İlginç bir şekilde, "Aelita" romanı, çok özgür bir şekilde de olsa, 1924'te çekildi. İşte yapılandırmacılık tarzında giyinmiş böyle bir Aelita, sonra gösterdiler ... Filmden bir kare
"Altın çağ yozlaşıyordu,
Atlantis şehirlerinde tokluk başladı.
Hiçbir şey daha dizginlenmemiş bir fanteziyi engelleyemezdi,
sapkınlıklara duyulan susuzluk, harap olmuş bir zihnin deliliği.
Adamın hakim olduğu güç ona karşı döndü.
Ölümün kaçınılmazlığı insanı karamsarlığa sürüklüyordu.
vahşi, acımasız."
A. Tolstoy "Aelita"
Atlantis şehirlerinde tokluk başladı.
Hiçbir şey daha dizginlenmemiş bir fanteziyi engelleyemezdi,
sapkınlıklara duyulan susuzluk, harap olmuş bir zihnin deliliği.
Adamın hakim olduğu güç ona karşı döndü.
Ölümün kaçınılmazlığı insanı karamsarlığa sürüklüyordu.
vahşi, acımasız."
A. Tolstoy "Aelita"
paradoksları hikayeler. Strugatsky kardeşlerin "Yüzyılın yırtıcı şeyleri" kitabını basılı olarak yayınlandıktan hemen sonra okudum. Ve… onu çocukluğundan beri anlamadığımdan değil, hayır. Anladım. Ama içinde anlatılan komünizmi beğenmedim çünkü en başından burada anlatıldığını anlasam da onu böyle hayal etmemiştim. Sonra, 1965'ten sonra, Georgy Gurevich'in "Biz Güneş Sistemindeyiz" romanını okudum ve yerel "komünizm" bana daha anlaşılır ve gerçekçi göründü, belki bu yer dışında:
“Ne de olsa, Orta Asya Cumhuriyeti'nde, geleneklerin rezervinde, geçmişe son derece saygı duyulan, eski geleneklerin ve hatta önyargıların el üstünde tutulduğu bir ülkede büyüdü. Bu cumhuriyet bir zamanlar siyahlar için bir hapishaneydi: dikenli tellerin arkasında tutuldular, zorbalığa uğradılar, dövüldüler, öldürüldüler. Elbette pogromlar uzun zaman önce unutuldu ama burada derinin rengi hatırlandı. Hatırladılar ve belli bir dengeyi korumaya çalıştılar. Böylece burada kuruldu: bir ziyaretçi başkan olabilir, ancak o zaman yerli bir kale her zaman başkan yardımcısı seçilirdi. Ve eğer başkan bir kadınsa, o zaman sekreter bir erkek olmalıdır. Ve okulda siyah bir çocuğa ödül verilirse, hak etmemiş olsa bile beyaz bir çocuğa ödülü kesinlikle çekerler (aksi takdirde bağımlılıkla suçlanırlar!) ”
Romanlarda bulamayacağınız şey!
Cumhuriyet CC'nin açıklamasında pek çok komik şey var - "Medeniyet Kalesi" nin kısaltması, Gurevich bu ülkenin açıklamasında ortaya çıktı. Ve oradaki insanların, özellikle yaşlıların, hala "tanrı" denen efsanevi bir varlığa taptıklarına ve tatillerde etil alkollü su içmek gibi garip bir alışkanlıkları olduğuna, tek kelimeyle "iyi" diye orada bizim gerçeklerimize güldü. yaşam ve düşüncemizin geleneksel karakteri:
"İnsan bencil bir varlıktır. Eksiklikleriyle bile gurur duyma eğilimindedir. Halklar Birliği'ne son katılanlar olarak, Merkez Merkez sakinleri son olduklarından utanmadılar, hatta sebatlarıyla övündüler ve kalıntıları beslediler, ancak onlara gelenek adını verdiler. Birleşik Dünya'nın tüm insanları gibi, Kale sakinleri de ihtiyaçlarına göre aldılar, ancak nedense böyle bir düzene komünist demek istemediler, kendilerine "özgür medeni cumhuriyet" adını verdiler.
20'lerin Rus köylüleri. Kızıl Ordu askeri Gusev - Nikolai Batalov. "Aelita" filminden kare
Ve bazı yerlerde kitap bana çok sıkıcı görünse de, bence karakterleri, Ivan Efremov'un yazdığı aynı "Andromeda Bulutsusu" nun son derece kabataslak karakterlerinden daha canlı görünüyordu. Pekala, böyle doğru ve bazı çok "düz" insanlar yok, tüm manevi mücadeleleri yalnızca meslekleri ve komşularıyla ilgili endişeler. Ve komşunuz herhangi bir nedenle antipatik ise?
Ama yine de, CC'den hoşlanmadım. Öyleyse neden bu kadar geri kalmışlar? Neden komşu ülkelerden insanlar onları yeniden eğitmedi?
İşte tipler, yani tipler. Yüzlerdeki tüm ahlaksızlıklar! "Aelita" filminden kare
Ve sonra 1968'de bir turist olarak annemle birlikte kendimi Bulgaristan'da buldum ve yerel yabancı arabalara, mağazalara ve tüm bunlara baktığımda anladım ki - evet, farklı yaşam standartlarına sahip ülkeler bir icat değil. ve bizim diğerlerinden daha iyi olmamızdansa başkalarının bizden çok daha iyi yaşaması. Tabii ki Çin'de aynı "Hungweibinler" öfkeli olsa da ve ABD'de "Zenciler hala asılıyor."
Ancak çok geçmeden Batı'dan geri kalmış olmamızın nedenleri benim için netleşti. Birincisi, acımasız bir savaş vardı ve bunun üzerinden çok uzun yıllar geçmedi ve ikincisi, bunun nedeni elbette coğrafiydi. Atalarımız, Slavlar döneminde yoğun ormanlarda yaşadılar, çoğunlukla nehirler boyunca birbirleriyle iletişim kurdular, Akdeniz medeniyetinin merkezlerinden “bozkır koridoru” ile ve ortaçağ Avrupa'sından yoğun orman ve bataklıklarla ayrıldılar. bilgi alışverişi durdu.
Ve bu açık değil mi? "Frankların Tarihi" ne göre, Frankların kralı Clovis 496'da vaftiz edildi ve ekibini vaftiz ederken, Prens Vladimir Svyatoslavich tarafından Rus'un resmi Vaftizi sadece 988'de, yani o kadar gerçekleşti. 500 yıl sonra olduğu gibi. Aynı zamanda ne mızrakta, ne kılıçta, ne de kalkanda herhangi bir gerilik gözlemlemedik ama ruhsal gelişim çok yavaş ilerledi.
Birbirine rakip iki kültür türü
Evet ve ortaya çıktığı gibi, kıta kültürü türüne aittik, yurtdışındayken birçok insan Atlantik kültürüne aitti. Aralarındaki farkı, kült film Alexander Nevsky'ye (1938) atıfta bulunarak açıklamak en kolayıdır. Orada söylendi:
“Yurdundan öl, ama gitme!”
Ve böylece:
“Uyumak için uzandığın yer, vatanın orası!”
(Atlantik kültürü).
Açıktır ki, ikinci tür kültürün teması, tarihsel açıdan, birinci türün daha büyük katılığından ve gelenekçiliğinden daha önemli görünüyordu. Peki, ve sonra eski Rus şehirlerinin sitelerinde bulunan kömürler ve kırık kafataslarıyla doğrulanan Moğol-Tatar istilası ve yıllıklarda bununla ilgili her şey ayrıntılı olarak anlatıldı ve sadece bizimkinde değil, aynı zamanda kroniklerde de ve komşu Batı ülkelerinin hükümdarlarının yazışmaları.
Marslılara özgü bir duygu cümbüşü! "Aelita" filminden kare
1908 öngörüsü
Peter, Rusya'yı Avrupa'ya yaklaştırdım ve diğer mirasçıları da aynısını istedi ve aynı ... Planlarında hem ordunun modernizasyonu hem de ülkenin endüstriyel potansiyeli 1920-1930'a kadar tamamlanacak olan II. Nicholas. Ama yürümedi. Bu nedenle, Ekim Devrimi'nden kısa bir süre sonra ülkede bir seferberlik ekonomisinin getirilmesi söz konusuydu ve bu, 1991'e kadar uzun bir süre sürdü. Ülkenin "gelişmiş sosyalizm inşa ettiği" söylendi, ancak V. I. Lenin'in müttefiki ve ardından rakibi olan Alexander Bogdanov'un 1908'de ütopik romanı "Kızıl Yıldız" da bu "sosyalizm" hakkında ne yazdığını görelim:
“Farklı ülkelerde, farklı zamanlarda ve hatta birçok açıdan, muhtemelen farklı nitelikte ve en önemlisi şüpheli ve istikrarsız bir sonucu olan bir değil, birçok toplumsal devrim öngörülüyor. Orduya ve yüksek askeri teçhizata güvenen yönetici sınıflar, bazı durumlarda isyancı proletaryayı öyle ezici bir yenilgiye uğratabilir ki, koca koca devletlerin tamamında sosyalizm mücadelesini onlarca yıl geriletebilir; ve bu türden örnekler zaten Dünya'nın yıllıklarında yer aldı. O zaman, sosyalizmin zafer kazandığı bireysel gelişmiş ülkeler, düşman bir kapitalistin ortasındaki adalar ve hatta kapitalizm öncesi dünyanın bir parçası gibi olacak.
Kendi hakimiyetleri için savaşan sosyalist olmayan ülkelerin üst sınıfları, tüm çabalarını bu adaları yok etmeye yöneltecek, sürekli olarak onlara askeri saldırılar düzenleyecek ve sosyalist uluslar arasında, herhangi bir hükümete hazır, aralarından yeterince müttefik bulacaktır. eski sahipleri, irili ufaklı. Bu çarpışmaların sonucunu tahmin etmek zordur. Ancak sosyalizmin direndiği ve muzaffer olduğu yerlerde bile, karakteri, barbarca vatanseverliğin kaçınılmaz sonucu olan uzun yıllar süren bir kuşatma hali, gerekli terör ve militarizm tarafından derinden ve kalıcı olarak çarpıtılacaktır.
Kendi hakimiyetleri için savaşan sosyalist olmayan ülkelerin üst sınıfları, tüm çabalarını bu adaları yok etmeye yöneltecek, sürekli olarak onlara askeri saldırılar düzenleyecek ve sosyalist uluslar arasında, herhangi bir hükümete hazır, aralarından yeterince müttefik bulacaktır. eski sahipleri, irili ufaklı. Bu çarpışmaların sonucunu tahmin etmek zordur. Ancak sosyalizmin direndiği ve muzaffer olduğu yerlerde bile, karakteri, barbarca vatanseverliğin kaçınılmaz sonucu olan uzun yıllar süren bir kuşatma hali, gerekli terör ve militarizm tarafından derinden ve kalıcı olarak çarpıtılacaktır.
Ve her şey böyle ortaya çıktı.
Ayrıca bir kuşatma durumu vardı:
"Ablukanın her tarafından yüzük ve toplar yüzümüze bakıyor!"
(V. Mayakovsky) ve terör vardı ve ordu, geğirmesi bugün hala farkedilen "barbar vatanseverlik" ile birleştiğinde, Organizasyon Bürosu'nun kararıyla başlayan kozmopolitizme karşı mücadeleden bahsetmeye bile gerek yok. Bolşeviklerin Tüm Birlik Komünist Partisi Merkez Komitesi "Zvezda dergilerinde" ve 14 Ağustos 1946 tarihli "Leningrad".
"Yeni umut"
Ama sonra SSCB çöktü, doktrin dayanamadı, sadece bir (!) Subay yeminine sonuna kadar sadık kaldı, yeni bir dönem başladı ve yavaş yavaş Batı ülkelerinin olduğunu fark etmeye başladık. bizden korkmayı bırakmış, yine bizden çok şey benimsemiş, hem ruhen hem de sosyal olarak bizi daha da geride bırakmış olsa da tanklar ve füzelerimiz daha kötü değildi ve birçok yönden birçok yönden daha iyiydi. Ancak, daha önce olduğu gibi, kılıçlar ve kalkanlar.
Protazanov'un Marslı askerleri nedense çoğu zaman Romalı askerlere benziyordu! "Aelita" filminden kare
Ancak bugün fark etmeye yeni başladığımız bir paradoks var: Adını Atlantik Okyanusu ve efsanevi Atlantis'ten alan Atlantik kültürünün ülkelerinde nasıl bir dünya ortaya çıktı?
Bu arada, diğer şeylerin yanı sıra Aelita romanıyla tanınan yazar Alexei Tolstoy, dedikleri gibi, yalnızca Aelita'nın İkinci Hikayesi uğruna yazdığı ikincisiyle de ilgileniyordu. Ve bu arada, orada bugün kendi zamanında olduğundan daha güncel şeyler yazdı. Okuma:
“Yeni bilginin temeli şuydu: “İnsanda, dünya güçlerinin en güçlüsü uykudadır - saf akıl meselesi. Tıpkı sadık bir el tarafından yönlendirilen yay ipi ile gerilmiş bir okun hedefi vurması gibi, uykuda olan zihnin maddesi de bilgi elinin yönlendirdiği iradenin kirişiyle gerilebilir. Bilgiye talip olmanın gücü sınırsızdır.”
Bu noktaya kadar, her şey harika görünüyor. Ama dahası, dahası, hiç de iyi değil:
"Akıl tek gerçekti, dünya onun temsili, rüyasıydı. Böyle bir varlık anlayışı, her insanın var olan tek şeyin yalnızca kendisinin olduğunu, diğer her şeyin - tüm dünyanın - yalnızca onun hayal gücünün bir ürünü olduğunu iddia etmeye başlamasına yol açmalıydı.
"Yavaşça acele et"
Yani, sonuç olarak Batı dünyası ve Atlantisliler-Mahacitls kültürü, toplumunun en sapkın biçimlerinde yaygın erotizme ve tamamen yüceltilmiş kitle kültürüne dönüştüğü en havlu bireycilik tarafından ele geçirildi. ve hakkında hepimizin iyi bildiği ve burada tarif edeceğimiz çok daha fazlası hiç mantıklı değil. Yani maddi refahın ve kişinin "ben" in özgürlüğüne yönelik sürekli arzusunun "yeni Atlantisliler" için iyi bir şey getirmediğini söyleyebiliriz.
Ama ... olanlardan biraz yavaş bir gelişmenin sonucu olarak, sadece kazandık! Şaşırtıcı bir şekilde, medeniyetlerin gelişimine hakim olan doğal faktörün, tıpkı Tolstoy'un Atlantis'indeki gibi kanlı bir ideolojiler kan davası başladığında, tarihsel sarmalda keskin bir dönüşe hazırlanmak için tüm bu süre boyunca bizim için çalıştığı ortaya çıktı. İnsanlar arasında.
Sonuçta, bize ne diyorlar?
"Rusya yok edilmelidir, çünkü varlığı gereği Batı'daki yerleşik düzene aykırıdır!"
Ama rengarenk çizgili pankartların gölgelediği, anıtların yıkılması ve başkalarının günahlarından tövbe etmeye zorlanan insanların tövbesinin mutlak olduğu bu düzenin mutlak olduğu nerede, kim tarafından ve hangi kitabelerde yazılıdır? Bunun gerçek olduğunu ve aşırıya kaçan zihnin hezeyanı olmadığını mı? Herkes onun hakkında neyi seviyor?
Ve hızla kültürel gerilemeye doğru giden Avrupa ve Amerika'nın orada hala bir şeyler iddia etmesi çok garip ve şaşırtıcı. Rusya'nın uzun süredir bir "Medeniyet Kalesi"ne dönüşmesinin tam da "geri kalmışlığı"ndan kaynaklandığını, öncelikle Batı bireyciliğinin ve mistik Doğu kolektivizminin aşırılık deneyimlerine dayanarak, manevi gelişim yolunda az çok "altın anlam" bulmayı başardı. İnsan toplumunun geleneksel manevi değerlerini tanıyan herkesin her şeyi bırakıp bize gitme zamanı geldi, çünkü yarın bunu yapmaları için çok geç olabilir.
Ve bugün, tabiri caizse, "kafa kafaya" Batı ile ruhsal olarak aynı hizada olsaydık ne olurdu? Bunu düşünmek bile korkutucu. Ve böylece her türden "boktan" bıktık, ama o zaman çok daha fazlası olurdu. Fazla!
Bunu daha önce düşünmemiştim, ama zamanın geçtiği ortaya çıktı ve çok şey, zaman sarmalının iki bin yıldan fazla büyük olduğu ortaya çıktı ve tüm eksilerimiz sanki artıya dönüştü. gerçek olan, zaman içinde uzamış olsa da ... " bir kader armağanı". Gelecekte neye yol açacak? Kim bilir...