Başkalarının rızası olmadan mallarını ellerinden almak caiz olmadığı benzer biçimde, kaybettikleri mal ya da eşyayı alıp sahiplenmek de caiz değildir.
Bir kimse bir yerde bir miktar para yada eşya bulsa onu sahibine vermek suretiyle alabilir. Ancak kendine mal edinmek suretiyle alması başkasının malını gasp etmek hükmündedir.
Bulunduğu yerde bırakıldığı takdirde telef olmasından korkulan bir şeyi sahibine vermek suretiyle almak vacip; telef olmayacak şeyleri almak ise mubahtır. Bir kimse bulmuş olduğu bir şeyi alırken, onu sahibine teslim etmek suretiyle aldığına çevresindekileri tanık meblağ. Bulunan eşyanın sahibi çıkar ve onun kendisine ilişik bulunduğunu kanıtlama ederse eşyayı ona teslim eder (Kâsânî, Bedâî’, VI, 200-201).
Buluntu eşya, onu sahibine vermek suretiyle alanın yanında emanet durumundadır. Bir kusuru olmaksızın bu mal kaybolsa yada telef olsa, sahibi çıktığında bedelini ona ödemekle yükümlü olmaz (İbn Nüceym, el-Bahr, V, 162, 163).
Buluntu eşyayı elinde bulunduran kimse bunu malın değerine bakılırsa uygun görülen bir süre duyuru eder ve bekler. Sahibi çıkmazsa o malı fakir kimselere sahibi adına tasadduk eder; kendisi muhtaç ise ondan istifade edebilir. Ancak, hemen sonra sahibinin çıkması halinde bedelini öder. Sahibinin aramayacağı düşük kıymetli şeyler ise beklemeye gerek kalmaksızın gereksinim sahiplerine verilebilir; bulanın ihtiyacı var ise o da kullanabilir (Serahsî, el-Mebsût, XI, 2, 3).