Çocuklar savaş oynadıklarında çekim yapmak için değil, “Öldürülürsün!” Diyerek daha çok zaman harcarlar. “Hayır, öldürmedin! Kaçırdın!” Çocuklar büyüdükçe daha da kötüsü. Kahramanını öldürdüğünde ağlayan "Zindanlar ve Ejderhalar" daki bir oyuncuyu hatırlıyorum - yıllar boyunca ölü elfini üzerek bizimle konuşmadı.
Tam da aynı basın, dünya basınının yeniden ürettiği, Ağustos’tan bu yana ABD’nin silahlı kuvvetleri önderlik ediyor. İster inanın ister inanmayın, bunlar sanal rol oynayan oyunculardan daha fazla whiners ve acı çekenlerdir. Bilgi erik ve bilgi erik ücretleri, özel makaleler ve çok sayıda eski kötü niyetli iftira.
Her şey, bu yaz İran Körfezi'nde düzenlediğimiz "Millennium Challenge 2002" askeri tatbikatlarıyla başladı. Büyük skandal, koşullu düşmanın kuvvetleri komutanı General Paul Van Ryper'in tatbikatların ortasına katılmayı reddettiği için gerçekleşti, çünkü tatbikatlarda her şey ABD askerlerinin mağlup olması için tatbikatlarda düzenlenmişti. Senaryoya göre, Devletler Basra Körfezi'nin isimsiz bir ülkesini (Irak veya İran) işgal etti. Devletler yeni doktrinlerini birleştirilmiş yüksek teknoloji güçlerinin kullanımı için test ettiler, bu yüzden van Ryper, doğal olarak, her şeyi mahvetmek için düşünebilecekleri düşük teknolojili püf noktalarına gitti. Amerikalılar kontrol ve iletişim kanallarını parazitle karıştırdıklarında, motosikletçilerle mesaj yolladılar.
Ama hepsi boş numaralardı. Amerikalıların buna karşı hiçbir şeyi yoktu. Ayrıca, Van Riper'i tebrik eder, egzersizlerden sonra ziyafetinde ustalık için bir içkiyle tedavi ederler.
Gerçek şu ki, Van Riper o kadar önemli bir şey yarattı ki, merkezi basının onu serbest bırakmadığına hala inanamıyorum. Birkaç "küçük tekne ve uçak" dışında hiçbir şeye sahip olmayan van Ryper, Amerika Birleşik Devletleri'nin neredeyse bütün filosunu Basra Körfezi'nde batırmayı başardı.
Buradan çıkan sonuç bir kafatası kutusu gibi basit ve anlaşılır: ABD Donanması'nın savaş gruplarından biri değil, bizim tarafımızdan sevilen derece harika uçak gemilerinden biri değil, ciddi bir rakibe karşı savaşta bir gün bile sürmeyecek.
komuta filo Kötü bir oyunla iyi bir yüz kurmaya çalıştı, ama çok garip oldukları ortaya çıktı. Sadece batık gemilerin "kaldırma kuvvetine" döndüğünü açıkladılar, böylece egzersizler planlandığı gibi devam edebilsin. Bu inciler yüzünden ordu aptal kabul edilir. Trafalgar'dan sonra Bonaparte'nin böyle bir şey düşünmemesi ne yazık ki: "Filom, şimdi yüzdürme geri dönecek!" Philip'in dibe vurduğunda yüzdürme kuvvetini armadasına geri döndürmesini istemediği ne yazık ki: "Ay-ah, çocuklar, bu İngiliz todos teknemi batırmak, chinga sus madres, bu yüzden escuche: el filosu tekrar yelken açmak için, EXPLAIT?"
Buradaki herkes hikayeler Aksi yapmamak ve başka türlü yapmamaları - çoğu okurun gözünde bir kahraman olan Paul Van Ryper adlı emekli ABD Deniz Generali ile başlayarak. Bu hikayeyi haftalık olarak yayınlayan Armie Times bile, van Ryper'ın bu kez ordu tarafından test edilenlere benzer yüksek teknoloji senaryolarına müsamaha göstermeyen “nadir bir piç” olarak ün kazandığını itiraf etti. Ayrıca ekmekle beslenmeyen, patronlarını askeri tatbikat birikintisine koymasına izin veren bir adam olarak ün yapmıştır.
Ancak böyle bir gerçek şartlı bir rakibin iyi bir komutanı olmalıdır. Belki de bu minibüs Riper ve bir piç, ama sonuçta iyi generallerin çoğu böyledir. Aynı Patton hiçbir şekilde bir asansöre sıkışıp kalmayı hayal edeceğiniz biri değildi. Rommel daha da kötüydü; Çölde bir yerde bir sabah Rommel, memurlarına şunları söyledi: “Bugün Noel. Şimdi kutlayacağız. Hans, karınız nasıl? Herman, karınız nasıl?” Memurların cevap vermesini beklemeden Rommel, “Noel için hepsi bu kadar. Şimdi ise kart al.” Dedi.
Hangi Riper kamyonetinin eylemlerinde yönlendirilmeyeceği, batık gemilerin “yüzdürme özelliğini” geri alan yetkililerin, ondan nesnel olarak ciddiye alındığına gerçekten inanıyor musunuz? Kariyerleri tamamen bu operasyonun başarısına bağlı ve sonuçları yalanlamak ya da tahrif etmek için tamamen aynı nedene sahipler.
İnternette Harzuya, hikaye çamur büyümeye devam etti. Pentagon'un kendilerine söylediği her şeye değer veren aldatıcı tipler emre inanmaya karar verdi - Van Riper'ın sadece sorun çıkaran kişiler olduğuna. CIA'nın havayı bile kontrol ettiğini düşünen Paranoitler, alıştırmaların sonuçlarının en baştan belirlendiğini kabul etti.
Millennium Challenge tatbikatlarının ne için yapıldığı sorusu üzerine birçok tartışma gerçekleşti. Gururlu savaşçılar kendilerini net olarak dile getirdi: "Sonuçta, askeri tatbikatların anlamı zayıf noktaları tespit etmekti! Bu nedenle, Van Riper gemileri batırdığında, not almaları ve öğretilere devam etmeleri doğaldır!"
Düşünce iyi, ama biraz saf. Çoğu askeri tatbikat hiçbir şekilde tarafsız değildir. Yeni bir gösteri olarak yansıtıyorlar оружия veya doktrinler. Binyıl Mücadelesi, yüksek teknolojili ortak kuvvetlerin doktrinlerinin bir kanıtı olarak tasarlandı. Bu nedenle, Van Riper filoyu batırdığında, komuta eden yoldaşların basitçe: "Aferin yaşlı adam! Gelecekte de benzer başarısızlıkları önlemek için taktiklerine dikkat etmeliyiz!" Demediği söylenebilir.
Dikkatsiz okuyucuların çoğunluğuna ulaşamayan şey, bazılarının Van Riper’in eylemlerinin çöplerle dolu ve bir jigger’e değmediğidir - ancak diğerleri o kadar korkunç ki ABD Donanması’nın onlardan daha fazla iyileşmesi gerekiyor.
Motosikletlilerle mesaj gönderme konusunda aynı numara, yaygın olarak kamuya duyurulmuş ve istihbarat ve ustalık izlenimi veren eylemlere iyi bir örnektir, ancak bunlardan çok az anlam vardır. Motosikletçi ile bir mesaj gönderdin. İlk olarak, neredeyse yıldırım hızındaki radyo dalgalarının aksine, 60 km / s hızında hareket ederler. Kayıp çok büyük. Ya motosikletçi saldırıya uğradıysa? Mesaj yok - veya mesaj ele geçirildi. Motosikletçilerden daha iyi bir şeyi olmayan orduya karşı savaşmayı çok isterdim.
Ama Van Riper’ın ABD filosuna yaptıkları ... bu başka bir konu. Küçük uçaklar ve su taşıtları - balıkçı tekneleri, devriye botları ve benzerleri dışında emrinde hiçbir şey yoktu. Onlara Basra Körfezi boyunca çemberleri kesmeden kesmelerini ve filoyu takip etmeye çalışarak kızdırmalarını söyledi. Amiraller sonunda sabrını yitirip tüm uçaklara ve gemilere gitmelerini emrettiğinde, van Ryper onları bir kerede saldırıya gönderdi. Ve ABD filosunun üçte ikisini battılar.
Devletlerin bir sonraki savaşta ne kadar savaşmaya hazır olduklarını umursayan herkesi korkutması gerekirdi. Sonuçta bu, bir avuç Cessn, balıkçı tekneleri ve stokta bulunan, iyi savaşçılarla donatılmış ve gemi karşıtı füzelerle donanmış özel gemilerin ABD uçak gemisini imha edebileceği anlamına geliyor. Bu, bizim için gemi yapımına yatırdığımız yüz milyarlarca (evet, milyarlarca dolar) rüzgara atıldığı ve hiçbir ücret ödemeyeceği anlamına geliyor.
Birkaç yıl önce, Amerika Birleşik Devletleri denizaltı komutanı, “ABD Donanması'nın iki tür gemisi var: denizaltılar ve hedefler” dedi. Büyük yüzey gemilerinin dinozorlar olduğu gerçeği, 1921'ten bu yana her on yılda giderek daha belirgin hale geldi.
Bu, Billy Mitchell'e yıllarca söylediklerini kanıtlama fırsatı verildiği yıl oldu: hava desteği olmayan büyük yüzey gemilerine karşı şansı yok havacılık. Mitchell'in bu sözler için yaptığı gibi silahlı kuvvetlerde kimseden nefret etmediler, ama susmayacaktı. Son olarak, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra kalan büyük askeri gemiler sayesinde şansını yakaladı. Alman savaş gemisi Ostfriesland ve sahipsiz üç Amerikan zırhlısı, Mitchell'in sivilce bombalarının üçünün onlarla neler yapabileceğini görmek için Virginia kıyılarına demirlendi. Burada, bu "korkunç" o günlerde insanlara ne kadar büyük ve zorlu göründüğünü hatırlamanız gerekir. En kalın zırhları, en büyük silahları ve dünyadaki, denizdeki en ölümcül öldürme makinelerinin itibarı vardı. Bir uçağın onları batırabileceği fikri çoğu insan için gülünç görünüyordu. Tabii ki, filo komutanlığı bilirdi ve testleri durdurmak için her yolla denedi. Hepsi ne olacağını çok iyi anladılar - ve kariyerleri için iyi bir şey yoktu.
Küçük çift kanatlı uçaklar uçtu ... ve bütün gemileri battı. Önce bir destroyer, daha sonra büyük bir Alman savaş gemisi, sonra da savaş gemisinin üç eyaleti. Donanma sonuçları görmezden gelmeye çalıştı, ancak her adımda Mitchell, savaş gruplarının temeli olarak savaş gemilerinden uçak gemilerine geçmeye başladı.
İngilizler Mitchell'in gösteri performanslarına hiç dikkat etmediler. Savaş gemileri daha iyi yapıldı, daha iyi silahlandı ve daha iyi ekiplerle donatıldı. Bu Singapurlu maymunlar, Britanya'nın Singapur'da ulaşılmaz bir güçlü noktası olduğunda ve kıyı suları kraliyet deniz kuvvetleri tarafından devriye gezdiğinde onlara ne yapacak?
Pearl Harbor'dan üç gün sonra, İngilizler onlara ne yapacaklarını öğrendi. Savaş gemisi Galler Prensi ve savaş kruvazörü Ripalz liderliğindeki güçlü bir savaş grubu, Japonların Malezya'ya inişine karşı durdu ve Japon uçaklarının sayısız filosuna rastladı. Birkaç dakika sonra, her iki gemi de dibe gitti ve “Galler Prensi” o kadar hızlı batıyordu ki neredeyse tüm ekip onunla birlikte battı. Gemi çitinin ortadan kaybolmasıyla birlikte, Güvensizliği Singapur, İngilizlerin hala bu konuda konuşamayacağı bir oranda düştü.
1941'teki savaş gemisi, uçak gemisi şimdi: büyük, gururlu, pahalı ... kolay bir hedef. II. Dünya Savaşı'nda uçak gemileri güçlü olduklarını gösterdiler, ancak daha sonra henüz mikroçip yoktu. Şimdi, bir düşman tankeri yüzlerce kilometre mesafeden 60 kendinden güdümlü seyir füzelerini fırlatma yeteneğine sahip olduğunda, hiçbir uçak gemisi ilk gerçek savaşta hayatta kalamaz.
Taşıyıcılar bugüne kadar inşa edilmiş en büyük ve en pahalı gemiler değil, aynı zamanda en savunmasız olanlardır. Çünkü ciddi bir seyir füzesine isabet eden bir uçak ve uçaklar artık en iyi silahı olan uçak gemisinden kalkamaz. Tek bir atış yapmadan mürettebatlarla birlikte dibe gidecekler.
Millennium Challenge II'nin asıl dersi buydu. Bu yüzden Deniz Kuvvetleri Van Riper'e bu kadar sinirlendi: Kılık değiştirdi. Anavatanlarındaki tüm memelere bir savaş gemisi grubunun "küçük uçaklar ve gemiler" tarafından batırılabileceğini gösterdi. Silah küçüldüğünde ve daha ölümcül olduğunda, büyük hedefler hayatta kalamazlar.
Aramalar yeterliydi. Falkland Savaşı'nda, aslında “A takımı” olarak adlandırılamayan Arjantin hava kuvvetleri, İngiliz filosunun Roket'i kovmak, düşük irtifalarda uçmak ve Roket Eksoset'i ateşlemek için yüksek hızla parçalara ayırmayı başardı. Ve bu yüzlerce kilometreyi kıyıdan kurulu sistemlerin yardımı olmadan kıyılarından yaptılar.
Eğer Arjantinliler bunu yılın 1980 teknolojisi ile yapabiliyorsa, 2003’te Çinli, İranlılar veya Kuzey Korelilerin bir uçak gemisi olan bir şehrin boyutunu kayan bir hedefle ne yaratabileceğini düşünün.
Kütüphanenizde "Jane" silah sistemleri dizininin bir kopyası varsa, gemi karşıtı silahlar bölümüne bakın. Standart silahlar arasında eski “Zıpkın” ın hala lider olması mümkündür, ancak bu kadar ayrıntılı ürünlere sahip olmak gerekli değildir. Gemi karşıtı füzelerin üretimi ve kullanımı kolaydır, çünkü yüzey gemileri her zaman yavaş hareket eder, radarda dev izler bırakır ve kaçamazlar.
Bir süre, Irak gibi karışmak için acele ettiğimiz sürece şanslı olabiliriz. İran mı? İranlılar, Iraklılar gibi korkakça bir köle değiller. Zekidirler, maksatlıdırlar ve bizden zehirden nefret ediyorlar. İran kıyılarında kaç tane küçük uçak ve gemi olduğunu hayal edin. Her birinin patlayıcılarla dolu olduğunu ve bir kamikaze haline geldiğini hayal edin. Ve şimdi buraya İranlıların açık piyasadan satın alma fırsatı buldukları tüm gemi karşıtı füzeleri ekleyin. Gerçekten korkmak istiyorsan, bir tane daha atom bombası ekle.
Uçak gemileri - yüzen tabutlar?
Örneğin, İranlılar Van Riper yöntemini uygulayacaklar: Her gemiden, uçaktan veya gemiden her şeyi bir kerede ateşleyecekler, uçak gemisine doğrudan ateş açacaklar. Denizcilerin cesaretini umuyoruz ve kendilerine uçan füzelerin% 90'ini düşüreceklerini varsayalım. Sonuç olarak, hala harap bir uçak gemimiz var.
Şimdi ABD’nin Tayvan kıyılarındaki Çin’e karşı senaryosunu değiştirmeye çalışalım. Çinlilerin her şeyi var: denizaltılar, uçaklar, gemi karşıtı füzeler - şeytan, ama diğer ülkelerle bu iyilikle TİCARET! Müstehcenlik olmadan şunu söyleyeceğim: Çin sularında tam ölçekli bir deniz savaşında tek bir Amerikan uçak gemisi değil, beş dakika bile sürüyor.
Birçoğunuz arasında kesinlikle kalıcı olan itiraza geri dönelim: “Donanma bütün bunları düşünmüş olmalı!” Sen neden bahsediyorsun Ve İngilizlerin 1940'ta düşünmesine kim izin vermedi? Savaş gemilerinin dev tabutlardan başka bir şey olmadığını gösteren birçok kanıt vardı. Düşünmemeye karar verdiler.
Şimdi ne ABD Donanması ile meşgul. Burada, sonuçta, kariyer ve büyük para ve gelenekler. Her zaman bir yüzey filosu vardı; bu nedenle, her zaman var olacak. Yaklaşık olarak bu onların argümanlarının derinliğidir.
Gün gelecek ve ikinci Pearl Harbor bize gelecek. Belki de bu yıl değil - Saddam gibi bir palyaço ile savaşan ABD Donanması muhtemelen hayatta kalacak ve uçak gemilerini Basra Körfezi'ne gönderecek. Ancak İran nedene girerse, uçak gemileri bir gün sürmeyecek. Savaş döneminde hiç Çin sahilinde bulundular mı, dünyanın yüzünden silecekler. Kuzey Kore kıyılarına yakın bir muharebe taşıyıcı grubu gelsin ... ne kalmayacaksa, dalgıçlar bile kalıntılara hayran kalacak.
Daha iğrenç olan şey, amirallerin, kaptanların ve müteahhitlerin her şeyi bilmesidir. Kahretsin. Belki de bize olanları hakediyoruz. Sadece şimdi yetkililer ölmeyecek. Bu uçak gemilerindeki mutsuz saf çocuklar ölecek, eğitileceklerini ve dünyayı serbest bırakacaklarını düşünen mutsuz emiciler, hatta "Amerika'yı savunma" şansını bile bulabileceklerdi. Bütün bu dev kabuk çatlamaya ve su altına girmeye başladığında yok olacaklar ve ne olduğuna dair gerçekliğe inanmayacaklar.