Çiftlik sanki daha önce hiç ölüm görmemiş gibiydi. Kurt sinekleri de hiç aynm yapmıyorlardı. Onlar için bir hayvan cesediyle insan cesedi arasında çok az fark vardı. Kuraklık o yaz, sinekleri seçeneklerle şımartmıştı. Kiewarra çiftçileri tüfeklerini cılız hayvanlarına doğrulturlarken, sinekler kırpıştırılmayan gözlerle yapış yapış yaraların izini sü rüyordu. Yağmur yoksa yem de yok demekti. Yemin yokluğu da, küçük kasaba yakıcı mavi gökyüzü altında bir gün daha kavrulurken, zor kararlar verilmesine neden oluyordu. Aylar birer birer birikerek iki seneyi geçerken, çiftçiler, “Bu döngü bozulacak,” diyordu. Bu sözcükleri bir tılsım gibi, birbirlerine ve kendi kendilerine alçak sesle dua gibi tekrar ediyorlardı. Ama Melbourne’deki hava durumu sunucuları onlarla aynı fikirde değildi. Takım elbiselerini giymiş, klimalı stüdyolarda sempatik ifadeleriyle, çoğu akşam saat altıda bu konudan gelişigüzel bir şekilde bahsediyorlardı. Bunlar resmen yüzyılın en kötü hava koşullarıydı. Bu hava durumunun, telaffuzu bir türlü netliğe kavuşturulamayan bir adı vardı.