- Bu Şükran Günü, masada sadece annem ve ben olacağız.
- Bir zamanlar bir araya gelen geniş aile, yavaş yavaş kendi planlarını yaptı.
- Ben tek çocuğum ama yine de annemle birlikte kutladığım için minnettarım.
Annemle babama, teyzelerime ve amcalarıma “Tutkal Kuşağı” diyorum.
Arkasından gelen hiçbirimizin yapamayacağı ciddiyet yaydılar. Yaşadığım 50 yıl boyunca, herkesin kendi gruplarına katılmasını sağladılar. şükran günü New Jersey’deki masa: birinci dereceden kuzenler, birinci dereceden kuzenlerin çocukları, onların çocukları ve ben. Tartışmadık ama pek ortak noktamız da yoktu. Yine de birbirimizi sevdik.
Ama bu sadece tatillerde bir yere kadar gitti. Glue Generation’ın yapıştırıcısı, üyeleri yok olurken zayıfladı. Bu yıl bazı akrabalar kayınpederlere katılıyor. Taşınan diğerleri geri gelmemeye karar verdi. Birkaçı seyahate çıkıyor. Kötü niyet yok, ama yavaş yavaş herkes yoluna devam etti.
Bir hafta önce Şükran Günü yemeği için hızlı bir kafa sayımı yaptım ve sadece iki kişiydik: annem ve ben. Bu acıttı.
bekar tek çocuğum
Terim değişmeme rağmen hiç değişmedi. Yaşlandıkça, kimliğime hala “çocuk” kelimesinin iliştirilmiş olması endişe vericiydi. Arkadaşlar “ağabeyler”, “küçük kız kardeşler” veya “dördüncünün üçte biri” idi. Resmi toplumsal unvanıma “bekar” kelimesini eklediğinizde, beni tamamen yutabilecek bir bakım deliği gibi geldi. Bir dövme yaptıracak olsaydım, bu Şükran Günü’nde neden sadece ikimizin olduğunu açıklasa da, “Bekar Çocuk” pek olmazdı.
Yıllar boyunca birkaç kız arkadaşımın kaçmasına izin verdim ve o konuya girmeyelim. Hala arkadaşımı bulmak için çaba harcıyorum, ama yine de sadece benim.
Büyük hindiyi de sevdim çünkü biraz dilek çabamı tamamlayabilirdi: Kuvvet, alan ve tork fiziğini çalıştım ve lades kemiği çıtçıtını kazanmada oldukça yenilmezdim. Bütün bir hindiyi yapamayabiliriz. Ama bir eş, bir çocuk ve kayınpederle, içki içip siyaset tartışan neşeli bir futbol taraftarı grubuyla kendi geleneğimi başlatma hayalimi sürdürdüm.
yine de şükredeceğim
İki kişilik bir Şükran Günü’nün verdiği şişlik iyileşince şükretmeye odaklandım. Bekar çocukların zor kazanılan bir özelliği vardır: dirençlilik. Sessiz bir masada bile, üzülme dürtüsünü bir kenara bırakıp şükran duyacağım.
Babam yapmamı isterdi. Birkaç yıl önce bizi bir arada tutan ağırbaşlılığa olan katkısını kaybettik ve 6 fit 6’da çok şey yaydı. O bir doğa gücüydü. Şükran Günü’nden önceki gece, annem, babam, köpeğimiz ve ben yan ve elmalı turta yapar, turtanın yarısını yer ve hala şık görünmesi için onu şekillendirmeye çalışırdık. Ertesi sabah hepimiz şık giyindik çünkü şık olanın biz olduğumuzu göstermek istiyorduk.
Bana tüm bunları hatırlatacak ve bu yıl bana katılacak annem olduğu için şükrediyorum. Ailem beni New York’taki küçük alanımı arkadaşlarımla, sağlığımla ve işle şekillendirme yoluna koydu. Bunu hafife aldım – ama artık değil.
Burada melankoli var. Yapıştırıcı Neslimiz, burada yeni olduklarında eksik olan şeyi yarattı; sahip oldukları tek şey aileydi. Her yıl, onlar gittikten sonra bile bir aile olacağımızı, eskisi kadar sık bir araya gelmesek bile bir aile olacağımızı anlamamızı sağladılar. Birbirimizin yanında olamasak bile, birbirimiz için müsait olmalıyız. O derse şükretmek için yapıştırıcının çözülmesi gerekti.
Bu sene hindi budu alacağım için de şükrediyorum.
Matthew Morchower New York’ta yaşayan ve The New York Times, Wired ve The Independent’a katkıda bulunan bir yazardır. Aynı zamanda bir kurumsal iletişim yazarı ve yapımcısıdır.
Kaynak : https://insidexpress.com/news/only-child-will-be-spending-thanksgiving-just-with-his-mom-this-year/