İşlek bir caddenin kalabalık kaldırımda yürüyen sıradan bir adam… Şehirdeki herhangi bir caddede yürüyen herhangi bir adam kadar sıradan… Dikkat çekici hiçbir özelliği yok.Adam uzun kirli bir pardesü giymiş. Acıtan bir rüzgarın estiği, öğleden sonra kar beklenen bu soğuk gün için biraz hafif bir pardesü… Ama adam üşümüyor ya da üşüyor ama farkında değil. Çünkü düşünüyor adam, binbir şeyin arasında bir de onu düşünüyor: “Benim kadınlardan yana hiç şansım olmadı zaten.”
Adam düşünerek yürüyor ve aynı kahvenin önünden o gün beşinci kez geçiyor. Adamın o kadar sıradan bir görüntüsü var ki onu ne kahvenin sabahtan beri caddeyi seyreden kasiyeri, ne de kahve açıldığından beri camekanın yanındaki masada oturan kim olduğu belirsiz yaşlı adam fark ediyor.
Adam diyor ki kendine “Böyle olmamalıydı, böyle bitmemeliydi… Bitmemeliydi…” Bu adam şehirde bu şekilde derin düşüncelere dalmış, nereye gittiğini bile bilmeden saatlerce yürüyen ama bir türlü çözüm bulamayıp akşam olunca yorgun argın evine dönen, sabaha dek yastık yorganla güreşip daha da yorulan ve sabah olduğunda kendini evden dışarı atıp sokaklarda akşama dek yürüyen bir sürü adamdan biridir.
İşte bu adam, bir gün gelip de bacaklarında yürüyecek derman kalmazsa ya da şans eseri kendini kandıracak bir çözüm bulursa böyle deli gibi sokakları arşınlamaktan vazgeçecektir ve böylece kişisel tarihinin bu kısmı sonsuza dek yok olacaktır.