David Swanson tarafından, World BEYOND War, Aralık 13, 2021
Kendin bir kitap yazsaydın, bendeki gibi, İkinci Dünya Savaşı'nın mevcut ABD askeri harcamalarında feci bir rol oynadığını, kimseyi ölüm kamplarından kurtarmak için savaşılmadığını, gerçekleşmesi gerekmediğini ve birçok yönden önlenebileceğini öne sürerek, Almanların öjeni bilimini kullanmasını içeriyordu. Esas olarak Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilmiş ve tanıtılmış olan, Amerika Birleşik Devletleri'nde incelenen ırkçı ayrımcı politikaların Alman kullanımını içeren, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve diğer Batılı ülkelerde geliştirilen soykırım ve etnik temizlik ve toplama kampı uygulamalarını içeren, bir Nazi savaş makinesi gördü ABD fonları ve silahları tarafından kolaylaştırılan, ABD hükümetinin savaştan önce ve hatta savaş sırasında SSCB'yi en büyük düşman olarak gördüğü, yalnızca Nazi Almanyası'na uzun süreli destek ve hoşgörüden sonra değil, aynı zamanda uzun bir silahlanma yarışından ve savaşa hazırlıktan sonra ortaya çıktı. Japonya ile, şiddetin gerekliliğine dair hiçbir kanıt teşkil etmez, insanlığın kısa bir süre içinde kendisine yaptığı en kötü şeydi, ABD kültüründe tehlikeli bir mitler dizisi olarak var oldu, res. O sırada Amerika Birleşik Devletleri'ndeki (sadece Nazi sempatizanları değil) birçok kişi tarafından keşfedilen, sıradan insanların vergilendirilmesini yarattı ve bugünün dünyasından çarpıcı biçimde farklı bir dünyada meydana geldi, o zaman Samet'in kitabını bu konulardan herhangi birine dokunan bir şeyler umarak okuyabilirsiniz. . Kıymetli küçük şeyler bulacaksın.
Kitaplar, aşağıdaki mitleri çürütmek için yola çıktı:
“1. ABD, dünyayı faşizmden ve tiranlıktan kurtarmak için savaşa gitti.
“2. Tüm Amerikalılar, savaş çabalarına bağlılıklarında kesinlikle birleştiler.
“3. Ev cephesindeki herkes muazzam fedakarlıklar yaptı.”
“4. Amerikalılar, sadece mecbur kaldıklarında, isteksizce ve terbiyeli bir şekilde savaşan kurtarıcılardır.
“5. İkinci Dünya Savaşı, mutlu bir Amerikan sonu olan yabancı bir trajediydi.
“6. Herkes her zaman 1-5 puanları üzerinde anlaştı.”
İyiliğe çok. Bunun bir kısmını yapıyor. Ama aynı zamanda bu mitlerin bazılarını pekiştiriyor, daha önemli olanlarından kaçınıyor ve sayfalarının büyük kısmını film ve romanların olay örgüsü özetlerine, en iyi ihtimalle herhangi bir şeyle teğet bir ilgisi olan şeylere harcıyor. West Point'te İngilizce öğreten ve bu nedenle temel efsanesini parçaladığı ordu tarafından istihdam edilen Samet, bize XNUMX. - ve bol miktarda kanıt sağlar. Ama aynı zamanda, İkinci Dünya Savaşı'nın Amerika Birleşik Devletleri'ne yönelik bir tehdide karşı gerekli ve savunmacı olduğuna inanmamızı istiyor (avrupalıların yararına asil iyilik yapma iddialarıyla, savunma motivasyonunun gerçek ve doğru hikayesini tahrif ediyor) - ve tek bir şey sağlamıyor. delil kırıntısı. bir kez yaptım bir iki tartışmalar West Point “etik” profesörüyle birlikte ve arkasında aynı miktarda kanıtla aynı iddiayı (ABD'nin İkinci Dünya Savaşı'na girmesinin gerekli olduğunu) öne sürdü.
Bir kitap için yanlış yönlendirilmiş beklentilerim oldukça önemsiz bir endişe oluşturuyor. Buradaki daha büyük nokta, muhtemelen, ABD ordusu için gelecekteki katilleri eğitmek için ABD ordusu tarafından ödenen ve (kendi sözleriyle) “ABD'nin savaşa katılımının gerekli olduğuna” gerçekten inanan birinin bile bu saçmalığı sindirememesidir. Dünya Savaşı ile refleks olarak ilişkilendirdiğimiz iyilik, idealizm ve oybirliğinin o zamanlar Amerikalılar için ne derece açık olduğunu öne sürmek için kanıtlara işaret etmek zorunda hissediyor. Hatta retorik olarak şunu soruyor: “Nostalji, duygusallık ve şovenizm tarafından şekillendirilen 'İyi Savaş'ın hakim hatırası, Amerikalıların kendilerine ve ülkelerinin dünyadaki yerine ilişkin algılarına yarardan çok zarar mı verdi? ”
İnsanlar bu sorunun bariz cevabını kavrayabilirse, romantik İkinci Dünya Savaşı BS'nin, neredeyse hiç kimsenin savunmaya çalışmadığı tüm daha yakın savaşlara bile verdiği zararı görebilirlerse, bu ileriye doğru büyük bir adım olacaktır. Herhangi birinin İkinci Dünya Savaşı hakkında yanlış bir şeye inanmasını umursadığım tek sebep, bunun şimdi ve gelecek üzerindeki etkisidir. Belki İyi Savaşı Ararken bazı insanları iyi yönde dürtecek ve orada durmayacaklar. Samet, en kötü mit yaratıcılarından bazılarının masal uydurduğunu ifşa etme konusunda iyi bir iş çıkarıyor. Tarihçi Stephen Ambrose'dan utanmadan onun “kahramanlara tapan” olduğunu açıklayan alıntı yapıyor. İkinci Dünya Savaşı sırasında ABD ordusunun çoğu üyesinin daha sonraki propagandacılar tarafından kendilerine empoze edilen asil siyasi niyetlerin hiçbirini ne ölçüde kabul etmediğini ve edemediğini belgeliyor. Aynı şekilde o zamanlar ABD halkı arasında "birlik" eksikliğini gösteriyor - ülkenin yüzde 20'sinin 1942'de savaşa karşı çıkması (gerçi askere alma ihtiyacı veya buna karşı direnişin boyutu hakkında tek bir kelime bile yok). ). Ve çok kısa bir pasajda, savaş sırasında ABD'de ırkçı şiddetin artışına dikkat çekiyor (ABD toplumunun ırkçılığı ve ayrılmış ordu hakkında çok daha uzun pasajlarla).
Samet ayrıca, İkinci Dünya Savaşı sırasında ABD halkının büyük bir kısmının herhangi bir fedakarlık yapmaya, hatta devam eden bir savaş olduğunu biliyormuş gibi davranmaya isteksizliğinden yakınanlardan ya da bunun için kamu kampanyalarına ihtiyaç duyulduğu gerçeği karşısında şok olanlardan alıntı yapıyor. İnsanlardan savaş için kan bağışlamalarını isteyin. Hepsi doğru. Hepsi efsane sarsıcı. Ama yine de, bunların hepsi, bugün bile anlaşılabilir olandan çok daha yüksek farkındalık ve fedakarlık beklentilerinin var olduğu bir dünyada mümkün. Samet, daha yakın yılların ve savaşların birlik odaklı propagandasını çürütmede de iyidir.
Ancak bu kitaptaki her şey - yüzlerce sayfa film, roman ve çizgi roman incelemesi de dahil olmak üzere - hepsi, başka seçeneğin olmadığı tartışılmaz ve tartışılmaz iddiada paketlenmiştir. Şehirleri yerle bir edip etmeme konusunda bir seçenek yok ve savaş açıp açmama konusunda hiçbir seçenek yok. “Aslında,” diye yazıyor, “baştan beri karşıt sesler vardı, ancak eleştirilerinin risklerini hesaba katma konusunda isteksiz davrandık. Burada kaçıklardan ve komploculardan ya da tarafsız kalmamızın bir şekilde daha iyi olacağını düşünenlerden değil, daha çok duygusallık ve kesinliğin ikiz baştan çıkarıcılığına direnebilen düşünürler, yazarlar ve sanatçılar hakkında konuşuyorum. Tocqueville'in uzun zaman önce Amerikalılara atfedilen 'geveze vatanseverlik'ten daha iyi etki ettiğini gösteren, ülkelerini anlamanın bir yolunu soğukkanlılık ve kararsızlıkta bulanlar."
Hmm. Tek seçeneğin savaş ve tarafsızlık olduğu ve tarafsızlığın insanı ahmaklar ve komplocularla aynı kefeye koyan bir hayal gücü becerisi gerektirdiği fikrini kesinlikten başka ne açıklayabilir? Karşıt seslerin dışında kalacak kadar kabul edilemez bir görüşe sahip olanları gevezelik ve komplocular olarak etiketlemeyi gevezelikten başka ne tarif edebilir? Ve karşıt düşünürlerin, yazarların ve sanatçıların hepsinin yaptığı şeyin bir ulusun gerçek değerini göstermek için çalışmak olduğu iddiasını huysuzluk ve komplo dışında ne açıklayabilir? Dünyadaki yaklaşık 200 ulustan kaç tanesinin Samet'in dünyanın karşıt düşünürlerinin ve sanatçılarının kendilerini gerçek değerini göstermeye adadığına inandığını merak ediyor.
Aşağılayıcı bir bağlamda Samet çerçeveleri, FDR'nin Amerika Birleşik Devletleri'ni savaşa sokmak için çalıştığını belirtir, ancak hiçbir zaman -elbette- başkanın kendi konuşmaları.
Samet, Bernard Knox'u "şiddetin gerekliliğini zaferle karıştıramayacak kadar zeki bir okuyucu" olarak tanımlıyor. Görünen o ki, "zafer" burada halkın övgüsünden başka bir anlama geliyor, çünkü gerekli şiddet - ya da her neyse, yaygın olarak gerekli olduğu düşünülen şiddet - bazen bir tekne dolusu halk övgüsünü kazanabilir. Aşağıdaki pasajlar, belki de "zafer"in, korkunç veya kötü bir şey olmaksızın (temizlenmiş, Hollywood şiddeti) şiddet anlamına geldiğini öne sürüyor. “Knox'un Virgil ve Homer'a olan yakınlığı, büyük ölçüde, öldürme işinin sert gerçeklerini örtbas etmeyi reddetmeleriyle ilgiliydi.”
Bu, Samet'i doğrudan ABD askerlerinin hediyelik eşya toplama eğilimi hakkında uzun bir tartışmaya götürür. Savaş muhabiri Edgar L. Jones Şubat 1946'da yazdı. Atlantik Aylık, “Siviller ne tür bir savaş yaptığımızı sanıyor? Tutsakları soğukkanlılıkla vurduk, hastaneleri yok ettik, cankurtaran sandallarını yok ettik, düşman sivillerini öldürdük ya da onlara kötü muamele ettik, düşmanın yaralarını bitirdik, ölenleri ölülerle birlikte bir çukura attık ve Pasifik'te düşman kafataslarından et kaynatarak yemek için masa süsleri yaptık. sevgililer ya da kemiklerini mektup açacaklarına oydular.” Savaş hatıraları, her çeşit düşman vücut parçasını, sıklıkla kulakları, parmakları, kemikleri ve kafataslarını içeriyordu. Samet, Virgil ve Homer'ın sahip olmayacağı olsa bile, çoğunlukla bu gerçekliğin üzerini örter.
Ayrıca ABD birliklerinin Avrupalı kadınlara karşı çok saldırgan olduğunu anlatıyor ve belirli bir kitabı okuduğunu, ancak okuyucularına kitabın bu askerler tarafından yaygın olarak tecavüz edildiğini bildirdiğini asla söylemediğini belirtiyor. ABD'li faşistleri, İskandinav ırkı saçmalığının hangi ülkeden kaynaklandığı konusunda hiç yorum yapmadan, yabancı bir Nazi fikrini daha Amerikalı göstermeye çalışıyorlar olarak sunuyor. Bütün bunlar biraz alay konusu değil mi? Samet, insanları toplama kamplarından kurtarmanın asla bir öncelik olmadığını yazıyor. Asla bir şey değildi. İkinci Dünya Savaşı'nın kazanılmasının büyük bölümünün Sovyetler Birliği tarafından yapıldığından (veya Sovyetler Birliği'nin bununla bir ilgisi olduğundan) hiç bahsetmeden, demokrasilerin neden ve nasıl savaş kazandığına dair çeşitli teorisyenlerden alıntılar yapıyor. İkinci Dünya Savaşı hakkındaki hangi saçma sapan efsaneyi çürütmek, ABD'nin Ruslardan biraz yardım alarak kazanmasından daha yerinde ve yararlı olurdu?
Aynı ABD ordusu tarafından, gazileri -çoğunlukla ciddi şekilde yaralanmış ve travmatize olmuş genç erkek ve kadınları- çöp çuvallarından başka bir şey değilmiş gibi bir kenara atan bir kişi, sözde İkinci Dünya Savaşı mitlerini eleştiren bir kitabın büyük parçalarını gazilere karşı önyargılara karşı çıkmak için ayıracak kişi olabilir mi? , yazarken bile savaşlar katılımcılarını iyi durumda bırakıyormuş gibi mi? Samet, İkinci Dünya Savaşı'nda düşmana ne kadar az sayıda ABD askerinin ateş ettiğini gösteren çalışmalar hakkında bilgi veriyor. Ama o zamandan beri öldürmeme eğiliminin üstesinden gelen eğitim ve koşullandırma hakkında hiçbir şey söylemiyor. Bize gazilerin suç işleme olasılığının daha yüksek olmadığını veya en azından ordunun bu suçlardan sorumlu olmadığını söylüyor, ancak ABD hakkında tek bir kelime eklemiyor. kitle atıcılar çok orantısız bir şekilde gazi olmak. Samet, ABD gazilerinin çoğunluğunun savaşın “onları eskisinden daha kötü durumda bıraktığını” söylediğini gösteren 1947 tarihli bir araştırma hakkında yazıyor. Bir sonraki kelimeyle Samet, gazi örgütlerinin gazilere verdiği zararı, sanki savaş hakkında değil de savaş sonrası hakkında yazmış gibi konuyu değiştirdi.
“Savaş, Neye İyi Gelir?” başlıklı 4. Bölüme geldiğinizde. başlıktan pek bir şey beklememek gerektiğini biliyorsun. Aslında bu bölüm, çocuk suçlular hakkındaki filmlerin konusunu, ardından çizgi romanları vb. alıyor, ancak bu konulara ulaşmak için, kitabın çürütmesi gereken mitlerden birini öne sürerek açılıyor:
“Gençliğin, yeni ve dizginsiz olanın kibri, kuruluşundan bu yana Amerikan hayal gücünü canlandırdı. Ancak II. Dünya Savaşı'ndan sonra, olgunluğun beklenmeyen sorumluluklarını miras alan ülkeyi genç olarak düşünmek veya ondan bahsetmek ikiyüzlü yanılsamasını sürdürmek giderek zorlaştı.
Yine de, Stephen Wertheim'ın belgelediği gibi, 1940'tan daha geç değildi. Yarın DünyaABD hükümetinin dünyaya hükmetmek için açık bir amaç için savaş açmaya karar verdiğini. Ve bunu çürütmek için ne oldu: “4. Amerikalılar, sadece mecbur kaldıklarında, isteksizce ve terbiyeli bir şekilde savaşan kurtarıcılardır.”?
Aramak İyi Savaşı Ararken iyi savaş fikrinin bir eleştirisi, “iyi”yi gerekli veya haklı olarak değil (ki bu toplu katliam için -ki yanlış olsa da- tüm ümidiniz olmalıdır) ama güzel, harika, harika ve insanüstü olarak tanımlamayı gerektirir. . Böyle bir eleştiri, en zarar verici kısmı, yani bir savaşın haklı gösterilebileceği iddiasını güçlendirmesi dışında, iyi ve yararlıdır.