Ahşap üzerine vurmak
Fransa'dan ayrılışta melankolik esintiler
“Bu evin ve arazinin ihtiyaç duyduğu işi belki de hafife aldık”, annem öğle yemeğinde Albi kentine giderken söyledi. “Tekrar yapmak zorunda kalsaydım ya da şimdi benzer kararlar vermek zorunda kalsaydım, muhtemelen farklı seçimler yapardım.”
Ebeveynlerimin şu anda Fransa'da yaşadığı için pişman olmadıkları değil, kışın hava burada yaşadıkları yerde çok soğuk ve nemli oluyor. Ve ana evin yanındaki o küçük bungalov, en büyük kızları (ben) koca artı üvey kızlar ve yürümeye başlayan çocuklarla indiklerinde gerçekten çok pratikti. çok daha bağımsız ve (step) ebeveyn yerine arkadaşlarınızla farklı zamanlarda gelmeyi tercih edin. Yani şimdi ailemde misafirlere çok yer var, ama onlar için her zaman bir iştah yok.
"On yıl sonra ne olacağını bilmiyorum", annem muses. “Ama sonra şimdiki zamanda yaşamaya çalışıyoruz.”
Öyleyse ben de. Ebeveynlerimin hala sağlıklı olduğu bir günde yaşıyorum. Yaşlandıkları yerde ve en yakın arkadaşları, bir Fransız filminden kaçtığını söyleyen sevimli karakter grubu da, yaşlanıyor, ama herkes, kabul edilen her şey hala iyi gidiyor.
Hepsi her şeyi eskisi gibi akıcı bir şekilde hatırlamıyor. Operasyonlar yapıldı ve doktor ziyaretleri, muayeneler ve ilaçlar yapıldı. Onarım ihtiyacı olan bir ev var, yüzme havuzunun ve baharı bekleyen bahçenin düzenlenmesi gerekiyor. Onlar tarafından değil, gelmesi gereken ve her zaman geç kalan, görünmeyen ya da çok pahalı olan biri tarafından.
Yarın Belçika'ya gidiyorum ve ailemi sağlıklı ve iyi bir ruh halinde bıraktığım için minnettarım. Kutsandığımı biliyorum. Çok iyi bildiğim için, çok daha karmaşık bir tıbbi ve finansal türle ilgili konularda yardım etmek için buraya uçacağım ya da araba kullanacağım bir zaman gelecek. On yıl içinde? Onbeş? Beş? Ailemin buraya getirdiği tüm mobilyalarla, kitaplarla ve çocukluk hatıralarıyla ne yapılması gerektiğine karar verme görevini bile hayal edemiyorum, birisinin başına bir şey gelirse, diğeri de Albi'deki bir daireye taşınmaya karar veriyor Belçika'ya geri dönelim. Düşünce beni erken üzüntü ve korku ile dolduruyor. Bu konuda kendi başıma olmayacağımı biliyorum. Yardım etmek, çözümler hakkında düşünmek ve bunları gerçekleştirmek için kız kardeşim, kocam, arkadaşlarım ve çocuklarım olacak. Ama hala.
Sanırım bu sadece ayrılma melankolisi. Olduğu gibi kabul ediyorum ve sessizce dua ediyorum, her iki ailemin de burada hala mutlu, sağlıklı yıllar geçirmesi için dua ediyorum. Aklımın gözünde onları sevdikleri herkes tarafından çevrili görüyorum. Güneş parlıyor, Avrupa'nın her yerinden arkadaşlar var, yüzme havuzunda oynayan çocuklar var ve masada güzel yemekler var. Yüksek daire yolunda, hepimizin sevdiği zil sesleri ve şahinler.
Bu iyi bir görüş, tahtaya vurmak.
Ya da Fransızların sahip olduğu gibi: touchons du bois.