Astronomi, tarımla el ele, 10,000 yıldan fazla bir süre önce Dicle ve Fırat nehirleri arasında ilk adımlarını attı. Bu bilimin en eski kayıtları, ortadan kaybolmadan önce bölge halklarına bir efsane ve bilgi mirası aktaran Sümerlere aittir. Miras, Astro-arkeolog Mathieu Ossendrijver'e göre daha önce hayal edilenden daha karmaşık olan Babil'de kendi astronomik kültürünün gelişimini destekledi. Almanya, Humboldt Üniversitesi'nden araştırmacı Science dergisinin en son sayısında, bu Mezopotamya uygarlığının astronomlarının Avrupa'da sadece 1,400 yıl sonra ortaya çıktığına inanılan bilgiyi nasıl kullandıklarını ortaya koyan Babil kil tabletlerinin ayrıntılı analizini yapıyor.
Geçtiğimiz 14 yıl boyunca uzman, MÖ 350 ve MÖ 50 yıllarına ait geniş bir Babil tabletleri koleksiyonunun tutulduğu British Museum'a hac ziyareti yapmak için yılda bir hafta ayırdı. Nebuchadnezzar halkından gelen çivi yazılı yazıtlarla dolu bir bulmaca sundular: bir yamuk figürü inşa etmek için talimatlar da içeren astronomik hesaplamaların detayları. Görünüşe göre orada kullanılan teknolojinin eski astronomlar tarafından bilinmediği düşünüldüğünden, bu ilgi çekiciydi.
Ancak Ossendrijver, talimatların, Babillerin koruyucu tanrısı Marduk'u temsil eden gezegen olan Jüpiter'in hareketini tanımlayan geometrik hesaplamalara karşılık geldiğini keşfetti. Daha sonra, taşa yazılan yamuk hesaplamalarının, dev gezegenin ekliptik boyunca (Güneş'in Dünya'dan görüldüğü gibi görünen yörüngesi) 60 gün boyunca günlük yer değiştirmesini hesaplamak için bir araç olduğunu buldu. Hesapların ve astral kayıtların yazarları herhalde şehrin tapınaklarında çalışan astronomi rahipleriydi.
“Babillilerin astronomide geometri, grafik ve figürleri nasıl kullandıklarını bilmiyorduk. Bunu matematikle yaptıklarını biliyorduk. MÖ 1,800 civarında matematiği sadece astronomi için değil, geometriyle birlikte kullandıkları da biliniyordu. Haber şu ki, gezegenlerin konumunu hesaplamak için geometri uyguladıklarını biliyoruz. keşfin yazarı diyor.
Brasília Astronomi Kulübü'nün fizik profesörü ve yöneticisi Ricardo Melo, o zamana kadar Babilliler tarafından kullanılan tekniklerin 14. yüzyılda Avrupa'da Mertonian Ortalama Hız Teoreminin tanıtılmasıyla ortaya çıktığına inanıldığını ekliyor. Önerme, bir cismin aynı hareket yönünde sıfır olmayan tek bir sabit ivmeye maruz kaldığında, hızının zaman içinde düzgün, doğrusal olarak değiştiğini belirtir. Biz buna Tekdüze Değişken Hareket diyoruz. Yer değiştirme, ölçümlerin ilk ve son anında hız modüllerinin aritmetik ortalamasının, olayın sürdüğü zaman aralığı ile çarpılmasıyla hesaplanabilir; fiziksel olanı anlatır.
“Çalışmanın en önemli özelliği burada yatıyor” devam ediyor Ricardo Melo. Babilliler, o trapezin alanının doğrudan Jüpiter'in yer değiştirmesiyle ilgili olduğunu fark ettiler. “O zaman, o uygarlıkta matematiksel düşüncenin soyutlama düzeyinin zannettiğimizin çok ötesinde olduğunun gerçek bir kanıtı.” diyor uzman. Bu gerçeklerin görselleştirilmesini kolaylaştırmak için, yalnızca 17. yüzyılda René Descartes ve Pierre de Fermat tarafından açıklanan bir koordinat eksenleri sisteminin (Kartezyen düzlemi) kullanıldığına dikkat çekiyor.
Böylece, diyor Melo, bu matematiksel aracı kullanmamış olmalarına rağmen, Babilliler büyük bir matematiksel el becerisi göstermeyi başardılar. Özetle: Jüpiter'in yer değiştirmesini belirlemenin bir yolu olarak yamuk alanının hesaplanması, içinde yaşadığımız dünyayı tanımlamanın bir yolu olarak soyut bir matematiksel alan yarattığı için yalnızca geometrik şekillerle ilgilenen Yunan geometrisinin çok ötesine geçti. ” Profesör, bulguların mevcut matematik bilgisine doğrudan müdahale edebileceğine inanmasa da, 14 ila 17 yüzyıl sonra bağımsız olarak yeniden inşa edilene kadar bilginin zaman içinde nasıl kaybolduğunu ortaya koyuyor.
Mathieu Ossendrijver de aynı düşünceyi paylaşıyor: “MS 100'de Babil kültürü ortadan kalktı ve çivi yazılı yazıtlar unutuldu. Dil öldü ve dinleri söndü. Başka bir deyişle: 3,000 yıldır var olan tüm bir kültür ve edinilen bilgiler sona ermiştir. Yunanlılar tarafından sadece çok az bir kısmı kurtarıldı” yazarı not eder. Ricardo Melo için bu gerçek soruları gündeme getiriyor. Antik çağın bilimsel bilgisi korunup sonraki nesillere aktarılsaydı, uygarlığımız bugün nasıl olurdu? Dünyamız teknolojik olarak daha mı gelişmiş olurdu? Uygarlığımız böyle bir ilerlemeden sağ çıkabilir miydi? Öğretmene nedenlerini sorabileceğimiz çok sayıda soru var.
Bu tür geometri, İngiltere ve Fransa'dan MS 1350'ye tarihlenen ortaçağ kayıtlarında görülmektedir. Bunlardan biri Oxford, İngiltere'de bulunmuştur. "İnsanlar hızlanan veya yavaşlayan bir cismin kat ettiği mesafeyi hesaplamayı öğreniyorlardı. Bir ifade geliştirdiler ve hızın ortalamasını almanız gerektiğini gösterdiler. Bu daha sonra mesafeyi elde etmek için zamanla çarpıldı. Aynı zamanda, Paris'te bir yerde, Nicole Oresme aynı şeyi keşfetti ve hatta grafikler yaptı. Yani hızı o tasarladı” Mathieu Ossendrijver'ı açıklıyor.
“Önceden Babillilerin astronomide geometri, grafik ve figürleri nasıl kullandıklarını bilmiyorduk. Bunu matematikle yaptıklarını biliyorduk. (…) Yenilik, gezegenlerin konumlarını hesaplamak için geometri uyguladıklarını biliyoruz” Astro-arkeolog Mathieu Ossendrijver'den alıntı yaptı.