Yaz kokulu kızım, şu sıralar yaş/yaşlılık konusuna takılmış durumda.
Tatilde iki pot kırdı konuyla ilgili.
Denizde yüzerken babasıyla yüzen bir kız gördü, yanına gittiğinde
-baban mı? diye sordu.
Kız evet deyince, -yaşlandı mı baban diye sordu, adamcağızın saçları kırlaşmıştı.
Kız - hayııır diye cevap verdi.
Israrla - yaşlı mı diye sordu.
Kız gene hayır dedi.
-Peki baban mı o senin, büyük baban mı dedi. Denize mi dalsam, kafamı soksam bilemedim.
Yüzerek uzaklaşmak istedim. Adam güldü ama bilmiyorum artık.
İkincisi de anneannesi ve annesiyle tatile gelmiş bir bebeğin
anneannesine... Benim anneannem böyle değil dedi kadına, yüzüne.
Allaaah devamını getirme dedim içimden, tehlikeyi sezdim.
-Benim anneannem böyle yaşlı değil demez mi, dedi tabii.
En son havaalanında, dönerken, bana sarıldı.
Anne siz de yaşlanacak mısınız dedi.
-Uhuuuuu daha çok var dedim.
Daha geçen gün okudum canım Louise Hay'imin kitabında.
Yaş-almak nasıl düşünürsek öyle olacak bişey.
Kafamızdaki yaşlılık imajı nasılsa öyle.
Asla ve asla soyutlanmış, fiziksel özellikleri kısıtlanmış,hasta vs olmak zorunda değil.
Huzurlu, sağlıklı, enerjik ve güzel olabileceğine inanırsak öyle olur,
ve öyledir zaten.
Bakın sabah hazırladığım beyaz saçlı ama kırmızı rujlu hatuna mesela...
Uzun ince yolumuza Yaz katılmadan tam 9 sene önce
'evet' demiştik birlikte yürümeye...
Şimdi yolumuzda "büyük bir ışık" da eşlik ediyor.
Yaş-alırken ikinize de varlığınız ve sevginiz için teşekkürler....