Ancak ticari balina avcılığı yasağından 40 yıl sonra, Güney Okyanusu’ndaki diğer türleri inceleyen araştırmacılar, artan sayıda yüzgeçli balinanın geri döndüğünü fark etmeye başladılar.
Bu, 2013 yılında Herr ve meslektaşları için geçerliydi. O zamanlar Minke balinalarını araştırıyorlardı ve büyük yüzgeçli balina topluluklarına “tesadüfen” rastladılar. Fin balinalarının canlanmasını incelemek için fon başvurusunda bulunmaya karar verdiler.
2018 ve 2019’da araştırmacılar, yüzgeçli balina popülasyonunun ilk özel çalışması için Antarktika Yarımadası’na geri döndüler. Hava araştırmaları yoluyla, araştırmacılar, bir ila dört birey arasında değişen 100 yüzgeçli balina grubu kaydettiler. Ayrıca, beslenmek için bir araya gelen 150 balinadan oluşan sekiz büyük grubu belgelediler.
Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi’nden balıkçılık biyoloğu ve kril üzerinde çalışırken yüzgeçli balina popülasyonlarının arttığını belgeleyen ilk araştırmacılardan biri olan Jarrod Santora, anketin “bu modelin hala devam ettiğini ve daha da güçlendiğini doğruluyor” dedi. (Bu yeni araştırmaya dahil değildi.)
Balina araştırmacıları, balina avcılığı yasağından bu yana tüm balina türlerinin başarılı bir şekilde toparlanmadığı konusunda uyardı. 1979’dan beri balinaları inceleyen ve araştırmaya dahil olmayan bir balıkçılık biyoloğu olan Sally Mizroch, yüzgeçli balinaları “çok başarılı” olarak nitelendirdi. Mavi balinalar gibi diğer türlerin aksine, yüzgeçli balinalar uzun mesafelerde avlanabilir ve çeşitli besin kaynaklarıyla beslenebilir.
Yükleniyor
Bilim adamları, bazı toplantıların neden bu kadar büyük olduğundan emin değiller. Herr, tanık oldukları sahnelerin, yaygın ticari balina avcılığından önce yazılmış tarihi raporlarla en azından bazı paralelliklere sahip olduğunu kaydetti. Örneğin, doğa bilimci William Speirs Bruce, 1892’de bir Antarktika keşif gezisinde balinaların sırtlarını ve “ufuktan ufka” uzanan patlamaları gördüğünü anlattı.
Son araştırmalar, balina popülasyonlarındaki toparlanmanın, “balina pompası” olarak bilinen bir kavram aracılığıyla, yalnızca balinalar için değil, tüm ekosistem için de iyi olduğunu öne sürdü. Bilim adamları, balinaların kril ile beslendikçe, kabuklularda kilitli olan demiri tekrar suya saldıklarını varsayıyorlar. Bu da, fotosentezde karbondioksit kullanan ve deniz besin zincirinin temeli olarak hizmet eden mikroskobik organizmalar olan fitoplanktonları artırabilir.
Santora, yüzgeçli balinaların krilleri su yüzeyine çıkarırken, deniz kuşları ve foklar da dahil olmak üzere diğer yırtıcıların başarısını da kolaylaştırabileceğini söyledi. “Ekosisteme genellikle verdiğimiz krediden çok daha fazla işbirliği ve ortak yaşam var.”
Kaynak : https://www.smh.com.au/world/oceania/whale-feeding-frenzy-in-antarctica-points-to-a-conservation-success-20220708-p5b02x.html?ref=rss&utm_medium=rss&utm_source=rss_world