Guatemala devlet başkanı Otto Perez Molina, Nisan ayından itibaren süren, Ağustos ayı sonunda ülke çapındaki işçiler, öğrenciler ve yerlilerle bir genel grev genel direniş kabarışına dönüşen kitle gösterileri üzerine istifa etmek zorunda kaldı. Guatemala’da işçi sınıfı ve kitlelerin isyanı, devlet yönetimindeki çözülmeyi daha önce başlatmıştı. Molina, başbakan ve bir dizi bakanı görevden alıp yargıya gönderek kendini kurtarmaya çalışsa da, bu kitle eylemlerini daha da alevlendirmekten başka bir işe yaramadı. Gücü iyice kırılan Molina, hakkındaki sayısız yolsuzluk ve sahtekarlık delili nedeniyle parlamento tarafından dokunalmazlığı kaldırıldıktan 1 gün sonra istifa etti. Kitle isyan ve direnişi ile çöküşe geçen Molina’ya son darbeyi burjuva parlamentosunun vurması ise, kitleleri burjuva demokrasisinden beklenti içinde, devleti ise asıl işkence ve katliam suçlarına ilişkin daha derin bir sorgulamadan azade tutma taktiği olarak uygulandı.
Nitekim, burjuva parlamento ve medyasının Molina’yı istifaya zorladığı suçlamalar, yolsuzluk ve kara para ile sınırlı tutuldu. Oysa ABD eğitimli ve güdümlü Molina, Guatemala’da gerilla ve halk hareketine karşı 10 yıllardır süren kirli savaş ve katliam rejiminin önde gelen yöneticilerinden biri, 1996’da gerilla hareketinin silah bırakmasının ardından da neoliberal saldırganlığa karşı direnen işçi sınıfı, öğrenci ve yerli hareketlere karşı sayısız katliam ve işkencenin başlıca sorumlusuydu. Guatemala’da militanlığını koruyan işçi, öğrenci, yerli hareketinin önderleri sayısız kez tutuklandı, işkenceden geçirildi. Her yıl çok sayıda sendikacı ve grev ve direniş öncüsü işçi öldürülmeye devam ediliyor.
Kitleler, Perez Molina’nın istifasını asıl kendi zaferleri olarak coşkuyla kutlamakla birlikte, ona resmi suçlamanın yalnızca yolsuzluklarla sınırlanmasına tepkililer. Onun ve tüm devlet kademelerinin, generallerin, istihbarat ve kontrgerilla organizasyonların, halka karşı kirli savaş, işkence ve soykırım suçlarının açığa çıkarılması ve asıl bunlardan yargılanmasını istiyorlar. Tepkilerini yalnız Molina’ya değil arkasındaki ABD’ye de yöneltiyorlar.
Kitlelerin kabaran ve ayaklanmaya dönme sinyalleri veren öfkesi karşında Molina’yı gözden çıkaran ABD ve Guetamala burjuvazisi ise, daha önce pek çok ülkede uygulanan klasik bir “demokrasi projesi” operasyonu ile, atılacak safraları asgari düzeyde tutup, kitlelerin öfkesini söndürüp, tekellerin egemenliğine alttık yapmaya çalışıyorlar.
36 yıldır faşist rejim ve darbelerle, katliam ve işkenceyle yönetilen Guetamala önemli bir dönüm noktasında. Kitlelerin önemli bir bölümü Molina’nın ve ABD’nin ülkedeki darbe, kirli savaş, katliam ve işkence suçlarının da soruşturulması için eylemlerin devamını istiyor. Ancak en büyük tehlike, kitlelerin burjuva ve orta sınıf liberal muhalefet ve “kanaat önderleri”nden ayrışmamış olması ve düzenden “kendini düzeltmesi”ni bekleme eğilimi. Güney Afrika, Brezilya, Türkiye gibi pek çok ülkede, bu süreç, önceki faşist rejimlere kısmi operasyonlarla sınırlanarak, kitlelerin yeni neoliberal burjuva demokratik düzen partilerinin peşine takılması, hesap sorma ve aşağıdan fiili demokrasi iradesini de giderek “düzeltilmiş kapitalizm/demokrasi” hayallerine terk etmesine yol açtı. Sonuçları ise biliniyor.
Guetamala işçi sınıfı ve kitleleri, köhnemiş eski rejim yöneticileri kendi eylemleriyle azletmiş olmanın avantaj ve özgüvenine sahip. Fiili ve aşağıdan grev, işgal, direniş demokrasisi inisiyatifini bırakmadan ilerlemelerini sürdürmeli, işkenceci katillerin sınıfsal-siyasal yargılamasını da bizzat fabrika, okul ve sokaklardaki eylemleriyle gerçekleştirmeli, neoliberal kapitalizmin liberal-reformist özürcüleriyle yollarını ayırmalı, proleter devrimci demokrasi savaşımını yükseltmelidirler.