373- Akıllı insan, bizim canımızdır. Onun soluğu, esintisi bize fesleğen çiçeğidir. Onun için, akıllı insan bana sövse bile ben ondan razıyım, memnunum. Çünkü, akıllının sövüşü, sitemi faydasız değildir. Ahmak ise, ağzıma helva koysa bile, o helva hasta eder beni, hararet verir bana. Ahmakla (haddini bilmez, görgüsüz, kaba-saba kimse ile) konuşmak, eşeğin ardını öpmekle birdir.
Hz. Mevlâna, Mesnevi'nin 4. cildinde yer alan yukarıdaki sözlerinde çok açık, net bir şekilde akıllı insana verdiği önemi ve büyük değeri bir kere daha dile getirmektedir. Bu çerçevede onun alıp verdiği nefesini, soluğunu fesleğen çiçeğine benzeterek, akıllı insandan gelecek her türlü iğneleyici söze, siteme razı olduğunu belirtmektedir.
Daha önceki bir sözünde, "akıllı düşman, akılsız dosttan iyidir." diyerek akla verdiği ayrıcalıklı yeri ve önemi dile getiren Mevlâna'ya göre, akıllı kimseler insana iyiyi, doğruyu, güzeli ve hayırlı olanı gösterip söylerler. Onun için onlardan insana zarar gelmez.
Buna karşılık; akıllının zıddı, karşıtı, haddini bilmez, görgüsüz, kaba-saba kimse demek olan ahmakla konuşmayı ise, son derece faydasız ve değersiz buluyor. O kadar ki, ne derse desin, ne yaparsa yapsın, -ağzına tatlı helva koysa, helva gibi tatlı sözler söylese bile- "böyle birisiyle görüşüp konuşmak; eşeğin ardını, arkasını öpmekle birdir" diyerek, akılsızla dost olanı son derece ağır bir şekilde suçlamaktan kendini alamıyor.