Oturup kitabımı okurken bir çocuk vardı yanımda. Annesine seslendikten sonra beni kestirdi gözüne. Omzuma dokunmaya başladı. Önce konuşmaya çalıştım onunla. Söylemek istediği her ne idiyse söyleyemedi. Ne yapsa anlatamadı. Omzuma vurmaya başladı. Onu anlamadığım için sinirlendi. Bağırıp daha hızlı vurmaya başlayınca annesi yetişti. Utanarak uzaklaştım oradan.
Koridorda beklerken, oğlunu nöroşirurji kliniğine götürmeye çalışan babaya takıldı gözüm. Oğlunu ikna etmek için ne lazımsa söyledi. İçerisinin güvenli olduğunu tekrar edip duruyordu. Korkarak odaya doğru bir adım atan çocuk, birden dehşete kapılıp geri gidiyordu. Duvara çarpana kadar durmuyordu. Babası tekrar elinden tutuyor ve söz veriyordu ona. Hiçbir şey olmayacağını, çok güvenli olduğunu tekrar ediyordu. Çocuk, bir an inanıyor, babasının elini sıkıyor ve onunla yürüyordu. Sonra dehşet gözlerine geri geliyordu.
MR sonuçlarımı bulamadılar. Kayııtları tekrar tekrar inceleyen kadın bana kaydımı göremediğini anlatmak isterken şöyle dedi: "Sen yoksun." Bakmış yine. Ben yokmuşum.
Şımarık melankolikliğimle, uydurma yalnızlıklarımla, derdimi anlatamamaktan şikayet edişimle, hiçbir zaman gerçekten korkmayışımla evet, muhtemelen ben yoktum.