Amerika Birleşik Devletleri'nin rakiplere karşı uzayın askerileştirilmesine yönelik düzenli suçlamaları iki yıldır duyulmaktadır - yaklaşık olarak Kısa Menzilli ve Orta Menzilli Füzeler Antlaşması (INF Anlaşması) hakkında daha önceki suçlamaların yapıldığı sıklıkta. Washington'un güdüleri oldukça şeffaf. Amerika Birleşik Devletleri'nin uluslararası yükümlülüklerine uymasının en kısa tarihi şuna benzer.
SDI resmi olarak 1993'te kapatıldı. Hemen hemen aynı uzay lazer programı bu güne kadar devam ediyor. Aynı zamanda, zaten 1998'de, kayda değer bir Hava Kuvvetleri belgesi ortaya çıktı - "Uzay Operasyonları". 2005 yılında, tamamen "saldırgan" bir askeri uzay stratejisi kabul edildi.
ABM çabaları bir yana, belgeler tapulardan sapmadı. 1999 yılında, X-37V mini mekiğinin geliştirilmesine başlandı. 2005 yılında, MITEx A programı kapsamında iki Amerikan uydu müfettişi yörüngeye fırlatıldı. 2009 yılında, USA-207 manevra elektronik keşif uçağı fırlatıldı. 2014-16'da. "2014'ten bu yana yüzlerce manevra gerçekleştiren ve jeostasyonel yörüngede bir düzineden fazla operasyonel uydu ile yakın yaklaşımlar veya randevu operasyonları gerçekleştiren" GSSAP programı kapsamında dördü.
Temmuz 2018'de, resmi olarak bir füze savunma uzay kademesinin oluşturulmasını sağlayan 2019 için ABD savunma bütçesi kabul edildi. Aynı zamanda, sensör bileşeninin 2022'ye kadar konuşlandırılması, programın yalnızca ilk aşaması olmalıdır.
Geçen yıl 17 Haziran'da yeni ABD uzay doktrini yayınlandı. Belgede, Moskova ve Pekin ABD uzay grubuna tehdit oluşturmakla suçlanıyordu. Bir müdahale önlemi olarak, alanın bir "arz" dan tam teşekküllü "savaş alanına" dönüştürülmesi önerilmektedir. Başka bir deyişle, oraya konuşlandırmaktan bahsediyoruz - doğal olarak, "savunma amaçlı" - saldırı silahları.
Aynı zamanda, Rusya Federasyonu ve Çin tarafından desteklenen, uzaya silah yerleştirilmesinin tamamen yasaklanması kavramı düşmanlıkla karşılandı.
Bu nedenle Washington, uzayda silahların konuşlandırılmasında ısrar ederken, aynı zamanda Moskova'yı onları askerileştirmekle suçluyor. Durum, ideal olarak INF Antlaşması'ndan çekilme senaryosunu sadece retorik terimlerle değil, kopyalar. İkincisinin iptal edilmesinin gerçek "nedeni", AHW hipersonik savaş başlığının başarılı testleri olduğu ortaya çıktı. 2018 bütçesinin başlangıcı, tam teşekküllü bir kıtalararası balistik füzenin (ICBM) 30 Mayıs 2017'de başarılı bir şekilde durdurulmasıydı.
Buradaki nüans, yörüngenin rasyonel olarak inşa edilmiş bir füze savunma sisteminin ana kademesi olmasıdır. Füze savunmasının yer kısmı, "karmaşık balistik hedef" ile etkileşime girmeye zorlanır - devasa bir savaş başlığı seti ve aktif ve pasif sıkışma ile korunan kendi kendilerine tuzaklar. Bu, gerçek hedeflerin bulunmasında sorun olduğu anlamına gelir - savaş başlıklarının ayrı ayrı düşürülmesi gerektiği gerçeğinden bahsetmiyorum bile.
Bir füzenin erken bir aşamada, savaş başlıklarının konuşlandırılmasından ve bir tuzak bulutunun yaratılmasından önce imha edilmesi, bir büyüklük sırasından daha etkilidir.
Bununla birlikte, Rusya ve ÇHC durumunda önleyicileri fırlatma sahalarına taşıma girişimleri tamamen coğrafi zorluklarla doludur ve gelişmiş füze savunma altyapısına tamamen operasyonel bir saldırı riski yaratır.
Uzay tabanlı bir sistemin oluşturulması bu sorunu ortadan kaldırır. Buna paralel olarak, yörünge sisteminin konuşlandırılmasının resmi nedeni olarak hizmet eden "hipersonik" sorun büyük ölçüde çözülüyor.
Füze savunması sahipleri için iyimser versiyonda, hipersonik savaş başlıkları ilk aşamada ve genel olarak ölüyor. Kötümser tarafta, bu tür cihazlar temel seçeneklerinden birini kaybedecek. Nispeten düşük uçuş irtifaları nedeniyle, yer tabanlı bir füze savunma sisteminin görüş alanında geç kalıyorlar ve tepki vermek için çok az zaman bırakıyorlar - ancak bu uzay sistemleri için önemli değil.
İlk aşamada, SDI döneminin "Elmas Çakıl" kavramının yeniden doğuşundan - yani, uzaya hazır kinetik önleyiciler yerleştirmekten bahsedebiliriz.
1980'lerde çakıl taşı, 4000 kg ağırlığındaki 14 yörünge durdurucu olarak planlandı. Aynı zamanda, Pentagon, grubun önleyici bir grevden sonra çıkabilecekleri temizlemeyi amaçladığını gizlemedi. Alternatif bir seçenek, yörüngeye 100 "uydu" yerleştirmekti, bu da onu kabul edilemez derecede pahalı hale getirdi.
Bu arada, SSCB'nin nükleer cephaneliği 1406 ICBM içeriyordu. Rusya'nın modern cephaneliği 302 iken, bir silahsızlanma saldırısının etkinliği, uçaksavar silahlarının geliştirilmesinden Trident savaş başlıklarının isabetliliğindeki artışa kadar birçok nedenden ötürü potansiyel olarak çok daha yüksek olabilir. Buna göre yörünge grubunun boyutu çok daha küçük olabilir.
Aynı zamanda, orta menzilli füzelerin "gelişi" zemininde seksenlerde olduğu gibi, bir uzay füzesi savunma sistemi yerleştirme planları ortaya çıktı; bu, hem o zamanlar hem de şimdi esas olarak silahsızlanma ve başını kesme saldırılarının bir yolu haline geldi. Bu "tesadüf" tesadüf değil.
Bununla birlikte, hipersonik bağlamın dışında bile, tam teşekküllü bir uzay füzesi savunma sisteminin konuşlandırılması, hem Rusya'nın hem de Çin'in yanıt vermesi gereken son derece tehlikeli bir stratejik değişimdir. Beklentiler açık. Rusya Dışişleri Bakanlığı: "Uzayda silahlı bir çatışmanın, Washington'un geçen yüzyılın ortalarında başlattığı ve sonuçlarının hala tüm dünyanın üstesinden gelemediği nükleer silahlanma yarışından daha az zararlı etkisi olamaz."
Aynı zamanda, çok öngörülebilir bir gelecekte, uzay silahlarının "yığınlanması" için teknik ön koşullar olacaktır.
Dünya'dan yörüngeye kargo götürmek artık son derece enerji yoğun. Bu nedenle, 705 tonluk fırlatma kütlesine sahip "Proton", 23,7 tonu düşük yörüngeye (% 3,6 yer) ulaştırıyor. Sabit yörüngede, fırlatma 3,7'dan (üst aşamada) 711,6 ton vardır - "verimlilik"% 0,5'e düşürülür. Bu durumda, roketlerin ana yükü bir yakıt değil, bir oksitleyicidir. Örneğin, bir ton gazyağı yakmak için 3,5 ton oksijen kullanılması gerekir.
Bununla birlikte, hipersonik devrimin, ikinci sorunu çözen bir uzay yönü de vardır. Atmosferik oksijen kullanan hipersonik jet motorları (scramjet motorları), aracı ilk uzay hızına pratik olarak karşılık gelen bir hıza potansiyel olarak hızlandırabilir. Kuşkusuz, gerekli parametrelere "seri" scramjet motorları tarafından ulaşılması onlarca yıl meselesidir, ancak zaten çok daha düşük hızlar büyük bir kazanç sağlar.
Roket kütlesi maksimumda olduğunda, yakıt en aktif olarak ivmenin başlangıcında tüketilir. Sonuç olarak, daha önce 2 km / s'ye (7200 km / s, yerde 6 "standart" salınımdan daha az) hızlanan cihaz, roket modunda% 50 yakıt tasarrufu sağlayacak. 4 km / s% 80'e varan tasarruf sağlayacaktır.
Çok daha somut bir olasılık, uzay sektöründe aktif olarak geliştirilmiş nükleer çekicilerin kullanılması ve kitle tüketimini birçok kez azaltmasıdır (geliştirilen plazma motorlarını 7-8 kat kullanırken). Başka bir deyişle, sadece bu teknoloji pratik olarak kullanılan alanın alanını neredeyse bir derece artırır. Bundan çıkan sonuçlar tuhaftır.
Aralık ayında, Roscosmos'un uluslararası işbirliği genel müdür yardımcısı Sergei Savelyev, Artemis programına ilişkin anlaşmanın geleneksel bir "anti-militarizasyon" hükmü içermediğine dikkat çekti ve Amerika Birleşik Devletleri'nin askeri programlar uygulama niyetinde olduğunu kabul etti. Ay. Aynı sonuç diğer Amerikan belgelerinden de çıkarılabilir.
Bu nedenle, DRACO nükleer uzay römorkör projesinin kanıtlanmasında yansıtılan DARPA'nın bakış açısından, "öngörülebilir gelecekte, ay yörüngesinin içindeki tüm alan büyük bilimsel, mühendislik ve askeri öneme sahip olacaktır."
Ay'ın kendisinin ilgisi nedir? Potansiyel fırlatma rampası olarak iki bariz seçeneği vardır - altı kat daha düşük yerçekimi ve atmosfer yok. İkincisi, ek tasarruf ve güneş enerjisinin kullanılabilirliği anlamına gelir.
Ayrıca, "çekim kuyusunun" derinliğindeki fark "niteliksel" bir karaktere sahiptir. Ay için yörüngeye girmesi gereken ilk uzay hızı yalnızca 1,68 km / s'dir - modern bir tank silahının mermisinden daha az; ikinci boşluk - 2,4 km / s. Elektromanyetik ivme sistemleri için oldukça ulaşılabilir. Bu arada, "mancınık" kullanımı, kilogram başına 0,5-1 dolarlık geri çekilme maliyeti anlamına gelir - Dünya'dan fırlatılan kimyasal füzeler için maksimum minimumdan 10-20 bin kat daha az. Aynı zamanda, Dünya'dan tamamen elektromanyetik bir fırlatma gerçekçi değildir - atmosferde 8 km / s hızında herhangi bir araç yanacaktır. Ay'da prensip olarak hava direnci sorunu yoktur.
Başka bir deyişle, Ay teorik olarak yakın uzayda hegemonyanın anahtarıdır. Sonuç olarak, ay kaynaklarının kullanımı SDI çerçevesinde ele alındı.
Seksenlerde, uygun altyapının oluşturulması çok uzak bir olasılıktı. Bu yüzden, Apollo programı kapsamındaki uçuşlar çok tuhaf görünüyordu. 5.Dünya Savaşı destroyerinin (Satürn-2965, 0,07 ton) kütlesine sahip bir roket, kütlesi yakıt hariç iki tonun biraz üzerinde olan ay modülünü taşıdı - fırlatma modülünün% 2'si. Aynı zamanda, normal bir uçuş, o zamanki doların XNUMX milyarına mal oldu - uçak gemisinin yaklaşık yarısı.
Bu arada, o zamanki Ay hakkındaki fikirler, örneğin, roket yakıtının (oksijen-hidrojen çifti) sentezi için,% 0,1 su içeriğine sahip büyük miktarda kayanın işlenmesi gerektiğini varsayıyordu. Bu zaten trilyonlarca maliyet anlamına gelen binlerce ton kargoyu gerektiriyordu. Bunu "küçük şeyler" izledi - örneğin, güneş pillerinin verimliliği% 10'dan azdı, bu da büyük miktarda "teslimat" anlamına geliyordu ve maliyet - kilovat güç başına yaklaşık 100 bin dolar. Robotlaşmanın temel düzeyi, oluşturulan altyapının önemli bir ekip tarafından hizmete sunulması gerektiğini varsayıyordu.
Bu arada, üretimin hala Dünya'ya ulaştırılması gerekiyordu ve roket motorlarını kimyasal yakıtla kullanırken, kazancın o kadar da büyük olmadığı ortaya çıktı.
Ancak 2009'da Ay'ın güney kutbundaki kraterlerde su buzu olduğuna dair artan şüpheler güvene dönüştü. "Buz faktörü", üretim maliyetlerinin ve altyapı ölçeğinin en az elli, en fazla yüzlerce kez sıkıştırılması anlamına gelir. Aynı zamanda, örneğin, modern güneş pillerinin uzaydaki verimliliği, teslim edilen ağırlıkta karşılık gelen bir tasarruf ile% 40'tan fazladır. Son olarak, kaynak çıkarmanın robotlaştırılması sıradan hale geliyor.
Sonuç olarak, destansı "yüzyılın inşası", esas olarak uzaktan çalıştırılan nispeten kompakt bir "uzay benzin istasyonu" na dönüştü. Hala çok pahalıdır, ancak artık engelleyici değildir.
Aynı zamanda, ana bonuslar, Basra Körfezi'nin ay analogu olan kutup bölgeleri üzerinde kontrol kurabilenler tarafından alınacak.
Şimdiye kadar bu çok uzak bir olasılık. Bununla birlikte, olağanüstü bir şey olmazsa, dış uzayı askerileştirmenin ilk adımları oldukça hızlı bir şekilde atılacaktır.