Bir kitapta okumuştum, Güneş ile Rüzgarın iddiasını.
Özetle; bir sabah Güneşle Rüzgar sohbet etmeye başlamışlar. Rüzgar'ın sürekli kendini beğenmişliği ile sohbet çok da keyifli geçemiyormuş. Rüzgar, Güneş'e ne kadar güçlü, ne kadar kuvvetli ve kudretli olduğunu anlatıp duruyormuş. Güneş de sakince dinliyormuş.
-"Gökyüzünün ortasında parlamakla bir o tarafa bir bu tarafa gidip gelmekle olmuyor, herkese gülmekle ışıldamakla da olmuyor. Benim gibi tozu dumana katman lazım, kimse sana karşı koymamalı, önüne geleni peşinden sürüklemen lazım" diyormuş Rüzgar.
Ama Güneş lafla peynir gemisinin yürümeyeceğini çok iyi biliyormuş.
-"Haydi"! demiş.
-"Çok konuşacağına göster marifetlerini bakalım gerçekten anlattığın kadar var mısın?
Yoksa kendini beğenmişin teki misin?
Kim daha güçlü görelim"
O sırada yoldan geçen bir adama takılmış Güneşin gözü.
- Bak demiş "Rüzgar, şu paltolu adamı görüyor musun?"
- Evet demiş Rüzgar. "Görüyorum".
- "Şimdi onun paltosunu çıkartmayı deneyeceğiz, hangimiz çıkartmayı başarabilirse o kazanacak."
- " Tamam" demiş Rüzgar. Bu adamın paltosunu sırtından almak için delice esmeye başlamış. Rüzgar'ın esintisinden üşüyen adam, paltosunu çıkaracağına biraz daha sarılmış. Rüzgar daha da şiddetlenmiş kasırgaya dönmüş. Adam sert esintiden korunmak için bir ağacın kovuğuna saklanmış.
Sonunda Rüzgar pes etmiş.
Sıra Güneşe geldiğinde hiç zor kullanmamış ısındıkça ısınmış sadece etrafa daha çok ısı ve ışık yaymış. Rüzgarın devirdiği çiçekler, ağaçlar kendine gelmiş adamsa çok terlediği için paltosunu çıkarmış neşe içinde yoluna devam etmiş.
Rüzgarı'ın zorla yapamadığını,
Güneş güle oynaya yaptırmış.
Nihayetinde adam paltosunu kendi rızasıyla çıkarmış.
sonuç olarak demem o ki;
LİDERLİKTE GÜNEŞ GİBİ OLUNUZ...