Gregg Foreman Foreman itibaren Itaubal - AP, Brezilya
1944'te yazdığını keşfettiğimde şok oldum, roman, insanın kendileri üzerindeki hayvanların devrimi yoluyla, sömürü ve sefaletin sebebi olduğunu düşünerek, halkın iktidardaki ve maalesef, tesliminde ve maalesef, o zamanın başına gelenin tahakkuk etmesinin yol açtığını keşfediyor. Ütopya yok ve her yarışta yolsuzluk var
Arı 0761
Bu kitabı gerçekten sevmek istedim ve Janzen'in sesini duydum, ama sonunda HEA'yı satın alamadım ve ben de umrumda değildi. Regan McKinney, kayıp büyükbabası Wilson'u aramak için gönülsüz bir şekilde güvenli dünyasına adım attı. Onu geçmişten utanç verici bir patlamaya yol açan bir ipucunu takip ediyor Quinn Younger. Regan, hayatını güvende ve güvende olmaya, büyükbabasına ve küçük kız kardeşi Nikki'ye bakmaya adamıştır ve feci bir evliliğin ardından, bir erkek için hiçbir şey riske girecek kadar hareket etmedi. Ancak Quinn - eski araba hırsızı ve şu anki Hava Kuvvetleri kahramanı - on beş yıl önce uzaktan birbirlerini istila ederek bir yaz geçirdikten sonra Regan ile özel bir bağlantı paylaşıyor. Tekrar karşılaştıklarında, Regan Quinn’in ne yapacağından emin değil. Ulusal kahraman mı? Hırsız mı? İkisinden de biraz? Tek bildiği onu daha önce olduğu gibi merak ediyor ve büyükbabasını bulmak için yardımına ihtiyacı var. Quinn'in aklında Regan'ın ne yapacağı konusunda hiçbir şüphe yok - on beş yıl boyunca tutulduğu ve sevildiği kız ve bu kez kızı almasını engelleyecek hiçbir şey yok. Tek sorun Regan'ı ve ailesini korumanın bir yolunu bulması ve bunun üzerine kötü adamları yakalaması. Janzen'in sesi, Suzanne Brockmann'ın bulduğum en yakın sesi ve bundan çok zevk aldım. Quinn’in şeytanla ilgilenme tutumunu ve Regan’ın saçma sapan hassasiyetini sevdim. Devamlı yem, ezici ve aksiyon sahnelerinin yoğun olması durumunda yeterince ilginçti. Ne yazık ki, bu sevdiğim şeylerin kapsamı ile ilgili. Zıplayan POV'lar, sıkışık bir zaman çizelgesi, tekrarlayan iç diyalog ve arabalarla ilgili çok fazla ayrıntı sevmediğim şeylerin çoğunu oluşturuyor. İki ana kahramanın çoğu, kimsenin daha derin karakterinde gerçekte neler olup bittiğine dair bir fikrimiz olduğunu bilmiyordum. Dört mü vardı? beş? Storylines devam ediyor ve hiçbiri bana karakterlerinin yaşamlarını, düşüncelerini, geçmişlerini, geleceklerini bırakmasınlardı. Quinn'den elde ettiğimiz tek şey Regan'ı ne kadar istediği ve ona nasıl aşık olduğu ve hala onu sevdiği idi (onu tekrar ilk gördüğünde bile tanımadığı halde). Regan’dan daha çok incredous korku ve şehvet oldu. Karakterlerinden herhangi birini daha derinlemesine keşfetmek için yeterli zaman ya da kelime sayımı yoktu ve sonunda, ILY'leri değiştirdiklerinde, birbirlerine gerçekten ve gerçekten aşık olduklarına inanmak için hiçbir nedenim yoktu. Bir sonraki kitabın (Hristiyan'ın) alıntıları benzer bir yöne öncü göründüğü için, diziye devam edeceğimi bilmiyorum, ama en azından şimdi biliyorum. C +
"Dünyanın en çok ziyaret edilen küçük galerisine ilerleyin - Tribün - ve orada, duvara, paçavra veya yaprağı engellemeden dünyanın en pis, en kötü, en çirkin resmine bakabilirsiniz - Titian's Venüs. çıplak değil ve bir yatağa uzanmış değil - hayır, bu onun kollarından ve ellerinden birinin tutumu, bu tutumu tarif etmeye cesaret edersem, herkes için güzel bir ulum olur - ama Venüs yalanları var, herkes için bunu yapmaktan nefret etmek istiyor - ve orada yalan söyleme hakkına sahip, çünkü o bir sanat eseri ve Sanat'ın kendilerine ait ayrıcalıkları var. ” Bu görüntüden ötürü öfkelenen Amerikan turisti daha sonra gözlemlemeye devam etti: "Genç kızların ona göz kamaştırıcı bakışlar çaldığını gördüm; genç erkeklerin uzun süre baktıkları ve emdikleri bir şekilde baktıklarını gördüm. " 1880 seyahatinde 'Yurtdışında Bir Serseri' seyahatinde Mark Twain (onun için: Amerikalı turistimiz ve Tom Sawyer ve Huck Finn'in yazarı) "bir Bagnio [İtalyan hamamı için boyandı:] ve Muhtemelen reddedildi, çünkü çok güçlü bir öneriydi ", komik bir şekilde," gerçekte, halka açık bir sanat galerisinden başka bir yer için çok güçlü bir öneri "olduğunu ekledi. Titian'ın 'Urbino Venüsü', aynı anda tartışmalı ve çok fazla taklit edilen (en çok da Manet'in 'Olympia'sında) Batı sanatının tanımlayıcı eserlerinden biridir. Bu erişilebilir makaleler dizisi, Twain'in neden tepki gösterdiğini, resim çizilirken Rönesans İtalya'nın kültürel birliklerine değil, neden kendi zamanlarında sağlam bir şekilde kazanıldığını açıklamaya çalışır.
komik işaret diliyle söyleyerek deneyin
Bu kitaba, Reagan'ın olumlu bir açıklaması olmasını bekleyen bir arkadaş (Demokrat) tarafından hediye edildi. Tabii ki durum böyle değil, varolmayan bazı övgüler bekliyorum. Hala sola sapmış ilginç bir tarihsel hesap. Yine de bana Reagan hakkında bildiklerimi düşündürdü ve sorguladı. Sanırım bu onu her zaman öven ve okurun yeni bir şey öğrenmeme izin vermeyen bir kitap okumaktan daha iyi. Genel olarak, ne içine alıyorsanız vaktinden önce iyi bir kitap.
Bu, Literay Analysis sınıfı için okuduğum ilk kitaptı ve bundan daha iyi kitaplar okuduğumu söylemeliyim. Bu, bazı kısa hikayeleri olan bir kitap ve gerçekten sevmediğim şey, diğerlerinin onları okumaya başlar başlamaz dikkatimi çekmemesiydi. Ancak kısa öykülerden hoşlanıyorsanız, bu bir göz atmak için bir kitap olabilir.
Kitap Kulübümüz bu harika kitabı yeniden okudu. Çok uzun zaman önce okudum ve birkaç yıl önce tekrar okudum. Bu konuda ne düşündüğümü hiç yazmadım ama bu benim en sevdiğim kitaplar. Karakterler o kadar gerçektir ki, onları kendi yaşam deneyiminizde tanıdığınız insanlarla ilişkilendirerek ilişkilendirebilirsiniz. Sadece hikayeyi anlatan Scout'un değil, Jem'in de yaşına tanık olmak bir ayrıcalıktır. Hikayenin yumuşak yavaş ilerlemesi, aynı dönemde, özellikle Güney'de yaşamın temposuna benziyor. 50'li yıllarda Güney Amerika'da yaşadım ve sıcaklığın yoğunluğu ile ilgili olabilirim. Klima o zaman yoktu. Atticus gerçek bir kahramandır, sadece zamanların hakim olduğu Siyahların nefretine karşı çıktığı için değil, aynı zamanda diğer yanağını çevirebildiği ve çevirdiği için.