Jie’nin yolun son kısmına kadar Zheng’i taşıması gerekmiyordu. Gidecekleri yere çok uzakta değillerdi, bu yüzden Zheng kollarını ve bacaklarını ısıtmak için bu fırsatı kullanmak istiyordu.
Sağ kolunun herhangi bir hareketi, ona şiddetli bir acıya neden oluyordu. Bu yüzden kolunu bedenine bağlamıştı. Bağladığı sırada, ter yağmur gibi aktı. Herkes onun yaşadığı acıyı kolayca anlayabilirdi.
Lan’ın kalbi bu manzarayı gördüğünde sıkıştı. O, Zheng’in sol elini tutuyordu ve o anda, Zheng’in hissettiği acıdan dolayı birazcık bile olsa, sol elini hareket ettirmediğini fark etti.
Zheng sağ kolunu bağladıktan sonra terden sırılsıklam oldu. O vücudunu hareket ettirmeye çalıştı ve zoraki bir gülümsemeyle dedi. “Bu yeterince iyi, sağ kolum şu anda sıkıntı yaratmayacaktır. Hadi gidelim, hızlanmalıyız.”
Lan hala onun elini tutuyordu. Tereddüt etti ve dedi. “Biz… oraya gitmeyip, kontrol odasına gidebiliriz, ne diyorsun? Duvarları nasıl kullanacağımı biliyorum. Bu uzay gemisi Dünya’ya ulaşıncaya kadar orada kalabilir, sonra orduların onların icabına bakmasına izin veririz. Biz bu riski almak zorunda değiliz, özellikle sen … “
Zheng biraz şaşırdı, sonra onun dikkatini çekmeden elini çekti ve yere işaret etti. “Zemine bir göz at, aşınmış birçok delik var, değil mi? Bunlar Yaratık’ın kanı, onlar akıllı bir tür. Tehlikede olduklarını hissettiklerinde, duvardan geçebilmek için kendilerini yaralayacaklardır. Bu üç Yaratık da böyle kaçtı zaten. “
“Onları tuzağa düşürür/hapseder ve Dünya’ya geri dönecek olursak, onlar aç olduklarında duvardan tekrar geçebilirler. O zamanlar daha fazla Yaratık ile karşı karşıya olacağız. 15 no’lu odanın ötesine getirdikleri dört insanı hatırlıyor musun? Dört tane daha Yaratık ile uğraşmamak için önce Kraliçeyi öldürmek zorundayız. Bu tek hayatta kalma şansımız. Aksi takdirde, Xuan risk almayacak ve cephaneliğe gitmeyecekti. Çünkü bunun tek şansımız olduğunu biliyor. “
Zheng güldü ve onun saçlarını okşadı. “Arkamızdan takip et. İçin rahat olsun, ben herhangi bir yoldaştan vazgeçmeyeceğim. Ayrıca umudumu da kadere bırakmayacağım. Ben ne olursa olsun yaşayacağım! “
Zheng’in kararlılığını gördüklerinde, diğer ikisi onu cephaneliğe doğru takip etmek zorunda kaldılar. Silah sesleri daha net ve yoğun bir şekilde gelmeye başladı.
Zheng’in bedenini gerildi. Koşusu, sağ kolunun bağlı olması nedeniyle sallantılıydı. Ama öyle olsa bile, bir müddet sonra buna da kendini alıştırdı.
“Jie, bu en uzun çelik çubuğu al. Bomba ve çelik çubuk ile onları anında öldürebilir miyim bilmiyorum. Onları öldüremezsem, arkamda durup onları çubuk ile geride tutmaya çalış. Onların dilleriyle veya kuyruklarıyla yapacakları saldırıları engelleyeceğim. Ancak onların bedenlerini uzak tutman gerekiyor, yakınlaşmalarına izin verme. Şu anki durumumla, sadece çelik çubukları atabilir ve saldırılarını engelleyebilirim, ancak yakın dövüş yapamam. Jie, ne olursa olsun geri adım atamazsın.”
Sonra Zheng çelik çubukları Lan’dan aldı ve el bombası olmayan bir çubuğu Jie’ye uzattı. Artık cephaneliğin çok yakınlarındaydılar. Bu köşeyi döndükten sonra, ya iki Yaratık ya da insan eti parçaları göreceklerdi.
“Silah atışları çok yoğun. Xuan muhtemelen önceki patlamayı duydu. Başka bir deyişle, şu an Yaratıklar’ın dikkatini üzerlerine çekeceklerdir. İki aşama, üç Yaratık … İlk atış ne olursa olsun vurmak zorunda! Yoksa öleceğiz. Ne olursa olsun ölemem! Ben yaşayacağım!’
Zheng derin bir nefes aldı, sonra ileriye doğru koşmaya başladı. Bu hız diğer ikisini şoka maruz bıraktı. O köşeye yaklaşıp duvara doğru koşarken yavaşlamadı.
Hava tekrardan yoğunlaşmaya başladı. Ancak genetik kısıtlamanın kilidini açmadan önce onun vücudu, sınırına ulaştı. Zheng daha önce birkaç kez daha bu durumla karşılaştığı için alışmış sayılırdı.
Fiziksel yeteneklerini, görüşünü ve tepki hızını sınır noktalarına kadar itebilirdi; Ama bu savaş içgüdüleri ve kısıtlamanın kilidini açması, ancak ölümün eşiğinde olduğu zaman ortaya çıkıyordu. O hala onları kontrol edemiyordu.
Zheng hızını kullandı ve duvara doğru koştu. Oraya vardığında, o cephanelik kapısında duran bir Yaratık’ın arka kısmını görebildi. Vücudunun ön yarısı zaten odanın içindeydi.
Diğer Yaratık görüş alanı içerisinde değildi. Başka bir deyişle, diğeri muhtemelen zaten odanın içindeydi.
Zıpladı ve havada asılı durumdayken, el bombasının pimini ağzıyla çekti. Sonra çelik çubuğu fırlattı. O solak olmadığından ötürü bu atış, sağ eliyle yaptığı atışlarla, güç ve isabet olarak karşılaştırılamazdı.
Yaratık’ın karnını hedef almıştı ancak çubuk belinin hemen altına isabet etti. Yaratık, cephanelikten dışarı çıktı ve dönüp Zheng’e doğru baktığı anda, çubuğa bağlanmış olan el bombası patladı!
Patlama Yaratık’ın belini havaya uçurdu. İç organlar ve sarı kan her yere sıçradı. Asitli olan Yaratık’ın kanı sıçradığı yeri aşındırıyordu.
Ardından salon beyaz dumanla doldu. Zheng zemin üzerinde yatan soluk bir gölge görüyordu.
“Öldü mü?”
Zheng yere indiği gibi yerde yuvarlandı. Yere düşerken çarptığı sağ kolundaki acıya şuan dikkat etmiyordu. Tüm dikkatini yerdeki gölgeye odakladı.
Başka bir çubuk atmaya hazır olduğunda, o gölge yerden zıpladı ve kendisine doğru yöneldi. O çok hızlı bir şekilde geliyordu, bu yüzden başka bir çubuğu zamanında atma fırsatı yakalayamadı.
Belinde delik olan bir Yaratık, dumandan çıkar çıkmaz hemen Zheng’e üzerine doğru atladı.
Çubuğu Yaratık’ın kafasına saplayacakken, arkasından bir el onu çekti. Arkasında duran Jie, öne fırladı.Yaratık saldırmak için dilini kullandığında, çubuğu onun ağzına sapladı. Her ne kadar çubuğu saplayabildiyse de, Yaratık diliyle Jie’nin omzunu delmeyi başardı.
Bir anda, kan her yere sıçradı, Zheng’in dünyasını kırmızıya boyadı.