Lord'un günü - Lord's Day
Pazar günü de Hıristiyanlık genellikle Pazar , toplumsal başlıca gün ibadet . Çoğu Hristiyan tarafından , kanonik İncillerde haftanın ilk günü erken saatlerde ölümden canlı olarak tanık olunduğu söylenen İsa Mesih'in dirilişinin haftalık anıtı olarak görülür . İfade, Rev. 1:10'da görünür .
Bazı kaynaklara göre, Hristiyanlar 1. yüzyılda Pazar günleri toplu ibadet yapıyorlardı. ( First Apology , bölüm 67 ) ve MS 361'de zorunlu haftalık bir olay haline geldi. Erken Orta Çağ'dan önce, Rab'bin Günü, Kilise Konseyleri tarafından yasalaştırılan Sebt (dinlenme) uygulamalarıyla ilişkilendirildi . Reform Kiliseleri , Metodist Kiliseleri ve Baptist Kiliseleri gibi Hıristiyan mezhepleri , Pazar gününü ilk gün Sebtçiliği olarak bilinen bir uygulama olan Hıristiyan Şabat olarak kabul eder . Birinci gün dini tatil gününe (Pazar dini tatil gününe) uygulamaları içerir alma Pazar günleri sabah ve akşam kilise ayinlerine katılıyor catechesis içinde Pazar Okulu'nun Pazar günleri restoranlarda yemek değil, Lord'un Gününde köle emeğinin kapalı Lord Günü alarak değil Pazar alışveriş değil, Rab'ler Günü'nde toplu taşıma araçlarını kullanmak, pazar günleri yapılan spor etkinliklerine katılmamak, pazar günleri televizyon ve internet izlememek; Pazar Sebtleri olan Hıristiyanlar, genellikle evangelizm gibi Rab'bin Günü'nde merhamet işleriyle meşgul olmanın yanı sıra hapishanelerde mahkumları ve hastanelerde ve bakım evlerinde hastaları ziyaret ederler.
Hıristiyan takvimlerinde Pazar, haftanın ilk günü olarak kabul edilir.
İncil kullanımı
"Rab'bin Günü" ifadesi Mukaddes Kitapta birinci yüzyılın sonlarına doğru yazılmış olan Vahiy 1:10'da yalnızca bir kez geçer . Koine Yunanca Kyriake hemera'nın İngilizce çevirisidir . Sıfat kyriake ("Rab'bin") , " kilise " kelimesinin öncülü olan "Lord'un [meclisi]" için nötr kyriakon'da olduğu gibi, genellikle ismini siler ; isim bağlam tarafından sağlanacaktı.
Rev. 01:10, içinde havari John , kullanılan Kyriake hemera okurlarına görünüşte tanıdık bir şekilde (Κυριακῇ ἡμέρᾳ, "Ben Rab'bin gününde Ruh'un oldu"). İlk Hıristiyanlar bunun, diriliş günü olan Pazar günü ibadet ettiği anlamına geldiğini anladılar. Havari, İsa'nın kendisinin "Sebt'in Efendisi" olduğunu söylemesinden ve İşaya'nın Sebt'i "Rab'bin Kutsal Günü" olarak adlandırmasından yola çıkarak bu yaygın terminolojiyi kullanmış görünüyor, o halde bu kullanım Rab'bin Günü'nde, Yedinci Gün Şabat (yani Cumartesi) haftanın ilk gününe devredilmişti.
Yeni Ahit ayrıca te ... mia ton sabbaton (τῇ ... μιᾷ τῶν σαββάτων, "haftanın ilk günü") ifadesini hem sabahın erken saatleri (Mecdelli Meryem Yuhanna 20:1 ) hem de akşam (öğrenciler) için kullanır. Yuhanna 20:19) Pazar günü Diriliş'in yanı sıra Troas'ta ekmek kırma (Elçilerin İşleri 20:7) ve Korint'te toplanma günü (1 Ko 16:2).
metin geleneği
belirsiz referanslar
"Rab'bin" terimi , 70 ile 120 arasında bir belge olan Oniki Havarinin Öğretisi veya Didache'de geçmektedir . Didache 14:1a, Roberts tarafından şöyle çevrilmiştir: "Ama her Rab'bin günü toplanın, ekmeği bölün ve şükredin"; başka bir çeviri başlar, "Rab'bin kendi gününde". Yunanca maddesi ve " κατά κυριακήν As κυρίου ", kelimenin tam anlamıyla, eşsiz ve açıklanamayan çift iyelik ve çevirmen "Rab en Rabbin Üzerine" anlamına gelir kaynağı elided , örneğin "gün" (isim ἡμέρα hemera ), "emir " (hemen önceki 13:7 ayetinden) veya "öğreti". Bu, "κυριακήν" kelimesinin İncil dışı iki erken Hıristiyan kullanımından biridir, burada Pazar gününe açıkça atıfta bulunmaz çünkü metinsel okumalar uygun çeviri sorularına yol açmıştır. (Günlük veya haftalık) ekmek Breaking anlamlara gelebilir Hıristiyan dostluk , muhabbet şenlikleri veya komünyon (Bkz 02:42 Acts , : 7 20 ). Didache 14, görünüşe göre Didascalia ve Apostolik Anayasaların yazarları tarafından Pazar ibadetine bir referans olarak anlaşıldı .
MS 110 civarında , Antakyalı Aziz Ignatius , Magnesianlara yazdığı mektubun bir pasajında "Lord's" kelimesini kullandı. Metinsel değişkenler nedeniyle belirsizlik ortaya çıkar. Mektubun günümüze ulaşan tek Yunanca el yazması olan Codex Mediceo-Laurentianus, "O zaman, eski uygulamalarda yürüyenler, artık Sebt'i yerine getirmeyip, Rab'bin yaşamına göre yaşayarak yeni bir umuda kavuşsalar... ( kata kyriaken zoen zontes ). Bir ortaçağ Latince çevirisi, kata kyriaken zontes'in alternatif bir metinsel okumasını belirtir ve Roberts'ın çevirisini "artık Şabat'ı gözlemlememek, ancak Rab'bin [Günü]' nün riayetinde yaşamak" şeklinde bildirir.
Magnezyalıların genişletilmiş versiyonunda, bu pasaj "Rab'bin Günü"nü Pazar gününe, Diriliş Günü olarak açık bir referans yapmak için. Bu versiyon, Yahudileştirme hatası olarak yasal Şabat'ın reddini ekler: "Bu nedenle, artık Şabat'ı Yahudi usulüne göre tutmayalım ve tembellik günlerinde sevinelim .... Ama her biriniz Şabat'ı ruhsal bir şekilde tutsun. Bedenin gevşemesiyle değil, Allah'ın sanatına hayranlıkla bakarak, bir gün önce hazırlanmış şeyleri yemeyerek, ılık içecekler içmeyerek, belirlenmiş bir yerde yürümekle, ne de danstan ve alkışlamalardan zevk alarak yasa üzerinde tefekkür etmekten zevk alır. onların hiçbir anlamı yok. Ve Sebt gününün tutulmasından sonra, Mesih'in her dostu, Rab'bin Gününü bir bayram, diriliş günü, bütün günlerin kraliçesi ve reisi olarak tutsun." Diğer erken dönem kilise babaları da benzer şekilde, yedinci gün Sebti'nin haftalık olarak yerine getirilmesini bazen ertesi gün Rab'bin Günü toplantısının izlediğini gördüler.
tartışmasız referanslar
Rab'bin Günü'ne ilk tartışmasız referans , muhtemelen 2. yüzyılın ortaları veya belki de o yüzyılın ilk yarısı hakkında yazılmış olan apokrif Petrus İncili'ndedir (34,35 ve 50. ayetler). Peter İncili 35 ve 50 kullanım kyriake haftanın ilk günü adı olarak, İsa'nın diriliş günü. Yazarın, Aziz Petrus tarafından yazılmış olduğu ileri sürülen apokrif bir İncil'de Lordlar Günü'nden bahsetmesi , kyriake teriminin çok yaygın olduğunu ve bir süredir kullanılmakta olduğunu göstermektedir.
MS 170 civarında , Korint Piskoposu Dionysius, Roma Kilisesi'ne şöyle yazdı: "Bugün , mektubunuzu okuduğumuz Rab'bin kutsal gününü ( kyriake hagia hemera ) tuttuk ." 2. yüzyılın ikinci yarısında, Peter'ın uydurma Elçileri, Dies Domini'yi ("Rab'bin Günü" için Latince) "Sebt'ten sonraki gün", yani Pazar olarak tanımlar . Aynı dönemden itibaren, Pavlus'un İşleri, Aziz Paul'un "Rab'bin Günü ( kyriake ) yaklaşırken Şabat Günü " duasını sunar .
Erken kilise
İlk yüzyıllarda, Pazar, Mesih'in dirilişinin onuruna bir bayram yapıldığında, bir dini hizmet günü olarak dikkat çekti. Zamanla, Pazar böylece Rab'bin Günü olarak bilinmeye başladı (bazı patristik yazılar bunu "sekizinci gün" olarak adlandırdı). Bu ilk Hıristiyanlar , Mesih'in dirilişinin ve göğe yükselişinin yaratılışın yenilenmesine işaret ettiğine ve Tanrı'nın bunu başardığı günü, Tanrı'nın ışığı yarattığı yaratılışın ilk gününe benzer bir gün haline getirdiğine inanıyorlardı. Bu yazarlardan bazıları Pazar gününü "sekizinci gün" olarak adlandırır.
1. yüzyıldan veya 2. yüzyıldan kalma Barnabas Mektubu veya Is üzerine Sözde Barnabas . 1:13 , "bu çağın Sebtleri"nin , "sekizinci gün" ü ve yeni bir dünyanın başlangıcını müjdeleyen bin yıllık bir yedinci gün Sebti lehine kaldırıldığını belirtti. Buna göre, sekizinci gün toplantısı (Cumartesi gecesi veya Pazar sabahı) hem dirilişi hem de yeni yaratılışı işaret eder. Bu nedenle, ilk gün riayet o zamanlar yaygın bir bölgesel uygulamaydı.
2. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, Justin Martyr özürlerinde Şabat kutlamasının sona ermesi ve haftanın ilk (veya sekizinci) gününün (dinlenme günü olarak değil, ibadet için toplanma günü olarak) kutlanması hakkında yazdı. : "Hepimiz güneş gününde toplanıyoruz" (τῇ τοῦ ῾Ηλίου λεγομένη ἡμέρᾳ, hem ışığın yaratılışını hem de dirilişi hatırlatır). Şabat'ın Musa'dan önce tutulmadığını ve sadece İsrail'e bir işaret ve İsrail'in günahkarlığı nedeniyle geçici bir önlem olarak tesis edildiğini, Mesih günahsız geldikten sonra artık ihtiyaç duyulmadığını savundu. İlginç bir şekilde, İsraillilerin sekizinci gün sünnet uygulaması ile İsa'nın "sekizinci gün" dirilişi arasında bir paralellik kurar .
Ama O'na iman eden ve işledikleri günahlardan tövbe eden diğer uluslar, atalar, peygamberler ve Yakup'un soyundan gelen adil adamlarla birlikte mirası alacaklar; Şabat, ne sünnetli, ne de bayramları gözlemleyin.
Ve Pazar denilen günde, şehirlerde veya kırda yaşayanların hepsi bir yerde toplanır ve zamanın izin verdiği sürece havarilerin hatıraları veya peygamberlerin yazıları okunur; daha sonra, okuyucu sustuğunda, başkan sözlü olarak talimat verir ve bu güzel şeylerin taklit edilmesini teşvik eder. Sonra hep birlikte kalkıp dua ediyoruz ve daha önce de söylediğimiz gibi, namazımız bitince ekmek, şarap ve su getiriliyor ve cumhurbaşkanı da aynı şekilde kabiliyetine göre dualar ve şükranlar sunuyor ve insanlar kabul ediyor, amin diyerek; ve her birine bir dağıtım ve şükredilenlerin bir katılımı vardır ve diyakozlar tarafından bulunmayanlara bir pay gönderilir. Ve yapmakta iyi olan ve istekli olanlar, her birinin uygun olduğunu düşündüklerini verir; ve toplananlar, yetimlere, dullara, hastalık veya başka bir nedenle muhtaç olanlara, bonoda olanlara ve aramızdaki yabancılara yardım eden ve tek kelimeyle umursayan cumhurbaşkanına yatırılır. ihtiyacı olan herkesin. Ancak Pazar, hepimizin ortak toplantımızı gerçekleştirdiğimiz gündür, çünkü bu gün, karanlıkta ve maddede bir değişiklik yapan Tanrı'nın dünyayı yarattığı ilk gündür; ve Kurtarıcımız İsa Mesih aynı gün ölümden dirildi.
Tertullian (3. yüzyılın başları), pagan bayramlarına (Satürnya ve Yeni Yıl) katılan Hıristiyanlara karşı yazısında, güneşe tapınma suçlamasının ortasında Hıristiyanların Rabler Günü şenliğini savundu ve "[bize] Sebt günlerinin tuhaf" olduğunu kabul etti ve gözlemlenmemiş.
3. yüzyıldan bir kilise babası olan Cyprian , vaftizle ilgili bir mektupta "sekizinci gün" ile "Rab'bin Günü" terimi arasında bağlantı kurmuştur.
'Çünkü Yahudilerin beden sünnetinin sekizinci gününün kutlanmasıyla ilgili olarak, önceden gölgede ve kullanımda bir Rab'bin sofrası verildi; ama Mesih geldiğinde, gerçekte yerine geldi. Çünkü sekizinci gün, yani Şabat'tan sonraki ilk gün, Rab'bin yeniden yükseleceği ve bizi canlandıracağı ve bize ruhun sünnetini vereceği gün olacaktı, sekizinci gün, yani ilk gün. Şabat'tan sonra ve Rab'bin Günü, şekilde önce gitti; hangi rakam yavaş yavaş gerçek geldi ve bize manevi sünnet verildiğinde sona erdi— Kıbrıslı, Mektup LVIII
Pazar günleri ibadetin kökenleri
2. yüzyılda Hıristiyanlar Pazar gününü ibadet günü olarak yaygın bir şekilde gözlemleseler de, Pazar ibadetinin kökeni tartışmalı bir nokta olmaya devam ediyor: bilginler en az üç pozisyon öne sürüyorlar:
- Bauckham , Pazar ibadetinin Filistin'de 1. yüzyılın ortalarında , Havarilerin İşleri döneminde , Gentile misyonundan daha geç olmamak üzere ortaya çıkmış olması gerektiğini savundu ; pratiği 2. yüzyılın başlarında herhangi bir ihtilaf ipucu olmadan evrensel olarak görüyor (örneğin, ilgili Quartodeciman tartışmasının aksine ). 2. yüzyılda Roma kilisesi, Sebt tatilinin yedinci günden birinci güne yeni bir evrensel değişikliğini dayatma veya Hıristiyan kilisesinin bilinen dünyaya yayılmasından sonra başlatılmış olsaydı, evrensel Pazar ibadetini elde etme yetkisinden yoksundu. Bauckham , Caesarea'lı Eusebius'un bahsettiği tek bir aşırı Ebionit grubu dışında, Pazar günü kutlama yapmayan herhangi bir erken Hıristiyan grubunun kaydı olmadığını belirtir ; ve ilk yüzyıllarda Pazar gününün Şabat ibadetinin yerine geçtiğine dair hiçbir kanıt bulunmadığı.
- Bazı Protestan bilginler, Hristiyan Pazar ibadetinin daha da geriye gittiğini, İsa'nın İncil anlatılarında kaydedilen İsa'nın haftanın ilk gününde havarilerine görüneceği diriliş görünümlerine kadar uzandığını iddia ettiler.
- Yedinci Gün Adventistleri bilgini Samuele Bacchiocchi , Sebt ile bağlantısı olmayan Pazar ibadetinin Roma'da 3. yüzyılda başlatıldığını ve daha sonra Hıristiyan kilisesi boyunca Sebt ibadetinin yerine geçeceğini savundu.
Konstantin Fermanı
3 Mart 321'de I. Konstantin , Pazar gününün ( dies Solis ) Roma'nın dinlenme günü olarak kutlanmasına karar verdi [CJ3.12.2]:
Güneşin kutsal gününde, hakimler ve şehirlerde oturanlar dinlensin ve tüm atölyeler kapatılsın. Ancak ülkede tarımla uğraşan kişiler, tahıl ekimi veya asma ekimi için genellikle başka bir gün uygun olmadığı için, uğraşlarını özgürce ve yasal olarak sürdürebilirler; Bu tür işlemler için uygun anı ihmal ederek cennetin lütfunu kaybetmemek için.
Bunda, Konstantin'in kararnamesi, Hıristiyan Kilisesi'nin ortak uygulamasına sivil yaptırımlar verdi ve imparatorluğu boyunca Hıristiyanlığı teşvik etmek için tasarlandı.
Ortaçağ
Hippo'lu Augustine , Şabat emrinin anlamını ruhsallaştırmada ilk patristik yazarları takip etti ve onu gerçek bir günün yerine getirilmesinden ziyade eskatolojik dinlenmeye atıfta bulundu. Bununla birlikte, Pazar tatili uygulaması, Orta Çağ'ın başlarında önem kazanmaya başladı. Thomas Aquinas öğretti Decalogue bir ifadesidir doğal hukuk tüm erkekleri bağlar ve bu nedenle Sabbath emir diğer dokuz birlikte ahlaki bir zorunluluktur. Böylece Pazar dinlenme ve Şabat giderek daha fazla ilişkili hale geldi.
Aquinas'ın kararnamesini takiben, Hıristiyan Avrupalılar artık Yahudiliğin Sebt'i gözlemleme yöntemini kınamak için daha az zaman harcayabilir, bunun yerine Sebt'te kişinin "yapması" ve "yapmaması" için kurallar koyabilirdi. Örneğin, Ortaçağ Kilisesi Şabat'ta çoğu çalışmayı yasaklarken, "gerekli işlere" izin verdi ve rahipler köylülerinin tarlada gerekli tarımsal işleri yapmalarına izin verecekti.
Modern kilise
Protestanlık
Heidelberg ilmihal ait Reform Kiliseleri tarafından kurulan John Calvin içerdiği olarak ahlaki yasa öğretir, On Emir Hıristiyanların bağlayıcıdır ve Hıristiyanlar nasıl insanlığı kurtarıcı gösterilen O'nun lütfu için minnet Allah'a hizmet yaşamaya talimatını söyledi. Kuzey Amerika'daki Hıristiyan Reform Kilisesi'nin doktrini, bu nedenle, "Pazar gününün ibadete o kadar adanması gerekir ki, o gün hayırseverlik ve gerekliliğin gerektirdiği işler dışında tüm işlerden dinlenelim ve ibadete engel olan eğlencelerden kaçınalım."
Aynı şekilde Martin Luther de sapkın olarak gördüğü Antinomculara karşı yaptığı çalışmada On Emrin kaldırılması fikrini reddetmiştir. Ayrıca Pazar dinlenmesini, bedensel dinlenme ve toplu ibadet için bir fırsat sağlayan bir sivil kurum olarak gördüler. Laestadian Lutherans , Rab'bin Günü'nün Tanrı'ya adanması gerektiğini ve Pazar günleri eğlence faaliyetlerine katılmanın günah olduğunu öğretir.
Pazar Sebtçiliği , takip eden yüzyılda hem kıta hem de İngiliz Protestanları arasında yaygınlaştı. İngiltere ve İskoçya'nın 17. yüzyıl Püritenleri arasında, Pazar ayininin geleneksel olarak muhafaza edilmesindeki gevşekliğe tepki olarak, Lordlar Günü'nün kutlanmasına yeni bir titizlik getirildi . Sadece Tanrı'nın sözünün insanların vicdanlarını işe nasıl ara verecekleri veya nasıl ara verecekleri veya belirli bir zamanda bir araya gelme zorunluluğu getirebilecekleri konusunda bağlayabileceği fikriyle Sebt hükümlerine başvurulmuştur . Etkili akıl yürütmeleri diğer mezheplere de yayıldı ve öncelikle onların etkisiyle "Şabat", "Rab'bin Günü" veya "Pazar"ın günlük dilde karşılığı haline geldi. Bu etkinin en olgun ifadesi, Reform Edilmiş Westminster İnanç İtirafı (1646), Bölüm 21, "Dini İbadet ve Şabat Günü"nde varlığını sürdürmektedir . Bölüm 7-8 şunları okur:
7. Doğanın kanunu olduğu için, genel olarak, Tanrı'ya ibadet için uygun bir zaman dilimi ayrılması; bu nedenle, Sözünde, tüm insanları her yaşta bağlayan olumlu, ahlaki ve sürekli bir emirle, özellikle yedide bir günü, bir Şabat için, kendisi için kutsal tutulması için atadı: ki bu, dünyanın başlangıcından beridir. Mesih'in dirilişi için haftanın son günüydü; ve, Mesih'in dirilişinden itibaren, Kutsal Yazılarda Rab'bin günü olarak adlandırılan ve Hıristiyan Şabat olarak dünyanın sonuna kadar devam edecek olan haftanın ilk günü olarak değiştirildi.
8. Bu Şabat, o zaman Rab için kutsal tutulur, çünkü insanlar, yüreklerini uygun şekilde hazırladıktan ve ortak işlerini önceden düzenledikten sonra, sadece bütün gün, kendi işlerinden, sözlerinden kutsal bir dinlenme gözlemlemezler. ve dünyevi işleri ve eğlenceleri hakkında düşüncelere sahip olmakla birlikte, tüm zaman boyunca, ibadetlerinin açık ve özel tatbikatlarında, zaruret ve merhamet görevlerinde de ele alınmaktadır.
Metodist Kilisesi'nin Genel Kuralları, "Tanrı'nın halka açık ibadeti" de dahil olmak üzere "Tanrı'nın tüm emirlerine katılmayı" gerektirir. Metodizmin kurucusu John Wesley , "Rabbimiz bu 'yönetmeliklerin el yazısını' sildi, aldı ve çarmıha gerdi ( Kol. 2:14 ). Peygamberler tarafından, O götürmedi .... Ahlâk yasası, törensel ya da ritüel yasadan tamamen farklı bir temele dayanır .... Bu yasanın her parçası, tüm insanlık ve her çağda yürürlükte kalmalıdır." Bu, Allegheny Wesleyan Metodist Bağlantısı gibi Metodist mezheplerin doktrininde yansıtılır ve 2014 Disiplini'nde Rab'bin Günü'nün "tüm gereksiz işlerden vazgeçilerek gözlemlenmesi ve günün ilahi ibadete ve dinlenmeye ayrılması" öğretilir. " Dördüncü Emri açıklarken, önde gelen bir Metodist ilmihal şöyle der:
Kutsal tutmak, bu günde gereksiz iş veya seyahat yapılmaması anlamına gelir. Dinlenme ve ibadet günü, İncil okuma ve dua günüdür. Rabbin günü olan Pazar günü satın almamalı, satmamalı veya pazarlık yapmamalıyız.
Sebt uygulaması 18. yüzyılda azalmasına rağmen , 19. yüzyıldaki evanjelik uyanış , Pazar gününe katı bir şekilde uyulması için daha büyük bir endişeye yol açtı. 1831'de Lord's Day Observance Society'nin kuruluşu , Daniel Wilson'ın öğretisinden etkilenmiştir.
Jehovah'ın şahitleri
Yehova'nın Şahitleri, Rab'bin Günü'nün 24 saatten oluşan tek bir gün değil, 1914'te ( Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcı) başlayan ve Mesih'in dünyadaki bin yıllık saltanatını içerecek bir zaman dilimi olduğuna inanırlar .
Roma Katolikliği
İkinci Vatikan Konseyi , içinde Apostolik Anayasa Sacrosanctum Concilium , o ve "Rab gün özgün bayram günüdür" iddia "Bütün dini yılın vakıf ve çekirdek." Apostolik mektup ait Papa John Paul II başlıklı Dies Domini Pazar mübarek tutmanın önemini hatırlamak ve basit dinlenme ve rahatlama bir zaman olarak hafta sonu ortak fikri ile Pazar günü kutlama kutsallığını karıştırmamaya Katolik ücret.
Doğu Hristiyanlığı
Doğu Ortodoks Kilisesi "Şabat" (Cumartesi) ve "Rabbin Günü" (Pazar) arasında ayrım ve her iki sadık için özel bir rol oynamaya devam etmektedir. Birçok cemaat ve manastır , hem Cumartesi sabahı hem de Pazar sabahı İlahi Liturjiye hizmet edecek . Kilise hiçbir Cumartesi ( Kutsal Cumartesi hariç ) veya Pazar günü katı oruç tutmaya asla izin vermez ve oruç mevsimlerinden birine denk gelen Cumartesi ve Pazar günleri oruç tutma kuralları ( Büyük Ödünç Verme , Havarilerin Orucu , vb.) her zaman rahattır. bir dereceye kadar. Büyük Ödünç sırasında, hafta içi Liturji kutlamaları yasak olduğunda, Cumartesi ve Pazar günleri her zaman Liturji vardır. Kilisenin ayrıca, hafta içi günlere ayrılan okuma döngüsünden farklı olarak Cumartesi ve Pazar günleri için özel bir İncil okuma döngüsü ( Mektubu ve İncil ) vardır. Ancak, Dirilişin bir kutlaması olan Rabler Günü'ne açıkça daha fazla önem verilmektedir. Örneğin, Rus Ortodoks Kilisesi'nde Pazar her zaman Cumartesi gecesi Tüm Gece Nöbeti ile kutlanır ve tüm Ortodoks Kiliselerinde sadece Pazar günleri okunan özel ilahilerle güçlendirilir. Bir bayram günü Pazar gününe denk gelirse , her zaman Pazar ilahileri ile birleştirilir ( Rabbin Büyük Ziyafeti değilse ). Cumartesi bir tür olarak kutlanır izin alma önceki Pazar ilahilerin birkaç tekrarlanan edildiği önceki Pazar.
Ortodoks Hıristiyanların Cumartesi gününü Şabat olarak kutlamaya devam etmelerinin nedeni kısmen, onun kurtuluş tarihindeki rolüdür: İsa'nın çarmıhtaki çalışmasından sonra bir Cumartesi günü mezarda "dinlenmesi" idi . Bu nedenle de Cumartesi, ayrılanların genel anma günüdür ve bu gün genellikle özel ağıt ilahileri söylenir.
Ayrıca bakınız
Referanslar
daha fazla okuma
- Şabattan Lord'un Gününe: A Biblical, Historical and Theological Investigation , DA Carson, editör (Grand Rapids, Mich.: Zondervan, 1982).
- The Study of Liturgy , Cheslyn Jones, Geoffrey Wainwright, Edward Yarnold, SJ ve Paul Bradshaw, editörler (New York, NY:Oxford University Press, 1992), s. 456–458.
- Şabattan Pazara : Erken Hıristiyanlıkta Pazar Ayininin Yükselişinin Tarihsel Bir Araştırması , Samuele Bacchiocchi, (Roma, İtalya,:Pontifical Gregorian University Press 1977)