Call of Duty: Ghosts PC incelemesi
call duty ghosts pc review
Call of Duty: Ghosts, bir Alman Çoban'ın cip sürüyormuş gibi göründüğü erken bir sahneye sahip. Bu hemen hemen en iyi kısmı. Geri kalanı sadece gürültülü. Acımasız bir patlayıcı set parçaları, bağıran adamlar ve silah sesleri akışı, Michael Bay'in kırık, anlamsız zihnine bakmak gibi.
Action auteur'un eserleri gibi, yıkılan binalar yapmayı ve inanılmaz derecede sıradan yükseklerden düşmeyi başarıyor.
Ghosts, yıllık franchise'ların doğasında bulunan kaçınılmaz sorunları mükemmel bir şekilde özetliyor ve serinin on yıllık performansındaki en zayıf Call of Duty oyunu olarak duruyor. Infinity Ward and Co.'nun diğer tüm taksitlerde olduğu gibi, ara sıra ortaya çıkan parlak kıvılcımlar çıkararak onları ayırdığından emin olmak için kutuları işaretlediği bir kontrol listesi. Kar seviyesi, çöl seviyesi, gizlilik seviyesi, oynanabilir bir karakterin öldüğü kısım ve 1.562 komut dosyası yazılmış patlama var.
Infinity Ward'dan birinin kafasında karıştıran iyi fikirleri vardır. Bunu biliyorum, çünkü serideki onuncu çekirdek oyunun kurulumu gerçekten ilgi çekici. Büyük fatih Amerika, gezegenin azalan enerji kaynağını ele geçiren devasa bir düşman gücü tarafından ezilerek teslim olmak için arka ayaktadır.
Dayanak noktası, maalesef tasarımı bilgilendirmiyor. Kendi adını taşıyan Ghosts'u - seçkin askerlerden oluşan bir ekip - daha büyük, daha gelişmiş bir güçle başa çıkmak için gerilla taktiklerini kullanan sağlam, bitkin hayatta kalanlar yapmak yerine, kahraman ve arkadaşları, daha önce sayısız kez gördüğümüz aynı dansa zorlanıyorlar.
Hayaletler en yeni oyuncaklara sahip: uzak keskin nişancılar, köpek kameraları, silahlarındaki flaş ışıkları, tanklar, helikopterler, uçak gemileri ve sınırsız kaynaklara sahip yakın gelecekteki bir savaş gücünden bekleyebileceğiniz diğer her şey. Karada, denizde ve hatta uzayda sırtlarında dev hedeflerle dalga dalga peş peşe katlettikten sonra büyük bir kolaylıkla gerilim veya tehdit yok. Bunlar, istediklerini yapabilen agresif süper askerlerdir.
Ve öncüle yönelik daha önceki övgülerime rağmen, bunun da sorunlu olmadığını iddia etmiyorum. Call of Duty: Ghosts'un 'büyük kötüsü' Rusya ya da Orta Doğulu bir terörist grubu değil - bu kez Infinity Ward gözlerini kötü Güney Amerika'ya, özellikle de Güney Amerika uluslarının bir karışımı olan kurgusal 'Federasyon' a dikti. bir şekilde dünyayı ele geçirdi.
Infinity Ward’un spekülatif bilim kurgu öyküsünün Amerika’yı bir kez daha “Johnny Foreigner” ın kurbanı yapması yeterince garip, ancak geliştiricinin Federasyona kendi sesini verecek iyi bir zevki bile yok. Bunun yerine, bu ahlaki açıdan iflas etmiş kötü imparatorluğun yüzü eski bir Hayalet, Rourke, başka bir Amerikalı ve Güney Amerika halkı sadece vurulmak ve İspanyolca ara sıra bağırmak için var.
Anlatı, yalnızca Hayaletleri dünyanın dört bir yanındaki (ve üstündeki) belden yüksek duvarlarla çevrili koridorlarda insanlara ateş etmeye itmek için kullanılan itici güçtür. Beş veya altı saatlik kampanyanın çoğu, A noktasından B noktasına koşan oyunculara sahiptir, hepsi birbirine sorunsuz bir şekilde karışan çok yumuşak itfaiyelerle noktalanmıştır. Sonsuz bir koridorda koştuğunuz, hiç düşünmeden ateş ettiğiniz ve bir sonraki kurşunun bu sefil duruma bir son vereceğini umduğunuz korkunç bir kabusa benzer. Bazen oyun, 'Hattın Sonu' gibi görev başlıklarıyla sizi her şeyin bittiğini düşünmeniz için kandırır, ancak bu korkunç bir yalan ve devam ediyor.
Zavallı düşman askerleri için bir fikir verin, çünkü daha da kötüsüne sahipler. En sıkıcı güç fantezileri için yemden başka bir şey olmayacakları için, ölüm arzusu olan basit klonlardır. Tamamen vurulmak üzere getirilmiş, on saniyeden fazla hayatta kalabilmek için tek umutları, başsız tavuklar gibi siper arasında gidip gelme yeteneklerinde yatıyor. Belki de beyin tavasındaki bir kurşun aslında merhametlidir.
Bazen düz bir çizgide koşma ve zihinsel olarak normalin altında klonları vurma monotonluğu, düğme komutlarıyla bölünür. N veya F'ye basmanız gerekecek - ancak yalnızca size söylendiğinde - ve bir dakikalığına uzaktan kumandalı bir keskin nişancıya komuta edeceksiniz, ama sonra jeneriğe doğru ileriye doğru akılsız yürüyüşe geri döneceksiniz.
Bir örnek diğerlerinin üzerinde öne çıkıyor ve beni birkaç dakika güldürdü. Bir gökdelenin ışıklarını kestikten sonra, Hayaletler kendilerini taslak olmayan bir odada birkaç düşman askeriyle karşı karşıya bulurlar. Bu düşmanların normal olarak ortadan kaldırılması kolaydır, ancak bu mücadele yalnızca bir kez kullanılan bir özelliği göstermek için vardır: flaş ışığı. Flaş bağlantısının açılması, bu savaşta sertleşmiş askerleri, sadece kör değil, ağlamaktan başka bir şey yapamayan, korkmuş bebeklere dönüştürür. Bu çok komik ve anlamsız ve oda boşalır kaldırılmaz, N düğmesine tekrar basılmalı, flaşlar kapatılmalıdır ve bu, tüm güçlü yanıp sönen ışıkları en son gördüğünüz zaman.
Beni kampanyanın sıkıntısından atlatan tek şey, manzaraya hayran olabildiğim anlardı. Infinity Ward, Hollywood'un büyük bütçeli aksiyon filmleriyle omuz omuza duran bir başlık yaratmak için elinden geleni yaptı. Altında Dünya tarafından cüceleştirilen Odin yörünge silahından, paraşütle atlarken yere düşen devasa bir gökdelene kadar, savaşmak için bu kadar tepeden nefes kesici arenaları biçimlendirebilecek çok az geliştirici var.
Bu maalesef eğlenceli savaşlara dönüşmüyor - muhteşem ortamları keşfetmek için herhangi bir fırsat bile yok. Call of Duty: Ghosts apes filmlerinde olduğu gibi, bu yerlerde etkileşimli hiçbir şey yoktur, hepsi sadece vitrin süslemesidir. Devasa binalar kendilerini basit koridorlardan başka bir şey olarak göstermiyorlar, kapılar sadece takım arkadaşlarınız bunu sizin için yapmaya karar verirse açılıyor ve tüm şehirler dar geçitlere ve birkaç eve doğru küçülüyor. Bunun istisnası, su altı görevi ve iki kısa uzay görevidir, çünkü hareket artık iki boyutlu bir uçakla zincirlenmez ve içinde hareket etmek için daha fazla alan vardır. Ancak bu dövüşler yine de ilerlemek, siper bulmak, işaret etmek ve çekim.
Kampanya konusunda tam bir Debbie Downer olmak istemiyorum, bu yüzden yukarıda bahsedilen Alman Çoban Riley'yi sevdiğimi itiraf edeceğim. Oyuna tamamen anlamsız bir katkı ve arada sırada çalıştığı gizli bölümler gülünç derecede kötü, düşmanların üzerine atladığı, dişlerini gıcırdattığı, hırıldadığı, onları dehşet içinde çığlık atarken bıraktığı, tam öndeki adam farkına varmadığı - ama o çok tatlı. Belki köpekleri gerçekten çok seviyorum veya belki de Riley'nin kişiliğe sahip tek karakter olmasıyla bir ilgisi var.
Muhtemelen en iyisi, Call of Duty oyuncularının önemli bir kısmının tek oyunculu unsuru umursamamasıdır, çünkü Alman Çobanlarını gerçekten sevmediğiniz sürece oynamak için kesinlikle bir neden yoktur. Çok oyunculu bileşen, insanların her yıl geri gelmesini sağlayan şeydir ve Call of Duty: Ghosts'un çok oyunculu olduğuna dair tek bir şüphe duymadan güvenle söyleyebilirim. Ve sorun değil.
Ancak kampanya gibi, çok oyunculu da Black Ops II henüz bir yaşındayken ve çok şey kattığında varlığını haklı çıkarmak için yeterince şey yapmıyor. En dikkate değer eklemeler, bir kadın olarak oynayabilmek ve zombiler yerine uzaylılarla savaşma şansı. Bununla birlikte, son birkaç taksidi oynamadıysanız, o zaman kesinlikle diğer oyuncuları biçme saatlerinden daha kötüsünü yapabilirsiniz.
Eski güzel takım ölüm maçı ve kampanyadan alınan arenalar gibi klasikler gibi, bir öldürmenin sizi güçlendirdiği ve aynı zamanda bir oyunu başlattığı Jason Statham'dan ilham alan roman 'Cranked' moduna kadar, aralarından seçim yapabileceğiniz harita ve modlar konusunda hiçbir eksiklik yok. Katliam ve kargaşaya ayak uyduramazsanız patlamanıza neden olacak zamanlayıcı.
Infinity Ward kesinlikle sınırları zorlamasa da, yetkin, gösterişli çevrimiçi savaş bölgelerini nasıl yapacaklarını bildiklerini inkar etmek mümkün değil. Oldukça yumuşak askeri üsler ve harap olmuş kasabalar bile sayısız yol, saklanma noktaları, keskin nişancı tünelleri, açık ölüm bölgeleri ve önemli miktarda dikeylik ile ustalıkla hazırlanmış. Oyunun hayatının bu erken aşamasında, bu karmaşık haritaları keşfetmenin ve mükemmel bir pusu için noktaları veya düşman üslerini veya çirkin küçük noktaları ele geçirmek için en hızlı, en güvenli rotaları bulmanın çocuksu bir zevki var.
Stonehaven grubun en iyisi, en azından eğer - benim gibi - haritaları ne kadar ziyaret etmek istediğinize göre gizlice yargılıyorsanız. Stonehaven'ın kalbinde dağınık bir kale ve etrafını çevreleyen şirin tarlalarla kaplı sarp tarım arazileriyle İskoçya'nın kırsalında oyuncuları birbirine düşürdüğü için bu seçimde bazı önyargılar var. Piknik yapmak için güzel bir yer olmakla kalmaz (tüm ateşli adamlar kaçtıktan sonra), muhtemelen oraya gitmek için uzaklara gitmeme gerek kalmazdı.
Battlefield 4 ve Call of Duty: Ghosts, doğal rakipler gibi görünebilir, ancak çok farklı iki canavar. Bununla birlikte, Activision’ın sonuncusu, EA’nın topraklarında bazı hamleler yaptı: yani kampanyaya biraz hafif araç savaşı ekleyerek, ama daha da önemlisi, Battlefield 4’ün saçma bir şekilde adlandırılan levolution özelliği ile kafa kafaya giden çok oyunculu haritalara dinamizm katarak. Bazen etki oldukça serttir ve Strikezone'da kampanyadaki Odin yörünge topu, araziyi tamamen değiştirerek savaş alanını harap etmek için kullanılabilir. Başlangıçta böyle bir yıkıma neden olmak güçlüydü, ancak - Ghosts'taki tüm 'dinamik' şeyler gibi - her seferinde haritayı aynı şekilde değiştirerek senaryo yazılmıştı.
Çevrimiçi formülde yapılan çoğu değişiklik, küçük değişikliklerdir veya hafif bir bükülme ile önceki özellikleri geri çağırır. On özel asker bir araya getirilebilir, takım puanları ile kilidi açılabilir - hemen hemen her şeyin kilidini açmak için kullanılan para birimi - ve her homurtuya Modern Warfare 3'e geri dönen ve onlara eklektik bonuslar sağlayan avantajlar ekleyen üç özel teçhizat atanabilir. Yeniden yükleme hızını veya düşman hedefleme sistemlerine karşı direnci artırmak.
Tam anlamıyla sıfır sürpriz sağlamasına rağmen, ara sıra Ghost’un çok oyunculu oyununun nasıl bir türev olduğunu unutup, düşmanlarımı avlama ve ilk oyunuma atladığım zamanki kadar korkunç olmamaya çalışıyorum. Ancak maçın sonunda 'orada bulundum, bunu yaptım' hissini bir kenara atmak imkansız. Diğer çok oyunculu oyunlar yıllarca sağlam oyuncu tabanlarını korurken, oyuncuların Black Ops II'yi terk etmesini ve masaya çok az şey getiren yepyeni bir oyuna girmesini beklemek saçma görünüyor.
Bu yıllık franchise'ı yutmayı daha da zorlaştıran Call of Duty'nin teknik eksiklikleridir. Nispeten güzel bir oyun olmasına rağmen - son derece sınırlı bir renk paleti size göreyse - aynı zamanda kötü bir bağlantı noktası olma kokusuna da sahiptir. Optimum video ayarları seçeneği düpedüz bir yalandır ve Activision'a göre önerilen sistem özellikleri dahilinde (Intel i5-3570K @ 3.40 GHz, 8 GB) bir teçhizatta sorunsuz çalışmasını sağlamak için oldukça fazla ince ayar yapılması gerekti. RAM, GeForce GTX 670 ve Windows 7 64-bit).
Ve video ayarlarını her değiştirdiğimde, görev giriş videosuna (her biri yorucu bir şekilde basmakalıp ve aynı zamanda kekemeye eğilimli) şahit olmak zorunda kaldıktan sonra bir kontrol noktasına geri yönlendirilecektim ve sadece umut etmeliyim Tekrar oyalanmak zorunda kalmazdım. Tüm bu saçmalıklardan sonra bile, fps'im rastgele bir burun dalışı yapıyordu ve grafiksel hatalar, ortalama olarak yaklaşık bir görevde çirkin kafalarını kaldırıyordu.
Zaten kirli olan optimizasyonun üstündeki büyük pislik, buggy fare kontrolleridir. Diyelim ki nişangâhın hemen yanında duran bir düşmandan diğerine geçmesi gibi küçük düzeltmeler sık sık neredeyse 180 derece hareket etmeme neden oluyor. Bir dizi sözde 'düzeltmeye' rağmen, bu sorunu çözemedim ve bu çok oyunculu modda da kampanya sırasında olduğu kadar yaygın. Doğruluğun anahtar olduğu bir oyunda, bu küçük bir sorun olmaktan uzaktır.
Call of Duty: Ghosts, en takıntılı hayranların göz atması için çok az neden sunuyor. Çoğu zaman, her ikisi de olmayı başardığı anlar olsa da, düpedüz korkunç olmaktan ziyade, vasat ve korkakça olmaktan zevk alır. Eğer bu bir uyandırma çağrısı değilse, aşağı yukarı her yıl aynı şeyleri bir kez ve her şey için göstermek sadece bir franchise kalitesini düşürmeye hizmet ediyor, o zaman ne olduğunu bilmiyorum. Tamamen utanmaz ve şüphesiz olağanüstü derecede iyi satacak.