İnsanlar neden işbirliği yapıyorlar? Bu kimsenin ciddi olarak sorduğu bir soru değil. Cevap açık: işbirliği yapıyoruz çünkü bunu yapmak genellikle sinerjik. Daha az maliyetle daha fazla fayda sağlar ve hayatımızı daha kolay ve daha iyi hale getirir.
Belki de neden insanlar olmadığını sormak daha iyidir her zaman işbirliği. Ancak buradaki cevap da açık görünüyor. Bunu yapabileceğimizi düşünüyorsanız, bunu yapmayız. Kendimizi başkasıyla çalışma çabasından kurtarabilirsek, ancak yine de başkalarının işbirliğinin faydalarını kazanabilirsiniz. Ve belki de, başkalarının geçmişteki bizimle işbirliği yapmayı reddetmesinin cezası olarak işbirliğini durduruyoruz.
Hangi Koşullarda İnsanlar İşbirliği Yapacak?
İşbirliği yapmak için iyi nedenler olduğu ve bunu yapmamak için iyi nedenler olduğu için açık bir cevabı olmayan bir soru kaldı: insanlar hangi koşullar altında işbirliği yapacak?
Görünüşdeki basitliğine rağmen, bu soru hem teorik hem de deneysel açıdan çok karmaşıktır. Cevap, şirket yöneticileri ve devlet bürokratlarından asi kardeşlerin ebeveynlerine kadar işbirliğini teşvik eden bir ortam yaratmaya çalışan herkes için büyük önem taşıyor.
Oyun teorisi hakkında yeni araştırma Joshua Plotkin ile yaptığım bazı cevaplar sunuyor - ama kendi başına da birçok soru soruluyor.
Geleneksel olarak, oyun teorisi araştırması - stratejik karar alma çalışması - ya rasyonel bir oyuncunun bir kerelik etkileşimde işbirliği yapıp yapmamasına ya da işbirliği yapmak isteyen bir kişinin en iyi kararları vermesini sağlayan “kazanan çözümler” aramaya odaklanmaya odaklanmış tekrarlanan etkileşimler arasında.
Davranışsal Değişimin İnce Dinamiklerini Anlamak
Son zamanlardaki araştırmalarımız, sonsuz sayıda potansiyel strateji (yaşam gibi) ve oyun kazancı sürekli değiştiği (yaşam gibi) olduğunda davranışsal değişimin ince dinamiklerini anlamayı amaçlamaktadır.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bunu daha ayrıntılı olarak inceleyerek, insanları işbirliği yapmaya nasıl teşvik edeceğimizi daha iyi öğrenebiliriz - çocuklara ev işleri yapmak için harcadığımız parayı vererek, okulda ve işte ekip çalışmasını ödüllendirerek veya hatta kamu yararları için nasıl ödeme yapacağımıza dair vergi ödeyerek. sağlık ve eğitim olarak.
Çalışmalarımızdan ortaya çıkan, karmaşık ve etkileyici bir tablo: Büyük gruplarda gördüğümüz işbirliğinin miktarı sürekli bir akış içinde ve iyi anlamına gelen teşvikler istemeden daha fazla işbirliğine dayalı davranıştan ziyade daha azına yol açabiliyor.
Ama önce oyun teorisi hakkında biraz daha bilgi edelim.
İşbirliği ve Oyun Teorisi
İlk olarak 1930'lerde geliştirilen, ancak kökeni Platon'a kadar ulaşan oyun teorisi işbirliğini incelemek için bir araçtır. Oyunda yer alan oyuncuları hayal ederek işbirliğinin ne zaman gerçekleşeceği sorusunu ele alıyor. Oyunun kuralları ve oyuncuların stratejileri var. Sorun, belirli bir kurallar için oyuncuların hangi stratejileri kullanacağını bulmak.
En basit işbirliği oyununu düşünelim. Her iki oyuncunun da bir şansı var: işbirliği yapmak ya da yapmamak. Kendi tercihlerine ve rakiplerinin tercihlerine bağlı olarak, her birine bir “ödeme” ya da etkileşimlerden elde ettikleri fayda miktarı verilir. Bir oyuncunun stratejisi, işbirliği yapıp yapmamak ve geçmiş tecrübelerine ve beklenen kazanımlarına bağlı olabilir.
Sorulacak ilk soru, her oyuncunun hangi stratejiyi kullanması gerektiğidir? Muhtemelen bir oyuncu, en büyük kazancı sağlayacak olan her şeyi yapmalıdır.
Ancak mahkumun ikileminde, en ünlü örnek Bu basit iki kişilik işbirliği oyununun yanıtı - oyunu sadece bir kez oynamayı temel alarak - ikisinin de işbirliği yapmaması gerektiğidir. Hiç.
Mahkumun ikileminin daha ayrıntılı bir açıklaması için, buraya Tıkla. Ancak kısaca, bir çetenin iki üyesinin yalnız hapsi altında kilitli kaldığını ve her birinin bir teklif verildiğini hayal edin: diğerine ihanet edip özgür olun, eşiniz üç yıl hapis ya da sessiz kalır ve sadece bir yıl boyunca hizmet eder. Her iki oyuncu da diğerine ihanet ederse, ikisi de iki yıl alır.
Tamamen rasyonel bir kişi - oyunu tekrar sadece bir kez oynar - serbest bırakma umuduyla diğerine ihanet etmeyi (ya da oyun teorisyenlerinin söylediği gibi) ihanet etmeyi seçmelidir, ancak her ikisinin de rasyonel davranmasının sonucu, ikisinin de iki yıl sürmesidir. hapishanede. “İşbirliği yapmaları” ve bu durumda sessiz kalmaları daha iyi olurdu (her birine birer yıl hapis cezası vermek).
Yaşam Oyunda İşbirliği Yapmak veya Olmamak Devam Eden Bir Seçimdir
Ancak bu mahkumlar işbirliği yapıp yapmamaya karar vermek için tek seferde bir seçim yapmak zorunda kalsalar - ve ne diğerinin geçmiş davranışı hakkında hiçbir bilgisi olsa da, gelecekteki seçimler üzerinde bir etki hayal edemezler - gerçek hayatta bu işbirliği oyunlarını tekrar tekrar oynarız. Yaptığımız seçimler geçmiş deneyimlerimiz ve gelecekteki etkileşimler beklentimiz tarafından bildirilir. Örneğin, geçmişte bana ihanet eden biriyle işbirliği yapma olasılığım daha düşük ve gelecekteki bir iyiliğe geri dönme fırsatı bulabilecek birine ihanet etme ihtimalim daha düşük.
Bu fark, deneylerde yansıtılır. mahkumun ikilemini oynayan gerçek insanlar, Kim genellikle “işbirliği” yapmayı tercih eder (yani sessiz kal). Ve böylece, gerçek insanların ne zaman işbirliği yapabileceği hakkında bir şeyler anlamak için, ne zaman işbirliği yapacaklarına karar vermeleri ve hangi stratejiyi seçmeleri gerektiği ve bunun zaman içinde nasıl değiştiği hakkında düşünmeliyiz.
Davranışımız birçok farklı insanla etkileşim kurma deneyimimize bağlı olduğundan, sadece bir çift arasında değil, birçok oyuncu arasında oynanan oyunlara bakmak zorundayız. Tüm bunlar bizi oyuncu popülasyonları ve gelişen oyunlarda oyuncuların stratejilerinin dinamikleri hakkında düşünmeye itiyor. Karmaşıklık büyüdükçe, yardımcı program da artar.
Uzun Dönemde İşbirliği
Gelişen bir oyunda, birbirleriyle birçok kez etkileşime giren oyuncuları düşünüyoruz - bu da hayatı çok daha fazla andırıyor ve çalışmasına çok daha fazla pratik fayda sağlıyor. Oyuncular stratejilerini değiştirirler ve zamanla birçok farklı türü denerler ve daha başarılı olan diğer oyuncuları kopyalarlar.
Peki bu stratejiler zaman içinde nasıl değişiyor? Bazıları evrimleşip değişecek mi? Ve özellikle işbirliği norm olacak mı? Eğer öyleyse, ne zaman?
Oyun teorisine bu evrimsel yaklaşım zaten birçok kişiye yol açtı yararlı görüşler işbirliğinin nasıl teşvik edileceği hakkında. Ve o sahip uzun zamandır bilinen Savunmacıların (veya işbirliği yapmayanların) uygun şekilde cezalandırılmasıyla, belirli işbirliği stratejilerinin evrimsel bir ortamda iyi yapabileceğini.
Araştırmamız, popülasyonda hangi stratejinin “kazandığını” sormuyor, çünkü tek bir stratejinin her zaman en iyisi olmadığı ve bu kadar seçenek mevcut olduğu ortaya çıkıyor. Aslında, uzun vadede, hiçbir davranış (işbirliği veya kusur) sonsuza dek egemen olmaz.
Bunun yerine, zaman içinde stratejilerin dinamikleri üzerine odaklandığımızda, ortaya çıkan şey sürekli akının bir resmidir. İnsanlar işbirlikçi stratejileri seçebilirler, ancak bunlar yavaş yavaş değiştirilen ya da bencilce olan bencil stratejilerle değiştirilir.
Bu akışın nedeni doğal olarak ortaya çıkan bir rahatlıktır: herkes işbirliği yaptığında, tahıllara karşı çıkan bu koruyucular için endişelenmenize gerek yoktur (nedensiz isyancılar olarak adlandırın). Oyuncular yeni stratejiler denemek için özgür - bir defektörü cezalandırmak gibi - ve kısa vadede hiçbir maliyeti yok. Ancak böyle bir şikayet stratejisi gerçekleştiğinde, tüm nüfus savunucular tarafından sömürülmeye açıktır ve bu nedenle işbirliği kaybedilir.
Bu sürekli ciroya rağmen, ne tür bir davranışın egemen olduğunu belirlemeye çalışabiliriz. ortalama. Neyse ki, toplum için, bulduğumuz şey, çoğu zaman egemen olacak işbirliğidir. Kooperatifler ve defektörler arasındaki ciro kaçınılmaz olabilir, ancak yine de işbirliği kuraldır. Bununla birlikte, bu kritik bir şekilde işbirliğinin maliyetlerini ve faydalarını sabit tutmaya bağlıdır. Ve genel olarak, onlar değildir.
İşbirliği Ayrıldığında
İşbirliğini teşvik etme şeklimizi sürekli olarak değiştiririz. Yeni bir hükümet iktidara geliyor, yeni bir yönetici dikkat çekmek istiyor, çocuk yetiştirme üzerine yeni bir kitap ebeveyn tarafından okundu.
Basit mahkumun ikilem oyunda daha kısa hapis cezaları oyuncuları ağızlarını kapalı tutmaya teşvik eder ve böylece en iyi sonucu alır. Gündelik hayatta, insanlar arasındaki işbirliği, iş gücü gibi bazı masrafları içerir - ve bazı ödüllerle gelir - herkesin tek başına üretebileceğinden daha iyi bir ürün. Teşvikler ödüllerdir; maliyetler, bireylerin onlara ulaşmaya katkısıdır.
Tipik olarak, avantajlar ve ödüller birlikte değişir; insanlar işbirliğine daha fazla çaba harcadıkça, etkileşimden elde ettikleri ödüller de artar. Gelişen bir oyunda bu, oyuncuların sadece stratejilerini değil, aynı zamanda işbirliği yapmayı seçtikleri çabayı değiştirmelerini sağlar.
Bu iyi bir şey gibi görünebilir - bir takımın üyeleri sadece işbirliği yapmakla kalmayıp, mümkün olan en iyi sonuçları elde etmek için bu ekstra mili kullanmak. Maalesef, stratejiler, maliyetler ve faydalar birlikte gelişmeye başladığında, karşı sezgisel bir şey olabilir: işbirliği çökmeye başlar.
İşbirliğinin çöküşü, maliyetlerin faydalara oranı çok yükseldiğinde gerçekleşir.
Ekipteki herkesin bir proje üzerinde çalıştıklarında fazladan mil kullandığını varsayalım. Daha sonra takımın her üyesi, gevşeyerek kaybedecek çok az şeyi olduğunu bilir, çünkü diğer herkesin ekstra çabası hala onları taşıyacaktır.
Bu, evrim geçiren oyunlarda tam olarak gördüğümüz şeydir - işbirliği yapan oyuncular işbirliğinin daha fazla çaba göstermesine katkıda bulunur; Bu, bir paradoks gibi bir şey sunar, çünkü ne kadar işbirliği yaparsak, diğerleri de o kadar az şey yapar.
İşbirliğini Etkili Olarak Nasıl Teşvik Edebiliriz?
Bunların hepsi işbirliğinin nasıl teşvik edileceğine dair sorular ortaya çıkarıyor. Bir yandan, bir grubun üyelerinin uzun vadede her zaman işbirliği yapmasını garanti etmenin imkansız olduğunu görüyoruz, ancak ödemeleri doğru yaparsak çoğu zaman ortalama olarak çok fazla işbirliği sağlayabiliriz. Öte yandan, işbirliğini çok fazla teşvik edersek, aynı zamanda defeksiyonu paradoksal olarak teşvik ediyoruz.
Mahkumun ikilemi gibi oyunlar, özellikle insan etkileşimlerinin karmaşıklığını yakalamak söz konusu olduğunda aşırı derecede basittir.
Oyun teorisi analizine yapılan evrimsel yaklaşım bize tam olarak işbirliğini ve kusuru teşvik etme arasında doğru dengeyi nasıl elde edeceğimizi söyleyemez, ancak aşırı teşvik için dik maliyetlerin olduğunu ortaya koymaktadır.
Yazar Hakkında
Alexander J Stewart, Matematiksel Biyoloji Doktora Sonrası Araştırmacısıdır. Pensilvanya Üniversitesi. Karmaşık sosyal davranışların evrimi, popülasyonların evrimleşmesi ve genetik mimarinin evrimi ile ilgili soruları incelemek için evrimsel oyun teorisi ve popülasyon genetiğini kullanır.
Açıklama bildirimi: Alexander J Stewart, bu makaleden yararlanacak herhangi bir şirket veya kuruluştan hissedarlık yapmaz, bunlara sahip olamaz, hisse senedine sahip değildir veya bunlarla ilgili bir bağlantısı yoktur.
İlgili Kitap:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = 1897448732; maxResults = 1}