Devrimden önce birçok devrimci salgınlar ve 20 Kasım 1910'daki büyük Meksikalı isyanı yaşandı.
Askeri Porfirio Diaz hükümeti 1876 yılında başlamıştı ve Meksika başkanlığını 1911 yılına kadar kesintisiz sürdürdüğü 1884 yılına kadar bazı kesintiler geçirmişti.
Diaz'ı karakterize eden elitist ve oligarşik politikalar, ulusun çeşitli bölgelerinde halkın hoşnutsuzluğu ve kırgınlığına neden oldu.
Bu politikalar, diğer konuların yanı sıra, işçi haklarını pratik olarak göz ardı etmenin yanı sıra, büyük toprak ve yabancı girişimci sahiplerini de destekleme eğilimindedir.
Kültürel, politik ve her şeyden önce ülkenin işgücü düzeyinde, 10 yıl sürecek ve ülkede çeşitli siyasi ve sosyal reformlara izin verecek silahlı çatışmalarla sonuçlanan protesto cepleri ortaya çıkmaya başladı.
7 kez yeniden seçilen bir cumhurbaşkanının önünde, "Anti-yeniden seçmenler" adında bir grup ortaya çıktı ve başkan seçimler için koşan lideri Francisco Madero ortaya çıktı.
Díaz, sürecin yürütülmesine izin vermedi ve Madero'yu tutukladıktan sonra kazananı ilan etti. Hapishaneden ayrıldıktan kısa bir süre sonra Madero, Pancho Villa, Emiliano Zapata ve Pascual Orozco gibi birkaç askeri liderin cevabını alan San Luis de Potosi Planının yayınlanmasıyla isyan çağrısında bulundu.
Ancak bu olaylardan birkaç yıl önce, ülkenin bazı eyaletlerinde, isyancıların isyanının sağlamlaştırılmasında önemli bir etkisi olan, devrimci nitelikte bazı salgınlar yaşandı.
Meksika devletlerinde devrimci salgınların yaşandığı yerler
Sonora: Kanadalı Grevi
Meksika Liberal Partisi (PLM), Cumhurbaşkanı Diaz rejimi Porfiriato’ya karşı çıkan siyasi güçlerden biriydi. Başkanlık süresi 4 yıl, 8 saat çalışma günü, asgari ücretin ödenmesi ve çocuk işçiliğinin sona ermesini desteklediler.
" Rejenerasyon " adlı manifestosunu dağıtan Meksika işçi sınıfı, Cananea grevinde ve ülkenin diğer eyaletlerinde açıkça görülen bu önerileri memnuniyetle karşıladı.
1 Haziran 1906'da, madencilik şirketi Cananea Konsolide Bakır Şirketi (yabancı sanayicilere ait) çalışanları yaklaşık 3.000 işçi, şirket sahibine bir dizi dilekçe sundu.
Aşağıdakileri göze çarpanlar arasında: maaşın artması, Meksikalı ve yabancı işçiler arasındaki ücret eşitliği ve 8 saatlik çalışma günü.
Durum göz önüne alındığında, maden sahibi Albay William Greene, yetkililerle birlikte anlaşmazlığı daha ciddi bir düzeye çıkardı. Sonuç olarak, işçiler hem askeri hem de silahlı Amerikan adamları tarafından hedef alındı ve yaklaşık 50 kişi öldü.
Altı gün sonra, pratik olarak, madencilerin daha büyük olasılıkları olmadığı açıkça silahlı bir çatışmaydı. Daha fazla işçi öldürüldü ve geri kalanı, işlerinde faaliyetlerinde herhangi bir değişiklik yapmadan devam etmek zorunda kaldı.
Puebla ve Tlaxcala: tekstil fabrikalarının koordine grevi
Aylar sonra, 1906 yılının Aralık ayında, Orizaba kentinden Grand Free Workers Circuit'in (GCOL) bir parçası olan ve Orebaba'da 30 ve Pulaxla'da 10'u Tlaxcala'da kapattıkları bir grev yapan tekstil işçileriydi.
Greve bir yanıt olarak, çalışma saatlerini artıran ve daha sonra Hükümet'in desteğiyle, fabrikaların ulusal düzeyde kapatılmasını emrederek ve 30.000 işçi işsiz bırakan yeni bir iş kanunu kararı verildi.
Bu gerçek, halk tarafından işçi sınıfına karşı bir öfke olarak görüldü ve ona genel bir destek duygusu yarattı.
Veracruz: Acayucan İsyanı ve White River Grevi
Her ne kadar bazı tarihçiler Acayucan İsyanının küçük bir olay olduğuna inanıyor olsa da, birçoğu bunun Meksika Devrimi'nin öncü hareketlerinden biri olduğunu düşünüyor.
Bu olay, topraklarına yönelik saygısızlıktan sürekli etkilenen Popoluca yerlileri arasında, silahlı bir grup kurmayı başaran ve 30 Eylül'de Acayucan Belediye Binası'nı almayı başaran bir ittifak olan PLM'nin devrimci işçileri ile bir ittifaktan kaynaklandı.
İşçi ve mülk reformları, önceki grev ve protestolarda olduğu gibi talep edildi.
Ancak, ayaklanmaya katılmayı amaçlayan diğer isyancı grupları askeri birlikler tarafından düzenlendi, bu nedenle resmi güçlerle 4 gün süren çatışmalar sonrasında isyan etkisiz hale geldi.
1907 yılında, Veracruz eyaletinde de yeni bir grev gerçekleşti. Tekstil işçileri iş güvenliği, ücretlerin artırılması, sendikalara katılma hakkı vb.
Cumhurbaşkanı Díaz, protestoların bastırılmasını emrederken tekstil üreticilerinin sahipleri pazarlık yapmayı reddetti. Meksika tarihinin en kötü eylemlerinden birinde, yaklaşık 70 işçi öldü, diğerleri zorunlu çalışma kamplarına gönderildi ve sendika liderleri idam edildi.
Bu olaylar liberal sendikaların faaliyetlerini durdurmadı ve ülke genelinde işçi şehitlerinin tarihi yayıldı.
San Luis Potosi: Demiryolu işçileri Sendikaları Birliği grevi
Bu grev, Meksika Ulusal Demiryolunda çalışan yaklaşık 3 bin işçi tarafından kabul edildi ve bu taşıma yolunun tamamen tıkandığı 6 gün sürdü.
Protestoların ana nedeni, sendikaya bağlı çalışanlara yönelik ayrımcılık oldu. Ancak, Río Blanco katliamına itiraz ettiği San Luis Potosi Devleti Valisi'nden bir uyarı alındıktan sonra, işçiler işlerine geri dönüyorlar.
Buna rağmen greve dahil olan işçiler kovuldu. Bununla birlikte, öncekilerimize eklenen bu eylem, Porfirio Diaz'ın diktatörlüğünün yıkılması üzerine devrimci hareket ve elbette önemli bir etkiye sahip oldu.