Image Matan Ray Vizel
Avrupa, COVID-19'un "ikinci dalgası" ile uğraşıyor. Ve hükümetler gelgiti durdurmak için güçsüz görünüyor. Hollandalı siyasi liderler zor bul vatandaşlarını yüz maskesi takmaya ikna etmek. Bir büyük çoğunluk Fransız seçmenlerin% 'si, Emmanuel Macron hükümetinin salgını kötü bir şekilde ele aldığını düşünüyor. Ve İngiltere'nin başbakanı Boris Johnson, öfkeyle yüzleşmek her taraftan, yeni bir İngiliz kilitlenmesine yol açan koşullar hakkında.
Bu liderlere göre, ikinci bir dalganın gelişinin kendi politika başarısızlıkları veya zayıf iletişim ile hiçbir ilgisi yok. Hayır, sayılar artıyor çünkü Avrupalılar özgürlüğü seven insanlar ve kurallara uymalarını sağlamak zor. "İngiliz nüfusundan, aynı şekilde, gerekli olduğu şekilde yönergelere uymalarını istemek çok zor," dedi Johnson örneğin, hükümetinin test etme politikasına yönelik eleştirilere yanıt olarak. Benzer şekilde, Hollanda'da bazıları hızlıydı atfetmek Hollandalıların “himaye edilmeye” karşı meşhur olduğu gerçeğine yükselen enfeksiyon oranları.
Aynı açıklamaya, Avrupa'nın neden hastalığın daha kontrol altında göründüğü Doğu Asya'daki ülkelerden önemli ölçüde daha kötü durumda olduğunu açıklamak için sıklıkla başvurulur. Bazı yorumculara göre, Çin ve Singapur gibi ülkelerin otoriter, yukarıdan aşağıya siyasi kültürü, katı önlemlerin uygulanmasını liberal Avrupa'dan çok daha kolay hale getiriyor.
Örneğin Singapur'un "etkili kriz yönetimi", sözde mümkün kılındı hükümetinin "her zaman devlet üzerinde mutlak kontrolü, demir yumruk ve kırbaçla elinde tuttuğu" gerçeğiyle. Tersine, pek çok kişi “bireysel özgürlüğe” bağlılığın batıyı süregiden krizine mahkum ettiğine inanıyor.
Bu doğru mu? Kötü işleyen bir hükümet gerçekten de özgürlük için ödenmesi gereken bedel midir? Eğer durum buysa, belki de özgürlükten vazgeçsek iyi olur. Sonuçta, ölü veya ağır hasta olan kimse özgür olmaktan pek bir fayda görmez.
Kolektif özgürlük
Neyse ki, bu çıkarmamız gerekmeyen bir sonuç. Gibi tarih gösterileriözgürlük, etkili hükümetle oldukça uyumludur. Herodot'tan Algernon Sidney'e kadar uzanan Batılı politik düşünürler, özgür bir toplumun kuralsız bir toplum olduğunu değil, bu kuralların topluca kararlaştırılması gerektiğini düşündüler. Onlara göre özgürlük, tamamen bireysel bir koşuldan ziyade bir kamu malıydı. Özgür bir insan Sidney yazdı örneğin, “kendi kanunlarına göre” yaşayan bir halktı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
John Locke gibi filozoflar bile bu görüşe katılıyorlar. Locke sıklıkla tasvir edilir Özgürlüğün bireysel haklarla çakıştığına inanan bir düşünür olarak, her ne pahasına olursa olsun korunması gereken haklar, devlet müdahalesine karşı. Ancak Locke, özgürlüğün hükümet düzenlemeleri tarafından zarar gördüğünü - bu kurallar "toplumun rızasıyla" yapıldığı sürece açıkça reddetti.
"O halde özgürlük, herkesin listelediğini yapma, istediği gibi yaşama ve herhangi bir yasaya bağlı olmama özgürlüğü değildir" diye yazdı ünlü kitabında. İkinci İnceleme. "Ancak, hükümet altında insan özgürlüğü, o toplumun her biri için ortak olan ve içinde inşa edilen yasama gücü tarafından yapılan, yaşamak için daimi bir kurala sahip olmaktır."
Bazıları bu kolektif ideali daha bireysel bir özgürlük anlayışı lehine reddetmeye ancak 19. yüzyılın başlarında başladı.
Yeni bir özgürlük
Fransız Devrimi'nin ardından, demokrasi yavaş yavaş Avrupa'ya yayıldı. Ancak bu evrensel olarak hoş karşılanmadı. Pek çoklarının korkusu, oy hakkının genişletilmesinin, hiç şüphesiz aptalca kararlar almak veya serveti yeniden dağıtmak için kullanacak olan fakir ve eğitimsizlere siyasi güç vereceğinden korkuyordu.
Dolayısıyla liberal seçkinler demokrasiye karşı bir kampanya başlattılar ve bunu özgürlük adına yaptılar. Demokrasi, Benjamin Constant'tan Herbert Spencer'a uzanan liberal düşünürler savundu, özgürlüğün temel dayanağı değil, tam anlamıyla anlaşılan özgürlüğe yönelik potansiyel bir tehditti - kişinin hayatından ve mallarından özel olarak yararlanması.
19. yüzyıl boyunca, bu liberal, bireyci özgürlük anlayışına hem radikal demokratlar hem de sosyalistler tarafından itiraz edilmeye devam edildi. Emmeline Pankhurst gibi süfrajeler tamamen aynı fikirde değil Spencer'ın, özgürlüğü korumanın en iyi yolunun, yönetim alanını olabildiğince sınırlamak olduğu yönündeki görüşüyle. Aynı zamanda Jean Jaurès gibi sosyalist politikacılar iddia sosyalizmin hedefi "hem ekonomik hem de siyasi alanda herkesin egemenliğini örgütlemek" olduğundan, liberaller değil, onlar özgürlük partisi idi.
'Özgür' Batı
Ancak 1945'ten sonra liberal özgürlük kavramı daha eski, kolektif özgürlük anlayışının önüne geçti. "Özgür Batı" ile Sovyetler Birliği arasındaki soğuk savaş rekabeti bağlamında, devlet gücüne, hatta demokratik devlet gücüne güvensizlik arttı. 1958'de liberal filozof Isaiah Berlin, tek taraflı okuma Avrupa siyasi düşünce tarihi, "Batı" özgürlüğünün tamamen "olumsuz" bir kavram olduğunu belirtti. Berlin'in açıkça ifade ettiği gibi, her yasanın özgürlüğe tecavüz olarak görülmesi gerekiyordu.
Soğuk savaş elbette çoktan sona erdi. Şimdi 21. yüzyılın üçüncü on yılına girdiğimize göre, eski, kolektif özgürlük kavramının tozunu atmak isteyebiliriz. Koronavirüs krizi bir şeyi netleştirdiyse, pandemi gibi toplu tehditler hükümetten kararlı ve etkili bir eylem talep ediyor.
Bu, dadılık devletinin korunması karşılığında özgürlüğümüzden vazgeçmek anlamına gelmez. Sidney ve Locke'un bize hatırlattığı gibi, en katı tecrit bile geniş demokratik desteğe güvenebildiği ve kurallar temsilcilerimiz ve basın tarafından incelemeye tabi kaldığı sürece, özgürlüğümüzü ihlal etmezler.
Yazar Hakkında
Annelien de Dijn, Tarih Profesörü, Utrecht Üniversitesi