Serhat İncirli
Bir Kıbrıs masalı ve siyasetçiler!
"Kıbrıs'ın eski masalları" diye bir kitap var... Bu konuların çok değerli ismi, merhum Mustafa Kemal Sayın derledi, Şadi Kültür ve Sanat Yayınları 2003 yılında 1. Baskı'sını gerçekleştirdi.
Bende bu kitaptan var... Nefis bir eğlence.
Bu kitabın 30'uncu sayfasında başlayan ve Girneli Feriha Sami Tuna'dan (1908 - 1995) derlendiği belirtilen, "Kurt taksimi mi isden, tilki taksimi mi?" başlıklı bir masal var...
Masal'ın tanıtıldığı giriş bölümünde kitabın yazarının kaleme aldığı şu ifadeler var:
"Annemin en sevdiği masallardandı "Aslan taksimi masalı". Güçlü ve ihtiraslı idarecilere çok karşı gelmememi öğütler, "Bükemediğin kolu sık, elini öp de başına koy; huylu ol" derdi. Onun o teslimiyetçi tutumunu isyancı, inatçı karakterine yakıştıramaz ve sindiremezdim. Ama o, çok güçlü idarecilerin çabuk intikam duygusuna kapılabildiğini, kendisinden üstününü yanlarında görmek istemeyebileceklerini ima eder, genellikle dünya nimetlerine eğilimli olduklarını anlatırdı. Sözlerinin sonuna da az sonra yazacağım darb-ı meseli bağlardı."
***
Evet, yazarın notu böyle... Şimdi, gelelim masala...
... Vaktin birinde, Trodos ormanlarında her türlü hayvan yaşarmış. At da aslan da... O ormanların da bir kralı varmış. Heybetli, iri yarı, bol kürklü, er yürüyüşlü, dik ve mağrur bakışlı. (Aslan). Ayın birinci günü orman ahalisini çağırır Hazreti Süleyman'a verilecek vergiyi toplarmış. Haftanın son günü ise daima ava çıkarmış. Ormanda kendisine bağlı hayvanlar olduğu kadar, idaresini kabul etmeyen bir kaç dağınık grup da varmış. İste aslan bu dağınık gruplardaki hayvanları avlar, hem avlanma keyfini sürer hem karnını doyururmuş.
Yine bir hafta ve ay sonu, vergi öncesi avlanmaya karar vermiş. İki değerli veziri varmış ki ikisi de daha yeni vezir yapılmış, işlerine daha yeni tayin olmuşlar: Kurt Vezir ve Tilki Vezir... Birisi akılca diğer çeviklikçe namlıymış. Hem eğitimlerine yardımcı, hem de gücünü kuvvetini göstermeye bir fırsat olur diyerek onlara şöyle bir öneride bulunmuş:
"Ey vezirler! Görürüm ki orman ehalisi vergide kusur etmeye, geri kalmaya başlamıştır. Bu hoşuma gitmedi. Kendimizi ormanda göstermek zamanıdır. Yarın ava çıkacağım. Sizler de yanımda olup yardım edeceksiniz. Böyle bilin ve hazırlık yapın. Hade gene iyisiniz, yaşadınız. Karnınız doyacak, et dolacak. Yarın erken davranın, beni uyandırın!".
Ertesi gün erkenden yola çıkılmış. Fakat aslanın ormanda avlanacağı duyulunca ortalık yerde birisi kalır mı? Sabahtan akşama kadar av aramışlar. Yok işte. Usanıp geri dönecekleri sırada yabancı bir eşek görmüşler. Semiz ve genç. Aslanın varlığından ve avlandığından habersiz. Böyle salak olanlar da olmasa açıkgözlerin karnı nasıl doyacak? Aslan emir vermiş, "hade avı hazır edin!".... Kurt ile tilki ok gibi atılıp eşeğin peşi sonra seyirtmişler. Nihayet kurt arka ayaklarına dalmış. Tilki de ön ayaklarına. Hayvan yere yıkılınca, kurt boynunu kapmış ve bir ısırışta eşeği cansız bırakmış. Aslan kükreyerek gelmiş ve iş olsun diye eşeğe bir pençe savurmuş. Sonra da böbürlenerek, "Av böyle bir pençede yere yıkılır, işte" demiş. Avuna tepesinden gururla bakarak emretmiş:
"Hade vezirim kurt, bu avı adil bir şekilde bölüştür de görelim bakalım vezirliğin nasıldır?".
Kurt bir an düşünmüş. Sonra pençeleriyle eşeği üçe bölmüş. Baş ve ön ayakları ile kürek kemikleri; iç organlarıyla kaburgaları ve arka ayaklarıyla sağrısı, döşü... Sonra da niçin böyle taksim ettiğimi ve kimin neresi almasını gerektiğini anlatıp açıklamış:
"Bu boyun, ön bacaklar ve kürek kemikleri benim olmalı. Zira ben çok güçlüyüm. Hayvanı ben tuttum, ben boğdum ve ben parçaladım. Tilki hem ufaktır hem az iş görmüştür. Onun için orta kısım ona yeter de artar bile. Ama siz ormanlar kralısınız, efendisiniz. Yiyeceğin en hası, en iyisi size layıktır. Onun için en ala yer olan arka butlar ve döş sizin olmalıdır. Buyurunuz, afiyet olsun!".
Çok adilane bir taksim yaptığını sanan Kurt Vezir, daha lafını bitirmeden, aslan çok müthiş bir kükremeyle ona bir pençe savurmuş; öyle ki Kurt Vezir bir dönümlük uzaklığa savrulmuş. Daha havada iken can vermiş. Aslan öfke ile kükremiş; "Bir de sen taksim et ey Tilki Vezir, görelim bakalım"...
Olanlardan çok korkan tilki fazla düşünmeden eşeğin arka kısmını kapıp Alsan Kralın önüne getirip koymuş ve şöyle demiş:
"Bu efendimizin sabah kahvaltısıdır. Bütün gece uyuyup acıkmışlardır. Sabah bir lider iyi yemelidir ki güne güçlü başlayabilsin. Onun için bu etli kısmını kahvaltıya ayırdım."
Sonra da koşup baş kısmını getirip aslanın önüne koymuş ve şöyle demiş:
"Bu baş ve ön kollar efendimizin öğle yemeği. Liderler öğle uykusuna yatmadan esaslı yemek zorundadırlar. Daha gün bitimine çok vardır zira."
Sonra da artan kısmı getirip onu da Aslan'ın önüne bırakmış ve şöyle demiş:
"Bu da efendimizin akşam ziyafeti. Gece çok yememek gerekir. Liderler yatmadan önce hafifi yerler. Onun için bu kısmı geceye ayırdım. Buyurunuz yiyiniz. Afiyet olsun, gözünüz gönlünüz doysun; mideniz etle dolsun!".
Aslan bu taksime şaşırmış. Bir iki "hık mık"tan sonra kendisini tutamayıp kahkahalarla gülmeye başlamış. Kükremelerinden ormanda canlı sesi kalmamış.
"Vay be Tilki kardeşim, sen meğer ne cevhermişsin. Eyi da sana bir şey kalmadı, sen ne yiyeceksin?"
Tilki tevekkülle boynunu bükmüş; "Vezirler bir şey yememelidirler. Efendilerinin sıyrıntıları, yiyemedikleri artıklar yeter de artar bile."
Ey sen çok yaşayasın Tilki kardeş. Sen bu şahane taksimatı nereden öğrendin, kimden edindin? Çok güzel ve adil bir bölüşme yahu" demiş Aslan.
"Öyle olsa gerek hünkârım. Çok olmadı öğreneli. Az önce Kurt kardeşimin başına gelenlerden birden aklıma geliverdi. Yani çok değil bu kıymetli bilgiyi edineli. Bin nasihattan evladır, bir serencam (Bir macera, bin öğütten yeğdir)" diye yanıtlamış Tilki.
Aslan, "öyleyse sen hep yanımda kal. Benim has vezirim olursun. Senden iyisini bulamam" demiş...
***
Bu masaldan sonra, yorum yapmaya ve bizim ya da Türkiye'nin siyasetinin nasıl "Aslanlar" ve "Tilkiler" doğurduğuna değinmenin, isim vermenin bir anlamı olmaz diye düşünüyorum...
İyi pazarlar...