16 Eylül Burkina Faso başkanlık görevlisi 2015, ülkenin neredeyse bütün liderliğini rehin aldı. Bir mucize, rehinenin imtiyazlı kaderinden ancak Burkinian parlamentosu başkanlığını elinde bulunduran Chériff Sy tarafından kaçınmayı başardı. Cumhurbaşkanı muhafızının cumhuriyete ve cumhuriyetçi siyasi kurumlara bir saldırı başlattığını belirtti. Ancak, konuşmacının öfkeli konuşmaları fazla bir etki yaratmadı. Aynı gün, General Gilbert Diendere liderliğinde Ulusal Demokrasi Konseyi kuruldu.
Önceleri, General Diendere, “Black Spring” adlı popüler konuşmaların ardından 2014’in Arap Baharı’nın analojisiyle 2011’te görevini bırakan ülkenin eski cumhurbaşkanı Blaise Compaore’a güvenlik danışmanı olarak hizmet vermişti. Demokratik savunucular askeri darbeyi engellemeye çalıştılar, ancak X Eylül’de cumhurbaşkanlığı muhafızlarının askerleri 17’te popüler protesto gösterileri yaptı. Göstericilerin dağılması sırasında, resmi verilere göre, üç protestocu ve 60'tan fazla insan yaralandı ve çeşitli derecelerde şiddetli yaralanmalar meydana geldi. Aynı zamanda, Cumhurbaşkanlığı Muhafız Komutanlığı temsilcileri, yalnızca havaya ateş ettiklerini ve sadece askeri personele taş atan genç aşırılıkçıları dağıtmak için cop kullandıklarını bildirdi. Ülkede iktidarı ele geçiren ordunun liderleriyle görüşmeler, diğer iki Batı Afrika ülkesinin başkanlarına - Senegal ve Benin - başladı. Burkina Faso gibi, Senegal ve Benin de eski Fransız sömürgeleridir. Ülkelerin çok ortak yanı var hikayeler ve kültür, böylece Senegal ve Benin liderleri Burkini ordusunu mevcut geçici Başkan Michel Kafando ve bakanlarını rehin almalarını serbest bırakmaya ikna etmeyi bekliyorlar.
Yukarı Volta kolonisinden “İyi İnsanların Ülkesi” ne
Bugünlerde Burkina Faso'da gerçekleşen olayların arka planını anlamak için bu ülkenin tarihine kısa bir gezi yapmak gerekiyor. Burkina Faso, Afrika kıtasının batısında yer alır ve kuzeyde Mali, doğuda Nijer, güneyde Benin, güneyde Togo ve Gana, güneybatıda Fildişi Sahilleri ile sınırlıdır. 2013'taki Burkina Faso nüfusu 17 milyon 692 bin kişi olarak tahmin edildi, ancak ülkenin çok yüksek bir doğum oranına sahip olduğu akılda bulundurulmalı, bu nedenle nüfus hızla ve şimdi “Saygın İnsanların Ülkesinde” büyüyor. Faso "yerel dillerden) en az 18 milyon yaşıyor. Fransa'nın Burkina Faso bölgesindeki sömürgeci genişlemesinden önce, en büyük yerel Mosi halkının yarattığı devletler vardı. XIX yüzyılın sonunda, Mosi'nin feodal krallıkları, Fransız sömürgecilerinin agresif bir politikasının nesnesi haline geldi. 1895’te Fransız egemenliği, Yatenga krallığını tanıdı, 1897’te Fransızlar Fad-Gourmet krallığını sömürmeyi başardı. Aynı zamanda, Fransız sömürge otoriteleri Mosi'nin feodal monarşilerini yok etmedi - sonuçta, hiyerarşik yapıları işgal altındaki bölgelerin idaresinde sömürge idaresine çok yardımcı oldu. Volta Nehri'nin işgal altındaki topraklarında akan adla sömürgeci mülkiyete Yukarı Volta adı verildi. Yukarı Volta karaya oturduğundan, Batı Afrika'daki diğer Fransız sömürge mülkleri arasında çok ikincil mevkileri işgal etti.
Koloninin sosyal ve ekonomik altyapısı pratikte gelişmedi, sömürgecilerin başardıkları tek şey, Yukarı Volta topraklarında önemli sayıda Müslüman yaşamış olmasına rağmen, yerel nüfusun bir kısmının Hristiyanlığa dönüştürülmesiydi. Fildişi Sahili'nin başkenti olan Abidjan ile Yukarı Volta kolonisini birbirine bağlayan demiryolu inşa edildi. Fransa'nın diğer Afrika ve Asya kolonilerinde olduğu gibi, Yukarı Volta için siyasi bağımsızlık için itici güç, İkinci Dünya Savaşı'na son verdi. 1934’te, Yukarı Volta kolonisi Fransa’nın denizaşırı ülkesi oldu ve 1947’te Fransız toplumu içinde özerk bir cumhuriyet oldu. Aynı yıl, Voltaine'in politikacıları Mali ve Senegal'i de içeren Mali Federasyonu'na katılma fikrini düşündüler, ancak fikri terk etti. Mali ve Senegal’e katılmayı reddetmedeki önemli rol, Yukarı Volta’nın metropol ve diğer ülkelerle olan ekonomik ilişkilerini sağlamada önemli rol oynayan komşu Fildişi Kıyısı’nın baskısı ile oynadı, ancak Yukarı Volta’nın Federasyon’a görünmesinden çok korkuyordu. Mali.
Yukarı Volta'nın ilk başkanı, Ağustos ayında 5’in ülkenin ulusal bağımsızlığını ilan eden Maurice Yameogo idi. Maurice Yameogo (1960-1921), Fransa’nın sömürgeci idaresinin eski bir görevlisiydi ve Tarım Bakanı, İçişleri Bakanı ve ardından Fransız topluluğunun bir parçası olarak Yukarı Volta Özerk Cumhuriyeti Hükümet Başkanı olarak görev yaptı. Yameogo’nun bir sivil olmasına rağmen, ülkesinde oldukça katı bir siyasi rejim kurdu, tüm siyasi partileri yasakladı ve Yukarı Volta’daki siyasi faaliyete tekel olan Birlik Partisi’ni kurdu. Bununla birlikte, Yamegoi’nin ekonomik ve sosyal politikası arzu edilmek üzere çok şey bıraktı, bunun da ötesinde cumhurbaşkanının vatandaşlarının hayatını iyileştirmek için can sıkıcı olmadığını, ancak her yönden kendi otoritesini öne sürdüğünü düşünüyor. Ekim ayında 1993’in seçilmesinden sonra, Maurice Yameogo oyların% 1965’ini aldı, huzursuzluk ülkede başladı. 99,9 Ocak 3 Bay Maurice Yameogo istifaya zorlandı ve tutuklandı. Asker Yukarı Volta'da iktidara geldi ve bir dizi sürekli askeri darbe ve rejim değişikliği açtı. Devlet başkanı olarak Yamegoy'i başaran Albay Abubakar Sangule Lamizana (1966-1917), kariyerine Batı Afrika'daki Fransız sömürge kuvvetleri saflarında başlayan ve Senegal'deki Saint-Louis askeri okulunda eğitim görmüş profesyonel bir askeri adamdı. 2005'te Lamizana, tugay generaline terfi etti. Ülkede on dört yıl boyunca iktidarda kaldı, ancak Yukarı Volta ekonomisinde büyük bir değişiklik olmadı. Sadece dünyanın değil, aynı zamanda Afrika kıtasında da en fakir ülkelerden biri olarak kaldı. Öte yandan, General Lamizana, Fransız ordusunun sömürge birimlerinin kalıntılarına dayanarak, aslında sıfırdan yarattığı ulusal orduyu güçlendirmek için önemli miktarda para harcadı. Sonunda, ordu yaratıcısını devirdi.
25 Kasım 1980, Yukarı Volta'da, Üst Volta Canlanma Askeri Komitesi'nin iktidara gelmesi sonucu askeri bir darbeydi. Daha önce Voltai'nin başkenti Ouagadougou'nun garnizonuna komuta eden askeri istihbarat teşkilatının başı Albay Saye Zerbo (1932-2013) başkan oldu. Selefi Lamizana gibi Zerbo da hizmete sömürge birliklerinde başladı, hatta Cezayir ve Çinhindi'deki Fransız sömürge savaşlarına katılmayı bile başardı. Bununla birlikte, Albay Zerbo liderliğindeki askeri kural, ülkedeki sosyo-ekonomik durumu da iyileştiremedi. Dahası, Zerbo, tarım alanı dışında çalışan ülke çalışma çağındaki nüfusun önemli bir bölümünü kapsayan Voltaik sendikaları karşısında kendisine düşman olmuş. 1982'te, Yukarı Volta'da, başka bir askeri darbe oldu. Saee Zerbo, Kasım 7’te devrildi ve Kasım’da 8 kaptanı Jean Baptiste Oedraogo (1942 doğumlu) ülke başkanı oldu. Askeri rütbesine rağmen, Oedraogo darbesine kadar, Ouagadougou'da bir askeri hastanenin baş doktoru pozisyonunda tutulana kadar uzmanlık alanında bir askeri subay, tıp uzmanı (çocuk doktoru) değildi. Üst Volta Başbakanı Oudraogo çok renkli bir kişilik atadı - Kaptan Thomas Sankar (1949-1987). Paraşütçü subay, Sankara 1970-ler sonunda. Pau şehrinde özel kuvvetler eğitim merkezini yönetti, daha sonra Albay Saia Zerbo hükümetinde bilgi için devlet sekreteri olarak görev yaptı. Genç paraşütçü kaptanı aşırı sol politik görüşlere bağlı kaldı ve bir grup komünist subayı yönetti. Sankara'nın kişiliği, Yukarı Volta'nın politik hayatı üzerindeki etkisini sürdüren Fransa'da hemen olumsuz bir şekilde algılandı. Sonunda, Oedraogo başbakanını görevden aldı ve tutuklanmasını emretti.
- Thomas Sankar "Afrika Che Guevara" olarak adlandırıldı. Bugüne kadar birçok genç Afrikalı için bir idol olmaya devam ediyor.
Ancak, Ağustos 4, 1983 Sankara'ya sadık, Kaptan Blaise Compaore komutasındaki askeri personel, eski başbakanı hapishaneden serbest bıraktı ve Ouedraogo'yu devirdi. Thomas Sankar, Ulusal Devrim Konseyi başkanlığını alarak iktidara geldi. Nitekim, hükümdarlığı sırasında, Burkina Faso'da siyasi, sosyal, ekonomik ve kültürel değişiklikler meydana geldi. Belki Sankara’nın Batı Afrika’daki bir ülkede büyük bir sosyal deney yaptığını söyleyebiliriz. Sankara’nın politikası Marksizm’in fikirlerinden, anarşizmden, ama hepsinden önemlisi, Libya’nın bir başka solcu politikacı Albay Muammer Kaddafi’nin halk demokrasisi toplumu kurduğu - Jamahiriya’nın fikirlerinden etkilenmiştir. 4 Ağustos 1984, Ağustos Devrimi olarak adlandırılan askeri darbenin yıldönümünde, Thomas Sankara, Üst Volta Burkina Faso - “İyi İnsanların Vatanı” adını aldı. O zamandan beri ülke bu adı taşıyor. Ancak ülkenin yeniden adlandırılması tek politik yenilikten uzaktı. Aslında Sankara, yönetimin ve askeri işlevlerin devrimi korumaya yönelik komitelere devri şeklinde demokrasinin onaylanması için bir çizgi izledi. Sankara'nın sosyal ve ekonomik politikası, Burkinian filozofu Joseph Ki Zerbo tarafından öne sürülen ve ülkenin sosyal, ekonomik ve kültürel gelişimi sürecinde kendine güvenmeyi sağlayan endojen gelişme kavramına dayanıyordu. Burkina Faso’nun Sankara’nın egemenliği sırasındaki politikası aşağıdaki temel ilkelere dayanıyordu: içsel gelişme, halkın ülkeyi yönetmesine kitlesel katılımı, kadınların özgürleşmesi ve ayrımcılığa karşı mücadele, devlet kurumunu sosyal ve ekonomik ilerlemenin motoru haline getirdi. Sankara'nın esası Burkina Faso’nun dış borcunun tasfiyesi idi. Ülkenin sosyal ve ekonomik altyapısının gelişmesiyle ilgili olarak Sankara, kuyu inşaatına odaklandı. Avrupalıların, Sahra kumu yakınında bulunan ve kuraklıktan ve çölün başlangıcından düzenli olarak etkilenen Sahel ülkesi için bu aktivitenin önemini anlamaları zordur.
Siyasi oyunlar ve Kaptan Sankara'ya suikast
Dört yıl boyunca, Thomas Sankara, Batı'da çok sayıda ve etkili düşman yapmayı başardı. Burkinian liderinin izlediği politika, Amerikalı ve Fransız liderleri pek sevmedi. Öte yandan, Fransa’nın etkisi altında olan ve Sankar’ların dönüşümünün popüler performansları tetikleyeceğinden ve kendi ülkelerindeki sol hükümetlerin onaylanmasının Sankara’ya sempati duymayacağından korkan diğer Batı Afrika ülkelerinin liderleri. Bu listenin tek istisnası, sosyalist fikirlere bağlı kalan Gana hükümdarı Jerry Rollings ve Gana'nın hava kuvvetlerinde teğmen olarak siyasal kariyerine başlayan ve daha sonra bir darbeyle iktidara gelen Sankara gibi oldu. Rolling Sankara sürekli bir araya geldi, toplumun politik dönüşüm deneyimini devraldı. Sankara ile Moammar Kaddafi arasındaki zor ilişkiler. Ulusal Devrim Konseyi başkanı olarak çalışmalarının başlangıcında Sankara, Kaddafi politikalarından ilham aldı, daha sonra iki Afrika lideri arasındaki ilişkiler daha da serinledi. Bazı tarihçiler Sankara'nın Kaddafi’nin Burkinian siyasetini ve ekonomisini Libya’nın çıkarlarına tabi kılma planlarını böldüğüne inanıyor ve bu da Libya’nın devriminin liderini soğutmasına katkıda bulundu.
- Blaise Compaore, 27 yıldır iktidarda.
Liberya ve Sierra Leone elmas yataklarının kontrolünü ele geçirmek için Muammar Gaddafi, diğer Batı Afrika ülkelerinden Liberya'daki Charles Taylor'daki protégé için destek düzenleme gereğini kabul etti. Ancak, Senegal veya Mali'deki darbe Kaddafi için çok fazla olduğundan Burkina Faso'ya dikkat çekti. Sankara bu konuda çok harikaydı ve Kaddafi, Burkina Faso'nun siyasi seçkinlerinde yeni bir favori buldu. Kaptan Blaise Compaore oldu. 1951'te doğdu ve pedagoji okulundan mezun olduktan sonra, öğretmenlik pozisyonunu subay omuz kayışlarına değiştirmeye karar verdi. Compaore, Kamerun'daki askeri okullardan birinde bir eğitim kursu tamamladı ve ardından Yukarı Volta Ordusunda görev yapmaya başladı ve 1982'te kaptanlığa terfi etti. Bir grup komünist subayda en yakın Thomas Sankara ortaklarından biri oldu. Aslında, Ağustos 4’in 1983 askeri darbesini organize eden ve Sankara’nın iktidara geldiğini güvence altına alan Compaore oldu. Sankara hükümetinde, Compaore Devlet Bakanı - delege ve Ulusal Devrim Konseyi üyesi olarak görev yaptı ve 1984'te bu görevlerini Adalet Bakanı Burkina Faso'nun görevleriyle birleştirmeye başladı. Yani Compaore, Sankara yönetiminde en etkili Burkina politikacılarından biriydi. Sankara için olası bir halef olarak seçilmesinin nedeni budur. Muammar Kaddafi, Blaise Compaore'u, önümüzdeki darbeye gerekli askeri desteği sağlayacak olan Liberyalı isyancıların lideri Charles Taylor ile tanıştırdı. Taylor'un Sankara'yı sevmemesi için sebepleri vardı. Sankara, Liberya'daki Taylor isyancılarını desteklese de, kategorik olarak Burkina Faso'daki Taylor birimleri için eğitim kampları düzenlemeye karşıydı. Buna karşılık Compaore, Taylor'a ülkede kampların açılmasına izin vereceğine söz verdi ve Liberya isyancılarının liderinin desteğini aldı. 15 Ekim ayında 1987 Sn. Thomas Sankara, meslektaşları eşliğinde Ulusal Devrim Konseyi toplantısına geldi. Şu anda bir grup silahlı adam tarafından saldırıya uğradılar. Sankara ve on iki destekçisi öldürüldü. Vücutları parçalanmış ve toplu bir mezara gömülmüştür. Daha sonra bilindiği üzere, devlet başkanına yapılan saldırı, bir zamanlar Thomas Sankar tarafından yönetilen Pau kentindeki özel kuvvetler eğitim merkezinin başı Gilbert Dyondere komutasındaki bir grup Burkini özel kuvvetleri tarafından gerçekleştirildi. Daha sonra, Gyöndere, Blaise Compaore'un en yakın görevlilerinden biri oldu ve Burkina Faso Devlet Başkanı'na Devlet Güvenlik Danışmanı pozisyonu verildi.
Başkan Blaise Compaore
Sankara’nın suikastinden sonra, Blaise Compaore - o zamanki Burnizan ordusunun ve devlet görevlisinin 36 yaşındaki kaptanı, ülkenin başkanlığını aldı ve bu görevi yirmi yedi yıl boyunca sürdürdü. On yıllarca süren Compaore’un hükümdarlığı boyunca, Sankara’nın sosyal kazanımlarının neredeyse tamamı kaybedildi. Burkina Faso, Batı'nın Batı Afrika için olağan ekonomik ve siyasi uydusu haline gelen kapitalist gelişim yoluna geri döndü. Burkina Faso, Transsahar Terörle Mücadele Ortaklığı çerçevesinde ABD ile yakın çalışmaya başladı ve 2007'te Amerikan askeri üssü, Batı Afrika'daki ABD istihbarat ağının merkez üssü olan Ouagadougou'da konuşlandırıldı. Burkina Faso’daki üssünden keşif uçağı bölgedeki diğer ülkelere ve komşu Kuzey Afrika’ya uçtu. Aynı zamanda, Compaore, Muammer Kaddafi ile uzun süredir iyi bir ilişkiye girdi ve Libya liderinin iktidara geldiğinde kendisine verdiği yardımı hatırladı. Tam destek alan Charles Taylor ile dostane ilişkiler sürdürüldü. Burkina Faso'daki 27 yıllarında, Compaore'un kaçınılmaz olarak kazandığı, her seferinde oyların% 80'ini kazandığı birçok cumhurbaşkanlığı seçimleri yapıldı. Doğal olarak, ülkenin gerçek sosyal ve ekonomik kalkınmasının neredeyse tamamen yokluğunun arka planına karşı böyle uzun zamandır süren bir Compaore kuralı, halkın öfkesine neden olamadı. Diğer Afrika ülkelerinde olduğu gibi, Burkina Faso'daki protesto eyleminin ana konusu ordu olarak kaldı. Ülkenin politikasında belirleyici olan “silahlı adam” dı - her durumda, en kötü diktatör bile politik gücünün güvenliğini ve güvenliğini sağlayan askerlere ve memurlara bağlıydı. Compaore bir noktada “Praetorians'larını” bile “yakaladı”.
Burkina Faso'daki Nisan 15 2011 gecesinde Ouagadougou'da görev yapan başkanlık alayı üyeleri arasında huzursuzluk yaşandı. Alay askerlerinin uzun süredir barınma yardımı vermediği ortaya çıktı. Bu isyanın sebebiydi. Askerler, ülkedeki sosyal reformların silahlı kuvvetlerin rütbesini ve dosya kompozisyonunu etkilemediği için çok mutsuzdu ve askerleri ve çavuşları desteklemek için tahsis edilen tüm paraya bozuk komutanlar tarafından ödenmişti. Korkmuş Kompaore, ülke hükümetini reddetti, cumhurbaşkanlığı alayının komutanını ve kara kuvvetleri genelkurmay başkanını görevden aldı. Ancak bu, cumhurbaşkanı için yeterli değildi - 22’in Nisan’ındaki 2011’i, Burkina Faso’nun Savunma Bakanı’nı görevlendirerek ülkedeki tüm sivil ve askeri gücü elinde bulundurmaya ve orduyu kontrol etmeye karar verdi. Ancak, askerlerin performansı devam etti. Öğrenciler orduya katıldılar ve Burkini muhalifi Compaore'u açıkça Tunus Devlet Başkanı Ben Ali ile karşılaştırmaya başladı - bu zamandan sonra Batı'nın desteklediği şiddetli konuşmalar Mısır, Tunus ve Libya dahil olmak üzere Kuzey Afrika ülkelerinde gerçekleşti. 24 Mayıs 2011, polisin üç kişiyi vurup öldürdüğü sırada, 136 kişinin yaralandığı, toplu bir gösteri yapıldı. Buna cevaben, öğrenciler iktidar partisinin Bob-Dioulasso ve Gaua kentlerindeki ofislerine ateş açtı. Aynı zamanda, Burkinian öğretmenleri greve gitti. Ertesi gün hükümet, okul işçilerinin maaşlarını artıracağı sözü vererek grevcilerle görüşmeye gitti. Buna karşılık, öğretmenler birliği hükümet karşıtı gösterilere katılmama sözü verdi. Ancak gösterilerin baskısı Tenkodogo ve Bobo-Dioulasso'da bulunan askeri birliklerin askerleri tarafından toplandı. Haziran 3'te Compaore'e bağlı birimler Bobo Dioulasso'da bir gösteriyi dağıttı ve göstericilerin en az yedisini öldürdü. 13 Haziran Compaore, Burkini eyaletlerinin 13 valilerinin yerini aldı. Ancak, Kompaore bu sefer kitleleri ve ordu birimlerinin rütbesini ve dosyasını sakinleştirmeyi başarmasına rağmen, gücünün ciddi şekilde sarsıldığı ve artık 1990-2000-s'deki kadar güçlü olmadığı açıkça ortaya çıktı. Ek olarak, Burkinians, birkaç siyasi liderin devrildiği Arap ülkelerinin örneklerinden ilham almıştır. Görünüşe göre Batı, öncelikle Fransız ve Amerikan özel servisleri tarafından Burkina Faso'daki protesto hareketinin gelişiminde rol oynadı.
Yılın Ekim Devrimi 2014
Ekim ayında, Burkina Faso'da 2014, isyanlar yeniden başladı. Ekim ayında Ouagadougou sokaklarında düzenlenen 28, yüz binlerce genci, taş ve aksesuarlarla donattı. Şehrin ana caddeleri engellendi, dükkanlar ve okullar işlerini durdurdu. Ekim 29'te başkentte ve parlamento binasının dışındaki polislerde bir takım protestolar başladı ve Ekim 30'te polis göz yaşartıcı gaz kullanmaya zorlandı. Bununla birlikte, göstericiler polis kordonundan geçti ve Ouagadougou belediye binasına ve ülkenin iktidar partisi Demokrasi ve İlerleme Kongresi genel merkezine ateş açtı. Cumhurbaşkanlığı sarayına giderken, protestocular tekrar polis ve askeri personel ile çarpıştı. Göstericiler otomobil lastiklerini yaktılar ve hükümet birliklerini geri çekilmeye zorladılar. Cumhurbaşkanlığı gardiyanı göstericileri ateşli silahla ateşlemek zorunda kaldı. оружия. Televizyon ve radyo istasyonlarını savunmak için zırhlı personel taşıyıcılarındaki ordu birimleri öne çıkarıldı. Çok sayıda asker, isyancıların yanına ve hatta eski savunma bakanı General Kuame Lugier'e gitti. Göstericiler, General Lugier'i Burkina Faso'nun yeni cumhurbaşkanlığına atamak istedi. Sermayeye ek olarak, kitlesel huzursuzluk ülkenin diğer büyük şehirlerini de süpürdü. Bobo Dioulasso'da bir Compaore heykeli yıkıldı ve iktidar partisinin belediye binası ve ofisi yakıldı. Ouagadougou'daki Burkina Faso Havaalanı kapatıldı ve hepsi havacılık ülkeye geliş ve gidiş uçuşları iptal edildi. Blaise Compaore, hükümetin dağılmasına ilişkin bir açıklama ve muhalefet liderlerine müzakerelere başlama önerisi ile radyoda konuştu. Burkina Faso Anayasası'nın 43. maddesi uyarınca Compaoré, geçiş hükümeti oluşturmak ve önümüzdeki 90 gün içinde serbest seçimler yapmak amacıyla bir “iktidar boşluğu” ilan etti. Böylece Blaise Compaoré başkanlığının 27 yıllık tarihi sona erdi. İstifa eden devlet başkanı Senegal'e uçtu ve daha sonra Fildişi Sahili'ne sığındı. Silahlı kuvvetlerin komutasının temsilcisi Albay Bureima Fart, Blaise Compaoré'nin ülke başkanı olarak istifaya ilişkin resmi bir açıklama yapan toplanmış göstericilerden önce konuştu. Bu arada, 1957'den beri bu yüksek askeri görevi yapan Burkina Faso Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı General Nabere Honore Traore (2011 doğumlu), Parlamento Ulusal Meclisi'nin dağıtıldığını ve bir geçiş hükümeti kurulduğunu açıkladı. General Honore Traore ayrıca Burkina Faso Başkanı ve ülkenin Savunma Bakanı görevlerini de üstlendi. Ancak, Honore Traore, yüksek askeri görevlerde bulunduğu Compaoré'nin en yakın ortaklarından biri olarak bilindiği için göstericiler memnun değildi.
- merkezde Teğmen Albay Isaac Yakub Zida - Burkina Faso Başbakanı
1 Kasım sabahı, Cumhurbaşkanı’nın Ouagadougou’da ikamet ettiği yerin yakınında bir yangın değişimi gerçekleşti. İtfaiyeden hemen sonra, o zamanki cumhurbaşkanlığı muhafızının alayının komutan yardımcısı olan Albay Isaac Yakub Zida (1965 doğumlu), doğrudan Burkina Faso Başkanı'nın altındaki seçkin bir silahlı birimin halkına hitap etti. Teğmen Albay Zida, Burkina Faso halkının demokrasiyi ele geçirdiğini ve bunun ana rolünün, Compaore'ye sadık güçlerle çatışmalarda kayıp yaşayan Burkini gençlerinin oynadığı açıklandı. Ayrıca, cumhurbaşkanlığı görevlisi memuru, dünya toplumuna Burkina Faso halkının demokrasiye geçiş yönünde yaptığı siyasi seçimi takdir etmeye çağırdı. Zida, şimdi başkanlık muhafız alayı dahil tüm ordu birimlerinin isyancıların tarafına geçtiğini söyledi.
Kasım gecesi 1 2014, Teğmen Albay Isaac Zid, ülkenin Genel Başkanlığına atandı. Bu atamaya ilişkin belge, Kasım ayına kadar Savunma Bakanı görevine devam eden General Honore Traore tarafından imzalandı. Kasım 23'te Isaac Zid, ülkenin geçici cumhurbaşkanlığının görevlerini sivil bir Michel Kafando'ya devretti. Michel Kafando, 17'te doğdu ve Bordeaux Üniversitesi'nden (Fransa) mezun olduktan sonra, Yukarı Volta MFA sisteminde çalıştı. 1942'ta, Sorbonne'da siyaset bilimi doktorasını aldı ve her zaman yalnızca politik bir figür olarak değil, aynı zamanda iyi bilinen bir Burkini entelektüel olarak kabul edildi. 1990’te, Bay Kafando, Ouedraogo hükümetine Dışişleri Bakanı olarak atandı ve 1982’a kadar ve 1983-1998’te bu pozisyondaydı. Burkina Faso'nun Birleşmiş Milletlere temsilcisi olarak görev yaptı. Böylece, Kafando’nun Batı’nın klasik bir proteini - kariyerinin yurtdışında gerçekleştiği ve Amerikalı ve Fransız liderlerle düzenli etkileşimde bulunduğunu gösteren bir politikacı olduğu konusunda tam bir güvence söylemek neredeyse mümkündü. Burkina Faso'nun başkanı olan Michel Kafando, Teğmen Albay Isaac Zidu Başbakanı ve ülkenin Savunma Bakanı'nı atadı. Böylece, Ekim ayaklanmasını destekleyen ordu, geçici makamlarda en üst düzeyde temsil edilmeden kalmadı.
Yeni hükümete karşı muhafızlar
Yeni hükümet, diğerlerinin yanı sıra, silahlı kuvvetlerin Burkina’nın politikası üzerindeki etkisini sınırlayan, ülkede siyasi yaşamın kademeli olarak demokratikleşmesine başladı. 14 Eylül 2015, bir hükümet toplantısında, cumhurbaşkanlığı muhafızının dağılmasıyla ilgili tartışmalar başladı. Bu silahlı oluşum, görevden alınan cumhurbaşkanı Blaise Compaore'un ana direği olarak kabul edildi ve şimdiye dek cumhurbaşkanlığı görevlisinin birçok askeri görevlisi ve memuru, eski şefe sempati duydu. Burkina Faso'nun bu yeni liderleri ve korktular. Cumhurbaşkanlığı muhafız alayı ülkenin en elit silahlı oluşumu olarak kabul edildi ve Burkini ordusunun yapısının bir parçası değil doğrudan cumhurbaşkanına bağlıydı. Blaise Compaore'un kişisel korunmasını sağlayan ve başkent Ouagadougou'daki kitlesel halk ayaklanmasının bastırılmasında ana güç olan başkanlık alayının birimleriydi. Halk muhafızları alayına “demir yumruk Compaore” adını verdi. Cumhurbaşkanlığı muhafızlarının üyeleri arasında, birimlerini dağıtma fikri sert bir olumsuz tepki ile karşılaştı. Yine de - başkanlık görevlisinin arz ve finansal desteği ile hizmet durumu, sıradan ordu birimlerinden daha iyi olanlar için önemli ölçüde farklılık gösterdi. Fakir bir Burkina Faso'ya istifa etmek işsiz kalmak ve ordu birimlerine girmek anlamına geliyordu - ekonomik durumlarını önemli ölçüde kötüleştiriyorlardı, çünkü özellikle ordu, düşük askılı askerler için bu kadar çok boş pozisyonda bulunmuyordu. Eylül 16’te, Cumhurbaşkanlığı Muhafızlarının askerleri ve memurları, hükümet binasına girdi ve Cumhurbaşkanı Vekili Michel Kafando, Başbakan Teğmen Albay Isaac Zied, Bakanlar Augustin Loadu ve René Bagoro'yu gözaltına aldı. Kafando ve Zida destekçileri bir sütun göstericinin başkanlık sarayına geldiklerinde, başkanlık görevlisinin askerleri gösteriye karşı ateşli silahlar kullandı. Eylül 17’te, cumhurbaşkanlığı görevlisi memurlar, mevcut makamların dağıldığını ve Ulusal Demokrasi Konseyi’nin kurulmasını ilan ettiler. Albay Mamadou Babma, ülkenin devlet televizyonunda konuştu ve Kafando’nun ülkenin cumhurbaşkanlığı görevinde bulunmadığını ve istifa ettiğini ve ülkenin siyasi yaşamındaki anormal geçiş döneminin sona erdiğini bildirdi. Ordu, “vatansever ve demokratik güçlerin, toplumun tüm üyelerini Ulusal Demokrasi Konseyi'nde birleştirdiğini” söyledi. - Şimdiye kadar var olan geçici rejime son vermeye karar verildi. Geçici cumhurbaşkanı iktidardan uzaklaştırıldı, geçici hükümet feshedildi (alıntı yapıldı: Burkina Faso darbesi: Avrupa Birliği, cumhurbaşkanı ve başbakan'ın serbest bırakılmasını istedi. darbe /)
- Tuğgeneral Faso Cumhurbaşkanı Muhafız Komutanı Tuğgeneral Gilbert Diendere
Tuğgeneral Gilbert Dyendere (1960 doğumlu), ülkeyi yönetme görevini üstlenen geçici konsey başkanı ilan edildi. Thomas Sankara ve ortaklarının suikastine neden olan Diendere 28 idi ve daha sonra Blaise Compaore'un en yakın asistanlarından ve vekillerinden biri oldu. Yıllar boyunca General Diendere, Burkina Faso başkan muhafızına komuta etti ve cumhurbaşkanına güvenlik danışmanlığı yaptı. 2014'in sonunda, Compaore'un devrilmesinden sonra Gyöndere, başkanlık görevlisinin komutanlığı görevinden alındı, ancak gardiyanlar ve askerlerin kitleleri üzerindeki etkisi ile yakın ilişkiler sürdürdü. Anlaşılan, Gyondere ve destekçilerinin düzenlediği darbe Compaore tarafından desteklendi. Ancak Afrika devletlerinin çoğunluğu Burkina Faso'nun yeni makamlarını tanımıyordu. 17 Eylül 2015 Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, Burkina Faso'daki olayları yasadışı iktidar ele geçirme olarak nitelendirdi ve cumhurbaşkanlığı muhafızları tarafından alınan tüm rehinelerin serbest bırakılmasını istedi. Afrika Birliği ayrıca darbe teröristlerinin organizatörlerini çağırdı ve onları Afrika kıtasının bütün güvenliği için siyasi bir tehdit oluşturmakla suçladı. Saldırganların liderliği, ele geçirilen rehinelerin serbest bırakılmasını reddetme ve hükümeti sivil bir geçiş hükümetinin ellerine iade etmeyi reddetmesi durumunda dünya topluluğu tarafından olası yaptırımlara karşı uyarıldı. De facto, Burkina Faso darbesinden sonra, bir zamanlar dost Afrika ülkeleri arasında bile pratik olarak izole edildi.
Anlaşılan, Afrika ülkelerinin baskısı darbenin politik çizgisini değiştirmede rol oynadı. Eylül 19’te, Benin’in Başkanı Thomas Boni Yayy, görüşmeyi takiben ülkedeki gücün yakında Michel Kafando önderliğinde geçici hükümete geri verileceğini açıklayan General Gilbert Diendere ile bir araya geldi. Cumhurbaşkanı muhafızının, gerçekten de Burkina Faso’nun Afrika Birliği’ne geçici olarak askıya alınmasıyla sonuçlanan olayların uluslararası yanlış anlaşılmasıyla bir araya gelecek şekilde sivil hükümete güç aktarması muhtemel. Her durumda, yakın gelecekte ülkedeki siyasi rejim değişmeli, çünkü yaşanan olaylar ülkedeki askeri-politik ve sosyal durumun daha da istikrarsızlaştırılmasına katkıda bulunuyor. Öte yandan, büyük ölçüde “ağabeyi” nin ne gibi harekete geçeceğine bağlı - Fransa, Burkina Faso üzerinde büyük bir siyasi etkiye sahip. ABD’nin konumu da önemli bir rol oynamaktadır. Dünya topluluğu geçmiş günlerin siyasi olaylarının keskin bir reddettiğini gösterirken. Bu yüzden, Avrupa Birliği, ülkenin geçici cumhurbaşkanı Kafando ve bakanlarının derhal serbest bırakılmasını talep etti. Sonunda, başkanlık görevlisinin komutanları uluslararası örgütlerin taleplerini yerine getirmeye gitti ve Kafando’yu serbest bıraktı. Aynı zamanda, Burkina Faso'nun kara ve hava sınırları açıldı, askeri darbeden hemen sonra muhafızların oluşturduğu cunta tarafından kapatıldı. Anlaşılan, askeri darbeden dolayı Ekim 12'te yapılması beklenen cumhurbaşkanlığı seçimleri bir ay daha ertelenecek. Cumhurbaşkanlığı gardiyanının, yalnızca sandık merkezlerini ve adayları korumakla kalmayıp, aynı zamanda yeni seçilen devlet başkanına güç aktarımını organize etme bakımından da kontrol altında tutulması muhtemeldir.
Bu arada, Burkina Faso'nun karşılaştığı sosyal ve ekonomik sorunların gerçekten acil ve etkili bir çözüme ihtiyaç duyduğu belirtilmelidir. Cumhuriyet, Afrika kıtasındaki en fakir ülkelerden biri olmaya devam ediyor. 90'in üzerinde çalışma çağındaki nüfusun% 100'ü tarımda çalışmaktadır, ancak Burkina Faso'nun GSYİH'sının üçte birinden fazla değildir. Bu, Burkinian topraklarının sadece küçük bir bölümünün tarıma elverişli olduğu gerçeğiyle açıklanmaktadır. Kumlar savana'ya saldırıyor, kuraklıkta hasat eksikliği ve bunun sonucunda da gıdalarla ilgili sonsuz sorunlar yaşanıyor. Burkina Faso'da çiftçilik koşullarının karmaşıklığı, birçok genç Burkini çiftçisini, özellikle de genç yaştakileri, komşu Côte d'Ivoire'a mevsimlik plantasyon işçileri olarak bırakmaya yöneltir. Pamuk ve altın ihraç edilmektedir - Burkina Faso'nun fakir tarımı temel olarak iç pazarın ihtiyaçlarına odaklanmaktadır. Köylü çiftliklerinin çoğu köylülerin kendileri için yazmak için kullanılan diğer mahsullerin yanı sıra sorgum ve darı üretir. Endüstride, nüfusun sadece% 10'u kullanılmaktadır. Doğal olarak, ülke ekonomisinin zayıflığı sosyal gelişimine yansır. Burkina Faso nüfusunun çoğunluğu yoksulluk içinde yaşıyor, ancak bu ülke nüfusunun büyümesini engellemiyor. Örneğin, Burkina Faso, dünyadaki doğal nüfus artışı açısından 11'i, 6 ise kadınların doğurganlığında dünya sıralamasında yer almaktadır (Burkina Faso'daki ortalama kadın, 6,2 doğumlarını ifade etmektedir). Doğum oranıyla ilgili olarak, Burkina Faso dünyanın dördüncü en büyüğüdür - 1000'te bir kişi burada 44 olarak doğar. Aynı zamanda, ülkede bebek ölüm oranı çok yüksektir - bu, 83 kişi nüfusu başına 1000 kişidir (neredeyse her onuncu bebek ölür). Sadece erkeklerin% 29'i ve Burkina Faso'nun kadınların% 15'i okuyabilir ve yazabilir; ülkenin köylü nüfusunun büyük bir kısmı okuma yazma bilmez. Sankara’nın Burkina’nın toplumunu modernize etmeye yönelik politikası, Compaore’in egemenliği döneminde kesildi ve bugün Burkina Faso’da siyasi bir kaos ve ekonomik kriz durumunda, bu ülkenin nüfusunun toplumsal sorunlarına gerçek bir çözüm bulunmuyor.