Belediye Başkanı Paulo Rizzo, çok sevdiği Presicce’nin şehir merkezinde
Cana yakın belediye başkanı gülümseyerek, “Britanya’dan ve tüm Avrupa’dan sorular aldık” diyor. “Bazı insanlar bize teklifin gerçekten doğru olup olmadığını soruyor ve biz de onlara elbette ki doğru olduğunu söylüyoruz.”
Teklifin bu antik kent dizlerinin üzerinde olduğu için yapıldığını düşünebilirsiniz – doğru değil.
Ancak anlaşmanın koşullarından biri, alıcıların daimi ikametgah sahibi olması gerektiği, böylece 9.000 kişilik topluluğa yeni bir soluk verilecek.
Bu, İtalyan yetkililerin ülke çapında giderek azalan sözde “hayalet köyleri” ve kırsal alanları canlandırmak için nakit teklifleri kullanmasının son örneği.
Son yıllarda, dünyanın dört bir yanında güneş gören bir yer hayal eden insanlar, onları yenileme sözü vererek uygun fiyatlara mülk satın aldılar.
“La dolce vita”dan (İtalyanca iyi yaşam için) ne kadar hoşlansam da, bir zamanlar zeytin endüstrisi nedeniyle “yeşil altın şehri” olarak bilinen Presicce’nin yaşam tarzını tamamen değiştirmek için yeterli olup olmadığını bilmek istiyorum.
Bay Rizzo, “Burada hayat biraz yavaş ve sessiz ama bugün pek çok insanın istediği yaşam tarzı bu” diye ısrar ediyor.
“İyi, taze yiyeceklerimiz, güneş ışığımız, tarihimiz, kültürümüz, her şeyimiz var – deniz bile kısa bir sürüş mesafesindedir.”
Teklif yalnızca 1991’den önce inşa edilmiş mülkler için geçerlidir. Hırslı genç İtalyanlar iş aramak için sık sık İtalya’nın endüstriyel kuzeyine yönelirler ve Presicce gibi yerleri gençlikten yoksun bırakırlar.
‘Kayıp şehri’ gizleyen Piazza del Popolo
Herhangi bir Juliet’in Romeo’sundan etkilenmekten rahat hissedeceği freskli saraylar, adak sütunları, demir ve taş balkonlar, modern genç İtalyan kuşağı için çekici görünmüyor. Ancak kuzeye göç, pişman olabilecekleri bir karardır.
Belediye başkanı, “İnsanlar Presicce’in neden yaşamak için mükemmel bir yer olduğunu yeni keşfediyorlar” diye devam ediyor.
“Konuğum ol, etrafına bir bak. Hayal kırıklığına uğramayacaksın. Belki sonsuza kadar geri gelmek isteyeceğini biliyorum.”
Bay Rizzo hızlı hareket eder. Birkaç telefon görüşmesinden sonra yerel uzmanlar, talimatlarını beklemek için belediye binasına geldi.
“Francesco, Daily Express ile yeraltı şehrimize gidebilir misin?” Bay Rizzo gelişigüzel bir şekilde diyor.
Garip bir şekilde, dar, dolambaçlı sokaklarda ve Barok saraylarda yürürken kayıp bir şehri fark etmemiştik. Tur rehberi Francesco Primiceri birkaç dakika içinde bizi orta çağlardan kalma büyük kumtaşı binalarla çevrili Piazza del Popolo’ya götürüyor.
Yerdeki yıpranmış taşların arasına gömülmüş birkaç yuvarlak metal ızgara dışında, meydan pek çok İtalyan kasabasındakine benziyor, ancak her zamanki restoran bolluğu yok.
Francesco küçük bir metro girişine benzeyen demir kapının anahtarlarını çıkarıyor ve bizi aşağıdaki mağaraya yosunlu basamaklardan inmeye davet ediyor.
Meydanın yaklaşık 10 fit altında, elektrik ışıklarının loşluğunda geniş bir odalar ve sokaklar alanı görünür hale geliyor.
Francesco dev yuvarlak bir taşın üzerinde otururken, “Yüzlerce çiftçi burada lamba yağı için zeytin hasadında çalıştı,” diye açıkladı.
Zeytinleri bir delikten aşağı indirdiler ve sonra bu ağır yuvarlak taşların arasına koydular. Eşekler, taşları çevirmek, zeytinleri ezmek ve yağ elde etmek için indirildi.”
Mevcut sakinlerin “kayıp şehir” hakkında bildikleri ilk şey, 1990’ların başında, yerin bir kısmının bir çukura dönüştüğü zamandı.
O zamandan beri 23 oda bulundu ve dördü rehberli turlar için halka açık. Neyse ki, tavanlara destek vermek için metal ve beton destekler yapılmıştır.
Labirentte dolaşmak, yılanların olmadığı bir Indiana Jones filminin setinde olmak gibiydi.
“Yaz aylarında sıcaklıklar dışarıda 40 santigrat dereceye ulaşabilir, ancak
Burası çok serin ve ziyaretçiler böyle,” diye ekliyor Francesco. “Presicce’nin eski lambalarla aydınlatıldığını görmeyi çok isterdim. Sihirli görünmüş olmalı.”
Yerin üstünde bizi etkileyici ama oldukça sıradan bir kemerli yola götürüyor ve sonra tavanı işaret ediyor.
Paulo Rizzo, kasabasında yaşamanız için size 26.000 £ hibe teklif ediyor
16. yüzyılda yerel bir sanatçı, muhtemelen dünyanın kürekli teknelerde erkekler tarafından yapılan son deniz çatışması olan İnebahtı Savaşı’nı tasvir eden bir sahne çizmişti.
Etrafta dolaşmak susamış bir iştir, özellikle de kasım ayı ortasında güneş sıcaklıkları 18C’ye çektiğinde.
Samimi bir kafede, iyi bir fincan kahvenin fiyatı bir yirmi avro, yani krema ve vişne sosuyla doldurulmuş yerel oval şekilli bir hamur işiyle aynı.
Bir şişe yerel balkabağı birası, bir kadeh şarapla aynı olan üç avroya mal oluyor. Paket servisi olan bir dilim pizza, kuzey İtalya’dan çok daha ucuza üç ila beş avroya mal oluyor. İki kaşık harika dondurma sadece üç avroya mal oluyor.
Sokakta sohbet ederken, yerel bir kadın evini görmemiz için bizi yönlendiriyor. Sıradan bir ahşap kapıdan geçerek, özel bir portakal bahçesinin girişine mor çiçeklerin döküldüğü ve düşen meyvelerin çimenlere saçıldığı bir avluya giriyoruz.
Bir Franco Zeffirelli filminde bulabileceğiniz türden bir sahne, zamansız ve çekici.
Bir sonraki rehberimiz, bizi Sant’Andrea (havari Aziz Andrew) için bir sütunun gurur kaynağı olduğu Piazzi Villani’ye götüren, konseyin kültür “değerlendiricisi” Natacha Pizzolante.
“Yüzyıllardır kasabayı tahmin etme konusunda iyi bir iş çıkardı” diyor. Sütunun etrafındaki heykellerin üzerindeki bazı figürler zamanla kafalarını kaybetmiş olsa da yine de oyulmuş taş üzerindeki detay etkileyici.
Natacha devam ediyor: “Sütunun yanına bir kilise inşa ettiler. Kilisedeki sıvaları söktüklerinde 1575’e kadar uzanan tablolar keşfettiler.”
“Britanya soruşturmalarının detayları ve eserleri ve renkleri bugüne kadar olağanüstü. Oradaki mermer, Napoli Kralı IV. Ferdinand’a kadar uzanıyor.
“İnsanlar heyecanlanıyor çünkü bizde Sant’Andrea ziyafeti var. Dokuz gece boyunca müzisyenler eski bir müzik aleti olan (tefe benzer) teflerle sokaklara çıkıyorlar ve ardından büyük bir şenlik ateşimiz var. Tarih yaşıyor.”
Presicce’in kendi Banksy’sine bile sahip olduğuna dikkat çekiyor. Sıradan bir duvarda sokak sanatçısı Marina Mancuso, garip bir şekilde hareket eden ince gölgelendirme kullanarak küçük bir çocuğun yüzünü boyadı. Çirkin modern şehir mobilyalarını elektrik kutuları gibi işleriyle süslüyor.
Presicce’nin uykulu bir yer olduğunu, minibüsteki bir adam hoparlörle gelip sakinlere sırtında satılık, selofana sarılı ve kullanıma hazır şilteler olduğunu söylediğinde anlayabilirsiniz.
Meclis Üyesi Alfredo Palese, tarihi merkezde bu kadar çok boş ev olmasının üzücü olduğunu söylüyor. Buraya taşınmak ve bu terk edilmiş evlerden birini satın almak isteyenlere 30 bin avroya kadar teklif vereceğiz” dedi.
“Kısmen eski bir ev satın almaya ve kısmen de onu yeniden tasarlamaya gidecek.”
Rehber Natacha Pizzolante kültür hakkında fışkırıyor
Presicce’de sunulan mülklerden bazıları 21.000 £ kadar düşük bir fiyata gidiyor – bir veya iki odalı daireler yeni mutfaklara, banyolara, yeniden sıvamaya, yeniden kablolamaya ve muhtemelen yapısal desteklere ihtiyaç duysa da bir pazarlık.
2019’DA Presicce, komşu Acquarica topluluğu ile birleşerek Presicce-Acquarica’yı oluşturdu. İki küçük topluluğun daha büyük bir topluluk oluşturmak için bir araya gelmesi, konseye yılda yaklaşık bir milyon avroluk fon artışı anlamına geliyordu.
Belediye meclis üyeleri, bu ekstra paranın bir kısmını eski Presicce bölgesini canlandırmaya yatırım yapmak için kullanmak istiyor, bu nedenle teklif.
Canlı bir kültüre sahip olan Puglia bölgesinin Salento eyaletinin bir parçasıdır. Zengin bir halk müziği sahnesi, danslar, festivaller ve karidesle doldurulmuş mayalı makarna kreplerinin yer aldığı yemek fuarları vardır.
Presicce, İtalya’nın botunun dibine doğru, yakınlardaki kıyı kasabalarına günlerce gitmek için ideal bir konuma sahip – güneydoğu sahilinden ve kilometrelerce uzunluktaki kumsallardan sadece 15 dakika.
Sahilin karşı tarafında, İngiliz aktris Helen Mirren’in evinin olduğu Tricase ve Tiggiano gibi kasabalar var.
Bu da bana Belediye Başkanı Rizzo’ya bir e-posta göndermem gerektiğini hatırlattı: “Haklısın. Presicce özeldir. Lütfen orada bir ev satın almak için biraz param olabilir mi?”
Briton Vanessa Miner, Puglia’nın Salento bölgesine aşık oldu ve son yıllarda Presicce’nin yaklaşık 40 mil kuzeyinde, iç kesimlerdeki Nardo kasabasında birkaç ev alıp sattı.
Eskiden pazarlama alanında çalışan Bristol’den 56 yaşındaki Vanessa, bölgeye kalıcı olarak taşınanlara yardım etmeyi amaçlayan cömert hibeler kullanarak kendine bir servet kazandırdı.
Satın aldığı bir mülkten daha yeni 100.000 £ ‘dan fazla kar elde etti ve şimdi burada mehtaplı akşam yemekleri için vazgeçilmez olan geniş bir çatı alanına sahip iki katlı bir mülkün içini boşaltıyor ve yeniliyor.
“Bunun için 500.000 avronun biraz altında para ödedim ve iki yıllık yenileme 500.000 avroya daha mal olacak, ama buna değer.”
Tüm hibelerle sonunda bu yatırımın yüzde 40’ını geri alacağım” diyor.
“Dünyanın başka neresinde böyle bir anlaşma yapılabilir? Bazı şartlar var ama hepsi adil.
Boş evleri doldurmak ve yerel halka iş vermek istiyorlar, yani herkes kazanıyor.
Burada yaşamayı seviyorum çünkü insanlar çok cana yakın, iklim güzel ve sokaklarda kendimi çok güvende hissediyorum.
Yerel inşaatçılar mükemmel.”İşçilik birinci sınıf.
Dünyanın en güzel plajlarından bazıları buradan arabayla kısa bir mesafededir. Güney İtalya’da çok mutluyum.
“Her zaman olağanüstü bir şeyle karşılaşıyorsunuz.”‘Britanya’dan ve tüm Avrupa’dan sorular aldık… bazı insanlar teklifin gerçekten doğru olup olmadığını soruyor’
Kaynak : https://www.express.co.uk/news/world/1702934/paulo-rizzo-presicce-italy-grants-britons-permanent-move