Image Gino Crescoli
Musul'daki bir izci keskin nişancı takımında görev yaptıktan sonra, Tom Voss görünmez savaş yaraları taşıyan eve geldi - temel inançlarına aykırı şeyler yapma veya tanıklık etme anısı. Bu, ilaç ve zamanla iyileşebilecek fiziksel bir yaralanma değil, “ahlaki bir yaralanma” idi - ruhun sonunda onu intihara iten bir yara. Ona musallat olan acıdan ve suçluluk duygusundan kurtulmak için umutsuzca, Amerika'yı dolaşarak 2,700 millik bir yolculuğa çıktı. Yürüyüşün sonunda, Tom gerçekten iyileşmeye yeni başladığını fark ediyor. Meditasyon eğitimine devam eder ve savaş anlayışını ve kendisini parçalayan ve onu umutsuzluktan ümide taşıyan kutsal nefes alma tekniklerini keşfeder. Tom Voss'un hikayesi gazilere, arkadaşlarına ve ailesine ve her türlü hayatta kalanlara ilham veriyor.
Lütfen kitaptan bu alıntıdan keyif alın.
*****
Meditasyon atölyesinin son gününe garip, beklenmedik bir niyetle başladım: kendimi affetmek ve Tanrı'yı affetmek. Yeni nefes tekniğini tekrar yapıyorduk - uzun nefesler, orta nefesler ve kısa nefesler. James ve Ken bize ne olursa olsun, gözlerimizi kapalı tutmamız, nefes almaya devam etmemiz ve devam etmemiz gerektiğini söylediler.
Bir grup veterinere böyle talimatlar verdiğinizde, yüzde 100 yapıyoruz. Birlikte birlikteydik. Geri dönüşler ya da anlaşılmaz diller ya da başka bir şey olsun, karşılaşılan her şeyle yüzleşmeye hazır hissettim.
Daha sonra çakra denilen vücudumuzdaki bu enerji noktalarını öğrendim. Bu noktalar, omurganın tabanı ve başın üstü gibi vücuttaki enerji merkezlerinde bulunur. Çakralarımız travma gibi ıvır zıvırla tıkanabilir. Nefes alma ve meditasyon, çöpleri gevşetmeye ve vücudu doğal durumuna yeniden hizalamaya yardımcı olabilir.
Yeni nefes tekniğini son bir kez yaptık. Bu sefer geri dönüşler yaşamadım, sadece ellerimde ve yüzümde biraz karıncalanma ve uyuşma var. İşimiz bittiğinde dinlenmek için uzanıyoruz. O zaman o günkü sınıf için belirlediğim niyeti hatırladım.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Derin bir meditasyon durumunda, özü Peder Thomas'ı hatırladım. Sözlerini tam olarak hatırlamadım, ama affetme kavramını hatırladım. Bir soru işareti gibi hissettim. Irak'ta yaptığım ve yapmadığım şeyler için kendimi affedebilir miyim? Tanrı'yı hayatımdan geriye kalanları neredeyse yok eden ahlaki yaralar için affedebilir miyim?
Aklımdaki soruyu sormadım. Soruyu kendi içimde daha derin bir yerden sordum. Kelime ya da düşünceye ihtiyacım yoktu. Bu soru-cevap ruhumla doğam ya da Tanrı arasındaydı.
Omurganın dibinde bir karıncalanma hissi aniden karıştı. Bir şey açılıyor ve içimdeki derinden kendini açıyormuş gibi hissettim. Fiziksel bir histi, ama çözülen sadece fiziksel bedenim değildi. Duyumun omurga boyunca yukarı doğru hareket ettiğini hissettim. Kuyruk kemiğimden sırtımın ortasına, ardından omuz bıçaklarımın arasına ve boğazımın içine doğru ilerledikçe ivme kazandı. Duygu, ckakra, ne olursa olsun, boğazımdan sessiz bir ağda patladı ve gözyaşı olarak çıktı. Orada, diğer gazilerin çevrelediği minderin üzerinde uzanarak, hüzün veya keder olmadan özgürce ve sessizce ağladım.
Ağladığım gibi, içeriden bir ses yükseldi ve beni roket güdümlü bir el bombasının gücü ile tüketti:
Affedildin, o dedi.
Affetmenin her hücreye nüfuz ettiğini hissettim.
Ve sonra, içimde derinden bir cevap geldi.
Bende seni affediyorum.
Başlangıçta Meditasyon Gerçekten Zordu
Başlangıçta meditasyon yaptım. Bir gün yapardım, sonra bir hafta boyunca özlüyorum. Sonra üç gün yapardım ama dördüncü günü atlarım. Aylarca böyle devam etti. Meditasyon gerçekten zordu. Hareketsiz oturmak zordu. Nefes almak zor. Kendimi yapmak istemediğim zaman yapmak için disiplin kurmak zordu. Ama bunu hayatımla birleştirmeye kararlıydım çünkü uygulama ile tutarlı kaldığımda tamamen farklı bir insan gibi hissettim.
Ve bu duyguyu diğer gazilerle paylaşmak istedim. Aspen'de atölye çalışmasını yapan organizasyon için gönüllü olmaya başladım. Milwaukee'deki veterinerler için meditasyon atölyeleri düzenlemek üzere Ken, James ve Kathy ile birlikte çalıştım.
Atölyelerde Aspen'de öğrendiğim nefes tekniklerini öğretirdik. Dinlediğim aynı kaseti dinlerdik. Desenli solunum tekniğini yapardık - yavaş, sonra orta, sonra hızlı nefes. Ve diğer veterinerlerin de benim gibi inanılmaz atılımlara sahip olduğunu izlerdim. Tıpkı benim gibi bir ağırlık kaldırılmış gibi hissediyorlardı. Tıpkı benim gibi kurstan yeni bir umut duygusu ile ayrılırlardı. Bazıları düzenli olarak meditasyon yapmaya bile başlayabilirdi.
Nefes çalışmasını gittikçe daha fazla insanla paylaşsam bile süreç bir sır olarak kaldı. Nefes almak kadar basit bir şey nasıl bu kadar güçlü olabilir? Belli bir paternde nefes almak travmayı nasıl bu kadar hızlı bir şekilde serbest bırakabilir ve ahlaki yaralanmayı bu kadar doğrudan ele alabilir mi? Herkes için ücretsiz ve herkesin erişimine açık olan bu meditasyon nasıl olabilirdi?
Meditasyon: Günlük Yaşamın Bir Parçası Olmak
Bir gün James ve Kathy'den bir telefon aldım ve organizasyona tam zamanlı katılmak isteyip istemediğimi sordum. Gönüllü olarak değil, tam zamanlı ücretli personel olarak. Benim işim, gaziler için meditasyon atölyeleri düzenleyerek ülke çapında seyahat etmek olurdu.
2015 sonbaharında kendimi Washington DC'de buldum, tam zamanlı olarak organizasyon için çalışıyorum, bir meditasyon merkezinde yaşıyor ve meditasyonda günde saatler geçiriyordum. Meditasyon yapmaya başlamadan önce, on terapi, uyuşturucu, alkol, reçeteli ilaç, EMDR terapisi ve ülke genelinde 2,700 mil'lik bir yürüyüş bulabildiğim her yolla ahlaki yaralanmayı iyileştirmek için denemek ve başarısız olmak için yaklaşık on yıl geçirdim.
Meditasyonu günlük hayatımın bir parçası haline getirdikten sonra, hiç hayal etmeyeceğim bir noktaya ulaşmak sadece on sekiz ay sürdü: sadece intihar ya da depresyon değil, ahlaki yaralanmanın acısını uyuşturmak için artık alkole ihtiyacım yoktu. Saatlerce oturup kendimle beraber olabilirdim. Hatta üzüntüye girmeden oturup geçmişi düşünebilirdim.
Şimdi benimle geçmişim arasında bir mesafe vardı. Bir tampon. Meditasyon geçmişi ortadan kaldırmadı. Anıları tamamen içine çekmeden tekrar ziyaret etmeme izin verdi. Geçmiş geçmişte kaldı ve şimdiki zamanda kaldım.
İnanılmaz derecede tatmin edici işler yapmak için ülkenin her yerine ve bazen yurt dışına seyahat ediyordum.
Gördüğüm ve yaptığımdan daha fazlasıydım.
Yaralarımdan daha fazlasıydım.
Gelecek kesin ve parlak görünüyordu. Ama arkadaş edinmeyi öğrendiğim şu an daha da parlak görünüyordu.
Kitaptan alıntı yapılan Savaşın Sonu Nerede.
© 2019 Tom Voss ve Rebecca Anne Nguyen tarafından.
Izni ile yayımlanmaktadır NewWorldLibrary.com
Makale Kaynağı
Savaşın Sonu Nerede: Bir Savaş Gazisinin 2,700 Mile İyileşme Yolculuğu - Meditasyonla TSSB ve Ahlaki Yaralanmadan Kurtulmak
Tom Voss ve Rebecca Anne Nguyen
Bir Irak Savaşı gazisi intihar umutsuzluğundan ümidine kadar uzanan perçinli yolculuk. Tom Voss'un hikayesi gazilere, arkadaşlarına ve ailesine ve her türlü hayatta kalanlara ilham verecek. (Ayrıca Kindle sürümü ve sesli kitap olarak da mevcuttur.)
Yazar Hakkında
Tom Voss 3. Tabur, 21. Piyade Alayı'nın keşif-keskin nişancı müfredatında piyade izci olarak görev yaptı. Irak'ın Musul kentinde konuşlandırılırken yüzlerce muharebe ve insani misyona katıldı. Voss'un kız kardeşi ve yazarlarından Rebecca Anne Nguyen, Kuzey Carolina, Charlotte'da yaşayan bir yazardır. TheMeditatingVet.com