Jordan Casteel, 2014 yılında Yale’den MFA ile mezun oldu ve ilk kişisel sergisini açtı. görünür adam, New York’taki Sargent’s Daughters’da (13 Ağustos-14 Eylül 2014). Gösteri, hepsi çıplak, genç, formda Siyah erkeklerin yaşamdan daha büyük portrelerinden oluşuyordu., ev içi bir iç mekanda, banal nesnelerle (çaydanlık, fotoğraflar, disko topu, battaniyeler, kitaplar) çevrili, izleyiciye dikkatle bakıyor. Bazı konularını boyamak için yeşil, turkuaz veya toprak kırmızısı kullanan Casteel’in resimleri, çalışmalarının belgesel niteliğini (fotoğraflarına dayanarak) Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Siyah erkeklerin görünürlüğü ve görünmezliği ile ilgili yaratıcı bir meydan okuma ile aşıladı.
Bu iyi karşılanan sergide, Casteel, konusunu tanımlamak için başlangıçta bir kamera kullanan, Siyahların yaşamlarının gerçekçi bir belgeselcisi olarak kendini kanıtladı. Ancak, fotoğraf makinesine güvenen sanatçıların aksine, o boyaya ve onun yapabileceklerine fotogerçekçi denemeyecek kadar aşık. Bu ve fotoğrafın natüralist renk paletinden kurtulma ve ten rengi olarak maviyi kullanma istekliliği, onu güvenli oynamayı reddettiğinin altını çizdi. Martin Wong’un New York’un ve San Francisco’nun Chinatown vitrinlerinin ve Manhattan’ın Lower East Side Latino sakinlerinin resimleriyle bir şeyler paylaşan belirli bir mahallenin (Harlem) sakinlerini boyamak için projesini hızla genişlettiği için bu konuyla da kalmadı. toplum.
O ilk, ufuk açıcı sergiden bu yana Casteel’e ve sanatında çok şey oldu. Eserleri iki müze sergisine konu olmuştur, Jordan Casteel: Bakışları Geri Döndürmek Küratörlüğünü Rebecca Hart’ın yaptığı Denver Sanat Müzesi’nde (2 Şubat – 18 Ağustos 2019) ve Jordan Casteel: Ulaşılabilir Küratörlüğünü Massimiliano Giono’nun yaptığı New Museum’da (19 Şubat 2020–3 Ocak 2021). Birlikte, bu kapsamlı anketler Casteel’in arkadaşlarının ve ailesinin çektiği fotoğraflara, toplu taşıma araçlarında çocuklarıyla birlikte cep telefonlarına, annelerine veya babalarına bakan insanların görüntülerini, mallarını satan veya dışarıda kaldırımda oturan insanları gösteren tekrar eden konuları sergiledi. Harlem, kadın ve erkek çiftleri, mağaza sahipleri ve Rutgers-Newark’taki öğrencileri.
Portreler ile Casteel’in konularıyla derin bir ilişkisi olduğu açık; ona güveniyorlar. Genellikle metroda veya otobüste çekilen fotoğraflara dayanan diğer resimlerinde, annelerine yaslanmış uyuyan iki çocuk gibi ev yaşamının kamusal yönüne tanıktır. Tüm işlerin merkezinde yer alan, sanatçının yabancılar da dahil olmak üzere konularına gösterdiği hassasiyet ve saygıdır. Derilerinde rahat olan Siyah insanları ve renkli göçmenleri canlandırıyor.
Casteel’in kariyeriyle ilgili çarpıcı bulduğum şey, toplum içinde resim yapmayı öğrenmesi ve bunu yapabileceklerini keşfetmesi. İzleyicilerin aşina olduğu ve övüldüğü konularda çeşitlemeler yapabilirdi ama öyle olmadı. Bu, onu aynı zamanda dikkat çeken birçok çağdaşından ayırıyor. Başından beri, her ikisi de Amerika Birleşik Devletleri’nde ve başka yerlerde rutin olarak aşağılanan ve şeytanlaştırılan Siyah insanları ve renkli göçmenleri hayatlarına devam ederken tasvir etme arzusunun hizmetinde olan daha zorlu kompozisyonlar üstlenerek kendini zorladı. gurur, neşe, kararlılık ve özgüven duygusuyla. Her şeyden çok, Amerika Birleşik Devletleri’nde ve dünyada yabancı düşmanlığı, homofobi ve ırkçılık dalgalarının yükseldiği bir zamanda beyaz olmayan insanların saygınlığının peşinde.
Bu yüzden merak ettim Jordan Casteel: Çiçek Açıyor Casey Kaplan Gallery’de (8 Eylül – 22 Ekim 2022), New Museum sergisinden bu yana ilk sergisi. hayal kırıklığına uğramadım. Beklediğim gibi, Casteel defnelerine güvenmiyor. Gösterinin 36’ya 30 ila 94’e 80 inç arasında değişen dokuz resmiyle, kendisi için yüksek bir standart belirledi ve konularını genişletmeye ve beklenmedik yönlere giderek gündelik dünyayı tasvir etmenin yeni yollarını bulmaya devam ediyor. . Sergilenen resimlerin beşinde Casteel, çalışmalarına yeni bir şey ekliyor ve hepsi de amaçlı görünüyor.
Büyük natürmort “Nergis” ve iki beklenmedik doğa manzarasıyla, “Magnolia” ve “In Bloom” (tümü 2022), Ed Roberson’ın 14 Kasım 2007’de Northwestern’de verdiği bir konuşmayı hatırlattı. Şiir Vakfı için çevrimiçi bir makale olan Roberson, “doğa şiirleri yazan bir Siyah şair olduğuna dikkat çekti. Roberson, kesinlikle söyleyebileceği halde, doğa görüşünün doğa şiirinin tarihsel geleneklerini eleştirdiği kadar kırdığını da söylemedi; bu, şairin insan gerçekliğinin dışında bir kutsal alan olduğuna inanmasını sağlayan pitoresk görüş.”
“Nergis”te Casteel, perspektiften başlayarak natürmortu yeniden hayal ediyor. Sağ alt köşeden koyu turkuaz mavisi tahtalardan oluşan bir piknik masası, resmin ortasına yakın bir üçgen oluşturuyor. Son zamanlarda toplanmış çiçeklerle dolu parlak, toprak kırmızısı bir sürahi, üçgenin zirvesine yakın bir yerde, resmin merkezini işgal ediyor. Masanın üzerinde, büyük, yuvarlak mavi bir tepsi veya tabak, resmin alt kenarından kırpılır; diğeri sağ kenardan kırpılır. Masanın arkasından mavi bir ışın uzanıyor; Ev benzeri bir şekil, muhtemelen bir posta kutusu veya uzaktaki küçük bir ev, kirişe iliştirilmiş gibi görünüyor.
Resim iki farklı paleti bir araya getiriyor. Casteel, masa, tepsiler, gümüş eşyalar ve dikey direk için kullanılan tek renkli turkuaz mavisi tonlarını, sürahiyi, çiçekleri, yaprakları, ağaçları ve bitkileri ve grimsileri tasvir etmek için gerçekçi bir kırmızı, beyaz ve yeşil paleti ile birbirine bağlar. taş verandayı önermek için pembe.
Resmin bazı kısımlarının hemen okunabilirken bazı kısımlarının okunamadığını takdir ettim. Casteel’in güçlü yönlerinden biri, sanat okulunda öğretilmeyen bir şey olarak, izleyicinin dikkatini nasıl çekeceğini bilmesidir. Sürahideki çiçeklere ve yapraklara yakından bakarsanız, ayrıntılara ne kadar yakından baktığını görürsünüz. Bir tür stenografi olarak boyayla ilgilenmiyor, daha çok maddi dünyanın farklı duyusal zevklerini iletmekle ilgileniyor.
Tepsinin yerleşimi, toplanan çiçeklerin karşısında izleyicinin varlığını ima ediyor ve Casteel’in üç boyutlu uzay ile resmin iki boyutlu yüzeyi arasındaki gerilimi aktarmada ne kadar ustalaştığını gösteriyor. İma edilen varlığımız bana Roberson’ın doğadan ayrılamaz olduğumuz inancını hatırlattı. Birçok natürmort resminin aksine, bağımsız gözlemciler yerine katılımcı olarak konumlanıyoruz.
“Manolya”, Vincent van Gogh’un “Almond Blossom” (1890) gibi çiçek açan badem ağaçları resimleriyle ve Japon sanatıyla olan ilişkisiyle diyalog halindedir. Bu tuhaf görüntüde, resmin alt kenarından yükselen pembe ve beyaz büyük bir manolya çiçeğinin tepesi, ortadaki ağacın dibine değmeden hemen önce duruyor. Pembe bir damla olarak işlenmiş bir taç yaprağı, ikisini ayırır. Ağacın etrafındaki boya darbeleri, düşen manolya çiçeklerini ifade ediyor. Casteel, soyutlama ve betimleme arasında giderek daha rahat hareket ediyor ve daha önceki çalışmalarında katılığın izleri hızla kayboluyor.
“Manolya”nın dağınık çiçekleri ve çıplak dalları, bu ağaç iki kez çiçek açabileceğinden, baharın başı veya yaz sonu olduğunu söyler. Çiçeklerin ağacın etrafındaki havada asılı kalması rahatsız edici, gerçek dışı ve büyüleyici – sanki yavaş, rüya gibi düşen çiçekler kasırgasına adım atmış gibiyiz. Japonya’da kiraz çiçeklerinin (veya sakura) hem yenilenmeyi hem de yaşamın geçiciliğini ifade eder. Van Gogh’un umut işareti olarak okunan çiçek açan badem ağaçlarının aksine, Casteel’in manolya çiçekleri yüzüyor, düşüyor ve yükseliyor. Sürekli hareket halinde, neşe ve keder, fıstık ezmesi ve jöle kadar ayrılmazdır.
“Damani ve Shola” (2022) ile Casteel daha önce çizdiği bir konuya, bebek çocuğunu tutan genç bir babaya geri dönüyor. Bununla birlikte, onları bu konudaki önceki temsillerinden ayıran üç şey vardır. İlk olarak, resim iç ve dış görünümü birleştirir: Büyük bir pencere seti, resmin sağ tarafından içeri doğru açılır ve ahşap korkuluğun ötesinde büyüyen ağaçlarla kaplı karla kaplı bir arka güverteyi gösterir. İkincisi, Casteel deneklerinin çoğunu Harlem’de bulmuş olsa da, bu sahne tamamen başka bir yerde geçiyor. Üçüncüsü ve en önemlisi, adamın yüzündeki, boynundaki ve ellerindeki yeşil işaretler, tuttuğu çocukta değil. Bu vurgulu işaretleri ve onların yokluğunu nasıl okuyacağız? Resmin okunabilirliğe açık direnişini yeni ve kasıtlı olarak görüyorum. Ve görüşmeciler muhtemelen Casteel’den işaretleri açıklamasını isteyecek olsa da, umarım bize asla söylemez.
“Field Balm”da (2022), belirsiz bir ırktan ergen bir kız gibi görünen bir çift kereviz yeşili timsahın bir açısına bakıyoruz. Kahverengi sonbahar yaprakları, yabani otlar ve toprak örtüsünde büyüyen bitkilerden oluşan bir yamanın üzerinde duruyor. Resmin üst kenarıyla baldırın ortasından kırpılan çıplak bacaklar lavanta renginde, kenarları menekşe renginde. Bir ayakkabıya kırmızı, beyaz ve yeşil olarak SİYAH HAYAT ÖNEMLİDİR ibaresini taşıyan bir iğne, KEŞFET kelimesi ve kırmızı ve beyaz mantardan bir iğne (amanita muskaria) genellikle Noel kartlarında bulunur ve halüsinojenik özellikleri ile bilinir. Kombinasyon yoruma davet ediyor. Bütün bunlar çocuğun seçenekleri hakkında ne gösteriyor?
On yıldan daha kısa bir süre içinde Casteel, ana akım toplumun siyah insanlara ve göçmenlere ilişkin ırkçı klişelerine meydan okuyan ve onları altüst eden çekici portreler yapmaktan, arayışının sınırsız hale geldiği bir ressamlık alanı açmaya geçti.
Jordan Casteel: Çiçek Açıyor 22 Ekim’e kadar Casey Kaplan Gallery’de (121 West 27th Street, Chelsea, Manhattan) devam ediyor. Sergi galeri tarafından organize edildi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/763495/jordan-casteel-wont-rest-on-her-laurels/