Michelangelo Buonarroti, birçokları tarafından İtalyan Rönesansının en ünlü ressamı olarak görülüyor . En ünlü eseri arasında "David" ve "Pieta" heykelleri, Sistine Şapeli'nin freskleri var.
Rakipsiz efendi
Michelangelo Buonarroti'nin eseri, her zaman sanatta en büyük olgu olarak kısaca açıklanabilir - ömrü boyunca değerlendirildiğinde, bugüne kadar dikkate alınmaya devam edilmelidir. Resim, heykel ve mimarlık alanındaki eserleri dünyanın en ünlü isimlerindendir. Vatikan'daki Sistine Şapeli'nin tavanı üzerindeki freskolar muhtemelen sanatçının en ünlü eserlerinden biri olmasına rağmen, öncelikle kendisini bir heykeltıraş olarak görüyordu. Zamanında birçok sanatın işgali olağandışı değildi. Hepsi de şekle dayanıyordu. Michelangelo'nun tüm ömrü, mermer heykeller ve diğer sanat biçimleriyle sadece belirli zaman diliminde meşguldü. Sistine Şapeli'nin yüksek puanı, 20. yüzyılda resim yapmaya verilen önemin bir kısmının bir yansıması ve kısmen de efendinin eserlerinin birçoğunun henüz bitmemiş halde kaldığı gerçeğinin bir yansımasıdır.
Michelangelo'nun yaşam boyu şöhretinin bir yan etkisi, o dönemin diğer sanatçılarına göre daha ayrıntılı bir açıklamasıydı. Biyografisi ölümünden önce bile yayınlanan sanattaki ilk figür oldu, ikisi bile vardı. Birincisi, sanatçıların yaşamı (1550), ressam ve mimar Giorgio Vasari hakkındaki kitabın son bölümüdür. Michelangelo'ya ithaf edilen sanat, sanatın kusursuzluğunun doruk noktası olarak sunuldu. Bu övgüye rağmen, tamamen memnun olmadı ve asistanı Askanio Condivi'ye muhtemelen sanatçının yorumlarını temel alan ayrı bir kısa kitap (1553) yazması talimatını verdi. İçinde, Michelangelo, ustanın eseri başkalarının görmelerini istediği şekilde tasvir edilmiştir. Buonarroti Vasari'nin ölümünden sonra ikinci baskısında (1568) bir rüşvet yayınladı. Bilginler Condivi'nin kitabını Vasari'nin ömür boyu tanımlamasına tercih etse de, bu kitapların bir bütün olarak önemi ve bir çok dilde sık sık yeniden baskısı, eseri Michelangelo ve diğer Rönesans sanatçıları hakkındaki temel bilgi kaynağı haline getirdi. Buonarroti'nin görkemi yüzlerce mektup, deneme ve şiir de dahil olmak üzere sayısız belgenin korunmasıyla sonuçlandı. Bununla birlikte, birikmiş olan muazzam miktarda malzemeye rağmen, Michelangelo'nun kendisinin sadece bakış açısı genellikle tartışmalı konularda bilinir.
Kısa biyografi ve yaratıcılık
Ressam, heykeltıraş, mimar ve şair, İtalyan Rönesans'ının en ünlü sanatçılarından biri olan Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni 6 Mart 1475'te İtalya'nın Caprese kentinde dünyaya geldi. Babası Leonardo Di Buanarotta Simoni kısa bir süre için küçük bir köyde bir hakime hizmet etti; beş oğlu ikinci saniyenin eşi Francesca Neri ile birlikte ortaya çıktı ancak Michelangelo hala bebekken Floransa'ya döndüler. Annesinin hastalığı yüzünden oğlan mason ailesinde eğitimden vazgeçildi ve büyük heykeltıraş daha sonra ıslak hemşiresinin sütüyle çekiç ve keskiyi emindi diye şaka yaptı.
Gerçekten de, çalışma Michelangelo'ya en az ilgi duymuştu. Komşu kiliselerde ressamların eseri ve onun ilk biyografisine göre orada gördüklerinin tekrarlanması, onu çok daha fazla çekti. Michelangelo'nun bir okul arkadaşı olan Francesco Granacchi, arkadaşından altı yaş büyüktü ve arkadaşını sanatçı Domenico Ghirlandaio'ya tanıtıyordu. Baba, oğlunun ailenin finansal işiyle ilgilenmediğini fark etti ve şık bir Floransalı ressamın çırakları olarak 13 yaşındayken vermeyi kabul etti. Orada fresk tekniği ile tanıştı.
Medici Bahçeleri
Michelangelo, benzersiz bir fırsata sahip olduğu stüdyoda yalnızca bir yıl geçti. Ghirlandaio'nun önerisi üzerine, bahçelerindeki klasik heykeli incelemek için Medici ailesinin güçlü bir temsilcisi olan The Magnificent'ın Floransa hükümdarı Lorenzo'nun sarayına taşındı. Michelangelo Buonarroti için bereketli bir zaman geçti. Başlangıç sanatçısının biyografisi ve yaratıcılığı, Floransa seçkinleri, yetenekli heykeltıraş Bertholdo di Giovanni, önde gelen şairler, bilim adamları ve zaman hümanistleri ile bir tanıdık tarafından damgasını vurdu. Buonarroti, anatomi çalışması için cesetleri araştırmak için kiliseden özel bir izin aldı, bunun sağlığı üzerinde olumsuz etkisi oldu.
Bu etkilerin kombinasyonu Michelangelo'nun tanınabilir stilinin temelini oluşturdu: kas hassasiyeti ve gerçekçilik neredeyse lirik güzellikle birleştirildi. Hayatta kalan iki rölyef "Centaurs Savaşı" ve "Merdivenlerde Madonna", 16 yaşındaki eşsiz yeteneklerini kanıtlıyor.
Erken başarı ve nüfuz
Muhteşem Lorenzo'nun ölümünden sonraki politik mücadele, Michelangelo'yu Bolonya'ya kaçmaya zorladı, burada çalışmalarına devam etti. 1495'de Floransa'ya döndü ve klasik antik dönemin başyapıtlarından bir stil ödünç alan bir heykeltıraş olarak çalışmaya başladı.
Yapay olarak nadir bulunan bir antika gibi görünen Michelangelo "Cupid "'in heykeli ile ilgili ilginç hikayenin birkaç versiyonu var. Bir versiyon, yazarın bu efekt patini elde etmek istediğini iddia ediyor ve başka bir deyişle, sanat eseri satıcısı antikalar vermek için eseri gömdü.
Kardinal Riacario San Giorgio, heykeli böyle kabul ederek "Cupid" i satın aldı ve aldattığını keşfettiğinde parasını geri vermeyi istedi. Sonunda, aldatılmış alıcı Michelangelo'nun çalışmalarından çok etkilenerek sanatçının kendisi için para bırakmasına izin verdi. Kardinal bile onu Buonarroti'nin yaşadığı ve günlerinin sonuna kadar çalıştığı Roma'ya davet etti.
"Pieta" ve "David"
1498'de Roma'ya taşındıktan kısa süre sonra, kariyerini başka bir kardinal Jean Bilard de Lagrola, Fransız Kralı VIII. Papa'nın elçisi ter- cih etti. Michelangelo'nun ölü İsa'yı dizlerinin üzerinde tutan Meryem'i gösteren "Pieta" adlı heykesi bir yıldan az bir sürede tamamlandı ve kardinalin mezarıyla birlikte tapınağa yerleştirildi. 1.8 m genişliğinde ve hemen hemen aynı yükseklikteki heykel, Vatikan'daki Aziz Peter Katedrali'ndeki mevcut yerini bulana kadar beş kez taşındı.
Tek bir Carrara mermeri parçasından, kumaşın akıcılığından heykel, oyunun konumu ve Pieta cildinin "hareketi" ("merhamet" veya "merhamet" anlamına gelen "hareketi") oyularak ilk izleyicilerinin korkusu daldı. Bugün bu inanılmaz saygın bir eser. Michelangelo, yalnızca 25 yaşındayken yarattı.
Efsane, yazarın başka bir heykeltraşa bir eser atfetme niyetiyle ilgili bir konuşmayı kulak misafiri bir şekilde Maria'nın göğsündeki kurdele üzerindeki imzasını kesmiş olmasıdır. Üzerinde adı yazılı olan tek eser bu.
Michelangelo, Floransa'ya döndüğünde zaten bir ünlü haline gelmişti. Heykeltıraş önceki iki heykeltraşın başarısız olduğu bir David heykeli için bir emir aldı ve beş metrelik bir mermer parçasını baskın bir figür haline getirdi. Tendonların gücü, savunmasız çıplaklık, ifadelerin insanlığı ve genel cesaret "David" i Floransa'nın sembolü yaptı.
Sanat ve Mimarlık
Papa Julius II mezarının iddialı projesi de dahil olmak üzere diğer emirler izlendi, ancak Michelangelo'ya, Sistine Şapeli'nin tavanı süslemek için heykelden resim yapmaya çağırdığı zaman çalışmalar kesildi.
Proje sanatçının hayal gücünü ateşledi ve orijinal 12 havari yazma planı 300'den fazla rakam buldu. Daha sonra bu iş, alçıdaki mantardan dolayı tamamen kaldırılmış ve sonra restore edilmiştir. Buonarroti, beceriksiz olduğunu düşündüğü tüm asistanları görevden aldı ve 65 metrelik tavanının boyamasını tamamladı, sırtüstü yatan sonsuz saat harcadı ve çalışmalarını 31 Ekim 1512'de tamamlanıncaya kadar kıskançlıkla korudu.
Michelangelo'nun sanatsal çalışmaları şöyle özetlenebilir: Bu, gençlik döneminde efendinin empoze ettiği Hıristiyan sembolleri, kehanetleri ve hümanistik ilkeleri içeren, yüksek Rönesans sanatının aşkın bir örneğidir. Sistine Şapeli'nin tavanı üzerindeki parlak vinyetalar kaleydoskop efekti üretir. En önemli görüntü, Tanrı'nın parmağıyla bir kişiye dokunduğunu tasvir eden "Adem Yaratılış" kompozisyonudur. Roman sanatçı Raphael görünüşe göre bu eseri gördükten sonra tarzını değiştirdi.
Şapeli boyama esnasında fiziksel hararetten dolayı biyografi ve eseri heykel ve çizimle sonsuza dek bağlı olan Michelangelo, mimarinin dikkatini çekti.
Usta önümüzdeki birkaç on yıl boyunca Julius'un mezarı üzerinde çalışmaya devam etti. Ayrıca Medici şapelini ve Floransa'daki San Lorenzo Bazilikası'nın karşısında, Medici evinin kütüphanesine ev sahipliği yapan Laurentzin kütüphanesini tasarladı. Bu binalar mimarlık tarihinde bir dönüm noktası olarak görülüyor. Ancak Michelangelo'nun bu bölgedeki en görkemli şan tacı, 1546'da Aziz Peter Katedrali'nin baş mimarı olan bir eserdi.
Çatışma karakteri
Michelangelo, 1541'de Sistine Şapelinin uzak duvarında yükselen "Son Yargı" ı sundu. Hemen protesto sesleri duyuldu - böyle kutsal bir yer için çıplak rakamlar yerinde değildi, İtalyan Rönesansının en büyük fresklerini yok etmek için çağrı yapıldı. Sanatçı kompozisyona yeni görüntüler getirerek yanıt verdi: ana eleştirmeni şeytanın şekli ve kendisi yenilenmiş bir Saint Bartholomew olarak.
Michelangelo'nun mükemmel zekası ve çok yönlü yeteneklerini sağlayan İtalya'nın zengin ve etkili insanlarının bağlantılarına ve himayesine rağmen, ustanın yaşamı ve çalışması kötü niyetli kişilerle doluydu. O, müşterileri de dahil olmak üzere kavgalara neden olan, huysuz ve çabucak davranıyordu. Bu sadece kendisine sorun getirmekle kalmadı, aynı zamanda kendisinden bir memnuniyetsizlik hissi yarattı - sanatçı sürekli olarak mükemmellik için uğraşıyordu ve uzlaşamadı.
Bazen onunla birlikte, birçok edebi eserinde bir iz bırakan melankoli atakları vardı. Michelangelo büyük sıkıntı ve emek altında olduğunu, arkadaşı olmadığını ve kendisine ihtiyaç duymadığını ve yeterince yemek yemesine ihtiyaç olmadığını yazdı ancak bu sakıncalar onu sevinç altına aldı.
Gençliğinde, Michelangelo bir arkadaş öğrencisi alay ediyordu ve hayatını bozan burnuna çarptı. Sistine Şapeli'nin tavanı boyamak için yapması gereken çok büyük fiziksel çabayı anlattığı şiirlerden birinde, yıllar geçtikçe çalışmalarından yorulmaya başladı. Sevgili Floransa'ndaki siyasi tartışmalar da ona işkence yaptı, ancak en önemli düşmanı Florentine sanatçısı Leonardo da Vinci idi ve 20 yaş üst düzeyiydi.
Edebi eserler ve özel hayat
Michelangelo, eserlerini heykellerinde, resim ve mimarisinde ifade ederek, olgunlaştığı yıllarda şiirle uğraştı.
Evli olmamış olan Buonarroti, 300'den fazla şiirinin ve seslerinin yazarlarına Vittoria Colonna adında dindar ve soylu bir duluna ihanet etti. Onların dostluğu, 1547'de Colonna'nun ölümüne kadar Michelangelo'ya muazzam bir destek sağladı. 1532'de usta genç soylu Tommaso de'Cavalieri'ye yaklaştı. Tarihçiler hala ilişkilerinin eşcinsel bir nitelik taşıdığından mı yoksa babalık hissi deneyip görmediğinden bahsediyorlar.
Ölüm ve miras
89 yaşındaki doğum gününden sadece birkaç hafta önce, 18 Şubat 1564'te kısa bir hastalıktan sonra, Michelangelo Roma'daki evinde öldü. Yeğen, cesedi Floransa'ya taşıdı ve burada "tüm sanatların babası ve efendisi" olarak saygı gördü ve onu heykeltıraş kendisinin miras aldığı Santa Croce Bazilikası'na gömdü.
Birçok sanatçının aksine, Michelangelo'nun çalışmaları onun ömrü boyunca ona şöhret ve servet getirdi. Ayrıca iki yazarlık biyografisini Giorgio Vasari ve Ascanio Condivi tarafından yayınlanacak kadar şanslıydı. Beceri yüksek beğenisine Buonarroti yüzyıllar önce bir tarihe sahiptir ve adı İtalyan Rönesansı ile eş anlamlı hale gelmiştir.
Michelangelo: yaratıcılığın özellikleri
Sanatçının eserlerinin büyük popülaritesinin aksine, sonraki sanata olan görsel etkileri nispeten sınırlıdır. Michelangelo'nun eserlerini yalnızca ününden dolayı kopyaya çekme konusundaki isteksizliğinden açıklanamaz; çünkü Raphael yeteneklerinden çok daha fazla taklit edildi. Buonarroti'nin belli, hemen hemen kozmik ölçekli bir ifade türünün sınırlamaları dayatması mümkündür. Neredeyse tamamen kopyalama örnekleri yalnızca birkaçıdır. En yetenekli sanatçı Daniele da Volterra'ydı. Yine de bazı açılardan, Michelangelo sanatındaki yaratıcılık bir süreklilik buldu. XVII. Yüzyılda. Anatomik figürde en iyisi olarak görüldü, ancak çalışmalarının daha geniş unsurları için daha az övdü. Maniyeristler mekansal sıkışmasını ve heykelinin "Zafer" in kıpır kıpır duruşunu kullandı. XIX. Yüzyılın ustası. Auguste Rodin, tamamlanmamış mermer blokların etkisini uyguladı. XVII yüzyılın ustaları. Barok üslup, kopyalanmıştı, fakat bu yüzden de edebi benzerliği hariç tutmak için. Buna ek olarak, Gian Lorenzo Bernini ve Peter Paul Rubens Michelangelo Buonarroti'nin eserlerini gelecek kuşakların heykeltıraşları ve sanatçıları tarafından nasıl kullanılacağı konusunda en iyi şekilde gösterilmektedir.
Similar articles
Trending Now