Matthew 6: Dağdaki Vaaz
İsa, içten bir doğruluk tutumu gerektiren yüksek bir doğruluk standardı öğretir. Rahatsız edici sözlerle bizi öfkeye, zinaya, yeminlere ve intikama karşı uyarır. Düşmanlarımızı bile sevmemiz gerektiğini söylüyor (Matta 5). Ferisiler katı kurallarla tanınırlardı, ancak bizim doğruluğumuz Ferisilerinkinden daha iyi olmalıdır (Dağdaki Vaaz'ın merhamet hakkında daha önce vaat ettiklerini unuttuğumuzda bu şaşırtıcı olabilir). Gerçek adalet, kalbin bir tutumudur. Matta İncili'nin altıncı bölümünde İsa'nın dini bir gösteri olarak kınayarak bu konuyu açıklığa kavuşturduğunu görüyoruz.
Gizli Yardım
«Dindarlığınıza dikkat edin ki, insanların gözü önünde onları görsünler diye uygulamayın; aksi takdirde Cennetteki Babanızdan hiçbir ödülünüz olmaz. Şimdi sadaka verirseniz, münafıkların havralarda ve sokaklarda yaptıkları gibi, insanlar tarafından övülsünler diye önünüzde borazan çalmasına izin vermeyin. Doğrusu size söylüyorum: onlar zaten ücretlerini aldılar »(v. 1-2).
İsa'nın zamanında din gösterisi yapan insanlar vardı. İnsanların iyi işlerine kulak vermelerini sağladılar. Bunun için birçok çevreden kabul gördüler. Aldıkları tek şey bu, diyor İsa, çünkü yaptıkları şey sadece rol yapmak. Onların derdi Tanrı'ya hizmet etmek değil, kamuoyunda iyi görünmekti; Allah'ın mükafatlandırmayacağı bir tavır. Dini davranışlar günümüzde kürsülerde, görev yaparken, Mukaddes Kitap tetkiki idare ederken veya kilise gazetelerindeki makalelerde de görülebilir. Fakirleri besleyin ve müjdeyi vaaz edin. Dışarıdan samimi bir hizmet gibi görünüyor, ancak tutum çok farklı olabilir. “Fakat sadaka verdiğiniz zaman, sağ elin verdiğini sol elin bilmesin ki, sadakalarınız gizlensin; ve gizlide gören Babanız sizi ödüllendirecektir ”(v. 3-4).
Elbette “elimiz” eylemlerimiz hakkında hiçbir şey bilmiyor. İsa, sadaka vermenin gösteriş amaçlı, başkalarının yararına veya kendini övmek için olmadığını ifade eden bir ifade kullanır. Bunu kendi itibarımız için değil, Tanrı için yapıyoruz. Sadakanın yalnızca gizlice gerçekleşebileceği harfiyen alınmamalıdır. İsa daha önce insanların Tanrı'yı övmesi için iyi işlerimizin görünür olması gerektiğini söyledi (Matta 5,16). Odak noktamız, dış etkimiz değil, tutumumuzdur. Amacımız, kendi yüceliğimiz için değil, Tanrı'nın yüceliği için iyi işler yapmak olmalıdır.
Gizli olarak dua
İsa dua hakkında benzer bir şey söyledi: “Ve dua ettiğinizde, havralarda ve sokak köşelerinde durup insanlar görsün diye dua etmekten hoşlanan münafıklar gibi olmamalısınız. Size doğrusunu söyleyeyim, onlar zaten ücretlerini aldılar. Ama dua ettiğinizde, küçük odanıza gidin ve kapıyı kapatın ve gizli olan Babanıza dua edin; ve gizleneni gören Baban seni ödüllendirecektir ”(ayet 5-6). İsa, toplu duaya karşı yeni bir emir vermez. Bazen İsa bile topluluk içinde dua etti. Mesele şu ki, sadece görülmek için dua etmemeliyiz, kamuoyu korkusuyla da duadan kaçınmamalıyız. Dua Tanrı'ya tapar ve kendini iyi sunmak için orada değildir.
“Ve dua ettiğinizde, kafirler gibi gevezelik etmemelisiniz; çünkü bu kadar çok söz söylerlerse duyulacaklarını düşünürler. Bu yüzden onlar gibi olmamalısın. Çünkü Babanız neye ihtiyacınız olduğunu siz ondan dilemeden önce bilir »(ayet 7-8). Tanrı ihtiyaçlarımızı biliyor, ama yine de ona sormalıyız (Filipililer 4,6) ve sebat edin (Luka 18,1-8). Duanın başarısı bize değil, Tanrı'ya bağlıdır. Belirli bir kelime sayısına ulaşmamız veya minimum bir zaman dilimine uymamız, özel bir dua pozisyonu benimsememiz veya güzel kelimeler seçmemiz gerekmiyor. İsa bize örnek bir dua verdi - bir basitlik örneği. Bir rehber görevi görebilir. Diğer tasarımlar da kabul edilir.
«Bu yüzden şöyle dua etmelisiniz: Göklerdeki Babamız! Adın mübarek olsun. Krallığın gelsin. Gökte olduğu gibi yerde de senin istediğin olacak ”(ayet 9-10). Bu dua basit bir övgü ile başlar - karmaşık bir şey değil, sadece Tanrı'nın onurlandırılması ve insanların O'nun iradesine açık olması dileğinin bir formülasyonu. "Bugün bize günlük ekmeğimizi verin" (ayet 11). Hayatımızın her şeye kadir Babamıza bağlı olduğunu kabul ediyoruz. Ekmek ve başka şeyler almak için markete gidebilsek de, bunu mümkün kılanın Allah olduğunu unutmamalıyız. Her gün ona bağımlıyız. «Biz borçlularımızı bağışladığımız gibi, borçlarımızı da bağışla. Ve bizi ayartmaya değil, bizi kötülükten kurtar ”(vv. 12-13). Beslenmeye ek olarak, Tanrı ile de bir ilişkiye ihtiyacımız var - genellikle ihmal ettiğimiz ve bu yüzden sıklıkla bağışlanmaya ihtiyacımız olan bir ilişki. Bu dua aynı zamanda Tanrı'dan lütufkâr olmasını istediğimizde başkalarına da merhametli olmamız gerektiğini hatırlatır. Hepimiz manevi devler değiliz - ayartmaya direnmek için ilahi yardıma ihtiyacımız var.
Burada İsa duayı bitiriyor ve nihayet birbirimizi bağışlama sorumluluğumuza bir kez daha dikkat çekiyor. Tanrı'nın ne kadar iyi olduğunu ve başarısızlıklarımızın ne kadar büyük olduğunu ne kadar iyi anlarsak, merhamete ihtiyacımız olduğunu ve başkalarını bağışlamaya istekli olduğumuzu o kadar iyi anlayacağız (ayet 14-15). Şimdi bir rezervasyon gibi görünüyor: "Bunu ancak sen yaptığında yapacağım". Büyük bir sorun şudur: insanlar affetmekte pek iyi değillerdir. Hiçbirimiz mükemmel değiliz ve hiçbirimiz de mükemmel şekilde affetmiyoruz. İsa bizden Tanrı'nın bile yapmayacağı bir şeyi yapmamızı mı istiyor? O, bağışlamasını şartlı hale getirirken, bizim başkalarını koşulsuz bağışlamamız mümkün olabilir mi? Eğer Allah affını bizim affımıza bağlasaydı ve biz de aynısını yapsaydık, onlar da affetmedikçe biz de başkalarını affetmezdik. Hareket etmeyen sonsuz bir çizgide duruyor olurduk. Bağışlamamız başkalarını bağışlamaya dayanıyorsa, kurtuluşumuz ne yaptığımıza - işlerimize bağlıdır. Bu yüzden Matta'dan bahsettiğimizde teolojik ve pratik bir sorunumuz var. 6,14Kelimenin tam anlamıyla -15 alın. Bu noktada, İsa'nın biz doğmadan önce günahlarımız için öldüğü düşüncesini ekleyebiliriz. Kutsal Yazılar, günahlarımızı çarmıha gerdiğini ve tüm dünyayı kendisiyle barıştırdığını söylüyor.
Bir yandan Matta 6 bize bağışlamamızın şartlı göründüğünü öğretir. Öte yandan, Kutsal Yazılar bize günahlarımızın zaten bağışlandığını öğretir - bu, bağışlamayı ihmal etme günahını da içerir. Bu iki fikir nasıl uzlaştırılabilir? Ya bir tarafın ayetlerini yanlış anladık, ya da karşı tarafın ayetlerini. İsa'nın konuşmalarında sıklıkla abartı unsurunu kullandığına dair düşüncelere şimdi bir argüman daha ekleyebiliriz. Gözün seni baştan çıkarıyorsa, çıkar onu. Dua ettiğinizde küçük odanıza gidin (ama İsa her zaman evde dua etmedi). İhtiyacı olana verirken sağ elin verdiğini sol elin görmesin. Kötü bir kişiye karşı çıkma (ama Paul yaptı). Evet veya hayırdan fazlasını söyleme (ama Paul söyledi). Kimseye baba dememelisin - ama yine de hepimiz yapıyoruz.
Bundan görebiliyoruz ki Matta 6,14-15 Bir abartı örneği daha kullanılmış. Bu, onu görmezden gelebileceğimiz anlamına gelmez - İsa, diğer insanları bağışlamanın önemine dikkat çekmek istedi. Tanrı'nın bizi bağışlamasını istiyorsak, başkalarını da bağışlamalıyız. Affedildiğimiz bir krallıkta yaşayacaksak, onu da aynı şekilde yaşamalıyız. Tanrı tarafından sevilmeyi dilediğimiz gibi, insan kardeşlerimizi de sevmeliyiz. Başarısız olursak, Tanrı'nın sevme doğası değişmeyecektir. Dürüst kal, sevilmek istiyorsak biz de olmalıyız. Bütün bunlar bir ön şartın yerine getirilmesine bağlı gibi görünse de, söylenenlerin amacı sevgiyi ve bağışlamayı teşvik etmektir. Pavlus bunu bir talimat gibi formüle etti: “Birbirinize tahammül edin ve biri diğerinden şikayet ederse birbirinizi bağışlayın; Rab seni nasıl bağışladıysa, sen de bağışla!" (Koloseliler 3,13). Bu bir örnektir; bu bir gereklilik değildir.
Rab'bin Duası'nda (çoğu durumda) zaten evde olmasına rağmen günlük ekmeğimizi istiyoruz. Aynı şekilde, zaten almış olduğumuz halde af diliyoruz. Bu, yanlış bir şey yaptığımızın ve bunun Tanrı ile olan ilişkimizi etkilediğinin, ancak O'nun bağışlamaya hazır olduğuna dair güvenle bir itiraftır. Başarılarımızla hak edebileceğimiz bir şey yerine kurtuluşu bir hediye olarak beklemek ne anlama geldiğinin bir parçasıdır.
Oruçtan gizlice
İsa başka bir dinsel davranıştan söz eder: “Oruç tuttuğunuz zaman ikiyüzlüler gibi öfkelenmeyin; çünkü oruçlarıyla insanlara kendilerini göstermek için yüzlerini gizlerler. Size doğrusunu söyleyeyim, onlar zaten ücretlerini aldılar. Fakat oruç tuttuğunuz zaman, başınızı meshedin ve yüzünü yıkayın ki, kendinizi oruçlu insanlara değil, gizlide olan Babanıza gösteresiniz; ve gizleneni gören Baban seni ödüllendirecektir ”(ayet 16-18). Oruç tuttuğumuzda, her zamanki gibi yıkanır ve taranırız, çünkü Tanrı'nın huzuruna çıkıyoruz ve insanları etkilemek için değil. Yine vurgu tutum üzerindedir; oruç tutarak fark edilmek değildir. Biri bize oruçlu olup olmadığımızı sorarsa, doğru cevap verebiliriz - ama asla sorulmasını ummamalıyız. Amacımız dikkat çekmek değil, Allah'ın yakınlığını aramaktır.
İsa her üç konuda da aynı noktayı işaret ediyor. İster sadaka verin, ister dua edin ya da hızlı olun, “sır olarak” yapılır. İnsanları etkilemeye çalışmıyoruz, onlardan da saklanmıyoruz. Tanrı'ya hizmet ediyoruz ve yalnız O'nu onur ediyoruz. Bizi ödüllendirecek. Ödül de gizli olarak yapılabilir. Bu gerçek ve ilahi iyiliğine göre gerçekleşir.
Gökyüzünde hazineler
Allah'ı hoşnut etmeye odaklanalım. Onun iradesini yapalım ve ödüllerini bu dünyanın geçici ödüllerinden daha fazla değerlendirelim. Halkın övgüsü, kısa ömürlü bir ödül şeklidir. İsa burada fiziksel şeylerin değişkenliğinden bahsediyor. “Güvelerin ve pasların onları yediği ve hırsızların girip çaldığı yeryüzünde hazineler toplamamalısınız. Ama cennette kendinize hazineler toplayın, orada güve yemezler, pas yemezler ve hırsızlar içeri girip çalmaz ”(ayet 19-20). Dünya zenginlikleri kısa ömürlüdür. İsa bize daha iyi bir yatırım stratejisi izlememizi öğütler - sessiz hayırseverlik, göze çarpmayan dualar ve gizlice oruç tutma yoluyla Tanrı'nın kalıcı değerlerini aramak.
İsa'yı harfi harfine ele alırsak, emeklilik yaşı için biriktirmeye karşı bir emir verdiğini düşünebiliriz. Ama bu aslında kalbimizle ilgili - değerli olduğunu düşündüğümüz şey. Cennetteki ödüllere dünyevi birikimlerimizden daha fazla değer vermeliyiz. "Çünkü hazineniz neredeyse, yüreğiniz de oradadır" (ayet 21). Allah'ın değer verdiği şeyleri değerli bulduğumuzda, kalplerimiz de davranışlarımızı doğru bir şekilde yönlendirecektir.
"Göz vücudun ışığıdır. Gözlerin daha gürültülü olduğunda, tüm vücudun hafif olacak. Ama gözün kötüyse, bütün vücudun karanlık olur. İçinizdeki ışık karanlıksa, karanlık ne kadar büyük olacak!" (Vv. 22-23). Görünüşe göre İsa, zamanının bir atasözünü kullanıyor ve onu para açgözlülüğüne uyguluyor. İlgili şeylere doğru şekilde baktığımızda, iyilik yapma ve cömert olma fırsatlarını göreceğiz. Ancak, bencil ve kıskanç olduğumuzda, bağımlılıklarımız tarafından yozlaştırılan ahlaki karanlığa gireriz. Hayatımızda neyi arıyoruz - almak mı vermek mi? Banka hesaplarımız bize hizmet etmek için mi kurulmuş, yoksa başkalarına hizmet etmemize izin veriyorlar mı? Hedeflerimiz bize iyilikte rehberlik eder veya bizi yozlaştırır. İçimiz yozlaşmışsa, sadece bu dünyanın ödüllerini arıyorsak, o zaman gerçekten yozlaşmışız demektir. Bizi motive eden şey Para mı yoksa tanrı mı? "Hiç kimse iki efendiye kulluk edemez: ya birinden nefret edip diğerini sevecek ya da birine yapışıp diğerini hor görecek. Tanrı'ya ve mammon'a hizmet edemezsiniz »(v. 24). Aynı anda hem Tanrı'ya hem de kamuoyuna hizmet edemeyiz. Tek ve rekabet olmadan Tanrı'ya hizmet etmeliyiz.
Bir kişi mama nasıl "hizmet edebilir"? Paranın ona şans getireceğine, onun son derece güçlü görünmesine ve ona büyük değer katacağına inanarak. Bu değerlendirmeler Tanrı için daha uygundur. O bize mutluluk verebilen, gerçek güvenlik ve yaşam kaynağıdır; o bize en iyi şekilde yardım edebilecek güçtür. Ona her şeyden daha çok değer vermeli ve onur vermeliyiz çünkü önce gelir.
Gerçek güvenlik
«İşte bu yüzden size söylüyorum: ne yiyip ne içeceğinizi merak etmeyin; ... ne giyeceksin. Kafirler bunların hepsini arar. Çünkü göksel Babanız tüm bunlara ihtiyacınız olduğunu biliyor ”(ayet 25-32). Tanrı iyi bir Babadır ve yaşamlarımızda en yüksek yeri işgal ettiğinde bizimle ilgilenecektir. İnsanların fikirleri hakkında endişelenmemize veya para veya mallar için endişelenmemize gerek yok. "Önce Tanrı'nın krallığının ve onun doğruluğunun ardını arayın, o zaman her şey size düşecektir" (ayet 33) Tanrı'yı seversek, yeterince yiyecek ve yeterince yiyecek bulabilecek kadar uzun yaşayacağız.
Michael Morrison tarafından