Boris Johnson’ın liderlik hırslarıyla ilgili her zamanki gibi çekingen diline rağmen, çok açık olan bir şey var: Siyasi bir yarıştan ancak kazanamayacağını düşünüyorsa çekilir. Ve böylece Pazar gecesi oldu.
Eski başbakanın ayakta durmama kararını teyit eden ifadesi, bu Johnson türünün bir klasiğiydi: eşit parçalar, kendi zaferi konusundaki ısrarı ve birlik uğruna başka bir yolu seçtiğine dair sahte bir alçakgönüllülük.
Gerçekte, birçok gözlemci – ve pek çok Muhafazakar milletvekili – Johnson’ın 102 parlamenter meslektaşının desteğini aldığı yönündeki iddiasından, bu sayının yarısından azının bunu alenen söylediği göz önüne alındığında, derinden kuşkulu olmaya devam ediyor.
Johnson’ın, sandıkta bir kez, parti üyelerinin oylamasında büyük olasılıkla zafer kazanacağı ve ardından bir sonraki genel seçimi kazanma şansının yüksek olacağı konusundaki ısrarı konusunda da benzer şüpheler olacaktır.
Bunlardan ilki imkansız değildi, özellikle de artık bir sonraki başbakan olacağı neredeyse kesin olan Rishi Sunak, bazıları Johnson’ın Temmuz ayında istifa ederek çöküşünü hızlandırmakla suçlayan Tory üyeleri arasında son derece popüler olmaktan uzak olduğu için. şansölye.
Ancak muhtemelen Johnson’ın umabileceği en iyi sonuç, milletvekillerinin yaklaşık üçte ikisinin göreve uygun olmadığını düşündüğü bir partinin lideri olarak ortaya çıkmak, hatta bazılarının tekrar devralırsa ayrılma veya istifa etmekle tehdit ettiği bir partinin lideri olarak ortaya çıkmak olacaktır.
100 adaylık barajını geçmemek çok daha aşağılayıcı olurdu. Johnson’ı tanıyanlar, onu, ticaretin standartlarına göre bile, övgü ve onayla yaşayan bir politikacı olarak tasvir ediyor. İstendiğini hissetmiyorsa, dahil olmamayı tercih eder.
Böylece 2016’da, Brexit’çiler tarafından Ayrılma Oy Verme zaferinin belirleyici nedeni olarak selamlanmaktan yeni, Johnson’ın David Cameron’un yerini alacak öncülerden biri olarak faturalandırılmasıydı.
O zaman olaylar daha da dramatikti, ancak benzer bir anlatı izledi. Johnson’ın resmi olarak ilan etmesinden hemen önce, müttefiki ve Oy Bırakma ortağı Michael Gove, Johnson’ın işe uygun olmadığına inandığını ve onun yerine duracağını açıkladı. Johnson, umutları ağır bir şekilde zedelendi, vazgeçti.
Pazar günü Johnson, isterse yarışı kazanabileceği yönündeki tahminini takip ederek şunları ekledi: “Ancak son günlerde ne yazık ki bunun yapılacak doğru şey olmayacağı sonucuna vardım.”
Sözde 102 destekçisi gibi, birçok Muhafazakar Milletvekili veya Johnson’ı yakından gözlemleyen diğerleri, bu cümleyi boş bir kahkahayla karşılayacaktır.
Johnson, dünyanın parti birliği ya da ulusal iyilik uğruna çekildiğine inanmasını istiyor. Ancak bu şeylere gerçekten değer vermiş olsaydı, 50’den fazla bakanlık istifasıyla ve yukarıda asılı duran parlamentoyu yanlış yönlendirip yönlendirmediğine dair resmi bir soruşturma tehdidiyle zorlandıktan üç aydan biraz daha uzun bir süre sonra Başbakan olmak için yeni bir teklifte bulunmayacaktı. kafası.
Belki de Johnson’ın ifadesinin doğru olmasa da samimi olan bir kısmı, “Sunacak çok şeyim olduğuna inanıyorum ama korkarım bu doğru zaman değil” demesidir.
Johnson, haksız yere zorla atıldığına ve bir kez daha verilmesi gerektiğine inanıyor. Ayrıca belki de bu kadar hararetli siyasi zamanlarda geri dönebileceğine inanıyor.
Ancak kesin tahminler tehlikeli olsa da, bu kendini rahatlatıyor, hatta hayal görüyor. Johnson, parlamento oturumu sırasında başka bir tatilden döndü ve bazı eski yardımcılar tarafından sosyal medyada onu “patron” olarak selamlayan dalkavuk bir şekilde karşılandı.
Ama çok yoktu. Sunak’ın 140’tan fazla onaylanmış destekçisi arasında, partinin daha önce Johnsonite sağından Suella Braverman, Kemi Badenoch ve Steve Baker gibi isimler vardı.
Johnson henüz tam olarak farkında olmasa da Muhafazakar partinin dünkü adamıdır. Cameron’ın Tony Blair’i lanetlemesini ödünç almak için: o bir zamanlar gelecekti.