Bir psikanalistle karşılaşacağınız zaman, bir partnerle karşılaşırsınız – hayatınızda karşılaşmadığınız ve yeni bir rol oynayacağınız yeni bir partner ( partie). Öyleyse bu bölümün gerçekleşmesi için hem sen hem de o, bizzat orada olmalısın. Rol sadece konuşmada oynanır. Ama neden? Neden birinin hayatına bu rolü oynaması ve bu konuşma partneri, itiraf edilmesi gerektiği kadar az konuşan bu ek muhatap eklenir? Kişi kendini orada hayatında partnerleriyle bulamadığında yapar. Tabii ki, cinsel içgüdü diye bir şey olsaydı daha kolay olurdu. Basitçe söylemek gerekirse, cinsel içgüdü insan alanında olsaydı, psikanaliz olmazdı çünkü kendimize herhangi bir soru sormak zorunda kalmazdık. Bunun nedeni, sizi yönlendirecek ve sizi sahip olmanız gereken ortağa, partnerin türüne, standart tipe, size karşılık gelen kişiye yönlendirecek kör, dilsiz bir güç olacaktır. Eh, bu muhtemelen ideal olacaktır. Ayrıca, hayvanların cinselliğiyle ilgili muhtemelen sahip olunabilecek fikir ya da idealdir. İnsan alanında işlerin böyle olmadığını bilmek için bir psikanalist olmaya gerek yok. İnsan cinselliği içgüdüden geçmez. İnsan doğrudan partnerine gitmez. Bütün bir labirentten, labirentlerden, gerçek bir serap sarayından, çıkmazlardan geçmek zorundadır ve cinselliği paramparça, sorunlu, çelişkili ve sonunda acı verici diyebiliriz. İçgüdü yok, en karmaşık işlevler var – arzu var, İnsan doğrudan partnerine gitmez. Bütün bir labirentten, labirentlerden, gerçek bir serap sarayından, çıkmazlardan geçmek zorundadır ve cinselliği paramparça, sorunlu, çelişkili ve sonunda acı verici diyebiliriz. İçgüdü yok, en karmaşık işlevler var – arzu var, İnsan doğrudan partnerine gitmez. Bütün bir labirentten, labirentlerden, gerçek bir serap sarayından, çıkmazlardan geçmek zorundadır ve cinselliği paramparça, sorunlu, çelişkili ve sonunda acı verici diyebiliriz. İçgüdü yok, en karmaşık işlevler var – arzu var,jouissance , aşk. Üstelik bütün bunlar aynı fikirde değiller, uyum sağlamıyorlar, iyi olan birinin iyi olduğu kesinliğine sahip olacağı ortak üzerinde yakınlaşmıyorlar.
İlk arzu. Arzu bir içgüdü değildir, çünkü bu bilgi opak kalsa bile içgüdü bilir. İçgüdü sessizce hep aynı şeyi söyler, sabittir. Aksine, arzu bilmez, her zaman başka bir soruyla bağlantılıdır, kendisi bir sorudur: Ben gerçekten neyi arzuluyorum? Bu benim gerçek arzum mu? Arzum iyi mi kötü mü, zararlı mı, yasak mı? Arzum olduğuna inandığım şey bir illüzyon değil mi?Ve arzu hakkındaki bu soru şaşkınlığa, hareketsizleşmeye yol açabilir. Bu nedenle arzu bilmez. Elbette talep ettiğim şey var. İstediğime inanıyorum ama gerçekten arzuladığım şey bu mu? Öyleyse, içgüdüden farklı olarak, arzu sabit değildir, değişmez değildir, ama eğer öyle söylenebilirse, aralıklı olarak gider ve gelir. Dolaşır, bazen dağılır, bazen odaklanır, bazen feshedilir, yok olur. O zaman sıkıldığımı veya depresyonda olduğumu söylüyorum. İşte gerçekten arzuladığım bir şey. İşte anladım. Ve aniden, benim sunulmaktadır anda jouissance sadece (zevk olurdu zaman, Jouir ) o, burada arzu gölgede. Ama zevk alırsam ( jouis)) daha iyi hale geliyor mu? Bir şeyden veya birinden her zevk aldığımda ortaya çıkabilir. Onlardan daha az zevk alıyorum. Hoşuma giden şey daha az değerli. Ve arzum daha da azaldı.
Bu nedenle, arzum yoğun olsa bile, bu yoğunluk bana ya da ötekine kalıcı bir garanti vermez, çünkü arzu zamanla yer değiştirebilir, kaybolabilir veya azalabilir. Dahası, arzu sadece benim değil. İçgüdü öyledir. Otomatik olarak çalışması için doğamda yazılı olması gerekiyordu. Ancak bu arzu konusu değildir. Arzu koşullara, duruma ve en çok da hitap edildiği Öteki’ne bağlıdır. Arzum birçok yönden Öteki’nin arzusuyla bağlantılı. Arzum Başkasının arzusunu yansıtır. Öyleyse, Ben de sırayla arzulayabilmem için Başkasının arzu etmesi gerekir. Sonra arzulamak için arzusunun işaretlerini izliyorum. Bu, onun arzuladığı şeyi arzuladığını söylemek, arzuladığını bana teyit etmek anlamına gelebilir. Ama bu aynı zamanda onun arzuladığından farklı bir şeyi arzu etmem gerektiği anlamına da gelebilir, böylece arzum benim için benim olur, böylece kendim olurum. Böylece onun arzusunda kaybolmayayım. Beni rica eden, kışkırtan, benden rahatsız eden bir şey isteyen Öteki’ye duyulan bu arzu (dérange ) rutinimde ondan nefret edebilirim, onu yok etme arzusu, tezahürlerinden nefret etme, işaretlerini yok etme arzusu da duyabilirim . Ötekinin arzusunda benim için bir pusula bulmanın başka bir yolu daha var, arzuyu yasaklaması bir engel, bir sınır, bir yasa oluşturmasıdır. Bunun istenmek zorunda olmadığını söylüyor . Arzu edilenin nerede olduğunu biliyorum. O halde, arzulananın suçlu olan, hakkın olmadığı, yasak olan şey olduğunu biliyorum.
Elbette örnek verebilirim ama hiç vermeyeceğim. Onları veren sizsiniz çünkü bence herkes şu ya da bu anda burada söylediklerimde tanınmayı bulabilir, ancak komşularını, ortaklarını tanıyabilir. Ama evet, bu tanımlamalarda, imalı olsalar bile, kişi kendini diğerleri gibi tanıyabilir, çünkü tam da arzu, Öteki’nin işaretiyle bir bağ, aşırı duyarlı bir ilişkidir. Çünkü arzu birinden diğerine geçer, iletilir, tersine çevrilir. Ve aynı zamanda gökyüzü ağaçlarının aynasıdır, yani aldatıcıdır.
Ama arzudan başka bir şey de var. Orada intifa ve bu seviyede bir kendini tanıyamaz. Bu seviyede insan partneri yoktur Bu seviyede kişinin diğer cinsten veya aynı cinsten bir insan partneri yoktur. Orada, Freud’un terimleriyle dürtü olarak adlandırılan amansız bir talep ( zorunluluk ) vardır. Susuzluk gibi giderilemeyen, açlık gibi tatmin etmeyen, zorunlu, mutlak bir talep, kelimelerle ifade edilemeyen, ancak doyumsuz olan, her zaman daha fazlasını isteyen, sınırlarını veya zamanın sonunu bilmeyen bir talep. Bu talebin yüzü yok, başı yok, asefalik. Diğerinin kişisine de yapışmaz, sadece kendi kendini gerçekleştirmeye çalışır, bedenin zevk almasına izin veren bir şey aracılığıyla kendi döngüsünü kendi üzerine kilitlemek için (jouir ) kendisi. Dürtüün ihtiyaç duyduğu ve onsuz anksiyete olduğu bu şey, ilk olarak bedenin farklı parçalarında Freud tarafından fark edildi, ancak aynı zamanda bedenin bu vücut parçalarının da semblantlarla yemlerle değiştirilebileceğini fark etti. Ve bu cazibe nedir? Çocuğun uykuya dalmak için yalvardığı ve onu gizemli bir şekilde sakinleştiren küçük bir kumaş parçası ama aynı zamanda en ayrıntılı sanatsal nesne veya en yeni teknolojik nesnedir ve bu, her biri için temel bir ortaktır. Ama insan değil. İnsanlık dışı veya daha doğrusu bir insanve sizi doğrudan cinsel partnere götürmez, cinsel partnerle hiçbir şekilde aynı değildir. Şüphesiz tuhaf, ama Freud’un keşfi ve bir psikanalizde tekrar yaptığımız şey bu: arzunun ve neşenin tarafının olduğu ve bu iki tarafın doğal olarak birbirine uymadığıdır. İkisi arasında bir uçurum, bir kopukluk var. Dedikleri gibi erotizm tek parça değildir. Bölünmüştür.
Neyse ki, zevk ve arzu arasında aşk vardır. Aşk, tüm bunların bir arada olduğuna inanmamızı sağlar: bir tarafta cinsel partner, diğer tarafta jouissance’a ihtiyacı olan bir insan partner. Sevgi, bunun bir tane yaptığına inanmamızı sağlar ve hatta eşinizle bir tane yaptığınıza inanmamızı sağlar. Ve hatta elde ettiğiniz sevgi yoluyla insanüstü, ilahi bir ortak, Tanrı’nın kendisini yaratırsınız. Sadece aşk tesadüfidir. Aşk her zaman bir karşılaşmaya bağlıdır, asla önceden yazılmaz. Arzu, zevk ve sevginin birleşim şekli herkes için çok özeldir ve şansa bağlıdır. Bunu psikanaliz yoluyla deneyimliyoruz. Sonunda her zaman cinselliğin, cinsiyete olan uyumun her bir kişi için tesadüfi bir karşılaşma ile belirli bir şansla belirlendiğini gösteriyoruz. Ve tam da önceden yazılmadığı için, herkes için geçerli olan genel bir formülünü veremeyiz. İşte bu noktada, insan türündeki cinsel ilişki ile ilgili olarak bilim, hükmünü ilan etmelidir. İşte bu noktada, şeylerin gerçekliğine, gerçekte, cinsel ilişkinin uyacağı bir formülün yazılı olduğu bir formül bulmak imkansızdır. Gezegenler ve hayvanlar bu dünyadaki her şeyin ne yapacağını bildiğini söyleyebiliriz. İlki için çekim formülü var, ikincisi için içgüdü var ama erkeklerle kadınlar arasında cinsel ilişki programlanmadı, önceden bir programda yazılmadı.
Yani eksik formül yerine ne var? Çok çeşitli var. İnsan cinselliğinin öngörülemeyen çeşitliliği. Aşkın karşılaşmaları var, arzunun tekrarları var, zevk travmaları var ve bu karşılaşmalar, bu tekrarlar – bu travmalar her zaman şaşırtıcıdır. İmkansız tahminler, iktidarsız pedagojiler ve önleme tabii ki hiçbir şey yapamaz çünkü ötekiyle cinsel ilişki önceden yazılmadan icat edilmiştir. Bir çifte her zaman bir icat unsuru vardır. Hiç şüphe yok ki işleyen bir mantık var, ama bu evrensel değil, herkese özel ve onu ancak geriye dönük olarak yeniden kurabiliriz. Bu mantık nedir? Bu, eğer söylersem, herkesin cinsel programlama eksikliğiyle başa çıkma şeklidir. Ve sadece traviole ile, belirli bir başarısızlıkla, yani bir semptomla başa çıkabiliriz. Bir kişi cinsel ilişki gibi görünen bir şeye sahip olduğunda, bu her zaman semptomatiktir. Bir bağ, gerçekte hiçbir normu, herhangi bir normalliği karşılamayan bir birlik. Normallik, normallik yalnızca görünüştür.
Arkasında ne var, arkasındaki en gerçek şey bir semptomdur. Elbette, iyileştirebileceğimiz, kullanmayı bırakabileceğimiz belirtiler var, ancak tedavi edilemeyecek kaçınılmaz bir belirti var, çünkü bu gerçekte yokluktan, modelin yokluğundan, hukukun yokluğundan geliyor. , cinsel ilişki. Cinsellikte bu haliyle var olan bu tedavi edilemez belirti ise ona gerçekten bir çözüm sunamayız. Bir muamma olarak kalır. Sadece bununla idare edebiliriz. Bir psikanaliz yapmak, cinsel muammayla karşılaşma şeklinizi sınırlandırmak, ayıklamak, izole etmektir. Bu, bilinçaltınızın bu muammayı nasıl yorumladığını aydınlatmak ve bununla baş etmenin daha iyi bir yolunu bulmaktır.
Fransızca’dan İngilizce’ye çeviren,Bogdan Wolf