Yakın zamanda şunu çok iyi idrak ettim, Bu benim için bir ihtiyaç. Uzun süre gerçekleştiremeyecek durumda olduğumda net bir şekilde mutsuz ve huysuz oluyorum.
Enerjimi dinginlikten, sessizlikten, böyle bir zamana vicdan azabı duymadan sahip olabilmekten alıyorum.
Yoğun olduğum zamanlarda bile bu küçük anları kovalar öylece dururum. Mesela yürüyen merdivende öylece dururum, toplu taşımada öylece otururum ama kesinlikle bir duvara bakmak kadar olamıyorlar. Bir de bunun gökyüzüne öylece bakma kısmı var ki aman Yarabbi yazarken bile o huzuru tüm bedenimde hissettim.