İsveç'te geliştirilen önceki zırhlı araç projeleri, mevcut fikirlerin tutarsızlığını açıkça gösterdi. İki dingilli kamyon şasisi basitçe yeni yükle baş edemedi ve yeterli performans sağlamadı. Bu nedenle, zaten 1931'ta, Landsverk, L-180 ve L-185 projelerinin geliştirilmesine başladı. Bu zırhlı araçların yeni sistemlerin şasileriyle donatılmaları gerekiyordu. Böylece, L-180 arabası, şasi tabanında 6х4 tekerlekli formülü ile inşa edildi.
L-180 zırhlı araç için temel olarak, Scania-Vabis kamyonlarından birinin şasesi alındı. Bu durumda, taban şasisi, özelliklerini, zırhlı araçlarda kullanım için uygun bir seviyeye getirme amaçlı bazı modifikasyonlara tabi tutulmuştur. Zırhlı aracın gelişimi sırasında, taban şasisinin çerçevesi ve süspansiyonu güçlendirildi ve 160 hp ile yeni bir Bussing-NAG motoru kuruldu. ve elden geçirilmiş iletim. Ek olarak, şasi yeni modelin kurşun geçirmez lastiklerini aldı. Görünüşe göre, şasi iyileştirmeleri doğruydu, ancak otomobilin özelliklerini istenen seviyeye getirmelerine izin vermemişti.
L-180'in zırhlı gövdesi, kalınlıktaki tabakalardan 5 (çatı ve alt) ila 15 (kule) mm'ye monte edildi. Düzene göre, yeni zırhlı araç m / 25'e benziyordu ve gövdenin önünde ayrı bir motor bölmesi vardı. Mücadele bölümü için kolordu orta ve arka kısımları bir kenara koyuldu. Daha etkin havalandırma için, motor bölmesinde üç adet panjur takımı alınmıştır: ön levhada ve yanlarda. Dövüş bölmesinin çatısına döner kule monte edildi silah.
Dövüş bölümünün önünde bir sürücü (solda) ve bir makineli tüfek vardı (sağda). İkincisi, bir Madsen 7,92 mm makineli tüfek içerdi ve ön yarımkürede nispeten küçük bir sektörü kontrol etti. Kulede diğer üç mürettebat üyesi (komutan, topçu ve yükleyici) vardı. 20-mm Bofors topundan sorumluydu ve makineli tüfek ile eşleştirildi. Zırhlı gövdenin kıçına yerleştirilmiş üçüncü makineli tüfek. Ayrıca kıçta savaş alanını tersine bırakmak için ek bir kontrol sağladı.
1933'te, L-180 adlı L-181 zırhlı aracın ilk modifikasyonu göründü. Baz makineden bazı büyük farkları vardı. Öncelikle, Mersedes-Benz (Almanya) tarafından üretilen şasiyi Daimler-Benz М09 motor ve 68 hp power ile not etmek gerekir. Benzer bir motor daha önce Alman zırhlı aracı Sd.Kfz.231 (6 Rad) üzerinde kullanılmış, ancak özelliklerinin yetersiz olduğu düşünülmüştü. 20-mm top yerine, L-181 zırhlı araç, 37 mermilerinde mühimmatlı bir 67-mm kalibrelik tabanca ile donatıldı. Ayrıca mürettebata sürekli bir kontrol görevinde olacak olan ikinci bir sürücü de dahil edildi.
1936'te Finlandiya için L-182'in bir modifikasyonu geliştirilmiştir. Bir top yerine, mürettebatı dörde indirmeyi mümkün kılan büyük kalibreli bir makineli tüfek yerleştirildi. Aksi takdirde, bazı küçük ayrıntılar dışında, Landsverk L-182 zırhlı araç, L-180 tabanına benziyordu. Böyle bir zırhlı araç üretildi ve müşteriye teslim edildi.
Zırhlı araçların yaratılmasında edinilen deneyim, Landsverk'in iyi ateş gücüne sahip bir savaş aracı ve o zaman için yeterince yüksek bir savunma seviyesi ve göreceli olarak düşük bir savaş ağırlığı yaratmasına izin verdi. 5,8 metre uzunluğunda, 2,2 metre genişliğinde ve 2,3 metre yüksekliğinde olan zırhlı araç, savaşa hazır bir durumda 7800 kg'dan biraz daha ağırdı.
Testler sırasında deneyimli L-180 zırhlı araç otoyolda giderken 80 km / s hıza ulaşabildi. 120 litrelik yakıt deposu 280 km'den fazla menzile sahipti. Ateş gücü ve makinenin koruma seviyesi hafif ve orta seviyedeydi tanklar otuzların ilk yarısı. Ancak, İsveç silahlı kuvvetleri, L-180'in hizmet için kabul edilmesiyle acele etmedi. Gerçek şu ki, zırhlı araçların oluşturulması, test edilmesi ve işletilmesiyle ilgili önceki deneyimler, İsveç askeri liderlerini bu tür ekipmanların savunma stratejisindeki rolünü azaltmaya zorladı. Ana vurgu, paletli zırhlı araçlar - hafif ve orta tanklardı. L-180 söz konusu olduğunda, düşük arazi açıklığı nedeniyle olumlu bir karar engellendi.
L-180 ailesinin ilk zırhlı araç müşterisi Litvanya idi. 1935’te Litvanya ordusu emretti ve ertesi yıl Alman yapımı şaside altı adet L-181 zırhlı araç aldılar. Müşterinin talebi üzerine, donanım Oerlikon 20-mm toplarıyla donatıldı. 1940'te, altı zırhlı aracın tamamı Kızıl Ordu'da "hizmete girdi". Bazı kaynaklara göre, tüm bu araçlar 1941 yazında, II. Dünya Savaşı başladıktan kısa bir süre sonra imha edildi.
Bir sonraki alıcı Danimarka oldu. 1936’te iki adet L-181 modifikasyonu satın aldı. Danimarka silahlı kuvvetlerinde, zırhlı araçlar PV M36 adını aldı. Birkaç yıl boyunca, bu zırhlı araçlar sadece egzersizlerde kullanıldı. Alman işgali sırasında, M36 devriye araçları olarak kullanıldı.
1937’in ilk aylarında İrlanda, L-180 zırhlı araçlarıyla ilgilenmeye başladı. Test için tasarlanan ilk iki araba, gelecek yıl İrlanda ordusuna devredildi. 1939'te, altı zırhlı aracın temini için başka bir sözleşme imzalandı. İrlanda bir tür rekor kırdı - silahlı kuvvetlerinde seksenlerin başına kadar L-180 zırhlı araçlar kullanıldı. Bu süre zarfında, ekipmanın birkaç güncellemeden geçtiğini belirtmek önemlidir. Böylece, kırklı yılların sonunda, ünitelerinin bileşimi değişti (zırhlı araçlar diğer makinelerle birleşti), ellili yaşların ortasında, Ford V8 motoru zırhlı araçlara, yirmi yıl sonra da 180 mm kalibrelik silahlara ve yeni makineli tüfeklere sahip L-20'i aldı.
1937 yılında Estonya, Tallinn polisi tarafından 180'e kadar kullanılan bir zırhlı araç L-1940'i satın aldı. Arabanın kaderi bilinmiyor.
L-180 ailesinin en büyük zırhlı aracı müşterisi Hollanda. 1937'te İsveç yapımı 36 zırhlı arabaları satın alma arzusunu dile getirdiler. Hollanda'da Pantserwagen M12 tanımını alan ilk X-NUMX L-181 zırhlı araç grubu aynı yıl içinde müşteriye teslim edildi. 36’te Hollanda bir düzine L-1938 makinesi (yerel marka M180) aldı ve teslimatlar durduruldu. Müşteri, kararın yabancı üreticilere çok fazla bağımlı olduğunu açıklayarak daha fazla ekipman satın almayı reddetti. Gelecekte, zırhlı araçların kendi başlarına inşa edilmesi planlandı. 38'te, L-1940 araç ailesinin bir kısmı tahrip edildi, ancak sekiz Alman zırhlı aracı, sekiz zırhlı aracı restore etti ve birliklerinde kullandı.
İsveç ordusu, Landsverk L-180 zırhlı aracına ancak on yıl sonunda uluslararası pazardaki başarısını gördükten sonra ilgi gösterdi. 1941'te, Pansarbil m / 41 ismi altında kabul edildi. İsveç askeri bölümünün emri, L-180 versiyonunda beş zırhlı aracın da teslim edilmesi anlamına geliyordu. Bu teknolojinin işleyişi altmışlı yılların başlarına kadar devam etti.
Landsverk L-180 zırhlı otomobilleri, sınıfının en başarılı İsveç gelişimi oldu. Toplamda, üç değişikliğe sahip 49 makineler üretildi. Bugüne kadar sadece dört kopya korunmuştur. İkisi İrlanda'da, biri Hollanda'da ve biri Axvall şehrinin müzesinde.
Landsverk L-185
L-185 projesi sırasında, önceki L-180'teki gibi, İsveçli tasarımcılar, 4 x2 tekerlekli devre ile kasadan uzaklaşmayı amaçladılar. Sürüş performansını artırmak için, öncelikle arazide, iki akslı dört tekerlekten çekişin yeni zırhlı aracını yapmaya karar verdiler. Böyle bir şasinin kullanılmasının yeni savaş aracının özelliklerini büyük ölçüde arttırması bekleniyordu. İsveçli tasarımcıların kısmen haklı oldukları ortaya çıktı: Dört tekerlekten çekişli bir şasinin, o sırada var olan sorunları çözmenin gerçekten etkili bir yolu olduğu ortaya çıktı. Dahası, L-185'in yaratılmasından birkaç on yıl sonra, dört tekerlekten çekişsiz hafif zırhlı araçlar bulmak zordur. Bazı verilere göre, çalışmaya başladıktan kısa bir süre sonra Danimarka ordusu projeyle ilgilenmeye başladı, çünkü Danimarka'ya olası malzemeler göz önünde bulundurularak daha fazla tasarım yapıldı.
Dört tekerlekten çekiş kasası için, İsveçli tasarımcılar Amerikalı meslektaşlarına döndü. Yeni zırhlı aracın temeli olarak 221 beygir gücüne sahip bir Ford 85 benzinli motora sahip Fordson kamyonu seçildi. Bu kamyonun şanzımanı dört tekerleğe de tork dağıttı. Süspansiyon yaprak yaylar temelinde yapılmıştır. Ana şasi nispeten düşük güçlü bir motorla donatıldı. Mevcut gereklilikleri yerine getirecek alternatif olmadığından, Landsverk'in tasarımcıları mevcut yetenekleri kullanarak bir proje oluşturmak zorunda kaldılar.
Konstrüksiyonu maksimum düzeyde kolaylaştırmak gerekiyordu. Bunun için zırhlı birlikler, 6 mm kalınlığındaki tabakalardan birleştirildi. L-185 zırhlı aracın oldukça kompakt olduğu ortaya çıktığını görmek kolaydır: teknenin iç hacmini azaltarak, gerekli metal miktarını ve bunun sonucunda tüm yapının ağırlığını azaltmak mümkün olmuştur. Bu sebeple, gövde tarafları dikey olarak yerleştirilmiş ve ön ve kıç tabakaları - bir açıyla. Kaputun ön ve yan yapraklarında motor soğutması için örtücüler bulunur. Ön sac ızgara, sürücü işyerinden kontrol sistemi aldı.
L-185 zırhlı aracın gövdesinin düzeni klasikti: öndeki motor bölmesi, ardından kontrol bölmesi ve dövüş bölmesi. Daha önceki bazı İsveç zırhlı arabalarında olduğu gibi, L-185’in gövdesinin arka tarafında bulunan iki kontrol direği vardı. Zırhlı aracın mürettebatı beş kişiden oluşuyordu, ancak operasyon sırasında ikinci sürücüyü terk ederek sık sık dörde düştü. İki sürücüye ek olarak, komutan, topçu ve yükleyici mürettebatın bir parçasıydı. Zırhlı aracın ön tekerlek yuvasının yanında bulunan iniş ekibi için sadece bir kapısı vardı.
L-185 zırhlı aracın ana silahı, çatıda dönen bir tarette bulunuyordu. Karakteristik ön eğim konik şeklin kulesinde, bir 20-mm otomatik top ve Madsen markasına ait bir 8-mm makineli tüfek yerleştirdiler. Aynı modelin ikinci makineli tüfeği, çalışma alanı sürücünün sağına yerleştirilen atıcı tarafından çalıştırıldı. Silah mühimmatı 350 mermileri idi ve makineli tüfekler için mühimmat kutularına toplam 3500 mühimmat yerleştirildi.
Danimarka için tasarlanan yeni İsveç zırhlı aracının boyutları önceki savaş araçlarının boyutundan biraz farklıydı. L-185 zırhlı aracın uzunluğu 5 metreyi geçmedi, genişlik yaklaşık 2 m idi ve toplam yükseklik 2,3 m'den fazla değildi, aynı zamanda zırhlı aracın nispeten hafif olduğu ortaya çıktı. Koruma seviyesinden tasarruf sağlayarak, savaş kütlesi tonları 4,5'e getirebildi.
Geliştiricilere göre, nispeten düşük güçlü bir motora sahip hafif zırhlı bir araç, otoyolda 80 km / s hıza ulaşabilir. Ancak, testte, vaat edilen hızın sadece yarısını gösterdi. Karayolu üzerindeki gerçek maksimum hız, 45 km / s'yi aşmadı. Açıklık, 4x2 şemasının önceki zırhlı araçlarına kıyasla biraz arttı, ancak engebeli arazide normal hareket için yeterli değildi.
L-185 zırhlı aracın kendine özgü sürüş özellikleri, muhtemelen ikincisinin gelecek planlarını etkilemesine rağmen müşteriyi yabancılaştırmıyordu. Buna ek olarak, İsveçliler tarafından sipariş edilen araca olan tutumu savaş özelliklerini yansıtmalıydı. Sağlam silahlarla, yetersiz rezervasyon yaptı. Bu nedenle orduda bu tür zırhlı araçların kullanılması şüpheli bir girişimdi.
Bununla birlikte, 1934'te yeni zırhlı arabanın tek bir kopyası, yeni atanan PV M34 adını aldığı Danimarka'ya teslim edildi. Makinenin sınırlı özelliklerinden dolayı, kullanımda yaklaşık 1937-38'e kadar sınırlı kaldı, ardından depoya gönderildi. Zırhlı araç L-185 / M34'in kaderi hakkında bilgiler değişir. Bir kaynağa göre, on yılın sonunda atıldı. Diğerleri, 1940'te Almanların bir zırhlı araç olarak kupa olarak alındığını, tamir edildiğini ve polis birimlerinde kullanıldığını iddia ediyor. Her neyse, zamanımızın tek zırhlı araç modeli L-185 korunmadı.
Landsverk vaşağı
1937’e göre Landsverk’in tasarımcıları zırhlı araç yapımında yeterli deneyime sahip oldu ve Lynx (“Lynx”) kod adıyla yeni bir projede çalışmaya başladı. Projenin amacı, 4х4 tekerlek formülü, yüksek hız ve manevra kabiliyeti, iyi bir koruma ve ateş gücü seviyesine sahip gelecek vaat eden bir zırhlı araç yaratmaktı. Daha önceki projelerin aksine, yeni zırhlı aracın özel olarak tasarlanmış bir alt takım alması gerekiyordu. Görünüşe göre, hazır birimlerin kullanımı tavizsiz olarak kabul edildi.
Makinenin önden izdüşümü ve ön direk kontrolü (sol makineli tüfek) Makinenin ekseni boyunca kule sağa kaydırılır - motor sola kaydırılır.
Lynx zırhlı araç için, orijinal tasarımın zırhlı bir gövdesi geliştirildi. Kalınlığı 13 mm'ye kadar olan tabakalardan yapılmış ve ilginç bir şekle sahipti. İç ünitelerin imalat ve yerleştirme kolaylığı için, kasanın ön ve arka parçaları neredeyse aynı yapıldı, minimum farkları vardı. Bu, diğer şeylerin yanı sıra, yaşanabilir hacim iki kontrol istasyonunda kabul edilebilir bir araç bileşimi ve gözlem aracı ile donatılmasını mümkün kılmıştır. İki iş sürücüsünün varlığı motorun yerleşimini etkiledi. 1664 beygir gücüne sahip Scania-Vabis 142 karbüratör gövdenin orta kısmına, sol tarafına monte edilir. Radyatör panjurları ve egzoz borusu gemiye yerleştirildi. Motorun bu şekilde bir düzenlemesi, her iki aks için göreceli olarak basit bir transmisyon verici tork yapmayı mümkün kılmıştır. Kurşun geçirmez lastiklere sahip dört tekerlek bir yaprak süspansiyonu aldı.
Zırhlı gövde makinesinin önünde "Lynx", sol tarafta ilk sürücünün iş yeri bulunuyordu. Çevreyi küçük bir kuledeki görüntüleme cihazlarından ve kapağındaki ön kapaktan ve taramadan izleyebiliyordu. Gerekirse her iki kapak, görüntüleme cihazı bulunan zırhlı bir kapakla kapatılabilir. Sürücünün sağında, 8 mm Madsen makineli tüfek ile silahlı nişancı vardı. Nişancı ve şoför, gövdenin arka kısmına da yerleştirilmiş ve şoför, motorun arkasına (sol taraftaki) yerleştirilmiş ve atıcı, onun yanındaydı. Ana sürücü ve nişancılar zırhlı bir arabaya binip yanlardaki kapılardan bırakabilirler. Kıç tamircisi şoförün kendi kapısı yoktu. Gövde kenarlarının kendine has şekli nedeniyle kapılar çift yönlüdür. Ön kapılar sürüş yönünde geriye doğru ileri - geri açıldı.
Yeni bir savaş modülü geliştirmek için zaman harcamak istemeyen Landsverk tasarımcıları, Lynx zırhlı aracını L-60 hafif tankından ödünç alınan bir kule ile donattılar. Zırhlı bir teknenin çatısına, sancak yönündeki bir kaymaya sahip, komutan ve topçu işi olan bir kule kuruldu. Taretin içine 20-mm otomatik top ve Madsen 8-mm makineli tüfek yerleştirildi. Mühimmat tabancaları, 195 mermilerinden oluşuyordu. Üç makineli tüfek toplam mühimmatı - 2100 kartuştan daha fazlası.
“Lynx” zırhlı otomobilinin, bu sınıftaki diğer İsveç araçlarıyla neredeyse aynı boyuttaydı. Uzunluğu, 5,2 metreyi aştı ve genişlik, 2,25 m'ye eşitti, aynı zamanda, zırhlı aracın öncekilerden biraz daha düşük olduğu ortaya çıktı. Kulenin çatısı üzerindeki yüksekliği 2,2 metreyi geçmedi. Savaş ağırlığı 7,8 tona ulaştı. Bu kadar küçük zırhlı bir arabanın içinde altı kişilik bir mürettebat vardı: bir komutan, iki sürücü mekaniği, bir topçu ve iki topçu.
Zırhlı araç için özel olarak tasarlanan orijinal şasinin kullanımı, yüksek performans sağladı. Karayolu üzerinde, Lynx, 80 km / s hıza ulaşabildi. Yakıt tedariki 200 kilometreye kadar çıkabildi. Arazi arazilerinde, araç o zamanlardaki hafif tanklarla rekabet edemedi, ancak önceki tekerlekli araç türlerini aştı. Zırhlı kolordu koruma düzeyi kabul edilebilir olarak kabul edildi ve ateş gücü o zamanın zırhlı araçların silahlandırılması konusundaki görüşlerine tekabül etti.
Yeni zırhlı aracın avantajını gösteren testler İsveç ordusunu ikna etmedi. Bu nedenle, Danimarka Lynx zırhlı araçlarının ilk müşterisi oldu. Otuzlu yıllarda, bu devlet zırhlı araç filosunu düzenli olarak güncelleme girişiminde bulundu, ancak sınırlı finansal yetenekler bütün planlarını gerçekleştirmesine izin vermedi. 1938'ta Danimarka ordusu yine uygun zırhlı araçlar aramaya başladı. Yarışma komitesi, çeşitli araçlar için dokümanları inceledikten sonra iki finalist seçti: İngiliz zırhlı aracı Alvis-Straussler AC3 ve İsveç Landsverk Lynx.
Yarışmanın galibi İsveçli zırhlı araçtı. Biraz daha yüksek fiyatlara rağmen özellikleri ve üretim hızı ile müşteriyi kendine çekti. Ayrıca İsveç tarafı, zırhlı aracının tasarımında bazı düzenlemeler yapmaya karar verdi, örneğin bir radyo istasyonunun kurulumu için kuleyi yeniden düzenlemek için.
Orijinal planlara göre, Danimarka 18 zırhlı araçlarını almak istedi. Tedarik sözleşmesi yılın 1938'unun sonunda imzalandı. Bununla birlikte, bir dizi harcama kesintisinden sonra, Danimarka ordusu yalnızca üç zırhlı araç sipariş edebildi. Gelecek yıl nisan ayında, Danimarka sipariş edilen zırhlı araçları aldı. Silahlı kuvvetlerinde, yeni bir PV M39 tanımı aldılar. Bazı nedenlerden dolayı, birkaç ay boyunca, Danimarka askeri personeli, yalnızca zırhlı araçlarda ustalaşabildi. Gerçek şu ki, verilen Lynx'in silahı yoktu. Onları yalnızca 39 düşüşünde savaşa hazır bir duruma getirmek mümkündü.
Avrupa’daki politik-askeri durumun görülmesi üzerine, 1939’in baharında, resmi Kopenhag, İsveç zırhlı araçlarının satın alınması için ilk planın gerçekleştirilmesi için gerekli fonları bulmaya karar verdi. Mayıs ayında, 1939 dokuz araç için bir sözleşme imzaladı ve ertesi yılın şubatında Danimarka altı ışın daha sipariş etti. Sipariş edilen zırhlı araçların bir kısmı 1940'in ilkbaharı tarafından yapıldı, ancak daha ileri gelişmeler sözleşmenin tamamlanmasına izin vermedi. Nisan ayının başında, 40, Almanya Danimarka'yı işgal etti ve mevcut olan üç Lynx zırhlı aracı ona kupa olarak gitti. Gelecekte, araba Alman polis birimlerini geçti.
Yine de Landsverk sipariş edilen zırhlı araçların yapımını tamamladı, ancak onları Danimarka'ya transfer edemedi. Landsverk o sırada birkaç büyük askeri emir gerçekleştirdiğinden Lynx zırhlı araçlarının bir kısmının Volvo tarafından yapıldığı unutulmamalıdır. 1940 yılında, İsveç ordusu tarafından Pansarbil m / 40 adı altında kabul edildiler. Askerlere teslim edilmeden önce, makineler Bofors tarafından üretilen yeni 20-mm silahları aldı. 15 zırhlı "Lynx" Danimarka ordusuna devredilebilirdi. 1941'in başlangıcında, Danimarka sipariş edilen ekipmanı transfer etmeyi İsveç'e sundu. İsveç, tarafsız olduğu ve uluslararası bir karakterin belirli sonuçlarıyla tehdit ettiği böyle bir anlaşmayı reddettiği için reddetti. Danimarka'nın çelik zırhı altında bir grup zırhlı aracı devretme önerisi hakkında bilgi var. Fakat ondan sonra araba İsveç ordusunda kaldı.
Landsverk Lynx zırhlı araçlarının kullanımı İsveç ordusunda, ellilerin ortasına kadar devam etti. 1956'te İsveç, Dominik Cumhuriyeti'ne 13 zırhlı araç sattı. Bu zamana kadar kalan iki kişi muhtemelen kaynaklarını geliştirdi. Bazı kaynaklara göre, kullanılan zırhlı araçlar “Lynx”, altmışlı yılların düşmanlıklarında kullanılmış, ancak kullanımlarının sonuçları hakkında kesin bir bilgi bulunmamaktadır.
***
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle, şu anki haliyle zırhlı araçların potansiyellerinin olmadığı belli oldu. Hareketlilik, koruma ve ateş gücünün spesifik kombinasyonu, ön plana çıkmalarına izin vermedi. Yavaş yavaş, zırhlı araçlar yeni ekipman sınıflarına dönüştürüldü: savaş misyonları düşmanla açık çatışmalarla ilgili olmayan keşif ve keşif devriye araçları ile savaş.
Son savaşın sonuçlarını analiz eden İsveç ordusu ve savunma sanayii, diğer ülkelerle aynı sonuçlara ulaştı. Landsverk Lynx zırhlı otomobilinden sonra, bu tür projeler kademeli olarak ortadan kalktı ve farklı bir teknikle zorlandı. 1941'te, İsveç tasarımcılarının, zırhlı araçlarda bir takım gelişmeler kullanan Terrängbil m / 42 zırhlı personel taşıyıcısı üzerinde çalışmaya başladıklarını belirtmek gerekir. Ancak, bu makine askerleri taşımak için tasarlanmıştı. Yakında, pratik benzer inşaat maliyetleri ve emek yoğun operasyon ile, bir zırhlı personel taşıyıcısının bir zırhlı araçtan ziyade ordu için daha faydalı olduğunu göstermiştir. Bu nedenle tarih İsveç zırhlı arabaları yakında sona erdi.
Sitelerin malzemelerinde:
http://www2.landskrona.se/
http://aviarmor.net/
http://sphf.se/
http://militaryfactory.com/
http://ointres.se/
http://armyvehicles.dk/