Hepimiz hikayeyi biliyoruz. İki kardeş, babalarının eski ’67 Impala’sına biner ve geceleri çarpışan şeyleri bulmak için sayısız küçük kasabadan geçer. Hiç şüphe yok ki Doğaüstü 327 bölümden sonra bilimkurgu/fantezi türüne damgasını vurdu ve oyuncular Jared Padalecki ve Jensen Ackles sonsuza dek sırasıyla Sam ve Dean Winchester rolleriyle tanınacaklar ve neden olmasınlar? Üzerinde birkaç konuk noktası ile O Zaman ve Şimdi Doğaüstü podcast’i ve Ackles’ın potansiyel üzerine kendi çalışmasını yeniden izleyin prequel, serinin yıldızları bile Winchester ismini tam olarak geride bırakamıyor gibi görünüyor. Tabii ki, sadece onlar değil.
Gösteri bir korku dizisi olarak başlasa da tam olarak orada kalmadı. 15 sezon boyunca, birden fazla showrunner ve iki farklı televizyon kanalı, Doğaüstü anormal bir şeye dönüşmüştür. Genellikle karanlık fantezi, korku ve hatta komedi arasında gidip gelen dizi, gerçekçi canavar evresini aşmaya çalıştı ve neredeyse her yıl yeni bir kıyamet tehdidi ile her yeni sezonda daha da büyüdü. Dizi ilk büyük mitarkını tamamladıktan sonra (sevgiyle “Kripke Dönemi” olarak anılır) dizinin yaratıcısından sonra Eric Kripke), yavaşlama belirtisi göstermedi, bunun yerine daha büyük tehditler, alternatif dünyalar ve hatta Şeytan’ın öz oğlunu tanıttı. Söylemeye gerek yok, gösteri birkaç farklı aşamadan geçti.
Ancak “Hayran Kurgu”, “Scoobynatural” ve “Fransız Hatası” gibi ikonik bölümler ne kadar sevilse de, gerçek şu ki, bu açıkça meta bölümler istisnadır. Doğaüstü Genel kuraldan ziyade. Açıkça söylemek gerekirse, bu bölümler harika, ancak şovun konusu değiller ve dizinin genel tonunu temsil etmiyorlar (ya da olmalılar). Ne zaman Doğaüstü İlk yayınlanan bir korku şovuydu, biri kayıp babalarını aramak için ülkeyi dolaşan iki erkek kardeş hakkında (ustaca bir oyuncu tarafından oynandı). Jeffery Dean Morgan) ve yol boyunca canavarları avlarlar. Her yeni bölümde, ürkütücü pijama partilerinde anlattığınız türden tanıdık bir şehir efsanesine yeni bir bakış attı ve neredeyse kanalı değiştirmek (veya Netflix’te başka bir şey izlemek) istemenizi sağlayacak grizzly bir teaser vardı. Tabii ki, hiç yapmadın. Sam ve Dean’den çok etkilenmiştin ve bölümün sonunda iyi olduklarından emin olmak istedin. Hepimiz yaptık.
Karamsar aydınlatma, pratik efektler, kan ve bağırsaklar… Doğaüstü her şeyi nasıl yapacağını biliyordu, özellikle ilk yıllarında, her hafta korku filmi gibi hissettiren ürkütücü bir atmosfer inşa ediyordu. Ve olağanüstü bir iş çıkardılar! 2000’lerin ortalarından birkaç korku filmi izleyin Jeeper’ların Creeper’ları, anneya da 13. Cuma remake (aynı zamanda Padalecki’nin oynadığı) ve notları karşılaştırın, düşündüğünüzden çok daha benzerler. Aslında, bazen Doğaüstü bölümler daha ürkütücüydü. Sam ve Dean, izleyicilerin diziye ilk sezondan daha uzun süre bağlı kalmasının nedeni olsalar da, Doğaüstü büyük ölçüde hit oldu çünkü o sırada televizyonda bunun gibi başka bir gösteri yoktu. Şimdi korku şovları gibi Amerikan korku hikayesi ve Gece Yarısı Ayini biraz daha ana akım, ama o zamanlar bilim kurgu dizileri gibi Kayıp, Küçükköyve Savaş Yıldızı Galactica tüm öfke vardı. O zamanki diğer fantezi şovlarıyla karşılaştırıldığında bile Melek veya merlin, Doğaüstü biraz daha koyulaştı ve bununla gurur duyuyordu. Gösteri gerçekten eşsizdi ve insanlar başından beri bunun için çıldırdı. Çocuklar hayaletleri, iblisleri, wendigoları veya kötü korkulukları kovalıyor olsalar da, her zaman canınızı sıkacak bir şey vardı.
Yine de, yol boyunca bir yerde, gösteri bunu kaybetti. Elbette, Doğaüstü Dördüncü sezonda haftanın canavarı olaylarına odaklanmaktan Hıristiyan eskatolojisine geçmeye başladı, ancak 4. Sezon (ki bu yazarın tüm zamanların en sevdiği bölüm grubu) bile tek başına korku hikayelerini kusursuz bir şekilde harmanlayabiliyordu. mitoloji arsa çizgilerini riske atıyor. Evrensel canavarlara övgü olması gereken “Monster Movie” gibi daha komedi bir bölüm bile, korku türünün ikonik geçmişini onurlandırırken komik olmayı başardı (yani, hala bir korku gösterisi gibi geldi). Sezon 5 daha mitoloji temelli hikaye anlatımına doğru ilerlerken (şehir efsanelerinin çoğunu geride bırakarak), doğal olarak daha önce olanı inşa etti ve Kripke’nin orijinal kanonunu etkili bir şekilde kapattı. Ne olursa olsun, gösteri eğilimi devam etti, ancak muhtemelen daha iyisi için değil.
Olup olmadığı filmden dijitale geçiş ya da klasik haftanın canavarları yerine mitoloji hikayelerine daha fazla vurgu yapılması, Doğaüstü hem tonsal hem de görsel olarak korkudan ve daha da fantaziye kaydırıldı, gösteriyi daha baştan çekici kılan şeyin benzersiz korku unsuru olduğunu görmezden geldi. En büyük problem Doğaüstü ne kadar uzun sürseydi garip karakter kavisleri ya da daha büyük mitolojideki delikler bile değildi (bunlar kesin sorunlar olsa da), daha ziyade bir yolculuğa çıkma korku şovu olmanın orijinal vizyonundan çok uzaklaşıp unutmuşlardı. bu süreçte “insanları kurtarmak” nasıl bir şeydi. Şov, Sezon 11’in başında, Sam’in iblisi ve ev sahibini öldürmek yerine iblislerin ele geçirdiği insanları kurtarmaya geri dönmek istediğine karar verdiğinde bile bu konuda yorum yapıyor. Ne yazık ki, bu sadece birkaç bölüm sürer ve dizide bir daha asla bahsedilmez. Bu küçük yay mükemmel bir şekilde kapsüller DoğaüstüKöklerini tamamen unutarak bir dizi sonsuz kıyamet tarafından çıkmaza girmenin tekrarlayan sorunu.
İlk birkaç sezonun çok kişisel hissetmesinin nedeni, öyle olmalarıdır. Her bağımsız karakter, kardeşlerin yaptığı kadar çok kavise sahiptir ve her biri, bir korku filminde göreceğiniz bir arketip (veya bir arketip üzerinde bir oyun) gibi hissettirir. Gerçekte, ilk birkaç sezondaki konuklar veya yinelenen yıldızlar bile dahil Julie Benz, Alona Tal, Sterling K. Brownve Nicki Aycox birkaçını saymak gerekirse, sonraki sezonlardan önemli ölçüde daha iyiydi. Ama erken Doğaüstü gerçekten ayrıydı çünkü dünyayı kurtarma etrafında dönen felaket bir anlatı yoktu, her bölüm her karakterin kendi kişisel kıyametine, özellikle Sam ve Dean’inkilere değindi. Standart bölümünüze ilk günlerinden itibaren bakarsanız Doğaüstü, belki serinin sadece ilk çeyreğinde bile, her bir bağımsız, klasik haftanın canavarı hikayesinin mükemmel olduğunu göreceksiniz. Bu onların sorunlarının olmadığı ya da her açıdan kusursuz oldukları anlamına gelmiyor ama her biri göze çarpıyordu. Evet, buna son birkaç sezondaki haftanın canavarı bölümlerinden çok daha iyi olan ve kesinlikle insanların takdir ettiğinden daha iyi olan “Bugs” da dahildir.
Bu haftalık avlar dokunaklı, heyecan verici ve çoğu zaman korkutucuydu, hatta bazıları tam bir kabus yakıtı (“Korkuluk”, kimse?). Buna karşılık, gösterinin arka yarısından herhangi bir rastgele bölümü araştırırsanız, her yerde oldukça genel hissettiren bir şey bulmakla yükümlüsünüz. Bu, iyi (hatta harika) bölümlerin olmadığı anlamına gelmez. Doğaüstü daha sonra, ama dürüst olursak, gösterinin zaten bulunduğu yerle neredeyse hiç kıyaslanamazlar. Elbette, bunun bir kısmı muhtemelen zaten x-sayılı bölüm izlediğimiz ve gösteriye karşı biraz duyarsız olduğumuz için, ancak daha iyi bir açıklama, dizinin arka yarısının bir korku filmi kadar düşünceli veya korkutucu olmadığıdır. olması gerekiyordu ve gerçekten denemiyor.
“Something Wicked”, “Asylum” veya “Scarecrow” gibi önceki bölümler ürkütücü çünkü yaratıkların kendilerini neredeyse yenilmez hissediyorlar ve genellikle Sam ve Dean’in en büyük korkularını besliyorlar. Bazen erkeklerin kazanabileceğinden bile o kadar emin değiliz ve bir şekilde kazandıklarında, bu genellikle aptalca şans, takdir veya bir tür sihirli iblis öldürme kurşunuyla olur (başlangıçta çok sınırlı sayıda olsalar da). koltuk değneği olmasını önlemek için). Aslında, ilk birkaç hayaletlerini yenme yolları, olağan “tuzla ve yak” tekniğiyle bile değil, istemeden ruhların intikam yoluyla barış bulmasına yardım ederek. Son birkaç sezondaki birçok bölümün eksikliği bu özel bakım. Başlangıçta, gösteri, kişisel trajedi, inanç sorunları veya geleceğe yönelik korkular olsun, yalnızca hayaletleri, iblisleri ve canavarları yaratmaya hizmet eden zamanın testine dayanan farklı temaları keşfetmeyi ve oynamayı severdi. daha korkutucu. Ne tür bir korku hikayesine girdiğini asla bilemezdin ve bunda canlandırıcı bir şey vardı.
Gösteri, canavarların inandırıcı olduğu ve her hafta bahislerin yüksek olduğu (ancak kıyamet değil), temelli bir korku draması olmak için savaştığında, Doğaüstü mutlak en iyisiydi. Sadece 12 bölümde, Dean elektriğe kapılır ve bir av (“Faith”) sırasında büyük bir kalp krizi geçirir, bu da bize Winchester’ların bile her şeyin bir arada olması gerekmediğini hatırlatır. Bu bölümden zar zor canlı çıkıyor ve iyileşmesinin tek nedeni başka bir hayatın pahasına. Kardeşin dirilişlerinin nadiren kalıcı sonuçlara yol açtığı serinin geri kalanıyla karşılaştırıldığında, bu seri göze çarpıyor ve sonraki sezonda Dean’le birlikte kaldı. 1. Sezon finali “Devil’s Trap” sona erdiğinde, Winchester’lar neredeyse hayatlarına mal olan korkunç bir araba kazasındadır. Yine, bahisler yüksekti, ancak anlaşılmaz değildi. Başlangıçta, Doğaüstü Her şeyi oldukça temelli tutarken kafalarımızı nasıl karıştıracağımızı gerçekten biliyordu ve bu, kapaklı telefonlar ciddi şekilde modası geçmiş olsa bile, bu erken bölümlerin bugün bu kadar kolayca yeniden izlenebilir olmasının büyük bir nedeni.
Gerçek şu ki Doğaüstü hayaletleri, iblisleri, canavarları ve benzerlerini avlayan iki kardeşin, her uykulu küçük kasabaya bir daha asla dönmemek üzere girip çıktığı hakkında bir gösteri olduğunda her zaman en iyisiydi. İnsanlar bunun için imza attı, çoğumuzun aşık olduğu şov bu. Tüm sorunlarına rağmen, “Devam Et” dizisinin finali, en azından gösteriyi başlangıçta harika yapan şeyi yeniden yakalamaya çalıştığı için övülmelidir. Bahisler hem yüksek hem de kişisel ve Dean’in son avı, onun son avıydı. Elbette, final birçok yönden yetersiz kaldı, ancak kardeşlerin birlikte son vakası, maskeli vampirleri avlamak, son birkaç sezonda üzerinde çalıştıkları çoğu vakadan daha korkutucuydu ve kesinlikle son için güzel bir tempo değişikliğiydi. Dürüst olmak gerekirse, dizinin finali son sezondan ziyade dizinin ilk birkaç sezonunu daha iyi temsil ediyordu ve hikayeyi aynı şekilde kapatmasa da, diyelim ki “Swan Song” yıllar önce yaptı. elinden gelenin en iyisini yaptı.
Günün sonunda, Doğaüstü muhteşem bir gösteridir. Son derece evrensel temaları kapsıyordu, bizi bol bol güldürdü ve ürpertti ve genellikle bize ailenin önemini hatırlattı (eğer Adam değilseniz…). Şovun baştan sona çoğunlukla sağlam olduğuna şüphe olmasa da, ilk birkaç sezon içlerinde ne yazık ki çok erken giden bir kıvılcım vardı. Tabii, şov o zamanlar hala ayaklarını buluyordu, ama çok hızlı yürümeyi (ve araba sürmeyi) öğrendi, sadece çok hızlı sürüyor gibiydi. Böyle eşsiz bir korku dramasını bu kadar erken görüp göremeyeceğimizi zaman gösterecek. Doğaüstü Winchester’ların nihayet barış içinde olduğunu bilerek rahatlayabiliriz. Ama hey, bu Doğaüstübu da hiçbir şeyin gerçekten bitmediği anlamına gelir…
‘The X-Files’tan’ ‘Supernatural’a: Supernatural TV Şovlarında En İyi 8 İkili
Sonrakini Oku
Yazar hakkında
Kaynak : https://collider.com/supernatural-was-better-as-horror-show/