Üzerindeki ağaçları tek tek saymaya çalıştığım şu dağ, nerede? Hayal mi görüyorum! Koskoca dağ nasıl kaybolur! Çayın tadını aldığıma göre hâlâ yaşıyorum. Süzgecin ötesine savrulan birkaç çay kırıntısı bardağın içinde döndükçe dönüyor. Dünya'nın dörtte üçü su diyorlar, yanlış, benim dünyam çaydan ibaret. Zaman, aktıkça soğuyor; buzul çağı dudaklarımın ucunda! Başının üstünden kalpler çıkan mavi yaratık yoksa âşık mı? Duvarı delip odamı çalan pencereye inat ediyorum, açmıyorum. Şu dağ, yeşilin bin bir tonunu gösteren şu dağ, nerede? Bir dağ insanı terk edebilir mi? Sıcak, yaz iyiden iyiye geliyor, yoksa kötü mü ediyor? Tabii kötü! Dağlar kirlenecek, azmak kirlenecek, kazlar ve su samurları da kirlenecek! Çello, ruhumu ele geçirmeye çalışıyor; bir ben bir de bilgisayarın soğuk beyaz ışıklar yayan ekranı karşı koymaya çalışıyoruz. Yalnızım! Şu dağ yok bugün. Nerede! Nerede! Nerede! Daktilonun sesini duyuyorum. Belli ki yine romanının başında, zor, kolay beğenmiyor, ince eğirip sık dokuyor, yırtıyor, parçalıyor. Çello ve daktilo tuşları, beynimin içinde, sanki her bir nöronumun sırtına harfler yükleniyor, ağır, çok ağır, yoruluyorum. Müzikçaların "başa sar" tuşu basılı kalmış, yeniden aynı melodi, bu kaçıncı tekrar? Karadeniz'im soğuyor. Neredesin Sid? Gerçi mavi yaratığın gözlüğü yok. Şu dağ, nerede? Hiç kimse şu dağın nerede olduğunu bilmiyor mu?
Makinin üstünde bir kelebek uçacaktı. Şu dağı saran makinin... Şu dağ nerede? Bir kelebeğin yolunu gözlüyorum.
***
Oğuz Atay'ın sekiz öykülük "Korkuyu Beklerken" adlı kitabında ikinci öyküyü okuduktan sonra yukarıdaki satırları yazdım. Tesadüfen karşıma çıkan Apocalyptica, Oğuz Atay'ın aklıma giren cümlelerinin sırrı oldu. Altı üstü gün geceye dönmüştü ve hava karardığı için dağ artık görünmüyordu.
Kitap okumayı seviyorum; çünkü doğrudan beynime etki edebiliyor. Mesela tiyatroyu da çok seviyorum ama onda pek böyle olmuyor. Bazen bazı müziklerde kafamın içinde bir hareketlenme yaşasam da kitap okurken neredeyse her zaman bunu deneyimliyorum.
"Yazar" denilen birinin harflerden oluşturduğu bütünler tuhaf bir şekilde beyne sızıyor. Elbette herkes iyi yazamıyor. Bazen de yazar iyi olsa bile okurla uyuşamıyor. Böyle olunca aklın önünde kalın duvarlar örülüyor. Biraz da bundan dolayı iyi yazarları aramak gerekiyor. Çünkü iyi yazarlar doğrudan akla hitap edecek kadar özeldirler ve okumayı sevdirirler. Kötü yazarlar ve kitaplar okumaya küstürürler. Bir ara Don Kişot'u okuyordum, o kadar kötü bir çevirisi ve baskısı vardı ki bir süre kendime gelemedim.
Edebiyatın son yıllarda değerini kaybettiğini, iyi kalemlerin ve eserlerin niteliksiz kalabalık arasında yitip gittiğini düşünüyorum. Kültür, sanat ve edebiyat dergisi olduğunu iddia eden yayınlar popüler kültürü paraya çevirmekten başka ne yapıyor ve bunların edebi ağırlıkları ne kadar? (Elbette hepsinden söz etmiyorum.) Televizyonda edebiyatla ilgili kaç program kaldı? Edebiyat programlarını geçtim, diğerlerinin kaçında yazarlar konuk ediliyor? Her tarafımız cıstak cıstak; kitaplar da o hale geldi, parayı bastıranın kitabı çıkıyor. Bağlaç olan de'nin ayrı yazılacağından bihaber öykü yazarları var! Sosyal ağlardan bir sürü şaircik türedi. (Hakikaten bir sürü.) Nazım Hikmet, kolay mı Nazım Hikmet oldu? Açıkçası bunlara bazen ben de niyetleniyorum; ama içime sinmeyen, aklıma yatmayan hiçbir şey bende süreklilik kazanmıyor. (İnanıyorum; bir gün iyi bir yazar olabilirim.)