refahına katkıda bulunmaktadır. Ayrıca, AB ve ABD arasındaki doğrudan yabancı yatırımlar, küresel düzeyde önemli bir paya sahiptir ve iki tarafın ekonomik entegrasyonunu güçlendirmektedir.
Güvenlik alanında, AB ve ABD NATO çerçevesinde iş birliği yapmaktadır. NATO, Atlantik ötesi güvenliği sağlamak ve ortak değerleri korumak amacıyla kurulmuş bir askeri ittifaktır. AB ve ABD, NATO’nun üyesi olarak, terörizmle mücadele, siber güvenlik ve askeri operasyonlar gibi konularda birlikte çalışmaktadır.
Dış politika alanında ise, AB ve ABD, demokrasi, insan hakları ve hukukun üstünlüğü gibi ortak değerlere dayalı bir ilişki sürdürmektedir. İki taraf, Ortadoğu barış süreci, İran nükleer anlaşması ve Kuzey Kore ile müzakereler gibi küresel sorunlara çözüm bulma amacıyla iş birliği yapmaktadır. Ayrıca, AB ve ABD, Birleşmiş Milletler, G7 ve G20 gibi uluslararası örgütlerde ve platformlarda birlikte çalışarak küresel düzeyde etkili politikalar geliştirmeye çalışmaktadır.
Buna rağmen, AB ve ABD arasındaki ilişki zaman zaman gerilimlere de maruz kalmaktadır. Ticaret anlaşmazlıkları, savunma harcamaları ve iklim politikaları gibi konularda farklı yaklaşımlar benimseyen iki taraf, bu sorunların çözümü için müzakerelere ve diplomasiye başvurmaktadır.
Avrupa Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki ilişki, dünya siyaseti ve ekonomisinde önemli bir yere sahiptir. İki taraf, ticaret, yatırım, güvenlik ve dış politika alanlarında iş birliği yaparak ortak hedeflere ulaşmayı amaçlamaktadır. Bu iş birliği, küresel düzeyde istikrar, barış ve refahın sağlanması açısından büyük öneme sahiptir.
Enerji ve iklim politikaları alanında da AB ve ABD iş birliğine önem vermektedir. Paris İklim Anlaşması gibi uluslararası anlaşmalara katılarak ve sürdürülebilir enerji politikaları benimseyerek, her iki taraf da iklim değişikliği ile mücadelede liderlik rolü üstlenmektedir. Bu konudaki iş birliği, yenilenebilir enerji teknolojilerinin geliştirilmesi ve finansmanının sağlanması, enerji verimliliği ve karbon salımlarının azaltılması gibi alanlarda yoğunlaşmaktadır.
Bilim, teknoloji ve inovasyon alanlarında da AB ve ABD iş birliği yapmaktadır. İki taraf, araştırma ve geliştirme projelerinde ortaklaşa çalışarak, yeni teknolojilerin ve bilimsel buluşların ortaya çıkmasına katkıda bulunmaktadır. Bu iş birliği, bilgi ve teknoloji transferinin hızlanması ve yeni iş olanaklarının yaratılması açısından büyük önem taşımaktadır.
Eğitim ve kültür alanlarında da AB ve ABD ilişkisi önemli bir rol oynamaktadır. İki taraf, öğrenci ve akademisyen değişimi, ortak eğitim programları ve kültürel etkinlikler düzenleyerek, kültürel ve akademik alışverişi desteklemektedir. Bu iş birliği, kültürel çeşitliliğin korunması ve iki taraf arasındaki anlayışın artırılması açısından büyük öneme sahiptir.
AB ve ABD arasındaki ilişki, dünya siyaseti ve ekonomisinde önemli bir rol oynamaya devam edecektir. İki taraf, ortak değerlere dayalı bir iş birliği ile küresel düzeyde sorunların çözümüne katkıda bulunarak, barış, istikrar ve refahın sağlanması için çalışmaktadır. Son yıllarda, AB ve ABD arasındaki ilişkilerde bazı zorluklar yaşanmış olsa da her iki taraf da ortak değerler ve hedefler üzerinde çalışmaya devam etmektedir. Özellikle dijitalleşme ve teknoloji alanlarındaki iş birliği, giderek artan önem kazanmaktadır. AB ve ABD, teknoloji devlerinin düzenlenmesi, veri koruma ve siber güvenlik gibi konularda birlikte çalışarak, dijital dünyada güvenli ve adil bir düzen sağlamaya çalışmaktadır.
Terörizmle mücadele ve radikalizmin önlenmesi, AB ve ABD arasındaki iş birliğinin önemli bir parçasıdır. İki taraf, istihbarat paylaşımı ve terörle mücadelede ortak operasyonlar düzenleyerek, küresel düzeyde güvenliği sağlamaya katkıda bulunmaktadır. Bu iş birliği, her iki tarafın da terör örgütlerine karşı mücadelede daha etkili olmasını sağlamaktadır.
İnsan hakları ve demokrasi değerlerinin savunulması, AB ve ABD ilişkisinin temel taşlarından biridir. İki taraf, dünya genelinde insan haklarının ve demokrasinin korunması ve güçlendirilmesi için iş birliği yapmaktadır. Bu kapsamda, AB ve ABD, insan hakları ihlallerine karşı ortak tutum sergileyerek, demokrasinin korunması için politik ve ekonomik destek sağlamaktadır.
AB ve ABD ayrıca, uluslararası ticaret ve yatırım konularında da iş birliği yapmaktadır. Her iki taraf, serbest ticaret anlaşmaları ve ekonomik iş birliği ile küresel ekonomik büyümeye katkıda bulunmaktadır. Bu iş birliği, ticaretin kolaylaştırılması, yatırımların teşviki ve ekonomik entegrasyonun derinleştirilmesi gibi alanlarda yoğunlaşmaktadır.
AB ve ABD ilişkisi, çok sayıda alanda iş birliğine dayalı olarak şekillenmektedir. Bu iş birliği, küresel düzeyde barış, istikrar ve refahın sağlanması ve ortak değerlerin savunulması açısından büyük önem taşımaktadır. Her iki taraf, gelecekte de ortak değerler ve hedefler etrafında çalışarak, dünya siyaseti ve ekonomisinde önemli bir rol oynamaya devam edecektir.
b. Avrupa Birliği ve Rusya ilişkisi
Avrupa Birliği ve Rusya ilişkisi, tarih boyunca farklı dönemlerde farklı boyutlar kazanmıştır. İki taraf, tarih boyunca ekonomik, politik ve kültürel ilişkiler kurmuştur. Bu ilişkiler, zaman zaman iş birliği ve dostlukla, zaman zaman ise gerginlik ve çatışmayla şekillenmiştir. Bu bağlamda, Avrupa Birliği ve Rusya ilişkisi, karmaşık ve dinamik bir yapıya sahiptir.
Sovyetler Birliği’nin dağılmasının ardından, 1990’larda Rusya ve Avrupa Birliği ilişkileri, daha yapıcı bir şekilde ilerlemiştir. İki taraf, ekonomik, politik ve kültürel ilişkilerin geliştirilmesi yönünde adımlar atmıştır. Bu dönemde, enerji sektöründeki iş birliği özellikle önemli bir alan olmuştur. Rusya, Avrupa Birliği’nin önemli bir enerji kaynağı ve tedarikçisi konumunda bulunmaktadır.
Ancak 2000’lerin başından itibaren, AB ve Rusya ilişkisi giderek daha gergin bir hale gelmiştir. Bu dönemde, Rusya’nın Ukrayna ve Gürcistan gibi komşu ülkelere yönelik politikaları ve enerji sektöründeki monopol konumu, Avrupa Birliği ile ilişkilerde bazı gerginliklere yol açmıştır. Özellikle 2014 yılında yaşanan Kırım krizi, AB ve Rusya ilişkisinde yeni bir dönemin başlangıcını işaret etmiştir.
Kırım krizi sonrasında, Avrupa Birliği, Rusya’ya karşı ekonomik yaptırımlar uygulamaya başlamıştır. Bu yaptırımlar, Rusya ekonomisine önemli bir zarar vermiş ve iki taraf arasındaki ilişkilerin daha da gerginleşmesine neden olmuştur. Ayrıca, Rusya’nın Suriye krizindeki rolü ve siber saldırılardaki artış, AB ve Rusya arasındaki güven eksikliğini daha da derinleştirmiştir. 2022 Şubat’ında Rusya’nın Ukrayna Doğusunu işgale başlamasıyla ilişkiler kopma noktasına gelmiş ve enerji dahil bütün iş birlikleri askıya alınmıştır.
Özetle, Avrupa Birliği ve Rusya ilişkisi, karmaşık ve değişken bir yapıya sahiptir. İki taraf, bazı dönemlerde iş birliği ve ortak çıkarlara dayalı ilişkiler geliştirirken, diğer dönemlerde gerginlik ve çatışma yaşamaktadır. Kırım krizi ve sonrasında yaşanan gelişmeler, AB ve Rusya ilişkisinde yeni bir dönemin başlangıcını işaret etmektedir.
Bununla birlikte, Avrupa Birliği ve Rusya, küresel güvenlik ve istikrarın sağlanması ve uluslararası sorunların çözümü açısından önemli aktörler olarak görülmektedir. Bu nedenle, iki tarafın ortak çıkarlar doğrultusunda iş birliği yapabileceği alanlar bulması ve bu alanlarda ortak projeler geliştirmesi, küresel düzeyde barış ve istikrarın korunması açısından büyük önem taşımaktadır.
İki tarafın gelecekteki ilişkilerinin nasıl şekilleneceği hem kendi iç politikalarına hem de küresel ve bölgesel dinamiklere bağlıdır. Avrupa Birliği ve Rusya’nın, ortak çıkarlar ve değerler etrafında iş birliğini güçlendirmeye devam etmesi ve gerginlikleri azaltmaya yönelik adımlar atması, her iki taraf için de olumlu sonuçlar doğurabilir.
İki tarafın ilişkisinde önemli bir yere sahip olan enerji politikaları, iklim değişikliğiyle mücadele ve küresel güvenlik konularında iş birliğinin geliştirilmesi, daha geniş bir anlamda AB ve Rusya ilişkisinin geleceğine dair olumlu beklentilerin oluşmasına katkı sağlayabilir.
Avrupa Birliği ve Rusya ilişkisinde dikkate değer diğer bir alan ise, ekonomik ve ticari ilişkilerdir. İki taraf arasındaki ticaret hacmi ve yatırımlar, her iki ekonomi için önemli bir gelir kaynağı oluşturmaktadır. Bu bağlamda, ticaret ve yatırım ilişkilerini güçlendirmeye yönelik politikaların benimsenmesi, ekonomik büyüme ve istikrarın sağlanması açısından büyük önem taşımaktadır.
Bununla birlikte, Avrupa Birliği ve Rusya arasındaki ilişkide güvenlik konuları da büyük önem arz etmektedir. NATO ve Rusya arasındaki gerginlikler, AB üyesi ülkelerin güvenliği açısından endişe kaynağı oluşturmaktadır. Bu nedenle, her iki tarafın güvenlik alanında iş birliğini güçlendirmeye yönelik adımlar atması ve diyalog kanallarını açık tutması, bölgesel ve küresel düzeyde güvenliğin sağlanması açısından önemlidir.
Eğitim, bilim ve teknoloji alanlarında iş birliği de AB-Rusya ilişkisinde önemli bir yer tutmaktadır. İki tarafın ortak araştırma projelerine yatırım yapması, bilim insanlarının ve öğrencilerin karşılıklı olarak değişim programlarına katılması ve teknolojik gelişmelerin paylaşılması, kültürel anlayışın ve bilimsel ilerlemenin artırılması açısından faydalıdır.
AB ve Rusya’nın insan hakları ve demokrasi konularındaki yaklaşımları da ilişkilerinde önemli bir rol oynamaktadır. Avrupa Birliği, Rusya’daki insan hakları ihlallerini ve demokratik değerlerin eksikliğini eleştirmekte ve Rusya’nın bu konularda reformlar gerçekleştirmesi için baskı yapmaktadır. Bu çerçevede, her iki tarafın insan hakları ve demokrasi konularında ortak bir anlayışa ulaşması ve iş birliğini güçlendirmesi, ilişkilerin daha sağlıklı ve sürdürülebilir bir temele oturtulması açısından önem taşımaktadır.
Avrupa Birliği ve Rusya arasındaki ilişki karmaşık ve çeşitli boyutlar içermektedir. İki tarafın, ortak çıkarlar ve değerler etrafında iş birliğini güçlendirmeye devam etmesi ve gerginlikleri azaltmaya yönelik adımlar atması, küresel düzeyde barış ve istikrarın korunması açısından büyük önem taşımaktadır.
c. Avrupa Birliği ve Çin ilişkisi
Avrupa Birliği (AB) ve Çin ilişkisi, küresel düzeyde büyük önem taşıyan bir konudur. İki ekonomik ve siyasi dev hem ekonomik hem de politik anlamda önemli iş birlikleri ve rekabetlerle karşı karşıyadır. Bu ilişki, enerji, ticaret, yatırım, teknoloji, güvenlik ve insan hakları gibi çeşitli alanları kapsamaktadır.
İlk olarak, AB ve Çin arasındaki ekonomik ilişkiler, her iki taraf için de büyük önem taşımaktadır. AB, Çin’in en büyük ticaret ortağıdır ve Çin, AB’nin ikinci en büyük ticaret ortağıdır (European Commission, 2021). Bu durum, ticaret ve yatırımların sürekli artması ve iki tarafın ekonomik kalkınma hedeflerini desteklemesi açısından önemlidir. Bununla birlikte, ticaret dengesizlikleri ve haksız ticaret uygulamaları gibi sorunlar da ilişkilerde gerginliklere yol açmaktadır. AB, Çin’i döviz kuru manipülasyonu, fikri mülkiyet hırsızlığı ve sübvansiyonlar gibi haksız ticaret uygulamaları konusunda eleştirmektedir.
Teknoloji alanında ise, AB ve Çin arasındaki ilişki hem iş birliği hem de rekabeti içermektedir. İki taraf, bilim, teknoloji ve inovasyon alanlarında ortak projelere yatırım yaparak ve bilgi paylaşımı sağlayarak iş birliği yapmaktadır. Ancak, teknoloji alanındaki rekabet, özellikle 5G ve yapay zekâ gibi alanlarda, iki taraf arasında gerginliklere yol açmaktadır.
Güvenlik ve strateji konularında, AB ve Çin, bölgesel ve küresel güvenliğin sağlanması ve korunması konusunda ortak endişelere sahiptir. Bununla birlikte, Çin’in Güney Çin Denizi’ndeki eylemleri ve Avrupa ülkelerinin Çin’in altyapı projelerine katılımı gibi konular, iki taraf arasında güvenlik endişelerine yol açmaktadır.
İnsan hakları ve demokrasi konularında ise, AB ve Çin arasında önemli görüş ayrılıkları bulunmaktadır. Avrupa Birliği, Çin’deki insan hakları ihlallerini, özellikle Uygur Türkleri ve Tibetlilere yönelik baskıları eleştirmekte ve Çin’den bu konularda reformlar yapmasını talep etmektedir. Bu durum, iki taraf arasında diplomatik gerginliklere yol açmaktadır.
Avrupa Birliği ve Çin ilişkisi, çeşitli alanlarda iş birliği ve rekabeti içeren karmaşık bir yapıya sahiptir. İki tarafın, ortak çıkarlar ve değerler etrafında iş birliğini güçlendirmeye devam etmesi ve gerginlikleri azaltmaya yönelik adımlar atması, küresel düzeyde barış ve istikrarın korunması açısından büyük önem taşımaktadır.
Bir başka önemli konu ise iklim değişikliği ve çevre konularıdır. AB ve Çin, iklim değişikliğiyle mücadelede öncü roller üstlenmekte ve Paris Anlaşması gibi uluslararası çevre anlaşmalarına destek vermektedirler. İki taraf, temiz enerji teknolojileri ve sürdürülebilir kalkınma alanlarında iş birliği yaparak, küresel iklim hedeflerine ulaşmayı amaçlamaktadır.
Eğitim ve kültürel değişim de AB-Çin ilişkisinde önemli bir yer tutmaktadır. İki taraf, eğitim ve kültürel değişim programları sayesinde, öğrenci ve akademisyen değişimi sağlamakta ve kültürel anlayışı ve iş birliğini artırmaktadır. Bu, iki taraf arasındaki sosyal ve kültürel bağların güçlendirilmesine katkıda bulunmaktadır.
AB ve Çin arasındaki ilişkiler, bölgesel ve küresel düzeyde ortak projelere ve politikalara da etki etmektedir. İki taraf, Birleşmiş Milletler ve diğer uluslararası örgütlerde iş birliği yaparak, küresel düzeyde güvenlik, kalkınma ve insan hakları gibi konularda ortak hedeflere ulaşmayı hedeflemektedir.
Ancak, bu karmaşık ilişki, her iki tarafın da karşılıklı güven ve saygı temelinde çalışması ve iletişim kanallarını açık tutması gerektiği anlamına gelmektedir. AB ve Çin, ortak çıkarları ve değerleri gözeterek, küresel düzeyde barış, istikrar ve kalkınmayı destekleyen politikalar benimsemelidir.
İş birliği ve ortaklık konularına ek olarak, AB ve Çin ilişkileri, bazı alanlarda anlaşmazlık ve meydan okuma içermektedir. Bu anlaşmazlıklar ve meydan okumalar, iki taraf arasındaki ilişkinin dengesini ve doğasını etkileyebilir.
Ticaret anlaşmazlıkları, AB ve Çin arasındaki önemli bir meydan okumadır. AB, Çin’in ticaret uygulamalarını ve piyasa erişimi kısıtlamalarını eleştirmekte ve daha adil bir ticaret ortamı talep etmektedir. Ayrıca, Çin’in devlet destekli şirketleri ve fikri mülkiyet hakları konularında endişeler bulunmaktadır. İki tarafın, ticaret ilişkilerini dengeli ve adil bir temele oturtmak için bu anlaşmazlıkları çözmesi gerekmektedir.
Siyasi ve insan hakları konuları da AB ve Çin arasında gerginlik yaratabilmektedir. AB, Çin’in insan hakları sicilini ve bazı bölgelerdeki (ör. Xinjiang ve Tibet) insan hakları ihlallerini eleştirmekte ve bu konularda daha fazla şeffaflık talep etmektedir. Bu tür konuların ele alınması, iki taraf arasında diplomatik sürtüşmelere yol açabilir ve ilişkinin doğasını etkileyebilir.
Teknoloji ve siber güvenlik alanları, AB ve Çin arasında büyüyen bir meydan okuma oluşturmaktadır. AB, Çin’in teknoloji firmalarının ve ürünlerinin güvenliğine yönelik endişelerini dile getirmekte ve bu konuda daha fazla iş birliği ve şeffaflık talep etmektedir. Ayrıca, siber güvenlik ve veri koruma konularında iki tarafın ortak bir anlayışa ulaşması ve bu alanlarda iş birliğini güçlendirmesi gerekmektedir.
AB ve Çin arasındaki ilişki, karmaşık ve çok yönlü bir yapıya sahiptir. Ortak çıkarlar ve değerler çerçevesinde iş birliği yapılması ve anlaşmazlıkların çözülmesi, iki tarafın da küresel düzeyde etkili ve sorumlu aktörler olarak rol almasını sağlayacaktır.
d. Avrupa Birliği ve Türkiye ilişkisi
Avrupa Birliği ve Türkiye ilişkisi, uzun bir tarihe ve inişli çıkışlı bir yapıya sahiptir. İlişkiler, 1963’te Ankara Anlaşması ile başlamış olup, Türkiye’nin 1987’de üyelik başvurusu yapması ve 1999’da aday ülke olarak kabul edilmesiyle derinleşmiştir. 2005’te başlayan üyelik müzakereleri, halen devam etmektedir ve önemli zorluklarla karşı karşıyadır. Bu yazıda, AB ve Türkiye arasındaki ilişkinin önemli yönleri ve meydan okumaları ele alınacaktır.
- Ekonomik İş birliği: AB ve Türkiye arasındaki ticaret ve yatırım ilişkileri, her iki taraf için önemli faydalar sağlamaktadır. AB, Türkiye’nin en büyük ticaret ortağı olup, Türkiye ise AB’nin beşinci veya altıncı büyük ticaret ortağı konumundadır. İki taraf arasındaki Gümrük Birliği, 1995’te yürürlüğe giren ve ticaretin büyük ölçüde liberalleşmesine yol açan önemli bir anlaşmadır. Bununla birlikte, Gümrük Birliği’nin modernize edilmesi ve daha geniş bir yelpazede iş birliği yapılması gerekmektedir.
- Siyasi İş birliği ve Değerler: AB ve Türkiye arasındaki ilişkiler, ortak değerler ve siyasi iş birliği temelinde geliştirilmektedir. Ancak, Türkiye’nin demokrasi ve insan hakları sicili, özellikle son yıllarda yaşanan siyasi gelişmelerle birlikte, AB ile ilişkilerde önemli bir sorun haline gelmiştir. AB, Türkiye’deki temel hakların korunması ve yargı bağımsızlığı gibi konularda daha fazla ilerleme talep etmektedir.
- Göç ve Sığınmacı Politikaları: Türkiye, Suriye’deki iç savaş nedeniyle büyük miktarda göçmen ve mülteciye ev sahipliği yapmaktadır. AB ve Türkiye arasındaki 2016 Göçmen İş birliği Anlaşması, Türkiye’nin mülteci kriziyle başa çıkmasına ve Avrupa’ya düzensiz göçün azaltılmasına yardımcı olmuştur. Bununla birlikte, anlaşmanın uygulanması ve geleceği, iki taraf arasında sürekli bir meydan okuma oluşturmaktadır.
- Güvenlik ve Savunma İş birliği: AB ve Türkiye, terörle mücadele, düzensiz göç ve enerji güvenliği gibi alanlarda ortak güvenlik ve savunma politikaları geliştirme kapasitesine sahiptir. NATO üyesi olan Türkiye, güvenlik ve savunma alanında AB ile yakın iş birliği yapma potansiyeline sahiptir. Bununla birlikte, Türkiye’nin Rusya’dan S-400 hava savunma sistemlerini satın alması ve Doğu Akdeniz’deki enerji kaynakları konusundaki anlaşmazlıklar gibi konular, güvenlik ve savunma iş birliğini zorlaştırmaktadır.
- Enerji İş birliği: Türkiye ve AB, enerji güvenliği ve enerji kaynaklarının çeşitlendirilmesi konularında önemli ortaklar olabilir. Türkiye, enerji kaynaklarını Avrupa’ya taşıyan önemli bir enerji koridoru olma kapasitesine sahiptir. Özellikle, Türkiye’nin Güney Gaz Koridoru ve Türk Akım projelerine katılımı, AB’nin enerji güvenliği ve enerji kaynaklarının çeşitlendirilmesi hedeflerine katkıda bulunmaktadır.
- Vize Serbestisi: AB ile Türkiye arasında, Türk vatandaşlarına Schengen bölgesine vizesiz seyahat hakkı sağlayacak bir vize serbestisi anlaşması üzerinde çalışılmaktadır. Bu anlaşma, iki taraf arasındaki insanlar arası bağları güçlendirecek ve ekonomik, sosyal ve kültürel faydalar sağlayacaktır. Ancak, Türkiye’nin AB’nin belirlediği kriterlere uyumu, sürecin ilerlemesinde önemli bir zorluk olarak kalmaktadır.
Avrupa Birliği ve Türkiye ilişkisi, karmaşık ve çok boyutlu bir yapıya sahiptir. İki taraf arasında iş birliğini derinleştirmek ve ortak çıkarlar doğrultusunda hareket etmek, bölgesel ve küresel düzeyde istikrar ve refahın sağlanması açısından büyük öneme sahiptir. Bununla birlikte, demokrasi, insan hakları, güvenlik ve enerji gibi alanlardaki anlaşmazlıkların ve meydan okumaların üstesinden gelinmesi gerekmektedir.
e. Avrupa Birliği’nin komşuluk politikası
Avrupa Birliği’nin Komşuluk Politikası (ABKP), 2004 yılında başlatılmış olup, Avrupa Birliği’nin doğu ve güney komşularıyla ilişkilerini düzenlemeyi amaçlayan bir dış politika çerçevesidir. ABKP, Avrupa Birliği’nin genişlemesinden sonra yeni üye ülkelerin komşularıyla istikrarlı ve güçlü ilişkiler kurma arzusundan doğmuştur. Komşuluk politikasının temel hedefleri, bölgesel istikrar, demokrasi, insan hakları ve hukukun üstünlüğü gibi değerlerin teşvik edilmesi, ekonomik entegrasyon ve Avrupa Birliği ile komşu ülkeler arasında iş birliğinin güçlendirilmesidir.
ABKP’nin kapsamı, doğuda Ermenistan, Azerbaycan, Belarus, Gürcistan, Moldova ve Ukrayna ile güneyde Cezayir, Mısır, Fas, Ürdün, Lübnan, Libya, Tunus, İsrail ve Filistin’i içermektedir. Avrupa Birliği, bu ülkelerle işbirliğini derinleştirmek için politika çerçevesinde çeşitli araçlar kullanmaktadır. İş birliği, siyasi diyalog, finansal yardım, teknik destek ve sektörel entegrasyon gibi alanları kapsamaktadır.
ABKP kapsamında gerçekleştirilen iş birliği, her ülke ile ayrı ayrı imzalanan İş birliği Anlaşmaları ve Ortaklık ve İş birliği Anlaşmaları üzerinden yürütülmektedir. Bu anlaşmalar, her ülkenin özel durumunu ve ihtiyaçlarını dikkate alarak, siyasi, ekonomik ve sosyal alanlarda iş birliğini kapsayan geniş bir yelpazede hedefler belirlemektedir. Ayrıca, ABKP kapsamında ülkelerle yapılan iş birliği, daha geniş Avrupa ve Orta Asya politikaları ile de entegre edilmektedir.
Avrupa Birliği’nin Komşuluk Politikasının başarısı, politikayı şekillendiren temel değerlerin ve hedeflerin kabul edilmesine bağlıdır. Bu bağlamda, demokratik reformlar, insan hakları, hukukun üstünlüğü ve sürdürülebilir kalkınma gibi alanlarda yapılan ilerlemeler, ABKP’nin etkinliğinin ana göstergesidir.
Öte yandan, ABKP’nin uygulanmasında karşılaşılan zorluklar ve meydan okumalar da göz ardı edilmemelidir. Özellikle, bölgedeki çatışmalar, siyasi istikrarsızlık, ekonomik zorluklar ve göç gibi sorunlar, Avrupa Birliği’nin komşuluk politikasının etkinliğini sınayan faktörlerdir. Ayrıca, farklı ülkelerin politik ve ekonomik sistemlerine, iç ve dış politika önceliklerine ve Avrupa Birliği ile ilişkilerine dair beklentilere de uyum sağlamak, ABKP’nin başarısı açısından önemlidir.
ABKP’nin daha etkili ve başarılı olabilmesi için, Avrupa Birliği ve komşu ülkeler arasındaki iş birliğinin sürekli ve tutarlı bir şekilde sürdürülmesi gerekmektedir. Bu bağlamda hem siyasi diyalog hem de finansal ve teknik destek, politika uygulamasının temel unsurları olarak önemli bir rol oynamaktadır. Ayrıca, karşılıklı güvenin ve ortak çıkarların teşvik edilmesi, ABKP’nin başarısında önemli bir faktördür.
Sonuç olarak, Avrupa Birliği’nin Komşuluk Politikası, AB’nin doğu ve güney komşularıyla ilişkilerini düzenlemeyi amaçlayan önemli bir dış politika çerçevesidir. ABKP, bölgesel istikrar, demokrasi ve ekonomik entegrasyon gibi değerleri teşvik ederek, Avrupa Birliği ile komşu ülkeler arasındaki iş birliğini güçlendirmeyi hedeflemektedir. Ancak, politikanın başarısı, zorlukların ve meydan okumaların üstesinden gelinmesi ve Avrupa Birliği ile komşu ülkeler arasında sürekli ve tutarlı iş birliği sağlanmasıyla mümkün olacaktır.
f. Avrupa Birliği’nin kalkınma iş birliği ve dış yardım politikaları
Avrupa Birliği (AB), dünyanın önde gelen kalkınma iş birliği ve dış yardım sağlayıcısıdır. Hem AB üyesi ülkelerin bireysel yardım programlarıyla hem de Avrupa Birliği bütçesinden finanse edilen ortak programlar aracılığıyla, AB dünya çapında farklı alanlarda kalkınma projelerine destek vermektedir. Bu yazıda, Avrupa Birliği’nin kalkınma iş birliği ve dış yardım politikalarının temel özellikleri, hedefleri ve uygulamaları hakkında ayrıntılı bilgi sunulacaktır.
AB’nin kalkınma iş birliği ve dış yardım politikalarının temel amacı, yoksulluğu azaltmak, sürdürülebilir kalkınmayı teşvik etmek ve dünya çapında insan haklarını, demokrasiyi ve hukukun üstünlüğünü desteklemektir. Bu bağlamda, AB’nin kalkınma politikaları, küresel kalkınma hedeflerine, özellikle Birleşmiş Milletler ‘in Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri ‘ne (SDG’ler) katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. AB, dış yardımının etkinliğini ve uyumunu sağlamak için Paris İş birliği İlkeleri ve Busan Ortaklığı İlkeleri gibi uluslararası kalkınma iş birliği normlarına bağlı kalmaktadır.
AB’nin kalkınma iş birliği ve dış yardım politikaları, bir dizi farklı sektör ve coğrafi bölgeye odaklanmaktadır. Bu alanlar arasında eğitim, sağlık, tarım ve kırsal kalkınma, enerji, altyapı, çevre ve iklim değişikliği, insan hakları ve demokrasi ve mülteciler ve göçmenlerin entegrasyonu bulunmaktadır. AB ayrıca, kriz ve doğal afetlere müdahale ve insanî yardım sağlamak için de önemli bir rol üstlenmektedir.
AB’nin kalkınma iş birliği ve dış yardım politikaları hem çok taraflı hem de iki taraflı iş birliğini içerir. Çok taraflı düzeyde, AB, Birleşmiş Milletler ve diğer uluslararası kuruluşlarla iş birliği içinde çalışmaktadır. İki taraflı düzeyde ise, AB üyesi ülkeler ve AB bütçesinden finanse edilen yardım programları, doğrudan hedef ülkelerle çalışarak projeleri uygulamaktadır. Avrupa Kalkınma Fonu (AKF) ve Avrupa Dış Yatırım Planı gibi AB mekanizmaları, dış yardım ve kalkınma projelerini finanse etmek için kullanılmaktadır. Ayrıca, AB İç İşleri, Dış İlişkiler ve Avrupa Komşuluk Politikası ile uyumlu olarak, dış yardım ve kalkınma iş birliği politikalarını uygulamaktadır.
AB’nin kalkınma iş birliği ve dış yardım politikalarında öncelikli coğrafi bölgeler, özellikle Afrika, Karayipler ve Pasifik (AKP) ülkeleri, Doğu Avrupa ve Orta Asya, Güney ve Orta Asya, Latin Amerika ve Karayipler ile Avrupa Komşuluk Politikası kapsamında yer alan ülkelerdir. Bu bölgelerde, AB’nin dış yardım ve kalkınma iş birliği çabaları, sürdürülebilir kalkınma, siyasi ve ekonomik reformlar, hukukun üstünlüğü, demokrasi ve insan hakları, çevre ve iklim değişikliği, enerji ve altyapı projeleri gibi alanlarda gerçekleştirilmektedir.
AB, kalkınma iş birliği ve dış yardım politikalarında, yerel ve uluslararası sivil toplum örgütleri (STÖ), özel sektör ve hükümetlerle ortaklık kurarak projeleri uygulamaktadır. Bu ortaklıklar, yerel kapasiteyi güçlendirmeye, kalkınma süreçlerine daha fazla katılım sağlamaya ve projelerin etkinliğini ve sürdürülebilirliğini artırmaya yönelik olarak tasarlanmıştır.
Sonuç olarak, Avrupa Birliği’nin kalkınma iş birliği ve dış yardım politikaları, dünya çapında sürdürülebilir kalkınma, insan hakları, demokrasi ve hukukun üstünlüğünü desteklemeye yönelik önemli bir araçtır. AB, bu politikaları uygularken hem üye ülkelerle hem de uluslararası ve yerel ortaklarla iş birliği yaparak, dünya çapında kalkınma hedeflerine ulaşmayı amaçlamaktadır.
6. Analiz ve Öngörüler
a. Avrupa Birliği’nin gelecekteki zorlukları ve fırsatları
Avrupa Birliği’nin (AB) gelecekte karşılaşacağı zorluklar ve fırsatlar, küresel ve bölgesel düzeyde birçok faktörden etkilenmektedir. Bu zorluklar ve fırsatlar, ekonomik büyüme, demografik değişiklikler, teknolojik gelişmeler, uluslararası ilişkiler ve iç politikalar gibi alanlarda ortaya çıkmaktadır. Bu bağlamda, AB’nin önünde bazı önemli zorluklar ve fırsatlar şunlardır:
- Ekonomik Büyüme: AB, düşük ekonomik büyüme oranları ve yüksek işsizlikle mücadele etmektedir. Bu durum, üye ülkelerin ekonomik performansı arasındaki dengesizlikleri ve ekonomik entegrasyonun zayıflığını ortaya çıkarmaktadır. Gelecekte AB’nin büyümeyi teşvik etmek, işsizliği azaltmak ve sosyal uyumu sağlamak için daha fazla ekonomik ve mali politika koordinasyonuna ihtiyacı olacaktır.
- Demografik Değişiklikler: AB nüfusu yaşlanmakta ve düşük doğum oranları nedeniyle nüfusun büyümesi yavaşlamaktadır. Bu durum, AB’nin emek piyasası, sosyal güvenlik sistemleri ve ekonomik büyüme üzerindeki baskıları artırmaktadır. AB’nin bu demografik değişikliklere uyum sağlamak için göç ve entegrasyon politikalarında, aile politikalarında ve yaşam boyu öğrenme stratejilerinde yenilikçi çözümler bulması gerekmektedir.
- Teknolojik Gelişmeler: Dijitalleşme, yapay zekâ, robotik ve biyoteknoloji gibi teknolojik gelişmeler, AB’nin ekonomik yapısını ve toplumunu dönüştürmektedir. Bu dönüşüm, yeni iş fırsatları ve ekonomik büyüme potansiyeli sunarken, aynı zamanda iş güvenliği, gelir eşitsizliği ve gizlilik gibi sorunlara da yol açmaktadır. AB, bu teknolojik gelişmelere uyum sağlamak ve bu dönüşümün getirdiği fırsatları ve riskleri yönetmek için kapsamlı politika ve stratejiler geliştirmelidir.
- Uluslararası İlişkiler: AB, küresel düzeyde giderek artan rekabet, jeopolitik gerilimler ve uluslararası ilişkilerdeki belirsizliklerle karşı karşıyadır. AB’nin Rusya, Çin, ABD ve Türkiye gibi büyük güçlerle olan ilişkileri stratejik öneme sahiptir ve bu ilişkilerin yönetimi, AB’nin dış politikasının merkezinde yer almaktadır. AB, bu ilişkilerde ortak çıkarlarını korumak ve güçlendirmek, değerlerini savunmak ve bölgesel ve küresel düzeyde etkin bir rol oynamak için dış politikasını gözden geçirmeli ve güçlendirmelidir.
- İç Politikalar ve Kurumsal Yapı: AB’nin içinde bulunduğu mevcut durum, üye ülkeler arasında politik farklılıklar ve popülist hareketlerin yükselişi gibi faktörlerle daha da karmaşık hale gelmiştir. Bu durum, AB’nin kurumsal yapısını ve politika yapma süreçlerini zorlamakta ve bazı durumlarda karar alma süreçlerini yavaşlatmaktadır. AB, daha etkin ve demokratik bir yapıya kavuşmak için kurumsal reformlar gerçekleştirmeli ve karar alma süreçlerini hızlandırmalıdır.
- Sürdürülebilir Kalkınma ve Çevre: Küresel iklim değişikliği ve çevre sorunları, AB’nin öncelikli politika alanlarından biridir. AB, enerji ve çevre politikalarında öncü bir rol üstlenerek, sürdürülebilir kalkınmayı teşvik etmek ve iklim değişikliği ile mücadele etmek için politikalarını ve hedeflerini güçlendirmelidir. Bu bağlamda, AB’nin enerji bağımlılığını azaltmak, yenilenebilir enerji kaynaklarını artırmak ve enerji verimliliğini geliştirmek için stratejiler ve politikalar geliştirmesi gerekmektedir.
Avrupa Birliği’nin önünde önemli zorluklar ve fırsatlar bulunmaktadır. Bu zorluklar ve fırsatlar, AB’nin gelecekteki başarısını ve etkinliğini belirleyecek olan unsurlardır. AB, bu zorluklar ve fırsatlar karşısında uyum sağlama ve dönüşüm gerçekleştirme kapasitesini artırmak için politikalarını ve stratejilerini sürekli olarak gözden geçirmeli ve güçlendirmelidir.
b. Brexit ve diğer potansiyel çıkışların etkileri
Brexit, AB’nin geleceği ve diğer üye ülkelerin potansiyel çıkışları için önemli etkiler ve dersler sunmaktadır.
- Ekonomik Etkiler: Brexit hem BK hem de AB ekonomileri için önemli ekonomik etkiler doğurmuştur. BK, AB ile ticaret anlaşmalarını yeniden müzakere etmek zorunda kaldı ve bu süreç, belirsizlikler ve yeni ticaret engelleri nedeniyle işletmeler ve yatırımcılar için zorluklar yaratmıştır (Dhingra et al., 2016). AB ise, BK’nin ayrılmasıyla önemli bir ticaret partnerini kaybetmiştir. Bu durum, özellikle AB ile sıkı ticari bağlantılar kuran ülkelerin ekonomik büyüme potansiyelini olumsuz yönde etkileyebilir.
- Politik Etkiler: Brexit, AB’nin politik dengelerini ve kurumsal yapısını da etkilemiştir. BK’nin ayrılmasıyla, AB’nin en büyük üçüncü ekonomisi ve önemli bir politik aktör ortadan kalkmıştır. Bu durum, AB’nin dış politikada ve küresel meselelerde daha etkin bir rol oynamasını zorlaştırabilir (Oliver, 2016). Brexit’in ardından, AB, özellikle güçlü liderlik sergileyen üye ülkelerin katkılarına daha fazla ihtiyaç duyacaktır.
- Popülizm ve Euroskeptisizm: Brexit, AB içinde popülizm ve euroskeptisizmin yükselişine işaret etmektedir. AB karşıtı hareketlerin etkisi artmış ve diğer üye ülkelerde de referandum çağrıları yapılmıştır. Bu durum, AB’nin daha fazla çaba sarf ederek, vatandaşların endişelerini ele alması ve AB’nin sunduğu faydaları daha iyi anlatması gerektiğini göstermektedir. Ayrıca, AB, iç işlerine daha fazla önem vererek, üye ülkeler arasında dayanışmayı artırmalı ve ortak değerleri güçlendirmelidir.
- Kurumsal Reform: Brexit, AB’nin kurumsal ve politik yapısını daha esnek ve dayanıklı hale getirme ihtiyacını da ortaya çıkarmıştır. Özellikle, AB’nin karar alma süreçlerini daha hızlı ve etkili hale getirmek için reformlar yapması gerekmektedir (Hobolt & Wratil, 2020). Ayrıca, AB, daha fazla demokratik meşruiyet sağlamak ve vatandaşların AB politikalarına ve kurumlarına olan güvenini artırmak için adımlar atmalıdır.
- AB’nin Genişlemesi ve Komşuluk Politikası: Brexit, AB’nin genişlemesi ve komşuluk politikaları üzerinde de etkili olmuştur. AB’nin genişleme politikalarını yeniden değerlendirmesi ve potansiyel üye ülkelerle ilişkilerini daha stratejik bir şekilde ele alması gerekmektedir. Ayrıca, AB’nin komşu ülkelerle işbirliğini ve entegrasyonunu güçlendirmek için daha etkili komşuluk politikaları geliştirmesi önemlidir (Schneider et al., 2018).
Brexit ve diğer potansiyel çıkışların etkileri, AB için hem zorluklar hem de fırsatlar sunmaktadır. AB, bu durumdan ders çıkararak, kurumsal ve politik yapısını güçlendirmeli, vatandaşların endişelerini ele almalı ve iç ve dış politikalarında daha etkili ve stratejik olmalıdır. Bu şekilde, AB’nin gelecekteki başarısı ve etkinliği sağlanabilecektir.
c. İç ve dış faktörlerin Avrupa Birliği üzerindeki etkisi
İç ve dış faktörlerin Avrupa Birliği üzerindeki etkisi, AB’nin ekonomik ve politik kararlarına, politika yapma süreçlerine ve bölgesel ve küresel etkinliğine önemli ölçüde etki etmektedir.
- İç Faktörler:
a. Demografi: Avrupa’nın yaşlanan nüfusu ve düşük doğum oranları, AB ekonomileri ve sosyal güvenlik sistemleri üzerinde önemli baskılar oluşturmaktadır (European Commission, 2020). Bu durum, AB ülkelerinin genç işgücünün önemli bir bölümünü göçmenlerden sağlamasına ve sosyal politikalarının yeniden düşünülmesine yol açmaktadır.
b. Ekonomik Büyüme ve İşsizlik: Avrupa’da ekonomik büyüme ve işsizlik oranları, AB’nin politika yapma süreçlerinde önemli bir rol oynamaktadır. Özellikle, güney ve doğu Avrupa ülkelerinde yüksek işsizlik oranları ve düşük ekonomik büyüme, AB politikalarının bu ülkelerde ekonomik ve sosyal kalkınma sağlamasını zorunlu kılmaktadır (Rodrik, 2018).
c. Popülizm ve Avrupa Şüpheciliği: Son yıllarda, AB üyesi ülkelerde popülist ve Avrupa şüphecisi partilerin güç kazanması, AB’nin politika yapma süreçlerini ve bütünleşme hedeflerini etkilemektedir. Bu partiler, AB’nin güç ve yetkilerini sınırlama veya üye ülkelerin AB’den çıkma taleplerini gündeme getirerek, AB’nin birliği ve geleceği üzerinde baskı oluşturmaktadır (Mudde, 2019).
- Dış Faktörler:
a. Küresel Ekonomik Entegrasyon: AB’nin küresel ekonomik entegrasyon süreci, hem ekonomik fırsatlar hem de zorluklar sunmaktadır. Özellikle, küreselleşme ve teknolojik gelişmeler, AB ekonomilerinin daha fazla açılmasına ve rekabetin artmasına yol açmaktadır. Bu durum, AB’nin ekonomik ve sosyal politikalarını etkilemektedir (Baldwin, 2016).
b. Güvenlik ve Terörizm: AB, güvenlik ve terörizmle mücadelede önemli zorluklarla karşı karşıya kalmaktadır. Özellikle, Ortadoğu ve Kuzey Afrika’dan kaynaklanan terör tehditleri ve AB üyesi ülkelerin güvenlik politikalarının koordinasyonu, AB’nin güvenliğini tehdit etmektedir. Elbette bu tehditlerin oluşmasında yine AB’nin payı olduğu da bir gerçektir.
Avrupa Birliği üzerindeki iç ve dış faktörlerin etkisi konusunda tartışmalar oldukça yoğun bir şekilde sürmektedir. Bu faktörler arasında ekonomik, siyasi, sosyal, kültürel ve çevresel faktörler yer almaktadır. Ekonomik faktörler arasında global ekonomik krizler, üye ülkeler arasındaki farklılıklar, AB’nin ekonomik büyüme hedeflerine ulaşma çabaları ve üye ülkeler arasındaki ticaret ve yatırım ilişkileri bulunmaktadır.
Siyasi faktörler arasında ise AB’nin genişleme süreci, üye ülkeler arasındaki siyasi istikrarsızlık, AB’nin dış politika tutumu, AB içindeki siyasi partiler ve ulusal hükümetlerin AB’ye yaklaşımları yer almaktadır. Sosyal faktörler arasında AB’nin toplumsal ve kültürel farklılıkların yönetimi, üye ülkeler arasındaki sosyal politikalar ve AB vatandaşlarının hakları ve özgürlükleri bulunmaktadır.
Çevresel faktörler arasında ise iklim değişikliği, çevre kirliliği, enerji politikaları ve sürdürülebilirlik hedefleri yer almaktadır. AB’nin çevre politikaları ve sürdürülebilirlik stratejileri, sadece AB içinde değil aynı zamanda küresel düzeyde de etkili olmaktadır.
Dış faktörler arasında ise AB’nin küresel güç dengelerindeki yerinin değişmesi, küresel ekonomik krizler, uluslararası terörizm ve AB’nin çevresindeki bölgesel ve küresel güvenlik sorunları yer almaktadır. Bu faktörler, AB’nin dış politika tutumunu ve AB’nin üye olmayan ülkelerle ilişkilerini de etkilemektedir.
Küresel ekonomik krizler, Avrupa Birliği’nin ekonomik entegrasyonunu etkilemiş ve ortak para birimi Euro’nun krize karşı dirençsiz olduğu görülmüştür. Bunun sonucunda, Avrupa Birliği ülkeleri arasındaki ekonomik farklılıklar daha da belirgin hale gelmiş ve bazı ülkeler borç krizleri ile karşı karşıya kalmıştır.
Ayrıca, göçmen krizi Avrupa Birliği’nin iç siyasetinde önemli bir rol oynamıştır. Suriye iç savaşı ve diğer ülkelerdeki çatışmalar nedeniyle Avrupa Birliği’ne yönelen göç dalgası, üye ülkeler arasında tartışmalara neden olmuş ve bazı ülkelerin sınır güvenliği politikalarını sertleştirmesine sebep olmuştur.
Avrupa Birliği’nin dış faktörlerle karşı karşıya kalması da sık sık gerçekleşmektedir. Özellikle Rusya ile yaşanan gerginlikler, Ukrayna krizi ve Kırım’ın ilhakı Avrupa Birliği’nin güvenliği açısından önemli bir tehdit oluşturmuştur. Ayrıca, İngiltere’nin Brexit kararı ve ABD’nin Trump yönetimi dönemindeki politikaları da Avrupa Birliği’ni etkilemiştir.
Ancak, Avrupa Birliği bu zorlukların üstesinden gelmek için çeşitli adımlar atmıştır. Örneğin, ekonomik kriz sonrasında Avrupa Birliği maliye politikalarında reformlar yaparak ekonomik birliği daha da güçlendirmiş ve göçmen krizine yanıt olarak birçok ülkeye insani yardım ve entegrasyon politikaları sunmuştur.
Bunun yanı sıra, Avrupa Birliği üye ülkeleri arasındaki işbirliğini arttırarak ortak dış politikalar geliştirmiştir. Rusya ve Ukrayna krizinde Avrupa Birliği, yaptırım uygulayarak Rusya’nın Ukrayna’ya müdahalesini protesto etmiştir.
Tüm bu faktörlerin etkisi, AB’nin geleceğine dair belirleyici bir rol oynamaktadır. Ancak AB’nin güçlü yanları, tarihindeki birçok zorluğu başarıyla aşmasıdır. Yine de, AB’nin karşılaştığı zorluklar, AB’nin politika ve stratejilerini yeniden düşünmesi ve değiştirmesi gerektiğini göstermektedir. Bu nedenle, AB’nin geleceği, üye ülkelerin ve AB’nin kendi politika yapıcılarının özenli ve sürekli çalışmalarına bağlıdır.
7. Sonuç
Avrupa Birliği’nin tarihi, kuruluşundan bu yana önemli bir evrim geçirdi. Üye sayısı, siyasi ve ekonomik yapı, sosyal politikaları ve dış politikası, yıllar içinde büyük ölçüde değişti. Ancak, Avrupa Birliği’nin başarısı, barış, demokrasi ve ekonomik refah için ortak bir vizyonun oluşturulmasına dayanıyor.
Avrupa Birliği, 21. yüzyılın başlarında birçok zorlukla karşı karşıya kalmaktadır. Küresel ekonomik kriz, mülteci krizi, İngiltere’nin Brexit kararı, yükselen milliyetçilik ve popülizm gibi iç faktörler, Avrupa Birliği’nin geleceğine yönelik ciddi endişeler yaratmaktadır. Bununla birlikte, Avrupa Birliği, bu zorluklara karşı kararlılıkla hareket ederek, üye devletlerin ortak çıkarlarını korumaya devam etmektedir.
Bu makalede, Avrupa Birliği’nin tarihini, kuruluşunu, siyasi, ekonomik ve sosyal yapısını, dış politikasını, iç ve dış faktörlerin etkisini ele aldık. Avrupa Birliği’nin başarıları ve zorlukları hakkında geniş bir perspektif sunmaya çalıştık.
Avrupa Birliği, küreselleşen dünyada üye devletlerin birlikte hareket etmesinin önemini vurgulamaktadır. Avrupa Birliği, üye devletlerin ortak çıkarlarını korumak için siyasi, ekonomik ve sosyal politikaları geliştirmektedir. Avrupa Birliği’nin geleceği, üye devletlerin ortak vizyonunu paylaşmalarına ve Avrupa projelerine bağlılıklarına bağlıdır. AB, üye devletleri arasındaki işbirliğini arttırarak barışı, istikrarı ve refahı teşvik etmek amacıyla kurulmuştur. Bu hedeflere ulaşmak için, AB üye devletleri arasındaki sınır kontrollerini kaldırmış, bir ortak pazar oluşturmuş ve ekonomik ve siyasi entegrasyonu sağlamak için çok sayıda adım atmıştır.
AB’nin başarısı, sadece ekonomik işbirliği ve entegrasyonla sınırlı değildir. AB aynı zamanda demokrasi, insan hakları, çevre koruma, eğitim ve sağlık gibi bir dizi sosyal konuda da ilerlemeler sağlamıştır. AB, küresel liderliği ve katılımcı diplomasiyi teşvik ederek, dünya genelinde barış ve refah için bir model olmuştur. Ancak, AB’nin geleceği hala birçok soru işaretiyle doludur. Son yıllarda, Avrupa’daki popülizmin yükselişi, Brexit ve diğer üye devletlerin AB’den ayrılma tehditleri, mali krizler ve göç krizi gibi sorunlar, AB’nin gücünü ve birliğini sınayacak şekilde ortaya çıkmıştır. AB’nin bu zorlukları aşması için, üye devletler arasındaki işbirliğinin devam etmesi ve AB’nin daha da demokratik, şeffaf ve etkili hale gelmesi gerekmektedir.
Sonuç olarak, AB’nin başarısı, üye devletler arasındaki sıkı işbirliği ve entegrasyonun sonucudur. AB’nin gelecekteki başarısı da yine aynı şekilde, üye devletlerin birbirleriyle işbirliği yapması ve AB’nin daha da güçlendirilmesiyle sağlanacaktır. AB, küresel barış ve refah için önemli bir aktördür ve bu rolünü sürdürmek için, üye devletlerin bir araya gelerek, birlikte hareket etmeleri gerekmektedir.
8. Kaynakça
- Dünya Bankası. (2021). World Development Indicators. https://databank.worldbank.org/reports.aspx?source=world-development-indicators
- European Union. (2012). Consolidated Version of the Treaty on European Union. https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=celex%3A12012M%2FTXT
- European Commission. (2021). External Relations. https://ec.europa.eu/info/topics/external-relations_en
- European Commission. (2020). Climate Action. https://ec.europa.eu/clima/policies/strategies/2030_en
- European Council. (2020). EU Migration and Asylum Policy. https://www.consilium.europa.eu/en/policies/migratory-pressures/
- European Commission. (2021). Education, Training and Youth. https://ec.europa.eu/programmes/erasmus-plus/node_en
- European Commission. (2021). Culture and Creativity. https://ec.europa.eu/programmes/creative-europe/node_en
- Dinan, D. (2010). Europe Recast: A History of European Union. Palgrave Macmillan.
- European Union. (1957). Treaty of Rome. Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=LEGISSUM:xy0023
- European Union. (1992). Treaty on European Union (Maastricht Treaty). Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=LEGISSUM:xy0026
- European Union. (2004). Enlargement of 2004. Retrieved from https://ec.europa.eu/neighbourhood-enlargement/policy/from-6-to-28-members/2004_en
- European Union. (2007). Treaty of Lisbon. Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=LEGISSUM:ai0033
- Schuman, R. (1950). The Schuman Declaration – 9 May 1950. Retrieved from https://europa.eu/european-union/about-eu/symbols/europe-day/schuman-declaration_en
- European Union. (1951). Treaty of Paris. Retrieved from https://europa.eu/european-union/about-eu/history/1950-1959_en
- European Union. (1957). Treaty of Rome. Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=LEGISSUM:xy0023
- European Union. (1992). Treaty on European Union (Maastricht Treaty). Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=LEGISSUM:xy0026
- European Union. (2004). Enlargement of 2004. Retrieved from https://ec.europa.eu/neighbourhood-enlargement/policy/from-6-to-28-members/2004_en
- European Union. (2007). Treaty of Lisbon. Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=LEGISSUM:ai0033
- European Commission. (2015). Investment Plan for Europe. Retrieved from https://ec.europa.eu/commission/priorities/jobs-growth-and-investment/investment-plan-europe-juncker-plan_en
- European Union. (2016). European Border and Coast Guard Agency. Retrieved from https://frontex.europa.eu/about-frontex/
- European Union. (1951). Treaty of Paris. Retrieved from https://europa.eu/european-union/about-eu/history/1950-1959_en
- European Union. (1973). Accession of Denmark, Ireland, and the United Kingdom. Retrieved from https://europa.eu/european-union/about-eu/history/1970-1979_en
- European Union. (1995). Accession of Austria, Finland, and Sweden. Retrieved from https://europa.eu/european-union/about-eu/history/1990-1999_en
- European Commission. (1993). Copenhagen Criteria. Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/summary/glossary/accession_criteria_copenhague.html
- European Union. (2004). Enlargement of 2004. Retrieved from https://ec.europa.eu/neighbourhood-enlargement/policy/from-6-to-28-members/2004_en
- European Union. (2007). Accession of Bulgaria and Romania. Retrieved from https://europa.eu/european-union/about-eu/history/2000-2009_en
- European Union. (2013). Accession of Croatia. Retrieved from https://europa.eu/european-union/about-eu/history/2010-2019_en
- European Commission (2021). What we do. https://ec.europa.eu/info/about-european-commission/what-we-do_en
- Europa.eu (2021). The European Commission. https://europa.eu/european-union/about-eu/institutions-bodies/european-commission_en
- Euroactiv (2020). European Commission. https://www.euroactiv.com/section/european-commission/
- European Parliament. (2021a). What is the European Parliament? Retrieved from https://www.europarl.europa.eu/about-parliament/en/organisation-and-rules/organisation
- European Parliament. (2021b). History of the European Parliament. Retrieved from https://www.europarl.europa.eu/about-parliament/en/organisation-and-rules/organisation/history
- European Parliament. (2021c). Political Groups. Retrieved from https://www.europarl.europa.eu/about-parliament/en/organisation-and-rules/organisation/political-groups
- European Parliament. (2021d). Parliamentary Committees. Retrieved from https://www.europarl.europa.eu/about-parliament/en/organisation-and-rules/organisation/committees
- European Parliament. (2021e). Budgetary Control. Retrieved from https://www.europarl.europa.eu/about-parliament/en/organisation-and-rules/organisation/budgetary-control
- Europa. (2021). Ordinary Legislative Procedure. Retrieved from https://europa.eu/european-union/law/ordinary-legislative-procedure_en
- Avrupa Konseyi (2021). About the European Council. Retrieved from https://www.consilium.europa.eu/en/european-council/
- Europa (2021). European Council. Retrieved from https://europa.eu/european-union/about-eu/institutions-bodies/european-council_en
- The Lisbon Treaty (2007). The Treaty on European Union (TEU). Retrieved from http://www.lisbon-treaty.org/wcm/the-lisbon-treaty/treaty-on-European-union-and-comments/title-3-provisions-on-the-institutions/101-article-15.html
- Arnull, A. (2017). The European Union and its Court of Justice. Oxford University Press.
- Craig, P., & De Búrca, G. (2015). EU Law: Text, Cases, and Materials. Oxford University Press.
- Dougan, M. (2017). The Brexit Judgments and their Implications for the European Union (Withdrawal) Bill. European Law Review, 42(6), 2000-2024.
- Jans, J. H., & Vedder, H. H. B. (2019). European Environmental Law. Europa Law Publishing.
- Lenaerts, K., & Gutiérrez-Fons, J. A. (2015). The Role of the European Court of Justice in Ensuring the Uniform Interpretation of EU Law. In D. K. Müller, A. Ziegler, & J. Stadelmann-Steffen (Eds.), European Union Governance and Policy Making: A Canadian Perspective (pp. 143-164). University of Toronto Press.
- AB Antlaşması: Avrupa Birliği’nin İşleyişine Dair Antlaşma, 13 Aralık 2007, 2008/C 115/01.
- Bindseil, U. (2014). Monetary policy operations and the financial system. Oxford University Press.
- Draghi, M. (2018). Risk-reducing and risk-sharing in our Monetary Union. Speech at the European University Institute, Florence, 11 May 2018.
- Geraats, P. M. (2014). Transparency, flexibility and macroeconomic stabilization. Journal of Macroeconomics, 39, 165-174.
- Lane, P. R. (2019). The European Central Bank and global financial governance. In The European Central Bank between European and International Law (pp. 131-151). Springer, Cham.
- Smets, F. (2014). Financial stability and monetary policy: How closely interlinked? International Journal of Central Banking, 10(2), 263-300.
- Woodford, M. (2013). Forward guidance by inflation-targeting central banks. Two Doves, 68, 1-15.
- Boulanger, P., & Messerlin, P. (2017). The European Union Common Agricultural Policy: A Primer. Global Economic Policy.
- European Commission (2020). The Common Agricultural Policy at a Glance. Retrieved from https://ec.europa.eu/info/food-farming-fisheries/key-policies/common-agricultural-policy/cap-glance_en
- European Parliament (2018). The EU’s Common Agricultural Policy (CAP): In Brief. Retrieved from https://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/BRIE/2018/630281/EPRS_BRI(2018)630281_EN.pdf
- Matthews, A. (2018). The Future of the Common Agricultural Policy. An Analysis of the European Commission’s Legislative Proposals for the CAP after 2020. Bruges European Economic Policy Briefings.
- Pe’er, G., Zinngrebe, Y., Moreira, F., Sirami, C., Schindler, S., Müller , R., Bontzorlos, V., Clough, D., Bezák, P., Bonn, A., Hansjürgens, B., Lomba, A., Möckel, S., Passoni, G., Schleyer, C., Schmidt, J., & Lakner, S. (2017). A greener path for the EU Common Agricultural Policy. Science, 357(6353), 1090-1092.
- Swinnen, J. (2015). The Political Economy of the 2014-2020 Common Agricultural Policy: An Imperfect Storm. Centre for European Policy Studies.
- Biscop, S. (2018). European Strategy in the 21st Century: New Global Challenges. Routledge.
- Council of the European Union. (2016). European Union Global Strategy: Shared Vision, Common Action: A Stronger Europe. Retrieved from https://eeas.europa.eu/archives/docs/top_stories/pdf/eugs_review_web.pdf
- European Commission. (2020). EU External Action: A Global Actor in a Complex World. Retrieved from https://ec.europa.eu/info/policies/eu-global-actor_en
- Grevi, G. (2019). Mission (Im)possible? The Future of EU Civilian Crisis
- Management. European Union Institute for Security Studies (EUISS).
- Smith, K. E. (2017). The European Union’s External Action Service: New Institution, Old Values. In The SAGE Handbook of European Foreign Policy (pp. 321-334). SAGE Publications Ltd.
- Tocci, N. (2016). The Making of the EU Global Strategy. Contemporary Security Policy, 37(3), 461-472.
- Whitman, R. (2016). The UK and EU Foreign, Security and Defence Policy after Brexit: Integrated, Associated or Detached? National Institute Economic Review, 238(1), R50-R56.
- Howorth, J. (2017). European Security Post-Brexit: The Case for a European Security Council. Global Affairs, 3(4-5), 459-472.
- Koenig, N. (2021). The EU’s Geopolitical Turn: Between Liberalism and Realism. Journal of European Integration, 43(2), 171-186.
- Baldwin, R., & Wyplosz, C. (2015). The economics of European integration. McGraw-Hill Education.
- Bénassy-Quéré, A., Brunnermeier, M., Enderlein, H., Farhi, E., Fratzscher, M., Fuest, C., … & Véron, N. (2018). Reconciling risk sharing with market discipline: A constructive approach to euro area reform. Centre for Economic Policy Research.
- De Grauwe, P. (2016). Economics of monetary union. Oxford University Press.
- Dyson, K., & Featherstone, K. (1999). The road to Maastricht: Negotiating economic and monetary union. Oxford University Press.
- Lane, P. R. (2012). The European sovereign debt crisis. Journal of Economic Perspectives, 26(3), 49-68.
- Schoenmaker, D. (2015). Governance of international banking: The financial trilemma. Oxford University Press.
- Verdun, A., Pelkmans, J. (2016). What strategy for a genuine single market?. CEPS Special Report No. 126.
- Rodrigues, M. J. (2017). The Eurozone crisis and the transformation of EU governance: internal and external implications. Routledge.
- Baldwin, R., Cave, M., & Lodge, M. (2018). Understanding Regulation: Theory, Strategy, and Practice. Oxford University Press.
- Börzel, T. A., & Risse, T. (2018). From the euro to the Schengen crises: European integration theories, politicization, and identity politics. Journal of European Public Policy, 25(1), 83-108.
- Campos, N. F., Coricelli, F., & Moretti, L. (2018). Institutional integration and economic growth in Europe. Journal of Monetary Economics, 93, 88-104.
- Caporaso, J. A., & Kim, M. (2021). The European Union: Dilemmas of Regional Integration. Routledge.
- European Commission (2015). A Single Market Strategy for Europe – Analysis and Evidence. Retrieved from https://ec.europa.eu/growth/content/single-market-strategy-europe-analysis-and-evidence_en
- Kahanec, M., & Zimmermann, K. F. (Eds.). (2016). Labor migration, EU enlargement, and the Great Recession. Springer.
- Lane, P. R. (2006). The real effects of European Monetary Union. Journal of Economic Perspectives, 20(4), 47-66.
- Pelkmans, J. (2016). What strategy for a genuine Single Market CEPS Special Report No. 126. Retrieved from https://www.ceps.eu/wp-content/uploads/2016/02/SR%20No%20126%20JP%20Genuine%20Single%20Market.pdf
- Council of the European Union. (2016). European Council Conclusions on Migration. Retrieved from https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/03/18/euco-conclusions-migration/
- EASO. (2019). Annual Report on the Situation of Asylum in the European Union. Retrieved from https://www.easo.europa.eu/sites/default/files/publications/EASO-AR-2019-FINAL.pdf
- European Commission. (2020). New Pact on Migration and Asylum. Retrieved from https://ec.europa.eu/info/strategy/priorities-2019-2024/promoting-our-european-way-life/new-pact-migration-and-asylum_en
- European External Action Service. (2018). EU Global Strategy on Foreign and Security Policy. Retrieved from https://eeas.europa.eu/sites/eeas/files/eugs_review_web_0.pdf
- Frontex. (2019). Risk Analysis for 2019. Retrieved from https://frontex.europa.eu/assets/Publications/Risk_Analysis/Risk_Analysis/Risk_Analysis_for_2019.pdf
- IOM. (2017). World Migration Report 2018. Retrieved from https://publications.iom.int/system/files/pdf/wmr_2018_en.pdf
- UNHCR. (2018). Global Trends: Forced Displacement in 2017. Retrieved from https://www.unhcr.org/globaltrends2017/
- European Commission. (2018). Directive 2018/2001/EU on the promotion of the use of energy from renewable sources. Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:32018L2001
- European Commission. (2016). Directive 2016/2284/EU on the reduction of national emissions of certain atmospheric pollutants. Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A32016L2284
- European Commission. (2000). Directive 2000/60/EC establishing a framework for Community action in the field of water policy. Retrieved from https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:32000L0060
- European Commission. (2020). EU Biodiversity Strategy for 2030. Retrieved from https://ec.europa.eu/info/strategy/priorities-2019-2024/european-green-deal/actions-being-taken-eu/eu-biodiversity-strategy-2030_en
- European Commission. (2021). EU-US relations. Retrieved from https://ec.europa.eu/info/foreign-policy/eu-us-relations_en
- European Union External Action. (2021). EU-US: A strong partnership. Retrieved from https://eeas.europa.eu/headquarters/headquarters-homepage/193/eu-us-relations_en
- NATO. (2021). NATO and the European Union. Retrieved from https://www.nato.int/cps/en/natohq/topics_49217.htm
- European Commission. (2021). EU-US relations. Retrieved from https://ec.europa.eu/info/foreign-policy/eu-us-relations_en
- European Union External Action. (2021). EU-US: A strong partnership. Retrieved from https://eeas.europa.eu/headquarters/headquarters-homepage/193
- European Commission. (2021). EU-Russia relations. Retrieved from https://ec.europa.eu/info/foreign-policy/eu-russia-relations_en
- European Union External Action. (2021). EU-Russia: A difficult neighbourhood. Retrieved from https://eeas.europa.eu/headquarters/headquarters-homepage/193
- European Commission. (2021). EU-China Relations. Retrieved from https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/fs_21_2201
- European Parliament. (2020). The EU and China: New Diplomatic and Security Challenges. Retrieved from https://www.europarl.europa.eu/thinktank/en/document.html?reference=EPRS_BRI(2020)646179
- Knoerich, J., & Zhou, Y. (2018). Overcoming the “middle-income trap” through human-capital deepening: Lessons from the experiences of China
- European Commission. (2021). EU-Turkey Relations. Retrieved from https://ec.europa.eu/neighbourhood-enlargement/countries/detailed-country-information/turkey_en
- Council of the European Union. (2016). EU-Turkey statement, 18 March 2016. Retrieved from https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/03/18/eu-turkey-statement/
- European Parliament. (2020). Turkey and the EU: Economic aspects of a strained relationship. Retrieved from https://www.europarl.europa.eu/thinktank/en/document.html?reference=EPRS_BRI(2020)659330
- European Commission. (2021). Development and Cooperation – EuropeAid. Retrieved from https://ec.europa.eu/international-partnerships/
- European Union. (2021). EU development cooperation. Retrieved from https://europa.eu/european-union/topics/development-cooperation_en
- United Nations. (2015). Transforming our world: the 2030 Agenda for Sustainable Development. Retrieved from https://sdgs.un.org/2030agenda
- European Commission (2020). The European Semester. https://ec.europa.eu/info/business-economy-euro/economic-and-fiscal-policy-coordination/eu-economic-governance-monitoring-prevention-correction/european-semester_en
- Eurostat (2021). Demography, fertility and ageing. https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php?title=Demography,_fertility_and_ageing
- European Commission (2020). Shaping Europe’s Digital Future. https://ec.europa
- Hobolt, S. B., & Wratil, C. (2020). Brexit and the 2019 European Parliament elections: A wake-up call for European democracy? Journal of European Public Policy, 27(2), 167-184.
- Schneider, G., Finke, D., & Bailer, S. (2018). The European Union as a complex international organization: Challenges and perspectives. Journal of European Integration, 40(7), 915-931.
- Dhingra, S., Ottaviano, G., Sampson, T., & Reenen, J. V. (2016). The consequences of Brexit for UK trade and living standards. Centre for Economic Performance (CEP).
- Oliver, T. (2016). European and Global Strategy (LSE). The consequences of Brexit for European Union and UK political strategy.