Belki de İngiliz müzik tarihindeki en cüretkar olaydı: ilk albümlerinin yayınlanmasından bu yana iki yılını kutlamaktan çekinen bir gruptan iki konser, 250.000 kişi.
O zamanda, Vaha küçük kulüplerden doğrudan stadyumlara ilerleyerek, Britpop’un en büyük partisine Hertfordshire’daki görkemli bir evde ev sahipliği yapmaya kadar, orta büyüklükteki mekanları hemen hemen atlamıştı. “Bu tarih,” Noel Gallagher ünlü olarak Knebworth kalabalığına söyledi. “Tam burada, şu anda, bu tarih.”
Biletler 22,50 sterlindi ve hangi gece orada olduğunuza bağlı olarak The Prodigy, Manic Street Preachers, The Chemical Brothers ve The Charlatans dizilişini içeriyordu. Tahminen 2,5 milyondan fazla insan gitmek için başvurdu, gişe rekorları kırdı ve gösterilerdeki hikayeler müzik efsanesi: helikopterin gelişi, Liam Gallagher‘ golf arabası gezintisi, sahne arkasında ünlüler birbirine karışıyor; Mick Hucknall, nedense herkesin hakkında bir hikâyesi varmış gibi görünen.
Ancak grubun direktörü Jake Scott, o hafta sonunun gerçek hikayesinin, grubun hayranlarla olan benzersiz ilişkisi olduğunu söylüyor. Oasis Knebworth 1996 belgeseli. İki konserden görüntülerin serpiştirildiği program, izleyiciyi 90’lara götüren nostaljik dramatizasyonlar, araba yolculuklarında artan heyecan, sahneye mümkün olduğunca yaklaşmak için sıraya girme ile hayranları sanki oradaymış gibi geri getiriyor. , nihayet sabit hattan bilet satın alma vızıltı.
Scott, Sky News’e “Herkes orada olmak istedi” diyor. “Tarihteki İngiliz topraklarındaki en büyük rock konseri, gerçekleşmeden önce zaten ünlüydü.
“Grup ve kalabalık arasındaki temas, bence, elle tutulur bir şey. Bu somut bir şey. Ve gidenlerin çoğu için, belki de ilk konserleriydi. Pek çok hikaye var. Ve bu marşlar gerçekten yankı uyandırdı. bu seyirciyle çünkü onlar gibi geliyordu.”
Grupla ilk kez 1995’te Morning Glory’nin videosunu yönettiğinde tanışan Scott için kaçırdığı konseri tekrar ziyaret etme şansıydı.
Biletim vardı, gidemedim, diyor. “Yurtdışındaydım, çalışıyordum. Bütün arkadaşlarım gitti ve şu an içim içim sızlıyor, özellikle filmi yaparken gerçekten neleri kaçırdığımı fark ettim. Şimdi FOMO dediğimiz (kaçırma korkusu) büyük ölçüde acı çektim.” Neyse ki, olayın görüntüleri “gerçekten derinin altına giriyor” diyor.
Michael Spencer Jones, bir fotoğrafçı Oasis’in albümlerinin ve single kapaklarının arkasında o dönemde, grubun üç yıldan kısa bir süre önce sadece bir avuç insanla oynadığını gördükten sonra, başından beri onlarla birlikte olanlar için çok önemli bir hafta sonu olduğunu söylüyor.
“Bütün bu zamanı bir grupla geçiriyorsun ve onları tanıyorsun… müziğe ve bunun herkes için ne anlama geldiğine büyük bir duygusal yatırım var. Yani kalabalığın içinde olmak ve ‘Vay canına, çalmayı bıraktılar’ diye düşünmek iki buçuk yıldan biraz fazla bir süre içinde 12 kişinin önünde bu kadar.’ Mütevazı başlangıçlardan tüm ülkeye uzanan bu yolculuğun tamamen büyülenmesi şaşırtıcıydı.”
Scott’ın belgeseli, grubun en parlak dönemindeki ve 1990’lı yıllardaki konserlerini Euro ’96, o zamanki sanat sahnesindeki patlama ve “değişecek olan bu adam Tony Blair”in arka planında kurgulayan özür dilemeyen bir kutlamasıdır. her şey”. Ayrıca kameralı telefonlar devreye girmeden önce konserlerde ne kadar farklı şeylerin olduğunu da vurguluyor.
Knebworth için izinli olan Spencer Jones bile, hafta sonundan sadece iki hızlı çekilmiş fotoğrafa sahip, biri hayranlardan biri de temizlikten. “Sanırım Noel bir keresinde Oasis’te olmanın tek sorununun onları hiç görememek olduğunu söylemişti,” diyor. “Bu yüzden, fotoğraf çekme sorumluluğuna sahip olmamak ve sadece izleyebilmek güzeldi.”
Orada bulunan birçok kişi – Liam ve Noel dahil – pek bir şey hatırlamadıklarını söyledi. Alkol ya da uyuşturucu yüzünden değil – “herhangi birinin sarhoş olduğu ya da sahnede sarhoş olduğu ya da bunun gibi herhangi bir şey hakkındaki spekülasyonlar çabucak reddedildi [when you see the footage] çünkü iki gece için o kadar iyi olamaz ve bunu böyle sürdüremez ve bunun dışında kalamazsınız,” diyor Scott – ama belki de olayın yoğunluğu.
O sırada grubun sanat tasarımcısı Brian Cannon, “İki geceyi de sahneden izledim, bu yüzden evdeki en iyi manzaraya sahiptim” diyor. “Ama her iki konserin bir saniyesini bile hatırlamıyorum – dövüldüğüm için değil, vurulmadığım için. Olayın diğer kısımlarını canlı bir şekilde hatırlıyorum, ama asıl konserin kendisini, gerçekten tek bir şey hatırlayamıyorum. bu konuda, ki hem Liam hem de Noel, yeterince komik. Sanki neredeyse… o kadar yoğundu ki, hafızamdan silindi.”
Cannon’ın en çok hatırladığı şey olayın “çılgın boyutu”. Yaklaşık 7.000 kişilik sahne arkası konuk listesi, kendi içinde çoğu konserden daha büyüktü. Cannon, “Bir kumarbaz olmadığıma sevindiğimi düşündüğümü hatırlıyorum, çünkü tuvaleti kullanmayı, bir şeyler içmeyi, yemek yemeyi ya da herhangi bir şeyi hayal bile edemiyordum, bu çok büyüktü,” diyor Cannon. “Bu benim için kapsayıcı bir hatıraydı.”
Belgesel, hafta sonundan bazı duygusal hayran hesaplarını içeriyor – baba olacağını hemen önce öğrenen adam, Liam Gallagher’ın tefini hatıra olarak alan bir başkası ve onunla birlikte gelen kızın özellikle dokunaklı hikayesi Kardeşi, yakında kanser teşhisi konacağını bilmeden ve bu, çiftin birlikte “hayattan zevk aldıkları” son anılarından biri olacaktı. Kate Moss ve Anna Friel’i taşıyan bir sürücüye yol tarifi vermek için bir limuzine davet edilen hayrandan bir anekdot da var.
Program, bu hikayelerin yanı sıra, Noel ve Liam arasındaki o sırada, işler sertleşmeden önceki ilişkiyi vurgular.
Küçük kardeşinin kendine özgü, hırlayan canlı Slideaway çaldığı belgeselde Noel, “Yalnızca solistiniz, herhangi bir grup kadar iyisiniz ve eğer Oasis zirvedeyse – ki öyledir – çünkü Liam zirvede” diyor. arka planda, amacını gösteren.
Scott, “Hikayeyi anlatmanın büyük bir kısmı bu dostluk ve kardeşliği göstermekti” diyor. “Onlar en iyi arkadaşları olan iki erkek kardeş… [playing Knebworth] ve gülüyorlar ve bununla dalga geçiyorlar, gerçekten eğleniyorlar. O ilişkiyi, kendiliğindenliğini görmeyi seviyorum, bence izlemesi çok eğlenceli. İçinde bir tatlılık ve çok duygusal bir şey var.
“Düşündüğüm diğer bir şey ise, gergin görünmüyorlar, sadece kendi adımlarını atıyorlar. Neredeyse orada olmanın ve bunun harika olmasını istemenin bariz zevkini görebiliyorsunuz.”
Hem Noel hem de Liam Gallagher baş yapımcı olarak görev yapıyor ve belgeselde onlardan haber alıyorsunuz; Noel, filmin sonunda gelip filmi izlemenin nasıl “her şeyi geri getirdiğini” ve gösterilerin “İncil’e uygun” olduğunu söyleyen Liam’dan çok daha fazla. Scott, Liam’ın programın kendisi için konuştuğunu ve solo kariyerine konsantre olduğunu hissettiğine inandığını söylüyor, ancak kardeşler aynı şartlarda konuşsaydı bunun farklı olmayacağını hayal etmek zor.
Scott, Gallagher’ların dahil etmek istemediği bir şeyin, grubun Blur ile olan rekabeti olduğunu söylüyor. “Çıkardığımız bazı şeyler vardı… Blur ile aralarında bu düşmanlık olduğu fikrini sürdürmek istemediler, örneğin, [because] o günler geçti.”
Yani belgesel tamamen iyi zamanlarla ilgili. Hem Spencer Jones hem de Cannon, konserlerde bile işlerin Knebworth’tan daha büyük olamayacağına dair bir his olduğunu söylüyor.
Spencer Jones, grubun “etrafta olmak gitgide zorlaşıyor”, diyor Spencer Jones, sırf eriştikleri ün düzeyi ve etraflarında çalışan insan sayısının artması nedeniyle. Ve kardeşlerin ilişkisindeki çatlaklar oradaydı. “Birlikte olduklarında çok komik ve espriliydiler” diyor. “İzlemek inanılmaz eğlenceliydi… Yakınlardı. Ama aralarında her zaman o heyecan vardı.
“Bence Liam mükemmel bir şekilde tanımladı. ‘Meyve ve sebze dükkânımız olsaydı, domatesleri nereye koyacağımızı tartışırdık’ dedi ve bence bu gerçekten ilişkilerini özetledi. Ciddi bir fay hattı vardı. İşin ironik yanı, o yaratıcı ilişkiyi yaratmış olması, sonuçta onları birbirinden ayıran şey, bu ilişkiyi özel yapan şeydi.”
“Bundan nereye gidiyorsun?” diyor Cannon, Knebworth şovlarından. “Gerçekten daha fazla büyüyemedi. Yani, aşırılık açısından devam ettiler çünkü kapakta Be Here Now, a Rolls Royce bir yüzme havuzunda kaydettiler. Fazlalık devam etti, sadece büyük konserler açısından değil. “
En azından Knebworth büyüklüğünde değil. Grup arenaları doldurmaya devam etti, ta ki Noel 2009’da bir gün olarak nitelendirene kadar. Yeniden bir araya gelme planı olmadığını açıkça belirtti. Ama belgesel onun içinde bir şeyleri karıştırmış olabilir mi?
Scott, “Buna verecek cevabım yok” diyor. “Umarım öyledir. Hepimiz bunu görmek istiyoruz, bunun olabileceğine inanmayı çok isterim.” Duraklıyor. “Yine de bunun mümkün olduğunu düşünüyorsun, değil mi?”
Oasis Knebworth 1996 23 Eylül’den itibaren sinemalarda!