Ferdinando Scianna, 1960’lı yıllarda Sicilya halkını sistematik olarak fotoğraflamaya başladı. Sanattaki uzun kariyeri boyunca, güncel olaylar, savaş, din, seyahat, gibi pek çok temaya değindi.
“Kendimi bir fotoğrafçıdan ziyade muhabir olarak görüyorum. Temel referans noktam, Henri Cartier-Bresson’dur. Var olan imgeler ile inşa edilmiş olanlar arasında her zaman keskin bir ayrım yaptım, kendimi daima imgelerin bir parçası olarak düşündüm.”
Ferdinando Scianna Napoli’de bulunduğu yıllarda bir hayır kurumu olan Les Petits Frères des Pauvres için küresel bir proje kapsamında çalıştı. Bu çalışmasında Scianna’nın görüntülediği insanların doğrudan sokağa açılan, vasci olarak bilinen tek odalı zemin kat dairelerinde yaşadıkları görülür. İtalya’nın en fakir bölgesi olan Sicilya’da büyümüş olan Scianna için bu görüntüler pek de şaşırtıcı değildi. Etrafının yoksulluk içinde olduğunu, çoğu zaman ailelerde ekmek olmadığını dile getirmiştir.
“Yoksulluk açıkça hayatımın bir parçası olan gerçek bir deneyimdi.”
Ferdinando Scianna için fotoğrafçılık bir yaşam biçimidir. Eserleri; hatıralarının, kültürünün ve Sicilya köklerinin retrospektif bir örneğidir. Siyah beyaz fotoğraflarda, ışık ve gölge oyunu ile vurgulanan güçlü kontrastlar kendini hemen açığa çıkarır.
“Fotoğrafçılar dünyanın okuyucularıdır.”
Scianna bir zaman sonra moda fotoğrafçılığına yönelse de, onun çalışmaları klasik moda fotoğrafçılığından ayrılır. Yarattığı kompozisyonlar eşliğinde figürler alışılmış moda anlayışını yıkar. Bu resimlerin önünde durduğumuzda, zaman durur, hareketten, bir gülümsemeden, tamamen ilgisiz olan insanların yansıttığı gerçeklikle baş başa kalırız.
Sanatçı, onu çevreleyen şeylere hassas ve keskin bir bakış atar. Dini törenlerin imgeleri, sanki seçtikleri keskin unsurların bir gözlemcisidir, ancak bize asla kapsamlı bir görüş sunmaz, neredeyse gizli tutulur. Fotoğrafçı çalışmalarında adeta bir etnoloğa dönüşür.