- Gönlün kimde karar kılıyorsa ona ver, dedi.
Derviş, onun yanından ayrıldı. Yolda giderken dilenen bir âmâyı gördü. Gönlü ısındı. Bir kese altını çıkarıp verdi. Keseyi elinde yoklayan âmâ sevinçle oradan ayrıldı. Ertesi gün o yoldan geçen muhip, dün kendisine ihsanda bulunduğu âmâyı başka bir âmâ ile konuşurken gördü. Kulağını şu cümleler ilişti:
- Dün bana bir beyzade bir kese altın verdi. Ben de meyhaneye gidip bir güzel yedim.
Dervişin canı sıkıldı. Ebu Abbas hazretlerinin yanına gidip durumunu arzetmek istedi. Ebu Abbas ise o esnada külahını satmış, eline geçen bir akçeyi de o muhibe uzattı:
- Önüne çıkan ilk kişiye bu akçeyi ver, diye tembihledi. Yine karşısına çıkan ilk kişiye bu akçeyi verdi. İçinden de bu şahsı takip etmeliyim, diye geçirdi. Akçeyi verdiği adam şehrin kenar semtlerinden birisine gitti ve bir harabeye daldı. Derviş de peşine takıldı. Adam elini elbisesinin altına attı, bir ölü keklik çıkartıp yere bıraktı ve dışarıya çıktı. Derviş, adamın önünü kesti:
- Ey yiğid! Allah için doğruyu söyle, bu ne haldir! Şuraya attığın ölü keklik nedir?
- Halimi söylemek istemem, ama Allah için dedin, beni mecbur tuttun. Yedi gündür, ne ben, ne de çoluk çocuğum yiyecek bir şey bulup yiyemedik. En sonunda "Ben ve hanımım sabredebiliriz, ama ya çocuklarım?" diye düşündüm. Görmüş olduğun ölü kekliği yemeleri için çocuklarıma götürecektim. İçimden de Allah'a yalvarıyor, "Beni bu ısdıraptan kurtarmasını" niyaz ediyordum ki, sen gelip o akçeyi bana verdin. Şimdi o kuşu mezbeleye attım ve yiyecek bir şeyler almak için pazara gideceğim, dedi.
Muhip, bu hâle şaşırıp kaldı. Derhal Ebu Abbas hazretlerinin yanına geldi. Hazret, o bir şey söylemeden:
- Sen devlet adamlarıyla, zalimlerle alışveriş yapıyorsun. Elindeki mal da şüpheli ve bazen de haram oluyor. Bu yüzden zekatın da şaraba gidiyor. Her harcadığın, geldiği yere gider. Benim tek akçem de el emeği ile kazanılmıştır. Sadakası da salih bir insanın eline geçti, demiştir.