Bourdain'in ayak seslerinde yemek
Chowhound. Yiyen. Havlama. Instagram. Bunlar yeni bir yere seyahat etmeye karar verdiğimde başladığım yerler. Benim için yiyecek, herhangi bir seyahatin bir numaralı düşüncesidir ve önceden yaptığım araştırmalar ne kadar fazla olursa, yiyecekler de o kadar iyi olur. Ancak diğerlerinin ötesinde değerini kanıtlamış iki kaynak var: TV'de Rezervasyonları Yok ve Bilinmeyen Parçalar gösteriliyor.
Bu yüzden çoğu gibi, Anthony Bourdain'in ölümünü duyduğuma üzüldüm. Ancak, sadece günler geçtikçe, gastronomik maceralarımda ne kadar büyük bir rol oynadığını ve geride ne kadar boşluk bırakacağını fark ettim.
Bourdain yemek pişirmeyi ya da yemek yemeyi değil, insanlarla yemek yemeyi nasıl kuracağına karar vermedi. Hikaye anlatma markasının ayırt edici özellikleri açıklık, merak ve kalp idi. Onun dünyasında, iyi bir yemek için birlikte oturarak köprülenemeyecek sosyal ya da kültürel bir uçurum yoktu.
Ve on yıldan fazla bir süredir, denizler ve kıtalar arasında onun ayak izlerini yiyorum.
İşte ona teşekkür ettirdiğim bazı anlar.
Chinatown NYC’deki Xi'an Famous Foods’tan erişte erişte
New York'a ilk ziyaretimde, şüpheli ebeveynlerimi, Chinatown sokaklarında, tek bir hedef göz önünde bulundurarak sürdüm: Xi'an Famous Foods'daki elle çizilmiş kuzeybatı Çin eriştelerini denemek için. Bourdain'in New York Dış Boroughs No Reserves bölümünde baharatlı bir kimyon kuzu burgerinin yıkılmasını izledim, ama yünlü bir şehriye eriştesi olarak odağım başka bir yerdeydi.
Yemeğimizi sabırsızlıkla beklerken, bu bölüm köşedeki TV'den ilmekledi. Beklenti duygusunu arttırmanın yolu Xi'an. Sonunda, erişte geldi ve mutfaktaki garsonlardan, aşağıdaki mutfak tanrılarından gelen dini bir teklif gibi yükseldi.
Asla onlar gibi bir şey tattım. Kokulu, baharatlı benekli bir sosta, yumuşak haşlanmış etli, yoğun, çiğ noodle. Ve 10 doların altında bir tabakta, o zamandan beri şehirde daha iyi bir yemek bulamadım. Bourdain için bu erişilebilirlik çekiciliğin bir parçasıydı: “Sevdiğim yemek odası, sevdiğim kokular, inançsız, herkesin kullanabileceği, demokratik yemek deneyimi.”
Tişörtünü aldım ve seyahatimin geri kalanında (ve ötesinde) pijama giydim.
Ne zaman NYC'ye dönersem, Xi'an ilk durağım.
Bar Pinotxo, Barcelona'da Nohut ve Sürpriz Et
Ben yediğim etlere gelince biraz telaşlıyım. Çiğ et yapmıyorum, kurutulmuş çeşitlilik konusunda titizim ve kesinlikle tatlı ekmeğe dokunmayacağım (kötü yiyecek, biliyorum). Bu yüzden İspanya'ya yaptığımız ziyaretin - jamon ve chorizo'nun evi - zor olabileceğini düşündüm.
Barcelona’nın La Boqueria Market’indeki Bourdain onaylı Bar Pinotxo’da birkaç tane dışkı çektiğimizde, eşim Glen’in başlangıç seviyesindeki İspanyolca’yı bize yemek siparişi vermesine izin verdim. Alınan tortilla ve diğer çeşitli yemekler arasında kıyma ve otlarla dolu basit görünümlü bir nohut numarası vardı.
“Hangi et bu?” Diye sordum Glen'e.
"Emin değil."
“Barmene sorabilir misin?”
“Sadece 'et' olduğunu söylüyor.
Bu yüzden denedim.
“Kutsal lanet, bu yediğim en iyi şey!” Diye bağırdım.
“Ah evet?” Diye sordu Glen, gözünde bir parıltı.
"Kesinlikle. Her gün yiyebilirim. ”Diğerlerini parlattım.
“Sadece bilirsin, bu kan sosisi idi.”
Franklin Barbekü Barbekü'de Austin
Teksas’a doğru yol aldığımızda kokuşmuş bir sıcaktı. Austin’e çektiğimiz gece neredeyse bir sokak fuarı ile çarpıştık. Sunulan çok çeşitli yiyecek ve içecekler vardı: yayın balığı, hindi budu, tütsülenmiş sosis. Texas taters, koçanında kavrulmuş mısır, vişne limonata. Hemen bu kentin bizim için olduğunu biliyorduk.
Ertesi sabah, ülkedeki en iyi barbekünün evi olan ünlü Franklin Barbekü'ye doğru yola koyulduk. Oraya erken gitmemiz söylendi çünkü et tükendiğinde tükendi. Sabah 9: 30'a vardığımızda binanın yan tarafında bir kuyruk vardı.
Beklerken, yerlilerle sohbet ettik. Ne sipariş edileceği konusunda ipuçları verdiler. Arkamızdaki adam - Şikago'dan aşağıya - beklentisiyle hiddetliydi. Sonunda içeriye girdiğimizde işleri sipariş ettik: 18 saat boyunca füme, kaburga, çekti domuz eti, sosisli bağlantılar, üstüne dökülen tava suları ile kavrulmuş hindi, patates salatası, lahana salatası.
Yemeklerimizi yerken, yalnız sıraya giren bir çocuğu görüyoruz, çok fazla yemek sipariş ediyor ve bir masa talep ediyorduk. Kısa bir süre sonra, bir grup ofis çalışanı gelip yemek yiyerek yerlerine oturdu. Genç hokeylerinin işi bitti.
Chicago dostum yanımızda oturdu. Kulaktan kulağa sırıtıyordu, önündeki yiyeceklerle ilgili yüksek sesle açıklamalar yapıyordu. Asla bir tabak Barbekü ile manevi bir an yaşayamayacağınız söylenmesine izin vermeyin. Bourdain kabul etti:
"Bu en iyisi. Sahip olduğum en iyi briket. Bunu kimsenin geçebileceğini düşünemiyorum. Mükemmel dengesinde, nemli olup olmadığına bakar. Dinle - Oraya girmek için bir buçuk saat kadar bekledim. [Gülüyor.] Hatta bekledim. Bu, sıraya girme deneyiminin bir parçası. Bu tamamen sosyal bir şey. Ama söyleyeyim, o zamana dek, o ayaklıktan 10 metre uzaktaydım, baktığımda, neden diğer herkesle aynı sırada beklediğimi anladım. Kesme tahtasına çarptığından, bunun sadece dünyayı sarsacak derecede iyi olacağını söyleyebilirim. Ve gerçekten de öyleydi. ”
Brooklyn’deki Caribbean Cuisine, Brooklyn NYC’de iki katına
Bizim için Avustralyalılar, NYC'nin birçok cazibesinden biri, evde alamayacağınız tüm mutfakları tadabileceğiniz. Ve Melbourne'de uygun Karayip yemeklerini bulmak için çok zorlanacaksınız.
Gezimizden haftalar önce seyrettiğimizi, ağız sulandığını, Bourdain ve Michael K Williams'ın (The Wire'dan The Wire), Brooklyn’in No Reserves bölümündeki Gloria’s Caribbean Cuisine'de bir fırtına yediklerinden.
Hemen bizim isabet listemizi yaptı.
Nehrin karşısındaki metroyu Manhattan'dan, daha önce hiç olmadığımız kadar Brooklyn'in kalbine getirdik. Gecenin karanlığı - ve bilmediğiniz bir yere gitme karmaşası - bölgeyi gün içinde olduğundan çok daha kaba ve mırıldandı. Sonunda, bir fener gibi, Gloria’nın işaretinin parlak yeşil palmiye ağaçlarını gördük.
Menüdeki her şey bize en iyi şekilde yabancıydı. Öküz kuyruğu güveç ve körili tavuk, kızarmış muz ve kahverengi fasulye, makarna salatası üzerine ziyafet çektik. Ve daha önce hiç duymadığımız “iki katına çıkmış” bir şey: tatlı bir mercimek dolgulu iki parça kızarmış hamur. Her iki şekilde de bilemeyiz, ama Bourdain’in bu şeyin “gerçek anlaşma” olduğu sözünü alacağız.
Aslında.
Azadegan Tea House, Isfahan şirketinde Dizi
BM yaptırımlarını düşürdükten aylar sonra - ve Avustralya Hükümeti iki kız arkadaşım olan 'yüksek derecede dikkatli olun' 'seyahat tavsiyesi seviyesini düşürdü ve iki kız arkadaşım ve ben İran'ı ziyaret ettim.
İran hakkında söylenecek çok şey var ve burada söyleyecek kadar yer yok, ama İran yemekleri ülkeye neden aşık olduğumun büyük bir parçasıydı. İlk gece en sevdiğim yemek haline gelenin örneklemesini yaparak, erken doruğa çıktım. Dizi veya abgoosht (kelimenin tam anlamıyla 'et suyu'), ilgi çekici bir servis yöntemiyle bir kuzu ve nohut çorbasıdır. Et suyu bir kabın içine süzülür ve yırtılmış ekmek parçaları eklenir. Malzemelerin geri kalanı püresi ve yanında servis edilir.
Gezimizin geri kalanını tekrar tekrar dizi arayışı içinde geçirdim. Bulduğum yerlerden biri, birçok yanlış dönüş yaptıktan sonra, yarı bit pazarı olan, parça tavuk kümesi olan tozlu, tokmak kanadı geçidinin aşağısındaki, demir kaplı bir çay evi olan Azadegan'dı. İyi bir yemek için her şeyi yapacağız.
Aslında, İran macerasımızın süresi için sloganımız “sadece evet” demekti. Bizi yabancılarla çay içtiğimiz, beryanı (koyun eti ciğerini içeren bir İsfahani spesiyalitesi) deneyeceğimiz ve yasadışı homebrew temin etmek için bazı yerlilerle birlikte tohumlu backstre'ler aracılığıyla gece geç saatlere kadar sürdüğümüz bir tutum. Bourdain'in onaylamış gibi hissediyorum.
İran'a dair izlenimi benimkiyle aynıydı ve elbette - dizi ile birlikte - geri dönmeyi istemem nedeni:
"Kafam çok karıştı. Böyle olmamalıydı - tüm yerlerden, bütün ülkelerin, seyahat yıllarının hepsinden, burada, İran'da, en sıcak yabancılarla karşılandığım. ”
Sıcak açık hindili sandviç ve çikolatalı pasta kremalı pasta Shady Glen Diner, Massachusetts
Massachusetts'in Bilinmeyen Parçalar bölümü Bourdain için kişiseldi. New England'da eroin salgını yapan yıkıcı kasabalara baktı, hatta kendi geçmiş bağımlılığına bile değdi.
Bir zamanlar gelişen Turners Şelaleleri'nde, uyuşturucuların ve fırsat eksikliğinin birleştiği birçok yerde olduğu gibi, kentin gün geçtikçe sona ermesi gerçekten de bitti. Bourdain'in iyi bildiği bir tema: “Ülkenin dört bir yanında, endüstrinin öldüğü veya kaçtığı ya da basitçe yeniden yerleştirildiği bu gibi durumlarla karşılaşmaya devam ediyorum.”
Kasabanın lokantası Shady Glen, endüstrinin eksikliği - uyuşturucuya bağlı kesintilerle birlikte - bir sorun. Ancak zorluklara rağmen, eski okul Americana'yı, çoğunlukla emeklilerden oluşan bir müşteriyle çalkalamaya devam ediyorlar.
Oraya gitmek zorunda olduğumuz geri izlemeye rağmen, Turners Falls'u ziyaret etmek Amerika'nın farklı bir tarafını görmek için hoş bir fırsattı. Turistlerin nadiren aradığı şey bu.
Öğle yemeği için patates püresi, balkabagi ve sos ile sıcak ve hindili sandviç seçtim. Ve bir dilim çikolatalı kremalı pasta, ev yapımı kabuk ve hepsini takip edin.
Yolculuğumuzun bir önceki durağında, birisi bize, “Neden Turners Şelalelerine gidiyorsunuz?” Diye sordu. Bu yüzdendi.
Yıllar geçtikçe, patikalarımız Anthony Bourdain’in sayısız zamanını geçti: Maine’in Portland kentindeki J’s Oyster. San Sebastian'da Pintxos bağlantıları. Russ & Daughters, Katz Şarküteri ve Manhattan, NYC'deki Eisenberg Sandviçi. En güzel yemek hatıralarımızdan ve en unutulmaz seyahat deneyimlerimizden sorumlu.
Efendim, dövülmüş yoldan çıkmamızı sağladığınız için teşekkür ederiz. Bizi şefkat ve merakla yönetmemiz için. Bize yiyeceklerin macera, anlayış ve dostluk için bir portal olduğunu gösterdiğin için.
Huzur içinde yatsın.