Tahran'daki Cuma namazından sonra vaazlardan önce gelen istihbarat bakanının konuşması, İran medyasının gözetimsiz kaldığı çok ilginç mesajlar içeriyordu. Ülkenin nükleer tesislerinde çalışan fizikçiler, yani “nükleer şehitler” katillerinin tutuklandığını bildiren ilk önce Alman ve Fransız gizli servislerinin katılımından bahsetti.
Daha önce, bu cinayetler için İngiliz, Amerikan ve İsrail istihbaratının yer aldığı konusunda açıklamalar yapıldı. Şüphe edilmemesi gereken seçkin istihbarat bakanı sözlerinde bazı gerçekler varsa, İran’la müzakere eden 5 + 1 grubunun altı ülkesinden dördünün İran’ın nükleer bilim adamlarının cinayetine doğrudan katıldığı ve dahası, İran nükleer meselesiyle ilgili olarak Siyonistlerle işbirliği.
Öte yandan, İran'a yaptırım uygulanmasının ana başlatıcıları, kendilerini “dünya topluluğu” olarak da tanımlayan aynı dört devlettir. Bu nedenle, geçici çözümlerden yararlanarak, İran’ın müzakerelerde yaptıkları nükleer kalkınmasına son vermeye çalıştıkları söylenebilir. İkincisi, yaptırımlara başvurarak, görüşmelerde bizi daha uyumlu hale getirmeye çalışıyorlar. Üçüncüsü, nükleer teknolojilere erişmemizi engellemek için bilim adamlarımızı doğrudan yok ediyorlar.
Bir cinayet emri verdikten sonra, müzakere masasına oturdular ve bizden memnun olmadıkça Bayan Catherine Ashton'ın mendil ile bir boynu bağladığı veya Müslüman giyimin bir bölümünü taktığı için seviniriz? Hüzünlü ve sevinçli bir bakışla, sorunun özünü belirliyoruz. Şimdi İran devlet adamları ve İran halkı, bu meslektaşların (belirtilen dört ülkenin) yurttaşlarımızın katilleri olduğunu açıkça anlamalı ve biz de, bizim taahhüt etmediğimizi haklı göstererek onlarla pazarlık yapıyoruz.
Saygıdeğer istihbarat bakanı, Almanya, İngiltere, Fransa ve ABD’nin bilim adamlarımızın cinayetine karıştığına dair kanıtlar varsa, neden müzakereleri durdurmuyoruz? Ya da neden kurslarında sevgili vatandaşlarımızın ölümünün koşullarını tartışmıyoruz? İran halkı, Şahların Qajar hanedanının diktatörlüğü altında yıllarca yaşadı, ancak o zaman bile, sömürgecilik ve ulusal aşağılanmanın baskısını öğrendilerse, katlanmış silahlarla oturmuyorlardı. İranlılar, 1829’te, Tahran’lıların, İslam’a dönüşen iki Gürcü’nin Rusya’nın “baskısını” duyduğunu, elçiliğine saldırdığını ve büyükelçinin (Griboedov) yanı sıra, 34 büyükelçiliği çalışanlarını öldürdüğünü hatırlıyor. Diğer bir örnek, insanların Amerikan elçiliği konsolosunun asistanına puan vererek, arsız davranışlarına karşı protesto gösterileri düzenlediği yılın 1922 etkinliği. Ve bugün, bazıları, Büyük Britanya'nın “eski tilkisinin” cinayetlerinden ve püf noktalarından bıkmış ve elçiliğine saldırmış gençlerle hata buluyorlar. Hatta Londra'nın işleyişini görecek kadar ileri gidiyorlar.
İstihbarat bakanına göre bilim adamlarımızın öldürülmesiyle ilgili bir ülkenin elçiliğine yapılan saldırı değersiz sayılabilir mi? İstihbarat bakanının sözlerinden sonra, Almanya ve Fransa'nın büyükelçilerini Tahran'dan kovmak, öldürülen nükleer bilim insanlarına intikam bayrağını müzakerecilere karşı dağıtmak ve halkın gözünde çifte standart politikasını açığa vurmak faydalı olacaktır. Bugün, İran'a temel gelir kaynağı olarak petrole yaptırım uygulandığında, kaybedecek hiçbir şeyimiz yok ve gelecekte bizi baskı altına almak için kaldıraçları kalmadı.