Rus tarihinin bu eşsiz karakterinin yaşamı, Moskova'dan yüz mil uzaklıkta bulunan antik Serpukhov kentindeki Vladik manastırın banliyösünde başladı. Büyük bir besfamilny köylü Vasili Alekseevich olan büyükbabası, kanvas fabrikası fabrikasının sahibiyle tezgahtar olarak görev yaptı. Boş zamanlarında, ailesinin kadınları tarafından örülen varigi ile sıcak eldivenlerle ticaret yapmayı başardı. Bu iş zaman içinde o kadar iyi gitti ki Vasily zenginleşti ve köylü sınıfından ticaret sınıfına geçti. Soyadı üzerinde uzun süre düşünmedi, kendisi de Vargin oldu. O zamana kadar, Vasily Vasilyevich doğduğunda (Ocak ayında 13'te 1791), ailesi zaten iyi bir iş olarak kabul edilmişti ve babası ve üç erkek karde, bölgede tuval ve eldivenli tüccarlar olarak tanınmıştı.
Erken çocukluk döneminde gelecekteki milyoner, ticarete kesinlikle kayıtsızdı. Bölge cemaati okuryazarlığını öğretti, Vasily hevesle manevi kitapları okudu ve bir manastıra gitmeyi ve keşiş olmayı hayal etmişti. Ancak baba, oğlunun geleceğini farklı bir ışıkta gördü. Yavaş yavaş, çocuk aile işlerine daha yakın hale getirildi, ticaretin temelleriyle tanıştı. Bir genç olarak bağımsız olarak çeşitli görevlerle Moskova'ya gitti. Kardeşleri arasında genç Vasily, akıllı bir zihin, iş dünyasında çabukluk ve zindelik ile anlaşma yapma dürüstlüğü ile yıllarının ötesine geçti.
19. yüzyılın başında, ordu için üniforma hazırlamak üzere Moskova'da bir komite kuruldu. 1807 yılında, on altı yaşındaki Vasily inanılmaz derecede şanslıydı, tuval tedariki için ilk sözleşmeyi yapmayı başardı. Olumlu koşullar ve tabii ki Basil'in ticari kombinasyonu, Basil'in verilen görevi başarıyla tamamlamasını sağladı. Hükümetin ve yüksek askeri komutanların güvenini kazandı ve ayrıca, genel teşebbüs komiserliği görevine yeni atanan Alexander Tatishchev'in, birlikler için kıyafet ve para ödeneğinden sorumlu olan Alexander Tatishchev'in ilgisini uyandırdı. Yakında genç Vargin, tuval tedariki için tüm devlet sözleşmelerine devredildi. O andan itibaren, Vasily'nin işleri aniden yokuş yukarı gitti, ticaret büyümeye ve gelişmeye başladı. Vargin'e göre, koruyucu aziz Kont Tatishchev, ürünlerini, "ticaretteki en iyi ve en deneyimli tüccarlar ve sanayiciler dahil diğer tedarikçilerin hiçbirinin kabul edemeyeceği" gibi şaşırtıcı derecede düşük fiyatlarla satıldı.
Uzmanlara göre, böyle genç yaşta Vasily Vargin'in ordu için tuval tedariki için bir sözleşme yapmayı başarmasının tek bir nedeni var. Rusya-Avusturya-Fransa savaşı 1805'ta başladı. Tabii ki, düşmanlıkların yürütülmesi askerler için üniforma temininde bir artış talep ediyordu. Ancak bu yıllarda devlet emirleri zayıf, az ve çeşitli yasal gecikmelerle ödenmiştir. Kurnaz tüccarlar kendilerini bu "onur" dan eğlendirdiler. Hatta birçoğu genç Vargin'i "en üstte" önermişlerdi, sadece konuşarak bütün okları ona aktardılar. Bunun nasıl biteceğini biliyorlarsa ...
Kısa süre sonra 1812'in Yurtsever Savaşı başladı. Napolyon'un birliklerinin saldırısı ordunun sayısını ve dolayısıyla deri, kumaş ve Rus askerlerinin ihtiyaç duyduğu pek çok şeyi üretip arzını arttırmaya zorladı. Bu kolay bir iş değildi, çünkü düşmanın ülkeyi ele geçirmesiyle birlikte birçok fabrika ve fabrika kapandı ve ticaret ve sanayi çok durgunlaştı.
Vargin bir çarktaki sincap gibi dönerek eşyaların tedarik edilmesine yardımcı oldu. Aynı Tatischev'e göre Vasily, "tüm zorlukların üstesinden geldi ve yine düşük fiyatları sayesinde hazineyi bu zor yıllarda milyonlarca insandan kurtardı." Genç tüccar, “anavatanını muazzam hizmetlerini yapan, ortak bir talihsizliği paylaşan bir vatandaş olarak hareket eden gerçek bir vatansever” olarak nitelendirildi. Adalet konusunda, araştırmacıların ve daha ilginç olarak çağdaşlarının bu konudaki görüşlerinin son derece belirsiz olduğu belirtilmelidir. Bazıları Vargin'i tamamen ilgisiz bir insan, biraz eksantrik bir tüccar olarak görürken, diğerleri Tatishchev'in gölgesini görerek, tüccarın resmen mali destek sağladığına inanıyordu. Vasily Vargin’in Rus ordusuna arzındaki artışın Alexander Ivanovich’in kariyeri üzerinde bir artışa yol açtığını belirtti. Bununla birlikte, Vargin ve Tatischev arasındaki ilişkinin uzaktan bile dostluğa benzemediği iyi biliniyor, Sırpların yerlileri ile kalıtsal soyluların arasındaki uçurum çok büyüktü.
Vargin ve St. Petersburglu bir tüccarın, Küçük Hayvanlar adıyla, ordu için gerekli miktarda kumaşı teslim edeceklerini belirttiğine dair belgeler var. Kötü diller, St. Petersburg tüccarının sadece Vasily’in tekelinin dikkat çekmemesi için çekildiğini söyledi. Daha sonra "rekabet" in çok fazla olduğu tespit edildi, Zverkova firması aynı Varginsky kumaşını tedarik etti.
Vasiliy’in teşebbüsünün o yıllarda en büyük sorunu, onları oluşturmak için herhangi bir üretim kapasitesine veya fırsatına sahip olmamasıydı. Tüm karlar Vargin, babası gibi, Moskova'daki kiralık evlerin inşaatına (yani, kiralık) yatırım yaptı. Savaş koşullarında fabrikada eski fiyatlarla satın almak zorlaşıyordu ve askeri bölümün siparişleri sürekli artıyordu. Mevcut ordunun genel tedarikçisi bile borca girmek zorunda kaldı, ancak daha sonra, uzlaşmaz ortaklarla savaşmak için Vasili Vasilyevich'e bir Kazak müfrezesi verildi. Avukatlar ülke çapında dolaştı ve bürokratik formalitelere başvurmadan sıradan notlar ve sözlü anlaşmalar yoluyla kendi adına emir ve alımlar yaptılar.
Tüccarın savunmasında, tarihsel belgelerde Vargin'in her zaman kesinlikle dürüst bir kişi olarak bahsedildiği belirtilebilir. Çeşitli tüccarlardan savaş yıllarında orduya malzeme temini için yapılan teklifler çok şey aldı. Ama sadece o fiyatları düşürebilirdi. Yetkili makamların felsefesi sırasındaki durumdan yararlanmak için Vasily, bu işin son derece değersiz olduğunu düşünüyordu. Aksine, mallarıyla spekülasyon yapmadığı, hiçbir zaman onlar için şişirilmiş bir bedel talep etmediği ve hatta zaman zaman sermaye tahsis ederek kendi zararına mal tedarik ettiği bile biliniyor. Bu arada, yalnızca yaklaşık hesaplamalarla Vargin’in savaş dönemi boyunca kaçırdığı kar, otuz milyon ruble’yi aşıyor. Çabaları sayesinde, yaklaşık altı yüz elli bin kişi faaliyete geçti.
Vatanseverlik Savaşı yıllarında, Vasily Vasilyevich'in bir zamanlar nasıl ortaya çıktığını anlatan hafif dokunuşlu bir hikaye, Batı Dvina boyunca dolaşan ve yaklaşık yarım milyon rubleye mal olan mühimmatla taşınmasının düşmanın ellerine düşebileceğini, boğulmasını emrettiğini öğrendi. Ve ulaşım gerçekten sular altındaydı.
Savaştan sonra Vasily Vargin, pırlantalarla süslenmiş “For Diligence” pırlantası da dahil olmak üzere birçok onursal ödül kazandı. Buna ek olarak, kardeşler Boris ve Vasily Vargin kalıtımsal onursal vatandaş ünvanını aldı. Rus birlikleri Paris'i işgal ettiğinde genç tüccar ünlü şehri görmeye gitti. Fransa'nın başkenti genç adam üzerinde unutulmaz bir izlenim bıraktı. Avrupa'daki çağdaşların anılarına göre, Moskova'da, Louvre ve Comedie Francaise veya Fransız Tiyatrosu'nun kuzey kanadının karşısında bulunan Palais Kraliyet Meydanı gibi bir şey yaratmak niyetiyle geri döndü.
1814'te ünlü sanatçı Nikolai Argunov, şu anda Devlet Rus Müzesi'nde tutulan Vargin kardeşlerin portrelerini çizdi.
Rusya'nın başkentine geri dönen Vargin, girişimin reçinelerini kardeşlerinin ellerine verdi ve yeni binaların inşası veya kendisinin dediği gibi “tanrısal” meselelerle büyülendi. Binalarının en ünlüsü, daha sonra Küçük Tiyatro'yu barındıran Petrovskaya'daki (Tiyatro Meydanı) evdi. Yangından sonra yanmış olan Moskova, kentin ana mimarı Giuseppe Beauvais'i yeniden inşa etti. Projesine göre, Tiyatro Meydanı'ndan geçen Neglinka, başkentin doğal güzelliğini bozan, gereksiz olduğu ortaya çıktı. 1819’te yaptıkları zincirlemeye karar verildi. Borular nehre atıldı, kanal dolduruldu ve evler yapıldı. Meydanın düzenlenmesi için planın onaylanmasından sonra, Vasily Vargin yerel bölgeleri tamamen satın aldı: ilk önce şu anki Maly Tiyatrosu sahasında iki, daha sonra da üçü, bugün Merkez Mağaza. House Vargin, farklı dükkanlar için açık bir galeri ve o zamanlar için büyük bir konser salonu ile lüks bir yapı kurdu. Petrovskaya Meydanı'nın mimari topluluğu 1824'ta tamamlandıktan sonra, çarpıcı performanslar için binayı imparatorluk grubuna kiralaması Vargin'e teklif edildi. Tüccar kabul etti ve aynı zamanda tiyatro mekanını yeniden tasarlamak için çok para harcadı, bu da bunun önceden planlanmış bir hareket olmadığını gösteriyor. İki ay sonra, mimar Bove ve Vasily Vasilyevich, kent sakinlerine “Vargin’in Petrovskaya Meydanı'ndaki evindeki Yeni Moskova Maly Tiyatrosu” nu sundu. Ekim 14 1824 yılı, ilk performansını geçti. Birkaç yıl sonra, imparatorluk tiyatrolarının liderliği nihayet bin elli bin ruble için Vargin'den satın alarak binayı devraldı. Ve 1838 yılında, Mütevelli Heyeti, “Maly Tiyatrosu'nu inşa etmek” için yaklaşık yedi yüz bin ruble tahsis edilmesine dair bir kararname yayınladı, ancak inşa edildiği gibi sadece on dört yaşına gelmese de, uzun süre önce performanslar verdi.
Eski Vasily Vasilyevich ve Boris Vasilyevich Varginov ofisinde, Pyatnitskaya sokağındaki iki haneden oluşan ve başlangıçta yazar L.N. Tolstoy emekli olduktan sonra. Bugün Leo Tolstoy müzesinin şubesine ev sahipliği yapıyor.
1815'ten sonra, Komiserliğin isteği üzerine, genç tüccar mallarını devlete tedarik etmeye devam etti. Fiyatları tüm girişimciler arasında en düşük seviyedeydi. Aynı zamanda, Vasily Vasilyeviç sadece iflas etmekle kalmadı, aksine tam anlamıyla kendisini zenginleştirmeyi de başardı. 1820 yılında, ailesinin durumu on beş milyon ruble aştı - o zamanlar için çok büyük bir miktar. Çok geçmeden Vargin, Vostemy, Pereslavl, Kostroma'da keten üretimi için kendi fabrikalarını üretti. Moskova'da bir kesme ve kivernaya fabrikası olarak çalıştı ve ofisler Rusya'nın tüm büyük illerinde bulunuyordu. Fesleğen, kendisi Vargin-saniye olarak adlandırıldı, adı, malların yüksek kalitesini ve işlemlerin saflığını gösteren bir ev adı haline geldi. Daha önce olduğu gibi, paranın çoğu Belokamennaya'da ev inşa etmeye harcandı. Bunların arasında nüfusun farklı kesimleri için kazançlı binalar vardı. Ayrıca Genel Vali'nin yanında yaşayan, kilise korosunu içeren muhteşem bir elmas koleksiyonunun da sahibidir. Ne yazık ki, tüccarın başarısı önemli sayıda kıskanç insan ve düşman üretti.
Varginov'un ticari amblemi, BB monogramının üstünde yer alan bir Mercury kaskıdır. Monogramın arkasında ticari mal unsurları var ve altındaki Vasily Vasilyevich ödülleri. Madalyalar soldan sağa doğru: bir yıl 1812 için - Andreev şeridinde gümüş, "Coşkulu" için ve bir yıl 1812 için bir sınıf tüccar madalyası - Anninskaya şeridinde bronz. Emlak madalyası, servetlerinin on bölümünden fazlasını orduya bağışlayan tüccarlara verildi.
1827'te Tatişçev savaş bakanlığı görevinden alındı. Onun yerine, bir yıl önce imparatorun Decembrist'lerin soruşturması sırasında yaptığı özel coşkuyla övgüsünü hak eden Prens Alexander Chernyshev atandı. Baston disiplininin bu destekçisi olan Tatishcheva şiddetli bir şekilde nefret ediyordu ve bu nedenle Alexander Ivanovich ile ilgili her şey ve herkes intikam alanına düştü. Açıkça Vargina'ya "tekelci" olarak nitelendirerek, teminatsız ve sözleşmesiz teslimat işlerini tüm işlerinden ayırmaya söz verdi. Bu ihlal gerçekleşti, ancak aciliyet nedeniyle ve yetkililerin izniyle gerçekleşti. Yakında Moskova'da, Korgeneral Volkov liderliğinde resmen sözleşmeleri yönetme ve Varginov vakalarını gayri resmi olarak izleme ve soruşturma komisyonu kuruldu.
Ekim 7 Savaş Bakanlığı aniden, 1 Kasım 1827'ten önce Vasili Vasilyevich'in onun üzerindeki tüm yükümlülüklerini yerine getirmesini istedi. Yirmi üç günde, 1 600 000'e para ödeyerek ve fazladan 900 000 için de parasız şeyler sunarken sekiz milyona mal koyması gerekiyordu. Siparişe uyulmaması durumunda, doğrudan borcun geri ödenmesi için tüm taahhütlerin satılması ile tehdit edildi. Vargin, hazine ile yapılan anlaşmanın hiçbir şekilde böyle imkansız kısa sürelerde yapılması gerektiğini ve ayrıca Komisyon Komiseri temsilcileri tarafından yapılan hesaplamanın yanlış olduğunu öngörerek komisyona verdiği gibi protesto etmeye çalıştı.
Vargin’in komisyona yazdığı mektubun metni, diğer şeylerin yanı sıra, “özen ve adalete hakaret eden eylemlerde, davalara aşırı kısıtlama getirerek, söyleyecek hiçbir şeyi olmadığını; bununla birlikte, eylemleri, eylemleri ve niyetleri o kadar sabittir ki, Anavatan'a gayret ve onur duygusuyla çok belirgindir, tüm dünyadan önce kendileri için konuşurlar ve herkes için her şeyi feda ettiği için cehalet, pleksus ve kötü niyetli niyet reddetmesine gerek duymazlar. En tanınmış bayilerden ve yüklenicilerden birinin - tüm servet ve hükümetlerden elde edilen tüm ödüllerle - hazineye Vargins'ten daha fazla fayda sağlamadığı şerefine cesaretle bağlayabilir. ”
Komisyon Vasily 'e, 12’un Ekim ayında yapmış olduğu Sovereign’e dilekçe göndermesine izin verdi. Raporunda, “merhamet değil, adil yargılanma” diye sordu, yani hazine ile ilişkisinin tarafsız bir incelemesini yaptı. Ayrıca, kasıtlı kalıntısının, birlikte çalıştığı birçok insanın iflasına neden olacağını belirtti. Dilekçe kabul edildi ve Vargin dört ay uzatıldı, yani Mart 1828'e kadar. Ancak şartlar daha da zorlaştı, işlerin sadece yarısı için para almak zorunda kaldı, geri kalan kısmı ise ülkeye borç olarak kaldı. Ve Komisyonun her yeni hesaplamasında Vargin’in sözde borçlarının tutarı her zaman farklıydı ve miktarlar arasındaki fark birkaç milyona ulaştı. Tüccarın ikinci temyizinden sonra, sözleşme şartlarından biraz kurtuldu, yani birlikler için yalnızca en gerekli şeyleri 1 Mart'a teslim etmesine izin verildi, gerisi Temmuz'a kadar sürükledi. Vargin'e göre zulüm durdu, kendi sözleriyle, "hayata geçti ve çabuk bir şekilde tedarik etti" dedi. Vasily Vasilyevich’in kasvetli yasakları dağılmaya başladı, aşınmış halkın güveni yavaş yavaş iyileşiyordu. Ancak, bunlar hayatının son parlak günleriydi. Hoşgörü sadece görünüm uğruna yapıldı ve gizli zulüm devam etti.
Bakanlık, niyetini hiç bir zaman gizlemedi, yılın 19 Kasım 1827'inin verdiği talimatlar açıkça "hükümetin, hatta büyük bağışlarla bile, bu tekelciden kurtulmanın tam zamanı olduğunu" belirtti. Komisyon, Vargin'den, eski Komiserlik görevlileriyle birlikte, işini kamu parasıyla yürüterek hazineyi soyduğunu kabul etmesiyle görevlendirildi. Kapsamlı bir soruşturmanın ardından General Volkov, konuyu doğru biçimde gösterme görevini gördü ve satıcı hakkında en iyi geribildirimi verdi. Kasım 1827’te yayımlanan raporunda Vargin’in ilgisizliğine dair kanıtlar bulunuyor ve yetkililerin suiistimallerine katılma ihtimalini reddediyor. Volkov ayrıca, Vargin'in asla dolandırıcı olmadığına ve asla dolandırıcı olmayacağına da dikkat çekti, bu yüzden bakanlık için gerekliydi. "Tabii ki, onu mahvetmek için uzun bir zaman değil" teğmen geneline devam etti, "hazine servetini elinden alıp her zaman daha yüksek fiyatlar tutan diğer tedarikçilere bir fırsat verdiğinde hazine kazanacak mı?" Komisyon, Vargin tarafından ilan edilen fiyatlara bir şeyler (botlar ve tuvaller) koymak için gönüllü olan tüm tedarikçileri davet etti, ancak hepsi kesinlikle reddetti. Fiyatların geçen seneye göre daha düşük olabileceğini söyleyenlerin bize gelmesine, ünsüzleri azaltmaya ya da insanları indirmeye yönelik yollar açmasına izin verin: komisyon bunu kabul eder ve bunu gönüllülükle isteyerek ... Kısacası, buna Zaman zaman, diğer tedarikçilerde Vargin'in öfke ve kıskançlığı dışında hiçbir şey görmedik, çünkü yüksek fiyatları kullanmalarını engelliyor ... ”
Komisyonun konumu gerçekten çok zordu. Bir yandan, yeni sözleşmeler yapmak zorunda kaldı, diğer yandan, tüm trader'lar malların maliyetini büyük ölçüde abarttılar. Özel, en yüksek emirle, Komiserlik Bölümü'nde iki denetim gerçekleştirildi. Her ikisi de Vasily Vargin tarafından tedarik edilen her şeyin numunelerin kalitesiyle eşleştiğini gösterdi, tüm para toplamları sırayla, hiçbir yerde kıtlık yok.
Ancak gerçekler, tüccarı ölümüne mahkum eden Savaş Bakanı'nı ikna etmedi. Vargin'in düşmanları, işe yaramazlığını kanıtlamak için mümkün olan ve imkansız olan her şeyi yapmaya çalıştılar. Tedarikçilere fayda sağlanmış, malların kalitesinden ödün verilmiş, Moskova Belediye Başkanı Kumanin bile sözleşme yapmaya karar verenlere parasını ödedi ... Ancak, her şey boşuna gitti, işler iyi gitmedi. Bu arada Vasily Vasilyevich, anlaşma koşullarını hızla yerine getirdi; bir ay içinde 12 Aralık 1827'ten Ocak ayında 12'e kadar bir ay içinde 1828, beş yüz elli bin çift ayakkabı, altı milyon metre kanvas ve diğer tuvaller teslim etti. Komisyon üyeleri, “malların Vargin'den başarıyla ve hatta aceleyle alındığını” bildirimini gördüklerinde şaşırdılar. Ayrıca, mevcut durumda da faydalı oldu, çünkü birlikler Türk kampanyasında konuşlandırıldı. Kısa süre sonra komisyon daha da şaşırdı, “bakanlığı“ Vargin'in sağlığı dışında başka bir şey hakkında bilgilendirmemek ”için ağır bir kınama ile“ yukarıdan ”bir makale aldı.
1830’te, adayları daha dikkatli seçilmiş, yeni bir komisyon hazırlandı. Herhangi bir sahtekarlığa devam etmeye hazır olan belirli bir Genel General Strekalov başkanlık etti. İkinci komisyonun faaliyetleri, Vargin’in aynı yıl devlet parasının tutulması temeli kapsamında 1830’in St. Petersburg’a götürüldüğü, Peter ve Paul Fortress’in Alekseevsky ilçesinde hapsedildiği ve mülküyle birlikte tüm evlerinin gözaltına alınmasına neden oldu. . Daha sonra uzmanlar, Vargin'e karşı gazetelerin çoğunun tahrif edildiğini ve tüccarın komploya direnme şansının olmadığını kanıtladı. Tüccar ve ailesi tamamen harap oldu ve yoksulluk mahkum edildi. Fesleğen annesi öldükten on gün sonra, düşmüş felaketlere dayanamıyor. Üç ay sonra babası vefat etti.
On üç ay sonra, Vargin serbest bırakıldı ve Vyborg'a gönderildi. 1832'in baharında, bir dizi dilekçeden sonra nihayet memleketi Serpukhov'a taşınmasına izin verildi. Ve bazı mülkler 1835'ta Vasily Vasilyevich'e iade edildiğinde, yorulmaz tüccar ticareti yeniden canlandırmaya ve hüsran ekonomisini yeniden inşa etmeye başladı. Ancak, bunu yalnızca var olmayan borçları hazineye ödemek için yapmak zorunda kaldı. Vargin, Pyatnitskaya'daki kendi evine yerleşti ve Tverskaya Caddesi'ndeki bir apartman dairesini sipariş etmeyi başardı. Mağazalar, şekerlemeler, eczane ve fotoğrafçı stüdyosu ile Moskova'nın en iyi otellerinden birine dönüştü. 1845'te, Fyodor Tyutchev, otelin mobilyalı odalarında, sürgünden dönen ve geri dönüp Kuzeydeki Nürnberg üyesi Decembrist Valeryan Golitsyn'de yaşıyordu.
24 Kasım 1855 yılı evde bir Vargina şeker dükkanı açtı. Ev sahibi Fransız Adolp Sioux ve eşiydi. İşletmenin adı mütevazıydı - “A.Siu ve K”, ancak Bolşevik fabrikası bu küçük dükkandan sonra büyüdü. Ve 1913 yılında, Romanovların evinin yüzüncü yılına kadar, fabrika ilk defa en popüler “Jübile” kurabiyelerini üretti.
1842’te, devlet kontrolü, Vasily Vargin’in kuruluşuna çok fazla meblağın ödenmediğini, hatta üst üste getirilen borçları da hesaba kattığını fark etti. Chernyshev bu açıklamayı beş yıl boyunca sürdürdü ve daha sonra en yüksek kararname ile Vargin ile herhangi bir yerleşim yapmasına izin verilmediğini söyledi. Ve tüccar hayali borçlarını ödemeye devam etti. Sadece yıllar sonra, Alexander Ivanovich askeri bakanlık başkanlığından istifa ettikten sonra Vargin, özellikle bir milyon rublelik kalan borçları kontrol etmekte ısrar ederek, işlerini incelemek için Alexander II ile bir dilekçe vermeye karar verdi. Kendisi başardı, yeni yapılan soruşturma tüccarın devlet hazinesine hiçbir şey borçlu olmadığını, aksine hazinenin belli bir miktar borcu olduğunu gösterdi. Vasily Vasilyevich'e hükümetin kendisine her şeyi affettiği söylendiğinde, “Beni affetmezlerse, benden affetmelerini istemek zorunda” dedi. Ancak, suçlamaların son çekilmesi gerçekleşmedi. Yıllar geçtikçe devlet kendini rehabilite etti ve borçlarını Vargin'e verdi. Yaşlı adam, para ödemekten endişe duymadan sessizce yaşayabilirdi, ancak birkaç ay sonra tüccar öldü. Ocak 9 Vasily Vargin’in 1859’inde “sinir krizi” vardı, ailesinin geri kalanı arasında Moskova'daki Donskoy Manastırı mezarlığında gömüldü. Tam rehabilitasyonu, ilgili tüm belgelerin bulunmasından ve çalışılmasından sadece bir buçuk yüzyıl sonra gerçekleşti.
Çağdaşların anılarına göre, Vargin'in kaleye hapsedilmesinden sonra, büyük ölçüde değişti, bir adamın hayatından koptu ve yorgun görünüyordu. Şöhret ve refahtan aşağılanmaya ve yoksulluğa ani geçiş onu kasvetli ve huzursuz bir yaşlı adama dönüştürdü. İşlerin yürütülmesindeki korkusuzluğun yerini, bir sonraki kader darbesini bekleyen, dövülmüş bir adamın kararsızlığı ile değiştirdi.
Vasili Vasilyeviç'in devleti, çağdaşları tarafından on sekiz milyon ruble olarak tahmin edildi. Kendi ailesi ve çocukları yoktu ve yeğenler, son yıllarda yaşayan rezil bir akrabanın keşişinden uzak durdu. Ölümünden sonra, tüm akrabalar inanılmaz derecede hayal kırıklığına uğradı. Vargin iradesini bırakmadı, kişisel gişe boştu. Otel, aralarında kimya profesörü Nikolay Lyaskovsky Maria ve kardeşi N.I.'nin karısı olan mirasçılara geçti. Vargin, Tarım Derneği üyesi. Asla otuz taştan nadir elmas koleksiyonu bulunamadı. Birçoğu uygun isimlerdi, örneğin “Mavi Dalga” - 79 karat veya “Siyah gözler” - 67 karat. Bu tür taşların analogları yoktur, dünyada sadece birkaçı vardır. Tüm devasa servetinin kaybolduğu yerde, bu yüzden yüzyılın sırrı kalmaya devam ediyor ve bu güne kadar sayısız hazine avcısı ve tarihçinin musallatı olmaya devam ediyor. Vargin bankalara güvenmediğinden, esas versiyon Maly Tiyatrosu binasında hazinelerin gizli bir odada tutulduğu varsayımıdır.
Böyle bir üzücü, nankör ve ne yazık ki, olağanüstü bir kişiliğin Rusya'nın kaderi için oldukça tipik. Çağdaşları ona iftira attı ve soyundan gelenler unuttu. Sadece bütün savaşlardan, devrimlerden ve hükümetten kurtulan Maly Tiyatrosu'nun asil ve orantılı binası, soyundan gelenin tek hazinesi olan seçkin patron ve tüccar için bir anıt olmaya devam ediyor.
Bilgi kaynakları:
http://forum.svrt.ru/index.php?showtopic=6075
http://millionaire.ru/rubriki-jurnala/nedvijimost/vvv.html
http://www.runivers.ru/gal/today.php?ID=427990
http://madikenold.wordpress.com/