Bazen gerçekten uzun bir bisiklet yolculuğuna çıkman gerekir
ile ilgili başka bir parçayı yazmak sıradan geliyor. akıl sağlığı, olmasına rağmen RUOK Günü Bu hafta. Basitçe söylemek gerekirse, COVID karantinalarında hiçbirimiz gerçekten iyi değiliz, ancak çoğumuz yeterince iyiyiz. Arkadaşım ve eski takım arkadaşım Chloe McConville, #RUOKday Instagram gönderisi “Geçen gün, bu uzun süreli COVID pandemisinden yaşadığım duyguyu anlatan harika bir makale okudum – can sıkıntısı.”
Kabul ediyorum. Durgunluğun tanımı, durgunluk ve boşluk duygusudur. İçinde onun makalesi Adam Grant, bunu “akıl sağlığının ihmal edilmiş ortanca çocuğu (ki bu) motivasyonunuzu ve odaklanmanızı köreltebilir… sanki günlerinizi karıştırıyor, hayatınıza sisli bir ön camdan bakıyormuşsunuz gibi” olarak tanımlıyor. Ve 2021’in baskın duygusu olabilir.”
Elbette bu inanılmaz CyclingTips topluluğunda çoğumuz aynı şeyleri hissediyor olmalı. Grant’in sözleriyle bu depresyon değildir; bu sadece şeylerin biraz neşesiz ve amaçsız olduğu duygusudur.
Ama bu karanlık tavşan deliğine dalmak yerine tam tersini yapmak istedim. Sana Netflix veya Candy Crush olmayan bir kaçış fırsatı vermek istedim. Geçen yıl yaptığım, bisikletle geçirdiğim en güzel günlerden biri olan bir gezintinin açık yollarına çıkmak istiyorum.
Yiyecek ve su dolu bir sırt çantasıyla karanlık ve soğuk Canberra sabahında yola çıktım. Yolculuğumun ilk bir buçuk saatinde bana eşlik eden iki arkadaşla tanıştım. Güneşin doğuşuna doğru doğuya doğru sürdük, gevrek sabah ışığında ağzımızdan çıkan buharla sohbet edip nefes aldık. Bir kez vedalaştıktan sonra, büyük bir ritme yerleştim. Hızın sürdürülebilir olmadığından biraz endişeliydim ama o kadar iyi hissettirdi ki kendime engel olamadım.
Sabahın erken saatlerinden gelen ışınlar buzlu çayırların üzerinden aktı ve güneş donu eritene kadar kilometrelerce parladı. Uykulu inekler ve atlar geçişimi zar zor fark etti. Kırsal yollarda birkaç sürücü vardı, ama bana bolca yer verdiler ve çoğunlukla tek başımaydım. Yanımda bazı kulaklıklar getirmiştim ama henüz hiçbir şey dinlemek istemiyordum. O sabah doğanın benim için düzenlediği gösteriyi bölmek küstahça geldi.
Saatler geçti ve bacaklarım beni şaşırtan bir hızla pedallara basmaya devam etti. Hala telefonuma ya da dikkatimi dağıtacak bir şeye uzanmamıştım. Beni transa sokan bir kadans sürüyordum ve tek yapmak istediğim, yanından geçerken sahneleri izlemekti. Açık otlaklar, kuş yaşamıyla dolu küçük yerli ormanlarla noktalandı. Siyah bir kakadunun tarih öncesi çığlığı, tünekten fırlamadan önce sessizliği delip geçti ve başımın üzerinde güçlü bir şekilde gezindi, sanki doğru yolda olduğumu söylermiş gibi birkaç metre önümde uçtu.
Aklım hala meşguldü, ancak hızı, sürüş ve manzaralarla uyum sağlamak için yavaşlamıştı. Ruhun karanlık gecesinden beri nihayet yeni bir güne geldiğimi anladım. Şimdiye kadarki hayatımı düşündüm, pek çok servetle dolu harika bir hayat, ama aynı zamanda son yıllarda boşanma kargaşası, tatmin edici olmayan kariyer olayları ve cinsellik ve kimlikteki değişimle dolu bir hayat. Ben de profesyonel spordan emekli olma kararının sancıları içindeydim.
Uzak ve hızlı sürmeme rağmen, her kilometrede daha hafif hissettim. Doğa, zihnimin dinlenmesi ve dinlenmesi için alan sağlıyordu ve bisikletim, şüphe ve üzüntü katmanlarını atmak için ivme sağlıyordu.
Hızla yanımdan geçen her ineğe, koyuna, ata merhaba diyordum, kuşlar önümde küçük savaş uçakları gibi eğilip dalıp giderken şarkılarını ve şakacı maskaralıklarını bana armağan ediyorlardı. Güneşli bir gündü ve her saat parlak mavi gökyüzüne karşı yeni bir ufukla karşılaştım. Her manzaraya hayran kaldım, her fırsatta fotoğraf çekmek istedim ama sadece kendi gözlerimle fotoğraf çekmenin yeterli olduğunu biliyordum. Ayrıca, kaybedecek çok zamanım olmadığını da biliyordum.
Kuzeydeki uzun döngüden döndüğümde Canberra’nın eteklerine yaklaşırken, gökyüzü yumuşak bir şekilde pembelere ve morlara dönüştü. Küçük bir tepenin üzerinden doğuya doğru yöneldiğimde, tepenin üzerinde devasa bir dolunay görünüyordu. Muhteşem bir yolculuğun sonunda böyle bir manzaraya sahip olduğum için şansıma inanamadım. Ay kendini göğe kaldırırken beni o tepeye çekmiş gibi hissettim.
Eve uzun yoldan gittim çünkü bisikletle geçen harika bir günün gerçekten ne anlama geldiğine dair bakış açımdan daha az önemli görünse de, o gün için bir hedefim vardı. Ay ile orada ve orada durmak zorunda olsaydım sorun olmazdı, ama atlet olduğum için görevimi tamamlamam gerekiyordu.
Birkaç yerel döngüden sonra, yine karanlıkta, eve sağ salim vardım. Bisiklet bilgisayarım 300 km, 3.000 metreden fazla tırmanış ve 12 saatlik sürüş süresi okudu. Bisikletteki en uzun günümdü. Uzaktan değil, engebeli ovalarda, çatırdayan ormanlarda, tırtıklı toprak yollarda, beni tuhaf bulan hayvanlarla geçirdiğim zamandan dolayı değiştiğimi hissettim.
Doğanın parlaklığı beni bir kez daha alçaltmıştı, ama bu sefer çok derinden. O gün orada büyük yaşam kararları verilmedi, ancak orada olmaktan, sadece dinlemekten, sadece sürmekten derin bir düşünce doğdu.
Şimdi okuyucu, COVID kısıtlamaları hafifletildikten sonra aklımı temizlemek için bir sonraki uzun yolculuğumun hayalini kurarken, hangi maceraları özlediğinizi veya planladığınızı duymayı çok isterim. Benim için herhangi bir öneriniz var mı?