Gün batımının son çıngırdamalarının ufuktan kaybolmasıyla kayalar düşmeye başladı. Veya kaya gibi gelen sesler. Temiz ama ağır bir şekilde arka arkaya inen birkaç nesneyi görmedik. ker-plunk hemen yanımızdaki küçük göle.
Partnerim ve ben, Britanya Kolumbiyası'ndaki Vancouver Adası'nın kuzeybatı ucundaki uzak kırsal bir vahşi doğa alanı olan Cape Scott Provincial Park'ta bir kamp ateşinin közlerinin yanında tek başımıza oturuyorduk. Bir grubumuz akşamı göl kenarında, etrafımızı saran dalgalı dağların manzarasının tadını çıkararak geçirmiştik. Diğerleri - yakın bir arkadaş ve yeni tanıştığımız dört İrlandalı sırt çantalı gezgin - alacakaranlıkta kısa bir yürüyüş mesafesindeki eski gölgeliklerin altındaki çadırlarına dönmüşlerdi. Etrafta başka ruh yoktu. Ne karadan ne de sudan kimsenin yaklaştığını duymadık. Aslında, biz geldiğimiz andan itibaren bölge tamamen sessizdi. Yine de mermiler gibi sesler bizden ayaklarıyla suya iniyordu.
Tehlikeyi sezdik ve panikledik. İşarette ateşli bir şekilde farlarımızı ve yemek pişirme gereçlerimizi aradık ve tahta kaldırımda herkesin çoktan içeri girdiği kamp alanına geri döndük. Çoğunlukla uykusuz geçen bu gecede etrafımızdaki tuhaf seslere dayandık ve bunlardan yankılanan yüksek ve şiddetli çarpma gürültüsü gölün yönü.
Şafakta yürüyüş parkuruna geri döndüğümüzde, kendim bitkin ve varsayılan bombardıman sahnesini tekrar ziyaret etme arzusundan yoksun olduğumuzda, olanların ironisi tüm gücüyle başıma geldi. Birkaç hafta önce, kurgusal olmayan bir kitabın son düzenlemelerini, BC'nin orta ve kuzey kıyısındaki yakınlardaki Büyük Ayı Yağmur Ormanı'nda benzer gizemli olayları araştırdığım tamamlamıştım.
Dünyanın en büyük bozulmamış ılıman yağmur ormanının yerli sakinleri, uzun süredir 'Sasquatch' veya 'Bigfoot' olarak bilinen melez insan-maymun türleriyle karşılaştıklarını bildirdiler. Bilim tarafından tanınmayan bu kriptozoolojik primatların pusuda beklediği söylenen, Kuzey Amerika'nın diğer bölgelerinde olduğu gibi, Büyük Ayı'daki yaratıkların raporları çok yaygındır. Görgü tanığı karşılaşmalarından, büyük insansı izlerin görülmesine, gizemli seslendirmelere, kaya fırlatma olaylarına - göldeki gibi görünenler gibi.
Garip ve uğurlu zamanlamasıyla bu tuhaf olay, bir gazeteci olarak şimdiye kadar takip ettiğim en büyüleyici ama kafa karıştırıcı konulardan birini daha da karmaşık hale getirdi.
Henüz anaakım bilime ilişkin kesin bir kanıtın üretilmediği Bigfoot’un varlığı sorunu, bazıları tarafından doğanın temel gizemlerinden biri olarak görülüyor. Sasquatch'in ne olduğuna dair görüşler çeşitlidir. Rumi'nin bir filin eline geçen kör adam hikayesi gibi, Bigfoot meraklıları yaratığı kendilerine en tanıdık terimlerle tanımlarlar. Bazıları için nadir ve bulunması zor bir et ve kan yaratıktır. Diğerlerine göre doğaüstü bir varlıktır. Bilim kurgu zihniyetine sahip olanlar için, Bigfoots dünya dışı kökenlere sahiptir. Bu arada, şüpheciler ve iftiracılar, yaratığı çevreleyen sadece aldatmaca ve kendini kandırma görüyorlar.Kocaayak'ın en derin önemi, bize kendimiz hakkında anlattığı şeydir.
Büyük Ayı Yağmur Ormanı'na yaptığım yolculuğum, fenomeni daha iyi anlamak için derin bir arzu ile başlamıştı. Çocukken Sasquatch kitaplarını okuyarak büyüdüm ve daha sonra hayvanları gördüğünü iddia eden yetişkinlikte insanlarla tanıştım - birçoğunun konuyla ilgisi veya bilgisi yoktu.
Başlangıçtaki eğilimim konuya tamamen gazetecilik tarzında yaklaşmaktı. Ama Bigfoot'un aynı zamanda bir deneyimsel Gözlemcinin ve gözlemlemenin ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olduğu fenomen, sürecin, yaratığın varlığı lehine ve aleyhine argümanların klinik ve bağımsız bir tartımı olamayacağını anladım.
İngiliz bilim adamı Iain McGilchrist kitabında şöyle yazıyor: Usta ve Temsilcisi: Bölünmüş Beyin ve Batı Dünyasının Oluşumu , 'Bir kişinin herhangi bir şeye katlanmak için getirdiği dikkatin doğası, bulduğu şeyi değiştirir; anlamayı amaçladığımız şey, içinde bulunduğu bağlamla doğasını değiştirir. '
Başka bir deyişle, bir şeye nasıl baktığınız, ne gördüğünüzü tanımlar - o şeyin ne olacağını belirler. Sadece Bigfoot’un fiziksel varoluşu sorusuna odaklanmak, bir soruyu zorlayıcı olduğu kadar, keşfimi yaratığın bir boyutuyla sınırlandırırdı. Aynı şekilde, beni önceden belirlenmiş iki cevaptan sadece birine bağlardı.
Oysa Sasquatch'ın sembolü, zoolojik gerçekliği ne olursa olsun, hem güçlü hem de canlıdır, anlam katmanlarıyla doludur. Zihinsel duruşlarımızın çoğunu yansıtır ve öznel algılarımızdan ve inançlarımızdan - onu arama güdülerimiz dahil - ayrılamaz.
Sasquatch'i gerçekten anlamak, onu bir şekilde “görmek” veya ruhunu yakalamak, aynı zamanda varlığını oluşturan deneyimsel ve mecazi hatlara dokunmak anlamına geliyordu. Bu, zaman zaman şüpheciliğin askıya alınmasını da içeriyordu. Sasquatch'i ev sahiplerimin gözünden görmeye çalışmak ve deneyimlerini yeniden yaşamak demekti. Yaratığı manzarası ve habitatından görmeyi ve hissetmeyi içeriyordu. Aynı zamanda, beni yaratığa neyin çektiğini anlamak için, derinlemesine gizlenmiş önyargılarımın, duygularımın ve güdülerimin derinliklerine inmek anlamına geliyordu.
Kitaba çıkardığım genel bir sonuç, Bigfoot’un en derin anlamının bize kendimiz hakkında anlattığı şeydir. Yaratığı ayırt etmenin daha felsefi yolu, yazar Robert Michael Pyle ve Daniel C. Taylor tarafından kitaplarında da benimsenmiştir. Bigfoot nerede yürür ve, Yeti: Bir Gizemin Ekolojisi sırasıyla; ve gazeteci Laura Krantz'ın son podcast'inde, Vahşi şey . Hepsi, Bigfoots peşinde koşmamızı, içimizde ve dışımızda sürekli gerileyen bir vahşiliğin kavrayışı olarak görüyor.
Kendi çalışmamda da keşfettiğim çok önemli bir bakış açısı. Ama Sasquatch'in dersleri daha da derine inebilir mi? Wildman anlamına gelen Matryoshka bebeği, içeriden bir başka önemli avatar ortaya çıkarabilir mi? Yaratık çaresizce en derin algı ve davranış izlerimizi, onu gördüğümüz ve etkileşim şeklimiz aracılığıyla göstermeye çalışıyor olabilir mi?Sasquatch bizimle alay ederken, aynı zamanda bizim için cevabı da veriyor. Kurtuluşumuz için bir reçetedir: daha çok ona benzemeliyiz.
Bigfoot’un fiziksel varlığı sorusuna verdiğimiz vurgu, gerçek yaratıkla olan saplantımız ve onu sınıflandırma ya da çürütme zorunluluğumuz - varlığının diğer yönlerini dışlayarak - derin dualistik bakış açımızı yansıtır. Biz beynin sol yarım küresinin tiranlığıyla yönetilen bir kültür ve medeniyetiz. Düşüncemiz doğrusaldır, 'ya / ya da' ve mantık, edinimlilik ve kesinlik ihtiyacı ile vurgulanmaktadır.
Bazı fizikçilerin ve mistiklerin bize söylediği daha geniş gerçeklik, bütüncül, akışkan ve birbiriyle bağlantılı ilişkiler kümelerinden oluştuğunu - nesnelerden değil - bizim tarafımızdan farklı şeyler ve fikirlerin parçalanmış bir karmaşasına indirgenmiştir. Bu 'görme' yaklaşımı, maddi gerçekliği manipüle etmemize ve uygarlığımızı inşa etmemize yardımcı oldu. Ancak miyop uç noktalara götürüldüğünde, çevresel krizden yapay zeka ve dijital yollarla yaşamın artan mekanizasyonuna ve anlamsız kabile çekişmelerimize kadar pek çok sorunun çözülmesinin kökeninde yatıyor.
Bu Sasquatch'ta kaybolmaz. En derin anlamıyla, Bigfoot'ların bizden kaçınma çabalarında açıkça gösterdikleri şey budur. Bu fenomenin en dokunaklı yanı ve belki de Bigfoot'un bir doğa ruhu ya da büyük ölçüde doğanın yayımı olabileceğinin en ikna edici göstergesi, yaratığın çevresinden kopmayı inatla reddetmesidir. Belki de bağlamından ayrılamaz olduğu için Sasquatch'i yakalayamayız ya da alay edemeyiz. Bir bakıma, Tanrı gibi, çevresinden toptan çıkarılamaz: içinde bulunduğu doğa. İster vücut parçalarının, kemiklerin edinilmesi yoluyla olsun, onu bir nesne haline getirme, tasnif etme ve bir nesne haline getirme konusundaki en iyi girişimlerimizden kaçınıyor , scat ve mükemmel fotoğraflar. Belki de diğer tüm varlıklar gibi, yalnızca bütünüyle ilişkili olarak bir Sasquatch olabilir ve öyle kalabilir. Belki, en iyi ihtimalle, onu sadece karikatürize edebiliriz.
Böylesine incelikli bir yaratığa yakışır şekilde, bizimle alay ederken, cevabını da bizim için sunar. Kurtuluşumuz için bir reçetedir: daha çok ona benzemeliyiz. Daha sağlıklı bir dünya yaratmak için, yalnızca parçaları değil, bütünü daha fazla görmemiz gerekiyor ve bu nedenle, sabit düşünme, takıntılılık ve fanatizm için tehlikeli ve büyüyen tutkumuzu kaybetmemiz gerekiyor. Bunu yapmak için, düşüncemiz Sasquatch'in kendisi gibi daha çevik, incelikli ve esnek hale gelmelidir. Algılamalarımız, Bigfoot'ların spadesiyle sahip olduğu sezgi ve içgüdü tarafından giderek daha fazla bilgilendirilmelidir. Dikkatimiz, vahşi adamınki gibi, daha geniş çevreye ayak uydurmak için sürekli olarak değişmelidir. Yaratığın sabitlenememesi gibi, biz de inançlarımızla 'burada veya orada' daha az olmalıyız. Bağlam ve ortak yaşam her şeyden önemlidir.
'Sasquatch'in Yolu' dediğim şeyi kucaklamalıyız: dünyayı inatla tek bir şeye tutunmak yerine farklı bakış açılarından görmek.
Bu da beni Cape Scott'taki olaya geri getiriyor. Göl kenarında kendini ilan eden gerçek bir Sasquatch miydi? Belki. Belki bazı Sasquatch araştırmacıları - ve yaratıkları gerçekten görmüş kişiler - çoğumuzun doğru bir şekilde tahmin edecek bilgiye, deneyime ya da kavrayışa sahip olmadığı bir şeyi biliyordur.
Koca Ayak kendi zihinsel yapımızın bir yaratık olduğu ortaya çıkarsa, o zaman Sasquatch'in kendisi kadar gizemli olan bir algı muamması var demektir. Yolculuk, kendini tanıma için farklı bir arayış haline gelir. Primat soylarından biri değil, zihinlerimizin daha geniş gerçekliği nasıl tercüme ettiğiyle ilgili. Hiçbir şey kaybolmaz.
________________________________
John Zada’nın Asil Beyond Vadilerinde artık Grove Atlantic'ten temin edilebilir.