Ataşehir Eve Gelen Masöz Canan
Kaldırımın birkaç metre gerisinde küçük bir eve giden yolun karşısına geçtim ve arabasını garaj yoluna indiren birine doğru ilerledim. Spor ayakkabılarımın çakılların üzerinde çıkardığı sesi duyunca döndü. “Merhaba.” Elimi uzattım, o da hafif bir gülümsemeyle kabul etti. “Beni hatırlar mısın bilmiyorum. Ben…”
“Charley. Evet hatırlıyorum.” Konuşmadan önce küçük bir tereddüt oldu “Bu arada ben Matt, unutulmaz bir ilk izlenim bırakmamış olabilirim.”
Karşılık olarak gülümsedim, “Maaatt! Sağ. Devasa plastik harita panosu olayından. Tanıdık göründüğünü düşündüm, ama seni tam olarak çıkaramadım. Bana gözlerini devirdi. “Aslında, bu kampüste sıkışıp kalmak isteyeceğin son kişi olma ihtimalimi düşünüyordum; bu durumda uydurma bir yabancı dilde konuşmaya başlayıp beni uzaklaştırabilirdin, ki bu şaşırtıcı bir şekilde sık sık olur…” Tabii ki şaka yapıyordum. Havadan sudan sohbet etmek bana yabancı bir kavramdı ve mümkün olduğunda bundan kaçınma eğilimindeydim. Ancak bazen gerekli oldu ve beni kurtaran tek lütuf mizahtı. Genellikle korkunç korkunç girişimler.
Arabasının bagajından bir kutu çıkarırken dudaklarından bir kıkırdama geçti. “Yani benimle takılıp kalmanın sebebi zekan mı?” Zekam aslında beni felç edecek kadar utangaç olmaktan alıkoyan şeydi.
“Gönüllü olmadığımı nereden biliyorsun? Sana tamamen gıcık olan çılgın bir hayran olabilirim.
Boşaltmayı bıraktı ve sanki beni değerlendiriyormuş gibi ilk kez sağlam bir şekilde bana baktı. “Sen bu musun?”
“Tabii ki değil. Olsaydım bile kabul etmezdim; bu sadece aptalca olurdu. Cinayete meyilli manyaklar ortalıkta dolaşıp kurbanlarını saldırmadan önce uyarır mı? Bence değil, iş için olağanüstü derecede kötü. Seri katiller, gergin olduğumda varsayılan konumumdu. “Ben Charley Zephyr. Sana etrafı göstermem istendi çünkü ben sana tamamen bayılan çılgın bir hayran değilim.”
Ağzının bir köşesi yukarı doğru kıvrıldı. “Ne kadar gurur verici.”
“Elimden geleni yapıyorum.” Sözcükler sanki doğal bir tepkinin parçasıymış gibi akıcı bir şekilde ağzından çıktı. “Bu konuda yardım ister misin?” Bana hayatımda pek çok kez gördüğüm o bakışı daha tam olarak şekillenmeden atmaya başladı. “Göründüğümden daha güçlüyüm.” 1.60 boyum ve 110 kilodan hafifliğim nedeniyle insanlar genellikle fiziksel yeteneklerimi sorguladılar; Mümkün olduğunda buna meydan okumayı sevdim. Kendimi kanıtlamak istercesine çimenlerin üzerine koyduğu kutulardan birini kaldırdım. Beklediğimden daha ağırdı ama ne olursa olsun tuttum. Düz beyaz dişleriyle bir gülümseme göstererek tekrar güldü. “Sanırım öylesin, ama bunu bekleyelim,” kutuyu elimden aldı, zahmetsizce taşıdı ve arabaya geri koydu, “ve önce bana etrafı gezdir. Bu şekilde, yükümlülüğünüzü yarasadan hemen yerine getireceksiniz.
“Ah, Matt Ringler’la bir gün, bunun neresi boşa gitmiş olabilir ki? Ne de olsa bu işi alabilmek için diğer kızları çok ağır, elektrikli bir sopayla dövmek zorunda kaldım.”
“Uh huh, bana kesinlikle yıldızların çarptığı biri gibi geldin.” Arabasının bagajını kapattı. İyi restore edilmiş ve yeni bir kat koyu yeşil boyaya sahip olmasına rağmen, parası olan birinden bekleyeceğimden daha eski bir modeldi. Matt beklentiyle bana baktı. Gözlerinde iyi bir mizah vardı ve gülümsemesi şüphesiz çok fazla baygınlığa neden olan bir gülümsemeydi.
Bu konuda haklıydı ama. Yıldız çarpması kesinlikle kişiliğimi tanımlayacak bir şey değildi. Öte yandan, ortalama bir kadının yapması “gereken” şeyleri nadiren yapardım. Başka bir şey yapmayı bilmediğim için sarı saçlarım dağınık bir topuzla sadece tişört, kot pantolon ve spor ayakkabı giyme eğilimindeydim. Daha hoş bir şeye yakalandığım tek zaman, fırsat gerektirdiğindeydi. Örneğin o gün, açık kahverengi şort ve oyuncak bebek tarzı bir atletle her zamankinden biraz daha iyiydim. Şortla bile spor ayakkabı giydim; Parmak arası terliklerin varlığına lanet ettim. Erkeklere bayılmak benim tarzım değildi, ya da geçmiş bir zaman. DVD koleksiyonum piliç filmlerinden çok korku filmleri, aksiyon macera ve gerilim filmleriyle doluydu, kitap rafımın çoğunu Stephen King kaplıyordu ve yalnızca gerçekvampir romanları bulunabilecek her yerdeydi (çünkü gerçek erkekler parlamaz). Üstüne birkaç dağınık video oyunu ve spor anlayışı vardı. Öyle olsa bile, tam bir “adam” değildim. Kibar ve uygun olmak ikinci doğamızdı ve iş beni tarif etmeye geldiğinde yumuşak dil yetersiz kalırdı – en azından toplum içinde. Bebek zürafa gibi görünmeden topuklu ayakkabılarla yürümek gibi sihirli bir yeteneğim olduğunu da unutmamak gerek .
Matt yeterince neşeli görünüyordu, ben de onunla şakalaşmaya devam ettim. “Bunun tek nedeni benim ne kadar usta bir hırsız olduğumu fark etmemiş olman. O ağır kutuyu boşuna aldığımı mı düşünüyorsun? Yeni kalıntımdan güzel bir kuruş kazanabileceğimi düşündüm. İfadesi anlık bir endişeyle parladı. “Şaka yapıyorum. Şimdi hadi, vermem gereken bir tur var.
Pek çok kız, Matt’e ilk gününde kampüsü gezdirme şansı için can atmış ve yalvarmıştı, hatta biri bölüm başkanına cinsel iyilik teklif etmişti. Hemen geri çevrildi ve artık o odaya girdiğinde insanlar onun hakkında fısıldaşıyor. Erkekler de teklif veriyordu, bazıları eşcinsel, bazıları da bayanları cezbetmek için iyi bir arkadaş arıyordu.
İnsanların bu kadar kontrolden çıktığına inanmak zor değildi. Matt, kuşkusuz, harika görünüyordu. Muhteşem gülümsemesi herkesi kendinden geçirebilirdi. Şakacı, çekici, alaycı, nazik, şefkatli, yaramaz olabilirdi… ya da ben öyle duymuştum. Güzelliğe yalnızca eklenen soğuk mavi gözler, herhangi bir sayıda kelimenin elde etmeyi umabileceğinden daha fazla duyguya sahip. Sesi derindi, konuştuğunda göğsünüzde gümbürdeyen türdendi. Burnunu ve elmacık kemiklerini kaplayan birkaç çil vardı ve neredeyse oyuncu, çocuksu bir görünüm sağlıyordu. Şu anda saçları daha kısaydı, arabadan gelen rüzgarla savrulacak kadar uzundu; Parmaklarını gezdirmek, hatta iyice kavramak için her şeyini verecek kızlar tanıyordum. Yanında dururken, omuzlarına yaklaştım ve onu yaklaşık 1,80 boyuna koydum. Görünür olandan, WWE’nin korkunç derecede kaslı olmasına rağmen, iyi yapılı, kaslı kolları olduğunu söylemek kolaydı. Birçok kişinin bildiği gibi bol tişörtünün gizlediği şey de iyi tondaydı. Onunla ilgili her şey bir kızın başını belaya sokmak için vardı. Erkeklik ve fiziksel mükemmellik bir yana, o sadece bir film yıldızı değildi, ailesi de çok zengindi.
Çılgın, kontrol dışı seçmelerinin ardından tiyatro programına kabul edildi. Okul onu her ne kadar diğer ilk yıllarda olduğu gibi karşılamak istese de, haberler yayılmaya başladığında kampüs çapındaki çılgınlık bunun tam olarak olmayacağını açıkça ortaya koydu. seçmelerde sorun. Dürüst gerçek şu ki, onun için tur rehberi pozisyonu için gönüllü olmadım, ancak yıldızların çarptığı bir tip olmadığım için özellikle yerleşmesine yardım etmem istendi. Bir önceki ziyaretinde onunla ilgilendiğimi görmüşler, duymuşlar ve hayran kalmışlardı. Tiyatro hocalarım yardım edenin ben olmamı istediklerinde beni “gerçekçi, mantıklı ve kontrollü” şeklinde tanımladılar. Akıl sağlığıma o kadar güveniyorlardı ki, konumumu gecenin bir yarısı onun yatak odasına gizlice girmek için kullanmayacak ya da dairesinin her yerine gizli kameralar kurmayacaktım. Bölümdeki bazı kızların ikisini de yapmadan önce iki kez düşünmeyeceğinden hiç şüphem yoktu.
Onu, çoğunu daha önce görmüş olduğu kampüste gezdirdim. Yaz dönemi çoktan sona erdiğinden ve sonbahar dersleri birkaç hafta daha başlamayacağından, alan nispeten boştu. Ayrıca, Matt’in geliş tarihi halka “sızdırılmıştı”. Neyse ki bunu sızdıran bendim ve bir buçuk hafta daha kampüse gelmeyecekti. Bu, daha az çığlık atan kızlar ve kalabalığın ayaklar altına alınmasını önlemek için terk edilmiş binalara olası deparlar ile yürüyüşü çok daha sakin hale getirdi. Daha önce taktığı beysbol şapkasını kafasına takmıştı ve bir çift güneş gözlüğü takmıştı, bu yüzden yanından geçenler ona pek dikkat etmedi. Yaz güneşi gökyüzünde yüksek ve sıcak olduğu için etrafta dolaşan diğer adamlardan pek farklı görünmüyordu.
“Peki, bu okul hakkında seni buraya gelme isteğine iten neyi sevdin?” Yaklaşık yarım saat sonra tiyatro fakültesi ile toplantımızdan uzaklaşırken sordum.
İlk başta bir şey söylemedi, sadece döndü ve bana baktı. Güneş gözlüklerinden bile bana baktığını anlayabiliyordum. Her zaman sevindiğim bir lütuf, yüzümün kızarmamasıydı. Ne kadar utansam da aşağılansam da yanaklarım nötr bir renk olmaya devam ediyor. Bakışını gördüğümde üzerimden küçük bir sıcaklık dalgası geçti. Aptalca bir şey mi söyledim? “Soruyu yeniden ifade etmemi ister misin? Domuz Latincesi sorabilirim, eğer bu sana daha uygunsa…”
Kıkırdadı. “Eh, ailem farklı üniversitelerin programlarına bakmamı ve bulmaya çalıştığım şeye en uygun olanı bulmamı istedi, ama sonunda kampüs ziyaretimde en ateşli kızların güneşlendiği programı seçtim.” O kadar gerçekçi bir tonda konuştu ki, zekam bile neredeyse beni hayal kırıklığına uğrattı. Sadece neredeyse.
“Ve artık gerçekten burada olduğuna göre, transfer olman gerektiğini fark ettin çünkü güneşlenirken gördüğün kızlar aslında senin zevkin için ustaca yerleştirilmiş ücretli modellerdi ve gerçekten buraya gerçekten gelen tüm kızlar ya beş para etmez fahişeler, titiz orospular, çekilmez her şeyi bilenler, ya da, şey… ben… o her neyse, ve ben gerçektenUmarım yukarıdakilerden hiçbiri değildir.” Gözlüğünü çıkarıp gözlerimin içine baktı, dudaklarında muzip bir gülümseme vardı. Yine içimin ısındığını hissettim. Sonra, yavaşça, gülümseyerek başını salladı. Ne düşündüğünü merak etmemeye çalıştım, yine de dayanılmaz bir her şeyi bilen biri olarak çıkmadığımı umuyordum. Başını sallamasına karşılık, hafifçe gülümseyerek omuz silktim. “Ama gerçekten, neden burada?”
“Bana kendi evimin verileceği ve şerefime bir top atılacağı ya da istersem benden sonra bir bina dikileceği prestijli bir özel okul yerine yadda yadda yadda? Gerçek şu ki, bu okulun harika bir programı var, eminim siz de biliyorsunuzdur.” Başımla onayladım. “Kampüs güzel… güneşlenen kızlar olsun ya da olmasın, kasaba ve okul delicesine büyük değil, ancak içinde biraz kaybolmak için yeterince büyük, ki bu başlı başına bir cazibe. Ama anlaşmayı gerçekten imzalayan şey, profesörlerin bana, sanki beni daha önce hiç görmemiş veya duymamış gibi, programları için seçmelere katılan sıradan bir öğrenciymişim gibi hissettirmesiydi. Diğer okullar, seçmelere bile başvurmadan beni programlarına kabul etmişlerdi; Bu okul bunu bekliyordu. Bu çok da harika olmayan bir şey gibi gelebilir, ama güven bana bu büyük bir rahatlama olabilir. Demek istediğim, diğer okullar beni ‘fakülte ile akşam yemeğine’ davet ettiler, fotoğraf çekimleri yapmamı veya konuk ders vermemi istediler ve diğer tüm bunlar…saçmalık.” Bana baktı, değerlendirme anlamına geldiğini bildiğim ama söyleyemediğim bir bakış.
Her ne bulduysa ona güvenmiş olmalı, çünkü devam etti. “Bazı insanlar, imzamı almak için birbirlerinin üzerine tırmanan veya yollarından çıkan… ve benimkine giren… fotoğrafımı çekmeye çalışan ve diğer aptalca çılgın şeyleri istemeseydim derler.” , o zaman oyuncu olmamalıydım. Amaçlarını anlıyorum ama aynı zamanda yüzbinlerce başka insanın özel hayatı ihlal edilmeden her gün sevdikleri şeyi yaptığını söylüyorum, ben neden yapmayayım? Hayalim ‘ünlü oyuncu’ olmak değildi, sadece oyuncu olmaktı. Şöhret onunla birlikte geldi. Sesi samimiydi ve ne söylediğini gerçekten kastettiği belliydi.
Kuşkusuz, ben de sık sık aynı şeyi düşünmüştüm ve bu, yıldızların çarptığı bir zihniyet eksikliğime büyük katkıda bulundu. Zaman zaman şehirde dolaşırken ünlü bir oyuncunun yanından geçmiştim; başına gelmesine rağmen enderdi. Bir keresinde yanımdaki kasabada büyük bir film çektiler ve o zamanlar tanıdığım epeyce insan gördüm ama benim için çok az şey ifade ediyordu. İnsanlar, sanatçılar, işçiler görüyordum. Çalışmalarına hayran kaldım ama bu, yaratıcılarından birine takıntılı olmam gerektiği anlamına gelmiyordu. Aklım sesindeki samimiyete gitti ve ben de ona hayran kaldım. “Ne? O bakış ne?
Düşüncelere dalmışken gülümsediğimi fark etmemiştim. kendime güldüm “Hiçbir şey, sadece düşünüyorum.” Vereceğim en iyi cevap olarak tatmin olmasa da bunu kabul ediyor gibiydi. “Peki, okuldan çıkmayı umduğun şey nedir?”
“‘Zaten başarılıysan neden okula gitmeye zahmet edesin ki?’ demek istiyorsun.”
“Şey… biraz, ama hayır.” Bunu ifade ediş şekli, farklı bir duyguya sahipti, neredeyse olumsuzdu. İstediğim bu değildi. “Yani, okula gitmeye karar verdin. Pek çok insan okula gitmeyi zaten sahip olduğun iyi bir işe girmenin bir yolu olarak görüyor. Ama bunun için çalışmaya istekliysen, okuldan mezun olacak başarılı bir kariyerden çok daha fazlası var. Bazı insanlar, yapman gereken bir şey gibi göründüğü için bitirmeye ya da derece almaya gidiyor, anlıyor musun? Bu bir… geçit töreni, sanırım. Diğer insanlar başka nedenlerle giderler. Bir şey arıyor olmalıydın. Ayrıca okul sadece oyunculuk dersi değildir. Sadece tiyatronun diğer alanlarını araştırmak zorunda kalmazsınız, aynı zamanda genlerinizi de çekersiniz. Bu çok iş. Sağduyulu insanlar paraları var diye okula gitmezler.”
Yürümeyi bıraktı, bana döndü ve güneş gözlüğünü tamamen çıkardı. Bir an konuşacak gibi oldu ama sadece başını salladı, gözlüğünü kulaklarının üstüne kaydırdı ve tekrar yürümeye başladı. Kabul etmem gerektiğini düşünerek arkasından gittim. Öyleyse özür dilerim. Çoğu insan bana neden okula gitmekle uğraştığımı sordu. Sanırım savunmaya geçmeye hazırdım. Sorunuz, yüzeyde aynı gibi görünüyor, ama öyle değil mi?” Cevap vermek zorunda olmadığımı hissederek başımı salladım ama yine de ona bir cevap verdim. “Ben öyle düşünmedim.” Bir an için sessiz kaldı, iki sincabın bir ağacın etrafında birbirini kovalamasını izledi. “O konuda sana geri dönmeme izin ver.” Kafamı sallayarak onayladım ve sorunun geçmesine izin verdim.
Yürümeye devam ettik ve Hollywood ile ilgili herhangi bir şeyden uzaklaşarak ona kendisi hakkında daha çok şey sordum. Şaka yapmadığı zamanlarda söylediği her şeyde samimiydi ve konuşmadan önce düşündü. Bazı sorularıma cevap vermeyi başardı ve onları bana yöneltti, ama ben hayatımla ilgili konuşmalardan kaçınma sanatında çoktan ustalaşmıştım. Mizah da buna yardımcı oldu.
“Nerelisin?” diye sordum sonunda, güneş gözlüklerini burun kemerine dayamasını izleyerek.
“Çocukluğumun evini bulup oyuncak ayımı çalmak için mi soruyorsun?”
Bana baktığında, bir elimde kalem tutuyormuş gibi yaptım, diğer elimde tuttuğum hayali kağıda yazmaya hazırlandım. Yüzünde soru işareti belirdiği an, her iki nesneyi de gözünden saklamaya çalışır gibi yaptım. “Oh hayır. Tabii ki değil. Böyle bir şeyi sana düşündüren nedir?”
Kıkırdadı, bu sırada burnunu kırıştırdı ve başını salladı. “Biliyor musun, bu bilgilerin internette mevcut olduğunu tahmin ediyorum.” Ses tonu şakacıydı ama neredeyse gizli bir hoşnutsuzluk havası taşıyordu.
Ne olursa olsun, başımı salladım. “Evet, öyle olacağını tahmin ediyorum. IMDb, herkesin sizin hakkınızda bilmek isteyebileceği her şeyle dolu. Okulun web sitesinde ayrıca kampüs haritaları ve sık sorulan sorular sayfası bulunur. Bana gerçekten gerek yok, şimdi var mı? Ses tonum, rahatsızlık ya da acılık olmaksızın eşitti.
Buna rağmen, sözlerim bir kez daha bu değerlendirmeyi yüz hatları arasında oyuncak gibi gösterdi. “Dexter, Georgia,” dedi daha fazla sormadan. “Atlanta’nın yaklaşık iki saat güney doğusundaki bu küçük kasaba.”
“Bundan hoşlandın mı?”
“Onu seviyorum,” hafifçe gülümsedi ve bana kaçamak bir bakış attı. “Ve onu özlüyorum. Oraya gitmeyeli uzun zaman oldu.” Matt eğildi ve atılmış bir fast food kupasını ellerinin arasında hokkabazlık yaparak aldı. Onu çöplerle oynarken görmek biraz tuhaftı ama devam etmeden önce sorma şansım olmadı. LA iyi. Kesinlikle yapılacak daha çok şey var ama aynı şey değil. Bazen insanların isimlerini bilmeyi ve komşularımla ilgilenmeyi özlüyorum, anlıyor musun? Los Angeles’taki insanlar kendi küçük baloncuklarının içindeymiş gibi ortalıkta dolaşıyor. Göz temasından kaçınırsınız, dosdoğru karşıya bakarsınız ve fiziksel yakınlıktan kaçınırsınız. Çoğu zaman neyin gerçek neyin sahte olduğu hakkında hiçbir fikriniz olmaz. Dexter’da öyle değil, hiç de değil.” Kaldırımda duran bir çift çöp tenekesine geldiğimizde bardağı içine fırlattı. Bu yüzden onu uygun yere koymak için almıştı. Temizlemek. Kalbim fazladan bir atmaya karar verdi.
“Yani… uh…” Sözcükler geçici olarak nasıl şekilleneceğini unuttu. Derin bir nefes aldım. “Dexter, Georgia’da erkek veya kız kardeşin var mı?”
Bir milden daha az bir mesafede, dairesine tekrar yaklaşıyorduk. “Evet. Bana mümkün olan her an benden daha büyük olduğunu hatırlatmayı seven bir ağabey Mason.” Matt’in daha yaşlı, daha büyük bir versiyonunu hayal etmeye çalışarak güldüm, muhtemelen aynı çekingen gülümsemeyle, onları genç ve kaba saba hayal ettim. “Artı iki küçük kız kardeş. Rachel 24 yaşında ama sana bunu söylediğimi söyleme. 22 yaşında olduğunu söylemeyi seviyor. Hayatı boyunca aynı kasabada yaşadığı ve 15 yaşındayken çıkmaya başladığı adamla zaten evli olduğu için yalan söyleme amacını gerçekten anlamıyorum.” Bu beni üzdü, onun için üzülmenin aksine bir tür nostaljik hüzün. Lise aşıklarının imajı beni çoktan üzmüştü.
“Duyduğuma göre onun evli olduğunu düşünmüyorsun. Her zaman ailemin evinde takılıyor gibi görünüyor. Kocasından kaçacak gibi değil ama daha çok… yemek yapmayı tam olarak öğrenmemiş. İyi anlaşıyoruz ama bazen çok bakımlı olabiliyor; Travis’in buna nasıl ayak uydurduğunu bilmiyorum. Sonra Renee var; o bebek. 17 yaşında, lise son sınıf öğrencisi. Hala kendini arıyor, biliyor musun? Tam bir erkek fatma olmakla kendini elbiseler içinde güzelleştirmek ve tek bir saçın bile yerinde olmadığından emin olmak arasında gidip geliyor. Güldü, bir başımıza baktı, gözleri biraz odaktan çıktı.
“Onları özlüyor gibisin.”
Başını salladı, “Ah evet. Hepimiz her zaman çok yakındık. Ben ve Renee bile. Benden on yaş küçük olduğu için birlikte pek vakit geçiremedik. Los Angeles’a gitmek için onun yaşındayken ayrıldım, bu yüzden yaş farkı biraz zorlayıcıydı. Çok konuşuyoruz ama. Ailemi aramadan bir hafta geçiremem.”
“Şehirden taşınan tek kişi siz misiniz?”
Aynen öyle, gülümsemesi bir hüzün belirtisine dönüştü. “Tek ve sadece. Renee belli ki hala evde yaşıyor. Rachel kırk beş dakika uzaklıktaki okula gitti, her hafta sonu, her tatilde eve gitti. Mason da aynı şeyi yaptı ama o hâlâ evinde yaşıyor. Konuk evini kiralıyor ama hâlâ eski yatak odasında uyuyor.” Gülmeye başladığı an, katılmadan edemedim.
O sırada dairesine vardık, saat üçü biraz geçiyordu. Güneş hiç pes etmemişti ve 90’larda olması gerekiyordu. “Hâlâ birkaç kutu taşımak istiyor musun? Bunun büyük bir yardımı olur.”
Ona gülümsedim ve dürüstçe cevap verdim, “Her zaman yardım etmeye hazırım.” Bagajı açtı ve kollarıma ve binanın ön bahçesine boşaltmaya başladı. Küçük eve ilk adımlarım beni biraz şaşırttı. Beklediğimden çok daha küçüktü. Oturma odası ve mutfak benim dairemdekiyle aynı büyüklükteydi ve ikinci seyahatimde bulduğum gibi onun yatak odası benimkinden sadece biraz daha büyüktü. Her biri toplam yaklaşık dört yolculuktan sonra, arabasındaki her şey açıldı, kutular, çantalar ve aradaki her şey yaşam alanına dağıldı.
“Bunu gücendirmek için söylemiyorum ve öyle anladıysan özür dilerim,” diye söze başladım, odayı dolduran kutulara ve daireye bakarak, “ama senden daha fazla eşya almanı beklerdim ve muhtemelen daha büyük bir daire.”
O zaman güldü, yüzüne bir gülümseme yayılırken gerçekten güldü ve kendini “yeni” ucuz kanepesine attı. “Alınan suç yok.” Daha fazla cevap vermeden önce kıkırdamasını bitirmesi biraz zaman aldı. “Son iki saat içinde benim hakkımda kesinlikle hiçbir şey öğrenmediğini görüyorum çünkü görünüşe göre hâlâ benim sırf sahip olmak uğruna sonsuz miktarda işe yaramaz şeyler toplayan zengin, şımarık bir yıldız olduğumu düşünüyorsun.”
En iyi şaşkın suratımı yaptım. “Vay, bekle, ne? olmadığını mı söylüyorsun?
“Her zaman bir eleştirmen.” Tekrar kıkırdadı. “Aç mısın? Pizza sipariş etmeyi düşünüyordum.”
Açlıktan ölüyordum. “Hayır ben iyiyim. Ama pizza istiyorsanız, Gonzo’s’tan sipariş ettiğinizden emin olun. Gerçek pizzaları var, donmuş hamur saçmalıkları değil. Yolun aşağısında bir pizzacıdan büyüdüğüm için seçici biri olarak biliniyordum.
Matt bana gülümsüyordu, mavi gözleri yeni oturma odasının loş ışığında bile parlıyordu. Yine beni değerlendiriyor gibiydi. “Gerekince not edildi.” Bir an sadece bana baktı. Aniden bilincim yerine geldi, hareket etmek için güçlü bir arzum oldu ama kendimi bunu yapamayacak durumda buldum. Sonunda tekrar konuştu. “Pizza istemiyorsan, en azından biraz su falan ister misin? Ve bir şey derken suyu kastediyorum çünkü aslında henüz herhangi bir yiyecek veya içecek ürünüm yok.
“Su harika.” Ayrılma dürtüsü azaldı, ancak en küçük derecede kaldı.
“Bir düşünün, bardaklarımın nerede olduğunu bile bilmiyorum.” Ayağa kalktı ve içinden bir fincanın kendisine kolaylık olsun diye fırlayacağını umarcasına kutulara bakmaya başladı.
Gülme sırası bendeydi. “Başımı her zaman musluğun altına sokabilirim.”
Aramak için bir kutuya uzanıyordu ama durdu ve yukarı baktı. “Gerçekten mi? Bu, beni bu kutuları inceleme zahmetinden kurtarır.”
İç çekerek yere oturdum ve bir kutuyu açmaya başladım. “Biliyor musun, bunun için kalıcı kalemler yapıyorlar.” Kutum DVD’ler ve çeşitli kitaplarla doluydu. Başlıklar ilgimi çekti ve onun eğlence zevkinden memnun kalarak onları karıştırırken kayboldum. Bildiğim bir sonraki şey, topaklanmış bir gazete parçası yüzüme çarptı. Şaşkınlıkla yukarı baktığımda Matt’in bir kutudan gazeteye sarılı tabakları çıkarırken masum numarası yaptığını gördüm. Bana bakmadı bile, ben de kağıdı alıp geri attım.
“Hey, bu ne içindi?”
Ah, yapma bile. Sen başlattın.” Sanki arkasındaki gerçekten utanmadığını söylüyormuş gibi şakacı bir şekilde omuz silkti. Birkaç kutu daha açıp içindekileri karıştırdık.
“Senden ne haber?” Uzun bir sessizlik olmuştu, sadece kartondan yırtılan bandın sesiyle doluydu. Sesi beni biraz ürküttü, soru biraz daha.
Bakışlarımı kutumdan ona çevirdim ve hızla kutuya geri döndüm, konuşmanın bana dönmesiyle gelen rahatsız edici kaşıntıyı hissettim. “Ya ben?” Sesimdeki belirsizliği uzak tutmak biraz çaba gerektirdi ama başardım.
“Nerelisin?”
“Burada. Şey… burada değil, biraz taşrada.” Cevabımdaki ayrıntı eksikliğini fark etmiş gibi, kısaca başını salladı.
“Yani aileni sık sık görüyorsun?”
Midemde bir düğüm oluştu, soğuk, affetmeyen bir düğüm. “Aslında ben…” Tam o sırada çalan telefonum sözümü kesti. Numarayı görmek midemde bir paniğe neden oldu. Hemen yerdeki yerimden kalkmaya başladım. “Gitmek zorundayım.”
O an yüzümdeki ifade her neyse, iyi olmamalıydı. “Vay, bir sorun mu var?” Sanki kendisi de ayağa kalkmaya hazırlanıyormuş gibi vücudu doğruldu.
Gerçekten de ters giden bir şeyler vardı. “Oh hayır. Hayır, sadece zaman kavramını kaybettim, hepsi bu. Üzgünüm. Gerçekten g… Seninle tanışmak güzeldi… yeniden. Başka bir şeye ihtiyacın olursa, başka herhangi bir konuda yardıma ihtiyacın olursa, sadece ara… veya arayan tiplerden biri değilsen mesaj at. Numaram sende var, değil mi?”
Ayağa kalkmaya başladı. “Evet ama…”
“Gerçekten gitmem gerekiyor. Üzgünüm. Güle güle, Matt.” Bununla birlikte kapıdan çıktım. Neyse ki, telefonu son çalışında yakaladım.
sorular başladı.
Sam benim dairemde yaşamıyordu ama orası beni orada bekliyordu, ne olursa olsun, bir tartışma onun dilindeydi. O zamandan beri ayrıntılar önemsiz ve fazlasıyla gereksiz hale geldi. Adım adım aldım. Bir zamanlar her zaman harika bir adamdı: tatlı ve kibar. Hatta kapıları açık tuttu ve ödemede ısrar etti. Sırf ben ilgileniyorum diye hiç ilgilenmediği şeyler yaptı.
Sonra aldattı ve bir zamanlar uzak bir anı oldu. İki yıllık flörtten ve ömür boyu süren arkadaşlığımdan sonra, ona bir şans daha vermek zorunda hissettim. Ama onu dairesinde başka bir kızla bulduğum gün, içinden başka bir şey çıktı, neredeyse acı bir şey. Ben ağzını bantlamak isteyene kadar özür diledi ama sanki kenarda bir şey bulan benmişim gibi bana sarıldı.
En kötü kısım kısa bir süre sonra geldi. Tek dizinin üzerine çöktü ve uzaklaşmak imkansız hale geldi. Sam’imin tekrar ortaya çıkacağını düşünmeye devam ettim. Yapmadı.
Kuşkusuz, Sam görünüşünde tamamen talihsiz değildi. Daha önceki bir yaşamda, lisede, kendini bir atlet, futbol takımının en iyi savunma oyuncularından biri olarak görüyordu. Sarı saçlarını biraz dağınık bıraktı, favorilerini korudu ve keçi sakalını yüzüne daha sıkı bağladı. Bir tartışma sırasında – tartışmalar çok sıklaştığı için tam olarak ne zaman olduğunu söylemek zordu – bileğinin, kendi içlerinde tamamen umutsuz olmayan pazılarımdan kolayca daha büyük olduğunu gördük. Sadece kişiliği üzerinde daha fazla düşünerek, son zamanlarda iki beden küçük gömlek giyme ihtiyacı hissetti. Görünüşe göre kaslılığı, böyle bir vurgu olmadan yeterince belirgin değildi. Dışarı çıkıp onunla biraz flört edecek birkaç kız bulması nadir değildi. gerçi herhangi bir flörtün o ağzını açtıktan sonra uzun süre devam etmesi nadirdi. Çoğunlukla görmezden geldim, gerçekten umursamayacak kadar bıktım.
Bir keresinde yüzüğü çıkarmakla tehdit ettiğimde ağladı. İyileşmeye çalıştığını, iyileşeceğini söyleyerek yanıma çöktü ve ağladı. O zamanlar ne hissetmem gerektiğinden emin değildim. Onu hile yaparken yakaladığım an nispeten uyuşmuştum. Midemde düğüm düğüm olmadı, bende ona vurma isteği uyandırmadı ya da diğer kızın gözlerini oymak istememe neden olmadı. Bunun hakkında biraz düşündüm, ama çoğunlukla neden umursamadığımı anlamaya çalışmak için. Teklif ettiğinde heyecandan zıplamadım. Kibarca gülümsedim, evet dedim ve hayatıma devam ettim. O anlarda Sam’i sevmediğimi, aşka hiç inanmadığımı fark ettim.
Onunla hiçbir zaman sırılsıklam hissetmedim, ruhumu dökme ihtiyacı duymadım. Unutulmaz tarihte mideme kelebekler gönderdiği hiçbir zaman yoktu. Filmlerde öpüşen, el ele tutuşan, kucaklaşan iyi arkadaşlardık.
Tamam, ben de çok uzaklarda bir yerde bir aşka inandım. Ailem aşık olmuştu ama onlar istisnaydı. Aşk sihir gibiydi, herkes yetenekli değildi ve çoğu onu görmeyi reddetti. Sam’le birlikteydim çünkü o güvendeydi, öngörülebilirdi.
“Asla benim gibi birini bulamayacaksın. Bunu unutma Charley!” İstediği etkiyi elde etmek için gerekenden çok daha fazla güç kullanarak kapıyı çarptı, ama öfkesinin tonuna mükemmel bir şekilde uyuyordu. Parmağımdaki yüzükle oynarken, haklı olmasını umduğumu düşünmeden edemedim. Ama Sam’in benim gibi zeki ve yetenekli başka bir kızı asla elde etmeyeceğini biliyordum. Onu asla hak etmeyecekti.
Kendimi koltuğa bırakırken telefonum tekrar çaldı. Bu özel bir zil sesiydi, bu yüzden kim olduğunu hemen anladım. “Merhaba Jer. Naber?”
Karşı taraftan neşeli bir ses beni karşıladı. Charley! Bütün gün beni aramanı bekleyip durdum. Ne zaman döndün? Nasıl gitti? Neden beni aramadın? Hayatımda daha önce üniversiteden mezun olduğum için hiç bu kadar hayal kırıklığına uğramamıştım! Jeremiah, gerçek varış tarihi konusunda yeterince güvendiğim tek kişiydi ve bunun bugün olduğunu bilen öğretim üyesi olmayan tek kişiydi.
“Sakin ol. Daha yeni döndüm. Dürüst olmak gerekirse, Sam beni arayıp kulağımı uçurmasaydı hala orada olabilirdim. Ayakkabılarımı çıkarmaya ve derme çatma kilerime doğru ilerlemeye başladığımda ses tonuma bariz bir sıkıntı hakimdi.
“O pisliği bir an için görmezden geldin, neden bu kadar uzun sürdü? Ona sadece kampüsü gezdirmen gerekiyordu. Bir turun nasıl geçtiğini soramayacak kadar heyecanlı görünüyordu.
Yiyecek rafından bir yemek kutusu alıp, talimatlara bakmak için çevirdim. Ben de öyle yaptım. Her binaya gittik, ders programını getirdi ve bunun için her şeyin olduğu yere gittik. Ona futbol stadyumunu gösterdim…”
Jeremiah sözümü kesti, “Sen dışarıdayken bu kesinlikle uzun sürmez.”
Ah, kesinlikle haklısın. Beni ucuz, yaylı şilte yatağına fırlattığı ve durması için yalvarana kadar beni büyülediği kısmı tamamen unutmuştum. Kaynaması için ocağa bir tencere su koydum ve telefonda görünmeyeceğini bildiğim halde onun da bunun olduğunu hissedeceğini bildiğim için gözlerimi devirdim.
“Pekala, Bayan Sarcasm. Tek söylediğim, ona bir tur vermekten daha fazlasını yapmış olman gerektiği.
Zamanımızı aldık. Bilmiyorum; konuşuyorduk filan. Sonra geri döndüğümüzde, arabasını boşaltmasına yardım edip edemeyeceğimi sordu, ben de yaptım. Bu, Sam’in aradığı sıralardaydı ve belki o kadar bağırmaz diye umarak aceleyle geri döndüm, ama şansım yaver gitmedi. Yemeğimin içindekileri yavaşça köpüren suya boşaltırken sesimdeki acılık barizdi.
“Onu tekrar görecek misin?”
“Aşkına…” Gülmekten kendimi alamadım. “İlk buluşma falanmış gibi konuşuyorsun. Tiyatro fakültesi ona etrafı gezdirmemi istedi; Yaptım. Herhangi bir sorusu veya benzeri bir şey olursa diye telefon numaramı verdiler, bu durumda evet, onu tekrar göreceğim. Değilse, okul başladığında, departmandakilerden herhangi biri onu görünür olacak kadar uzun süre yalnız bırakırsa onunla görüşeceğim.” Bir kaşık aldım ve tencerenin içindekileri döndürdüm, Matt’in şöhretle ilgili düşüncelerinin kafamın içinde dönüp durduğunu duydum. Gülümsemesinin aralıklı görüntüleri odaklanmayı zorlaştırıyordu.
“Seni tanıdığını düşünüyor musun?”
“Evet. Beni seçmelerden hatırladığını söyledi.”
İçini çekti. “Bahsettiğim bu değil ve sen de biliyorsun…”
“Bununla başlama bile.” Fakülte benden Matt’i gezdirmemi istediği anda ona bırakmasını söylediğim konuya dans ederken, şakacı ses tonum ciddi bir hal aldı.
Ancak ses tonu şakacılığı artırdı. Ah, yapma, Charley. Hatırlamıyor musun o…”
“Jeremiah!” Üzülmediğimi anlaması için kısa bir kahkaha attım. “İşin bitti, tamam mı? Daha fazla konuşkanlık yok. Bu hafta bir ara takılacağız ve sonra saçma sapan düşüncelerini kusabilirsin.
“Sam’in benimle vakit geçirmene aldırmayacağından emin misin?” İsim ağzından döküldü. Telefonda bile, ifadesinde yaptığı yüzü görebiliyordum.
“Senin gey olduğunu düşünmese muhtemelen daha çok umursardı.”
Hattın üzerinden içini çekti. “Biliyor musun, çoğu kız boktan bir ilişki içinde olduklarını kabul edemiyor. seni asla anlayamayacağım Seninle sonra konuşacağım tatlım.”
“İyi geceler Jer.” Telefon kapandı.
O gecenin ilerleyen saatlerinde, benim için normal olan bir kitapla yatağıma yerleştim. Son sayfayı memnun bir gülümsemeyle bitirdiğimde, geceyi bitirme vakti gelmişti. Işığımı kapatmak için yuvarlandım ki telefonum titremeye başladı, neredeyse kendini süt sandığı komodinden indiriyordu. Onu yakalayarak, yeni bir kısa mesaj için ekranın kilidini açtım.
Yardımın için tekrar teşekkürler.
Numara telefonumda kayıtlı değildi ama kimin gönderdiğini oldukça iyi anlayabildim. Oradan nasıl aceleyle ayrıldığımı ve sonrasında gelişen sıkıntıyı düşündüm. Bağımsızlık, hayattaki hemen hemen her şeyle başa çıkmayı nasıl öğrendiğimdi ve Matt için planladığım şey buydu. Ayrıca mesajının ‘ty 4 ur hlp’ gibi bir şey yerine tam kelimelerle hecelendiğini düşünmeden edemedim, bu da beni nedense kıkırdadı.
Elbette. Bana bunun için para ödüyorlar.
Açıklamadaki biraz mizahı yakalayamadıysa, o zaman işimi günün erken saatlerinde onunla birlikteyken yapmamıştım. Işığı söndürdüm ve sol tarafıma döndüm, telefonumu yastığımın altına kaydırdım ve uykuya dalmaya hazırlandım. Uyanmakla uyumak arasındaki o yere vardığım sırada telefonum tekrar çaldı.
Arka ışık gözlerimi yaktı ve bir sonraki mesajı okumam bir saniye sürdü.
Her şey yolunda?
Açıkçası, ayrıldığımda tamamen perişan ve biraz aklımı kaçırmış gibi görünmediğime dair umutlarım sonuçsuz kaldı. Sorusuna dürüstçe cevap vermek bir seçenek bile değildi ama ben yalan söyleme taraftarı değildim.
Sadece bir süper kahraman olmanın yan etkileri
Şaka yalan sayılmazdı. Yine telefonumu yastığımın altına kaydırdım ve uyumak için yuvarlandım. Daha elim telefondan ayrılmadan titredi. Mesaj iki patlamada geldi.
Umarım kötü adamı yakalamışsındır. Yarın mağaza ve yemek yenecek yerler bulma konusunda yardımınızı alma şansım olup olmadığını sormak istiyordum. Gerçekten minnettar olurum, ama yapamazsan sorun değil.
Aklım yine günün dertlerine gitti ve olumsuz yanıt vermem için beni cezbetti. Telefon yeni bir mesaj daha yanıp söndüğünde bir yanıt yazmaya başladım.
Artı, burada tanıdığım tek kişi sensin.
Hemen ardından…
Ve sana bunun için para ödüyorlar, değil mi?
Ve sonra…
Tabii Gotham’ı kurtarmanız gerekmiyorsa.
Tanıdığı tek kişi olmamı isterdi ama mizahı onun için anlaşmayı imzaladı. Yazılı bir mesajın dudaklarımdan gülmesine pek sık rastlanmazdı. Bir anlaşma ile cevap verdim, konuşmayı telefonumdan sildim ve hemen uykuya daldım.