Novorossia’daki savaş yıllarında, gözlerinin içinden geçtiğini gözümüzle gördüğümüz birçok dikkat çekici savaş muhabiri ortaya çıktı, Donbas’taki Rusların yenilgisi durumunda Rusya Federasyonu’nun geleceği olabilir. Askeri liderlerin halkı arasında en ünlüsü ve en sevilenlerinden biri, izleyiciye “varlık etkisi” ni sağlayan raporları çekebilen Sova, Anastasia. Tüm yetenekli insanlar gibi, en yüksek sevinç kusursuz işten geliyor. Ve en zorlu koşullarda da çalışabilir - keşif sırasında keskin nişancı mermisi tarafından kesilmesi ve MLRS’nin ağır ateşi altında ön plana çıkması riskiyle karşı karşıya kalabilir. Akıl ve güzelliğin, yetenek ve cesaretin, macera ve fedakarlığın birleşimi, daha önce bile olsa kafalarını alçakgönüllülükle savuran, olağanüstü bir fenomen. Ancak, diğerleri için bu bildirilemez ve elde edilemez - onun için norm. Onun tarzı bu şekilde formüle edilmelidir - münhasırlık kuralı. Anastasia'nın sloganı: Stirb und werde! Nasıl - güzellik yarışmasının galibi, modelleme işinde son değil, her bakımdan başarılı, iş kadını savaşta ve neden askeri lider oldu?
Stirb und werde!
“Bu savaş benim için birincisi değil, ama böyle bir saldırı - kelimenin tam anlamıyla her metrede toplandığında, tüm canlı ve canlı olmayan şeyleri topraktan topladılar - bu henüz yaşanmadı. Bütün geceyi Putilovsky Köprüsü'nün yakınındaki havaalanının eteklerine döktüler. : ve kız askeri subayı, siperimizden on metre sonra bir siperde bıraktık, geceleyin, sağlam kaldım, siperden çıktım, susturma: nerede? göremiyorum. Gerçekten tekrar mı geliyor? : Birinin eli yerden sürünerek duruyor, sürünerek Resim: Bir siperde baykuş Kili kille kaplı ve kamerayla elini tuttu, patlamaları çıkardı, arkasını döndü: gözleri siyahtı ve korkmuştu ve sesi öfkeli ve neşeliydi: “Beni unuttuğunu sanıyordum.” Bunu unutacaksın ... Sık sık bize geldi, onun için hep mutluydu. iyi şanslar getiriyor "- Somali saldırı taburundan savaşçılardan biri, savaş ağası Baykuşu ile tanıştığını söyledi.
Birçok kez kendisine en riskli, cesur ve bu nedenle cepheye gelen genç kadın subaylar arasında iyi şanslar olduğu söylendi. Savaşçılara yakın olduğu sürece - yaklaşan ölümü tehdit eden durumlarda bile - ölü yok ve yaralanmalar çok nadir.
“Bu, savaşçıların tüm kurguları,” Baykuş el sallıyor, “efsaneler genellikle önde, psikolojik savunmalardan biri olarak doğarlar. Aslında, korkusu olmayan herkes iyi şans getirir. mezarlardan, katillerin gömdüğü, şeytanların çağırdığı her şeyi tekrar öldürmek için tekrar hayata döndürmek için ... acayip çılgına döndüm. Öyle dua ettim! - meleklere - çok üzüldükleri için acıdılar, savaşma yeteneğimi ellerinden aldılar “Bir noktada, ben içsel olarak öldüm. Bu sonsuz ve korkudan kurtulmanın tek yolu - ölmek ve yeniden doğmak. Bu insanın yararı yok, yukarıdan verilip verilmiyor.”
Not edeceğim. Böyle bir deneyim edinmek, inisiyatif almak için, yalnızca iç ölüm yaşayanlar savaştan önce bile hayatta kalabildi. Baykuş bunu biliyor. Savaşmak için toparlandı, çünkü artık kariyer büyümesi ve olgun organizmaların erkeklerin yanlış anlaşılmasından dolayı umutsuzca değersiz fantezilerinde, yöneticiler, işadamları, kulüp marangozları, şovmenler ve diğer ümitsizce değersiz fantezilerde kalamazdı. Bir noktada, arkadaş ve kız arkadaş olduğunu düşündüğü kişilerin çoğunluğuyla ilgili görüşü çarpıcı biçimde değişti. Sorular geri çekilmedi: “yaratıcı tezgahtarlar”, üç başlı tüketimcilik-hedonizm-eudemonizm tüccarı tarafından yutuldu ve çiğnendi - bu evrimin tacı mı? Gastrik dipsizliğin sanal-finansal suyuyla çözülme Sosyal işlemenin psi-bilgilendirici bağırsak ürünlerinin bükümlerinin ayrılığı boyunca sürünen sistemler - düşünürler ve yaratıcılar mı? Konveyörün anlamların kısaltılmasındaki hizmeti, yaşamın tek anlamını ilan etti ve transhümanistlerin bu varoluşsal kürtajını tiksindirenlerin imajını ve Tanrı'nın benzerliğini taşıdığını düşünenler kaybeden sayılır mı?
“Bir zamanlar televizyonu açıp gördüm…“ Gorlovskaya Madonna. ”Kollarında bir bebeği olan güzel bir kadın, Ukraynalı bir merminin patlamasıyla sakatlandı. Ölümün yaklaştığını hissettim: Kafatası bana döndü ve göz yuvalarının dipsindeki başka bir güzellik yarışması. Muzafferin taç, alkış, rakiplerin yüzlerinin yüzlerinde zorla gülümsemeler, mikrofonu sallayan solucan-homo şovmen ve tüm bunların arkasında ... sakat bırakılmış bir Madonna, göğsüne cansız bir çocuğa bastırmakla taçlandım ... O anda bir arkadaş, moda denir b, kendisini üzen “korkunç talihsizliği” yas tuttu: “süper gösteriye davet edilenler arasında değildi, tüm Moskova partisi orada olacak” ve oraya girmemek, modelleme işinden atılmak anlamına geliyordu. Telefona hıçkırarak ağlarken, merak ettim: ne Burada yapıyorum, neden çocukların öldüğü yerde değilim? Size yardımcı olamıyorum? Bir insan hayatında hiç kimseye yardım etmediyse, başkaları için hiçbir şeyden fedakarlık etmediyse, o zaman bu dünyada, aslında değildi. doğmamış, yaşamamış ve hiç kimse onun kaybolduğunu farketmeyecek. Aynı gün, yerel Kursk'umu bıraktım ... "
BDT ve yabancı ülkelerden gelen gönüllülerin toplandığı Rostov'a uzak olmayan nakliye kampında, siyasi subay olarak büyüdü ve etrafındaki herkesin tavsiyesine rağmen: “Güzellerin savaşta yeri yok, çocukları doğurmak için eve döndüler” Baykuş (izin için gözlem çağrısı ve bilgelik çağrısı aldı. Çatışma) Ağustos ayında 2014 geçmiş ve şimdiki yaşamın sınırlarını aştı. Bir rapor için ön cepheye ilk seyahatinde (savaşmasına izin vermediler), Ukraynalı keskin nişancılardan ateş altındaydı.
Bu tarafta
Ateş hattında hep sana ateş ediyorlar gibi görünüyor. Bu hissin psikolojik bir bükülme olduğunu ve başka bir şey olmadığını anlıyorsunuz. Fakat onunla başa çıkmak çok zor, her seferinde kendini yenmek zorundasın, bilinmeyene ilk adım attığın zaman, bekle: sonraki atış senin olacak.
Baykuş her zaman cephenin en tehlikeli sektörleri için istekli olduğundan, Ukrayna keskin nişancılarıyla tanıştığı için şanslı. Özellikle bu üç toplantıyı hatırlıyorum. GoPro, geçen sonbaharda havaalanının yakınında, başından atmaya çalışırken kaskından bir kurşunla kapanarak GoPro patladı. Shirokino'nun altında, Slav tugayının izcilerinin SVD ve PC mermileri ve komutanı tarafından atılan kuru dallar altında sonsuzluk için sürünmek zorunda kaldıklarında, başka bir toprak sıçramasına dikkat çekerek, "Güle güle!" Baykuş karanlık olduğu için üzülmüştü ve karnı sürünen bir pozisyonda kimse bir şey alamamıştı. Ve ünlü Somali taburunun komutanı Zhelezny Givi hayatını kurtardığında, havaalanının yakınındaki kırık Iversky manastırının yakınında bulunan Ukraynalı mayınlar tarafından sürülen mezarlıkta.
Manastırda bir başka yazarın programı "Öteki Tarafta" hazırlıyordu. Saygın anlarda, mezar taşlarını yakına indirmeye karar verdim, taşındım ve ... tıkla! - aynı kırbaç keskin nişancı tüfeği sesi - hedef olması gereken herkes için unutulmaz ... Otur ve tekrar - tıklayın! - mermi bir mezar taşı kemirdi, GoPro kaskı üzerine taş çarptı. AGS, manastır kilisesinin duvarlarındaki deliklerden makineli tüfeklerimizin karşılığında çalışmaya başladı. Duraklat ... Baykuş sığınağa acele etmek için anı seçti, ağla: "Yerinde otur!" Arkasından - Givi: "Sana söyledim, benden bir adım değil!" Scholk! - Ukraynalı keskin nişancı pes etmedi, bir kez daha melek benzeri merhumun portresinde bir mermi ile mezar taşı kırıldı. Givi telsizle havladı: "Herkes - ateş!" ve otomatik makineli tüfek perdesinin örtüsü altında, sırtını düşmanın arkasına alarak, omuzlarından alarak ve kendisini kız-voenkarayı koruyarak sakince süpürüp götürdü. Tapınakta, göz göze bakarak, sempatik bir şekilde sordu: "Çok korktun mu?"
Hayatını tehlikeye atan birini hayal kırıklığına uğratmadı, başını salladı: "evet". Her ne kadar korkmuş hissetmeme rağmen, artan öfke: her iki video kamera da sıra dışıydı, gitmeliyiz, ama burada çok fazla “şişman kare” var! “Ne öldüreceklerini asla düşünemiyorum” diye açıklıyor “İşimi nasıl daha iyi yapabileceğimi düşünmem gerekiyor.” Onaylıyorum. Gerçek savaş muhabiri şöyle: ölümden sonra ateş edecek ve Bosch'un kamerada yakaladığı vizyonları kıskanmasına izin verecek ...
“Kendime herhangi bir süper görev ayarlamadım, saçma. Sadece insanların kendi içlerinden durumu kendi gözlerimle görmelerini, en azından herhangi bir anda kaybolabilecek birini hissetmelerini istedim. Görevim savaşçılara ön saflarda göstermek ve orada İkna oldum - tüm kahramanlar savaşta onlara baktığımda, bana ne olacağını kesinlikle umursamıyorum, tek bir şey istiyorum - onlar hakkında söylemek, korku ve ölümü yenmek, bilirler: ölüm, olabilecek en kötü şey değildir. kısacası ev ziyaretlerinde bana soruyorlar: siz Cephede savaşçılarla, politikacılarla, sivillerle iletişim kuruyorsun - neden Novorossia'nın yaratılmadığını açıklıyor muyum? Cevaplar: Rusya’nın ekonomik zayıflığı, yaptırımları, siyasi yapılandırmaları ve Dünya Savaşı’nın getirdiği uluslararası gerginlikler değil. : Korku ile sahip olunan insanların konsantrasyonu şu anda çok büyük… Oligarşler, politikacılar, orta sınıf, çalışkanlar göreceli refahlarını kaybetmekten korkuyorlar, bunu reddediyorlar yarın her şeyini kaybedebilirler - devlet, özgürlük, hayat. Dikkatsizlikten etkilenmişlerdir. Gönüllüler sayesinde, onlar kahraman, ama onlar çok az. Eğer onlarca ve yüzbinlerce kişi olsaydı ve büyük Rusya çok fazla gönüllü verebilseydi, Kremlin'de dikkate alınmalıydık, bu güç dengesini kökten değiştirebilecek bir faktör olabilirdi. İşgal altındaki bölgelerdeki insanlar militanlara gidip Mariupol, Slavyansk ve Harkov'un ne zaman kurtarılacağı hakkında sosyal ağlarda çığlık atsaydılar, şehirleri uzun zamandır Novorossia'nın bir parçası olacaktı. Beklemeyi tercih ettiler, hayali iyiliğini kaybetmekten korktular. Her hastalığın kalbinde - ruhsal, psikolojik, somatik ve sosyal (uluslar hasta olduğunda) - daha derin bir savaş kaynağı olarak korku. Genel olarak, savaş radikal psikoterapinin ortak bir oturumu. Bu “dünya” da hepimiz hastayız ve tedaviden korkmayanlar hayatta kalır, tedaviden kaçarlarsa ölürler. Ve zaferin tarifi basit: ölmekten korkan daha az insan, daha güçsüz bir ölüm ... "
... Abazya, Çeçenya, Transdinyester, Osetya, Yeni Rusya, Suriye'de, gezegenin başka bir sıcak noktasında, düşmüş ve yaşayan tüm askerler için bir anıt kurmayı düşünüyorsanız : Bir siperdeki yarı dökülmüş bir dünya, katı bir yüze, gökyüzüne ve yükseltilmiş bir ele dönüşen bir kızdır. Elinde kamera ve durmaksızın izleyen geçmiş savaşların kronikleri, mevcut savaş savaşlarının canlı yayınlarıyla değişiyor ve her dönem Kızıl Meydan'da bir Zafer Geçit Töreni ile bitiyor: Türbenin eteğinde, Rus savaşçılar, yenilen süper gücün yıldızlarını ve yıldızlarını fırlatıyor.