Konusu: Kya’nın Şarkı Söylediği Yer ismiyle yayımlanan Delia Owens imzalı Where the Crawdads Sing’in sinema uyarlaması, çocukken ailesiz kalmasına rağmen Kuzey Karolina’da bataklık bölgesi yakınında kendi başına büyümeyi başaran genç Kya’nın, tanıdığı bir erkeğin katil zanlısı olarak gösterilmesi sonrası gelişen olayları anlatıyor.
Başroldekiler: Daisy Edgar-Jones, Taylor John Smith, Harris Dickinson
Yazar: Delia Owens
Yönetmen: Olivia Newman
The Crawdads Sing, yaratılış koşullarıyla marjinal olarak daha ilginç hale getirilmiş garip bir film vakasıdır. Kısmen dönem romantizmi ve kısmen drama, bu garip şekilde yapılandırılmış edebi uyarlama, başrol oyuncusunun ötesine çok az şey katıyor, ancak hikayesine ve aynı adı taşıyan kitabı yazan yazar ve çevreci Delia Owens’ın hayatına hızlı bir bakış atıyor. — olay örgüsünü harekete geçiren suçla ilgili potansiyel olarak tatsız bir bakış açısı ortaya koyuyor. Ancak film yapımcıları bu bilgiyle ne yapacaklarını tam olarak bilemiyorlar (romanda bunu böbürlenmekten başka bir şey yapamıyorlar), bu nedenle ortaya çıkan perspektif en iyi ihtimalle dengesiz, en kötü ihtimalle tereddütlü ve filmi ham ve çirkin bir anlatı gücü ile yoksun bırakıyor.
Göze çarpan sahneler: 1960’larda Kuzey Carolina’nın bataklıklarında geçen film, polisin kasabanın oyun kurucusu Chase Andrews’in (Harris Dickinson) cesedini keşfetmesiyle başlar. İkincil kanıtlar, ailesi tarafından Kya olarak adlandırılan, ancak kaba olmayan kasaba halkı tarafından “Marsh Girl” olarak adlandırılan münzevi Catherine Clark’a (Daisy Edgar-Jones) işaret ediyor. Dedikodu yayılır ve emekli sanık Tom Milton (David Strathairn) davayı üstlenmeye karar verir, ancak Kya’nın çocukluğundan terk edilmesinden çiçek açan genç romantizmine kadar her önemli ayrıntısını gördüğümüz hayat hikayesini anlatmasını dinlemeden önce değil. Tate (Taylor John Smith) adında bir çocukla, onun ve Chase’in sonunda yollarının nasıl kesiştiği hakkında.
Hikayenin bir gizemin çözülmesi olarak çerçevelenmesine rağmen, davanın gerçek ayrıntılarının tümü, çok az etkiyle ortaya çıkarmak için tam zamanında sağlanan bilgi parçalarıyla aceleyle filmin son birkaç dakikasına aktarılıyor. Bunun yerine, bize verilen şey, Kya’nın hayatının, hayali Barkley Cove kasabasının (çok az gördüğümüz) nasıl göründüğüne dair belirsiz işaretler dışında, duruşmayla nadiren ilgisi olan şekillerde bir oyunudur. ). Doğrusal olmayan yapısının iki yarısı arasında çok az etkileşim vardır ve Kya’nın resmetmeyi başardığı portre bile oldukça ezbere dayalıdır, ruh hali, duygu veya ritimden ziyade bilgi için daha fazla özenle düzenlenmiştir. Yönetmen Olivia Newman ve görüntü yönetmeni Polly Morgan, bataklığın şiirini hüzünlü bir nostalji duygusuyla yakalamayı başarırken, doğaya ilişkin kurucu ve geçiş çekimleri mekanik olarak açılmayan tek şey. Hikayenin cinsiyete dayalı koşulları bile – potansiyel olarak haksızlığa uğramış bir Kya’nın, sevilen bir futbol yıldızının aksine toplum tarafından nasıl çizilebileceği – hızla gözden kaçırılıyor.
Filmin ekran üzerinde büyük bir gücü varsa, bu Edgar-Jones’un bitki örtüsü ve fauna için akademik bir tutkuya sahip yaralı, yalnız bir sanatçı olarak Kya’yı algılamasıdır. Bununla birlikte, yanlış anlaşılan bir yazar-kendi kendine yerleştirme olarak varlığı, filmin dördüncü duvarından sonra gerçek yaşam ayrıntılarını toplamaya yardım edemez. Kendini hazırla. Gerçek hayattaki koruma uzmanı Owens, 1996 yılında Zambiya’da televizyonda yayınlanan bir cinayette, vurularak öldürülmesi bir ABC belgeselinin parçası olarak yayınlanan, kaçak avlanmakla suçlanan bir adamın sorgulanması için aranıyor. Tüm niyet ve amaçlar için, bir enfiye filmi ve Owens konuyla tamamen ilgilenmese de, romanının ayrıntıları (ve şimdi sinema uyarlaması) rahatsız edici bir yardımcı parça oluşturuyor.
Gerçek hayattaki ve kurgusal ölümlerin farklı ortamları vardır, ancak ortak noktaları, cinayet suçlamaları altında gündeme gelen adanmış bir doğa aşığıdır. Bunu daha da tatsız yapan şey, kitabın ve filmin sonunda vardığı sonuçlardır, ancak ikincisinin kurgusal vakasını aceleyle çerçevelemesi göz önüne alındığında, masum olduğunu iddia eden ve hayatta kalmak için savaşan yanlış anlaşılmış bir kızın ana öncülü üzerinde çok az zaman harcıyor. . Böylece film, bu “bir şey” tamamen rahatsız edici olsa bile, gerçek bir şeyden yararlanma fırsatından kaçınıyor.
Sıkıcı olmaktansa sakıncalı bir sanat eseri görmeyi tercih edersiniz, ama ne yazık ki, The Crawdads Sing açıkça ikincisidir, gerçek bir kişiye dayanma bahanesi olmadan dolambaçlı, doğumdan ölüme bir Wikipedia biyografisi gibi oynuyor. Direnç ve hayatta kalma konusundaki nihai ruminasyonları, ellerini etik komplikasyonlara sokarak kirletmeyi reddettiği için korkuyla diz çöküyor. Geriye kalan, çok daha zorlu bir hikaye olması gereken – ya da en azından, sadece bir tür duygusal tepki ortaya çıkarmak için de olsa daha saldırgan bir hikaye yerine, yalnızca geniş, yanlış yerleştirilmiş, didaktik bir idealizm duygusudur.
Where the Crawdads Sing Ne Anlatıyor?
Popüler zengin bir çocuk Chase Andrews (Harris Dickinson), Kuzey Carolina’daki Barkley Cove’un dışındaki ormandaki yüksek bir kulenin eteğinde ölü bulundu. Kasabadaki dedikodular, suçu bataklıkta yaşayan zavallı münzevi genç bir kadının üzerine attı, Catherine Danielle “Kya” Clark (Daisy Edgar-Jones), alaycı bir şekilde “Marsh Girl” olarak anılır ve daha sonra cinayetten tutuklanır. Yerel avukat Tom Milton (David Strathairn), Kya’yı savunmak için gönüllü oldu.
Kya, ailesinin diğer üyeleri tarafından terk edildiğinde yedi yaşından beri kendi başının çaresine bakmak zorunda kaldı. Neyse ki, arkadaş canlısı bir Afrikalı-Amerikalı çift Jumpin ve Mabel Madison (Sterling Macer Jr. ve Michael Hyatt) yol boyunca ona yardım etti. Büyüdüğünde ergenlik çağına geldiğinde, ona okumayı öğreten, doğa çizimlerini teşvik eden ve genç aşkın sevincini tanıtan Tate Walker (Taylor John Smith) ile arkadaş oldu.
Bir cinayet davası çerçevesinde Kya Clark’ın zorlu hayatının hikayesi anlatıldı. Filmin gücü, hayatının iki erken döneminde Kya’yı oynayan iki aktriste yatıyordu. Yedi yaşındaki Kya, etkileyici ilk uzun metrajlı filminde 11 yaşındaki Jojo Regina tarafından canlandırıldı. Çocuk Kya, sefil bir çocukluk geçirdi, istismar, terk edilme ve zorbalıkla gölgelendi ve Regina bunun şiddetli bir tasvirini yaptı.
Kya bir yetişkin olarak, en iyi 2020 İrlanda mini dizisi “Normal People” ile tanınan, eterik güzel Daisy Edgar-Jones tarafından oynandı. Edgar-Jones o kadar taze ve şık görünüyordu ki, bazen kasaba halkının onunla neden bu kadar alay ettiğini anlamıyordu. Edgar-Jones, travmatik deneyimlerine rağmen genç yetişkin Kya’ya gurur ve haysiyet duygusu aşıladı. Sesli anlatımları, Della Owens’ın şiirsel sözlerine uyan yatıştırıcı bir sakinlikle aktarıldı.
Kya’nın dahil olduğu iki adam da kusursuz değildi. Harris Dickinson’ın Chase Andrews’i birinci dereceden bir serseriydi, ölümünden sonra bile Kya’nın peşini bırakmayan biriydi. Taylor John Smith’in Tate Walker’ı bir beyefendiydi, Kya’ya sabırla okumayı, yazmayı ve sevmeyi öğreten bir arkadaştı. Ancak Tate, vermesi zor bir kararla hayatında bir yol ayrımıyla karşı karşıya kaldığında, Kya’yı da derinden incitecekti.
Oscar adayı karakter oyuncusu David Strathairn (George Clooney’nin 2005’teki “İyi Geceler ve İyi Şanslar” için), kendisine karşı önyargılar karşısında Kya’yı kararlı bir şekilde savunan yaşlı avukat Tom Milton’ı canlandırdı. Sakin tavrı ve Kya’nın kötü durumuna karşı nazik empatisi, Gregory Peck’in sevilen karakteri Atticus Finch’in “To Kill a Mockingbird” (1962) filminde haksız yere tecavüzle suçlanan siyahi bir adamı savunduğu anıları geri getirebilir.
Yönetmen Olivia Newman, henüz ikinci sınıf projesinde. Yazar, Della Owens’ın (henüz okumamıştım ama şimdi okumak istiyorum) en çok satan 2018 romanından uyarlanan Lucy Alibar (“Beasts of the Southern Wild”ın uyarlanmış senaryosu için Oscar adayı). Reese Witherspoon ve Lauren Neustadter, Hello Sunshine Media’nın yapımcılığını üstlendiler. Taylor Swift, orijinal tema şarkısı “Carolina”yı yazıp seslendirdi. Baş döndürücü romantik tonuyla, filmin kadınsı hassasiyetleri oldukça aşikardı. 7/10.