“Cenova’da gün batımı saatinde bir kuleden uzun bir çan sesi duymuştum: durmak bilmiyordu ve sanki kendi kendisine doymazmış gibi, sokakların gürültüsü üzerinde, akşam göğünde ve deniz havasında çınlıyordu, ürpertici, aynı zamanda çocuksu, hazin. O zaman Platon’un sözlerini anımsadım ve ansızın yüreğimde hissettim: insanca olan ne varsa, büyük bir ciddiyete değmez; yine de – –”
Büyük karakterin tarafsızlığı hoşa gider, ama yalnızca kısa bir süreliğine: daha sonra sabırsızlaşırız. "Bize hiçbir şey söylemeyecek mi? Biz onlar için yok muyuz burada?" Bir "insanlık onurunu incitme suçu" duygusu oluşur.