Elena odasına girdiğinde Mirabelle’i içeride onu beklerken buldu.
“Mirabelle, sen de benim için endişelendin mi?”
“Ha? Neden endişeleneyim? Bir şey mi oldu?”
Mirabelle’in şaşkın ses tonundan Elena, Derek’in ailenin geri kalanına henüz bir şey söylemediğini tahmin etti. Bu bir rahatlamaydı. Hepsinin endişelenmesini istemiyordu.
“Hayır, hiçbir şey. Sadece biraz geç kaldığım için merak ediyordum.”
“Geç oldu ama o kadar da geç değil. Peki evde tıkılıp yapacak başka ne var ki? Bazen stres atmak için dışarı çıkmak gerekiyor. Gerçi beni de yanında getirseydin daha iyi olurdu. “
Mirabelle son kısmı biraz hüzünle söyledi. Mirabelle’in zayıf bünyesi kaleden ayrılmasını pek engellerken, Elena tek başına dışarı çıkıp Carlisle’la tanışmak için Glenn’in düğününden bugünkü geziye kadar çeşitli bahaneler uyduruyordu.
İkisi önceki hayatlarında hiçbir zaman uzun süre ayrı kalmamışlardı ama geçmişe döndükten sonra Mirabelle daha sık yalnız kalmıştı. Elena, kız kardeşine çok değer verdi. Kalbi onunla olmayı özlüyordu ama şimdi Elena gölgelerde olmak zorundaydı. Sonra, Carlisle ile olan düğününden sonra artık onunla vakit geçiremeyecekti…
Mirabelle ile konuştu, sesi pişmanlıkla ağırlaştı.
“Bir dahaki sefere birlikte çıkalım mı?”
Mirabelle, Elena’nın ani moral bozukluğu karşısında ellerini çırptı.
“Abla, şakayı fazla ciddiye aldın. Tabii ki seninle olmayı seviyorum ama bu, kalçadan birleşmemiz gerektiği anlamına gelmiyor. Ne demek istediğimi anlıyor musun?”
“…Evet biliyorum.”
Elena doğruca Mirabelle’in oturduğu yere gitti ve onu sıkıca kollarının arasına aldı. Mirabelle’in minicik bedeni Elena’nın kucağında boğulmuştu.
“Seni ne kadar sevdiğimi söylemiş miydim Mirabelle?”
“Ah, yeter. Bu utanç verici…”
Elena, ailesi yanında olduğu için içinde bir sıcaklık yayıldığını hissetti. Mirabelle burada olduğu için ne kadar minnettar olacağını bilmiyordu. Elena kardeşini bir kez daha sıktı ve tekrar konuştu.
“Peki, beni ne için bekliyordun?”
“Bu sefer takı alabilir miyiz diye merak ediyordum. Şimdi alırsak başkentteki baloda takabilirsin… Sahip olduğun her şey çok eski.”
“Takı?”
Elena, Mirabelle’in yanında açtığı mücevher kutusunu ancak o zaman fark etti. Geçmişte, bu tür ıvır zıvırlara pek düşkün değildi ve soylu bir kadın olarak önceki döneminde bir düzineden az aksesuarı vardı.
Küçük mücevher kutusu, içindeki bir şey Elena’nın gözüne çarpana kadar neredeyse boşmuş gibi görünecek kadar çıplaktı. Mavi değerli taş boncuklu bir yüzüktü. Soyluların çoğu kendilerini güzel mücevherlerle donatmayı severdi; değerli taş ne kadar büyükse, kişisel önem o kadar büyük olur. Ancak bu yüzük sade, ince bir gümüş banttı ve ortasında mavi bir boncuktan başka süslü bir süsleme yoktu. Çok basit ve ucuz bir şeydi.
Elena yüzüğü görür görmez, sanki ele geçirilmiş gibi ona yaklaştı.
‘…İşte burada.’
Son hayatında bu yüzüğü bir an bile vücudundan çıkarmamıştı. Ailesi öldükten sonra Blaise Kalesi’nden ve uzun bir süre Ruford İmparatorluğu’ndan kaçtı. Soylu kimliğini gizlemek zorunda kalmış ve çaresizce paraya ihtiyaç duyarak ortalıkta dolaşmıştı. O sırada giydiği elbiseyi ve elindeki birkaç aksesuarı sattı.
Değeri çok az olduğu için satamadığı bu yüzüktü. O sırada bir kuyumcu dükkanı sahibiyle yaptığı bir konuşmayı hatırladı.
“Bu yüzükte hangi cevherin olduğunu bilmiyorum. Ucuz bir safir olsaydı alırdım ama daha önce böyle bir şey ne gördüm ne de duydum.’
İhtiyacı çaresizdi ve onu daha değerli olduğu bir yere satmaya çalışmıştı. Ancak sonunda yüzük, ailesiyle geçirdiği zamanı hatırlaması gereken tek hatıra oldu. İronik bir şekilde, en ucuz şey sakladığı şeydi.
“Bu yüzük ne zamandır burada?”
Elena kendi kendine mırıldandı.
“O yüzük çok eski. Onu gördüğümde on yıl önce olmalı.”
“Gerçekten mi?”
Yüzüğün annesinden olmadığından emindi. Bunun dışında mücevher kutusuna nasıl düştüğünü bilmiyordu.
“Bir düşünün, bunu ne zamandan beri saklıyorum?”
Bunu nasıl elde ettiğini hiç hatırlamıyordu. Son hayatında, onu sadece ailesini hatırlamak için kullandı ve nereden geldiğini düşünmedi.
Birden aklına bir ses geldi.
– Sakla. Bunun için kesinlikle geri geleceğim.
Sesin genç ve güzel bir çocuğa ait olduğunu biliyordu ve ses tonu ciddiydi. O kimdi? Ne kadar uğraşırsa uğraşsın başka bir şey hatırlamıyordu. Gençken bunu ona kimin verdiğini merak etti.
Sessizce mavi boncuğa baktı ve tanıdık bir rahatlıkla tekrar parmağına taktı. Geçmişte kullanımdan dolayı pürüzlü ve çizik olmuştu ama şimdi pürüzsüz yüzeyi Elena’nın kalbi kadar kusursuzdu. Onu çok özlemişti.
Yüzüğü nasıl aldığını bilmiyordu ama şimdi ona yalnız kadın şövalye olduğu günleri hatırlatmak için kullanılacaktı.
“Yüzüğü takacak mısın abla?”
“Evet. Uzun zaman oldu.”
“Ama biraz sade değil mi? Yüzükleri seviyorsan daha güzel şeyler takabilirsin.”
“Hayır, sorun değil. Onu uzun süre sakladım, bu yüzden benim için çok değerli olmalı.”
Zor geçmişi hatırlamak, gelecekte onu motive etmeye yardımcı olacaktır. Mirabelle, Elena’nın sıradan yüzükle yetineceği konusunda endişeli görünüyordu.
“Ama bu bir şey, yeni mücevher satın almak başka bir şey. Bir sürü mükemmel parçaya sahip olduğunu söyleyen yeni bir kuyumcu var.”
“Bunu nereden duydun?”
“Hizmetçiler söyledi.”
“Evet, anlıyorum. Bunu düşüneceğim.”
“Gerçekten ama gerçekten?”
Mirabelle yanındaydı. Elena kemer sıkma hayatı yaşadı ve bir şekilde geçmişte olduğundan daha fazla para biriktirdi. Ancak bildiği önemli bir ders vardı. Paran varken harcamalısın. Para öbür dünyaya getirilemezdi, bu yüzden mümkün olduğunda tadını çıkar.
Daha da önemlisi, Elena’nın baloda Carlisle ile ilk buluşmasını ayarlaması gerekiyordu ve görünüşüne özellikle dikkat etmesi gerekecekti. Neyse ki elbise çoktan sipariş edilmişti ve takı almak hazırlıkları tamamlamak için yeterli olacaktı.
“Kuyumcuya ne zaman gideceğiz? Yarın gidebilir miyiz?”
Mirabelle hevesle konuşmaya başladı ve Elena’nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
“Geç oldu, bu yüzden yatmaya hazırlanmam gerekiyor.”
“Anlıyorum, anlıyorum. Yani kesin gidiyoruz? Yarın görüşürüz abla!”
Mirabelle, Elena’ya hızlıca sarıldı ve vedalaştı ve ardından odasına doğru keskin bir dönüş yaptı. Elena mutlu bir şekilde arkasına baktı, sonra yatmaya hazırlanmak için masanın üzerinde duran altın bir zili kaldırdı.
Ching-a-ling–
Zil, soylular tarafından dışarıda bekleyen hizmetçilere seslenmek için kullanılırdı. Elena her şeyi kendi başına yapmaya alışkındı, ancak başkalarına alışılmadık gelebilir, bu yüzden mümkün olduğunca hizmetçileri kullanmaya çalıştı. Daha sonra bir prenses olursa, bu çok önemli bir alışkanlıktı.
Ancak, genellikle hızlı olan hizmetçi bugün geç geldi.
‘…Neler oluyor?’
Sonunda kapı açıldı ve Mary aceleyle odaya girdi.
“D-beni aradınız mı Leydim?”
Mary kekeliyordu, göz teması kuramıyordu. Elena bir şeylerin ters gittiğini hissetti, bu yüzden rahat bir tonda konuştu.
“Sorun ne?”
“H-hiçbir şey! Hiçbir şey!”
Güçlü bir şekilde reddetmesi, Elena’nın şüphesini uyandırdı, ancak Elena’nın yorgunluğu, gün boyunca Carlisle ile sözleşme üzerinde çalışmaktan artıyordu. Rutin olduğu gibi, Elena elbisesini çıkarabilmek için sırtını Mary’ye döndü. Mary, Elena’nın belindeki kuşağı çözmek için acele etti, sonra dikkatlice cesaret etti.
“Leydim, siz… bu gece dışarı çıkmak için başka planınız var mı?”
“Bu ne anlama gelir?”
Elena başını keskin bir şekilde çevirdi ve Mary şaşkınlıkla başını salladı.
“Üzgünüm. Seni gece yarısı gezintine nasıl hazırlayacağımı bilmiyorum…”
Elena’nın gözleri kısıldı.
“Bu son soru. Bugün ne oldu?”