İzmir Otogar Nerede En İyi 3 Tarif
İzmir Otogar Nerede En İyi 3 Tarif Son iki yüzyılda inovasyon, otobüslerin mekanizmalarını ve görünüşlerini tamamen yeniden şekillendirdi. Ancak amaçları değişmedi: güvenli, verimli ve konforlu grup taşıma araçları olmaya devam ediyorlar.
İlk halk ‘otobüsü’ hattı, 1662’de Blaise Pascal’ın Paris sokaklarında programa göre koşan bir atlı araba sistemi geliştirmesiyle Fransa’da başlatıldı.
Bununla birlikte, girişim artık “başarısız bir ürün-pazar uyumu” olarak adlandırdığımız duvara çarptı: vagonlar yalnızca soyluların kullanımına açıktı ve gerçek bir ihtiyaçla desteklenmeyen yeniliğe olan ilgileri on yıl içinde azaldı.
Toplu taşıma fikrinin geri gelmesi 150 yıl daha sürdü ama bu sefer kalıcı oldu. 1826’da doğan omnibüs, onu çekmek için gereken üç atla 42 yolcu taşıyabiliyordu.
Yine, yeniliği ilk test eden Fransa oldu. Bu sefer, hem sıradan insanların hem de eşrafın gemiye binmesine izin verildi. 1828’de New York City, diğer birçok ABD şehriyle birlikte ilk omnibüs hattını da döşedi.
İlk önemli omnibus iyileştirmesi, mevcut güzergahlar üzerine raylar döşenerek sağlandı. At arabaları artık çok daha yumuşak bir yolculuk sunuyordu.
Daha düşük sürtünme nedeniyle atların çekmesi de daha kolaydı, bu nedenle artık her araba üç kat daha fazla yolcu taşıyabiliyordu. 1880’lerde, ABD şehirlerinde at arabaları için 30.000 milden fazla sokak rayları vardı.
Andrew Smith Hallidie , ilk teleferiği 1873’te San Francisco’da yarattı. Hallidie’nin sistemi artık hayvanların kullanılmasını gerektirmiyor.
Bunun yerine, mevcut raylar arasında hareketli bir kablo kullanarak ve her aracı bir alt kelepçeyle sabitleyerek çalıştılar.
Ancak sistem güvensizdi: Kablolar koparak tehlikeli kazalara neden oluyordu. Bu nedenle teleferikler, kullanılmaya başlandıktan kısa bir süre sonra geniş kullanımdan kaldırıldı. Daha iyi bir çözüme olan ihtiyaç devam etti.
1800’lerin sonlarında, tramvay, troleybüs veya elektrikli tramvay olarak da bilinen troleybüsler, nihayet at arabalarının yerini alarak hayvan gücüyle çalışan omnibüs çağını kapattı.
Raylar üzerinde koştular ve üstlerindeki elektrik akımı hatlarıyla beslendiler. Geçiş kolaydı: troleybüsler mevcut rayları ve arabaları kullanırken daha uzun mesafelerde daha fazla yolcuyu daha düşük maliyetle taşıyabiliyordu.
Troleybüsler, zamanının en devrimci ve etkili ABD icatlarından biriydi. Tramvaylar, büyük şehirlerin banliyöleşmesini başlatarak günlük işe gidip gelmeyi mümkün ve uygun hale getirdi.
Bir zamanlar küçük, yoğun şehir merkezleri nihayet dışa doğru yayılmaya başladı ve şimdi bildiğimiz metropolleri şekillendirdi.
Bu ilk otobüsler, modern olanlardan çok farklıydı ve yolculara asgari düzeyde konfor sunuyordu.
Transit sisteminin büyük ölçüde yenilenmesi, 2. Dünya Savaşı’ndan sonraki kıtlıklardan kaynaklandı: yeni rayların döşenmesinin yüksek maliyeti ve daha esnek bir araç türüne duyulan ihtiyaç, birçok tramvay hattının motorlu otobüs hatlarına dönüştürülmesine yol açtı.
Modern otobüsün iktidar çağı başladı.
1951 yılında Mercedes Benz, arkadan motorlu ve geniş gövdeli bir otobüs modeli tasarladı.
Zamanla, birkaç özel otobüs türü oluşturuldu: şehir içi ulaşım, banliyö, şehirlerarası ve okul. Özel amaçlarına daha iyi hizmet etmek için farklı yapılar kullanırlar.
Bugün, otobüsler dünya çapında en yaygın kullanılan ulaşım sistemidir. 2010’lara gelindiğinde, dünya çapında kullanılan aynı tasarımlarla otobüs üretimi büyük ölçüde küreselleşti.
Çevresel etki önemli bir husus haline geldiğinden, modern toplumların çoğu grup ve toplu taşıma modlarını benimsedi. ABD ve Avrupa gibi dünyadaki birçok yer, otobüslerin çok daha katı emisyon standardı gerekliliklerine uymasını sağlıyor.
Teknolojik yenilikler de benzer şekilde sürdürülebilirlik ve konfora odaklanır. Hibrit otobüsler, yakıt hücreli otobüsler ve elektrikli otobüsler birçok ABD şehrine gidiyor.
Avrupa’da 25 büyük şehir , 2020 yılı sonuna kadar otobüslerini elektrikli otobüslerle değiştirmeyi hedefliyor.
Charter otobüs hizmeti, grup ulaşım kolaylığını daha da ileriye taşıyan bir başka gelişmedir. Toplu taşımanın sahip olmadığı esnekliği, paylaşılan bir hizmete katılmanın getirdiği uygun fiyatla birleştirir.
Daha güvenli, daha çevre dostu, kullanıcıya özel bir sürüş için en akıllı çözümleri benimsemeyi tarihten öğreniyoruz.
Özel otomobiller de bu dönemde popülerlik kazanmış olsa da, 1990’larda ve 2000’lerde yakıt maliyetlerinin zirveye ulaşması, dünya genelinde otobüs yolcu sayısının artmasına katkıda bulundu.
Büyük şehirlerde, kişisel arabalar daha az ihtiyatlı bir seçim haline geldi: park yeri eksikliği ve trafik sıkışıklığı, toplu taşımayı daha çekici bir işe gidip gelme seçeneği haline getirdi.
Çalışma alanlarına giden her bir hattın etrafında yoğun bir şekilde doldurulmuş “ tramvay banliyöleri ” oluşmuştur.
Troleybüs hatları oldukça uzun bir süre hizmetteydi, ancak 1940’larda teknolojinin hatası olmaksızın değiştirildi. Bazı tramvay hatları Seattle, Boston ve Philadelphia’da ve birçok Avrupa ülkesinde hala çalışmaktadır.
Ancak artık bir güç kaynağı olarak atların sürdürülebilir olmadığı anlaşıldı. Yalnızca yaklaşık iki saat çalışabildiler, bu nedenle her araç için günde on hayvan gerekiyordu.
Yemin maliyeti ve hayvanların tedavisine ilişkin halkın endişeleri daha fazla yeniliğe ilham verdi.
Omnibüse binmek inişli çıkışlıydı. Yollar çoğunlukla parke taşıyla döşenmişti ve koltuklarda dolgu yoktu, bu da onu daha uzun yolculuklar için çok rahatsız ediyordu.
Bilet fiyatları da oldukça yüksekti. Şans eseri, omnibus seyircisini yeni oluşan orta sınıfta buldu. Henüz özel bir arabaya paraları yetmiyordu ama şehirde yürümenin yorgunluğunu önlemek için para ödemeye hazırdılar.
Omnibüslerin etrafta kalma şansına sahip olduğu anlamına gelen faktörlerin bir kombinasyonuydu.
Otobüsler, toplumun ihtiyaçlarına göre yıllar içinde gelişmiştir. Otobüslerin erken tarihinde ekonomik nedenler hüküm sürüyordu: tek bir mekanizmayı kopyalamak ve bir otobüs işletmesini yürütmek o kadar pahalı ve karmaşıktı ki, daha uygun maliyetli bir sistem oluşturmak en önemli öncelikti.
Günümüzde otobüs gelişiminin temel direkleri, sürdürülebilirlik ve müşteri deneyiminin geliştirilmesidir.
Otogarlar, yolculuk yapmak isteyen insanların otomobillere, otobüslere, trenlere veya diğer ulaşım araçlarına bağlantı kurmalarını sağlayan merkezi istasyonlarıdır.
Otogarlarda bulunan yerleşim alanları, yolcuların güvenli bir şekilde bekleme yapmasını, yiyecek ve içecek satın almasını, bagajlarını depolamasını ve diğer ihtiyaçlarını karşılamasını amaçlar.
Otogarlar, genellikle şehir merkezinden uzakta yer alır ve ulaşım ağı ile bağlantılıdır.
Otobüs, yolcuların ulaşım amaçlı kullandıkları araçlardır. Otobüsler, şehir içi ve şehirlerarası seyahatler için kullanılabilir ve birçok insanın günlük ulaşım ihtiyaçlarını karşılar.
Otobüsler, diğer ulaşım araçlarından daha ekonomik ve çevre dostu bir seçenek sunabilir ve aynı zamanda insanların bir yerden diğerine güvenli ve konforlu bir şekilde ulaşmasını sağlar.
Otobüslerin farklı modelleri bulunur ve farklı amaçlar için tasarlandıklarından, kapasite, konfor ve diğer özellikler farklılık gösterir.
İzmir otogar yol tarifi
Şehrin ikinci yerleşim yeri olan Bayraklı’da yeniden başlama nedeni henüz bilinmese de bilim insanları konu ile ilgili çalışmalarını sürdürüyor.
Arkeolojik kazılar, Bayraklı, Tepekule’deki antik yerleşimin izlerinin 5000 yıl öncesine gittiğini ortaya çıkardı; Ancak diğer bölgelerle ilişkilendirilebilecek daha kesin bilgiler elde etmek için yoğun çalışmalara ihtiyaç vardır.
Bayraklı ve Tepekule hakkında en iyi bilinen dönem yerleşimin en parlak dönemini yaşadığı MÖ 7. yüzyıldır. Bu dönemde 12 İyon kentinden biri olan kent, muhteşem bir Athena tapınağına sahiptir ve ticaretle uğraşmaktadır.
MÖ 4. yüzyılda arkeolojik kazılarda küçük yaşam izleri görülse de, şehir esas olarak bugün Kadifekale olarak bildiğimiz bölgeye taşınmıştır. İzmir Arkeoloji Müzesi ve İzmir Arkeoloji ve Sanat Müzesi’nde her biri ayrı bir estetiğe sahip olan arkeolojik eserleri görmek mümkündür.
Elbette her şehrin eski zamanlarda bir kuruluş efsanesi vardır: Rivayete göre Büyük İskender bir gün Kadifekale’nin eteklerinde bir pınarın dibinde ve bir çınar ağacının altında uyuyakalmış.
Rüyasında iki Nemesis gelip kendisine bulunduğu yerde bir şehir kurmasını ve halkın buraya hicret etmesini öğütler.
Büyük İskender uykusundan uyanarak, Klaros’ta (şimdiki Ahmetbeyli ziyaret edilebilir) bulunan ve bölgenin en ünlü kehanet merkezi olan Apollon tapınağında, tanrıçaların dileklerini kâhinlere sorar.
Tanrı Apollon, Smyrn halkına Kutsal Meles’in (bugünkü Yeşildere) ötesindeki Pagos tepesinde (bugünkü Kadifekale olarak bilinen bölge) oturanların eskisinden üç dört kat daha mutlu olacaklarını söyler.
Kentin MÖ 4. yüzyılda Hellenistik dönemde Bayraklı Tepekule’den Kadifekale eteklerine taşındığı bilinmektedir.
Bu tabii ki hoş bir efsane, asıl gerçek şu ki Bayraklı Tepekule’de şehrin yaşam imkanları artık olumsuz koşullarda ve yeni bir arayışa ihtiyaç var.
Kent, Kadifekale eteklerine taşındıktan sonra günümüze kadar sürekli yerleşim görmüştür. İkiçeşmelik yokuşunu çıkarken sol tarafınızda göreceğiniz ve bugün Agora Kazıları olarak bilinen alan, kentin devlet agorasıydı.
Burada şehirle ilgili önemli kararlar alınırdı ve büyük bir adliye binası bulunurdu. Ne yazık ki kentle ilgili diğer yapılar günümüzde daha modern yapılar altında.
Büyük İskender ile başlayan Helenistik dönem, tüm coğrafyalarda olduğu gibi İzmir’de de Roma, Bizans ve Osmanlı dönemlerini takip eder. Roma ve Bizans dönemleri İzmir’de pek parlak ve akılda kalıcı değildi.
Osmanlı hakimiyeti ile birlikte şehir tekrar ivme kazanır. Kentin kesin olarak Osmanlı egemenliğine geçmesi ise 15. yüzyıla denk geliyor. Bu dönemde şehrin limanı çok önemli değildi.
En önemli limanı Sakız limanıydı. Çeşitli nedenlerle ilginin İzmir’e kayması nedeniyle liman önem kazanmıştır. 17. yüzyıldan itibaren kentte ciddi bir yükseliş yaşanıyor.
Gelişen ticaretle birlikte şehrin farklı bir mozaik yapısı oluşmaya başlamıştır. Batı’dan Doğu’ya ticaret için gelen Levantenler, Ortodoks Rumlar, Ermeniler, Yahudiler ve Müslüman Türklerden oluşan bu mozaik, hoşgörülü bir kent kültürü oluşturmuştur.
Ticaret, bu farklı etnik kökenleri, kültürleri ve dinleri birleştirdi ve zenginleştirdi.
Bu dönemde İzmir sokaklarında, çarşılarında her milletten insanın, doğunun ve batının tüm mallarının görülebildiği bir şehirdi. Asya ile Avrupa arasında bir ticaret köprüsüydü.
Limandan iç kesimlere ulaşım kervanlarla yapılıyordu. Tahmin edilebileceği gibi, bu ulaşım şekli çok sınırlı ve yavaştı.
Levanten tüccarlar şehrin iç bölgelerine daha hızlı ulaşabilmek için demiryolu çalışmalarını başlatmışlardır. İzmir-Aydın demiryolu, Anadolu’da inşa edilen ilk demiryolu hattı olarak biliniyor.
Demiryolu inşaatının amacı, havzalarda toplanan ürünleri en hızlı ve en ucuz şekilde limana ulaştırmaktı. Demiryolu ticari kapasiteyi artırmış, Kızlarağası Hanı’nın önüne kadar uzanan ve bir iç denizden oluşan liman o zamanlar yetmemişti.
Bu nedenle 19. yüzyılda liman inşa etme ayrıcalığına sahip olan Fransızlar ve İngilizler, bugün Passport olarak bildiğimiz yeni limanı inşa ettiler. Böylece 19. yüzyılın sonlarında kent önemli ticaret merkezlerinden biri haline geldi.
Ancak şehrin bu şanlı günleri savaşın gölgesinde kalır. Yunan işgalinin ardından çıkan Kurtuluş Savaşı ve ardından 1922’de çıkan yangın şehri harabeye çevirdi.
Cumhuriyet şehrin yaralarını sarmış ve Herodot’un dediği gibi “Yeryüzünde bildiğimiz en güzel göklerde ve en güzel iklimlerde şehirlerini kurmuşlar”.
Cumhuriyetin kurulmasıyla birlikte kentte ticaret daha da gelişmiş, İzmir’de 1923’te 10, 1933’te 129 fabrika kurulmuştur.
1923 yılında ticari bir atılım olan İktisat Kongresi ilk kez İzmir’de toplanmıştır. Bu kongrede “fuar” fikri ilk olarak Atatürk tarafından ortaya atılıp benimsenmiş ve 1936 yılında Uluslararası Fuarın temelleri atılmıştır.
Böylece İzmir’in ticari ve turistik yönü ön plana çıkmaya başlar.
1930-1950 yılları arasında konserve fabrikaları, makarna ve bitkisel yağ fabrikaları kurulur. 1960’lı yılların sonlarına doğru İzmir’de çeşitli imalat kollarında 11’i devlete, 209’u özel sektöre ait 220 büyük firma faaliyet göstermektedir.
1970 Türk turizminin çıkış noktası olarak algılanabilecek bir destinasyon olan İzmir, özellikle Türkiye’nin tanınması ve turizmde önde gelen şehirleri haline gelir.
Dönemin filmlerinde bir film çekim setine dönüşen İzmir, yerli ve yabancı birçok ziyaretçinin akınına uğruyor.
1980’lerde kurulup hizmete açılan İzmir Adnan Menderes Havalimanı ile direkt uçuşlar da artıyor. Bugün İzmir Adnan Menderes Havalimanı, yeni dış hat havalimanı, iç ve dış hat uçuşları ile birçok şehri İzmir’e bağlamaktadır.
70’li yıllardan itibaren İzmir ve ilçelerinde turistik tesislerin geliştirilmesi ve turizm altyapısının tamamlanması için çaba harcanmaktadır.
İzmir’deki arsa ve arsaların kıymeti zaman zaman yatırımcıları başka sektörlere itmiş olsa da İzmir’in turizmdeki geleceği, girişimcilerin turizm yatırımlarından ve emeklerinden ümitsiz kalmamaları ile gelişiyor.
Birçok arkeolojik alanda kazılar yapılmakta ve eski eserler gün ışığına çıkarılmaktadır.
Bugün İzmir, tarihinden aldığı ilhamla Bergama ve Efes gibi UNESCO Dünya Mirası listesinde yer alan eşsiz arkeolojik mirasıyla yılın 12 ayı turizm anlayışıyla yerli ve yabancı ziyaretçileri ağırlamaya devam ediyor.
Kentin tarihinden bu yana sağlık sorunu, termal turizmi ve üçüncü yaş turizmi, fuar ve etkinliklerle kongre turizmi, eşsiz kültürel mirasıyla kültür turizmi, liman işletmeciliği geçmişiyle kruvaziyer turizmi gelişmektedir.
İzmir, Türkiye’nin batı ucunda bir metropol şehir ve İstanbul ve İzmir’den sonra Türkiye’nin en kalabalık üçüncü şehridir.
Bir zamanlar Smyrna antik kenti olan İzmir, bugün modern, gelişmiş ve yoğun bir ticaret merkezi, kocaman bir körfezin etrafına kurulmuş ve etrafı dağlarla çevrili.
Geniş bulvarlar, cam cepheli binalar ve modern alışveriş merkezleri, geleneksel kırmızı kiremitli çatılar, 18. yüzyıldan kalma çarşı ve eski camiler ve kiliselerle noktalanmıştır, ancak şehir geleneksel Türkiye’den çok Akdeniz Avrupası atmosferine sahiptir.
izmir’de kaç tane otogar var
İzmir, ekonomik ve sosyal açıdan dinamik bir şehir konumunu, konumu, iklimi ve birçok farklı kültür ve dine ev sahipliği yapmış olmasına borçludur.
Persler, Eski Yunanlılar, Asurlular, Romalılar, Bizanslılar ve Osmanlılar şehrin uzun tarihi boyunca ev sahipliği yaptığı onlarca farklı medeniyetten sadece birkaçı.
Batı Anadolu kıyısının ortasında, derin bir girinti halinde inen bir körfezin başında avantajlı bir konuma sahip olan şehir, tarihinin büyük bir bölümünde Akdeniz’in başlıca ticaret şehirlerinden biri olmuştur.
İzmir, 1971’de Akdeniz Oyunları’na ve 2005’te Dünya Üniversite Oyunları’na ev sahipliği yapmıştır.
Klasik antik çağda şehir Smyrna olarak biliniyordu. İzmir, yaklaşık 4.000 yıllık kayıtlı şehir tarihine sahiptir ve gelişmiş bir insan yerleşimi olarak muhtemelen daha da uzundur.
Batı Anadolu kıyısının ortasındaki derin bir girintide bir körfezin başında avantajlı bir konuma sahip olan şehir, tarihinin büyük bir bölümünde Akdeniz’in başlıca ticaret şehirlerinden biri olmuştur.
Limanı, elleçlenen yük açısından Türkiye’nin başlıca ihracat limanıdır ve 1990 yılında kurulan bir Türk-ABD ortak girişimi olan serbest bölgesi, Türkiye’deki yirmi arasında liderdir.
Yolculuk, bir yerden başka bir yere gitme işlemidir. Yolculuk, ulaşım araçları kullanarak veya yürüyerek yapılabilir. Yolculuk amacı, turizm, iş, eğitim veya diğer nedenlerle olabilir.
Yolculuk sırasında, insanlar farklı kültürler, manzaralar ve deneyimler keşfedebilir ve yeni insanlar tanıyabilir. Yolculuk, insanlar için fiziksel ve zihinsel açıdan zenginleştirici ve geliştirici bir deneyim sunabilir.
Ancak, yolculuk aynı zamanda zaman ve maliyet gerektirir ve insanların rahatlık ve güvenlikleri açısından da önemlidir.
İzmir ve çevresinde öne çıkan bilgiler, semtler ve diğer ilgi çekici yerler alfabetik sıraya göre aşağıda sıralanmıştır:
AGORA: İzmir’in merkezinde 1932-1941 yıllarında Namazgah semtinde yapılan kazılarda ortaya çıkarılmıştır. 120 x 80 m’lik bir alanı kaplayan agora, Roma Dönemi İzmir’ine paha biçilmez bir ışık tutmaktadır.
sadece bir pazar yeri değil, kamu kurumlarının ve Zeus Tapınağı’nın bulunduğu yerdi. Agora 9.00 -12.00 ve 13.00 -18.00 saatleri arasında ziyarete açıktır. Burada bulunan heykeller İzmir Arkeoloji Müzesi’nde sergilenmektedir.
ALSANCAK: Modern İzmir’de kendine has karaktere sahip seçkin bir mahalle. Sahil şeridinden iç kısımlara doğru uzanan bölgenin çoğu bir yaya bölgesine dönüştürülmüştür, bu nedenle alışveriş yapanları ve gezgincileri rahatsız edecek bir trafik yoktur.
Modern binalar ve çekici mağazaların sıralandığı sokaklar, Alsancak istasyonunun bulunduğu meydana çıkar. 1858’den kalma istasyonun kolonyal mimarisi, onu şehrin geri kalanından şık bir şekilde ayırıyor. Buca, Aydın ve Denizli’ye giden trenler buradan kalkmaktadır.
ANGLİKAN KİLİSESİ : Bu kilise 1835 yılında Buca’da yaşayan İngiliz asıllı Levantenler tarafından yaptırılmıştır. Kilise, ahşap oymacılığı, güzel vitray pencereleri ve devasa organı ile ünlüdür.
ASANSÖR: Şehrin ünlü halk asansörü, İzmir’in simgesi. Bu asansör, aşağıdaki Mithatpaşa caddesini sarp tepenin zirvesindeki Halil Rıfat Paşa caddesine bağlamaktadır.
1907 yılında inşa edilmiş ve 1993 yılında belediye tarafından restore edilmiştir. Üst teras nefes kesen şehir ve körfez manzarasına sahiptir. Burada bir Açık hava kafesi, bir restoran ve bir Ceneviz meyhanesi var.
BALCOVA: Bu kaplıca, İzmir’in eteklerinde, Urla ve Çeşme yolu üzerindedir. Yolun 1 km aşağısında Balçova kaplıcalarına ulaşmak için İnciraltı kavşağından sola dönün.
Antik çağda Agamemnon Kaplıcaları olarak bilinen bu, antik dünyanın ilk hidroterapi merkezi olabilir. Günümüzde kaplıcalara ve lüks otellere gelen ziyaretçiler için modern tesisler bulunmaktadır. Suyun sıcaklığı 63 derece C.
BARLAR SOKAĞI: Barlar Sokağı. Alsancak’ta koruma altına alınan eski güzel evlerden bazıları şimdilerde bar ve restoranlara ev sahipliği yapıyor.
BASMANE: İzmir’in eski moda alışveriş caddeleri, her yaz ünlü İzmir Fuarı’nın düzenlendiği park ve Basmane istasyonu bu semttedir. Manisa’ya giden trenler ve ßornova ve diğer yerlere giden banliyö otobüsleri bu istasyondan kalkmaktadır.
İzmir otogar hangi semtte
BORNOVA: İzmir’in bir banliyösü olan Bornova, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılda Levanten cemaatinin merkeziydi. Bugün Ege Üniversitesi kampüsüne ev sahipliği yapmaktadır.
İzmir-Manisa yolu, şehir merkezine 7 km’lik bir demiryolu hattı ile bağlanan Bornova’nın içinden geçmektedir.
BUCA: Bir zamanlar İzmir’in sayfiye yeri olan Buca, bugün şehrin bir parçası. 1990 yılında 200.000 nüfusu olan Buca, bugün bir ticaret ve üniversite bölgesidir.
18. yüzyılın sonlarından itibaren İzmir’de ticaret yapan İngiliz Levanten tüccarlar burada heybetli konaklar inşa ettiler. 1950’li yıllara kadar Buca, geniş bahçeleri koruma altındaki konaklara çeşitli kurumların taşınmasıyla köklü bir değişim geçirmedi.
İKLİM: Sıcak kuru yazlar ve ılık, yağışlı kışlar ile tipik Akdeniz iklimi. Ortalama sıcaklık 18 derece C’dir. Kar yağışı son derece nadirdir ve yılın yaklaşık 148 günü açık ve güneşlidir
.
SAAT KULESİ: Şehrin bir diğer simgesi olan Konak Meydan’daki bu pitoresk saat kulesi, 1901 yılında II. Abdülhamit’in tahta çıkışının 25. yıl dönümü anısına inşa edilmiştir.
Saatin kendisi, Almanya İmparatoru II. Wilhelm’in bir hediyesiydi. 25 m yüksekliğindeki kule şu anda restore ediliyor.
ÇEŞME: İzmir’in batısındaki bu popüler ve çekici belde, modern otelleri, pırıl pırıl temiz denizi ve harika kumsalları ile ünlüdür.
EFES: İzmir’in güneyinde Selçuk ilçesine üç km uzaklıkta bir antik kent. Hem Helenistik hem de Roma dönemlerinde Efes, doğu dünyasının en önemli limanı ve kültür merkeziydi.
Şehrin kalıntıları bugün hala büyüleyici. Efes’in görkemli tapınakları, kamu binaları, villaları ve sokakları Avusturya Arkeoloji Enstitüsü tarafından kazılıp restore edilmiştir ve şehri en parlak döneminde olduğu gibi hayal etmek çok az çaba gerektirir.
FOCA: İzmir’in 50 km kuzeyinde pitoresk bir balıkçı kasabası. Bugün yaz aylarında tatilcileri kendine çeken Foça, antik çağda önemli bir İon kentiydi.
Phokaialılar ticari hünerleri, cesaretleri ve denizcilikleri ile ünlüydüler. Uzak limanlarda ticaret kolonileri kurdular ve Fransa’nın Marsilya limanının (antik Massalia) kurucuları oldular.
HİSAR CAMİİ: Kentin en görkemli camisi, Hisar semtinde, Kemeraltı iş yeri kompleksinin bitişiğindedir. 1592 yılında Yakup Bey tarafından yaptırılan cami, sekiz ayak üzerine oturan büyük bir kubbe ile örtülü olup, mihrap nişi ve minberindeki süslemelerle dikkat çekmektedir.
Meryem Ana Evi: Selçuk ile Efes arasında Bülbül Dağı’nda bulunan bu kutsal Hıristiyan türbesi, Vatikan’ın Meryem Ana’nın yaşamının son yıllarını burada geçirdiğini doğrulaması üzerine 1967 yılında Papa 6. Paul tarafından kutsanmıştır.
İzmir’deki çok sayıda seyahat acentesi, Meryem Ana Evi ve Efes’e günübirlik turlar düzenlemektedir.
İZMİR FUARI: 1932’den beri bu uluslararası ticaret fuarı, İzmir’de yaz sezonunun en önemli olayı olmuştur. Ağustos sonundan Eylül başına kadar fuar, Kültür Parkı’nda popüler bir müzik festivali ve sahne etkinlikleri olarak ikiye katlanır.
KADIFEKALE: Kadife Kale, tabiri caizse. 4. yüzyıldan kalma bu kale, İzmir’e kuş bakışı hakimdir ve şehrin üzerinde güneşin batışını izlemek için mükemmel bir yerdir.
KARSIYAKA: İzmir’in, İzmir Körfezi’nin kuzey kıyısındaki bu semtinin adı, aslında “karşı kıyı” anlamına geliyor. Kendine ait kordonu olan bu hoş yerleşim bölgesinin sakinleri, şehrin geri kalanından farklı bir kimliğe sahip olma iddiasındadır.
Onlara göre Karşıyaka, kendine has kültürü ve tarihi olan başlı başına bir kasabadır.
KEMERALTI: Anafartalar Caddesi çevresinde Konak’tan İzmir merkezine doğru kıvrılan dar sokaklardan oluşan, İzmir’in eski moda alışveriş bölgesi.
Burada kuyumcular, manifaturacılar, kunduracılar ve deriden zeytine ve peynire kadar her türlü malda uzmanlaşmış dükkanlar bulabilirsiniz. Önceki yüzyılın atmosferi, 19. yüzyıla özgü kapıları ve kiremitleri ile buradaki binalara hâlâ hakimdir.
KORDON: Konak Meydan ile Alsancak arasındaki meşhur kordon, hafta sonları ve güzel akşamlar mesire yerleriyle doludur. Aileler ve genç aşıklar sahil boyunca el ele dolaşırken, koşum takımlarından sallanan renkli ponponlu atlı faytonlar hızla yanından geçer ve arabalar geçer.
PASAPORT: (Baskı hatası değil, pasaportun Türkçesi.) Konak ile Cumhuriyet Meydanı arasındaki iskele ve iskelenin adı. Paşaport İskelesi 1876 yılında yapılmıştır.
1920’lerde ve 1930’larda popüler olan mimari… Kısa bir süre öncesine kadar bölge, çay ve kahvenin yanı sıra nargile servisi yapılan eski moda kahvehanelerle doluydu, ancak bugün bunların çoğunun yerini pub’lar aldı.
BERGAMUM: Bu muhteşem antik kentin kalıntıları İmir’in kuzeyindedir. MÖ 3. yüzyılın başlarında kurulan Bergama, Helenistik dönem boyunca Batı Anadolu’nun en güçlü ve en yaygın krallığıydı.
Parşömenin burada icat edildiği sanılıyor. Bergama’nın merkezinde dik bir şekilde yükselen tepede Akropolis ve 16.000 kişilik oturma yeri ile dünyanın en dik amfitiyatrosu bulunmaktadır.
Athena ve Dionysos tapınaklarının kalıntıları. Akropolis’in girişindeki görkemli Zeus sunağı, 1871’de Carl Humann tarafından Berlin Müzesi’ne götürülmüştür. 20 basamaklı bir uçuş, Berlin Müzesi’ndeki odayı gölgede bırakan bu olağanüstü yapıya çıkar.
Esaretten kurtulup Bergama’daki tepedeki yerine geri döneceği günü sabırsızlıkla beklerken. Aşağıdaki ovada bulunan Asklepion kalıntıları, yapılan kazılar sonucunda hemen hemen tüm orijinal özelliklerini ortaya koymaktadır.
Adını tıp tanrısı Asklepios’tan alan bu kompleks, antik dünyanın önde gelen sağlık merkezlerinden biriydi.
SELÇUK: İzmir’in 94 km güneyinde, Aydın dağlarının eteğinde bir kasaba. Selçuk, Efes Müzesi, muhteşem bir kale ve 6. yüzyıldan kalma Aziz John Bazilikası’nın bulunduğu yerdir.
Marmaris ve Bodrum tatil beldelerine giden yol Selçuk’tan geçerken, birçok yat ve yolcu gemisinin uğrak limanı olan Kuşadası kuzeye doğru arabayla sadece yirmi dakika uzaklıktadır.
SMYRNA: Herodot ve Strabon’a göre İzmir’i kuran kahraman Amazon’un eski adı.
TEOS: Plajları ve kaplıcalarıyla ünlü Seferihisar yakınlarındaki Sığacık limanının bir ucunda, zeytinliklerin ortasında Teos ören yeri. Thales, Teos’un MÖ 7. yüzyılda on iki İyon şehrinin birliğinin başkenti olarak seçildiğini anlatır. Teos’ta şimdiye kadar yapılmış en büyük Dionysos tapınağı.
TEPEKULE: Bayraklı ilçesine bağlı Tepekule’de yapılan kazılar, İzmir’in erken tarihine ışık tuttu. İzmir aslen ilk Truvalılar’ın çağdaşları olan Aeolians’ın bir yerleşim yeriydi ve tarihi MÖ 3. bin yıla kadar uzanıyor.
Kent daha sonra İonlar tarafından işgal edildi ve Lidya Kralı Alyattes, MÖ 600’de İzmir’in tapınaklarını ve evlerini yerle bir ederek bölgeyi fethetti. Bugün Tepekule’de Athena Tapınağı ve evlerin kalıntıları görülebilmektedir.
URLA: Urla, İzmir’e 42 km uzaklıkta, Çeşme yolu üzerinde bir tatil beldesidir. İzmirliler yazlarını ve hafta sonlarını burada, antik İyon kenti Klazomenai’nin bulunduğu yerde geçirirler.
Bu şehir, ünlü filozof Anaxogoras’ın doğum yeriydi ve son zamanlarda yerel hamur işi “katmer” ve et ve balık restoranlarıyla da ünlü.
İzmir Otogarı, İzmir şehir merkezinde yer alan bir ulaşım merkezidir. İzmir Otogarı, şehir içi ve şehirlerarası seyahat yapmak isteyen yolculara hizmet verir.
Otogarda bulunan terminalde, yolcular güvenli bir şekilde bekleyebilir, yiyecek ve içecek satın alabilir, bagajlarını depolayabilir ve diğer ihtiyaçlarını karşılayabilir.
İzmir Otogar nerede yol tarifi
İzmir Otogarı, otobüs, tren ve diğer ulaşım araçları ile bağlantılıdır ve yolcuların ulaşım ihtiyaçlarını karşılamak için tasarlandı.
Çanakkale Truva: No. 134-135, Ege kıyısı boyunca kuzeye Bergama, Ayvalık, Truva ve Çanakkale’ye giden otobüsler.
Kamil Koç: No. 141-142, İstanbul’a ve daha birçok yere giden otobüsler.
Kontur: No. 145-147, doğudan Konya ve Kapadokya’ya giden otobüsler.
Metro: No. 128, 155, 166, 183-184, Bandırma ve İstanbul da dahil olmak üzere birçok noktaya sahip büyük bir şirket.
Özkaymak: No. 150, Konya’nın doğusundaki otobüsler.
Pamukkale: No. 129-132, 167, 171, Kuşadası, Nazilli, Datça ve Kemer (Antalya yakınlarında) dahil olmak üzere Türkiye’nin batısındaki birçok noktaya otobüsler.
Uludağ: No. 169-170, Bursa ve Marmara Denizi ilçelerine giden otobüsler.
Ulusoy: No. 138, 179, Türkiye’nin kuzeyine, özellikle Karadeniz kıyısına giden otobüsler.
Varan: No. 136-137, daha büyük şehirler, birinci sınıf hizmet.
İzmir otogara nasıl gidilir ESHOT
54, 204, 227, 302, 555 ve 800 numaralı hatlarla İzmir Otogarı’na ulaşım sağlamanız mümkün.
İzmir Otogar nerede yol tarifi
İzmir Otogarı ile İzmir Adnan Menderes Havalimanı arasındaki 26 kilometrelik mesafeyi katedebileceğiniz birçok ulaşım aracı bulunuyor. Bunlar arasından belediye otobüsleri, en çok tercih edilen ulaşım aracı olarak biliniyor.
Otogar adres
Adres: İzotaş – İzmir Şehirlerarası Otobüs Terminali, Kemalpaşa Caddesi No: 285/2 Işıkkent/Bornova/İzmir