2013’un sonunda ve yaklaşmakta olan 2014’in başındaki Japonya’nın askeri inşaatı savaş sonrası tarih Ülkenin “normalleşmesinin” uzun yolunda önemli bir aşama olarak Japonya.
tarih öncesi
Terimin kendisi, 90'lerin başlarındaki Japon siyasal seçkinler arasında ortaya çıktı ve en genel haliyle, hem II. Dünya Savaşı'ndaki galipler tarafından uygulanan ve hem de gönüllü olarak kendilerine uygulanan iç ve dış politikadaki tüm kısıtlamaların aşamalı olarak bırakılmasını ima etti. ülkenin hükümeti.
Birincisi, 1947 Anayasası ve esas olarak (yalnızca değil), “Japonya’nın hükümetler arası sorunları çözme ve silahlı kuvvetlere sahip olma aracı olarak savaşı kullanmayı reddettiğini” açıklayan 9 makalesi. İkincisi - “üçü olmayan” ilkelerinin benimsenmesi (gelişmemek, sahip olmamak, ülkesine girmemek) doğrudan nükleer ile ilgilidir. оружияJapon şirketleri tarafından üretilen silah sistemlerinin ihracatı. Son iki ilkenin yasal olarak tesis edilmediğini ve 60'lerin sonunda Japon hükümeti tarafından gönüllü olarak üstlenilen yükümlülükler olduğunu bir kez daha vurgulamak gerekir.
Askeri inşaat yapısının yanı sıra mevcut "Japonya Öz Savunma Kuvvetleri" nin (SSOR, fiilen tam teşekküllü silahlı kuvvetler) kullanımının önündeki önemli bir sınırlayıcı, sanatın böyle bir devlet yorumudur. BM Şartı'nda öngörüldüğü gibi “toplu öz savunma” olarak bile kullanılmalarını yasaklayan 9 Anayasası. Bu kısıtlamanın sonucu, örneğin Japonya’ya giden ve bazı “üçüncü şahıslar” tarafından denizlere saldırılan bir Amerikan gıda konvoyunun Japon Donanması tarafından korunmayacağı varsayımsal bir durum olabilir. Sadece bugün bunu yapmaya hakları yok çünkü.
Bununla birlikte, bu tür durumların paradoksu tamamen dışsaldır, çünkü ABD-Japonya Güvenlik Antlaşması'na göre, 1960’te kabul edilen nihai şekliyle, Japonya aslında ulusal güvenliği sağlama sorununu ABD’nin ellerine aktarmıştır. Bu tamamen sözde ile tutarlı. Ülkenin bütün güçlerinin ekonominin restorasyonuna ve kalkınmasına odaklandığı “ülkenin savaş sonrası ilk başbakanının adından sonra” “Yoshida doktrini”.
Soğuk Savaş sona erdiğinde, Japonya dünyanın ikinci ekonomisi olmuştu ve bu da Yoshida Doktrini'nin hedeflerine ulaşmayı kastetmişti. Bu bakımdan, Japon kuruluşu giderek daha fazla tükenme ve ülkenin güvenliği ve savunması için tüm yasal çerçevenin gözden geçirilmesini gündeme getiren ABD-Japonya ikili ittifakında “yükümlülükleri eşitleme” gerekliliği hakkında konuşmaya başladı.
Yakın zamana kadar, Japonya’nın “normalleşmesi” süreci, Doğu Asya ülkelerinde, İkinci Dünya Savaşı’nda kendi bölgelerinde kalan Japon İmparatorluk Ordusu’nun sonuçlarını dikkate alarak, dikkatlice ve kademeli olarak gelişti. Bu tür “sakinliğin” önemli bir nedeni de, ekonomik güce dayanan ve tek bir atış yapmadan modern Japonya'nın (aynı zamanda II. Dünya Savaşı'ndaki müttefiki) müttefiki olduğu gerçeğiydi. Kendileri için feci sonuçlar, İkinci Dünya Savaşı sırasında çözülmeye çalıştı.
“Normalleşme” sürecini hızlandırmak
Japonca "normalleşme" nin şu anki ivmesi bölgedeki politik duruma katkıda bulunuyor. Çin’in büyümesi ve ikinci bir dünya gücüne dönüşmesi, sadece Japonya tarafından değil, aynı zamanda diğer komşular tarafından da ulusal çıkarların önündeki en büyük zorluk kaynağı olarak algılanıyor.
“Çin faktörü” Japonya’yı “normalleştirme” sürecinin ana nedenlerinden biri (belki de sadece ana nedenleri) haline geliyor. Güneydoğu Asya'nın bütün ülkelerinin gözünde, Japonya imajının son düşmandan Çin ile yüzleşmede önemli bir desteğe dönüşmesine katkıda bulunuyor. Bu dönüşümün kanıtı, özellikle, ikili ilişkilerin kurulmasının 2013 yıldönümü ile ilgili olarak Aralık 40 sonunda düzenlenen “Japonya - ASEAN ülkeleri” zirvesinin sonucuydu.
Bu aynı zamanda Filipinler için felaket olan “Haiyan” kasırgasının sonuçlarını ortadan kaldırmak için alınacak önlemlere SSOA'nın katılımıyla da belirtilmektedir. İki ya da üç yıl önce Filipin topraklarında bir kapasitede ya da bir başka Japon ordusunda kalma ihtimalini hayal etmek zordu.
Ancak Çin, Japonya'nın ana ticaret ortağıdır ve Tokyo'da uzun süredir onu tehditlerin ana kaynağı olarak belirlemekten kaçınırlar. Bu rol bölgesel enfant korkunç (“korkunç çocuk”), yani DPRK'ya verildi. İç ve dış koşulların kompleksi, bu son derece nankör rolü yerine getirmek için iyi niyetle devam etmekten başka seçenek bırakmaz. Hem Japonya’nın hem de “büyük ağabeyinin” - ABD’nin memnuniyetini, Çin’le karmaşık bir oyunda kendi sorunlarını çözüyor. Washington ve Tokyo'nun en büyük bölgesel rakibi DPRK değil, Çin Halk Cumhuriyeti'dir.
Kuzey Kore, Japon hükümeti 17 Aralık 2013 tarafından kabul edilen dış politika, savunma ve güvenlik alanındaki üç yeni belgede de bahsedilmiş, içerikleri de ülkeyi “normalleştirme” sürecinde yeni ve önemli bir aşamanın başlangıcı hakkında konuşmamıza izin vermektedir. Bu belgelerden, 2013’taki Japonya’nın savaş sonrası tarihinde ilk defa kabul edilen “Ulusal Güvenlik Stratejisi” özel bir önem veriyor.
“Strateji”, bugün Japonya’nın “dünya toplumundaki ana küresel oyunculardan biri” olduğunu açıkladı. Ülke, "bölgede ve dünyada bir bütün olarak barış, istikrar ve refahın korunmasına katkıda bulunmayı planlıyor". “Güvenlik” kategorisi, geniş anlamda, aslında devletin işleyişinin tüm iç ve dış yönlerini içeren anlaşılmaktadır.
“Strateji” nin temel tezlerinden biri, Japonların “deniz milleti olduğunu ve Japonya'nın refahının gezinme ve ticaret özgürlüğüne dayandığını” belirtmektir. Açık ve Kararlı Deniz ilkesi, hem Japonya hem de diğer ülkelerin “barış ve refah temeli” olarak ilan edildi.
Bu tezler, askeri çıkarların yanı sıra, savunma politika stratejilerinin yanı sıra Japon çıkarlarına yönelik tehditleri değerlendirmek için başlangıç noktası haline geldi. Başlıca tehditlerin kaynağı kesin olarak belirtilmiştir - bu, Çin'in Güney Çin Denizi, Tayvan Boğazı ve Doğu Çin Denizi (VKM) üzerindeki etkisini yayan “hızla büyüyen savunma bütçesinin opaklığı” dır. Çin Halk Cumhuriyeti'nin “statükoyu tek taraflı olarak ihlal etmek” niyetinde bulunduğuna dair son kanıtların, Çin Halk Cumhuriyeti Savunma Bakanlığı tarafından henüz tanıtılan “Savunma Hava Savunma Teşhis Bölgesi”, CMD'nin önemli bir kısmından bahsedilmiştir.
“Çin tehdidini” sağlama stratejisinin politik bileşeni, mevcut ikili ittifakları (öncelikle ABD ile birlikte) güçlendirmek ve aralarında Hindistan'ın da bulunduğu bu konuda ümit verici ortaklarla ilişkiler geliştirmek. Kendi savunma potansiyeline gelince, bir sonraki 10 ve 5 yıllarındaki gelişiminin niteliği, Ulusal Savunma Programı Rehberi (NDPG) ve Orta Vadeli Savunma Programı (MTDP) olan diğer iki belgeye kaydedilmiştir.
Her şeyden önce, NDPG'nin 2010'un sonunda ortaya çıkan NDPG'nin son baskısına kıyasla, NDPG-2013'te “savunma yeteneklerinin sınırlı arttırılması” konulu bir önceki tezin eksik olduğu belirtilmelidir. Bunun yerine, "SSF'nin bir bütün olarak ... ülkenin etkili savunmanın temeli olması gereken" çalışmasını sağlamaya yönelik bir tez ortaya çıktı. Bu bağlamda, silahlı kuvvet türlerinin eylemlerinin “müşterekliği” teriminin, 90'in sona ermesinin Amerikan askeri uzmanlarının “Askeri İşlerde Devrim” konulu görüşmelerinde kilit öneme sahip olduğunu hatırlatmakta fayda var.
Genel olarak, silahlı kuvvetlerin örgütsel ve teknolojik kalitesinin iyileştirilmesinin, Japonya'nın askeri inşaatının merkezi noktası olduğu söylenebilir. Bu özellikle, askeri harcamalardaki nispeten sembolik (tahmini) bir artışın arka planında göze çarpmaktadır; bu, göreceli olarak, dünyanın en düşük oranlarından biri olmaya devam etmektedir.
Önümüzdeki yıllarda “denizden karaya” planına göre amfibi operasyonlar yapabilen alt birimlerin ortaya çıkma olasılığı zaten dikkat çekicidir. Bu, yalnızca Senkaku / Diaoyu Adaları'nın (PRC'nin sahip olduğunu iddia ettiği) savunmasının mevcut sorununun çözümüne değil, aynı zamanda yukarıda belirtilen “Ulusal Güvenlik Stratejisi” nin temel hükümlerinden birine de karşılık gelmektedir.
Üç belgenin de analizi, Çinli uzmanların, Japon savunma politikasının odak vektörünü “ilgisiz” Kuzey'den Batı ve Güney'e, yani PRC yönünde çevirme konusunda en genel sonucu çıkarmasına izin veriyor. Aynı uzmanların görüşüne göre, böyle bir durumda, URF “saldırı potansiyeli” kazanacaktır.
Kendini sınırlamalara gelince, şimdilik Japonya’nın “üç olmayan” ilkenin nükleer silahlar alanında reddedildiğine dair hiçbir işaret yok; en azından yakın gelecekte. Ancak, önümüzdeki aylarda Japon silahlarının ihracatı yasağı ciddi bir "rahatlama" geçirecek. En modern askeri teknolojileri geliştirmek için uluslararası programlara katılmanın yanı sıra, Japon şirketlerini savunma sektörüne daha fazla dikkat etmeye teşvik etmekle de ilgilidir.
Şimdi Japon silah ihracatı yasağını atlatma prosedürü “kuralın istisnaları” niteliğindedir. Benzer biçimde, 1998 çeşitli füze savunma sistemlerinin geliştirilmesinde Amerikan ve Japon şirketleriyle işbirliği yapıyor.
Aralık ayının 2013'inde kabul edilmesi, bir dizi devlet faaliyet alanı ile ilgili gizli bilgilerin ifşa edilmesine ilişkin cezai sorumluluk konusundaki kanunun kabul edilmesi aynı zamanda Japonya'yı “normalleştirme” sürecine de uyuyor. Görünüşe göre, 2014'in baharında, S. Abe’nin ofisi tarafından belirlenecek “kolektif öz savunma” eylemlerine katılma hakkı.
Japon “normalleşme” süreci için, imparatorun statüsünü mevcut “Ulusun Birlik Sembolü” nden “Devlet Başkanlığı” na yükseltmek, ulusal bayrağa ve marşa saygı kurallarını vermek ve SSYR'yi Silahlı Kuvvetlere yeniden adlandırmakla son derece önemli semboller elde edilecektir. Bütün bu faaliyetler, mevcut Başbakan Şinzo Abe'nin öncülüğünde liderliğini yaptığı olağanüstü parlamento seçimleri arifesinde 2012'te kabul edilen mevcut iktidardaki Liberal Demokrat Parti'nin program belgelerinde yazılmıştır.
APR'deki durum üzerindeki etkisi
Ve yine de, Aralık ayında 17 tarafından kabul edilen belgelerin önemine rağmen, 2013, savunma ve güvenlik alanında beklenen diğer “eşlik eden eylemler” in yanı sıra, mevcut bakanlar kurulu için ülkenin “normalleşmesi” için orta bir adımdır. Bu, Aralık ayında 23 tarafından yapılan S. Abe'nin politik kariyerinin amacının her zaman 1947 Anayasasını revize etmek olduğunu açıklamasından kaynaklanmaktadır.
Japonya Başbakanı'nın niyetlerinin ciddiyetinin kanıtı, Aralık ayında düzenlenen ve dünyada geniş bir rezonansa neden olan Yasukuni tapınağını ziyaret etmesi. Shinto'nun fikirlerine göre, çeşitli savaşlarda ölen 26 milyon Japon askerinin ruhları bu tapınakta bulunuyor. Bunların arasında, İkinci Dünya Savaşı sırasında Japonya'nın bu yüksek rütbeli yetkililerinin ruhları, Aralık'ta 2,5'ta Tokyo Mahkemesi cümlesi tarafından idam edildi.
Yasukuni Mabedi'ne ilk (ve şimdi son) yapılan ziyaret, 2006'te Başbakan Junichiro Koizumi tarafından yapıldı. O zamanki, bu tapınağın Japonya'nın en yüksek memuru tarafından ziyaret edilmesi, ÇHC ve Güney Kore'de beklenen olumsuz tepkilere neden oldu. Zaten neredeyse rutin olan Japon hükümeti üyeleri tarafından yapılan bu ziyaretler, Pekin ve Seul’de her zaman yakın tarihin “revizyonu” ve aynı zamanda ülkedeki “militarizmin yeniden canlanmasının” kanıtı olarak görülmüştür - II. Dünya Savaşı sırasında saldırgan.
Çin Halk Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı'nın S. Abe’nin ziyaretine verdiği yanıt hemen aynıydı. Bu bağlamda dikkat çeken husus, büyük ölçüde yurtdışında faaliyet gösteren Japon sanayi şirketlerinin temsilcilerinin açıkça ifade edilen korkularıdır. İkili siyasi ilişkilerin bozulmasından dolayı Çin'deki işlerinin yakın geçmişin Japon karşıtı eylemlerinin olumsuz etkilerini hatırlıyorlar.
“Japonya’nın komşularıyla ilişkilerinde gerginliği artırabilecek” bu ziyaretle ilgili “hayal kırıklığı”, ABD’nin ünlü ABD Başkanı’nın kızı olan Tokyo’nun yeni elçisi Caroline Kennedy adına yaptığı açıklamada açıklandı. Bununla birlikte, aynı açıklamada, Japonya bir Amerikalı “müttefik ve arkadaş” olarak belirlenmiştir.
Son olarak, APR'deki durumun gelişimi için Japonya'nın “normalleşmesi” sürecinin ne anlama geldiği sorusuna değinilemez. Bugün, esas olarak ABD-Çin-Japonya stratejik üçgenindeki ilişkilerin durumu tarafından belirlenmektedir. “Köşelerinin” her birinden, ne olduğunu gösteren resim doğal olarak farklı şekillerde görülür. Aşağıdaki, Çin'den oldukça yaygın bir görüşü yansıtmaktadır.
Bu örnek, köşe yazarının Global Times'ın Çince çevrimiçi baskısında yer alan makalesinde, yukarıda belirtilen üç belgenin Japonya'da kabul edildiğine ilişkin yorumunu içermektedir. Bununla birlikte, bu makalede belirtilen APR'de olanların sanatsal görüntüsü, önemli açıklamalar gerektirir.
Birincisi, geçen yüzyılın 30'lerinin durumunu bölgedeki mevcut durumdan (neyse ki) yansıtmasına rağmen. İkincisi, Japon askeri henüz resimde gösterilen ürkütücü silaha sahip değil ve Çin pandası silahsız değil. Üçüncüsü, Japon siyasi yorumcunun bakış açısından, bu karakterlerin her ikisi de muhtemelen yerleri değiştirecekti. Dördüncüsü, kederli dünya lideri henüz duvarın arkasına gizlenmemiş, Japon askerinin önünde panda ile ilgili olarak konumlandırılmış. Şimdi bu lider, daha sonra yapılacaklar konusunda bir yansıma halinde.
Son olarak, yukarıdaki görüntü bölgedeki olayların gelişimi için olası senaryolardan birinin sonucunu yansıtmaktadır. Bu uygulama ve daha iyimser senaryolar için biraz umut veriyor.
Sonuç olarak, Japonya'nın çok sürecinin nesnelliğini, 80 yaşındaki agresif kursu ile nedensel olarak bağlantılı olan kısıtlamaları kendiliğinden yavaş yavaş geri çektiği belirtilmelidir. Askeri alan da dahil olmak üzere Çin'in kapsamlı büyümesi aynı derecede objektif.
Şimdiye kadar bu süreçler her iki ülkede de birbirlerine yönelik olarak değerlendiriliyor. APR'deki durum bundan öte, Çin-Japonya ilişkilerinin durumu tarafından daha fazla belirlenecektir, ancak bu süreçlerin hem Çin hem de Japonya'nın liderliği tarafından yakın bir tarihten (mümkün olduğunca) uzak durması, tarafsız ve tarafsız kalmasını ümit edebiliriz.