Şimdi de yargı vesayeti zorbalığı!
Anayasa.. Yüzyıl önce, 1908de, Kaanûn-i Esâsî denilirdi.. 1924de, Teşkilat-ı Esâsiye (Esas Teşkilat) Kanunu denildi.. Ondan önce de temel kanun yok değildi.. Şeyhulislâmlık ve Bâb-ı Meşihat makamı, Padişahları bile, karar veya uygulamanız, Kuran nasslarına ve Şer-i Şerîfe mugayirdir.. diye frenleyebilirdi; bu imkan en azından teorik olarak vardı.
Sonra, toplumun İslâm kültüründen bütünüyle koparılması için, arabca olan herşeye savaş açılınca, kanun kelimesi de bu saldırıdan nasibini aldı ve moğolca yasa kelimesi alındı. Devlet yönetiminin tâbi olması gereken genel kuralları gösteren temel / çerçeve kanun için de, anayasa kelimesi kullanıldı.. Bunlar hep, zor yoluyla gerçekleştiriliyordu. Bu açıdan, eli sopalılığı anlatması için, babayasa denilmesi daha doğru olurdu..
Çünkü, bizdeki anayasaların hepsi de eli sopalı ve silahlı kişi veya kadrolarca yapılmış ve milletin iradesi adına diye millete dayatılmıştır..
1908-Kaanûn-i Esâsîsinin yürürlüğe konulduğu ilân-ı hürriyet döneminde halk için, Sadâret (Başbakanlık) makamı tarafından yayınlanan Avcılık Nizamnâmesi daha önemliydi, ve Kaanûn-i Esâsînin ne işe yarayacağı pek anlaşılmıyordu..
1924 -Teşkilat-ı Esâsiye Kanunu ise, ülke yönetimi ve iktidarın millet iradesine göre şekilleneceği görüşünü daha net sözkonusu ettiği için, en özgürlükçü anayasa sayılsa bile, bu temel kanun da, çeyrek yüzyıl uygulama imkanı bulamayacaktı.. Çünkü, ülke 1923-50 arası, önceki Ebedî ve sonraki de Millî diye nitelenen iki Şef tarafından, padişahların bile son yüzyılda sahib olmadıkları bir sorgulanamaz/mutlak iktidarla, M. Kemal ve M. İsmet tarafından yönetilmişti, 1950ye kadar.. Yani, gerçekte, 1924 Anayasası, ancak 1950den sonra 10 yıl kadar uygulama imkanı bulabildi ve 27 Mayıs 1960 Darbesiyle rafa kaldırıldı..
Darbeyi yapan askerler, Adnan Menderesi anayasayı çiğnemekle suçlarken, kendilerinin o anayasayı tamamiyle rafa kaldırması, ironik olmanın ötesinde, trajik idi. Çünkü, ilk kez millet iradesiyle seçilen ve 10 yıl başbakanlık yapan Adnan Menderes ile iki Bakanı dârağacına gönderilmişti. Ülke çapında estirilen korkunç terör havası ise, anlatılamaz..
O baskı ve sindirme döneminde, darbecilerin süngüucuyla -yani, hile, ikrah ve cebr ile- yazdırdıkları ve karşıt görüşlerin dile getirilmesi yasak olan bir referandum sonunda kabul edildiği açıklanan bir yeni anayasa doğmuştu, artık..
Ama, dârağaçları gölgesinde hazırlanan bu anayasanın millet iradesiyle ilgisinin olmadığı açık idiyse de, onun hukuk mantığı açısından mutlak butlanla bâtıl ve keenlemyekûn (bütünüyle yok) sayılması gerektiği dile bile getirilemedi.. Zorbalık o boyutlardaydı..
Bu anayasanın getirdiği en yeni kurumlardan birisi, Anayasa Mahkemesi idi.. Hedef de, yeni bir askerî darbeye gerek kalmaması için, müdahalelerin yargı adına yapılması idi.. Çünkü, önceki anayasalara göre, Meclis, -en azından nazarî/teorik olarak- milletin temsilcisi sayılır ve aldığı kararların millet iradesine aykırı olamayacağı kabul edilirdi, mantıken.. Ama, Menderes döneminin giderek halka daha çok yayılma eğilimi gösteren yönetim anlayışıyla, laik/kemalist kadroların iktidarının tıpkı 1930lardaki Serbest Fırka denemesinde olduğu gibi, yine tehlikeye düştüğü görülüyordu.. O halde, bunun yolu kesilmeliydi..
Buna rağmen, 12 Mart 1971, 12 Eylûl 1980 darbeleri ve 28 Şubat 1997 post-modern darbesi ve hattâ, 27 Nisan 2007 e-muhtırası da sahnelendi.. Bütün bu darbeler boyunca da, nice partiler kapandı, siyasetçiler yasaklandı.
Hedef, laik/kemalist mütegallibe zümresi iktidarının tehlikeye düşmemesiydi. Buna rağmen, milletin onlara teslim olmadığı görülüyor.. Nitekim, millete bir deli gömleği gibi zorla giydirilen resmî ideolojiyi millete karşı bir korkuluk gibi kullanan laik/kemalist kadrolarla milletin büyük kesimleri arasındaki boğuşma hep sürdü, sürüyor.. Hele 22 Temmuz 2007 seçimlerinde, milletin, 15 kadar parti arasından yüzde 50ye varan bir ezici ekseriyetle AK Parti etrafında toplanması, laik/kemalist kadroları şoke etti.. Ve arkasından da bu parti için açılan kapatma dâvası geldi..
* ASKERÎ VESAYETTEN SONRA,
ŞİMDİ DE YARGI VESAYETİ ENTRİKASI!
Anayasa Mahkemesinin AK Partiyi bir oy farkıyla kapatamayıp, üyelerinin, kapatma dışı yöntemlerle cezalandırılması görüşünde çoğunluk sağlaması, gerçekte milletin cezalandırılmak istenmesinin bir yeni gözdağı idi..
Açıklanan gerekçeli karar, bu açıdan, millete karşı bir had bildirme cüretkarlığıdır..
Çünkü görülmektedir ki, üyelerin çoğunluğu, (ki, onların bir kısmı, gerekli hukuk formasyonuna bile sahib değildir), laik/kemalist rejimin dayandığı korkulukların zedeleneceğini düşünerek, milletin inancından kaynaklanan bir örtünme şekline tahammül edemeyen bir ceberrutlukla, Cumhûriyet, cumhura, halka bırakılamaz.. demek istediklerini göstermişlerdir.. Onların asıl derdi, cumhûriyet değil, laik/kemalist mütegallibe zümresinin iktidarını korumaktır..
Egemenlik, kayıdsız-şartsız milletindir.. lafını, Meclisin duvarına yazsanız bile, onlar, anayasalarına kurnazca yazdırdıkları millet bu egemenlik hakkını yetkili kurumları eliyle kullanır.. ibaresine dayanarak, kendilerini millet adına yetkili kurum gibi gösterip, milletin kalbine hançer saplarlar..
Anayasa Mahkemesinin, hem üniversite öğrencilerinin kıyafetiyle ilgili anayasa değişikliği ve hem de AK Partinin kapatılması davasıyla ilgili gerekçeli kararlarından yine anlaşılıyor ki, 550 kişilik Meclisin 411 üyesinin, yüzde 80inin kabul ettiği anayasa değişikliğinde de, AK Parti için açılan kapatma dâvasında da, üyelerin çoğunluğu, sadece Meclisi ve onun yüzde 80ini teşkil eden 411 milletvekilini değil ve bütün milleti bir kalemde yok saymıştır.
Bu, cüretkârlığın hukuk adına sergilenen son kertesidir. Yargı kurumu, Kanun Yapma kurumunu, Meclisi ve dolayısiyle milleti vesayeti altına aldığını göstermiştir.. Evet, bunca askerî vesayet entrikalarından sonra, şimdi de yargı vesayeti zorbalığı, doludizgin..
En büyük zulüm de, adâlet adına yapılandır..
Yargı bu kararlarıyla, üstelik de, mevcud anayasaya göre, yasaları esastan incelemek yetkisini haiz olsa bile, Anayasa değişikliğini, o değişiklikte sadece şekil noksanı olup olmadığı açısından inceleyebilirken, esastan incelemiş ve Meclisin laikliğe karşı gizli bir niyet taşıdığı gibi açık ve hukuk dışı bir suçlamayla, Meclisi vesayeti altına almıştır.
Bu kararlardan sonra, Meclis, hiçbir temel konuya dair irade ortaya koyamayacak demektir..
Yapılacak olan, bu Anayasa Mahkemesini kaldırmaktır.. Aksi halde, kurumlar ve erkler arası savaş yeni boyutlarda sürecektir. Ucu kelle almaya bile varabilecek çetin bir mücadele..
Millet tarafından seçilenler, zorla hazırlanan bir anayasanın bu tahakkümcü kurumlarına mı teslim olacaklar; yoksa, milletin iradesine mi sahib çıkacaklardır; göreceğiz..