Owen Wilson’ın başlangıçta 1996’nın Bottle Rocket’inde oynaması gerektiğini düşünmediğini hayal etmek neredeyse imkansız. Dignan karakterinin, gönüllü bir psikiyatri hastanesinden tesadüfen dışarı çıkan arkadaşı Anthony (Luke Wilson) için bir kaçış planını yönettiği ilk sahneden itibaren, onun enerjisine kapıldınız, motor ağızlı tuhaf bir karışım. coşku ve çocuksu merak ve duyarlılık.
Ama Wilson’ın bir anlamı vardı. Filmin ortak yazarı olan Bottle Rocket onun bebeğiydi – diğer ebeveyn, Austin’deki Texas Üniversitesi’nde tanıştığı bir arkadaşı ortak yazar ve yönetmen Wes Anderson’dı – ve onun tek atışıydı. Belki de ikilinin benzersiz duyarlılıklarının, ilk zamanlayıcıların stüdyo destekli büyük bir film yaptığında kaçınılmaz olarak ortaya çıkacak ödünlerle karıştırılmamasını sağlamak istedi. Belki kamera önünde oynayıp kalite kontrolünün arkasında yapmanın çok fazla olacağını düşündü. (Bu endişe temelsiz değildi: 1994’te çekime başlayan ve iki yıl sonrasına kadar sinemalarda görünmeyen Bottle Rocket yeniden yazmalar, yeniden çekimler ve post prodüksiyon sıkıntılarıyla boğuşuyordu.)
Film, Wilson ve zen benzeri arkadaşı Anthony ve zengin arkadaşı Bob’un (Robert Musgrave) – kötü bir işi olmayan üç kişinin – bir bohem’in iyiliğine kapılmak için işlerini çekerken, bir elebaşı hırsızı özentisini anlatıyor. suç patronu (James Caan). Bir moteldeyken, İspanyolca bilmeyen Anthony, kendisini anladığını düşündüğü tek kişi olan Inez’e (Lumi Cavazos) aşık olur. Bottle Rocket bunun gibi saçma kurulumlarla doludur, ancak bir şekilde kendine güvenen, canlandırıcı bir yönetmenlik tarzıyla topraklanmış ve nazik hissediyor. Yani yirmi beş yaşına bastığını kutlamak için – Bottle Rocket 21 Şubat 1996’da sinemalarda gösterime girdi – ve Anderson’ın yaklaşan The French Dispatch’i beklentisiyle, işte özel kalmasının beş nedeni.
İzleyiciler Çoğunlukla Anlamadı – Ama Doğru İnsanlar Anladı
(Fotoğraf: Deana Newcomb / © Columbia Resimleri Everett Koleksiyonu’ndan alınmıştır)
Martin Scorsese, 1990’ların en iyi on filminden biri olarak Bottle Rocket’i seçti. James L. Brooks, Sundance’te çalınan kısa “Bottle Rocket” i o kadar çok sevdi ki, “flop” larında – sözleriyle – “oğlanlarla” tanışmak için Dallas’a uçtu ve bu özelliği yeşil ışıkla aydınlattı. Columbia Resimleri. Paul Schrader, daha önce ekranda Dignan gibi bir karakter görmediğini söyledi – Travis Bickle’ın yaratıcısından büyük övgü. Ve Walt Disney Stüdyoları başkanı Joe Roth, Anderson ve Wilson’da, izledikleri Rushmore’u Şişe Roketi’nin bütçesini iki katına çıkaracak kadar yeterli gördü.
Ancak izleyiciler, özellikle test gösterimlerindekiler bu coşkuyu paylaşmadı. Anderson, Bottle Rocket için Criterion Collection yorumunda, “Hiç bu kadar aşağılanmış hissetmemiştim,” diye hatırladı ve jeneriği yuvarlanmadan önce onlarca sinemadan ayrıldığında bir gösterimi yeniden yaşıyordu. Dahası, Bottle Rocket, orijinal “Bottle Rocket” kısa gösterimini sergileyen festival Sundance’e girmedi. Anderson, Matt Zoller Seitz’in The Wes Anderson Collection kitabındaki küçümseme hakkında “Dünyanın sonu gibiydi,” dedi. Film nihayet çıktığında, gişede yaklaşık 500 bin dolar veya bütçesinin yaklaşık onda biri kadar para çekti.
Bizi Wilson Kardeşlere Tanıttı
Ancak eleştirmenler,% 85’te Taze Sertifikalı Şişe Roketi’ni kazdılar. 1996’daki itirazın büyük bir kısmı, her ikisi de kendi yöntemleriyle tutuklayan bu yeni yüzlü bilinmeyenler, Owen ve Luke Wilson’ın girişini yapmasıydı. Önümüzdeki on yıl boyunca, Owen ve Luke sırasıyla bir komedi gücü ve iyi niyetli bir başrol oyuncusu olmaya devam edeceklerdi ve burada onların bu güçlü yönlere oynadığını görebilirsiniz. İkisinin inkar edilemez bir kimyası var, Luke’un daha sağlam kafalı Anthony’si, Owen’s Dignan’ın gerçekçi olmayan beklentilerini yumuşatmaya ve kaçınılmaz olarak şımartmaya çalışıyor. Beş yıl sonra, The Royal Tenenbaums’da kardeşçe uzun süredir devam eden başka bir çift arkadaş olarak bu dinamiğe daha dramatik bir dönüş sunacaklardı. Filmde Bob’un zorbalık yapan kardeşi Future Man’i canlandıran Andrew Wilson, Owen ve Luke’un ağabeyi IRL’yi çizgi roman için haykırmaya değer.
Diyalog Gevşek, Hızlı ve Alıntılanabilir
Wes Anderson, stilize edilmiş görsel arama kartlarıyla adından söz ettirdi, evet, ama aynı zamanda, genellikle duraklamalardan sonra sunulan ironi ile damlayan hatlara sahip olma eğiliminde olan diyaloğuyla da bir isim yaptı. Bu satırlar Bottle Rocket – Dignan’ın “Bob gitti; “arabasını çaldı” diye akla geliyor – ama bu kasıtlı vuruşlar daha az yaygın. Karakterlerin doğalcı ve neredeyse doğaçlama bir şekilde birbirleriyle konuştukları iki sahne vardır – bir “pratik işi” öncesinde bir yürüyüş ve konuşma ve bir kitapçı soygununu planlarken bir tartışma -. Ama Anderson bir satırın oyalanmasına izin verse de vermesin de baştan sona sabit olan şey, Bottle Rocket’ın senaryosunun canlı ve gerçekten komik kalmasıdır. Dignan sıkıntılı bir Anthony’yi Bay Henry’nin mürettebatının bir resmiyle rahatlatmaya çalıştığında, bu değiş tokuşa taraftarız:
DIGNAN: “Gerçek: Bay Henry ve ekibiyle geçirdiğim iki ayda, 15 yıllık akademik çalışmada öğrendiğimden daha fazlasını öğrendim. Gerçek: Size garanti verebilirim, Bay Henry bu işi yaptığımızı gördükten sonra, geleceğimizle kişisel olarak ilgilenecek. Gerçek: Bay Henry bir Jaguar kullanıyor. “
ANTHONY: “Gerçek: Dignan, resim şu anda benim için yapmıyor.”
DIGNAN: “Peki, bunu sizin için yapmaya çalıştığım gerçeği bunu sizin için yapıyor mu?”
Wes Anderson’dan Nelerin Geleceğine Dair İpuçları
(Fotoğraf: Deana Newcomb / © Columbia Resimleri Everett Koleksiyonu’ndan alınmıştır)
Bu tarz hakkında: Bottle Rocket daha sonraki çalışmaları kadar Wesizm’lerle yüz yüze değil. The Royal Tenenbaums’daki Margot’un yatak odası kadar titizlikle tasarlanmış bir arka plan veya Steve Zissou ile The Life Aquatic’teki gemi kadar nefes kesici herhangi bir arıza bulamazsınız. Ama onun penchantları sergileniyor. 60’ların şarkılarının (Rolling Stones’un “2000 Adamı” Love’s “Seven and Seven Is”) yanı sıra ağır çekim yürüyüş, yüksek sesle okunan bir mektup, “dürbün” çekimi, referanslar için bazı seçkin iğne damlaları var. The 400 Blows gibi ilhamlara ve şimdi eşanlamlı olduğu diğer bileşenlere.
Indie / Outsider Ruhunu Korur
(Fotoğraf © Columbia Pictures)
Tüm stilistik güvenine rağmen, Bottle Rocket bir grup arkadaşının film çekmesini izliyormuşsunuz hissi veriyor. Adil olmak gerekirse, bu çok da uzak değil: Anderson, Wilsons, Musgrave ve Kumar Pallana ve oğlu Dipak gibi yardımcı oyuncular arkadaştı. Bazıları zaman zaman oda arkadaşıydı. Wilsons’un katıldığı ve Owen’ın kovulduğu St. Mark’s’ta sahneler çekildi. Bottle Rocket, büyük bütçeli bir filmden her zaman elde edemeyeceğiniz samimi, benzersiz bir kaliteye sahiptir. Anderson’ın tuvalleri sonraki filmlerde çok daha büyük hale gelirken, Bottle Rocket’tan bir şey her zaman değişmez kalacaktı: zayıfları çeken hikayeler ve kendi küçük, kapalı dünyalarında var olan yabancılar.
Bottle Rocket 21 Şubat 1996’da sinemalarda gösterime girdi.
Bir Apple cihazında mı? Apple News’de Rotten Tomatoes’u takip edin.