LC "Iowa". Kıyı boyunca çarpıcı 32 seyir füzeleri, 16 füze rampaları "Zıpkın", İHA "Pioneer", uydu iletişim ve otomatik bir deniz kontrol sistemi ile bir terminal. Ve başka bir 406 mm top. Bunlar XNUMX. yüzyılın sonunda zırhlılardı
Bir savaş gemisi sınıfı olarak zırhlıların kaybolması bazı yönlerden çok öğreticidir. Bununla birlikte, bu süreç nispeten yakın zamanda yaratılan ve “savaş gemisini” algılamayı zorlaştıran mitlerde gizlenmiştir. tarih Doğru. Bu konuyu daha ayrıntılı olarak ele almaya değer. Bir yandan, pratik bir değeri yok: süper büyük kalibreli toplarla geleneksel zırhlı topçu gemileri savaş gemileri öldü ve bu son. Öte yandan, soru oldukça ilginç, çünkü sistemlerin gelişimindeki kalıpları anlamanıza izin veriyor оружия ve askeri düşünce, ama bu sadece önemli.
Terimlerle tanımlanır
Böyle ciddi bir konuyu tartışmak için terminolojiyi belirlemeniz gerekir. İngilizce konuşulan dünyada, “savaş gemisi” (savaş gemisi) terimi yerine, “savaş gemisi” kelimesi kullanıldı - savaş için bir gemi veya savaş için bir gemi. Bu terim otomatik olarak hem diğer gemilere ateş edebilecek hem de dönüş ateşlerine dayanabilecek gemilerden bahsettiğimizi bize bildirir. Yani, Batı-bilincindeki Rus-Japon savaşının filosu zırhlıları da zırhlılardır ve aslında bu gemilerin kaderi yabancı isimleriyle çok tutarlıdır. Eğlenceli bir şekilde, bir savaş gemisi bir savaş gemisi veya bir savaş gemisi gemisiydi. Rusça "savaş gemisi" kelimesi ile analoji açıktır, ancak terimlerin dış gözlemci tarafından algılanması arasındaki fark açıktır.
Savaş gemisi ile başka bir topçu gemisi arasındaki fark nedir? Birincisinin gücün zirvesinde olması filo. Savaşta ondan daha güçlü olacak gemiler yok. Filonun savaştaki savaş düzeninin temelini oluşturan zırhlı-savaş gemisi; diğer tüm gemi sınıfları, ona göre alt veya bağımlı bir pozisyonda yer alıyor. Aynı zamanda, düşmana en önemli hasarı verir (diğer kuvvetler sonunda düşman gemilerini bitirebilir).
Savaş gemisini şu şekilde tanımlıyoruz: ateş gücüne, güvenliğine, hayatta kalmasına ve hızına bağlı olarak, tüm sınıfların düşman gemileri ile uzun vadeli bir yangın savaşı yapabilen, gemi yenildiğinde savaş etkinliğini koruyabilen büyük bir zırhlı topçu savaş gemisi. aynı veya daha güçlü silahlarla silahlanmış ve aynı zamanda daha iyi veya daha iyi korumaya sahip hiçbir gemi sınıfı bulunmayan düşmanın mühimmatı.
Bu tanım, ideal olmasa da, savaş gemilerinin ne olduğunu ve ne olmadığını en ayrıntılı şekilde açıklar ve ilerlememizi sağlar.
Bugün hiçbir filonun savaş gemileri hizmet vermiyor. Fakat okyanusların bu efendileri tarihe nasıl geçti?
İlk efsane. Kulağa şöyle geliyor: İkinci Dünya Savaşı sırasında zırhlı topçu gemilerinin güverteye dayanamadığı ortaya çıktı havacılıkzırhlıların "çağının" sona ermesini ve "uçak gemilerinin çağının" başlamasını gerektiriyordu.
Başka bir versiyonu daha var, SSCB yıllarında ülkemizde popülerdi - nükleer füze silahlarının, büyük kalibreli silahların ve zırhın ortaya çıkmasıyla, savaş gemilerinde önde gelen deniz güçlerinin reddedilmesine yol açan hiçbir şey sağlamayan bir kural haline geldi. Hemen söyle, bazı yerlerde bu efsane gerçeklikle kesişiyor, ona daha yakın, ama yine de bir efsane. Kanıtlayalım. Uçak gemileriyle başlayalım.
Taşıyıcı mit ve II. Dünya Savaşı'nın gerçekleri
II. Dünya Savaşı sırasında Kuzey Avrupa'yı (Norveç, Barents, Kuzey, Baltık), Kuzey Atlantik'te, Akdeniz'de, Karadeniz'de ve Pasifik Okyanusu'nda denizlerde askeri operasyonlar gerçekleştirildi. Hint Okyanusu, Güney Atlantik'te ara sıra çatışmalar meydana geldi, esas olarak Kuzey Atlantik ve Pasifik Okyanusu'nda sınırsız denizaltı savaşı yapıldı. Bazen çok büyük olan ve ağır kayıpların eşlik ettiği bu savaş ve savaş dizisi boyunca, uçak gemileri sadece Pasifik Okyanusu'ndaki ana çarpıcı kuvvetti. Dahası, ana şey sadece tek anlamına gelmez. Koordine bir saldırı ve hava örtüsü ile Japonlar, büyük topçu gemilerini ABD uçak gemilerine karşı teorik olarak kullanabilirler. Dahası - kazara da olsa, ancak bir kez kullanıldı, 1944'te Leyte Körfezi'nde, Samar adası yakınlarında.
Eskort uçak gemisi "Gambier Bay" in kruvazörlerin ateşinden ölümü. Savaş gemilerinin ateşi de dahil olmak üzere diğer gemiler hasar gördü, bazıları gemilerin imha edildiğine inanan Japonların hataları nedeniyle kaldı. Kurtuluşun fiyatı üç eskort muhribinin ölümü, bir uçak gemisi, diğeri biraz sonra tamamlandı kamikaze
Daha sonra altı Amerikan eskort uçak gemisinin eskort gemileri olan Taffy 3'ün bağlantısı, imparatorluk filosunun savaş gemileri ve kruvazörlerle bağlantısıyla karşılaştı. Küçük eskort ekipleri kaçmak zorunda kaldı, biri battı, diğerleri ağır hasar gördü, Amerikan komutanı Amiral Sprague, üst gemilerini, 7 muhripleri, üstün Japon gemilerine intihar saldırısına atarak tam anlamıyla yok etmek zorunda kaldı. Uçaklar, uçak gemilerinden, umutsuz saldırılara rağmen, bir kruvazörü batırdı ve ikisine zarar verdiler, diğeri muhripler tarafından yok edildi ve Amerikalılar, bir uçak gemisini, üç muhripi, diğer tüm uçak gemilerini ve dört muhripi ağır hasarlarla kaybetti.
Genel olarak, savaşın bu bölümü (Samar Adası yakınlarındaki savaş), Japonların psikolojik olarak kırıldığı, uçak gemilerini kitlesel fedakarlık da dahil olmak üzere sayısız kişisel kurban örneğini içeren Amerikalıların umutsuz, inatçı direnişi ile karşı karşıya olduğu izlenimini bırakıyor. . Ve bir gün önce, oluşum en güçlü gemilerinden biri olan Musashi zırhlısını kaybederek üst üste saatlerce hava saldırılarına maruz kaldı. Japonlar iyi bir şekilde “kırılabilir” ve görünüşe göre öyleydi.
Japon komutanı Smoke sona ererse, kayıpları ve şiddetli direnci görmezden gelirse, nasıl biteceği bilinmiyor. Samar Adası yakınlarındaki savaş, zırhlı topçu gemilerinin uçak gemilerine kayıp verme yeteneğine sahip olduğunu ve saldırının sürprizini sağladığını gösterdi.
Leyte Körfezi'ndeki savaş, genel olarak büyük yüzey gemilerine ve özellikle zırhlılara çarparken havacılık yeteneklerinin sınırlarını da gösterdi. Samar adası yakınlarındaki savaştan bir gün önce, Kurita bileşiği, beş Amerikan uçak gemisinin hava gruplarının katıldığı büyük hava saldırılarına uğradı. Neredeyse gün ışığında, 259 Amerikan uçağı sürekli olarak hava örtüsü olmayan Japon gemilerine saldırdı. Bununla birlikte, bu tür güçleri çekmenin sonucu mütevazı idi. Musashi batırıldığında, Amerikalılar Yamato'ya sadece iki kez, iki kez Nagato'ya girebilir ve daha küçük gemilere zarar verebilirler. Birim savaş etkinliğini sürdürdü ve ertesi gün savaşlara katılmaya devam etti. Bir kez daha, tüm bunlar havada tek bir Japon uçağı olmadan.
Japonların topçu gemilerini Amerikan uçak gemilerine karşı savaşmak, hava örtüsü kullanmak veya havacıların birbirlerini sökmek için istihdam etmelerinden faydalanmak için gerçek bir seçenek miydi? Öyle. Leyte, büyük hava saldırıları altında bir yüzey oluşumunun yaşam süresinin birçok gün boyunca hesaplanabileceğini gösterdi, bundan sonra hala savaş etkinliğini korudu.
Peki, bir topçu gemisi aniden kendini bir uçak gemisinde bir dizi ateşte bulduğunda, Glory'nin Alman akıncılar tarafından 1940'ta yok edilmesi iyi gösterdi.
Bütün bunlar savaş sırasında değişebilir mi?
Hayır. Neden? Çünkü topçu ateşi mesafesinden başarılı bir çıkışla Japon zırhlıları Amerikalılarla çarpışacaktı. Savaşın ilk yılında, Amerikalılar hem Pearl Harbor'daki kayıptan hem de Pasifik Okyanusu'ndaki ilk güç eksikliğinden kaynaklanan ciddi güç dengesizliklerine sahipti, ancak her şey 1943'ten beri değişti ve uçak ve topçu gemilerinden çok dengeli oluşumlar oluşturdular.
Ve Amerikan havacılığının meşgul olup olmayacağına bakılmaksızın, Japonlara saldırıp saldırmayacağına bakılmaksızın, hava onun uçmasına izin verip vermeyeceğini ve Japonların Amerikan uçak gemilerine saldırmayı başaramayacağını, Amerikalıların ezici üstünlüğüne sahip olduğu bir topçu savaşına yol açacaktır. gövdelerin sayısı ve bir yangın kontrolü olarak.
Aslında, zırhlılar uçak gemilerinin "sigortası" idi, onlara hava savunması sağladılar, topçu gemileri tarafından yok edilmelerinin imkansızlığını garanti ettiler ve kötü hava koşullarına veya uçakta büyük kayıplara karşı sigortalandılar. Ve bu gerçekten güçlerinin gerekli bir unsuruydu, varlığı nedeniyle, düşmanı zırhlı bir kütleye sahip uçak gemilerine yaslanan bir katliam düzenleme fırsatından mahrum bıraktı.
Buna karşılık, Amerikan zırhlılarına karşı Japon havacılığının zaman zaman Japonlara karşı Amerikan'dan daha kötü olduğu kanıtlandı. Aslında, Japonların uçaklarına "ulaşılabildiği" zamanla, Amerikan zırhlılarına havadan saldırı girişimleri, gemileri değil, uçağın dövülmesiyle sonuçlandı. Aslında, Pasifik Savaşı'ndaki Amerikan zırhlıları genellikle AEGIS sistemli URO gemileri tarafından yerine getirilen görevleri yerine getirdiler - büyük hava saldırılarını yansıtıyordu ve bu savunmanın etkinliği çok yüksekti.
26 Ekim 1942'de, Japon havacılığı, şimdi Güney Dakota'nın savunması üzerine, bir kez daha kafasını parçalamaya çalışıyor. Bilinen bir sonuçla
Ancak tüm bunlar, sahil boyunca gerçekleşen grevlerde zırhlıların ve uçak gemilerinin etkinliğinin karşılaştırılmasına karşı çıkıyor. Popüler inanışın aksine, Amerikan uçak gemisi tabanlı uçaklar yer hedeflerine yönelik saldırılarda kendilerini kötü gösterdi - ordu havacılığının aynı koşullarda gösterebileceğinden çok daha kötü. Büyük kalibreli silahlarla topçu bombardımanının yıkıcı etkisiyle karşılaştırıldığında, güvertelerden gelen grevler sadece “hiçbir şey” değildi. II. Dünya Savaşı'nın zırhlıları ve ağır kruvazörleri ve bundan sonraki ilk yıllar, kıyı boyunca ateşlerinin gücü ile, bu güne kadar ulaşılamaz kaldı.
Evet, uçak gemileri zırhlıları ilk etapta dışarı attılar. Ancak iddia ettikleri gibi “ışıktan sağ kurtuldu” söz konusu değildi. Zırhlılar değerli kaldı ve savaş gemilerine ihtiyaç duyuldu. Şimdi denizdeki savaşın ana gücü değiller, dengeli bir filo için gerekli bir unsur olmaya devam ettiler ve onlarsız savaş gücü onlardan çok daha düşüktü ve riskler çok daha yüksekti.
Bir Amerikalı subayın haklı olarak işaret ettiği gibi, Pasifik'teki savaşta denizdeki ana güç bir uçak gemisi değil, uçak gemileri ve yüksek hızlı savaş gemileri, kruvazörler ve muhriplerden oluşan bir uçak gemisi idi.
Bütün bunları Pasifik Okyanusu'ndaki savaşta tekrarlıyoruz. Atlantik'te ana kuvvet denizaltı karşıtı hava gruplarına ve temel havacılığa sahip eskort gemileri olarak ortaya çıktı, kalan operasyon tiyatrosunda uçak gemilerinin rolü yardımcı, topçu gemileri, muhripler ve denizaltılar daha önemliydi. Meselenin bir kısmı coğrafyaydı, genellikle yüzey gemileri temel havacılığa güvenebilirdi, ama sadece kısmen.
Bu nedenle, zırhlıların uçak gemilerinin ortaya çıkması nedeniyle ortadan kalktığı fikri, daha yakından incelendiğinde, herhangi bir eleştiriye dayanmamaktadır. II. Dünya Savaşı sırasında böyle bir şey olmadı. Üstelik bu en önemli şey - İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra böyle bir şey olmadı.
Savaş sonrası ilk on yılda savaş gemilerinin yeri ve rolü
Savaş gemilerinin uçak gemileri tarafından "yendiği" efsanesi, hikayelerinin II. Dünya Savaşı'nın bitmesiyle bitmemesi gerçeğiyle parçalanıyor. Bu anlamda, farklı filolarda bu gemilere karşı tutum göstergedir.
İngiltere ve Fransa ipotekli veya daha önce yapılmış bir zırhlıyı faaliyete geçirdi. Fransa'da Jean Bar Fransızlara döndü ve 1949'da Richelieu tipi bir zırhlı olan hizmete geri döndü, 1946'da İngiltere'de yeni Vengard. Aynı zamanda, 30'lu yılların sonlarında tasarlanan eski ve yıpranmış gemiler, SSCB hariç, yüzey gemilerinin ciddi bir açığının olduğu ve kelimenin tam anlamıyla her şeyin kullanıldığı, Finlandiya savaş gemisine kadar kitlesel olarak yazdı. Tüm sınıfların muazzam bir savaş gemisine sahip olan Birleşik Devletler, büyük ölçüde istenmeyen ve eski gemileri rezerve etti, ancak en yeni dört Iowa zırhlısından ikisi hizmette kaldı. Aynı zamanda, Amerikalıların rezervden çekilip eski gemileri onlarca yıl çamurdan sonra yeniden aktive edebildiklerini ve “Güney Dakota” larının altmışlı yılların başına kadar depoda oldukları gerçeğini bir şekilde belirtmek gerekir.
"Jean Bar". 1949'da faaliyete geçti, 1957'de hizmet dışı bırakıldı. Sonra Fransa'da uçak gemileri vardı. Tuhaf, ha?
Gösterge, zırhlıların iptalinin büyük çapta gerçekleştiği yıllardır. Bu ellili yılların ortası. Bundan önce, resim böyle görünüyordu.
1953 için hizmet veren savaş gemileri (rezervi saymıyoruz, sadece aktif gemiler, farklı Arjantin ve Şili hurdaları da sayılmıyor):
ABD - 4 (tümü Iowa).
SSCB - 3 ("Sivastopol" / "Giulio Cesare", "Ekim Devrimi", "Novorossiysk").
Fransa - 1 (aynı “Richelieu” tipi olan “Jean Bar” da hizmetteydi, ancak “eğitim topçu gemisi” olarak yeniden sınıflandırıldı, 1910'lu Lorraine eğitim gemisi olarak da kullanıldı).
İtalya - 2.
İngiltere - 1.
Hem Amerikan Güney Dakota'nın hem de İngiliz Kral George'un hızla yeniden etkinleştirilebileceği ve savaşa atılabileceği anlaşılmalıdır. Böylece zırhlılar İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra bile ortadan kalkmadı.
“Wangard” ve otopark rezervinde “King George” dan biri, 50'lerin ikinci yarısı
1953'ten sonra toprak kaymasıyla sonuçlanan bir yazı çıktı ve 1960'da sadece ABD savaş gemilerini savaşta kullanma fırsatına sahip oldu. Bu nedenle, en azından başlangıcına kadar ve 50'lerin ortalarına kadar bile zırhlıların oldukça değerli bir savaş silahı olduğunu kabul etmeliyiz. Daha sonraki deneyimlerin göstereceği gibi, bu daha sonraki yıllarda da kaldı. Biraz sonra, zırhlıların çöküşünün nedenlerine döneceğiz, bu da çok ilginç bir soru.
O dönemin savaş gemilerinin kullanımı hakkındaki görüşleri düşünün.
Biraz teori
Havacılığın ellili yılların ortalarında ne kadar güçlü olduğu önemli değil, ancak kullanımının bazı sınırlamaları vardı (ve hala birçok açıdan vardır).
İlk olarak, hava. Bir gemiden farklı olarak, hava kısıtlamaları uçaklar için çok daha katıdır, pistin üzerindeki banal güçlü bir yanal rüzgar uçuşu imkansız hale getirir. Bir uçak gemisi için bu daha basittir, rüzgârda konuşlandırılır, ancak eğim ve görünürlük, sis ve rüzgardan daha kötü olmayan taşıyıcı tabanlı havacılık kullanımını sınırlandırır, temel uçakların kullanımını sınırlandırmaz. Bugün, bir savaş gemisi ve büyük bir uçak gemisi için, huzursuzluğa bağlı olarak silahların ve uçuşların kullanımıyla ilgili kısıtlamalar yaklaşık olarak aynıdır, ancak daha sonra farklıydı, 90 ton deplasmanlı uçak gemileri yoktu.
İkincisi, coğrafya: Yakınlarda, düşman uçağının bir gemiye saldırabileceği hava üsleri yoksa ve düşmanın hiçbir uçak gemisi (genel veya yakın) yoksa, o zaman yüzey gemileri nispeten serbestçe çalışır. Özel bir durum - bir hava üssü var, ancak bir hava saldırısı, örneğin bombardıman uçağı tarafından yok edildi. Bu gibi durumlarda, hiç kimse güçlü bir savaş gemisinin daha zayıf gemileri yok etmesini, muhriplerin ve mayın katmanlarının savaş kullanımını sağlamasını ve düşman gücü iletişiminin engellenmesini ve kesintisini sağlamak için çarpıcı gücü nedeniyle engellemez. Ve en önemlisi, bununla hiçbir ilgisi yok. Savaş gemisinin hızı, o yılların nükleer enerjili denizaltılarına ayak uyduramayacak ve torpido botları, savaş deneyiminin gösterdiği gibi (Leyte dahil), çok sayıda evrensel hızlı ateş eden silahla yüksek hızlı ve manevra kabiliyeti olan bir gemiye herhangi bir tehdit oluşturmadı.
Savaş gemisiyle başa çıkmak için, ya topçu gemileri ve muhripler tarafından kapsanan ağır bir uçak gemisine ya da ... evet, kendi zırhlılarına ihtiyacın vardı. Yani İkinci Dünya Savaşı sırasında, ondan sonra da öyle kaldı.
Buradaki savaş gemisini kapsayan havacılık ekleyerek, düşman için gerçek bir sorun yaşıyoruz - savaş gemisi bir tavuk kümesindeki bir tilki gibi davranabilir ve havadan vurmaya çalışmak önce hava üstünlüğü gerektirir.
Tabii ki, düşman er ya da geç toplanacak. Bombalanan pistler restore edilecek, ek havacılık grev kuvvetleri ve savaşçıları konuşlandırılacak, savaş gemisi ondan daha hızlı savaş gemileri kuvvetleri tarafından izlenecek, hava gelişecek ve sahildeki uçaklar Japonların 1941'de gösterdiklerini tekrarlayabilecek Kuantan savaş zamanı, İngiliz savaş gemisi ve muharebe kruvazörünü batıyor.
Ancak sadece o zamana kadar yapılabilecek çok şey var, örneğin, havadaki bir iniş yapmayı, kıyı iniş alanını bu inişin güçleriyle yakalamayı başarabilir, daha sonra hava düzeldiğinde, uçağınızı oraya aktarın, mayın tarlaları kurabilir, deniz üslerinde birkaç hafif kuvvet baskını gerçekleştirebilirsiniz. . Cezasız.
Bazı açılardan, İkinci Dünya Savaşı sırasında benzer eylemlerin bir örneği, Japonların topçu gemilerinin örtüsü altına inmeyi planladığı ve Amerikan topçu gemileriyle savaşta kaybettiği Guadalcanal Savaşı idi - belirli bir uçak onları durduramadı. On ya da on iki yıl sonra hiçbir şey değişmedi.
SSCB Donanması'nda zırhlı sorununun nasıl görüldüğü önemli. Düşmanın üstün deniz kuvvetlerinin saldırısındaki tehlikeyi gören SSCB, bunu esas olarak havacılık ve ışık kuvvetleri ile çözmek zorunda kalacaklarını anlamıştı. Aynı zamanda, savaş deneyimi açıkça, mümkünse son derece zor olacağını, ancak savaş sonrası yıkım için seçenek olmadığını açıkça belirtti.
Aynı zamanda bir sorun vardı. Bunu anlamak için, "SSCB Donanması için doğrusal gemiler inşa etme ihtiyacı" Amiral Yardımcısı S.P. Stavitsky, Amiral L.G. Goncharov ve Arka Amiral V.F. Chernyshev.
Birinci ve İkinci Dünya Savaşları'nın deneyimlerinin gösterdiği gibi, denizde stratejik ve operasyonel görevlerin, yeterince güçlü yüzey gemileri gruplarına katılmadan, sadece denizaltılar ve uçaklarla çözülmesi sorunludur.
Donanmamızın karşı karşıya olduğu acil stratejik ve operasyonel görevler şunlardır:
- Bölgemizin denizden düşman istilasının önlenmesi;
- Sovyet Ordusunun saldırı ve savunma operasyonlarına yardım.
Aşağıdaki görevler olabilir:
- askerlerimizin düşman topraklarına işgalini sağlamak;
- düşman okyanus iletişiminin kesilmesi.
SSCB Donanmasının acil ve müteakip stratejik ve operasyonel görevleri, çözümleri için ana deniz tiyatrolarındaki filolarımızda güçlü ve tam teşekküllü filoların varlığını gerektirmektedir.
Bu filoların uygun savaş gücünü ve büyük düşman yüzey gemilerine karşı savaşta yeterli savaş istikrarını sağlamak için, bu filolar zırhlıları içermelidir.
Ana tiyatrolarımızdan herhangi birindeki durum, bir düşmanın zırhlılarını onlara girme olasılığını dışlamaz. Bu durumda, deniz tiyatrosumuzun ana deniz tiyatrolarında savaş gemilerinin yokluğunda, düşman kıyıları açık denizde operasyonel ve muharebe görevleri büyük ölçüde karmaşıktır.
Sadece havacılık, denizaltılar, kruvazörler ve hafif kuvvetler tarafından savaş gemilerini içeren büyük düşman yüzey gemileriyle mücadele etme görevleri, başarılı çözümleri için doğru zamanda bulunamayan bir dizi elverişli koşul gerektirir.
Havacılık ve denizaltılar, zırhlılarla etkileşime giren kruvazörleri ve hafif güçleri güçlendirmek, hemen tüm farklı güçlere evrenselliğin karakterini verir ve savaş kullanımının kombinasyonunu genişletir.
Son olarak, sadece yüzey kuvvetlerinin işgal altındaki su alanını koruyabildiği ve güçlü tutuşu mücadelesinde savaş istikrarlarını artırabileceği gerçeği göz önüne alınamaz, savaş gemilerine tekrar ihtiyaç duyulur.
Bu nedenle, filonlarımızın düzgün saldırı gücünü ve büyük düşman yüzey gemilerine karşı savaşta yeterli savaş istikrarını sağlamak ve diğer sorunların çözülmesinde diğer oluşumların savaş istikrarının güvenilir bir şekilde desteklenmesi için, donanmalarımız tarafından ana deniz tiyatrolarının her birinde savaş gemilerine ihtiyaç duyulmaktadır. dolu su alanlarının tutulması ile ilişkili. Aynı zamanda, hattın gemi inşa edilmesi konusunun derhal uçak gemisi inşa etme sorununu gündeme getirdiğine dikkat edilmelidir.
Donanmamızın karşı karşıya olduğu acil stratejik ve operasyonel görevler şunlardır:
- Bölgemizin denizden düşman istilasının önlenmesi;
- Sovyet Ordusunun saldırı ve savunma operasyonlarına yardım.
Aşağıdaki görevler olabilir:
- askerlerimizin düşman topraklarına işgalini sağlamak;
- düşman okyanus iletişiminin kesilmesi.
SSCB Donanmasının acil ve müteakip stratejik ve operasyonel görevleri, çözümleri için ana deniz tiyatrolarındaki filolarımızda güçlü ve tam teşekküllü filoların varlığını gerektirmektedir.
Bu filoların uygun savaş gücünü ve büyük düşman yüzey gemilerine karşı savaşta yeterli savaş istikrarını sağlamak için, bu filolar zırhlıları içermelidir.
Ana tiyatrolarımızdan herhangi birindeki durum, bir düşmanın zırhlılarını onlara girme olasılığını dışlamaz. Bu durumda, deniz tiyatrosumuzun ana deniz tiyatrolarında savaş gemilerinin yokluğunda, düşman kıyıları açık denizde operasyonel ve muharebe görevleri büyük ölçüde karmaşıktır.
Sadece havacılık, denizaltılar, kruvazörler ve hafif kuvvetler tarafından savaş gemilerini içeren büyük düşman yüzey gemileriyle mücadele etme görevleri, başarılı çözümleri için doğru zamanda bulunamayan bir dizi elverişli koşul gerektirir.
Havacılık ve denizaltılar, zırhlılarla etkileşime giren kruvazörleri ve hafif güçleri güçlendirmek, hemen tüm farklı güçlere evrenselliğin karakterini verir ve savaş kullanımının kombinasyonunu genişletir.
Son olarak, sadece yüzey kuvvetlerinin işgal altındaki su alanını koruyabildiği ve güçlü tutuşu mücadelesinde savaş istikrarlarını artırabileceği gerçeği göz önüne alınamaz, savaş gemilerine tekrar ihtiyaç duyulur.
Bu nedenle, filonlarımızın düzgün saldırı gücünü ve büyük düşman yüzey gemilerine karşı savaşta yeterli savaş istikrarını sağlamak ve diğer sorunların çözülmesinde diğer oluşumların savaş istikrarının güvenilir bir şekilde desteklenmesi için, donanmalarımız tarafından ana deniz tiyatrolarının her birinde savaş gemilerine ihtiyaç duyulmaktadır. dolu su alanlarının tutulması ile ilişkili. Aynı zamanda, hattın gemi inşa edilmesi konusunun derhal uçak gemisi inşa etme sorununu gündeme getirdiğine dikkat edilmelidir.
Bu görünüşe göre 1948 için geçerlidir. Her durumda, Amiral N.G. tarafından oluşturulan SSCB'nin gelecekteki Donanmasının şeklini belirleme komisyonu. Kuznetsov, tüm sonuçlarını tam olarak o zaman ve V.F. Chernyshev tam da bunun bir parçasıydı. Buna ek olarak, 1948, hem Kral Deniz Kuvvetleri, Birleşik Devletler Donanması hem de Fransız ve İtalyan Donanmasının hala faaliyette olduğu ve Wangard ile King George ve Iowa ile Güney Dakota'nın ve Richelieu ”(“ Jean Bar ”yaklaşımında) ve“ Andrea Doria ”. "Gün batımı savaş gemileri" çok uzakta olmadan önce, ama henüz gelmedi. Burada önemli olan nedir?
Bu alıntılar önemlidir:
Sadece havacılık, denizaltılar, kruvazörler ve hafif kuvvetlerle zırhlılarını içeren büyük düşman yüzey gemileriyle savaşma görevleri başarılı bir çözüm için, doğru zamanda bulunmayan bir dizi elverişli koşul gerektirir.
Yani, hava, kendi havacılığının doğru miktarda kullanılabilirliği - İkinci Dünya Savaşı deneyiminden muazzam (Musashi'yi boğmak için kaç uçak aldığını ve Yamato'nun daha sonra ihtiyaç duyduğu gerçeğini hatırlayın), bu havacılığın hava savunmasını kırmak için temel yeteneği düşman filosuna (garanti edilmez), düşük hızlı denizaltıların belirli bir alandaki perdelerde önceden ortaya çıkma olasılığı, hafif gemilerin (muhripler ve torpido botları) kullanılmasının temel olasılığı.
Bu durumda savaş gemisi, bu eylemlerin başarısız olması durumunda - hep birlikte veya ayrı ayrı, düşmanın gecikecek bir şey olacağının garantisidir. Ve sonra, 1948'de bu düşünceler tamamen doğruydu.
Son olarak, sadece yüzey kuvvetlerinin işgal altındaki su alanını koruyabildiği ve güçlü tutuşu mücadelesinde savaş istikrarlarını artırabileceği gerçeği göz önüne alınamaz, savaş gemilerine tekrar ihtiyaç duyulur.
Bu durumda, aslında, zaman kazanmaktan bahsediyoruz - belirlenen alana yerleştirilen yüzey kuvvetleri haftalar hatta aylar boyunca orada olabilir. Hiçbir havacılık bunu yapamaz. Düşman göründüğünde, bu yüzey kuvvetleri hemen savaşa girebilir, saldırı uçaklarını kıyıdan kaldırmak ve doğru hedef belirleme sağlamak için zaman kazanabilir. İkincisi, bu arada, bugün hala ilgili, Donanma tarafından kabul edilen talimatlara göre, yüzey gemileri deniz saldırı uçağı için rehberlik sağlamalıdır ve şimdiye kadar Rus Donanması, kıyı şeridinin geçişi sırasında uçacak olan uçakların kontrolünün KPUNSHA (saldırı uçakları için gemi kontrol ve yönlendirme noktası).
Ve üç veya dört Kral George'a karşı savaşa nasıl katılırsınız? 1948'de bile mi? Yoksa 1950'de iki ve bir Wangard'a karşı mı?
Aslında, bu tür düşünceler İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra birçok ülkenin cephaneliğinde çok sayıda savaş gemisinin varlığını belirledi. Sadece bazılarının düşman uçakları ile nasıl karşılaşacakları, uçak gemilerinin yolunu nasıl temizleyecekleri ve diğerleri - uçak gemilerinin yollarını nasıl temizleyecekleri sorusu vardı. Ama herkes aynı cevabı verdi.
Aynı zamanda, kırkların ikinci yarısında, filoda birkaç savaş gemisinin varlığının Arjantin için bile uygun olabileceğini açıkça anlamanız gerekir, ancak sadece Amerikalılar tam teşekküllü ve çok sayıda güverte uçağını yenebilir ve İngilizler de onları yenebilir. Geri kalanı, önemli operasyonel görevleri bağımsız olarak yerine getiremeyen, hatta onlarsız sembolik uçak gemisi güçleriyle yetinmek zorundaydı. Ve daha da önemlisi, ABD ve İngiltere ile potansiyel çatışmanın dışında, zırhlı hala bir deniz savaşında bir süper silahtı.
Bu nedenle, II. Dünya Savaşı sırasında zırhlıların uçak gemileri tarafından yer aldığı fikri savunulamaz. Yok olmadılar, ancak hizmette kaldılar, uzun süre savaş istihdamlarının bir teorisi vardı ve geliştirdiler, hatta modernize oldular. Çarpışma zırhlıları 1949-1954'te hizmetten çekilmeye başladı, bazı gemiler filolarını terk etmek zorunda kaldı - İngilizler açıkça askeri harcamalar yapmadı ve SSCB Novorossiysk'i ünlü bir patlamada kaybetti. Eğer böyle olmasaydı, en azından bir Sovyet zırhlısı bir süredir hizmet ederdi. II. Dünya Savaşı, zırhlıların ortadan kalkmasıyla açık bir şekilde bağlantılı değildir. Nedeni farklı.
Amerikan tarzı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra savaşlarda büyük silahlar.
Savaş gemileri ve neden kaybolduklarından bahsetmişken, nihayet dünyadaki son savaş gemisinin en azından resmi olarak 2011 yılında bir savaş birimi olmaktan çıktığını hatırlamalıyız - o zaman Iowa LC nihayet devreden çıkarıldı ve aynı zamanda Donanma rezervine gönderildi muzeifikatsii. Savaş gemilerinin hizmet dışı bırakıldıklarında nihai olarak ortadan kalkma tarihini alırsak, şu an bildiğimiz gibi tüm Iowas'ın sistemden sonsuza dek ayrıldığı 1990-1992'dir. Sonra, bu arada, bu "sonsuza dek" hiç belli değildi.
Son savaş gemisi neydi? 1991'de Basra Körfezi'nde bir savaştı. 80'lerde SSCB ile Son Savaş için zırhlıların yeniden etkinleştirildiğini hatırlamakta fayda var. Reagan, SSCB'yi öldürmesi beklenen bir kampanya olan Sovyetler Birliği'ne karşı “Haçlı Seferi” tasarladı, “sıcak” bir savaşla sona erebilir ve ABD bu tür olayların gelişmesine aktif olarak hazırlanıyor. Geri adım atmazlardı. Ve SSCB ve Varşova bloğunun dışındaki her yerde müttefiklerini parçalayabilen bir mega filo oluşturmak için “600 Gemi” programı bu eğitimin çok önemli bir parçasıydı ve yeni bir kalitede zırhlıların hizmetine geri dönüşü programın önemli bir parçasıydı. Ama önce bu gemiler diğer savaşlarda savaşmak zorunda kaldılar.
1950'de Kore'deki savaş başladı. Amerikan komutanlığı, BM kuvvetlerine güçlü ateş desteği sağlamanın gerekli olduğunu düşünerek, DPRK birliklerine ve Çin halkının gönüllülerine (DPRK'daki Çin askeri birliği olan DPRK) karşı operasyonlara zırhlılar çekti. Aceleyle, mevcut olan dört Iowa'dan ikisi yeniden etkinleştirildi (şu anda iki zırhlı aktif görevde) ve sürekli olarak Kore Yarımadası kıyılarına doğru ilerlemeye başladı. Güçlü iletişimler sayesinde, zırhlılar bir komuta merkezi olarak çok uygundu ve sahil boyunca ateşlerinin gücü eşsizdi.
DPRK birliklerinin tesislerine ateş eden "Missouri", 1950.
15 Eylül 1950'den 19 Mart 1951'e kadar Missouri'de Kore'de savaştı. 2 Aralık 1951'den 1 Nisan 1952'ye - Wisconsin. 17 Mayıs 1951'den 14 Kasım 1951'e kadar New Jersey FC. 8 Nisan'dan 16 Ekim 1952'ye kadar yedeklerden çekilen Iowa başlatıcısı düşmanlıklara katıldı. Daha sonra, dev gemiler periyodik olarak sahil boyunca canavar silahlarından darbeler vererek Kore kıyılarına döndüler. Missouri ve New Jersey iki kez Kore'ye gitti.
Savaş gemilerinin kaderini anlamada önemli bir nokta - Kore'den sonra, rezerve gönderilmedi, ancak aktif hizmete devam edildi. Sebebi basitti - Sovyetler Birliği, Çin'i aktif olarak silahlandıran, Kore gökyüzünde gerçek askeri yeteneklerini gösteren ve nükleer silahlar ve bunların teslimat araçlarını yaratan dış politika hırslarını açıkça gösterdi. Ancak SSCB denizde ciddi bir şeyle övünemez. Rusların bir filo inşa edip etmeyecekleri açık olmadığı durumlarda, ABD Donanması'nın elinde zırhlı bir yumruk bulunması daha faydalıydı ve zırhlılar hizmet etmeye devam etti.
Daha sonra ellili yılların başında tamamen haklıydı - SSCB, muhripler tarafından kapsanmaları durumunda bu gemilere nükleer bombardımandan başka bir şeye karşı koyamazdı.
Yine, sadece 1955'te füze döneminin başlangıcı, jet saldırı uçaklarının kitlesel görünümü ve nükleer silahların geçmişe göre çok daha büyük bir şekilde çoğalması zaten gerçek haline geldiğinde rezerve edilmeye başladılar. 1955-1959 yıllarını savaş gemilerinin kaderinde belirli bir aşama olarak işaretleyebiliriz - bu zamanın herhangi bir yerinde ve daha önce değil, orijinal formlarında, denizde üstünlük için savaş açmanın gerçek bir aracı olarak düşünülmeyi bıraktılar.
O zaman Amerikalılar Iowa'yı rezerve aldı, şimdi uzun süre aynı zamanda İngilizler Wangard da dahil olmak üzere rezervdeki zırhlıları yazmak için son kararı verdiler ve Jean Bar 1957'te Fransız Donanması'ndaki aktif hizmeti bıraktı.
Bu arada, 1956'da Süveyş krizi sırasında neredeyse savaşmak zorunda kaldı. Jean Bar'ın inmeden önce Port Said'i bombalaması gerekiyordu, ancak bombardıman başladıktan hemen sonra iptal edildi. "Jean Bar" Mısır'da dört voleybol yapmayı başardı ve Indochina'da kaydettiği dört "Iowas" ve Fransız "Richelieu" dan sonra İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra düşmanlıklara katılan dünyada kesinlikle resmi olarak altıncı zırhlı oldu. Ertesi yıl, "Jean Bar" yüzer gemide yeniden eğitildi.
Dolayısıyla, “zırhlıların uçak gemileri tarafından yerine getirildiği” kurulumunun ideologları bu yıllara çok dikkat etmelidir.
Savaş gemisi bir dahaki sefere savaşa sadece 1968'de girdi. 25 Eylül 1968'den 31 Mart 1969'a kadar New Jersey, Güney Çin Denizi'ne gönderildi ve Güney Vietnam topraklarında yangın grevleri yapmakla ilgiliydi.
Güney Vietnam, deniz boyunca dar bir arazi şerididir ve nüfusunun büyük kısmı kıyı bölgelerinde yaşamaktadır. Vietnam isyancıları da orada oynadı. Orada Amerikan birlikleri onlara karşı savaştı. New Jersey saldırıları askerden arındırılmış bölgeye veya daha ziyade içinde bulunan Kuzey Vietnam birliklerine yapılan saldırılarla başladı. Gelecekte, bir "itfaiye" olarak savaş gemisi, kıyı boyunca ya güneyde ya da kuzeyde daraldı, Amerikalıları çevreleyen Vietnam birimlerini acilen yok etti, kemerleri 16 inç mermilere, tarla tahkimatlarına, depolara, kıyı bataryaları, kamyonlar ve diğer isyancı altyapı.
Kırmızı çubuk 406 mm'lik topların gerçek ateş menzili, mavi ise 203 mm'lik toplardır. Yeşil - ramjet motorlu 90'lı hipersonik aktif-reaktif 406 mm'lik mermide önerildi
Ateşi bir veya iki kereden fazla, Amerikan birimlerinin kilidini açtı ve onları çevreleyen Vietnamlıları yeryüzünden yaktı. Bir kez savaş gemisi isyancılar için malzeme ile küçük bir kargo gemileri kervan battı. Genel olarak, yakın tarihte en başarılı topçu bombardımanı oldu, New Jersey mermileri altında ölen isyancı nesnelerin sayısı, konumları, ağır silah ve teçhizat sayısı yüzlerce, öldürülenlerin sayısı - binlerce, bir düzineden fazla küçük geminin imha edildiği tahmin edildi. kargo ile. Ateşiyle tekrar tekrar savaşmak, Amerikan saldırılarının bölünmeyi de içeren bir ölçekte başarılı olmasını sağladı. Operasyon sırasında zırhlı, ana kalibreli 5688 mermi ve 14891 127 mm'lik raund harcadı. Bu, İkinci Dünya Savaşı sırasında harcanan herhangi bir zırhlıdan çok daha fazlaydı.
Bununla birlikte, savaş gemisi ateşinin tüm etkinliği ile böyle bir savaş örneği, sadece bir tane olduğu ortaya çıktı. Dahası, bugün bilindiği gibi, tam da aşırı başarı nedeniyle, Nixon, zırhlıyı tekrar Vietnamlıların müzakerelere geri dönmesi için bir teşvik olarak kullanmayı ve geri çağrılmasını Amerikan gerekliliklerini yerine getirmek için teşvik olarak kullanmayı planladı.
1969'da, savaş gemisi tekrar hizmetten çekildi, ancak ilk başta onu tarafsız bir hava sahasında bir Amerikan keşif uçağı düşüren Kuzey Kore'yi baskı altına almak istediler, ancak daha sonra zihinlerini değiştirdiler ve gemi tekrar rezerve edildi.
Vietnam'daki savaş gemisinin savaş kullanımı, bir şekilde bir topçu savaş gemisi olarak varlığında bir çizgi çizdi. Eğer ellili yılların sonuna kadar bu hem filoya hem de kıyıya karşı bir savaş aracı olsaydı, Vietnam'da kıyıya karşı tamamen bir topçu gemisi kullanılmıştı. Denizde bir rakibi yoktu, ancak savaş gemisinin SSCB'nin aynı Donanması'na karşı savaşması gerektiğini varsayarsak, saf haliyle şüpheli değere sahip olduğunu itiraf etmeliyiz.
Öte yandan, SSCB Donanması'nın tüm füze salvosunu “alabilen” füze gemileri tarafından desteklenen zırhlı, yetmişli yılların başlarında hala ciddi savaş değerine sahipti. Her halükarda, Sovyet gemilerinin voleybolu hedefe ulaşmamış olsaydı ve füzeler zaten kullanılmış olsaydı, gemilerimiz için tek seçenek uçuş olurdu. Dahası, bu uçuş bir sorun olurdu - modernize edilmiş Iowas 34 deniz miline ulaşabilir ve 70'lerde silahları ve zırhlarıyla bir şeylere karşı koymak hala imkansızdı. Ancak, uyarı ile, diğer gemiler Donanma füze grevini tamamen püskürtürse, füzeler tükenmeden önce.
Böylece, klasik tamamen topçu zırhlısı artık uçak gemisinden sonra ikinci sırada değil, hem uçak gemileri hem de füze gemileri olan modern gemileri takip etti. Artık savaş değeri, tüm füzelerini vuran ve artık yok olmayan düşmanı bitirme durumunun dar kapsamıyla sınırlıydı. Yine, herhangi bir Sovyet gemisindeki gemi karşıtı füze sayısının birkaç birimde hesaplandığı durumlarda, URO gemileri tarafından korunan savaş gemileri savaşta rol oynayabilir. İkincil olsun. Yani altmışlı yılların sonunda - yetmişlerin başlangıcı, tek silah olduğu için topçu ile klasik savaş gemisinin neredeyse geçmişte olduğu söylenebilirdi.
Neredeyse ama tam olarak değil. Ve en azından Vietnamlılar bu konuda çok şey söyleyebilirdi.
Gerçekte, “neredeyse geçmişte” kısa sürede tam tersi oldu. Yaklaşım savaş gemilerinin evriminde yeni ve beklenmedik bir dönüş oldu. Ve geçmişe gerçek ayrılmadan önce, daha yıllar vardı. Onlarca.
Dünyadaki en şok ve füze gemileri
Bir silah sistemi olarak savaş gemisinin tarihindeki en parlak sayfa Soğuk Savaş'ın son on yılıdır. Amerika'nın kazandığı ülkemize karşı Reagan Haçlı Seferi. Gerçek savaşlar olmasa da denizde kazananlar dahil. Yolda.
Reagan'ın kendisinden bir ekip, Savunma Bakanı Caspar Weinberger ve Donanma Bakanı John Lehman, Sovyetler Birliği'nin cevaplayamayacağı kadar hızlı ve büyük ölçekli okyanuslardaki güç dengesinde keskin bir değişiklik sağlayabildi. Amerikalıların Avrupa'da SSCB'ye karşı başlattığı karmaşık baskı ve Afganistan'daki militanlara muazzam destek, Sovyet devletine sabotaj ve baskı için uygulanan diğer önlemlerle birlikte, Amerikan gücünün denizdeki büyümesi doğrudan Gorbaçov'un teslim olmasına katkıda bulundu.
Amerikalılar savaşa hazırlanıyorlardı. Ve öyle bir şekilde hazırlandılar ki, Sovyet liderliğini güçleriyle tam anlamıyla hipnotize edebildiler - oldukça gerçek, söylemeliyim.
ABD Donanması bu haçlı seferinde belirleyici oldu. Bu, her şeyden önce, Tomahawk kruvazör füzeleri ve AEGIS sistemi, yeni, neredeyse izlenebilir olmayan Sovyet denizaltı denizaltıları ve niteliksel olarak modernize edilmiş eski olanlar, yeni denizaltı savunma verimliliği, gemilerdeki uçak filosu ve nümerik üstünlük gibi yeni savaş araçlarıyla ilgiliydi. tüm sınıflar, Sovyet liderliğine direnme çabalarının boşluğunu ikna edici bir şekilde gösterdi.
Bu planlarda savaş gemilerine önemli bir rol verildi. 70'li yıllardan beri, Amerikalılar SSCB'de gemi karşıtı füzelerdeki ilerlemeyi biliyorlardı ve Proje 1164 füze kruvazörleri, Proje 1144 ağır nükleer füze kruvazörleri ve en son çok modlu süpersonik Tu-22M füze gemileri gibi yeni gemi inşa programlarını biliyorlardı. SSCB'nin uçak taşıyan kruvazörler için dikey kalkış ve iniş için yeni bir süpersonik uçak yaratmayı planladığını biliyorlardı ve bunun savaş potansiyellerini keskin bir şekilde artıracağını anladılar ve ayrıca yatay kalkış ve iniş yapan uçaklar için gelecekteki uçak gemilerinde başlatılan çalışmaların farkındaydılar. Bütün bunlar öncelikle sayısal üstünlüğü ve ikinci olarak ateş gücünde üstünlüğü gerektiriyordu.
80'lerin başında, Amerikan denizcilerin hizmetleri, Tomahawk füzesinin gemi karşıtı versiyonu olan Sovyet gemi karşıtı füzelerine simetrik bir yanıt verdi. Ve sanayi ve Donanma tarafından yönetilen Harpoon, o zamanki Sovyet deniz hava savunma sistemleri için çok zor bir hedefti. Kavramsal olarak, Amerikalılar uçak gemisi grupları (bir uçak gemisi ile gemi bağlantısı) ve uçak gemisi oluşumları (karşılık gelen eskort gemisine sahip birden fazla uçak gemisi) ile savaşacaklardı. Seksenlerin başında, deniz kuvvetleri sayısını artırma programı başlatıldığında, 15 ve 4 yüzey muharebe grubuna (Yüzey eylem grubu-SAG) sahip olması amaçlanan uçak gemisi gruplarını değil, uçak gemilerinin "etrafında" yarattığı fikri okyanusların Sovyet havacılığının savaş yarıçapı dışında (havada yakıt ikmali olmayan savaş yarıçapı anlamına gelir) veya sınır yarıçapına yakın yerlerde çalışması gereken ana muharebe kuvveti olarak veya diğer durumlarda tehdit Sovyet havacılığından olduğunda Iation düşük olurdu.
Örneğin, böyle bir bölge, SSCB'nin Küba'da ve diğer benzer yerlerde güvenilir bir müttefiki olan Türkiye ve Yunanistan, Basra Körfezi ve tüm Hint Okyanusu, Karayipler'de NATO havacılığının varlığını sağlamak mümkün olsaydı Akdeniz olabilirdi. Yüzey savaş gruplarının temel amacı Sovyet yüzey kuvvetleri olmaktı.
Bu çok önemli bir nokta - altmışlarda artık denizde hakimiyet kazanmak için tam teşekküllü araçlar olamayacak olan zırhlılar, düşman filosu ile mücadele etme aracı olarak hizmete geri döndü.
80'lerde savaş gemisinin savaş kullanımı hakkındaki görüşlerin gelişimi kolay değildi, ama prensipte aşağıdaki zincire uyuyor. 80'lerin başında - zırhlı inişler topçu ateşi ile desteklenecek ve Sovyet gemilerine füzelerle çarpacak ve 80'lerin ortalarında her şey aynı, ancak görevler değişiyor, şimdi Sovyet filosu ile mücadele öncelikli ve iniş için destek ikincil, 80'lerin ikinci yarısı şimdi iniş desteği gündemden tamamen kaldırıldı, ancak nükleer savaş başlığına sahip Tomahawklar kıyı boyunca greve eklendi, bu da SSCB'nin artık bir baş ağrısına sahip olduğu anlamına geliyor - SLBM'leri olan SSBN'lerin yanı sıra şimdi Sovyet Ugric bölgeleri zhayut ve "Tomahawk" ile gemi daha hangi başında 80 en "Iowa" yapmak için planlanmış silahlı.
Doğal olarak, bunun için modernize edilmeleri gerekiyordu ve modernize edildi. Modernleşme sırasında, Tomahawk'un gemi karşıtı versiyonu gündemden çıkarıldı ve bu füzeler sadece kıyı grevleri seçeneğinde zırhlılara çarptı ve Harpoon gemi karşıtı füzesi ve mümkünse topçulara yüzey hedefleri vurma görevleri verildi.
Yükseltilmiş gemiler tamamen yeni radarlar, radyo-elektronik silahları modern standartlara yükseltti, otomatik deniz kontrol sistemlerindeki gemileri içeren karşılıklı bilgi alışverişi sistemleri ve uydu iletişim sistemlerini aldı. Torpidolara "Niksi" hidroakustik direnç aletleri kullanmak mümkün oldu. Zırhlılar daha sonra Pioneer İHA'nın kullanımı için gerekli her şeyi aldı. Sonra gerçek askeri operasyonlarda böyle bir İHA Wisconsin tarafından kullanıldı. Kıçta helikopterler için iniş alanları vardı. Ama asıl mesele silahların güncellenmesiydi. Iowa’nın 127 mm'lik evrensel toplarının bir kısmı yerine, zırhlı koruma ABL (Zırhlı Kutu Başlatıcısı) olan kaldırma rampalarına yerleştirilmiş 32 Tomahawk seyir füzesi aldılar. Şimdi bu miktar etkileyici değil, ama artık böyle bir şey yoktu.
Mk.41 rampaları hemen köşede ve zırhlılar roket salvo şampiyonu oldu. Her zırhlıda, yüzey gemilerine karşı 16 Harpoon gemi karşıtı füzesi vardı ve bu da çoktu. Daha büyük bir sayı sadece mk.13 veya mk.26 tipi fırlatıcılara yüklenebilir, ancak bu fırlatıcılar mk.20 için 13 saniyede en az bir roket ve mk.20 için 26 saniyede iki roket ile Harpoons fırlatmayı mümkün kıldı.
Ancak zırhlılar üzerindeki “Zıpkınlar” için m141, örneğin 1144 kruvazörü gibi en son Sovyet füze gemilerinin hava savunmasının “çöküşü” için kritik olan küçük bir kapsamla çok yoğun bir voleybolu gerçekleştirmeyi mümkün kıldı.
Başlatıcısı "Zıpkın" ve Zak "Falanks" görünümünü. Diğer taraftan aynı şey.
Son versiyonlarında, zırhlıların her biri 32 Tomahawks, 16 Harpoons, her biri üç 3 mm top bulunan 406 HA kulesi, 12 127 mm evrensel topçu dağıları ve 4 20 mm altı namlulu Falanks taşıyordu. Stinger MANPADS için fırlatıcılar donatıldı. Zırhları, daha önce olduğu gibi, hafif (250 kg) bombalar ve güdümlü füzelerin yanı sıra hafif güdümlü olanlarla aşılmazlık sağladı.
Geminin nükleer silahlar olmadan teslim edilen Yak-38'e yönelik saldırı havacılık alayının saldırısı, savaş gemisinin hayatta kalması neredeyse garanti edildi.
Bu gemileri Sovyet Donanması'na karşı kullanma fikirleri gerçekçi miydi? Daha fazla.
Yüzey savaş grubunun kompozisyonunun bir savaş gemisi, Ticonderoga tipinde bir füze kruvazörü ve üç muhrip Arly Burke olması gerekiyordu. Aslında savaş grupları, Birleşik Devletler Burke üretim hattını açmadan ve bileşimlerinin farklı olduğu ortaya çıkmadan önce oluşmaya başladı. Ancak, etkili hava savunması olan füze gemileri en başından beri onların bir parçasıydı. Ve Sovyet KUG ve Amerikan NBG'nin yaklaştığı, ilk gemi karşıtı füze salvosunu değiştirdikten sonra, uçaksavar füzeleri ile birbirlerine ateş ettikleri (bu, gemi karşıtı füzelerin çoklu saldırılarını ittikten sonra az olacaktı) ve sonuç olarak, topçu savaş mesafesinin kalan kuvvetlerini bırakacaktı, gerçek olan.
"Romeo" çağrı işareti ile yüzey savaş grubu. Sovyet Kug'un örneğin RKR pr.58, KRL pr 68bis, herhangi bir TFR veya muhriplerden (956. proje hariç) birkaçından böyle bir NBC ile çarpışması bizim için ölümcül olacaktır.
Ve sonra 406 mm'lik silahlar, daha önce 16 "Zıpkın'dan daha az olmayan, çok ağır bir kelime söylerdi. Doğal olarak, eğer füze gemileri zırhlıları ölüm pahasına olsa da Sovyet füzelerinden koruyabilirse bu doğru olurdu.
Amerikan ve Avustralya gemileri ortak bir savaş grubunda. Nükleer silahsız böyle bir bileşiğin imha edilmesi, tüm bir filonun çabalarını gerektirecek ve büyük bir bedeli olacak
Savaş gemileri ve uçak gemilerinin ortak kullanımı da planlandı. Ne yazık ki, zırhlıların yeniden canlanmasıyla ilgili stratejik ve operasyonel belgelerini tasnif eden Amerikalılar, taktiklerini hala gizli tutuyorlar ve sadece bazı konularda spekülasyon yapabiliriz. Ancak savaş gemilerinin düzenli olarak SINKEX yüzey gemi imha tatbikatları sırasında topçu ateşi ile yüzey hedeflerinin imhasını uygulaması bir gerçektir.
Missouri tarafından ateşlenen SINKEX'89 gemi imha egzersizleri
Öyle ya da böyle, ama 80'lerin ilk yarısında zırhlılar tekrar faaliyete geçti. Orijinal kalitesinde - denizde üstünlük mücadelesinin araçları. Ancak şimdi, büyük olasılıkla, tek bir Donanma sisteminin bir unsuru, belirli görevlerden sorumlu olan ve önemdeki birinci veya ikinci sırayı işgal etmeyen bir unsurdu. Ancak, savaş gemileri olan uçak gemileri olmayan yüzey savaş gruplarının gücünün, onlarsızdan çok daha yüksek olması, yadsınamayacak bir gerçektir.
Ayrıca bilinir. Gemiler dört birim miktarda faaliyete geçti. Birincisi, 1982'de - LK “New Jersey”, ikincisi, 1984'te “Iowa”, 1986'da “Missouri” ve 1988'de “Wisconsin”. 1988'den 1990'a kadar dünyada rütbelerde dört zırhlı vardı. SSCB'de uçak taşıyan kruvazörler vardı ve Birleşik Krallık'ta uçak gemilerinden daha fazlası vardı.
II.Dünya Savaşı'nda uçak gemileriyle değiştirilen bir gemi sınıfı için fena değil!
Zırhlılar, SSCB üzerinde bir baskı aracı olarak ABD Donanması tarafından aktif olarak kullanıldı. Baltık Denizi'ne gittiler ve orada topçu ateşi yaptılar, Norveç'e gittiler, Okhotsk Denizi'nde yolculuk yaptılar. Amerikan ulusu yükselişteydi, komünistlerle yüzleşmek fikri Tom Clancy, “Zıpkın” oyunu ve “kürk fokları” filmlerine yanıt olarak kitleleri ele geçirdi. Bu eserlerin “kızılcıklarına” rağmen, dönemin ruhunu Amerikan tarafında başka hiçbir şey gibi aktarmıyorlar. Çok az insan biliyor, ancak En İyi Gan deniz havacılığı ile ilgili aksiyon filminin gösterimleri sırasında sinemalarda Donanma işe alım merkezleri çalıştı ve birçok genç film gösterisinden doğrudan filoya gitti. Bu ideolojik yükseliş Amerikalı denizcilerin SSCB ile savaşmaya nasıl hazırlandıklarını ve bu hazır olma durumunu Sovyet "meslektaşlarına" nasıl gösterdiklerini etkiledi. Savaş gemileri, II.Dünya Savaşı'ndan gelen askeri ihtişamları ve 80'ler için en son füze silahlarıyla, başka hiçbir yerde olmadığı gibi buradaydı.
Perry, tamamen hava savunması ve kısmen uçaksavar savunması, savaş gemisi saldırı yetenekleri sağladı. Böyle bir çift bile tehlikeliydi ve yıkımı için ciddi güçlere ihtiyaç duyuyordu.
Ancak zırhlılar tekrar kıyıya karşı savaşmak zorunda kaldı. 14 Aralık 1983 ve 8 Şubat 1984'te iki kez “New Jersey” Lübnan'daki Suriye ordusu mevkilerindeki ana kalibre silahlardan ateş etti.
1991 Körfezi Savaşı sırasında "Missouri" ve "Wisconsin" not edildi. Savaş gemileri, silahların keşfi ve rehberliği için İHA'ları kullanarak, yüzlerce ana mermi mermisi sayısı ile toplamda iki geminin bini aştığı Irak pozisyonlarının ve yapılarının çok yoğun ve acı dolu bombardımanı gerçekleştirdi.
Amerikalılar, Iraklı birimlerden birinin Wisconsin'deki İHA operatörlerine 406 mm'lik mermilerin bombardımanına tekrar girmemek için teslim olma niyetlerini (ve teslim olduklarını) bile özel olarak gösterdiğini iddia ediyorlar. Gemiler ayrıca Irak, Missouri, 28 füze ve Wisconsin 24'e karşı Tomahawk kruvazör füzeleri kullandı. Bu gemilerin operasyonları, daha önce kullanıldıkları tüm savaşlarda olduğu gibi yine çok başarılı oldu.
Dört zırhlıdan, geminin gerçek askeri kariyerine son veren ana kalibreli kulelerden birinde yanlışlıkla meydana gelen patlama nedeniyle sadece Iowa, son yeniden etkinleştirme sırasında savaşmadı. Ancak, bu geminin Amerika Birleşik Devletleri düşmanları üzerinde bir propagandası ve psikolojik etkisi vardı.
1990'dan beri zırhlılar dönemi gerçekten sona eriyor. 26 Ekim 1990 rezerv "Iowa", 8 Şubat 1991 "New Jersey", aynı yılın 30 Eylül, "Wisconsin" ve 31 Mart 1992 "Missouri" çekilir.
Bu gün, dünyadaki savaş gemilerinin aktif askeri hizmetinin gerçek sonu oldu, bazıları değil. Aynı zamanda, hiç yazılmadıklarını anlamak zorundalar, sadece rezerve geri götürüldüler. Donanmanın artık bu gemilere ihtiyacı yok. Operasyonları bir sorundu - uzun bir süre onlar için hiçbir yedek parça üretilmedi, teknik hazırlığı korumak çok fazla çaba ve para gerektirdi. Yalnızca son yeniden etkinleştirme 1,5 milyar dolardı. Sorun eski kazan-türbin enerji santrallerinde ve turbo redüktörlerde uzmandı. Uzun süre ne silah namlusu ne de namlusu için gömlek üretilmemiştir. Bu tür platformlar, SSCB'yi sıkıştırmak gerektiği sürece ve gemiler füzelerin dikey fırlatılması için tesislerle ortaya çıkana kadar haklıydı. O zaman artık orada değildiler, savaşmak zorunda kalacakları düşmanlar yoktu. Belki de, Çin iktidarının rönesansı 90'lı yılların başlarında başlasaydı, yine bu devleri hizmete sokabilirdik, ancak 90'larda Amerika Birleşik Devletleri'nin denizde hiç düşmanı yoktu.
Ancak Kongre, 1998 yılına kadar bu gemilerin rezervden tamamen hizmet dışı bırakılmasına izin vermedi ve ancak o zamanlar, 2011'deki halihazırdaki savaş gemileri listelerinden son savaş gemisini - "Iowa" kaldırarak müzelere dönüşmeye başladılar.
Öyleyse neden artık yoklar?
Özetlemek gerekirse: İkinci Dünya Savaşı sırasında askeri bir silah olarak herhangi bir “savaş gemisinin ölümü” hakkında konuşamayız, ellili yılların ortalarına kadar, düzenli olarak farklı ülkelerin filolarında görev yapan savaş gemileri, Amerikalılar ve Fransızlarla savaşmak zorunda kaldılar. Savaşlar, İkinci Dünya Savaşı sona erdikten 10 yıl sonra denizde bir savaşta popüler bir savaş silahı olarak kaldı, savaş kullanım teorileri birçok ülkede gelişmeye devam etti ve iki ülke - Fransa ve İngiltere, savaştan sonra Donanmanın savaş yapısına bir savaş gemisi getirdi. Aynı zamanda, ABD ve İngiltere'de, savaş zamanından itibaren zırhlılar yazılmadı, ancak yedekte tutuldu. Amerikalılar gemilerini düzenli olarak geliştirdiler.
SSCB 1955'te zırhlı olmadan kaldı ve zorlandı - Novorossiysk'in patlaması nedeniyle, aksi takdirde bu gemi uzun süre hizmete girecekti.
1962'den sonra ABD Donanması rezervinde sadece dört Iowa sınıfı zırhlı kaldı. Daha sonra üç askeri çatışmaya (Vietnam, Lübnan, Irak) ve SSCB ile “soğuk” yüzleşmeye katıldılar. Dahası, yirminci yüzyılın 80'li yıllarının sonlarındaki grev potansiyeli açısından, daha modern URO gemilerinin desteği olmadan artık hareket edemeseler de dünyanın en güçlü gemilerinden biriydi. Modern füze silahlı savaş gemilerinin savaş kullanımı teorisi de aktif olarak geliştirildi, bunlar gerçek savaş gemileriydi ve hizmetteki müze sergileri değildi ve biraz da olsa etkili bir şekilde savaştılar. Son olarak, son zırhlı 1992'de aktif muharebe personelinden ve 2011'de yedeklerden düştü.
Peki sonunda savaş gemilerinin ortadan kaybolmasına ne sebep oldu? Bunlar açıkça uçak gemileri değil, yukarıdaki örnekler, uçak gemilerinin onunla hiçbir ilgisi olmadığını gösteriyor, eğer öyleyse, savaş gemilerinin İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra savaş kullanımı da dahil olmak üzere 46 yıllık bir hizmeti olmayacaktı. Belki de savaş gemisinin ortadan kaybolması mitinin ikinci versiyonunun yazarları haklı - meselenin füze silahlarının ve nükleer savaş başlıklarının ortaya çıkması olduğuna inananlar?
Ama bu tamamen mantıklı bir neden olamaz - aksi takdirde aynı Amerikalılar 80'lerde onlarla yaptıkları savaş gemileriyle yapmazlardı. Elbette zırhlı nükleer silahlara karşı savunmasızdır - ancak bu tüm gemiler için geçerlidir, nükleer silahlara karşı koruyucu önlemlerin yapıcı bir şekilde uygulandığı ilk gemiler daha sonra ortaya çıktı.
Savaş gemisi doğal olarak gemi karşıtı füzelere karşı savunmasız. Ancak, örneğin Knox tipi veya öncekileri Garcia'dan çok daha az. Ancak bu gemiler uzun süre hizmet etti ve “fırkateyn” sınıfının kendisi ortadan kalkmadı. Dolayısıyla bu argüman tutarlı değil. Buna ek olarak, savaş gemisinin kendisi, 80'lerin gösterdiği gibi, tam teşekküllü bir füze silah taşıyıcısıydı; boyutları, üzerine çok etkileyici bir füze cephaneliği yerleştirmeyi mümkün kıldı. 60'ların eski büyük füzeleri için, bu daha doğruydu ve füze gemilerine savaş gemilerini yeniden canlandırma projeleri vardı.
Ve eğer “zırhlılar neden kayboldu” sorusunu ikiye ayırırsanız - mevcut zırhlılar neden yazılmıştır ve neden yenilerini inşa etmediler? Ve burada cevap birdenbire “gizli” gibi görünüyor - zırhlıları olan tüm ülkeler onları oldukça uzun bir süre “çekti” ve genellikle sadece fiziksel aşınma ve yıpranma nedeniyle artık hiçbir şey için uygun olmadıklarında onları yazdılar. Buna bir örnek, I. Dünya Savaşı'ndan önce tasarlanan zırhlıların 1954 yılına kadar hizmette olduğu SSCB'dir. Ve ABD de bir örnektir - Güney Dakota yedekte durdu, altmışlı yılların başından önce göreve geri dönmeye hazırdı. "Iowa" ve böylece her şey açıktır.
Sadece Büyük Britanya hala hizmet edebilecek zırhlıları yazdı ve bunun en azından birkaç zırhlıdan ayrılması gereken banal bir para eksikliği, operasyonel ve taktik argümanlar olduğunu biliyoruz, İngilizlerin Sovyet Donanması'nda olduğu kadar ışık vardı Proje 68 bis kruvazörleri.
Yok olma konusundan bahsetmişken. Savaş gemileri, parası olmayan Büyük Britanya hariç, sadece her bir geminin fiziksel amortismanı ve eskimesiyle savaş alanını terk etti. Ekonominin içerebileceği, iğnelere kesilmiş iyi ve nispeten yeni bir savaş gemisi diye bir şey yoktu. Hiçbir yerde. Ve bu, bu gemilerin sonuna kadar savaşma değerine sahip olduğu anlamına geliyor. Ve gerçekten öyleydi.
“Savaş gemisi neden kayboldu” sorusunu yanıtlamanın anahtarı şu sorunun cevabında yatmaktadır: neden onları inşa etmeyi bıraktılar? Sonuçta, zırhlılar doksanlı yılların başından önce savaştılar ve iyi savaştılar ve kullanıldıkları tüm savaşlardaki büyük silahları bile “yerinde değildi”.
Aslında, karmaşık bir dizi sebep, savaş gemisinin ortadan kalkmasına neden oldu. Biri yoktu, biri bu sınıfın kaybolmasına yol açmazdı.
Savaş gemisi pahalı ve karmaşık bir gemiydi. Çok büyük kalibreli silahlar, topçu ateşi kontrol cihazları veya radarlardan bahsetmek için lüks bir endüstriye ihtiyaç duyuyordu. Aynı SSCB, silah yapılmış olmasına rağmen zırhlıyı “çekmedi”, ancak silah sadece bir silah. Aynı derecede zor ve pahalı, böyle bir gemi için mürettebatın eğitimi oldu. Bu maliyetler, hem para açısından hem de kaynak israfı açısından, "savaş gemisi" görevleri başka şekillerde çözülemediği sürece haklı çıkarıldı. Örneğin, deniz topçu kullanarak iniş için ateş desteği. Bir savaş gemisi inşa etmeye değdi mi?
Hayır, orta kalibreli toplarla daha fazla gemiyi konsantre etmek mümkün oldu. Düşman direnişine sahip bir saldırı gücünün elli yılda bir ve bazı ülkelerde daha az sıklıkta inmesi gerekebilir. Böyle durumlarda "stokta" varsa bir savaş gemisi var - iyi. Hayır, başka gemiler de var, bir savaş gemisi yerine toplam yüz mermi harcamak zorunda kalacaklar, ancak gerekirse sorunu çözecekler. Havacılık var, siperlerde bir düşmanımız varsa ve arazide dağılmışsak, kelimenin tam anlamıyla napalm olabilir, eğer sığınakta ise, yani sığınakta doğru bir bomba koymak mümkündür. Hem havacılık hem de daha küçük gemi sınıfları bir zırhlıya göre daha düşüktür ... ancak görev bir zırhlı inşa edilmeden çözülür. Yani, inşa edemezsin.
Veya yüzey gemilerinin imhasını yapın. Bunun için havacılık var, kruvazörler var ve ellili yılların sonunda nükleer denizaltılar vardı. Ve bir zırhlıdan daha faydalılar, hala inşa edilmeleri gerekiyor ve NK'ları yok etme görevini yerine getiriyorlar, o zaman neden bir zırhlı?
Tabii ki, her şey bu kumbara düştü - bir uçak gemisi, savaş gemisinin “sıralama kartı” nda ikinci sıraya itiyor, böyle bir gemiye gerçekten tehdit oluşturan gemi karşıtı füzeler ve savaş gemisinin gemiye karşı daha kolay bir avantajı olmayan nükleer silahlar.
Nihayetinde, zırhlı ayrıldı çünkü inşaatının haklı gösterileceği hiçbir görev yoktu. Her durumda olması gereken diğer kuvvetler tarafından çözülebilirlerdi. Ve sadece zırhlıya yer kalmadı. Varsayımsal modern füze ve topçu sürümü hakkında konuşursak ve eski, talep edilen ve sonuna kadar faydalı olan savaş gemisi modelleri hakkında konuşursak, kavramsal olarak eski değildir, bir andan sonra onsuz yapmak mümkün hale geldi. Dahası, onunla onsuzdan daha iyiydi, ama artık önemli değildi. Savaş gemisinin inşasının devasa paranın harcanması, diğer güçlerin tüm görevlerini çözebileceği koşullar altında haklı çıkarılmamıştı. Genellikle çözme bir zırhlıdan daha kötüdür. Ama sonra, “shareware”.
Nihai versiyondaki zırhlı ortadan kayboldu çünkü çözülmesi amaçlanan görevleri çözmek için çok pahalı ve zor olduğu ortaya çıktı. Bir araç olarak alternatif olmamakla birlikte, birbiri ardına bir ülke mülkiyetine yatırım yaptı. Onsuz yapmak mümkün olur olmaz herkes onsuz yapmaya başladı. Kaydet. Ve kurtardı. Gerçek sebep budur ve uçak gemilerinde, atom bombalarında, füzelerde veya bunun gibi bir şeyde değil.
Bugün zırhlıların “doğal nedenlerle öldü” diyebiliriz - fiziksel olarak yaşlı. Ve haksız olarak yüksek fiyat, zahmet ve üretimin kaynak yoğunluğu nedeniyle yenileri ortaya çıkmadı, çünkü daha önce çözdükleri tüm görevler şimdi farklı şekilde çözülebilirdi. Daha ucuz.
Ancak, “topçu” kelimesini daha önce verilen bir savaş gemisinin tanımından kaldırırsak, bu gemilerin ortadan kalktığı fikri genel olarak biraz şüpheli olacaktır. Ama bu tamamen farklı bir hikaye.
Batı için bu, güdümlü füze silahları olan bir atomik doğrusal kruvazör. Bu gemileri sınıflandırıyorlar. Ve daha ciddi bir zırh olsaydı? Sonuçta, muharebe kruvazörü ve savaş gemisi arasındaki fark var. "Savaş gemisi nerede kayboldu" sorusu en azından Batı'da anlamını yitirebilir. Ama yine, bu başka bir hikaye ...