16 Mayıs 1918'de Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, Amerika'nın I.
Bir önceki yılın Casusluk Yasası ile birlikte, İsyan Yasası büyük ölçüde Başkan Woodrow Wilson'ın ABD Başsavcısı olan A. Mitchell Palmer tarafından düzenlendi. Nisan 1917'nin başlarında ABD'nin savaşa girmesinden kısa bir süre sonra kabul edilen Casusluk Yasası, herhangi bir kişinin ABD silahlı kuvvetlerinin savaş çabalarını kovuşturmasına müdahale etmeyi veya ülkenin başarısını teşvik etmeyi amaçlayan bilgileri iletmesini suç haline getirdi. düşmanlar.
Sosyalistleri, pasifistleri ve diğer savaş karşıtı eylemcileri hedefleyen İsyan Yasası, savaşın kovuşturulmasına müdahale eden yanlış beyanlarda bulunmaktan suçlu bulunan herkese sert cezalar verdi; ABD hükümetine, bayrağına, Anayasasına veya ordusuna hakaret veya suistimal etmek; gerekli savaş malzemelerinin üretimine karşı kışkırtma; veya bu eylemlerden herhangi birini savunmak, öğretmek veya savunmak. Kanunda belirtilen bu tür eylemlerden suçlu bulunanlar, 10.000 dolardan fazla olmayan para cezası veya yirmi yıldan fazla olmayan hapis cezası veya her ikisi ile cezalandırılacaktır. Bu, önceki mevzuatta casusluk eylemleri için uygulanan cezanın aynısıydı.
DAHA FAZLA OKUYUN: İsyan ve Casusluk Eylemleri, Birinci Dünya Savaşı Sırasında Muhalefeti Bastırmak İçin Tasarlandı
Wilson ve Kongre, İsyan Yasasını o savaş zamanında ülke içinde muhalefetin yayılmasını engellemek için çok önemli görse de, modern hukuk alimleri yasayı ABD Anayasası'nın lafzına ve ruhuna, yani Birinci Değişikliğe aykırı olarak görüyorlar. Haklar Bildirgesi'nden. Birinci Dünya Savaşı sırasında İsyan Yasası kapsamındaki en ünlü kovuşturmalardan biri, pasifist bir işçi örgütleyicisi ve 1900'de Sosyal Demokrat olarak cumhurbaşkanlığına aday olan ve Dünya Endüstri İşçileri'nin (IWW) kurucusu Eugene V. Debs'in davasıydı. 1904, 1908 ve 1912'de Amerika Sosyalist Partisi biletinde.
Haziran 1918'de Ohio, Canton'da savaş karşıtı bir konuşma yaptıktan sonra Debs tutuklandı, yargılandı ve İsyan Yasası uyarınca 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Debs karara itiraz etti ve dava sonunda mahkemenin Debs'in savaş çabalarını engelleme niyetiyle hareket ettiğine karar verdiği ve mahkumiyetini onayladığı ABD Yüksek Mahkemesine ulaştı. Kararda, Baş Yargıç Oliver Wendell Holmes, daha önceki dönüm noktası niteliğindeki davaya atıfta bulundu. Schenck / Amerika Birleşik Devletleri (1919), aynı zamanda bir Sosyalist olan Charles Schenck, yakın zamanda askere alınan erkekleri ABD zorunlu askerlik politikasına karşı çıkmaya çağıran bir broşür dağıttıktan sonra Casusluk Yasası uyarınca suçlu bulunduğunda. Bu kararda Holmes, konuşma ve basın özgürlüğünün belirli durumlarda kısıtlanabileceğini ve her durumda sorunun, kullanılan kelimelerin bu tür durumlarda kullanılıp kullanılmadığı ve açık ve mevcut bir tehlike oluşturacak nitelikte olup olmadığı olduğunu savundu. Kongre'nin önleme hakkına sahip olduğu önemli kötülükleri getireceklerini.
Debs'in cezası, 1921'de İsyan Yasası'nın Kongre tarafından yürürlükten kaldırılmasıyla değiştirildi. Casusluk Yasası'nın büyük bölümleri, ayaklanma suçu ünlü iftira davasıyla büyük ölçüde ortadan kaldırılmış olsa da, bugüne kadar Birleşik Devletler yasalarının bir parçası olarak kaldı. Sullivan - New York Times (1964), basının kamu görevlilerine yönelik eleştirilerinin -bir davacı açıklamaların kötü niyetle veya gerçeği umursamadan yapıldığını kanıtlayamadıkça- Birinci Değişiklik kapsamında korunan konuşma olduğunu belirledi.
Uzaylı ve İsyan Eylemleri
1798'de, Federalistlerin kontrolündeki Kongre, yüzeyde, yaklaşan bir savaş döneminde yabancıların Amerika Birleşik Devletleri'ndeki faaliyetlerini kontrol etmek için tasarlanmış bir dizi yasa çıkardı. Bununla birlikte, yüzeyin altında, bu yasaların asıl amacı Jeffersoncu Cumhuriyetçiliği yok etmekti. Toplu olarak "Yabancı ve İsyan Kanunları" olarak bilinen yasalar şunları içeriyordu:
- Vatandaşlığa Kabul YasasıVatandaşlık arayan yabancılar için ikamet süresini 5 yıldan 14 yıla çıkaran bu yasa, genellikle Cumhuriyet siyasetinde aktif olan İrlandalı ve Fransız göçmenlere yönelikti.
- Uzaylı Yasasıbarış zamanında tehlikeli kabul edilen yabancıların sınır dışı edilmesine izin veren
- Uzaylı Düşmanları Yasasısavaş sırasında tehlikeli kabul edilen yabancıların sınır dışı edilmesine veya hapsedilmesine izin veren . Bu hiçbir zaman uygulanmadı, ancak çok sayıda Fransız'ı eve dönmeye teşvik etti.
- İsyan Yasasıhükümeti, Kongreyi veya başkanı sözlü veya yazılı olarak eleştiren kişilere para cezası veya hapis cezası öngören .
1778'den 1783'e kadar Fransa ve İngiltere savaştaydı. Her iki ülke de savaşa kendi saflarında katılması için ABD'ye baskı yaptı. Başkan Washington, ülkeyi “karmaşık ittifaklardan” kaçınmaya çağırdı. Ancak ülkede anlaşma sağlanamadı. Tarihçi Joel Richard Paul kitabında açıklıyor emsalsiz, “tarafsızlığın destekçileri [Washington liderliğindeki] Federalist Partide birleşti ve yönetimi eleştirenler Jefferson liderliğindeki Cumhuriyetçi Partiyi kurdu.”
İki taraf arasındaki tansiyon yükseldikçe, basına yansıyan sert hırslar arttı. Adams, “hükümetimize iftira atmak için her türlü münasebetsizliğin, yalanın ve kötülüğün” partizan eğilimlerini mahkûm etti.
Ayrıca, James F. Simon'ın kendi tarihinde gözlemlediği gibi nasıl bir millet, "Başta Fransa ve İrlanda'dan gelen göçmenler olmak üzere yeni vatandaşların çoğunluğunun Jefferson'un partisine katılması Federalistler için kaybolmadı."
1798 yazında, Başkan Adams tarafından desteklenen Kongre'deki katı Federalistler, “vatanseverlik” ve muhalefetin bastırılmasına odaklanan dört yasa çıkardı.
John Adams, Kongre Kütüphanesi aracılığıyla 1828 dolaylarında litografi
Kongre Kütüphanesi'nin özetlediği gibi:
Bu eylemler, Amerikan vatandaşlığı için ikamet şartını beş yıldan on dört yıla çıkardı, başkana ABD'nin barış ve güvenliği için tehlikeli olduğu düşünülen yabancıları hapsetme veya sınır dışı etme yetkisi verdi ve hükümeti eleştiren konuşmaları kısıtladı.”
Geçiş sırasına göre eylemler şunlardı:
- 18 Haziran
- 25 Haziran Uzaylılar Hakkında Kanun
- Yabancı Düşmanlara Saygı Yasası 6 Temmuz
- Amerika Birleşik Devletleri'ne Karşı Bazı Suçların Cezalandırılmasına Dair Kanun (Sedition Act) 14 Temmuz
Eylemlerin kabulü ulusal güvenlik için gerekli olduğu için meşrulaştırıldı, ancak gerçekte eylemler cumhurbaşkanını eleştirenleri susturmayı amaçlıyordu. (Örneğin, Vatandaşlığa Kabul Yasası ile ilgili olarak, o sırada göçmenlerin çoğunluğu Thomas Jefferson'u ve Federalistlerin siyasi muhalifleri olan Demokratik Cumhuriyetçileri destekledi.)
Başkana bir savaş durumunda düşman bir ülkenin yabancılarını hapsetme veya sınır dışı etme yetkisi veren Yabancı Düşmanlara Saygı Yasası, dördünden en popüler olanıydı. En az popüler olan ve en tartışmalı olanı, cumhurbaşkanı, Kongre veya hükümete karşı “yanlış, skandal ve kötü niyetli” suçlamalar için 2.000 dolara kadar para cezası ve iki yıla kadar hapis cezası sağlayan İsyan Yasasıydı. ”
Federalistlerin Meclisteki lideri Robert Goodloe Harper'ın belirttiği gibi, 14 Temmuz 1798'de kabul edilen İsyan Yasası'nın amacı, ülkeyi içindeki düşmandan, yani Cumhuriyetçi partiden korumaktı." (Simon, s. 51):
Harper, İsyan Yasası'nın, ülkedeki Fransız hizipinin "Jefferson'ın Cumhuriyetçileri"nin hain eğilimlerine gerekli bir yanıt olduğunu söyledi.
Aslında, iddia haksız değildi. 1797'den 1801'e kadar ülkenin Başkan Yardımcısı olan Jefferson, ABD'ye yeni atanan Fransız bakanı olan Citizen Genêt olarak bilinen Edmond Charles Genêt ile gizlice görüşüyordu. Jefferson, Fransa ile bir ittifaka destek ve Fransız ithalatı üzerindeki tarifelerin kaldırılması karşılığında Genêt'in Kongre'de Cumhuriyetçi bir çoğunluk seçmesine yardım etmesinden endişe duyuyordu. Profesör Paul şöyle yazıyor:
Jefferson, düşmanlarının [Başkan George Washington da dahil olmak üzere] Federalistlerin, özellikle Adams ve Hamilton'ın Fransa'nın düşmanları olduğunu açıkça belirtti. . . . Bu konuşmalardan Genêt, cumhurbaşkanının konuyla alakasız olduğu ve Kongre'ye ya da doğrudan halka yapılan bir çağrının daha etkili olacağı yönündeki yanlış izlenimi yarattı.”
Jefferson ayrıca, tarihçi Paul'ün yazdığı gibi, eylemlere karşı Kentucky ve Virginia Kararlarını gizlice hazırladı:
. . . Anayasa, devletler arasında yalnızca bir “kompakt”tan başka bir şey değildi ve sonuç olarak her eyalet, aynı fikirde olmadığı herhangi bir federal yasayı geçersiz kılma hakkına sahipti.”
Her halükarda, eylemlere verilen olumsuz tepki, 1800 seçimlerinde Jefferson ve Cumhuriyetçilerin zaferine katkıda bulundu. Kongre, 1802'de Vatandaşlığa Kabul Yasasını yürürlükten kaldırırken, diğer iki yasanın süresinin dolmasına izin verildi. Ancak Yabancı Düşmanlar Yasası, Amerika Birleşik Devletleri Yasası'nın 50. Başlığının 3. Bölümünün 21-24. Bölümleri olarak yürürlükte kalmaya devam etmektedir. Dünya Savaşı'nda Almanya, Japonya ve İtalya'dan gelen düşman uzaylıları tespit etmek ve hapsetmek için hükümet tarafından kullanıldı. (Bu, Batı Kıyısı'ndan Japon kökenli insanları çıkarmak için kullanılan Japon toplama kamplarından ayrıydı.) Savaştan sonra kendi ülkelerine sürüldüler. 1948'de Yüksek Mahkeme, fiiller kapsamındaki başkanlık yetkilerinin, düşman ulusla bir barış anlaşması yapılana kadar düşmanlıkların sona ermesinden sonra devam ettiğine karar verdi.
En son Donald Trump, yasayı Müslüman yasağının gerekçesi olarak kullandı. Buna karşılık, birkaç Demokrat senatör, Uzaylı Düşmanları Yasasını yürürlükten kaldırmaya çalıştı.
ABD Kongresi, İsyan Yasasını onayladı - TARİH
Britanya ile olan savaş şimdilik sona ermişti ve Birleşik Devletler'in kendi demokrasi, sınır ve askeri kurumlarını inşa etme zamanı gelmişti. Ve dünyaya bu hükümet biçiminin başarılı olabileceğini kanıtlamanın ve onun halefiyetinin mümkün olduğunu kanıtlamanın zamanı gelmişti. Washington 1797'de Adams'a yol verdiğinde, bu hareket, konseptinin değerli olduğuna ve dünyanın izlediğine dair ilk kanıtı sağladı.
Daha fazla 1700'ler
Yukarıdaki resim: Amerika Donanmasını inşa ediyor. Sağdaki resim: Independence Hall, Philadelphia. Gravürler National Archives'in izniyle.
ABD Zaman Çizelgesi - 1790'lar
Yıllık 125$ karşılığında bu sayfaya sponsor olun. Banner veya metin reklamınız yukarıdaki alanı doldurabilir.
Tıklamak Sponsor olmak için buraya sayfa ve reklamınızı nasıl ayıracağınız.
25 Şubat 1791 - Amerika Birleşik Devletleri'nin İlk Bankası, federal bir darphane ve tüketim vergileri de dahil olmak üzere federal maliye politikasının üç parçalı genişlemesinin bir parçası olan Amerika Birleşik Devletleri Kongresi tarafından Philadelphia'da yirmi yıllığına kiralandı.
20 Şubat 1792 - Amerika Birleşik Devletleri Posta Dairesi Başkanlığı, Başkan George Washington tarafından kanunla imzalanarak kuruldu.
3 Aralık 1792 - Bir Federalist olan George Washington, John Adams'ın Başkan Yardımcısı olarak seçilmesiyle hiçbir muhalefet olmaksızın ABD başkanı olarak yeniden seçildi. Güçlü bir merkezi hükümete inanan Federalistler, Washington'un popülaritesi nedeniyle siyasi bir kavgaya karşı karar veren o zamanki diğer siyasi parti olan Demokrat-Cumhuriyetçiler'den sayıca fazlaydı. Washington ikinci bir dönem aramayı düşünmüyordu, ancak kısmen siyasi partilerin dalgasını durdurmaya çalışmaktan dolayı yeniden hizmet etmeye karar verdi.
12 Şubat 1793 - Amerika Birleşik Devletleri Kongresi, köle eyaletlerinden kaçan kölelerin özgür topraklara veya eyaletlere iade edilmesini gerektiren federal bir yasa çıkardı.
18 Eylül 1793 - George Washington, Capitol binasında temel taşını atıyor ve Dr. William Thornton'un tasarımının inşaatına başlıyor.
9 Aralık 1793 - Noah Webster tarafından kurulan American Minerva, New York şehrinin ilk günlük gazetesi oldu.
20 Ağustos 1794 - Ohio-Indiana bölgesinin komutanı General Anthony Wayne, Maumee Nehri üzerindeki Fallen Timbers'da Shawnee, Mingo, Delaware, Wyandot, Miami, Ottawa, Chippewa ve Potawatomi dahil olmak üzere Hint kabilelerinden oluşan bir konfederasyonu bozguna uğrattı. kargaşa içinde bir geri çekilmeye neden olur.
1 Haziran 1796- Tennessee, Birliğe 16. eyalet olarak kabul edildi.
8 Temmuz 1796 - Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı ilk pasaportu çıkardı.
11 Temmuz 1796 - Amerika Birleşik Devletleri tarafından Detroit şehrinin mülkiyeti, Büyük Britanya ile Jay Antlaşması'nın şartlarına göre alındı.
21 Ekim 1797 - 44 silahlı bir fırkateyn olan Anayasa, Trablus kıyılarındaki Berberi korsanlarına karşı Boston Limanı'ndan hizmete gönderildi.
17 Aralık 1797 - Amerikalı bilim adamı Joseph Henry doğdu. Smithsonian Enstitüsü'nün ilk başkanı olarak görev yapacak ve elektromıknatıslar alanındaki keşiflerle tanınacak.
4 Mayıs 1798 - Thomas Jefferson, o zamanlar Amerika Birleşik Devletleri Başkan Yardımcısı, Amerikan Felsefe Derneği'ni bir pulluk için yeni bir kalıp tahtası icadı hakkında bilgilendirdi.
7 Nisan 1798 - Mississippi Bölgesi, Georgia ve Güney Carolina'nın bazı bölgelerinden kuruldu ve daha sonra ABD ve İspanya'nın tartışmalı bölgelerini kapsayacak şekilde genişletildi.
Alman-Amerikalı Gottlieb Graupner Boston'a yerleşir ve Amerika Birleşik Devletleri'nde orkestra müziğinin babası olur. Daha sonra Filarmoni Derneği'ni organize edecekti.
16 Kasım 1798 - Kentucky Resolve, Alien ve Sedition Yasası'nda hükümet gücünün genişletilmesine karşı çıkan ve bunları anayasaya aykırı kabul eden geçişler. 24 Aralık 1798'de Virginia yasama organı benzer bir Kararı kabul etti. Tasarıların üçü sonunda yürürlükten kaldırıldı, dördüncüsü, revizyonlarla birlikte Yabancı Düşmanlar Yasası hala yürürlükte.
9 Şubat 1799 - Fransız savaş gemisi L'Insurgente, U.S.S. Takımyıldız. Napolyon, Birinci Konsolos olduktan sonra Fransız akınlarını durdurur.
15 Şubat 1799 - Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk basılı oy pusulaları Pennsylvania'da basıldı.
29 Mart 1799 - Yirmi sekiz yıl sonra, 1827'de New York eyaletinde köleliği ortadan kaldırmak için bir yasa çıkarıldı.
KAYNAKÇA
McKitrick, Stanley ve Eric McKitrick. Federalizm Çağı: Erken Amerikan Cumhuriyet, 1788 – 1800. Londra: Oxford University Press, 1993.
Schudson, Michael. İyi Vatandaş: Amerikan Sivil Yaşamının Tarihi. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1998.
Sharpe, James Rogers. Erken Cumhuriyette Amerikan Siyaseti: Krizdeki Yeni Ulus. New Haven, CT: Yale University Press, 1993.
Smith, James Morton. Özgürlüğün Engelleri: Yabancı ve İsyan Yasaları ve Amerikan Sivil Özgürlükler. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1956.
İsyan Yasasına Tepki Federalistleri iktidardan süpürdü
İsyan Yasası kapsamındaki kovuşturmalar ve müteakip mahkumiyetler, Federalist yönetime karşı muhalefeti harekete geçirdi. Yargılanan Cumhuriyetçi matbaacılar ve editörler halk kahramanları oldular. 1800 seçimlerinde, Federalistler iktidardan silindi&mdash asla geri dönmeyecekti&mdasve Jefferson daha sonra yasalara göre suçlu bulunanları affetti.
Neredeyse 170 yıl sonra, Yüksek Mahkeme ünlü New York Times Co. v. Sullivan davasında (1964) şunları yazdı: tarih.&rdquo Bugün, 1798 tarihli İsyan Yasası genellikle temel İlk Değişiklik ilkelerinin ihlali olarak hatırlanıyor.
Bu makale ilk olarak 2009'da yayınlandı. Peter McNamara, Arizona Eyalet Üniversitesi'nde Sivil ve Ekonomik Düşünce ve Liderlik Okulu'nda profesördür.
1871 Yasası: “Birleşik Devletler” Bir Şirkettir – İki Anayasa vardır
(POPEYE) Columbia Bölgesi'ni kuran 1871 Yasası'ndan bu yana, bazı uluslararası bankacılara ve Avrupa ve İngiltere aristokrasisine ait olan Birleşik Devletler Şirketi altında yaşıyoruz.
1871'de Kongre, TEK KELİME —'yi değiştirerek orijinal Anayasanın adını değiştirdi ve okuyacağınız gibi bu çok önemliydi.
Bazı insanlar, herhangi bir “legal” belgesindeki BİR SÖZCÜK veya İKİ SÖZCÜK farkının kritik bir fark yarattığını anlamıyor. Ancak Kongre bunu biliyor ve biliyor.
1871, 21 Şubat: Kongre, 1871 Yasası olarak da bilinen Columbia Bölgesi için bir Hükümet Sağlamak İçin Bir Yasayı Geçirdi.
Bunu yapmak için hiçbir anayasal yetkiye sahip olmayan Kongre, on mil karelik bir arazi parçası olan Columbia Bölgesi için ayrı bir hükümet biçimi oluşturur (bkz. ve 62).
İç Savaş sonrasında ülke zayıfladığında ve mali açıdan tükendiğinde çıkarılan #8212 kanunu, Amerika'nın kasasında ve boynunda bir hakimiyet elde etmeye niyetli yabancı çıkarların (uluslararası bankacılar) stratejik bir hamlesiydi.
Kongre, uluslararası bankacılarla (özellikle Londra'daki Rothschild'ler) söz konusu bankacılara BORÇ tahakkuk ettirmek için bir anlaşma yaptı. Bankacılar, bocalayan bir ulusa ciddi şartlar olmaksızın borç para vermek üzere olmadıklarından, ayaklarını Amerika Birleşik Devletleri'nin kapısına getirmenin bir yolunu buldular.
1871 Yasası, BİRLEŞİK DEVLETLER adlı bir şirket kurdu. Yabancı çıkarların SAHİBİ olan şirket içeri girdi ve orijinal Anayasayı bir çöp kutusuna attı. 1871 tarihli yasa ile organik Anayasa, başlığı büyük harfle yazılırken — fiilen tahrip edilmiş ve sabotaj — ile tahrif edilmiş ve başlıktaki “of” kelimesi “of” olarak değiştirilmiştir.
AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ ANAYASASI, birleşik AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ'nin anayasasıdır.
Ekonomik bir kapasitede çalışıyor ve Halkı, Cumhuriyeti yönettiğini düşünmeleri için kandırmak için kullanıldı. Öyle değil!
Yasal bir belgeye atıfta bulunulduğunda büyük harf kullanımı önemsiz DEĞİLDİR. Bu görünüşte "küçük" değişiklik, sonraki her nesil Amerikalı üzerinde büyük bir etki yarattı.
Kongre'nin 1871 Yasasını kabul ederek yaptığı şey, tamamen yeni bir belge, bir INCORPORATED hükümeti olan Columbia Bölgesi hükümeti için bir anayasa yaratmaktı. Bu yeni değiştirilen Anayasa, Cumhuriyet'in yararına değildi. Yalnızca AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ'nin kuruluşuna yarar sağlar ve tamamen orijinal (organik) Anayasa'nın dışında çalışır.
Organik Anayasa ile güvence altına alınan mutlak ve devredilemez haklara sahip olmak yerine, biz insanlar artık 'akraba' haklarına veya ayrıcalıklarına sahibiz. Bunun bir örneği, şu anda (şirket hükümet politikası kapsamında) vatandaşların lisans almasını gerektiren bir "ayrıcalığa" dönüştürülmüş olan Hükümdar'ın seyahat hakkıdır.
Kongre, 1871 Yasasını kabul ederek, Bağımsızlık Bildirgesi ve organik Anayasa'nın bağışları ve kararnameleri uyarınca Egemen Olan İnsanlara karşı İhanet işledi.
1871 Yasası, o zamandan beri hükümet yetkilileri tarafından işlenen tüm ihanetlerin VAKFI oldu.
İçindekiler
Federalistlerin muhalif Demokrat-Cumhuriyetçi Parti'ye yönelik korkuları, Fransız Devrimi'nin ortasında Demokratik-Cumhuriyetçiler'in Fransa'yı desteklemesiyle yeni zirvelere ulaştı. Bazıları, hükümeti ve sosyal yapıyı devirmek için Amerika Birleşik Devletleri'nde benzer bir devrimi arzu ediyor gibiydi. [9] Taraflara sempati duyan gazeteler, karşı tarafın liderlerini yolsuzluk, beceriksizlik ve ihanetle suçlayarak gerilimi daha da artırdı. [10] Avrupa'yı kasıp kavuran huzursuzluk Amerika Birleşik Devletleri'ne yayılma tehdidinde bulunurken, ayrılma çağrıları yükselmeye başladı ve acemi ulus kendini parçalamaya hazır görünüyordu. [11] Bu ajitasyonun bir kısmına, Federalistler tarafından Fransız ve Fransız sempatizanı göçmenlerin neden olduğu görüldü. [11] Yabancı Yasası ve İsyan Yasası, bu algılanan anarşi tehdidine karşı koruma amaçlıydı.
Elçilerin İşleri o zamanlar, özellikle de İsyan Yasası oldukça tartışmalıydı. 14 Temmuz 1798'de Adams tarafından kanun haline getirilen İsyan Yasası, [12] Federalistlerin kontrolündeki Kongre'de hararetli bir şekilde tartışıldı ve ancak şartlarını yumuşatan, örneğin sanıkların savunmalarında davalarının haklı olduğunu iddia etmelerini sağlayan çok sayıda değişiklikten sonra kabul edildi. açıklamalar doğru çıkmıştı. Yine de, Meclis'ten ancak üç oy ve Mart 1801'de otomatik olarak sona ermesine neden olan başka bir değişiklikten sonra geçti. [10] Yüksek sesle protesto edilmeye devam ettiler ve 1800 seçimlerinde önemli bir siyasi meseleydiler. Onlara muhalefet de sonuçlandı. - James Madison ve Thomas Jefferson tarafından yazılan tartışmalı Virginia ve Kentucky Kararları.
İsyan Yasası kapsamında öne çıkan kovuşturmalar şunları içerir:
- Bir İngiliz tebaası olan , siyasi yazıları nedeniyle Büyük Britanya'dan sınır dışı edilmişti. Önce Philadelphia'da yaşayıp sonra Virginia'ya yakın bir yere sığınarak, şu adı taşıyan bir kitap yazdı: Önümüzde Beklenti (yayınlanmadan önce Başkan Yardımcısı Jefferson tarafından okundu ve onaylandı) burada Adams yönetimini "sürekli kötü niyetli tutkular fırtınası" ve Başkan'ı "iğrenç bir bilgiç, kaba bir ikiyüzlü ve ilkesiz bir zalim" olarak nitelendirdi. Callender, hâlihazırda Virginia'da ikamet ediyor ve Richmond Denetçisi, 1800 yılının ortalarında İsyan Yasası uyarınca suçlandı ve mahkum edildi, 200 dolar para cezasına çarptırıldı ve dokuz ay hapis cezasına çarptırıldı. [13] : 211-20, Vermont'tan Demokratik-Cumhuriyetçi bir kongre üyesiydi. Uzaylı ve İsyan Kanunları uyarınca yargılanan ilk kişiydi. [1] 1800 yılında, gazetede yazdığı bir makale nedeniyle suçlandı. Vermont Dergisi yönetimi "gülünç şatafat, aptalca övünme ve bencil açgözlülük" ile suçluyor. Yargılanmayı beklerken Lyon, Lyon'un Cumhuriyetçi Dergisi, "Aristokrasinin Kırbacı" başlıklı. Duruşmada 1000 dolar para cezasına çarptırıldı ve dört ay hapis cezasına çarptırıldı. Serbest bırakıldıktan sonra Kongre'ye döndü. [14]][13] : 102-08 Philadelphia Aurora, Demokratik-Cumhuriyetçi bir gazete. Bache, George Washington'u yetersizlik ve mali usulsüzlüklerle ve "kör, kel, sakat, dişsiz, huysuz Adams"ı adam kayırmacılık ve monarşik hırsla suçlamıştı. 1798'de İsyan Yasası uyarınca tutuklandı, ancak yargılanmadan önce sarı hummadan öldü. [13] : 27-29, 65, 96 İngiliz bir göçmendi ve Jeffersonian'ın matbaacısıydı. Vermont Gazetesi. [15] Haswell, Aurora Bache'nin federal hükümetin Tories'i istihdam ettiği iddiası, ayrıca Lyon'un oğullarından para toplamak için bir piyango için bir reklam yayınlayarak, Lyon'un "gasp edilmiş yetkileri" kullanan gardiyanlar tarafından baskısını kınadı. [16] Haswell, yargıç William Paterson tarafından kışkırtıcı iftiralardan suçlu bulundu ve iki ay hapis ve 200 dolar para cezasına çarptırıldı. [17]
- Luther Baldwin, Başkan Adams'ın Newark, New Jersey'e yaptığı bir ziyaret sırasında meydana gelen sarhoş bir olay için suçlandı, mahkum edildi ve 100 dolar para cezasına çarptırıldı. Geçit töreni sırasında silah sesi duyunca "Umarım Adams'ın kıçına isabet etmiştir" diye bağırdı. [18][13] : 112–14
- Kasım 1798'de David Brown, Dedham, Massachusetts'te aralarında Benjamin Fairbanks'ın da bulunduğu bir grubun, "Damga Yasası Yok, İsyan Yasası Yok, Yabancı Bono Yok, Arazi Vergisi Yok, ABD'nin Tiranlarına düşüş" sözleriyle bir özgürlük direği kurmasına önderlik etti. Amerika barışı ve emekliliği Başkana Yaşasın Başkan Yardımcısı." [17][19][20] Brown, Andover, Massachusetts'te tutuklandı, ancak 4.000 dolarlık kefalet ücretini karşılayamadığı için yargılanmak üzere Salem'e götürüldü. [19] Brown, Haziran 1799'da yargılandı. [17] Brown suçunu kabul etti, ancak Yargıç Samuel Chase, kendisine yardım eden diğer kişilerin isimlerini vermesini istedi. [17] Brown reddetti, 480 dolar para cezasına çarptırıldı (2020'de 7.300 dolara eşdeğer), [19][21] ve İsyan Yasası uyarınca verilen en ağır ceza olan on sekiz ay hapis cezasına çarptırıldı. [17][19]
Son derece sevilmeyen Yabancı ve İsyan Hareketleri'nin yürürlüğe girmesinden sonra, ülke çapında protestolar meydana geldi, [22] en büyüklerinden bazıları Kentucky'de görüldü, kalabalıklar o kadar büyüktü ki sokakları ve tüm kasaba meydanını doldurdu. [23] Halk arasındaki öfkeye dikkat çeken Demokratik-Cumhuriyetçiler, 1800 seçim kampanyasında Yabancı ve İsyan Kanunlarını önemli bir konu haline getirdiler. Başkanlığı devraldıktan sonra, Thomas Jefferson, İsyan Yasası [13] : 231 uyarınca halen cezalarını çekenleri affetti ve Kongre kısa süre sonra para cezalarını geri ödedi. [24] Alien Acts'ın Albert Gallatin'i ve İsyan Yasası'nın Benjamin Bache'yi hedef aldığı söylendi. Aurora. [25] [ daha iyi kaynak gerekli ] Hükümet yetkilileri sınır dışı edilecek yabancıların listelerini hazırlarken, birçok uzaylı, Uzaylı ve İsyan Kanunları konusundaki tartışmalar sırasında ülkeden kaçtı ve Adams hiçbir zaman sınır dışı edilme emri imzalamadı. [13] : 187–93
Virginia ve Kentucky eyalet yasama organları, Thomas Jefferson ve James Madison tarafından gizlice yazılan ve federal yasayı kınayan Kentucky ve Virginia Kararlarını da kabul etti. [26] [27] [28] Nihai kararlar Madison'ı "araya girmeyi" savunmada takip ederken, Jefferson'ın ilk taslağı Yasaları geçersiz kılabilir ve hatta ayrılma tehdidinde bulunabilirdi. [29] Jefferson'ın biyografisini yazan Dumas Malone, eylemlerinin o sırada bilinmesi durumunda Jefferson'ın ihanetten yargılanmasına neden olabileceğini savundu. [30] Kentucky Kararlarını yazarken Jefferson, "eşikte tutuklanmadıkça", Uzaylı ve İsyan Kanunları'nın "bu devletleri mutlaka devrime ve kana süreceğini" uyardı. [ Bu alıntının bir alıntıya ihtiyacı var ]
Yabancı ve İsyan Kanunları, yargı denetimi yetkisi o güne kadar net olarak belirlenmemiş olan Yüksek Mahkemeye hiçbir zaman temyiz edilmedi. Marbury - Madison 20. yüzyılın ortalarında başlayan Yüksek Mahkeme görüşlerinde müteakip sözler, İsyan Yasası'nın bugün anayasaya aykırı bulunacağını varsaymıştır. [31] [32]
Yabancı Düşmanlar Yasası, I. Dünya Savaşı'nın başlangıcında yürürlükte kaldı ve bugün ABD yasası olarak kaldı. [8] ABD savaş ve ulusal savunma tüzüklerinin (50 USC 21-24) bir parçası olarak yeniden kodlandı. [8]
7 Aralık 1941'de, Pearl Harbor'ın bombalanmasına yanıt olarak, Başkan Franklin Delano Roosevelt, gözden geçirilmiş Yabancı Düşmanlar Yasası'nın yetkisini kullanarak 2525 (Uzaylı Düşmanlar - Japonca), 2526 (Uzaylı Düşmanlar - Almanca) ve 2527 (Almanca Uzaylı Düşmanları) başkanlık bildirileri yayınladı ( Yabancı Düşmanlar - İtalyan), Japon, Alman ve İtalyan vatandaşı olmayanları yakalamak, dizginlemek, emniyete almak ve uzaklaştırmak için. [8] 19 Şubat 1942'de Roosevelt, cumhurbaşkanının ve başkomutanın savaş zamanı yetkilerinin yetkisine atıfta bulunarak, 9066 sayılı Yürütme Emri'ni yayınlayarak, Savaş Bakanına askeri alanları belirleme yetkisi verdi ve ona diğer yöneticilerin yetkisini aşan bir yetki verdi. Bildiriler 2525–7. EO 9066, Japon kökenli Amerikalıların hapsedilmesine yol açtı, bu sayede Pasifik kıyısında yaşayan %62'si ABD vatandaşı olan ve Japon soyundan gelen 110.000'den fazla insan zorla yeniden yerleştirildi ve ülkenin iç kesimlerindeki kamplarda yaşamaya zorlandı. . [33] [34]
Almanya ve İtalya ile düşmanlıklar Mayıs 1945'te ve Japonya ile o Ağustos'ta sona erdi. Uzaylı düşmanlar ve ABD vatandaşları gözaltında tutulmaya devam etti. 14 Temmuz 1945'te Başkan Harry S. Truman, "Uzaylı Düşmanların Ortadan Kaldırılması" başlıklı 2655 sayılı Başkanlık Bildirisi'ni yayınladı. Bildiri, Başsavcı'ya Amerika Birleşik Devletleri kıtasındaki düşman yabancılarla ilgili olarak, "Amerika Birleşik Devletleri'nin kamu barışı ve güvenliği için tehlikeli" olup olmadıklarına karar verme, uzaklaştırılmalarını emretme ve sınır dışı edilmelerine ilişkin düzenlemeler oluşturma yetkisi verdi. Bildiri, gözden geçirilmiş Yabancı Düşmanlar Yasası'nı (50 USC 21-24), Başkanın "düşman ulusun tebaası" on dört yaşından büyük ve Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan ancak vatandaşlığa alınmamış kişilerle ilgili olarak kamuya açıklama yapma yetkilerine atıfta bulundu. onları uzaylı düşmanları olarak görmek ve uzaklaştırma yollarını belirlemek.
8 Eylül 1945'te Truman, "Uzaylı Düşmanların Kaldırılması" başlıklı 2662 Başkanlık Bildirgesi'ni yayınladı. Gözden geçirilmiş Yabancı Düşmanlar Yasası (50 U.S.C. 21-24), kamu güvenliği açısından uzaylı düşmanların ortadan kaldırılması olarak gösterildi. Birleşik Devletler, 1942'de Rio de Janeiro'daki bir konferansta, Latin Amerika cumhuriyetlerinden Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderilecek tehlikeli yabancı düşmanların sınırlanması ve ülkelerine geri gönderilmesi sorumluluğunu üstlenmeyi kabul etmişti. 8 Mart 1945'te Mexico City'de yapılan başka bir Amerikalılar arası konferansta, Kuzey ve Güney Amerika hükümetleri, güvenlik tehdidi veya refaha yönelik tehdit olarak kabul edilen düşman ulusların uzaylılarının Kuzey veya Güney Amerika'da kalmasını önlemek için önlemlerin alınmasını tavsiye etmeye karar verdiler. . Truman, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Latin Amerika'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderilen veya yasadışı olarak Birleşik Devletler'de bulunan yabancı düşmanların ülkenin refahını veya güvenliğini tehlikeye atıp atmadığını belirlemek için Dışişleri Bakanına yetki verdi. Dışişleri Bakanı'na onları "Batı Yarımküre'nin sınırları dışındaki hedeflere", "ilkelerine (yabancı düşmanların) bağlı olduğu" hükümetlerin eski düşman topraklarına götürme yetkisi verildi. Adalet Bakanlığı, Dışişleri Bakanına bunların derhal kaldırılmasında yardımcı olması talimatını verdi.
10 Nisan 1946'da Truman, gözden geçirilmiş Yabancı Düşmanlar Yasası'na (50 USC 21-24) atıfta bulunarak, "Uzaylı Düşmanların Kaldırılması" başlıklı 2685 sayılı Başkanlık Bildirisi'ni yayınladı. kamu güvenliğinin menfaati". Truman, diğer "yabancı düşmanların zapt edilmesini ve uzaklaştırılmasını etkileyen düzenlemelere" ek ve onları tamamlayan düzenlemeler ilan etti. Aralık 1941'den sonra Latin Amerika Birleşik Devletleri'nden kıta Amerika Birleşik Devletleri'ne getirilen yabancı düşmanlara ilişkin olarak, bildirge, Dışişleri Bakanı'na, varlıklarının "Amerika'nın gelecekteki güvenliği veya refahı için zararlı olup olmadığına" karar verme yetkisi verdi. bunların kaldırılmasına ilişkin düzenlemeler. 30 gün, "mallarının ve etkilerinin geri alınması, elden çıkarılması ve kaldırılması ve (onların) ayrılması" için makul süre olarak belirlendi.
1947'de New York'un Ellis Adası, yüzlerce etnik Alman'ı hapsetmeye devam etti. Fort Lincoln, Kuzey Dakota'da hâlâ tutukluların tutulduğu büyük bir toplama kampıydı. Kuzey Dakota, tartışmalı Senatör William "Wild Bill" Langer tarafından temsil edildi. Langer, "düşman uzaylıları olarak gözaltına alınan tüm kişilerin rahatlatılması için" bir yasa tasarısı (S. 1749) sundu ve ABD Başsavcısına, halen tutuklu bulunan birçok Alman uzaylı için "olağanüstü tutuklama, sınır dışı etme veya sınır dışı etme emirlerini" iptal etmesini ve birçoğunu listelemesini emretti. adlarıyla ve Adalet Bakanlığı'na bağlı Göçmenlik ve Vatandaşlığa Kabul Dairesi tarafından gözaltına alınanların tümü. INS'ye, tek dayanakları orijinal tutuklama emirleriyse, daha fazla emir veya emir vermemesi talimatını verdi. Fatura hiç geçmedi. Başsavcı, 1948'in sonlarında Ellis Adası'ndaki son stajyer hakkında genel yargı yetkisinden vazgeçti.
İçinde Ludecke - Watkins (1948), Yargıtay tahliye zamanını Yabancı Düşmanlar Yasası uyarınca yorumladı. Alman uzaylı Kurt G. W. Ludecke, 1941'de 2526 Bildirisi uyarınca gözaltına alındı ve düşmanlıkların sona ermesinden sonra tutulmaya devam edildi. 1947'de Ludecke, Başsavcı'nın sınır dışı edilmesini emrettikten sonra serbest bırakılmasını emretmek için bir habeas corpus yazısı için dilekçe verdi. The court ruled 5–4 to release Ludecke, but also found that the Alien Enemies Act allowed for detainment beyond the time hostilities ceased, until an actual treaty was signed with the hostile nation or government.
Alien and Sedition Acts
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Alien and Sedition Acts, (1798), four internal security laws passed by the U.S. Congress, restricting aliens and curtailing the excesses of an unrestrained press, in anticipation of an expected war with France.
After the XYZ Affair (1797), war with France had appeared inevitable. Federalists, aware that French military successes in Europe had been greatly facilitated by political dissidents in invaded countries, sought to prevent such subversion in the United States and adopted the Alien and Sedition Acts as part of a series of military preparedness measures.
The three alien laws, passed in June and July, were aimed at French and Irish immigrants, who were mostly pro-French. These laws raised the waiting period for naturalization from 5 to 14 years, permitted the detention of subjects of an enemy nation, and authorized the chief executive to expel any alien he considered dangerous. The Sedition Act (July 14) banned the publishing of false or malicious writings against the government and the inciting of opposition to any act of Congress or the president—practices already forbidden in some cases by state libel statutes and the common law but not by federal law. The federal act reduced the oppressiveness of procedures in prosecuting such offenses but provided for federal enforcement.
The acts were mild compared with later wartime security measures in the United States, and they were not unpopular in some places. Jeffersonian Republicans vigorously opposed them, however, as drastic curtailments of liberty in the Virginia and Kentucky Resolutions, which the other state legislatures either ignored or denounced as subversive. No aliens were deported, but there were 25 prosecutions, resulting in 10 convictions, under the Sedition Act. With the war threat passing and the Republicans winning control of the federal government in 1800, all the Alien and Sedition Acts expired or were repealed during the next two years, except for the Alien Enemies Act, which remained in effect and was amended in 1918 to include women.
Daha fazla bilgi için
Kitabın
Commager, Henry S., ed. Documents of American History. New York: F. S. Crofts and Company, 1943.
Franklin, John H., and Alfred A. Moss Jr. From Slavery to Freedom: A History of African Americans. Boston: McGraw-Hill, 2000.
Haley, Alex. Roots: The Saga of an American Family. New York: Gramercy Books, 2000.
Hulm, David. United States v. the Amistad: The Question of Slavery in a Free Country. New York: Rosen Publishing Group, 2004.
Northrup, David. Atlantic Slave Trade. Boston: Houghton Mifflin, 2002.