Kaybolmak Üzerine
Yıllar boyunca kaç kez kaybolduğumu hatırlayamıyorum. Fakat yabancı bir şehirde, özellikle Prag gibi labirent ve ortaçağ olmak üzere, özellikle erken dönemlerde, her zaman olmuş gibi görünüyordu. Bu, ilk ayımı yaşadığım Stodůlky boondo'larında önemli bir sorun değildi, çünkü orada kaybolacak çok fazla şey yoktu. Ancak, bölgeyi keşfediyorken ilk birkaç gün içinde bölgeyi keşfediyordum. orada hiçbir şey yok, yakındaki otobüs durağında inmiştim ve barımızı içeren yayılan tek renkli beton ormana yaklaştım. Muazzam aynılık, her şey aynı gibi göründüğünde aldığınız garip hissi yarattı. Filmlerde veya televizyonda bazı karakterler kaçınılmaz olarak, “Daha önce bu şekilde oldum!” Diyor. Tecrübelerime rağmen, genelde sadece “Kahretsin!”
Yürüyerek kaybolmanın iki farklı türü vardır (araba ile kaybolmak tamamen farklı bir olgudur). Bir tür (bazen) beklenmedik bir zevk, diğeri kalp çarpıntısı çeken bir endişe üretir. İşte ikinci türden genel bir senaryo:
Diyelim ki bir grup insan sizi X Yerine davet etti. Bu, tanıdığınız şehrin bir bölümünde. Google'a gittiniz, bu yüzden haritada gördünüz, konumunu incelediniz. İşte yakındaki bir tramvay durağı veya hedefe çarpıcı bir mesafede olması gereken metro istasyonu. Ayırt edilemez cadde isimleri veya göze çarpan manzaralar, yani binalar, restoranlar, anıtlar, parklar, vb. Zihinsel notlar alıyorsunuz. Tramvaydan inin ya da Metro'dan çıkın ve çevreyi alarak 360 derecelik bir dönüş yapın. Parke taşlı yollara binen tramvaylar sanki biri bir kutu spagetti düşürmüş gibi duruyor. Ana bulvardan ve çeşitli rotalara bakıldığında, makarnanın pişirildiğini ve artık kıvrık, ilmeksiz ve hiçbir şekilde düz olmadığını görün.
Ancak hızlı bir onaylama süreci bunun doğru başlangıç noktası olduğunu onaylar. Kullanılmış Nokia cep telefonunuz için ulaşırsınız ve bir arkadaşınızın size gönderdiği kısa mesajı gözden geçirirsiniz.
Orada zaten sensiz bira içen insanlar var.
Böylece hangi kardinal yönün hangisinin “yukarı” ile belirtildiğini belirlemeye çalışır ve yürüyüşe başlarsınız. Yeniden değerlendirmeyi bırakmadan önce bir büyü için bu yolda devam edersin. Şimdi, biraz tereddüt ederek, biraz daha ileri gidersiniz. Büyük otoyollar görmemeniz gerekiyordu, şimdi arkanı döndünüz. Daha sonra adımlarınızı menşe noktasına doğru geri çekerek geriye doğru ilerlersiniz. Belki kaçırdığın bir ara sokak vardı, ya da belki bir yerlerde bir köşeydi. Yine başladığın yere geri döndün. İşte size bakan ön katedralin bulunduğu şehir meydanı.
Seçimler sayısız kapı seçimi ile o oyun şovları gibidir. Sadece birinin ödülü var.
Şimdiye dek yaz aylarından beri koltuk altlarının altında biraz nemli hissediyorsunuz. Ter alnında parlıyor. Seviye, stres ölçerde “çılgınca” nın altında bir çentik veya iki seviyenin altına yükselmiştir, çünkü ya 1) yeni tanışmış arkadaşlarınızla buluşmanız gerekiyor (yukarı bakın) veya 2) randevunuz / sınıf / planlanmış bir şey var ve son derece zamana özgü.
Ne yaparsın? Yol tarifini ister misiniz?
Unutmayın: Bu noktada yabancı dil beceriniz rastgele yabancılara “İngilizce biliyor musunuz?”
Diğer olası iletişim yöntemleri arasında kollarını sallamak, sadece umutsuz bir turist gibi görünmeni ya da aradığın yerin adını söylemeye (korkunç bir şekilde) denemeye teşebbüs etmek, sonra da ilk başta acı bir görünüm ortaya çıkarıyor. Köpeğinizin insan-konuşmayı anlamada zorluk çektiği açık olduğunda, şaşkın bir sempati haline gelir. Kendinizi yeterince açıklamayı başarırsanız, ortaya çıkan ifade “tedavi” kelimesini duyan aynı köpeğe benzer.
Çok fazla meşgul olma ve fazladan stres, bu yabancıdan yardım istemesine bile karar veriyor. Çok az şey daha utanç verici veya utanç verici hissediyorum. Bazı kimselerin herhangi bir zamanda yabancılarla konuşma problemleri yoktur, ama o insanlardan biri değilsin, değil mi? Birkaç kişi bu düşüncelerin kabarcığı ve karıştığı gibi geçer. Anlaşılma konusunda bir endişe ve karşılığında söylenebilecek şeyleri anlamadığına dair bir endişe var. Ya daha da kaybolursanız? Google haritası uzaklaştırılıyor ve ne kadar yalnız olduğunuzu görüyorsunuz.
Umutsuz durumun hakkında konuşma cesaretini topladın. Şansın alacağı gibi, Good Samaritan’ın tarifleri açıktı. Ya da bu sefer, Albuquerque'de sola dönüş yaptınız - ya da belki de bu durumda Římská'da - ve doğru yola saptınız. Kefaret yolunda. Tek parça halinde geldiniz. Sen yaptın. Yakında ortaya çıkan şey epik bir anlatı haline gelir.
Çok daha zevkli bir deneyim, bilerek kaybedilmiş olmanızdır. Yalnız seyahat ederken daha iyi çalışan bir şey bu olsa da, arada sırada bir gezgin de aynı macera duygusuna sahip olacak. Süreç planlama, haritalar, son tarihler, son varış yerleri veya görülecek anıtlar içermiyor. Fikir, daha önce hiç bulunmadığınız bir yeri seçmek, oraya gitmek ve rastgele yürümek ve keşfetmek. Kismet'in seyahatte özel bir yeri var. Bazen en keyifli ve beklenmedik keşifleri yaparsınız. Diğer zamanlarda da todyum duvarlarına çarpacaksın. Gerçekten asla bilemezsin.
Prag'daki zaman kronolojik açıdan, ilk haftamda iki kez kayboldum. Her iki olay da çocukluğumdan beri tanıdığım arkadaşım Sara'nın davetiyesini kabul etmenin bir sonucu olarak gerçekleşti. Tesadüfler, bizi bir başka yoldan biraraya getirdi, liseden beri birbirlerinin yolunu geçmedi. Benden iki ay önce farklı bir TEFL programı yapıp öğretmenlik yapmak için Prag'a gelmişti.
Bu nedenle, programından çoktan bir arkadaş grubu oluşturmuş ve çok sayıda düzenli buluşma yeri bulmuştu. Bu yerlerden birine Kenny’nin Adası denildi. O zamanlar, Lale olarak bilinen bir yerin altındaki bodrum katında bir kulüp olarak vardı. Lale, yastıklı bej renkli kanepelere ve taupe duvarlarına ve genel bir salon ambiyansına sahipti. Ancak cılız merdivenleri indikten sonra, titreşim hızla Rastafaryan Reggae oldu. Adanın adını taşıyan malikanesi Kenny, uzun yıllar Prag’da yaşamış olan Jamaika’nın bir komiseriydi.
Kurulum basitti: bir psychedelic duvar resmi (rengini portakalı şiddetle hatırlıyorum), birkaç boyalı park bankı ve reggae, dub, electronic ve o ilk müziğin diğer müziklerini ortaya çıkaran bir DJ masası. Köşedeki küçük bir barda bira servis edilir ve eğer sorularınız varsa, yabani otlara da bakabilirsiniz. Ancak bütün gösterinin merkezinde langırt masası vardı.
Daha sonra oda arkadaşım Steve ve ben oraya gideriz ve Sara'nın TEFL arkadaşları Zach ve Andy'ye bir dizi maçta meydan okurduk, ama asıl zorluk ritm ve icrada ustaca caz oynayan Kenny'ye karşıydı. İki oyuncu aynı takımda olduğunda, kaleyi içeren savunma ve savunma arasındaki alanı ikiye bölersiniz. Söylemeye yeter, Steve ve ben eşzamanlı olarak Kenny'ye karşı oynayacağım, her şeyi tek başına kontrol ediyor olacaktı; Tanrım, şiirdi. Kenny’nin Adası’nda geçirdiğimiz zaman kısa sürdü, ancak, geldiğimden birkaç ay sonra, Tulip polis tarafından basıldı ve iyilik için kapatıldı. Bilmek isteyenler için, Kenny’nin Adası tesadüfen en çok kaybolduğum mahalle olan Žižkov’da yeni bir yerde yaşıyor.
Zaten rotayı bilmeden bu yeri bulmak çok zordu. Gizli geçitler, dar kaldırım taşı döşeli patikalar ve birden fazla kez beni yanıltıcı sonuçlara neden oldu. Tulip'i bulmaya çalışmak bir tahtaya bir düzine dart atmak ve hiçbir zaman boğanın gözüne çarpmamak gibiydi.
İlk ders haftasında hayatta kaldım. Sara ve arkadaşı Miriam ile takılmaya, ortaklaşa dans etmeye karar verdik. Hedefimiz, Prag'ın kuzey tarafındaki Holešovice semtinde fütüristik bir konut olan Cross Club adlı bir yerdi.
Red Line metrosunu Holešovice istasyonuna götürdük ve endüstriyel bir araziden göründüğü yere çıktık. Karanlıktı ve seyrek kalabalıktı. Metro istasyonunu çevreleyen alan çöp ve grafiti ile doluydu. Gerçekten popüler bir gece kulübünü bulmamız gerekiyordu, gerçekten mi?
Bir süre amaçsızca sürüklendik, Miriam hemen kalkıp üzerimize kaybolana kadar, metro istasyonunun yakınında durduk. Uzaktan bir grup yabancıya yaklaştığını gördük. Daha sonra, adını yutma karanlığına haykırmaya mecbur kaldığımızı hissettiğimiz yere kadar uzun süre ortadan kayboldu. Birkaç dakika sonra tekrar ortaya çıktı ve yeri bulduğunu söyledi. Cross Club, metro istasyonuna o kadar kafa yorucu bir şekilde yaklaşmıştı ki, geçmişe bakıldığında, bölgeyi gün ışığında ziyaret ettikten sonra, nasıl kaçırmış olabileceğimizi merak ettim.
Cross Club, iyi gelişen bir sahne olan Çek ve gurbetçilerin iyi bir karışımını yaşadı. Paltolarımızı kontrol ettik, sonra bir şeyler içtik ve yere çarptık. Kulüp düzeni kendi kendine yeten bir açık alana ve ayrı dans pistlerine dönüştürülmüş birçok odaya sahip, çok seviyelidir. Özellikle küçük bir oda akılda kalır. Duvarlar sonsuz bir dizi yeşil anakart ve bilgisayar yongasından oluşuyordu. DJ kalın, şuruplu bir sanayi ritmi attı ve zamanla sallandık ve terledik.
Saatler sonra, saatte bir kez geçen gece tramvayını (Metro gece yarısı kapanıyor) beklemeye gittik. Birkaç genç Çek'in yanında platformun tarafında bekledik. Onlar öğrencilerdi ve çok iyi bir İngilizceye sahipti, ancak ortak dilim hokeydi. Onları Jaromir Jagr, Dominik Hašek, Milan Hejduk, Roman Turek, Pavol Demitra, Robert Lang, Patrick Elias, vb. Gece tramvay kalabalık ve kısıktı. Sarhoş Çekler sohbet kutularıdır. Ulusal Gururun spor etkinlikleri olduğunda şarkı söylüyorlar. Sarhoş Amerikalılar, gece tramvaylarında, durum ne olursa olsun, Disney müzikallerinden bile bahsedeceklerdir.
O gece Sara’ya düştüm, çünkü sabaha kadar caydırıcı taksi ücreti ödemeden Stodůlky’ye gitmenin yolu yoktu. Ama kaybedilmiş olsun olmasın, sonunda yolumu bulma ve ayaklarıma iniş yapma alışkanlığım olduğunu gördüm.