Gerçek bir entelektüel, duygularının aksine gerçeğe ve kanıtlara dayalı kararlar verir. Entelektüel olmanın akıllı olmakla ilgisi yoktur. Hepimiz çok aptalca kararlar veren çok akıllı insanlar tanıyoruz. Entelektüel, hayatını yönlendirmek için kalbini değil, aklını kullanan kişidir.
Bir hastaya doktor tarafından, önümüzdeki 24 saat içinde belirli bir enjeksiyon yapmazsa ölümcül olacak nadir bir hastalığı olduğu söylenir. Panik içinde, iğneyi yapmak için kolunu sıvar. O sırada odaya başka bir doktor koşar. “Beklemek!” diye bağırıyor. “Ona yanlış teşhis koydun! Eğer ona o iğneyi yaparsan, 24 saat içinde ölecek!” Hasta neredeyse bayılıyor. Ne yapmalı? Açıkçası üçüncü bir görüş alın! 20 görüş daha alın! Çılgınca konsültasyonlarda bütün bir gün geçirdikten sonra, 20 doktor enjeksiyon olmadan öleceğini ve 10 doktor enjeksiyonla öleceğini söylüyor. Kararı neye göre verilecek? Kararı, argümanları tartmaya ve kanıtların bulunduğu yere gitmeye dayanacak. Enjeksiyon yapma korkusu bir faktör değil. Doktorlar hakkındaki kişisel hisleri, kararıyla tamamen alakasız olmalıdır. Duygularının, kaçınılmaz olarak karşılaşacağı gerçek sonuçlarla hiçbir ilgisi yoktur. Gerçeğin nerede olduğunu keşfetme şansı olduğu sürece, onu ayırt etmeye çalışmak onun çıkarınadır. Gerçeği görmezden gelmek mantıksız ve sorumsuzdur.
İNTOLERANS HAKKINDA?
Gerçeği aramak, zorunlu olarak batılı reddetmeyi içerir. Bir noktada, sonuçlar çıkarılmalıdır. Bu hoşgörüsüzlük mü? Bugün böyle bir inanca sahip olanlar varken dünyanın düz olduğu fikrini reddetmek hoşgörüsüz mü? Peki ya Holokost inkarcıları? Hoşgörüsüzlük: “Yanılıyorsun! Nedenini açıklamak zorunda değilim. Bunu düşündüğün için sadece bir aptalsın.” Hoşgörüsüzlük, aynı fikirde olmadığınız inancı taşıyan kişiyi küçümsemektir. Hoşgörüsüzlük, anlamaya değil kontrol etmeye çalışır. Fikirleri yeniden gözden geçirmeye isteksiz olmak ve diğer bakış açılarını duymaya kapalı olmak demektir. Birinin sebepsiz yere hatalı olduğunu düşünmektir. Ancak hoşgörüyü “değerlerine bakılmaksızın tüm fikirlerin kabulü” olarak tanımlamak, eleştirel düşünmenin sonunu getirir. Bu, kabul ettiğimiz fikirler konusunda artık ayrımcılık yapmadığımız anlamına gelir. Dünya, birbiriyle yarışan çok sayıda fikir, kafa karıştırıcı değerler ve çelişkili argümanlarla doludur. Her düşünen kişinin, ikna edici bir akıl yürütme ve yeterli kanıtla çürütebiliyorsa, fikirleri reddetme hakkı vardır. Hakikat arayışı, entelektüel dürüstlükten ödün vermeden açıklık ve gerçek hoşgörü gerektirir. Kapalı zihin gerçeğe karşı duyarsız kalır. Bağımsız, ayırt edici bir zihin, günün şiddetli akımlarında vazgeçilmez bir rehberdir.