Bir tane daha ekose kloş etek diktim. Aslında daha önce yayınladığım siyah-parlement etekle aynı gün diktim. Hatta fotoğrafları da aynı gün çektim. Bu yüzden kombin aynı:)Dikerken sürekli olarak kumaş bana değişik hisler verdi. Tanıdık bir sima görürsünüz de kim olduğunu nereden tanıdığınızı bilemezsiniz ya öyle bir his. Aslında bu konuda çok vukuatlıyımdır. Kimi nerden tanıdığımı kolay hatırlayamam, hele isimleri asla hatırımda tutamam.
Mesela bu konuda en çarpıcı hatıram İstanbul'da öğrenciyken yaşadığım bir olaydır. Okuldan çıktım, Nişantaşından Harbiye'ye doğru iniyorum. Karşıdan tonton bir tanıdığım geliyor: Akraba mı, aile dostumuz mu, komşumuz mu aniden çıkaramıyorum. Ama tüm sevecenliğim ve samimiyetimle gülümseyerek yaklaşıyorum, o tanıdık yüzde bir ifade değişikliği yok! Neden bana soğuk davranıyor ki? Derken düşüyor jeton: Dank! (Sahi eskiden jetonlu ankesörler vardı değil mi?) Adam tabi ki soğuk davranacak: Ben onu tanıyorum ama o beni tanımıyor! Gerçi sevgili Zeki Alasya da beni tanısaydı eminim selamımı alır, halimi hatırımı sorardı!
Bu kumaşın bana tanıdık gelmesi renklerinden olabilir mi acaba? Sarılar ve lacivertler el ele vermiş siyah ve grilerle dans ediyorlar ekoseli ekoseli. Bu durumda kumaşın artanından koyu Fenerbahçeli kardeşimin açık Fenerbahçeli kızına bir etek dikmeliyim. Gülce açık Fenerbahçeli çünkü ana sınıfında babasının takımını bırakıp güzel öğretmeninin 3. kümedeki memleket takımını tutmaya başlamıştı.
Ben takım tutmam ama neme lazım "bir gün herkes Fenerbahçeli olacak" diyorlar. Eteğim hazır olsun şimdiden.