Frank DiCara 90 yaşında ama memleketinde bir düşmanı uyandırmanın nasıl bir his olduğunu hâlâ hatırlıyor. 1941'di ve Baltimore'daki bir İtalyan-Amerikan mahallesi olan Highlandtown'da 14 yaşında bir çocuktu ve Japonya'nın Pearl Harbor'ı bombalayarak ABD'yi Japonya, Almanya ve İtalya'nın Mihver Devletleri ile savaşa soktuğuna dair haberler çıktığında. .
Ebeveynleri otuz yıl önce Sicilya'dan gelen Frank gibi insanlar için bu haber iki kat ürkütücüydü. Amerika'nın saldırıya uğramasının yarattığı öfke ve şaşkınlığın yanı sıra, anavatanları olan İtalya'nın birdenbire düşman olduğuna dair akıl almaz bir haber geldi. Bir gecede, ailesinin gençliklerinden sevgiyle hatırladığı ve hâlâ ailelerinin olduğu topraklar hakkında ihanet riskine girmeden konuşulamazdı.
Şimdi 90 yaşında olan DiCara, o günlerin damgasını canlı bir şekilde hatırlıyor. İnsanlardan çok iftira attık, diyor; İtalyan-Amerikalılara gine, dagos ve wop deniyordu.
hapsedilmesi Japon-Amerikalılar Başkan Franklin Roosevelt tarafından 19 Şubat 1942'de imzalanan Kural 9066'nın en bilinen etkisidir. Ve bunun iyi bir nedeni var. Masum Japon-Amerikalılara uygulanan ıstırap ve ceza, Amerikan tarihinde karanlık bir bölümdü. Ancak hükümet düzeninin tam kapsamı büyük ölçüde bilinmiyor.
120.000 Japon kökenli Amerikalıyı Batı Kıyısındaki evlerinden dikenli tellerle çevrili kamplara zorla tahliye etmenin yanı sıra, EO 9066 10.000'den fazla İtalyan-Amerikalının zorunlu olarak yeniden yerleştirilmesi çağrısında bulundu ve 600.000'den fazla İtalyan-Amerikalının hareketlerini kısıtladı. ülke çapında. Şimdi, göçmenlik konusundaki kamuoyu konuşmasında düzen yeniden ortaya çıktı.
George Washington Üniversitesi'nde tarih profesörü olan Tom Guglielmo şöyle diyor: Ne yazık ki her zamanki gibi alakalı.
Guglielmo, İtalyan-Amerikalıların, siparişin hazırlandığı sırada onlarca yıldır önyargıyla karşı karşıya kaldığını söylüyor. İtalyanlar vardı en büyük göçmen grubu 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında Ellis Adası'ndan geçen Amerika Birleşik Devletleri'ne; 1876 ve 1930 yılları arasında 5 milyon İtalyan ABD'ye taşındı. Tepkisiz değil: 1920'lere gelindiğinde, 1920'lerde sözde bilim adamları ve polemikçiler, İtalyanların Anglo-Amerikalılardan ayrı bir ırk olduğu fikrini popüler hale getirdi.
Guglielmo, bu fikirlerin 1942'de hâlâ geçerli olduğuna şüphe yok. Onlar genç İtalyan-Amerikalıların soluyarak büyüdükleri havanın bir parçasıydı.
Highlandtown'da hayat bir gecede değişti. Ülke çapındaki federal ajanlar, on tanesi Baltimore'da olmak üzere 98 İtalyan uzaylıyı hemen tutukladı. Ajanlar, Sayım Bürosu'nun yardımıyla hedeflerini belirlediler.
İki ay sonra hükümet daha sert önlemler aldı. DiCara, hükümet ajanlarının ailesinin kısa dalga radyosuna el koyduğunu hatırlıyor. Hem FBI'dan hem de Stratejik Hizmetler Ofisi'nden (bugünkü CIA'nın öncülü) ajanlar, Ulusal Arşivlerdeki gizliliği kaldırılmış OSS kayıtlarının kanıtladığı gibi, yabancı doğumlu sakinlerin tutumlarını ölçmek için Highlandtown mahallesine gözetleme ziyaretleri yaptı.
Yoksul Amerika, dedi babası savaşın ilk aylarında yemek masasında. Zavallı Amerika, evde kalmalı ve kendi evine bakmalısın. İtalyan doğumlu neslin çoğu (ve o zamanlar birçok Amerika Öncesi izolasyoncu) gibi, Amerika'nın savaşın dışında kalmasını diledi. Ama siyaset evlerinde daha sık gündeme gelse de sokakta tartışamıyorlardı.
Kendi kuşağının diğer birçokları gibi, genç DiCaras da vatanseverliklerini evlat edindikleri topraklara kanıtlamak için yoğun bir baskı hissettiler ve diğer birçok İtalyan-Amerikalı gibi onlar da diğer kökenlerden insanlardan daha yüksek oranda orduya katıldılar. Frank DiCara'nın üç ağabeyi de Avrupa'da ABD Ordusu'nda savaş gördü ve DiCara'nın kendisi de Ordunun bir parçası olarak Pasifik'te savaştı.
Aynı zamanda Illinois'de, Chicago Üniversitesi'nde Paul Campisi adlı genç bir yüksek lisans sosyoloji öğrencisi, İtalyan-Amerikan toplumunda artan bir huzursuzluk gördü. Yüksek lisans tezi konusunu toplumun savaş krizine tepkisini incelemek için değiştirdi. İtalyan-Amerikalılarla yaptığı röportajlar ve anketler, muazzam korku, şaşkınlık, kafa karışıklığı ve endişeyi ortaya çıkardı.
Söylentiler Pearl Harbor saldırısından hemen sonra başladı. Hükümet, vatandaşlık belgesi olmayan tüm İtalyanların mallarını elinden alan bir yasa çıkaracaktı; Savunma fabrikalarının yakınında yaşayan İtalyanlar taşınmak zorunda kalacaktı; İtalyan evleri aranacak ve kameralara, kısa dalga telsizlerine ve silahlara el konulacak. Aslında, hükümet yetkilileri bu seçeneklerin üçünü de değerlendirdi.
Campisi'nin anketleri, daha yaşlı, İtalyan doğumlu nesil ile ikinci nesil İtalyan-Amerikalıların tehdidi nasıl gördükleri arasında bir karşıtlık buldu. Eski nesil derin bir iç çatışma hissetti. İtalyanların anavatanlarının aslında Amerika ile savaşta olduğuna inanmak zordu. İnanılmazdı, inanılmazdı, diye yazdı. Ancak 14 yaş ve üzerindeki tüm İtalyan-Amerikalılar, aşağıdakilerden sonra uzaylı olarak kayıt yaptırmak zorunda olsalar da 1940 Yabancı Kayıt Yasası , onları endişeyle dolduran bir süreç, kimse daha ileri gideceğine inanmıyordu.
Campisi, İtalyanların 8 Aralık'ta kendilerini bekleyen şoku beklemediklerini yazdı. İkili bir tepkiydi. Önce Pearl Harbor haberinde öfke, şaşkınlık ve inanılmaz şok, ardından İtalya'nın artık kesinlikle bir düşman ulus olacağının farkına vardığında üzüntü ve acı. Şimdi İtalyan-Amerikalılar, iş arkadaşları ve arkadaşlarından daha da büyük bir şüpheyle karşı karşıya kaldılar.
Campisi, savaşın Amerikan tarafında olduğuna dair hiçbir şüphe yoktu, Chicago bölgesindeki mahallelerdeki tutum hakkında yazdı, ancak büyük bir üzüntü vardı…İtalyan'daki her şey şüpheli ve nefret dolu olmalı.
Aynı soğuk Connecticut'a da yerleşti. 1942 baharında bir sabah, federal memurlar New Haven'daki bir evin kapısını çaldı. Kapıyı açan adam, Pasquale DeCicco, topluluğunun bir direğiydi ve 30 yıldan fazla bir süredir ABD vatandaşıydı. Boston'daki federal bir gözaltı merkezine götürüldü, burada parmak izi alındı, fotoğrafları çekildi ve üç ay boyunca tutuldu. Daha sonra Ellis Adası'ndaki başka bir gözaltı merkezine yollandı.
Hala bir duruşma planlanmadan, tekrar Fort Meade, Maryland'deki bir göçmenlik tesisine taşındı. 31 Temmuz'da resmen Amerika Birleşik Devletleri'nin bir düşman uzaylısı ilan edildi. İtalya'nın teslim olmasından aylar sonra Aralık 1943'e kadar Fort Meade'de kaldı. Kendisine hiçbir delil gösterilmedi ve herhangi bir suçla itham edilmedi.
EO 9066, hükümetin düşman uzaylıları suçlama veya yargılama olmaksızın tutuklayıp hapsetmesine izin vermekle kalmadı, aynı zamanda evlerine ve işyerlerine de el konabileceği anlamına geliyordu. Batı Sahili'nde, Kaliforniya Başsavcısı Earl Warren (daha sonra Birleşik Devletler Baş Yargıcı), düşman uzaylıları tutuklama için kayıt altına almakta acımasızdı.
Joe DiMaggio'nun Sausalito'daki ebeveynleri bile bağışlanmadı. Oğulları, Yankees slugger, New York'un kadehi olmasına rağmen, Batı Savunma Komutanlığı'nın önde gelen bir subayı olan General John DeWitt, Joe'nun 40 yıldır ABD'de yaşayan, ancak vatandaşlık başvurusunda bulunmayan babası Giuseppe'yi tutuklamak için baskı yaptı. kağıtlar. DeWitt bir noktaya değinmek istedi: İstisna yok.
FBI, Giuseppe'yi tutuklamaktan geri dursa da, o ve karısı, komşuları gibi, her zaman düşman uzaylı fotoğraflı kimlik kitapçıklarını taşımak zorunda kaldılar ve evden beş milden fazla seyahat etmek için izin almaları gerekiyordu. Giuseppe, onlarca yıldır çalıştığı ve balıkçı teknesine hükümet tarafından el konulduğu kıyıdan men edildi.
Sadece aylar sonra, yetkililer yaşlı DiMaggio'nun rıhtıma dönmesine izin verdiğinde, New York Times bölüm hakkında rapor. Hafif bir ton tutmak, Zamanlar Haziran 1942'de, kıdemli DiMaggio'nun, o pitoresk bölgeden men edilmiş diğer İtalyan-Amerikalılarla birlikte Joe'nun restoranına göz kulak olmak için Fisherman's Wharf'a dönebileceğini söyledi. Kısa madde, sokağa çıkma yasağı, ikamet ve seyahat kısıtlamalarına uyumun hala gerekli olduğunu kaydetti. Düşman uzaylılar olarak, ülke çapında 600.000'den fazla İtalyan doğumlu Amerikalı, her gece saat 20.00'den itibaren evlerine kapatıldı. sabah 6'ya
Warren, Japon-Amerikalıları yeniden yerleştirme planından da sorumluydu. Japonlar ile Almanlar ve İtalyanlar arasında ırksal bir çizgi çizdi ve Japonları daha sert muameleye tabi tuttu. Ancak, Amerika'yı güvence altına almak konusunda kimin en agresif olduğunu göstermek için eyalet ve federal kurumlar arasındaki rekabette, üç grup da acı çekti.
Bir diğer yaralı da Nino Guttadauro'ydu. Geçmişte San Francisco'daki İtalyan konsolosluğunda muhasebeci olarak çalışan bir ABD vatandaşı, Eylül 1941'de J. Edgar Hoover tarafından imzalanan bir mektupta adı göründüğünde FBI izleme listesine girdi: gerçek bir acil durumda bu kişinin gözaltında tutulmasını tavsiye etti. FBI, Guttadauro'nun herhangi bir yanlış yaptığına dair hiçbir kanıta sahip değildi, ancak geçmişteki istihdam geçmişi ve bir İtalyan-Amerikan I. Dünya Savaşı gazileri grubuyla olan ilişkisi onu listelerine koymaya yeterliydi.
On bir ay sonra, Guttadauro'ya bir gözaltı kartı verildi ve Kaliforniya'daki evini ve batı eyaletlerini terk etmesi emredildi. ABD başsavcı yardımcısının savunmasında kovuşturmayı haklı çıkarmak için yeterli kanıt bulunmadığını belirten bir mektuba rağmen tahliye edildi. Yine de FBI tutumunu yumuşatmadı. Guttadauro'ya 1942 sonbaharında San Francisco'daki bireysel bir dışlama duruşma kuruluna rapor vermesini emretti. Eğer gelmeyi başaramazsa, 5.000 dolar (bugünkü dolarla 76.400 dolardan fazla) para cezasına çarptırılabilir, bir yıl hapis cezasına çarptırılabilir veya her ikisine birden mahkum edilebilir.
8 Eylül sabahı duruşma için Whitcomb Oteli'ne geldiğinde Guttadauro'ya kendisini suçlayanların kim olduğunu öğrenemeyeceği ve suçlamaların ayrıntılarını almayacağı söylendi. Hukuk danışmanına izin verilmeyecekti.
Otelin dördüncü katındaki süit, Guttadauro'ya resmi bir kovuşturma için tuhaf bir yer olarak geldi. Bir saatten az sürdü. Birinci Dünya Savaşı'ndaki askerlik hizmetine rağmen, Guttadauro'nun Kaliforniya'daki varlığı kamu güvenliği için bir tehdit olarak ilan edildi. Yetkililer, Amerika Birleşik Devletleri'nin yarısından fazlasına (işgalcilere yataklık edebileceği bir kıyıya yakın herhangi bir yere) seyahat etmesini veya orada yaşamasını yasakladı. FBI, Denaturalizasyon Proceedings adı verilen bir süreç olan ABD vatandaşlığını tamamen elinden almak için tekrar baskı yaptı. Yaklaşık üç yıl boyunca, Guttadauro ve ailesi iş aramak için eyaletten eyalete taşınırken soruşturmalar, sorgulamalar ve takipler devam etti. Kimseyi tanımadıkları Salt Lake City'ye yerleşti ve bir bakkal memuru olarak işe başladı.
Guttadauro'nun sürgünü, 1944 baharında, ihraç kararının iptal edildiği zamana kadar sona ermedi. Çile, ailesini mali ve duygusal olarak perişan etti. Tarihçi Lawrence DiStasi, Guttadauro'nun oğlu Angelo'dan alıntı yapıyor: Askeri emirle, gönülsüz çingenelerden oluşan bir aile olmuştuk.
DiStasi’nin kitabı markalı bu bölüme kasvetli bir doku katan birkaç yeni kitaptan biri. Jan Jarboe Russell'ın Crystal City'e Giden Tren mahkum değişimi için Teksas'taki gizli bir ABD gözaltı kampının bir hesabını sunar ve Richard Reeves' rezillik toplama kamplarındaki Japon-Amerikan deneyimi hakkında yeni ayrıntılar ve ABD yetkililerinin planlama sürecine şaşırtıcı bir bakış ekliyor.
İçinde markalı, DiStasi, daha önceki bir kitapta anlattığı bölüme geri döner, Gizli Bir Tarih , ve EO 9066'nın pek çok kişiye zorluk getiren önemli düzenleme olup olmadığını sorguluyor. Düşman uzaylı atamasını oluşturan önceki emirlerde yolun zaten döşendiğini savunuyor. DiStasi, Ocak ayında ve Şubat ayının başlarında, EO 9066'dan haftalar önce, bir dizi Adalet Bakanlığı basın açıklamasında, düşman uzaylıları yasaklanmış bölgelerden tahliye etme emirlerinin geldiğini tespit etti. Ayrıca, bir nüfus bir kez 'düşman uzaylılar' olarak tanımlandığında, biraz daha fazla ihtiyacın olduğunu yazıyor. hükümet ne isterse onu empoze etmek için yapılmalı… daha fazla gerekçe göstermeden onları sınır dışı etmek de dahil.
1942 sonbaharında Roosevelt, İtalyan-Amerikalıları tam ve vatansever vatandaşlar olarak tanıdığı ve düşman uzaylı damgasını kaldırdığı bir radyo konuşması yaptı. Grup olarak onlara yönelik kısıtlamalar, İtalyan-Amerikalılar için özel bir anlamı olan 12 Ekim Kolomb Günü'nde görünüşte kaldırıldı, ancak FBI ve diğer kurumlar sahne arkasında haklarını ihlal etmeye devam etti.
İtalyan-Amerikalılar, onlarca yıl boyunca önyargılara dayandıktan ve EO 9066 tarafından hedef alındıktan sonra, savaştan kısa bir süre sonra ana akıma geçmeyi başardılar. Guglielmo'nun kitabının gösterdiği gibi, 1940'larda ve 50'lerde İtalyan-Amerikalılar, Amerikan kimliğinin pop kültürü temsillerinde G.I. popüler müzik filmleri.
Ancak çoğu İtalyan-Amerikalı düzenden kurtulmuş olsa da, kuralın kendisi kaldı. Executive Order 9066, savaş sırasında hiçbir zaman başarılı bir şekilde sorgulanmadı. Başkan Gerald Ford'un emri iptal ettiği 1976 yılına kadar otuz yıldan fazla bir süre kitaplarda kaldı. İtalyan-Amerikalılar üzerindeki etkisi, Kongre'nin başsavcıya savaş sırasında İtalyan-Amerikalıların muamelesini tam olarak gözden geçirmesini emreden bir yasa tasarısını kabul ettiği 2000 yılına kadar büyük ölçüde bilinmiyordu. o rapor 11 Eylül'den iki ay sonra yayınlandı.
Hükümet raporları ve savaş zamanı tacizi için kamuoyundan özür dileme, medyanın gündeminde kaybolabilir, ancak kişisel anılar uzun süre yaşar. Frank DiCara size söyleyebilir. Yeğenim her zaman, 'Frank Amca, dördünüzün askerdeyken gelip kısa dalga radyoyu evden çıkardıklarını hatırlıyor musunuz?' der. DiCara sert bir kahkaha atar. Evet, hatırladım diyorum.
90 yaşındaki DiCara, genç nesillerin büyükanne ve büyükbabalarının ve büyük büyükanne ve büyükbabalarının neler yaşadığını bilmelerini istiyor. Ölümü gördüğümü, yoksulluğu gördüğümü, üzüntü gördüğümü, insanlar gördüğümü, biraz merhametin olsa kalbini kıracağını nasıl aşılayabilirim? O sorar. Bunu görmeyen birine nasıl anlatabilirim?
Editörün Notu, 7 Şubat 2017: Bu hikaye, 50.000'den 10.000'e taşınan İtalyan-Amerikalıların daha doğru bir sayısını sunmak için orijinal versiyonundan düzenlendi. Ayrıca, Earl Warren'ın Japonların tutuklanmasına ve Lawrence DiStasi'nin II.