TAŞIDIĞIMIZ IŞIK: Belirsiz Zamanları Aşmak,kaydeden Michelle Obama
Michelle Obama olmak kolay değil. Muhteşem, evet. Sakin ol, hayır. O birinci sınıf bir endişeci, değişimden kaçınan ve kendi itirafına göre biraz gergin Nellie. (Çocukken, oyuncak bir kaplumbağayla aynı sahneyi paylaşmaktan korktuğu için çok sevdiği kırmızı kadife bir elbise ve rugan ayakkabılar giyerek bir Noel oyununda yer alma şansını neredeyse kaçırıyordu.) eski first lady yeni kitabı “The Light We Carry”de “Ben bir sıçrayıcı ya da uçucu değilim, ama kasıtlı, basamak basamak merdiven tırmanıcıyım” diye yazıyor. Ben güzelim mühlet o listeler yapar, sonra o listelerin listesini yapar, sonra hepsini renkle kodlar.
Bu nedenle, Obama’nın belirsiz zamanlar için yol haritasının diğer kendi kendine yardım kitaplarının olmadığı şekillerde yankılanması belki de şaşırtıcı değil. Birinin bana bu arazide rehberlik etmesini sağlayacaksam, doğaüstü bir şekilde dengeli Martha Stewart’tan veya soğukkanlı George Clooney’den veya bu nedenle, o soğukkanlılık ve özgüven kulesi Barack Obama’dan haber almak istemiyorum. Bu ekip için özgüven doğuştan gelen bir hak gibi görünüyor.
Görünüşünden her zaman hoşlanmayan, en üst düzeyde içeriden biri olduktan sonra kendini bir yabancı gibi hisseden Michelle Obama’dan haber almak istiyorum; kolayca yalnızlaşan; şu soruyla bir ömür geçirmiş çabalayan: Yeterince iyi miyim? Terleyen kişi. Çünkü bu kişi kayıtsızca cevapları bildiğini iddia etmez. O bir yolculukta. Hikayeleri, deneyimleri ve düşünceleri aracılığıyla onunla ışığı buluyoruz. Şanslıyız.
Us Weekly’nin “Yıldızlar – Tıpkı Bizim Gibiler!” Ama kadın dır-dir ilişkilendirilebilir. 2018 anı kitabı “Becoming”de bize hamile kalmayla ilgili sorunlarından bahsetti (ve orada bulunan bizler, kocasının yumurtlamasını karşılamak için Illinois Yasama Meclisinde gece geç saatlerde yapılan bir oylamadan çılgınca geri dönmesiyle ilgili ayrıntılardan keyif aldık. pencere – bu, nükleer kodlar konusunda güvenebileceğim bir adam) ve Obama’ları küçük çocukları olduğunda çiftler danışmanlığı aramaya iten çekişmeler ve kızgınlıklar.
Arkadaşlıkla ilgili bir bölümde Obama, kız arkadaşlardan oluşan bir “mutfak masasına” sahip olmanın öneminden bahsediyor. Gizli Servis tarafından kuşatılmışken yeni akraba ruhlar edinmeye çalışma sorunuyla karşılaşma ihtimalimiz pek düşük olsa da ve çoğumuz saçma sapan gelişigüzel hava atmanın sonunda sosyal medyaya sıçrayacağından endişelenmemize gerek yok. yeni arkadaşlar edinmek için – beceriksizlik, güvenebileceğimiz insanları bulma konusundaki derin arzu – odır-dir çok ilişkilendirilebilir. Söyleyebileceğin son first lady kimdi? ohakkında?
Obama bir geveze olduğundan değil. Sözlerini ve anlattığı hikayeleri ne kadar özenle seçtiğinin gayet iyi farkındayız. Ama kendini bir düzine farklı şekilde kurnazca ve sevecen bir şekilde ortaya koyuyor. “Alçakgönüllü televizyonu” sevmesi ve komik ama müstehcen Ali Wong’u en sevdiği komedyenler arasında sayması, bu arkadaşlarıyla bir araya geldiğinde Obama’nın kim olduğu hakkında dünyaya bilgi veriyor. Şanslılar.
“Oluş” tüm zamanların en çok satan anı kitaplarından biri haline geldikten sonra, Obama çalkantılı zamanları atlatmak için hepimizin neye ihtiyacı olduğunu düşünmek istedi. Ve tartışmasız, kamusal ve özelin derinden iç içe geçtiği bir dönem olmuştur. Pandemi sırasında milyonlarca kişinin kaybı (bir milyondan fazla Amerikalı dahil); George Floyd cinayetinin yıpratıcı ve kümülatif etkisi; 6 Ocak’taki Capitol ayaklanması; ve daha genel olarak, Trump yönetimi sırasındaki bölünme patlaması. (Acı verici olduğunu düşünüyorsun sen Beyaz Saray’da pervasız bir ekip görmek için mi? Anahtarları onlara atarken, uğrunda çalıştığınız pek çok şeyin ucuz bir köpek oyuncağı gibi parçalanmak üzere olduğunu bilerek, Obama ailesi olmayı deneyin.)
Her bölüm, Obama’nın dediği gibi, kendinizi bir arada tutmanıza yardımcı olacak bir araçtır. Düşünceleri incelikli ve asla kuralcı değil; neyin işe yaradığına dair hikayeler anlatıyor ona . Örneğin, yerinde bir şekilde “Küçüklüğün Gücü” başlıklı bir bölümde, bize, dünya ezici göründüğünde, küçük zaferlerin bizi nasıl başarabileceğini anlatıyor. (Obama için örgü örüyordu: “Olan her şeyin muazzamlığıyla sarsıldım, neyin iyi, basit ve başarılabilir olduğunu bana tanıtmak için ellerime ihtiyacım vardı.” YouTube’u kullanarak kendi kendine öğrendi.)
Nezaketle liderlik etme, ortak olma (Barack’a bunu eğlenceli hale getirmeye yetecek kadar çay döktüğü) ve korkunun şifresini çözme üzerine bölümler var. Görmezden gelmek ya da inkar etmek değil, mühlet yaparak hiçbir fırsatı bu yüzden heba etmiyoruz. Ebeveynlik ve ebeveynlik ile ilgili bir bölümde Obama, yazar Toni Morrison’dan şu tavsiyede bulunuyor: “Odaya bir çocuk girdiğinde, sizin veya başka birinin çocuğu, yüzünüz aydınlanıyor mu? Aradıkları şey bu.”
“Görülmek” üzerine bir bölüm özellikle büyüleyici. Söylemeye gerek yok, bir lise rehberlik danışmanı tarafından kendisine “Princeton malzemesi” olmadığı söylendikten sonra Princeton’a giden Chicago’nun Güney Yakası’ndan genç bir Siyahi kız – bu, bugüne kadar kafasında kira ödemeden yaşayan bir söz. – ve ilk Siyah First Lady’miz olanın Ötekilik duygularıyla başa çıkmak hakkında söyleyeceği çok şey var. “Olumlu ayrımcılık”, “burslu çocuk”, “cinsiyet kotası” ve “çeşitlilik kiralama” gibi “deyimlerden oluşan bir cephaneliğin” nasıl “küçümseme silahlarına” dönüştürülebileceğini anlatıyor. Obama, “Mesaj son derece tanıdık: Seni sahip olduklarına hakkın olarak görmüyorum. Söyleyebileceğim tek şey, dinleme. O zehrin içeri girmesine izin verme.”
Bazen Obama’nın biraz fazla verimli, fazla yetenekli görünmesi beni duraksatıyor mu? Her durumda, arkasındaki insan ekibini kabul ediyor ve ayrıca annesine ona yardım etmesi ve kızlarına bir normallik duygusu vermesi için Beyaz Saray’da yaşaması için yalvardığını belirtiyor. Yine de, kişi ancak bu kadarını alabilir. Ördüğü kazakların ilmeklerinin eksik olduğuna ve bir kolunun diğerinden uzun olduğuna karar verdim. Yani öreceğim bir süveter gibi.
Son olarak, Obama kendisine en sık sorulan, 2016 Demokratik Ulusal Konvansiyonunda söylediği ve kaçınılmaz olarak ölüm ilanında yer alacak olan ifadeyi tartışmaya bir bölüm ayırıyor: “Onlar alçaldığında, biz yükseliyoruz.” Şöyle yazıyor: “Gerçekten ne anlama geliyor? yükseğe git ? Bu soruyu cevaplamak için yıllarımı harcamam mümkün görünüyor.” Charleston, Charlottesville, beyaz üstünlüğü, toplu katliam ve ardından gelen ani “düşünceler ve dualar” gibi, bir ulus olarak her yıl midemize yumruklar yediğimizde bu ne anlama geliyor? Burada ayrıntılara girmeyeceğim, ancak bu, “kumda bir çizgi çizmeyi” ve ardından kendinize “Bunun hangi tarafında olmak istiyorum?” İstesek bile uzağa bakmamakla ilgili.
Obama, “Amacım her zaman ciddi işleri neşeli bir şekilde yapmak, insanlara yükselmeyi seçmeye devam edersek neyin mümkün olduğunu göstermekti” diye yazıyor. Bu yeterli olacak mı? Alex Jones’un Sandy Hook ailelerine işkence ettiği için bir milyar dolardan fazla tıslama emri aldığını gördük. Ve az önce büyük yalanların, sahte öfkenin ve şarlatanlığın (çoğunlukla) seçmenler tarafından reddedildiği bir ara seçim yaptık. Bir ülke olarak, bu anın tadını çıkarıyoruz – umalım ki bu bir andan daha fazlası olsun – “yükselme”. Bu hepimizin taşıyabileceği bir ışık.
Judith Newman, Kitap İncelemesi için Yardım Masası sütununu yazıyor. “Siri’ye Sevgilerle: Bir Anne, Otistik Oğlu ve Makinelerin İyiliği” kitabının yazarıdır.
TAŞIDIĞIMIZ IŞIK: Belirsiz Zamanları Aşmak, tarafından Michelle Obama | 335 sayfa | Taç | 32,50 dolar