Ayastefanos Antlaşması
1877-78 Osmanlı-Rus Savaşı sonunda imzalanan barış antlaşması (3 Mart 1878).
Osmanlı Devleti açısından son derece ağır koşullar içeren ve 29 maddeden oluşan Ayastefanos Antlaşmasına göre, Karadağ, Sırbistan ve Romanyanın bağımsızlığı tanınıyor, toprakları genişliyordu. Bu genişleme ile Karadağ Adriya Denizine açılıyor; Rusya Sırbistandan Nişi, Romanyadan Güney Besarabyayı, Osmanlı Devletinden Dobrucayı alıyordu. Bulgaristan, sınırları genişletilerek Osmanlı Devletine vergi ödemekle yükümlü özerk bir prenslik durumuna getiriliyordu. Makedonyanın büyük bir bölümünü içeren Bulgaristanın sınırları, kuzeyde Tuna Irmağı, doğuda Karadeniz, güneyde Ege Denizi ve Batıda da Arnavutluka dayanıyordu.
Bosna-Herseke özerklik tanınıyor ve Osmanlılar Hıristiyan tebaanın güvenliği için garanti veriyordu. Antlaşmanın en ağır koşullarından biri de Osmanlı Devletinin Rusyaya 1 milyar 410 milyon ruble (164 milyon Osmanlı altını) savaş tazminatı ödemek zorunda bırakılmasıydı. Ama Osmanlı Devletinin mali durumu bu parayı ödemeye uygun olmadığından Rusya tazminatı 300 milyon rubleye indirdi; karşılık olarak da Batum, Kars, Ardahan, Eleşkirt ve Bayeziti aldı.
Rusyaya büyük yarar sağlayan antlaşma, Slavcılık politikası açısından da önemli bir başarıydı. Ama, Avrupadaki siyasal dengenin aleyhlerine bozulduğunu gören Avusturya, Ingiltere, Fransa ve Almanya Ayastefanos Antlaşmasına karşı çıkarak uluslararası bir konferansın toplanmasını istediler. Yeni bir savaşı göze alamayan Rusya bu isteğe uymak zorunda kaldı ve dört ay sonra, 13 Temmuzda Ayastefanos Antlaşmasını geçersiz kılan Berlin Antlaşması imzalandı.