Genellikle tatillerde kendimi çıldırdım ve o yılı basitleştirmeye söz verdim. Sözüme bağlı kalmak için elimden geleni yaptım ve Noel'den iki hafta önce Cumartesi günü, tatil hazırlıklarımı gerçekten ele aldığımı hissettim. Hediyeler satın alınmış ve paketlenmiş, menüler planlanmış ve ağaç dikilmiş ve süslenmiştir.
Uzak arkadaşlar ve ilişkiler için paketler Pazartesi günkü postaya hazırdı ve benimle birlikte o haftadan sonra memleketime kuzeye gidecek hediyeler sarılmış, etiketlenmiş ve mutfak tezgahına yerleştirilmişti. Noel'den hemen önceki geleneksel ziyaretim için o haftanın ilerleyen saatlerinde Bangor, Maine'e "ev" götürmeyi planladım.
Bu günlük gezinin en önemli özelliği, hayran olduğum büyükannemle uzun ve iyi bir zaman geçirme olayı olurdu. Noel kurabiyelerini sıkıp çırparken yakaladığımız ve hatırladığımız ve güldüğümüz için çay yudumladık. Çok fazla kahkaha olacaktı. O öğleden sonra, sezonu hediye edip sevinçle teslim ederek, diğer akrabalara tur atardım. Çok sayıda ziyaret ve altı saatlik gidiş-dönüş turu ile yorucu bir gün olurdu, ama isteyerek yaptım. Günü, en büyük dostum olan büyükannemle geçirme şansı, yeterli sebepti. Telefonla haftada en az bir kere konuşmamıza rağmen, şirketinin her anına değer verdim.
Sezgi Grev
Noel görevlerim elimde iken, önümde duran üç metrelik ütü yığınıyla mücadele etmeye karar verdim. Noel şarkıları müzikallerden geliyor ve eldeki sıradan görevlere rağmen, neşeli bir atmosfer için yapılan tezgahta kuruyan elle daldırılmış çikolataların aroması.
"Bangor'a gitmem gerek," dedim, birdenbire demir havada, kocama.
“Uh-huh… perşembe, değil mi?”
"Hayır, bugün. Sanırım bugün gitmeliyim" diye cevaplarken kendimi cevap buldum.
"Bugün?" Gazeteyi bırakıp bana gözlüklerinin kenarlarına bakarak sordu.
“Evet, ütüyü bitirir bitirmez ve birkaç diğer küçük işleri.”
“Ama gün zaten yarısı bitti. Ne zaman gitmeyi planlıyordun?”
“Aslında, bunu planlamamıştım, ama saat sekizde ayrılmalıyım.”
E-posta ile son alın
"Bu gece?" tekrar sordu. Kararımı sorgulayacak bir kişi değil, benim açımdan alışılmadık derecede dürtüsel bir kararın ne olduğunu açıkça düşünmeyi bıraktı. “Gerçekten geceleri bu kadar yalnız gitmemenizi tercih ederim.”
"Sanırım haklısın."
Ütüde ilerlemeye devam ettim, sadece telefona cevap vermek ve taze bir kahve demlemek için durdum. Ütülerken, Noel'den önce kalan birkaç şeyin zihinsel bir listesini yaptım, ama her şeyi bırakıp Bangor'a gitme dürtüsü zihnimin arkasına düştü.
Sonunda yığının dibine ulaştığımda, arkadaşım Colleen kahve için bana katıldı. Colleen yıllarca bizimle yaşadı. Kendi ailesine sahip olmadığı için onu kendimizinkine aldık. Çocuklarım ona teyze diyor. Ona o gece Bangor'a gitmek istediğini ve kocamın endişesini anlattığımı söyledim.
“Seninle gidebilirim” diye gönüllü oldu.
Sohbetimize kulak misafiri olan kocam, "Hala teyze seninle giderse, bunun için git. Benim tek endişem geceleri yalnız araba kullanmaktı."
Doğruca arabayı sürmeye ve Bangor'da bir otel odasını almaya karar verdik. O kadar akrabalara dayatmaktan nefret ediyordum ve otelleri seviyordum. Kadınlarımızın gecesini biraz daha eğlenceli hale getirirdi. 7 tarafından: 30, gece arabamın arkasına çantalar, hediyeler ve ev yapımı hediyeler yüklüyorduk. Cep telefonu, bir termos kahve, Noel CD, sürücü için atıştırmalıklar ve kocam ve çocuklarımdan öpücükler ve kucaklamalar ile donanmış üç saatlik yolculuğumuza bıraktık.
İnanç, Güven ve Rehberlikle Devam Etmek
Birkaç dakika sonra, mevsimdeki ilk kar telaşı, kaldırımı oldukça beyaz bir tozla kaplayarak şenlik hissi uyandırarak başladı. Ancak her milde kar daha da sertleşti. Birkaç dakika içinde, karayolunda birkaç santim buzlu kar birikmişti. Arkadan çekişli arabam kaygan koşullarda iyi çalışmadı, bu yüzden saatte 45 mil yavaşlattım. Rüzgar tekme atmaya başladı ve kar, yaprakların içine düşmeye başladı ve bu sayede doğrudan far kirişlerimin önünde kısa mesafeye olan görüşümü azalttım. Saatte 25 mil kadar yavaşladım ve karayolunun sağ tarafındaki beyaz yansıtıcı işaretleri izleyerek arabayı yolda tutmaya çalıştım ama garip bir şekilde sakin kaldım. İçeride bir şey iyi olacağımızı söyledi.
Uyarı vermeden beyaz işaretçiler ve kaldırım aniden kayboldu. Kalın bir el değmemiş kar tabakasına daldıkça, otomobilin arka tekerlekleri çekişini kaybetti ve balık kuyruğuna başladık. Her nasılsa, yolun yanındaki rüzgârlara çarpmadan önce kontrolü tekrar kazanabildim.
“Karayolu dışındasın!” Colleen ağladı.
Sersemlemiş olmama rağmen çabucak kendimi topladım. Otoyol işaretlerini bir çıkış rampasından takip ettiğimi farkettim. Karanlıkta hiçbir yerin ortasındaydık ve kar derindi. Arabayı döndürdüm, sıkışıp kalmamamız için dua ettim ve karayoluna geri dönüş yolunu bulduk.
Başka bir 100 mil için, kar fırtınasını geçtik. Kar fırtınası sonunda, Bangor'un güneyinde 30 dakika bekletti. O zamana kadar çilemizden gülüyorduk ve akşamımızın tadını çıkarmaya hazırlanıyorduk. Çıkışımıza güvenli bir şekilde ulaştık ve bir motel aradık. Çıkışa yakın bir kır evi hep ilgimi çekmişti, ama orada asla kalmam. Bangor'daki çoğu geceler çocuklarımı içeriyordu ve daha büyük konaklamalara ihtiyaç duyuyordu. Denemeye karar verdik.
Noel için handa gelen
Bizim zevk için, hanın Noel için güzelce süslenmiş. Odamız bir ülke motifinde dekore edilmiş ve pencerenin dışına asılı büyük bir Noel çelenk. Hafif bir şekilde düşen karla fon olarak, eski moda bir Noel kartından bir sahne gibi görünüyordu; bu, kocamı biraz gecikmişse varışta kasanızı duyurmak için telefon ettiğimde söylediğim şeydi. Colleen ve ben geceyi konuştuk, kıkırdayarak ve televizyon izleyerek geçirdik. Uykuya dalmadan önce saat birdi.
Sabahları Gram'ı ziyaret etmek için ne zaman uygun olacağını sormak için teyzemi aradım.
“Bu sabah nefes almakta zorlanıyordu, bu yüzden onu hastaneye götürdüler” dedi.
Her ne kadar endişelenmeme rağmen, aşırı derecede endişelenmedim. Anneannem nefes alma güçlüğü öyküsü vardı ve şimdi yaşadığı destekli yaşam tesisinde çalışan personel onu sıkışıklığını hafifletmek için nebülizatör tedavileri için hastaneye götürdü.
"Ne zaman ortaya çıkacağını öğrenmek için seni sonra ararım" dedi.
Colleen ve sabahın geri kalanını kitapçılara göz atarak ve ateşli elma şarabını yudumlayarak geçirdik. Öğle yemeğinden sonra teyzemi geri aradım.
“Doktor onu kabul etmeye karar verdi” dedi. “Oraya varınca odasına yerleşecek.”
Birkaç dakika sonra hastaneye geldik ve asansörü geriatrik servisine götürdük. Bir hemşire onu yatmaya hazırlarken Gram tekerlekli sandalyede oturuyordu. Nefes alması yoruldu ve konuşması zordu, ben de tercüme ettim. Ne söylemeye çalıştığını anladım. Yanağına işaret etti ve Colleen'e oraya bir öpücük dikmesi için işaret etti. Ayağının soğuk olduğunu ve hemşire çoraplarını getirdiğini söyledi. Parlak, cilalı tırnaklarımın üzerine parmaklarını koyduğunda, bana bir manikür yaptırması gerektiğini söylüyordu.
“Karen'ı yarın tırnaklarını yapmak için buraya getireceğiz” dedim. Kız kardeşim sık sık ziyaretinde Gram'ın tırnaklarını yaptı.
Öğleden sonra hızlı ve keyifli geçti. Gram zaman zaman dozlanmış, ancak ziyaretin çoğu için uyanık ve hareketliydi. Sohbet ederken sık sık gülümsedi ve sıkıca elimi tuttu.
En İyi Yılbaşı Hediyesi
Ziyaretimizin sonunda ona Mutlu Noeller diledim. Noel armağanlarının halamın evinde olduğunu ve Noel'e kadar açılmaması ve daha iyi davranması gerektiğini fısıldadım.
“En iyi Noel hediyesi sensin” dedi. Her yıl söyledi.
Benim için uzandı ve aşağı doğru uzandığımda bana sarıldı ve yanağımı öptü. Alnını öptüm ve onu sevdiğimi söyledim. Gülümsedi ve başını salladı, konuşmak için yeterince nefes toplayamadı.
Kapıdan, onun seni "Seni seviyorum" gergin olduğunu duydum.
Geri döndüm ve gülümsedim, gözlerimiz toplandı.
Yolculuk eve sorunsuz oldu. Aileden sıcak selamlar için akşam ortasında geldi. Gram hakkındaki endişelerimi kocama aktardıktan sonra eve güvenli bir şekilde geldiğimizi söylemek için teyzemi aradım. Gece için Gram'ı içeri soktuktan sonra hastaneden yeni döndü.
“Onu sabah göreceğimi söyledim” dedi. "Ve bana bir öpücük attı."
Gram bir saat sonra öldü.
Çağrı geldiğinde, çok büyük bir keder duydum - ama onunla son bir huzurlu, keyifli öğleden sonra geçirebilme ayrıcalığına şükran duydum.
Meleklerin Sesini Azaltmak
Ölümünden önceki iki hafta boyunca, Gram ailede makul bir sürüş mesafesi içinde yaşayan hemen hemen herkesi görmüştü. Sık sık telefonda konuşmamıza rağmen, onu iki aydır görmemiştim ve birlikte geçirdiğimiz zamanın ne kadar değerli olduğunu biliyordum. Ayrıca, elimi tuttuğu gücün bana onun ruhunda güçlü olduğunu ve hoşça kal dediğini işaret ettiğini de biliyorum.
Gram'ın cenazesinde yaptığım öjogide, ailesine olan sevgisi ve bağlılığı hakkında konuştum. Kırk yaşlarında dul kaldıktan sonra altı çocuğu yalnız büyütmesini sağlayan güç ve cesaretinden bahsettim. Kaybımızın yasını tutmak yerine, hayatımızı kutladığı yıllar boyunca şükranla kutlamamız gerektiğini söyledim. Ve melekler hakkında konuştum.
Planlı yolculuğumdan günler önce, geceleri üç saat araba kullanmak zorunda kaldığımı nasıl açıklayabilirim? Ya da kör bir kar fırtınası boyunca yönlendirilmek mi? Ya da onunla geçen son değerli saatlerin mucizevi armağanı?
Büyükannem - burada bir meleğin sevgi ve dostluk ile kutsanmış oldu. Melekler son bir Noel ziyareti için beni Gram'a getirmişti. Şimdi onlarla, rahat ve neşeyle yaşıyor.
Yayıncı Adams Media Corporation'ın izniyle yeniden basılmıştır.
Kendi web sitesinde ziyaret www.adamsonline.com
Madde Kaynak:
Elli ilham verici hikayenin canlandırıcı antolojisi, okuyucuların yaşamlarını dönüştürmek ve zenginleştirmek için tasarlanan şefkat, kararlılık, rahatlık ve neşe anlamlarını paylaşıyor. Orijinal. 250,000 ilk baskı.
Daha fazla bilgi ve / veya bu kitabı sipariş etmek için buraya tıklayın. Ayrıca Kindle sürümü olarak da mevcuttur.
Yazar hakkında
Kimberly Ripley'nin yazarı Derin Nefes Alın, Bu Çok Geçecekebeveynlik gençlerinin denemeleri ve zaferleriyle ilgili bir masal koleksiyonu. Kocası ve beş çocuğuyla birlikte Portsmouth, New Hampshire'da yaşıyor. Aynı zamanda '' yazarıHayatta Daha Sonra Serbest Çalışma'' 2002 'da ülke genelinde kitapçılarda çok sayıda atölye çalışması yapıldı. Kim hakkında daha fazla bilgi için ziyaret edin www.kimberlyripley.writergazette.com/