Depersonalizasyon ya da Duyarsızlaşma, kişinin içinde, kişinin zihnine veya bedenine ilişkin bir kopukluktan veya kendini bağımsız bir gözlemci olmaktan oluşabilir. Denekler değiştiklerini ve dünyanın muğlak, rüya gibi, daha az gerçek, önemsiz ya da gerçeklik dışında olmadıklarını hissediyorlar. [Bedende doğrulanmamış] Kronik duyarsızlaşma, DSM tarafından sınıflandırılan duyarsızlaşma-derealizasyon bozukluğunu ifade eder. Dissosiyatif bir bozukluk olarak, duyarsızlaşma ve derealizasyonun dissosiyatif kimlik bozukluğu dahil diğer dissosiyatif bozukluklarda yaygın olduğu bulgularına dayanmaktadır.
Geçici anksiyete veya strese maruz kalan herkesin duyarsızlaşma ve derealizasyon dereceleri olmasına rağmen, kronik duyarsızlaşma, şiddetli travma veya uzun süreli stres / kaygı yaşayan kişilerle daha fazla ilişkilidir. Duyarsızlaşma-derealizasyon, dissosiyatif kimlik bozukluğu ve "aksi belirtilmedikçe dissosiyatif bozukluk" (DD-NOS) dahil olmak üzere dissosiyatif bozuklukların spektrumundaki en önemli semptomdur. Anksiyete bozuklukları, klinik depresyon, bipolar bozukluk, şizofreni, şizoid kişilik bozukluğu, hipotiroidizm veya endokrin bozuklukları, şizotipal kişilik bozukluğu, sınırda kişilik bozukluğu, obsesif kompulsif bozukluk, migren ve uyku yoksunluğu; ayrıca bazı nörolojik nöbet türlerinin bir belirtisi olabilir.
Sosyal psikolojide ve özellikle kendi kendini kategorize etme teorisinde, duyarsızlaşma teriminin farklı bir anlamı vardır ve "bazı tanımlayıcı toplumsal kategorilere örnek olarak kendiliğin stereotipik algısı" nı ifade eder.
Duyarsızlaşma yaşayan bireyler, aynı his veya kimliğe ait olmadıklarını, vücut hislerini, duygularını, duygularını, davranışlarını vb. Hissederek kendi kişisel benliklerinden boşanmış hissederler. Genellikle duyarsızlaşma yaşayan bir kişi, olayların gerçek dışı veya puslu göründüğünü iddia eder. Ayrıca, bir benliğin tanınması bozulur. Duyarsızlaşma, bu algıları daha da artıran çok yüksek kaygı düzeylerine neden olabilir.
Duyarsızlaşma kişinin kendi içinde gerçeksizliğin öznel bir deneyimidir, derealizasyon ise dış dünyanın gerçeksizliğidir. Çoğu yazar şu anda duyarsızlaşma (benlik) ve derealizasyonun (çevre) bağımsız yapılar olarak görülmesine rağmen, birçoğu derealizasyonun duyarsızlaşmadan ayrılmasını istememektedir.
Farmakolojik ve durumsal nedenler
Duyarsızlaşma, bazıları tarafından, özellikle ruh halini değiştiren eğlence amaçlı ilaçların etkisi altında deneyimlemiş olanlar tarafından arzu edilen bir durum olarak tanımlanmıştır. Bu, dissosiyatiflerin ve psychedelics'in yanı sıra kafein, alkol, amfetamin ve esrarın olası bir yan etkisidir. Birçok ilaçtan klasik bir yoksunluk belirtisidir.
Benzodiazepinlerin uzun süreli kullanımı ile ortaya çıkabilecek benzodiazepin bağımlılığı, kararlı bir günlük dozaj alanlarda bile bazı kişilerde kronik depersonalizasyon semptomatolojisi ve algısal rahatsızlıklara neden olabilir ve ayrıca benzodiazepin yoksunluk sendromunun uzun süreli bir özelliği olabilir.
Teğmen Albay Dave Grossman, Öldürme adlı kitabında askeri eğitimin yapay olarak askerlerde duyarsızlaşma yarattığını, empatiyi bastırdığını ve diğer insanları öldürmelerini kolaylaştırdığını ileri sürüyor.
Graham Reed (1974) duyarsızlaşmanın aşık olma deneyimi ile ilişkili olduğunu iddia etmiştir.
Psikobiyolojik bir mekanizma olarak duyarsızlaşma
Duyarsızlaşma akut travmaya klasik bir yanıttır ve motorlu taşıt kazaları, duygusal ve sözlü taciz ve hapis dahil olmak üzere farklı travmatik durumlarda yer alan kişilerde oldukça yaygın olabilir.
Psikolojik olarak duyarsızlaşma, genel olarak ayrışma gibi, bir tür başa çıkma mekanizması olarak düşünülebilir. Duyarsızlaşma, bu durumda bilinçsiz olarak, stres kadar hafif veya kronik olarak yüksek anksiyete ve travma sonrası stres bozukluğu kadar şiddetli bir şey olsun, tatsız deneyimin yoğunluğunu azaltmak için kullanılır. Anksiyete ve psikobiyolojik hiper uyarlamadaki azalma, uyarlanabilir davranışları ve tehdit veya tehlike altındaki kaynakların korunmasına yardımcı olur. Duyarsızlaşma, sadece hoş olmayan deneyimi değil, aşağı yukarı tüm deneyimleri azalttığı için aşırı genelleştirilmiş bir tepkidir - dünyadan kopma ve daha yumuşak bir şekilde deneyimleme hissine yol açar. Hoş olmayan deneyime hafif, kısa süreli bir tepki olarak duyarsızlaşma ile TSSB veya Ayrımsal Kimlik Bozukluğu gibi ciddi bir zihinsel bozukluktan kaynaklanan kronik bir semptom olarak duyarsızlaşma arasında önemli bir ayrım yapılmalıdır. Kronik semptomlar, tehdit altındaki durumların ötesinde duyarsızlaşma sürekliliğini temsil edebilir.
Tedavi
Tedavi, ister organik ister psikolojik kökenli olsun, altta yatan nedene bağlıdır. Duyarsızlaşma nörolojik hastalığın bir belirtisi ise, o zaman spesifik hastalığın tanı ve tedavisi ilk yaklaşımdır. Duyarsızlaşma amiyotrofik lateral skleroz, Alzheimer, multipl skleroz (MS) veya beyni etkileyen herhangi bir nörolojik hastalık gibi bilişsel bir semptom olabilir.
Duyarsızlaşma, gelişimsel travma gibi psikolojik nedenlerin bir belirtisiyse, tedavi tanıya bağlıdır. Aşırı gelişimsel travmanın tek bir kohezyon kimliğinin oluşumuna müdahale ettiği bir gelişimsel bozukluk olarak dissosiyatif kimlik bozukluğu veya DD-NOS durumunda, tedavi uygun psikoterapi gerektirir ve - yeme gibi ek (ko-morbid) bozukluklar durumunda bozukluklar — böyle bir bireyi tedavi eden bir uzmanlar ekibi. Ayrıca, uzun vadede uygun psikoterapi ve psikofarmakoloji ile tedavi edilebilen borderline kişilik bozukluğunun bir belirtisi olabilir.
Kronik duyarsızlaşma tedavisi duyarsızlaşma bozukluğunda düşünülmektedir.
New York'taki Columbia Üniversitesi'nde yakın zamanda tamamlanan bir araştırma, duyarsızlaşma bozukluğunu tedavi etmek için transkraniyal manyetik stimülasyondan (TMS) olumlu etkiler göstermiştir. Bununla birlikte, şu anda FDA, DP'yi tedavi etmek için TMS'yi onaylamamıştır.
2001 Rus araştırması, opioid ilaçların sarhoş edici etkilerini tersine çevirmek için kullanılan bir ilaç olan naloksonun duyarsızlaşma bozukluğunu başarılı bir şekilde tedavi edebileceğini göstermiştir. Araştırmaya göre: "14 hastanın üçünde duyarsızlaşma semptomları tamamen ortadan kalktı ve yedi hastada belirgin bir iyileşme görüldü. Naloksonun terapötik etkisi, endojen opioid sisteminin duyarsızlaşma patogenezindeki rolü için kanıt sağlar. anti konvülsiyon ilacı Lamotrijin, çoğu zaman Selektif bir serotonin geri alım inhibitörü ile kombinasyon halinde duyarsızlaşma semptomlarının tedavisinde bazı başarılar göstermiştir ve King's College Londra'daki duyarsızlaşma araştırma biriminde ilk tercih edilen ilaçtır.