We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Perulu arkeologlardan oluşan bir ekip, La Libertad ve Lima arasında bulunan iki ayrı bölgede 32 İspanyol öncesi mumya keşfetti. Mezarlar iskelet kalıntıları, mücevherler, tekstil ürünleri ve diğer eserleri ortaya çıkardı. Mezarların çoğu Chan Chan arkeolojik alanında bulundu.
Chan Chan dokuz küçük kapalı şehri kapsayan bir sitedir. siyasi ve idari başkentiydi. Chimu uygarlığı (900 – 1500 AD). Orijinal site 20 kilometrekare (7,7 mil kare) ölçülmüştür ve bunun için dünyanın en büyük kerpiç şehri olarak adlandırılmıştır. Bu özellik de led UNESCO 1986'da bir Dünya Mirası Alanı ilan etmek.
haber ajanı Enformasyon tüm insan kalıntılarının yetişkinlere tekabül ettiğini ve çoğunluğunun kadın olduğunu yayınladı. İskelet kalıntılarının yanı sıra 87 çanak çömlek, dokuma parçaları, bakır yüzükler, küpeler, iğne ve yüksük gibi dikiş objeleri ele geçirildi. María Elena Córdova Burga, La Libertad'ın Merkezi Olmayan Kültür Müdürlüğü müdürü şunları söyledi: El Comerico “Bilimsel araştırma, antik Chimú'daki cenaze kalıpları hakkında daha fazla bilgi edinmemizi sağlayacak. Bu çok önemli bir keşif.”
Mezarlıklarda çalışan arkeologlar. ( Cumhuriyet )
Chan Chan Özel Araştırma Projesi Biriminin lideri, Nadia Gamarra Carranza'nın fotoğrafı. , söylenmiş La República eserlerin yaklaşık MS 1400'e tarihlendirildiği ve:
- Mezar Eşyaları ve İnsan Kurbanları: Sican Kültüründe Eşsiz Mezarlara Yansıyan Sosyal Farklılaşma
- 2 700 yıldır kayıp: Yılan Jaguar Rahiplerinin Mezarı Peru'da Bulundu
- Bilim İnsanları Şimdiye Kadar Bulunan En Eski Perulu Mumyaların Sırlarını Çözmeye Hazırlandı
31 ceset, mezar odasının her iki yanında bulunan dokuz hücrede bulundu. Gamarra da inanıyor Aradaki mezar odasından asıl yetkili ile aynı zamanda gömüldükleri, “kimler yönetici veya vali olabilir, çünkü mezar odaları normalde valilerin gömüldüğü yer olan külliyenin dışındadır.”
Mezarlar üç ay önce bulundu ve keşifleri gizli tutuldu, böylece kazı ve ilk analizler dışarıdan müdahale olmadan güvenli bir şekilde tamamlanabildi. Buluntu, duvarlarla çevrili alanda yeniden yapılanma çalışmaları başladığında yapıldı. Xllangchic An Chan Chan sitesinin alanı.
Dünyanın en büyük kerpiç şehri Chan Chan'ın panoraması. (Carlos Adampol Galindo /CC BY-SA 2.0 )
Tüm eserler titiz bilimsel testlere tabi tutuluyor. Mevcut odaklardan bazıları, tekstiller (kırmızı, sarı, koyu sarı, kahverengi, beyaz ipliklerden oluşur), femurlar, kafatasları, kaburgalar ve omurlar üzerine analizleri içerir.
Şu anda Chan Chan'da en iddialı projelerden birinin devam ettiğini de belirtmek gerekir. Huaca Toledo'nun restorasyonu .
- Peru'daki Tören Alanında Yüzlerce Antik Mumya Keşfedildi
- Peru'nun az bilinen Pachacamac mumyaları
- Arkeologlar Peru'da 3500 yıllık astronomik sembollerle oyulmuş taş buldular
- Rahimdeki Uzatılmış Kafatasları: Yapay Kranial Deformasyon Paradigmasına Veda mı?
Huaca Toledo, Kuzey-Güney boyunca yaklaşık 20 metre (65,6 fit) boyunda, 20 metre (65,6 fit) ve Doğu-Batı boyunca 130 metre (426,5 fit) ölçülerindedir. Restorasyonun bu ilk birkaç haftası daha çok alanın temizlenmesine, güvenlik levhalarının yerleştirilmesine, topografik çalışma ve kamp kurulmasına vb. odaklandı. Alanın tam restorasyon çalışmasının tamamlanmasının 31 ay süreceği tahmin ediliyor.
Chan Chan'ın Huaca Toledo'sunda çalışmaya başlıyor. (Andina - Agencia Peruana de Noticias )
Aynı zamanda, Lima'nın La Molina bölgesinde polis, görünüşe göre eski bir başka mezar buldu. Gazeteye göre bu mezarda çeşitli kumaşlarla kaplı bir kadın vardı. La Prensa . Bu mumya, kurutulmuş saplardan yapılmış dokuma bir sepete sarılmış halde bulundu. İnsan kalıntıları ve tekstil ürünlerinin yanında pamuk ve mısır da bulundu.
İsmi açıklanmayan bir arkeolog söyledi La Prensa bu diğer gömme Hispanik öncesi döneme ait olabilir. Ichma/Ychma kültürü (aka Lima kültürü.) Ichma kültürü, MS 900-1470 yılları arasında Peru'nun orta kıyılarında gelişen İnka öncesi bir kültürdü. Ichma kültürünün tören merkezi Pachacamac.
Kültür Bakanlığı'ndan uzmanların mumyayı hareket ettirebilmesi ve muhtemelen başka bir Pre-İnka mezarlığının yeri olduğu düşünülen bölgede kazılara başlayabilmesi için belediye polisi bu diğer mezarın bulunduğu alanı kapattı.
Araştırmacılar, Chan Chan bölgesinde bulunan bazı iskelet kalıntılarını inceliyor ve analiz ediyor. ( Cumhuriyet )
Öne çıkan resim: Chan Chan, Peru'da keşfedilen mezarlardan birinin fotoğrafı. ( Ministerio de Cultura de Peru )
Gönderen: Marilo TA
Bu makale ilk olarak İspanyolca olarak şu adreste yayınlandı: https://www.ancient-origins.es/ ve izin alınarak tercüme edilmiştir.
Kolomb öncesi kültürlerde insan kurban etme
Pratik Kolomb öncesi kültürlerde insan kurban etme, özellikle Mezoamerikan ve Güney Amerika kültürleri, hem arkeolojik kayıtlarda hem de yazılı kaynaklarda iyi belgelenmiştir. Kolomb öncesi farklı kültürlerde çocuk kurban etmenin ardındaki kesin ideolojiler bilinmemekle birlikte, genellikle belirli tanrıları yatıştırmak için yapıldığı düşünülür.
Mezar buluntuları, güçlü kadınların Peru'yu uzun zaman önce yönettiğini doğruladı
İşçiler 3 Ağustos 2013'te Peru'nun Trujillo kentine yakın Cao dini yerleşkesinde Moche kültürünün bir mezar odasını ortaya çıkardılar. Arkeologlar, 20 yıl önce güçlü kadınların bu bölgeyi 1.200 yıl önce yönettiğini doğruladı.
Arkeologlar, Peru'da, yirmi yıldan fazla bir süredir sekizinci olan, İspanyol öncesi bir rahibeye ait başka bir mezarın keşfinin, güçlü kadınların 1.200 yıl önce bu bölgeyi yönettiğini doğruladığını söyledi.
Moche veya Mochica uygarlığından kadının kalıntıları, Temmuz ayı sonlarında ülkenin kuzeyindeki Chepan eyaletinde La Libertad adlı bir bölgede keşfedildi.
Bu bölgede bilim adamlarını hayrete düşüren birkaç buluntudan biri. 2006'da araştırmacılar, yaklaşık 1.700 yıl önce ölen ve Peru'daki ilk kadın hükümdarlardan biri olarak görülen ünlü "Cao Hanımı" ile karşılaştılar.
Proje direktörü Luis Jaime Castillo AFP'ye verdiği demeçte, "Bu bulgu, kadınların bu bölgede sadece ritüeller düzenlemediğini, burada yönetildiğini ve Mochica toplumunun kraliçeleri olduğunu açıkça ortaya koyuyor" dedi.
"Keşfedilecek sekizinci rahibe," diye ekledi. "Kazılarımız sadece kadınlara ait mezarlar ortaya çıkardı, asla erkeklere ait değil."
Arkeolog, Mochica'nın usta zanaatkarlar olarak bilindiğine işaret ederek, rahibenin "1.200 yıllık etkileyici bir mezar odasında" olduğunu söyledi.
Castillo, "Rahibenin mezar odası 'L' şeklindedir ve kilden yapılmıştır, dalgalar ve deniz kuşları şeklinde bakır plakalarla kaplıdır." Dedi.
Boynun yanında bir maske ve bir bıçak var, diye ekledi.
3 Ağustos 2013'te Peru'nun Trujillo kentine yakın Cao dini yerleşkesinde Moche kültürünün (MS 200-700 yılları arasında) bir mezar odasında bulunan iki iskeletten birinin görünümü.
Kırmızı ve sarı renkli resimlerle süslenmiş türbenin yan taraflarında yaklaşık 10 niş içine gizlenmiş, çoğunlukla küçük vazolardan oluşan seramik sunuları da vardır.
Castillo, tabutun üzerinde iki tüy olduğunu belirterek, "Rahibeye, ikisi bebek ve ikisi de kurban edilmiş iki yetişkin olmak üzere beş çocuk cesedi eşlik ediyor" dedi.
Mezar odasındaki çalışmalardan sorumlu arkeolog Julio Saldana, mezarın keşfinin San Jose de Moro köyünün Mochica seçkinlerine ait bir mezarlık olduğunu doğruladığını ve en etkileyici mezarların kadınlara ait olduğunu söyledi.
Arkeologlar Peru kurbanlarını ortaya çıkardı
Peru'daki üç arkeolog ekibi, geçtiğimiz hafta içinde hamile bir kadının iskeleti de dahil olmak üzere eski uygarlıklar tarafından gerçekleştirilen insan kurbanlarının kalıntılarını ortaya çıkardı.
Güney Peru'daki Cahuachi bölgesinde, İtalyan Kolombiya öncesi araştırma merkezinin yöneticisi Giuseppe Orefici, tekstil ve seramikle birlikte iki ceset buldu.
Cahuachi, Peru'da MS 300 ile 800 yılları arasında gelişen ve üyeleri, Peru çölündeki kuşları ve hayvanları en iyi havadan görülen kuşları ve hayvanları betimleyen devasa çizgiler oymuş olan Nazca uygarlığının bir parçasıydı.
Cahuachi'yi kazmak için onlarca yıl harcayan arkeolog Giuseppe Orefici, "İnsan kurban etmek çok önemlidir" diyor.
Düz çölden yükselen merkezi bir piramidin yanında dururken, "Adak sununun değerine insan kurbanları eklendi" diyor.
Büyük keşifler
Binlerce yıl öncesine dayanan ve onlarca kültüre yayılan yüzlerce antik yerleşim yerine sahip olan Peru'da şu anda birçok ülkeden arkeologlar çalışıyor.
Araştırmacılar daha önce Peru'da İspanyol öncesi insan kurbanlarının kanıtlarını bulmuşlardı, ancak aynı hafta içinde üç büyük keşif olağandışı.
Doğu Peru'da Cuzco yakınlarındaki Sacsayhuaman'daki İnka kalesinde, Ulusal Kültür Enstitüsü için çalışan arkeologlar sekiz mezar ve muhtemelen ritüel kurbanların kalıntıları olan 20'den fazla iskelet ortaya çıkardılar.
Cuzco, 1200'den İspanyol fatihler gelene kadar 1532'de hüküm süren İnka imparatorluğunun başkentiydi.
Kuzey Peru'daki Bruning Müzesi müdürü arkeolog Carlos Wester La Torre, biri hamile olmak üzere 10 kadının kalıntılarını keşfetti.
Görünüşe göre Lambayeque şehri yakınlarındaki Chotuna Chornancap bölgesinde dini bir ayinle kurban edildiler.
Lambayeque uygarlığı, MS 800'den başlayarak yaklaşık 500 yıl boyunca Peru'da gelişti.
Arkeologlar, bu kültürde doğurganlığa çok değer verildiği için hamile kadınların nadiren kurban edildiğine inanıyorlar.
Ekibi ayrıca lama kalıntılarını ve bir yeraltı duvarına oyulmuş bir duvar resmini ortaya çıkaran Wester La Torre, "Bu çok düzensiz bir vaka" diyor.
Bunun, sahada yapmayı umduğu keşiflerin sadece başlangıcı olabileceğini söylüyor.
Paylaşmak için bu sosyal yer imi bağlantılarını kullanın Arkeologlar Peru kurbanlarını ortaya çıkardı.
İLGİLİ MAKALELER
Bazıları erkekti, bazıları kadındı ve yaşların bir karışımı vardı. Yanlarında seramik kaplar, köpekler, kobaylar ve boyalı ahşap maskeler vardı.
Time.com'a göre, yüzyıllar önce yağmalanmaktan bir şekilde kurtulan mezarda bebekler ve çok küçük bebekler şaşırtıcı bir şekilde yaygındı.
Bulunan kalıntılardan bazıları, MS 1000 yılına kadar uzanan seramik kavanozlar ve diğer eserleri içeriyordu.
Site nesiller boyunca düzenli olarak yağmalandı - ancak bu mezar tespit edilmekten kaçındı
Arkeolog Peter Eeckhout, "Bu cenaze töreninde yetişkin/çocuk oranı olağandışı bir şekilde yüksek" dedi.
'Bu aşamada iki hipotezimiz var: insan kurban edilmesi veya doğal nedenlerle ölen bebeklerin özel karakteri nedeniyle mezarda bertaraf edilinceye kadar saklanması.'
Birkaç kişinin ölümcül yaralanmalara, fiziksel travmaya veya ciddi hastalıklara maruz kaldığını da sözlerine ekledi: "Bir genç, kafatasına aldığı bir darbeyle öldü.
"Mezarlığın her tarafında kanser ve frengi gibi birçok ölümcül hastalık izi var."
Bölge, Güney Amerika'daki en büyük İspanyol öncesi yerleşim yerlerinden biri ve önemli bir dini, törensel, politik ve ekonomik merkez olarak bilinir.
900AD'den 1470'e kadar Pachacamac tarafından yönetildi - İnka İmparatorluğu siteyi fethedene ve 1533'te İspanyollar tarafından yağmalanmasına yol açana kadar.
Machu Picchu Altında Keşfedilen Gizli Hazine Odası Sonunda Ortaya Çıkacak mı?
Geçenlerde muhteşem bir lüks hafta sonu için Machu Picchu'yu ziyaret ettim ve yeni inşaatlar gördüm ve günlük olarak halka açık erişim alanlarının artmadığını tespit ettim. Ayrıca ana tapınak alanında devam eden birkaç kazıyı da izledim. Machu Picchu, turistlerin deneyimini sonsuza dek değiştirecek beş yıllık devasa bir tadilata başlıyordu.
Dünyanın her yerindeki tapınaklardaki gömülü hazineler ve gizli gizli odalar her zaman ilgimi çekmiştir, bu yüzden tanınmış bir Fransız arkeolog ve kaşif, kendisinin ve bir araştırma ekibinin gizli bir kapı ve olası bir kayıp gizli hazine keşfettiğini duyurduğunda heyecanlandım. onlarla konuşmak ve keşfin arka planını almak için. Peru'nun ünlü Machu Picchu kalesinin duvarları içinde ortaya çıkarılan en önemli arkeolojik buluntu olabileceğini söylüyorlar. Ancak kültür bakanlığının Cusco şubesi, arkeolog Thierry Jamin ve Instituto Inkari STK'nın harabelerde kazı yapmasını engelledi.
Jamin ve diğer araştırmacılar, elektromanyetik ekipmanlarının 1450 yıllarında inşa edilmiş duvarların arkasına gizlenmiş gizli bir odayı ortaya çıkardığını açıkladılar. Gizli alanın, uzmanların Machu Picchu'ya inandığı İnka hükümdarı Pachacuti Inca Yupanqui'nin mezarını barındırabileceğini düşünüyorlar. 15. yüzyılda inşa edilmiştir. Jamin, mahzende altın, gümüş ve diğer değerli metallerle dolu bir hazine bulunması olasılığının yüksek olduğunu ve bu da onu ünlü sitede şimdiye kadarki en büyük keşif haline getirdiğini söylüyor. Ancak proje, hükümetten çok fazla tartışma ve direnişle karşılaştı.
Jamin, kendisi ve Instituto Inkari'nin kanıtlarını Cusco bölgesindeki yerel kültür bakanlığına ve bölgeyi kazma planlarına sunduklarında, taleplerinin hızla reddedildiğini söyledi. Cusco bölgesindeki kültür bakanlığı müdürü David Ugarte'ye göre, “Arkeolog Thierry Jamin, Lima'daki Kültür Bakanlığı tarafından gözlemsel çalışmalar yapmak ve kaleyi gezmek için kendisine verilen yetkiye dayanarak Machu Picchu'daydı, ancak Her şeyden önce, bazı hipotezlere dayanarak kazı yapmayı önerdiğinde, çünkü bir lazer tarayıcı, etrafı çocuklarla çevrili bir İnka mezarı tespit etmişti ve aynı zamanda altınla kaplı bazı basamaklar vardı. Bu gerçeğe aykırı olduğu için tamamen reddedildi."
Kültür ve park bakanlığı müdürleri, kazı projesinin yapının sağlamlığını tehlikeye atabileceğinden endişe ettiklerini söyledi. Geçmişte yapılan kazılarda tarihi surların kısmen çökmesine neden olan İnkari grubunun değerli madenlerin peşinde olduğundan ve alanın tarihi yapısını dikkate almadığından endişe ettiklerini söylediler. Ugarte, "Thierry Jamin açısından, bize daha çok bir hazine bulmaya çalışan ve bilimsel araştırma yapmayan bir maceracı gibi göründü," diye ekledi.
Tüm bunlar, 2010 yılının Şubat ayında Fransız mühendis David Crespy'nin Machu Picchu'nun kalıntıları ve küçük geçitleri üzerinde bazı ölçümler yaptığı sırada başladı. Ciudadela'nın kalbinde, ana binalardan birinin eteğinde bulunan ve turistler ve hatta arkeologlar tarafından neredeyse hiç kullanılmamış gibi görünen küçük bir yola açılan garip bir "kapı"nın varlığını fark etti. site.
Crespy, bunun İnkalar tarafından mühürlenmiş bir giriş olduğunu hemen anladı. Arkeologları ve Machu Picchu'dan sorumlu kişileri uyardı ve bölgeyi gezdikten sonra yakın gelecekte araştırmaya başlayacaklarına söz verdiler. Ancak aylar ve aylar sonra, birçok e-postaya, telefon görüşmesine ve e-postaya rağmen, Peru'dan olası keşfi hakkında hiçbir haber almadı.
Ağustos 2011'de Crespy, Fransız gazetesinde bir makale buldu. Le Figaro Dergisi Thierry Jamin'in Peru'daki ünlü araştırma çalışması hakkında bilgi verdi ve onunla doğrudan iletişime geçmeye karar verdi. Thierry Jamin, Cusco'nun kuzeyindeki birkaç arkeolojik alanı araştırıyordu ve David Crespy'nin bilgilerini doğrulamayı başardı. Eylül ve Kasım 2011 arasında, diğer arkeologlarla birlikte, ünlü yeri araştırmak için birkaç kez Machu Picchu'ya gitti. İlk sonuçları, bunun gerçekten de İnkalar tarafından mühürlenmiş bir giriş olduğuydu. Bu site aynı zamanda daha önce Lacco-Yavero ve Chunchusmayo vadilerinde keşfedilen mezar alanlarına da garip bir şekilde benziyordu. “Kapı”, şehrin ana binalarından biri olan ve Machu Picchu'nun tüm kentsel kesimine hakim olan ve konumun birinci sınıf bir mezar alanı olabileceğine dair umut veren “Üç Kapılı Tapınak”ın merkezinde bulunuyordu. önem.
Tarihçiler, Machu Picchu'nun, küçük And Devletini Amerika kıtasının en güçlü imparatorluğuna dönüştüren İnka imparatoru Pachacútec'in soyuna ait olduğuna inanıyor. Bu aynı zamanda Pachacútec'in Roma kentine gömüleceğini de açıklar. patallakta, Machu Picchu'nun orijinal adı. Bu mezar odasının bir şekilde XV. yüzyılın bu hükümdarına bağlı olması çok olasıdır. İnka imparatorunun hiçbir mumyası keşfedilmediğinden, Peru Tarihi ve Kolombiya öncesi Amerika için büyük bir olay olurdu.
22 Mart 2012'de Peru Kültür Bakanlığı, Thierry Jamin'in ekibine binanın bodrum katında bir cenaze odasının varlığını doğrulamayı veya doğrulamamayı amaçlayan bir dizi elektromanyetik araştırmayı araştırmaları için yeşil ışık yaktı. Bir georadar kullanımı ile “Altın Kral DPRP”, araştırma ekibi, ünlü kapının arkasında bulunan iki girişin varlığını doğrulamayı başardı. Araştırmacılar ayrıca bir ana odaya ve olası bir mezar odasına giden bir merdivenin 3 boyutlu bir temsilini elde etmeyi başardılar.
Birkaç gün sonra, yeni yankılar keşfedildi. Rover CII Yeni Sürüm ve bir Mağara Bulucu, yeraltı boşluklarını özel olarak tespit etmek için tasarlanmış iki cihaz. Toplanan veriler, aralarında yaklaşık üç metre genişliğinde geniş bir dörtgen oda bulunan bir merdiven, birkaç boşluk olduğunu doğruladı. Jeoradarlar ayrıca büyük miktarlarda metalin varlığını da tespit etti. Altın ve gümüş nesnelerin varlığını vurgulamak için Moleküler Frekans Ayırıcısı kullanıldı.
Son olarak, giriş taşları arasındaki kotlara endoskopik kameranın kullanılması, binanın girişine yerleştirilen taş blokların, binanın iç yapılarını desteklemek için değil, sadece girişi kapatma işlevi gördüğü iddiasını doğrular nitelikteydi. bina.
Jeo-radarlardan gelen yankılar açıktır ve jeo-radarlar konusunda uzmanlaşmış birkaç farklı şirketin teknisyenlerinin teşhisi gerçeği doğrulamıştır. İspanyol öncesi döneme ait klasik bir mezar odasıyla eşleşiyor gibi görünüyorlar ve İspanyol öncesi mezarlık yerlerinin çoğunda olduğu gibi Doğu'ya yöneliyorlar. Bu, imparator Pachacútec'in XV. yüzyılda kendi mezarı için ve aynı zamanda tüm soyu için inşa ettiği bir Mozolenin keşfedilmesine yol açabilir.
Nihai Raporunu Peru Kültür Bakanlığı'na sunduktan sonra (5 Eylül 2012'de bakanlık tarafından yeni bir Rehber Kararı ile onaylandı), Thierry Jamin, İnkalar tarafından 5 yüzyıldan fazla bir süre önce mühürlenen kapıyı açma planını başlattı. 22 Mayıs 2012'de, Thierry Jamin, Peru makamlarına, kendisi ve ekibi için mezar odalarını açma yetkisini istediği resmi bir talepte bulundu.
Bu yeni projeye "Arkeolojik Araştırmalar Projesi (kazılar dahil)" adı verildi ve taşlarla kaplı erişim panelinin açılmasıyla bazı yüksek dereceli cenaze malzemelerinin olası mezardan çıkarılması. Thierry Jamin ve Hilbert Sumire (Arkeolojik Proje Resmi Direktörü) tarafından yönetildi. ), operasyon, Perulu mimar ve konservatör Victor Pimentel Gurmendi, Proje Direktörü veya Conservation gibi uluslararası alanda tanınan profesyonel uzmanlardan oluşan bir ekip tarafından oluşturuldu.
Haziran-Ekim 2012 ayları arasında, “2012 Machu Picchu Projesi”, Lima'daki Kültür Bakanlığı'nın çeşitli servisleri tarafından değerlendirildi. Bu değerlendirmeler sırasında proje, uygulanabilirliği hakkında görüş almak için Machu Picchu Tarihi Ulusal Sığınağı Müdürlüğü'ne devredildi.
19 Temmuz 2012'de arkeolog Piedad Champi Monterroso proje hakkında olumsuz bir rapor yazdı. "David Crespy tarafından keşfedilen giriş sadece basit bir istinat duvarı olarak düşünülmelidir, arkeolog Hilbert Sumire sadece bir "turist rehberi" ve Thierry Jamin'in ekibi bir "hazine avcısı" grubudur. İddialarına ilişkin herhangi bir teknik kanıt olmadan, girişin keşfedildiği binanın taşlarının taşınmasının tüm yapının bütünlüğünü riske atacağını da sözlerine ekledi.
Perulu tarihçi Teodoro Hampe ayrıca Inkari Ekibi tarafından “Üç Kapılı Tapınak” altında keşfedilen boşlukların panaca'nın mezar odaları veya imparator Pachacútec'in soyu olabileceğini söyledi. Ancak imparatorluk mumyasının 16. yüzyılda İspanyol fatihler tarafından Lima'ya getirileceğini ve diğer mumyalarla birlikte San Andrés hastanesinin temelleri altında bulunan gizli bir mahzende saklanacağını da ekledi.
O sırada Kültür Bölge Müdürü David Ugarte Vega Centeno, Inkari Enstitüsü tarafından Machu Picchu'da keşfedilen mezar odalarının açılması için ruhsat başvurusunun Bölge Ofisi tarafından onaylanmayacağını açıkladı. proje efsanevi İnka Şehri için ciddi riskler yaratacaktır.
Eylül 2013'te, Machu Picchu Ulusal Tarihsel Koruma Alanı'ndan ek bir arkeolog ekibi, Şubat 2010'da David Crespy tarafından keşfedilen girişin ve “Üç Kapı Tapınağı”nın çeşitli ölçümlerini ve çoklu tarayıcılarını gerçekleştirdi. Machu Picchu parkının liderleri yeraltı odalarını açmak için. Inkari Enstitüsü'nün sunduğu projeye rakip olacak bir proje.
Tartışma başladığından beri, boşluklara giden girişe erişim yasaklandı. Şimdi bir işaret (“inşaat işi”) gösteriyor ve siteye yaklaşmak imkansız. (Geçen ay bölgeye yaptığım ziyarette, geçen ay rehberlerimden bana bölgeyi göstermelerini istedim ve onlar benim için erişemediler.)
14 Temmuz 2014'te Inkari Enstitüsü, amacı Nisan 2012'de keşfedilen yeraltı boşluklarının açılması ve olası mezar odalarında bulunan arkeolojik materyallerin incelenmesi olan Perulu arkeolog Hilbert Bustincio Sumire liderliğindeki yeni bir araştırma projesini resmen sundu. Proje genişletildi ve George Mason Üniversitesi'nden Amerikalı antropolog Haagen Klaus Dietrich, gruba çalışma veya organik cenaze materyallerinde uzman olarak katıldı. 4 Eylül 2014'te Cusco Kültür Bölge Müdürü, Inkari Enstitüsü'ne bir mektup gönderdi ve yeraltı boşluklarının açılmasını bir kez daha reddetti.
Bir sonraki teknik rapor, Inkari Enstitüsü'nün Machu Picchu Projesi'nin “yaşayamazMachu Picchu Tarihi Kutsal Alanı yetkilileri tarafından sunulan rakip bir projenin varlığı nedeniyle. İki “Teknik Rapora” dayanarak, Dirección de Coordinación de Intervenciopnes Arqueológicas'ın ataşesi arkeolog Sabino Quispe Serrano, Thierry Jamin ve Inkari Enstitüsü tarafından sunulan araştırma projesini “haksız” olarak ilan etti.
Başka bir rapor, hükümet projesinin eş direktörü olan arkeolog José Miguel Bastante Abuhadba tarafından yazılmıştır. Arkeolog Piedad Champi Monterroso daha sonra José Miguel Bastante Abuhadba'ya 2017 yılında Machu Picchu alanında yürütülecek arkeolojik çalışma ve gizli odanın disiplinler arası araştırması için destek verdi.
The Peruvian Times tarafından bildirildiği üzere, Machu Picchu'yu yeniden şekillendirmek için geçen yıl hükümet tarafından, yeniden kavramsallaştırılmasına 14.6 milyon dolar yatırım yapacak büyük bir plan onaylandı. Plan, her yıl artan turist miktarı sorununa vurgu yapıyor ve önümüzdeki üç yıl içinde gerçekleşiyor.
2014'te Machu Picchu, sitenin aldığı 200 kadar günlük yürüyüşçü hariç, 1.079.426 ziyaretçi kaydetti. Bu, sitenin günlük olarak yalnızca 2.500 kabul etmesi gerektiği için Peru ve UNESCO'nun kabul ettiği sınırı aşıyor.
Yeniden kavramsallaştırma planı, harabelerin hemen dışında bulunan mevcut girişi hareket ettirmek de dahil olmak üzere, tüm dağdan yararlanarak sitenin daha büyük bir resmini deneyimlemelerini sağlayarak, ziyaretçilerin deneyimini değiştirmek istiyor. dağ. Proje, daha fazla yol, zaman sınırı, banyo ve trafik akışının düzenlenmesini içerecektir. Sabah 6:00'dan akşam 16:00'ya kadar her 10 dakikada bir sadece 100 turiste izin veren Machu Picchu, günde 6.000, yani yılda 2 milyondan fazla turist alabilir. Eleştirmenler, bu planın ruhsal ziyareti ve kutsal dağı düşünerek tek başına geçirilecek zamanı ortadan kaldıracağını söylüyor.
Görünen o ki, Dünyanın Yeni 7 Harikasından birinde değişim için dramatik bir adım atacak ve gizli odaların daha fazla keşfi sonsuza kadar örtbas edilebilir ve gizlenebilir. Ancak, bu haftadan itibaren, yeni bir Başkan Peru'nun kontrolünü ele alıyor, açık ve ilerici duruşuyla tanınan Pedro Pablo Kuczynski ve Machu Picchu'nun gizemini ortaya çıkarma olasılıkları yakın gelecekte aktif hale gelebilir.
Antik Peru
Sechin Bajo 3500 M.Ö.
Peru arkeolojisini keşfetmeye en baştan başlayın. 2008 yılında, arkeologlar bu 5.500 yıllık şehri ortaya çıkardılar. Bu site, insan uygarlığında önemli bir kilometre taşına işaret eden, dünyanın bilinen ilk şehirlerinden biridir.
Sechín Bajo, Las Haldas gibi diğer antik gelişmelerin araştırmacılara erken Peruluların gelişmesine izin veren manzara türü hakkında fikir verdiği Casma Vadisi'nde yer almaktadır. Bu şehirlerin sakinleri hakkında pek bir şey bilinmiyor, çünkü kalıntıları hakkında bilinen tek şey Sechín Bajo'nun molozları.
Caral 3000 M.Ö. – MÖ 1800
Lima'nın iki saat kuzeyinde bulunan Caral, ilk olarak 1996'da arkeologların dikkatini çekti. Bilim adamları, karbon tarihini kullanarak bu sitenin yaşının yaklaşık 5.000 yaşında olduğunu tahmin ettiler ve bu, bunları Güney Amerika'daki bir şehrin en eski kalıntıları haline getirdi. Sechín Bajo'nun keşfinden önce, Caral'ın Güney Amerika'daki en eski kalıntılar olduğu düşünülüyordu.
Yaşının yanı sıra, çökmekte olan piramitleri ve dairesel avluları görmek için Caral'ı ziyaret edin. Bunlar, Peru tarihinin birçok nesli boyunca aktarılan ve çoğaltılan yapı stilleridir.
Chavin 1500 M.Ö. – MÖ 300
Arkeologlar, Chavín de Huántar'ın bir hac yeri olarak başladığına inanıyor. Kedi tanrılarının birçok oyma kabartmasıyla bilinir. Buradaki tapınağın duvarlarında insan yüzlü hayvanlar da dahil olmak üzere çok çeşitli garip yaratıklar tasvir edilmiştir.
Bu siteden en çok bilinen eserlerden biri olan Tello Dikilitaş, Lima'daki Ulusal Arkeoloji ve Tarih Müzesi'nde sergileniyor. Adını 1919'da bu alana dikkat çeken ve Peru arkeolojisinin babası olarak ün kazanmaya devam eden Perulu arkeolog Julio C. Tello'dan almıştır.
Nazca 200 M.Ö. – MS 600
Nazca halkının “gizemli” olarak tanımlandığını sık sık duyacaksınız - gizemli tasarımları geride bırakan ve gizemli bir şekilde ortadan kaybolmaya devam eden gizemli insanlar.
Ancak Nazca çölüyle ilgili yakın zamanda yapılan bir araştırma, onların ortadan kaybolması için daha basit bir açıklama önermektedir. Nazca, topraktaki nemi tutmaya yardımcı olan derin kökleri olan bir ağaç olan haurango ağacını hasat etti. 1500 yıl önce, Nazca nüfusu azalmaya başladığında, bölgedeki huarango ağaçlarının sayısı büyük ölçüde azalmıştı. Bu ağaçlar olmadan çevre insan nüfusunu besleyemeyecek kadar kuruydu. Bu arkeolojik keşif, modern çevre koruma konusundaki son tartışmalarda alıntılanmıştır.
- 700AD ve 1470AD arasında inşa edilmiş ve işgal edilmiştir.
- Bir zamanlar 3.000 kişiye kadar ev sahipliği yapan 12 site ve 400 dairesel bina içerir.
- Bazı duvarlar 20 metre yüksekliğinde ve evlerin temellerinde iskeletler bulunuyor.
- Arkeologlar, Latin Amerika'daki tek örnek olan kafa derisi yüzdüğüne dair kanıtlar buldular.
- 60 yıl boyunca İnkalar, Chachapoya'yı ve onların önemli doğu-batı ticaret yollarını kontrol etmeye çalıştı.
- Birçok Chachpaoya şefliği, İnkaları yenmek için İspanyol fatihlerle birlikte savaştı.
- Sömürge hastalığı, Chachapoya'yı yok etti ve nüfus 1750'de tahminen 500.000'den sadece 10.000'e düştü.
Bugüne kadar 20 metre yüksekliğindeki çevre duvarlarında ve evlerin temellerinde 100'den fazla iskelet bulunmuştur.
Gömme geleneğinin yerini işgalci İnkalar tarafından ölülerin mumyalanması aldı.
Şehir, Machu Picchu'nun İnka bölgesinden 700 yıl daha eskidir ve MS 800 civarında Chachapoya tarafından deniz seviyesinden 3.000 metre yükseklikte bir dağın tepesinde inşa edilmiştir.
İnşaat, MS 1470 civarında İnkaların gelişine kadar devam etti.
"Onlar (Chachapoyalar) kelle avcısı ve sonunda kafa derisi yüzücüler, şamanlar, çiftçiler, tüccarlar, mimarlar, dağcılar ve mağaracılar olan olağanüstü savaşçılardı," diyor Bay Lerche.
Arkeologlar Kuelap'ı Kolomb öncesi Vatikan olarak adlandırdılar ve Amazon, And Dağları ve Pasifik arasındaki ticaretleri için yüzlerce kilometrelik yollar inşa eden Chachapoya halkının siyasi ve dini bir merkezi olduğuna inanıyorlar.
Sağlanan: Krista Eleftheriou
Peru'daki arkeologlar insan kurbanlarını ortaya çıkardı
CAHUACHI, Peru (Reuters) - Peru'daki üç arkeolog ekibi, geçtiğimiz hafta içinde hamile bir kadının iskeleti de dahil olmak üzere eski uygarlıklar tarafından gerçekleştirilen insan kurbanlarının kalıntılarını ortaya çıkardı.
Güney Peru'daki Cahuachi bölgesinde, İtalyan Kolombiya öncesi araştırma merkezinin yöneticisi Giuseppe Orefici, tekstil ve seramikle birlikte iki ceset buldu.
Cahuachi, Peru'da MS 300 ve 800 yılları arasında gelişen ve üyeleri, Peru çölündeki kuşları ve hayvanları en iyi havadan görülen kuşları ve hayvanları betimleyen devasa çizgilerle oyulmuş Nazca uygarlığının bir parçasıydı.
Cahuachi'yi kazmak için onlarca yıl harcayan arkeolog Giuseppe Orefici, “İnsan kurban etmek çok önemlidir” dedi. Düz çölden yükselen merkezi bir piramidin yanında dururken, "Adak sununun değerine insan kurbanları eklendi," dedi.
Binlerce yıllık geçmişi olan ve onlarca kültüre yayılan yüzlerce antik yerleşim yerine sahip olan Peru'da şu anda birçok ülkeden arkeologlar çalışıyor.
Araştırmacılar daha önce Peru'da İspanyol öncesi insan kurbanlarının kanıtlarını bulmuşlardı, ancak aynı hafta içinde üç büyük keşif olağandışı.
Doğu Peru'da Cuzco yakınlarındaki Sacsayhuaman'daki İnka kalesinde, Ulusal Kültür Enstitüsü için çalışan arkeologlar sekiz mezar ve 20'den fazla iskelet, muhtemelen ritüel kurbanların kalıntıları ortaya çıkardılar. Cuzco, 1200'den İspanyol fatihler gelene kadar 1532'de hüküm süren İnka imparatorluğunun başkentiydi.
Kuzey Peru'daki Bruning Müzesi müdürü arkeolog Carlos Wester La Torre, biri hamile olmak üzere 10 kadının kalıntılarını keşfetti. Görünüşe göre Lambayeque şehri yakınlarındaki Chotuna Chornancap bölgesinde dini bir ayinle kurban edildiler.
Lambayeque uygarlığı, MS 800'den başlayarak yaklaşık 500 yıl boyunca Peru'da gelişti. Arkeologlar, bu kültürde doğurganlığa çok değer verildiği için hamile kadınların nadiren kurban edildiğine inanıyorlar.
Ekibi ayrıca lama kalıntılarını ve bir yeraltı duvarına oyulmuş bir duvar resmini ortaya çıkaran Wester La Torre, "Bu çok düzensiz bir vaka" dedi. Arkeolog, bunun bölgede yapmayı umduğu keşiflerin sadece başlangıcı olabileceğini söyledi.
Arkeologların karşılaştığı bir sorun, siteleri yağmalayan yağmacılardır. The country has struggled for years to combat trafficking of its ancient artifacts.
The History of Latin America is Not a Monolithic Story
Marie Arana is a distinguished Latin American author, Peruvian in origin and universal in outlook. I met her years ago at a tribute event to the historian Miguel León Portilla that she had organized at the Library of Congress. I had published a rather critical review of her romantic biography of Simón Bolívar, but Marie did not take offense at my observations. In more recent date, I asked her to give me information on the Kluge Prize given by the John W. Kluge Center at the Library of Congress, to which some friends of mine were thinking of proposing my name. She replied with enthusiasm and generosity. I found the book on Bolivar inaccurate in its historical and biographical analyses, but exciting in its epic passages. How might I put it? Arana is something rather different from a historian: she is a novelist constrained by history, but a theorist of history, too.
Silver, Sword and Stone. Three Crucibles in the Latin American Story deepens this paradox. Her thesis—a work of historical theory—is “historicist” in the Popperian sense of the term, that is, a deterministic interpretation of history as an organic whole or an essence that is subject to laws that allow for explanation and prediction. According to Arana, three crucibles—mining (silver), “strong men” and violence (sword) and religiosity (stone)—have forged not only the Latin American character but the Latin American essence, its being, from pre-Hispanic times to the present day. The violence that these three fundamentals brought in their wake has become their epigenetic destiny.
Based on a heterogeneous bibliography that mixes historical and literary sources, contemporary studies with chronicles from the 16th century, inspired—so she writes—by the work of authors she respects (she generously refers to Carlos Fuentes and myself as “mentors”), Arana draws impressionistic sketches of five centuries of history with her customary brio. Her composition is cinematographic. Her narrative account moves from present to past, and from past to present. The device is an ingenious one: starting from an individual story from the present day, taken as a historical emblem, Arana tracks its echoes into our countries’ past, moving from one to another, skipping between centuries and experiences, sometimes going into detail, at other times speeding ahead without much time to qualify or to doubt. The thing is, the book has a thesis that seldom allows for these small details, a thesis that is not historical but metahistorical—or, as Miguel de Unamuno would have it, intra-historical: Latin America is the land of a triple condemnation: the diabolical wealth from mining (that left almost nothing), the brutal order of the sword (that destroyed almost everything), and the fanatical cult of the stone, which crushed freedom.
A woman appears at the beginning, as a metaphor for all the metaphors of this metaphorical book. She is Leonor Gonzáles, who lives in the mining town of La Rinconada, Peru, situated at an altitude of 5000 meters, “the highest human habitation in the world”. Her life story, as Arana sees it, summarizes five hundred years of history. Within her soul live three indelible presences from the past. Leonor lives enslaved to pallaqueo, that is, the process of picking out silver by hand. Leonor is a victim of the sword, as vulnerable to brute strength as her indigenous ancestors were before her. Leonor clings to the stone of her religious beliefs, as unshakeable as the stone in which the spirit of Juan Ochochoque, her deceased husband, is resting. Leonor’s story began many years ago.
Fleeing from the violence of the Shining Path, Juan Ochochoque settled in La Rinconada, where he met Leonor. The work he did in the mines is called cachorreo: thirty days without pay carrying the mineral on his back, only then, if he is lucky, to find a nugget of gold for himself. All of a sudden, an avalanche put his son’s life in danger. Juan saved him, but his lungs had been infected by the chemicals. A severely ill Juan traveled to Cuzco to make a plea for his health at the church of Santo Domingo, the very site where before the Conquest the golden Inca temple of the sun had stood. But he had come too late, the doors were closed. Juan didn’t have the money to wait till the next day, nor to come back on a different one. He was dead within the week.
From Arana’s perspective, Juan Ochochoque’s life and death becomes a metaphor for mining slavery in Latin America. His forebears—Incas, Aztecs and Mayans—covered their temples in gold. They were bound together, supposedly, by a single cosmology—isolated, fearful and eternal: Ai Apaec, who has survived under the name “El Tío” (The Uncle) in South American mining culture, and who also turns out to be the Mayans’ Kinich Ahau and the Nahuas’ Coatlicue: “A Pan-American god”. The Spaniards from Extremadura were the conquest’s main protagonists, “sons of war” who “had all inherited a strong loyalist and fighting spirit”, more adventurers than mercenaries, who did also revere their god, but, as Arana sees it, revered gold more: “If Spain demanded that priest and notaries accompany them, they would comply, but it was seizure and booty that mattered most, not missionary work or the letter of the law.”
Out of the brutal clash between Indians and Spaniards a new world was born, not a world of harmony but one of imposition. From the heartrending image of churches placed on top of the ruins of indigenous temples—which are particularly visible in the extraordinary city of Cuzco—Arana extracts her idea of colonialization. It means, in essence, “to strip locals of all power, construct churches atop their temples, palaces atop their places of government, and redirect their labor to the mines.” While the mines were, according to one priest’s contemporary description, “living images of death, black shades of eternal hell,” the palaces in the great viceregal cities like Mexico and Lima showed off the latest shipment of Chinese and Japanese art brought over on the Manila galleons.
Did this dual order change radically following independence? According to Arana, it did, but only in the surface froth of political days, not in the deep sea of history that leads to today’s Peru. Is the boom in extractive industries and raw materials not an echo of the colonial mining peak? Today’s owners are after all moved by “a blind, overriding ambition not unlike the one that fueled the dreams of Pizarro.” “No industry characterizes the Latin American story more vividly than mining.” Arana argues. In this lottery (as Adam Smith called it), Latin America’s life continues to be gambled. It is no small paradox that Spain, the vanguard of globalization in the 16th century, left in its historical wake a legacy of poverty, abuses, resentment and distrust. The Latin American character —Arana states— began to be carved out centuries ago, with that luminous wound, silver.
Silver is followed by sword. Carlos Buergos is a “marielito” who barely survives in the United States having spent eleven years in prison for drug trafficking. What is a “marielito”? A fugitive from the Cuban utopia. His childhood as A petty thief came to an end when his father sent him to the “ten million harvest” and he witnessed somebody being killed with a machete. Soon afterward he received the order to enlist to fight in Angola, where he suffered injuries to his skull and distress to his soul. On his return, sick, abandoned and unemployed, he devoted himself to the theft of horses to sell for meat. He did time in prison. Following his release, he tried to flee Cuba, an act of high treason to the country which, in retaliation, condemned him to further imprisonment. In 1980, his Calvary seemed to be at an end: the government sent him off to Florida from Mariel Harbor as one of the thousands of delinquents that Castro mixed with the more that 125 thousands exiles that fled. In the United States, Carlos worked as a waiter and dishwasher. With a bullet wound, sick, living in a neighborhood filled with drug dealers and addicts, he became one of them himself. The Calvary of violence that began in Cuba has no end.
Carlos Buergos’s Calvary is a metaphor for Cuba. The conquistadors massacred Caribs and Taínos until they had succeeded in eliminating them altogether. Fray Bartolomé de las Casas (the legendary 16th-century Dominican friar that wrote numerous treatises in defense of the native populations in America and is known the “Apostle of the Indians”) is the witness to this tragedy. But those cruelties are, in turn, an echo of what the indigenous people themselves inflicted on other people prior to the conquest, not only in Cuba but in the whole broader American territory. When they are all defeated by the Spanish sword, the system it imposes does not lead to the people’s autonomy but their subjugation: it forbids certain crops, it forbids trade between colonies, it forbids the slightest freedom of conscience, it forbids printing. That is, according to Arana, the only way to explain the ferocity of the response: the rebellion of the Pueblo Indians in 1680, the rebellion de 1781 of Tomás Catari in defense of the traditional rights of the Aymara Indians, and in those same years the “Gran rebelión” of the mestizo Tupac Amaru in Perú, the greatest uprising in three centuries of Spanish rule before the wars of Independence.
Two huge settings serve as theaters of the wars of independence. South America, with the dazzling Simón Bolívar, and Mexico, with its zealous insurgent priests. Independence came, but not peace, and not prosperity. The sword was still in command. The dawn of the drugs trade in Mexico occurred when the landowners murdered the Chinese railway workers to get hold of their opium fields. “Almost the entire population outside of Mexico City was landless and indigent. And restless. They still are,” says Arana. Centuries after Hidalgo, Zapata and Villa, Mexico has never stopped being one of the most dangerous countries on earth. The sword ruled in Paraguay, with the silent tyrant Dr Francia the sword ruled in the war of independence in Cuba the sword ruled in the dictatorships of Chile, Argentina, Brazil, Uruguay and Peru. How is one to explain such persistence and ubiquity? Arana concludes: by the Spanish sword: “The fundamental instability of a region defined five hundred years before by Spanish and Portuguese conquistadors: the essential exploitation, the racial divisions, the extreme poverty and degradation of the vast majority . . . the corrosive culture of corruption.
Was it not possible that the sword might be replaced by the law? Arana doesn’t think so. The different caudillos (Santa Anna, Rosas, Bolívar), put somehow into the same category, abandoned their liberal ideas to become dictators. In Mexico, according to Arana, little came out of the liberal Reform generation that in 1857 drafted a constitution. The long Porfirio Díaz period (1876-1911) was a nightmare: “Corruption, repression, rapacious profiteering became Díaz’s trademark, even resorting to the old Spanish practice of shaking down the masses where funds where short”. But the Díaz case is emblematic: dictators like him were plentiful in the region in the 19th century, and they “were all too willing to auction their countries to the highest bidder.” The sword, finally, comes back in the Mexican revolution, which Arana describes as “a fierce race war” that left hundreds of thousands dead.
The sword ruled in Latin America. The sword ripped apart Somoza’s Nicaragua, Colombia, the Dominican Republic. The sword is origin and destiny, the sword is in people’s genes: “the region is overwhelmingly, numbingly, homicidal.” Tina Rosenberg—cited by Arana—has put it like this: “Quantity is not the whole issue. Violence in Latin America is significant in part because so much of it is political: planned, deliberate. It is different from the purposeless, random, individual violence of the United States. It is more evil.”
But what are the passions that take up the sword? “The triumvirate of race, class and poverty are almost always at the root of things in Latin America,” Arana argues. “It is why the culture of violence persists”. Even in the most peaceful countries in the region, she writes, “political climates in these volatile nations could flip, demagoguery could return, and the people would be sent barreling through the cycle again.” In Arana’s analysis, Latin America is unable to deal with the violence due to corruption and impunity, as rampant in colonial times as they are today. Even democracy (such as the long-standing and stable democracy found in Colombia) does not seem to help. The war against organized crime in Mexico with its slipstream of hundreds of thousands of deaths is the most recent proof of the dark historical fate.
After silver and the sword comes the stone. Its incarnation is the Catalan Jesuit Xavier Albó, a missionary in South America. His father was killed in the Civil War by the republicans, his town destroyed by Francoist planes. He arrived at the continent very young, he learned Quechua perfectly in Cochabamba, at a time in Bolivia when great social changes were taking place (Paz Estenssoro’s coming to power, the nationalizing of the mines). What Albó found in the New World is in a way the same things his ancestors saw there, Arana writes: “a faithful vastly more attuned to nature, their cosmic orientation tied keenly to the land beneath their feet, the sun overhead, the rains in between.” In Bolivia he finds himself in a country with a racial and linguistic “apartheid”, where only the “whites and near-whites” prospered. Albó lived in Ecuador, Piura and Lima. Everywhere he found indigenous people and even mestizos who were intimidated, condemned to resignation. Though he got along with some Liberation Theology priests (such as his friend Luis Espinal, who was murdered by the Banzer dictatorship), he remained apolitical. Albó, Arana reminds, was at one point an adviser to Evo Morales, but when he witnessed him turning into a despot, he became his critic instead. According to him, this society could only heal if supported by three pillars: economic justice, social equality and educational opportunity—simple, but hard to attain.
The Stone of faith. It was a consolation, in a way. “Indeed,” Arana writes, “the sanctity of Stone seems to have united the spiritual life of the indigenous throughout the hemisphere.” Stones of churches, stones of temples. But if we are talking about stones and about faith, not only does the conquest condemn us, but the pre-Columbian world, too. It was with stones, and upon stones, that human sacrifices were performed, including those of children. The American peoples did not invent these things, it’s true, but they practiced them thousands of years after they had been forgotten in the Old World.
What was the conquest of Mexico? According to Arana, “Without the hordes of Christianized Indians who marched with Cortés against the Aztec capital, Spanish would not be spoken in Mexico today.” Cortés and Moctezuma inhabited worlds that were defined by faith. But in the order of things, religion was not number one—number one was gold. “Montezuma’s high priests were lulled into believing that [Cortés’s] true gods were gold and silver.” Which was why Arana contends that the Indians found Cortés’s reverence for the first Franciscans so strange. The unlucky indigenous people, blind to their misfortune, “had not factored entirely that, with the advent of twelve humble men, the last shred of their civilization would be taken from them.” The cross and the sword. Corrupt, simoniacal and bureaucratic, the church colluded with the crown: one to recover believers, the other to exploit the silver.
As she deals with the Stone of this faith, this third angle of oppression, Arana does suitably qualify her thesis. It was not all gloom in the spiritual conquest. Bartolomé de las Casas managed to achieve a recognition of the Indians’ humanity. The laws were ignored by the conquistadors, but at least the encomiendas (land and people allotted as property to the conquistadores) were suppressed. The work of evangelization was entrusted entirely to the friars. One chapter of this convergence of indigenous people and friars stands out, and deservedly so: the Arcadia that the Jesuits built with the Guaraní people in the jungles of Paraguay until their expulsion in 1767.
Although the church had, according to Arana, “grown skilled at glorifying itself and lining its pockets, it had also accomplished considerable good” (Indian courts, missions, hospitals, etc.). As John H. Elliot has convincingly demonstrated, Arana points out that Anglo-America never produced characters like Motolinía, Las Casas or Sahagún, and even the debate over the Indians’ humanity is notable for having taken place and having been convened by a king. Unlike the Anglo-Saxon colonization, the Spaniards absorbed the Indians, a process that was partial but not inconsequential.
Those syncretic peoples received the Jesuit Xavier Albó in the mid-20th century. The priests never stopped catechizing them. The protestant ministers also promised them a life of “miracles, signs and wonders,” Arana writes. Liberation theology understands that “if Latin America’s most pressing wound was injustice—its gaping abyss between rich and poor, white and brown, privilege and neglect—it was incumbent upon the Church as God’s champion to address this flagrantly un-Christian state of affairs,” Arana says. This is why the spirit of Las Casas is embodied in the bishop Samuel Ruiz and his apostolic relationship to the Zapatistas. Sometimes the stone genuinely does seek some redemption.
The lives of Juan Ochochoque, Carlos Buergos and Xavier Albó are individual tales. Each one apart is emblematic of the historic suffering endured by millions of people on the American subcontinent. But when connected to one another in a novel or a Netflix series, they don’t work. They are significant stories, and deeply moving in themselves, but not in relation to the other stories and of course not in relation to their own past, with which they connect in such a general way as to become artificial, forced and, sometimes, false. The storyteller in Arana obscures the novelist.
This is clearly visible in specific examples. There are countless of them. To a theorist of history, who flies like an eagle over the whole continent and over centuries, these inexactitudes, exaggerations or falsities might seem trivial. So broad and generous is the canvas she paints that it might seem mean to point them out. But to a historian—who, after all, ought at least to try to serve particular truth—these mistakes stain the canvas, they distort it.
Here is a selection. I’m sure an Argentine, Chilean, Uruguayan or Colombian historian would have similar objections to those I have about how Mexico is dealt with. There was no “pan-American God” among the indigenous people of America. The Aztec empire was very different from a mere “agglomeration of tribes,” as she describes it. The shipwrecked conquistador Jerónimo de Aguilar was not a priest, only a friar. His companion Gonzalo Guerrero was neither priest nor friar, so would have been unlikely to be ashamed to reveal himself to Cortés’s men as a “fallen Franciscan,” as Arana writes, for having a Mayan wife and children. Religious fervor was as genuine among the Conquistadors as their thirst for glory and riches. The Franciscans did not snatch away from the Indians the “last shred of their civilization,” rather they saved it for posterity in important works like the Florentine Codex.
Cortés’s personal dominions did not stretch “from the sands of the Sonora Desert to the jungles of Lacandon,” since he possessed towns and villages that were scattered without any geographical continuity over a much less extensive area, between Michoacán and Oaxaca. Far from seeking to “strip locals of all power,” the Spanish crown relied substantially on the indigenous nobles and chiefs in the establishing of the new order. The “rigid caste system that Spain had created” was surprisingly flexible, at least in Mexico. The Archbishop of Mexico never sent “warrior priests” against the insurgent priest Miguel Hidalgo. Our Reforma was not a racial fight between “the old white élite” and “the darker race,” but a conflict for the country’s political liberties and economic modernization. What characterized the decade of the Restored Republic was not “turmoil and civil unrest” so much as the flourishing of civil liberties. The Porfirio Díaz government did not resort “to the old Spanish practice of shaking down the masses where funds were short,” but rather presided over a long period of material progress, which has been documented by the most critical liberal historians, such as Daniel Cosío Villegas. The Mexican revolution was not in any sense a race war, it had its origins in the struggle for democracy and rural land ownership. The plundering of the Chinese opium trade was not connected to the railways, and nor was it the work of the “landowners,” but of the Mexican mafias.
But the problem really gets serious when in between the storyteller and the novelist there appears the theorist of history, the historicist or geneticist of the Latin American soul. Most of Arana’s generalizations are unsustainable. Perhaps the fundamental problem with this book resides in the extrapolation of the specific Peruvian history to the general history of the Iberoamerican peoples. Latin America is not homogenous very important features like melez—racial miscegenation—vary from Argentina to Bolivia to Mexico. Bu melez was not a process in which “there was no choice,” since the Anglo-Saxon case shows that there was indeed a cruel alternative: containment and annihilation. Mestizaje is not contemptible: in it we find the greatest Latin American (and especially Mexican) contribution to global culture. Spanish colonialism cannot be reduced only to the extraction of wealth, slavery, racism and oppression: it was also a rich and complex cultural endeavor. Throughout, Arana deemphasizes the catastrophic effect of epidemics on Indigenous peoples, ascribing demographic collapse almost exclusively to acts of genocide. The three centuries of peace experienced by the Viceroyalty of New Spain—which until its final years did not have a formal army—cannot be denied by the marginal rebellion of the Pueblo Indians. Mexico has not lived through continuous generalized violence since its independence, but rather has enjoyed long and sustained periods of peace that encouraged the building up of solid social and economic institutions. In countries like Venezuela, wars have had an unmistakable racial component at their root, but internal conflicts in Mexico have almost always had different causes: the separation of religious and civil power, a lack of democracy, freedom, social justice.
Latin America is no more “overwhelmingly, numbingly, homicidal” than Europe with its two world wars, China with its “Great Leap Forward,” Russia with the Soviet purges and the Armenian genocide of 1915, the United States with its countless wars, not to mention the Jewish holocaust. It is impossible to claim as Arana does that “no industry characterizes the Latin American story more vividly than mining” without excluding from this history countries as vast as Argentina or such productive periods such as the industrial, manufacturing and agricultural development that Mexico has experienced since the liberalization of its economy in the 1990s. The history of Brazil is also quite different from the pattern that Arana describes. The impact of European immigration in the region since the 19th-century left another huge imprint that doesn’t fit in the general scheme. And last but not least, the role of liberal thought in this continent has been much more real and active than Arana’s perspective acknowledges. Bello, Mora, Alberdi, Sarmiento, Montalvo, Justo Sierra are not mere footnotes in Latin America’s history. Nor are the arts, which have had remarkable exponents in the region since pre-hispanic times. These creators have not ignored the afflictions of our history, but nor can their work be reduced to them.
Is violence inscribed in the Latin American genes? Is brutality so profoundly imprinted in those people that it is accepted as a norm, as a way of life? Arana thinks so: transgenerational epigenetic inheritance, DNA that is marked by the abuses and horrors of the parents and grandparents. Something that is at least debatable, becomes the main explanation of life and people in the whole of Latin America. “We believe failure is bred in the bone,” Arana writes. This is why Latin American history is a constant pendulum between street violence and government violence. It’s all in the our genes! The clinical conclusion is a strange one, in truth: until Latin America understands how silver, sword and stone have shaped its historical physiology, it cannot have salvation.
As apocalyptic fantasies go, it’s not bad. As a historical analysis, it’s unacceptable. There was more, much more, in the plural, complex, profound, diverse history of this vast universe that for convenience we call Latin America. Much more than silver, sword and stone. There was and is more, so much more.
Özellikli resim: The Battle of Puebla, Mexican School, 1862