Sen, benim için -sana nasıl söyleyebilirim? Bu konuda her girişim yetersiz kalır-, evet, çünkü sen benim için her şeydin, bütün hayatımdın. Benim için her şey, ancak seninle ilintili olduğu ölçüde vardı, hayatımdakilerin hepsi ancak seninle bağıntılı olduğu ölçüde anlamlıydı. Bütün hayatımı değiştirmiştin. O güne kadar okulda kayıtsız ve sıradan bir öğrenci iken, ansızın birinci oldum, gecenin geç saatlerine kadar pek çok kitap okuyordum, zira senin kitapları sevdiğini biliyordum, senin müziği sevdiğine inandığım için birdenbire, neredeyse inatçı bir ısrarla ve annemi hayretler içerisinde bırakarak piyano çalışmaya başladım. Hoşuna gidebilmek ve sana layık görünebilmek için giysilerimi temiz tutuyor ve söküklerini dikiyordum, ve eski okul önlüğümle -annemin eski bir ev elbisesinden bozmaydı- sol tarafındaki eski ve dört köşe lekeden dolayı kendimi korkunç hissediyordum. Onu fark edip beni aşağı görmenden korkuyordum; bu yüzden ne zaman korkudan titreyerek merdivenlerden yukarıya koşsam okul çantamı lekenin üstüne bastırıyordum. Oysa bu, son derece aptalcaydı: Çünkü sen beni asla, neredeyse hiçbir zaman görmedin.Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu, Stefan Zweig (Sayfa 13)
eserde Namib Çölü’ne belirsiz, silahları etkisiz kılabilen tuhaf bir sesin kaynağını bulmaları için gönderilen Danes müzik grubu üyelerinin hikâyesi anlatılıyor.
philip tonka’nın çöldeki mücadelesi ve özellikle kasvetli bir hastane odasındaki iyileşme sürecini okumak keyifliydi. hemşire Ellen ile olan ilişkisi de hikayeyi kesinlikle zenginleştiriyor.
kitabın konusu etkileyici ve dili oldukça akıcı.
romanda geçen şu meşhur sesin kaynağını keşfettiğinizde şaşıracağınıza inanıyorum.
Benim adım Kinyas. Gün ağrıyor. Başım ağrıyor. İsmimi kendime ben verdim. Bitmeyen bir öfke ve bitmeyen bir mutsuzluğun ifadesi. Bütün insanlara kızgınım. Yaşadıkları için. Hayattan midem bulanıyor... Ateşle oynarım. Yeterince benzin ve karşımda oturan adamın ceketinin iç cebindeki çakmakla dünyayı yakabilirim. Benim adım Neron. Geceleri, çaldığım arabalarla gezerim. Tokyo’da doğdum. İki zenciye üç gram kokain karşılığında bileklerimi kestirttim. Sabah uyandığımda okyanus beni yıkadı. Benim adım Steve McQueen. Bütün bildiklerimi kusarak hayatta kalıyorum. David Bowie’yi rüyamda gördüm. Sabah bir gözüm yoktu. Şiir yazdım. Tam üç tane. Birini rendeleyip makarna sosuma kattım. Diğerini yakıp küllerini kum saatine koydum. Biraz zaman kazandım böylece. Sonuncusunu ise şimdi yazdım. İşte geliyor:Kinyas ve Kayra, Hakan Günday
Sözlerimin sonunu duymadığın zaman.
Cümlelerimin sonunu duymadığın zaman.
Değiştiriyorum son kelimelerimi.
Değiştiriyorum sonumu.
Kendimi ölümsüz olarak görüyorum. Mekân ve zamandan kopalı yıllar oluyor. Bir kıza âşık olmuştum. Onu görmek için altı saat yol almam gerekiyordu. Bir sabah, treni kaçırdım. Âşık olmaktan vazgeçtim. Kendinden vazgeçmenin ne olduğunu asıl ben bilirim. Benim adım Kaygusuz Abdal. Tanrı’dan vazgeçtim. Ölmekten vazgeçtim. Çünkü ölürsem ve eğer yukarıda beni ödül ve ceza sisteminin bekçileri bekliyorsa çok büyük kavgalar etmem gerekecekti. Ölmek istemiyorum, çünkü Tanrı’yı da öldürürüm diye korkuyorum. Ve böyle bir vefata benim dışımda kimse dayanamaz... Platon’un Mağara İstiaresi’ne karşılık, ben de Kuyu İstiaresi’ni yazdım: doğdukları andan itibaren düşen insanların, yanlarından hızla geçen fırsatlara ve başka insanlara tutunup tırmanmalarını ve bunu sadece doğdukları andaki yüksekliklerine erişebilmek için yaptıklarını anlattım. Ancak ellerini ağızlarına sokup, parmaklarını ısırıp hiçbir şeye tutunmamaya kararlı olanları da anlattım. Ve sordum, Tanrı’nın yukarıda mı yoksa aşağıda mı olduğunu. Eskiden poker oynardım. Şimdi de, Tanrı’nın aşağıda, kuyunun dibinde olduğuna oynuyorum. Hayatım masada, birkaç kırmızı oyun fişiyle.
Az yedim, çok içtim. Hâlâ içiyorum. İçki ayırmadım. Alkolü kendime yakıştırdım. Her türlü uyuşturucudan tattım. Bağımlılıktan nefret ettim. Gitmemi, terk etmemi engeller diye. Ne bir maddeye, ne de bir insana bağlandım. Sırf bunu kendime kanıtlamak için eroin kullandım, âşık oldum. İkisini de arkama bakmadan bırakıp gittim. Geçmişe tükürüp geleceği çiğnedim. Bugünü ise uyuyarak geçirdim. Benim adım Houdini. Dünyayı bir oyuncağa çevirdim. Ayak basmadığım yer kalmadı. Kalan varsa, onları da amuda kalkar geçerim! Duvarlara, bedenime resimler çizdim. Bir gün öyle gürledim ki önümde duran şarap kadehi çatladı. Benim adım Hitler. Kendi ordumu kurmak için bir sürü kadına tohumlarımı bıraktım... Şimdiyse ağlıyorum. Hepimiz için. Çünkü hiçbiri işe yaramadı...
Kendimi defalarca buldum, defalarca kaybettim. Gerçek adımı hatırlamıyorum. Kimliğimi bir çocuğa sattım. Çirkinleşmek için çok uğraştım. İsteyene ruhumu kiraladım. Vücudumdaki dikiş sayısını artık bilmiyorum. Hayatımı diktiler. Oysa yırtmak için çok uğraşmıştım... Bir psikiyatra tecavüz ettim. İsminin ve unvanının üzerinde yazdığı, masasındaki mermer parçasıyla. Hapse girdim. Çıktım. Hayat bitmedi. Piyano çaldım. Sattım. Benim adım Deacn Moriarty. 140’ı geçince direksiyonun üzerine yattım. Bagajına ceset sığdırabileceğim arabayı seçtim. Nargileyle sevişenleri seyrettim. Beş bin film seyrettim. Her şeyin farkına vardım. Farkına varılacak bir şey kalmayınca da “Sıradaki hayat gelsin!” dedim. Ne gelen var, ne de giden. Sadece Kinyas ve ben... Kendimi tanıyamadım. Zamanım olmadı. Binlerce dilim pizza yedim. Pepperonni ve siyah zeytinli. Benim adım Miss Piggy. Bütün hayatım boyunca kaçtım. Önüme okyanus çıktı. Daha ileri gidemedim. İçinde boğulmak istedim. Gözlerimi sahilde açtım...
Uyumadım. Pişman olmadım. Kendimden bile. Ben gerçektim. Dünyanın en gerçek adamı! Bana ait bir gezegen bulana kadar insanlara ve kendime zarar vermeye devam edeceğim... Biliyorum, beni linç edecekler. Beni bütün dünya öldürecek. En derinde benim cesedim olacak ancak bedenimi toprak bile kusacak... Aranızdayım her gece. Dolaşıyorum sokaklarda, sol elimde Şam’dan taşıyıp geldiğim yakutlu hançerimle...
Gittim, jazz dinledim. Duke Ellington’ın plağıyla kendilerini kesen kadınları gördüm... Benim adım yok. Çünkü ben yokum. Delirdim. Yetmedi. Delirttim. İğrendirdim. Dünya bendim. Acıyı inceledim üniversitelerde. Üç ayrı okulda, üç yıl. Sonra acıttım akademik kariyerleri ve tabiî ki kendiminkini. Ne çalışmak, ne de bir işe yaramak. Hiçbirine inanmadım. Tespihle adam boğdum. Ben doğdum! Oysa güneş batıdaydı. Ben geceye geldim. Aya misafir oldum... Bunları söylüyorum çünkü anlatılacak başka bir hikâyem yok. Zaten yazma işlerinde de hiç başarılı olamadım. Ben daha çok, fırça ve boyalarla ilgilenendim. Ve dünyaya bırakabileceğim bir miras yok. Bütün değerleri iyi bir pizzanın üstüne içtim...
Japonya’dan Suriye’ye taşındığımızda on iki yaşındaydım. Arapça öğrenmemek için elimden geleni yaptım. Ama yine de sarmaşık gibi dilime dolandı. Arap’ı ve Bedevî’yi T. E. Lawrence’tan öğrenmiştim. Ve Arap yarımadasında var olabilmek için ya ibne ya da silah kaçakçısı olmak gerektiğini anladım. Ben ikisi de değildim. Ama adına çöl denilen, küreğin batmadığı denizde yaşayan insanların hiç de hak etmedikleri bir tarihleri vardı. Bir zamanlar dünyaya hükmeden esmer savaşçıların düştükleri durumu görünce zamanın ne kadar nankör olduğunu anladım. Geçmiş hiçbir şeydi. Kuma kendini gömüp yeniden Arap medeniyetinin hüküm süreceği günleri beklemek ve o gün gelene kadar birbirlerini öldürmek yapabilecekleri tek işti. Ben de onları seyrediyordum. On altı yaşıma kadar hep seyrettim zaten. Hep iyi bir izleyici oldum. On altımda bozuk Arapça, pokerde kazanılmış bir hançer ve bronz bir tenle Avrupa’ya geldim.
Eski kıta beni bekliyordu. Bir dejenere sürüsünden başka bir dejenere sürüsünün içine düşmüştüm. Burada silah kaçakçısı da yoktu. Hepsi ilk gruba dahildi. Ve daha yakınlaşmadan hiçbirine, nefret etmiştim hepsinden de. İki dünya savaşını da bu geri zekâlıların başlatmış olmasına hiç şaşırmamak gerekiyordu. Birbirlerinden o kadar korkuyorlardı ki aynı metroda beş yüz kişi yolculuk yaparken duyulan tek ses makine gürültüsüydü. Halkı aptal ama azınlıkları var olma çabası içinde yarı tanrılar yaratmış bir toplum. Bu yarı tanrılar bugün üstünde yaşadığımız dünyanın edebiyatını, müziğini, resmini, politikasını belirlemiş olanlardı. Ve ben onları sokakta göremiyordum. Kapalı kapılar arkasındaydı Avrupa’yı yönetenler. Halkın karşısına çıktıkları anda çiğ çiğ yeneceklerini bildiklerinden, ukalaca taktıkları yüksek kültür maskesini sadece birbirlerine gösteriyorlardı. Sömürmeye ve sömürülmeye hayatın amacı olarak bakan bu açık tenli ırk, belki de doğanın en büyük hatasıydı... Atom bombası oraya atılmalıymış. Deniz olmalıymış oralarda. Balıklar bile daha iyi geçinirmiş birbirleriyle!
Ama bütün bunların ne önemi var? Entelektüel sapkınlıklarıyla ve dünyanın diğer bütün kıtalarına karşı hissettikleri korku ve nefret kokteyli duygularıyla, son olarak da yeryüzünün görüp görebileceği en salak turistleri olma unvanlarıyla Avrupa halkı kendini öldürmek ya da öldürtmek için bütün nedenlere sahiptir. Sosyal devlet dedikleri, bana kalırsa Gestapo düzeninden başka bir şey olmayan sistemleri, sokakta biri düştüğünde ambulans gelene kadar, yerde yatanın kendileri olmadığı için şükretmelerinden ibarettir. Arap hiçbir sakınca görmeden hiç tanımadığı, kendinden geçmiş yerde yatan bir adamı sırtlayıp en yakın hastaneye koştururken Avrupa insanı aynı adama, adını yeni öğrendiği bininci mikrobu kapmamak için bir metreden fazla yaklaşamaz bile. Çünkü Avrupalının altına yapacak kadar korkması için bir şeyin ismini bilmesi yeter. İsimsiz canavarlar sadece Arap’ı korkutur. Herkesin kendine göre bir paranoyası var. İklimden, saç renklerinden, el parmakları uzunluğundan ya da her neden kaynaklanıyorsa! Herkesin tercih ettiği bir ölüm var...
Her neyse, zaten üzerinde yaşadıkları çirkin kara parçasına sıkışmış, birbirini yiyen, Ortaçağ’dan beri gelen eş değiştirerek yaptıkları salon danslarından grup sekse kadar ahlak anlayışlarını değiştirmemiş Avrupalıları hayatımın geri kalan kısmında da çok iyi tanıma fırsatım oldu.
Genel olarak normal olmadığımı düşünerek kendimi meşrulaştırıyordum. Anormalliğim o yaşlarda herkesin istediği şeylerden farklı hayaller kurmamla sınırlıydı. Yani bir şeyleri arzulayabiliyordum o sıralar. Gitmeyi, siyah giymeyi, bir kamerayla izleniyormuşçasına yaşamayı, güzel kadınlarla yatmayı, dünyayı çözmeyi, hayata başlama vuruşunu yapanı keşfetmeyi ve yaşıtlarımın çok azının kurgulayabildiği benzer kavramları hayal ediyordum... Her zaman yalnız oldum. Yalnızlığı kendimi geliştirmenin tek yolu olarak gördüm. Ama çevremde olup biteni kaçırmak ve yanımdan akıp giden hayat nehriyle yüzümü yıkamamak da bana aptalca geliyordu. Bu nedenle evde çok az zaman geçirmeye ve sokaklarda yaşamaya başladım. Fahişeleri keşfettim. Silah kullanmasını öğrendim. Poker oynamaya devam ettim. Kitap okumayı bıraktım. Artık en ufak boş zamanımda kilometrelerce uzakta olan bir kasabaya trenle gidip, birkaç kadehten ve caddelerini arşınladıktan sonra evime dönüp uyuyordum. Rüyamda yüzleri, sokakları, tren camındaki pastel renkleri görüyordum. İnsanlardan istediğim ölçülerde, ilgilendiğim alanlarda yararlanıyordum. İlişkilerim kontrolüm altındaydı. Kimseyi kendime fazla yaklaştırmıyordum. Dünyayı, hayatı olduğu gibi kabul ediyor ancak bütün bunların dışında da bir gerçeğin olması gerektiğinin üzerine yoğunlaşıyordum. Yani bir şekilde, çok uzaklarda kimliğimi büyük bir seremoniyle yaktıktan sonra gözlerimi kapatıp son nefesime kadar huzur içinde yaşayabileceğim bir yer olduğunu düşünüyordum. Aslında bu mümkündü. Ve bir ara çok yaklaşmıştım. Ama Kinyas hâlâ ortaya çıkmamıştı ve gerçekten böylesi bir hayat isteyip istemediğimi bilemiyordum.
Bütün bunları yazmak o kadar zor ki. Şu an bulunduğum noktada hiçbirinin olmadığını görmek... Aslında bu kadar yükselmek ya da alçalmak, daha doğrusu bu kadar ileri gitmek istememiştim hiçbir zaman. Aynaya bakıp kendini tanıyamamak, insanın kendi anılarını bir başkası yaşamış gibi anlatması, dünyanın kendisi dahil üzerindeki hiçbir şeye kayda değer bir varoluş nedeni bulamamak ve zihnin bedenden binlerce kilometre uzakta olması o kadar korkunç ki!
Hava aydınlanıyor. Kayra’nın yazdıklarını okuyormuş gibi yapıp ilgilendiğimi düşünmesini istemiştim. Oysa tek bir kelimesine bile bakmadım. Şimdi kaçamak bakışlar atıyorum ona ve görüyorum ki elinde başka bir votka şişesi, arkamdaki duvarda asılı olan afişleri seyrediyor. Ne yazdıklarıma bakıyor, ne de burada olduğumun farkında. Belki de dünyada sadece onun yanındayken kendimi hâlâ yalnız hissedebildiğim için böylesine garip bir dostluğumuz var. Birbirimize anlatacak hiçbir şey ve her şeyimiz var. Ve aynı zamanda, o kadar da umursamıyoruz ki söylenenleri, olanları, aynı odada bulunduğumuzu bile unutabiliyoruz. Onu sevdiğimi söyleyemem çünkü duygularım yok ama hayattaki tek bağımlılığım olduğunu itiraf edebilirim... Yoruldum. Çok yorgunum... Yeryüzüne inme zamanı.
“Kayra! Haydi çıkalım buradan. Biraz dolanalım.”
Roman; birbirini severek evlenen, hayata bakış tarzları, kişilikleri farklı olan iki gencin anlaşamayarak ayrılmalarını ele alır.
Sonuçta iki genç birbirlerini tanımaya fırsat bulamadan dünya evine girerler, fakat kişiliklerinin çok farklı kutuplarda olması ve biraz da geçim derdinden dolayı birbirlerinden uzaklaşmak durumunda kalırlar.
Roman, üniversite öğrencisi olan Nihat ile Ömer’in vapurda giderlerken Ömer’in öndeki yerlerde oturun güzel bir genç kızı fark etmesiyle başlar. Vapur iskelede durduktan sonra Ömer kızı kaybetmemek için arkasından ilerlemeye başlar. Ömer tam kıza sesleneceği sırada yanında orta yaşlı bir bayanın olduğunu görür ve bu bayan Ömer’e seslenir. Kadın Ömer’lerin uzaktan akrabası olan Emine teyzedir. Emine teyze kızın adının Macide ve Balıkesir’deki bir akrabasının kızı olduğunu, musikiye duyduğu ilgiden dolayı buraya konservatuar okumaya getirdiğini söyler.
Macide Balıkesir’de okurken musikiye olan yeteneği ve ilgisi hocaları tarafından fark edilir. Bu sırada okula yeni gelen genç öğretmen Bedri Bey ile aralarında bir şey olduğuna dair dedikodu çıkar. Bu dedikodu onların arasında bir anda duygusal bir bağ kurar. Fakat Bedri öğretmen sene sonunda okuldan ayrılmak durumunda kalır ve İstanbul’a taşınır.
Ömer bir akşam Emine teyzesinin evine gider , herkesin morali bozuktur. Macide’nin babası vefat etmiş ve ev halkı bunu Macide’ye söylemiştir. Macide o akşam odasından hiç çıkmaz. Ömer’de kendi için hazırlanan odaya gider ve uykuya dalar. Ertesi gün Macide ve Ömer aynı zamanlarda kalkar evde başka kimse uyanık olmayınca birlikte kahvaltı yaparlar sonra Ömer Macide’yi okuluna bırakır akşamda gelip alacağını söyler.
Ömer akşam Macide’yi alır yürüyerek giderlerken Ömer hislerini Macide’ye açıklar. Macide’de aynı şekilde karşılık verir. O günden sonra her gün birlikte gezmeye başlarlar. Macide’nin babasının vefatıyla parada kesilince Macide’den rahatsız olmaya başlarlar ve bir akşam Macide’yi azarlarlar. Buna çok üzülen Macide o gece tüm bavulunu toplar ve evden çıkar fakat nereye gideceğini bilemez. Kötü bir şey olacağını hisseden Ömer ise Macide’nin evinin önünden gitmemiştir. Macide’yi alarak kendi evine giderler. O geceden sonra karı koca olarak yaşarlar fakat geçim sıkıntısı kısa zamanda baş gösterir.
Ertesi sabah postanedeki işine gider öğlen de Hafız efendi ile yemeğe çıkar Hafız efendi bir sıkıntısını Ömer’e anlatır . Kayınbiraderi hapse girer kefaret için kasadan iki yüz elli lirayı alıp kayınbiraderine verdiğini söyler. Tahliye edildiğinde parayı alıp tekrar yerine koyacağını söyler fakat mahkeme bir türlü olmaz. Rahatlamak için de Ömer’e anlatır.
Ömer akşam eve gittiğinde Nihat ve Profesör Hikmet adında ki iki arkadaşının onu beklediklerini görür. Macide ise bu iki adamdan hiç hoşlanmamıştır. Siyasetle alakalı yazılar yazan Nihat , veznedar Hafız efendiyi ihbar edeceğini söyleyerek ondan para istemeyi önerir fakat iyice geçim sıkıntısı yaşayan Ömer bunu kesinlikle reddeder.
Profesör Hikmet Ömer ile Macide’yi bi akşam sazlı sözlü bir eğlenceye davet eder. Eğlence sırasın Macide Bedri ile karşılaşır. Ablasının rahatsızlığından dolayı Bedri öğretmenliği bırakmış piyano çalmaktadır. Bedri ile Ömer ise uzun zamandır görüşmeyen iki arkadaştır. Bedri Macide’ye olan hislerini hala hissetse de asla belli etmez ve Ömer Sırf Macide’den dolayı sürekli maddi yardımda bulunur.
Ömer bir akşam eve geldiğinde Macide ile Bedri’yi baş başa otururken görünce yanlış anlar ve Bedri’ye hakaretler eder. Ömer sandalyeye oturarak ağlamaya başlar. Geçim sıkıntısından dolayı Hafız efendiyi tehdit ederek para almıştır sonra da pişman olarak bu parayı Nihat’a vermiştir. Ömer yaptığından utanarak hemen Bedri’nin evine gider ve özür diler Bedri Ömer’i affeder.
Yine bir akşam Ömer ve Macide eğlenceye davetlidir . Davette Bedri ile Profesör Hikmet ‘te vardır . Macide oldukça sıkılmıştır fakat Ömer’in kalkmaya hiç niyeti yoktur. Eski arkadaşı olan Ümit isimli bir kızla da oldukça samimi olur. Eğlence sonunda gazinoya gitmeye karar verirler, Ömer ise Macide’yi unutup Ümit’le takılmaktadır. Gazinoda iyice canı sıkılan Macide lavaboya gider o sırada Ömer’in arkadaşı olan İsmet Şerif içeri girer ve Macide’yi sıkıştırmaya çalışır. Macide adamı iterek oradan kaçar. İçeri girip yerine oturduğunda ise Profesör Hikmet tarafından tacize uğrar. Ömer olanları görmesine rağmen Profesöre olan borcundan dolayı sesini çıkaramaz ve Ümit’le ilgilenmeye devam eder.
Macide tüm bu olanlardan sonra Ömer’de dahil herkesten ve her şeyden tiksinmeye başlar. Ömer’e uzunca bir mektup yazar o anda Bedri içeri girer ve Ömer’in tutuklandığını söyler. O günden sonra Bedri ile Ömer’i ziyarete gitmeye başlar. Fakat hep susarlar.
Bir gün yine ziyarete gittiklerinde Macide’nin gitmesini Bedri ile konuşacağını söyler. Macide Bedri’yi dışarıda bekler. Ömer Bedri’ye tahliye olduğunu artık dışarı çıkabileceğini, yalnız hatalarını bildiğini ve Macide’yi daha fazla üzmek istemediğini söyler. Macide’yi Bedri’ye emanet eder dilerse Macide ile evlenebileceğini söyler. Bedri olanları Macide’ye anlatınca Macide sadece susar. Bedri evine taşınmasını söyler Macide bunu kabul eder Bedri’nin kız kardeşine bakacağını da söyler. İçinde garip bir hisle yanında Bedri yürümeye başlarlar.
Balıkesir’den başlayıp İstanbul’da son bulan bir aşk macerası anlatılır. Bu serüvenlerde üç temel şahıs vardır: Macide, Ömer ve Bedri. Macide ve Ömer birbirlerini iyice tanımadan evlenirler. Oysa ikisi ayrı dünyaların insanlarıdır, kişililikleri birbirinin tam aksi yönünde olan insanlardır güzel roman doyumluk yazarın keyifle okuyacağınız icimizde ki Şeytan keyifle okumanızı dilerim. :)
Arkadiy Nikolyeviç Kirsanov : Nikolay Petroviç’in oğludur. Ailesiyle arasında kuşak farkının olduğunu düşünmesine rağmen ailesine karşı saygı duymaktadır. Bazarov’un yakın bir arkadaşıdır ve onun düşüncelerinden kolayca etkilenmektedir. Sanata karşı ilgisi olan bir karakterdir.
Yevgeniy Vasilyiç Bazarov : Nihilizm düşüncesinden etkilenen, hiçbir otorite tanımayan bir kişidir. Tıpla ve doğayla yakından ilgilenmektedir. Bazarov duygularını yansıtmaktan hoşlanmayan ama her türlü tartışmaya da hazır olan birisidir. Pavel Petroviç’ten hoşlanmamaktadır.
Nikolay Petroviç Kirsanov : Arkadiy’nin babasıdır. Nikolay kırk dört yaşında, sanattan hoşlanan, mülk sahibi ve liberal demokrat bir adamdır. Oğlu ile arasında kuşak farkının olmasını istememektedir ve bunun içinde sürekli olarak kendini geliştirmeye çalışmaktadır.
Pavel Petroviç Kirsanov : Arkadiy’nin amcasıdır. Daha önce talihsiz bir aşk macerası yaşamış ve ardından Nikolay’ın yanına taşınmıştır. Kuşak farkı nedeniyle Bazarov ile anlaşamamaktadır ve çoğunlukla onunla onunla zıt fikirlerde olduğu için ondan nefret etmektedir.
Fedosya Nikoleyva ( Feniçka) : Nikolay’ın nikahsız eşidir. Nikolay’a saygı duyan, Pavel’den korkan ve bir dönem Bazarov’dan hoşlanan bir kadındır.
Mitya : Feniçka ve Nikolay’ın kızıdır.
Victor Sitnikov Kirsanov : Bazarov’un eski bir dostudur. Arkadiy ve Bazarov’u bazı kişilerle tanıştırmıştır.
Matvey İlyiç : Arkadiy’nin akrabasıdır.
Yevdoksiya Kukşina : Sitnikov’un Bazarov ve Arkadiy ile tanıştırdığı hoş bir kadındır.
Anna Sergeyevna Odintsova : Bir baloda Bazarov ve Arkadiy ile tanışmıştır. Bazarov’a karşı bazı özel duygular beslemektedir. Daha önceden farklı düşünceleri nedeniyle bir evlilik yaşamıştır.
Prenses Avdotyaa Steponova : Anna ile birlikte yaşamaktadır ve onun teyzesidir.
Katya Sergeyevna Lokteva: Anna’nın kardeşidir. Piyano çalmaktan zevk duymaktadır ve sanatla ilgilenmektedir. Arkadiy’den hoşlanmaktadır.
İrina Vasilyevna Bazarov : Bazarov’un annesidir. Okul nedeniyle uzun süreler oğlunu görememiş ve ona hasret kalmıştır.
Vasilyev İvanoviç Bazarov : Bazarov’un babasıdır. Emekli bir askeri hekimdir.Bazarov’u kızdırmaktan ve onu incitmekten çok çekinmektedir, onunla iyi geçinmeye çalışmaktadır. Guzel ve akıcı müthiş sürükleyeci bir an bitmesini hic istemedim kitabın, :) iyi okurlar.
Yazarın yaşadığı dönemde “Batı’yı yanlış anlama, alafrangalaşan hayat, Doğu-Batı çatışması, yaşadığı toplumun kültürüne yabancılaşma, yozlaşma” teması en çok işlenen konudur. “Felatun Bey ile Râkım Efendi” de bu minvalde yazılmış bir roman.
Eserin isminde kullanılan “Bey” ve “Efendi” sözcükleri de anlaşılacağı gibi iki ucu temsil etmektedir. Batı’yı yanlış anlayan züppe “Bey” in karşısında özünden kopmayan gerçek bir münevver “Efendi”. Yalnız, burada Râkım Efendi’yi tam bir Osmanlı zannetmeyin. Gerektiğinde rakısını da içen, kölesine Fransızca eğitimi veren, piyano dersi aldıran, hatta tuttuğu piyano hocasıyla da gayrımeşru bir ilişki yaşayan ama her daim dürüst, çalışkan, taklitçi bir maymunluktan uzak, özverili, doğu edebiyatını da batı edebiyatını da iyi bilen bir münevver. Buradan hareketle Ahmet Mithat Efendi’nin medeniyet çatışmasına çözümü için orta bir yol diyebiliriz. Râkım Efendi’nin karşısındaki “Felatun Bey” namıdiğer “Platon” köksüz ve züppe bir tiptir. Yazar olumsuzun karşısına koyduğu olumlu tiple okuyucusuna mesajını iletmeyi hedeflemiştir.
Yaşadığı dönemde en önemli gazete olan “Tercüman-ı Hakikat”i çıkarmış Ahmet Mitat Efendi’nin dilde sadelikten yana olduğunun en önemli delili bu eserin sanki günümüz diliyle yazılmışçasına kolay okunurluğudur.
Keyifli okumalar...
İlya Kolyazin’in kontrolü altında, birlikteBabalar ve Oğullar, Ivan Sergeyeviç Turgenyev
yaşamaya başlamışlardı. Babaları tümeninin başına, karısı-
nın yanına dönmüştü. Oğullarına da nadiren yazıcı erlerin
süslü kıvrım kıvrım yazılarıyla dolu, büyük, dört köşe, kur-
şuni kâğıtlar gönderiyordu. Bu dört köşe kâğıtların alt tara-
fında da uçları kıvrılmış harflerle “Tümgeneral Pyotr Kirsa-
nov” imzası bulunurdu.
1835 yılında Nikolay Petroviç üniversiteden mesleğe aday
olarak çıkmıştı. Yine o sene içinde General Kirsanov göre-
vinde başarısızlık yüzünden emekliye ayrılmış, eşiyle birlik-
te oturmak üzere Petersburg’a gelmişti. Sonra tam Tavriçes-
kiy Parkı’nın yanında bir ev kiraladığı, İngiliz Kulübü’ne üye
yazıldığı sırada birden kalp sektesinden ölmüştü. Agafokle-
ya Kuzminişna da hemen arkasından gitmişti. Kadıncağız
başkentin renksiz hayatına bir türlü alışamamış, emeklilerin
sürdüğü sıkıcı yaşayış onu bitirmişti.
Bu arada Nikolay Petroviç, daha annesiyle babası sağken,
onlara epey üzüntü veren bir şey yapmış, oturduğu evin sa-
hibi olan memur Prepolovenskiy’in kızına âşık olmuştu;
genç kız hoş görünümlü ve “kültürlü” denilen kızlardan-
dı; dergilerin “Bilim” köşesinde çıkan ciddi yazıları okurdu.
Nikolay Petroviç yas süresi biter bitmez onunla evlenmiş-
ti. Babasının tanıdıklarının yardımıyla kendisini yerleştirdi-
ği bayındırlık bakanlığındaki görevinden ayrılmış, Maşa’cı-
ğıyla önce Orman Enstitüsü’nün yakınındaki yazlık evde,
sonra şehirde, temiz bir merdiveni, soğukça bir misafir oda-
sı olan küçük, sevimli bir evde, en sonunda da artık büsbü-
tün yerleştiği köyde tatlı günler geçirmişti. Köye yerleştikten
kısa bir süre sonra da oğlu Arkadiy dünyaya gelmişti. Karı
koca birbirleriyle çok iyi geçiniyor, gürültüsüz patırtısız ya-
şıyorlardı. Hemen hemen birbirlerinden hiç ayrılmıyorlar-
dı: Birlikte kitap okuyor, birlikte piyano çalıyor, düettolar
söylüyorlardı. Kadın çiçek yetiştiriyor, kuşlara bakıyor, Nikolay Petroviç ise arada bir ava çıkıyor, çiftlik işleriyle uğ-
raşıyordu. Arkadiy de gürültüsüz patırtısız yetişiyor, serpi-
lip boy atıyordu.
On yıl bir rüya gibi geçmişti. 1847 yılında Nikolay Petro-
viç Kirsanov’un karısı öldü. Adam bu darbeye güç bela da-
yanabildi. Birkaç hafta içinde saçları ağarmıştı. Biraz olsun
derdini unutmak için Avrupa’ya gidecek olduysa da bu sıra-
da 1848 yılı1
gelip çattı. Bunun üzerine, istemeyerek köye
döndü, uzun süren bir hareketsizlikten sonra çiftlikte deği-
şiklik yapmakla kendini oyalamaya başladı.
Nikolay 1855 yılında oğlunu üniversiteye götürüp yer-
leştirmiş, Petersburg’da onunla birlikte üç kış geçirmiş, hiç-
bir yere çıkmadan Arkadiy’in genç arkadaşlarıyla ahbap ol-
maya çalışmıştı. Son kış ise yanına gidememişti. İşte, şimdi
onu 1859 yılı Mayıs ayında, artık saçları büsbütün ağarmış
bir durumda, biraz şişmanlamış biraz da kamburlaşmış ola-
rak görüyoruz: Bir vakitler kendisi gibi üniversiteden diplo-
ma almış olan oğlunu bekliyor.
Uşak saygısızlık etmemek, belki de efendisinin gözü
önünde kalmak istemediği için, demir kapının öbür yanı-
na geçmiş, piposunu yakmıştı. Nikolay Petroviç başını eğ-
di, eşikteki eski püskü basamaklara bakmaya başladı. Alaca-
lı tombul bir civciv iri, sarı ayaklarını vurarak, basamakların
üzerinde ağır ağır dolaşıyordu; pis bir kedi nazlı nazlı par-
maklığın üzerine tünemiş, ona düşmanca bakıyordu. Yakıcı
bir güneş vardı: Hanın loş taşlığından sıcak çavdar ekmeği-
nin kokusu geliyordu.