Üç yüzyıl önce, Alexander Selkirk olarak bilinen aceleci bir İskoç denizci, gerçek adı bu olmasa da, Şili kıyılarında savaş yarası olan, solucan yemiş bir İngiliz gemisinde can çekişiyordu. Beş Liman sızdıran, hastalık yüklü geminin bir ölüm tuzağı olduğu konusunda kaptanla tartışmaya başladığında.
İlgili İçerik
Yetenekli bir denizci olan Selkirk ve geminin midesi bulanan mürettebatı, Güney Amerika açıklarında bir yılını denizde İspanyol gemilerini ve kıyı köylerini soyarak geçiren özel kişilerdi -aslında İngiliz Kraliyeti için yasallaştırılmış korsanlardı. Selkirk zaten benzer bir yolculuğa çıkmıştı. Tüm riskleri biliyordu. Ancak Ekim 1704'e kadar, Beş Liman Şili, Valparaiso'nun 418 mil batısındaki ıssız bir takımadaya demir attığında, hayatını değiştiren bir karar vermişti.
Selkirk, kibirli olarak gördüğü 21 yaşındaki kaptanı Teğmen Thomas Stradling'in kendisini en büyük adada bırakmasını talep etti, Stradling bu isteği yerine getirmekten çok mutlu oldu. Tüm hesaplara göre 28 yaşındaki Selkirk öfkeliydi. İskoçya'da evine döndüğünde babasını ve iki erkek kardeşini zararsız bir şaka yüzünden dövmüştü ve daha sonra karısı olduğunu iddia eden iki kadını da terk edecekti.
Her halükarda, Selkirk karada bırakıldı, ancak mürettebattan hiçbirinin isyana katılmadığını fark ettiğinde, çılgınca okyanusa geri döndü ve hayır demekten zevk alan bir zorba olan Stradling'den af diledi.
Neyse ki Selkirk ve dünya edebiyatı adına kaderini kabul etti, hayatta kaldı ve İngiltere'ye döndüğünde dünyanın en büyük özgüven ve cesaret hikayelerinden biri olan Daniel Defoe'nun esin kaynağı oldu. Robinson Crusoe .
Yine de klişe doğrudur - gerçek kurgudan daha gariptir. Alexander Selkirk'in gerçek hayatı neredeyse her açıdan Crusoe'nunkini geride bıraktı. Ama o zaman önyargılı olabilirim. Görüyorsunuz, zavallı Alex -korsan, ukala ve kahraman- aslında Selkirk adıyla doğmamıştı, daha da az yaygın olan bir İskoç adıyla, benim de bağlanıp büyüdüğüm bir İskoç adıyla doğdu: Selcraig. Evet, Alex bir ailedir. İskoç soy bilimci Tony Reid'e göre, ben doğrudan Alex'in en büyük erkek kardeşi John'un soyundan geliyorum. Görünüşe göre Alex'in hiç çocuğu olmadı.
Selcraig-Crusoe bağlantısını duyduğumu ilk hatırladığım National Geographic - Şimdi 91 yaşında olan, biz çocuklara İskoç atalarımızdan bahsetmek için akşam yemeğinde tutsak bir izleyici kitlesine sahip olana kadar bekleyecek olan istifçi baba. Çoğunlukla başımızı salladık ve masadan mazur görülmemizi istedik, ama yaşlandıkça Selkirk'in sadece kazazede ve tesadüfi bir kahraman olmadığını öğrendim.
Alexander Selcraig 1676'da İskoçya'nın Aşağı Largo kentinde doğduğunda, Fife'da, Firth of Forth'un (Kuzey Denizi'nin bir halici) karşısında, o zamanlar yakın bir metropol olan Fife'de bir balıkçı köyüydü. 30.000'e kadar. Bugün, BMW'lerin turuncu kiremitli çatıları ve karga basamaklı duvarları olan asırlık kumtaşı sıra evlerin yanından geçen 15 metrelik bir Ana Cadde boyunca süründüğü, hırpalanmış şehirliler için sakin bir hafta sonu destinasyonu.
Bu günlerde, davetkar Crusoe Hotel'in altındaki geniş kumsal, köpekler ve uzun yürüyüşler için hala mükemmeldir, ancak bir zamanlar limanı boğan ringa balığı tekneleri, balıkçılar, ağ fabrikaları ve keten fabrikaları gibi uzun zaman önce ayrıldı. Küçük bir köşe pazarı, bir demiryolu barı ve Reiki Hint baş masajı sunan biri var, ancak birçok ziyaretçi için daha güçlü bir çekicilik, Lower Largo'nun İskoçya'nın golf beşiği St. Andrews'e 15 dakika uzaklıkta olmasıdır.
Burası Amerika Birleşik Devletleri olsaydı, Crusoe Land Thrill Rides ve Man Friday Burgers'ın tanıtımını yapan tüm reklam panoları için okyanusu göremezdiniz, ancak İskoçlar biraz daha kısıtlı. Ya da belki de yerel bir drama eleştirmeninin bana çay ve çörekler eşliğinde söylediği gibi: Selkirk biraz piçti, varlığından çok yokluğunda saygı görüyordu.
Aşağı Largo'nun ünlü oğluna övgüsü, Crusoe Hotel'deki bir yatak odalı sergi odasından oluşur; burada Juan Fernández Takımadaları'nın bazı eserleri ve fotoğrafları, maroken olduğu yer ve Ana Caddede Selcraig'in tuhaf bir açık hava heykeli vardır. keçi postu içinde, bir golf topunu kaybetmiş gibi denize bakıyordu.
İskoçlar bile heykele şaşırmış görünüyor. Müze yok, bilgi ekranı yok. Ona bakarlar, bir fotoğraf çekerler ve yürümeye devam ederler. Crusoe Hotel'in eşi Lesley ile birlikte sahibi olan Stewart Dykes, Crusoe bağlantısının daha fazla desteklenmemesinin bence tam bir çılgınlık olduğunu söylüyor. Burada Loch Ness canavarı kadar büyük bir şeyimiz var.
Selcraig'in Aşağı Largo'daki müstehcen geçmişi tam olarak edebi bir gizem değildir. Ruhlu delikanlı hakkında sınırlı miktarda gerçek materyal, 1800'lerin başlarından 1939'a kadar birçok kez çıkarıldı ve R. L. Megroz'un Gerçek Robinson Crusoe . Son dört yılda üç farklı ve iyi araştırılmış kitap yayınlandı.
En eski hesaplardan biri, 1829'lar Alexander Selkirk'in Hayatı ve Maceraları John Howell tarafından yazılan , denizciyi şımarık ve dikbaşlı olarak tanımlar, hatalarını babasından elinden geldiğince gizleyen annesinin hoşgörüsüyle daha da kötüleşir. Selcraig'in annesi Euphan Mackie, görünüşe göre, yedinci oğul olarak Alex'in şansla kutsandığına ve denize gitme hayallerinde teşvik edilmesi gerektiğine inanıyordu. Howell, babası John, delikanlının evde kalmasını ve tabakhane ve ayakkabıcılık işine yardım etmesini istedi ve bu, çok fazla iç çekişmeye ve çekişmeye neden olan kaynayan bir anlaşmazlık yarattı, diye yazıyor Howell, John'un Alex'i mirastan çıkarmakla tehdit etti.
Bu anlatıların neredeyse tamamı tek bir kaynağa dayanıyor: St. Andrews Üniversitesi Kütüphanesinde bulduğum Kirk Oturum Tutanakları olarak bilinen Largo Kirk'teki kilise (ya da kirk) yaşlılarının kayıtları.
Gri bir günde, özel koleksiyonlar bölümündeki çok düzgün iki kadının çantalarımı, evrak çantalarımı ve tükenmez kalemlerimi yerleştirdiği ve bana 2 numaralı kalem verdiği kütüphanenin bodrum katına gittim. İnanılmaz gözlerimin önüne mikrofilm ruloları değil, 1691-1707 olarak işaretlenmiş gerçek Kirk Oturum Dakikaları, yaklaşık 13 inç uzunluğunda ve 8 inç genişliğinde geri tepme kahverengi bir kapakla yerleştirilmiş bir kütüphaneci olarak deveboynu okuma lambaları olan sarı ahşap bir masaya oturdum.
Astarsız sayfalar bej parşömene benziyordu, sertti ama pek kırılgan değildi, hafif su hasarı kenarları kararmış ve yıpranmıştı. Şaşırtıcı bir şekilde, onları eldivensiz kullanmama izin verildi, kütüphaneci bunun aslında okuyucuları daha beceriksiz ve hassas sayfaları yırtma eğiliminde olduğunu açıkladı.
Eğitimsiz bir göz için, kalabalık ve küçük kahverengi yazı okunamaz görünüyor, gizemli Eski İskoç kıvrımları ve kuru nieffells gibi kelimelerle dolu - görünüşe göre çıplak bir arbede - ama burada ve orada yasadışı zina için verilen bir cezayı deşifre edebilirsiniz. 25 Ağustos 1695 tarihli, John Selchcraig'in oğlu Alex[ande]r Selchcraig, kilisenizdeki Ahlaksız arabası için kilisenin yaşlılarının huzuruna çağrıldı. (Bu, komşu köy olan Upper Largo'ya hâlâ hakim olan heybetli gri taşlı, 12. yüzyıldan kalma kilise olurdu.) İki gün sonra, kayıtlar o zamanlar 19 yaşında olan Alex'in denizden uzaklara gitmiş olmasına benzemediğini belirtiyor. : Bu iş onun dönüşüne kadar devam eder. Alex'in tam olarak nereye yelken açtığı veya tam olarak ne zaman döndüğü belli değil, ancak Londra merkezli biyografi yazarı Diana Souhami, şu anda Panama olan yere bir İskoç kolonileştirme seferi ile ayrıldığını öne sürüyor.
7 Kasım 1701'de yine başı beladaydı. Küçük kardeşi Andrew, yanlışlıkla bir kutudan tuzlu su içtiğinde ona gülmek gibi bir hata yaptı. Alex, Andrew'u tahta bir sopayla dövdü, bu da Alex'in babasına, erkek kardeşi John'a ve hatta John'un karısı Margaret Bell'e saldırmasına yol açan bir aile kavgasını ateşledi.
Günler sonra Alex kürsüye çıktı ve günahını itiraf etti. . . ve bunun için cemaatin önünde azarlandı ve efendinin gücünde değişiklik vaat etti ve böylece görevden alındı. Ama anlaşılan Alex, Aşağı Largo'dan bıkmıştı.
Bir biyografi yazarı, okulda matematik ve coğrafyada biraz beceri gösterdiğini ve en az bir yolculukla, 1703'te korsan William Dampier'i, Dampier'in bir sonraki özel keşif gezisinde Güney'e gidecek adam olduğuna ikna edebildiğini öne sürüyor. Amerika. Ancak bu noktada, belirsiz nedenlerle, Selcraig sonsuza kadar Selkirk olarak bilinir. Denizde adını geçmişinden uzaklaştırmak için kasten mi değiştirdi, yoksa birileri onu yanlış mı anladı? Ya da bazı araştırmacıların dediği gibi, o zamanlar isimlerin tutarlı bir şekilde yazılması pek önemli değil miydi?
Yakışıklı ama tuhaf Dampier, tarihin en karmaşık ve belki de isteksiz korsanlarından biriydi. Bazıları onu, bir zamanlar Pasifik'te kendi adamları tarafından yenmekten kıl payı kurtulan ve İngiliz savaş gemisi HMS'yi kaybettikten sonra askeri mahkemeye çıkarılan acımasız, kararsız ve beceriksiz bir denizci olarak gördü. karaca Avustralya kıyılarında. Sık sık nöbette sarhoştu ve ele geçirilen gemilerin adamlarına ganimet dağıtmadan serbest kalmasına izin vererek mürettebatını çileden çıkardı. Yine de amatör bir antropolog ve doğa bilimci olarak katkıları kayda değerdi ve dünyanın çevresini üç kez dolaşan ilk insan olduğunu küçümsemek zor.
Korsanlar, Errol Flynn'den Johnny Depp'e kadar aktörler tarafından çok romantikleştirildiğinden, tipik korsan gemisinin hayvan ve dışkı koktuğunu, iskorbüt ve sarı hummanın çoğu zaman o kadar çok insanı öldürdüğünü ve cesetlerin rutin olarak denize atıldığını ve korsanların bu kadar çok insan öldürdüğünü gözden kaçırmak kolaydır. genellikle korkunç işkenceden zevk alır.
Korsan mahkûmlar, 1720'lerde bir mahkûmun dudaklarını kesip önlerinde kızartan Edward Low gibi sadistlere maruz kalmaktansa, korsan tarihinde olduğundan çok televizyon çizgi filmlerinde daha yaygın bir uygulama olan tahtada yürümeyi tercih ederdi. bahtsız adamın ya da gözlerinin yuvalarından fırladığını görme umuduyla ince iplerin erkeklerin başlarına sıkıca büküldüğü yün örenlerin.
Sonuç olarak, ticari armatörler veya hükümetler korsanları ele geçirdiklerinde nadiren merhamet gördüler. İngiltere, Greenwich'teki Ulusal Denizcilik Müzesi'nin eski küratörü korsan uzmanı David Cordingly, şunları yazıyor: Kara Bayrak Altında İngiliz kolonilerinde, yakalanan bir korsanın cesedini, bir insan vücudu şeklinde çelik bir kafese yerleştirmek ve onu denizcilere korkunç bir uyarı olarak bir limanın girişine yakın bir yere asmak yaygın bir uygulamaydı.
Eylül 1703'te Dampier'in iki gemisi olan 320 tonluk Aziz George ve 120 tonluk Beş Liman Güney Amerika'ya gitmek için İrlanda'nın Kinsale limanından ayrılmaya hazırlandı. Gemiler Kraliyet Donanması standartlarına göre küçüktü ve belki de gemilerin personelinin bile karşılaşacakları tehlikeyi önceden haber verdiğini fark eden umutsuz adamlarla doluydu. Aziz George Souhami, sekiz aylık bir yolculuk için sağlandığını ve beş çapa, iki yelken seti, 22 top, 100 küçük silah, 30 varil barut ve rahatça barındırabileceğinden beş kat daha fazla adam (120) taşıdığını yazıyor. yakalanan gemilerin mürettebatı için gereken sayılar, aynı zamanda onlarca kişinin hastalık, savaş ve firarda kaybedileceğinin ürkütücü bir kabulü.
Dampier'in ikinci arkadaşı William Funnell'in bir hesabına göre, yolculuk kötü başladı ve daha da kötüleşti.
İki hafta sonra, Selkirk'in navigasyonu altında 50 millik iyi bir günlük yolculuk olan gemiler, Fas'ın 350 mil batısındaki Portekiz'in Madeira adasına, ardından Senegal'in batısındaki büyük bir köle limanı olan Yeşil Burun Adaları'na ve diğer tarafa ulaştı. Atlantik'ten Brezilya'ya. Ama kelimenin tam anlamıyla ilk gece, hala İrlanda'dayken, sarhoş bir Dampier bir subayla şiddetli bir tartışma yaşadı ve anlaşmazlık hızla yayıldı.
Ekim ayına kadar adamlar tuğla gibi sert deniz bisküvilerinden, kuru bezelyelerden ve tuzlu etten bıkmıştı. Taze et ve sebze için can atıyorlardı, ancak arada sırada bir köpekbalığı, yunus veya bitkin kuşa yerleştiler. Günün çoğu gemisinde olduğu gibi, erkekler genellikle ıslak giysiler ve küflü yatak takımları içinde uyuyorlardı. Gemiler tifüs, dizanteri ve kolera için kuluçka makineleriydi. Bir ay sonra, 15 erkeğin ateşi vardı ve diğerleri, Souhami'nin bulaşıcı hastalık, silah sesi veya gemi kazasından daha fazla can aldığını söylediği C vitamini eksikliğinden kaynaklanan iskorbüt hastalığına yakalandı.
Yüzbaşı Charles Pickering'in Kasım ayı sonlarında ateşten ölmesi ve ordunun komutanı olmasıyla işler daha da kötüleşti. Beş Liman Mürettebatın hoşlanmadığı genç bir üst sınıf denizci olan teğmeni Thomas Stradling'e verildi. Gemi Brezilya kıyılarını seyrederken kavgalar ve isyanlar çıktı. Et ve tahıl, hamamböcekleri ve fare pislikleri ile doluydu.
Şubat 1704'te, her iki gemi de nihayet Cape Horn'un kötü fırtınalarının batısındaydı ve şimdiye kadar birbirlerini gözden kaybetmiş olsalar da, Şili kıyıları boyunca kuzeye yöneldiler. Beş Liman Valparaiso'nun batısındaki takımadalardaki adalardan birinde bir buluşma noktasında saklandı, ancak mürettebat Stradling'e karşı isyan tehdidinde bulundu. Dampier, kendini beğenmiş Stradling'i daha sıkı bir dizginleme sözü vererek isyanı bastırmak için tam zamanında geldi. Ancak kısa süre sonra o da, daha fazla gemiye saldırmasını isteyen denizcileri arasında muhalefetle karşılaştı.
Aziz George ve Beş Liman Mart 1704'te, öfkenin alevlenmeye devam ettiği Peru ve Meksika kıyılarındaki yağmalarına devam etmek için adayı terk etti. Dampier'in etrafında dönen biyografi yazarı Souhami, Stradling'e göre, ona subaylarını mahsur bırakan, hazine çalan, savaş zamanı geldiğinde battaniyelerin ve yatakların arkasına saklanan, rüşvet alan, imkansız ödüllerle övünen ve elde yağma olduğu zaman izin veren bir sarhoş dedi. gider.
Mayıs ayında Beş Liman -den ayrılmak Aziz George ve yazı kendi başına korsanlık yaparak geçirdi. Eylül ayına kadar gemi o kadar sızdırıyordu ki, adamlar gece gündüz su pompalıyorlardı; Selkirk, solucanlarla o kadar delik deşik olduğuna inanıyordu ki direkleri ve zemini acil onarım gerektiriyordu. O ay gemi, adanın göreceli güvenliğine, erkeklerin sağlıklarını ve akıllarını yeniden kazanabilecekleri tenha ve ıssız bir yere döndü. Yakında Selkirk adaya bakacak ve kurtuluşu görecekti.
Kalabalık Santiago, Şili'nin dışındaki küçük bir banliyö havaalanında, altı kişi, sekiz kişilik Piper Navajo pervaneli bir uçağa bakan, cereyan eden bir hangarın yanında endişeyle duruyoruz. Tamirciler, sökülmüş sol motorunun üzerinde sürünüyor.
Bu, haftada iki kez, Juan Fernández Takımadalarına ulaşmak için 400 millik soğuk Pasifik boyunca yapılan uçuş. Adadan bir meclis üyesi, bir tarih öğretmeni, genç bir anne ve iki Santiago polisi ile birlikte rahat bir iş görevinde benimle birlikte bekliyor. Hepimiz bu üç saatlik gecikmenin havacılık tanrılarının işaretlerinden biri olup olmadığını merak ediyoruz.
20 yılda 3.000'den fazla uçuş gerçekleştiren Şili federal polisinde eski bir albay olan pilotumuz Ricardo Schaeffer, endişelenmeyin, diyor. Sadece güvenli olduğunu bildiğim zaman gideriz.
Böylece, dış kabuğu bir bira kutusundan daha kalın görünmeyen 1979 yapımı bir zanaata güveniyorum. Şaşırtıcı derecede küçük bir türbülansla, nihayet uğuldayan altı milyonluk şehrin tırtıklı And Dağları'nı geçerek ve okyanusu 6.000 fit yükseklikte, köpüklü beyaz bulutların hemen üzerinde tırmanıyoruz. Ayrıca okul kitaplarını ve yeni bebek bezlerini de taşıyoruz; dönerken, Santiago restoranlarına ıstakoz ve ahtapot alacağız.
İki saatlik hipnotik motor insansız hava aracından sonra, Schaeffer ufukta büyüyen gri bir noktayı işaret ediyor. CrusoeIsland, diyor. Şili hükümeti, 1966'da RobinsonCrusoeIsland olarak yeniden adlandırdı.
29 kilometrekarelik adanın en uç batı burnunda kırmızımsı ay manzarasının yukarısında yatarken, yürüyüş veya dalış için harika görünen noktalara sahip engebeli volkanik dağlar uzakta görülebilir. Bununla birlikte 1700'lerde bir denizci, beladan başka bir şey görmezdi - dimdik 80 metre yükselen sert, dik yüzlü koylar ve görünürde kumlu bir plaj değil. Yine de belki Selkirk biliyordu, çünkü denizciler daha önce adada kalmışlardı, ormanlar ve keçiler gibi yaşamı sürdüren herhangi bir şey bulmak için, yemyeşil kuzeydoğu ucuna ve iyi korunmuş Cumberland Körfezi'ne 90 dakikalık bir yolculuk yapması gerektiğini biliyordu. uçak pistinden tekne yolculuğu. Güneşli bir bahar öğleden sonra, balinalar bizi taşıyan balıkçı teknesiyle ve endemik bir tür olan düzinelerce havlayan kürklü fok ile flört eder. Arctocephalus phillippii , Dampier'in adamlarının binlerce kişi tarafından gördüğü - pürüzsüz iç kayaların üzerinde güneşleniyorlardı. CumberlandBay'in kumsalları gri volkanik kayalardır, ancak koy, Avrupa ve Kanada'dan gelen yarım düzine yamaçların oraya demirlenmesine yetecek kadar davetkar.
1750'de İspanyollar tarafından kurulan ve hala adadaki tek topluluk olan San Juan Bautista (Vaftizci Yahya) köyü (nüfus 600), bir ada haline gelen 3.000 fitlik bir dağın tabanında yarım ay körfezi boyunca yayılmıştır. tepesinde yağmur ormanı. San Juan Bautista, kısmen uykulu Güney Pasifik balıkçı köyü, kısmen eko-turizm saklanma yeri.
Derin tekerlek izleriyle dolu toprak yollarda, birkaç ev içi market, üç kilise (Evanjelik, Mormon ve Katolik) ile sekiz ya da dokuz yazlık kulübe ve temel yatak-kahvaltı operasyonları (geçen yıl köye birkaç yüz turist geldi) var. , sızdıran bir spor salonu, birinci sınıfa kadar hizmet veren canlı bir okul, bir belediye binası, romanın Lehçe ve Yunanca çevirilerinin bulunduğu küçük bir Crusoe müzesi ve Bill ve Melinda Gates Vakfı sayesinde uydu internet bağlantısına sahip bitişik bir kütüphane .
Evler çoğunlukla ahşap bungalovlar, yıpranmış ama temiz, küçük avlular ve büyük yapraklı palmiye veya meyve ağaçları. Neredeyse herkesin iki Santiago kanalından oluşan bir televizyonu var. Tüm adada yaklaşık 2, 4'e 7,4 mil ölçülerinde ancak iki düzine araba ile ne görünür yoksulluk ne de göz kamaştırıcı zenginlik var.
Rehberim Pedro Niada, birkaç yıl önce Santiago'dan eşiyle birlikte buraya taşınan esprili ve iyi okunan bir adam, ailelerin yüzde 70'inin hala geçimlerini ıstakoz tuzağına düşürerek kazandığını tahmin ediyor, ancak bu sayı düşüyor. Yalan söyleyemeyiz, dedi bana. Giderek daha az ıstakoz, daha fazla turist var.
Adada bir ay kaldıktan sonra, Beş Liman şalgam, keçi ve kerevitle doluydu, ancak daha az kurtlanmamıştı. Stradling, adamlara yelken açmalarını ve Cumberland Bay'den ayrılmalarını emretti. Selkirk, geminin asla açık denize veya erkeklerin can attığı savaşlara asla dayanamayacağına inanarak, gemiyi reddetti ve adamlara da aynısını yapmalarını söyledi. Stradling, denizcisiyle alay etti ve bu Selkirk'i Largo'ya dönmüş gibi yola çıkardı. Sert bir tartışmadan sonra Stradling geri adım atamayacağını hissetmiş olmalı.
Selkirk, yatağı, tüfeği, tabancası, barutu, baltası, bıçağı, seyir aletleri, yemek pişirmek için bir tencere, iki kilo tütün, biraz peynir ve reçel, bir şişe rom ve İncil'i ile karaya çıkarıldı. Hayatının en büyük kararını vermişti. Artık sadece şikâyetçi değil, harekete geçmişti.
Ama Cumberland Körfezi'ne girer girmez pişmanlık ve korkuyla boğulmuştu. Elini çok fazla abartmıştı. Adamlardan hiçbiri ona katılmamıştı.
Selkirk, Stradling'e geri dönmesine izin verilmesi için yalvardı ama kaptan bu anın tadını çıkarıyordu. Asi adamları kesinlikle bu acıklı gösteriyi izliyorlardı, bu dik başlı denizci hayatı için yalvarıyordu. Stradling, mesajın mürettebatla derinden ilgilenmesini istedi: gemiyi terk edin ve bu siz olacaksınız.
Belki de kendini kurban olmaktan çok aptal ve öfkeli hisseden Selkirk, sonunda orduya sırtını döndü. Beş Liman ve başka bir dost gemi gelene kadar birkaç gün olacağını düşündüğü şeyi beklemekten vazgeçti.
Dört yıl dört ay yanıldı.
Selkirk'in bir günlük tuttuğuna dair hiçbir kanıt yok - tarihçiler aynı fikirde olmasa da okuma yazma bilmiyordu - bu yüzden adadaki zamanı hakkında bildiklerimiz öncelikle iki kaynaktan geliyor: nihai kurtarıcısı, seçkin bir İngiliz korsan olan Kaptan Woodes Rogers (ya da İspanyol olsaydın hor görülen korsan) kim yazdı Dünya Çevresinde Bir Seyir Yolculuğu , 1708-1711 seferi ve dergi için 1711'de Selkirk ile röportaj yapan İngiliz deneme yazarı ve oyun yazarı Richard Steele hakkında İngiliz .
Onlara göre, Selkirk ilk birkaç ay o kadar umutsuzdu ki intiharı düşündü -muhtemelen birkaç mermisinden biriyle- ve en azından aklını meşgul ettiği için her gün kemiren açlığı neredeyse memnuniyetle karşıladı. (Ancak, Dampier ve diğerlerinden Juan Fernández'de tek başına hayatta kalan birkaç adam hakkında hikayeler duymuştu -biri beş yıl ve Will adında bir Moskito Kızılderilisi, üç yıl boyunca tek başına kaldı ve bazıları tarafından en iyi kişi olduğu düşünülüyordu. Robinson Crusoe'nun adamı için model, Cuma.) Körüklü deniz aslanları—aslında güney deniz foku, mirounga leonina Selkirk'in şimdiye kadar duyduğu hiçbir hayvana benzemeyen bir şekilde geceleri feryat ediyor, sık sık fırtınalarda devrilen ağaçlar ve Avrupa gemilerinden göçmen olan fare sürüleri, o uyurken Selkirk'in kıyafetlerini ve ayaklarını parçalıyordu. Zamanla, refakatçi ve yok edici olarak hizmet eden bazı vahşi kedileri evcilleştirmeyi başardı.
Yemyeşil adada barınak ve yiyecek bulmak, akıl sağlığını korumaktan daha az sorundu. Balık boldu, ancak bağırsaklarında bir Gevşeklik vardı, bu yüzden büyük ada ıstakozuyla kaldı - aslında pençesiz bir kerevit. 20 yıl önce bir korsanın yazdığı o kadar çok kürklü fok vardı ki, ayaklarımızı yere basmak için onları öldürmek zorunda kaldık. Et için, kara yenibahar biberi ile tatlandırılmış şalgam, su teresi ve lahana hurması ile doyurucu bir keçi suyu hazırladı. En çok özlediği şey ekmek ve tuzdu.
Sonunda körfezin üzerindeki dik tepelerde yalınayak koşarak o kadar çevikleşti ki, istediği keçiyi kovalayabilirdi. Kaptan Rogers'ın sonradan gözlemleyeceği gibi, Woods'ta ve Rocks and Hills'de harika bir Hızlılıkla koştu. Keçi yakalamasına yardımcı olması için en çevik Koşucularımızdan birkaçıyla birlikte gönderdiğimiz bir Bull-Dog'umuz vardı; ama hem Köpek'i hem de İnsanları uzaklaştırdı ve tırstı.
Selkirk yenibahar odunu ve tüfek çakmaktaşıyla ateş yakmayı başardı ve gece gündüz devam ettirmeye çalıştı, ancak alevleri İspanyol gemilerinden saklamaya dikkat etti; İspanyollar mahkumlarına işkence yapmakla veya onları Güney Amerika altın madenlerinde köle yapmakla tanınırlardı. Bir keresinde bir İspanyol arama ekibinden bir ağaca tırmanarak kıl payı kurtulmuştu.
İskoç denizci moralini korumak için ilahiler söyledi ve dua etti. [H] e, bu Yalnızlık'ta daha önce olduğundan daha iyi bir Hıristiyan olduğunu söyledi, diye yazdı Rogers daha sonra. Bir noktada, Selkirk görünüşe göre yeniden hayatı kucakladı ve Thoreau gibi, hayatta kalma taleplerinin arındırıcı basitliği aracılığıyla ortaya çıkan kendisiyle ilgili yeni derin gerçekleri gördü.
[T] Durumuyla tamamen uzlaştı, diye yazdı Steele, Hayatı sürekli bir Ziyafet [oldu] ve Varlığı eskisinden çok daha neşeliydi. Alkol ve tütün, hatta tuz gibi kusurları olmadan yaşamayı öğrendi ve Largo'dan inatçı Fifer olarak muhtemelen görmezden geldiği sinek kuşları ve kaplumbağalarda yeni bir büyü buldu.
Ancak esas olarak Selkirk, bir kurtarma için denizi taramak için saatlerce harcadı.
Kasvetli bir sabah Pedro Niada ve ben Selkirk'in gözcüsüne tırmandık, ya da bak , San Juan Bautista'nın 1.800 fit yukarısında çamurlu bir patika yukarı çıkan iki milin biraz altında yorucu bir yürüyüş. Muhtemelen Selkirk'i besleyen aynı ekşi kırmızı meyveleri yedik ve gökyüzünün açılmasını bekledik.
Güneş çıkınca Selkirk'in neden bu noktayı seçtiğini anladım. Her yöne kilometrelerce mesafeyi görerek, tutsaklara işkence eden ve köleleştiren İspanyollardan kaçması gerekiyorsa, kendisine bir ya da iki saat önde başlama hakkı tanıyordu, aynı zamanda moralini de koruyabiliyordu. Bulutlar birbirinden ayrılıp cam gibi denizin üzerinde bir gökkuşağı savrulurken, Woodes Rogers'ın heybetli olduğu 2 Şubat 1709'da Selkirk'in neler hissetmiş olabileceğini anlayabiliyordum. tarafından sonunda karşısına çıktı.
O zamana kadar, Selkirk iki ayaklı sakallı bir canavara benziyordu, keçi postlarına bürünmüştü ve Dilini o kadar çok unutmuştu ki, onu anlamakta güçlük çekiyorduk, çünkü Rogers'ın bildirdiği gibi, sözlerini yarım ağızla konuşuyor gibiydi.
Rogers'ın adamlarına keçi çorbası ikram etti ve elinden geldiğince hayatta kalma hikayesini anlattı. Ona inanılmamış olabilir, ancak Rogers'ın denizci, Selkirk'i denizden bir yoldaş olarak tanıyan William Dampier'den başkası değildi. Aziz George - Beş Liman yolculuk. Dampier muhtemelen Selkirk'e yıpranmış hakkında çok haklı olduğu acı tatlı haberi verdi. Beş Liman . Scotsman'ı 1704'te terk ettikten kısa bir süre sonra, gemi Peru kıyılarında battı ve Stradling dışında hepsini ve İspanyol hapishanelerinde yaralanan bir düzine kadar adamı öldürdü.
Rogers, Selkirk'in tıraş olmasına yardım etti ve ona kıyafet verdi. Mürettebat ona yemek teklif etti, ancak taze balık, keçi ve sebzelerden oluşan diyeti tarafından bayat ve aşırı tuzlu rasyonları mideye indirmek zor. Kaya gibi sert ayakları ayakkabıların kısıtlamasıyla şişmişti. Rogers, yalnızca geçmiş becerisini değil, belki de çilesini de kabul ederek, onu bir kez daha denizci yaptı. Sonunda eve gidiyordu. Ama hemen değil.
Rogers, Peru ve Ekvador açıklarında İspanyol kalyonlarını soyarak o kadar başarılı olacaktı ki, tarafından iki yıl daha denizde kaldı ve Selkirk'in ayrıldıktan sekiz yıl sonra, Ekim 1711'e kadar Londra'nın Thames Nehri'ne dönmedi.
Woodes Rogers ve Richard Steele, Selkirk'in sırasıyla 1712 ve 1713'te Robinson Crusoe Adası'ndaki yaşamını anlatarak, Fife denizcisine ve ailesine asla hayal etmedikleri bir ün kazandırdı. Takip eden yıllarda, Selkirk biraz eksantrik bir ünlü oldu -aynı anda iki kadınla evlenmiş olabilir- tarafından yağmalanan zenginlikler (yaklaşık 800 İngiliz sterlini). İki yılın daha iyi bir bölümünde, Bristol ve Londra'da bir bardan bir bara dolaşarak, bedava yemek ve bir bira için Güney Denizleri hakkında hikayeler anlatarak maceralarını dışarıda geçirdi.
Ancak Selkirk'le ilk tanışmasından birkaç ay sonra Steele, ilk karşılaştığı neşeli adamın artık dünyanın yükü altında göründüğünü fark etti. Steele, bu sade Adamın Hikayesi unutulmaz bir Örnektir, diye yazdı, İsteklerini doğal İhtiyaçlarla sınırlayan en mutlu kişidir. . . ya da [Selkirk'in] Kendi İfadesini kullanmak için, şimdi 800 pound değerindeyim, ama asla bir kuruş değerinde olmadığım zamanki kadar mutlu olmayacağım.
Sonunda Aşağı Largo'ya döndüğünde, akrabalarıyla pek bir şey yapmak istemiyordu. Bazı biyografi yazarları (bazıları şüphe duysa da) hayatının en iyilerini Juan Fernández'de, babasının evinin arkasına inşa ettiği ve Largo limanına bakacağı mağara benzeri bir sığınağa kadar kopyalamaya çalıştığını söylüyor. Belli ki biraz yalnızlaştı ve içmeye ve dövüşmeye devam etti.
Bu sıralarda, tanınmış bir İngiliz siyasi aktivist ve yazar olan Daniel Defoe, Selkirk'in hikayesiyle ilgilenmeye başladı. Tarihçiler, onun ve Selkirk'in gerçekten tanışıp tanışmadıklarını tartıştılar -Defoe, sahip olduklarını söyleyerek kazanacak her şeye sahipti, ki o asla yapmadı- ama Defoe Woodes Rogers ile görüştü ve Fife denizcisinin Defoe'nun edebi sansasyonu haline gelecek şeye ilham verdiğine çok az kişi itiraz etti. Robinson Crusoe'nun Hayatı ve Garip Şaşırtıcı Maceraları .
Nisan 1719'da Defoe 59 ve Selkirk 43 iken yayınlandı, Crusoe Zamanında hiçbir şeye benzemeyen okuyucuları büyüledi (ve şimdi birçok kişi tarafından ilk gerçek İngiliz romanı olarak kabul ediliyor). Politika ve sosyal teori ile bağdaştırılmış, kısmen macera, kısmen Hıristiyan alegori, kısmen İngiliz toplumuna yönelik ütopyacı bir saldırıydı. Bin nüshadan oluşan ilk baskı, hızla ikinci, üçüncü ve dördüncü baskıya geçti. Kitap, Fransızca, Felemenkçe, Almanca, İspanyolca ve Rusça'ya çevrildi. Crusoe dünyanın en tanınmış kurgusal karakterlerinden biri. Ancak İngiliz hükümetine muhalefetinden dolayı defalarca hapsedilen yazarın kimliği belirsiz kaldı.
Tartışmalı yazarlar için rahat bir zaman değildi, diyor Maximillian Novak Daniel Defoe: Kurguların Ustası— Hayatı ve Fikirleri . Bir İngiliz kitapçı çoktan asılmıştı. Defoe, şirket gücüne ve yüksek İngiltere Kilisesi'ne saldırmıştı. Crusoe kesinlikle ona biraz para kazandırdı, ancak telif hakkını sattı ve nihayetinde hak ettiğinin sadece bir kısmını yaptı.
Selkirk'e gelince, Kasım 1720'de, 44 yaşında, kendisi için bir anlam ifade eden tek hayata geri döndü ve bir deniz savaş gemisinin ilk kaptanı olarak imza attı, HMS Weymouth , korsanları aramak için Gine ve Afrika'nın Altın Sahili'ne gitti. Sarı humma ve belki de tifo ile boğuşan başka bir lanetli yolculuk olacaktı. Selkirk tüm seyahatlerinde ateşin bu kadar çok insanı mahvettiğini hiç görmemişti. Geminin kısa günlüğü, bir yıl içinde, genellikle günde üç veya dört olmak üzere düzinelerce ölüm kaydetti. 13 Aralık 1721'de bir başkasını kaydetti. Kuzeyden kuzeybatıya. Küçük Esinti ve adil, okudu. 3 İngiliz'i bir Hollanda gemisinden akşam 8'de aldı. Alexander Selçuk. . . öldü.
Diğerlerinde olduğu gibi, cesedini denize attılar.