Bölüm 163: Bunun Olacağını Biliyordum
Çevirmen: Mert İlbay
Editör: Kinyas
Tetikçiler korkutucu değil, korkutucu olan bu insanların tetikçi olduğunu anlayamamak!
O orta yaşlı çift başından beri onlardan birkaç masa uzakta nazikçe konuşup sıradan müşteriler gibi yemeklerini yiyorlardı.
İkili, Hong Kong'daki herhangi bir üst sınıf aile gibi giyinmişti ve diğerlerinden farkları belli olmuyordu. Görünümleri o kadar sıradandı ki onlarla ilgili göze batan hiçbir şey yoktu.
Ancak maalesef bu suikast girişiminin merkezinde, göze batmayan bu ikisi vardı.
Ölümle yaşamın arasındaki noktada herkes nefesini tutmuş, karı koca gibi gizlenmiş katillerin gözlerinde uğursuz bir ışıltı varken Yang Chen ve Li Muhua'yı vurmak üzereydiler.
*Bam! Bam!"
Ardı ardına iki atıştan sonra restoran bir kez daha karışmıştı. Restorandan kaçan müşteriler artık neler olduğuyla ilgilenmiyor ancak hızlıca o korkunç yerden kaçmak istiyorlardı.
Li Muhua çoktan gözlerini kapatıp kendini ölüme hazırlamıştı, o Yang Chen değildi. Kaçması için ya da iki tetikçiyi halledebilmesi için yeterli zamanı yoktu.
Ancak silah sesleri duyulduğunda, Li Muhua kendisinin zarar görmediğini fark edip şaşırmıştı.
Huh? Kaçırdılar mı?
Gözlerini açtığında Li Muhua'nın gördükleri karşısında tüyleri diken diken olmuştu.
Ne zaman olduğunu bilmiyordu ancak her iki tetikçinin de alınlarından kan ve duman çıkıyordu, kaşlarının ortasına kurşun yemişlerdi.
İki tetikçinin gözleri düşerken fal taşı gibi açıktı ve hala silahları ateş etme pozisyonunda tutuyorlardı.
"Pevv..."
Olduğu yerden sakince izleyen Jane elinde yeni ateşlenmiş İsveç yapımı bir cep tabancası tutuyordu. Tabanca yalnızca beş santimetre uzunluğundaydı ancak kısa mesafelerde çok güçlüydü.
O kader anında iki tetikçiyi sakince öldürüp Li Muhua'nın ölüm korkusunu bastıran Jane idi.
Li Muhua tüm vücudundaki kemiklerin ağırlaştığını hissedip gevşekçe yere oturdu. Yine ölümle yaşam arasında gidip gelen Li Muhua neredeyse çökmüştü.
Mo Qianni de korkudan soğuk terler döküyordu. Jane'in, Yang Chen'i kurtardığını gören Mo Qianni, aynı anda hem müteşekkir hem de hayranlık hissetmişti. Böyle bir kadından kıskançlık duyma hakkının bile olmadığını hissetti.
Yang Chen, Mo Qianni'nin bembeyaz suratını okşarken nazikçe, "İyi misin?" diye sordu.
Mo Qianni mutlu hissetti: "Böyle tehlikeli bir olaydan sonra, Jane yerine ilk benimle ilgilendi, bu demektir ki onun kalbinde en az Jane kadar önemliyim."
Bu, Mo Qianni'ye yersiz korkularının olduğunu fark ettirdi: "Eğer Yang Chen yalnızca benim ailemin arka planıyla ilgilenen biri olsaydı neden hiçbir şey istemeden bana hep yardımcı oldu?" Jane gibi hem zeki hem de olağanüstü güzellikte olan bir kadın bile onun gibi özel ilgi görmüyordu.
Ben kendimi, neden başkalarıyla karşılaştırıyorum? Mo Qianni, bir kez daha sınırsız bir özgüven ile dolup, büyük bir gülümseme ile: "Sen buradayken, güvende olduğumu biliyorum." dedi.
Yang Chen bu kadının neden bir anda bu kadar mutlu olduğunu anlamamıştı. Anlamamasına rağmen, rahatlamış bir şekilde kafasını salladı.
"Neler oluyor? Neden bu insanlar yine bizi öldürmek istiyor? Li Mucheng ölmedi mi?" Olanlardan korkan Lu Tao kalktı ve bağırdı.
Li Muhua derin bir nefes aldı ve gözleri ateş doluyken: "Bu Xu Zhihong'un işi. Beklenildiği gibi, bizim dost olmamıza bu kadar kolay izin vermeyecek." dedi.
"Xu Zhihong mu?" Lu Tao'nun dudakları titredi ve çıkıştı: "Ne kadar iğrenç! Daha aşağılık bir rekabet metodu olamaz. Şimdi ne yapacağız, Zhonghai'ye dönersek daha tehlikeli mi olur?"
"Olmaz." Mo Qianni hemen analizini yapıp sakinleştirdi: "Zhonghai'ye dönersek, Xu Zhihong bir hamle yapmaya cesaret edemez. Hong Kong'un özel sosyal ortamı yüzünden, birçok pislik şeyler yapılabilir ancak bir düşünün, Xu Ailesi, Zhonghai'deki en güçlü beş aileden biri. Birbirlerini bastırmak için yapabilecekleri her şeyi yaparlar. Sonuçta, politika ve askeri bakımdan, Xu Ailesi diğer ailelerle kıyaslanamaz. Kendilerine bir kazancı olmayacağı için bizimle orada çekişmek için yasa dışı metotları kullanmaya cesaret edemezler."
Li Muhua da bu görüşü onayladı ve: "Bu doğru, Bayan Mo'nun analizi çok doğru. Ancak Hong Kong'da bile, Xu Ailesi bizi öldürmek için tetikçi ayarlamanın bu kadar kolay olduğunu düşünmezse iyi eder. Önümüzdeki birkaç gün için hiçbir şeyin keyfimizi kaçırmasına izin vermeyeceğim." dedi.
O anda korumalar hızlıca Li Muhua'nın yanına koştu. Li Muhua tarafından azarlandıktan sonra Li Muhua emretti: "Derhal seçkin kardeşlerimizi seferber edin, eğer gelecek günlerde herhangi bir yanlış olursa, bedelini ödersiniz. Ayrıca, Hongxing'den Bay Jiang'a ulaşın, Hong Kong'a girip çıkan tetikçileri öğrenmek için onun yeraltı işlerini gözlemleme gücünü ödünç istiyorum."
Emirlerini saydıktan sonra Li Muhua arkasını döndü ve sakince kırmızı çay içen Jane'e boyun eğdi: "Hayatımı kurtardığınız için teşekkürler, Bayan Jane"
Jane zarafetle fincanını bıraktı ve klasik bir soylu gibi: "Bana teşekkür etmenize gerek yok, ben yalnızca birkaç pis işi hallediyorum. Adamları fark edip bizi uyaran Yang Chen idi." dedi.
Bu sözler herkese bunu hatırlattı ve hepsi dönüp şaşkınlıkla Yang Chen'e baktı. O garsonun bir tetikçi olduğunu ve tetikçilerin nasıl çalıştığını nasıl bu kadar kolay anlayabilmişti?
Yang Chen burnunu ovdu: "Jane abartıyor, o kadar mütevazı ki övgüleri başkasına yönlendirmek bir alışkanlık haline gelmiş. Bu benim başıma daha fazla dert olmuyor mu?"
"Yalnızca kısa süreli hafızam diğerlerine göre daha iyi. Genelde, batı stilli restoranlarda garson bir masaya atandığında bahşiş namına değişim olmaz. Bu garson ilk gelenden farklıydı. Dahası, taşıdığı havlu olması gerektiği gibi bileğine sarılı değil elini gizliyordu. Bunları birçok dedektif programı izleyerek öğrendim ve son birkaç gün önce tehlikede olduğum için detaylara daha fazla dikkat ediyorum."
Aslında yılların tecrübesiyle, tehlikeyi yalnızca diğerlerinin öldürme niyetinden hissedebiliyordu. Ancak, bu bir yandan da Xu Zhihong'un gönderdiği tetikçilerin beceriksizliğindendi. Gerçek bir uzman öldürme niyetini bu kadar kolay belli etmezdi.
Yang Chen'in sıradan bir insan olmadığını bilen Li Muhua, çok fazla soru sorarsa Yang Chen'in sinirleneceğinden korkup birkaç minnet cümlesi ettikten sonra bu meseleyi saldı.
Zhonghai.
Devamlı yağan sonbahar yağmurları gökyüzünü griye boyamıştı ve yerleri ıslatmıştı.
Xu Ailesi'nin Donghua Bilim & Teknoloji Binası.
Xu Zhihong'un CEO ofisine açılan kapı bir anda sert bir şekilde açılmıştı.
Lastik botlarla koyun yününden özel yapılmış halının üzerinde uzun adımlarla dolanırken, Kıllı Joe'nun ağzında sigara vardı.
Xu Zhihong, Kıllı Joe'ya bakmak için kafasını kaldırdı ve: "Sana defalarca söyledim, içeri girmeden önce kapıyı çal. Ayrıca, o dandik lastik botları giymeyi sevmene lafım yok ancak benim ofisime girmeden önce onları çıkartsan olmaz mı? Bu halının kaç bota eş değer olduğunu biliyor musun?" dedi.
Kıllı Joe sırıttı, patronu tarafından eleştirilmeye alışkındı ve bunu takmıyordu: "Neden çalayım? Zaman kaybı. Sekreterini s*k*cek halim yok patron. Seni, sekreterini s*k*rken yakalasam bile sorun yok, beraber s*k*biliriz. Halıya gelince, ben Kıllı Joe'nun ona ihtiyacı yok, yalnızca lastik botlarımı istiyorum."
Xu Zhihong hüzünle "Vurdumduymaz..." diye mırıldandı. Bu çalışanına karşı çaresiz hissediyordu ancak iş ciddiye bindiğinde, o olmadan yapamazdı. Bu yüzden işe geri döndü: "Hong Kong'dan ne haber var?"
"Başarısız. O karı kocayı öldüren beyaz karının nereden çıktığı bilinmiyor. Atıcılığı mükemmel, üff... Acaba yataktaki yetenekleri de bu kadar mükemmel mi?" Kıllı Joe, inanılmaz derecede meraklanmıştı.
"Bir Kafkas..." diye düşündü bir an Xu Zhihong: "O Batılı kadının kim olduğunu öğrenin, ayrıca Muyun'un araştırma tesislerini de gözlemlemeye devam edin ve Li Guangxun'u kaçırma şansını kaçırmayın."
Kıllı Joe onayladı: "Peki o zaman. Patron, birkaç tetikçi daha göndermek istiyor musun? Bu Yang denen herif çetin ceviz çıktı, ne yaparsak yapalım ölmüyor."
"Gerek yok." Xu Zhihong ayağa kalktı, güçlendirilmiş camdan yapılma penceresinden, beton ormanı Zhonghai'ye boşalan soğuk yağmuru izledi ve: "Hong Kong, Li Ailesi'nin karargâhı, oranın hükümdarı onlar. Hongxing, Doğu Yıldızı ve Hançer Cemiyeti onların müttefiki. Tek bir şansımız vardı, bir kez daha denersek maskara oluruz." dedi.
Kıllı Joe onaylamayan bir şekilde kafasını kaşıdı: "Böylece vaz mı geçeceğiz?"
"Tabi ki vazgeçemeyiz. Ancak bazı şeyler olsun da geç olsun. Başarı sayılması için başarılı olmasına gerek yok."
Kıllı Joe "Yine anlamadığım şeyler söylüyorsun." diye mırıldandı ve lastik botlarıyla ofisi terk etti. Kapıyı kapatmayı bile unuttu.
İki gece sonra Li Ailesi'nin Seher Villası'ndaki kahve dükkânında, Yang Chen ve Jane köşede bir kahve masasında oturuyordu. Mavi Dağ kahvesinin katkısız kokusu etrafı sarmıştı.
"Beni buraya yalnızca kahve içmek için çağırmış olamazsın, değil mi?" Jane, sessiz kaldığı için Yang Chen sormadan edemedi.
Jane dudaklarını büzdü: "Ne, şimdiden Bayan Mo'yu mu özledin? Merak etme, fazla zamanını harcamayacağım. Ayrıca, yarın Zhonghai'ye döneceksin ve benim de Hong Kong'dan ayrılmam gerekiyor."
"Bunu kastetmemiştim. Qianni, önemsediğim bir insan olabilir ancak daha o seviyede bir ilişkimiz yok." Yang Chen, Jane'in şakalaştığını biliyordu ve fazla aldırmıyordu.
"Yalnızca son iki gündür üzerinde çalıştığım hediyeyi sana verip vermeyeceğim üzerine düşünüyorum." Jane derin bir nefes aldı ve gülümseyerek: "Tamamdır, vereceğim."
Bunu söylediği anda cebinden koyu sarı bir plastik şişe çıkarttı. Şişenin üzerinde etiket yoktu ve tahminen bir parmak boyu kadar küçüktü.
"Bu nedir, ilaç mı?" Yang Chen şişeyi aldı, kapağını açtı ve içinde yaklaşık bir düzine siyah tıbbi ilaç buldu.
Jane'in karmaşık bir surat ifadesi vardı: "Son birkaç yılımı senin garip hastalığını nasıl kontrol edeceğimi ve yok edeceğimi araştırmaya harcadım. Kusursuz bir çözüm düşünemesem bile, yeterli sayıda test ile birkaç temel prensibi anladım. Bu tıbbi ilaç geçen ay araştırdığım ürün. İsim vermedim çünkü yalnızca senin için olduğundan isme de ihtiyacı yok."
Yang Chen sakince, "Nasıl kullanacağım?" diye sordu.
Jane yavaş bir şekilde “Kendini kontrol edemediğinde seni zorla sakinleştirebilir ancak... Ne kadar fazla kullanırsan, o kadar etkisini yitirir. Dahası... Bir dahaki parlamanın daha da şiddetli olması gibi bir yan etki de yapabilir." diye konuştu.
Başka bir yönden bakıldığında, bu yavaş işleyen bir zehir gibiydi. Kısa vadede daha az acı çekmesini ve çılgına dönmemesini sağlayacaktı. Ancak işin sonunda hepten delirmesine de yol açabilirdi.
Yang Chen bir süre sessiz kaldıktan sonra acı bir şekilde gülümsedi: "Beni öldürmeye mi kurtarmaya mı çalışıyorsun?"
"Kullanmamayı seçebilirsin, senden saklamak istemediğim için bundan bahsettim." Jane beklentili bir şekilde Yang Chen'e baktı.
"Beni biliyorsun, bunu reddedemem ama keşke kullanmak zorunda olmasam."
Bunu derken Yang Chen şişeyi cebine attı.
Jane iç çekti: "Bunun olacağını biliyordum."