(bkz: the last supper)
bu konuyu işleyen resimlerde iki tip vardır. biri;isanın kendisini kimin ele vereceğini söylediği ve ihanetin bildirilmesi mesajını içeren resimler. diğeri, bir dinsel tören gibi tasvir edilmiş, ekmeği bölüp şarabı havarilerine dağıttığı resimlerdir.
yemek sırasında isa eline ekmek aldı, şükredip ekmeği böldü ve öğrencilerine verdi. "alın, yiyin" dedi, "bu benim bedenimdir." sonra bir kase alıp şükretti ve bunu öğrencilerine vererek, "hepiniz bundan için" dedi. "çünkü bu benim kanımdır, günahların bağışlanması için birçokları uğruna akıtılan antlaşma kanıdır. size şunu söyleyeyim, babam'ın egemenliğinde sizinle birlikte tazesinden içeceğim o güne dek, asmanın bu ürününden bir daha içmeyeceğim."
ilahi söyledikten sonra dışarı çıkıp zeytin dağı'na doğru gittiler.
markos 14: 12-26
ilahi söyledikten sonra dışarı çıkıp zeytin dağı'na doğru gittiler.
markos 14: 12-26
(bkz: l ultima cena)
milan'da, santa maria delle grazie adlı binanın yemek salonunda bulunan ve 460 × 880 cm boyutlarında olan leonardo da vinci şaheseridir. isa'nın çarmıha gerilmeden önceki akşam havarileriyle birlikte yediği son akşam yemeğini betimlemektedir. altmış yıldan daha kısa bir sürede tamamlanmıştır. bu zamana kadar birçok zarar ve tamirat görmüştür. buna rağmen taş gibidir, ayaktadır. resimde sembolik birçok durum olduğu düşünülür. efenim , figüründen arkadaki perspektif ve pencereden görünen manzaraya kadar birşeyler vardır.
- ezogelin çorbası, misket köfte, pilav, cacık. üstüne çay içtim, meyve yedim.
mezun oluçak arkadaşla yenilen son yemektir.
tek kaçışlı perspektiftir. kaçış noktası isa nın başının üzerindedir.
99 francs filminde bu esere gönderme yaptıkları bir sahne mevcuttur. sahne filmin uyarlandığı kitapta yoktur. senaryoda da. çekimler esnasında jean dujardin'in ortaya attığı bir fikirdir.
leyla ile mecnunda çok güzel gönderme yapılan tablonun adı.
yapanın ellerine sağlık dedirtendir.
olm çok komik olmuş lan.
(bkz: l ultima cena)
son akşam yemeği, leonardo da vinci nin resime yeni bir boyut kazandırdığı şaheseri. milano dükü ludovico sforza nın siparişidir. 3 yılda tamamlamıştır daha önce fresklerde hiç denenmemiş çift tabaka yöntemi yüzünden(freskin arkasında ki duvarda mutfak vardır) daha kendisi hayattayken resim çürümeye başlamıştır buna kendiside çare bulamamış.daha sonra üstünden geçilmiş çeşitli tekniklerle restore edilmiştir fakat resim orjinalinden uzaklaşmıştır özellikle judasta bu belirgin olarak görülür, bu zamana kadar gelmesi adeta mucizedir hem teknik olarak başarısızlığı hemde savaşların vermiş olduğu tahribattan dolayı(fransız askerler eglencesine resimi taşlıyorlarmış) yani sonuç olarak estetik olarak muazzam teknik olarak başarısız bir resimdir the last supper