Romney ve Ryan Afganistan'ı Unuttular mı?
Salı günü Afganistan'a bir şiddet dalgası çarptı: iki şehirdeki militanların bombalı intihar saldırılarını en az 46 sivil öldürdü. Bombalamalardan biri ülkenin güneybatısındaki Nimroz eyaletinin başkenti Zaranj'da yoğun bir dış pazar patladı. AP’den:
Bölge, gelen Müslüman bayram bayramı için şehirden alışveriş yapan ve dışarıda kalan meyveler, çerezler ve diğer tatlıları satın alan bölgelerle doluydu. İl emniyet müdürü Musa Rasouli, “Çok güçlüydü” dedi. “Her yerde duman vardı. Gözlerimle ölüleri gördüm. ”
Kan lekeli çarşaflarla sarılmış cesetler, ambulanslarda ve toplama kamyonlarında feribotla kapatıldı. İki kurbanın bacakları, tozlu yolda geriye doğru sürüklenen uzun bir levhayla fırlayan küçük bir kamyonun arkasına asıldı. Polis, olay yerindeki kalabalığı temizlemek için mermileri havaya fırlattı. Sayed Ahmad, “Günlük hayatımızı sürdüremiyoruz”, dedi. “İnsanlar korkuyor ve evlerinden çıkamıyor” dedi. Ne yapacağımızı bilemiyoruz.
Diğer saldırı yine kuzeydeki Kunduz ilinde kalabalık bir çarşı önünde gerçekleşti. Orada yirmi beş kişi öldü, bunlardan on tanesi çocuktu.
35 yıl süren fiziksel ve psikolojik terörden sonra, Afganistan'ın büyük bir kısmı hem askerleri hem de sivilleri etkileyen teşhis edilebilir bir kaygı bozukluğu olan Travma Sonrası Stres Bozukluğu çekiyor. TSSB, bütün toplulukları parçalayabilir, aile içi şiddeti ve silahlı çatışmayı medeni anlaşmazlıklara bir çözüm olarak sürdürebilir. Eylül / Ekim sayısında “TSSB” yi yayınlayan Anna Badkhen Dış politika, yazıyor:
2002'de Taliban hükümetinin Kabil'e düştükten kısa bir süre sonra, ABD Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri, siviller arasındaki zihinsel travmanın yaygınlığını incelemek için Afganistan'a bir araştırma ekibi gönderdi. Bu ülke çapındaki anket Afganların ruh sağlığına ilişkin tek modern ve kapsamlı soruşturma olmaya devam ediyor. Afganların yüzde 42'sinin travma sonrası stres bozukluğundan muzdarip olduğu ve yüzde 68'inin büyük depresyon belirtileri gösterdiği tespit edildi. Başka bir deyişle, ülkenin 28 milyon insanının 19 milyona kadarı psikolojik yaralanmalardan muzdaripti. Ve bu da on yıl önce savaştı.
Savaştan on yıl önce. İnsani kriz açıktır, ancak Badkhen duygusal geçişi ele alan az sayıdaki ana seslerden biridir:
Fiziksel ve duygusal savaş alanları, insanları nesiller boyu bitmeyen şiddet arasında bir varoluş ortaya çıkaran bir ülkede birleşirse ne olur? Bu gibi enkaz halindeki ülkelerde, bireysel savaş travmasının ticari marka semptomları - depresyon, keder ve aşırı saldırganlık - tüm toplulukları mezhepsel ve etnik güvensizlikle ve sadece şiddetin şiddete son verebileceği kesinliği ile canlandırılmış halde bırakır…
2006'da İngiliz antropologlar tarafından araştırılan Afgan çocuklarının üçte ikisi travmatik deneyimler yaşadığını; iki yıl sonra Evlilik ve Aile Terapisi Dergisi Kabil'de ankete katılan çocukların yarısından fazlasının, üç veya daha fazla aile içi şiddete tanık olduğunu bildirdiğini tespit etti. Bu, Afganistan'ın köy ve kasabalarında tanıştığım çocukların varoluşçu çocuklarını şüpheci aşağı kavisli ağzı olan küçük çocuklara dönüştürenlerin gözlerini oydu mu? Ülkenin geleceğini belirleyecek nesil, hiçbir yerin güvenli olmadığı ve zulmün norm olduğu anlayışıyla bugün büyüyor.
Beş yaşın altındaki çocukları olan Afganlı annelerin 2008 yılı uluslararası bir araştırması, ankete katılan kadınların yaklaşık yüzde 30'unun TSSB ile ilgili semptomlar gösterdiğini ortaya koydu. Koşulların yaygınlığı, travmatik olaylara doğrudan maruz kalınması ve gıda güvenliğinin olmayışı ile artmıştır.
Bir Amerikan askeri subayı kısa süre önce Taliban’a karşı geçerli bir Afgan direnişinin kurulmasının, bir taştan kanı sıkmaya yarayan boş bir görev olduğunu ileri sürdü: insanlar çok fazla sıkıntı çekiyor ve küçümsüyorlar. Bu bakımdan, şu anda Stratejik ve Uluslararası Çalışmalar Merkezi'nde askeri bir görevli olan Hava Kuvvetleri Komutanı Erik Goepner'e göre, ABD liderliğindeki karşı karşıya gelme bir flop olmuştur. itibaren telli Nisan içinde:
Goepner, Afgan direnişinin ABD birliklerinin oraya gitmeden önce tamamen mahkum olduğunu savunuyor. Nedeni, Afganistan ve diğer kırılgan devletlerde “yüksek zihinsel bozukluk oranı” olduğunu yazıyor. Yaygın depresyon ve travma sonrası stres bozukluğu, insanlar arasında “öğrenilmiş çaresizlik” duygusuna yol açmaktadır. Bu da ülkenin ekonomisini ve hükümetini inşa etmeyi imkansız hale getiriyor.
Goepner Afganlar arasındaki TSSB oranının yüzde 30'dan fazla olduğunu gösteren çalışmalara işaret ediyor. Bazıları, hatalı anketlere dayandığını iddia ederek, zihinsel sağlığı ölçmenin “yasal olarak kesin olmayan” bir yolu olduğunu iddia ederek rakamlara itiraz etti. Fakat sayılar, Afgan ruh sağlığı görevlilerinin, az kaynak gerektiren ihtiyaçlarla mücadele etmeye çalışan tahminleri ile çakışıyor. Bir AFP raporunda, sağlık bakanlığının ruh sağlığı bölümünün direktörü Dr. Bashir Ahmad Sarwari, dört Afgan’dan ikisinin travma ile ilgili semptomlar çektiğini iddia etti. “Onlar esasen otuz yıl süren savaş, yoksulluk, aile anlaşmazlıkları ve göç sorunları nedeniyle travma içindeler” dedi.
Aynı durum, TSSB oranlarının yüzde 40 olarak tahmin edildiği Liberya'da ve Joseph Kony ile Rabbinin Direniş Ordusunun ormana kaçmadan önce hükümete ve sivil nüfusa karşı acımasız bir kampanya yürüttüğü Uganda'da yaşayanlar için de geçerlidir. Araştırmacılar, TSSB oranlarını yüzde 73, depresyon düzeylerini ise yüzde 44 olarak buldular. Dünya Psikiyatri Birliği (WPA) tarafından yayınlanan, savaşın ruh sağlığı sonuçlarının araştırılmasında yapılan 2006 tarihli araştırma bulguları, Balkanlar, Çeçenya, Irak, Filistin, İsrail, Lübnan’da savaşa bölünmüş nüfuslarda benzer göz kamaştırıcı istatistikler buldu. , Kamboçya, Ruanda, Sri Lanka, Uganda, Somali ve Afganistan.
Cumhuriyet savaşının şahin Mitt Romney ve yeni çalışan arkadaşı Paul Ryan'ı anlamadığı anlaşılıyor. Dış politika manifestoları - Afganistan'ı neredeyse tamamen görmezden gelirken - mesih Amerikan istisnacılığı ve Bush dönemi kazanı ile doludur. Washington'daki tankların ve fışkıran sağ kanat yorumcunun yükselen coşkusuyla desteklenirken, yeni gerçekler karşısında saf ve acayip jingoistik görünüyorlar. Yine de Ryan ve Romney olağan şüphelilere dönüştüler - Dan Senor, Elliot Abrams ve Kagans gibi neo-muhafazakarlar - bizi uzun süren hapse mahkum eden, Afganistan ve Irak'ta savaşları başarısız etti ve İran'la savaşa zorluyorlar.
“ABD liderliği olmayan bir dünya daha karmakarışık bir yer olacak” dedi Ryan, Haziran ayında Alexander Hamilton Derneği önünde yaptığı konuşmada. “Daha az etkili olduğumuz ve vatandaşlarımızın daha fazla tehlikeye ve daha az fırsatlara maruz kaldığı bir yer… Bugün, bu ülkedeki bazı ülkeler Amerika'nın dünyadaki rolümüzden çekilme fikrinden hoşlanıyorlar… Diğer uluslar için zamanın geldiğini söylüyorlar. Devralmak için, içeriye dönmeliyiz, kendimizi uzun bir vasat mahsuller listesine üyeliğe indirgemeliyiz. ”Daha sonra kattığı:“ Bu çağrıları teslim olmaya çağırmak yerine, şu fikre olan bağlılığımızı yenileştirmeliyiz. Amerika, dünyanın gördüğü en büyük insan özgürlüğü kuvveti ”dedi.
Bunlar gerçekten tehlikeli zamanlar. Bu iki adamla başlayarak savaşın - burada ve yurtdışında - Amerika Birleşik Devletleri başkan ve başkan yardımcısı olmak üzere savaşın sonuçlarını açıkça görmezden geliyorlar.