Benedetto Croce Kimdir?
Benedetto Croce (25 Şubat 1866, Pescasseroli, İtalya – 20 Kasım 1952, Napoli), tarihçi, hümanist ve 20. yüzyılın ilk yarısının önde gelen İtalyan filozofudur. Croce, orta İtalya’nın Abruzzi bölgesinde mülk sahibi olan ancak esas olarak Napoli’de yaşayan mülk sahibi bir aileye aitti. Geçmişi dini, monarşik ve muhafazakardı. Croce neredeyse bütün hayatını Napoli’de geçirdi, kahramanlarıyla biyografisinin yanı sıra hayatını da yakından tanıdı ve hayatının keskin bir gözlemcisiydi. O, otobiyografisinde çok mütevazı bir kayıt bıraktığı hayatı, kabaca dört aşamaya düşüyor; her biri, entelektüel ve ahlaki büyümesinin ikili temasını ve İtalyan milletinin ahlaki karakteri ve kaderiyle kademeli, derinleşen özdeşliğini geliştirir.
Croce’ın hayatının ilk dönemi (yaklaşık 1900’e kadar), ıstırabının yaşandığı dönemdi. 1883’te Casamicciola depreminin yetimine (erkek kardeşi Alfonso ile birlikte), sözleriyle “kötü bir hayal” haline geldi. Çocukluğun ve gençliğin istikrarlı dünyası onu sonsuza dek damıtıp bıraktı. Bundan böyle, dünyadaki önemli faaliyetlerine rağmen, yalnız bir şahsiyetti.
Kurtuluşu işe yattı. Üniversite ile hayal kırıklığına uğramış, tarihin kendi kendini yetiştiren öğrencilerinden biri olmak için sade bir çalışma sürecine başladı. Bu dönemin yazıları evrensel olarak uyanık, zeki ve ilgi çekicidir. Kapsamı sınırlı olmasına rağmen, onlar, eulogize ettiği lirizminden kaçınmasına rağmen, ince bir tarz soyu, zekâ, ironi ve ateşli bir polimerik ruh gösterirler. Belli ki siyaset için çok az tadı vardı, ama aslında birkaç temel tutum oluşuyordu. Risorgimento’yu (19. yüzyılın İtalyan birliği hareketi) izleyen dönemin milliyetçi liberal liderleri ile hayal kırıklığına uğradı, etik, demokratik, liberal bir hükümetin nasıl yapılandırılması gerektiğine dair kendi inançlarını geliştirmeye başladı. Otobiyografisine göre – sosyalizm ve Marksizmle birlikte “coquetted”, sonunda bu incelemeleri derinlemesine inceleyerek ve her iki pozisyonun da ciddi eleştirilerinden sonra attı. Bununla birlikte, sürekli ve derin bir rahatsızlığa maruz kaldı. Sübliminal olarak, faaliyetleriyle ilgili halkın ilgisini istedi ancak hiçbiri görmedi; Sınırlandırılmış dağılma dünyası onu korkuttu.
Croce’un felsefesinin en önemli ve etkili yönü estetik teorisi, özellikle de sanatın esasen ifade edici olduğu görüşü – sanatçının duygu, tutum veya deneyiminin bir ifadesiydi. Croce, sanatın ifade edici ve temsil edici işlevleri arasındaki estetikteki çağdaş ayrımdan sorumluydu. Bunu tanıtarak, temsili estetik açıdan önemsiz olarak reddetmeye ve ifadeyi tek, gerçek estetik fonksiyona yükseltmeye çalıştı. Birincisi, nesnelerin ortak özelliklerine göre sınıflandırmakla ilgilendiğini ve sadece izleyicinin (veya dinleyicinin veya okuyucunun) merakını gidermek için tanımlayıcı veya kavramsal olduğunu savundu. İkincisi, aksine, sezgiseldir, konusunu (bir “sezgi”) kendi somut gerçekliğinde sunmakla ilgilidir, böylece kendi içinde olduğu gibi görülebilir. İfadeyi anlamada kişinin tutumu, sadece meraktan estetik deneyimin özü olan somut özelliğin hemen farkındalığına geçer. Croce, dışavurumculuğunu 19. yüzyılın sanatsal devrimleri ve özellikle de temsili doğrudan tuval üzerine aktarma girişimine yol açan İzlenimci resim tarzı için felsefi gerekçelendirme olarak düşündü.