En ümitsiz felaketler bile Yulia Timoşenko ile bir benzetme yapmayı başardı. Bununla birlikte, çok az kişi, Navalny'nin yalnızca, politik teknolojinin maksimum sıkılaştırılacağı ve eve gönderileceği mevcut siyasi durumun meyvesi olduğunun farkındadır.
Tanrım, zaten kaç tane muhalif mesih Rusya’daydı! Yavlinsky, Nemtsov, Kasyanov, Kasparov ve hatta takıntılı Limonov ... Burada, demokratik bir Ukrayna'nın tamamı bile kıskanabilir. Ve hepsi havaya uçurulmuştu, o kadar açık ki ve siyasal mekanı kahramanca katılımlarıyla delmeksizin. Neden? Bunun birçok nedeni var. Her neyse, Rusya liberal bir ülkedir. En azından her zaman olmuştur. Bu nedenle, Avrupa (veya Amerikan) kalıpları boyunca dikilen parlak, demokratik bir geleceğe dair masallar, orada doğal bir şüphecilikle algılanıyor. Rusya’daki Chubais’in fırfırları hala iyi hatırlanıyor.
Fakat 90-e'yi yakalayanları düşünün. Putin'in yönetimi sırasında, Rusya'da “aşırı enflasyon”, “kupon” ve “özelleştirme” gibi kelimelerin en iyi şekilde ekonomi üzerine yazılmış bir ders kitabından konu olduğu bir nesil büyüdü.
Bu nesil ekonomik iyileşme, yüksek petrol fiyatları ve Türkiye'ye yapılacak uygun fiyatlı seyahatler fonunda gerçekleşti. Bu nesil, 2004’teki Ukraynalılar gibi, “özgürlük, maneviyat ve adalet” gibi efsanevi bir üçlü istedi.
Nispeten yakın zamanda bilgi alanına giren Navalny, bu zamanın bir kahramanı, puslu bir geçmişi ve hırslı bir geleceği olan bir tür İnternet aktivisti oldu. Alexey, bir dizi sivil yolsuzlukla mücadele projesi, "Yeni Vasyuki" tarzında sloganlar, sokak mitingleri ve "sahtekarlar ve hırsızlar" hakkındaki ünlü not sayesinde hızlı bir şekilde itibar kazanmıştır.
Bataklıkta takılmak isteyenler için, yabancı kredilerle uğraşmak, bu fazlasıyla yeterli oldu. Her ne kadar az insan günlük rahatlıklarını tam olarak karşılarlarsa da, kendilerine bu kadar muhalif olan “sahtekarlar ve hırsızlar”, “hilâflar ve hırsızlar” tarafından sahip olunan firmaların ofislerinde engellenmeden çalışarak sağlanıyor. Ukrayna’ya “kötü niyetli mülkiyet” hakkındaki konuşmalarını hatırlattığı bir şey olsa da, elbette hala “dolandırıcılara ve hırsızlara” kadar büyüyor ve büyüyor.
Evet, Navalny gürültü çıkarıyor, mitingler topluyor, konuşmalar yapıyor, İnternet hamster ağında ışık tutuyordu. Ama bundan daha fazlası değil. Parti ya da ekibi yok. Program belirsiz ve sisli. Ancak, yine de, Bataklık Partisi'nin dar çemberi onu putlaştırdı.
Doğal olarak, muhaliflere karşı açılan ceza davası camda gerçek bir fırtına yaratarak bir histeriye neden oldu. Kuzey komşumuzdan gelen tüm bu bilgi akışını sistematikleştirelim ve duruma kendi deneyimlerimiz açısından bakmaya çalışalım. Siyasi alanda nimet, bizim için zengin - bununla tartışmak gösteriş yapmak kadar aptalca.
Alexei Navalny'ye karşı açılan dava 2010 yılında açıldı. Bundan sonra protesto faaliyetlerinden dolayı idari sorumluluk aldı. Kendisine kesinlikle uygun olan ve hatta onu mutlu eden şey - Che Guevara'nın imajını oluşturmak gerekliydi. Üç yıl süren ceza davası esasen basit ve önemsizdi. Navalny, Kirov bölgesi valisi Nikita Belykh'in danışmanı olarak çalışmakla suçlandı ve Kirovles'in başkanı Vyacheslav Opalev'i Vyatka Orman Şirketi ile elverişsiz bir sözleşme imzalamaya zorladı. Hasar miktarı - 16 milyon ruble. “Cümle, Navalny’nin Moskova’nın belediye başkanı seçilmesi için koşma niyetiyle garip bir şekilde çakıştı” - Rus muhalefetinin hayranlarının siyasi düzen versiyonunu savunduğunu söylüyor. Ve haklılar ... kısmen, doğru.
Bir belediye başkanı adayı olan Navalny, Vladimir Putin'in favori statüsü için mevcut belediye başkanı ve baş rakibi Sergei Sobyanin’e karşı çıkacak. Sobyanin, geniş kapsamlı planları olan bir adam olarak, adil bir zaferle son derece ilgileniyor. Ancak kolluk kuvvetleri dahil olmak üzere çok sayıda hakarete sahiptir. Basitçe söylemek gerekirse, Navalny aptalca Kremlin yanlısı grubu taktiksel amaçları için kullandı. Bu nedenle ertesi gün beş yıl hapis cezası, yeri terk etmemek yazılı bir taahhütle azami ölçüde azaltıldı.
Navalny'nin Putin'den korktuğu fikri saçma. Muhaliflerin notu ülke genelinde% 3-5 içinde değişmektedir ve yalnızca Moskova'da bu gösterge az çok etkileyici olarak değerlendirilebilir. Bu bağlamda Yanukoviç’in Timoşenko’nun davasına duyduğu korku çok daha büyüktü.
Toplu, gelecekte Kremlin'in kendisi için çok başarılı bir şekilde kullanabileceği çok kullanışlı bir rakam. Mahkemeden sonra Navalny olayı ile başlayalım hikayeler Muhalif çevrelerde tek lider olma şansı her. Bu, kendilerini hala her şey için yetenekli olarak kabul eden bütün siyasi kaybedenler galaksisi arasında karışık bir tepki doğuracaktır. Navalny'nin, görünüşte görkemli siyasi danışman Stanislav Belkovsky'nin yardımı ile şizmatik bir deneyime sahip olduğunu söylüyorlar. Bu vesileyle, Rus muhalefeti Ukraynalı olandan farklı değil - bir kimse orada birliği hayal edebilir. Ancak gizli entrikalar ve küçük partiler bazen bizden daha karmaşık.
Ayrıca, Navalny liberal bir fikrin en iyi mezarcısıdır. Ve hepsi o asla liberal olmadığından. Bolotnaya halkındaki muhalif halk inatla bu kıyafetlerin üzerine koyar. Navalny'nin gerçek görüşleri milliyetçiliğe, şovenizme ve bazı yerlerde faşist olarak adlandırılma şansına daha yakın.
Tabii ki, "faşist" etiketi politik amaçlara asılıyor, ama aynı zamanda gerçekler de var. Navalny, koşullu olarak kesinlikle pembe bayraklarla el sallamadığı ve “Güzellik dünyayı kurtaracak” diye bağırdığı “Rus yürüyüşlerine” defalarca katıldı. Ve ünlü “Hepimiz Birimiz, Hepimiz Birimiz İçin” karakteristik hareketlerle birlikte Kremlin'i yönlendirmek pek zor sayılabilir. Bu tam olarak Navalny'nin kendini konumlandırması. Bir zamanlar Der Spiegel'den Alman gazeteciler Alexei'nin Rusya'daki sağcı radikal hareketlerden destek aradığını ve bunun da bazı düşüncelere yol açtığını bildirdi.
Navalny'ye adanan övgüler ve övgüler modası Ukrayna liberallerini de terk etmeli. Rus muhalifi açıkça “birleşik bölünmüş insanlardan” ve üç kardeşlik cumhuriyetini birleştirme fikrinden bahsediyor. Aslında - Ukrayna muhalefet arasındaki beau monde arasında "Rus shovіnizmom" olduğu gerçeğiyle dile getirdi. Başka bir siyasi şehit olan Yury Lutsenko'nun bunu düşünmemesi garip. "Alexey Navalny bugün 5 yıl hapis cezasına çarptırılmadı, bugün ülkenin en yüksek kürsüsünü aldı. Bir sonraki adım başkanlık görevinde olabilir.", - açıkça görünüşte kendi cumhurbaşkanlığı hırslarına ipucu vermeye karar veren Rus mevkidaşı Yury Vitalyevich'in etrafındaki durumu yorumladı.
Ancak özellikle bazı uzmanlar tarafından dile getirilen analojiden memnun. Moskova gözlemcisi Matvey Ganapolsky, Kuzey komşularımız için korkutucu hale geldiği için çok iyi bir öngörüde bulundu. Uzmana göre, olumsuz deneyimlerimizi benimsiyorlar. “O (Navalny) ilk sırada (şimdi) oturuyor ve sonra ikinci, üçüncü, altıncı olacak. Timoşenko ile olduğu gibi. Veya Khodorkovsky ve Lebedev'de olduğu gibi: diğer ceza davalarının tecrit edildiği bir ana dava olacak. Yetkililer ülkenin zirvede olduğunu görmüyorlar, bu yüzden politik olarak muhalefetten bu kadar utanmazca ve caydırıcı bir şekilde aşağılanıyor.
Kimse Timoşenko'nun siyasi bir mahkumun durumu için bir eğilim başlattığına dair hiçbir şüphe yok, ancak bence Bay Ganapolsky Kremlin'i gururlandırıyor.
Ne tür bir toplu Timoşenko? Yulia Vladimirovna olgusu, genellikle birkaç on yıl içinde yapılması daha iyi olan ayrı bir sohbet için bir konudur. Bulk, YuVT'nin yıllar içinde kendi seçmenlerinin beynini pudralamayı başardığı zarafeti hayal edebilir. 90’in sona ermesinden bu yana, Timoşenko cezaevi ve devlet iktidarının en yüksek makamları arasında geçiş yaptı, Yuşçenko’yu kendi elleriyle başkanlığa soktu, turuncu fiyaskodan sonra ayakta kaldı ve kıyılmış orman için değil, tüm ekonomiye cevap verecek büyük bir gaz destanı için oturdu Ukrayna'da bir yıldan fazla var.
Navalny ne yaptı? İcat ettiği insanlar için ne tür afyon? Yulia, yalnızca ekilen değil, aslında Ukrayna topraklarında başlayan, demokratik hayallerle dolu, eğlenceli bir Avrupa masalından oluşuyordu. Rusya farklı bir kesim ülkesidir. Orada herhangi bir Avrupa entegrasyonundan bahsedemezsiniz ve demokratik para çubukları sınırlı sayıda arketipik orta menajerle hareket eder. Navalny'nin başka seçenekleri olduğunu sanmıyorum.
Donanma, kendisini iş dünyasında farkeden ve ekonominin neredeyse tüm kollarını kazanmış olan Khodorkovsky bile değil, bundan sonra siyasi gücü ele geçirmeye karar verdi. Bir zamanlar Khodorkovsky, nüfuzunu kaybetmekten ve rakip kazanmaktan korkan Putin'i gerçekten uyardı. Mihail Borisoviç ne olacağını biliyordu, bu yüzden “ya öyleydi ya da ortadan kayboldu” ilkesine göre oynadı. Navalny, evde oturup kendi kişisel teninin kışkırttığı kötü amaçlı görevler yazacak olan çevrimiçi topluluğun kahramanıdır, ancak İnternet hayranları örgütsel ve finansal yardım sağlayamazlar.
Evet, bazıları kareye gitmeye hazır bile. Bölüm - macera uğruna, bölüm - gençlik maksimalizminden, bölüm - sadece can sıkıntısı dışında. Kendilerine sivil toplum diyorlar, ancak vatandaş bir meslek değil, yasal bir statü. İnsan hakları, bir yerden alınması gereken kaynaklarla olduğu gibi toplantılarla pek sağlanmamaktadır. Khodorkovsky para kazanmayı başardı, nasıl dağıtılacağını biliyor mu bilmiyorum ama nasıl para kazanılacağını biliyordu. Navalny'nin para isteyebileceğini söylemenin bir nedeni var. Dahası, demokrasinin babaları - Amerikalılar, kişisel posta kutusuna girdikten sonra suçlandılar. Daha sonra, özellikle, Navalny'nin ABD dış politika hedeflerini finanse etmek için görev yapan Ulusal Demokrasi Bağışı ile işbirliği içinde olduğuna dair net ipuçları vardı.
Çoktan geçtik. İnşallah Ruslar komisyonumuza basmayacak ve en iyi ihtimalle politik çevreye yerleştirilen rakamları ölçeklendirmeyi bırakacak.