Ayırma Kaygısı Bozukluğu Belirtileri, Nedenleri ve Tedavisi
Ayırma kaygısı bozukluğu Çocuk anne-babasından ayrıldığında aşırı derecede kaygı düzeyi göstermesiyle karakterize edilen bir değişikliktir. Çocukluk döneminde en sık görülen psikopatolojilerden biridir..
Çocukluk döneminde bu bozukluğa sahip olmak genellikle çocukta çok fazla rahatsızlığa neden olur; bu durum bir zamanlar veya bir başkası ebeveynlerinden ayrılmak zorunda kalır, aynı zamanda ebeveynleri tarafından yönetilmesi zor bir problemdir..
Bu makalede, ayırma kaygısının özelliklerini açıklayacağız, olası nedenlerinin neler olduğunu ve uygun şekilde tedavi etmek için hangi stratejilerin yapılması gerektiğini gözden geçireceğiz..
Ayrılma kaygısı nedir?
Genel olarak, çoğu çocuk, ebeveynlerinden ayrıldıklarında, özellikle her ikisinden de ayrıldıklarında ve bakımları başkalarına bırakıldığında, belirli düzeyde endişe, gerginlik ve rahatsızlık hissederler..
Bununla birlikte, bu gerçek kendiliğinden bir ayrılık kaygısı bozukluğunun varlığını açıklamamaktadır ve çocukların söz konusu yanıtları normal ve uyarlayıcı olarak kabul edilmektedir..
Bu şekilde, ayrılma kaygısı (AS), çocuğun duygusal bir bağı olan kişiden, yani annesi ve / veya babasının figürleriyle fiziksel olarak ayrılarak, sıkıntı yaşadığı duygusal bir cevap olarak kabul edilir..
Çocukların yaşadığı bu endişe, çocukların kendi gelişimlerine ve psikolojik ve sosyal özelliklerine tabi normal ve beklenen bir olgu olarak kabul edilir..
Normalde, 6 aylıkken başlayan bir çocuk, ebeveynlerinden her ayrılışında bu tür bir endişe ile tezahür etmeye başlar, çünkü zaten ebeveynlerinin figürünü koruma duygularına bağlayacak derecede gelişmiş bir zihinsel yapıya sahiptir. ve güvenlik.
Bu şekilde, çocuğun ebeveynlerinden ayırmak için yaşadığı rahatsızlık, çocuğun ebeveynlerinin yardımı olmadan kendisini yeterince koruyamayacağı beklentisiyle, ebeveynlerinin yardımı olmadan acı ve endişe ile karşı karşıya kaldığı uyarlanabilir bir cevap olarak anlaşılmaktadır. ondan ayrı.
Bu nedenle, bu ayrılma kaygısı, çocuğun yavaş yavaş yalnız kalma kabiliyetini geliştirmesini ve ebeveynleriyle olan bağlanma ilişkisini değiştirmesini sağlar..
Gördüğümüz gibi, ayırma kaygısı bozukluğunun sınırlandırılması beklenenden daha karmaşık olabilir, çünkü ana özelliği (ayırma kaygısı) tamamen normal bir fenomen olabilir.
Bu nedenle, ayırma kaygısının ortaya çıkması her zaman otomatik olarak ayırma kaygısı bozukluğu ile ilişkilendirilmemelidir, yani, bu kaygıyı yaşamak her zaman çocuklukta psikolojik bir bozukluk oluşturmaz.
Bu psikolojik değişimin ne ifade ettiğini biraz netleştirmek için ayrılık kaygısı bozukluğunun özelliklerini tanımlayacağız..
Ayrılma anksiyetesi bozukluğu (ASD) çocuğun kalmaması ve yalnız kalmaması ile karakterize psikopatolojik bir tezahürdür..
Bu nedenle, ayrılık kaygısı bozukluğu olan bir çocuk, anlamlı bir duygusal bağa sahip olduğu kişiden tam olarak ayrılamaması nedeniyle, ayrılık kaygısı çeken bir çocuktan farklıdır..
Bu gerçek kafa karıştırıcı olabilir, ancak çocuğun gelişim düzeyi için neyin beklenebileceği konusundaki sıkıntı ve aşırı kaygıların ortaya çıkması ile ortaya çıkar..
Bu nedenle, ayrılık kaygısı bozukluğu ile başvuran bir çocuk ile bir öncekinin, gelişim düzeyine bağlı olarak beklenebilecek şey için aşırı kaygı yaşadığı gerçeğine dayanmayan bir çocuk arasındaki temel fark, ikincisi değildir..
Açıkçası, bir çocuk için ebeveynlerinden ayrıldığında hangi tür ve hangi endişe düzeylerinin uygun olduğunu belirlemek oldukça karmaşık bir iştir ve tartışmaya yol açabilir..
Hangi kaygı düzeyi, çocuğun gelişiminin her aşamasına veya normal olarak kabul edilecek her çocukluk aşamasına karşılık gelir??
3 yaşında bir çocukta anksiyete deneyi ne derece normal kabul edilebilir? Ve 4 çocukta? Farklı mı olmalı?
Tüm bu soruların cevaplandırılması zordur, çünkü 3 yaşındaki çocukların nasıl bir endişe duyması gerektiğini ya da ne tür bir kaygının ortaya çıkması gerektiğini belirten bir kılavuz yoktur. 7.
Aynı şekilde, birçok bireysel farklılığın yanı sıra semptomların görünümünü belirleyebilen ve düzenleyebilen birden fazla faktör vardır..
Çocuk anne-babalarından ayrılır, ancak dedesiyle birlikte kalırsa, aynı zamanda yaşadığı kişi, anne-babadan ayrılır ve bilmeyen bir "bebek bakıcısı" nın bakımında kalırsa, aynı olacak mı??
Açıkçası, her iki durum da karşılaştırılabilir olmayacağından, normal mi yoksa patolojik mi olduğunu belirlemek için kaygıyı ölçmeye çalışmak işe yaramaz olabilir.
Hangi ayırma bozukluğunun ne olduğunu ve normal bir ayırma reaksiyonunun ne olduğunu netleştirmek için şimdi her iki fenomenin özelliklerini de belirleyeceğiz..
değişken
Ayırma kaygısı (AS)
Ayırma kaygısı bozukluğu (ASD)
Görünüş yaşı
6 ay ile 5 yıl arası.
3 yıl ile 18 yıl arasında.
Evrimsel gelişim
Yaşanan kaygı çocuğun zihinsel gelişimine uygundur ve uyarlanabilir niteliktedir.
Kaygı, çocuğun zihinsel gelişim düzeyi ile orantısızdır.
Anksiyete yoğunluğu
Ebeveyn ayrılık anksiyetesinin ifadesi, diğer stresli durumlarda meydana gelenlere benzer yoğunluktadır.
çocuk.
Ebeveynlerin ayrılık kaygısının ifadesi çok yoğun ve başka durumlarda ifade edilen kaygıdan daha büyük.
düşünme
Bağlanma rakamlarıyla ilgili zarar veya ölüm fikirleri daha az yoğun ve daha tolere edilebilir.
Çocuğun, aileye yıkıcı bir şey olacağı ve zarar göreceği konusunda birçok rahatsız edici ve ilgili düşünceleri vardır.
geri dönüşü olmayan hatta ölüm.
Ek stilleri
Güvenli bağlantı şekli, uygun ve harmonik bağlantı.
Güvensiz bağlanma tarzı, yetersiz ve uyumsuz bağlanma.
Dyad'nın ayrılmaya tepkimesi
Anne-çocuk dyad ayrılık karşısında uyumlu ve sakin.
Ana çocuk dyad, ayrılık durumlarında stresli ve fazla aktiftir.
operasyon
Kaygı, normalden daha gergin olsa da, çocuğun normal çalışmasına müdahale etmez.
Anksiyete, çocuğun normal işleyişine önemli ölçüde müdahale eder..
eğitim
Okul reddi yoktur ve eğer varsa, bu geçicidir..
Bariz ve genellikle aşılmaz bir okul reddi olabilir.
tahmin
Regresyon eğilimi ve anksiyete semptomlarının spontan remisyonu.
Ayrılma kaygısı çocuklukta ortaya çıkar ve yetişkinlikte bile yıllarca devam etme eğilimindedir..
tanı
Gördüğümüz gibi normal bir ayrılık anksiyetesini bir ayrılık anksiyetesi bozukluğundan ayıran çeşitli farklılıklar vardır..
Genel olarak, SAB, çocuğun zihinsel gelişimine cevap olarak, aşırı derecede yüksek ve bilişsel olarak uygun olmayan kaygı düzeylerinin varlığından farklıdır..
Aynı şekilde, ayrılma kaygısı bozukluğu 3 yıl sonra ortaya çıkar, bu nedenle daha önce yaşanan ayrılma kaygısı göreceli olarak normal bir olay olarak kabul edilebilir..
Ek olarak, TMS ebeveynlerinin başına gelebilecek olası talihsizlikler hakkındaki orantısız düşünceler yoluyla bilişsel bir değişiklik üretmenin yanı sıra çocuğun işlevselliğinde net bir bozulma meydana getirmesi ile de karakterize edilir..
Belirli bir seviyede, ayrılma anksiyetesi bozukluğu tanısı için gerekli olan DSM-IV-TR tanı kılavuzuna göre kriterler şunlardır:.
A. Konunun gelişim düzeyi için, evden veya bağlı olduğu insanlardan ayrılmasıyla ilgili aşırı ve uygunsuz endişe. Bu endişe, aşağıdaki koşullardan en az 3 tanesi ile ortaya çıkar:
Evden veya ana bağlantı şekillerinden ayrılmayı beklediğinde veya beklerken tekrarlayan aşırı rahatsızlık.
Ana bağlantılı figürlerin olası kaybı veya muhtemel bir zarar görmeleri konusunda aşırı ve sürekli endişeler.
Bağlantılı bir figürün ayrılmasına neden olan olumsuz bir olayın olasılığı hakkında aşırı ve sürekli kaygı (ör: sekestre ediliyor).
Kalıcı direniş veya ayrılma korkusu nedeniyle okula veya başka bir yere gitmeyi reddetme.
Kalıcı veya aşırı direnç veya evde sadece ana bağlantı şekillerinde olma korkusu.
Yakında bağlantılı bir figür olmadan ya da ev dışında uyuyacak şekilde uyumaya karşı olumsuz ya da ısrarcı direnç.
Ayırma temaları ile tekrarlanan kabuslar.
Ayrılma gerçekleştiğinde veya beklendiğinde fiziksel semptomların (baş ağrısı, karın ağrısı, bulantı veya kusma gibi) tekrarlanan şikayetleri.
B. Hastalığın süresi en az 4 haftadır..
C. Başlangıç, 18 yaşından önce gerçekleşir..
D. Rahatsızlık klinik olarak önemli bir sıkıntıya veya çocuğun değer düşüklüğünün sosyal, akademik veya diğer önemli alanlarına neden olur..
E. Değişiklik yalnızca genelleşmiş bir gelişimsel bozukluk, şizofreni veya başka bir psikotik sonrası bozukluk sırasında gerçekleşmez ve yetişkinlerde, agorafobi ile ilgili bir endişe bozukluğunun varlığı ile daha iyi açıklanamaz.
nedenleri
Şu anda, CAS'ın gelişmesine yol açan tek bir neden olmadığı, aksine farklı faktörlerin bir kombinasyonu olduğu görülmektedir..
Spesifik olarak, bu psikopatolojinin gelişiminde önemli rol oynayan 4 faktör belirlenmiştir..
1. Mizaç
Karakter olarak gösterilmiştir ve engellenen davranış endişeli patoloji geliştirme riskini artırabilir.
Genel olarak, bu özelliklerin özellikle kız ve yaşlılarda yüksek bir genetik yükü vardır. Bu nedenle çevresel faktörler çocuklarda ve küçük bebeklerde daha önemli bir rol oynayabilir..
2. Kaygıların eklenmesi ve düzenlenmesi
Bağlanma, kişinin daha güçlü ve daha güvenli olduğu düşünülen diğerleriyle yakınlık aramak için gerçekleştirdiği tüm davranışlardır..
Bu şekilde, bağlanma teorik bakış açısına göre, ebeveynlerin çocuğun ihtiyaçlarına yeterince cevap verebilmesi, güvenli bir bağ kurma ve çocuğun ayrılık kaygısı bozukluğu yaşamasını önleme konusunda temel bir unsur olacaktır..
3. Aile sistemi
Weissman tarafından yapılan bir araştırma, endişeli ve aşırı korumacı stilleri olan ebeveynleri olan ailelerde yetiştirilen çocukların TMS açısından acı riskinin daha yüksek olduğunu göstermiştir..
4. Nörobiyolojik bulgular
Sallee tarafından yapılan bir araştırma, norepinefrin sisteminin düzensizliklerinin aşırı kaygı gelişimi ile güçlü bir şekilde ilişkili olduğunu, bu nedenle beyin fonksiyonlarındaki değişimlerin TAS'nin varlığını açıklayabileceğini buldu..
tedavi
Ayırma kaygısı bozukluğunu tedavi etmek için, önce tanı sürecini uygun şekilde gerçekleştirmek önemlidir..
Çoğu zaman normal ayrılma kaygısı SAD ile karışabilir ve psikolojik tedavi ikincisi için çok uygun olsa da, ilk değil..
Tanı konduktan sonra, TAS'nin psikososyal ve farmakolojik müdahalelerle tedavi edilmesi uygundur..
Psikoterapi, bu tür bir problem için ilk tercihin tedavisidir, çünkü kontrollü çalışmalar bilişsel davranışçı tedavinin bu tür problemlere müdahale etmede ne kadar etkili olduğunu göstermiştir..
Bu tedavi hem bireysel hem de grup olabilir, ayrıca tedaviye ebeveynleri de dahil edebilir.
Psikoterapi, çocuğun kaygı semptomlarını tanımlamayı ve anlamayı öğrenmesini, ayrılık hakkındaki çarpık düşünceleri yeniden yapılandırmayı, çocuğu rahatlama konusunda eğitmesini ve onu yavaş yavaş korkulan durumlara maruz bırakmasını sağlamak için bilişsel teknikler uygulamasına dayanmaktadır..
Farmakolojik tedavi yalnızca psikoterapinin semptomları hafifletmeyi başaramadığı çok şiddetli kaygı durumlarında kullanılmalıdır..
Bu durumlarda kullanılabilecek ilaçlar, serotonin geri alımının (SSRI) seçici inhibitörleri, özellikle de çocuklarda anksiyete problemlerinin tedavisinde etkinlik ve güvenlik gösteren bir ilaç olan fluoksetindir..
referanslar
- Amerikan Psikiyatri Birliği: Ruhsal Bozuklukların Teşhis ve İstatistik El Kitabı IV (DSM IV). Ed. Masson, Barcelona 1995.
- Barlow D. ve Nathan, P. (2010) Oxford Klinik Psikoloji El Kitabı. Oxford University Pres.
- Leckman J, Vaccarino FM, Lombroso PJ: Anksiyete belirtisinin gelişimi. In: Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi: Kapsamlı Bir Ders Kitabı (3. basım) Lewis M (Basım), Williams & Wilkins, 2002.
- Weissman MM, Leckman JE, Merikangas KR, Gammon GD, Prusoff BA: Ebeveynlerde ve çocuklarda depresyon ve anksiyete bozuklukları: Yale Family Study'den sonuçlar. Arch Gen Psychiatry 1984; 41: 845-52.
- Sallee FR, Sethuraman G, Sine L, Liu H: Anksiyete bozukluğu olan çocuklarda yohimbin sorunu. Am J Psikiyatri 2000; 157: 1236-42.
V.E. At. (1997). Psikolojik bozuklukların bilişsel-davranışçı tedavisi için el kitabı. Cilt I. Ciltte kaygı, cinsel, duygusal ve psikotik bozukluklar, Klinik formülasyon, davranışsal tıp ve ilişki bozuklukları, II. Madrid: XX Yüzyıl.