We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
NAACP: Özgürlük Mücadelesinde Bir Yüzyıl Sivil Haklar Dönemi
NAACP'nin karşı uzun savaşı hukuken Ayrımcılık Yargıtay'ın dönüm noktasında doruğa ulaştı Brown v. Eğitim Kurulu “ayrı ama eşit” doktrini deviren karar. Eski NAACP Şube Sekreteri Rosa Parks'ın koltuğunu beyaz bir adama vermeyi reddetmesi, Montgomery Otobüs Boykotunu ve modern sivil haklar hareketini ateşledi. yanıt olarak Kahverengi Güney eyaletleri okullarda ırk ayrımının kaldırılmasından kaçınmak için çeşitli taktikler başlatırken, NAACP mahkemelerde yaptırım için agresif bir şekilde karşılık verdi. direnç Kahverengi 1957-58'de Little Rock Arkansas Merkez Lisesi'ndeki kriz sırasında zirveye ulaştı. Ku Klux Klan ve diğer beyaz üstünlükçü gruplar, suikast için NAACP yetkililerini hedef aldı ve NAACP'nin Güney'de faaliyet göstermesini yasaklamaya çalıştı. Ancak, NAACP üyeliği özellikle Güney'de arttı. NAACP Gençlik Konseyi bölümleri, ayrımcılığı protesto etmek için öğle yemeği tezgahlarında oturma gösterileri düzenledi. NAACP, sivil haklar için en büyük kitlesel protesto olan 1963 Mart'ını Washington'da organize etmede etkili oldu. Ertesi yıl, NAACP, seçmen kaydı ve eğitimine katılmak için yüzlerce gönüllüyü bir araya getiren devasa bir proje olan Mississippi Freedom Summer'ı başlatmak için Federe Kuruluşlar Konseyi'ne katıldı. NAACP liderliğindeki Sivil Haklar Liderlik Konferansı, bir sivil haklar örgütleri koalisyonu, dönemin başlıca medeni haklar mevzuatının kabul edilmesi yolunda öncülük etti: 1957 Sivil Haklar Yasası, 1964 Sivil Haklar Yasası, Oy Hakları Yasası 1965 ve 1968 tarihli Adil Konut Yasası.
Clarence M. Mitchell, Jr., "101. ABD Senatörü."
Baltimore yerlisi Clarence Mitchell (1911–1984), Lincoln Üniversitesi ve Maryland Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne girdi. Kariyerine muhabir olarak başladı. Dünya Savaşı sırasında Savaş İnsan Gücü Komisyonu ve Adil İstihdam Uygulamaları Komitesi'nde görev yaptı. 1946'da Mitchell, NAACP'ye ilk çalışma sekreteri olarak katıldı. Aynı zamanda NAACP Washington Bürosu'nun direktörü, NAACP'nin baş lobicisi ve 1950'den 1978'e kadar Sivil Haklar Liderlik Konferansı'nın yasama başkanı olarak görev yaptı. Mitchell, kapsamlı bir dizi sivil hakların geçişini güvence altına almak için Capitol Hill'de yorulmak bilmeyen bir kampanya yürüttü. yasalar: 1957 Sivil Haklar Yasası, 1960 Sivil Haklar Yasası, 1964 Sivil Haklar Yasası, 1965 Oy Hakları Yasası ve 1968 Adil Konut Yasası. Yenilmez kararlılığı ona “101. ABD Senatörü” ünvanını kazandırdı.
Clarence M. Mitchell, Jr., Direktör NAACP Washington Bürosu, 28 Şubat 1957. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (100.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # ppmsca.23839]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj0
Herbert Hill, Irk ve Emek Otoritesi
Brooklyn'de doğan Herbert Hill (1924–2004) New York Üniversitesi'nde ve New School for Social Research'te okudu. Daha sonra 1948'de NAACP kadrosuna katılmadan önce Birleşik Çelik İşçileri için organizatör olarak çalıştı. 1951'de çalışma sekreteri oldu. Bu sıfatla, entegrasyon veya adil istihdam uygulamalarını reddeden işçi sendikaları ve endüstrilere karşı yüzlerce dava açtı. Ayrıca grev gözcüleri ve kitlesel gösterileri silah olarak kullandı. Irk ve emek konusunda büyük bir otorite olarak tanınan Hill, Capitol Hill'de sık sık ifade verdi ve Birleşmiş Milletler ve İsrail Devleti için bir danışman olarak görev yaptı. 1997'de emekli olduğu Wisconsin Üniversitesi'nde Afro-Amerikan çalışmaları ve endüstriyel ilişkiler alanında ortak bir profesörlüğü kabul etmek için 1977'de NAACP'den ayrıldı.
Herbert Hill, 1950 ve 1960 arası. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (101.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # cph.3c26947]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj1
Harry Tyson Moore, Florida Lideri
Harry T. Moore (1905–1951) kariyerine Florida, Brevard County'de öğretmen olarak başladı ve burada yerel NAACP'yi kurdu. NAACP desteğiyle 1937'de bir ücret eşitleme davası açtı. 1941'de NAACP'nin eyalet çapındaki şubelerinin başkanı oldu ve 1945'te 100.000'den fazla siyah seçmen kaydeden Florida Aşamalı Seçmenler Birliği'ni kurdu. Bu faaliyetler Moore'a 1946'da işini kaybettirdiğinde, NAACP onu Florida'nın genel müdürü olarak işe aldı. 1951'de Moore, Groveland'da beyaz bir kadına tecavüz etmekten hüküm giyen iki siyah gencin temyiz başvurusunu kazanmasına yardım etti. Beyaz bir şerif, sanıkları yeni bir davaya giderken vurduğunda, iddianamesini istedi. 1951'de Noel gecesi, Moore ve karısı Harriette, Ku Klux Klan tarafından evlerinin altına yerleştirilen bir bomba tarafından öldürüldü.
Harry Tyson Moore, yaklaşık 1950. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (102.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # cph.3c28702]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj2
“Özgürlük için Savaş” Kampanyası
1953'te NAACP, Abraham Lincoln'ün Özgürlük Bildirgesi'nin yüzüncü yılı olan 1963'e kadar ayrımcılığı ve ayrımcılığı ortadan kaldırmak amacıyla “Özgürlük için Savaş” kampanyasını başlattı. NAACP, kampanyayı finanse etmek için 1963'e kadar yılda bir milyon dolar toplama sözü verdi. Konsept, NAACP'yi başlatan Lincoln Günü “Çağrısını” hatırlatıyor. NAACP, yıllık Lincoln Günü kutlamaları, ilgili etkinlikler ve Lincoln'ün temel özgürlük ve insan kardeşliği fikirlerini çağrıştıran programlarla tarihi boyunca Abraham Lincoln ile olan bu bağı teyit etmiştir. NAACP, “Özgürlük İçin Savaş”ı bir slogan olarak benimsedi.
Özgürlük için Mücadele Fonuna İlişkin Yıllık Konferans Kararını Uygulamak için Komite Toplantı Tutanakları, 8 Ekim 1953. Daktilo yazısı. Sayfa 2 - Sayfa 3 - Sayfa 4 - Sayfa 5 - Sayfa 6. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (103.00.00) NAACP'nin izniyle
Dijital Kimlik # na0103p1
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj3
NAACP Bağış Kampanyası, Marguerite Belafonte
Marguerite Byrd, 1944'te Hampton Enstitüsü'nde öğrenciyken ve Norfolk, Virginia'daki bir deniz üssünde görev yaparken şovmen Harry Belafonte ile tanıştı. 1948'de evlendiler ve iki kızları oldu. 1950'lerde Belafonte, New York'un kadın editörü olarak çalıştı. Amsterdam Haberleri, erken çocukluk eğitiminde eğitim direktörü ve radyo yorumcusu. 1958'den 1960'a kadar Duke Ellington ve Jackie Robinson ile birlikte NAACP'nin Özgürlük için Mücadele Fonu kampanyasına eş başkanlık etti. Yıllık bir milyon dolarlık bağış toplama hedefine ulaşmak için ülke çapında seyahat etti ve hayır amaçlı moda şovu “Fashions for Freedom”u sundu. Eylül 1960'da NAACP ekibine özel projeler direktörü olarak katıldı.
Marguerite Belafonte ve NAACP Özgürlük Fonu balonlarını tutan küçük çocuk, 1950 ile 1960 arasında. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (118.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # ppmsca.23841]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj4
Robert L. Carter, Hukuk Uzmanı
Thurgood Marshall, Robert L. Carter'ı (d. 1917) 1944'te Inc. Fund'da hukuk asistanı olarak işe aldı ve 1945'te onu avukat yardımcılığına terfi ettirdi. Carter, Lincoln Üniversitesi ve Howard Hukuk Okulu'ndan mezun oldu ve Hukuk Yüksek Lisans derecesi aldı. Kolombiya Üniversitesi. Brifinglerin hazırlanmasına yardım etti. McLaurin ve ter davalar ve tartışılan McLaurin Oklahoma'da ve Yüksek Mahkeme'de. Carter daha sonra Marshall'ın anahtar yardımcısı oldu. Brown v. Eğitim Kurulu durum. Sosyal bilim araştırmalarını kullanarak ırk ayrımcılığının olumsuz etkilerini kanıtlamak için çok önemli bir faktör haline geldi. Kahverengi karar. için de kısa bir yazı yazdı. Kahverengi davayı açmış ve savunmayı Yargıtay'a sunmuştur. 1956'dan 1968'e kadar NAACP'nin Baş Hukuk Müşaviri olarak görev yaptı. 1972'de Başkan Nixon, Carter'ı hâlâ yargıç olarak başkanlık ettiği New York Güney Bölgesi ABD Bölge Mahkemesine atadı.
Robert L. Carter, 1940 ve 1955 arası. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (105.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # cph.3c26948]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj5
Earl Warren'ın Okuma Kopyası Kahverengi Fikir
Baş Yargıç Earl Warren'ın okuma kopyasını Kahverengi elinde not edilir. Warren, eşi benzeri görülmemiş bir olayla, her bir adalet adına görüşü açıkladı. Drama, Mahkeme'nin bu konuda ikiye bölüneceği yönündeki yaygın tahminle daha da arttı. Warren, kararın oybirliğini vurgulamayı, "oybirliğiyle" marjinal bir notasyonla vurgulamayı hatırlattı; bu not, basılı okuma kopyasından ayrılarak, "Bu nedenle, oybirliğiyle kabul ediyoruz. . . ” Warren anılarında o anı gerçek bir sıcaklıkla hatırlıyordu: "'Oybirliğiyle' sözü söylendiğinde, bir duygu dalgası odayı hiçbir kelimeyi veya kasıtlı bir hareketi süpürmedi, ancak tanımlamaya meydan okuyan belirgin bir duygusal tezahürü."
“Oybirliğiyle”, görüşün yayınlanan versiyonuna dahil edilmemiştir ve bu nedenle sadece bu yazıda bulunmaktadır.
Earl Warren'ın okuma kopyası Kahverengi v. Tahta görüş, 17 Mayıs 1954. İmzalı notlar içeren basılı belge. Earl Warren Kağıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (106.00.00)
Dijital Kimlik # na0106
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj6
Için avukatlar Brown v. Eğitim Kurulu
Yargıtay toplandı Brown v. Eğitim Kurulu 9 Aralık 1952'de bir duruşma yapıldı. 7 Aralık 1953'te bir duruşma yapıldı ve 17 Mayıs 1954'te karar verildi. Üç avukat, Thurgood Marshall (ortada), NAACP'nin Hukuki Savunma Fonu'nun baş danışmanı ve George E. C. Hayes ile Briggs davasının baş avukatı (sol) ve James M. Nabrit (sağ)Bolling davasının avukatları, Mahkeme'nin ayrımcılığı anayasaya aykırı bulma kararının ardından birbirlerini tebrik eden Yüksek Mahkeme'nin merdivenlerinde duruyorlar.
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj7
Roy Wilkins, En Uzun Süre Hizmet Eden NAACP Lideri
Roy Wilkins (1901–1981), bir bakanın oğlu olarak St. Louis'de doğdu. Minnesota Üniversitesi'ne devam ederken, yerel NAACP sekreteri olarak görev yaptı. Mezun olduktan sonra editör olarak çalışmaya başladı. Kansas Şehri Çağrısı, siyah haftalık. Wilkins'in Çağrı'da NAACP'ye verdiği manşet, 1931'de onu NAACP sekreter yardımcısı olarak işe alan Walter White'ın dikkatini çekti. 1934'ten 1949'a kadar Wilkins, aynı zamanda Kriz. 1950'de NAACP yöneticisi oldu ve Sivil Haklar Liderlik Konferansı'nın kurucu ortağı oldu. 1955'te Walter White'ın yerine NAACP yönetici sekreteri olarak geçti. Onun liderliğinde NAACP, okullarda ırk ayrımcılığının kaldırılmasını ve temel medeni haklar yasasını başardı ve en yüksek üyeliğe ulaştı. Wilkins, 1977'de en uzun süredir hizmet veren NAACP lideri olarak emekli oldu.
Warren K. Leffler. Roy Wilkins, NAACP Genel Sekreteri, 5 Nisan 1963. Fotoğraf. U.S. News & World Report Magazine Fotoğraf Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (100.01.00)
[Dijital Kimlik # ppmsc.01273]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj8
Emmett Till'in Linç Edilmesi
20 Ağustos 1955'te, Chicago'dan on dört yaşında siyah bir çocuk olan Emmett Till, Money kasabası yakınlarındaki Mississippi, Leflore County'deki amcasını ziyaret etmek için güneye giden bir trene bindi. Bir markette beyaz bir kadına ıslık çaldığı için kaçırıldı, vahşice dövüldü ve vurularak öldürüldü. Boynuna yetmiş beş kiloluk bir çırçır yelpaze bağlı olarak parçalanmış cesedi, 31 Ağustos'ta Tallahatchie Nehri'nin dibinden çekildi. NAACP Güneydoğu Bölge Direktörü Ruby Hurley, Mississippi Saha Sekreteri Medgar Evers ve Amzie Moore, Mississippi'deki Bolivar İlçesi şubesi cinayet soruşturmasını başlattı ve tanıklar sağladı. Hurley raporlarını FBI'a gönderdi ve Kriz. NAACP bu basın açıklamasını Till'in cesedinin bulunmasından bir gün sonra yayınladı.
Emmett Till'in linç edilmesine ilişkin basın açıklaması, 1 Eylül 1955. Daktilo yazısı. Sayfa 2. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (107.01.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0107_01]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj9
Emmett Till Flyer için Adalet
23 Eylül 1955'te, tamamı beyaz bir jüri, Roy Bryant ve J.W. Emmett Till'i linç etmekle suçlanan iki beyaz adam Milam. Karar uluslararası protestolara yol açtı. NAACP, Emmett Till'in annesi Mamie Bradley'in özel konuşmacı olduğu yerel şubelerin himayesinde ülke çapında kitlesel gösteriler düzenledi. Bayan Bradley'e bazen Ruby Hurley eşlik ederdi. Duruşmada gözlemci olan Medgar Evers, Thurgood Marshall ve Kongre Üyesi Charles Diggs (D-Michigan) da konuşmacı olarak görev yaptı. Duruşmanın ardından, sivil hakların federal olarak korunmasına yönelik artan kamu talebi, 1957 tarihli Sivil Haklar Yasası'nın kabul edilmesine yol açtı.
Kitle Toplantısı Protesto Emmett Till Linching ve Duruşma [Mississippi'de] 21 Ekim 1955 Cuma, Community A.M.E. Kilise. . . , [1955]. El ilanı. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (107.02.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0107_02]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj10
Rosa Parks'ın Tutuklanması
1 Aralık 1955'te, kırk üç yaşındaki Rosa Parks, otobüs koltuğunu beyaz bir yolcuya vermeyi reddettiği için Montgomery, Alabama'da düzensiz davranıştan tutuklandı. Bir şehir yönetmeliğini ihlal ettiği için tutuklanması ve on dört dolar para cezası, Afrika kökenli Amerikalı otobüs sürücülerinin ve diğerlerinin Montgomery şehir otobüslerini boykot etmesine neden oldu. Aynı zamanda, Dexter Avenue Baptist Kilisesi'nden o zamanlar tanınmayan genç bir bakan olan Martin Luther King, Jr tarafından yönetilen Montgomery İyileştirme Derneği'nin kurulmasına da yardımcı oldu. Boykot bir yıl sürdü ve Sivil Haklar Hareketi ile Dr. King'in dünya çapında dikkatini çekti.
Bayan Rosa Parks, Montgomery, Alabama, 1956'da parmak izi alınıyor. Jelatin gümüş baskı. New York World-Telegram and Sun Collection, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (109.00.00)
Dijital Kimlik # cph-3c09643
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj11
Rosa Parks'ın Tutuklama Kaydı
Rosa Parks, Alabama, Montgomery otobüs boykotunda bir liderdi ve bu, ayrımcılığın birçok sosyal ortamda tartışılacağını gösterdi. Bir federal bölge mahkemesi, kamuya açık otobüslerde ayrımcılığın anayasaya aykırı olduğuna karar verdi ve şu sonuca vardı: Kahverengi durum, Plessy - Ferguson Açıkça olmasa da zımni olarak reddedildi.” Yüksek Mahkeme, bölge mahkemesinin kararını, 1954 ile 1958 arasındaki geçici süreçte izlediği ortak bir usulle görüş belirtmeden onayladı.
Rosa Parks'ın tutuklama kaydı, 5 Aralık 1955. Yazılı belge. Sayfa 2. Frank Johnson Kağıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (108.00.00)
Dijital Kimlik # na0108p1
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj12
NAACP'yi Yasaklama Çabaları
Sonra Kahverengi Kararın ardından, birkaç Güney eyaleti, ırk ayrımının kaldırılmasından kaçınma stratejisi olarak NAACP'yi eyalet çapında yasaklamak için davalar başlattı. 1 Haziran 1956'da Alabama Başsavcısı John M. Patterson, NAACP'ye eyalet dışı şirketlerin kayıt olmasını gerektiren bir eyalet yasasını ihlal ettiği için dava açtı. Bir eyalet yargıcı, NAACP'ye operasyonları askıya almasını ve üyelik listeleri de dahil olmak üzere şube kayıtlarını göndermesini veya 100.000 $ para cezasına çarptırılmasını emretti. İçinde NAACP - Alabama (1958) oybirliğiyle alınan bir Yüksek Mahkeme, NAACP'nin örgütlenme özgürlüğü ile üyelik listelerini açıklamama hakkına sahip olduğuna karar verdi. Dava, esasına göre yargılamayı reddeden Alabama mahkemesine geri gönderildi. Yüksek Mahkemeye yapılan üç ek itirazdan sonra, NAACP nihayet 1964'te Alabama'daki faaliyetlerine devam edebildi.
J.L. Leflore'dan Thurgood Marshall'a, Alabama Eyalet Başsavcısının Alabama'da NAACP'yi yasaklama çabaları hakkında, 4 Haziran 1956. Yazılan mektup. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (110.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0110]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj13
Ruby Hurley, Güneydoğu Bölge Direktörü
Ruby Hurley (1909–1980), Miner Teachers College ve Robert H. Terrell Hukuk Okulu'na gittiği Washington, D.C.'de doğdu. NAACP çalışmasına 1939'da Washington DC'de bir gençlik konseyi düzenleyerek başladı. 1943'te ulusal gençlik sekreteri seçildi. Görev süresi boyunca gençlik birimlerinin sayısı 86'dan 280'e çıktı. 1951'de Hurley, Derin Güney'deki üyelik kampanyalarını koordine etmek için Birmingham, Alabama'ya gönderildi. Sonuç olarak, Güneydoğu Bölge Ofisini örgütleyerek ilk müdürü oldu. Onun liderliğinde Güneydoğu Bölgesi, 500'den fazla şubesiyle NAACP'nin en büyük bölgesi haline geldi. Alabama 1956'da NAACP'yi yasakladığında, Hurley Atlanta'ya taşındı. Orada Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi ve Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı ile anlaşmazlıklarda NAACP'yi savundu. 1978 yılında bölge müdürü olarak emekli oldu.
Ruby Hurley, NAACP'nin Gençlik Sekreteri, 1943 ile 1950 arasında. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (113.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # ppmsca.23840]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj14
1957 Sivil Haklar Yasası
1957'de Clarence Mitchell, Yeniden Yapılanma'dan bu yana ilk kez kabul edilen bir sivil haklar yasa tasarısı için Kongre'de iki partili desteği topladı. Başsavcıya medeni haklar davalarında dava açma yetkisi veren Bölüm III, yasalaşmadan önce tasarıdan çıkarıldı. 1957 tarihli Medeni Haklar Yasası, sivil hak ihlallerini araştırmak için yeni bir Sivil Haklar Komisyonu oluşturdu ve Adalet Bakanlığı'nda bir başsavcı yardımcısı başkanlığında bir Sivil Haklar Bölümü kurdu. Ayrıca vatandaşların oy kullanmasını engelleyecek eylemleri yasakladı ve başsavcıya oy hakkını korumak için ihtiyati tedbir talep etme yetkisi verdi. Kanun, yeterli yaptırımı sağlamasa da, daha geniş kapsamlı mevzuatın önünü açtı.
ABD Kongresi. Kamu Hukuku 85-315, 85. Kongre, H.R. 6127 (1957 Sivil Haklar Yasası), 9 Eylül 1957. Sayfa 2 - Sayfa 3 - Sayfa 4.NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (111.00.00)
[Dijital Kimlik # na0111p1]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj15
Daisy Bates ve Little Rock Nine
Daisy Bates, yayıncı Arkansas Eyalet Basın ve Arkansas NAACP Şubeleri Devlet Konferansı başkanı, NAACP'nin Little Rock, Arkansas'taki devlet okullarında ırk ayrımını kaldırma kampanyasına öncülük etti. Thurgood Marshall baş danışman olarak görev yaptı. Okul yönetim kurulu, dokuz siyah gencin kabulünü onaylayarak, Merkez Lise ile süreci başlatmayı kabul etti. Karar, Arkansas Ulusal Muhafızlarına Merkez Liseyi kuşatma emrini veren Arkansas valisi Orval Faubus da dahil olmak üzere birçok beyaz vatandaşı öfkelendirdi. Siyah öğrenciler tekrar tekrar girmeye çalıştıklarında, gardiyanlar ve öfkeli beyaz bir kalabalık tarafından geri çevrildiler. Başkan Eisenhower, Vali Faubus'u Yüksek Mahkemenin kararını onaylamaya ve siyah öğrencilerin korunmasını sağlamaya zorlamak için Little Rock'a federal birlikler gönderdi. 25 Eylül 1957'de, federal birlikler öğrencilere güvenli bir şekilde Merkez Liseye kadar eşlik etti. Krizin ortasında, Daisy Bates, öğrencilerin ilerlemesini bildirmek için Roy Wilkins'e bu mektubu yazdı.
Daisy Bates, Little Rock Nine'ın tedavisi hakkında NAACP Genel Sekreteri Roy Wilkins'e, 17 Aralık 1957. Yazılı mektup. Sayfa 2. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (112.00.00) NAACP'nin izniyle
Dijital Kimlik # na0112p1
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj16
Ella Baker, Şube Müdürü
Ella Baker (1903–1986) Littleton, Kuzey Karolina'da büyüdü ve Raleigh'deki Shaw Üniversitesi'nde eğitim gördü. 1930'larda New York'ta bir topluluk organizatörü olarak çalıştı. 1940 yılında NAACP personeline saha sekreteri olarak katıldı ve 1943'ten 1946'ya kadar şube müdürü olarak görev yaptı. Baker, Güney'i dolaştı, yeni üyeler topladı ve seçmenleri kaydetti. 1957'de otobüs boykotunu organize eden Montgomery Geliştirme Derneği'ne danışmanlık yaptıktan sonra Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'nın kurucu ortağı oldu. SCLC yönetici direktörü olarak, Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi'ni (SNCC) oluşturan 1960 konferansını düzenledi. SNCC'nin, Mississippi'nin tamamen beyazlardan oluşan delegasyonunu 1964 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'na meydan okuyan Mississippi Özgürlük Demokrat Partisi'ni düzenlemesine yardımcı olarak kilit bir danışman olarak kaldı.
Ella Baker, 1943 ve 1946 arası. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (114.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # cph.3c18852]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj17
“50 Yıl: Özgürlük, Sivil Haklar, İlerleme”
NAACP, Altın Yıldönümünü bu sayı ile kutladı. Kriz 12 Şubat 1959'da New York Community Church'de dergi ve anma törenleri düzenlendi. Törenin açılış konuşmacısı, Hukuk Komitesi Başkanı ve kölelik karşıtı William Lloyd Garrison'ın büyük torunu Lloyd K. Garrison oldu. Yönetim Kurulu Başkanı Roy Wilkins ve Channing H. Tobias da açıklamalarda bulundu. NAACP'nin kurucusu William English Walling'in dul eşi Anna Strunsky, Lincoln Day Call'u okudu. Kurucuların diğer akrabaları, Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısı Robert C. Weaver tarafından 500'ü aşkın izleyicinin beğenisine sunuldu.
Kriz. “50 Yıl: Özgürlük, Sivil Haklar, İlerleme,” Haziran-Temmuz 1959. New York: NAACP, 1959. Genel Koleksiyonlar, Kongre Kütüphanesi (115.000.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0115]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj18
Öğrenci Oturma Hareketinin Başlaması
1 Şubat 1960'ta, Kuzey Karolina Merkez Tarım ve Teknik Koleji'nden dört öğrenci, Greensboro, Kuzey Karolina'da ayrı bir Woolworth öğle yemeği tezgahına oturdu. Hepsi NAACP gençlik konseylerinin üyeleriydi. Birkaç hafta içinde benzer gösteriler Güney'e yayıldı ve birçok öğrenci tutuklandı. NAACP avukat sağladı ve para cezaları veya kefalet bonoları için para topladı. Nisan 1960'ta Kuzey Karolina, Raleigh'deki Shaw Üniversitesi'ndeki bir konferansta öğrenciler kendi örgütlerini, Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi'ni (SNCC) kurdular. Bu broşür, NAACP gençlik konseyleri tarafından düzenlenen öğrenci oturma eyleminin başlangıcını anlatıyor.
Fikirlerini Değiştirdikleri Gün. New York: NAACP, Mart, 1960. Sayfa 2 - Sayfa 3 - Sayfa 4 - Sayfa 5 - Sayfa 6 - Sayfa 7. NAACP Kayıtları, El Yazmaları Bölümü, Kongre Kütüphanesi (117.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0117p1]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj19
James Meredith için Federal Hükümet Koruması
Eylül 1962'de bir federal mahkeme, Mississippi Üniversitesi'ne, on altı aylık bir hukuk mücadelesinden sonra, yirmi sekiz yaşındaki Hava Kuvvetleri Kıdemli James Meredith'i kabul etmesini emretti. Mississippi Valisi Ross Barnett kararnameye uymadı ve Meredith'in kaydolmasını fiziksel olarak yasakladı. Başkan Kennedy, Ulusal Muhafızları federalleştirerek ve Meredith'i korumak için Ordu birlikleri göndererek yanıt verdi. Beyazlar tarafından günlerce süren şiddet ve ayaklanmalardan sonra, Meredith, federal polislerin eşlik ettiği 1 Ekim 1962'de kaydoldu. Kargaşada iki adam öldü ve 300'den fazla kişi yaralandı. Askerde ve Jackson Eyalet Koleji'nde kredi kazandığı için, Meredith bir sonraki Ağustos'ta olaysız bir şekilde mezun oldu.
John A. Morsell, NAACP Genel Sekreter Yardımcısı, Başkan John F. Kennedy'nin James Meredith davasında Federal hükümetin yardımını talep etmesi, 21 Eylül 1962. Yazılan mektup. Sayfa 2. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (123.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0123p1]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj20
Medgar W. Evers, Saha Sekreteri
Bir çiftçinin oğlu olan Medgar W. Evers (1925–1963), Mississippi, Decatur'da doğdu. 1952'de Alcorn Tarım ve Mekanik Koleji'nden mezun olduktan sonra Mississippi Deltası'nda siyahi bir sigorta şirketinde çalışmaya başladı. Aynı zamanda NAACP için örgütlenmeye başladı. 1954'te NAACP'nin eyaletteki ilk saha sekreteri oldu. Başlıca görevleri yeni üyeler toplamak ve ırksal şiddet olaylarını araştırmaktı. Ayrıca seçmen kayıt kampanyalarına ve kitlesel protestolara öncülük etti, boykotlar düzenledi, ayrımcılığa karşı savaştı ve James Meredith'in Mississippi Üniversitesi'ne girmesine yardım etti. Mayıs 1963'te Evers'in evi bombalandı. 11 Haziran'da suikaste uğradı. Katili, beyaz üstünlükçü Byron De La Beckwith, 1964'te iki kez yargılandı ve jüriler asıldı. 1994 yılında üçüncü bir davada mahkum edildi.
Medgar W. Evers, 1950 ve 1963 arası. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (120.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # cph.3c19120]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj21
Washington, 28 Ağustos 1963 Mart için Eş Başkanlar
Bu fotoğraf, Demokratik Eylem için Amerikalılar'ın kurucusu ve Sivil Haklar Liderlik Konferansı'nın genel danışmanı olan sivil haklar avukatı Joseph Rauh'u, İşler ve Özgürlük için Washington'da 1963 Martının eşbaşkanlarıyla birlikte gösteriyor. Yürüyüş programı, on eşbaşkanın Washington Anıtı'ndan Lincoln Anıtı'na toplu bir miting için geçit törenine liderlik etmesi çağrısında bulundu. Eşbaşkanların her biri, diğer ileri gelenlerin ve eğlencelerin yer aldığı resmi bir sunumun parçası olarak bir konuşma yaptı.
Roy Wilkins ile birkaç ca. 28 Ağustos 1963'te Washington'da Mart ayında Lincoln Anıtı'na giden Mall'da 250.000 katılımcı. (2. sıra, soldan sağa). Sivil haklar avukatı Joseph Rauh, National Urban League İdari Direktörü Whitney Young, Jr., NAACP Genel Sekreteri Roy Wilkins, Brotherhood of Sleeping Car Porters Başkanı ve AFL-CIO Başkan Yardımcısı A. Philip Randolph ve United Automobile Workers Başkanı Walter Reuther. Fotoğraf. NAACP Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (119.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # cph.3b24324]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj22
Washington'da Mart, 1963
1962'de A. Philip Randolph, Kurtuluş Bildirgesi'nin yüzüncü yılında Washington'a kitlesel bir yürüyüş yapılmasını önerdi. Randolph ve meslektaşı Bayard Rustin, sivil haklar, dini ve işçi liderlerini katılmaya davet etti. Roy Wilkins ve UAW Başkanı Walter Reuther, ana finansmanı ve üye desteğini sağladı. 28 Ağustos 1963'te, 250.000'den fazla kişiden oluşan çeşitli bir kalabalık, istihdam ayrımcılığına ve bekleyen bir medeni haklar yasasına dikkat çekmek için barışçıl bir gösteride Lincoln Anıtı'nda toplandı. Miting sırasında Roy Wilkins, W.E.B.'nin ölümünü duyurdu. Du Bois ve tasarının geçmesini istedi. Bir doruk noktası olarak, Martin Luther King, Jr. ünlü “Bir Hayalim Var” konuşmasını yaptı. Ardından yürüyüş liderleri Beyaz Saray'da Başkan John F. Kennedy ile bir araya geldi.
İş ve Özgürlük için Washington'da Mart—Lincoln Anma Programı, 28 Ağustos 1963. Program. Sayfa 2 - Sayfa 3. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (122.00.00)
[Dijital Kimlik # na0122p1]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj23
1964 tarihli Sivil Haklar Yasası Broşürü
Haziran 1963'te Başkan John Kennedy, Kongre'den ırk ayrımcılığının kaldırılmasına ve Medgar Evers'in öldürülmesine karşı büyük bir direnişin yol açtığı kapsamlı bir sivil haklar yasası istedi. Kennedy'nin Kasım ayında öldürülmesinden sonra, Başkan Lyndon Johnson, Roy Wilkins ve Clarence Mitchell'in desteğiyle, ertesi yıl tasarının geçişini güvence altına almak için çok baskı yaptı. 1964 tarihli Medeni Haklar Yasası, kamuya açık yerlerde ve federal olarak finanse edilen programlarda ayrımcılığı yasakladı. İstihdamda ayrımcılığı yasakladı ve uyumu sağlamak için Eşit İstihdam Fırsatı Komisyonu'nu kurdu. Ayrıca, oy haklarının uygulanmasını ve okullarda ırk ayrımının kaldırılmasını güçlendirdi.
1964 tarihli Sivil Haklar Yasası. İçinde ne var: Sivil Haklar Liderlik Konferansı, 1964. broşür. Sayfa 2 - Sayfa 3 - Sayfa 4 - Sayfa 5. NAACP Kayıtları, El Yazmaları Bölümü, Kongre Kütüphanesi (125.00.00) NAACP'nin izniyle [Dijital Kimlik # na0125p1]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj24
Washington Avukatı J. Francis Pohlhaus
Baltimore yerlisi J. Francis Pohlhaus (1918–1981), Western Maryland College ve Georgetown University Hukuk Fakültesi'nde okudu. 1949'da özel hukuk uygulamasına başladı ve Baltimore Urban League'de danışman olarak görev yaptı. 1951'de Washington'a taşındı ve Adalet Bakanlığı'na Sivil Haklar Bölümünde avukat olarak katıldı. 1954'te NAACP Washington Bürosu'na katıldı. Pohlhaus, Büro'nun tek danışmanı ve Clarence Mitchell'in kilit yasama asistanı olarak görev yaptı. Lobicilik görevlerini paylaştı ve sivil haklar yasa tasarılarının hazırlanmasında kongre personeli ile çalıştı. Mitchell, yasama katkılarının paha biçilmez olduğunu düşündü. Pohlhaus, 1981'de emekli olduktan kısa bir süre sonra öldü.
NAACP Danışmanı J. Francis Pohlhaus, Başkan Lyndon B. Johnson ile birlikte, 1964. Fotoğraf. (125.01.00) Christopher J. Pohlhaus'un izniyle
[Dijital Kimlik # na0125_01]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj25
Mississippi Özgürlük Yaz
Bir sivil haklar grupları koalisyonu olan Federe Örgütler Konseyi (COFO), Mississippi'deki sivil haklar faaliyetlerini koordine etmek için 1962'de kuruldu. SNCC'den Robert Moses yönetmen olarak, NAACP'den Aaron Henry de başkan olarak görev yaptı. 1964'te Musa, yüzlerce beyaz üniversite öğrencisini siyah aktivistlerle çalışmaya dahil eden büyük bir seçmen kayıt kampanyası olan COFO'nun Freedom Summer projesini yönetti. Özgürlük gönüllüleri siyah seçmenleri kaydettirdi ve okullar kurdu. Şiddet yaza yayıldı. Üç sivil haklar çalışanı öldürüldü ve çok sayıda kişi dövüldü ve tutuklandı. Kiliseler ve evler bombalandı veya yakıldı. Proje, ulusal dikkati Mississippi'deki siyahların kötü durumuna odakladı ve 1965 Oy Hakları Yasası'na yol açtı.
Robert Moses, Program Direktörü, Federe Kuruluşlar Konseyi, Mississippi Freedom Summer projesiyle ilgili olarak NAACP Genel Sekreteri Roy'a, 1 Mart 1964. Yazılan mektup. Sayfa 2. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (124.00.00) Robert Moses'ın izniyle
[Dijital Kimlik # na0124p1]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj26
Okuryazarlık Testleri
İç Savaştan sonra, birçok eyalet, bir oylama şartı olarak edebi sınavları yürürlüğe koydu. Amaç, özellikle Güney'deki yoksul Afrikalı Amerikalılar olmak üzere asgari düzeyde okuryazarlığa sahip kişileri oy kullanmaktan dışlamaktı. Bu, aday seçmenlerden Anayasa'nın soyut hükümlerini yorumlamalarını isteyerek veya hata başvurularını reddederek başarıldı. Okuma yazma testi içeren bu örnek seçmen kayıt uygulaması W.C. NAACP seçmen kayıt programı başkanı Patton, Alabama'daki siyah seçmenleri eğitmek için.
Kayıt, Anket ve Yeminler için Örnek Başvuru, Alabama Tescil Memurları Kurulu, 1964. Daktilo yazısı. Sayfa 2 - Sayfa 3. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (124.01.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0124_01]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj27
1965 Oy Hakları Yasası
1965 Oy Hakları Yasası, Afrikalı Amerikalıları haklarından mahrum etmek için kullanılan okuryazarlık testlerini ve diğer cihazları kaldırmak için doğrudan federal yaptırım sağladı. Seçmenleri kaydetmek ve seçimleri gözlemlemek için federal kayıt memurlarının atanmasına izin verdi. Ayrıca eyaletlerin federal inceleme olmaksızın beş yıllık bir süre boyunca seçmen şartlarını değiştirmesini ve bölgeleri gerrymandering yapmasını engelledi. Bir ihtilaf konusu olan cizye vergisi 1966'da tamamen yasaklandı. Yasanın kapsamlı hükümleri büyük ölçüde NAACP Washington Bürosu Müdürü Clarence M. Mitchell ve ortaklarının ısrarlı diplomasisinden kaynaklanıyordu.
Senatör Walter Mondale'den NAACP İcra Direktörü Roy Wilkins'e, NAACP'nin 17 Ağustos 1965 tarihli Oy Hakları Yasasına verdiği desteği takdir ettiğini bildiren mektup. Yazılan mektup. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (126.00.00) Walter F. Mondale'in izniyle
Dijital Kimlik # na0126
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj28
NAACP'nin “Black Power”daki konumu
Haziran 1966'da James Meredith, Memphis, Tennessee'den Jackson, Mississippi'ye yalnız bir seçmen kayıt yürüyüşü sırasında bir keskin nişancı tarafından yaralandı. Sonrasında SNCC başkanı Stokely Carmichael, kendini savunma ve ırk ayrımcılığını teşvik eden “Kara Güç” sloganını popüler hale getirdi. Bazı siyahlar ve beyazlar, Siyah Güç çağrısında şiddet ve ters ırkçılığın ipuçlarını algıladılar. Temmuz'daki NAACP yıllık toplantısında Roy Wilkins, Kara Güç'ün "sonunda yalnızca kara ölüm anlamına gelebileceğini" söyleyerek Carmichael'ın savunuculuğunu kınadı. NAACP'nin Kara Güç konusundaki pozisyonunu destekçilerine bu açık mektupta özetledi.
Roy Wilkins, 17 Ekim 1966'da NAACP'nin “Kara Güç” konusundaki konumuyla ilgili olarak NAACP destekçilerine. Yazılı mektup. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (127.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0127]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj29
1968 Sivil Haklar Yasası
1966'da Başkan Lyndon Johnson, Kongre'yi adil bir konut hükmü içeren bir sivil haklar yasasını geçirmeye ikna edemedi. Martin Luther King, Jr.'ın öldürülmesi, tasarıyı iki yıl sonra geçirmek için gereken desteği sağladı. 1968 Adil Konut Yasası, konutların yüzde 80'inin satışı ve kiralanmasında ayrımcılığı yasakladı. Ayrıca, isyan karşıtı hükümler ve okula gitmek veya jüri üyeliği yapmak gibi belirli hakları kullanan korunan kişilerin yanı sıra başkalarını bu hakları kullanmaya çağıran sivil haklar çalışanlarını da içeriyordu. Haklar Bildirgesi kapsamında olmayan Yerli Amerikalılara anayasal korumaları genişletmek için Hint Haklar Bildirgesi'ni içeriyordu. Clarence Mitchell, yasa tasarısının geçişindeki önemli rolü nedeniyle Spingarn Madalyası aldı.
Medeni Haklar Liderlik Konferansı Başkanı Roy Wilkins, 15 Ocak 1968 tarihli 1968 tarihli Sivil Haklar Yasası ile ilgili Birleşik Devletler Senatörlerine. Yazılı mektup. Sayfa 2. Sivil Haklar Kayıtları Liderlik Konferansı, El Yazmaları Bölümü, Kongre Kütüphanesi (128.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0128p1]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj30
NAACP: Bugün Burada, Yarın Burada
1969'da NAACP başka bir dönüm noktasına ulaştı: 60. yıldönümü. NAACP, medeni haklar hareketinin bir savaş alanı olan Mississippi için bir ilk olan Jackson, Mississippi'de 60. yıllık kongresini gerçekleştirdi. Kongre, NAACP Mississippi Saha Direktörü Charles Evers'ın, Yeniden Yapılanma'dan bu yana Eyalette iki ırklı bir kasabanın Belediye Başkanı seçilen ilk siyah olan Fayette Belediye Başkanı olarak göreve başlamasından önce gerçekleşti. NAACP, bu ilerlemenin yanı sıra Nixon İdaresi'nin medeni haklar ve karamsar bir siyah topluluk politikasının ortaya koyduğu sorunları kaydetti. NAACP delegeleri, tarihi oturumdan mücadeleye devam etme kararlılığıyla ayrıldı. Bu poster bu kararlılığı yansıtıyor.
NAACP. NAACP: Bugün Burada, Yarın Burada, 1969. Afiş. Yanker Poster Koleksiyonu, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü, Kongre Kütüphanesi (116.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # yan.1a38612]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj31
İşadamı Kivie Kaplan
Bostonlu bir işadamı ve Litvanya-Yahudi kökenli hayırsever olan Kivie Kaplan (1904–1975), 1932'de NAACP'ye katıldı ve 1954'te Ulusal Kurul'a seçildi. Yaşam Üyeliği Komitesi Başkanı olarak, 1953'te 221 olan yaşam üyeliklerini, 1975'te 53.000. 1966'da NAACP başkanı olarak Arthur Spingarn'ın halefi olarak seçildi. Kaplan, 1969'da NAACP'nin 60. yıldönümünü kutlamak için bir NAACP heyeti ile Abraham Lincoln'ün mezarını ziyaret etti. Brandeis Üniversitesi'nde Emily R. ve Kivie Kaplan Lincoln Salonu'nun anısına bir çalışma salonu inşa ederek Lincoln'e olan kişisel hayranlığını dile getirdi.
NAACP Başkanı Kivie Kaplan (ortada) NAACP üyeleriyle birlikte Abraham Lincoln'ün bir anma töreni için mezarında, Springfield, Illinois [1969]. Fotoğraf. NAACP Kayıtları, El Yazması Bölümü, Kongre Kütüphanesi (104.00.00) NAACP'nin izniyle
[Dijital Kimlik # na0104]
Bu öğeye yer işareti koyun: //www.loc.gov/exhibits/naacp/the-civil-rights-era.html#obj32
Yargıç Clement F. Haynsworth, Jr.'ın Adaylığı
Ağustos 1969'da Başkan Richard Nixon, Yargıtay'a Dördüncü Devre Mahkemesi Yargıcı Clement F. Haynsworth, Jr.'ı aday gösterdi. NAACP ve işçi grupları, yargıcın medeni haklar ve işçi sendikaları konusundaki olumsuz sicili nedeniyle adaylığa karşı çıktı.Daha fazla araştırma, Haynsworth'ün mali çıkarı olan birkaç davada karar verdiğini ortaya çıkardı. Onaylamaya karşı verilen mücadele, 1930'da Yargıç John Parker'a karşı yürütülen mücadeleye benziyordu. Kasım ayında Senato, South Carolinian'ın adaylığını 55'e 45'e karşı reddetti. Başkan Nixon derhal Yüksek Mahkeme'ye başka bir siyah karşıtı, işçi karşıtı yargıç, G. Florida'dan Harrold Carswell. NAACP başka bir kampanya başlattı ve Nisan 1970'de Senato, Carswell'in 51'e 45 adaylığını reddetti.
İçindekiler
Öncelikle ABD'deki Afrikalı Amerikalıların medeni haklarına odaklanmış olsa da, LDF "Asyalı-Amerikalılar, Latinler ve Birleşik Devletler'deki kadınlar için eşitliği teşvik etmek için örgütsel modelini kopyalayan benzer örgütlerin oluşumunda etkili olduğunu belirtiyor. devletler." LDF ayrıca "Güney Afrika, Kanada, Brezilya ve başka yerler de dahil olmak üzere dünyanın her yerindeki insan hakları kampanyasına" dahil olmuştur. [2]
LDF'nin ulusal ofisi Manhattan'dadır ve bölge ofisleri Washington, D.C.'dedir. LDF'nin ülke çapında yaklaşık iki düzine personel avukatı ve yüzlerce işbirliği yapan avukatı vardır. [2]
Faaliyet alanları Düzenle
İlgili alanlar Düzenle
NAACP'nin yönetim kurulu, 1940 yılında özellikle vergi amaçları için Yasal Savunma Fonu'nu oluşturdu. [7] 1957'de LDF, NAACP'den tamamen ayrıldı ve kendi bağımsız yönetim kurulu ve personeline verildi. [7] LDF'nin başlangıçta NAACP politikasına uygun olarak çalışması amaçlanmış olsa da, 1961'den sonra iki örgüt arasında ciddi anlaşmazlıklar ortaya çıktı. Bu anlaşmazlıklar nihayetinde NAACP'nin kendi iç hukuk departmanını oluşturmasına yol açarken, LDF bağımsız bir kuruluş olarak faaliyet göstermeye ve önemli yasal zaferler elde etmeye devam etti. [4] [8]
Zaman zaman bu ayrılık, halkın gözünde ve zihninde önemli bir kafa karışıklığı yarattı. [8] 1980'lerde, NAACP, LDF'ye ticari marka ihlali nedeniyle başarısız bir dava açtı. [4] NAACP'nin davasını reddeden kararında, ABD DC Devresi Temyiz Mahkemesi, "[NAACP] baş harflerinin sahip olduğu evrensel itibarın, [LDF'nin] bir medeni haklar olarak seçkin sicilinden önemli ölçüde kaynaklandığını kabul etti. Davacı" ve NAACP "LDF'nin dava başarıları tarafından NAACP baş harflerine verilen ek parlaklıktan yararlandı." [4]
Muhtemelen LDF tarihindeki en ünlü vaka Brown v. Eğitim Kurulu, Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesinin açıkça yasadışı ilan ettiği 1954'teki dönüm noktası davası hukuken kamu eğitim tesislerinin ırk ayrımı. 1960'ların sivil haklar protestoları sırasında, LDF "sivil haklar hareketinin yasal kolu"nu temsil etti ve diğerleri arasında Dr. Martin Luther King Jr.'a danışmanlık yaptı. [2]
1930'lar Düzenle
- 1935Murray - Pearson, Maryland Üniversitesi Hukuk Fakültesi kabul politikasından anayasaya aykırı renk çubuğunu kaldırdı. (LDF'nin resmi kuruluşundan önce NAACP için Thurgood Marshall tarafından yönetilmektedir.)
- 1938: Missouri eski rel. Gaines / Kanada, Afrika kökenli Amerikalılar için ayrı bir devlet yüksek lisans okulu olmadığında, Afrikalı-Amerikalı öğrencilerin tamamen beyaz devlet lisansüstü okullarına erişimini engelleyen eyalet yasalarını geçersiz kıldı. (LDF'nin resmi kuruluşundan önce NAACP için Thurgood Marshall tarafından yönetildi.)
1940'lar
- 1940: Abbington v Louisville Eğitim Kurulu (KY), bir dava Thurgood Marshall tarafından tartışıldı ve anlaşmanın Louisville, Kentucky devlet okullarındaki siyah ve beyaz öğretmenler arasındaki yüzde 15'lik maaş farklılığının kaldırılmasına yol açmasına rağmen düştü (bkz. Kentucky'deki NAACP).
- 1940: Alston v. Norfolk Şehri Okul Kurulu, Afro-Amerikan devlet okulu öğretmenlerine ırktan bağımsız olarak beyazlara eşit maaş ödenmesine ilişkin bir federal mahkeme emri. [9]
- 1940: Chambers / Florida, yaşlı bir beyaz adamı öldürmekle suçlanan dört siyah genç sanığın zorla itiraflara dayanan mahkumiyetlerini bozdu.
- 1944: Smith - Allwright, Yüksek Mahkemenin Teksas'ın Afrikalı Amerikalıların daha önce beyazlarla sınırlı olan birincil seçimlerde oy kullanmasına izin vermesini gerektirdiği bir oy hakkı davası.
- 1946: Morgan v. Virjinya, eyaletler arası otobüslerde ayrılmış koltuklar.
- 1947: Patton v. Mississippi, Afrikalı Amerikalıları ceza jürilerinden dışlayan stratejilere karşı karar verdi.
- 1948: Shelley - Kraemer, ırk ayrımcılığı yapan emlak sözleşmelerini bozdu.
- 1948: Sipuel v. Üniv. Okla'nın., yeniden onaylandı ve genişletildi Missouri eski rel. Gaines / Kanada, Oklahoma'nın, eyaletten siyah öğrenciler için ayrı bir hukuk okulu sağlamasını talep etmediği gerekçesiyle bir Afrikalı-Amerikalı öğrenciyi tamamen beyaz hukuk fakültesinden alıkoyamayacağına karar verdi.
1950'ler
- 1950: McLaurin / Oklahoma Eyalet Vekilleri, anlamlı sınıf öğretimine ve diğer öğrencilerle etkileşime müdahale ettiği sürece, eskiden tamamen beyaz olan bir yüksek lisans okulundaki ayrımcılık uygulamalarına karşı karar verdi.
- 1950: Sweatt - Ressam, bir Teksas girişimine karşı karar verdi Missouri eski rel. Gaines / Kanada siyah öğrenciler için aceleyle kurulmuş bir alt hukuk fakültesi ile.
- 1953: Barrows - Jackson, yeniden doğrulandı Shelley - Kraemer, eyalet mahkemelerinin kısıtlayıcı sözleşmeleri uygulamasını engellemek.
- 1954: Brown v. Eğitim Kurulu, açıkça yasaklanmış hukuken kamu eğitim tesislerinin ırk ayrımı.
- 1956: Gayle - Browder, belediye otobüslerinin ayrımcılığını devirdi ayrıca bkz. Montgomery otobüs boykotu.
- 1957: Fikes / Alabama, zorla itiraflara karşı bir başka karar.
- 1958: Cooper v. Aaron Arkansas Valisi Orval Faubus'un Little Rock Merkez Lisesi'nin ırk ayrımının kaldırılmasına müdahale etmesini engelledi ayrıca bkz Little Rock Nine.
1960'lar
- 1961: Holmes - Danner, Georgia Üniversitesi'nin ırk ayrımının kaldırılmasına başladı.
- 1962: Meredith - Fuar, Mississippi Üniversitesi'ne James Meredith kabulünü kazandı.
- 1963: LDF avukatları, Martin Luther King Jr.'ı Alabama, Birmingham'da izinsiz gösteri yapmaktan aşağılama suçlamalarına karşı savundu. Birmingham Hapishanesinden Mektup'a bakın.
- 1963: Watson - Memphis Şehri, halka açık parkların ayrılmasını anayasaya aykırı buldu.
- 1963: Simkins v. Moses H. Cone Memorial Hastanesi, Federal inşaat fonları alan hastanelerin ayrıştırılmasına son verdi.
- 1964: Willis - Pickrick Restoranı, restoranlar gibi kamu tesislerinde ayrımcılığa karşı karar veren Lester Maddox, restoranını entegre etmek yerine kapattı.
- 1964: McLaughlin / Florida, melezleşme karşıtı yasalara karşı karar verdi. Bu konu hakkında ayrıca bkz. Eilers v. Eilers (James A. Crumlin, Sr. tarafından tartışıldı) – Kentucky'deki NAACP'deki ayrıntılar.
- 1965: Williams - Wallace, daha önce eyalet polisi tarafından iki kez durdurulan Dr. Martin Luther King Jr. liderliğindeki Alabama'da bir oy hakkı yürüyüşüne izin verilmesi için mahkeme emri verdi.
- 1965: Hamm v. Rock Hill Şehri, medeni haklar oturma eylemine katılan göstericilerin tüm mahkumiyetlerini bozdu.
- 1965: Abernathy / Alabama ve Thomas v. Mississippi, Alabama ve Mississippi Freedom Riders'ın eyalet mahkumiyetlerini aşağıdakilere dayanarak tersine çevirdi: Boynton / Virjinya.
- 1967: Quarles - Philip Morris, beyaz olmayan işçileri daha önce sadece beyazların çalıştığı departmanlarda daha iyi işlere transfer olduklarında kıdem haklarından vazgeçmeye zorlayan "departman kıdem" uygulamasını devirdi.
- 1967: Green v. County New Kent County Okul Kurulu, "seçme özgürlüğünün" ayrılmış okullara yetersiz bir yanıt olduğuna hükmetti.
- 1967: Loving v. Virjinya, Virginia ve diğer 15 eyalette ırklar arası evliliği yasaklayan eyalet yasalarının ("karışıklık karşıtı yasalar") anayasaya aykırı olduğuna, çünkü Amerika Birleşik Devletleri Anayasasının Ondördüncü Değişikliğini ihlal ettiğine karar verdi.
- 1968: Newman - Domuzcuk Parkı, medeni haklar kanunu davalarında hakim davacıların kaybeden davalıdan avukatlık ücreti alma hakkına sahip olduğunu tespit etti.
- 1969: Alexander v. Holmes County Eğitim Kurulu, 33 Mississippi okul bölgesinin "bir kerede" ırk ayrımcılığını kaldırması gerektiğine hükmetti ve böylece "tamamen kasıtlı hız" doktrini kapsamında izin verilen okullarda ırk ayrımcılığının kaldırılmasında ayak sürümesi dönemini sona erdirdi. Brown v. Eğitim Kurulu
- 1969: Shuttlesworth - Birmingham, Paradepermitting sürecinin İlk Değişiklik haklarını bastırmanın bir yolu olarak kullanılmasına karşı karar verdi.
- 1969: Thorpe v. Durham İskân İdaresi, düşük gelirli kamu konut kiracılarının özetle tahliye edilemeyeceğine karar verdi.
- 1969: Sniadach - Aile Finansmanı Corp., ücretlerin haczi için gerekli süreç.
- 1969: Allen v. Eyalet Seçim Kurulu, yazılı oy hakkını garanti etti.
1970'ler
- 1970: Ali v. Eyalet Atletizm Komisyonu Bölümü, Muhammed Ali'nin boks lisansını geri verdi.
- 1970: Carter - Jüri Komisyonu, jüri seçiminde ayrımcılık konusunda Federal davaları onayladı.
- 1970: Turner - Fouche, Georgia, Taliaferro County'de büyük jüri ve okul yönetim kurulu üyeliğinin gayrimenkul sahipleriyle sınırlı olması şartını geçersiz kıldı.
- 1971: Kennedy-Park Homes Association / Lackawanna Şehri, bir şehir hükümetinin şehrin ağırlıklı olarak beyaz bir bölümünde düşük gelirli konut inşaatına müdahale etmesini yasakladı.
- 1971: Swann - Charlotte-Mecklenburg Eğitim Kurulu, devlet okullarında ırk ayrımının kaldırılması için bölge içi otobüs seferlerini onayladı. Ancak, bu konu mahkemelerde otuz yıl daha tartışıldı. En son 2004 [güncelleme] ile ilgili davalarda, ABD Yüksek Mahkemesi Nisan 2002'de inceleme yapmayı reddetmiştir. Cappachione - Charlotte-Mecklenburg Eğitim Kurulu ve Belk - Charlotte-Mecklenburg Eğitim Kurulu, hangi alt mahkemeler okul bölgesi lehinde karar vermişti.
- 1971: Haines - Kerner, mahkumların federal mahkemede hapishane koşullarına itiraz etme hakkını onayladı.
- 1971: Groppi - Wisconsin, bir kabahat davasında bir ceza sanığının jüri üyelerinin kendisine karşı önyargılı olmadığı bir yere gitme hakkını onayladı.
- 1971: Clay / Amerika Birleşik Devletleri, Muhammed Ali'nin askerlik hizmetine gitmeyi reddettiği için mahkumiyetini bozdu.
- 1971: Griggs - Duke Güç Şirketi, siyahlar ve beyazlar için farklı sonuçlar üreten istihdam veya terfi testlerinin ilk bakışta ayrımcı olduğu varsayılmalı ve söz konusu iş için yetenek ölçmelidir, aksi takdirde kullanılamazlar.
- 1971: Phillips - Martin Marietta, işverenlerin aynı standartlar erkeklere uygulanmadıkça okul öncesi yaşta çocukları olan kadınları işe almayı reddedemeyeceğine hükmetti.
- 1972: Furman / Gürcistan, o sırada 37 eyalette uygulanan ölüm cezasının Sekizinci Değişikliğin zalimane ve olağandışı ceza yasağını ihlal ettiğine karar verdi, çünkü yargıçlara ve jürilere hangi sanıkların ölüm cezasına çarptırılacağına karar vermede rehberlik edecek standartlar yetersizdi. Ancak, revize edilmiş yasalar uyarınca, ABD infazları 1977'de yeniden başladı.
- 1972: Wright v. Emporia Şehri Konseyi ve ABD v. İskoçya Neck City Eğitim Kurulu, tamamen beyaz "kıymık bölgeleri" yaratarak sistemlerin devlet okullarında ırk ayrımının kaldırılmasından kaçınmasına karşı karar verdi.
- 1972: Alexander v. Louisiana, jüri seçiminde ırk ayrımcılığını kanıtlamak için istatistiksel kanıtların kullanılmasını kabul etti.
- 1972: Hawkins - Shaw Şehri, belediye tesislerinin sağlanmasında ayrımcılığı yasakladı.
- 1973: Norwood - Harrison beyazların devlet okullarında ırk ayrımının kaldırılmasından kaçınmasına izin vermek için kurulan ayrılmış özel okullara okul kitaplarının hükümet tarafından sağlanmasını yasakladı.
- 1973: Keyes v. Okul Bölgesi No. 1, Denver, kasıtlı olarak ele alındı fiili Kasıtlı ayrımcılığın bir okul sisteminin önemli bir bölümünü etkilediğinin gösterildiği durumlarda, normalde tüm bölgenin ırk ayrımının kaldırılması gerektiğine karar veren okul ayrımı.
- 1973: Adams - Richardson, federal eğitim yetkililerinin, devlet üniversitelerinin, devlet okullarının ve federal para alan diğer kurumların ırka göre ayrımcılık yapmamasını gerektiren 1964 Sivil Haklar Yasası'nın VI.
- 1973: Ham / Güney Karolina, sanıkların potansiyel jüri üyelerine ırksal önyargı taşıyıp taşımadıkları konusunda sorguya çektirme hakkına sahip olduğuna karar verdi.
- 1973: McDonnell Douglas Corp. - Yeşil, mahkemelerin, beyaz olmayan nitelikli bir kişinin açık kalan veya beyaz bir kişi tarafından doldurulan bir işe başarısız bir şekilde başvurduğunun "asgari düzeyde gösterilmesine" dayanan yasadışı ayrımcılık davalarına bakmaları gerektiğine karar verdi.
- 1973: Yas v. Aile Yayın Hizmeti, onayladı Borç verme gerçeği Bir kredinin gerçek maliyetinin açıklanmasını gerektiren yasa.
- 1975: Albemarle - Moody, iş ayrımcılığı mağdurları için zorunlu geri ödeme.
- 1975: Johnson v. Demiryolu Ekspres Ajansı, Yeniden Yapılanma sırasında kabul edilen 1866 tarihli Medeni Haklar Yasasını, istihdam ayrımcılığı için bağımsız bir çözüm sağladığı için onayladı.
- 1977: Coker / Gürcistan, tecavüze idam cezasının yasaklanması, ölüm cezasının ırksal olarak en orantısız uygulaması.
- 1977: Birleşik Yahudi Örgütleri Williamsburgh - Careybelirtmek şartıyla, Mayıs azınlık oy gücünün seyreltilmesini önleyerek Oy Hakları Yasasına uymak için gerekirse seçim bölgelerinin belirlenmesinde yarışı düşünün.
1980'ler
- 1980: Luévano - Campbell, Federal hükümetin yaklaşık 200 giriş seviyesi pozisyona işe alım için yazılı bir test kullanmasını reddetti çünkü test orantısız bir şekilde Afrikalı Amerikalıları ve Latinleri diskalifiye etti.
- 1980: Enmund - Florida, federal bir "suç cinayeti" yasasını iptal etti.
- 1982: Bob Jones Üniversitesi v. ABD ve Goldboro Hristiyan Okulları v. ABD, ırk temelinde ayrımcılık yapan dini okullara vergi muafiyeti statüsü verilmedi.
- 1983: Binbaşı v. Treen, Afrikalı-Amerikalı oy gücünü azaltmayı amaçlayan bir Louisianagerrymander'ı devirdi.
- 1984: Gingles v. Edmistenolarak devam etti Thornburg - Gingles (1986), Yüksek Mahkeme, eyalet yasa koyucularının ülke çapındaki seçimlerinin siyah seçmenlere karşı yasadışı bir şekilde ayrımcılığa uğradığına karar verdi ve Mahkeme, Oy Hakları Yasası'nda 1982'de yapılan değişiklikler kapsamında "oy seyreltmesini" belirlemek için bir standart oluşturdu.
- 1986: Dillard - Crenshaw İlçe Komisyonu: bir bölge mahkemesi, Alabama'daki eyaletlerde, şehirlerde ve okul kurullarındaki 180'den fazla yerel yönetim organının seçim yöntemlerini değiştirmesine karar verdi, çünkü kasıtlı olarak ırk ayrımcılığı yapan eyalet yasaları Siyah seçmenlerin tercih ettikleri adayları yerel ofise seçmelerini son derece zorlaştırmıştı. . [10]
- 1987: McClesky - Kemp: 5-4 oyla, ABD Yüksek Mahkemesi Georgia'nın ölüm cezasına yapılan itirazı reddetti ve ölüm cezasının uygulanmasında yaygın ırksal önyargıyı gösteren istatistiksel kanıtların ölüm cezasını geçersiz kılmak için yeterli olmadığına karar verdi. [11]
- 1988: Jiggets v. Elizabeth Şehri İskân İdaresi: bir bölge mahkemesi, HUD'ye şehirdeki ağırlıklı olarak siyahların yanı sıra ağırlıklı olarak beyaz olan konut projelerini yükseltmek ve federal bakım, kiracı seçimi ve diğer prosedürleri adil bir şekilde uygulamak için 4 milyon dolar harcamasını emretti.
- 1989: Cook v. Ochsner: gecikmiş bir kodada Simkins v. Moses H. Cone Memorial Hastanesi, bir Bölge Mahkemesi, bir New Orleans hastanesinin acil servis tedavisi ve hasta kabullerinde ayrımcılığa son veren bir anlaşmayı onayladı. Anlaşma ayrıca Afrikalı-Amerikalı doktorların hastanede pratik yapmaları için artan fırsatlar sağladı.
1990'lar Düzenle
- 1991: Chisom - Roemer ve Houston Avukatlar Derneği v. Başsavcı, Oy Hakları Yasası'nın yargıçların seçimi için geçerli olduğunu belirledi.
- 1992: Matthews - Coye ve Thompson - Raiford, sırasıyla Kaliforniya ve Teksas'ı, yoksul çocukların kurşun zehirlenmesine karşı test edilmesini isteyen federal düzenlemeleri uygulamaya ve uygulamaya zorladı.
- 1993: Haynes v. Shoney's: Bir istihdam ayrımcılığı davasında mahkeme tarafından onaylanmış rekor bir anlaşma. Shoney's Restaurants, uygulamalara direnen Afrikalı-Amerikalı çalışanlara, başvuru sahiplerine ve beyaz yöneticilere 105 milyon dolar ödemeyi ve agresif eşit istihdam fırsatı önlemleri uygulamayı kabul etti. [12]
- 1994: Lawson / Los Angeles Şehri ve Silva / Los Angeles Şehri, yerleşim yerlerinin azınlık mahallelerinde polis köpeklerinin ayrımcı kullanımına son vermesine yol açtı.
- 1995: McKennon - Nashville Afişi: Yargıtay, işverenlerin, ayrımcı karar verildikten sonraya kadar bilmedikleri gerçeklere dayanarak, aksi takdirde geçerli olan iş ayrımcılığı iddialarını çürütmelerine izin vermeyi reddetti.
- 1996: Sheff v. O'Neill: Connecticut Yüksek Mahkemesi, Hartford devlet okulları ile çevredeki banliyölerdeki okullar arasındaki eşitsizlikleri göz önünde bulundurarak, devleti ırksal ve etnik izolasyonu sürdürmekten sorumlu buldu ve yasama ve yürütme organlarının bir çözüm önermesini emretti.
- 1997: Robinson - Shell Petrol Şirketi, eski bir çalışanın, işine son verilmesi nedeniyle ayrımcılık suçlamasında bulunması üzerine eski işverenine kendisine misilleme yapmak (kötü bir iş referansı vererek) için dava açabileceğini belirledi.
- 1998: Wright v. Universal Maritime Service Corp., bir toplu iş sözleşmesindeki genel tahkim maddesinin bir çalışanı federal mahkemede federal ayrımcılıkla mücadele yasalarını uygulama hakkından mahrum etmediğini belirledi.
- 1999: Kamu Hastanelerimizi Kurtarma Kampanyası v. Giuliani, New York Belediye Başkanı Rudolph Giuliani'nin kamu hastanelerini özelleştirme girişimini engelledi.
2000'ler Düzenle
- 2000: Rideau - Whitley, ABD Beşinci Daire Temyiz Mahkemesi, Wilbert Rideau'nun 28 yaşındaki üçüncü mahkumiyetini, onu 40 yıldan daha uzun bir süre önce suçlayan Büyük Jüri'nin oluşumundaki ayrımcılık nedeniyle cinayetten reddetti. (Rideau yeniden yargılandı, daha hafif bir adam öldürme suçlamasıyla mahkum edildi ve 2005'te serbest bırakıldı.)
- 2000: Smith / Amerika Birleşik DevletleriBaşkan Clinton, Kemba Smith'in cezasını hafiflettiğinde çözüldü. Smith, kötü niyetli, otoriter erkek arkadaşı onu crack kokain elde etmek ve dağıtmak için bir komploda ikincil bir rol oynamaya yönlendiren (uyuşturucu satmıyordu ama satışın farkındaydı) genç bir Afrikalı-Amerikalı anneydi. İlk kez suçlu olmasına rağmen zorunlu olarak en az 24½ yıl hapis cezasına çarptırılmıştı.
- 2000: Cromartie - Hunt ve Daly - Av, partizan siyasi nedenlerle, azınlık seçmenlerinin yoğun olarak bulunduğu bir bölge yaratmanın yasal olduğuna karar verdi, bu nedenle Mel Watt'ın Temsilciler Meclisi'ne seçildiği Kuzey Karolina bölgesinin yasadışı bir gerrymander olmadığına karar verildi.
- 2003: Gratz - Bollinger, Michigan Üniversitesi'ne "puan" biçimindeki ırksal kotaları kaldırarak kabul politikalarını değiştirmesini emretti, ancak çeşitli giriş sınıflarını kabul etmek için ırkı kabullerde bir faktör olarak kullanmaya devam etmelerine izin verdi.
- 2007: Community Schools v. Seattle Okul Bölgesi No. 1 ile İlgili Ebeveynler, Yüksek Mahkeme, PK–12 okul atamasında ırksal kotaları anayasaya aykırı buldu, ancak diğer iyileştirici okul entegrasyon programlarının devam etmesine izin verdi [13]
- 2009: Kuzeybatı Austin Belediye Hizmet Bölgesi No. 1 v. Sahibi, Yüksek Mahkeme, Oy Hakları Yasası'nın 5. Maddesinin ön inceleme sürecini anayasal olarak kabul etti. LDF, bir grup Afrikalı-Amerikalı seçmen adına Yüksek Mahkemede sözlü savunma sundu. [14]
2010'lar Düzenle
- 2010: Lewis / Chicago Şehri, Yüksek Mahkeme oybirliğiyle, nitelikli azınlık başvuru sahiplerinin keyfi olarak istihdam edilmesini engelleyen bir işe alım uygulaması kullandığı her seferinde Chicago Şehri'nin sorumlu tutulabileceğine karar verdi. [15]
- 2013: Shelby County v. Sahibi, Yüksek Mahkeme, Oy Hakları Yasası'nın 4(b) Bölümünü iptal ederek, Bölüm 5 ön izin rejimini sona erdirdi. LDF sözlü argüman sundu ve Yüksek Mahkemede bir grup Afrikalı-Amerikalı seçmeni temsil etti. [16]
- 2013: Fisher - Teksas Üniversitesi, Yüksek Mahkeme olumlu eylemin anayasaya uygunluğunu onayladı ve davayı ikinci bir görüş için ABD Beşinci Daire Temyiz Mahkemesine geri gönderdi. LDF, Black Student Alliance ve Black Ex-Students of Texas, Inc.'i temsil etti. [11]
- 2014: Schuette v. Olumlu Eylemi Savunmak için Koalisyon, Yüksek Mahkeme, eyalet anayasasını kamu istihdamı, kamu eğitimi veya kamu ihale amaçlarıyla ilgili olumlu eylemleri yasa dışı hale getirecek şekilde değiştiren Michigan'ın 2 numaralı seçmen girişiminin anayasaya uygunluğunu onayladı. LDF, Davacıların Teklif 2'ye itirazını temsil etti. [11]
- 2016: Fisher - Teksas Üniversitesi II, ABD Beşinci Daire Temyiz Mahkemesi'ne gönderilmesinin ardından, Yüksek Mahkeme olumlu eylemin anayasaya uygunluğunu bir kez daha onayladı. LDF, Black Student Alliance ve Black Ex-Students of Texas, Inc.'i ABD Temyiz Mahkemesi önünde sözlü tartışmada ve Yüksek Mahkeme'de bir amicus brifinginde temsil etti. [17]
- 2016: Veasey - Abbott, ABD Beşinci Daire Temyiz Mahkemesi, banc oturma, Teksas'ın 2011 seçmen fotoğraflı kimlik yasasının Oy Hakları Yasasını ihlal ettiğine ve Teksas Yasama Meclisinin yasayı ayrımcılık amacıyla geçirmiş olabileceğini bulmak için yeterli kanıt olduğuna karar verdi. Siyah ve Latin seçmenlere karşı. LDF, Beşinci Devre'de Siyah öğrenciler ve Teksas Genç Seçmenler Birliği adına sözlü argüman sundu. [18]
- 2017: Buck vs Davis, Yüksek Mahkeme, Bay Buck'ın duruşma avukatı, Bay Buck'ın siyah olduğu için gelecekte şiddet eylemleri gerçekleştirme olasılığının daha yüksek olduğunu gösteren kanıtlar sunduğu için Bay Duane Buck'ın ölüm cezasını geri çevirdi. LDF, Yüksek Mahkemede Bay Buck adına sözlü savunmayı temsil etti ve sundu. [11]
- 2018: Stout v. Jefferson County Eğitim Kurulu ve Gardendale Eğitim Kurulu, ABD On Birinci Daire Temyiz Mahkemesi, Gardendale Şehri'nin daha büyük Jefferson County okul sisteminden ayrılma girişimini engelledi çünkü Gardendale'in amacı, ırksal olarak daha çeşitli Jefferson County okullarından ayrı, çoğunlukla beyaz bir okul sistemi oluşturmaktı. LDF, ayrılığa karşı çıkan Siyah öğrenciler adına sözlü argümanları temsil eder ve sunar. [19]
2020'ler Düzenle
- 2020: NAACP LDF - Barr, ABD Columbia Bölgesi Bölge Mahkemesi, LDF'ye özet karar verdi ve Başkanlık Kolluk Kuvvetleri ve Adalet İdaresi Komisyonu'nun Federal Danışma Komitesi Yasası'nın çeşitli şartlarını ihlal ettiğine karar vererek, Komisyon'un faaliyetlerini, yasayla uyumlu hale getirilene kadar durdurdu. Federal yasa. [20]
- 2020: NAACP / Amerika Birleşik Devletleri Posta Servisi, ABD Columbia Bölgesi Bölge Mahkemesi, ABD Posta Servisi'nin posta dağıtımındaki yaygın kesintilerinin federal yasaları ihlal ettiğine ve postayla oy pusulalarının teslimini geciktirme riskiyle karşı karşıya kaldığına ve böylece seçmen haklarından mahrum edilmesine neden olduğuna karar verdi. 10 Ekim 2020'de mahkeme, posta dağıtımını aksatan hizmet değişikliklerini askıya alan bir ihtiyati tedbir kararı verdi. Mahkeme, Kasım 2020 Genel Seçimlerine yol açan bir dizi ek emir yayınladı ve bu emir, ABD Posta Servisi'nin oy pusulalarının zamanında teslim edilmesini sağlamak için olağanüstü önlemler almasını ve posta yoluyla gönderilen oyların teslim durumu hakkında günlük güncellemeler yapmasını gerektiriyordu. LDF, davadaki NAACP'yi ve bireyleri temsil etti. [21]
LDF ile işbirliği yapan bir avukat olan Barack Obama da dahil olmak üzere, yıllar içinde LDF'ye bir dizi önde gelen avukat bağlanmıştır. [2] Aşağıdaki LDF mezunlarının kapsamlı olmayan listesi, bu avukatların kamu hizmetinde, hükümette, akademide, özel sektörde ve diğer alanlarda sahip oldukları veya şu anda sahip oldukları pozisyonların genişliğini göstermektedir.
1963 EŞİT ÜCRET KANUNU
Federal eşit ücret yasası çağrıları 1960'ların başında Başkan John F. Kennedy'nin yönetimi sırasında birleşti.
Çalışma Bakanlığı Kadın Bürosu başkanı Esther Peterson ve Kennedy'nin Kadının Statüsüne İlişkin Başkanlık Komisyonu'na başkanlık eden eski First Lady Eleanor Roosevelt gibi önerilen yasanın sesli bir destekçisiydi. Temsilciler Katharine St. George ve Edith Green, Kongre'de bir yasa tasarısının hazırlanmasına yardımcı oldular.
Ticaret Odası ve Perakende Tüccarlar Birliği gibi güçlü iş gruplarının muhalefetine rağmen, Kongre, 1938 tarihli Adil Çalışma Standartları Yasasında bir değişiklik olarak 1963'te Eşit Ücret Yasasını kabul etti.
Son haliyle, Eşit Ücret Yasası, işverenlerin, eşit beceri, çaba ve sorumluluk gerektiren ve benzer çalışma koşulları altında yürütülen işlerde çalışan kadın ve erkeklere eşit olmayan ücret veya yan haklar veremeyeceklerini zorunlu kılmaktadır.
Yasa ayrıca, özellikle liyakat, kıdem, işçilerin üretim kalitesi veya miktarı ve cinsiyete göre belirlenmeyen diğer faktörler temelinde eşit olmayan ücrete ne zaman izin verildiğine ilişkin yönergeler de içerir.
Eşit Ücret Yasası, Amerikan tarihinde cinsiyet ayrımcılığını ele alan ilk federal yasalar arasındaydı. Kennedy, 10 Haziran 1963'te yasayı imzalarken, bunu ileriye doğru atılmış önemli bir adım olarak övdü, ancak kadınlar için tam ekonomik fırsat eşitliğini sağlamak için daha yapılması gereken çok şey olduğunu kabul etti.
Diğer şeylerin yanı sıra Kennedy, çalışan anneleri desteklemek için çocuk gündüz bakım merkezlerine duyulan ihtiyacı vurguladı.
Kadın oyuncular erkeklere kıyasla nasıl tazmin edilir?
Burası işlerin çok karmaşıklaştığı yer. İki takım arasında eşit ücret sağlanması konusu bazı sayıların ayarlanması meselesi gibi görünse de, erkek ve kadın oyuncular için yapılan toplu iş sözleşmeleri farklı ücret yapılarını detaylandırıyor.
Tulane Üniversitesi'nde spor hukuku profesörü olan Gabe Feldman, TIME'a arabuluculuk girişiminin başarısızlıkla sonuçlanmasının o kadar da sıra dışı olmadığını söylüyor. “Birçok eşit ücret davası karmaşıktır ve kanıtlanması zor meselelerdir”, diyor. Çoğu durumda, kavga, işlerin benzer olup olmadığı, ücret düzeyi üzerinde değil. Bu durumda, her iki soru da zor: İşler benzer mi ve ücretler eşit mi? Ücret farklılığına neden olan cinsiyet dışında faktörler var mı?”
Feldman'a göre, erkek ve kadın oyuncular tarafından imzalanan farklı sözleşmeler ve devreye giren diğer faktörler nedeniyle erkeklerin ne kadar kazandığı ile kadınlar arasında doğrudan bir karşılaştırma yapmak zor. Oyuncular, diğer şeylerin yanı sıra, oynadıkları oyun sayısını, hangi turnuvalarda oynadıklarını, genel olarak futbolun popülaritesini ve futbol dışında sponsorluklar veya diğer işler aracılığıyla kazandıkları parayı dikkate alarak, kazanmanın adil bir miktar olduğunu düşündüklerini belirler. , diyor.
Sözleşmeli kadın oyuncular 100.000 $'lık bir temel maaş alırlar ve oyun performansına göre bazı bonuslar kazanabilirler. Erkekler takımındaki oyuncular sadece bonus kazanır.
USWNT'nin davasında, tazminat modelleri, her iki takım da arka arkaya 20 maç kazanırsa, kadınların erkeklerden %38 daha az kazanacağını gösterdi. Bu hesaplama, kadın takımının, Aralık 2016'da sona eren önceki toplu iş sözleşmesine dayanıyordu. Washington PostalamakNisan 2017'de yürürlüğe giren yeni toplu iş sözleşmesine dayanan sayıları çalıştıran , kadın takımı üst üste 20 maç kazanırsa, bir oyuncunun 28.333 $ daha az veya bir erkek oyuncudan yaklaşık %89 daha az kazanacağını tespit etti. yapacaktı.
NS Postalamak Her iki takımın da 20 maçın tamamını kaybetmesi durumunda, erkeklerin kaybetmeleri için 5.000 $ bonus aldığı ve kadınların temel maaşı olduğu için aynı miktarı kazanacaklarını kaydetti.
Dünya Kupası söz konusu olduğunda tazminat daha da değişiyor&mdash burada söz konusu havuz parası, her bir futbol takımının arkasındaki ulusal federasyonlara ödül kazanan FIFA tarafından belirleniyor. Kadınlar Dünya Kupası için, 2019'da toplam 30 milyon dolar para ödülü verildi. Postalamak. USWNT turnuvayı kazanmak için yaklaşık 4 milyon dolar kazandı. Buna karşılık, 2018 Erkekler Dünya Kupası için para ödülü havuzu toplamda yaklaşık 400 milyon dolardı ve hüküm süren şampiyon Fransa'nın 8217'ler erkekler takımına 38 milyon dolar, hem de kadınların toplam havuzundan çok daha fazla oldu.
İçindekiler
NAACP'nin merkezi Baltimore'dadır ve New York, Michigan, Georgia, Maryland, Texas, Colorado ve California'da ek bölge ofisleri bulunmaktadır. [12] Her bölge ofisi, o bölgedeki devlet konferanslarının çabalarını koordine etmekten sorumludur. Yerel, gençlik ve kolej bölümleri, bireysel üyeler için etkinlikler düzenler.
ABD'de NAACP, bir başkan tarafından yönetilen 64 üyeli bir kurul tarafından yönetilmektedir. Kurul, bir kişiyi başkan ve bir kişiyi de kuruluş başkanı olarak seçer. Sivil haklar hareketi aktivisti ve eski Georgia Eyalet Senatörü Julian Bond, Şubat 2010'da sağlık yöneticisi Roslyn Brock tarafından değiştirilene kadar başkandı. [13] 20. yüzyılın ilk yarısında on yıllar boyunca, kuruluş, operasyondan sorumlu genel müdür olarak görev yapan yönetici sekreteri tarafından etkin bir şekilde yönetildi. 1920'den 1958'e kadar bu görevde art arda görev yapan James Weldon Johnson ve Walter F. White, o yıllardaki başkanlardan çok daha yaygın olarak NAACP liderleri olarak biliniyorlardı. [14]
Örgütün geçici bir dönem dışında hiçbir zaman bir kadın başkanı olmadı ve bir isim vermek için çağrılar yapıldı. Lorraine C. Miller, Benjamin Jealous'un istifa etmesinden sonra geçici başkan olarak görev yaptı. Maya Wiley'nin 2013'teki pozisyon için uygun olduğu söylendi, ancak Cornell William Brooks seçildi. [15] [16]
NAACP içindeki bölümler eylem alanlarını yönetir. Yerel bölümler "Şube ve Saha Hizmetleri" departmanı ve "Gençlik ve Kolej" departmanı tarafından desteklenmektedir. "Hukuk" bölümü, istihdamda, hükümette veya eğitimde sistematik ayrımcılık gibi azınlıklara yönelik geniş çaplı uygulama davalarına odaklanır. Washington, D.C. bürosu ABD hükümetiyle lobi yapmaktan sorumludur ve Eğitim Departmanı yerel, eyalet ve federal düzeylerde halk eğitimini iyileştirmek için çalışır. Sağlık Bölümünün amacı, kamu politikası girişimleri ve eğitim yoluyla azınlıklar için sağlık hizmetlerini ilerletmektir. [17]
2007 [güncelleme] itibariyle, NAACP'nin yaklaşık 425.000 ödeme yapan ve ödeme yapmayan üyesi vardı. [18]
NAACP'nin güncel olmayan kayıtları, 1964'ten beri örgütün resmi deposu olarak hizmet veren Kongre Kütüphanesi'nde muhafaza edilmektedir. Orada tutulan kayıtlar, NAACP'nin kuruluşundan 2003'e kadar olan tarihini kapsayan yaklaşık beş milyon öğeyi içermektedir. [19] 2011'de NAACP, arşivlerinin ilk bölümünü 1972'ye kadar dijitalleştirmek ve çevrimiçi olarak barındırmak için dijital veri havuzu ProQuest ile birlikte çalıştı - ülke genelindeki ulusal, yasal ve şube ofislerinden ilk kez sunan yaklaşık iki milyon sayfa belge - linç, okullarda ırk ayrımcılığının kaldırılması ve tüm yönleriyle (orduda, ceza adaleti sisteminde, istihdamda, barınmada) ayrımcılık gibi önemli konularla ilgili örgütün çalışmalarına ilişkin içgörü elde edin. [20] [21]
New York, Buffalo'daki 1901 Pan-Amerikan Sergisi, birçok Amerikan yeniliği ve başarısına yer verdi, ancak aynı zamanda Güney'deki köle yaşamının aşağılayıcı bir karikatürünün yanı sıra "Eski Plantasyon" ve "En Karanlık" olarak adlandırılan Afrika'daki yaşamın bir tasvirini de içeriyordu. Afrika" sırasıyla. [22] Yerel bir Afrikalı-Amerikalı kadın, Ohio'dan Mary Talbert, Paris'teki benzer bir siyah başarıları vurguladığı için sergi karşısında dehşete düştü. W. E. B. Du Bois'i durumdan haberdar etti ve bir koalisyon oluşmaya başladı. [22]
1905'te otuz iki önde gelen Afrikalı-Amerikalı liderden oluşan bir grup, Afrikalı Amerikalıların karşılaştığı zorlukları ve olası stratejileri ve çözümleri tartışmak için bir araya geldi. Özellikle 1890'da Mississippi'nin yeni bir anayasayı kabul etmesiyle başlayarak Güney eyaletlerinin siyahların haklarından mahrum bırakılmasından endişe duyuyorlardı. 1908'e kadar, beyaz Demokratların egemen olduğu Güney yasama organları, seçmen kaydına ve daha karmaşık seçim kurallarına engel teşkil eden yeni anayasaları ve yasaları onayladılar. Uygulamada bu, çoğu siyahın ve birçok yoksul beyazın güney eyaletlerinde siyasi sistemden dışlanmasına neden oldu ve Güney'in çoğunda Cumhuriyetçi Parti'yi sakatladı. Siyah seçmen kaydı ve katılım, bu tür yasaların bir sonucu olarak Güney'de belirgin bir şekilde düştü. Güney'de otuz yıldır oy kullanan erkeklere, kayıt olmak için "yeterli olmadıkları" söylendi. [ kaynak belirtilmeli ] Beyazların çoğunlukta olduğu yasama organları da ayrımcılık ve Jim Crow yasalarını onayladı. [23]
ABD'deki oteller ayrılmış olduğundan, erkekler Kanada'da Fort Erie, Ontario'daki Niagara Nehri'nin Kanada tarafında bulunan Erie Beach Hotel'de [24] toplandılar. Sonuç olarak, grup Niagara Hareketi olarak bilinmeye başladı. Bir yıl sonra, Afrika kökenli Amerikalı olmayan üç kişi gruba katıldı: gazeteci William English Walling, zengin bir sosyalist ve sosyal hizmet uzmanı Mary White Ovington ve Henry Moskowitz. Yahudi olan Moskowitz, aynı zamanda New York Etik Kültür Derneği'nin Yardımcı Lideriydi. 1906'da Batı Virginia'daki Harpers Ferry'de ve 1907'de Boston, Massachusetts'te bir araya geldiler. [25]
Acemi grup, sınırlı kaynaklar ve iç çatışmalarla bir süre mücadele etti ve 1910'da dağıldı. [26] Niagara Hareketi'nin yedi üyesi, 1909'da kurulan NAACP'nin Yönetim Kurulu'na katıldı. [25] Her iki örgüt de üyeliği paylaşsa da Niagara Hareketi ayrı bir örgüttü. Tarihsel olarak, NAACP'den daha radikal bir platforma sahip olduğu kabul edilir. Niagara Hareketi, yalnızca Afrikalı Amerikalılar tarafından kuruldu. NAACP'nin kurucuları arasında dört Avrupalı Amerikalı vardı, aralarında Mary White Ovington, Henry Moskowitz, William English Walling ve Oswald Garrison Villard vardı. [27]
Oluşum
Eyalet başkenti ve Başkan Abraham Lincoln'ün memleketi olan Springfield, Illinois'deki 1908 Yarış İsyanı, ABD'de etkin bir sivil haklar örgütüne olan acil ihtiyacı gösteren bir katalizördü. siyahlar, özellikle erkekler, tüm zamanların en yüksek seviyesindeydi. Mary White Ovington, gazeteci William English Walling ve Henry Moskowitz, Ocak 1909'da siyah medeni haklar için örgütlenme üzerinde çalışmak üzere New York'ta bir araya geldi. [28] 60'tan fazla önde gelen Amerikalıya destek talepleri gönderdiler ve 12 Şubat 1909 için bir toplantı tarihi belirlediler. Bu tarihin, köleleştirilmiş Afrikalı Amerikalıları özgürleştiren Başkan Abraham Lincoln'ün doğumunun 100. yıldönümüne denk gelmesi amaçlandı. İlk büyük toplantı üç ay sonraya kadar gerçekleşmese de, Şubat tarihi genellikle kuruluşun kuruluş tarihi olarak anılır.
NAACP, 12 Şubat 1909'da, Afrika kökenli Amerikalılar WEB Du Bois, Ida B. Wells, Archibald Grimké, Mary Church Terrell ve daha önce adları verilen beyazlar Henry Moskowitz, Mary White Ovington, William English Walling (The eski bir köle sahibi ailenin zengin Sosyalist oğlu), [28] [29] bir sosyal reformcu ve Du Bois'in arkadaşı Florence Kelley [30] Oswald Garrison Villard ve Walling'in ünlü bir kaçakçı ve yakın arkadaşı Charles Edward Russell. Russell, NAACP'nin planlanmasına yardımcı oldu ve NAACP'nin öncüsü olan Ulusal Zenci Komitesi'nin (1909) başkan vekili olarak görev yaptı. [31]
30 Mayıs 1909'da, Niagara Hareketi konferansı New York City'deki Henry Street Settlement House'da gerçekleşti ve Ulusal Zenci Komitesi olarak tanımlanan 40'tan fazla örgüt kurdular. [32] Diğer kurucu üyeler arasında, konferansın yapıldığı Henry Street Settlement'i kuran hemşire Lillian Wald da vardı.
Du Bois, etkinliğin düzenlenmesinde kilit rol oynadı ve duruşmalara başkanlık etti. Afrikalı-Amerikalı gazeteci ve linç karşıtı bir savaşçı olan Ida B. Wells-Barnett de katıldı. Wells-Barnett, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki linç tarihi konulu konferansa hitap etti ve bu tür suçların duyurulması ve kovuşturulması için harekete geçme çağrısında bulundu. [33] Üyeler, yeni organizasyonun adını en iyi üye olarak seçtiler. Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği ve ilk memurlarını seçti: [34]
- Ulusal Başkan, Moorfield Katlı, Boston
- İcra Komitesi Başkanı William English Walling
- Sayman, John E. Milholland önde gelen bir New York Cumhuriyetçisi
- Harcama Sayman, Oswald Garnizon Villard
- Yönetici Sekreter, Frances Blascoer
- Tanıtım ve Araştırma Direktörü W. E. B. Du Bois.
NAACP bir yıl sonra 1911'de kuruldu. Derneğin tüzüğü misyonunu şöyle ifade etti:
Hak eşitliğini teşvik etmek ve Amerika Birleşik Devletleri vatandaşları arasında kast veya ırk önyargısını ortadan kaldırmak, renkli vatandaşların çıkarlarını ilerletmek ve onlara tarafsız oy hakkı sağlamak ve mahkemelerde adalet, çocukları için eğitim, iş bulma fırsatlarını artırmak için yetenekleri ve yasa önünde tam eşitlik. [35]
Daha büyük konferans, liderliğin ağırlıklı olarak beyaz olduğu daha çeşitli bir organizasyonla sonuçlandı. Boston kölelik karşıtı bir aileden gelen beyaz bir avukat olan Moorfield Storey, kuruluşundan 1915'e kadar NAACP'nin başkanlığını yaptı. Kuruluşunda, NAACP'nin yönetim kurulunda Du Bois adında bir Afrikalı Amerikalı vardı. Storey, uzun süredir klasik bir liberal ve Grover Cleveland Demokrattı. bırakınız yapsınlar serbest piyasalar, altın standardı ve anti-emperyalizm. Storey, yalnızca siyahlar için değil, aynı zamanda Yerli Amerikalılar ve göçmenler için de sürekli ve agresif bir şekilde medeni hakları savundu (göç kısıtlamalarına karşı çıktı). Du Bois, dernek dergisinin editörü olarak hizmet vererek organizasyonda önemli bir liderlik rolü oynamaya devam etti. Kriz, 30.000'den fazla tirajı vardı. [36]
Kriz hem haber yapmak hem de Afro-Amerikan şiir ve edebiyatını yayınlamak için kullanıldı. Örgütün linç karşıtı kampanyaları sırasında Du Bois, bu konuyla ilgili oyunların ve diğer etkileyici literatürün yazılmasını ve icra edilmesini teşvik etti. [37]
Yahudi topluluğu, NAACP'nin kurulmasına ve finansmanının devam etmesine büyük katkıda bulundu. [38] Yahudi tarihçi Howard Sachar kitabında yazıyor Amerika'daki Yahudilerin Tarihi "1914'te Columbia Üniversitesi'nden Fahri Profesör Joel Spingarn NAACP'nin başkanı oldu ve Jacob Schiff, Jacob Billikopf ve Haham Stephen Wise gibi Yahudi liderleri yönetim kuruluna aldı." [38]
Jim Crow ve haklarından mahrum etme
İlk yıllarında, NAACP New York'ta bulunuyordu. 1908'de çoğu siyasi sistemden dışlanan her güney eyaletinde siyahların haklarından mahrum bırakılmasını ve ırk ayrımını yasallaştıran Jim Crow tüzüğünü bozma çabalarında davalara odaklandı.
1913'te NAACP, Başkan Woodrow Wilson'ın ırk ayrımını federal hükümet politikasına, işyerlerine ve işe alımlara sokmasına karşı bir muhalefet örgütledi. Afrikalı-Amerikalı kadın kulüpleri, Wilson'ın değişikliklerini protesto eden kuruluşlar arasındaydı, ancak yönetim, Güney kabine üyelerini ve Kongre'deki Güney bloğunu değiştirmedi.
1914'te grubun 6.000 üyesi ve 50 şubesi vardı. Afrikalı Amerikalıların I. Dünya Savaşı'nda subay olarak hizmet etme hakkının kazanılmasında etkili oldu. Altı yüz Afrikalı-Amerikalı subay görevlendirildi ve 700.000 asker askere alındı. Ertesi yıl, NAACP, D. W. Griffith'in sessiz filmine karşı, çok sayıda şehirde yürüyüşlerle ülke çapında bir protesto düzenledi. Bir Milletin Doğuşu, Ku Klux Klan'ı büyüleyen bir film. Sonuç olarak, birkaç şehir filmin açılmasına izin vermedi. [39]
NAACP, tarihinin başlarında haklarından mahrum etme ve ırk ayrımcılığını hedefleyen davalara öncülük etmeye başladı. meydan okumasında önemli bir rol oynamıştır. Guinn / Amerika Birleşik Devletleri (1915), Oklahoma'nın ayrımcı büyükbaba maddesine, çoğu siyah vatandaşı etkin bir şekilde haklarından mahrum ederken, birçok beyazı belirli seçmen kayıt gerekliliklerinden muaf tutuyor. Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesini karar vermeye ikna etti. Buchanan - Warley 1917'de eyalet ve yerel yönetimler Afro-Amerikalıları resmi olarak ayrı yerleşim bölgelerine ayıramaz. AİHM'nin görüşü, önceki davada oluşturduğu önceki emsalde somutlaştırıldığı gibi mülkiyet hakları ve sözleşme özgürlüğü içtihadını yansıtıyordu. Lochner / New York. Davacı Sarah Elizabeth Ray'in bir feribota binmeye çalışırken haksız yere ayrımcılığa uğramasının ardından tarihi Bob-Lo Excursion Co. v. Michigan davası aracılığıyla eğlence etkinliklerinin ayrıştırılmasında da rol oynadı.
1916'da başkan Joel Spingarn, James Weldon Johnson'ı saha sekreteri olarak hizmet etmeye davet etti. Johnson, Venezuela'nın eski bir ABD konsolosu ve tanınmış bir Afrikalı-Amerikalı bilim adamı ve köşe yazarıydı. Dört yıl içinde Johnson, NAACP'nin üyeliğini 9.000'den neredeyse 90.000'e çıkarmada etkili oldu. 1920'de Johnson örgütün başına seçildi. Önümüzdeki on yıl boyunca, NAACP lobicilik ve dava açma çabalarını artırdı ve "Amerikan Zencileri" için eşit haklar ve eşit koruma savunuculuğuyla uluslararası tanınırlık kazandı. [40]
NAACP, iki savaş arası yıllarda enerjisinin çoğunu, yasama için çalışarak, lobicilik yaparak ve halkı eğiterek Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyahların linç edilmesiyle mücadele etmeye adadı. Örgüt, saha sekreteri Walter F. White'ı Elaine Race Riot'u araştırmak için Ekim 1919'da Arkansas, Phillips County'ye gönderdi. Gezici beyaz kanunsuzlar, bir şerif yardımcısının bir ortakçıların sendika toplantısına saldırısının ardından bir beyaz adamı ölü bıraktıktan sonra 200'den fazla siyah kiracı çiftçiyi ve federal askeri öldürdü. White, isyanla ilgili raporunu yayınladı. Chicago Günlük Haberleri. [41] NAACP, mahkumiyetlerinde kullanılan ifadenin dayak ve elektrik çarpması yoluyla elde edildiği gerçeğine dayanarak bir ay sonra ölüm cezasına çarptırılan on iki siyah adam için temyiz başvurusunda bulundu. Anayasa Mahkemesi'nde çığır açan bir karar aldı. Moore - Dempsey 261 U.S.86 (1923), Federal mahkemelerin eyaletlerin ceza adalet sistemleri üzerindeki denetimini önümüzdeki yıllarda önemli ölçüde genişletti. White, NAACP için sekiz ırk isyanını ve 41 linç olayını araştırdı ve çalışmasını yönetti Amerika Birleşik Devletleri'nde Otuz Yıl Linç. [42]
NAACP ayrıca on yıldan fazla bir süredir federal linç karşıtı yasa arayışı içinde çalıştı, ancak Beyaz Demokratların Katı Güneyi buna karşı bir blok olarak oy kullandı veya Senato'daki hırsızlığı geçişi engellemek için kullandı. Haklarından mahrum bırakılma nedeniyle, Güney'deki Afrikalı Amerikalılar kendi seçtikleri temsilcileri göreve seçemediler. NAACP, her linç olayını işaretlemek için düzenli olarak New York'taki ofislerinin penceresinden "Dün Bir Adam Linç Edildi" yazan siyah bir bayrak sergiledi. [43]
Daha önce Henry Lowry'nin Lynching'inin bir hesabını geniş çapta yayınlamış olan Costigan-Wagner Bill'i desteklemek için iki 1935 New York linç karşıtı sergiden ilkini düzenledi. Amerikalı Linç, Dyer Anti-Lynching Bill'i desteklemek için.
NAACP, Amerikan İşçi Federasyonu ile ittifak halinde, John Johnston Parker'ın siyahlara oy vermeme konusundaki desteğine ve işçi karşıtı kararlarına dayanarak Yüksek Mahkeme'ye aday gösterilmesini önlemek için başarılı mücadeleye öncülük etti. Scottsboro Boys için yasal destek düzenledi. NAACP, bu davaların kontrolü ve bu davada izlenecek yasal strateji konusunda Komünist Parti ve Uluslararası İşçi Savunması ile olan ölümcül savaşların çoğunu kaybetti.
Örgüt ayrıca Güney'deki "beyaz birincil" sisteme meydan okumak için dava açtı. Güney eyaleti Demokrat partileri, siyahları siyasi süreçten men etmenin başka bir yolu olarak yalnızca beyazlar için ön seçimler oluşturmuştu. Demokratlar güney eyaletlerine hakim olduğundan, ön seçimler tek rekabetçi yarışmalardı. 1944 yılında Smith - Allwright, Yüksek Mahkeme beyaz birincil aleyhine karar verdi. Devletlerin beyaz ön seçimlerle ilgili yasaları geri çekmesi gerekse de, yasama organları kısa süre sonra siyahların oy hakkını ciddi şekilde sınırlamak için yeni yöntemler buldu.
Hukuki Savunma Fonu
NAACP'nin yönetim kurulu, 1939'da özellikle vergi amaçlı Yasal Savunma Fonu'nu oluşturdu. NAACP hukuk departmanı olarak görev yaptı. Hazine Bakanlığı ve Gelir İdaresi Başkanlığı tarafından gözdağı verilen Legal and Educational Defense Fund, Inc., 1957'de ayrı bir tüzel kişilik haline geldi, ancak NAACP politikasına uygun olarak faaliyet göstereceği açıktı. 1961'den sonra iki örgüt arasında ortaya çıkan ciddi anlaşmazlıklar, kamuoyunun gözünde ve zihninde önemli bir kafa karışıklığı yarattı. [44]
Irk ayrımının kaldırılması
1940'lara gelindiğinde, federal mahkemeler, Kongre'nin fiilen imkansız olduğu anayasal haklara ilişkin davalara açıktı. NAACP gibi özel şirket davalarının masrafları üstlenmesiyle birlikte, hukuk davaları modern medeni haklar davalarında [45] bir model ve Sivil Haklar Hareketi'nin kamusal yüzü haline geldi. Charles Hamilton Houston ve Thurgood Marshall tarafından yönetilen NAACP'nin Hukuk Departmanı, Yüksek Mahkeme'nin ABD'deki kararıyla ilan edilen "ayrı ama eşit" doktrinin tersine çevrilmesini sağlamak için birkaç on yıl süren bir kampanya yürüttü. Plessy - Ferguson.
Başkan Lillie Mae Carroll Jackson yönetimindeki NAACP'nin Baltimore bölümü, 1935'i destekleyerek Maryland eyalet meslek okullarında ayrımcılığa meydan okudu. Murray - Pearson Marshall'ın savunduğu dava. Houston'ın galibiyeti Missouri eski rel. Gaines / Kanada (1938), 1939'da Hukuki Savunma Fonu'nun kurulmasına yol açtı.
Ayrımcılığın kaldırılması kampanyası, 1954'te oybirliğiyle alınan Yüksek Mahkeme kararıyla sonuçlandı. Brown v. Eğitim Kurulu devlet destekli ilköğretim okullarının ayrı tutulması anayasaya aykırıydı. Bu zaferle desteklenen NAACP, Güney'de ırk ayrımcılığının tamamen kaldırılması için bastırdı. [46] NAACP aktivistleri yargı stratejisi konusunda heyecanlıydı. 5 Aralık 1955'ten başlayarak, yerel başkanı Edgar Nixon ve bölümün Sekreteri olarak görev yapan Rosa Parks da dahil olmak üzere NAACP aktivistleri, Montgomery, Alabama'da bir otobüs boykotunun düzenlenmesine yardım etti. Bu, sürücülerin üçte ikisi siyah olan şehir otobüslerinde ayrımcılığı protesto etmek için tasarlandı. Boykot 381 gün sürdü. [47] 1956'da Güney Carolina yasama organı NAACP karşıtı bir yemin oluşturdu ve yemin etmeyi reddeden öğretmenler pozisyonlarını kaybetti. Elloree Eğitim Okulu'ndaki yirmi bir Siyah öğretmen uymayı reddettikten sonra, Beyaz okul yetkilileri onları görevden aldı. Görevden alınmaları, 1957'de önemli bir medeni haklar davası haline gelen Bryan v. Austin'e yol açtı. [48] Alabama'da devlet, üyelerinin listesini açıklamayı reddetmesi nedeniyle NAACP'nin kendi sınırları içinde faaliyet göstermesini etkin bir şekilde yasaklayarak karşılık verdi. NAACP, üyelerinin kovulabileceğinden veya faaliyetleri nedeniyle şiddetli misillemeyle karşı karşıya kalabileceğinden korkuyordu. Her ne kadar Yargıtay sonunda devletin eylemini bozmuş olsa da NAACP - Alabama, 357 U.S. 449 (1958), NAACP Alabama'dan men edilirken Sivil Haklar Hareketi'ndeki liderlik rolünü kaybetti.
Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı (1957'de SCLC) ve Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi (SNCC, 1960) gibi yeni örgütler, aktivizme farklı yaklaşımlarla yükseldi. Bu yeni gruplar, dava ve mevzuata güvenmek yerine, Afrikalı Amerikalıların haklarını ilerletmek için doğrudan eylem ve kitle seferberliği kullandılar. NAACP'nin yönetici direktörü Roy Wilkins, hareket içindeki strateji ve liderlik konularında Martin Luther King Jr. ve diğer sivil haklar liderleriyle defalarca çatıştı.
NAACP, Yüksek Mahkemenin kararını kullanmaya devam etti. Kahverengi ülke genelinde okulların ve kamu tesislerinin ırk ayrımının kaldırılması için baskı yapmak. Arkansas eyalet bölümünün başkanı Daisy Bates, Little Rock Nine'ın Little Rock, Arkansas'taki devlet okullarını entegre etme kampanyasına öncülük etti. [49]
1960'ların ortalarında, NAACP, sivil haklar mevzuatı için baskı yaparak Sivil Haklar Hareketi'ndeki öneminin bir kısmını yeniden kazanmıştı. İş ve Özgürlük için Washington Yürüyüşü 28 Ağustos 1963'te gerçekleşti. O sonbaharda Başkan John F. Kennedy, suikaste uğramadan önce Kongre'ye bir sivil haklar yasası gönderdi.
Başkan Lyndon B. Johnson, Kongre'yi istihdam, eğitim ve toplu konut alanlarında ırk ayrımcılığını sona erdirmeyi amaçlayan bir sivil haklar yasasını geçirmeye ikna etmek için çok çalıştı ve Temmuz 1964'te onay almayı başardı. Bunu 1965 tarihli Oy Hakları Yasası'nın kabulüyle izledi. , seçmen katılımının tarihsel olarak düşük olduğu yerlerde federal gözetim ve yöneticiler için bir rol ile franchise'ın korunmasını sağlayan .
Ayrımcılığın kaldırılmasını önleme direktörü J. Edgar Hoover altında, FBI'ın COINTELPRO programı, sızma, bozulma ve itibarsızlaştırma için NAACP dahil olmak üzere sivil haklar gruplarını hedef aldı. [50]
Kivie Kaplan 1966'da NAACP Başkanı oldu. 1975'teki ölümünden sonra, bilim adamı W. Montague Cobb 1982'ye kadar görevi devraldı. Roy Wilkins 1977'de yönetici direktör olarak emekli oldu ve halefi olarak avukat ve din adamı Benjamin Hooks seçildi.
1990'lar
1990'larda NAACP borca girdi. Önde gelen iki yetkilinin görevden alınması, derin bir kriz içindeki bir örgütün resmine daha da eklendi.
1993 yılında, NAACP'nin Yönetim Kurulu, İcra Direktörü pozisyonunu doldurmak için Peder Jesse Jackson yerine Peder Benjamin Chavis'i az farkla seçti. Tartışmalı bir figür olan Chavis, on sekiz ay sonra aynı kurul tarafından görevden alındı. Onu bir cinsel taciz davasında mahkeme dışı bir anlaşma için NAACP fonlarını kullanmakla suçladılar. [51] Chavis'in görevden alınmasının ardından, Myrlie Evers-Williams, Gibson'ın örgütün fonlarını fazla harcamak ve kötü yönetmekle suçlanmasının ardından 1995'te NAACP başkanı William Gibson'ı kıl payı mağlup etti.
1996 yılında, Maryland'den Demokratik bir Kongre üyesi ve Kongre Kara Grup Toplantısının eski başkanı olan Kongre Üyesi Kweisi Mfume, örgütün başkanı seçildi. Üç yıl sonra, zorlanan mali durum, örgütü 1992'de 250'den 50'ye kadar olan personelini büyük ölçüde azaltmaya zorladı.
1990'ların ikinci yarısında, örgüt, NAACP Ulusal Seçmen Fonu'nun 2000 ABD başkanlık seçimlerinde büyük bir oy-out-out-the-out-out-the-out-out-the-out-out-the-out-out-the-out-out-the-out-out-out-out-out-the-out-out-out-out operasyonu başlatmasına izin vererek mali durumunu düzeltti. 10,5 milyon Afro-Amerikalı seçimlerde oy kullandı, bu dört yıldan daha önce bir milyondu. [51] NAACP'nin çabası, gözlemciler tarafından Demokrat Al Gore'un Pennsylvania ve Michigan gibi seçimlerin yakın olduğu birkaç eyaleti kazanmasında önemli bir rol oynadığı için kredilendirildi. [51]
Lee Alcorn tartışması
2000 başkanlık seçimleri sırasında, Dallas NAACP şubesinin başkanı Lee Alcorn, Lieberman'ın Yahudi olduğu için Al Gore'un başkan yardımcısı adayı olarak Senatör Joe Lieberman'ı seçmesini eleştirdi. Alcorn, KHVN istasyonundaki bir gospel talk radyo programında, "Yahudi bir insan bulursak, o zaman merak ettiğim şey, yani, bu hareket ne için, biliyor musunuz? Başarısız olanlarla bir ilgisi var mı? barış görüşmeleri mi? . Dolayısıyla, Yahudiler arasında bu tür bir düzeydeki ortaklıklardan çok şüphelenmemiz gerektiğini düşünüyorum çünkü onların çıkarlarının öncelikle para ve bu tür şeylerle ilgili olduğunu biliyoruz." [52]
NAACP Başkanı Kweisi Mfume, Alcorn'u derhal askıya aldı ve sözlerini kınadı. Mfume belirtti,
Bu açıklamaları şiddetle kınıyorum. Onları itici, Yahudi karşıtı, NAACP karşıtı ve Amerikan karşıtı buluyorum. Bay Alcorn, NAACP, yönetim kurulu, personeli veya üyeleri adına konuşmaz. Yahudi cemaati ile uzun süredir devam eden ilişkimizden gurur duyuyoruz ve kişisel olarak NAACP'nin bu konudaki tarihine ve inançlarına aykırı açıklamalara müsamaha göstermeyeceğim. [52]
Suistimal nedeniyle önceki beş yıl içinde üç kez askıya alınan Alcorn, daha sonra NAACP'den istifa etti. Sivil Hakların İlerlemesi için Koalisyon adını verdiği şeyi kurdu. Alcorn, NAACP'yi eleştirdi, "NAACP'nin liderliğini destekleyemem. Sorun yaşadığım büyük şirketler onlara büyük miktarlarda para veriyor." [52] Alcorn ayrıca, "Ben satın alınamam. Bu nedenle istifamı ve üyeliğimi NAACP'ye seve seve sunarım çünkü bu kısıtlamalar altında çalışamam" dedi. [53]
Alcorn'un sözleri, Peder Jesse Jackson, Yahudi grupları ve George W. Bush'un rakip Cumhuriyetçi başkanlık kampanyası tarafından da kınandı. Jackson, Lieberman'ın Demokratik bilete eklenmesini güçlü bir şekilde desteklediğini belirterek, "İnancımızı yaşadığımızda, yasalara göre yaşıyoruz. O [Lieberman] örnek davranışların bir güvenlik duvarıdır." [52] Önde gelen bir Afrikalı-Amerikalı lider olan Al Sharpton, "Bay Lieberman'ın atanması olumlu bir adım olarak memnuniyetle karşılanacaktı" dedi. [54] Amerikan Yahudi Kongresi liderleri, NAACP'yi hızlı tepkisinden dolayı övdüler ve şunları belirttiler: "Amerikan Yahudilerinin NAACP ve siyah Amerika ile olan dostluk duygusunu sarsmak için Alcorn gibi birden fazla bağnaz gerekir. Ortak endişelerimiz Böyle bir şeyin ilişkimizi bozmasına izin vermeyecek kadar acil, tarihimiz çok uzun, bağlantımız çok sağlam." [55]
George W. Bush
2004 yılında, Başkan George W. Bush, NAACP'nin ulusal kongresine konuşma davetini reddetti. [56] Bush'un sözcüsü, Bush'un, liderlerinin kendisi hakkında sert açıklamaları nedeniyle NAACP ile konuşma davetini reddettiğini söyledi. [57] Bir röportajda Bush, "Mevcut liderlikle olan ilişkimi temelde varolmayan olarak tanımlardım. Bana taktıkları isimleri ve söylemleri duydunuz" dedi. [57] Bush, NAACP'nin bazı üyelerine hayran olduğunu ve onlarla "başka şekillerde" çalışmak isteyeceğini söyledi. [57]
20 Temmuz 2006'da Bush, NAACP ulusal kongresine hitap etti. Ara seçimlerin ortasında, Afrikalı Amerikalıların Cumhuriyetçilere desteğini artırmak için bir teklifte bulundu. Cumhuriyetçi Parti'nin medeni haklar için desteğine atıfta bulundu. [58] [59]
Vergi muafiyeti durumu
Ekim 2004'te İç Gelir Servisi, NAACP'ye, Başkan Julian Bond'un 2004 Konvansiyonu'nda Başkan George W. Bush'u ve diğer siyasi figürleri eleştirdiği konuşmasına dayanarak vergiden muaf durumunu araştırdığını bildirdi. [60] [61] Genel olarak, ABD İç Gelir Yasası, vergiden muaf statüsü verilen kuruluşların "herhangi bir seçim adayı adına (veya ona karşı) herhangi bir siyasi kampanyaya doğrudan veya dolaylı olarak katılmasını veya müdahale etmesini yasaklar. ofis." [62] NAACP, soruşturmayı, oy kullanan Afrikalı Amerikalıların sayısını artırmadaki başarısına misilleme olarak kınadı. [60] [63] Ağustos 2006'da, IRS soruşturması, ajansın "sözün grubun vergiden muaf statüsünü ihlal etmediğini" tespit etmesiyle sonuçlandı. [64]
LGBT hakları
1969'daki Stonewall ayaklanmalarından sonra Amerikan LGBT hakları hareketi ivme kazanırken, NAACP lezbiyen, gey, biseksüel ve trans bireyler için haklar kazanma hareketinden giderek daha fazla etkilenmeye başladı. NAACP'nin başkanı iken Bond, eşcinsellerin ve lezbiyenlerin haklarının açık sözlü bir destekçisi oldu ve eşcinsel evliliğe desteğini belirtti. Coretta Scott King'in 2006 cenaze törenini boykot etti, çünkü King çocuklarının gey karşıtı bir mega kiliseyi seçtiklerini söyledi. Bu, annelerinin uzun zamandır gey ve lezbiyenlerin haklarına verdiği destekle çelişiyordu. [65] 2005 yılında Richmond, Virginia'da yaptığı bir konuşmada Bond şunları söyledi:
Afrika kökenli Amerikalılar . iki yüzyıl boyunca köleleştirilmiş tek Amerikalılar bizdik, ama o zaman ve şimdi ayrımcılığa maruz kalan tek Amerikalılardan çok uzaktaydık. . Cinsel eğilim ırkla paraleldir. Bu şekilde doğdum. başka seçeneğim yok. Elimde olsa değiştirmezdim. Cinsellik değişmez. [66]
2007'de Georgia, Morrow'daki Clayton State Üniversitesi'ndeki Martin Luther King Günü Kutlaması üzerine bir konuşmada Bond, "Eşcinsel evliliğinden hoşlanmıyorsanız, eşcinsel evlenmeyin" dedi. Onun pozisyonları, NAACP unsurlarını, çoğunlukla Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı (SCLC) içinde eşcinsel evliliğe karşı çıkan sivil haklar hareketindeki dini gruplara karşı çekti. NAACP, eşcinsel evliliği ve ilgili hakları yasaklayan devlet düzeyindeki anayasa değişikliklerine karşı giderek daha fazla muhalefet yaptı. Kuzey Carolina'dan William J. Barber, II gibi eyalet NAACP liderleri 2012'de Kuzey Carolina Değişikliği 1'e karşı aktif olarak katıldı, ancak muhafazakar seçmenler bunu geçti.
19 Mayıs 2012'de, NAACP'nin yönetim kurulu, Miami, Florida'da üç aylık bir toplantıda politika için 62-2 oy vererek eşcinsel evliliği resmi bir hak olarak onayladı. [67] [68] Örgütün başkanı Benjamin Jealous karar hakkında şunları söyledi: "Medeni evlilik bir medeni hak ve bir medeni hukuk meselesidir. . NAACP'nin evlilik eşitliğine verdiği destek, Amerika Birleşik Devletleri'nin 14. Değişikliği'nde derinden kök salmıştır. Anayasa ve tüm insanların eşit korunması." NAACP'nin oylamasında muhtemelen önemli olan, siyah topluluktaki HIV/AIDS kriziyle ilgili endişesiydi; AIDS destek kuruluşları, insanların tek eşli bir yaşam tarzı yaşamalarını tavsiye ediyor, hükümet eşcinsel ilişkileri bunun bir parçası olarak kabul etmedi. [69] Bu onayın bir sonucu olarak, Iowa, Des Moines'den Rev. Keith Ratliff Sr., NAACP yönetim kurulundan istifa etti. [70]
Missouri ile ilgili seyahat uyarısı
7 Haziran 2017'de NAACP, Afrikalı-Amerikalı gezginler için Missouri'ye bir uyarı yayınladı:
Eyalette seyahat eden bireylerin aşırı DİKKATLİ seyahat etmeleri tavsiye edilir. Missouri'de ırk, cinsiyet ve renk temelli suçların uzun bir geçmişi vardır. Lloyd Gaines, Dred Scott ve Missouri Uzlaşmasının şüpheli ayrımı ve kölelik geçmişini kaybeden son eyaletlerden biri olan Missouri, güvenli olmayabilir.. [Missouri Senatosu Yasa Tasarısı] SB 43, Missouri'de bireysel ayrımcılık ve tacizi yasallaştırıyor ve bireylerin Missouri'de kendilerini ayrımcılık, taciz ve misillemeye karşı korumalarını engelliyor.
Ayrıca, Missouri'de Afrikalı Amerikalılara karşı rutin trafik ihlallerinin aşırı derecede uygulanması, Afrikalı Amerikalıların beyaz ırktan olanlara göre %75 daha fazla durdurulma olasılığını gösteren artan bir eğilimle sonuçlandı. [71]
Missouri NAACP Konferansı başkanı Rod Chapel, Jr., Missouri'ye gelen ziyaretçilerin "kefalet parası olması gerektiğini" önerdi. [72]
Örgütün ulusal girişimleri, siyasi lobi faaliyetleri ve tanıtım çalışmaları New York ve Washington DC'deki genel merkez personeli tarafından yürütüldü. Mahkeme stratejileri uzun yıllardır Howard Üniversitesi'nde yerleşik hukuk ekibi tarafından geliştirilmiştir. [5] [73] [74]
NAACP yerel şubeleri de önemli olmuştur. Ulusal ofis, ilk yıllarında karşı kampanyalar başlattığında Bir Ulusun Doğuşu, boykotları yerel şubeler yaptı. Örgüt linç olayını ifşa etmek ve yasaklamak için savaştığında, şubeler kampanyayı yüzlerce topluluğa taşıdı. Yasal Savunma Fonu, ayrımcılığa karşı yasal zorluklar için bir federal mahkeme stratejisi geliştirirken, birçok şube eyalet yasalarını ve yerel siyasi fırsatları kullanarak ayrımcılıkla mücadele etti ve bazen önemli zaferler kazandı. [5] [75] [76] [77] [78]
Bu zaferler daha çok İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Kuzey ve Batı eyaletlerinde elde edildi. Güney sivil haklar hareketi 1940'larda ve 1950'lerde ivme kazandığında, kredi hem Hukuki Savunma Fonu avukatlarına hem de Ella Baker ve diğer organizatörlerin bölgeye yaydığı devasa yerel şube ağına gitti. [5]
Yerel örgütler bir siyah siyasi aktivizm kültürü inşa etti. [5]
Gençlik
NAACP'nin gençlik bölümleri 1936'da kuruldu, şu anda bu kategoride toplam 30.000'den fazla kişiyle 600'den fazla grup var. NAACP Youth & College Division, gençlerin aktif olarak dahil olduğu NAACP'nin bir koludur. Gençlik Konseyi, gençlerin (ve üniversite öğrencilerinin) fikirlerini akranlarıyla paylaşmak ve yerel ve ulusal sorunları ele almak için gönüllü olduğu yüzlerce eyalet, ilçe, lise ve üniversite operasyonlarından oluşur. Bazen gönüllü çalışma daha uluslararası bir ölçeğe genişler.
Gençlik ve Kolej Bölümü
"NAACP Gençlik ve Kolej Bölümünün misyonu, Afrikalı Amerikalıları ve diğer ırksal ve etnik azınlıkları etkileyen sorunlar hakkında gençleri, Afrikalı Amerikalıların ve diğer ırksal ve etnik azınlıkların ekonomik, eğitimsel, sosyal ve politik statülerini ve onların uyumlu uyumlarını ilerletmek için bilgilendirmek olacaktır. Afrika diasporasının ve diğer Afrikalı Amerikalıların uygarlığa katkılarının takdir edilmesini teşvik etmek ve zeki, militan etkili bir gençlik liderliği geliştirmek için diğer halklarla işbirliği." [79]
ACT-SO programı
1978'den beri NAACP, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki lise gençleri için Afro-Akademik, Kültürel, Teknolojik ve Bilimsel Olimpiyatlar (ACT-SO) programına sponsor oldu. Program, akademisyenler, teknoloji ve sanatta başarı gösteren Afrikalı-Amerikalı gençleri tanımak ve ödüllendirmek için tasarlanmıştır. Yerel bölümler, 9-12. sınıflardaki gençler için çeşitli kategorilerde yarışmalara sponsor oluyor. Yerel yarışmaların galipleri, her yaz Amerika Birleşik Devletleri'nin çeşitli yerlerinde düzenlenen bir kongrede ulusal etkinliğe katılmaya hak kazanır. Ulusal yarışmada kazananlar, nakit ödüller ve çeşitli ödüllerle birlikte ulusal tanınırlık kazanırlar. [80]
Çevresel adalet
NAACP'deki çevresel adalet grubunun 11 tam zamanlı personeli vardır. Nisan 2019'da NAACP, fosil yakıt endüstrisi tarafından kullanılan taktikleri özetleyen bir rapor yayınladı. Rapor, "Fosil yakıt şirketlerinin manipülasyon ve işbirliği için NAACP'yi hedef aldığını" iddia ediyor. [81] NAACP, kamu hizmetlerinin çevre dostu olmayan hedeflerine yönelik bölüm desteği karşılığında NAACP bölümlerine büyük miktarlarda para katkıda bulunan kamu hizmetlerinin etkisi konusunda endişe duymaktadır. Buna karşılık, NAACP, çevreyle uyumlu politikaları desteklemeye teşvik etmek için bölümleriyle birlikte çalışmaktadır. [82]
'Parayı istiyorsak, yapmak zorundaydık.'
Güneş panelleri ve diğer yenilenebilir enerji kaynaklarının fiyatları son yıllarda düşerek onları elektrik santrallerinde kömür ve doğal gaza çekici alternatifler haline getirirken, Florida'daki elektrik şirketleri düzenleyicilere ve kanun yapıcılara büyümelerini sınırlamaları için baskı yapmaya başladı.
Özellikle çatıdaki güneş enerjisi, kamu hizmetleri için bir tehdit oluşturuyordu. Elektrik şebekesi tasarlanırken, mühendisler tüketicilerin kendi elektriğini üreteceklerini ve hatta kamu hizmetlerine satacaklarını öngörmediler. Bu, şirketlerin gelirlerini azaltabilir.
Florida Power & Light, Duke Energy ve diğer kuruluşlar, daha varlıklı ev sahipleri güneş panelleri kurdukça ve elektrik şebekesine olan bağımlılıklarını azalttıkça, düşük gelirli sakinlerin elektrik hatlarını korumak için daha yüksek ücretler ödemek zorunda kalacağını savundu. Birçok enerji uzmanı, enerji verimliliği programlarının ve giderek daha uygun fiyatlı güneş panellerinin düşük gelirli haneler için elektrik maliyetlerini azaltabileceğini söyleyerek bu argümana itiraz etti. Ancak kamu hizmetleri, genellikle N.A.A.C.P.'nin yardımıyla ülke çapında başarılı bir şekilde dava açtılar. ve renkli toplulukları savunan diğer kar amacı gütmeyen gruplar.
Florida'da kamu hizmetleri, N.A.A.C.P.'nin Florida konferansının başkanı olan Adora Nweze'de bir süreliğine hazır bir ortak buldu. O ve ekibi, gazete makalelerinde, devlet düzenleyicilerine yazılı yorumlarda ve kamuya açık oturumlarda tanıklıklarda sektördeki konuşma noktalarını tekrarladı.
Bayan Nweze, kamu hizmetlerinin genellikle programlar için para toplamanın ortasında olduğu ve Eylül ayında düzenlenen yıllık toplantısının ortasında olduğu zamanlarda grubun desteğini aradığını söyledi.
The New York Times tarafından elde edilen faturalar, Florida Power & Light'ın N.A.A.C.P. 2013'ten 2017'ye en az 225.000 dolar ve Duke Energy 25.000 dolar verdi. Florida Power & Light'ın yıllık bağışları 2014'te tam da kamu kurumlarının çatı katındaki güneş enerjisini kısıtlaması ve eyaletin enerji verimliliği hedeflerini zayıflatması için eyalet düzenleyicilerine baskı yaptığı sırada ikiye katlandı.
Örneğin, NAACP'nin Florida konferansı, 11 Eylül 2014'te, Bayan Nweze'nin Tallahassee Democrat'ta bir güneş enerjisi indirim programına karşı çıkan ve bir Devlet verimliliği hedeflerinde fayda destekli değişiklik.
Makalede, "Birçok durumda, katılımcı olmayanlar yoksul olma eğilimindedir, bu da yüksek gelirli hanelerin tüm faydaları elde ederken düşük gelirli hanelerin tüm masrafları üstlendiği şaşırtıcı derecede adaletsiz bir durum yaratır" dedi. Bayan Nweze, personelinin bu makaleyi ve benzerlerini yazdığını, genellikle Florida Power & Light ve diğer yardımcı programlar tarafından gönderilen metinden kelimesi kelimesine kopyaladığını söyledi.
Makaleye ek olarak, konferans devlet Kamu Hizmeti Komisyonu'na yorum yaptı. Komisyon daha sonra kamu hizmetleri için karar verirken bu yorumları alıntıladı. Komisyon, devletin enerji verimliliği hedeflerini yaklaşık yüzde 90 oranında azalttı.
Kamu hizmetlerinin 2014 davasındaki politika zaferi kalıcı bir etki yarattı.
Florida kamu hizmetleri, ülkenin en az iddialı enerji verimliliği hedeflerinden bazılarına sahiptir. Sunshine State ayrıca, güneş panellerinden ne kadar elektrik aldığı konusunda Massachusetts ve New Jersey de dahil olmak üzere birçok eyaleti takip ediyor.
Florida Power & Light, N.A.A.C.P.'nin eyalet konferansı ve diğer sivil haklar örgütleriyle yaptığı çalışmalarla ilgili soruları yanıtlamayı reddetti. Tesis, birincil odak noktasının elektrik oranlarını mümkün olduğunca düşük tutmak olduğunu söyledi.
"N.A.A.C.P. ile uzun süredir devam eden ilişkimizden gurur duyuyoruz. ve müşterilerin yararına olan konularda yapıcı bir şekilde birlikte çalışma yeteneğimiz hakkında," dedi bir şirket sözcüsü Alys Daly.
Bir röportajda, Bayan Nweze, kamu hizmetlerinin grubuna yaptığı finansal destek nedeniyle ve yöneticilerin güneş panelleri ve enerji verimliliği hakkında kendisine söylediklerine inandığı için imza attığını söyledi.
NAACP - Jim Crow
Ulusal Renkli İnsanların Gelişimi Derneği (NAACP), 20. yüzyıl Amerika'sının küçük ve çok da küçük olmayan apartheid deneyimi olan Jim Crow'a karşı savaşmak için 1909'da kuruldu. W.E.B.'nin önderliğinde Du Bois, NAACP, ayrımcılığın ve ırksal kast ayrımlarının kaldırılması için baskı yapmak için zorba kürsüye çıkacak ve Zenciler için eğitim ve istihdama açık ve eşit erişim için savaşacaktı. Linç etmeye karşı mücadele verecek ve ceza mahkemesinde kötü muameleye maruz kalan siyahları savunmak için yasal yardım sunacaktı. Zamanla, NAACP ülkenin önde gelen sivil haklar örgütü haline gelecekti. Bunu büyük ölçüde yapacaktı çünkü NAACP, ırksal muhafazakarlıklarına rağmen mahkemelerin ırksal değişim savaşında potansiyel olarak güçlü bir silah olduğunu erken fark etti.
1931'de, NAACP'nin ilk personel avukatı Nathan Margold, okul ayrımcılığına meydan okumak için yasal bir strateji belirledi. Stratejisi kısmen doğrudan, kısmen ihtiyatlıydı. Zamanın öfkesi göz önüne alındığında, Margold, okul ayrımcılığına her koşulda saldırmanın işe yaramayacağını anladı. Böyle bir yaklaşım, kendi deyimiyle "yoğun muhalefet, kötü niyet ve çekişmeye" davetiye çıkaracaktır. Bunun yerine Margold, "güneydeki okul sistemlerinin var oldukları ve yönetildikleri şekliyle anayasal geçerliliğine" bir saldırı çağrısında bulundu. günümüzde [italikler eklendi]." Plessy - Ferguson "ayrı ama eşit" bir anayasal yetki vermişti. Ama onun önemini azaltacak ve geri dönüşüne giden yolu açacak bir açıklık vardı. Güneyde siyahi okullara yapılan harcamaların kişi başına bazda beyaz okullara yapılan harcamalardan önemli ölçüde daha düşük olduğu açıktı. Devlet yetkilileri, Margold'un stratejisine göre, Hobson'un siyah okullara yapılan harcamaları büyük ölçüde artırma veya düşünülemez olanı düşünme, tüm çocuklar için tek bir okul seti sağlama seçimine zorlanacaktı. Bu iyi bir stratejiydi, ancak depresyon nedeniyle, Margold'un NAACP'deki görev süresi boyunca bunu uygulamak için yeterli para olmayacaktı.
1933'te Charles Hamilton Houston, Margold'u NAACP'nin başsavcısı olarak başardı. Houston olağanüstü parlak bir adamdı. 1915'te Amherst Koleji'nden 19 yaşında birincilikle mezun oldu. Kısa bir süre sonra Howard Üniversitesi'nde İngilizce bölümünde ders verdi. Amerika'nın Birinci Dünya Savaşı'na girmesiyle birlikte, Houston, savaş zamanı Ulusal Ordusu için siyah subayları eğitmek için bir program için lobi faaliyetlerinde NAACP'ye katıldı. Des Moines, Iowa'daki zenci subaylar için bir eğitim kampına katıldıktan sonra üsteğmen olarak görevlendirildi. Houston, Fransa'da tamamen siyahlardan oluşan, katı bir şekilde ayrılmış Doksan İkinci Tümen'de görev yaptı ve o dönemin Jim Crow ordusunun en keskin ırkçılıklarından bazılarını yaşadı, neredeyse beyaz birlik tarafından linç edilmek de dahil. Bu savaş zamanı deneyimleri, genç Houston üzerinde silinmez bir izlenim bıraktı ve belirttiği gibi, ırksal baskıya karşılık verme kararlılığı yarattı: "Amerikalı dostlarımız tarafından biz zenci subayların üzerine yağdırılan nefret ve aşağılama, beni hiçbir anlamı olmadığına ikna etti. onlar tarafından yönetilen bir dünya için ölüyorum. Bu savaşı atlatırsam hukuk okuyacağıma ve zamanımı karşılık veremeyecek adamlar için savaşmaya harcayacağıma karar verdim."
O atlattı. 1919 sonbaharında Harvard Hukuk Okulu'na girdi. Harvard'da sınıfının ilk yüzde beşi içinde mezun olan ve aynı zamanda derginin ilk zenci editörü olarak hizmet veren parlak bir kayıt derledi. Harvard Hukuk İncelemesi. Washington, D.C.'de hukuk mesleğini icra ederken, Houston Howard Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde yarı zamanlı hukuk dersleri verdi. 1929'da okulda dekan yardımcısı ve doçent oldu. O zaman Houston, Howard Üniversitesi'nin hukuk fakültesini ve ulusun medeni haklar hukukunun gidişatını derinden etkileyecek değişiklikler yapmaya karar verdi.
Yasanın ırksal baskıya karşı mücadelede önemli bir araç olabileceğine ikna olan Houston, Howard Hukuk Okulu'na güçlü bir sivil haklar yönelimi vermeye başladı. Bir Amerikan hukuk okulunda öğretilen ilk medeni haklar hukuku dersini kurdu. Houston ayrıca hukuk fakültesi kütüphanesini ülkenin dört bir yanından gelen medeni haklar davalarıyla ilgili dosyalar için bir depo haline getirdi. Howard, ayrımcılığa karşı mücadelede yer alanlar için bir takas odası ve araştırma merkezi haline geldi. Öğrenciler, hukukun toplumsal değişimi şekillendirebileceğine dair teorik olasılığın yanı sıra, hukuku ve toplumu değiştiren davalar üzerinde fiilen çalışma fırsatı buldular.
Houston, 1933'te NAACP'nin özel danışmanı olduğunda, Margold'un dava stratejisini yeniden inceledi. Siyah ve beyaz okullar arasındaki tesisleri eşitleme çabalarının devam etmesi gerektiği sonucuna vardı, ancak aynı zamanda (Margold'un yaptığı gibi) bu tür durumlarda zaferlerin uzun vadeli ayrımcılığı ortadan kaldırma hedefi için sorunlara neden olabileceğini de kabul etti. Buna ek olarak, maaş eşitleme davalarında davacı olarak görev yapan siyahi öğretmenler, ciddi bir kovulma riskiyle karşı karşıya kaldılar - 1930'larda Amerika'daki umutsuz iş kıtlığı göz önüne alındığında özellikle ciddi bir risk.
Bu nedenlerle Houston, NAACP'nin tesis ve maaş eşitleme davaları getirerek okul bölgeleri için bir Hobson'un Seçimi yaratma çabalarına devam etmesi gerektiğine, ayrıca yeni, belki de daha umut verici bir odak eklemesi gerektiğine karar verdi: lisansüstü ve profesyonel okullarda ırk ayrımının kaldırılması. Lisansüstü ve mesleki eğitimde ayrım, Güney'de ilk ve orta okullardaki ayrım kadar yaygındı. Ancak çok daha az lisansüstü ve profesyonel program vardı ve bu nedenle yoğun bir dava çabası için daha az hedef vardı. Bir eyaletin tek hukuk fakültesine veya tıp fakültesine karşı kazanılan bir zafer, eyalet genelinde yankılanacaktır.
Ayrıca, meslek okullarında ayrımcılığın meydana geldiğini iddia etmek daha kolaydı. İlk ve orta okulları yöneten eğitim kurulları, beyaz ve siyah okullar arasındaki farklılıklar için potansiyel savunma cephaneliğine sahipti. Beyaz çocuklar için okul akademik bir müfredat sunarken, Zenciler için okul mesleki bir program sunuyor muydu? Pekala, okulların aynı olması beklenemez, okullar sadece farklı seçim bölgelerinin farklı ihtiyaçlarına hizmet ediyorlardı. Siyah okul için değil de beyaz okul için yeni bir bina mı yapıldı? Belki, ancak fiziksel tesisler büyük ölçüde eşitti ve beyaz okulun yeni binasının yanı sıra beyaz ve siyah öğrenciler için kişi başına düşen harcamalardaki farklılıkları açıklamaya yardımcı olabilir. Bu tür argümanlara elbette itiraz edilebilir, ancak NAACP'yi uzun, genellikle kanıtlaması zor, gerçeğe özel davalara dahil ederler. İlk ve orta öğretimdeki eşitsizliklere ilişkin herhangi bir hesaptan uzun vadeli kaçınma olasılıkları açıktı. Profesyonel okullar daha cazip bir hedef sundu: NAACP, devletin bir hukuk fakültesi veya tıp fakültesi sağladığı, ancak yalnızca beyazlar için tamamen dışlanma ile uğraşıyordu.
Meslek okulları başka bir nedenden dolayı da cazip bir hedefti - daha az duygusal yük taşıyorlardı. 1930'ların atmosferinde ve hatta uzun bir süre sonra, ilk ve orta öğretimi bütünleştirmeye yönelik gibi görünen herhangi bir çaba, duygusal ve politik bir ateş fırtınası yaratacaktır. Çok sayıda beyaz çocuk devlet okullarına gitti. Irkçı demagoglar, ilk ve orta okullara birlikte giden siyah ve beyaz çocukların, ırkların birbirine karışmasının korkunç belasına yol açacağından emindiler. Siyasi muhalefet yoğun, belki de ölümcül olacaktır.
Ancak meslek okulları başka bir konuydu. Onlara çok az kişi katıldı. Kabul için uygun olan daha da az Afrikalı Amerikalı olurdu. Öğrenciler olgundu. Mesleki okullarla ilgili bazı iyi vakalar elde etme ve bazı iyi emsaller oluşturma girişimi mi? İşe yarayabilir. Maryland, böyle bir çaba için verimli bir zemin sağlayabilecek gibi görünüyordu. Maryland Üniversitesi hukuk fakültesi sadece beyazlara açıktı. Zenci avukatların eğitimi için devlet okulu yoktu. 1933 ve 1934 yılları arasında Baltimore'daki okula dokuz Afro-Amerikalı başvurmuş ve ırk nedeniyle kabul edilmemişlerdi. NAACP güçlü bir davacı aradı.
Tüm Hukuk Fakülteleri Eşit midir?
NAACP, Baltimore'da ikamet eden Donald Murray'de bir tane buldu. Houston gibi, Murray da Amherst College mezunuydu ve herhangi bir standartta Maryland Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kabul edilmeye hak kazandı. Yani, biri dışında herhangi bir standarda göre nitelikliydi. Başvurusu reddedildi. Red mektubunda okulun "zenci öğrencileri kabul etmediği" yazıyordu. Başvurusu, açıkça, rutin bir ihbar ve retten fazlasını aldı. Maryland Üniversitesi Başkanı Raymond Pearson, Murray'e Maryland Üniversitesi'nin siyahi öğrencileri kabul etmediğini, ancak Howard Üniversitesi'nin kabul ettiğini bildirdi. Murray'in, devlet kurumlarına gidemeyen siyahi öğrenciler için bir burs himayesinde Howard'a katılabileceğini belirtti.
Murray ve Maryland Üniversitesi yetkilileri arasındaki yazışmalar, NAACP'nin ayrım konusuna odaklanmasına izin verdi. Maryland, Murray için devlet destekli bir hukuk eğitimi sağlamaya istekliydi, ancak Maryland'de ve eyalet üniversitesinde değil. NAACP avukatları davayı eyalet mahkemesine taşıdı. Soru basitti: Maryland'in eyalet dışındaki okullara devlet destekli burs sağlama sistemi eyaletin hukuk fakültesinde eğitim sağlamaya eşit miydi?
Duruşma yargıcı, Maryland'in temyizdeki en yüksek mahkemesi gibi hayır dedi. Doğru davacının dikkatli seçimi işe yaramıştı. Bu, temyiz görüşünün dilinde açıktır. Mahkeme, Murray'in "rengi nedeniyle kabul edilmediğini" kaydetti. Mahkeme anayasal sorunla yüzleşmek zorunda kaldı. Mahkeme, beyazlara verildiğinde siyahlara devlet destekli bir hukuk eğitimi fırsatını tamamen reddetmenin, siyahların ortaya koyduğu formülü ihlal edeceğini açıkça gördü. Plessy, ama burada sorun bu değildi. Sorun, devletin eşit muamelenin sürdürüleceği uygun bir yöntemi seçip seçmediğiydi.
Mahkeme, devletin yöntemini teoride değil, gerçekte yetersiz buldu. Siyahlar için ayrı bir hukuk okulu yoktu ve bir tane kurmaya yetki yoktu. Eyalet yasama organı Murray'in davasına yanıt olarak bir yasa çıkarmıştı. Ancak tüzük, burslar için yalnızca 10.000 $ sağladı: eyalet dışında profesyonel bir eğitim arayan 50 siyah öğrenci için her biri 200 $ gibi küçük bir rakam. Duruşma sırasında, bursların açılmasından sadece 17 gün sonra, 380 Afrikalı-Amerikalı öğrenci başvuru talebinde bulundu, 113'ü geri verdi ve tamamlanmış başvuruların kabul edilmesi için 12 gün daha vardı. Bu gerçekler üzerine mahkeme, yetersiz finansman olduğuna ve Murray'in burs başvurusunda bulunsaydı başarılı olacağına dair hiçbir garanti olmadığına karar verdi.Bir burs almış olsa bile, mahkeme Murray'in işe gidip gelme veya yer değiştirmenin ek maliyetleri nedeniyle hala önemli bir dezavantajda olacağına karar verdi.
Temyiz görüşü, Howard'daki bir hukuk fakültesi eğitimi ile Maryland Üniversitesi'ndeki bir hukuk fakültesi arasındaki soyut farklılıklar sorununu ele almaya devam etti. Burada hakimlerin elbette hukuk fakülteleri ve bunların nasıl karşılaştırılacağı hakkında çok şey bildiklerini belirtmek önemlidir. Hukuk fakültesi mezunudurlar ve meslek hayatlarını hukuk fakültesi mezunlarıyla çalışarak geçirirler. Konuyla ilgili, diğer dava türlerinde sahip olduklarından çok daha fazla uzmanlığa sahiptirler. NS Murray mahkeme, Murray'in Maryland Üniversitesi hukuk fakültesinden yasaklanması durumunda, eyalet hukuk fakültesi eğitiminin faydalarını kaçıracağını, özellikle de hukuk uygulama niyetinde olduğu eyalet mahkemelerine aşinalık kazanacağını kaydetti. Houston'ın Maryland Üniversitesi hukuk fakültesi dekanını ustaca çapraz sorgulaması bu noktanın altını çizdi.
Mahkeme, devletin Ondördüncü Değişikliğin eşit eğitim sağlama yükümlülüğünü yerine getirmediğine karar verdi. Mahkeme, burs programını hukuken mahkum etmedi. Bunun yerine mahkeme, olayların yakından incelenmesine dayandı ve Murray'e eşit fırsat tanınmadığı sonucuna vardı. Mahkeme, başka bir burs programının anayasaya aykırı olacağına karar vermedi. Ama Donald Murray'in Maryland Üniversitesi hukuk fakültesine kabul edilmesini emretti.
Murray dikkat çekiciydi. Bu, NAACP'nin ayrılmış yüksek öğretime karşı kampanyadaki ilk büyük zaferiydi. Donald Murray'i Maryland Üniversitesi'ne kabul ettirdi. Maryland içinde emsal oluşturdu ve diğer yargı alanlarındaki mahkemeleri ikna edebilir. Ancak dava başka bir nedenle de önemliydi. Bu, NAACP özel danışmanı Thurgood Marshall olarak Charles Hamilton Houston'ın yerini alacak genç bir avukat için ilk büyük davaydı. Donald Murray gibi Marshall da bir Baltimore yerlisiydi. O da 1930'da Maryland Üniversitesi hukuk fakültesine başvurmuştu ve Murray gibi Marshall da reddedildi. Sonuç olarak, Marshall Howard'ın hukuk fakültesine gitti, tıpkı Houston'ın reformları gerçekleşmeye başladığı gibi. Marshall sınıfında birinci olarak mezun oldu ve 1933'te Maryland barosunu geçti. Hemen NAACP'nin Maryland'deki çıkarlarını temsil ederek hukuk mesleğine başladı. Marshall, Murray'in davasında Houston'la birlikte oturduğunda, Marshall, Maryland hukuk fakültesinin ayrımcılık politikasına saldırmaktan az da olsa zevk almamış olmalı. Houston, Marshall'ın bağlılığı ve performansında, Howard'daki politikalarının başarısının çarpıcı kanıtlarını görmekten şüphesiz zevk aldı.
Amerika'nın ırka karşı tutumu o zamandan beri değişmişti. Plessy 1896'da ve kilit alanlarda, NAACP avukatları ırk ayrımcılığına karşı darbeler indirdiler ve bu süreçte değerli yasal deneyim kazandılar. Ulusal polis karakollarında ve ceza mahkemelerinde bariz ırkçılığa karşı verdiği savaşta, NAACP birçok Afrikalı-Amerikalı sanığın demiryoluna gönderilmesini başarıyla engelledi, çoğu zaman ölümlerine kadar mahkumiyetlerini tersine çevirdi ve ABD Yüksek Mahkemesi'nin zorla itiraflara dayanan mahkumiyetlerin doğruluğunu onaylamasını sağladı. geçersiz kılmak ve bir ceza mahkemesinin zencileri jürilerden dışlayamayacağına karar vermek. Oy hakları arenasında, NAACP, Oklahoma'nın zencilerin oy vermek için ne zaman kayıt yaptırabileceği ve Teksas'ın tamamen beyaz ön seçimine ilişkin kısıtlayıcı zaman sınırını sona erdirdi.
Ama eğitimde, Plessy'ın ayrı ama eşit doktrini hala ülkenin kanunu olarak kaldı. Doğru, NAACP doktrinden bazı parçalar çıkarmıştı. Murray ve diğer durumlar. Ama günün sonunda, "ayrı ama eşit" yerleşik kaldı. NAACP, Amerika Birleşik Devletleri'nde ayrılmış eğitimi ortadan kaldırmada başarılı olmak için, mahkemeleri toplumun eşit tarafına daha yakından bakmaya ikna etmesi gerektiğini fark etti. Plessy durum. Mahkemeleri, ayrımcılığın doğası gereği eşitsiz olduğuna ve bu eşitsizliğin ancak ayrımcılığın kendisinin yasa dışı ilan edilmesiyle ortadan kaldırılabileceğine ikna etmesi gerekiyordu.
Marshall, 1940'ların sonlarında başka bir hukuk fakültesi davasını tartışırken, ayrılmış tesislerin doğası gereği eşitsiz olduğu davasını yapmak için sosyal bilim kanıtlarını kullanmaya çalışmıştı. Ancak Yüksek Mahkeme, Marshall'ın argümanını ele almadan davayı karara bağladı. Marshall, mahkemenin ayrı eğitimin doğasında var olan eşitsizlik hakkındaki düşüncesini geliştirmeye yardımcı olabilecek başka bir davacı aradı. Davacıyı Heman Sweatt'te buldu.
Duvarı Çatlamak: Ayrık Doğası gereği Eşitsizdir
Sweatt, Teksas'ta yaşayan bir mektup taşıyıcısıydı. 1946'da Teksas Üniversitesi'ndeki tamamen beyaz hukuk fakültesine başvurdu. Hemen reddedildi. Red mektubu, Teksas eyaletinin Zenciler için bir hukuk okulu kurmasını talep edebileceğini bildirdi. NAACP, Sweatt adına eyalet mahkemesinde dava açtı. Sonuçlar tanıdıktı. Duruşma mahkemesi görüşü, devlet yetkililerinin onu Teksas Üniversitesi'ne kabul etme zorunluluğu olmadığını belirtti. Görüş, devlet yetkililerine bir siyah hukuk okulu kurmak için altı ay izin verdi. Altı ay dolmadan hemen önce, eyalet mahkemeye Jim Crow hukuk okulunu kurduğuna dair kanıtlar sundu. Okul, Houston'da kiralık iki odada bulunuyordu. İdari olarak okul, yaklaşık 40 mil uzaklıktaki Zenciler için bir Teksas eyalet üniversitesi olan Prairie View Üniversitesi'nin bir parçasıydı. Fakülte iki yarı zamanlı öğretim görevlisinden oluşuyordu. Kütüphane yoktu.
Prairie View'in yeni hukuk fakültesi, eşit eğitim için, hatta iyi eğitim için bile kötü bir bahaneydi. Bununla birlikte, mahkeme, Jim Crow hukuk okulunun Texas Üniversitesi tarafından sağlanana eşit bir hukuk eğitimi sağladığını tespit etti. Yine de devlet yetkilileri, zayıf bir zeminde olduklarını, temyiz mahkemelerinin daha şüpheci olacağını kabul ettiler. Yasama organı daha güvenilir bir alternatif sağlamak için harekete geçti. Temyiz mahkemesi temyizi dinlediğinde, yasama meclisi, Houston'da yeni kurulan Texas State Zenciler Üniversitesi'nde bir hukuk okulu kurulması için 100.000 dolar tahsis etmişti. Houston'da yeni bir tesis inşa edilene kadar, yeni okul Austin şehir merkezinde, eyalet başkentinin karşısındaki caddede kalacaktı. Üç odası, 10.000 ciltlik bir kütüphanesi, başkentteki eyalet hukuk kütüphanesine erişimi ve üç yarı zamanlı öğretim üyesi olacaktı. Yarı zamanlı öğretim üyeleri, Texas Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden profesörlerdi. Bu değişiklikler nedeniyle, yeni okulun beyazlar için olana eşit olup olmadığını belirlemek için dava mahkemeye geri gönderildi.
Elbette mahkeme, yeni okulun devlet üniversitesinin sağladığı eğitime eşit bir eğitim sağladığını tespit etti. Yargıç, son derece düşük Prairie View okulunun eşit olduğuna karar verenle aynıydı. Önemli olan mahkeme kararından çok duruşmada üretilen tutanaktı. Bu kayıt, siyah ve beyaz hukuk okulları arasındaki somut farklılıklar, fiziksel tesislerdeki farklılıklar, finansal kaynaklar, profesör sayısı, kütüphanedeki kitaplar ve benzerleriyle ilgili kanıtları içeriyordu. Duruşma mahkemesi kaydı, iki okul arasındaki niteliksel, soyut farklılıkları gösteren önemli kanıtlar da içeriyordu. Somut farklılıklar yeterince can sıkıcıydı. Austin'deki yeni hukuk fakültesinin geçici tesisinin bir ofis bodrumu olduğu ortaya çıktı, Teksas Üniversitesi'nde bir hukuk incelemesi ve tartışmalı bir mahkeme salonu barındıran kalıcı bir tesis vardı. † Yeni hukuk fakültesinde ikisi de yoktu. Kütüphanedeki kitapların çoğu henüz yeni hukuk fakültesine teslim edilmemişti ve Texas Üniversitesi'nin 65.000'den fazla cildi olan tam zamanlı bir kütüphaneci yoktu. Tamamen yarı zamanlı fakültenin siyah okulda hiçbir ofisi yoktu. Ofisleri Teksas Üniversitesi'ndeydi. Beyaz hukuk fakültesinde 16 tam zamanlı ve üç yarı zamanlı öğretim üyesi ve 850 kişilik bir öğrenci grubu vardı. Zenci üniversitesinin yalnızca beş yarı zamanlı üyesi ve küçük bir öğrenci grubu vardı. Texas Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunları sayıca çoktu ve Lone Star State ve ötesinde büyük bir güç ve nüfuza sahipti. Yeni okulun sadece bir mezunu vardı. Herhangi bir somut önlemle, Texas Eyalet Zenciler Üniversitesi'ndeki hukuk fakültesi, Teksas Üniversitesi'ndeki hukuk fakültesinin gülünç bir alternatifiydi. Baş danışman Thurgood Marshall'ın belirttiği gibi, "Zencilerden Teksas Üniversitesi'ne devam etmelerini anayasal haklarını reddettikleri için bir özürdü" ve bunda özellikle iyi olmadığını da eklemek gerekir.
Ve dahası vardı. Somut eşitsizlik ölçümleri, iki kurum arasındaki kaynaklardaki keskin farklılıkları ortaya çıkardıysa, siyah okulların aşağılığını da belirleyen, ölçülmesi daha zor, soyut faktörler vardı. Zenci hukuk fakültesinin küçük boyutu, müfredatının hem genişlikten hem de derinlikten yoksun olduğu anlamına geliyordu. Bir hukuk incelemesi veya tartışmalı mahkeme salonunun olmaması, bir hukuk fakültesi eğitiminin kritik müfredat bileşenlerinin sağlanmadığı anlamına geliyordu. Az sayıda öğrenci, daha küçük bir öğretmen-öğrenci oranı anlamına gelebilirdi, ancak aynı zamanda daha düşük bir eğitim anlamına geliyordu. Duruşmada bir uzman tanığın ifade verdiği gibi, öğrenme ortamını zenginleştirmek ve sınıf tartışmasının değerini en üst düzeye çıkarmak için "çok yönlü, temsili bir öğrenci grubu" gerekliydi.
Marshall, maddi ve maddi olmayan farklılıkları karşılaştırmanın ötesinde, hem hukuk hem de antropoloji alanında doktorası olan Chicago Üniversitesi'nden Robert Redfield'ı mahkemeye getirdi. Redfield, ayrılmış eğitimin genel etkisine tanıklık etti. Ayrılmış eğitimin alıcılarına yanlış bir eğitim verdiği görüşünü açıkladı. Siyahları ve beyazları birbirinden habersiz bıraktı, "öğrenciyi, ayrıldığı grubun niteliğini ve kapasitesini tam, etkili ve ekonomik bir şekilde anlamaktan alıkoyuyordu." Aslında, ayrılmış eğitim kötü bir eğitimdi, çünkü eğitim aydınlatmak anlamına gelse de, bunun yerine ayrımcılık "zenciler ve beyazlar arasındaki şüphe ve güvensizliği yoğunlaştırır ve şüphe ve güvensizlik bir eğitimin kazanılması ve yürütülmesi ya da taburculuk için uygun koşullar değildir. bir vatandaşın görevlerindendir." Ayrıca, ayrılmış eğitimin sadece olumsuz etkiler yaratmadığını, aynı zamanda hiçbir olumlu etki yaratmadığını da sözlerine ekledi. Eğitimsel ya da aydınlanmış ırk teorisinde hiçbir temeli yoktu. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra sosyal bilimlerde ırk üzerine yeni düşünce haline gelen şeyi yansıtan Redfield, ayrıca bilim adamlarının son zamanlarda zenciler ve zenciler arasında "entelektüel yetenek veya öğrenme kapasitesinde doğuştan gelen farklılıklar olmadığı" sonucuna "zorlanmış" olduklarını doğruladı. beyazlar" ve bu tür farklılıkların "daha sonra var olduğu gösterilecek olursa, herhangi bir eğitim politikası veya uygulaması için önemli oldukları kanıtlanmayacaktır." Marshall, Redfield aracılığıyla, ayrımcılığın irrasyonel olduğu sonucunu destekleyecek bir kayıt yaptı ve On Dördüncü Değişiklik uyarınca, rasyonel olmayan hiçbir ayrım bir araya gelemezdi. Redfield'in tanıklığını kullanması, sosyal bilimin, yasa altında eşit korumanın anayasal gerekliliğini haklı çıkarma arayışında önemli bir araç olabileceğini de gösterdi.
Yargılama mahkemesi, Teksas Hukuk Temyiz Mahkemesi gibi Heman Sweatt ve NAACP aleyhine karar verdi. Artık Şubat 1948'di ve Heman Sweatt'in Teksas Üniversitesi'nde hukuk eğitimi alma mücadelesi iki yıl sürmüştü. Yine de Sweatt, Texas Eyalet Zenciler Üniversitesi'ndeki hukuk fakültesine gitmeyi reddetti. Hem o hem de NAACP ortadan kaybolmayı reddetti. ABD Yüksek Mahkemesi'nin duyup karar vermesi iki yıl daha sürecekti. Sweatt - Ressam (1950), onun için Texas Üniversitesi'ne girme hakkını kazandı.
Sweatt'i Yargıtay önünde temsil ederken, Charles Hamilton Houston ve Thurgood Marshall, Teksas Hukuk Temyiz Mahkemesi tarafından reddedilen aynı üç parçalı argümanı yaptılar. Bu argümanın ilk kısmı, eşit koruma maddesine dayanıyordu. Teksas'ın Afrikalı Amerikalılar için ayırdığı ayrılmış hukuk okulu eşit değildi. Hem maddi hem de maddi olmayan faktörler daha düşüktü. Argümanın ikinci kısmı da eşit koruma maddesine dayanıyordu. Ayrımcılığın doğası gereği eşitsizlik ürettiği bir argümandı. Kısa ve sözlü argümanında, NAACP bunun için bol miktarda kanıt verdi. Bunu yaparken, NAACP, Mahkeme'nin önüne segregasyonun öngörülebilir ve kaçınılmaz sonucunu getirdi: eşitsizlik. Bunu, eşit koruma maddesi kapsamında ayrımcılığa ölümcül bir darbe indirme umuduyla yaptı. Gerçekte, NAACP, Teksas mahkemesi önünde yaptığı iddiayı, Plessy anayasal olarak hatalı biçimlendirilmiş ve 1896 davası reddedilmelidir.
NAACP'nin saldırısının üçüncü ayağı, Ondördüncü Değişikliğin yasal süreç maddesine dayanıyordu. Mahkeme, bu fıkrayı, rasyonel bir temele dayandırılmayan hiçbir devlet eyleminin anayasal düzenlemeye dayanamayacağı şeklinde yorumlamıştır. NAACP, ırk ayrımcılığını haklı çıkaran "geçerli bir yasama sonu" olmadığını, bu ayrımın keyfi ve mantıksız olduğunu savundu. Bu argüman aynı zamanda, keyfi ve irrasyonel bir ırk sınıflandırması için eşit koruma maddesinin taleplerini de karşılayamayacağından, eşit koruma maddesiyle de ilgilidir. NAACP ayrıca, ırk ayrımcılığının, İkinci Dünya Savaşı sırasında Yüksek Mahkeme tarafından karara bağlanan iki davanın önerdiği daha katı standardı karşılamadığını da savundu. Bu davalar, Hirabayashi / Amerika Birleşik Devletleri (1943) ve Korematsu / Amerika Birleşik Devletleri (1944), Batı Yakası'nda Japon Amerikalıların sokağa çıkma yasakları, yer değiştirme ve hapsedilmesini içeriyordu. İçinde Korematsu, Mahkeme, "tek bir ırk grubunun medeni haklarını kısıtlayan tüm yasal kısıtlamaların derhal şüpheli olduğunu [bunun] tüm bu kısıtlamaların anayasaya aykırı olduğu anlamına gelmediğini" belirtti. En zararlı türde bile olsa ırksal kısıtlamalar, yalnızca "en katı inceleme" altında olsa da desteklenebilir. Şimdi ter, NAACP, başlangıçta mantıksız olsaydı, ayrımcılığın bu yüksek standardı karşılayamayacağını savunuyordu.
Yargıtay'ın bu konudaki kararı ter oybirliğiyle Heman Sweatt'in lehindeydi. Mahkeme, Teksas Üniversitesi'ndeki hukuk fakültesine derhal kabul edilmesini emretti. Basitçe söylemek gerekirse, Mahkeme "Devlet tarafından beyaz ve zenci hukuk öğrencilerine sunulan eğitim fırsatlarında önemli bir eşitlik bulamadı." Mahkeme, fakülte sayısı, kursların genişliği ve derinliği, öğrenci grubunun büyüklüğü, kütüphanenin büyüklüğü ve kapsamı ve mevcudiyetinde Texas Üniversitesi ile Texas Eyalet Zenciler Üniversitesi arasında önemli farklılıklar gördü. dershane teklifleri. Tüm bu somut faktörlerde Mahkeme, Texas Üniversitesi'ni üstün bulmuştur. Mahkeme analizini orada bitirmiş olsaydı, ter dava ayrı ama eşit doktrini destekleyen başka bir dava olurdu. Ancak somut olanaklar eşit olmadığı için Teksas, Zencileri Jim Crow okuluna kısıtlayamazdı.
Ancak Mahkeme, Maryland'in en yüksek mahkemesinin yaptığı gibi, bunun ötesine geçti. Murray. Hukuk eğitiminin somut olmayan özelliklerini inceledi. Ölçme yeteneğine sahip faktörlerden "daha önemli" olan, "ölçülemeyen, ancak bir hukuk fakültesinde büyüklük yapan niteliklerdi. Bu nitelikler, birkaçını saymak gerekirse, fakültenin itibarını, yönetimin deneyimini içerir. , mezunların konumu ve etkisi, toplumdaki konumu ve prestiji." Bu faktörlerle ilgili olarak, Texas Üniversitesi üstün bir okuldu ve Mahkeme, sorunun yakın bile olmadığını söyledi. Dahası, tıpkı siyahların Teksas Üniversitesi'nden dışlanması gibi, Teksas Eyaleti Zenciler Üniversitesi, avukatların, yargıçların ve diğer yetkililerin, tanıkların çoğunun seçileceği eyalet nüfusunun yüzde 85'ini oluşturan ezici çoğunluğu dışladı. ve eyaletteki jüri üyeleri. Böyle bir dışlama, siyahlar için ayrı hukuk fakültesindeki eğitimin beyazların aldığı eğitime eşit olmadığı anlamına geliyordu. Devletin siyah hukuk okuluna ne kadar para harcayabileceği, kaç öğretim üyesi ekleyebileceği, öğrenci topluluğu ne kadar büyüyebileceği veya kütüphane varlıklarının ne kadar büyüyeceği önemli değil, maddi olmayan varlıklardaki niteliksel farklılıklar, iki okul, Heman Sweatt'in Teksas Üniversitesi'ne kabul edilmesini reddetmenin anayasaya aykırı olduğu anlamına geliyordu. Gerçekte, Yüksek Mahkeme, ter ötesine gidiyordu Murray hukuk fakültesinde ayrımcılığın doğası gereği eşitsiz olduğunu söyleyerek. Bir kez daha, Mahkemenin iki farklı hukuk okulunu incelediğine ve yargıçların kendi deneyimlerinden hukuk eğitimine aşina olduklarına ve iki okulun açıkça eşit olmadığını görebildiklerine dikkat edin. Bu gerçekler muhtemelen Mahkeme'nin kararını etkilemeye yardımcı oldu.
Mahkeme açıkça iptal etmedi Plessy - Ferguson gerçekten, Mahkeme bu noktada oldukça açıktı. Gerek yoktu. Mahkeme, "anayasal sorunlara yalnızca davanın düzenlenmesi için gerekli olduğunda karar vereceği ve bu tür kararların mümkün olduğunca dar bir şekilde alınacağı" yönündeki sık uyarısını yinelemiştir. Ancak Mahkeme, NAACP'nin davadaki birinci ve ikinci argümanlarını zımnen kabul etmişti. terve üçüncüsü olan yasal süreç iddiasından kaçınmış olsa da, ayrılmış bir hukuk eğitimi sisteminin karşılaması imkansız bir standart belirlemişti, çünkü her zaman ırksal olarak ayrılmış okullarda somut olmayan farklılıklar olabilir. ter ayrımcılığı sona erdirme mücadelesinde önemli bir adımdı, ancak yalnızca hukuk fakültelerine uygulandı. NAACP, ilk ve orta dereceli okullarda benzer bir kararı kazanabileceğinden emin değildi.
Bir önemli nokta daha belirtilmelidir. İçinde ter, NAACP artık yalnız değildi. Savaş sonrası yeni ırksal atmosfer, medeni haklar örgütüne kendi tavırlarıyla hemfikir olan önemli müttefikler kazandırdı. Bunlardan ilki ABD hükümetiydi. Başsavcı Philip Perlman, Truman yönetimi adına NAACP'nin pozisyonunu destekleyen bir amicus brifingi verdi. NAACP ayrıca Amerikan Öğretmenler Federasyonu, Hukuk Eğitiminde Ayrımcılığa Karşı Hukuk Öğretmenleri Komitesi, Amerikan Gaziler Komitesi, Endüstriyel Örgütler Kongresi, Japon Amerikan Vatandaşları Birliği ve Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği tarafından dosyalanan amicus özetlerini desteklemekten de yararlandı. . Toplumsal değişim, ayrımcılığa karşı mücadeleye yeni müttefikler getirmeye yardımcı olmuştu.
Kararın alınmasından sonra en fazla üç hafta ter, iki siyah yüksek lisans öğrencisi Texas Üniversitesi'ne kabul edildi ve Heman Sweatt hukuk fakültesine kaydolan ilk siyah kişi oldu.Ağustos 1950'ye kadar, Delaware Üniversitesi'ne, aksi takdirde kendilerine sunulan "ne yazık ki yetersiz" fırsatlar nedeniyle siyahları lisans kampüsüne kabul etmeleri emredildi. 1950 sonbaharında, Maryland Üniversitesi mahkeme kararıyla sosyoloji yüksek lisans programını siyahlara açmaya zorlandı. Louisiana Eyalet Üniversitesi'ne üç yargıçtan oluşan bir federal kurul tarafından siyah öğrencileri hukuk fakültesine kabul etmesi emredildi, bu emir sadece üç ay sonra Yüksek Mahkeme tarafından özet olarak onaylandı. Tarihsel olarak beyaz olan Tennessee Üniversitesi, siyah öğrencileri daha önce ayrılmış programlara kabul ederek, güney eyaletlerinin toplamını altıya çıkardı. 1952'de sayı on ikiye yükseldi.
NAACP'ye iki şey kalmıştı. İlki, Yüksek Mahkeme'nin doğal eşitsizlik konusundaki yeni anlayışını ilk ve orta öğretime uygulamaktı. İkincisi, Yüksek Mahkemeyi, geçmişte yapmaktan özenle kaçındığı şeyi yapmaya ikna edecek davalar getirmekti. ter: devrilme Plessy.
Son Saldırı
Hemen ardından ter, Marshall, diğer 43 avukat ve 14 şube ve yerel NAACP başkanı, yasal stratejinin bir sonraki aşamasını geliştirmek için bir araya geldi. Marshall geleneksel olarak temkinli davranmıştı. Ayrılmış devlet okullarını içeren davaların, yıkıcı emsaller oluşturacakları için NAACP'nin kaybetmeyi göze alamayacağı davalar olduğuna inanıyordu. Bununla birlikte, riski anlayarak, gelecekteki tüm eğitim vakalarının yalnızca siyah ve beyaz okullar arasındaki eşitsizlikleri değil, doğrudan ayrımcılığı hedefleyeceğini bildiren bir kararı desteklemek için diğer konferans üyeleriyle birlikte katıldı. Amaç, konferans raporunun ifadesiyle, "ayrımsız bir temelde eğitim. Bunun dışında hiçbir yardımın kabul edilemeyeceği"ni üretmekti.
Bu tartışmalıydı. Ne de olsa, yaklaşık yarım yüzyıl sonra, ayrı ama eşitin eşit yanı nihayet ön plana çıkıyordu. Devletler, okulların, kütüphanelerin, eğlence ve diğer tesislerin eşitlenmesinde bir miktar ilerleme kaydetmeye teşvik ediliyordu. Yeni ilerlemeden memnun olanlar ve başarılı bir kampanyadan vazgeçmeye gönülsüz olanlar vardı. Ancak yeni NAACP konumu, zafer getiren stratejinin feda edilmesini gerektirmiyordu. ter ve diğer durumlar. NAACP, mahkemeleri ayrımcılığı doğası gereği anayasaya aykırı bulmaya teşvik etmeye devam edebilir. Mahkemelere, ayrımcılığın doğası gereği anayasaya aykırı olduğu konusunda hemfikir olmasalar bile, fiili uygulamada yine de anayasaya aykırı olduğu yönünde alternatif bir argüman sunabilir. Önden saldırıya neden olan bir vaka ise Plessy kaybederse, moral için bir darbe olur, ancak NAACP, yeni standartlar altında eşit korumayı dava etmek için mevcut kampanyasına devam edebilir. ter. Marshall ve ortakları, davalarını ve müşterilerini dikkatli bir şekilde seçmeleri gerektiğini biliyorlardı.
Güney'de ve diğer bölgelerde de var olan ayrılmış ilk ve orta dereceli okullar, savaşı ilerletecek potansiyel vakalarda hiçbir eksiklik yoktu. Meydan okuma sadece bir bölgede yapılmayacaktır. Eğer bu yapılsaydı, tuhaf bir dizi gerçek, kurnazca dava edilmiş bir savunma davası ya da akıllı ve inatçı bir yargıcın NAACP'nin çabalarını engellemesi çok kolay olurdu. Bunun yerine birkaç ilçede, Güney'in farklı bölgelerinde ve diğer bölgelerde de farklı davalar açılacaktı. Ülkenin dört bir yanından davalar tartışılacak. Sonunda, altı dava konsolide edilecek ve topluca olarak bilinecekti. Brown v. Eğitim Kurulu.
Vakaların anahtarı, ayrımcılığın Afrikalı-Amerikalı okul çocuklarına verdiği psikolojik zararı belirlemek için uzman tanıklığının yenilikçi kullanımında yatıyor. Psikologlar ve sosyal bilimciler gibi uzmanların kullanımı bir dizi önemli hedefe ulaştı. İlk olarak, ayrımcılığın neden olduğu psikolojik yaralanmaları gösterdi. Bu, eşitleme tesislerinin siyah öğrencilerin maruz kaldığı zararı gidermeyeceğini açıkça ortaya koydu. İkincisi, ayrımcılığın asıl amacını, ırksal itaatin gerçekleştirilmesini ifşa etti. Üçüncüsü, uzmanların tanıklığı, Afro-Amerikalıların entelektüel olarak aşağı düzeyde olduklarına dair yaygın olarak kabul edilen inançları çürüttü. Bilirkişi tanıklar, yargıçları ayrımcılığın gerçekleriyle boğuşmaya zorlayacaktı. Sahte rasyonalizasyonlarla meşgul olmaya devam edebilirler veya Anayasa hükmünü anlamlı kılacak şekilde On Dördüncü Değişikliği uygulayabilirler. Hukukçular ahlaki ve etik bir ikilem içinde kaldılar. Entelektüel olarak dürüst olsalardı, sunulan kapsamlı kanıtlara dayanarak, ayrılmış okulların eşit olduğuna -ya da olabileceklerine- hükmedemezlerdi. Farklılıklar çok barizdi. Aynı zamanda, hakimlerin uzun süredir devam eden sosyal geleneklerden ve yasal emsallerden kopması zordu. Hukukçular, kaçışı mümkün olmayan zor bir analitik kutunun içine sıkışıp kalacaklardı.
Birkaç sosyal bilim ve eğitim uzmanı, okullarda ırk ayrımcılığının kaldırılması davalarında NAACP'ye yardım etti, ancak bir tanesi, ayrımcılığın küçük çocuklar üzerindeki psikolojik etkilerini gösteren basit ama zorlayıcı test için öne çıkıyor. 1951'de City College of New York'ta bir sosyal psikolog olan Kenneth Clark ve eşi ve diğer psikolog Mamie Clark, ayrılmış ve ırksal olarak karışık okulların siyah çocuklar üzerindeki psikolojik etkilerini inceleyen bir dizi çalışma geliştirdiler. Testlerden birinde, Clark'lar iki kahverengi, iki beyaz olmak üzere dört bebek kullandı. Clark'lar önce üç ila yedi yaşlarındaki çocuklardan oyuncak bebeklerin ırkını belirlemelerini istedi. Daha sonra bir dizi komut verdiler. Bunlar dahil:
1. Oynamaktan hoşlandığın bebeği bana ver.
2. Güzel oyuncak bebeği bana ver.
3. Kötü görünen bebeği bana ver.
4. Bana güzel bir renk olan bebeği ver.
Deneyler, katılan siyah çocukların beyaz bebekleri tercih ettiğini tutarlı bir şekilde gösterdi. Hangisinin "güzel" olduğu veya oynamayı tercih ettikleri bebek sorulduğunda beyaz bebeği seçtiler. Çocuklara hangi bebeğin "kötü" göründüğü sorulduğunda siyah bebek seçildi.
Clark'lar, bu çalışmaların, gelişimlerinin erken evrelerindeki çocuklar üzerindeki ırkçılığın olumsuz etkilerinden biri olan kendini reddetmeyi gösterdiği sonucuna varmıştır. Clarks'ın bulguları, diğer psikologlar tarafından yapılan ayrı çalışmalarla desteklendi. Kenneth Clark, oyuncak bebek çalışmalarına dayanarak uzman ifadesi vermesi için işe alındı. Bu tanıklık ve dayandığı çalışmalar, ırk ayrımcılığının kaldırılması davalarında NAACP'nin kanıtlarının önemli bir unsuru haline geldi.
Bu davaların hiçbiri aynı hukuk ekibi tarafından tartışılmadı. Gerçekler her durumda biraz farklıydı, ancak vakaların tümü NAACP'nin New York'taki merkezinden yönlendirilen koordineli bir stratejinin parçasıydı. Hepsinin ortak bir amacı vardı: Plessy - Ferguson"ayrı ama eşit" doktrini.
Güney Carolina
İlk vaka, Clarendon County, SC'de ortaya çıktı. 1949–1950 öğretim yılında, 61 okula devam eden 6531 siyah öğrenci vardı. Bu okullar için yıllık harcama 194.575 dolardı. 12 okulda 2.375 beyaz öğrenci vardı. Bu okullar için yıllık harcama 673.850 dolardı. Öğrenci başına kamu fonlarından yapılan harcama, siyah çocuklar için kişi başına 43 ABD Doları ve beyaz çocuklar için kişi başına 179 ABD Doları'na ulaştı. Ortalama bir beyaz öğretmen, ortalama bir siyah öğretmenden üçte iki daha fazla kazandı ve beyaz çocuklara karşı muamelesinin aksine, okul yönetim kurulu, siyah çocukların taşınması için tek bir otobüs sağlamakta zorlanamadı. Thurgood Marshall davayı 20 davacı adına aldı.
Okul ayrımcılığının kaldırılması davalarının hatırlandığı adı taşıyan dava, 1948'de NAACP'nin Topeka, Kan. şubesinin yerel okul yönetim kuruluna devlet okullarında ırk ayrımının kaldırılması için dilekçe vermesiyle başladı. İki yıl boyunca hareketsiz kaldıktan sonra, şube örgütün New York'taki merkeziyle temasa geçti ve dava açmak için yardım istedi. Baş davacı Oliver Brown, yerel NAACP'de önde gelen bir isim değildi. Kızının her gün modern, tam donanımlı bir beyaz okulu geçerek, bozulan bir binada bulunan siyah bir okula gitmek zorunda kalmasına kızan sıradan bir vatandaştı. Birkaç davacı vardı, ancak Oliver Brown'ın adı alfabetik olarak önce geldi ve sonuç olarak, dava 14 Şubat 1951'de federal mahkemede açıldığında dava onun adını taşıyordu. Robert Carter ve Jack Greenberg, NAACP'nin en önemli adamlarıydı. Kahverengi.
Oliver Brown baş davacı olduğunda Brown v. Eğitim Kurulu, Topeka ve Kansas eyaleti, zenci nüfusu hakkında şizofren bir tutuma sahipti. Ayrışma vardı, ama evrensel değildi. Siyahlar eyalet nüfusunun yalnızca yüzde 7,5'ini oluşturuyordu ve genel olarak ekonomik merdivenin en alt basamağına düşmüş olsalar da, beyazlarla aynı sivil kuruluşların bazılarına girmelerine izin verildi. Restoranlar ve oteller ayrılmıştı, ancak otobüs ve tren istasyonu bekleme salonları değildi. Yedi sinema salonundan beşi sadece beyazlar için ve altıncısı siyahlar içindi, yedincisi her iki yarışa da izin verdi, ancak siyahlar balkona gönderildi. Devlet, yüksek öğrenimin önüne hiçbir engel koymadı, çünkü Kansas Üniversitesi ve Washburn Üniversitesi uzun süredir siyahlara açıktı. Ve devlet, ilkokullarda ayrımcılığı zorunlu kılmamıştı, ancak nüfusu 15.000'in üzerindeki yerleşim yerleri için devlet, bir seçenek olarak okullarda ayrımcılığa özellikle izin verdi.
Böylece, Topeka'nın ırk ayrımcılığının kaldırıldığı okullara sahip olmak için sınırlı bir seçeneği vardı ve şehir bunu kabul etti. İlkokullar ayrıldı, çünkü ortaokul 1941'e kadar dava açıldı. Liseler entegre edildi, ancak basketbol, yüzme, güreş, golf ve teniste ayrı takımların yanı sıra ayrı moral kulüpleri, ayrı amigo kızlar ve siyah öğrencilerin yerlerinde kalmaları için teşvik edilen ayrı bir meclisleri vardı. Siyah ilkokul çocukları için tesisler daha büyük olmasına rağmen, beyaz meslektaşlarının tesislerinin kaba eşdeğeriydi.
Güney Carolina ve Kansas davalarına, Delaware'de açılan iki ayrı dava da katılacak: Gebbart et al. v. Belton ve diğerleri. (1952) ve Gebbart - Bulah (1952). Belton Wilmington'ın birkaç mil kuzeyinde bir banliyö olan Claymont'ta ortaya çıktı. Claymont'taki ilkokul-lise kombinasyonu, yaklaşık 400 beyaz öğrenciye hizmet verdi. 14 dönümlük bir alanı işgal etti. Okul iyi donanımlıydı ve arazi güzelce düzenlenmişti. Buna karşılık siyah çocukların, tüm eyaletteki tek siyah lise olan Wilmington'daki Howard Lisesi'ne otobüsle seyahat etmeleri gerekiyordu. Etrafı fabrikalar ve depolarla çevriliydi. Öğrenci-öğretim üyesi oranı Howard'da Claymont'takinden üç kat daha yüksekti. Howard'daki yüzde 40'a kıyasla, Claymont fakültesinin yüzde altmışı yüksek lisans derecesine sahipti. Claymont, Howard'da bulunmayan birkaç ders dışı etkinlik sundu.
İkinci Delaware davası, çocuğunu siyah öğrencilere hizmet veren harap tek odalı okul binasına ulaşmak için iyi donanımlı beyaz okulu geçmesi gerektiğinde rahatsız olan Del., Hockessin'den Sarah Bulah tarafından açıldı. Siyah bir sivil haklar avukatı olan Louis Redding, Delaware davalarındaki davacıları temsil etti. Redding, Brown Üniversitesi ve Harvard Hukuk Okulu'ndan mezun oldu ve 1929'da Delaware'de çalışmaya kabul edildi. Ayrımcılığın kaldırılması davaları 20 yıldan fazla bir süre sonra açıldığında hâlâ Delaware'deki tek siyah avukattı.
Nisan 1951'de, Prince Edward County, Va.'da bir siyah okul olan Moton Lisesi'ndeki bir grup öğrenci, liselerinin kalitesiz koşullarını protesto etmek için bir grev düzenledi. Öğrenciler, yerel okul yönetim kurulu yeni bir okul inşa etmeyi kabul edene kadar grevde kalmaya niyetliydi. Sonunda öğrenciler, NAACP'nin Güneydoğu bölgesi özel danışmanına bir mektup gönderdiler. Bu görevde iki Richmond avukatı, Oliver Hill ve Spottswood Robinson görev yaptı. Her ikisi de Charles Houston'ın dekan olduğu yıllarda Howard Hukuk Okulu'nda eğitim gördü. Onlar Thurgood Marshall'ın çağdaşları ve kişisel arkadaşlarıydı. Hill ve Robinson, çarpıcı öğrencilerle bir araya geldi ve kararlılıklarından etkilendiler. Avukatlar, öğrencileri tesislerin eşitlenmesi davasında değil, okulların ırk ayrımının kaldırılması davasında temsil etmeyi kabul etti.
Washington DC.
Prince Edward County davası derdestken, District of Columbia'da ayrı bir dava açıldı. Diğer şehirlerin çoğuyla karşılaştırıldığında, Washington'un siyah topluluğu iyi eğitimliydi ve nispeten iyi durumdaydı. Şehrin Afro-Amerikan nüfusunun üçte biri federal hükümet tarafından istihdam edildi. 1950'de Columbia Bölgesi'nde ikamet eden 300 zenci doktor, 150 Afrikalı-Amerikalı avukat ve yargıç, 150 siyah kolej profesörü ve 2.500 Afrikalı-Amerikalı öğretmen vardı. Siyah topluluğunun göreceli zenginliğine rağmen, Washington, Derin Güney'deki herhangi bir şehir kadar ayrılmıştı. Kamu tesisleri, toplu taşıma, konutlar ve devlet okulları katı bir şekilde ayrılmıştı. Ayrıca, İkinci Dünya Savaşı sırasında şehrin siyah nüfusundaki hızlı artış nedeniyle, yoksul topluluklardaki barınma koşulları içler acısıydı ve siyah okullar beyaz okullardan daha düşüktü.
Columbia Bölgesi'nin ırk ayrımını kaldırma davası, yerel bir berber olan Bishop Gardner'ın Consolidated Parents Group'u organize etmesiyle başladı. Gardner'ın grubu, aşırı kalabalık ve ciddi bir bakıma muhtaç durumdaki siyahi bir liseyi boykot etmeye başladı. Afrikalı-Amerikalı topluluk içindeki sınıf bölünmelerinin bir sonucu olarak, Gardner'ın grubu, orta sınıf siyahların egemen olduğu okulun PTA'sından ayrı olarak kuruldu. Boykot, yerel NAACP şubesi tarafından desteklenmedi. Şubat 1948'de Gardner, Charles Houston'ın bir adres verdiği Metodist kilisesinde bir NAACP toplantısını ziyaret etti. Toplantıdan sonra Gardner kendini tanıttı ve o gece Houston ile bir araya geldi. Gardner lise ile ilgili sorunları açıkladıktan sonra, Houston Gardner'ın grubunu temsil etmeyi kabul etti.
Okulda ırk ayrımının kaldırılması davalarındaki karar, 17 Mayıs 1954'te taşan bir mahkeme salonuna duyuruldu. Baş Yargıç Earl Warren oybirliğiyle bir Mahkeme için görüşü okudu. yol açan olaylar göz önüne alındığında Kahverengi—Kansas, Güney Karolina, Virginia, Delaware ve Columbia Bölgesi'nde birkaç gün süren duruşmalar, iki yıllık bir süre boyunca Yüksek Mahkemede düzinelerce tanık ve birkaç gün süren yoğun tartışmalar tarafından sunulan ifadeler— Kahverengi kısalığı ve sadeliği ile dikkat çekicidir. En bilgisiz okuyucunun bile anlayabileceği sade bir üslupla yazılmıştı.
Görüş, davalardan Yargıtay'daki argümanlara kadar davaların tarihinin okunmasıyla başladı. Mahkeme, bir eşik mesele olarak, Ondördüncü Değişikliği hazırlayanların ayrılmış okullar sorununa ilişkin asıl amacının net olmadığını tespit etmiştir. Mahkeme daha sonra ayrı ama eşit doktrinin gelişiminin izini Plessy vasıtasıyla McLaurin (kısa bir süre önce karara bağlanan bir dava ter Mahkeme, siyahların bir sınıfın arkasına gönderilmesi gibi, ırk ayrımcılığının kaldırıldığı bir kurumda ayrımcılığın eğitim sürecine müdahale ettiğine karar verdi). Eğitimin demokratik bir toplum için önemini açıkladıktan sonra, Mahkeme konuyu "devlet okullarında çocukların sadece ırk temelinde ayrılmasının, azınlık grubundaki çocukları eşit eğitim fırsatlarından mahrum edip etmediği" şeklinde çerçevelendirdi. Mahkeme, “[siyah] çocukları benzer yaş ve niteliklere sahip diğer çocuklardan ayırmanın, toplumdaki statülerine ilişkin olarak, kalplerini ve zihinlerini asla geri alınamayacak şekillerde etkileyebilecek bir aşağılık duygusu yarattığı” sonucuna vararak, karar verdi. " Aşağıdaki durumlarda geliştirilen temele büyük ölçüde güvenmek McLaurin ve ter, Dr. Clark ve diğerleri tarafından sunulan sosyal bilim kanıtlarının yanı sıra Mahkeme, "ayrı eğitim tesislerinin doğal olarak eşitsiz" (italikler eklenmiştir). Bu bildiriyle Amerika, ırk ilişkilerinde yeni bir çağın şafağında duruyordu.
Amerikan Hukukunda Kastın Sonu
NS Kahverengi karar çok önemliydi, ancak ırk ve ırk ayrımcılığı konularında, hatta okul ayrımı konusunda bile, karar pek kesin değildi. Birçok yönden, Kuzey Afrika'daki müttefik zaferinden hemen sonra İkinci Dünya Savaşı sırasında Winston Churchill'in gözlemine uyuyor. İngiliz başbakanı şu gözlemde bulundu: "Bu son değil, hayır sonun başlangıcı bile değil ama belki de başlangıcın sonu." Bir anlamda, Kahverengi Cumhuriyetin kendisi kadar eski olan, yasanın ırk temelinde resmen ayrımcılık yapabileceği -aslında tamamen dışlayabileceği- ve Anayasa'nın bu tür bir ayrımcılığı destekleyeceği fikrinin başlangıcının, sonuydu.
Ama eğer Kahverengi Bu fikrin anayasaya aykırı olduğunu ilan eden karar, ırk ayrımcılığını, hatta devlet destekli ayrımcılığı zor sona erdirdi. Ne Kahverengi yapmak, sivil haklar hareketinin yepyeni bir aşamasını katalize etmekti. Sivil haklar savunucularının mahkemelerde ve diğer mekanlarda eşit haklar için mücadeleye devam edeceği bir aşama olacaktır. Sivil haklar hareketinin üyeleri, seçmen kayıt ofislerinde inatçı katiplerle ve belediye otobüslerinde ayrımcılığı zorlayan silahlı sürücülerle karşı karşıya kalacaktı. Küçük kasabadaki öğle yemeği tezgahlarında ayrımcılığa meydan okuyacak ve kırsal Güney'in genellikle tehlikeli arka yollarında hayatlarını riske atacaklardı. Hareketi Washington DC'deki Lincoln Anıtı'na ve nihayetinde Kongre salonlarına getireceklerdi. Yol boyunca, sivil haklar hareketi, resmi olmayan ve resmi çevrelerden akla gelebilecek her türlü direnişle karşılaşacaktı, ancak yeni destekçileri kazanmayı başaracaktı.
Ayrıca, İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Amerikan kültürünün bir parçası olmaya başlayan ırksal tutumların liberalleşmesi, bu liberalleşme, Amerika Birleşik Devletleri'ne önemli, belki de kritik bir zemin sağlayan bir liberalleşmedir. Kahverengi karar, devam etti. Gerçekten de bu liberalleşme yayıldı ve yoğunlaştı. Geçen yüzyılın başında gündelik hayatta, popüler kültürde ve akademik tezlerde hakim olan ham ırkçılık, bugün, kamusal hayatta sadece marjinal bir azınlığın savunduğu utanç verici bir kalıntı haline geldi. Modern davranış ve biyolojik bilimlerde çok az kişi, bir asır önce en iyi üniversitelerde yürekten savunulan türden bilimsel ırkçılığı desteklemektedir. Üniversitelere kabul edilen azınlık öğrencilerinin veya firmalar tarafından işe alınan azınlık çalışanlarının sayısını artırmaya yönelik olumlu eylem programları mevcuttur.Ve bu programlar ağır eleştiri altındayken ve belirsiz bir gelecekle karşı karşıyayken, bu tür programların eleştirmenleri bile eleştirilerini 1960'ların sivil haklar hareketinin retoriğinde dile getiriyor ve katılımı artırmak için "renk körü" yöntemler aradıklarını iddia ediyor. daha önce hariç tutulanlardan.
Beyaz Amerikalılar arasındaki ırksal tutumlardaki değişiklikler, belki de genel olarak kabul edildiğinden daha derindir. Sosyal bilim araştırmaları ve günlük uygulamalar, aile hayatı, evlilik ve evlat edinme konularında ırklararası ilişkilerin kabul edildiğine işaret ediyor ki, 1954'te Kahverengi karar verildi. Sosyal anketlere verilen yanıtların önemli bir bölümünün, anketörlere "doğru" veya "toplumsal olarak kabul edilebilir" cevabı söyleyen kişiler olarak değerlendirilmemesi gerektiğinden şüphelense bile, ırklar arası evliliğe veya ırklar arası evlat edinmeye toleransın "doğru" cevap haline geldiği gerçeğidir. son yarım yüzyılın kendisi derin bir kültürel değişimi yansıtıyor. Irkçı bağnazlığın bu şekilde reddedilmesi, modern Amerika'nın oldukça beklenmedik bazı bölgelerinde bile ortaya çıkıyor. Başlangıçta "Seg Akademileri" olarak başlayan güney topluluklarındaki özel okullar, beyaz öğrencilerin entegre devlet okullarından kaçınmasına izin vermek için kurulan kurumlar, şimdi rutin olarak siyah öğrencileri kaydettiriyor. Güneyli beyaz köktendinci Protestan kiliselerinde genellikle siyah cemaatçiler bulunur. Kırsal beyaz güney seçmenleri Afrikalı-Amerikalı temsilcilere oy veriyor - eski kongre üyeleri Oklahoma'dan J. C. Watts ve Mississippi'den Mike Espy, belki de bunun en belirgin örnekleridir. Şaşırtıcı bir şekilde, ara sıra sağcı hükümet karşıtı milislerin bile bazen bir veya iki siyah üyesi olabilir. Çok ırklılık ve 20. yüzyılın ilk yarısında ve aslında 20. yüzyılın ilk yarısının ötesinde hüküm süren ırkçılığın reddi, modern Amerika'da güçlü bir kök salmıştır.
Ama bu hikayenin sadece bir parçası. Irkçılık hala var. Bulmak zor değil. Ancak geçmiş nesillerde sahip olduğu türden resmi desteğe sahip değil. 20. yüzyılın çoğu boyunca olduğu gibi Amerikan kültürünün ezici bir parçası değil, ama yine de, tamamen ölümünün raporları ne yazık ki erken. Ayrışma devam ediyor. Emin olmak için azaldı, ancak Afrikalı Amerikalılar, çekinceleri olan Kızılderililer hariç, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ırksal ve etnik gruplar arasında en ayrılmış durumdalar. 21. yüzyılın şafağında, siyah nüfusun neredeyse yarısı hala yüzde 90 veya daha fazla siyah olan topluluklarda yaşıyor. Kölelik, kast ve ırkçılığın mirası, siyah aileler için beyazların kabaca üç katı olan bir yoksulluk oranıdır. Kadınların reisi olduğu, babasız hanelerde yetişen Afrikalı-Amerikalı çocukların yüzdesi dramatik bir şekilde arttı. Kahverengi karar: Tüm Afrikalı-Amerikalı çocukların yüzde 50'den fazlası bu tür ailelerde yetişiyor. Evlilik dışı doğan siyahi çocukların oranı yüzde 70'e yaklaşıyor.
Önemi Kahverengi ulusun kuruluşundan bu yana Afrikalı Amerikalıları ayrı bir halk haline getiren ırksal dışlamayı reddetme yolunda ulusun yasasını belirlemede yatıyordu. 1954 kararı, hukuk ve ırkla ilgili yeni bir dizi norm oluşturan daha sonraki mahkeme kararları ve yasal düzenlemeler için bir temel sağladı. Önce KahverengiOn Dördüncü Değişiklik'e rağmen, Amerikan hukuku yaptırımını ırksal eşitsizliğin patent sistemine verdi. Kahverengi Amerikan yaşamının başından beri bir parçası olan kast ve kast benzeri ayrımlar sisteminden yasanın yaptırımını geri çekme sürecini başlattı. Kahverengi tek başına yapmadı. Karar, yasal normlarda köklü değişiklikler için bir katalizör olacak. Bunu büyük ölçüde sıradan erkek ve kadınların olağanüstü cesareti sayesinde başardı. Bu cesaret, Güney Carolina'dan Harry Briggs, Delaware'den Sarah Bulah ve Kansas'tan Oliver Brown gibi ebeveynlerle başladı. Kahverengi durumlarda, kendi topluluklarındaki yerleşik okul ayrımı sistemi.
Fakat Kahverengi kendi kendine yürütülmüyordu. Zenci ebeveynlerin isteği olmadan sonra Kahverengi çocuklarını Güney'in beyaz okullarına göndererek hayatlarını riske atmak için Warren'ın görüşü geçersiz olurdu. Okullara girmeye çalışan çocuklara saldırmaya hazırlanan hırıltılı ve hırçın çetelerin olduğu o dönemin haber filmlerini gören herkes, Warren'ın görüşünü yaşayan bir yasaya dönüştürmeye yardım eden ebeveynlerin ve öğrencilerin inanılmaz cesaretini bilir. Kahverengi aynı zamanda, sivil haklar hareketini modern bir sivil haklar yasasının temeli yapmak için mücadele eden tüm ırklardan cesur Amerikalılar tarafından da çıkarıldı. Diğer şeylerin yanı sıra 1964 tarihli kritik Sivil Haklar Yasası ve 1965 tarihli Oy Hakları Yasası'na yol açan 1960'ların sivil haklar mücadeleleri, kast olarak Amerikan ırk sistemine yönelik yasal desteğin kaldırılmasında çok önemli bir rol oynadı.
KahverengiAmerikan ırk ilişkileri tarihindeki önemi kesindir. Ama eğer Kahverengi kast ve ırkçılığa karşı mücadelede merkezi bir öneme sahip olarak görülmeli, Kahverengi aynı zamanda kanunun sınırları konusunda da önemli bir ders vermektedir. Kahverengi Amerikan toplumunda gelişen kast ve dışlama sistemine meydan okumada önemli bir rol oynadı. Ancak yasa, yapısal eşitsizlik sistemini daha can sıkıcı bir sorun olarak buldu. Siyahlar ve beyazlar arasındaki genellikle derin sosyoekonomik eşitsizliklerin izi, köleliğe, ayrımcılığa ve uzun vadeli dışlama kalıplarına kadar takip edilebilir. Bunlar yasayla onaylanmış, hatta çoğu zaman zorunlu kılınmıştı. Yine de, geçmişteki dışlama mirası için yasanın gelecekte ne ölçüde çareler sunacağı veya sağlayabileceği açık değildir. Açık olan şu ki, stratejiyi geliştiren, davayı tartışan ve tarihi değiştiren kadın ve erkeklerin çabaları olmasaydı, arazi çok daha engebeli ve oyun sahası çok daha düşük bir seviyede olurdu. Brown v. Eğitim Kurulu.
Robert J. Cottrol, Harold Paul Green Araştırma Hukuk Profesörü ve George Washington Üniversitesi'nde tarih ve sosyoloji profesörüdür. Raymond T. Diamond, Tulane Üniversitesi'nde C.J. Morrow Araştırma Hukuk Profesörü ve Afrika Diasporası araştırmalarında yardımcı profesördür. Leland B. Ware, Delaware Üniversitesi'nde Hukuk ve Kamu Politikası Çalışmaları için Louis L. Redding Kürsüsü'dür. Bu makaleler özellikle Amerikalı Eğitimci Robert J. Cottrol tarafından Brown v. Eğitim Kurulu: Kast, Kültür ve Anayasa, Robert J. Cottrol, Raymond T. Diamond ve Leland B. Ware tarafından (Lawrence: University Press of Kansas, 2003) yayıncının izniyle.
*Yine de, NAACP, öğretmenlerin maaşlarında ayrımcılık şikayetlerinde bulunmak için isimlerinin kullanılmasına izin veren cesur Afro-Amerikalı eğitimcilerden destek aldı. 1936 ve 1940 arasında, NAACP, zenci ve beyaz öğretmenlerin maaşını eşitlemek için tasarlanan düşük elbiseler ve müzakere edilen yerleşimlerle Maryland'de kayda değer bir başarı elde etti. Ayrıca Virginia'da eşitsiz ücrete itiraz eden bir davayı kazandı. O vaka, Alston v. Norfolk Şehri Okul Kurulu (1940), Amerika Birleşik Devletleri Dördüncü Daire Temyiz Mahkemesi'nde kararlaştırıldı. (makaleye geri dön)
† Hukuk incelemesi, hukuk profesörlerinin, avukatların ve öğrencilerin makalelerini yayınlayan, öğrenciler tarafından düzenlenen bir dergidir. (makaleye geri dön)
NAACP ŞUBESİ
Kentuckians NAACP'de büyük rol oynadı. Louisville, Kentucky'den William English Walling (1877&ndash1936), Chicago Üniversitesi, Hull House ve Harvard Hukuk Okulu'nda eğitim görmüş bir Amerikan işçi reformcusu ve sosyalist, kadın haklarına olan ilgisini Amerikan İşçi Federasyonu ve İşçi Federasyonu ile yaptığı çalışmalara yöneltti. Ulusal Kadın Sendikaları Birliği'ni kurdu. Birkaç yıl sonra, Illinois'deki 1908 Springfield Yarış İsyanı, NAACP'yi oluşturmak için Mary White Ovington ve Henry Moskowitz ile yaptığı çalışmaları bilgilendirdi.
NAACP'nin Kentucky şubesi, Louisville, Kentucky'de 1940 gibi erken bir tarihte ulusal tanınırlık kazandı. NAACP, Afrikalı Amerikalı öğretmenlerin eşit olmayan ücretlerini protesto etmek için zaten birkaç davayı desteklemişti. Louisville'de ücret farklılığına karşı dilekçe veren birkaç okul öğretmeninden biri olan Vallateen Virginia Dudley Abbington (1907 ve ndash2003), Thurgood Marshall tarafından tartışılan ve siyah ve beyaz öğretmenler arasındaki yüzde 15'lik maaş tutarsızlığının kaldırılmasına yol açan bir NAACP davasında davacı oldu. Louisville devlet okullarında. 5 Aralık 1940'ta açılan Abbington v Board of Education of Louisville (KY) davası, Okul yönetim kurulunun eşit maaşı kabul etmesine neden oldu, ancak ancak Jackson Junior Lisesi'nden Bayan Abbington davayı düşürdü. Dava düştü ve Louisville'deki öğretmenlerin maaşları artık ırk bazında farklılık göstermedi.
NAACP'nin Kentucky şubesi de sivil haklar hareketi ve ötesinde diğer ayrımcılığa karşı savaştı. Eilers v. Eilers davasında, NAACP Yasal Savunma ve Eğitim Fonu'ndan avukat James Crumlin, Sr., Anna'nın Kentucky, Jefferson County'den eski kocası George Eilers'den beş çocuğunun velayeti için dava açmasına yardım etti. 1964'te Eilers, eski karısına (New Haven, Kentucky'den beyaz bir kadın) Afrika kökenli Amerikalı bir adam olan Marshall C. Anderson ile evlendikten sonra başarılı bir şekilde dava açtı ve o zamanlar Kentucky'de ırklar arası evlilik yasadışı olduğu için çocuklarının velayetini aldı. NAACP'nin Kentucky'deki bir diğer önemli liderlik rolü, 1970'lerde Louisville NAACP'si ve Kentucky Sivil Özgürlükler Birliği'nin Jefferson County Devlet Okullarında ayrımcılığa karşı savaşmak için birlikte çalıştığı zamandı.
İçindekiler
Dred Scott kölelik c doğdu. 1799, Virginia, Southampton County'de. Dred'in kendi adı mı yoksa Etheldred'in kısaltılmış hali mi olduğu belli değil. [1] 1818'de Dred, Peter Blow ve ailesi tarafından diğer beş köleleştirilmiş kişiyle birlikte Alabama'ya götürüldü ve burada aile Huntsville yakınlarındaki bir yerde başarısız bir çiftliği işletti. Bu site şimdi Oakwood Üniversitesi tarafından işgal edilmiştir. [2] [3] [4]
Blows, 1830'da çiftçiliği bıraktı ve bir pansiyon işlettikleri St. Louis, Missouri'ye taşındı. [5] Dred Scott, Amerika Birleşik Devletleri Ordusu'nda görev yapan bir cerrah olan ve Rock Island, Illinois'e taşınmayı planlayan Dr. John Emerson'a satıldı. Scott bunu öğrendikten sonra kaçmaya çalıştı. Bunu yapma kararı, Emerson için geliştirdiği bir hoşnutsuzluk tarafından teşvik edildi. Scott, bu süre zarfında, diğer birçok kaçak köle gibi, "asla takipçilerinden uzaklaşmaya çalışmadı, ancak mümkün olduğunca uzun süre diğer köleler arasında dolaşmaya" çalıştığı için kaçışında geçici olarak başarılı oldu. Sonunda, Missouri'nin "Lucas Bataklıkları"nda yakalandı ve geri alındı. [6] (Blow 1832'de öldü ve tarihçiler Scott'ın Emerson'a Blow'un ölümünden önce mi sonra mı satıldığını tartışıyorlar. Bazıları Scott'ın 1831'de satıldığına inanırken, diğerleri Blow'un mülkünde Emerson'a satılan köleleştirilmiş birkaç kişiye işaret ediyor. Blow'un ölümünden sonra, Scott ile aynı kişi olabilecek Sam olarak verilen bir isim de dahil olmak üzere.[7] )
Bir ordu subayı olarak, Emerson sık sık yer değiştirirdi ve Scott'ı her yeni ordu görevine yanında götürürdü. 1836'da Emerson ve Scott, Illinois'in özgür eyaletinde Fort Armstrong'a gittiler. 1837'de Emerson, Scott'ı şimdi Minnesota eyaleti olan ve o zamanlar Wisconsin'in özgür topraklarında bulunan Fort Snelling'e götürdü. Orada Scott, Lawrence Taliaferro'nun sahibi olduğu bir köle olan Harriet Robinson ile tanıştı ve evlendi. Evlilik, barışın adaleti olan Taliaferro'nun başkanlık ettiği bir sivil törenle resmileşti. Köle evliliklerinin yasal bir yaptırımı olmadığı için, Scott'ın destekçileri daha sonra bu törenin Scott'a özgür bir adam olarak muamele edildiğinin kanıtı olduğunu belirtti. Ancak Taliaferro, Harriet'in sahipliğini Scott'lara kölesi gibi davranan Emerson'a devretti. [5]
Emerson, 1837'de Missouri'deki Jefferson Kışlası'na taşındı ve Scott ailesini Wisconsin'de geride bıraktı ve onları diğer memurlara kiraladı (işe alma da denir). Şubat 1838'de Emerson, Louisiana'daki Fort Jesup'ta Eliza Irene Sanford ile tanıştı ve evlendi, bunun üzerine Scott'ları kendisine katılmaları için gönderdi. Serbest Illinois eyaleti ile Wisconsin Bölgesi'nin Iowa bölgesi arasındaki Mississippi Nehri üzerinde bir vapurdayken Harriet Scott, yeni metreslerinin adını verdikleri Eliza adını verdikleri ilk çocuklarını doğurdu. Daha sonra bir kızı Lizzie oldu. Ayrıca iki oğlu vardı, ancak ikisi de bebeklik döneminden sağ çıkmadı. [5]
Emersonlar ve Scott'lar 1840'ta bir köle devleti olan Missouri'ye döndüler. 1842'de Emerson Ordudan ayrıldı. 1843'te Iowa Bölgesi'nde öldükten sonra, dul eşi Irene, Scott'lar da dahil olmak üzere mülkünü devraldı. Emerson'ın ölümünden üç yıl sonra, Scott'ları kiralık köleler olarak kiralamaya devam etti. 1846'da Scott, kendisinin ve ailesinin özgürlüğünü satın almaya çalıştı ve mevcut değeri yaklaşık 8.000 dolar olan 300 dolar teklif etti. [8] Irene Emerson teklifini reddetti. Scott ve karısı, kendi özgürlüklerini ve kızlarının özgürlüğünü kazanmak için ayrı ayrı özgürlük davaları açtılar. Davalar daha sonra mahkemeler tarafından birleştirildi. [9]
Özet Düzenleme
Scott'ların davaları ilk olarak Missouri devre mahkemesinde görüldü. İlk mahkeme, "bir kez özgür, her zaman özgür" emsalini onadı. Bunun nedeni, Scott'ların sahipleri tarafından özgür bir bölgede gönüllü olarak uzun bir süre tutulmuş olmalarıdır, bu da kölelerin bu koşullar altında serbest bırakılmasını sağlamıştır. Bu nedenle mahkeme, özgürlüklerini kazandıklarına karar verdi. Sahibi itiraz etti. 1852'de Missouri yüksek mahkemesi, devletin, özellikle zamanın kölelik karşıtı coşkusu göz önüne alındığında, özgür eyaletlerin yasalarına uymak zorunda olmadığı temelinde bu kararı bozdu. Scott'ın Wisconsin Bölgesi'nde özgürlük için başvuruda bulunması gerektiğini söyledi.
Scott, ABD Yüksek Mahkemesine başvurduğu bir davada federal mahkemede bir özgürlük davası açtı (detaylar için aşağıya bakın). ABD Yüksek Mahkemesi, Afrikalı soyundan gelenlerin ABD vatandaşı olmadığına ve özgürlük için dava açma hakları olmadığına karar verdi. Ayrıca Missouri Uzlaşmasının anayasaya aykırı olduğuna karar verdi. Bu, 1846'dan 1857'ye kadar Missouri mahkemelerinde başlayan ve alt federal bölge mahkemeleri tarafından görülen bir dizi özgürlük davasındaki son davaydı. ABD Yüksek Mahkemesi önceki emsalleri bozdu ve Afrikalı Amerikalılara yeni sınırlamalar getirdi.
Ayrıntılı olarak Düzenle
1846'da özgürlüğünü satın alamayan Scott, St. Louis Devre Mahkemesi'nde bir özgürlük davası açtı. 1824 tarihli Missouri emsalinde, yasanın bu koşullar altında kölelere özgürlük kazandırdığı durumlarda, özgür bir eyalet veya bölgede uzun süreli ikamet yoluyla serbest bırakılan kölelerin, Missouri'ye geri döndüklerinde özgür kalacaklarını kabul etmişti. Doktrin "Bir kez özgür, her zaman özgür" olarak biliniyordu. Scott ve karısı iki yıl boyunca özgür eyaletlerde ve özgür bölgelerde yaşamışlardı ve en büyük kızı Mississippi Nehri'nde, özgür bir eyalet ile özgür bir bölge arasında doğmuştu. [10]
Dred Scott, davadaki tek davacı olarak listelenmişti, ancak karısı Harriet ayrı ayrı dava açmıştı ve davaları birleştirildi. Kritik bir rol oynadı ve onu aileleri adına özgürlüğü sürdürmeye zorladı. Sık sık kiliseye giderdi ve St. Louis'deki kilise papazı (tanınmış bir kölelik karşıtı) Scott'ları ilk avukatlarına bağladı. Dava ilk açıldığında Scott'ın çocukları on yaşlarındaydı. Scott'lar kızlarının satılabileceğinden endişe ediyorlardı. [11]
NS Scott v. Emerson dava eyalet tarafından 1847'de St. Louis'deki federal eyalet adliyesinde görüldü. Scott'ın avukatı aslen Francis B. Murdoch ve daha sonra Charles D. Drake idi. İlk dilekçenin sunulmasından duruşmaya kadar bir yıldan fazla bir süre geçtiğinden, Drake bu süre içinde St. Louis'den uzaklaşmıştı. Samuel M. Bay davayı mahkemede denedi. [12] Karar, Scott'ın aleyhine verildi, çünkü Bayan Emerson'ın mülkiyetini kurduğuna dair tanıklık kulaktan dolma olarak kabul edildi. Ancak yargıç, Ocak 1850'ye kadar yapılmayan bir yeniden yargılama çağrısında bulundu. Bu kez, Emerson'ın Scott'a sahip olduğuna dair doğrudan kanıtlar sunuldu ve jüri Scott'ın özgürlüğü lehinde karar verdi. Ailesi özgürlüğün tadına vardı.
Irene Emerson kararı temyiz etti. 1852'de, Missouri Yüksek Mahkemesi, özgür eyaletlerin kölelik karşıtı hararetinin Missouri'ye tecavüz etmesi nedeniyle, devletin artık özgür eyaletlerin yasalarına uymak zorunda olmadığını savunarak alt mahkemenin kararını bozdu. [13] Mahkeme bu kararla Missouri'deki 28 yıllık emsal kararı bozdu. Daha sonra Missouri valisi olarak atanan Yargıç Hamilton R. Gamble, çoğunluk kararına şiddetle karşı çıktı ve muhalefet şerhi yazdı.
1853'te Scott, bu kez federal yasalara göre özgürlüğü için dava açtı. Irene Emerson, Massachusetts'e taşınmıştı ve Scott, Irene Emerson'ın kardeşi John F. A. Sanford'a transfer edilmişti. Sanford New York vatandaşı olduğu için, Scott özgür olsaydı Missouri vatandaşı olacaktı, Federal mahkemeler dava üzerinde çeşitlilik yargı yetkisine sahipti. [14] Federal bölge mahkemesinde tekrar kaybettikten sonra, Scott'lar Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesine temyizde bulundular. Dred Scott - Sandford. (Mahkeme kararında yazım hatası nedeniyle adı "Sandford" olarak yazılmıştır.)
6 Mart 1857'de Başyargıç Roger B. Taney çoğunluk görüşünü bildirdi. Taney, üç ana sorunla birlikte karar verdi:
- ABD Anayasasına göre, Afrikalıların soyundan gelen herhangi bir kişi, ister köle ister özgür olsun, Birleşik Devletler vatandaşı değildir.
- 1787 Nizamnamesi, Kuzeybatı Bölgesi içinde beyaz olmayan bireylere ne özgürlük ne de vatandaşlık veremezdi.
- Missouri Uzlaşması olarak bilinen 1820 Yasasının hükümleri, yasama eylemi olarak geçersiz kılındı, çünkü yasa, kuzeydeki beyaz olmayan kişilere köleliği dışlamaya ve beyaz olmayan kişilere özgürlük ve vatandaşlık vermeye çalıştığı ölçüde, Kongre'nin yetkilerini aşıyordu. Louisiana Satın Alma'nın bir parçası. [15]
Mahkeme, Afrikalı Amerikalıların özgürlük veya vatandaşlık iddialarının bulunmadığına karar vermişti. Vatandaş olmadıkları için federal mahkemede dava açacak yasal statüye sahip değillerdi. Köleler özel mülkiyet olduğu için, Kongre'nin bölgelerdeki köleliği düzenleme yetkisi yoktu ve bir köle sahibinin yaşadığı yere göre haklarını iptal edemezdi. Bu karar, bölgeleri özgür veya köle olarak yargı bölgelerine ayıran Missouri Uzlaşmasının özünü geçersiz kıldı. Çoğunluk adına konuşan Taney, Scott'ın sahiplerinin özel mülkiyeti olarak kabul edildiğinden, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın Beşinci Değişikliği'ne tabi olduğuna ve mülkün sahibinden "gerekli süreç olmadan" alınmasını yasakladığına karar verdi. [16]
Taney'in umduğu gibi sorunları çözmek yerine, mahkemenin Scott davasındaki kararı, hem Kuzey hem de Güney'deki kölelik yanlısı ve kölelik karşıtı gruplar arasındaki gerilimi artırdı ve ülkeyi iç savaşın eşiğine daha da itti.Nihayetinde İç Savaştan sonra, Anayasanın 14. Değişikliği, bu Değişikliğin 1. Bölümü aracılığıyla Siyah vatandaşlık sorununu çözdü: "Birleşik Devletler'de doğan veya vatandaşlığa kabul edilen ve onun yargı yetkisine tabi olan herkes, Birleşik Devletler vatandaşlarıdır ve ikamet ettikleri Devlete aittir." [17]
Scott'ın eyalet mahkemelerindeki özgürlük davası, Dred Scott'u satmalarından bu yana on yıl içinde köleliğe karşı çıkan Peter Blow'un yetişkin çocukları tarafından finansal olarak desteklendi. Henry Taylor Blow, İç Savaştan sonra Cumhuriyetçi bir Kongre üyesi olarak seçildi, Charlotte Taylor Blow, kölelik karşıtı bir gazete editörünün oğluyla evlendi ve Martha Ella Blow, Scott'ın eyalet meclisi tarafından Cumhuriyetçi olarak seçilen avukatlarından Charles D. Drake ile evlendi. ABD Senatörü. Blow ailesinin üyeleri, Scott'ın yasal ücretleri için teminat olarak imzaladı ve yerel avukatların hizmetlerini güvence altına aldı. Dava devam ederken, St. Louis County şerifi bu ödemeleri emanette tuttu ve ücretler için Scott'ı kiraladı.
1851'de Scott, kız kardeşi Blow ailesiyle evlenen Charles Edmund LaBeaume tarafından kiralandı. [5] Scott, LaBeaume'un Roswell Field ile paylaşılan hukuk bürosunda hademe olarak çalıştı. [18]
Missouri Yüksek Mahkemesi kararının Scotts aleyhine karar vermesinin ardından, Blow ailesi davanın umutsuz olduğu sonucuna vardı ve Scott'ın yasal ücretlerini artık ödeyemeyeceklerine karar verdi. Roswell Field Scott'ı temsil etmeyi kabul etti ücretsiz federal mahkemeler önünde. Scott, ABD Yüksek Mahkemesi önünde Montgomery Blair tarafından temsil edildi. (Kölelik karşıtı daha sonra Başkan Abraham Lincoln'ün kabinesinde Genel Müdür olarak görev yaptı.) Blair'e yardımcı olan avukat George Curtis'ti. Kardeşi Benjamin, bir Yüksek Mahkeme Yargıcı Yardımcısıydı ve iki muhalefetten birini yazdı. Dred Scott - Sandford. [5]
1850'de Irene Emerson yeniden evlendi ve Springfield, Massachusetts'e taşındı. Yeni kocası Calvin C. Chaffee bir kölelik karşıtıydı. 1854'te ABD Kongresi'ne seçildi ve köle sahibi olma konusundaki bariz ikiyüzlülüğü nedeniyle kölelik yanlısı gazeteler tarafından şiddetle saldırıya uğradı. Yanıt olarak Chaffee, ne kendisinin ne de Bayan Chaffee'nin davadan "duruşma için fark edilene kadar" haberdar olmadığını söyledi. Montgomery Blair'e yazdığı mektupta, "karım. Dred Scott ailesini özgürleştirmenin yasal gücü ve hakkı olup olmadığını bilmek istiyor" dedi. [ kaynak belirtilmeli ]
Dred Scott davasının karmaşık gerçekleri göz önüne alındığında, her iki taraftaki bazı gözlemciler bir test vakası oluşturmak için gizli anlaşma şüphelerini artırdı. Kölelik karşıtı gazeteler, köle sahiplerinin bir New Yorker'ı davalı olarak adlandırmak için gizlice anlaştıklarını iddia ederken, kölelik yanlısı gazeteler kölelik karşıtı tarafta gizli anlaşma yapmakla suçladı. [19]
Yaklaşık bir yüzyıl sonra, bir tarihçi John Sanford'un hiçbir zaman Dred Scott'a yasal olarak sahip olmadığını ve Dr. Emerson'ın vasiyetini yerine getirmediğini tespit etti. [18] Irene Emerson Chaffee (hâlâ yasal olarak sahibi) Massachusetts'te ikamet ettiği için, federal mahkemelerin çeşitlilik yargı yetkisini güvence altına almak için bir New Yorklu bulmak gereksizdi. ABD Yüksek Mahkemesi kararından sonra, Roswell Field Dr. Chaffee'ye Bayan Chaffee'nin Scott üzerinde tam yetkiye sahip olduğunu tavsiye etti. [19] Bununla birlikte, Sanford, Chaffee ile evlenmeden önce, Bayan Emerson'ı orijinal eyalet davasında savunmak için bir avukat temin ettiğinden, başından beri davaya dahil olmuştu. [9]
Kararın ardından Chaffees, Scott ailesini 26 Mayıs 1857'de onları azat eden Taylor Blow'a verdi. Scott, bir St. Louis otelinde hamal olarak çalıştı, ancak özgürlüğü kısa sürdü ve tüberkülozdan öldü [20]. Eylül 1858. [21] Eşi ve iki kızı tarafından yaşatılmıştır.
Scott aslen St. Louis'deki Wesleyan Mezarlığı'na defnedildi. Bu mezarlık dokuz yıl sonra kapatıldığında, Taylor Blow Scott'ın tabutunu yakındaki Katolik Calvary Mezarlığı, St. Louis'de Katolik sahipleri tarafından Katolik olmayan kölelerin gömülmesine izin veren işaretsiz bir arsaya nakletti. [22] Daha sonra, iyi şanslar için Scott'ın mezar taşının üzerine Lincoln penilerini yerleştirmek için yerel bir gelenek geliştirildi. [22]
Harriet Scott, Missouri, Hillsdale'deki Greenwood Mezarlığı'na gömüldü. Kocasını 18 yıl geride bırakarak 17 Haziran 1876'da öldü.[5]
Mahkeme kararının gazetelerde yer alması ve 10 yıllık hukuk mücadelesi, köle olmayan eyaletlerde kölelik bilincini artırdı. Özgürlük argümanları daha sonra ABD Başkanı Abraham Lincoln tarafından kullanıldı. Kararın sözleri, Kurtuluş Bildirgesi ve İç Savaştan kısa bir süre sonra onaylanan üç anayasa değişikliği için popüler kanaat ve seçmen duyarlılığı oluşturdu: Onüçüncü, Ondördüncü ve Onbeşinci değişiklikler, köleliğin kaldırılması, eski kölelere vatandaşlık verilmesi ve Türkiye'de doğan herkese vatandaşlık verilmesi. Amerika Birleşik Devletleri ve "yargı yetkisine tabi" (yabancı büyükelçilerin çocukları gibi bir yabancı güce tabi olanlar hariç). [23]
- Bir kızı Eliza evlendi ve iki oğlu oldu. Kız kardeşi Lizzie hiç evlenmedi, ancak kız kardeşinin erken ölümünün ardından yeğenlerinin yetiştirilmesine yardımcı oldu. Eliza'nın oğullarından biri genç yaşta öldü, ancak diğeri evli ve torunları var, bazıları 2017 itibariyle hala St. Louis'de yaşıyor. [24]
- 1957, Scott'ın mezar yeri yeniden keşfedildi ve davanın yüzüncü yılı münasebetiyle bir törenle üzerine çiçekler konuldu. [25]
- 1977, Scott'ların torunu John A. Madison, Jr., bir avukat, Eski Adliye Sarayı'ndaki (St. Louis, Missouri) törende, Scott'ların davasının anısına bir Ulusal Tarihi İşaretin adanması için çağrıda bulundu. . [25]
- 1997'de Dred ve Harriet Scott, St. Louis Walk of Fame'e alındı. [26]
- 1999'da Harriet Scott için kocasının mezarına kendileri ve çocukları için özgürlük arayışındaki rolünü anmak için bir mezar anıtı kuruldu. [25]
- 2001, Harriet ve Dred Scott'ın dilekçe belgeleri, bölge mahkemesinin arşivlerinde 300'den fazla özgürlük davasının keşfedilmesinin ardından St. Louis Halk Kütüphanesinin ana şubesinde sergilendi. [25]
- 2006, Harriet Scott'ın mezarının Hillsdale, Missouri'de olduğu kanıtlandı ve 2009'da biyografisi yayınlandı.[25]
- 2006'da, hem Dred hem de Harriet Scott'ın özgürlük davalarındaki rollerini ve ABD tarihindeki önemini onurlandırmak için Eski Adliye Sarayı'na yeni bir tarihi plaket dikildi. [25]
- 9 Mayıs 2012, Scott, Ünlü Missourians Salonu'na alındı, heykeltıraş E. Spencer Schubert'in bronz bir büstü, Missouri Eyaleti Meclis Binası'nda sergileniyor. [27]
- 8 Haziran 2012'de, Dred ve Harriet Scott'ın bronz bir heykeli, davalarının ilk duyulduğu yer olan MO, St. Louis şehir merkezindeki Eski Adliye Sarayı'nın dışına dikildi. [28]
- 1971, Bloomington, Minnesota, Dred Scott Playfield olarak 48 dönümlük bir alan ayırdı. [29]
- 6 Mart 2017, Dred Scott Kararının 160. Yıldönümü - Maryland Eyalet Evi'nin merdivenlerinde, Yüksek Mahkeme Başkanı Yargıç Roger Taney'in bir heykelinin yanında, torunu Charlie Taney, Scott'ın büyük-yeğeni adına onun adına özür diledi. torununun torunu Lynne Jackson ve tüm Afrikalı-Amerikalılar "Dred Scott kararının korkunç adaletsizliği için". [30] Tören sırasında, Charlie Taney'nin kızı Kate Taney Billingsley, mahkemenin "Zamanının Bir Adamı" adlı oyundan aldığı kararla ilgili satırları okudu. [31]
Shelia P. Moses ve Bonnie Christensen yazdı Ben, Dred Scott: Dred Scott'ın Yaşamına ve Hukuki Emsallerine Dayalı Kurgusal Bir Köle Anlatısı (2005). [25] Mary E. Komşu, yazdı Doğru Konuş: Dred Scott: Bir Roman (2006). [25] Gregory J. Wallance romanı yayınladı Fırtınadan Önce İki Adam: Arba Crane'in Dred Scott'ı Hatırlaması ve İç Savaşı Başlatan Yüksek Mahkeme Davası (2006). [25]