Bu yazı 31.12.2017 tarihinde İranlı Marksist yazar, Suriye ve İran Sosyalistleri İttifakı üyesi Freida Afary tarafından yazılmış ve www.allianceofmesocialists.org/ internet sitesinde yayınlanmıştır.
28 Aralık Perşembe günü Meşhed kentinde başlayan protestolar, Tahran, Kermanshah, Rasht, İsfahan, Şiraz, Hamedan, Kerman, Zanjan, Ahvaz, Bandar Abbas ve hatta İran’ın dini başkenti Qum kenti dahil olmak üzere 40’dan fazla şehre hızla yayıldı. Katılımcılar çoğunlukla 30 yaşın altındaki gençler olsa da, bazı durumlarda çocuklu ailelerden oluşuyor. Şu ana kadar Lorestan’da en az 5 kişi öldürüldü ve 50’den fazla kişi güvenlik güçleri tarafından tutuklandı. Protestocular tarafından bazı hükümet binaları ve bankalar ateşe verildi, Hamaney ve Humeyni resimleri yakıldı.
Bu protestolar 2009’daki şaibeli Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonra ortaya çıkan kitlesel protestolardan önemli birkaç açıdan farklılık gösteriyor: 1. Doğrudan yoksulluğu ve sistemin yolsuzluğunu hedef alıyor. 2. İşçi sınıfının (erkekler ve kadınlar) geniş bir kesimi ve çok sayıda işsiz katılıyor. 3. Talepler İslam Cumhuriyeti’nin sonunu hedefliyor; Yüce Lider Hamaney’e Ölüm, Başkan Rahani’ye Ölüm, “Devrim Muhafızları”na Ölüm, İran’ın Suriye ve Lübnan’a askeri müdahalesi sona erdirilsin. 4. Bazı durumlarda, bireysel olarak kadınlar kamuya açık yerlerde başörtüsü veya peçelerini cesurca çıkarıyorlar ve diğer insanları bunu yapmaya cesaretlendiriyorlar.
Kimse bu protestoların ücretlerin ödenmemesine ve kötü iş koşullarına karşı neredeyse bir yıldır devam eden işçi eylemleri ve grevlerin, ayrıca yoksul emekliler, öğretmenler, hemşireler ve iflas etmiş bankalardaki sınırlı tasarruflarını kaybedenler tarafından yapılan protestoların sonrasında ortaya çıktığını reddedemez. Politik mahpuslara özgürlük çağrısı ve diktatörlüğün sona ermesine yönelik sloganlar atılıyor.
Aynı zamanda “Ne Gazze, Ne Lübnan, Yaşamımı İran İçin Feda Ediyorum.” gibi sloganlarda güçlü bir milliyetçi ton olduğu veya Reza Şah Pehlevi efsanesini destekleyen sloganlarla ifade edilen monarşist bir etki olduğuna da kuşku yok.
Bazı İranlılar, rejimdeki iç çatışma ve İran ile Suudi Arabistan arasında doğrudan bir savaş tehdidine dikkat çekiyorlar ve protesto gösterilerinin İslam Devrim Muhafızları tarafından güçlerini pekiştirmek için başlatılmış olabileceğine inanıyorlar. Bazıları da protestoların alevlenmesinde Trump yönetiminin desteği ile monarşistlerin ve Halkın Mücahitleri’nin önemli bir etkisi olduğuna inanıyorlar.
Bütün bu aktörlere karşı çıkan ve özgürleştirici bir hareket umut eden İranlılar için, Suriye devriminden dersler çıkarmak son derece önemli. Yoksulluk ve diktatörlüğe karşı ortaya çıkan kitlesel hareket, kurucu ve ilerici bir vizyon olmadan kendisini yalnızca rejimi devirmeyle sınırlarsa, sağ kanat popülistler ya da monarşistler tarafından ele geçirilmesi ve emperyalist rekabette piyon haline gelinmesi tehlikesi ile karşı karşıya kalınacaktır.
Bu, otoriter sosyalist akımları desteklemeyen İranlı sosyalistler ve Marksistler, kapitalist İran devletine karşı olan, işyeri konseylerinin büyümesine katkı sağlayan, patriyarka/kadın düşmanlığına karşı kadınların mücadelesini savunan ve destekleyen, İran’daki Kürtler ve Bahailer gibi etnik ve dinsel azınlıkların ayrımcılığa uğramasına karşı çıkan bir temelde örgütlemesi halinde farklılık yaratabilir.
Mevcut protesto hareketinin içeriğini derinleştirmek, ABD, İsrail, Suudi Arabistan, Rusya, Çin, İran ve Türkiye tarafından yürütülen emperyalist savaşla mücadele etmek ve buna karşı çıkmak, bölgede ve tüm dünyada toplumsal adalet talep eden ilericilerle dayanışma göstermek için en iyi yol. (Kaynak: https://www.allianceofmesocialists.org/)
Çeviri: Yeryüzü Postası