Menachem Kaiser’in “Yağma: Aile Mülkiyetinin Anısı ve Nazi Hazinesi”, kıvrımlı, yankılanan ve sürekli olarak büyüleyici bir hikaye anlatıyor. Daha da tuhaflaşan tuhaf bir hikaye.
Polonyalı Yahudilerin soyundan gelen Kaiser, Toronto’da büyüyen genç bir yazardır. “Yağma”, Holokost’tan kurtulan büyükbabasının Polonya’nın Sosnowiec kentinde, ailenin savaştan önce sahip olduğu bir apartmanı geri almak için verdiği savaştan sonra olanları anlatıyor. Yazarın büyük bir başarı umudu yok. Babası ve büyükbabası on yıllardır soruşturma yaptı ama hiçbir yere varamadı.
Kaiser, “Katil” olarak bilinen Polonyalı bir avukat tutar. Siyah adli giysilerinin altına pembe kadife eşofman giyiyor. Katil, Kafkaesk engelleri olan bir süreci başlatır. Örneğin, Kaiser’in Holokost’ta öldürülen ve eğer hala yaşıyorsa 130 veya 140 yaşında olan atalarının olduğunu kanıtlaması gerekiyor. gerçekten öldü.
Bir noktada, birinci avukatının eylemlerini açıklamak için ikinci bir avukat tutması gerekir.
Kaiser gerçek hayatı olan iyi insanlar bulduğu mülkü ziyaret ederken davalar arka planda süzülüyor. Bina, bir tiyatroya bağlı sakinleri barındırıyordu. Harika partiler verdiler ve büyük sosyal etkinlikler için toplandılar. Ne yapacak, herkesi tahliye mi edecek?
Kaiser, canlı bir zihne sahip, sayfadaki düşünceli bir adamdır. Kendini üzerinde bulduğu ahlaki tahterevalli üzerinde yaşar. Bazı arkadaşlar arayışının ilginç ve anlamlı olduğunu düşünüyor. Eski bir hatayı düzeltiyor. Diğerleri, misyonunun 2021’de bir ödenek eylemi olduğunu düşünüyor. Başkalarının evini alıyor. İnsanların güvenliğini bozuyor.
“Aile mülkü için geri dönen bir Yahudiydim – bu Polonya’da gerçek bir mecaz” diye yazıyor. Motivasyonlarının düğümünü çözmeye çalışır. Kendini ailesinin binasındaki insanların yerine koymaya çalışıyor. Bunu bir noktaya kadar yapıyor. Ayrıca, “Ailemin artık Sosnowiec’te olmamasının nedeni, hepsinin öldürülmüş olmasıdır. ”
Kader, yazarı elinden alır ve bu hikaye bir dönüş alır. Kaiser, büyükbabasının bir kuzeni olduğunu öğrenir; İbrahim, sadece savaştan sağ çıkmakla kalmayıp, aynı zamanda bir köle işçiyken, muazzam, gizli bir Nazi tüneli kompleksinde bir anı yazmıştır.Riese Projesi. Beton tutan, tuvaletlerde saklayan ve yıllar sonra geri dönen torba artıklarının üzerine günlük kayıtları yaptı.
İbrahim’in anıları dünya çapında pek bilinmese de, Silezya hazine avcılarından oluşan bir grup arasında ünlüdür. (Yazar birini “Indiana Jones ama daha çok komando” olarak tanımlıyor.) Onlar için bu Nazi yağması için bir rehber. Bu hazine avcıları kamuflaj giyer ve çok fazla votka içer. Bazılarının ayrıntılı ve pahalı ekipmanları vardır; diğerlerinde metal dedektörleri çöktü. Bunlar arasında, Kaiser’in kendisi, İbrahim’le olan ilişkisi nedeniyle bir ünlüdür.
Kaiser onlarla ilişkiye girer. Onu tünellerden geçirirler. Ona Nazi hatıralarını gösteriyorlar. Kamp ateşlerinin etrafında birlikte votka içerler. Bu gecelerden biri hakkında Kaiser, “Not alıyordum ama sorumlu bir şekilde değildim. “
Bu tünellerin ölçeğini görmek harika. “Nazilerin ne yapmaya karar verdiğine bakın, tanrım,” diye yazıyor Kaiser. Bak ne kadar ileri gittiler. Oraya ne kadar çabuk geldiklerine bakın. “
Bu tünellerin boyutu ve gizemi yerini komplo teorilerine bıraktı. Yağmalanmış altınla dolu bir tren içeriyordu. Yer altı Nazi şehirlerini barındırmaları gerekiyordu. Nükleer silahlar. Yerçekimi önleyici cihazlar. İçerisini barındıran yerel askeri müzeye göre bir çimento yapı, “Naziler tarafından inşa edilen bir uçan daire olan Haunebu III için bir test teçhizatı” idi. ”
Kaiser komplo teorilerinin doğasını çağımıza oldukça uygun bir şekilde ele alıyor. (Çeşitli türden tazminatlar hakkındaki düşüncesi kadar karmaşık ve zamanında.) Bazılarının, bu tür teorilerin “egemen anlatıya karşı bir direniş biçimi, yerleşik güç yapısına iftira atmanın bir yolu olduğunu nasıl iddia ettiklerini belirtiyor.). ”
Bu argümanlar üzerinde kafa yorar, sonra onları dayanılmaz at atığı olarak savurur. “O kadar cömert değilim” diye yazıyor. “Kişisel olarak, Nazi zaman makinelerine olan inançları patolojik hale getirme konusunda rahatım. ”
Bu inançlarda inatçı bir anti-Semitizm bulur. “Evet, evet, iyi” diyor komplo düşünen kişi, “Almanlar bir miktar cinayet işledi ve Yahudiler de biraz öldü ama size gerçek hikayeyi anlatayım. “Yahudi ölümleri yeniden bağlamsallaştırıldı ve” daha büyük “bir gizli anlatının içine yerleştirildi.
2018’de Pittsburgh’da bir sinagogda 11 Yahudiyi vuran anti-Semitik komplo teorileriyle kafası karışmış adam hakkında yazıyor. Kaiser, “neyin kınanması gerektiğine gülmenin bir bedeli var” diye yazıyor. “
“Yağma” nın anlatacak birçok hikayesi var. Kendi başına bir kitap olabilecek bir kaçak tutuklu aşk hikayesi var. Bunlar hakkında veya Kaiser’in kendi görevinin ailesinin mülkünü geri alma görevinin kaderi hakkında daha fazla şey söylemek yanlış olur.
“Yağma” nın birçok ruh hali ve kaydı vardır. Ahlaki ağırlık kazanır. Unutulmuş yaşamlara şefkatli ve saygılı bir özen gösterir. Aynı zamanda melankolik komedi biçimlerine karşı da tetiktedir.
Tonal olarak bana Jonathan Safran Foer’ın mükemmel ilk romanı “Her Şey Aydınlatılır”, dedesinin hayatını kurtaran kadını aramak için Ukrayna’ya dönen genç bir Amerikalı Yahudi hakkında hatırlatıldı.
Kaiser, roman olarak “Yağma” yazmayı tartıştığını söylüyor. Nedenini anlayabiliyorum. Larry McMurtry, “Kurgusal olmayan, yürümek için hoş bir yoldur,” diye yazmıştı, “ama roman bir atı sırtına koyuyor ve hangi kovboy, sembolik veya gerçek, ata bindiğinde yürüyebilir?”
Kaiser’in dörtnala gitmeyi reddetmesi mutlu olabilir. Özel bir yolda, yere daha yakın ve daha yavaş bir hızda seyahat eden yürüyüşü, taze, beklenmedik ve önemli ayrıntıları ortaya çıkarır. Algıları keskin. Merakını paylaşıyoruz.
Yazarın kendisinin farkında olan ve ironik sapmaları bana Robert Creeley’in “Çağda Whitman Üzerine Düşünceler” adlı denemesinde şu sözünü hatırlattı: “Yanmadan önce orada olan eski evin yanından sola dönün. “