Her dört yılda bir, Kasım başkanlık seçimleri yaklaşırken, aynı hayali kuruyorum: Birleşik Devletler başkanının kim olduğunu bilmiyorum ya da umurumda değil. Daha da önemlisi, bilmeme ya da umursamama gerek yok. Oy vermem ya da tartışmalara dikkat etmem bile gerekmiyor. Tüm kampanya reklamlarını görmezden gelebilirim. Ailem veya ülkem için yüksek bir risk yok. Özgürlüğüm ve mülkiyetim o kadar güvenli ki, açıkçası kimin kazandığı önemli değil. Adını bilmeme bile gerek yok.
Benim hayalimde, başkan çoğunlukla bir figür ve bir sembol, ben ve topluluğum için neredeyse görünmez. Elinde hiçbir kamu serveti yok. Hiçbir düzenleyici bakanlık yönetmiyor. Bizden vergi alamaz, çocuklarımızı dış savaşlara gönderemez, zenginlere veya fakirlere sosyal yardım dağıtamaz, kendi kendini yönetme haklarımızı elimizden alacak yargıçlar atayamaz, para arzını şişiren ve iş döngüsünü başlatan bir merkez bankasını kontrol edemez veya istediği veya cezalandırmaya çalıştığı özel çıkarlara göre yasaları ister istemez değiştiremez.
Devlet başkanının vazifesi
Görevi basitçe, birincil hükümet birimleri olan eyaletler arasındaki anlaşmazlıkları tahkim etmek dışında neredeyse hiçbir yetkisi olmayan küçük bir hükümeti denetlemek. Devletin başıdır, ama asla hükümetin başı değildir. Aslında onun konumu, çevresindeki makam sahiplerine ve eyalet ve yerel düzeydeki binlerce devlet adamına sürekli bir bağlılıktır. Sıkı bir hukuk kuralına bağlıdır ve gücünü genişletmeye çalışarak her ihlalde bulunduğunda, suçlu olarak suçlanacağının her zaman farkındadır.
Ancak suçlama olası değil, çünkü sadece tehdit ona yerini hatırlatıyor. Bu başkan aynı zamanda olağanüstü bir karaktere sahip, toplumdaki doğal seçkinler tarafından saygı duyulan, kendisini tanıyan herkes tarafından dürüstlüğüne güvenilen, bir Amerikalının en iyisini temsil eden bir kişidir.
Başkan zengin bir varis, başarılı bir iş adamı, yüksek eğitimli bir entelektüel veya önde gelen bir çiftçi olabilir. Ne olursa olsun, güçleri minimumdur. Daha çok bildirileri imzalamak, ziyarete gelen devlet başkanlarıyla toplantıları planlamak gibi törensel işlerle meşgul olan küçücük bir kadrosu var.
Başkanlık hevesle aranacak bir makam değil, adeta fahri ve geçici olarak verilen bir makamdır. Durumun böyle olduğundan emin olmak için başkan yardımcısı olarak seçilen kişi, başkanın baş siyasi rakibidir. Bu nedenle başkan yardımcısı, başkanın fazlasıyla değiştirilebilir olduğunu sürekli olarak hatırlatır. Bu şekilde cumhurbaşkanlığı makamı, halk açısından değil, yürütmeyi kontrol altında tutma konusunda çok güçlüdür.
Ama benim gibi siyaset dışında endişeleri olan insanlar için başkanın kim olduğu pek önemli değil. Hayatımı öyle ya da böyle etkilemiyor. Kimse onun kontrolünde değil. Otoritesi esas olarak sosyaldir ve toplumdaki doğal seçkinlerin ona ne kadar saygı duyduğundan kaynaklanır. Bu yetki kazanıldığı kadar kolay kaybedilir, dolayısıyla kötüye kullanılması pek olası değildir.
Bu adam, eyaletlerin doğrudan seçtiği elektörlerle, tek bir şartla dolaylı olarak seçilir: hiçbir elektör federal bir yetkili olamaz. Elektörlerini çoğunluk oyu ile seçen eyaletlerde, her vatandaş veya mukim katılamaz. Oy kullananlar, nüfusun küçük bir yüzdesi, toplumun en iyi çıkarlarını özünde taşıyanlardır. Onlar mülk sahibi, ev sahibi olan ve eğitim görmüş kişilerdir. Bu seçmenler, işi yalnızca ülkesinin güvenliğini, istikrarını ve özgürlüğünü düşünmek olan bir adamı seçerler.
Görünmez Hükümet
Oy vermeyen ve siyasetle ilgilenmeyenlerin özgürlükleri güvence altındadır. Özel haklara erişimleri yoktur, ancak kişisel, mülkiyet ve özyönetim haklarından asla endişelenmezler. Bu nedenle ve tüm pratik amaçlar için, başkanı ve bu nedenle federal hükümetin geri kalanını unutabilirler. Var olmayabilir de. İnsanlar buna doğrudan vergi ödemiyor. Onlara hayatlarını nasıl sürdüreceklerini söylemez. Onları dış savaşlara göndermez, okullarını düzenlemez, emekliliklerini ödemez, yurttaşlarını gözetlemek için çalıştırmaz. Hükümet neredeyse görünmezdir.
Beni ilgilendiren siyasi tartışmalar şehir, kasaba veya eyalet düzeyinde olma eğilimindedir. Bu, vergiler, eğitim, suç, refah ve hatta göçmenlik dahil tüm konular için geçerlidir. Tek istisna, ulusun genel savunmasıdır - çok küçük olmasına rağmen, ihtiyaç durumunda eyalet temelli büyük milislerle beraber daimi ordu. Başkan, federal silahlı kuvvetlerin başkomutanıdır, ancak bu, kongre savaş ilanının olmadığı küçük bir pozisyondur. Coğrafyamız ve bizi eski dünyanın bitmeyen kan davasından ayıran okyanus göz önüne alındığında, nispeten kolay bir görev olan yabancı saldırganlar tarafından sınırların aşılmazlığını güvence altına almaktan başka bir şey gerektirmez.
Benim hayalimde, Washington'da iki tür temsilci vardır: Temsilciler Meclisi üyeleri, nüfus arttıkça büyüyen dev bir devlet adamı topluluğu ve eyalet yasama organları tarafından seçilen bir Senato. Meclis, federal Senato'yu kontrol altında tutmak için çalışır ve Senato, yürütmeyi kontrol altında tutmak için çalışır.
Halk üzerinde yasama gücü neredeyse yok denecek kadar azdır. Kongre üyelerinin bu gücü artırmak için çok az teşviki var, çünkü kendileri gerçek vatandaşlardır. Meclis üyem evimin bir mil kare yakınında yaşıyor. O benim komşum ve arkadaşım. Federal senatörümü tanımıyorum ve buna gerek de yok, çünkü tanıdığım eyalet yasama organlarına karşı sorumlu.
Bu nedenle, benim hayalimde, yaklaşan cumhurbaşkanlığı seçiminde neredeyse hiçbir şey tehlikede değil. Hangi yöne giderse gitsin, özgürlüğümü ve malımı koruyorum.
Aşırı ademi merkeziyetçilik
Bu ülkenin siyaseti son derece ademi merkeziyetçidir, ancak topluluk, tamamen özgür bir ekonomi ve insanların gönüllü olarak bir araya gelmesine, yenilik yapmasına, tasarruf etmesine ve karşılıklı yarar temelinde çalışmasına izin veren bir ticaret sistemi tarafından birleştirilmiştir. Ekonomi herhangi bir merkezi komuta tarafından kontrol edilmez, engellenmez ve hatta etkilenmez.
İnsanların kazandıklarını kendilerinde saklamalarına izin verilir. Ticaret için kullandıkları para sağlam, istikrarlı ve altınla destekleniyor. Kapitalistler istedikleri zaman iş kurabilir ve kapatabilirler. İşçiler istedikleri işi istedikleri ücrette ve her yaşta almakta özgürdürler. İşletmelerin sadece iki amacı vardır: tüketiciye hizmet etmek ve kâr elde etmek.
İşgücü kontrolü, zorunlu faydalar, bordro vergileri veya diğer düzenlemeler yoktur. Bu nedenle, herkes en iyi yaptığı işte uzmanlaşır ve gönüllü girişimlerin barışçıl alışverişi, ülke genelinde sürekli genişleyen refah dalgalarına neden olur.
Ekonominin aldığı şekil -tarımsal, endüstriyel veya yüksek teknoloji olsun- federal hükümeti ilgilendirmez. Ticaretin doğal ve özgürce gerçekleşmesine izin verilir ve herkes, makam sahipleri tarafından değil mülk sahipleri tarafından yönetilmesi gerektiğini anlar. Federal hükümet istese bile iç vergiler koyamaz. Gelir üzerinden alınan vergiler bir yana, yabancı ülkelerle ticaret rekabetçi ve serbesttir.
Şans eseri bu özgürlük sistemi çökmeye başlarsa, benim kendi siyasi topluluğum – içinde yaşadığım eyalet – bir seçeneğe sahiptir: federal hükümetten ayrılmak, yeni bir hükümet kurmak ve bu çabada diğer eyaletlere katılmak. Arazi yasasının ayrılmaya izin verdiği yaygın olarak anlaşılmaktadır. Bu, başlangıçta federasyonu mümkün kılmak için gereken garantinin bir parçasıydı. Ve zaman zaman eyaletler, tıpkı federal hükümete kimin patron olduğunu göstermenin bir yolu olarak, ayrılmakla tehdit ediyor.
Bu sistem, başkanın Amerikan halkının başkanı olmadığı, hatta başkomutanları bir yana, sadece Amerika Birleşik Devletleri başkanı olduğu gerçeğini pekiştiriyor. Yalnızca onların izniyle ve öncelikli siyasi toplulukların bu gönüllü birliğinin büyük ölçüde sembolik başkanı olarak hizmet eder. Bu başkan, eyaletlerin haklarını asla hafife alamaz, hatta pratikte onları ihlal edemez, çünkü görev yeminine ihanet etmiş olur ve kapı dışarı edilir.
Merkezi yönetimin olmadığı bu toplumda, geniş bir özel dernekler ağı, baskın sosyal otorite olarak hizmet eder. Dini topluluklar, sivil gruplar ve her türden topluluk liderleri gibi, kamusal ve özel yaşam üzerinde büyük bir etkiye sahiptir. Her bireyin ve grubun bir yer bulduğu devasa bir dernekler ve gerçek bir çeşitlilik yaratırlar.
Siyasi ademi merkeziyetçilik, ekonomik özgürlük, serbest ticaret ve özyönetimin bu birleşimi, gün geçtikçe dünyanın gördüğü en müreffeh, çeşitli, barışçıl ve adil toplumu yaratır.
Ütopya değil
Bu bir ütopya mı? Aslında bu, benim ilk önermemin sonucundan başka bir şey değil: Amerika Birleşik Devletleri başkanı o kadar kısıtlı ki onun kim olduğunu bilmem bile önemli değil. Bu, yurttaş, ebeveyn, işçi ve girişimci sıfatıyla üyeleri dışında hiç kimse tarafından yönetilmeyen özgür bir toplum anlamına gelir.
Tahmin edebileceğiniz gibi, benim hayalim, sistemimizin her detayında nasıl tasarlandığıydı. ABD Anayasası veya en azından Amerikalıların büyük çoğunluğunun ABD Anayasası ile elde ettiklerine inandıkları sistem tarafından yaratıldı. Bugün ne kadar tanınmaz olsa da, dünyanın en büyük özgür cumhuriyetiydi. Bu, insanların kendi kendilerini yönetecekleri ve kendi ekonomilerini planlayacakları ülkeydi, bunlar Washington D.C tarafından planlanmamıştı. Başkan, Amerikan halkının refahıyla asla ilgilenmedi çünkü federal hükümetin bu konuda söz hakkı yoktu. Bu, halkın tercih ettiği siyasi topluluklara bırakıldı.
Anayasa onaylanmadan önce, anti-federalistler olarak adlandırılan bazı şüpheciler vardı. Konfederasyon Maddelerinin aşırı ademi merkeziyetçiliğinden herhangi bir uzaklaşmadan memnun değillerdi. Korkularını yatıştırmak ve federal hükümetin kontrol altında tutulmasını sağlamak için anayasayı hazırlayanlar, yetkilerini Haklar Bildirgesi ile daha da kısıtladılar. Bu liste, eyaletlerin haklarını kısıtlamak için tasarlanmamıştır. Onlar için bile geçerli değildi. Bu merkezi hükümetin bireylere ve onların topluluklarına yapabileceklerini nihai olarak sınırladı.
Tocqueville'in 1830'larda bile Amerika hakkında gözlemlediği gibi, "bazı ülkelerde, toplumsal yapıya bir dereceye kadar yabancı olsa da, onu yönlendiren ve belirli bir yol izlemeye zorlayan bir güç vardır. Diğerlerinde, yönetici güç, kısmen halkın safları içinde ve kısmen dışında olmak üzere bölünmüştür. Ama Amerika Birleşik Devletleri'nde böyle bir şey görülmez; orada toplum kendi kendini yönetir" ve "Başka herhangi bir sistemi tasarlamaya ya da daha da azı başka bir sistem hakkında fikrini ifade etmeye cesaret edebilecek bir bireyle hemen hemen hiç karşılaşılmaz".
Başkanlığın kendisine gelince, Tocqueville şunları yazdı: "O makamın gücü geçici, sınırlı ve ikincildir" ve "Hiçbir aday, halkın tehlikeli coşkularını veya tutkulu sempatilerini henüz kendi lehine uyandıramadı, çünkü basit bir nedenden ötürü, hükümetin başındayken, arkadaşları arasında paylaşabileceği çok az güce, az servete ve çok az şana sahiptir; ve devletteki etkisi, bir hizbin başarısı veya mahvolması, onun iktidara yükselmesine bağlı olamayacak kadar küçüktür."
O Amerika, Engelli Amerikalılar Yasası gibi bir vahşete asla müsamaha göstermezdi. İşte Amerika'daki her yerel kamu binasının nasıl yapılandırılması gerektiğini yöneten bir yasa. Ülkedeki her istihdam kararı üzerinde veto yetkisine sahiptir. İnsanların günlük ekonomik işlerde diğer insanların yeteneklerini dikkate almamasını zorunlu kılar. Bütün bunlar, sistemi nasıl manipüle edeceklerini bilirlerse çabucak zenginleşen avukatlarla çalışan daimi bürokratlardan oluşan bir ordu tarafından keyfi olarak uygulanır.
ADA (Engelli Amerikalılar Yasası), anayasayı hazırlayanlar tarafından korkunç ve gerçekten de hayal edilemez olarak kabul edilebilecek on binlerce örnekten yalnızca bir tanesidir. Engellileri sevmediklerinden ya da insanların lehinde veya aleyhinde ayrımcılığa uğraması gerektiğini düşündüklerinden değil. Çünkü böyle bir yasanın olasılığını bile dışlayan bir hükümet ve kamusal yaşam felsefesine bağlıydılar. Bu felsefeye liberalizm deniyordu.
Liberalizm
18. ve 19. yüzyıllarda liberalizm terimi genellikle aşağıdaki ilkeyi onaylayan bir kamusal yaşam felsefesi anlamına geliyordu: toplumlar ve tüm bileşenlerinin merkezi yönetim ve kontrole ihtiyacı yoktur, çünkü toplumlar genellikle kendilerini üyelerinin karşılıklı yararları için gönüllü etkileşimi yoluyla yönetir. Bugün bu felsefeye liberalizm diyemeyiz çünkü terim demokratik totaliterler tarafından benimsenmiştir. Bu felsefeyi kendi zamanımız için yeniden canlandırmak amacıyla, ona yeni bir isim, klasik liberalizm veriyoruz.
Klasik liberalizm, benim hayallerimin gerçek olduğu bir toplum anlamına gelir. Başkanın adını bilmemize gerek yok. Seçimlerin sonucu büyük ölçüde alakasız çünkü toplum insanlar tarafından değil yasalar tarafından yönetiliyor. Hükümetten korkmuyoruz çünkü bizden hiçbir şey almıyor, bize hiçbir şey vermiyor ve kendi hayatımızı, topluluklarımızı ve geleceğimizi şekillendirmek için bizi yalnız bırakıyor.
Bu hükümet ve kamusal yaşam vizyonu, yüzyılımızda ve dünyanın hemen her ülkesinde yıkılmıştır. Bizim durumumuzda, ABD başkanı, özellikle kontrol ettiği tüm yürütme kurumları göz önüne alındığında, yalnızca son derece güçlü olmakla kalmaz; o muhtemelen dünyadaki en güçlü adamdır - elbette, Federal Rezerv Kurulu başkanı hariç.
Bu ülkede cumhurbaşkanlığının adamı kutsallaştırdığına dair bir halk efsanesi var. Richard Nixon'ın başkan olarak aldığı tüm gözdağı ve istifasının aşağılanmasına rağmen, cenazesindeki referanslar ve takdirler, bir Roma imparatoru gibi tanrısal statüye yükselen bir adamdan bahsediyordu. Clinton'un tüm sorunlarına rağmen, ona aynı şekilde davranılacağından şüphem yok. Bu kutsallaştırma süreci, kabine tarafından atanan kişiler için bile geçerlidir: Rüşvetçi birisi olan Ron Brown, yasal sorunlarının onu hapse atma yolunda olmasına rağmen tanrılık statüsüne yükseldi.
Hükümet karşıtı mı?
Tabii ki yorumlarım hükümet karşıtı olarak kınanabilir. Bize her gün hükümet karşıtı insanların kamusal bir tehdit olduğu söyleniyor. Ama Jefferson'ın Kentucky Kararları'nda yazdığı gibi, özgür hükümet kıskançlıkla kurulur, güven içinde değil. "O halde, iktidar meselelerinde, insana olan güven hakkında bir daha işitilmemesine izin verin, ama onu Anayasanın zincirleriyle fesattan kurtarın." Veya Madison'ın Federalist'te dediği gibi, "Gücü olan tüm insanlara bir dereceye kadar güvenilmemelidir." Çoğunluğu tepeden tırnağa silahlı üç milyon insanı istihdam eden herhangi bir hükümete muazzam derecede güvenilmez olması gerektiğini de ekleyebiliriz. Bu, bireylerin ve toplulukların kendi hayatlarını kontrol etme özgürlüğüne prim veren klasik liberal aklın geliştirdiği bir tutumdur.
Anayasa hazırlayıcıları tarafından dile getirilen "hükümet karşıtı" ifadeleri sınırsızca çoğaltabiliriz. Çünkü 18. yüzyılın ortaları ve sonları, Rousseau’un peygamberi olduğu yeni bir mutlakiyetçilik türü tarafından ateş altına alındığından, kendi kamu işleri teorilerini, klasik liberalizminkini dile getirdiler. Rousseau’ya göre, demokratik bir hükümet halkın genel iradesini somutlaştırdı ve bu irade her zaman doğru olduğuna göre hükümet, militarize ve birleşik bir eşitlikçi ulus-devlet üzerinde mutlak, merkezi bir güce sahip olmalıydı.
Bu yüzyıl Rousseau'nun yüzyılı oldu. Marx ve Keynes'in devletçi doktrinlerinin de yardımıyla, insanlık tarihinin en kanlısı oldu. Hükümete ilişkin görüşleri, klasik liberalizmin tam tersidir. Toplumun kendi kendini yönetemeyeceğini iddia ederler; bunun yerine genel iradenin, proletaryanın çıkarlarının veya halkın ekonomik planlarının ulusta ve onun kafasında örgütlenmesi ve somutlaştırılması gerekir. Bu, ABD anayasa hazırlayıcılarının (framers) haklı olarak despotik olarak gördükleri ve burada kök salmasını engellemeye çalıştıkları bir hükümet görüşüdür.
Elbette, ABD anayasa hazırlayıcıları tamamen başarılı olamadılar. İki yüzyıllık savaş, ekonomik kriz, yanlış yönlendirilmiş anayasa değişiklikleri, yürütme gaspı, kongre teslimiyeti ve yargı emperyalizmi, ABD kurucularının tasarımının ve klasik liberalizmin karşıtı olan bir hükümet biçimine yol açtı. Cumhurbaşkanının başkanı olduğu federal hükümetin vergilendirme, düzenleme, kontrol etme ve ulusal yaşama tamamen hakim olma yeteneği bugün pratikte sınırsızdır.
Liberal Olmayan Bugünümüz
Anayasa yazıldığında, Washington, D.C., birkaç binaya sahip bataklık bir inek otlağıydı ve Amerikan toplumu dünyanın en özgür toplumuydu. Bugün, D.C metropol bölgesi dünyanın en zengin bölgesidir çünkü dünyanın en büyük hükümetine ev sahipliği yapmaktadır.
ABD hükümetinin emrinde diğerlerinden daha fazla insan, kaynak ve yetki var. Gezegendeki herhangi bir hükümetten daha fazla ve daha ince ayrıntılarla düzenlemeler yapar. Askeri imparatorluğu, dünya tarihindeki en büyük ve en yaygın imparatorluktur. Yıllık vergi hasılatı, örneğin eski Sovyetler Birliği'nin toplam çıktısını gölgede bırakır.
Federal sisteme gelince, bu bir gerçeklikten çok bir slogandır. Zaman zaman, gücün eyaletlere iade edildiğini veya fonsuz yetkilerin yasaklandığını duyuyoruz. Bob Dole, onuncu yasa değişikliğinin bir kopyasını cebinde taşıdığını söylüyor. Ancak bu retoriği çok ciddiye almayın. Eyaletler, tabi oldukları yetkiler, kabul ettikleri rüşvetler ve yürüttükleri programlar sayesinde ulusal gücün fiilen tamamlayıcılarıdır. Birey, aile ve toplum (devlet öncesi dönemde toplumun temel birimleri) federal kölelere indirgendiler, yalnızca hükümetin sahip olmalarına izin verilen özgürlüklere sahip, ancak bunun dışında genel bir ulusal kolektivist düzenin parçası olarak hareket etmeleri gerekiyor. Hiçbir önemli ulusal siyasi figür bunu değiştirmeyi teklif etmiyor.
Kamu Memnuniyetsizliği
Ancak gerçek şu ki, insanlar bu düzenlemeden memnun değiller. Soğuk Savaş sırasında halk, daha büyük bir misyon olan komünizmi zayıflatmak uğruna şaşırtıcı miktarda özgürlüklerini teslim etmeye ikna edildi. Önce Birinci Dünya Savaşı, ardından Büyük Buhran, ardından İkinci Dünya Savaşı oldu. Bu yüzyılda yalnızca ikinci kez, hükümetin anayasa hazırlayıcılarının garanti altına almayı amaçladığı hakları bastırmak için kullanabileceği herhangi bir krizin yokluğunda yaşıyoruz.
Sonuç olarak, kamuoyu artık ezici bir çoğunlukla hükümet gücünün azaltılmasından yanadır. Pratikte bu ülkede seçim kazanan her politikacı bu konuda bir şeyler yapmaya söz verdi. Bu her iki büyük parti için de geçerli. Bu yıl hem Clinton hem de Dole, federal gücün boyutunu ve kapsamını bir şekilde azaltmayı vaat eden platformlarda çalışacak.
Kasım 1994'e geri dönersek, 1776'dan bu yana politikacılardan en radikal Washington karşıtı söylemlerden bazılarını duyduk. Medyanın aksine, bunu harika bir şey olarak buldum. Ancak, sonuçlar etkileyici olmaktan daha azdı. Cumhuriyetçiler devraldığından beri vergiler ve harcamalar daha yüksek. Dış yardım bütçesi arttı. Düzenleyici devlet her zamankinden daha istilacı. Cumhuriyetçi yasama gündeminin ana parçaları (çiftlik faturası, evlat edinme faturası ve tıbbi fatura dahil) hükümet gücünü küçültmez, genişletir.
Bunun pek çok nedeni var, bunlardan en azı Kongre liderliğinin ikiyüzlülüğü ve onlara ideolojik bir kılıf sağlayan muhafazakar basındaki müttefiklerinin yetenekleri. Yine de, medyanın ideolojik radikaller olarak tanımladığı yeni meclis üyeleri, karşılaştıkları canavara karşı koymak için tutarlı bir felsefi mantıktan yoksun oldukları için onlar da suçun bir kısmını hak ediyorlar.
Örneğin dengeli bütçe konusunu ele alalım. Her politikacı bir tane istediğini iddia eder. Yeni meclis üyeleri birine oy vereceklerine söz verdiler. Ama siyasi sınıf tarafından hemen köşeye kıstırıldılar. Vergileri kesmek istediklerinde elitler onlara saldırdı ve bunun bütçe açığını artıracağını söylediler. Hemen bir sorunla karşı karşıya kaldılar: mali muhafazakarlıklarını daha düşük vergi arzularıyla nasıl uzlaştıracaklar?
Bu karışıklık entelektüel hatadan kaynaklanmaktadır. Öncelik hükümeti küçültmek. Bu, vergilerin her yerde ve her yerde kesilmesi gerektiği anlamına gelir. Ve iyi eğitim almış klasik liberaller, hükümetlerin kendilerini büyük tutmak ve büyümek için dengeli bütçe hilesini kullanabileceğini biliyorlar. Daha yüksek vergiler, genellikle açığı azaltmaz ve azaltsalar bile, bu, onurlu insanların ilerlemesi için bir yol değildir. Federal bütçe bir hane halkının belirgin giderleri değil. Bu dev bir yeniden dağıtım dolandırıcılığıdır.
Bu gerçek, klasik liberal entelektüel geleneğin merkezi anlayışını ortaya çıkarır. Hükümetin önce halktan almadığı hiçbir gücü ve kaynağı yoktur. Özel teşebbüsün aksine hiçbir şey üretemez. Hükümet neye sahipse, özel teşebbüsten ayrı tutmalıdır. Bu, 18. yüzyılda ve 19. yüzyılın çoğunda iyi anlaşılmış olsa da, sosyalizm, nazizm, komünizm, New Dealizm, refahçılık ve topyekûn savaş devletçiliği yüzyılında büyük ölçüde unutulmuştur.
Çıkarılan Ders
21. yüzyılda, 20. yüzyıldan ne gibi dersler çıkardık? Sosyalizmin en önemli reddi 1922'de Ludwig von Mises'ten geldi. Sosyalizm adlı eseri, iyi insanları kötü doktrinlerden uzaklaştırdı ve bununla mücadele eden binlerce marksist ve devletçiden hiçbiri tarafından asla reddedilmedi. Bu kitap için, yıllar boyunca ona saldıran ve karalayan sosyal demokratlar tarafından bile bir peygamber olarak selamlanıyor.
Çok daha az bilinen başka bir inceleme, üç yıl sonra ortaya çıktı. Bu onun büyük kitabı Liberalizm'di. Topyekün devletçiliğe saldırdıktan sonra, alternatifi hecelemeyi gerekli gördü. Bu, klasik liberal programın uzun yıllardan beri, bu sefer kıtanın önde gelen politik iktisatçısından ilk tam ölçekli canlanmasıydı.
Önsözünde Mises, liberalizmin 18. ve 19. yüzyıl versiyonunun bir hata yaptığını belirtti. Sadece maddi dünyayla değil, aynı zamanda manevi meselelerle de konuşmaya çalışmıştı. Tipik olarak, liberaller kendilerini kiliseye karşı konumlandırmışlardı, bu da kiliseyi serbest piyasaya ve serbest ticarete karşı etkilemenin talihsiz etkisine neden oldu.
Bu polarize edici etkiden kaçınmaya çalışmak için, Mises, liberalizmin "tamamen bu dünyadaki insanların davranışına yönelik bir doktrin olduğunu açıkça belirtir. Onların zâhirî, maddî refahlarının yükselmesinden başka bir amacı yoktur ve onların iç, manevî ve metafizik ihtiyaçları ile ilgilenmez.”
Elbette insanların hayatı, yiyip içmekten ve maddi ilerlemeden daha fazlasını ilgilendiriyor. Bu nedenle liberalizm tam gelişmiş bir yaşam teorisi gibi davranmaz. Bu nedenle ilahiyatçılar ve muhafazakarlar tarafından salt seküler bir ideoloji olmakla suçlanamaz. Sadece siyaset dünyasına uygun meselelerle ilgilenmesi anlamında sekülerdir, daha fazlası değil. Mises'in liberalizminde, toplumun maddi ilerlemesinin ahlaki açıdan sakıncalı olmadığını kabul etmesi koşuluyla, herhangi bir dindar kişinin itiraz etmesi gereken hiçbir şey yoktur.
Mises'in geleneksel liberal doktrininde yaptığı bir diğer değişiklik, onu doğrudan kapitalist ekonomik düzenle ilişkilendirmekti. Eski liberalizm, sıklıkla ifade özgürlüğü ve özgür basın için muhteşem bir savunma teklif etti, ancak çok önemli ekonomik boyutu ihmal etti.
Mises'in liberalizm ve kapitalizm arasındaki doğrudan bağlantısı, liberal konumun Avrupa ve Amerika'da ortaya çıkmakta olan hileli biçimden ayrılmasına da yardımcı oldu. Bu sahte liberalizm, ACLU'nun o zaman ve şimdi söylediği gibi, hem sivil özgürlükleri hem de sosyalizmi desteklemenin bir yolu olduğunu iddia etti.
Ama Mises'in savunduğu gibi, özgürlük bir bütündür. Eğer hükümet ticaret özgürlüğünü ortadan kaldıracak, parayı şişirecek veya büyük çaplı kamu işlerini finanse edecek kadar büyük ve güçlüyse, konuşmayı ve basını da kontrol etmek ve yurtdışında askeri maceralara atılmak hükümet için kolay bir mesele olur.
Mülkiyet
Böylece Mises'in kitabından, dünyanın her yerindeki entelektüelleri hem korkutan hem de ilham veren en ünlü dizesi: "Liberalizmin programı" eğer "tek bir kelimeye sıkıştırılmışsa, şunu okumak zorunda kalırsınız: mülkiyet." Mülkiyet ile Mises, yalnızca toplumun tüm düzeylerinde özel mülkiyetini değil, aynı zamanda aynı sahipler tarafından kontrolünü de kastetmiştir.
Bu tek taleple, mülkiyetin ve kontrolünün özel ellerde tutulmasıyla, devletin nasıl zorunlu olarak radikal bir şekilde sınırlandırılması gerektiğini görebiliriz. Devlet sadece başkalarından aldığı kaynaklarla çalışabiliyorsa ve tüm kaynaklar özel taraflara aitse ve kontrol ediliyorsa, hükümet kısıtlanır.
Özel mülkiyet güvencedeyse, toplumun diğer tüm yönlerinin özgür ve müreffeh olacağına güvenebiliriz. Üyeleri mülkiyete sahip olmadıkça ve kontrol etmedikçe toplum kendini yönetemez; ya da tersine, mülkiyet devletin elindeyse, toplumu çok iyi bildiğimiz feci sonuçlarla yönetecektir.
Mülkiyet hakları sıkı bir şekilde korunursa, devlet savaşlarda, bunalımlarda ve doğal afetlerde olduğu gibi sosyal krizden iktidarı ele geçirmek için yararlanamaz. Devlet üzerindeki sınırlar ne olursa olsun geçerlidir. İstisna yoktur. Böylece klasik bir liberal toplum TVA'yı kurmazdı, Teksaslı çiftçileri bir kuraklıkta kurtarmazdı, adamlarını uzay görevlerine göndermeyecek ve Amerikalılara altı trilyon dolar vergi ödetmeyecek ve onu başarısız bir yoksulluk savaşına akıtmayacaktı.
Özgürlük
Mises, liberal toplumun ikinci direğinin özgürlük olduğunu söyler. Bu, insanların birbirlerinin veya hükümetin kölesi olmadığı, ancak başkalarının mülkiyet haklarını ihlal etmedikleri sürece çıkarlarını sürdürmekte özgür olan öz sahipleri olduğu anlamına gelir. En önemlisi, tüm işçiler istedikleri meslekte çalışmakta, işverenlerle ücretsiz sözleşmeler yapmakta veya kendileri işveren olmakta özgürdür.
Özgürlük ve mülkiyeti birleştiren insanlar, çok önemli dışlama hakkını kullanabilirler. Mesela; seni mülkümden uzak tutabilirim. Beni seninkinden uzak tutabilirsin. Benimle ticaret yapmak zorunda değilsin. Seninle ticaret yapmak zorunda değilim. Bu dışlama hakkı, genel olarak ticaret yapma hakkıyla birlikte toplumsal barışın anahtarıdır. İşbirliklerimizin biçimini ve tavrını seçemiyorsak, gerçek anlamda özgür değilizdir.
Örgütlenme özgürlüğünün, özellikle ayrımcılık karşıtı yasa biçimindeki çöküşü, günümüzde toplumsal hırçınlığın bu kadar artmasının ana nedenidir. Neredeyse hiç sorgulanmamasına rağmen, ayrımcılık karşıtı yasa, klasik liberal toplum görüşü ile uzlaştırılamaz. Zorla yapılan hiçbir ortaklık, ilgili taraflar veya genel olarak toplum için asla iyi olamaz.
Bu konuyla ilgili herhangi bir tartışma, her zaman eşitlik sorununu gündeme getirir. Ve burada, Mises'in daha önceki liberalizm modelleri üzerinde yaptığı bir başka gelişmeyi daha buluyoruz. Sadece yasal bir yapı olarak değil, aynı zamanda saçma olan sınıfsız bir toplum için umut ve çalışma konusunda da eşitlik fikrine fazlasıyla aşıktılar.
Mises'in dediği gibi, "Bütün insan gücü insanları gerçekten eşit kılmak için yetersiz olacaktır. İnsanlar her zaman eşitsizdir ve öyle kalacaktır." İnsanlara eşit zenginlik ve hatta zengin olmak için eşit fırsat verilemeyeceğini savundu. Topluluğun üyeleri için yapabileceği en iyi şey, yönetim kurulu genelinde geçerli olan kurallar oluşturmaktır. Bu kurallar, hükümetteki yöneticiler dahil hiç kimseyi muaf tutmaz.
Çok zenginler her zaman bizimle olacak, çok şükür, çok fakirler de öyle olacak. Bu kavramlar elbette belirli toplumlar ve ortamlarla bağlantılıdır, ancak politika açısından en iyi şekilde göz ardı edilirler. Yoksullara bakmak ve onları temel özgürlükleri tehdit eden demagojik siyasi kampanyalardan korumak hükümetin değil, vakıfların işidir.
Liberal bir toplumda hükümet, bireyleri kendilerinden korumaz, belirli bir servet dağılımı için çaba göstermez, herhangi bir belirli bölgeyi veya teknolojiyi veya grubu desteklemez veya barışçıl kusurlar ve erdemler arasındaki ayrımı tanımlamaz. Merkezi hükümet hiçbir şekilde toplumu veya ekonomiyi yönetmez.
Barış
Klasik liberalizmin üçüncü ayağı barıştır. Bu, savaş sevgisinin olamayacağı anlamına gelir ve gerçekleştiğinde, kahramanca değil, sadece herkes için trajik olarak görülebilir. Yine de, her zaman ve her yerde kaynakları yanlış yönlendirip yok etse de, savaşın ekonomi için ne kadar iyi olduğunu duymaya devam ediyoruz. Mises'in belirttiği gibi, kazanan bile kaybeder. "Savaş" için Randolph Bourne şöyle dedi: "Savaş devletin sağlığıdır."
İmparatorluk da öyle. Amerikalılar, yarıküremizde yabancı bir Sovyet varlığına karşı çıktılar. Yine de Japonya'daki insanların, sadece bir örnek vermek gerekirse, ülkelerindeki çok sayıda Amerikan askeri hakkında ne hissettiklerini asla düşünmüyoruz. Okinawa'da ve Japonya'nın geri kalanında açık ara en büyük suç nedeni Amerikan birlikleridir. Ama birliklerimiz, uçaklarımız, gemilerimiz ve nükleer silahlarımız Japonya'yı "savunuyor" mu? Kimden? Hayır, II. Dünya Savaşı'nın bitiminden 51 yıl sonra ülkeyi kontrol amacıyla işgal etmeye devam ediyoruz.
Bir insanın gerçek karakterini keşfetmek istiyorsanız, kendisi hakkında söylediklerini unutun ve diğer insanlarla olan ilişkilerine bakın. Aynı şey bir hükümet için de geçerlidir. İddialarını unutabiliriz; sadece başkalarına nasıl davrandığına bakın. Klasik liberal devlet, vatandaşlarının yabancı halklarla ticaret yapma haklarını koruyan devlettir. Herhangi bir türde dış çatışmalara dayanmaz. Örneğin, Kodak'ın ABD askeri gücü tarafından desteklenen Japonya'nın filmini satın almasını talep ettiği gibi, yabancı ülkelerden etkili ABD üreticilerinin ürünlerini satın almasını talep etmez.
Gerçek liberal toplum da yabancı ülkelere devlet yardımı göndermez, yöneticilerine rüşvet vermez veya onları tutuklamaz veya öldürmez, diğer hükümetlere nasıl bir ülkeye sahip olmaları gerektiğini söylemez veya dünyaya refah haklarını dayatmak için küresel planlara dahil olmaz. Ancak bunların hepsi ABD'nin 1930'lardan beri normal bir politika olarak üstlendiği eylemlerdir. Yöneticilerimiz birine rüşvet vermeleri, birini bombalamaları veya her ikisini birden yapmaları gerektiğini düşünüyor gibi görünüyor. Aksi takdirde, korkunç "izolasyonculuğa" düşme riskine gireriz.
Jonathan Kwitney, Amerikan dış politikasını şu şekilde tasvir etti: Birkaç ayda bir, her kapıyı çalarak bir blok aşağı yürüyüşe geçtiğimizi hayal etmemizi istiyor. Bir evde komşumuza "Senden hoşlanıyorum, seni onaylıyorum, işte 1000 dolar" diye duyururuz. Bir sonraki evde, aynı şeyi yapıyoruz. Ama üçüncü evde, "Seni sevmiyorum, seni onaylamıyorum" diyoruz. Sonra mantomuzdan 12 kalibrelik bir pompalı tüfek çıkarırız ve onu ve ailesini havaya uçururuz.
Bu yüzden, birkaç ayda bir, bazı insanlara para, bazılarına ölüm dağıtarak ve net kurallar olmadan, şu anda sahip olduğumuz çıkarlarımıza göre kararlarımızı vererek, blok aşağı gidiyoruz.
Tahminimce çok popüler olmayacağız. Bir daha televizyonda "Amerikan karşıtı" bir miting gördüğünüzde bunu bir düşünün. Bu insanlar dış yardımımızı alıyor olabilirler, ancak bir sonraki Irak, Haiti, Somali veya Panama olabileceklerini de düşünüyor olabilirler. Klasik liberal dış politika, George Washington'un dediği gibi, “herkesle ticaret yap ve hiç kimseye karşı savaşma” dışında, hiçbir şekilde dış politika değildir.
Restorasyon
Bu üç unsur (mülkiyet, özgürlük ve barış) liberal programın temelidir. Kaybedilen refahımızı ve sosyal istikrarımızı geri getirebilecek bir felsefenin özüdürler. Yine de liberal programın yüzeyini daha yeni çizmeye başladım. Para politikası, ticaret anlaşmaları, sosyal sigorta planları ve daha pek çok konuda söylenecek daha çok şey var. Yine de siyasi sınıfımız bu özgürlük, mülkiyet ve barış özünü anlayabilseydi, çok daha iyi durumda olurduk ve Washington'a göndereceğimiz bir sonraki yeni meclis üyelerinin gözlerini yeniden dağıtım veya özel haklar değil, özgürlük üzerinde tutacağından daha emin olurdum.
"Liberalizm," diye yazmıştı Mises, "sosyal kurumların gücü dahilinde olduğu sürece, onları acı ve ıstırabın dış nedenlerinden korumak için insanlara tek bir şey, herkes için maddi refahın barışçıl, kesintisiz gelişimini vermeyi amaçlar. Acıyı azaltmak, mutluluğu artırmak: Liberalizmin amacı budur."
Klasik liberalizm günümüzde işe yarar mı? Bugün toplumdaki tartışmalı konuları düşünün. Her biri, bir tür hükümet müdahalesine sarılmış hayatın bir alanını içerir. Günümüzün çatışmaları, siyasi zorlama aygıtı olan devleti kullanarak bir başkasının mülküne el koyma arzusu etrafında dönmektedir. Liberal programı izleseydi toplumumuz daha barışçıl ve müreffeh olur muydu? Soru kendi kendine cevap veriyor.
Şimdi hayalime geri dönelim. Başkanlık siyasetini bilmiyorum ya da umursamıyorum çünkü ikisi de önemli değil. Özgürlüğüm ve mülkiyetim o kadar güvenli ki, açıkçası kimin kazandığı önemli değil. Ancak bu hedefe ulaşmak için hiçbirimiz zamanımızın siyasi veya entelektüel savaşlarından kaçamayız. İnandığım ve olacağına inandığım gibi, bu ülkede klasik liberal vizyon bir kez restore edilse bile, dinlenmeyi göze alamayız.
Goethe'nin Prometheus'u ağlıyor:
Sen yoksa beni yaşamaktan bıkar mı sandın?
Kaçak çöllere giderim mi sandın
Açmıyor diye bütün düş tomurcukları?
Ve Faust, "bilgeliğin son sözü" ile yanıt verir:
Hiç kimse özgürlüğünü ya da hayatını hak etmez
O kimseler ki, her gün onları yeniden kazanmazsa.
[İlk olarak Ağustos 2007'de yayınlandı.]
Yazar: Llewellyn H. Rockwell Jr.
Çevirmen: Atilla Seyid.