George Reynolds, Mayıs 1850'de Reynolds's Weekly Gazetesini kurdu. Reynolds, Çartizmin güçlü bir destekçisiydi ve ilk baskısında gazetesinin "özgürlük davasına ve köleleştirilmiş kitlelerin çıkarlarına adanmış" olacağını belirtti. Bununla birlikte, Reynolds, "yalnızca popüler ilkelerin sadık, korkusuz ve uzlaşmaz bir dostu olduğunu kanıtlamakla kalmayıp, aynı zamanda tüm yerel, yabancı ve sömürgeci ilgi veya değer olaylarının eksiksiz ve sadık bir tarihçesi olacağını" da sözlerine ekledi. Bu sözü yerine getirmek için Reynolds, Dublin, Paris, Madrid, Berlin, Viyana, Torino, Roma, Atina, Konstantinopolis ve New York'tan muhabirlerin hizmetlerini aldı.
Başlangıçta Reynolds'un Haftalık Gazetesi 4 gün tutuyordu. ancak 1864'te damga vergisi, reklam vergisi ve kağıt vergisinin kaldırılmasından sonra bir kuruşa indirildi. Gazete büyük bir başarı elde etti ve 1870 yılına kadar haftada 350.000 tiraja sahipti.
George Reynolds'ın 1879'da ölümünden sonra, kardeşi Edward Reynolds gazetenin yönetimini devraldı. 1894'te öldüğünde, Liberal Milletvekili James Henry Dalziel yeni mal sahibi oldu. Dalziel, bir kadın sayfası, seri hikayeler, popüler şarkıların sözleri ve müzikleri dahil olmak üzere birçok yeni özellik getirdi ve kayıp akraba ve arkadaşları bulmaya yardımcı oldu. George Howell gibi önde gelen sendikacıları istihdam eden gazete, yasal ve tıbbi konularda da kapsamlı tavsiyeler verdi.
1929'da, şimdiki adıyla gazete Reynold'un Resimli Haberleri, Kooperatif Basın tarafından satın alındı. Çoğu gazetenin aksine, Lev Troçki ve takipçilerinin Joseph Stalin'i devirmeye çalıştıklarına inanmayı reddetti. Solcu gazeteci H. N. Brailsford, Sovyet Gösteri Davalarını eleştiren bir dizi makale yazdı.
1962'de bir tabloid olarak yeniden yayına girdi. Pazar Vatandaşı. Başarılı olmadı ve 18 Haziran 1967'de kapatıldı.
Reynolds'un Gazetesi on yıl sonra doğdu Dünya haberleri. İlk editörü, eski bir Tory olan Amiral Reynolds'un oğlu olan, oldukça aristokrat bir soydan gelen G. W. M. Reynolds'du. Bununla birlikte, demokratik eğilimleri olan bir adamdı ve diğer gazetelerin ayrıcalıklı sınıflara hitap ettiği bir zamanda, kitlelerin çıkarlarına adanmış bir gazete sağlayacak olan yeni girişimin tanıtım politikasını coşkuyla benimsedi.
NS Reynolds'un Haftalık Yeni Gazetesiözgürlük davasına ve köleleştirilmiş kitlelerin çıkarlarına adanacaktır. Siyasi duyarlılığında tamamen demokratik olacaktır; bir genel zeka organı olarak, haberlerinin bolluğu, çeşitli maddelerin ilgileri ve bilgilerinin çeşitliliği bakımından hiçbirine boyun eğmeyecektir. Bu nedenle, yalnızca popüler ilkelerin sadık, korkusuz ve uzlaşmaz bir dostu olmakla kalmayıp, aynı zamanda tüm iç, dış ve sömürgeci ilgi veya değer olaylarının eksiksiz ve sadık bir tarihçesini de kanıtlayacaktır.
Reynolds ve Reynolds
Reynolds ve Reynolds Şirketi Dayton, Ohio merkezli özel bir şirkettir. Ana işi, otomobil bayilerine iş formları, yönetim yazılımları ve profesyonel hizmetler sağlamaktır. Yazılımı, bayilerdeki satış lojistiğini yönetmek için kullanılır. Ayrıca tıpta ve sigortacılıkta kullanılan formları da üretmektedir.
Reynolds ve Reynolds, 1866'da standartlaştırılmış iş formlarının matbaacısı olarak kuruldu. 1960'larda dijital ürünler geliştirmeye ve pazarlamaya başladı. Bunu, baskı bölümünün büyük ölçüde küçültülmesi ve yazılım ürünlerindeki müteakip gelişmeler izledi. 1980'lere gelindiğinde, Reynolds ve Reynolds, Üç Büyük otomotiv üreticisinin tümü ve bazı sigorta şirketleri ile sözleşmeler kazanmıştı. Şirket 1961'de halka açıldı, ancak 2006'da Universal Computer Systems ile birleşince özel bir şirket olarak yeniden kuruldu ve iki şirket arasında bir kültür çatışmasına neden oldu.
Maria Reynolds, Alexander Hamilton'a yaklaşıyor.
Hamilton'un 1797'de dünyayla paylaştığı olayların versiyonuna göre, Maria (muhtemelen “Mah-rye-ah” olarak telaffuz edilir) Reynolds, 1791 yazında Philadelphia'daki ailesinin evine geldi ve onunla konuşmak istedi. ona özel olarak. 23 yaşındaki sarışın kendini zor durumdaki bir genç kız olarak takdim etti ve hazine sekreterine tacizci kocası James Reynolds'un kendisini ve küçük kızını başka bir kadınla kaçmak için terk ettiğini söyledi. Maria, yoksul olduğunu söyledi ve New York'taki arkadaşlarına ulaşmasına yardım etmek için para istedi.
O sırada Hamilton, hazine sekreteri olarak etkisinin zirvesindeydi ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en güçlü ikinci adam olarak kabul edilebilirdi. Yine de açık sözlü tarzı ona birçok düşman kazandırdı ve biyografi yazarı Ron Chernow'un yazdığı gibi, bu onu ününe karşı özellikle dikkatli davranmalıydı.
Yine de o gece Hamilton, Maria Reynolds'ın kaldığı pansiyona 30 banknotluk bir banknot götürdü. Onu üst kata çıkardı, kendi sözleriyle, maddi teselliden başka bir şeyin kabul edilebilir olacağı çabucak anlaşıldı. çocuklarını Albany'deki babasını ziyarete götürdü.
Alexander Hamilton'ın 2019'daki eşi Elizabeth Schuyler Hamilton.
Tony Brown'ı Siyahların Tarihi Ayı Kutlaması
1933'te Charleston W. VA'da doğan Tony Brown, 1970'de yayınlanan ve 2014'te kamu televizyon tarihinin en uzun soluklu programlarından biri olarak sona eren Tony Brown's Journal'ın yapımcısı olarak ırksal engelleri aştı. İlk çıkışı, siyahların ezici bir şekilde klişeleştirildiği, yanlış anlaşıldığı ve medyada yanlış yorumlandığı bir zamanda geldi. Ayrıca 150 siyah gazete için sendikasyon köşesi yazdı. Brown, 1964 tarihli İletişim Yasası'nın tüm ırklara televizyon erişimi sunduğunu keşfetti, ancak giriş hakkı kazanmak için dava açmak zorunda kaldı ve Detroit'teki siyahlar da lansmanına yardımcı olmak için grev yaptı. Onlarca yıldır Tony Brown's Journal, siyah odaklı haberleri kapsayan tek ulusal programdı. Yüzlerce medya ve halkla ilişkiler uzmanı yetiştiren Howard Üniversitesi İletişim Okulu'nun da kurucu dekanıydı. O okulda öğretmenlik yapmaktan ve onun televizyon programında görünmekten onur duydum. Kısa süre önce Hampton Üniversitesi Scripps Howard Gazetecilik ve İletişim Okulu'nun eski dekanı olarak emekli oldu. 2016 yılında Ulusal Siyah Gazeteciler Derneği Onur Listesi'ne girdi.
Tony Brown hakkında daha fazlasını, yalnızca kitabım And Still We Rise'da bulunan özel röportajımızda okuyun.
Bradford'un Koleksiyonu
Bradford Üniversitesi, Manchester'daki Kooperatif Topluluğu'ndan, dönemin Üniversite Rektörü ve Başbakan Harold Wilson sayesinde eksiksiz setini aldı. Set, siyasi ve sosyal tarihçiler için değerli bir kaynak oluşturuyor ve olaylara işçi sınıfının popüler bir bakış açısı sunuyor. Düzenlenen çok çeşitli bölgesel yayınlar, ilginç yerel bakış açıları sunar.
Maalesef takımımızdaki kağıt ve ciltler çok kötü durumda. Bazı ciltlerin hiç kullanılamadığı için üzgünüz. Şu anda mevcut olmayan ciltler: Geç Londra baskısı 1932 Galler baskısı 1943. Temassız dijital fotoğrafçılık, telif haklarına tabi olarak kabul edilebilir olsa da, herhangi bir fotokopiye izin veremiyoruz.
19. yüzyıldan kalma British Library ciltlerinin, 19. Yüzyıl İngiliz Kütüphanesi Gazeteleri aracılığıyla dijital biçimde mevcut olduğunu lütfen unutmayın. Bu harika proje, bu gazeteleri daha önce hiç olmadığı kadar aranabilir ve kullanılabilir hale getiriyor. Veritabanı birçok kurumsal kütüphaneye lisanslanmıştır. British Library'nin 20. yüzyıl ciltleri de bazı okuyucuların kullanması için daha uygun olabilir.
Ülkenin En Zengin Siyah Kişisini Neredeyse Mahveden Manipülatif, Az Bilinen Milyarder
Ford Motor Company, 1908'de Model T'yi satmaya başladığından beri, araba satıcılarının kar marjları için DocuPad kadar önemli birkaç teknoloji parçası olmuştur.
45'e 29 inçlik düz ekran, bir satıcının masasının üstüne oturur ve ona, normalde dağ gibi evrak işleriyle müşterileri hızla ikna etme yeteneği verir. DocuPad, araba alıcılarının bir ekran kalemi ile kutuları işaretlemesine ve etkileşimli ekranda sözleşmeler imzalamasına olanak vererek, bir araba satıcısının ticaretteki stokunun, yani yukarı satışın sürtünmesini ortadan kaldırır.
Kurumsal yazılım şirketi Reynolds ve Reynolds'un DocuPad'i satan 79 yaşındaki gizli Robert Brockman, 2019 tarihli bir mahkeme ifadesinde, otomobil satışlarının mikroekonomisine ender bir bakış sundu. Brockman, DocuPad'in, satılan veya kiralanan her arabanın marjlarının genellikle çok ince olduğu bir işletmede, finans yöneticilerinin işlem başına en az 200 $ yukarı satış yapmalarını sağladığını söyledi. Brockman, 10.000 dolarlık başlangıç ücretine ve devam eden 1.000 dolarlık aylık lisansa atıfta bulunarak, “DocuPad'in başlangıç maliyetini çok, çok hızlı bir şekilde geri alıyorsunuz” dedi. "Ve o andan itibaren, büyük bir kâr üreticisidir."
Doğal olarak, bir bayi DocuPad'i ancak aynı zamanda Brockman'ın entegre bayi yönetim sistemlerinden birinin (parça envanteri ve servis planlamasından ortalama bir bayide binlerce anahtarın güvenliğini sağlayan makinelere kadar her şey için dijital platformlar) lisans sahibiyse alabilir. Çok yıllı sözleşmelere kilitlenmiş binlerce bağımlı satıcınız olduğunda, bu ücretler 1 milyar dolara dönüşür ve yıllık gelirin 300 milyon dolar olduğu tahmin edilir. Ve Brockman bunun %98'ini, en az 3 milyar dolarlık bir hisse olan bir offshore tröst aracılığıyla kontrol ediyor.
Brockman'ın sessizce milyarlarca dolar biriktirme yeteneği, Ekim 2020'de, Amerikan tarihindeki en büyük vergi kaçakçılığı davasını planlamakla suçlandığında ve son yirmi yılda İç Gelir Servisi'nden yaklaşık 2 milyar dolar geliri saklamakla suçlandığında, ciddi bir şekilde durma noktasına geldi. . Brockman, tüm suçlamaları reddetti ve 1 milyon dolarlık tahvilde serbest kaldı. Ne Brockman ne de avukatları yanıt vermedi Forbes' görüşme talepleri.
“Brockman parasını insanları becererek kazandı. Ne zaman bir şey istesen veya bir şeye ihtiyacın olsa, senin haberin olmadan otomatik olarak sözleşmeni uzatırdı.”
Brockman'ın iddia edilen planı, ülkenin en başarılı özel sermaye şirketlerinden biri olan Austin, Teksas merkezli Vista Equity Partners'tan fışkıran karların gizlenmesine yardımcı oldu ve ülkenin en zengin Siyahi Robert F. Smith tarafından kuruldu. Geçen Ekim ayında Smith, Adalet Bakanlığı ile bir takipsizlik anlaşması imzaladı ve Brockman'ın emriyle kurulan gizli denizaşırı hesaplara bağlı bir dizi vergi suçunu itiraf etti. 2000'den başlayarak Brockman, Vista'nın ilk fonuna 1 milyar dolarlık sermaye ayırdı ve Smith'e bir kurumsal yazılım işletmesinin içini ve dışını öğretti. Vista'nın 73 milyar dolarlık özel sermaye fonlarından birkaçında küçük paylara sahip olmaya devam ediyor. Smith, IRS'yi sırtından atmak için 139 milyon dolarlık rekor bir ödeme yaptı ve bir zamanlar hayırsever ve akıl hocasına karşı davada araştırmacılarla işbirliği yapmayı kabul etti.
Destan, bir suç romanının tüm dramına ve entrikasına sahiptir. playboy model, bir offshore hesap ağı ve Brockman'ın Smith'i "Steelhead" olarak adlandırdığı şifreli bir e-posta sistemi. Brockman'ın milyarderin itibari mütevelli heyeti olarak görev yapan Avustralyalı Evatt Tamine adlı avukatı “Redfish” olarak biliniyordu. IRS, “Ev” idi ve piramidin ucu olan Brockman, “İzin” idi.
Aylarca süren soruşturma Forbes iddia edilen vergi kaçakçılığının Brockman'ın etkileyici kariyeri boyunca işlediği ilk veya tek günah olmadığını ortaya koyuyor. 6 milyar dolar olduğu tahmin edilen net değeri toplama yolunda, Houston merkezli girişimci, temel müşterileri olan otomobil bayilerinden, gizli taktiklerinin onları da aldattığını iddia ederek yüzlerce tahkim ve dava izi bıraktı. yüz milyonlarca.
İkinci Dünya Savaşı sırasında B orn Bir fizyoterapist ve bir benzin istasyonu sahibi olan Robert Brockman, Florida, St. Petersburg'da büyüdü ve iş onur topluluğunun bir üyesi olan Florida Üniversitesi'nden 1963'te yüksek dereceyle mezun oldu. ABD Deniz Rezervlerinde hizmet ederken, Ford'da pazarlamada çalıştı ve ardından 1966'da IBM'e katılarak otomobil satıcılarına ana bilgisayar hizmetleri satan bir yıldız oldu.
1970'de IBM'den ayrıldı, Universal Computer Services'i kurdu ve delikli kart destelerini dev makinelere beslemeyi gerektirdiği bir zamanda kendi kendine programlamayı öğrendi. Kısa süre sonra bayilere parça envanteri hakkında basılı haftalık raporlar sağlıyordu.
“Brockman, bir mal sahibinin 10 bayisinin mali tablolarını bir araya getirmesini sağlayan ilk sağlayıcıydı. Bunu 1980'lerde yapıyordu," diye hayret ediyor deneyimli bir otomobil endüstrisi danışmanı olan Paul Gillrie. 1980'lerin sonlarında Brockman bayilerde düzinelerce bilgisayar kurdu ve Power adlı temel yazılım işletim sistemlerinden biri olarak kalanları tanıttı. 21 patente sahip olan Brockman, kapatıldığından beri kişisel web sitesinde şunları yazdı: “Ben hâlâ bir programcıyım. Ve yıllar önce uygulamalı programlamayı bırakmak zorunda kalmama rağmen, hala tüm ürün kararlarımıza çok yakından dahil olmaya devam ediyorum.”
1990'ların başında Ford, BT işinde olmak istemediğine karar verdi ve Bayi Bilgisayar Hizmetlerini Brockman'ın Evrensel Bilgisayar Hizmetlerine 103 milyon dolara sattı. Anlaşma bir şartla geldi: Ford, Brockman'ın Ford mavi ovalini, markasını, antetli kağıdını, adresini ve hatta aynı çalışanları beş yıl boyunca gizli olarak kullanmaya devam etmesine izin verecekti.
Bayilere tahkim konusunda tavsiyelerde bulunan bir danışmana göre, "Brockman devraldığında, kaynar suda bir kurbağa gibiydi". “Ford çok rahat ve rahattı. Bayiler onlara güvendi ve Ford onlara çok iyi baktı." Bayiler teknolojik güncellemeleri beğendi - dönemin hantal monitörü bile alıştıkları mikrofiş ve kağıt hacimlerini geride bıraktı. "Brockman hepsini bilgisayarlaştırdı, üstün bir sistem yarattı." Ve sonra, tipik bir vakaya göre, "maliyetli sistem yükseltmeleri uygulamak için bilgisayar sistemlerinin ömrünün ötesinde bayileri kilitlemek amacıyla" sözleşme uzatmaları için bayiler imzalayarak bu iyi niyetten yararlandı. Bazı bayiler, Ford'la hiç uğraşmadıklarını anladıklarında öfkelendiler ve 500 megabaytlık bir sabit diskin kurulumu için 12.000 dolar veya bir yazıcı için 2.400 dolar gibi masraflara karşı çok az rücuları vardı.
Aynadaki Adam Anı: Bob Brockman'ın milyar dolarlık bir al ya da bırak planıyla karşı karşıya kalan, finansçı Robert F. Smith, namı diğer "Steelhead", yemi aldı.
Forbes için Martin schoeller
Sözleşmelerinden kurtulmaya çalışanlar, Brockman'ın dava ekibinin habercisi ile karşılaştı. Bir endüstri uzmanının "Darth Vader sözleşmesi" olarak adlandırdığı şeyi yaratmıştı çünkü bu, avukatlarının asi tüccarları yok etmelerini sağlıyordu. Birçok yükseltme veya yeni hizmet, uzun sözleşme uzatmalarıyla birlikte geldi. Gillrie, "Size müşteriniz üzerinde 30 yıl boyunca tekel hakkı veren bir sözleşmeniz olduğunda, onların söylediklerini dinlemek zorunda değilsiniz" diyor.
2010 yılında Fresno, California merkezli, 10 bayisi olan bir girişimci olan Jay Gill, Brockman'ın şirketine ayda 35.000 dolar ödeyen Livermore Auto Group'u satın aldığında 3 milyon dolarlık bir fatura ile vuruldu. Bunun yaklaşık yarısına razı oldular. Gill, "Brockman parasını insanları becererek kazandı" diyor. “Ne zaman bir şey istesen veya bir şeye ihtiyacın olsa, senin haberin olmadan otomatik olarak sözleşmeni uzatırdı. 12 inç kalınlığında bir sözleşmeniz olduğunda, orada bir yerdedir."
İflas tehdidi bile bayileri Brockman'ın pençesinden kurtaramadı. Florida'daki bir Siyah satıcı olan Orville Beckford, 1994'te Ford'un yeniden sermayelendirmesine rağmen mücadele ederken, Brockman para için Ford'un peşine düştü ve bir mektupta, beceriksiz bir yönetici olduğunu iddia ettiği şeyi desteklediği için kınadı: "Bundan kaçınmak istiyorum. — ancak, bu satıcıya 'şantaj' ödemekten başka, onunla yasal olarak sonuna kadar savaşmaktan başka bir cevap göremiyorum.” Beckford, Brockman'a hakaret davası açtı ve bir jüri davasında 250.000 dolar kazandı.
Yıllar boyunca, tahkimde dövülen 100'den fazla bayi, Brockman'ın şirketleriyle olan sözleşmelerini ödemeyi reddetti ve federal mahkemelerde yaralandı. Gill, "Bedava olsa bile bu adamla iş yapmayacağımı kesin olarak biliyorum" diyor.
Anlaşma yapıcı Robert Smith 1990'ların sonunda Brockman ile tanıştığında böyle bir çekincesi yoktu. Columbia Business School'dan yeni mezun olan ve Goldman Sachs'ın yatırım bankacılığı bölümünde yükselen bir yıldız olan Smith, Brockman ile büyüyen yazılım işini satın almak hakkında konuşuyordu.
Brockman'ın Goldman'dan finansmana ihtiyacı yoktu. UCS'sinde tonlarca fazla nakit vardı - görünüşe göre Sam Amca ile paylaşmaya niyeti yoktu. Smith tarafından kovuşturma dışı anlaşmasında imzalanan gerçeklerin ifadesine göre, Brockman, Smith'in 2000 yılında Vista Equity Partners'ın kurulmasında Smith'e 1 milyar dolar göndermeyi kabul etti - Smith'in DOJ'un iddianamesinin "" olarak ifade ettiği şeyi oluştururken onunla işbirliği yapması şartıyla. dolandırmak için komplo ve düzen ve hile. ”
1997'de Brockman, Bermuda'da mukim A. Eugene Brockman Charitable Trust aracılığıyla Nevis'te Spanish Steps Holdings adlı bir holding şirketi kurdu. İspanyol Merdivenleri altında Point Investments adında bir İngiliz Virgin Adaları şirketi kurdu. Bu firma, Vista'daki yatırımlar için Brockman'ın saman alıcısı olarak hareket edecekti. Smith'in açıklamasına göre, Brockman, bir "al ya da bırak" teklifinde, Smith'in ilk Vista Fund II'deki taşınan menfaatinin yarısını kendisininki gibi "mükemmel bir yabancı tröst" aracılığıyla elinde tutmasında ısrar etti. Muhtemelen, bu şekilde Brockman birlikte olduklarını bilerek rahatlayabilirdi.
58 yaşındaki Smith, "Aynadaki o anlardan birini yaşadım" dedi. Forbes 2018'de, herhangi bir suçluluk belirtisi ortaya çıkmadan önce bir kapak hikayesinde. Kendime baktım ve 'Bunu yapmazsam bundan on yıl sonra nasıl hissedeceğim?' diye sordum. Smith'in o zamanki eşi Suzanne McFayden'ın bir akrabası varmış, Belize yaratmış. Smith'in offshore yatırım şirketi Flash Holdings'i finanse ettiği Excelsior adındaki temelli güven.
Şirketlerin patentlere ve diğer yüksek marjlı fikri mülkiyete sahip olmak için vergi cennetlerinde yan kuruluşlar kurması yasal ve normaldir; örneğin, yazılım üreticileri uzun süredir İrlanda'da IP'yi park etmiştir. Benzer şekilde, riskten korunma fonları ve özel sermaye yatırımcıları, taşınan çıkarlarının gelirlerini yönlendirecekleri açık deniz tröstleri kurarlar. Bu tür yapıların yasallığı, nihai yararlanıcıların varlıklar üzerinde ne kadar kontrol sahibi olduklarına ve bunlarla ne yaptıklarına bağlı olma eğilimindedir.
“Brockman devraldığında, kaynar suda bir kurbağa gibiydi. Ford rahat ve uyumluydu ve bayiler onlara güveniyordu.”
Brockman, Smith'in iddia ettiği kontrol manyağı yerine pasif bir yararlanıcı olduğunu gösterebilseydi, işlerinin A. Eugene Brockman Charitable Trust aracılığıyla elde tutulmasından kurtulabilirdi: “Smith için bu bariz hale geldi. aksini gösteren evraklara rağmen, Bireysel A [Brockman], Bireysel A'nın yabancı güvenini ve ilgili yabancı şirketleri tamamen kontrol etti ve tüm işlemleri ve yatırımlarıyla ilgili tüm önemli kararları verdi.” Tabii ki, hiçbirini IRS'ye ifşa etmeme kararı da dahil. Brockman'ın 2019'daki bir ifadesinde kendisi hakkında söylediği gibi, "Muhtemelen anlayabileceğiniz gibi, ayrıntılarla ilgileniyorum, büyük zaman."
Smith yaptığı açıklamada, Brockman'ın 1 milyar dolarlık getiri sağlamaya teşvik edildiğini çünkü Brockman'ın Smith'i Vista Fund II'deki genel ortaklık kontrol hisselerini Brockman'ın fiyatına satmaya zorlayarak onun yerini alma gücüne sahip olduğunu açıklıyor. Brockman, Smith'i araba satıcılarına yaptığı gibi demir bir kavrama ile kontrol etti.
Brockman'ın sermayesi ile Vista Fund II, SirsiDynix, Applied Systems, BigMachines, Brainware, Surgical Information Systems ve SER Solutions gibi şirketleri satın aldı. Brockman, Vista ekibini maliyet düşürme ve ürün konsolidasyonuna odaklanan çalışma ilkelerini nasıl uygulayacakları konusunda yönlendirmekle yakından ilgilendi. Vista'nın ilk günlerine aşina olan birine göre, gelişmekte olan özel sermaye şirketi, yazılım şirketlerini satın almak ve büyütmek için IBM'in Brockman'dan öğrendiği süreç odaklı yaklaşımını uyguladı: "Vista'nın yazılım hakkında bildiği her şey Bob Brockman'dan geldi."
Vista'nın kullandığı akıllı stratejilerden biri yazılım toplamaları olmuştur. Endüstriyel yönetim yazılımına odaklanan bir Atlanta firması olan eski Vista portföy şirketi Ventyx'i ele alalım. 2005'te Vista, MDSI için 70 milyon dolar ödedi, 2007'de 240 milyon dolara Indus'u ekledi ve ardından bunları Ventyx ile birleştirdi. Ardından, önemli uygulamalar ve pazar payı eklemek için Global Energy Decisions ve NewEnergy Associates ve Tech-Assist'te yer aldı. Ardından, 2010 yılında Vista, Ventyx'i 1 milyar dolara İsviçreli güç ve otomasyon devi ABB'ye sattı. Vista daha sonra 799 milyon doları İsviçre bankası Mirabaud'da Brockman's Point Investments tarafından kontrol edilen bir hesaba dağıttı.
Brockman ayrıca Vista'yı diğer bayilik yazılım sağlayıcılarını toplamasına yardımcı olmak için saman alıcısı olarak kullanıyor gibi görünüyordu. 2005 yılında UCS, çağrı izleme ve ölçüm şirketi Callbright'ı satın aldı. Ertesi yıl, Vista Fund II (tüm Brockman'ın parası) Callbright'ın rakibi Who's Calling'i satın aldı ve daha sonra Brockman'a sattı. Preqin'e göre, Smith'in 2000 yılında başlatılan ilk Vista fonu, yılda %29'dan fazla getiri sağladı. Bu getiriye inanılırsa, bu, Brockman ve Smith'in başlangıçtaki 1 milyar doları on katından fazla katladığı anlamına gelir.
bir Brockman Vista'nın büyümesini perde arkasından yönetiyordu, işi gelişiyordu. 2005 yılında, yazılım şirketinin 2.600 çalışanı ile 530 milyon dolar gelir ve 100 milyon dolar kar elde ettiği bildirildi. Bilgisayarlı parça kataloğu, yaklaşık 2.500 Ford ve Lincoln-Mercury bayisinde kuruldu.
Ancak Brockman büyük bir sorunla karşı karşıyaydı - Ford kendi elektronik parça kataloğunu geliştirmişti. 2005'te Ford, mevcut sözleşmelerinin üç yıllık bir sona ermesini kabul etmedikçe Brockman'ın özel lisansını yenilemeyi reddetti. Brockman, antitröst yasalarının ihlal edildiğini iddia ederek dava açtı, ancak sonunda davayı düşürdü.
Forbes için Emmanuel Polanco'nun illüstrasyonları
Özel anlaşması sona erdiğinde, Brockman işi değiştirmek için bir şeyler yapmak zorunda kaldı. Daha sonra, kariyerinin anlaşmasına yardım etmesi için Smith'i görevlendirdi - 2006'da Ohio'daki Reynolds ve Reynolds'un 2,4 milyar dolara kaldıraçlı satın alınması. Brockman 300 milyon dolar öz sermaye koydu Vista 50 milyon dolar (Brockman'ın parasından) ekledi. Deutsche Bank kredileri ayarladı. Endüstri, çok daha büyük Reynolds'un UCS'yi satın alacağını varsayarak şok oldu, tam tersi değil. Artık Brockman'ın Darth Vader sözleşmesine geçmesi için binlerce yeni müşterisi vardı.
Hemen hemen bir kültür çatışması yaşandı. Düğmeli eski bir denizci olan Brockman, rahat Reynolds'ta pek sevilmezdi. Çalışanların mesai saatleri dışında bile sigara içmesini yasakladı ve bildirildiğine göre banyo molalarında harcanan zamanı izledi. Bir ifadede Brockman, şirketin veri güvenliğiyle ilgili hayal kırıklığını şöyle anlattı: "Reynolds'a geldiğimde, sanki hayatımı, bilirsiniz, yerleri silip cilalayarak geçiriyormuşum gibi. Ve bu evi miras aldım ve yerde iki santim su var.”
2008'de, Büyük Durgunluk sırasında, Reynolds borcu kaliteye bir uçuşta satıldı. Şirketinin kredilerinin dolar bazında 35 sente kadar düştüğünü görmek, Brockman'ın pes etmesi için fazla iyiydi. İlk haciz sahiplerinin onayı olmadan Reynolds'un ikincil borçlarından herhangi birini satın almasını engelleyen kredi anlaşmalarını şahsen imzalamış olmasına rağmen, Brockman bir IRS soruşturmasına göre 2009'da gizlice yaklaşık 20 milyon dolarlık Reynolds borcu satın aldı. Bunu yapmak için, Brockman, Avustralyalı avukatı Tamine aracılığıyla, Edge Capital Investments tarafından tutulan fonları kullandı (Point Investments gibi, Edge, Brockman'ın uzun süredir CFO'su Don Jones tarafından kontrol edilen bir tröst aracılığıyla kurulmuş bir Karayip kuruluşuydu, "Brockman'ın sermayesini korumak için bir kılıf olarak). mülkiyet, "bir IRS soruşturmasına göre). Bir yıl sonra, Deutsche Reynolds borcunun yeniden finansmanını düzenlediğinde, Edge, Brockman'ın notlarını eşit olarak itfa etti, ticarette 72 milyon dolar netleştirdi ve fonları bir offshore hesabına yatırdı. Bir IRS müfettişinin beyanına göre, "Tamine, Brockman'ın talimatıyla, Brockman'ın diğer hesapları ve şirketleri aracılığıyla, "Vista Equity Partners'ın fonlarının bir kısmı da dahil olmak üzere" yaklaşık 57 milyon dolarlık geliri akladı.
Brockman'ın kârlı ticaretinden elde edilen vergilendirilmemiş kârların bir kısmı, iddiaya göre tutkularını finanse etmeye gitti. Colorado, Aspen yakınlarındaki Kızartma Tavası Kanyonu Çiftliği 15 milyon dolara satın alındı. Ayrıca avukatına 209 metrelik lüks bir yat satın alması talimatını verdi. albula, 33 milyon dolara helikopter pisti ile tamamlandı. Hevesli bir balıkçı ve avcı olan Brockman, yarım kürenin en iyi güvercin çekimi için Arjantin'in Córdoba kentine özel jetle sıkıştırmayı da severdi.
Smith'in 2011'de eşinden ayrılmasından sonra çıkmaya başladığı 2010 Playboy Playmate of the Year'a girin. Smith'in kişisel hayatı, görünüşe göre Brockman'ın ekibi için bir endişe haline gelmişti.
Smith de hayattan zevk alıyordu. 2009 yılında 22 yıllık eşi Suzanne ile birlikte İsviçre'ye yerleşti. Ertesi yıl, kendi vergilendirilmemiş sermaye kazançlarının 30 milyon dolarından fazlasını İsviçre Banque Bonhôte'deki bir hesaba yönlendirdi ve bu hesap aracılığıyla Fransa, Megève'de iki Alp kayak dağ evi satın aldı. Aile ayrıca Teksas, Kaliforniya ve Colorado'da evlerini sürdürdü.
2010'a girin playboy Smith'in 2011'de eşinden ayrılmasından sonra tanıştığı ve çıkmaya başladığı Yılın Oyun Arkadaşı Hope Dworaczyk. Smith'in kişisel hayatı, görünüşe göre Brockman'ın ekibi için bir endişe haline gelmişti. Ağustos 2011'de, Adalet Bakanlığı müfettişleri tarafından ortaya çıkarılan e-postalara göre, Brockman'ın CFO'su Jones, namı diğer “Kral”, “Redfish” olarak da bilinen mütevelli üyesi Tamine'e şunları yazdı: üzerimizde. İşi avukatı tarafından incelenirse Point'in ilk hedef olacağına karar verdik." Gerçekten de, 1980'lerde Cornell'e gittiklerinde Smith ile tanışan Suzanne McFayden, boşanma dilekçesinde, evlerinin tam mülkiyetini, çocukları için kapsamlı destek, Dworaczyk ile ilişki kurmalarının yasaklanmasını ve "tüm paraların katı bir şekilde muhasebeleştirilmesini" talep etti. Smith'in kız arkadaşlarının yararına harcandı”. Ve belki de en zor sorusu olan McFayden'ın avukatları, Smith'in vergilerini güncel tutmasını istedi.
Bay ve Bayan Smith bir boşanma anlaşması müzakere etti, Brockman çıkış arıyordu.
2012'nin sonlarında, Reynolds ve Reynolds'u KKR'ye 5 milyar dolara satmak için bir anlaşma yapmaya çok yaklaştı, ancak geri çekildi. 2013'te Brockman, Reynolds'a 5,3 milyar dolar değer biçecek ve borcu 900 milyon dolardan 4,3 milyar dolara çıkaracak bir temettü yeniden sermayelendirme girişiminde bulundu. Bir Moody's raporu, Reynolds'un o yılki “serbest nakit akışını” %40 marjla 350 milyon dolar olarak tahmin ediyordu. Brockman'ın 2,5 milyar dolar nakit çekmeyi planladığı bildirildi. Ama bu anlaşma da suya düştü. Tuhaf bir şekilde, krediler zaten kesinleştikten ve yatırımcılara tahsis edildikten sonra, tüm işlemlerin çözüldüğü ve konunun geri çekildiği bildirildi. Brockman daha sonra, Florida Üniversitesi'ne transfer olmadan önce katıldığı Kentucky, Danville'deki Center College'a iyi duyurulan 250 milyon dolarlık bir taahhüdünü iptal etti.
Vista da aynı şekilde baskı hissediyordu. 2012 tarihli bir notta Tamine, Brockman'a rahatsız edici sorularla karşılaşmaya başladığını söyledi. “Genellikle uyumluluk sorunlarına neden olan, bilinmeyen bir ABD dışı yatırımcı olan Point Investments'ın katılımıdır.” Tamine, "Point'in hak sahipliğine baskı yapıldığında", "Bizi en az ifşa ile yürüttüm" diye yazdı.
2013'ün sonunda Banque Bonhôte, Smith'e DOJ'un İsviçre bankası programına katılmayı planladığını ve hesabının ABD yetkililerini bilgilendireceğini bildirdi. İşin bittiğini anlayan Smith, Mart 2014'te bir IRS başvurusunda bulundu ve denizaşırı hesaplarını ifşa etmeyen Amerikalılar için af programına dahil edilmek istedi. Bir ay sonra başvurusu reddedildi.
Smith ve McFayden boşanmalarını 2014'te daha sonra kesinleştirdiğinde, Brockman, mahkeme belgelerine göre Smith'e 75 milyon dolar borç verdi. Aynı yıl Vista, Brockman's Fund II'yi kapattı ve Reynolds ve Reynolds'daki küçük hissesinden çıktı.
Smith yeni keşfettiği özgürlüğünü Temmuz 2015'te Dworaczyk ile İtalya'nın Amalfi Sahili'ndeki Villa Cimbrone'da lüks ve yıldızlarla dolu bir nikahla kutladı. Müzisyenler Seal ve John Legend sahne aldı.
Bir yıldan kısa bir süre sonra, Haziran 2016'da, sözde ortak komplocular, federal bir büyük jüri soruşturması beklentisiyle yüksek vitese geçtiler. Tamine, disketler ve sabit diskler de dahil olmak üzere suçlayıcı kanıtlara sahip olan Don Jones'un dul eşini ziyaret etmek için Oxford, Mississippi'ye gönderildi. Tamine şifreli bir notta, "Bildiğiniz gibi, keşfedilen daha fazla sürücüyü yok etmek için Oxford'a geri dönmek için Arjantin gezisini bile kısa kestim" dedi.
2017'de Tamine duvardaki yazıyı görebiliyordu. Brockman'a yazdığı bir notta şunları yazdı: "Robert Smith sorunlarını çözse bile, hedef benim üzerimde sabit ve bir noktada denetleneceğimizi tahmin etmemiz gerekiyor." Eylül 2018'de Bermuda'daki ajanlar Tamine'nin evine baskın düzenledi.
Haziran 2016'da, iddia edilen ortak komplocular, federal bir büyük jüri soruşturması beklentisiyle yüksek vitese geçti. Avukat Tamine, kanıtları yok etmek için Oxford, Mississippi'ye gönderildi.
IRS, af talebini reddettikten sonra, Smith hayırsever bağışlarını artırmaya başladı. Smith, Vista'nın ilk fonunu kapattı ve yüz milyonlarca dolarlık kârıyla bir vakıf kurdu. 2016'da kendisi ve vakfı, Cornell Üniversitesi'nin mühendislik okuluna 50 milyon dolar ve Ulusal Afrika Amerikan Tarihi ve Kültürü Müzesi'ne 20 milyon dolar taahhüt etti. En ünlüsü, Smith, Mayıs 2019'da Morehouse College'da bir açılış konuşması yaptı ve tarihsel olarak Siyah kolejin tüm mezun sınıfının öğrenci borcunu ödemek için 34 milyon dolar harcayacağını duyurdu.
Brockman da, Baylor Tıp Fakültesi'ne 25 milyon dolar ve Center College ve Rice Üniversitesi'ndeki binaları inşa etmek için on milyonlarca dolar bağışlayarak hayırsever cömertliklerini parlatmaya çalıştı. Tamine, Brockman'a yazdığı bir notta, hayırsever görünmenin önemi hakkında şunları yazmıştı: "Bu faaliyetler, IRS'den gelecek bir saldırıya karşı güçlü bir bariyer görevi görecektir."
15 Ekim 2020'de ABD'li avukatlar Smith ve Brockman hakkındaki bombalarını patlattı. Kovuşturma yapmama anlaşması karşılığında, Smith, bildirilmeyen gelirler için 56 milyon dolar vergi ve ceza ve ayrıca denizaşırı hesapları gizlemek için 82 milyon dolar ceza ödeyecek. Ayrıca, hayırsever bağışlarından ve Sam Amca'ya daha önce yaptığı ödemelerden elde edilen 182 milyon dolarlık geri ödeme talebinden vazgeçecekti. “It is never too late to do the right thing,” said U.S. attorney David Anderson in a statement. “Smith committed serious crimes, but he also agreed to cooperate”—against Brockman—which “has put him on a path away from indictment.”
Smith continues to preside over Vista, and only a handful of investors have shown signs of concern. New Mexico’s Educational Retirement Board abandoned its proposed $100 million commitment, and the Virginia Retirement System, which has $350 million invested with Vista, says it is monitoring the situation. In late November 2020 Vista’s longtime president, Brian Sheth, announced he was leaving the company, implausibly telling Forbes that his decision had nothing to do with Smith’s confessed transgressions: “I know for Robert and Vista the best is yet to come.” Vista recently secured an additional $2.7 billion in commitments and it now boasts $73 billion in assets under management.
In November, Brockman stepped down as CEO of Reynolds to prepare for his trial. So far, Bermudian and Swiss authorities have frozen his accounts, and Tamine is cooperating with the authorities. Brockman’s attorneys say he is suffering from early-stage dementia. So far his lawyers have persuaded the court to transfer the case from San Francisco to Houston in recognition of Brockman’s declining health.
Federal prosecutors dismiss Brockman’s symptoms as an “amorphous malaise” and point to his lucid deposition testimony from 2019, as well as a lengthy memo he sent to Reynolds’ vice chairman in May 2020 foreshadowing an all-too-familiar behind-the-scenes role he was planning: “My intent is to work 4 or 5 more years helping teach the next generation everything I know about how to run the company efficiently.”
Reynolds Homestead
In June 2020, the Reynolds Homestead will celebrate 50 years of service to Patrick County and surrounding communities.
Reynolds Homestead Celebrates 50 Years
Purchase a P. Buckley Moss Hand-Signed Glicee Print
Sold exclusively by the Reynolds Homestead
The Catalpa at Reynolds Homestead
To celebrate the 50th Anniversary of the Reynolds Homestead, P. Buckley Moss created two beautiful works of art and has generously agreed to donate a portion of all sales to support art programs at the Reynolds Homestead. The following prints are available to purchase online:
Monumental Folly
Pete Daniel has written eight books and served as president of the Southern Historical Association and the Organization of American Historians. He retired as curator from the National Museum of American History a decade ago.
To many curators and historians, President Trump&rsquos National Garden of American Heroes might sound familiar, an echo of Catherine Reynolds&rsquo $38 million offer to the National Museum of American History (NMAH) in 2001 to fund a hall of great achievers. She mentioned Michael Jordan, Jonas Salk, Steven Spielberg, Oprah Winfrey, and Martha Stewart, among others. Kenneth Behring, who had funded a wildlife hall at the National Museum of Natural History, had pledged $80 million to the history museum and was keen on an exhibit featuring great Americans and would eventually have a major say on &ldquoThe Presidency,&rdquo obviously featuring great white men, and on &ldquoThe Price of Freedom,&rdquo a paean to military triumphs. When NMAH curators complained that they needed time for research on presidents, Behring said they could find all they needed in encyclopedias.
During the 1990s, Smithsonian exhibits had provoked controversy, in particular &ldquoThe West as America&rdquo at the Smithsonian Art Museum in 1991, the aborted strategic bombing exhibit to feature the B-29 Enola Gay at the National Air and Space Museum in 1994, and &ldquoScience in American Life&rdquo at NMAH in 1994. In the 1990s, there was a concerted effort to strip conflict from history exhibits, a trend that unfortunately continues. Smithsonian Secretary I. Michael Heyman decreed that the Institution would no longer mount controversial exhibits, green lighting corporations to exert more influence on exhibit content. &ldquoControversial,&rdquo in Heyman&rsquos formulation, often equated to cutting edge scholarship.
National Museum of American History curators wrestled with the implications of the Reynolds gift. At a Congress of Scholars meeting, it was pointed out that the proposed achievers exhibit did not resonate with any scholarship of the past century and, more importantly, that it was not the role of curators to do the bidding of donors but rather to propose exhibit ideas informed by scholarship. If donors dictated encyclopedia-informed exhibits, then museum curators were superfluous anyone could curate exhibits.
Meddling in exhibit generation was nothing new, but as scholarship became more central to exhibits and donors more demanding, the Society for History in the Federal Government (SHFG) created Museum Exhibit Standards in 1997. Most scholarly organizations quickly signed on. Victoria A. Harden, historian at the Office of NIH History and its Stetten Museum, headed a SHFG committee that drafted standards that staunchly defended curatorial control. Exhibits should be &ldquofounded on scholarship, marked by intellectual integrity, and subjected to rigorous peer review,&rdquo it stated. Museums should identify stakeholders, be aware of diversity, and when dealing with controversial subjects &ldquoacknowledge the existence of competing points of view.&rdquo Lonnie Bunch, then head of curatorial affairs at the history museum, and curator Paula Johnson joined the SHFG committee that authored the standards.
The creation of standards was prescient, for when the implications of Reynolds&rsquo achievers exhibit reached academia, there was a groundswell of support for museum curators, beginning when the Organization of American Historians demanded that the Smithsonian adhere to the History Standards, followed by an American Historical Association resolution that called upon the regents to revise the agreement with Catherine Reynolds. Eventually, Smithsonian Secretary Lawrence Small&rsquos support of Reynolds in particular and of donor intrusion in general had drawn protests from eighty scholarly organizations, but incredulously, or perhaps predictably, such heavyweight fire from the country&rsquos leading scholars bounced off Secretary Small and the Smithsonian Board of Regents, revealing contempt for academicians, public historians, and especially museum curators.
Catherine Reynolds, like Kenneth Behring, leveraged a fortune to enhance social ambitions. Hers is an intriguing stairway to wealth and prominence but does not include a step featuring a sophisticated understanding of history. When someone at a June 2001 meeting suggested that the exhibit would need to be grounded in history, her reply was, &ldquoOh, you mean in chronological order.&rdquo Her contract stipulated that she would appoint ten of the fifteen members of the selection committee giving her control of exhibit content.
There was an intriguing backstory to the Catherine Reynolds hall of achievers idea, for it closely resembled the American Academy of Achievement run by her husband, Wayne Reynolds, who had earlier attempted to interest Kenneth Behring in a museum of achievement. Each year the academy chose thirty prominent achievers from across the country to receive a Golden Plate Award and sponsored an annual four-day retreat. The tie between Catherine Reynolds&rsquo gift to American History and her husband&rsquos Golden Plate Awards largely escaped public scrutiny, although the people she mentioned as potential great achievers for the exhibit were all members of the American Academy of Achievement. Significantly, the Reynolds&rsquo gift announcement came shortly after Secretary Lawrence Small received his own Golden Plate and billed the Smithsonian $14,600 to charter an executive jet to attend the San Antonio award ceremony. This tangle of backslapping, self-praise, donations, and Smithsonian exhibit space did not displease the ever-complicit Board of Regents.
The Reynolds gift challenged curatorial integrity, yet in a money-hungry museum starved of exhibit funds the hall of achievers proposal found purchase, and several curators joined an effort to weave the project into a respectable historical narrative while others criticized the project.
In July 2001, a NMAH Congress of Scholars&rsquo memo to the board of regents provoked a harsh response from museum Director Spencer Crew, not in support of his curators but rather of the Reynolds proposal. He was &ldquoextremely disappointed,&rdquo he replied, &ldquowith the timing and the tone&rdquo of the memo. The donor agreement review, he wrote, went through the Office of the General Counsel, the Under Secretary, the Secretary, and the Board of Regents, and he condemned our memo for demonstrating &ldquoa lack of respect for this exhaustive review process.&rdquo In retrospect, of course, that system of checks failed miserably, not only with such donors as Reynolds and Behring but also, it would turn out, in monitoring Secretary Small and his minions.
Crew ignored the fact that the great achievers exhibit came not from museum staff but from a donor, and it drew upon the donor&rsquos hubris and achievement obsession, rather than scholarship. His reply to our memo, alas, had Smithsonian Castle fingerprints all over it. What would museum visitors learn from a series of success stories that they couldn&rsquot get from People Magazine?
The attempt by some curators to placate Reynolds failed, and on February 4, 2002, Catherine Reynolds pouted and took back her $38 million. &ldquoNever in our wildest dreams,&rdquo she wrote to Secretary Small, &ldquodid we anticipate that the notion of inspiring young people by telling the stories of prominent Americans from all disciplines would be so controversial.&rdquo Her idea for the exhibit, she explained, focused on the power of an individual to make a difference and was &ldquothe antithesis of that espoused by many within the Smithsonian bureaucracy, which is &lsquoonly movements and institutions make a difference, not individuals.&rsquo&rdquo Several curators were aghast that Reynolds so poorly understood and gravely misarticulated their arguments. Neither Reynolds nor Behring was interested in history but rather intent on celebrating a conglomeration of callous capitalists, jocks, and TV personalities, and their donor desire floated without a historical anchor. There was a wax museum sophistication to it. Catherine and Wayne Reynolds never understood that it was not only their simplistic achievers idea she foisted on the museum that grated on the staff but also the threatened fracture of curatorial prerogatives that traditionally originated, shaped, and mounted exhibits. Even all the resources of the Castle could not batter down the will of American History curators, who, while attempting cooperation with Reynolds, held to history standards.
With this cautionary event in mind, one can only imagine a national garden monument filled with statues vetted by the White House staff and lacking guidance of museum standards, not to mention history. President Trump&rsquos garden of heroes seeks to revive a discredited celebratory tradition that cloaked white supremacy in Confederate iconography. Trump, Behring, and Reynolds share the presumption that wealth makes them historical experts, a flaw they share with a large number of less well-off Americans.
Are statues outdated relics of a time before Covid-19 and police brutality tore at the idea of American innocence and invincibility? Is there a moment of opportunity before those intent on coopting and taming demonstrations succeed? Can historians drive a wedge into the illusion of American perfection during a moment of demonstrations and Black Lives Matter support? Change is on the front foot, and this is no time to allow wealth and ignorance to gain ground. Achiever exhibits and sculpture gardens seem pathetic sideshows to the powerful history of the country.
R. J. Reynolds Tobacco Company
R. J. Reynolds Tobacco Company began as Reynolds Industries, a small tobacco company in what is now Winston-Salem. Twenty-four-year-old Richard Joshua Reynolds moved from Virginia to Winston-population about 400-in 1874 and immediately recognized two commercial advantages: the town was the center of the new flue-cured tobacco market and was on a newly constructed railroad line. Reynolds bought a lot next to the tracks and built the "Little Red Factory," a two-story building that covered less area than a tennis court. In the spring of 1875 he hired a few workers and produced 150,000 pounds of chewing tobacco that year.
As his company rapidly grew, Reynolds experimented with using saccharin as a sweetener, although publicly he said that only the area around Winston could grow tobacco so "naturally sweet." He established a large sales force and almost continually brought in new, modern machinery to increase production. Reynolds used his capital wisely to expand his facilities and buy out competitors. He incorporated the R. J. Reynolds Tobacco Company in North Carolina in 1890. In 1899 Reynolds Tobacco became part of James B. Duke's tobacco trust, but it went independent again when the trust was broken up in 1911. After the turn of the century, Reynolds Tobacco produced one-fourth of the nation's flat plug chewing tobacco.
Anticipating an increase in the popularity of smoking tobacco, Reynolds introduced several new brands, including Prince Albert pipe tobacco in 1907. Prince Albert was an instant success: production in the first four years went from 250,000 pounds annually to more than 14 million pounds. In that era most smokers rolled their own cigarettes, but Reynolds introduced four manufactured brands in 1913. Camel, a blend of burley and bright leaf tobaccos, with a touch of Turkish leaf for aroma and taste and a healthy amount of sweetener, became an astounding success. The public bought 425 million Camel cigarettes that first year, and four years later Camel was the most popular cigarette in the United States. The label, drawn from a photograph of Old Joe, a dromedary from the Barnum & Bailey Circus, was famous throughout the nation. By 1925 more than one-half of the cigarettes smoked in the United States were Camels.
Richard Joshua Reynolds died in 1918. That year his company employed 10,000 people who worked in 121 buildings in Winston-Salem (the two towns had merged in 1913). In 1929 the company's headquarters moved into the Reynolds Building, which was cited as the best new building of the year by the National Association of Architects. A larger replica, the Empire State Building, was later built in New York City.
Over the years Reynolds Tobacco produced other successful cigarette brands, including Winston, Salem, Vantage, and Doral. When television took over American entertainment, Reynolds used this new advertising medium to reach a nationwide audience. In 1948 Camel cigarettes sponsored the Camel News Caravan with John Cameron Swayze, one of the first national news programs. Reynolds diversified its international tobacco operations, and in 1956 the company amended its charter to permit investment in nontobacco enterprises. Archer Aluminum, originally formed to produce foil for tobacco products, began making other consumer packaging products. Reynolds purchased Hawaiian Punch fruit drink, Vermont Maid syrup, Chun King oriental foods, Patio Mexican foods, and other brands that were placed under subsidiary RJR Foods. In 1969 Reynolds acquired Sea-Land Service, Inc., the world's first and largest containerized freight operation. In 1970 Reynolds entered the energy business by acquiring American Independent Oil Company. Also in 1970 the company became R. J. Reynolds Industries, Inc. (RJR).
Acquisitions continued throughout the 1970s and 1980s, with RJR obtaining Burmah Oil and Gas Company and Burmah Oil Development, Inc. (1976) Del Monte, the huge processor of fruits and vegetables (1979) Heublein, Inc., a worldwide marketer of distilled spirits (including its flagship product, Smirnoff Vodka), wines, fast foods, and grocery products (1982) and Canada Dry and Sunkist soft drinks (1984). RJRspun off its Sea-Land Service and sold its energy business before acquiring Nabisco Brands, Inc., in 1985. The parent company became RJR Nabisco, Inc., and management moved the corporate headquarters from Winston-Salem to Atlanta.
In the late 1980s, a wild bidding war raged for the huge company. The investment firm Kohlberg, Kravis, Roberts & Company won with a $25 billion leveraged bid. The buyout was said to symbolize the economic climate of the 1980s and was the subject of Bryan Burrough's best-selling book Barbarians at the Gate: The Fall of RJR Nabisco (1990). Saddled with the huge debt, RJR Nabisco sold off assets and in the early 1990s became a publicly traded company again. Headquarters were subsequently moved to New York City.
In 1985 RJR Nabisco was challenged by critics of the tobacco industry for introducing the character of "Joe Cool Camel" in advertisements for Camel cigarettes. Although the company denied that the advertising campaign targeted underage smokers, the character was immensely popular, and Camel's share of the under-18 market increased from 0.5 percent to 32.8 percent in the two years following Joe Camel's appearance. In July 1997 RJR Nabisco decided to retire the controversial figure and replace him with other advertising themes targeting "mature" consumers.
Faced with tobacco's massive legal liability, in March 1999 RJR Nabisco announced the sale of its international tobacco business and its plans to split the domestic tobacco and food businesses into two independent companies. That June R. J. Reynolds Tobacco Company became the wholly owned subsidiary of R. J. Reynolds Tobacco Holdings, Inc., and corporate headquarters returned to Winston-Salem. In January 2002 R. J. Reynolds Tobacco Holdings, Inc. acquired Santa Fe Natural Tobacco Company, Inc., and two years later merged with Brown & Williamson Tobacco Company to form Reynolds American, Inc.
Nannie M. Tilley, The R. J. Reynolds Tobacco Company (1985).
Additional Resources:
RJ Reynolds Tobacco Company official website: http://www.rjrt.com/
"History: A Look into our Past." RJ Reynolds Tobacco Company. http://www.rjrt.com/history.aspx (accessed June 27, 2012).
Lampert, Hope. True Greed: What Really Happened in the Battle for RJR Nabisco. New York, N.Y.: New American Library. 1990.
Tursi, Frank V., White, Susan E., and McQuilkin, Steve. The Lost Empire: the Fall of R.J. Reynolds Tobacco Company. Winston-Salem, N.C.: Winston-Salem Journal. 2000.
Reynolds, Patrick, and Shachtman, Tom. The Gilded Leaf: Triumph, Tragedy, and Tobacco: Three Generations of the R.J. Reynolds Family and Fortune. Boston: Little, Brown and Co. 1989.
"R.J. Reynolds, the quiet giant." Mainliner 12. No. 1. January 1974.
R.J. Reynolds Tobacco Company. A Short History of R. J. Reynolds Tobacco Company. [Winston-Salem, N.C.: R.J. Reynolds Tobacco Company. 1961?].
R.J. Reynolds Tobacco Company. Golden Leaves: R.J. Reynolds Tobacco Company and the Art of Advertising. Winston-Salem, N.C.: R.J. Reynolds Tobacco Company. 1986.
R. J. Reynolds Tobacco Co. Valuable Presents Given for Tobacco Tags for the Entire Year of 1902. Winston-Salem, N.C.: R. J. Reynolds Tobacco Co. 1902. https://docsouth.unc.edu/nc/rjrtags/menu.html
Image Credits:
Inspecting cartons of Camel cigarettes at R. J. Reynolds Tobacco Company. North Carolina Collection, University of North Carolina at Chapel Hill Library.
Reynolds Township
Reynolds Township is one of twenty townships in Montcalm County, one of four adjoining townships in the Montcalm Panhandle, and geographically is comprised of 36 sections, six miles by six miles (36 square miles.) The Village of Howard City, 2.4 square miles, is located in the southeast section of the Township. Situated between Grand Rapids to the South and Big Rapids to the North, dual access to US-131 Expressway, M-46 and M-82 highways add to the attraction of Reynolds Township. Reynolds Township has experienced unprecedented growth in the past 40 years. There are approximately 5,310 residents with 1,808 living within the village.
The woods, parks, creeks (including several designated trout streams) are an attraction for those who like a nature setting, hunting or fishing. The Little Muskegon, Whitefish, Handy and Tamarack Creeks pass through the township to Lake Michigan. The Manistee National Forest, over 1,700 acres, is a wildlife sanctuary for a wide variety of birds and animals. The picturesque Fred Meijer White Pine Trail, running from Grand Rapids, through the township, north to Cadillac, offers biking, hiking and snowmobiling. (See upcoming proposed improvements on our Community Page.) Other features are a Montcalm County Sheriff Sub-station, a highly rated fire department, and education is serviced by Tri-County Area Schools with an excellent group of administration, teachers and support staff. The historic Village of Howard City&rsquos newly renovated Main Street (once a thriving lumbering town) is a combination of past and present. A variety of activities and shows bring spectators from throughout the state. A new library, seven area churches and a wide variety of stores and services add to the convenience and charm of the community.