Kalkış saati yaklaşırken, son gelen yolcular Dnipro’dan kalkan 14:30 trenine yetişmek için yarıştı. Amaçları batıda Lviv’e ulaşmak ve güvenli bir şekilde umdular. Yolculuk 22 saat sürecekti.
Askeri kıyafetler giymiş, sırt çantası ve yatak çarşafı taşıyan bir adam, telefonunda elektronik bileti bulmak için mücadele etti. Yeni ütülenmiş üniformalar giymiş üç tren görevlisi sabırla yardım etmeye çalıştı.
Ukrayna için savaşmak için gönüllü olan Montrealli 32 yaşındaki asker Francis Dion, hafif görev için Lviv’e gidiyordu.
Platformun karşısında, bir köpek tren raylarında başıboş koşuyordu, tasması arkasından gidiyordu. Dnipro’dan Elmira Andriiko, Archie ve Lika adlı iki köpeğiyle evden ayrılıyordu. Archie alındıktan sonra trene bindiler ve ekonomi sınıfına yerleştiler.
Andriiko, savaş bitene kadar Almanya’da kalmayı planladı ve orada mesleği olan bir köpek bakıcısı olarak iş bulmayı umuyordu. 7 yaşındaki mini Yorkshire teriyeri Archie, uzun yolculuk için yeni kesilmişti.
Tren istasyondan çıkarken, gıcırdayan tekerlekler, mutsuz bir şekilde miyavlayan bir kedinin sesini bastırdı. İki yıldır tren görevlisi olarak çalışan Tatiana Zaparoshytz, Lviv’de sahibine kavuşmak için yola çıkan kediye bakıyordu. Lokomotif hareket ettiğinde sessizleşti.
Görünüşe göre birçok yolcu da tren nihayet hareket ettiğinde sakinleşti. Rusların işgalinden bu yana gördüklerini ve geride bıraktıklarını anlatırken endişeliydiler ama rahatladılar.
İki araba ötede, Marina Bogdanova ve çocukları, 7 yaşındaki Fedor ve 11 yaşındaki Margo, uzun yolculuk için hazırlanıyorlardı. Bogdanova, erkekler savaşmak için kalmak zorunda olduğu için kocası olmadan evi terk etti. Margo ve Fedor bir ranzada yanlarında getirdikleri bebeklerle oynuyorlardı.
Bogdanova, “İngiltere’de bir sponsor ailemiz var, bu yüzden Lviv’e gidiyoruz” dedi. Oradan İngiltere’ye gitmeyi umuyorlar.
“Çocuklarım Dnipro’da güvende değildi” dedi. “Stresli. Okullar oturumda değil; bazıları sığınak olarak kullanılıyor. Umarım çocuklarım İngiltere’de okuyabilir.”
Bir saat içinde Fedor ve Margo, uçaktaki diğer çocuklarla arkadaş oldular – yine anneleriyle birlikte İngiltere’ye gittiler – ve dar koridorda oynuyorlardı.
Pencerenin dışında, savaş halindeki bir ulusla çelişen sahneler vardı. Traktörler tarlaları sürdü. Atlar çimenlerde otluyor ve yaklaşan trenin sesini duyan bir geyik hızla uzaklaşıyordu. Beyaz çiçekli ağaçlar, aksi halde kasvetli günü aydınlatıyor. Adamlar pencerelerin yanında durmuş, cep telefonlarıyla konuşuyor ve sigara içiyordu.
8 kiloluk teriyer Archie, tasmasızdı, tren vagonunda diğer yolcuları ziyaret etti ve kuşatma altındaki liman kenti Mariupol’dan Salosalova ailesi de dahil olmak üzere onları neşelendirdi.
38 yaşındaki öğretmen Katia Salosalova ve çelik işçisi 35 yaşındaki kocası Sergie, 21 Nisan’da küçük çocuklarıyla birlikte Mariupol’dan kaçtı. Ukrayna’nın batısına doğru yollarına devam ediyorlardı. Mariupol’da “su yok, gaz yok, yiyecek yok, hiçbir şey yok” dedi. “Orada yaşayamazsın. Yeşil bir koridorda çok hızlı bir şekilde ayrıldık. Geri dönmeyi umuyoruz.”
Ayrıca cephe hattındaki bir kasabadan 27 yaşında iki genç vardı. Yaroslav Boriskin ve kız arkadaşı Diana (soyadının kullanılmasını istemeyen). geçtiler bilgisayarında zaman. Ukrayna’nın kuzeydoğusundaki Kharkiv kentinde hayat çekilmez hale geldiğinden kara kedileri Asya ile birlikte kaçmışlardı.
Ticaretten bilgi teknolojisi uzmanı Boriskin, “Savaşın başında bombardıman nedeniyle hasar gördüğü için dairemizden ayrılmak zorunda kaldık” dedi. “Pencereler patladı ve ısı yoktu, bu yüzden su boruları patladı.” İtfaiyeciler, yalnızca çatıdan erişilebilen daireye girmek zorunda kaldı.
Boriskin, “Bir arkadaşın evinde oturuyorduk ama Lviv’de bir daire bulduk” dedi. Rus işgalcilere alaycı bir göndermede bulunarak, “Komşularımız sayesinde Kharkiv en iyi durumda değil” dedi.
Diana aslen Mariupol’dan. O büyüdüğü apartmanın yangında ağır hasar gördüğünü ve yakındaki bir binanın yıkıldığını söyledi. Haberlerde görmüş.
Ailesi batıya gitmek yerine doğuya gitti ve şu anda Rusya’da amcasıyla birlikte yaşıyor, ancak bir noktada Avrupa Birliği’ne gidebilirler. Boriskin’in ailesi, Ukrayna’nın güneyindeki Kherson yakınlarındaki Rus kontrolündeki bölgede. Diana ile birlikte Lviv’de ne kadar kalmayı planladıkları sorulduğunda, “Belki birkaç ay, belki bir yıl, belki sonsuza kadar. Kim bilir?”
Yabancı dövüşçü Dion, arabadaki dar bir karyolada dinleniyordu. Kanada ordusundan 12 yıl görev yaptıktan sonra Noel’den hemen önce çıkmıştı.
Ukrayna Devlet Başkanı Volodymyr Zelensky, “28 Şubat’ta sabah 8’de yabancı savaşçıların katılması çağrısında bulunduğunda, o gece akşam 6’da uçaktaydım” dedi. “Bütün dünyanın Ukrayna’ya sırtını dönmesi bana çılgınca geldi. ‘Üzgünüm, NATO’nun bir parçası olmamanız çok kötü’ dediler. Kendi başınasın. Rusya ikinci dünya gücüdür.’ Neler olduğunu izleyemedim” dedi.
Aileme söylemedim, diye ekledi. “Ukrayna’ya varana kadar olmaz. Perişan oldular. Eve gelmem için bana yalvardılar. Cephede altı haftada, Kanada ordusunda 12 yılda gördüğümden daha fazla eylem gördüm.”
Yoldaşları tarafından Gölge lakaplı olarak, şehir savaşı olarak nitelendirdiği başkent Kiev’in kuzeybatısındaki Irpin’deki savaşta yer aldı. Ruslar geri çekildiğinde, savaşın çok farklı olduğu doğu cephesine gönderildi. Rusları dürbünle görebiliyordu.
“Aynı savaş değil,” dedi. “Bu imkansız. Bu bir saha savaşı, siperler ve topçu, sürekli topçu. Asla durmaz.”
Aynı birimde başka bir Kanadalı savaş daha vardı, Waly adında bir keskin nişancı. Sadece birkaç gün önce, Ruslar pozisyonlarına ateş ettiğinde ikisi iki Ukraynalı askerle bir görevdeydi. Waly ve Francis kurtuldu, ancak siperin dışındaki iki Ukraynalı anında öldürüldü.
Dion, “Ukraynalılar çok cesur” dedi. “Çok profesyonel. Ama artık daha zor. Bu çok tehlikeli. Bu delilik.”
Bir süre daha Ukrayna’da kalmayı planladı, ancak kız arkadaşının bebek beklediği Eylül’den önce eve gitmek istiyor. Pişmanlığı yok. Ben üzerime düşeni yaptım, dedi. “Hiçbir şeyi değiştirmezdim. Evde kalamazdım.”
Akşam yaklaşırken, güneş bulutların arasından çıktı ve manzarayı süsleyen altın yapraklı Ortodoks kiliselerini aydınlattı. Kadınlar bahçelerinde budama yapıyorlardı, insanlar bisikletleriyle kasabadan bakkaliye ile eve dönüyorlardı. Tren geçerken insanlar el salladı. Lokomotifin gürültüsü, Dnipro’daki siren sesinden hoş bir değişiklikti.
Lviv’e giden 20 saatlik gece treninde yemek servisi yoktur. Ama bir görevli bana 7-Eleven’da gördüğünüz üçgen şeklinde paketlenmiş bir sandviç getirdi. Refakatçi kompartımanının yanında kendi kahvesini veya çayını getirenlerin kullanabileceği bir sıcak su kazanı bulunmaktadır. Tren eski ama bakımlı, taze çarşaflar ve birinci sınıfta sağlanan bir pamuklu havlu. Hızlı tren değil, bir yandan diğer yana sallanarak istikrarlı bir şekilde ilerliyor. (Yeni trenler savaş nedeniyle hizmet dışı bırakıldı.)
Dnipro’da sokağa çıkma yasağı akşam 10 ama trende güneş battıktan sonra yapacak pek bir şey yok. Geceleri ışığın sızmasını ve trenin konumunu düşmana vermesini önlemek için pencerelere siyah plastik asılır. Kramatorsk’taki tren istasyonunun bombalanmasından sonra, herkes aynı nedenle kabinlerindeki perdeleri indirdi. Pencerenin dışındaki karanlıkta bir ürkütücülük vardı.
Tren belirgin bir sebep olmaksızın yavaşladı, ardından dakikalar sonra bir sonraki raydan doğuya giden, muhtemelen cepheye tank ve mühimmat taşıyan başka bir tren geçti. Geçtikten sonra tren yavaş yavaş tekrar hareket etmeye başladı.
Sabah, tren yine belirgin bir sebep olmaksızın uzun duraklar yaptığı için devam etti. Bazı insanlar fazladan saatlerce uyumaya çalışırken, diğerleri koridorlarda gezindi. Ancak daha sonra, havadan bombalama uyarıları yürürlüğe girdiğinde trenlerin durması gerektiği açıklandı.
Tren nihayet Lviv’de durduğunda, yolcular evcil hayvanlarını ve çantalarını yedekte alarak, kimisi yine endişeli, kimisi rahatlamış, kimisi de her ikisinden de biraz indi. Bir adam, güvenli geçiş için teşekkür ederek, kalbini geçerek platformdan aşağı yürüdü. Diğer yolcuların çoğu için 22 saatlik tren yolculuğu yolculuklarının sadece başlangıcıydı.
Kaynak : https://www.latimes.com/world-nation/story/2022-05-06/train-from-dnipro-to-lviv-ukraine