ROMA, 01 Mart (IPS) – Silahın kabzasından küçük sarı bir kukla sarkıyor. Çocukların sevdiği figürün gözleri ve şortu sadece soluk siyahın izleridir.
“Bu bir ayrıntı, ama savaşın ne olduğunu anlatıyor.”
Baharın güneşi bir sözdür. Bir Nisan günü öğle yemeğini arkadaşlarımla paylaştığım restoranın keyifli alanını kapsıyor. Roma göz kamaştıracak kadar güzel.
Küçük sarı kukla, bir oğlunun asker bir babaya armağanıdır. Baba, oyun zamanının ve belki de sarılmanın bir anısı olarak onu cepheye getirdi.
“Fotoğraf nerede çekildi?” diye soruyor masada oturan genç bir kadın.
“Donetsk.”
“Donetsk nerede?”
“Rusya sınırına yakın bir şehir. Kendi kendini ilan eden Donetsk veya Ukrayna cumhuriyeti. Orada bir savaş var” diye yanıtlıyorum.
“Avrupa’da savaş mı var?” diyor hayretle.
Yıl 2019 ve masadaki hiç kimse, ülkenin bizden bir günlük mesafeden daha fazla olmayan bir mesafede beş yıldır savaştığının farkında değil. Bunu bilmiyorlar ya da unutmuşlar, çünkü çok az gazeteci 2014’te patlak veren krizin ardından hâlâ haber yapıyor.
Bu çatışmayı haberleri görmezden geldikleri için değil, günlük hayatımızda marjinal bir rol oynadığı için hatırlamıyorlar. The Guardian’da 2017’de yayınlanan bir manşet, “Ukrayna’da Avrupa’nın unutulmuş savaşının ön saflarında yer alıyor”. Al Jazeera 2019’da “Ukrayna: unutulmuş savaş” uyarısında bulundu.
Politico, geçen yılın Aralık ayında bize “Rusya asker yığınağı yapar ve Batı tırmanışa karşı uyarıda bulunurken, Ukrayna’da çatışmalar yıllardır olduğu gibi devam ediyor” dedi.
En az bildirilen insani krizlerin yıllık sıralamasını yayınlayan insani yardım kuruluşu CARE’ye göre, 2021’de Ukrayna en çok ihmal edilen on ülke arasında ikinci oldu. Geçen yıl, yaklaşık 3,5 milyon insan zaten insani yardıma muhtaçtı; Bunların yüzde 68’i kadın ve çocuktu.
Analiz edilen 1.8 milyon çevrimiçi makaleden dünya çapında yalnızca 801’i bu krize ayrılmıştı. Bugün havan topları Roma’yı uyandırdı. Korkuyoruz, İtalya’nın son şeridi Trieste’yi Kiev’den ayıran yaklaşık 1700 kilometrenin gerçekte ne kadar uzakta olduğunu merak ediyoruz. Ukraynalılar korkarak kaçarlar. Onların acısı bizi üzüyor. Onlara yakın hissediyoruz, empati kuruyoruz. Bizi harekete geçiren onların acısı mı yoksa korkumuz mu? Bu çatışmanın bizi burada, Akdeniz’in ortasında nasıl etkileyeceğini kendimize soruyoruz; Rus parası artık ekonomimizi beslemiyorsa; yaptırımlar bir bumerang olacaksa; yemeklerimizin maliyeti ne kadar artacaksa; eğer evlerimizi ısıtmak bir ayrıcalık olacaksa. Gürültüyü duyuyoruz, savaşın şiddetli gürültüsünü duyuyoruz ama kapımızın eşiğinde fısıldayan Ukrayna savaşını dinlemedik. Gezegenin diğer bölgelerinde bizi de korkutması gereken çatışmaların fısıltılarını da duymuyoruz. “Neredesin? İyi misin?” Kinşasa’daki İtalyan Büyükelçiliği’ndeyken mesajlar çığ gibi uçuştu. Haberin doğru olup olmadığını öğrenmek istediler. “İyiyim, ülkenin diğer tarafında, savaştan uzaktayım.”
Demokratik Kongo Cumhuriyeti’nin (DRC) doğusunda savaşıldığını fısıldayan bir savaş. Bir diplomat, Luca Attanasio öldürüldüğünde kükredi. Sonra hızla unutulmaya döndü.
Kuzey Kivu’nun başkenti Goma’dan Uganda’ya giden yolda Dünya Gıda Programı konvoyu saldırıya uğradığında oradaydım. Saldırıdan sadece iki gün önce Ulusal Yol 2 boyunca seyahat etmiştim. Onlarca yıldır insanların geceleri öldüğü, katledildiği, kurşuna dizildiği yerde uyudum. Oraya, hayatların sessizlik tarafından yutulduğu bir yerden haber vermek için gittim, aynı zamanda sessizlik içinde bir altın, mineral ve kakao okyanusu küresel piyasaları istila ediyor. Kongo savaşını, Avrupa’yı o genç büyükelçinin ve onunla birlikte olan adamların etiyle vurduğunda keşfettik. Ancak Afrika’nın göbeğindeki bu çatışmanın her gün kapımıza fısıldadığını hala anlamıyoruz. DRC için Roma’dan ayrıldığımda kimse savaş hakkında yazacağımı düşünmedi. Savaş kendini ilan eder. Yavaşça filizlenen bir tohumdan kaynaklanır. Her çiçeği boğan ve bir böğürtlen gibi sertleşen bir otun tohumudur. Bizden uzakta olanlardan bahsetseydik, dikkat etseydik o otun büyüdüğünü görürdük. Dikkat edersek, onu ortadan kaldırabiliriz. İktidardakileri, çok geniş olmadan önce onu nasıl kökünden söktüklerine göre değerlendirebiliriz. 2019’da bir baba, bizden sadece bir günlük yolculuk mesafesinde bir siperde hayatının alanını ölçerken, ben son kez Etiyopya’ya seyahat ediyordum. Etiyopya, siyasi mahkumları serbest bırakan ve Eritre ile barış yapan genç bir başbakan olan Aby Ahmed’in önderlik ettiği bir umut hikayesi olan Afrika mucizesinin ülkesiydi. Bu barış ona Nobel Ödülü kazandırdı.
Havaalanını Macalle şehrine bağlayan yoldaki kontrol noktalarını kimse fark etmedi. Kontrollerin daha önce hiç olmadığı kadar sıkılaştığının kimse farkında değildi. Savaş fısıldıyor, tohumlar yeşeriyordu, tutuklamalar başlıyordu, etnik topluluklar arasındaki gerilimler büyüyordu, ama Avrupa’nın dikkati dağılmıştı – milyonlarca kuşatılmış insanın acısını hissetmeyen bir Avrupa, bir yıldan fazla bir süredir kapalı. insani yardımın bile ulaşmadığı Tigray platosu. En son UNHOCA raporunda, “12 Temmuz’dan bu yana, ihtiyaç duyulan insani yardım malzemelerine sahip 16.000 kamyonun sadece yüzde 8’i Tigray’a girdi” denildi. Etiyopya, Aden Körfezi’ne bakan stratejik Afrika Boynuzu’nun kalbinde, İslamcı köktenciliğin beşiği, silah kaçakçılığı ve az ya da çok büyük güçlerin ticari nüfuzu ülkesidir. Luca Attanasio’nun öldüğü Büyük Göller bölgesi de stratejik.
Yirmi yıllık savaşın ardından Taliban’ın eline geçen Kabil olduğu için: Son yıllarda o ülkeyi ziyaret eden birkaç gazeteciyi dinleseydik, neler olduğunu tahmin edebilirdik. Afrika ve Ukrayna gerçekten bu kadar uzak mı? Savaşları ve darbeleriyle Sahel’in Avrupa’daki çatışmayla, Kiev’in kükremesiyle bir ilgisi var mı? Ülkeler arasındaki stres noktaları nerede?
Savaşın alfabesi Afganistan’dan Zimbabwe’ye kadar uzanıyor ve korkuya dönüşene kadar bizi etkilemeyen bir acıyla dolu. Rusya Ukrayna’yı işgal etmeden önce ne oldu? Avrupa’nın bu tartışmalı parçasında yaşayan neydi?
Kaçan kadın, erkek ve çocuklar hakkında hiçbir şey bilmiyoruz. Korkmuş ülkemizin Ukrayna halkının hayatlarını bu kadar umutsuz hale getirmeye katkıda bulunup bulunmadığını ve nasıl olduğunu bilmiyoruz. Etiyopyalılar veya Afganlar gibi onlar hakkında hiçbir şey bilmiyoruz.
Yine de evden çalışmakla ilgili her şeyi biliyoruz. 2021’de akıllı çalışma hakkında 1.636.992 çevrimiçi makale, Jeff Bezos ve Elon Musk’ın uzay yolculukları hakkında 239.422 makale ve Harry ve Meghan’ın Oprah Winfrey ile röportajı hakkında 362.522 makale vardı. Bildirilmeyen şey yoktur ve yoksa onu değiştirmek için hiçbir şey yapılamaz. Ukrayna bugüne kadar var olmadı. Kongo, Afganistan, Yemen, Somali ve Burundi olmadığı gibi Etiyopya da yok.
Ne kadar uzak görünseler de, savaşların yükünü hepimiz çekiyoruz. Korku da Avrupa’nın şafağında olduğu gibi Afrika gecesinde de aynıdır. Günlük ve kesintisiz bir korku.
Bir çatışma patlak vermeden önce haber vermek, savaşın tohumlarını ortadan kaldırmak ve barış tohumlarını ekmek, spot ışığı onların üzerinde tutmak görevimiz var. Ama dünyanın acısı, çok geç olana kadar pek manşetlere çıkmaz.
Bu özellik ilk olarak Enlem Dereceleri
© Inter Press Service (2022) — Tüm Hakları SaklıdırOrijinal kaynak: Inter Press Service
Kaynak : https://www.globalissues.org/news/2022/03/01/30202