Artık bir şeyler yoluna girsin istiyorum. Yaşadığım kararsızlıklar, yediğim boklar, sıçtığım anlar artık bitsin istiyorum. Yalnızlık ne kadar zordur bilir misin? Hiç olmadık anda intihar'ı düşündürtür sana. Koca evde tek başına dolaştığın her an, dünyaya tek geldiğini ve tek başına yaşayıp, sonra da tek başına öleceğin korkuları teslim alır zihnini ve sonrasında da bedenini, beş para etmez bi bok çuvalından ibaret görmeye başlarsın.
Evin en sessiz köşesi dile gelir.
Salonda yürüyen karıncaların ayak seslerini işitirsin, sivri sinekler
vızıldamayı bırakıp seninle konuşmaya başlarlar, ibne hamamböcekleri sık sık
sabunlarını düşürdüklerinden olsa gerek banyodan hiç olmadık sesler
gelir. Mutfakta tabak çanak ne varsa, gecenin bi yarısı sebepsizce dile
gelirler. Onlar dile geldikçe, sen korusa korusa sadece odanın
soğukluğundan koruyacak olan, ama buna rağmen senin ona korkudan; bir
zırhmış gibi davranmaktan geri kalmadığın yüzdeyüz pamuktan yapılmış
olan battaniyeye daha bi sıkı sarınırsın.
Yaşın
ilerledikçe daha bi korkarsın ölümden. Bazen osbir çekerken aklına "ya
şu an ölürsem ve sikim elimde kaskatı kesilmiş bi halde beni böyle
bulurlarsa ne olacak" diye düşünmeden edemezsin..
Zaman, hiç
sormadan bir şeyler alıp götürür senden. Hiç farketmezsin. Bi sabah
kendini 30'unda bulursun. "Onca sene nerde?" diye hesap soracak kimsende
yoktur. Hayatına girip girip çıkanları düşünürsün, kimsesiz kalışının sebebini kendi huysuzluğuna bağlarsın.
Allah diye birini aramaya, bir şeylere inanmaya ihtiyaç duyarsın. Hiç bir şey bulamadığın için kendine sarılırsın..
Var'la,
yok arasındaki gidip gelmelerin, tıpkı bir orospunun altına girdiği
yakışıklının onu bu hayattan çekip kurtarması hayallerine dalıp gitmesi
gibidir. Ne kurtulan olacaktır, ne de kurtacak kimsesi vardır. Zaten yakışıklının gözünde, altındaki orospunun bomboş
bir çuval'dan başka bir anlamı olamaz. Orospunun sadece bir kaç dakikalık sultanlığı vardır. Boşaldıktan sonra biten ve bir çöp bidonuymuş gibi dönüp bakılan. İçine girip çıkan her erkek, ona sadece doğmayacak bir
kaç piç bırakır.
Dışarda
kocaman kahkahalar patlatırsın, mutluluğun kıskanılır. Oysa bilmezlerki
eve dönüp kapıdan içeri girdiğin an yıkılıp kalmışsındır. Kimse bilmez
nelerle savaştığını, hangi gülümselerinin gerçek, hangilerinin sahte
olduğunu. Hayat sana sadece iyi rol yapmayı öğretmiştir, başka da
verecek bir sikim şeyi yoktur zaten onun.
Her yalnız kaldığında gülümsemelerinin yerini asık suratın alır.
Yalnız başına kaldığın her an da için kan ağlar. Ve sen ağlamamak için
asla yalnız kalmak istemezsin. Denize düşen yılana sarılır misali
herkesi iyi biri olarak görürsün. Belkide asıl kötü benimdir diye
düşünürsün. Hem bu kadar farklı fikrin, bu kadar farklı bakış açısının
olduğu bir dünya da kimi kötü diye etiketleyebilirsin ki, kim asıl kötü
olabilir ki? Sen mi, yoksa seni "aşkım" diye sikip, boşaldıktan sonra prezervatifiyle beraber sokağa atan mı orospuçocuğu mu?
Basın Açık Lama'sı: Yazmayı seven ve hatta yazarken eğlenen biriyim. Blogda yazdıklarımın tamamını yaşamadım, yaşamıyorum. Yazdıklarımın içinde; arkadaşlarımdan dinlediğim güzel anılar, çevremden duyduğum konuşmalardaki küçük tatlı anlar, birinin başından geçmiş ve onu üzen olaylardan etkilendiğim için buraya yazmaya karar kıldığım şeyler de var.. Ama yazarken, sanki yaşanılanları ben yaşıyormuşum gibi hissettiğimden dolayı, birinci ağızdan yazmak beni rahatlatıyor. Başka türlü de yazamıyorum. O yüzden "hayatlarınızın küçük bir anından ilham alıyorum" deyip, bu bahsi kapatmak isterim.
Ve son olarak; eğer sizde acı veya tatlı anılarınızı benimle paylaşarak, ilerleyen günlerde (2-3 gün sonra veya 3-5 yıl sonra bile olabilir) yazılarımda yer almasını isterseniz email@example.com'a mail atabilirsiniz. Sevgiler.