Hepimizin anne-baba, büyükanne-dedesi, ve ataları vardır. Bu atalardan bazıları güçlüydü, zorlukların üstesinden geldiler ve zorluklar karşısında daha da güçlendiler. Diğer atalar ise hayat tarafından kırıldı, zorluklara karşı zayıfladı...
Ancak hepimiz yaşamı miras aldık ve yaşam gücümüzü babamızın ve annemizin soy hattı boyunca sürdüreceğiz. Transjenerasyonel ve sistemik teknikler, tüm bu ataların hücrelerimizde yaşamaya devam ettiğini, genetik kodumuz ve kalıtım yoluyla bizde var olduğunu öğretir. İşte bu nedenle bazıları Akdenizli veya Slav bir tipi taşırken, diğerleri Avrupalı, Asyalı veya Afrikalı bir tipe sahip olabilir.
Her birimiz atalarımızı fiziksel olarak taşırız... sadece fiziksel olarak değil...
Çok sık olarak ataların yaşadığı deneyimlerin bir belleği kalır ve onların travmaları düşünme, hissetme veya dışsal durumlar karşısında tepki verme şeklimizi etkileyebilir. Bunu bazen epigenetik bellek olarak adlandırırız.
Bazen kaderimiz olduğunu veya hayatımızı şekillendiren durumlar yaşarız, oysaki bunlar ölen bir atadan gelen bir iç içe geçmişliğin sonucu olabilir. Bu, bizi belirli bir şekilde davranmaya ve ölmüş bir atamızın durumlarına benzer durumlara sokan bir etki olabilir ve bu durumlar sıkça zorlu deneyimlerdir.
Profesyonel, sosyal, ilişkisel veya içsel yaşamımızdaki çoğu tekrarlayan zorluk, atalara dayanan faktörlerle ilişkilidir ve bu olumsuz etkileri dengelemek için eski kuşaklar aile dizilimi yoluyla dönüştürebiliriz. Böylece sadece yaşam gücünü atalarımızdan alırız.
Birçok erkek ve kadın, hayatlarındaki bu zorlukları güncel nedenlere atfeder, aslında ataların soy hattından gelen bir güçleri eksiktir.