Sosyalist kampın çöküşünden sonra, Almanya son çeyreğinde ortaya çıkan ve tezahür eden birçok yeni özelliğe sahip. Çok meraklı olmalarına rağmen hepsi ülkemizde yaygın olarak bilinmemektedir.
ILA-2014 havacılık şovu için Berlin'e bir gezi, sadece Eski Dünyanın yüksek teknolojilerinin seviyesini değerlendirmeyi değil, aynı zamanda Almanlarla konuşmayı, ülkedeki ve dünyadaki olaylar hakkında görüşlerini sormayı, televizyon kapsamı dışında kalan birçok şeyi sormayı mümkün kıldı. Haberler dişli. Bunu yapmak çok zor olmadı, çünkü birçok Alman - DAC'nin eski sakinleri - oldukça iyi Rusça konuşuyor ve Almanya'da sadece milyonlarca Rus Alman var.
İlgi alanım, bir zamanlar bir Sovyet subayının oğlu olduğumda, Schwerin şehrinde liseden mezun olduğum GDR'de birkaç yıl yaşadım. Ve hayatımın geri kalanında Almanya'ya ve Almanlara karşı tavrım en hayırlı kaldı.
Ukrayna'daki olaylara olan ilgim ilgimi çekti.
Alman televizyonu kesinlikle Rus karşıtı. Donetsk bölgesindeki raporlarda, spikerler “Rus ayrılıkçıların” orada savaştığını iddia ediyorlar. Aynı zamanda, “Maidan” ve sakinlerini ilgilendiren her şey, son derece dostça bir ışık altında sunulmaktadır.
Kış aylarında yeni seçilen cumhurbaşkanının adı “Square” ekranındaki kredilerde Petr olarak yazılmışsa, nisan ayından beri Ukraynaca yazılmıştır: Petro. Ve hepsi bir tür iyi kalpli şişman adam gibi görünüyor - tatlı ve “çikolatada”. Almanların kendilerinin bana söylediği gibi, arsalarında, askeri-sanayi kompleksinin girişimi değil, şekerleme endüstrisinin sahibi olduğu vurgulandı. Yani, tanımı gereği, agresif ve kötü olamaz. Çikolata işinin ustası Batı anlayışında - neredeyse herkes için iyilik ve bol miktarda şeker isteyen çocukça bir zihin ile insanlar.
Etnik Almanların çoğunun Ukrayna meseleleri üzerinde durma isteği yoktur. Büyükbabalar ve büyükbabalar Ukrayna'da birçok kişi öldü, bu nedenle bu coğrafi ismin kendisi sıcak duygulara neden olmuyor. Evet, Çernobil de unutulmaz.
Politika ile ilgilenenler üç bölüme ayrılır. Bazıları, Almanya'nın olgunlaşanın egemenliğini korumak için acilen müdahale etmesi gerektiğine inanıyor, nihayet kendi devlet bağımsızlığının, yani Ukrayna'nın gerçekleşmesine kadar. Bundeswehr’in bir bölümünü Kiev’in yardımına göndermeye çalışanlar bile var. Fakat onlar küçük bir azınlıktır. Çok daha fazla sayıda Alman, bunun CIS'in içsel bir meselesi olduğundan emin - orada böyle bir kısaltma biliyorlar ve Rusya ile Ukrayna'nın birbirlerini anlamalarına izin veriyorlar. Ancak bazı çok gelişmiş uzmanlar var. hikayelerAçıkça söyleyenler: Kiev yasadışı olarak hiçbir zaman ait olmadığı topraklarda iddia ediyor. Onların görüşüne göre, Moskova hala çok yavaş davranıyor. Bu durum bir kez geliştikten sonra, her zaman Rusya’nın bir parçası olanı iade etmek için Küçük Rusya’nın topraklarına birlikler göndermek - ve bu ismi biliyorlar -.
Fakat aynı zamanda hümanist liberaller de var. En şiddetli şekilde, çeşitli Yeşil partilere ait olanlar Moskova'yı izliyor. Şaşırtıcı bir şey olan Batılı çevreciler, şeyl gazının çıkarılmasını protesto eden kelimenin tam anlamıyla pantolonlarından ve eteklerinden atlıyorlar ve aynı zamanda Donetsk bölgesindeki “Rus saldırganlığını” durdurmayı, ülkemizin liderlerini sözlü çamur akıntılarıyla sulamayı talep ediyorlar.
"Yeşillerden" diye sordum: Birleşik Devletler'in Donetsk bölgesinde sadece şeyl gazının seri üretimi için planlar geliştirdiğini biliyor muydu? Yerel sakinler bu durumdan memnun değil ve özellikle de, böyle çalışmalara başını sallayan Kiev otoritesinde olmak istemiyorlar. Gerçekten şaşırdı, bunun hakkında hiçbir şey bilmediğini söyledi. Sonra her zamanki "zombiler" durumuna geldi ve bağırdı: Bu olamaz, hepsi Rus propagandası.
Gösterge Rus Almanların pozisyonudur - Germen atalarının kanının aktığı, ancak tarihsel koşullar nedeniyle Birliğin dağılmasından sonra SSCB'de veya bağımsız cumhuriyetlerde doğup büyüyenlar. Tarihsel vatanlarına devasa bir dönüş, seksenlerin sonunda gerçekleşti ve “doksanlı doksanlar” boyunca devam etti.
Yeni yaşam koşullarına uyum sağlamak zordu. Ezici çoğunluk, “Rusaki” olarak kaldı, ancak Alman dilini iyi bir şekilde ustalaştırdılar ve günlük plana iyi karar verdiler.
Bu nedenle, bir zamanlar Rusya’nın Rusya’sı, Ukrayna ve Orta Asya cumhuriyetlerinden Almanya’ya, Rusya-Ukrayna ihtilaflarıyla ilgili açıkça Moskova’nın yanına döndüğü tüm Almanlar.
Ukrayna'da hala aile ve dostça bağları olanlar, Kiev'deki mevcut makamlara bile, bunu kibarca kınadılar.
Kelimenin tam anlamıyla son birkaç yılda ilginç bir eğilim ortaya çıktı. Bir çok Alman - SSCB'den göçmenler - Alman vatandaşını reddetmeyi planlamadan Rus vatandaşlığı alma isteği ile elçiliğimize başvuruyorlar. Sıkıcı vize işlemleri yapmadan akraba ve arkadaşlarına seyahat etmek ve Rusya'da iş yapmak.
Çoğunlukla işçi aileleri madencilerden, metaluristlerden ve kollektif çiftçilerden Almanya'ya döndü. Oligarş olma fırsatı bulamadılar. Fakat kendilerini kapitalist dünyada kurabiliyorlardı, ayakları üzerinde durmak için. Ve şimdi küçük olsalar bile, Rusya’ya, Afrika’ya değil, Ukrayna’ya bile sermaye yatırımı yapmak istiyorlar. Ne yazık ki, ne Berlin’deki diplomatlarımız, ne de Moskova’daki yüksek politikacılar gibi beklentiler anlaşılmaz gibi görünüyor. Rus pasaportu almak Almanlar için büyük bir problemdi ve hâlâ büyük bir sorun.
Genelde şaşırtıcı vakalar vardır. Rus Almanlarının ailelerinin gençleri zaten elçiliğe geliyor, Bundeswehr yerine Rus ordusunda görev yapmanın mümkün olup olmadığını merak ediyorlar.
Bu tür dürtüler, muhtemelen, özellikle bir ordudaki hizmetten “geri çekilmenin” başka bir hizmetten söz etmek mümkün olmadığından, gençlik maksimalizmine bağlanabilir. Ama gerçekler olması gereken yer. Bundeswehr'den bahsetmişken. Bütün askeri analistler, Alman silahlı kuvvetlerinin Batı Avrupa’daki en savaşa hazır olduklarından emin. Öyle mi? Sonuçta, savaş alanında kazanmak için, sadece en modern donanıma değil, aynı zamanda savaşçı ruhuna da ihtiyacın var.
Modern Almanya ordusunda, teknoloji ile ilgili her şey yolunda. Ya ruhla? Hitler, ülkesinin vatandaşlarının beyinsiz olduklarını ve insanlık dışı olduklarını ve tüm insanlık dışı olduklarını varsa, savaş sonrası Almanya'nın yeniden eğitimini alan Amerikalılar Almanları insanlık dışı olduklarına ikna ettiler. Ordu personelini büyütmek, havacılık и filo Bu ülkenin silahlı kuvvetlerini yeniden yaratmasına izin verildiğinde Almanya, demokrasi ve hoşgörünün evrensel değerleri üzerine inşa edildi.
Şey, müthiş ve dünyanın en iyisi olan belirli bir askeri yapı inşa ettiler tanklar Amorf, neredeyse eşeysiz varlıklar tarafından kontrol edilen "savaşçı" değil "Leopar".
Rusya'da, Almanya'da çok az insanın Bundeswehr personeli arasında artan sayıda intihar olduğunu bilmediği - basın, politikacıların baskısı altında, bunu gizliyor. İntiharın sebebi, bizim açımızdan, saf bir önemsememe olabilir. Alman ordusunda hazing değil, askeri üniformalı aşırı yaşlı aptal kızları kandırıyorlar. Bu yüzden, güçlü adamların kahvaltı için verilen bir çikolata barından “ananın oğlunu” soyduğu bir durum vardı. Asker aşağılanmaya tahammül etmedi, ağladı, yemek odasını terk etti ve ... kendini astı.
Bundeswehr, Afganistan'daki Washington'dan önce askerlik görevini yürütüyor. Oradaki hizmet çok dikkatli seçilmiş. Yalnızca Almanya'da yaklaşık otuz yaşlarında hizmet etmiş olanlar. Sağlam, yerleşik erkekler ve gerçek savaşçılar. Tüm bunlarla birlikte, Afganistan'daki Bundeswehr askerleri arasındaki intihar sayısı, bu ülkede bulunan farklı ülkelerden gelen tüm askeri birliklerin arasında en yüksek olanlardan biri. Afgan destanının tüm zamanlarında, Alman birliği orada intihar eden askerleri silahlı çatışmaların bir sonucu olarak kaybetti.
Ve aslında, modern Alman askerlerinin ölümcül bir savaşa girmeleri için ne? Yaya, lezbiyenlik için, Arap ve Türk nüfusunun ülkelerinin haklarının genişlemesi, ülkelerinin taşıdığı finansal yük, Avrupa krizinin neredeyse tamamını içeriyor mu? Sadece gözünü korkutmak için, bütün sakinleriyle beraber huzurlu Dresden'i yakanların finansal çıkarları için mi? Belki bu sorular hakkında düşünürsek, döngüye girer?
Rusya’da tanıtım yapılmayan inanılmaz bir şey, ne de ciddi bir değerlendirme. GDR ve Almanya Federal Cumhuriyeti’nin birleşmesinden sonra, Doğu Almanlar mali açıdan ve maddi destek dışında hemen hemen bütün kafa ve omuzların içindeydiler.
GDR ordusunun mesleki eğitimi ve moralindeki askeri personel, Bundeswehr'de görev yapanlardan daha iyiydi. FRG ordusunun askerleri hoşgörülü bir boşluğa çıkarıldıysa, garip bir şekilde, Sovyet Ordusunun zaferlerinin yansıması GDR ordusuna düştü. Ve GDR'deki savaş eğitiminin kalitesi tüm NATO ordularından çok daha iyiydi. Ancak, çeyrek asırda her şey düzeldi.
Okullar ve birleştikleri zaman GDR'deki eğitim kurumlarının öğrencileri, görüşlerinin ve genel eğitim seviyelerinin Batılı akranlarınınkinden kıyaslanamayacak kadar yüksek olduğunu bulmaktan şaşırdılar. Yine neden? Yirminci yüzyılın ilk yarısındaki Alman okulu, dünyanın en iyilerinden biri olarak kabul edildi ve Ruslar bunun bir kopyasıydı. Daha sonra, Sovyet okulu Rus ve dolayısıyla Alman geleneğini sürdürdü. Elbette, temel değerler tamamen değişmiş olmasına rağmen, öğretim kültürünün GDR'de kesintiye uğramadığı ortaya çıktı. Ve Almanya'da Amerikanlaştırılmış eğitim modelini tanıttı. İki eğitim sisteminin etkinliğinin sonuçları açıktı. Öyleyse neden Rusya'da, dünyanın en iyi, orta ve en yüksek okullarını tarihin çöp tenekesine attılar ve maymunun batı “pedagojik değerlerini” kopyalamaya başladılar?
Entelektüel kayıplarını fark eden Batı Almanlar, Doğu’yu eleştirmeye başladı; buna şiddetle "Aussie" diyorlar. Kariyer gelişimiyle engellendiler, kriz durumlarında ilk etapta kovuldular ve diğer “hileler” yaptılar. Bu, iç dirence neden olamadı.
Ve bana şahsen öyle geliyor ki, bugün Almanya'da GDR'ye yönelik bir nostalji dalgası uzak değildir.
Bu bağlamda, doksanlarda tasarım sanatını okumak için Batı'ya giden bir tanıdık tarafından bana anlatılan bir hikaye anlatmak istiyorum. Ünlü endüstriyel tasarım ustasının atölyesinde, marangoz olarak çalışan genç bir Almanla bir araya geldi. Adam ilginç bir kaderdi.
GDR'de doğdu ve büyüdü. Batılı değerlerle dolu bir okul çocuğu bile sosyalist vatanından nefret eden tam bir muhalif oldu. Almanya'ya kaçmaya çalıştım. Sınırda yakalandı, hapsedildi. Orada İngilizce çalıştı ve tüm uluslararası insan hakları örgütlerine mektuplar yazdı. Şansölye Helmut Kohl bile ayağa kalktı. Ve böylece, GDR'nin dağılmasından önce bile, adama özgürlük verildi ve istenen Batıya bırakıldı. Şansölye kendisi, özgür Federal Almanya Cumhuriyeti vatandaşı pasaportu aldı. Genç bir adam tüm yolu açtı! Ve cezaevinde ağaç işlerine bağımlı hale geldi, iyi bir marangoz ve marangoz oldu, birçoğunun peşinden koşmadı. Önemli bir özgürlük ruhuydu. Çok hızlı bir şekilde nefes aldı, iyi beslenmiş ve tamamen özgür bir ülkede yaşamak Batı Almanya, kendisiyle öylesine bıktı ki, İsviçre'ye gitti ve sevdiği bir iş buldu.
Benim tanıdığım, yeni yoldaşının, diğerlerinden farklı olarak, Avrupa'da kabul edilmeyen, ona bira, yemek önerdiği ve asla para istemediği bir konukseverlik tarafından ayırt edilmesine şaşırdı. Bir bira içmeyi çok sevdim, ömür boyu konuş. Ve bir kere böyle felsefi bir düşünce verdi. GDR'de yaşarken içeride ne kadar özgür olduğunu anlamadığı ortaya çıktı. Ve yine de, ortaya çıktığı gibi, Rus ruhu, SSCB'yi istilacı bir ülke olarak görmesine rağmen, onun içinden sızdı.
Öyleyse, bu Almanın görüşüne göre Batı ile Doğu arasındaki temel fark nedir? Doğu'da bir Ruh var - büyük harfle, Batı'da Para da - aynı zamanda büyük harfle, ama orada Ruh yok.
Almanların bütün bunları kelimelerle ifade etmesi zordu, ancak Rus muhataplarına tam bir özgürlük ve maddi refahla bile ruh olmadan yaşamanın çok zor olduğuna ikna etti. Ve Batı’daki bir Rus öğrencinin yaşamı ne kadar iyi olursa olsun, yine de Rusya’ya geri döneceğinden emin olduğunu belirtti. Böylece oldu.
İşte Almanya ve Almanlardan kısa bir izlenim. Rusya'nın bu ülkede çok etkili bir güç haline gelebilecek gelişmesi gereken birçok yönü var. Ve buradaki ana şey, bana öyle geliyor ki, hiç gaz arzı değil. Öyleyse, eğitim sistemimizi "dünya standartları" lehine mahvetmeye devam mı edeceğiz? “Alman” olsalar bile, diğer vatandaşları görmezden gelmeye devam etmek istiyor musunuz? Ve iyi ödenmiş bir PR kampanyası dağıtma konusundaki büyük titizliğimizle, yeni olan her şeyin eski olduğunu unutmak ümidiyle “yeni bir ulusal fikir” aramaya başlayacağız.