Frankocuların zırhlı araçlarıyla savaşan İspanyol enternasyonalistler. O yılların bir fotoğrafı
Bir zambaktan daha saf parladım bir zamanlar
Ve kimse beni aramadı: inek!
Ve çişim bir gül goncasıydı
Bak şimdi ne kadar boktan.
İspanyol İç Savaşı sırasında İspanyolların Şarkısı (Bessie A. Savaştaki insanlar. Ve yine İspanya: İngilizce'den Çevrildi. M.: İlerleme, 1981.)
"Savaştaki insanlar" adlı anı ve gazetecilik kitabı, İspanya'daki ulusal devrimci savaşla ilgili en iyi çalışmalardan biridir. Bir Uluslararası Tugay savaşçısı olan yazar, farklı ülkelerden gönüllüler İspanyol Cumhuriyet Ordusu'nun askerleriyle birlikte savaştığında, kahramanca anti-faşist mücadelenin acımasız gerçeğini içinde yakaladı. Metindeki şiirler - A. Simonov tarafından çevrildi
Ve kimse beni aramadı: inek!
Ve çişim bir gül goncasıydı
Bak şimdi ne kadar boktan.
İspanyol İç Savaşı sırasında İspanyolların Şarkısı (Bessie A. Savaştaki insanlar. Ve yine İspanya: İngilizce'den Çevrildi. M.: İlerleme, 1981.)
"Savaştaki insanlar" adlı anı ve gazetecilik kitabı, İspanya'daki ulusal devrimci savaşla ilgili en iyi çalışmalardan biridir. Bir Uluslararası Tugay savaşçısı olan yazar, farklı ülkelerden gönüllüler İspanyol Cumhuriyet Ordusu'nun askerleriyle birlikte savaştığında, kahramanca anti-faşist mücadelenin acımasız gerçeğini içinde yakaladı. Metindeki şiirler - A. Simonov tarafından çevrildi
İç savaşların sayfalarının arkasında. 11 Ekim'de sabah saat 4'te Kondratyev'in şehre sadece beş kilometre uzaklıkta bulunan alayı saldırı hattına ilerlemeye başladı. Ayrıca, iniş alanına piyade tanklar Yürüyerek seyahat ettim, bu yüzden saldırı için hazırlık planlanandan çok daha uzun sürdü. Hepsi tankların üzerine hemen oturamadı ve hemen piyadelerin tutunacak hiçbir şeyleri olmadığı anlaşıldı ...
BT-5'lerden biri, savaşan İspanya'ya SSCB'den teslim edildi. İncir. A. Shepsa
Şafaktan öğlene kadar!
Gecenin karanlığının yerini henüz şafağa bırakmamıştı ve Frankocular tugayın mevzilerine çoktan topçu ateşi açmışlardı, böylece taarruzdan önce bile kayıplar yaşamaya başlamıştı. Aynı zamanda, kuvvetleri neredeyse dört kilometre boyunca cephe hattı boyunca gerildi. İngilizler nehrin yanında, sol kanatta, Lincolnianlar yolun kenarında durdu ve ardından McPap'ler yerleştirildi. Yani, şehre giden üç tank sütununu takip etmesi gereken üç piyade grubu vardı.
"Ağır alay" tanklarından bir diğeri ...
Şehre taşınmanın gerekli olduğu araziye gelince, o zaman, ilk bakışta, tanklar için oldukça erişilebilirdi: sonuçta ova. Ancak hepsi birçok dağ geçidi tarafından kesildi, ayrıca bitki örtüsüyle gizlenmiş sulama kanalları içinden geçti. Topçu hazırlığı sadece sabah 10.00'da başladı ve o zaman bile 75 mm'lik iki bataryadan Cumhuriyetçi topçu düşmana sadece birkaç yaylım ateş etti ve sustu. Şimdi milliyetçi komutanların en aptalları bile burada bir saldırı hazırlandığını çoktan anlamış durumda. Yani herhangi bir sürpriz söz konusu olamaz. Çekimlerin etkisi çok küçüktü. Her halükarda, milliyetçilerin tüm siperleri ve silahlarının konumları bundan zarar görmedi.
Bu sırada tanklar yakıt ikmali yapıyordu. Çok fazla yakıta ihtiyaçları olacağını, daha önce kimsenin aklına gelmemişti. Ve sadece öğle vakti şehrin üzerindeki gökyüzünde hava belirdi havacılık destek: 18 Sovyet tek motorlu PZ Natasha bombardıman uçağı. Milliyetçilerin pozisyonları üzerinden sadece bir kez yaklaştılar, yatay bir uçuştan üzerlerine bomba attılar ve savaş görevlerini tamamladıkları için uçup gittiler. Bununla birlikte, Cumhuriyetçiler, 24. İspanyol taburunun askerlerinin hareket etmesi gereken zırhlı bir çıkarma kuvveti ile şehre hızlı bir tank atılımını başarmış olsaydı, şimdi bile düzeltilebilirdi.
Cephenin farklı kesimlerindeki milliyetçilerin ilk siperi hattı sadece 400 ila 800 m idi ve yüksek hızlı BT-5'in bu mesafeyi dakikalar içinde kat etmesi umulabilirdi!
Cumhuriyetçilere verilen tanklar arasında şunlar vardı: Mariupol fabrikasının ismini taşıyan kuleleri İlyiç. Toplam 1884 bu tür tank üretildi.
"Tanklar koştu, rüzgarı yükseltti ..."
Ancak, saldırı emri ancak öğleden sonra saat ikide uygulandı. 50 tankın hepsinin buna katılmadığına (bazıları başlamadı), ancak 40 ila 48 aracın "rüzgarı yükselterek" düşmana doğru koştuğuna inanılıyor. Yani, o yılların standartlarına göre, İspanya İç Savaşı'nın en görkemli tank saldırısıydı. BT-5'lerde interkom olmadığı için komutanları şoföre emir verdi ... bacaklarını arkaya iterek. Ve bu tür şoklar birbiri ardına geldi ve Cumhuriyetçilerin şehre hızlı ateş eden tankları, bir kükreme ve kükreme ile koştu. Bu dünyadan önce ya da sonra asla tarih Sovyet halkının ve Amerikalıların düşmana omuz omuza saldırdığını görmedim (Amerikan taburu ve 16 Sovyet tankı merkezde ilerledi) ve Kanadalılar ve İngilizler yanlardan tankları desteklediler. Ancak gizlilik uğruna cephedeki siperleri işgal eden Cumhuriyetçi piyadeler, saldırı konusunda uyarılmadı ve arkadaki tankları görünce korkuyla onlara ateş etmeye başladı. Tank inişi "onların zaten düşman olduklarını" düşündü ve ona ateşlerle cevap verdi. İspanyol piyade sadece tanklar siperleri geçip yuvarlandığında ne olduğunu anladı ve tankların peşinden koşmaya çalıştı, ancak onlara yetişemedi. Evet, kimse ona bu kadar hızlı tanklarla nasıl etkileşim kuracağını öğretmedi! Bu arada, tank saldırısının hızı, paraşütçülerin birçoğunun zırhlarından fırlatıldığı, diğerleri ise düşmanın ağır ateşiyle öldürüldüğü ve yaralandığı ortaya çıktı. Ancak en kötüsü, tank sürücülerinin araziye aşina olmamasıydı. Arabalardan bazıları sulama kanallarına ve vadilere girdi. Tanklar yardım almadan onlardan çıkamazdı. Sovyet tanklarının bir kısmı kuru bir sulama kanalının dibinden şehre doğru hareket etti. Ancak yolun yarısına geldiklerinde, milliyetçiler barajın üzerindeki bent kapaklarını açtılar ve tanklara büyük su kütleleri yağdı ve her iki bankadan Faslılar, konuşlandırılan tanklara el bombaları ve molotof kokteylleri atmaya başladılar. Burada İngilizler ve Amerikalılar zamanında tankerlerin yardımına gelmeyi başardılar ve Faslıları geri püskürtmeyi başardılar.
Fuentes de Ebro'ya hakim olan yükseklik
Birkaç tank dikenli telleri kırmayı ve şehre girmeyi başardı. Ancak, eski bir İspanyol şehrinin ne olduğu hakkında hiçbir fikirleri yoktu. Ve bunlar manevra yapmanın çok zor olduğu, kaybolması çok kolay olan dar sokaklar, yüksek taş çitler ve evler ... Ancak tanklar şehre hakim olan yüksekliği yakalamayı başararak Faslılar arasında paniğe neden oldu. Ve eğer 21. anarşist tugayı savaşa girerse, o zaman düşman kuvvetlerinin yenilgisini beklemek oldukça olasıdır. Ancak anarşistler emir üzerine saldırıya geçmeyi reddettiler. İspanyol T-26 tank taburunun yaklaşmak için zamanı yoktu. Sonuç olarak, şehrin kendisinde zaten birkaç araba kayboldu ve hayatta kalanlar, cephaneleri bittiği için sonunda geri çekilmek zorunda kaldı.
Fuentes de Ebro sokakları. Bugün böyleler, o zamanlar böyleydi!
Savaşçılar-enternasyonalistler hatırlıyor ...
Robert Gladnik, "Tankımın taret kapağını kapattım ve periskoptan baktım," diye hatırladı daha sonra. Tank, otlarla kaplı bir tarlada hareket ediyordu ve tek gördüğüm, 90 metre ilerideki Fuentes Kilisesi'nin kulesiydi. Darbelere atlayarak neredeyse tüm birliklerimi kaybettim ve sonra tankım derin bir vadiye indi. Kimse bana telsizden cevap vermedi, ancak tank hareket edebiliyordu ve ben çıkmayı başardım. Tüm cephaneyi kilise yönünde vurduktan sonra savaştan çıktım ...
William Kardash, "Gelişmekte olan bir tank şirketinin merkezindeydim" diye yazdı. - Uçurumun üstesinden başarıyla gelmeyi başardım, ancak çoğu düşman mevzisinde tankım Molotof kokteyli ile ateşe verildi. Motor çalışmadı ve yanan tanka ateşle yaklaşmaya çalışan milliyetçileri kestik. Ancak yangın savaş bölümüne yaklaştığında, herkese arabayı terk etmelerini emrettim ve sonra başka bir arabanın ekibi kurtarmaya geldi ... "
Ebro nehri yakınında hasarlı tank
İngiliz taburunun saldırısı şahsen komutanı Harold Fry tarafından yönetildi, ancak hemen öldürüldü ve taburu ağır makineli tüfek ateşiyle bastırıldı ve düşman mevzilerine ulaşmadan yattı. Amerikalılar bu mesafenin neredeyse yarısını kat ettiler ama durup milliyetçilerin burnunun dibini kazmak zorunda kaldılar. Her iki taburda da askerler, yalnızca hedefe doğru umutsuz bir hamlenin meseleyi kurtaracağını anlamıştı. Ancak bu, tüm güçleri gerektiriyordu ve McPap'ler, düşman siperlerinden herkesten daha uzaktaydı. Komutan ve komiser öldürüldü. Joe Dallet komutayı aldı ve şirketi daha da ileriye götürdü, ancak o da ölümcül şekilde yaralandı. İki McPaps timi geri kalanının ilerlemesini örtmeye çalıştı, ancak enternasyonalist savaşçıların hatıralarına göre, Maxim makineli tüfeklerin ateşi, saldırıda sakıncalı oldukları için istenen sonucu vermedi. Ek olarak, hem makineli tüfek şirketi Thompson'ın kaptanı hem de yardımcısı ciddi şekilde yaralandı, bu nedenle makineli tüfekçilere komuta edecek kimse yoktu.
Bir başka BT-5 hasarlı. Sertleştirdi!
Ancak topçu bataryasının komutanına kesinlikle saçma bir emir verildi: pozisyonunuzdan silahlarla ilerlemek ve düşmana ateş açmak! Topçular için bunun en azından avantajlı bir konum kaybı, anlamsız bir zaman kaybı anlamına geldiği açıktı, ancak emirler orduda yerine getirildi. Ve ateş etmek yerine toplarını ön kenara daha da yaklaştırmaya başladılar ...
Ve sonra çoğu milliyetçi kupalara ve müze parçalarına dönüştü!
Saldırının sonucu üzücü oldu: Uluslararası tugay, hiç kimsenin olmadığı topraklarda yatmak ve ağır, kayalık İspanyol topraklarında tek tek hücreler kazmak zorunda kaldı. Görevliler, tüm yaralıları savaş alanından ancak geceye daha yakın bir zamanda çekebildiler. Ve sonra tüm takım geri döndü. Doğru, birkaç minimum hasar görmüş tank da karanlıkta çekildi.
Hasarlı tanklar bu şekilde arkaya gönderildi.
Tugaylar arasındaki kayıplar oldukça büyüktü. McPaps 60 kişi öldü ve 100'den fazla kişi yaralandı. Üç komutandan ikisi öldürüldü, üçüncüsü ağır yaralandı.
Lincolns, makineli tüfek şirketinin komutanı dahil 18 kişiyi öldürdü ve yaklaşık 50 kişi yaralandı. İngilizler asgari kayıp sayısına sahipti: altı kişi öldü, ancak çok sayıda yaralı vardı. İspanyol taburunun kayıpları da çok yüksekti, hem bir tank saldırısı sırasında "dost ateşi" nden, hem de çıkarma, Francoistlerin arkasındaydı ve orada kuşatıldı ve tamamen yok edildi. Topçular arasında sadece birkaç yaralı vardı.
Milliyetçilerin eline düşen Sovyet T-26 ve BT-5 tankları böyle boyandı ...
Tank alayında, tankta yanarak öldürülen alay komutan yardımcısı Boris Shishkov da dahil olmak üzere 16 mürettebat öldürüldü. Çok sayıda tanker yaralandı ve yakıldı. Farklı kaynaklar ayrıca, imha edilen tankların sayısı hakkında farklı verileri de aktarmaktadır. Bazılarının 16'sı var ve 28 civarında bir yerde, ancak ortalama olarak sayarsanız, kayıplar orijinal sayılarının yaklaşık% 38-40'ı olabilir.
Ders, ama gelecek için değil!
Fuentes de Ebro'ya tank inişinin üzücü deneyimi sonradan Sovyet komutanlığı tarafından dikkate alınmadı ve tanklara iniş, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında bu taktikleri değiştirmeye zorlanan ağır kayıplara kadar yaygın olarak kullanıldı. Ancak bunun nedenleri açık. Sovyet basını, İspanya'daki olayların gerçekte ne olduğunu hiç haber vermedi. Ve Fuentes de Ebro'daki savaşın "ayrıntıları", ordudan bile tamamen gizliydi.
Yani! "Dost ateşi" nden korkuyorlardı ...
Albay Kondratyev'in akıbetine gelince, İspanya'dan sağ salim dönmesine rağmen uzun süre bu durumda kalmadı. 1939'da Karelya Kıstağı'ndaki bir birimi kuşatıldı. İstediği yardım gelmedi ve "kazandan" kendi payını almaya çalıştı ve sonra görünüşe göre bir emir olmadan geri çekildiği için affedilmeyeceğini düşünerek intihar etti. Daha sonra, İspanyol deneyimini yaymak için çok şey yapan bir "İspanyol" olan General Pavlov vuruldu. Mikhail Koltsov'un yazdığı ünlü "İspanyol Günlüğü" de Cumhuriyetçilerin milliyetçiler tarafından yenilmesinin nedenlerine ışık tutamadı. Bu arada, 1940'ta halk düşmanı olarak da vuruldu.