Yatak odasından çıkıp arka kapıya giden Cale, Odeus’la karşılaştı.
“Odeus, çok tatmin edici bir performans.”
Odeus, Cale’in yorumuna gülse mi ağlasa mı bilemedi. Ancak, her şeyin sonucuna göre, aklında sadece mutluluk vardı.
“Hayır, zevk bana aitti. Kazandığım aşırı faydadan dolayı çok mutluyum.”
“Eminim.”
Cale, Odeus’un aldığı ücretin az olduğunu söylemedi bile.
Anlaşma, Cale’in Güney Yeraltı Dünyası’ndan Venion’dan kurtulmasıydı.
“Bir dahaki sefere seninle iletişime geçeceğim.”
Odeus, Cale’i bir daha görmek istemiyordu. Uzun yaşamı boyunca edindiği içgüdüleri ona bunun tehlikeli olduğunu ve çok acı çekeceğini söylüyordu. Ancak engin tecrübesi ona bunun kaçınılmaz olduğunu da söylüyordu. Onu tekrar görmekten başka çaresi kalmayacak.
“Elbette. Ara sıra nerede olduğumu size bildireceğim.”
“İyi.”
Cale, sürücü koltuğunda Beacrox ile arabaya bindi. Arabayı Stan bölgesine getiren sürücü çoktan dönmüştü.
“Odeus”
“Evet efendim?”
“Bodrumla ne yapacağını biliyorsun, değil mi?”
Odeus’un gözleri hafifçe titredi. Arka kapının yanındaki bodrum girişinin olduğu yere doğru baktı. Şimdi sadece bir moloz yığınıydı.
“…Her şeyi gerektiği gibi halledeceğim.”
“İyi.”
Odeus, yıkılmadan önce bodrum katındaki kırık işkence aletlerinin yanı sıra bayramdan geriye kalanları da görmüştü.
“Onun iyi bir insan olduğuna dair tam bir saçmalık.”
Güçlü bir özveri duygusuna sahip iyi soylular yoktu. Hepsi gaddar ve kurnazdı.
“Ve olanları Billos’a anlatmanı istemiyorum.”
“Sırlar, bu tür komisyonların hayatıdır.”
“Evet, biliyorum. Kesinlikle ana bölüm.”
İkisi de birbirlerine hafifçe gülümsemeye başladılar. Ancak hiçbiri içten içe gülmüyordu.
“Öyleyse, ben gidiyorum.”
“Lütfen güvenli yolculuklar.”
Odeus’un vedası çok samimiydi, sanki Cale’i bir daha hiç görmek istemiyor gibiydi. Cale, Odeus’un vedasına sırıttı ve arabanın kapısını kapattı.
Kapı kapanır kapanmaz Beacrox sürmeye başladı.
Araba, Stan bölgesinden ayrıldı ve Krallığın batı bölgesine doğru yola çıktı. Gece dinlenmeleri dışında hızla yollarına devam ettiler.
“Sıkılmış?”
Pencereden dışarı bakan Cale, Choi Han’ın nazik sesini duyduktan sonra başını çevirdi. Choi Han’ın eşsiz saf gülümsemesi, On ve Hong’a atıştırmalık bir şeyler verirken yüzündeydi.
“Hayır. Sıkılmadım!”
“En çok hiçbir şey yapmadan yuvarlanmaktan zevk alıyorum.”
Choi Han güldü ve karşılık verdi.
“Siz gerçekten Cale-nim’e benziyor musunuz?”
‘…Benim hakkımda boktan mı konuşuyor?’
Cale, hem iltifat hem de küçümseme olabilecek bir şey duyduktan sonra Choi Han’a odaklandı ve ardından bakışlarını On ve Hong’a çevirdi.
Araba şu anda Roan Krallığı’nın Kuzeybatı ve Güneybatı bölgesi arasındaydı. Temel olarak, şu anda Krallığın Batı bölgesinde bulunuyorlardı. Henituse bölgesinin bulunduğu Kuzeydoğu bölgesi mermeriyle ünlüyse, Kuzeybatıdan Batıya uzanan bölge granitleriyle ünlüydü.
Bu yüzden bu bölgede çok sayıda taş dağ vardı.
Choi Han konuşmaya devam etti.
“Geçen sefer ben de buraya geldim ama gerçekten taş dağlardan başka bir şey yok.”
“Choi Han buradan daha önce geçti mi?”
Cale, hemen anlamadan önce bu gerçeği zihninde sorguladı.
Rosalyn. Rosalyn’e yardım etmek için Lock’la birlikte Breck Krallığı’na gittiğinde muhtemelen buradan geçmiştir.
“Breck Krallığına giderken oradan geçtin mi?”
Cale, Choi Han’ın sorusuna verdiği tepkiyi görünce tuhaf bir hisse kapıldı. Choi Han’ın cevap vermekte tereddüt ettiğini görmek ona acı bir his verdi. Cale hiçbir sorun yokmuş gibi konuşmaya devam etti.
“Breck Krallığı’nda ortalığı karıştırdın mı?”
“…Öyle değildi.”
Cale başka bir şey sormadı. Bilmek istemedi. Bunun sonuçlarını veliaht prens Alberu’dan duyması yeterliydi.
Ancak sorması gereken bir şey daha vardı.
“Batıdan geçerken On Parmak Dağı’ndan da geçtin mi?”
“Hmm? Böyle bir isme sahip bir dağ var mı? Daha önce hiç duymadım.”
On, Hong ve Raon da benzersiz isimle ilgileniyor gibiydi. Cale’den açıklamasını isteyen ışıltılı bakışları, Cale’in kaşlarını çatmasına neden oldu.
Musluk.
Raon pençesini Cale’in dizine koydu.
“İnsan, açıkla! Merak ediyorum!”
Sonunda, Cale açıklamak zorunda kaldı.
“Batı’da granit denen çok sağlam kayalar var. Ancak her şey böyle kayalardan yapılmaz. Yine de Batı ve Güneybatı bölgesinin sınırında yan yana on granit tepe var.”
Bu granit tepeler, Batı ve Güneybatı sınırında yer alıyordu ve on parmağa benzeyen benzersiz bir şekle sahipti.
“Mm, geçen sefer gördüğümüzü sanmıyorum çünkü Güneybatı bölgesini değil Kuzeybatı bölgesini geçtik. Geri döndüğümüzde de aynıydı. Eminim böyle bir dağ gördüğümü hatırlardım.”
“Gerçekten mi? Merak ettim çünkü oradan eşsiz bir manzara olduğunu söylediler.”
Raon, Cale’in merakla ilgili cevabına karşılık verdi. Raon, Cale’in Litana’ya seyahat etmeyi sevdiğini nasıl söylediğini hatırladı.
Raon, “Hadi hemen oraya gidelim!” demek için ağzını açtı.
Ancak, Cale daha hızlıydı.
“Yaklaşık bir yıl sonra oraya gitmeyi düşündüm. O yüzden sordum.”
“Bir yıl sonra?”
“Evet.”
Cale kesinlikle bir yıl içinde On Parmak Dağları’na gitmek zorunda kaldı.
“Son Kadim Güç kendini orada gösterecek.”
Cale’in bu son kadim güce, şimşeğe benzeyen, saldıran kadim bir ateş gücüne ihtiyacı vardı.
“Hepimiz birlikte seyahat etsek harika olur diye düşündüm.”
Cale kayıtsız bir şekilde bu satırı mırıldandı ama sözleri On, Hong ve Raon’un yüzündeki yorgunluğun tamamen kaybolmasına neden oldu. Choi Han’ın da yüzünde küçük bir gülümseme vardı.
“Evet, kulağa hoş geliyor. Ama muhtemelen yakınlarda hiç köy yok.”
“Neden olmasın-, hayır, hiç yok.”
Cale, Choi Han’a ve çocuklara baktı ve sertçe tekrarladı.
“Hiç yok. Bildiğim kadarıyla çevrede köy yok.”
‘Hiç yok.’
En azından insan köylerine geldiğinde.
Sorun şu ki, doğayı tutkuyla seven ve neredeyse ejderhalara tapan bir Elf köyü vardı.
elfler
Köylerini gizlemek için illüzyon büyüsü kullanan ve insanlardan uzakta yaşayan büyülü bir ırktı. Ejderhalardan sonra doğaya en yakın ırk onlardı.
Bu yüzden elementallerle başa çıkabiliyorlardı ve tüm insanların hayran olduğu bir güzelliğe sahiptiler.
Onlar kadar güzel olan ama onun yerine karanlık unsuruna sahip olan Kara Elflerden farklıydılar.
Romanda Choi Han, Breck Krallığı’ndaki meselelerle uğraşmaktan dönerken Lock ile On Parmak Dağları’ndan geçer.
Tesadüfen Elf Köyü’nü bulurlar ve bir elfle ilişki kurarlar.
Şifacı Pendrick.
Cale’in iyileştirme yeteneklerinin aksine, Elf Pendrick başkalarını iyileştirme yeteneğine sahipti. Choi Han’ın grubuna katılır ve onlarla birlikte seyahat etmeye başlar.
Fantezi dünyalarında her zaman ana karakterin partisinde en az bir elf varmış gibi görünür. Bu romandaki Pendrick’ti.
“Sorun şu ki, sonunda ölüyor.”
Lock’un çılgın dönüşümünün asıl noktası, Pendrick’in ölümüydü. Lock onu korurken öldü ve bu, Lock’un ilk kez çılgına dönmesine neden oldu. Aynı zamanda Lock’un kişiliğini de değiştirir.
Bu, Lock ile tanışmaz veya Choi Han’ın ekibiyle seyahat etmezse Pendrick’in ölmemesi gerektiği anlamına geliyordu.
“Birbirleriyle karşılaşacakları anı çoktan kaçırdılar.”
Pendrick’in şimdiye kadar Cale, Choi Han veya Lock ile herhangi bir etkileşimi olmamıştı. Bir yıl böyle geçseydi, Pendrick romanda yaşadığından daha uzun yaşardı.
Orijinal romanın akışındaki en büyük değişiklik sayılabilir.
“…Evet, köy yok.”
Cale bir kez daha mırıldandı ve kararını verdi.
Gelecek yıl On Parmak Dağları’na gittiğinde Elf Köyü’nden uzak duracağını kendi kendine söyledi.
Olayları derinlemesine düşünmeyerek ve sadece onun için en kolay olduğunu düşündüğü şeyi yaparak çok fazla yük almıştı. Cale, gelecek yıl aynı şeyin tekrar olmasına izin vermeyecekti.
“Önümüzdeki yıl olmasını istiyorum. Köy olmaması umurumda değil.”
Cale, heyecanlı görünen Raon’a baktı.
Kesinlikle bir ejderhayı Elf Köyü’ne götüremezdi. Ona bir tanrı gibi davranılacaktı. Bunu düşünmek bile Cale’i şimdiden ürpertiyordu.
Cale hızla Raon’dan uzaklaştı. Son kadim gücü bulmak için bir yıl sonra veliaht prensin altın plaketi ile dönene kadar Batı bölgesine bir adım bile atmayacağını kendine kuvvetle hatırlattı.
Cale sürücü koltuğuna bakan küçük pencereyi açtı ve Beacrox’la konuştu.
“Biraz hızlandıralım.”
“Evet efendim.”
Araba hızla Batı bölgesinden geçti ve başkente ulaştı.
***
“Çok uzun zaman oldu, majesteleri.”
Sade ama şık bir kıyafet giyen, nazikçe gülümseyen Cale herkesin dikkatini çekerdi.
“Evet. Seni tekrar gördüğüme sevindim. İyileşmen nasıldı?”
Sarı saçlı ve mavi gözlü. En az Cale kadar yakışıklı olan Alberu, Cale’i kucaklarken parlak bir şekilde gülümsedi.
Şu anda Veliaht prensin sarayının önündeydiler. Veliaht prens Alberu, artık hafifleyen Plaza Terör Olayı’nın kahramanını sıcak bir şekilde karşılıyordu.
İnsanlar artık bundan pek bahsetmese de, Plaza hala yeniden inşa ediliyordu ve çevresinde devriye gezen şövalyeler vardı. Teröristlerin kimliğini açıklamadığı için saraya kızanlar da oldu.
“Majestelerinin kaygıları ve kraliyet ailesinin cömertliği sayesinde iyi dinlenip iyileşebildim.”
Doğruyu söylüyormuş gibi gülümseyen Cale kesinlikle sağlıklı görünüyordu. Veliaht prens Alberu, Cale’in iyileşmesine sevinmiş gibi ona baktı ve ardından sarayın içini işaret etti.
“İçeri gelin. Uzun bir aradan sonra ziyarete geldiğinize göre en azından size bir çay vereyim.”
“Evet majesteleri. Eminim işinizle meşgulsünüz, bu yüzden sadece biraz zamanınızı alacağım.”
– Bunu neden her seferinde yapıyorsun bilmiyorum.
Cale de aynı düşüncelere sahipti ama yapabileceği hiçbir şey yoktu.
Tıklamak.
Alberu’nun ofisine girip kapıyı kapattıkları anda hem Cale hem de birbirine yakın yürüyen Alberu hızla uzaklaştı.
“Majesteleri, yorgun olmalısınız.”
“Eminim sen de aynı şekilde hissediyorsun.”
Alberu ofisin bir tarafındaki masayı göstermeden önce içini çekti. Ancak, Cale’in her zaman oraya yürüdüğünü ve en rahat görünen koltuğa oturduğunu fark etti.
“İnsanlar senin buraya birkaç kez geldiğini düşünecek.”
“Buraya ilk kez geliyorum ama çok hoş karşılanmış gibi hissediyorum.”
Cale’in o geveze dilini kullanmakta bir sakıncası yoktu. Alberu, masanın başındaki koltuğu kendisi için açık tutarak kendi seçtiği koltuğa oturan Cale’e baktı ve oturdu.
“Sana olabildiğince çabuk gelmeni söylediğimi sanıyordum.”
“Bu yüzden buraya gelmek için uyku vaktimi kestim, majesteleri.”
Alberu, Cale’in yanıtına homurdandı. Cale’in neyin peşinde olduğunu bilmiyordu ama Kuzeydoğu Henituse bölgesinde olması gereken kişi Batı’dan gelmişti.
Ve şu anda Batı’da, hayır, Kuzeybatı bölgesinde neler olduğunu tam olarak biliyordu.
“Sen çok şüpheli bir insansın.”
Alberu, uşağının getirdiği çaydan bir yudum aldı ve uşak odadan çıkana kadar sessizce Cale’i izledi. Bugün Cale ile konuşacağı çok şey vardı. Ayrıca Cale için de birçok isteği vardı.
– Veliaht prensin yüzünde sinsi bir ifade var.
Cale, Raon’un değerlendirmesine katıldı ve Alberu’nun bakışlarını fark etmemiş gibi yaptı. Bakışları bugün ondan çok şey almak ister gibiydi, ancak bu düşünce ve ilişkileri ters yöne gidecekti.
Tıklamak.
Hizmetçi, kapıyı hafifçe tıklatarak ofisten ayrıldı. Alberu konuşmak üzereydi ama daha da hızlı konuşmaya başlayan biri vardı.
“Ekselânsları.”
‘Ha?’
Cale, kafası karışmış görünen Alberu ile göz teması kurdu. Raon bunu yaparken zihninde konuşuyordu.
– Her iki şeyi de hallettikten sonra artık eminim. O gerçekten garip bir varlık.
Cale cebinden sihirli bir çanta çıkardı.
“Senin için bir hediye hazırladım.”
“…Benim için?”
“Evet, bizim Krallığımızın aklındaki yıldız için-.”
“Yeterli.”
Alberu, Cale’in kendisine bir hediye aldığını duyunca pek mutlu olmadı. Aslında Cale’e daha da şüpheyle baktı. Bu noktaya kadar Cale ile olan şeyler yüzündendi. Ancak, bir hediye duyunca aklında herhangi bir beklenti olmadığını söyleyemez ve yalan söyleyemezdi. Birkaç hafta önce Alberu, Cale’in sözde hediyelerinden birini Flynn Merchant Guild’in adamlarından birinin elinden almıştı.
“Önce şu hediyeye bir bakalım.”
Cale, Alberu’nun izniyle sihirli çantayı yavaşça açtı. Çantadan küçük bir cam şişe çıkarırken Raon’un sesi Cale’in zihninde çınladı.
– Karanlık özelliği var.
Musluk.
Cam şişe masanın üzerine yerleştirildi.
“… Bu nedir?”
Cale cevap vermek yerine hareketleriyle gösterdi.
Gıcırtı, gıcırtı. Cam şişenin kapağı yavaşça açıldı.
Bu küçük cam şişe siyah suyla doluydu.
Kapak tamamen açıldı ve şişeden yavaş yavaş görünmeyen bir madde çıkmaya başladı.
– Ben bu kokuya alışkınım. Kara Bataklık’ta kokusunu aldım.
Ölü mananın kokusu yavaş yavaş odayı doldurmaya başladı.
Bu, Whale King’den Whipper Kingdom’a giderken aldığı eşyalardan biriydi.
Cale’in diğer şişesinin aksine, bu şişede yalnızca ölü mana vardı ve içinde zehir yoktu.
Balina Kralı’ndan aldığının ⅓’ü bu küçük şişedeydi.
“…Sen-.”
Cale, Alberu’nun konuşmaya devam edemediğini görünce kapağı yavaşça kapattı.
“Majesteleri, elbette bu hediye bedava değil.”
Cale’in bu kadar değerli bir şeyi bedavaya vermesine imkan yoktu.
İnsanlar için zehirdi ve hiç de değerli değildi.
Ancak Cale, Raon’un buraya en son geldiklerinde Alberu hakkında söylediklerini hatırladı.
Veliaht prens denilen bu cılız insan neden saçlarını büyüyle boyadı? Sadece benim gibi büyük bir ejderhanın fark edebileceği seviyede. Onu başka bir ejderha mı boyadı? Hayır, farklı türde bir güç mü?’
Farklı bir güç türü. Raon bir ejderha olduğu için bunun doğal manadan farklı olduğunu söyleyebildi ama tam olarak ne olduğundan emin değildi.
Mantıklıydı çünkü Raon bunu daha önce hiç yaşamamıştı.
Ancak şimdi bunu deneyimlemişti.
Ölü mana.
Cale kendi kendine konuşuyormuş gibi mırıldandı.
“Muhtemelen bir iblis, kara büyü ya da büyücü değil.”
Ölü mana.
Sihir kullanmak için karanlık özelliğine sahip olanlar tarafından kullanılıyordu. Elbette normal manadan çok farklıydı. Mana tespit etmek için yapılmış Magic Devices ölü manayı tespit edemiyordu. Özellikle ölü mana yüksek seviyeli bir ırk tarafından kullanılıyorsa.
“Rahmetli Kraliçe’nin ortalama bir insan olduğunu, ancak teninin biraz koyu olması nedeniyle insanların onun kısmen Güneyli olduğunu düşündüklerini duydum.”
Raon, veliaht prensin normal kahverengi saçlarına sahip olduğundan bahsetti.
Saçları ve gözleri düzgündü ama Alberu görünüşüyle tanınıyordu. İnsanlar ayrıca veliaht prensin annesinin de güzel olduğunu söylediler.
“Kara Elflerin koyu tenleri var, ama bir Kara Elf’in melez bir çocuğunun Güneylilere benzer bir teni olduğunu duydum.”
Cale, Alberu’ya baktı ve çıkarımını bitirdi.
“Yani, melez bir Kara Elf’in çocuğu mu?”
Veliaht prens, Cale’in beklediğinden daha kendinden emin bir şekilde cevap verdi.
“Beni çılgına çeviriyorsun.”
“Sanırım haklıydım.”