“Yunanlar birbirlerini öldürmeye bayılırlardı, ama savaşmanın dışında başka sporlarla da ilgilenirlerdi. Yarışmalar Olimpia kentinde düzenlenirdi ve Yunanlılar olimpiyatlar boyunca savaşları bir süreliğine unuturlardı. Hepsi çıplaktı: koşucular, cirit ve disk atanlar, atlayanlar, boks yapanlar, güreşenler, at binenler ya da şarkı söyleyerek yarışanlar. Hiçbirinin ayağında marka ayakkabılar yoktu, sırtlarında da ne son moda formalar ne de kendi parlak tenleri dışında başka bir şey olurdu. Şampiyon olanlar madalya almazlardı. Defne dalından yapılan bir taç, birkaç testi zeytinyağı, ömür boyu bedava karnını doyurma hakkı ve halkın saygısıyla hayranlığını kazanırlardı. İlk şampiyon Korebus adında biriydi ve hayatını aşçılık yaparak kazanıyordu. Şampiyon olduktan sonra da aynı işi yapmaya devam etti. İlk olimpiyat oyunlarında bütün rakiplerinden ve korkunç kuzey rüzgârlarından daha hızlı koştu.Olimpiyatlar paylaşılan ortak bir kimliğin kutlamalarıydı. Bu bedenler -sözcüklere başvurmadan- spor yaparak şöyle demek istiyorlardı: Birbirimizden nefret ediyoruz, birbirimizle savaşıyoruz, ama hepimiz Yunanlıyız. Ve bin yıl boyunca böyle devam etti; ta ki, muzaffer Hıristiyanlık Tanrı’ya karşı gelen bu çıplak paganları yasaklayana kadar. Yunan olimpiyatlarına kadınlar, köleler ve yabancılar hiçbir zaman katılmadılar. Aynen Yunan demokrasisine katılmadıkları gibi.”
''Özgürlük'' benim ülkemde politik mahkumların yattığı bir cezaevi, pek çok terör rejimine ''demokrasi'' deniliyor; ''aşk'' sözcüğü insanla otomobili arasındaki ilişkiyi tanımlıyor ve ''devrim'' den yeni bir deterjanın mutfakta yapılabilecekleri anlaşılıyor;''zevk'' belirli marka yumuşak bir sabunun ürettiği bir şey ve ''mutluluk'' sosis yemenin verdiği bir duygu. ''Huzur ülkesi'' , Latin Amerikanın pek çok yerinde ''sessiz mezarlık'' anlamına gelir ve ''sağlıklı insan'' deyince bazen ''aciz insan'' diye okumak gerekir.
Dün Alsancak kordon da bisiklet konvoyu, gelin ve damatın bianchı marka bısıkletlerı eşliğinde yol alıyordu .. Saymadım ama sevenleri coktu en azından 20 bisiklet gordum :)kordonda bınlerce kısıden ıcımde yapmak ıstedıgım ama cesaret edemediğim hamleyı bekledim, konvoyu durdurup gecıs ıcın zarf ıcınde para ıstemek :))
Sarah, ikizleri Mark ve Fred’i doğurduğunda yirmi beş yaşındaydı. Mark’ın daha çok kendisine, Fred’in ise babasına benzediğini düşünüyordu. Bu algılama, onlara karşı davranışlarındaki ince, fakat anlamlı farklılığın tohumunu atmış olabilirdi. Çocuklar üç aylıkken Sarah Fred’in bakışlarını yakalamaya çalışır, o başını diğer tarafa çevirse bile yeniden denerdi; Fred ise daha fazla empatiyle, başını çevirerek karşılık verirdi. O başka tarafa baktığında, bu kez Fred başını ona döndürür, ve bu kaçma-kovalamaca döngüsü, çoğu kez Fred’i ağlatana kadar tekrarlanır dururdu. Sarah, Fred ile yaptığı gibi bir göz temasına Mark’ı hiçbir zaman zorlamazdı. Mark göz temasını ne zaman isterse keser, Sarah da üstelemezdi.
Küçük, ama çok şey ifade eden bir hareket. Bir yıl sonra, Fred Mark’a kıyasla fark edilecek kadar korkulu ve bağımlı bir hale gelmişti; korkulu olduğunu, üç aylıkken annesine karşı yüzünü öne eğip başını yana çevirmesinde olduğu gibi insanlarla göz temasını keserek gösteriyordu. Öte yandan Mark insanın gözünün içine bakıyor; göz temasını kesmek istediğindeyse muzaffer bir gülümsemeyle başını hafifçe yukarı kaldırıp yana çeviriyordu. .. 87