Rus ordusu Uzak Doğu ve özellikle Kuril Adaları'ndaki üs sistemini geliştiriyor. Böylece, Nisan ayında, Pasifik gemilerinin ayrılması için üç aylık bir seferi seferi başladı filo Büyük Kuril sırtının adalarına. Rusya Savunma Bakanı Sergei Shoigu, "Ana hedef, Pasifik Filosu'nun güçlerini temel alarak gelecek vaat eden olasılıkları araştırmak" dedi. Dahası, bu yıl, Rus yetkililerin Bal ve Bastion kıyı füze sistemlerinin açıklamasına göre, yeni nesil insansız hava araçları Eleron-3 burada konuşlandırılacak. Bu kararın nedenlerinden birinin Japonya'nın Kuril Adaları iddiası olduğunu tahmin etmek kolaydır. Ve aslında, kim bunlar?
JAPONLAR GÖZLERDEN GEÇİLMEDİ
Slavların eskiden beri adalarda yaşadıklarını kanıtlamak için, doğal olarak, olmayacağım, ama Japonlar hiç orada bulunmadı. Yerli insanlar Kuriles - Ainu. Dıştan, Ainu Moğol yarışı ile ilgisi yoktu. Ainu'nun kökeninin üç versiyonu var - Kafkaslardan, Sibirya'dan ve Güney Pasifik'ten. "İnsanlar" anlamına gelen "Ainu" ismine dikkat edin. Yani, yaşam alanlarındaki tek insanlar onlardı.
Kuril Adaları’nı doğrudan ziyaret eden ilk Rus halkı, Kazak Danil Antsiferov ve İvan Kozyrevskiydi. 1711'te küçük bir dekolte başında, kuzeydeki Shumshu adasını keşfettiler. 1713'te Kozyrevsky, kraliyet hazinesine haraç ödemek istemeyen Ainu ile savaşmak zorunda olduğu Paramushir'e indi. Kozyrevski haritaya iki ada çizdi ve onları Rus devletinin toprakları ilan etti.
Ruslar, Kuril Adaları'ndaki Japonları hiç duymamışlardır. Gerçek şu ki, üçüncü Japon Iemitsu'yu, ölüm cezası tehdidi altında (1633, 1636 ve 1639 yıl), ölüm cezası tehdidi altında, Japonya'nın uzun yolculuklar için büyük gemiler inşa etmesinin yanı sıra ülke sınırlarını terk etmeleri ve büyük gemiler inşa etmeleri için yasakladı. Aynı zamanda, ülke yabancılara kapatıldı. DeSima Adası'nda pazarlığın yapıldığı ticaret gemilerinin Nagasaki'yi sınırlı miktarlarda çağırmasına izin verilen Hollandalı ve Çinliler için bir istisna yapıldı.
Bu arada, XVII - XVIII yüzyılların Japonya'sı Honshu, Şikoku, Kyushu ve diğer güney adalarından oluşuyordu. Kuzeydeki Hokkaido adasına gelince, XVII yüzyılın ortalarında, merkezi Japon devletinin bir parçası değildi. Hokkaido'nun güneyinde, Matsunae'nin Japon prensliği doğdu, ancak orada yaşayan Ainu halkının çoğunluğu bağımsız kaldı.
Bu, kendisine kuzeydoğudaki Amerikan şirketinin başkanı Ivan Golikov'un 1788'inde gönderilen meraklı Catherine II'nin isteği ile doğrulandı. Şirket adına, “diğer güçlerin Suikast'in Kuril Adaları'ndan bir kale ve liman inşa etmesinin, Çin, Japonya ile XPUMX (Hokkaido) üzerinde bir kale ve liman inşa etmesini, Çin'in, Japonya ile ticaret yapması için en yetenekli keşifleri yapma ve yüksek güç altına almalarını istedi” diye sordu. “Herhangi bir ülkeden olan komşu adalar, kesin olarak bildiğimiz gibi ... hala bağlı değil.”
Golikov, 100 askerlerine “devlet partisinden her türlü baskıya karşı yardım ve koruma sağlamak için…” görevlendirilmesi için kendisine toplanma emri verilmesini istedi. Ayrıca, 200 yıl boyunca 20 bin ruble tutarında bir kredi talep ettim ve “açık, şimdiki ve açtıkları” ada ve kıta arazilerinin sömürülmesi konusunda bir tekel verdim.
Catherine reddetti. Ama teklif nedir? Ve sonuçta, onu başlatan Petersburg yetkilileri değil, Uzak Doğu'da uzun yıllar yaşayan insanlardı. Birisi Honshu'da bir yere kale inşa etmeyi önerebilir mi? Ve kalenin Japonlara karşı değil, aynı Portekizli “diğer güçlerin suikastına” karşı savunması gerekiyordu.
DEĞİŞİMDE GÜNEY SAKHALİN DERSLERİ
25 Nisan (7 Mayıs) St. Petersburg’da yılın 1875’i, Rusya’nın Kuril Adaları’nı Güney Sakhalin karşılığında Japonya’ya devrettiği Rusya-Japon anlaşması imzaladı. Müzakerelerde Rus imparatorluğunu temsil eden Alexander Gorchakov, Enomato Takzaki ise Japon olanını temsil etti.
Rusya'da, Gorchakov Demir Şansölyesi kültü çoktan yaratıldı. Ne yazık ki, gerçek hayatta bu adam sürekli Rusya'ya zarar verdi. Bu nedenle, 1855'ten 1870'e kadar olan yıl, yalnızca Karadeniz'deki savaş gemilerinin inşasını değil aynı zamanda Nikolaev'deki modern tersaneleri de yavaşlattı. Demir Şansölyesi Bismarck, kağıt rektörümüze güldü: "Nikolaev'de küçük armadillolar inşa et ve diplomatların bir protestosu olacak - Rus yetkililerin ve bürokrasinin aptallığına bakın." Aslında, 1859'ten 1870'e kadar, Avrupa sınırlarının yeniden bölünmesi için sürekli bir savaş vardı ve kimse, savaşlarının boyutunun Paris dünyası 1856'in makaleleriyle uyuşmazlığından dolayı Rusya ile bir savaş hakkında hiç düşünmedi.
Ve sadece Fransa Prusya tarafından paramparça edildiğinde, Gorchakov ünlü bir genelgeye patladı. Fakat bu kağıt bravado'ydu - Karadeniz'e inşa edilebilecek hiçbir savaş gemisi ya da tersanesi yoktu.
Gorchakov’un suçu nedeniyle, Karadeniz’de tam teşekküllü savaş gemileri, eşe ve emirin uzun süre hayatta olmadığı, yalnızca 1895 yılında faaliyete geçti.
Alaska'ya Amerika'ya satışın ana başlatıcısı olan Gorchakov'du. Bundan sonra, Rus-Amerikan şirketi acı çekiyordu ve sigara içmeye hiç kimse yoktu.
Sonuç olarak, Maliye Bakanlığı başkanı Mikhail Reytern şunları söyledi: “Rusya'nın şu ana kadar Kuril Adaları'ndan edindiği küçük fayda ve bu adaların nüfusuna önemsiz olmasına rağmen, benim açımdan gıda tedarikinin zorlukları göz önüne alındığında; Bu adaları Sakhalin’in güney kesimi ile değiştirmek bizim için çok daha karlı. ”
1875 tarafından Kuril Adaları'nda birkaç düzine Rus ve birkaç yüz Creole yaşıyordu. Amirallerimiz pek ilgilenmiyordu. 1875'te Nissen-Kan corvette, Kurilleri Japon vatandaşlığına almaya gitti. Ve Kuril Adaları'ndan gelen 83 Rus vatandaşları, yalnızca Abrek kesme makinesinde yılın Eylül 1877'unda çıkarıldı.
Güney Sakhalin, Assagan Kan corvette tarafından devredildi ve “Süvari” makası aldı.
Hiç şüphe yok ki Güney Sakhalin’in ekonomik önemi Kuril Adaları’nı çok aştı. Bu vesileyle, Japon medyası öfkeli oldu: "Sakhalin, küçük bir çakıl zinciri ile değiştirildi."
NAGASAKI'DA RUS BAZI
Sakhalin'e ek olarak, Rusya Nagazaki'de bir deniz üssü satın aldı.
Zaten Temmuz ayında, denizcilik bakanlığı müdürü 1875, Pasifik gemi müfrezesi başkanı Rear-Amiral Orest Pusino'ya, Japon toprak sahibi Sigoy'la 10-yıllık bir kira sözleşmesi için tahsis edilen miktarını terk etmeden, bir hastanenin tahsis edilmeksizin üzerinde bir arsa kurmak ve donatmak için planlanan bir arsa sözleşmesi yapma emri verdi. , tekne döken ve sahte. "
Petersburg lokali ile İnos'un “Rus köyü”, açık büfe ve bilardo gibi otel “Neva” Nagasaki'de göründü. “Farklı bir milletten gelen herhangi bir ziyaretçinin içine girmemiş olması nedeniyle, ev sahibi, tahtayı tahtaya Japonca, Rusça ve İngilizce olarak İngilizce olarak uyarı işareti ile yapıştırmanın gerekli olduğunu ve“ sadece Rus memurlara izin verildiğini ”söyledi.
Inos yüzlerce geyşa ve düzinelerce kadın müteahhit tarafından iskan edildi. Beyler, Pasifik'teki gemilerinin süresine bağlı olarak iki veya üç yıl evlilik sözleşmesi imzaladı. Karısı, Bay Memur'un yaşadığı İnos'ta bir ev aldı. Sonra Petersburg'daki amiraller ve yasal eşler şimdi olduğundan daha kolay şeylere baktılar. Herkes biliyordu, kabul edildi, aldı ve çeyrek asırda tek bir skandal ya da “kişisel iş” yoktu.
Japonya ile barışın sağlanması ve 1875'taki Nagasaki'de bir üs edinilmesi, 1875 - 1876'in bir sonraki Anglo-Rus “askeri alarmları” ve sonra 1878'in ışığında son derece önemliydi.
BALIK, SÖZCÜK VE ASKERİ AMAÇLAR
Japonlar Kurillerle ne yapacağını gerçekten bilmiyordu. 16'te yayınlanan Rus “Military Encyclopedia” nın 1914 cildini açıyorum, bu zamanın yayını oldukça güvenilir. “Kuril Adaları” makalesi: “İklim koşullarında tarıma elverişli değiller… Doğanın yoksulluğu ve iklimin ciddiyeti nedeniyle, kalıcı nüfus 600 insanlarını geçmiyor”.
Bunlara ek olarak, Japon balık ticareti, balığın birincil işlenmesi için belli aralıklarla adalarda ortaya çıkmıştır. Ancak Japonlar, 1907 - 1935’de de benzer ... Elbette bu, yerel makamların bilgisi olmadan yapıldı. Dahası, çarlık ve Sovyet yönetimi altındaki Japon balıkçılar, Yarımada'nın yakında Japonya'ya taşınacağına dair söylentiler yaydılar.
Modern Japon tarihçiler, adalardaki askeri tesislerin yapımının 1940'ta başladığını iddia ediyor. Onlar yankı ve birkaç yerli tarihçi. Şahsen, Kurililer'deki askeri inşaatın beş yıl önce başladığını düşünüyorum.
Ancak, bu tarihlerle aldatma, bir yandan, Yükselen Güneş Ülkesinin barışsever doğasını ispatlamalıdır, ancak bir yandan, Japon resmi propagandasını, 16,5 - 1947 - 1949 - 9149’da Japonya’ya tahliye edilen binlerce sivil hakkında utanç verici bir konuma sokmaktadır. Sovyet verilerine göre, 10 Japon vatandaşları Kuril'lerden iade edildi ve XNUMX ayrıca Sovyet vatandaşlığını istedi ve adalarda kaldı.
Mikronezya adalarından, Amerikalıların aynı zamanda 70'tan 100'a, çoğu adalarda doğmuş binlerce Japonca tahliye edildiğini ve neredeyse hepsinin 1941 yılına kadar ekonomik faaliyetlerde bulunduğunu karşılaştıralım.
Fakat 9,2'ten 16,5'e, Kuril Adaları'ndaki binlerce Japon, 95 - 1940 yıllarında% 1944 ithal edildi ve Japon askeri tesislerine hizmet etmek için kullanıldı. İki veya dört yıl boyunca üzerinde yaşayan bir kişinin vatanını mahrum bırakmak hakkında konuşmak, hafifçe koymak ciddi değil.
KURILSKY “ADIMLAR”
Sovyet birliklerinin Kuril Adaları'na inmesi. 1945 Yılın Fotoğrafı
Çok az insan, Aralık ayında 7’teki Pearl Harbor 1941’teki Amerikan filosunu yenen taşıyıcı grev kuvvetinin, Iturup adasındaki deniz üssünü terk ettiğini biliyor. Altı Japon uçak gemisinin son haftalarında birkaç hafta eğitim aldığı Hitokappu Körfezi'ndeydi (şimdiki Kasatka Körfezi). Iturup'taki üs havadan çok iyi örtülmüştü, orada kocaman bir hava sahası vardı. Daha sonra Petrel olarak adlandırıldı ve 1993 avcı alayımız 387'e kadar oradaydı.
Kuzey Kuril Adaları, Japonlar tarafından 1942 - 1944'ta, Aleut Adaları'na saldırmak için bir üs olarak kullanılmıştır.
Ancak Amerikalılar büyük bir çabayla Japonları, yakaladıkları Aleut Adaları'ndan kovmayı başardılar. İlk defa Kuril Adaları'nı ele geçirme planının Ağustos 1942’ta ABD hükümeti tarafından kabul edilmesi ilginç. Her yıl Genelkurmay Başkanları Komitesinde (OKNSH) ve Amerikan basında Atta’nın adasının Mayıs 1943’te serbest bırakılmasından sonra, Kuril Adaları’nın ele geçirilmesi ve Japonya’nın güneyine doğru hareket etmesi hakkında fırtınalı bir tartışma yaşandı.
“Kuril Adaları'nın merdivenlerinde Tokyo'ya yolculuk” ifadesi bir Amerikalı gazetecinin markası haline geldi. "Paramushir'den Tokyo'ya sadece 2 bin. Km" ifadesi, sokaktaki Amerikalı adamı hipnotize etti.
Batı Kuvvetleri Grubu Komutanı, Korgeneral John L. DeWitt, operasyon planını Özel Kuvvetler Komutanlığı Bölüm Şefine sundu. Devitt, Hokkaido ve Honshu'ya doğru daha da ilerlemek için bir üs oluşturmak amacıyla, 1944'in ilkbaharında Kuril Adaları'na saldırmayı teklif etti.
Adalara yönelik saldırı planı kağıt üzerinde kalmadı. 1943 baharından beri, Amerikan авиация Kuril Adaları'nda büyük bir bombardıman başlattı. En güçlü darbeler Shumshu ve Paramushira'nın kuzey adalarına yapıldı. Böylece, Kamçatka'daki Paramushir'in bombalanmasından sadece bir gün içinde yedi Amerikan bombardıman uçağı indi. Tüm Amerikan uçakları SSCB topraklarına indi (Uzak Doğu'da), bu yüzden 1946'da Tu-4 “uçan kale” - Andrei Nikolaevich Tupolev'in çalışması aldı.
Japonlar, Amerikan Kurilleri işgalinden ciddi olarak korkuyordu. Sonuç olarak, adalardaki Japon birliklerinin sayısı, 5 başında 1943 bin kişiden 27 başlangıcında 1944 bin'e yükseldi ve 60 yazında, yıl, XNUMX (!) Bin seviyesine düşürüldü. Fırtına, Amerikan uçağı ve denizaltılar.
Ancak Moskova “hayır!” Dedi ve Amerikan akbabalar başka bir amaç aramaya başladı. Dışişleri Komiseri Vyacheslav Molotov tarafından Kasım ayındaki 18’in bile, 1940’in, Japonların, saldırgan olmayan bir antlaşma imzalamak için SSCB’ye tüm Kuril Adaları’nı devretmesini önerdiğini merak ediyorum.
İKİ DAKİKA İÇİN VERİLEN FATE
29 Kasım 1943 Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Franklin Roosevelt, Kuzey Kurilileri Vladivostok ile iletişimi geliştirmek için ele geçirmeye hazır olduğunu açıkladı ve Stalin'e SSCB'nin ABD silahlı kuvvetleriyle birlikte hareket ederek bu eylemde yer alıp almayacağını sordu. Stalin doğrudan cevabı bıraktı, ancak daha sonra Roosevelt'e, Güney Sakhalin ve Kurillerin Rus toprakları olması gerektiğini, bunun Sovyetler Birliği'nin Pasifik Okyanusu'na erişimini ve Sovyet Uzak Doğu'nun daha güvenilir bir şekilde savunma olasılığını vereceğini belirtti.
Stalin, 1944 döneminde, SSCB'nin Japonya'ya karşı savaşa girmeyi kabul edeceği Sovyet politik koşullarını iki kez tekrarladı: ABD'deki askeri misyonun başı General John Dean ve Aralık ayında Cumhurbaşkanı Averell Harriman'ın elçisi ile yaptığı toplantıda 14. Stalin, Harriman'a tüm Kuril Adaları'nın Rusya'ya geri gönderilmesi gerektiğini ve bu iddiayı daha önce Rusya'ya ait oldukları gerçeğini haklı çıkardığını söyledi.
Sonunda, Kurillerin kaderi iki dakika içinde Yalta'da Şubat 8 1945 kapalı oturumunda karar verdi. Stalin, sohbete Kurilleri ve Güney Sakhalin'i bir bütün halinde birleştirerek başladı: "Ben sadece Japonların ondan aldığı şeyi Rusya'ya geri vermek istiyorum." Roosevelt bu konuda kolayca hemfikirdi: “Müttefikimizin çok makul bir teklifi. Ruslar yalnızca onlardan neyin alındığını iade etmek istiyor. ” Bundan sonra, konferans katılımcıları diğer sorunları tartışmaya devam etti.
Tokyo, Sovyet-Amerikan müzakerelerinden habersiz kaldı. Japonlar, SSCB'nin tarafsızlığını en azından güvence altına almak ve en azından Stalin'i ABD ve İngiltere ile barış görüşmelerinde arabuluculuk yapmaya ikna etmek için çılgınca diplomatik hareketler arıyorlardı.
Eylül ayının başlarında, Dışişleri Bakanı Sigemitsu Mamoru, 1944’in başlarında, özellikle Orta ve Kuzey Kurile Adaları'nı Sovyetler Birliği'ne bırakmayı planlayan bir taslak hazırladı.
Ağustos-Eylül 1945’te Sovyet paraşütçüler tüm Kuril Adaları’nı işgal etti.
2 Eylül 1945, Stalin SSCB vatandaşlarına hitap etti: “Rus-Rus savaşının 1904'taki Rus-Japon Savaşı sırasında yenilgisi, insanların kafasında ağır anılar bıraktı. Ülkemize kara bir nokta koydu. İnsanlarımız Japonya'nın kırılacağı ve lekenin giderileceği güne inandılar ve beklediler. Kırk yıldır, biz eski neslin insanları bu günü bekliyoruz. Ve bu gün geldi. Japonya bugün kendini mağlup ilan etti ve koşulsuz teslim olma eylemini imzaladı. Bu, Güney Sakhalin ve Kuril Adaları'nın Sovyetler Birliği'ne çekileceği ve bundan böyle Sovyetler Birliği'ni okyanustan ve Japon saldırısının üslerini Uzakdoğu’ya ayırmanın bir aracı olarak değil, Sovyetler Birliği’nin Japonlarla doğrudan bir iletişim aracı olarak hizmet edeceği anlamına geliyor. saldırganlık. "
Eylül ayında 1945, Başkan Harry Truman, Kuril Adaları'ndan birinde Amerikan havacılık ve deniz üssü oluşturmayı Stalin'e önerdi. Stalin kabul etti, ancak Aleut Adaları'ndan birinde benzer bir Sovyet üssü oluşturma şartı ile. Ayrıca, Beyaz Saray bu konuyu gündeme getirmedi.
AMERİKAN GÖSTERİSİ
1946 - 1990 yıllarında, Kurillerde oldukça etkili bir sınır kontrolü düzenlenmiştir. Yani, halihazırda Güney Kuril Adaları'ndaki 1951'ta, sahilin 1 km'sinde iki sınır muhafızları vardı. Bununla birlikte, dokuz ayrı sınır devriyesi devriyesi devriyesinin kurulmasına rağmen, bir gemi, sınırın denizdeki 80 km'sinde bulunuyordu.
Eh, Amerikalılar Kuriles bölgesinde sürekli provokasyonlar düzenlediler. Iturup'ta daha önce bahsedilen “Petrel” havaalanında olayların kısa bir tarihçesi.
Ekim ayında 7 1952, Yuri Amerikan izcisinde RB-29 adasında göründü. "Petrel" den bir çift La-11 yükseldi. RB-29 vuruldu, sekiz kişi öldü.
Kasım 7 RB-1954А yılın X-NUMX'i Tanfiliev adasında göründü. "Petrel" den bir çift MiG-29 tarafından ele geçirildi. İlk ateş açan Yankeelerdi. RB-15 ağır hasar gördü ve Hokkaido Adası kıyılarına düştü.
1 Haziran Kuril Adaları bölgesindeki 1968, 8 mürettebat üyeleri ve Vietnam'a seyahat eden 24 ABD askeri personeli ile Amerikan DC-214 jet uçağı tarafından kırıldı. Uçak, Sovyet hava sahasında 200 km'ye girdi. Bir çift MiG-17 avcısı, DC-8'i karaya zorlamaya çalıştı ama tırmanmaya ve bulutların içine kaçmaya çalıştı. Bir başka MiG çifti Stormy Petrel'den yükseldi. Astar oranında bir dönüş izleyici kabukları verildi. Uçağın komutanı "şakayı" durdurdu ve uçağı Burevestnik havaalanına indi.
4 Nisan 1983, Midil ve Enterprise'ın uçak gemilerinden altı saldırı uçağı, Kuril Adaları'nın doğusundaki 200 km'sinde manevra yapan Sovyet hava sahasına girdi. Dahası, 15 dakika boyunca alçaktan irtifa yapan bir saldırı uçağı, Yeşil adaya yapılan saldırıları uyguladı. Ancak, savaşçılarımız "Petrel" den ayrılmadılar. Gerçek şu ki, kötü hava nedeniyle, MiG-21CM geri dönemezdi ve Sakhalin hava alanına ulaşmak için yeterli olmazdı. Altı ay sonra bilgi alındıktan sonra daha gelişmiş MiG-23 araçları Petrel'e ulaştı.
Amerikalılar denizden daha az kaynaklanıyordu. Böylece, Amerikan denizaltıları Okhotsk Denizi'nde tam bir kaos çalıştı.
Ekim ayında, yılın 1971'inde, nükleer denizaltı "Khalibat" ile özel bir operasyon gerçekleştirme teçhizatı SSCB'nin karasularına nüfuz etti. Kamçatka sahili boyunca yavaşça hareket eden Amerikalılar, sahildeki işaretleri incelediler ve nihayetinde iyi şanslar - bu yerdeki su altı çalışmalarını yasaklamak için bir işaret verildi. Amerikalılar, dibinde kalın bir 13 santimetre kablo görmeyi başardıkları kontrollü bir su altı robotu yayınladılar. Tekne kıyıdan uzaklaştı ve kablo hattının üzerine sarktı, dört dalgıç bilgi alma ekipmanını sabitledi. İlk veri müdahalesini alan "Halibat" Pearl Harbor'a yöneldi. Ardından “Halibat” adlı tekne Okhotsk Denizi'ndeki kabloyu ABD'de “koza” olarak adlandırılan daha mükemmel bir dinleme sistemi haline getirdi. 1971'un sonunda “Halibat”, biriken “koza” bilgisini almak için Okhotsk Denizi'ne yeniden girdi.
Kablo hattını dinlemek için Okhotsk Denizi'ne yapılacak bir gezi düzenli hale geldi. ABD Ulusal Güvenlik Ajansı bu işleme “Ivy Belles” (“Convolvulus” veya “Ivy Bells”) kod adını bile verdi. Hatalar dikkate alındı ve geçmiş derslerden bir sonuç çıkarıldı. Bell şirketi, dinleme cihazının daha da geliştirilmesi için bir sipariş aldı.
1974 ve 1975 yıllarında, “Khalibat” teknesi, kayak tipi gövde üzerinde özel bir cihazla Okhotsk Denizi'ne bir gezi yapmıştı ve bu, çapa kullanmadan yere hafifçe yatmasını sağlamıştı.
Ardından, Okhotsk Denizi'ne iki gezi yapan nükleer denizaltı Sifulf, - 1976 ve 1977'te - "Convolvulus" Operasyonuna çekildi.
1976'te Amerikan denizaltı Greyback, bölgedeki denize düşen Sovyet stratejik bombardıman Tu-95'in kalıntılarını bulmak için Sakhalin kıyılarındaki Savcı Körfezi'ndeki Sovyet karasularına girdi.
Operasyon "Blue Sun" kodunu aldı. Tekne, Tu-95'in kalıntılarını 40 derinliğinde keşfeden denizaltı sabotajcılarını başlattı.Amerikalılar Grayback'e iki hidrojen bombası ve “dost-düşman” tanıma ekipmanı teslim etmeyi başardı.
ABD gemilerinin ve denizaltılarının Okhotsk Denizi'ne girmesini engellemek için, Kasım ayında 1962, Pasifik Filosunun 171 denizaltı filosundan Nakhodka Körfezi'nden Nagaev Körfezi'ne (Magadan yakınında) yeniden yerleştirildi. Başlangıçta, tugay, C-6, C-173 ve C-288 denizaltılarını, 286 projesinin tüm teknelerini ve Kuzey ana gemisini içeriyordu. 613'in ilkbaharında, C-1963, C-331 ve C-173 tekneleri tırağa girdi ve 140 sonbaharında, 1967 tugatı, 171 projesinin 11 teknelerine sahipti. 613'te, Nagaevo'daki 1987 tugayına dayanarak, 171-th ayrı denizaltı bölümü kuruldu. 420'ta dağıtıldı ve 1994 projesinin iki denizaltı, 877 Tugayının bir parçası oldu.
KHOTIA DENİZİ İÇİN MÜCADELE
1970 - 1980 yıllarında, denizaltılarımız Arctic'te polinyalardan ateş etmeyi ve buzları keserek ya da özel torpidoları delmeyi öğrendi. Bununla birlikte, buz ABD nükleer denizaltı "suikastçı gemilerinden" nükleer füze gemilerini kurtarmaz. Kuzey Kutbu'ndaki roket taşıyıcılarımız bir ila dört denizaltıdan sürekli izlenmektedir.
Böyle bir durumda, 1603 bin metrekarelik bir alana sahip olan Okhotsk Denizi Denizi, füze gemilerimizin en iyi savaş devriyesi alanı olarak hizmet edebilir. km. Ortalama derinliği 821 m'dir ve en büyüğü 3916 m'dir. Okhotsk Denizi, Rusya Federasyonu topraklarının içinde bulunur ve Japon Hokkaido adasının sadece küçük bir kısmı ona gider. Hokkaido'dan denize iki ana yoldan girebilirsiniz - Kunashirsky (uzunluk 74 km, genişlik 24 - 43 km, maksimum derinlik 2500 m) ve Laperuz (uzunluk 94 km, dar bir yerde genişlik 43 km, maksimum derinlik 118 m).
Meraklı bir şekilde, Japonya, Amerikan denizaltılarının manevra yapmasına izin vermek için La Perouse Boğazı'ndaki karasularının genişliğini daralttı silah Gemide Sonuçta, resmen, Japonya (Okinawa hariç) bölgesinde nükleer silah bulundurmayacağına dair söz verdi.
Kuril Adaları arasındaki tüm boğazların toplam genişliği yaklaşık 500 km'dir. Neredeyse hepsi Rusya'nın karasuları tarafından engelleniyor, yani, Kunashirsky ve La Perouse hariç tüm boğazı potansiyel bir düşmanın denizaltılarının sızmasından engelleme olasılığı var. Bunun için ağ bariyerleri, mayınlar ve çeşitli cihazlar kullanılabilir.
Okhotsk Denizi Denizinden 15 yıllarında, denizaltı stratejik füze taşıyıcılarımız balistik füzeler başlattı. Atış Arkhangelsk bölgesinde siteye Chizha yol açar. Füzelerin önemli bir bölümünün Kamçatka'daki Kura test sahası boyunca Barents Denizi'nden test sırasında fırlatılması durumunda, Okhotsk Denizi'nin yalnızca savaş eğitimi ve savaş devriyeleri sırasında başlatıldığını unutmayın.
Kuril Adaları savunmasını güçlendirmek aynı anda stratejik öneme sahip iki önemli görevi çözmektedir. Birincisi, “kuzey bölgesi” nin boş gevezelikten dönüşü konusundaki konuşmalarını tümüyle azaltır ve ikincisi, füze gemilerimizin devriyelerinin Okhotsk Denizi'ndeki devriyelerinin güvenliğini sağlar. Sigara içenler, davetsiz ziyaretçilerden iyi bir kilitlenmeye ihtiyaç duyarlar.