Solo çalışmaya üç yıllık bir aradan sonra, bu arada becerilerini birkaç seçkin sanatçıya ödünç veren söz yazarı-yapımcı Sampha (birkaç isim için Drake, Solange ve Kanye West), Sonunda uzun zamandır beklenen ilk albümü Process'i geçen ay çıkardı. Ve o zamandan beri, biraz şımarık bile olabiliriz - Drake's More Life'da solo bir özellik olan “4422”, XL Recordings'ten Richard Russell ile iki parça ve sadece birkaç gün önce bir “Controlla” coverı var.
Şimdi bu hafta Beyoncé'nin Limonatasının arkasındaki yönetmen olan Kahlil Joseph'in kısa filmi geliyor. Londra ve Los Angeles'taki gösterimlerin ardından Çarşamba akşamı Modern Sanat Müzesi'nde 40 dakikalık film, dün gece Apple Music'e düşmeden önce New York'ta heyecanlı bir kalabalığa üç ayrı gösterimde gösterildi.
Sampha'nın hayranı olmak, ona bir insan olarak yatırım yapmaktır. Müzikten kopması, sadece bir sanatçının izin alması, yönetimini değiştirmesi ya da sesini yeniden paketlemesi değildi. Kişiseldi. Uzakta kaldığı süre boyunca annesi kanserle savaşını kaybetti ve onun hayatını işleyiş biçimini albümde duyabilirsiniz. İnanılmaz bir yazıya sahip yumuşak sözlü bir vokalist olarak bilinen o (10 yaşından büyük beş erkek kardeşin en küçüğü olarak) onun birincil bakıcısıydı.
Hayranları onun devam ettiğini görmek istiyor. Performansları, o albüm öncesi turundan bu yana gelişti. Ekim ayında piyanosunun arkasından şarkı söyleyen içe dönük, Process'in geçen ay piyasaya sürülmesinden bu yana oynadığı şovlarda kalabalığına dans etmek, meşgul olmak ve şarkı söylemek için dışarı çıktı. Albümün (ve o şarkıların ağırlığının) orada olmasının rahatlığını hissedebiliyordunuz. Sampha bir sosyal medya sanatçısı değil, ancak çalışmaları o kadar derinden kişisel ki röntgenci geliyor. Film bu etkiyi artırıyor; Joseph, annesinin kaybını ve ailesinin önemini Sampha'nın yazısındaki sembolizme karamsar görsellere dönüştürdü.
Film büyük ölçüde Sampha'nın merhum ebeveynlerinin geldiği Sierra Leone'nin başkenti Freetown'da geçiyor. Birkaç Freetown sakinine ek olarak, birçok aile üyesinin de filmde rolü var; hatta jeneriğinde kendi bölümleri bile var. Beş erkek kardeşin en küçüğü olan Sampha, Londra'da doğan tek kişidir, bu yüzden Sierra Leone onun hayal gücünde büyük bir yer edinmiştir. Bu filmde çok az diyalog var, ancak sözlü alışverişler ağır geliyor. Yaşlı bir kadının konuştuğunu duyuyoruz, ancak bir süre sonra kim olduğunu anlıyoruz: "Bu benim torunum Sampha," diyor kendini tanıtarak.
Sampha'nın yazıları gibi, Joseph'in görselleri de metafor ve sembolizmle doludur. Negatif bir filtreyle çekilmiş sahneler var -Freetown'ın avuçları bembeyazdı- ve Sampha'nın oturduğu bir düğünden sahneler var. Arada burada onun hakkında küçük bilgiler topluyoruz-ağabeyi onu doğal bir dışadönük olarak tanımlıyor, ama "onun içinde bir şeyler var"bunun çıkması lazım." Ama Sampha hakkında ne kadar çok şey bilirsen filmden o kadar çok şey alırsın.
Sampha'nın vokallerinin belirli parçalarının ekranda görünenlerle uyum içinde olduğu anlar. “Plastic 100°C” adlı parçadan “Genellikle eve koşardım…” şarkısını söylerken, Freetown'da bir eve merdivenleri tırmanan genç bir adam görüyoruz; ve çok daha sonra, Londra'daki ilk sahnede “Kora Sings”in açılışını duyuyoruz: “Kilometrelerce burada kimse yok.” Şarkı sözleri, kariyeri yükselmeye başlamışken, annesine bakmak için Londra'ya dönüşünü işaret ediyor. Geceleri bir sokakta, yağmurda performans sergiliyor.
Film boyunca ana figür Sampha'nın annesi Bintay Sisay'dır. Sonlara doğru, onun geçişini temsil eden bir uzay gemisinin havalandığı bir sahne var. Ve “Plastik 100°C”de, Sampha basınç altında erime hakkında durup dururken, Neil Armstrong ve Buzz Aldrin'in dokunmuş örnekleri var. Sonra ekran bir an kararıyor ve “Kimse Beni Tanımıyor (Beğendim) Piyano)” çalar. Sampha'nın erkek kardeşinin açıkladığı gibi, "Bu onun için söylediği son şarkıydı."