Plak şirketi - Record label
Bir plak şirketi veya plak şirketi , bir olan marka veya marka ve müzik kayıtları ve müzik videoları veya sahibi olan şirket. Bazen bir plak şirketi, bu tür markaları ve ticari markaları yöneten , ses kayıtları ve müzik videoları için telif haklarının prodüksiyonunu, üretimini , dağıtımını , pazarlamasını, tanıtımını ve uygulanmasını koordine eden ve aynı zamanda yetenek araştırması ve yeni sanatçıların geliştirilmesini yöneten bir yayıncılık şirketidir. ("sanatçılar ve repertuar" veya " A&R ") ve kayıt sanatçıları ve yöneticileriyle sözleşmeleri sürdürmek . "Kayıt etiketi" terimi, diğer bilgilerle birlikte üreticinin adını belirgin şekilde gösteren bir vinil kaydın ortasındaki dairesel etiketten türemiştir. Ana akım müzik endüstrisi içinde , kayıt sanatçıları tüketici tabanlarını genişletmek, albümlerini pazarlamak ve single'larını akış hizmetleri, radyo ve televizyonda tanıtmak için geleneksel olarak plak şirketlerine güveniyorlardı. Plak şirketleri ayrıca , sanatçıların medyada olumlu bir şekilde yer almalarına yardımcı olan ve mallarının mağazalar ve diğer medya kuruluşları aracılığıyla satışa sunulmasını sağlayan yayıncılar sağlar .
Büyük ve bağımsız plak şirketleri
Plak etiketleri küçük, yerelleştirilmiş ve " bağımsız " ("bağımsız") olabilir veya büyük bir uluslararası medya grubunun parçası veya ikisinin ortasında olabilir . Bağımsız Müzik Derneği (AIM) tabiriyle 'büyük' "çok uluslu bir şirket olan (kendi grubu içinde şirketlerin birlikte) kayıtları veya müzik videoları satışı için dünya pazarının% 5'inden fazlasını (lar) var." 2012 itibariyle, "büyük plak şirketleri" olarak anılabilecek yalnızca üç plak vardır ( Universal Music Group , Sony Music Entertainment ve Warner Music Group ). 2014 yılında AIM, büyük şirketlerin yaklaşık% 65-70'lik bir kolektif küresel pazar payına sahip olduğunu tahmin etti.
Başlıca etiketler
Plak şirketleri genellikle "müzik grubu " adı verilen kurumsal bir şemsiye organizasyonun kontrolü altındadır . Bir müzik grubu, genellikle müzik dışı bölümlere de sahip olan uluslararası bir holding " holding şirketine " aittir . Bir müzik grubu, müzik yayın şirketlerini, plak (ses kaydı) üreticilerini, plak dağıtımcılarını ve plak şirketlerini kontrol eder ve bunlardan oluşur. Plak şirketleri (üreticiler, distribütörler ve plak şirketleri) ayrıca bir müzik grubu tarafından kontrol edilen bir "plak grubu" oluşturabilir. Bir müzik grubu veya plak grubundaki kurucu şirketler bazen grubun "bölümleri" olarak pazarlanır.
1988'den 1999'a kadar Big Six olarak bilinen altı büyük plak şirketi vardı:
- Warner Müzik Grubu
- EMI
- Sony Music (Ocak 1991'e kadar CBS Kayıtları olarak bilinir)
- BMG (1984'te RCA / Ariola International olarak kuruldu)
- Universal Music Group (1996 yılına kadar MCA Music olarak bilinir)
- PolyGram
PolyGram 1999'da Universal Music Group ile birleşti ve geri kalanı Big Five olarak bilinmeye bırakıldı.
2004 yılında Sony ve BMG, Sony BMG etiketini (2008 birleşmesinden sonra Sony Music Entertainment olarak yeniden adlandırılacak) oluşturmak için bir ortak girişimde anlaştı . 2007'de, Büyük Dört olarak bilinen kalan dört şirket, dünya müzik pazarının yaklaşık% 70'ini ve Amerika Birleşik Devletleri müzik pazarının yaklaşık% 80'ini kontrol ediyordu .
2012 yılında, EMI'nin ana bölümleri, sahibi Citigroup tarafından ayrı ayrı satıldı : EMI'nin kayıtlı müzik bölümünün çoğu UMG'ye dahil edildi; EMI Müzik Yayıncılığı, Sony / ATV Müzik Yayıncılığına alındı; son olarak, EMI'nin Parlophone ve Virgin Classics etiketleri, Temmuz 2013'te Warner Music Group'a dahil edildi. Bu, sözde Büyük Üç plak şirketini terk etti:
Bağımsız
Üç büyük şirketin kontrolü altında olmayan plak şirketleri ve müzik yayıncıları, karmaşık yapılara sahip büyük şirketler olsalar bile genellikle bağımsız ( bağımsız ) olarak kabul edilir . Bağımsız etiket terimi bazen yalnızca kurumsal yapı ve boyutun bağımsız kriterlerine uyan bağımsız plak şirketlerine atıfta bulunmak için kullanılır ve bazıları bağımsız bir plak şirketinin kurumsal yapısından bağımsız olarak ana akım olmayan müzikleri yayınlayan hemen hemen her plak şirketi olduğunu düşünür.
Bağımsız etiketler genellikle daha sanatçı dostu olarak kabul edilir. Daha az finansal nüfuza sahip olsalar da, bağımsız şirketler genellikle% 50 kar payı anlaşmasıyla daha büyük sanatçı telif hakkı sunar, yani 50-50 anlaşması, nadir değildir. Ek olarak, bağımsız plak şirketleri genellikle sanatçıya aittir (her zaman olmasa da), genellikle sanatçının çıktısının kalitesini kontrol etme niyetinde olduğu belirtilir. Bağımsız şirketler genellikle "büyük üç" için mevcut olan kaynaklardan yararlanamazlar ve bu nedenle pazar paylarında çoğu kez geride kalırlar. Bununla birlikte, sıklıkla bağımsız sanatçılar, tipik bir büyük plak şirketi sürümünün çok daha küçük bir prodüksiyon maliyeti için kayıt yaparak bir dönüşü yönetirler. Bazen çok daha düşük satış rakamlarıyla bile ilk avanslarını telafi edebiliyorlar.
Zaman zaman, yerleşik sanatçılar, plak sözleşmesi bittikten sonra bağımsız bir plak şirketine geçerler. Bu genellikle isim tanıma avantajını ve kişinin müziği üzerinde daha fazla kontrol sahibi olmasının yanı sıra telif hakkı karının daha büyük bir bölümünü sağlar. Gibi Sanatçıları Dolly Parton , Aimee Mann , Prens , Public Enemy , BKBravo (Kua ve Rafi), diğerleri arasında, bu yapmış. Tarihsel olarak, bu şekilde başlayan şirketler büyük plak şirketlerine yeniden dahil oldular (iki örnek , bir süredir Warner Music Group'a ait olan Amerikalı şarkıcı Frank Sinatra 's Reprise Records ve müzisyen Herb Alpert 's A&M Records. , şimdi Universal Music Group'a aittir). Benzer şekilde, Madonna'nın menajeri ve başka bir ortağıyla birlikte Madonna'nın kurduğu Maverick Records , Madonna şirketin hisselerinin kontrolünü elden çıkardığında Warner Music'in kontrolüne girecekti .
Bazı bağımsız plak şirketleri, büyük plak şirketlerinin plak şirketi için müzik dağıtmak veya bazı durumlarda plak şirketi tamamen satın almak için sözleşmeler imzalaması için yeterince başarılı olur.
Künye
Bir şirket değil, ticari marka veya marka olarak kullanılan bir etikete , yayıncılıkta aynı kavram için kullanılan bir terim olan künye denir . Bir dizi, bazen bir plak şirketi şirketinin bir "projesi", "birimi" veya "bölümü" olarak pazarlanmaktadır, bununla ilgili herhangi bir yasal iş yapısı olmamasına rağmen.
Alt etiket
Müzik koleksiyoncuları genellikle alt etiket terimini bir baskıya veya bir alt etiket şirketine (bir grup içindekiler gibi) atıfta bulunmak için kullanırlar . Örneğin, 1980'lerde ve 1990'larda "4th & B'way", Birleşik Krallık'ta Island Records Ltd.'ye ve Amerika Birleşik Devletleri'nde bir alt şube olan Island Records, Inc.'e ait ticari markalı bir markaydı . Amerika Birleşik Devletleri'nde pazarlanan bir 4th & Broadway plakasındaki merkez etiket, tipik olarak bir 4th & B'way logosunu taşıyacak ve ince baskıda "4th & B'way ™, bir Island Records, Inc. şirketi" yazacaktır. Markalar olarak etiketleri tartışan koleksiyoncular, 4th & B'way'in sadece "Island" veya "Island Records" un bir alt etiketi veya baskısı olduğunu söyler. Benzer şekilde, şirketlere ve ticari markalara eşdeğer muamelede bulunmayı seçen koleksiyoncular, 4th & B'way'in hem Island Records, Ltd. hem de şirketin alt etiketi olan Island Records, Inc.'in bir damgası ve / veya alt etiketi olduğunu söyleyebilir. Ancak, bu tür tanımlar karmaşıktır. 1989'da (Island PolyGram'a satıldığında) ve 1998'de (PolyGram Universal ile birleştiğinde) meydana gelen şirket birleşmeleri . Island, hem Birleşik Devletler'de hem de Birleşik Krallık'ta şirketler olarak kayıtlı kalmaya devam etti , ancak markalarının kontrolü, yeni şirketler kuruldukça birçok kez el değiştirdi ve şirketin herhangi bir alt etiketin "ana öğesi" olma özelliğini azalttı. My Ami , Columbia kayıtlarının ilk baskısıdır.
Makyaj etiketleri
Makyaj etiketleri, bir sanatçının mülkiyeti veya kontrolü izlenimi veren, ancak aslında standart bir sanatçı / etiket ilişkisini temsil eden bir damgayı taşıyan etiketlerdir. Böyle bir düzenlemede sanatçı, etiket üzerindeki ismin kullanımından başka hiçbir şeyi kontrol etmeyecek, ancak işinin ambalajında daha fazla söz sahibi olabilir. Böyle bir etiketin bir örneği aittir Nötron etikettir ABC ise de Fonogram Inc. İngiltere'de. Bir noktada sanatçı Lizzie Tear (ABC ile sözleşme altında) baskıda göründü, ancak neredeyse tamamen ABC'nin tekliflerine adanmıştı ve hala yeniden yayınlamaları için kullanılıyor (Phonogram, etiket üzerinde yayınlanan tüm çalışmaların ustalarına sahip olsa da) ).
Bununla birlikte, belirli sanatçılara adanmış tüm etiketler köken olarak tamamen yüzeysel değildir. Kariyerlerinin başlarında olan birçok sanatçı, daha sonra daha büyük bir şirket tarafından satın alınan kendi etiketlerini oluşturur. Eğer durum böyleyse, bazen sanatçıya doğrudan büyük bir şirkete imzalanmaktan daha fazla özgürlük verebilir. Gibi etiket, bu tür pek çok örnek vardır Hiçbir şey Records'un sahibi olduğu Trent Reznor ve Nine Inch Nails ; ve şirketin RCA tarafından satın alınmasından yıllar önce EP'leri yayınlayan Cooper Temple Clause'a ait Morning Records .
Sanatçılar ile ilişki
Bir plak şirketi tipik olarak , sanatçının kayıtlarını, kayıtların satış fiyatı üzerinden telif ücreti karşılığında pazarlamak için bir sanatçıyla özel bir kayıt sözleşmesi yapar . Sözleşmeler kısa veya uzun süreleri kapsayabilir ve belirli kayıtlara atıfta bulunabilir veya bulunmayabilir. Yerleşik, başarılı sanatçılar, kendileri için daha uygun şartlar elde etmek için sözleşmelerini yeniden müzakere etme eğilimindedir, ancak Prince'in Warner Bros. Records ile 1994-1996 yılları arasında çok duyurulan kan davası , Roger McGuinn'in iddia ettiği gibi güçlü bir karşı örnek sağlar. Temmuz 2000'de bir ABD Senato komitesinden önce , Byrds'ın en büyük hitleri için kendilerine vaat edilen telif ücretlerinin hiçbirini, " Bay Tambourine Man " ve " Dön! Dön !, Çevir! "
Bir sözleşme, sanatçının tamamlanmış kayıtları etikete teslim etmesini veya plak şirketinin kaydı sanatçıyla üstlenmesini sağlar. Kayıt geçmişi olmayan sanatçılar için, plak şirketi genellikle prodüktörlerin, kayıt stüdyolarının , ek müzisyenlerin ve kaydedilecek şarkıların seçilmesiyle ilgilenir ve kayıt oturumlarının çıktısını denetleyebilir. Yerleşik sanatçılar için, bir plak şirketi genellikle kayıt sürecine daha az dahil olur.
Plak şirketleri ve sanatçılar arasındaki ilişki zor olabilir. Birçok sanatçı, albümleri yayınlanmadan önce etiketler tarafından bir şekilde değiştirildi veya sansürlendi - şarkılar düzenleniyor, sanat eserleri veya başlıklar değiştiriliyor vb. Plak şirketleri genellikle bunu yapar çünkü değişiklikler yapılırsa albümün daha iyi satılacağına inanırlar. . Genellikle plak şirketlerinin kararları ticari açıdan sağduyulu kararlardır, ancak bu kararlar, sanatlarının bu tür eylemlerle azaldığını veya yanlış temsil edildiğini düşünen sanatçıları hayal kırıklığına uğratabilir.
Kayıt endüstrisinin ilk günlerinde, herhangi bir sanatçının başarısı için kayıt etiketleri kesinlikle gerekliydi. Herhangi bir yeni sanatçı veya grubun ilk hedefi, mümkün olan en kısa sürede bir sözleşme imzalamaktı. 1940'larda, 1950'lerde ve 1960'larda pek çok sanatçı bir plak şirketiyle sözleşme imzalamak için o kadar çaresizdi ki, bazen kayıtlarının haklarını sonsuza dek plak şirketine sattıkları anlaşmalar imzaladılar. Eğlence avukatları genellikle sözleşme şartlarını tartışmak için sanatçılar tarafından işe alınır.
İnternetteki gelişmeler sayesinde, sanatçılar web radyosu, BitTorrent gibi eşler arası dosya paylaşımı ve diğer hizmetler aracılığıyla kendi materyallerini çok az maliyetle ya da ücretsiz olarak ancak çok az maliyetle özgürce dağıtabildiklerinden, etiketlerin rolü giderek değişiyor. finansal geri dönüş. Kariyeri büyük bir plak şirketi desteğiyle geliştirilen Nine Inch Nails gibi köklü sanatçılar, kayıt endüstrisinin bu yeni trendlerle işbirliği yapmayan doğasının müzisyenlere, hayranlara ve sektöre zarar verdiğini öne sürerek büyük plak şirketleriyle sözleşmelerinin sona erdiğini duyurdu. bütün. Bununla birlikte, Nine Inch Nails daha sonra büyük bir etiketle çalışmaya geri döndü ve büyük bir etiketin sağlayabileceği uluslararası pazarlama ve promosyon erişimine ihtiyaç duyduklarını kabul etti. Radiohead , EMI ile olan sözleşmesinin sona ermesiyle, In Rainbows albümleri çevrimiçi bir indirme olarak " istediğini öde " satış modeli olarak piyasaya sürüldüğünde benzer motiflerden bahsetti , ancak aynı zamanda geleneksel bir sürüm için bir etikete geri döndüler. Araştırmalar, kayıt etiketlerinin hala dağıtıma erişimin çoğunu kontrol ettiğini gösteriyor.
Yeni etiket stratejileri
Bilgisayarlar ve internet teknolojisi, dosya paylaşımında ve doğrudan fana dijital dağıtımda artışa yol açarak, son yıllarda müzik satışlarının düşmesine neden oldu. Plak şirketleri ve kuruluşlar stratejilerini ve sanatçılarla çalışma biçimlerini değiştirmek zorunda kaldı. Sanatçılarla "çoklu haklar" veya "360" anlaşmaları adı verilen yeni tür anlaşmalar yapılıyor. Bu tür sözleşmeler, sanatçının turne, ticari satış ve onaylarına etiket hakları ve yüzdeleri verir . Bu haklar karşılığında, plak şirketleri genellikle sanatçılara daha yüksek peşin ödeme yapar, sanatçı gelişimine karşı daha sabırlıdır ve CD satışlarının daha yüksek yüzdelerini öderler. Bu 360 anlaşma, sanatçı kurulduğunda ve sadık bir hayran kitlesine sahip olduğunda en etkili olur. Bu nedenle, plak şirketleri artık sanatçıların gelişimi konusunda daha rahat olmalı çünkü uzun ömür bu tür anlaşmaların anahtarıdır. Paramore , Maino ve hatta Madonna gibi birçok sanatçı bu tür anlaşmalar imzaladı.
Atlantic Records tarafından bir sanatçıya sunulan 360 derecelik gerçek bir anlaşmaya bakıldığında, yapının bir varyasyonu görülüyor. Atlantic'in belgesi, masraflar telafi edildikten sonra satışlar için telif hakkı alacak olan sanatçıyı imzalamak için geleneksel bir nakit avans sunuyor. Ancak sanatçının ilk albümünün piyasaya sürülmesiyle birlikte, plak şirketi tüm turne, ticari mal, ciro ve hayran klübü ücretlerinden elde edilen net gelirin yüzde 30'u karşılığında ek 200.000 dolar ödeme seçeneğine sahip. Atlantic ayrıca, gösterinin tur programını ve sanatçı tarafından işe alınan belirli tur ve ticari satış çalışanlarının maaşlarını onaylama hakkına da sahip olacak. Buna ek olarak, şirket aynı zamanda sanatçıya plak şirketinin albüm karından yüzde 30'luk bir kesinti de sunuyor, bu da tipik endüstri telif hakkından yüzde 15'lik bir artışı temsil ediyor.
İnternet ve dijital etiketler
İnternet artık müzik elde etmek için uygun bir kaynak haline geldiğinden , ağ etiketleri ortaya çıktı. Net plak şirketinin ideallerine bağlı olarak, sanatçıların müzik dosyaları ücretsiz olarak veya PayPal veya başka bir çevrimiçi ödeme sistemi üzerinden ödenen bir ücret karşılığında indirilebilir . Bu etiketlerden bazıları, doğrudan indirmeye ek olarak basılı CD'ler de sunar. Dijital Etiketler, bir 'net' etiketinin en son sürümüdür. 'Net' etiketler ücretsiz bir site olarak başlatılırken, dijital etiketler başlıca plak şirketleri için daha fazla rekabeti temsil ediyor.
Açık kaynaklı etiketler
Yayıncılar etiket olarak
2000'lerin ortalarında, bazı müzik yayın şirketleri geleneksel olarak plak şirketleri tarafından yapılan işleri üstlenmeye başladı. Örneğin Sony / ATV Music yayıncısı, uygun bir plak şirketiyle bir anlaşma yapılmasını beklemek yerine Elliott Yamin'in ilk albümünü Sony'nin hareketsiz bir baskısı altında üretmek, kaydetmek, dağıtmak ve tanıtmak için Sony ailesi içindeki bağlantılarından yararlandı. .
Ayrıca bakınız
Referanslar
|Wikimedia Commons, Kayıt etiketleriyle ilgili medyaya sahiptir .|