“SSCB’nin Müsteşarlığı’nın ardından, ORDUSU BİR BİLİM DURUMU TESLİM EDİLDİ”
- Kasatonov'ların kaç amiralleri var, Igor Vladimirovich? İsmi dikkate almayız ...
- Evet, çoğumuz değil. Üç. Benim yanı sıra, Vladimir Lvovich, Amiral Yardımcısı, Pasifik Kurmay Başkanı filo. Yeğenim. Ama asıl olan, elbette, Baltık, Karadeniz ve Kuzey Filolarının komutanı Sovyetler Birliği Kahramanı Vladimir Afanasevich'ti. Babam ...
Dededen bahsetmek gerekiyor. Amiral olmayabilir, ancak görevlendirilmemiş bir subay olabilir, ancak bir anıtı vardır. Tam bir St. George süvari gibi. Ve büyükbabasının geldiği Belgorod bölgesindeki Belenikhinskaya ortaokulu adını taşıyor. Afanasy Stepanovich Kasatonov, dört askerin haçlarını Birinci Dünya Savaşı'nda aldı. Lancer Alayı Yaşam Muhafızlarının keşifinde görev yaptı ve düşman "dilleri" elde etmeyi başardı.
- Ödüller korunuyor mu?
- Maalesef hayır. Aç otuzlu yaşlarda, Torgsin'de yıkıldılar, yiyecek alışverişinde bulundular, ancak geri almadılar ...
George süvarisinin Anıtı Athanasius Stepanovich Kasatonov - konuşmacımızın dedesi, deniz hanedanının kurucusu. Görünüm:
Babam on yedi yaşındayken filoya girdi, Leningrad'daki Frunze Okulu'ndan mezun oldu, Uzak Doğu'daki Shch-112 ve L-12 denizaltılarının komutanıydı ve Pasifik Filosundaki Pike bölümüne komuta etti. 1941’te, Alexandra Kollontai onu İsveç’te SSCB Büyükelçiliği’nin donanma görevine çağırdı, ancak babası hizmet etmeyi reddetti. Savaş başladığında, Baltık Filosunun ayrı bir denizaltı bölümünün kurmay başkanlığını yaptı. Annem ve ben Urallara, Irbit şehrine boşaltıldı. Bir aylığına trenle yolculuk yaptık. İlk önce sabahtan akşama "Domuz ve Çoban" filmini izledikleri sinyalin lobisine yerleştiler. Vladimir Zeldin ve Marina Ladynina tarafından gerçekleştirilen "Moskova'da Onunla Arkadaş Olursam Asla Unutmayacağım" şarkısı sonsuza dek genlerime yerleşmiş durumda. Bölüm Vladimir Mihayloviç'e, güldüğünü söyledi. Çok uzun zaman önce, doksan yaşında tanışmıştık. O, Zeldin ... Ve sonra Irbit'te, sinemadan sonra, yumruklarımızın yanında durmak için görevlendirildik. Sovyet iktidarından nefret ettiler, ev sahibi çöle kaldığı için hapishanedeydi ve sonra da, kırmızı komutanın ailesi ... Tutum uygun oldu. Kız kardeşim ve ben özellikle kulak keçisi ile hastaydık, o, şiddetle boynuzlarını dürtmek için çaba sarf etti.
Ama bu, çocukluk anıları ...
1961 yılı Gelecek Amiral Igor Kasatonov, denizcilik mesleğinin temellerini ele alıyor. Fotoğraf: Igor Kasatonov'un kişisel arşivinden
- Kırım'da ilk ne zaman göründün?
- 1955'te, o zamanki Savunma Bakanı Mareşal Zhukov, babasını Karadeniz Filosunun komutanı olarak atadı. Onunla Sevastopol'a gittim, Nakhimov'un adını taşıyan Yüksek Deniz Okulu'na girdim. 1960'te "füze silahları" özelliğinden onur derecesiyle mezun oldu.
- Babanın filoya komuta etmesi, başarılı çalışmalara yardımcı oldu mu?
“Hırsız olup olmadığımla ilgileniyor musunuz?” Kimse taviz vermeye cesaret edemez ve ben de onları kullanmazdım. Hepsi ortak bir temelde. Yüzlerce kişi için bir kulübede yaşadı, işten çıkarmalar - haftada bir kez, hafta sonları geceleri eve gitmelerine izin verilmedi ... Her zaman iyi çalıştım, liseden gümüş madalya ile mezun oldum. Bu arada, ailemde dört madalya var: Tallinn’de gümüşüm var, Kiev’deki karım, Severomorsk’taki kızım Tamara’nın, Sivastopol’daki oğlum Kirill’in ...
Kolejden sonra, Karadeniz'de hizmet etmeye devam ettim, 1961'ta, destroyerde Avrupa etrafında “Dayanıklı” geçişi yaptım, daha sonra - Kuzey Denizi Yolu ile Pasifik Filosunun tabanına. Üç buçuk ay geçti. Vladivostok'tan Sevastopol'a döndüm, Akdeniz'de savaş görevindeydim, Amerikan uçak gemilerini takip ettim ... Arka amiral rütbesine ve 30 bölümünün komutanlığına kadar yükseldim.
1982'de Polyarny'ye transfer edildi, yeni oluşturulan çeşitli güçlerin Kola Flotilla'sının ilk komutanlığına atandı. Dokuz aday bu yer için talepte bulundu; ciddi bir rekabete dayanmak zorunda kaldım. Ekonomi oldukça büyüdü: bir buçuk yüz gemi, kıyı füzesi alayları, авиация, yirmi iki bin kişi ...
Denizciler Casatonov. Amiral Igor Kasatonov ve torunlarının portrelerinde, 1'in kaptanı Alexander (solda) ve filonun amiri Vladimir Afanasevich Kasatonov adındaki Adalet Albay Kirill, oğluna bakar. Fotoğraf: Igor Kasatonov'un kişisel arşivinden
“Yani Acil Durum Komitesi'ne kadar Kuzeyde kaldılar?”
- O zamana kadar, üç yıl boyunca Kuzey Filosunun ilk komutan yardımcısıydı. Ve Eylül ayında, 91’ta Mikhail Chronopulo’nun yerine Kızıl Bayrak Karadeniz Filosuna gitti.
“Neden uzaklaştırıldı?”
- Resmi olarak - sağlık nedenleriyle, aslında - darbecilerin emirlerini yerine getirirken aşırı huzursuzluk için. Gorbaçov, Karadeniz halkının onu Foros'tan kurtarmak için acele etmediklerini affetmedi. Bir kelimeyle, Chronopulo kaldırıldı ve ... işe başladı. O aktif olarak nişanlandı. Bence çok fazla ...
- Görünüşe göre Mikhail Nikolaevich daha sonra bir restorancı oldu?
- Dahil olmak üzere ... Sorun farklı. Servisten ayrıldıktan sonra, Chronopulo her şeyi yapabilirdi, bu onun kişisel seçimiydi. Filoyu sökülmüş halde bırakması çok daha kötü. On yıllık bir aradan sonra Kırım'a geri döndüm ve sosyo-politik durumun ne kadar dramatik bir şekilde değiştiğine şaşırdım. Bugün inanması güç, ancak filonun yerel halkın gözünde otoritesi çok düşüktü. Ve nerede? Sivastopol'da! Chronopulo'nun seçimleri SSCB Yüksek Sovyeti'nde kaybettiğini söylemek yeterli. 1989’te alternatif olarak tutuldular, komutanın rakibi yerel fabrikanın çilingir Victor Nozdrya’ydı ve bu iki kelimeyi birbirine bağlayamadı. Ancak, protesto dalgasında Nozdrya bir milletvekili oldu.
Bu genel atmosferi karakterize eden tek dokunuş ...
“Baş Komutan Gorbaçov'a itaat ettin mi?”
- Hayatımda asla onunla şahsen tanışmadım. Neyse. Bu kişi hakkında konuşmak istemiyorum çünkü onun için iyi sözlerim yok, ama küfür etmekten hoşlanmıyorum.
- Mihail Sergeyeviç sana bir şey mi yaptı?
“Ben değil, ordu.” Ve kırılmadı, ama SSCB'nin dağılmasından sonra iki buçuk milyon askeri erkek, yedi ilçe, üç stratejik yön ve üç birlik grubu kendilerini yurtdışında bulduklarında korkunç bir duruma soktu ... Her şey parçalara ayrıldı! Ve Ukrayna’nın Ağustos 91’te bağımsızlığını ilan eden bölgelere dayanan Karadeniz Filosu da aynı kaderi yaşayabilir.
Sevastopol şehirleri ve donanmaları için olabildiğince savaştı. Fotoğraf: TASS
"HIMSELF İÇİN SORUMLULUK VE SİYAH DENİZ Donanması RUSYA'YI BEYANNİYOR"
- Görevinize nereden başladınız, görevi devraldı Igor Vladimirovich?
- Filo, neredeyse yüz bin subay ve denizci tarafından sunulan 833 gemilerinden oluşuyordu. Karadeniz Filosunun tüm eşyalarını ve deniz üslerini dolaştım. Kırım'a ek olarak, Izmail, Ochakovo, Odessa, Nikolaev, Poti, Batum, Novorossiysk'de de bulunuyorlardı ... 91'in Ekim ayında, denizaltı karşıtı kruvazörde "Moskova", 5 I donanma filosunun görev yaptığı Akdeniz'e gitti. Sevastopol'a döndükten sonra Kiev'e uçtu, kendisini Leonid Kravchuk ile tanıştırdı. Daha sonra hala Verkhovna Rada'ya başkanlık etti, ancak Ukrayna cumhurbaşkanı olacaktı.
- Leonid Makarovich'i nasıl buldun?
- Hemen anlaşıldı: tamamen farklı insanlarız. Eğitimden yaşam öncelikleri ve değerlerine. Her ikisi de bunu hissetti. Kravchuk tecrübeli bir memur, kavurucu bir politikacı, anlaması birkaç dakika sürdü: Kasatonov şahsen ya da Ukrayna altında yatmayacaktı. Ben kelimenin geniş anlamıyla Rus'um. Vladivostok'ta doğdu, Leningrad'da okudu, Moskova'da yaşadı, Kuzey'de görev yaptı. Ve eşim Julia Alexandrovna, Hint Okyanusu'ndaki 8 Donanma Filosu komutasındaki Rear Amiral Trofimov'un kızı olan Rus denizciler ailesinden ...
- Kravchuk sana bir şey teklif etmedi mi?
- Dikkatlice "araştırdı" ve yardımcısı Ivy açıkça dümdüz konuştu. Gibi karmaşık yapmayın, amiral! Yeltsin ve ben sorunları çözeceğiz, her şey yoluna girecek, filo Ukrayna'ya gidecek, bir önceki pozisyonda kalacaksın ... Bana ek olarak, üç ilçenin komutanları da - Kiev, Odessa ve Karpatlar - da tedavi edildi. Moskova'ya odaklanmamayı önerdiler. “Neden orada rapor vermek zorundasın, emirlerini takip etmek zorundasın?” Sovyetler Birliği'nin dört bir yanından insanların olduğunu, bağımsız bir Ukrayna'ya bağlılık sözü vermediklerini ve eve dağılacağını açıkladım. Buna Kravchuk şöyle cevap verdi: “Pekala, koşmalarına izin ver…” Leonid Makarovich, planladığı her şeyin başarılı olacağından emindi ve itirazlarıma çok kızmıştı. Kravchuk'ın gözlerinde bir öfke kıvılcımı gördüm.
Durum aslında, garip görünüyordu. Moskova, inatla sessiz kaldı, ancak hem Savunma Bakanlığı’nda hem de Genelkurmay’da özerk otoritelerin bize nasıl baskı yaptığını çok iyi biliyordu. Açık bir düzen yerine, soyut destek sözleri geldi. Söyle, pes etme. Ve eğer her gün kışkırtılır ve şantajlanırsanız, bu tavsiyeyi pratikte nasıl kullanabilirsiniz? Bu belirsizlik uzun sürmedi. Ukrayna’nın siyasi liderliğine, ilçelerindeki komutanlara, Albay General Chechevatov, Skokov ve Morozov’a yapılan saldırıları reddetmekten bıkıp istifasıyla ilgili raporlar yazdı ve Moskova’ya gitti. Kiev bunu bekliyordu. Ukrayna tarafına geçen barikatlar arasından generaller derhal boş mevkilere atandı. Onlardan yeterince vardı. Prensip olarak meslektaşlarımın örneğini izleyebilir, tükürebilir, arkanı dönüp Rusya'ya uçabilirim. Bu en kolay çözüm olurdu. Ama filoyu kimin için bırakayım?
Bir noktada akvaryumda balık gibi hissettim. Nadir bir boşluk etrafında bir vakum oluştu. Etrafımdaki insanlar davranışlarımı dışarıdan izleyerek ne yapacağımı bekliyorlardı. Ama ben askeri bir adamım, yapamam. Bir takıma ihtiyacım vardı. Açıkça söyleselerdi: "Ukrayna yemin etmeyin", nasıl devam edeceğini bilirim. Ve sonra - ne evet ne de hayır. Dürüst olmak gerekirse, iç rahatsızlık vardı. Zor bir psikolojik durum! Moskova'ya gitmek demek filosunu kendi cihazlarına bırakmak, sarı-mavi bayrak altında durmayı kabul etmek anlamına gelir - Anavatana ihanet etmek ... Görev böyle.
Filmin bölüm Fotoğraf: kinopoisk.ru
“Ona ne cevap buldun?”
- Yeltsin geldi, pardon, özür dilerim, tamamen gerçekçi olmayan bir plan: ülkeler egemen ve silahlı kuvvetler birleşti. Rusya'nın bir savunma bakanı bile yoktu, görevleri cumhurbaşkanına atandı. Ukrayna bunun tamamen saçmalık olduğunu hemen anladı ve kendi bağımsız ordusunun kurulduğunu açıkladı. Bu aynı ilçelere dayanarak - Kiev, Odessa ve Karpat. Tamamlanması için, Karadeniz Filosu yeterli değildi. Kek üzerine vişne. Hayal edebiliyor musun Ukrayna deniz gücünün statüsünü kazandı! 91 Eylül ayında, Leonid Kravchuk, Konstantin Morozov'u Savunma Bakanı olarak atadı. Kiev Askeri Bölgesi'nin 17. Hava Ordusunu komuta etti ve büyük generallere terfi etti. Ve aniden, bir albay general oldu ve büyük bir patron gibi hissetti! Ama hemen, Sevastopol'un onun için çok zor olduğunu açıkça belirttim.
Kravchuk, Karadeniz Filosunun 3 Ocak 1992 tarihinde Ukrayna'nın yemin etmesini istedi. Eski Sovyet birlikleri grubuyla birlikte, yedi yüz bin kişi. Bunu yapmadım, köprüleri yaktım, Rus filosunu Ocak 4'te ilan ettim ve SSCB Savunma Bakanı Yevgeny Shaposhnikov ve Donanma Komutanı Vladimir Chernavin'e itaat edeceğimizi söyledim. Ayrı bir şekilde, Karadeniz sakinlerinin bulundukları bölge yasalarına uymayı ve Ukrayna Savunma Bakanlığı ile işbirliğine hazır olduklarını vurguladı. Ama - yemin etmeden. Elbette kimse bana böyle açıklamalar yapma izni vermedi. Sorumluluk aldım ve ne düşündüğümü yüksek sesle söyledim. Formda bir isyandı. Rusya dahil herkes için kesinlikle beklenmedik bir şey. New York Times, rahatsızlığım hakkında ilk yazan oldu. Kelimenin tam anlamıyla aynı gün! Destek olarak, sıradan vatandaşlardan ve ülkenin liderliğinden yüzlerce telgraf aldım - sıfır, tepki yok.
Ama anladım: sadece Ukrayna'ya sadakat yemin etmek değildir. Filonun uzun süre savaş durumunda kalması gerekiyordu. Siyasi bir karar verilene kadar. Bu nedenle, bir sistem planı hazırladım.
- Tekrar tekrar Kravchuk ile tanıştınız ve daha önce hiç Yeltsin ile görüşmediniz mi?
- Ne yazık ki. 91 yılında, en zor anda, Rusya devlet başkanına ulaşamadım. Kremlin'i aradım, Boris Nikolaevich'in yanındakilerden biriyle bağlantı kurmak istedim, ancak karşılık olarak sadece alay ve zorbalık duydum.
“Öyle mi?”
- Evet, Yeltsin’in mahallesi Karadeniz Filosunun problemlerine bağlı değildi, insanlar iktidarı paylaştı! 91'in Aralık ayında Genelkurmay Başkanlığı KCHF'yi her türlü ödenekten çıkardı. Diyelim ki, Ukrayna'da yerleşik bir kesim parçasısınız. Genelkurmay Başkanı Ordu Ordusu Viktor Samsonov bizi birleşik uyarı sisteminden ayırmadı, aksi takdirde çok kötü olurdu.
Evgeny Shaposhnikov sonunda organize etti, sonunda Boris Yeltsin ile olan toplantım ...
- Bu ne zaman oldu?
- 29 Ocak 1992 yılı. Ukrayna'ya itaatsizlik ilan ettikten yaklaşık bir ay sonra.
28 Ocak 1992 yılı. Novorossiysk. Karadeniz Filosunun geleceği hakkında zor bir konuşma (soldan sağa): Deniz Kuvvetleri Komutanı Vladimir Chernavin, SSCB Savunma Bakanı Yevgeny Shaposhnikov, Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin ve kruvazöre KChF Komutanı Igor Kasatonov Fotoğraf: TASS
"VERKHOVAYA RADA'DA KONUŞMAMIZDAN SONRA, BUZ SESSİZ
- Ama Kiev seni hapse atmak için isyancı demeye çalışmadı mı?
- Gerçekten denedim! Ukrayna Silahlı Kuvvetleri'nin ana genel müdür yardımcısı Georgy Zhivitsa, beni Ruh'un lideri Vyacheslav Chornovil'in Kiev'deki Güvenlik Konseyi'nin kapalı bir toplantısında sert bir önlem almayı önerdiğini belirtti. Mesela Kasatonov'u işbirliği yapmaya ikna edemiyorsanız, ondan ödün vermelisiniz, yaşam ve iş için dayanılmaz koşullar yaratmalısınız. Ancak Leonid Kravchuk filo ile doğrudan karşı karşıya gelmeye cesaret edemedi, beni gizlice kandırmaya çalıştı. Boğazımda kemik vardı!
- Gerçek tehdit mi aldın?
“Size nasıl söyleyebilirim? .. Deniz Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Konstantin Makarov” dedi: “Size bir girişimde bulunulduğuna dair bilgiler var, Igor. Düşünün ve etrafa bakın.” Baltık Kuvvetler Grubu Komutanı Valery Mironov, iddiaya göre beni kaçıracakları konusunda uyardı ...
Ve bu tür sinyaller birkaç kez geldi.
- Güvenlik arttı mı?
“Yanımda iki emir subay, denizciler vardı. Sevastopol'dan ayrılırsam makineli tüfeklerle ek bir araba aldım. Durum kolay değildi, elbette.
Örneğin Poti'de, geniş gün ışığında, yerel dzhigits deniz tugayının karargahına saldırdı, yere bir kayma koydu ve açtı cephanelik oda ve makineli tüfek ve tabanca almaya başladı. O sırada tugay komutanı ve siyasi komutan öğle yemeğinden dönüyorlardı ve "yağlı boya" yı gördüler. Komutan Alexander Tsubin zarar görmedi, bir servis silahı aldı ve yenmek için ateş açtı. Birini öldürdü, ikincisini iki yaraladı, diğerleri çanta fırlattı ve kaçtı. Fakat tugay komutanı kurşun aldı. Siyasi subay şaşkınlıkla dururken kaldı. Geceleri Alexander Sergeyevich'i Sivastopol'daki hastaneye tahliye ettik. Sovyet emirleri zaten iptal edildi, yenileri henüz icat edilmedi, bu yüzden Tsubin'e para verdim. Sağlığı düzeltmek için bin ruble verdi. O zamanlar için iyi bir miktar! Sadece üç yıl sonra tugay komutanı Cesaret Nişanı aldı.
Ve Kırım'da yeterince "eğlence" vardı. Sevastopol Belediye Meclisi, Ukrayna yarımadasında bayrak basan ilk ülke oldu, yerel KGB yönetimi Kiev'e bağlı oldu, SBU - Bezpeka Servisi olarak tanındı ve bana karşı çalışmaya başladı. Beklemenin imkansız olduğunu anladım, çünkü gecikme durumunda zincirleme reaksiyon ilkesi işe yarayabilir: bir çakıl taşı yuvarlandı, ve bir çığ izledi ...
9 Ocak 1992 yıl Ben Verkhovna Rada bir toplantıya çağrıldı. Tabii ki, saklanmaya ve Kiev'e uçmaya başlamadım. Genel kuruldaki konuşmamın ardından ürpertici bir sessizlik. Dondurucu!
1992 yılı. Kızıl Bayrak Karadeniz Filosunun komutanı Igor Kasatonov, Donanma günü, memleketi Sevastopol'da bir geçit töreni düzenledi. Fotoğraf: RIA haber ria.ru
“Seni soğuk terde bırakmadın mı?”
“Neden korkuyorsun?” Bunu arkamdaki gücü ve gerçeği biliyordum. Sakince, güvenle konuştu. Yine de, herhangi bir kitleyle iletişim kurma konusunda eğitilmiş sağlam bir komut deneyimim var. Filonun, iki ülkenin cumhurbaşkanları düzeyinde siyasi bir karar alınana kadar statükoyu koruyacağını söyledim - Rusya ve Ukrayna, 46 milletvekillerinin temsilcilerine sahip olduğumuzu, Ukraynalıların sadece yüzde doksanının memurlar arasında olduğunu ve denizciler ve ustalar arasında yaklaşık yüzde otuz olduğunu hatırlattım. Rada kürsüsünden yabancı bir devletin yemin etmesini suçlu olarak kabul etme gereğini düşündüğümü söyledim.
Tabii ki, sözlerim Kravchuk’ı memnun edemedi, ancak pozisyonu paylaşmasa da, bana hala saygı duyduğunu söyleme gücünü buldu.
Konuşmam hakkında Rusça olanlar da dahil olmak üzere gazetelerde yazdılar. Sonra Yeltsin görünüşte uyandı ve Ukrayna tarafından kendisine bağışlanan filosunun geri gönderilmesinin mümkün olduğunu fark etti.
Doğru, Ocak 17'te Moskova'da yapılan Tüm Ordu toplantısında toplantımız gerçekleşmedi. Boris Nikolaevich orada uzun süre kalmadı ve gitti. Leonid Kravchuk, olayı tamamen atlamayı tercih etti. Ve bana yeri verdiler. Söylediğim gibi konuşmamı ailemin Sivtsev Vrazhek'teki dairesinde bir nefeste yazdım. Karadeniz Filosunda tutku ve heyecanın nasıl arttığını söylemeye karar verdim. Podyuma yürüdükçe durgun bir alkış salonda ses çıkardı. Memurlar Ukrayna yemin etmeyi reddettiğimi biliyorlardı. Örneğin, Kocheshkov ikizleri hakkında konuştum. Annem Ukraynalı, babam Rus, iki kardeş de albay, tugay komutanları. Sadece bir tanesi Karadeniz Filosunda, ikincisi Baltık'ta. “Ve bu aileyi nasıl paylaşmayı emredersin?” Ben başkanlıktan bahsettim.
Toplantıdan sonra, katılımcıları bana geldi, teşekkür etti, desteklerini dile getirdi, ancak herkesin bir sorusu vardı: sırada ne var? Cevabı bilseydim ...
Rusya Devlet Başkanı ile Ocak 28'te, bir gün önce Novorossiysk'e özel olarak gelen denizaltı karşıtı korsan Moskva'da bir araya geldik. Dört gün önceki Sevastopol ofisimdeki Donanma Komutanı Chernavin ile yaptığım ziyaretin ayrıntılarını tartıştım. Bunu bir çalışma kitabını geçirerek yazılı olarak yaptılar. Odada hiçbir kayıt ekipmanı olmadığından emin değildim ve gizlice dinlemedik.
Boris Nikolaevich Moskova merkezli RCC'ye helikopterle uçtu. Ziyaretin işleyişini, doğasını vurgulayan onur muhafızları ve orkestralar yoktu. Doğru, pankartta Rus bayrağını yükselttik. Devlet başkanı onuruna. Altı saat kadar uzun bir süre konuştuk, durumu ayrıntılı olarak bildirdim, coğrafya dersinde olduğu gibi neden bir filoya ihtiyaç duyduğumuzu ve neden Sivastopol'dan ayrılmamamız gerektiğini anlatan haritalar üzerinde bir işaretçi sürdüm. Rus denizcilerin kuşaklarının kan dökmeleri mümkün mü, o zaman her şeyi bu kadar beceriksizce verebilirler? Başkan sözlerime başını salladı, ancak özellikle içine dalmak gibi görünmedi. Veya ne hakkında olduğunu gerçekten anlamadı. En azından Yeltsin, subay ve denizcilerin sorularını cevapladığında, sürekli destek almak istiyormuş gibi Shaposhnikov ve Chernavin'e baktı. Ancak, ülkenin en yüksek siyasi liderliğinin onayını aldım ve bu durumda bile bu kadar küçük bir miktar bile eylemlerimizin meşruiyet kazanması için yeterliydi. Moskova yönetim kurulundan ayrılmadan önce, Boris Nikolayevich onurlu ziyaretçiler kitabına bir giriş yaptı: “Karadenizliler! BDT'nin zorlu saatlerinde içki içmeyin! Desteklerim! Başkan Yeltsin.”
Ve Ukrayna'nın başkanı farklı tepki gösterdi. Toplantımızın öğrenilmesi üzerine, Ocak Xnumx'ta Leonid Kravchuk, KChF komutanlığının görevinden alınmamı istedi. Bunun resmi sebebi, Sevastopol’a davetsiz olarak gelen Verkhovna Rada’nın bir grup milletvekilini kabul etmemeyi reddetti. İddiaya göre, seçilen temsilcileri bir buçuk saat boyunca soğuk rüzgarda tuttum. Ancak o gün Kiev'den gelen misafirleri beklemedim, planlanan işlerle meşguldüm ve milletvekilime delegasyonla buluşma emri verdim. Kravchuk, Yeltsin, Shaposhnikov ve Chernavin’lere telgraf gönderdi. Tabii ki, bu duygu dalgalanması hiçbir gelişme görmedi.
Şubat 6’ta, Şubat 1992’te, Rusya Yüksek Konseyi, Karadeniz’de tek bir filonun sürdürülmesi gerektiğine dair bir karar aldı ve Nisan’da, yeni bir şiddetlenme yaşandı ve fatura savaşı başladı. Kravchuk, Ukrayna Karadeniz Filosunun yargı yetkisi hakkında bir kararname çıkardı, Yeltsin kendisini bekletmedi ve Rus Karadeniz Filosunun statüsü yasasıyla cevap verdi. Politik savaş çekimi! Sadece orduyu ellerine silahlarla çekmeye çalıştılar. Tehlikeli şakalar! O zaman Rusya başkan yardımcısı Alexander Rutskoi bana şunları söyledi: "Sonları kes ve gemileri Novorossiysk'e götür!" Fakat bağımsızlığın destekçileri sadece Sevastopol alabileceklerini hayal ettiler!
Andrew’un bayraklarını bile yükseltmedim. Rusya Devlet Başkanı ve gerekli yasal çerçevenin bilgisi olmadan bu popülizm olacaktır. Muhtemelen bugün bunu herkes hatırlamıyor, ancak Karadeniz Filosu eski Sovyet bayrağının altına beş yıl daha uçtu. Kızılyıldız, orak ve çekiçle! Sadece 1997’te, gemilerimizde mavi beyaz St Andrew’in pankartı belirdi ve Ukrayna’da, Skoropadsky’nin süvari çağı deniz emri ...
- Bu sensiz, Igor Vladimirovich, şu anda Moskova'da zaten görev yaptınız.
- Evet, ama eğer 92'te kaybedersek, beş yıl içinde bayrak yükseltecek hiçbir şey olmazdı. O zaman Ukrayna'ya hiçbir şey vermedim - ne bir kruvazör ne de bir bot. Moskova'nın kararsızlığı boşuna geçmese de, bir noktada memurlar ve denizciler arasında fermantasyon başladı. Mesela Rusya'nın ihtiyacı yoksa neden dinlenelim? Ukrayna'nın teklifini kabul etmeliyiz. Sarkaç sallandı. Resmi olmayan kanallar birimlerden endişe verici bilgiler aldılar, durumu tespit ederek şahsen ana bağlantıları aradım. İşte duyduğuma göre: Simferopol'deki 126th sahil güvenlik bölümünde, personelin çoğu Ukrayna'nın yemin etmeyi kabul ettiğinde, 63'in deniz iniş kuvvetleri bölümündeki 39.
Tugay komutanının aradığını ve mayın tarlasındaki bayrağın kaldırıldığını söylediğini hatırlıyorum. Cevap veriyorum: "Peki, hangi kelimeleri bekliyorsun? Ne övgü, kafamı vuracağım? Tugaydaki emri geri ver!" Bir saat sonra geri çağırdı: “Yoldaş Komutan, her şey yapıldı. Yumruk mücadelesinde zafer bizimle kaldı ...” Bu farklı bir sohbet, bunu anlıyorum! "Kutuzov" kruvazöründe, genel inşaattaki eski zamanlayıcı da sarı uçlu bir ensign yükseltti. Ve saldırı olmadan yoktu. Başka nasıl Başka seçenek yoktu. Donuzlav'da, komutanların önderlik ettiği denizaltı karşıtı bir tugay Ukrayna yeminini aldı, dalgıçlar okulundan yedi memur Kiev tarafına geçti. Onları mesajlarından kaldırdım. Yavaşça, birer birer birer. Amiraller dahil hainlerin davranışlarının uygun bir değerlendirmesini yaptıkları bir şeref mahkemesiyle geldi. Ne yazık ki, böyle durumlar oldu ...
92 yazında, bir iş gezisindeyken, Ukrayna Savunma Bakanı'nın emriyle, komutanın Sevastopol'daki ofisini ele geçirdiler. Milletvekillerimi çarptılar, anı kaçırdılar. Şehre geri döndüm ve ültimatomu teslim ettim: Ukrayna ordusu gönüllü olarak binayı boşaltıyor, ya da bir saldırı yapıyoruz. İçeridekiler niyetlerin ciddiyetine inanmadılar, şaka yaptığımı düşünüyorlardı. Yarım mil deniz kuvvetini aldım ve binayı zorla serbest bıraktım. Orada yerleşik olan herkesi öldürdüm!
Sivastopol Gençlik. Fotoğraf: Evgeny Gusev /
"Beni SEVASTOPOL'DAN SIN FAR'DAN ÇIKARMAYA KARŞIYORUM"
“Ama neden sen?”
“Görevimi anladım.” Size zaten açıkladım: en basit çözüm, 91 sonbaharında Rusya'ya gitmem olacak. Hiç kimsenin filosunu terk etmesini reddetmeye cesaret edemeyeceğinden eminim. Ama vicdanı kandıramazsın ...
- Aslında, kişisel inisiyatifinizle, Sivastopol savunmasını organize ettiniz mi?
- Öyle oldu. Birisi zorundaydı. Bunun üçüncü savunma olduğunu söyleyebiliriz, yılın Kırım Savaşı 1854'inden sayılırsanız ...
Saldırılar farklı yönlerden geliyordu, sürekli yakalamak için bekliyordum. Diyelim ki Kiev filosunu taslaklar aracılığıyla almaya çalıştı. Yarımadanda Rusya'dan yeni askere alınmadı, ama Batı Ukrayna'dan gelen askerler trene bindi. Paritesi korumak için Novorossiysk'ten savaş gemilerindeki 5 binden fazla askerimizin teslim edilmesini emretmiştim. Savaş sırasında olduğu gibi. Sevastopol'da adamlar bir deniz piyade şirketi tarafından karşılandı. Ve şarkılarla parçalar halinde yürüdüler.
92 yazında Kırım'a gelen 11 bin delegenin neredeyse yarısı Rusya'dandı.
Fakat ölü savunma benim taktiğim değil. Filosunun Rus olarak kalması için II. Patrik Alexy'nin nimetini aldım. Kırım Cumhuriyeti Parlamentosu tarafından kabul edilmiş ve Kırım Cumhuriyeti'nin Bağımsızlığına Dair Yasa'yı başlatmıştır. Milletvekili, oy çokluğuyla oy kullandı. Moskova, politik iradesini göstererek hafifçe itmiş olsaydı, Kırım Rusya'yı 92'te zaten terk etmiş olabilirdi.
Bu olmadı, salıncak Ağustos 3'e kadar ileri geri gitti, Başkan Yeltsin ve Kravchuk, Massandra'da Ukrayna Donanması ve Rusya Donanması'nı kurma konusunda SSCB Karadeniz Filosu temelinde bir anlaşma imzaladı. Bu, Ocak ayında Verkhovna Rada'da kendi tehlikem ve tehlikesiyle konuştuğum iki ülkenin başkanları düzeyinde siyasi bir karardı. Normal yasal alana geri döndük. Üç yıl boyunca bir geçiş dönemi belirlendi: hizmete eşit oranlarda bir itiraz - 50 - 50, vatandaşlarının kurban olduğu devlete yemin, mevcut üs sisteminin ortak bir şekilde kullanılması ve lojistik ... Kiev'e gemi, liman ve diğer altyapıyı vermek ...
- Şakayı hatırlayın: "Nasıl paylaşacağız? Eşit ya da kardeşçe?"
- Ukraynalılar, çoğu metal kesilen yüz otuz sekiz gemi ve gemi aldı. Diğer şeylerin yanı sıra, neredeyse tamamlanmış füze kruvazörü Amiral Lobov onları terk etti. İlk başta “Galicia” olarak değiştirildi, daha sonra - “Ukrayna”, ancak konunun özünü değiştirmedi. Kruvazör Nikolaev'deki fabrikanın duvarına sıkıca sıkışmış ve aynı tipte Moskova, büyük onarımlar geçirmiş, Rusya Karadeniz Filosunun amiral gemisi olmuştur. Daha yakın bir zamanda, bu yılın eylül ayında Kiev, belirsizliği için özür dilerim "Ukrayna" satma isteğini duyurdu. Eski ürünler için bir alıcı olup olmadığını bilmiyorum ...
- Filo departmanına katıldınız mı?
Tabii ki değil. Ve kim arardı? Eylül’ün 26’inde, yılın 1992’i Rus Donanması’nın Genel Komutan Yardımcısı olarak atandım. Bir artış gibi görünüyor, ama anladım: bu bir tür uzlaşmadır. Kiev hala benim ismimden bahsediyordu ve Moskova beni Sevastopol'dan zarar görmekten kurtarmaya karar verdi. Aslında, Yalta anlaşması uyarınca, ortak komite iki ülkenin başkanlarının oy birliği ile belirlendi. Kravchuk'a adaylığımı destekledim mi? Evet, hayattaki hiçbir şey için! Komutanın görev süresi üç aydan fazla boş kaldı, uzun onayların alınmasından sonra Amiral Yardımcısı Eduard Baltin onaylanana kadar. Onurlu Denizci, Sovyetler Birliği Kahramanı ... Daha sonra Ukrayna milliyetçilerinden de içti.
- Sevastopol'dan Igor Vladimirovich'e nasıl eşlik ettiniz?
- Çok sıcak. Ve Karadeniz ve halk. Bir yıldan biraz fazla bir sürede, insanların filo ve denizcilerle aynı saygı ve güvende ilişki kurmaya başladığından emin olmayı başardım.
- Ayrıldığın zaman nasıl hissettin?
- Karışık. Benim için böyle bir görev yapmadılar, ancak bir askeri adam olarak tanımladı ve tamamladı: Rusya filosunu kurtardı, Sevastopol geçmedi. Komutan olarak kalırken, tek bir nesneyi kaybetmedik. Ukrayna özel kuvvetlerinin Odessa, Izmail ve Ochakovo'daki üslerimizi bastırması daha sonra oldu ... Buna izin vermezdim.
Ve bir şey daha: Rus başlangıcı Kırım'da korundu, zayıflamasına izin vermeden yirmi üç yıl boyunca onu desteklemeye çalıştım. Bence 2014'in ilkbaharında, Kırımlar Rusya ile birleşmeye tereddüt etmeden karar verdi.
92’te Moskova’ya uçtuğumda, gereksiz konuşmaların herhangi bir nedenini vermemek için Sevastopol’da bir ofis dairesini boşalttım, ancak şehirle olan bağlantımı kesmedim ve serbest çalışan bir bilgi-analitik grup oluşturdum. Hala çalışıyor. Bunlar arkadaşlarım, Rusya vatanseverleri arasından gönüllü. Sürekli iletişim halindeyiz, orada olan olayların her zaman farkındayım. 2009 yılında, Sevastopol'da yer almak üzere danışman olarak Rusya Genelkurmay Başkanlığına davet edildim. Ben yapıyorum
- Yine de, son zamanlarda fırlatılan "Filo Kasatonov Amiral" fırkateyninin açılışına katıldığımı biliyorum.
- Evet, babasının adını aldı. Teşekkür ederim Fakat geminin çalışmaya başlaması için yapacak çok işi var. Umarım hayatta kalırız ...