Değerli eşyalarla dolu U-Hauls’un (yani, lisansüstü okul danışmanınızla onun bir hack olduğunu iddia ettiğiniz son kavganızın anıları kadar ağır olan kitaplar) sürüldüğü büyük akademik göç için yılın zamanı geldi. deneyimsiz ve -mekansal olarak zeki entelektüeller tarafından büyük otoyollarda. İster ülke çapında ister sadece birkaç eyalette olsun, yolculuk, yüksek şan, prestij, başarı, meslektaşlar, parlak öğrenciler ve sempatik yöneticiler umutlarıyla doludur. Anksiyete, sözleşmeden doğan yükümlülükler, yaşam alanları, bakkal ve likör mağazalarının yerleri, internet ve bina erişimi, ofis mobilyaları ve laboratuvar ekipmanı hakkındaki ezici ayrıntıların ve kararların adrenaliniyle maskelenir.
Neden heyecan ve beklentiyle dolup taşmıyorsunuz? Elbette, kesinlikle hiç kimseyi tanımadığınız bir kasabaya ve bir kuruma geliyorsunuz. Ama tüm doğru soruları sordun. Burada yaşamak ve kolejde çalışmak nasıl bir şey? Ülkenin bu bölgesinden olmayan yeni insanlar için şehirdeki atmosfer nasıl? İnsanlarla tanışmak kolay mı? İnsanlar eğlenmek için ne yapar? Nerede (boşluğu doldurun… Starbucks, Target, ve diğerleri)?
benden al; çok daha fazla soru sormuş olmayı dileyeceksin. İşte birkaçı: Kampüsteki hücre servisi nasıl? Şehirde hastane, sinema, oto yıkama, jinekolog ve Uber servisi var mı? Burası kuru bir ilçe mi? Ayılar ve çakallar kampüse gelir mi? Neden biri bana lokantada halıcı dedi? “Kuzey Saldırganlığı Savaşı” nedir? İnsanlar gerçekten benzin istasyonunda satılan kızarmış tavuk yer mi? Ne demek, farklı pizza stilleri var mı? İnsanlar neden arabalarında soğutucu bulundururlar (okuyun: iyi bakkal bir saatten fazla uzaktadır)?
En önemlisi, sık sık tekrarlanan “Biz bir aileyiz. Hemen uyum sağlayacaksın.” O kadar inandırıcı bir şekilde söyleniyor ki, gerçek mi yoksa Stepford Karısı benzeri bir ilahi mi olduğunu belirlemek zor. Sorun şu ki buna inanmak istiyorsun. Kim istemez? Neredeyse buna inanmanız gerekiyor. Ama bunun doğru olup olmadığını nasıl anlayabilirsiniz? Yeni insanları kollarını açarak kucaklayan türden bir yer mi yoksa nakledilen organı şiddetle reddeden türden bir kampüs mü gerçekten bilmeniz gerekiyor.
Eğitim bilgeliğine dayanan birkaç “Kampüs Ailesi” testi hazırladım. Çocuklar için Öne Çıkanlar dergisi (bir zamanlar ülke çapında doktorların ve dişçilerin bekleme odalarında bulunan bir elyaftı). Öne Çıkanlar “Goofus and Gallant” adında yinelenen bir çizgi roman vardı. İki karakter, benzer bir duruma göre iyi/kötü ve doğru/yanlış davranışları eylemleriyle resmetmiştir. Goofus bencil, kaba davranışlar sergiledi. Gallant kibar, cömert ve nazik davranışlar sergiledi. Yukarıdaki sorulacak genişletilmiş soruların listesine ek olarak (lütfen kendinizinkini eklemekten çekinmeyin), burada bir kampüs olup olmadığını belirlemeye çalışırken uyarlayabileceğiniz/test edebileceğiniz birkaç senaryo (kişisel deneyimden olabilir veya olmayabilir) vardır. uzun vadede sizin için doğru.
Senaryo 1: Süt ve Ekmek Testi
- Ameliyattan sonra evdesin. Gallant, “Bir şeye ihtiyacın var mı?” diye soruyor. “Sanmıyorum, ama teşekkürler!” diye cevap veriyorsunuz. Cevap veriyor, “Pekala, biraz süt ve sizin için ağır olabilecek birkaç şey alacağım. Hiçbir şeyi kaldırmamalısın.” Daha sonra, bir teşekkür notu ile masasına biraz kurabiye koyarsın. E-postayla yanıt veriyor ve çiçeklerin gülen bir yüzle okul renkleri olduğunu belirtiyor.
- Bir haftalığına şehir dışına konferansa gidiyorsunuz. Yeni mezun olan kızınız yaz için evde. Goofus (meslektaşınız ve komşunuz) “Sen yokken kızınızın bir şeye ihtiyacı olursa bana haber verin” diyor. Goofus, kızınızı akşam yemeğine davet ediyor ama grip olmuş ve gidemiyor. Buna karşılık Goofus, kızınız için süt, ekmek ve çorba almayı teklif ediyor. Kampüse döndüğünüzde masasına bir somun ev yapımı muz ekmeğini bir teşekkür notuyla bırakıyorsunuz. Masanıza 13.52$ talep eden bir makbuz bırakıyor ve İK direktöründen sizinle konuşmak istediği konusunda bir e-posta var.
Senaryo 2: Uyum Testi
- Gallant, “Bacağının ara sıra sana sorun çıkardığını söylediğini hatırlıyorum. Kaldığınız kampüs dairesindeki yatak yerden biraz yüksek. İhtiyacın olursa diye şu anda orada bir basamak var.”
- Goofus, “Ofisiniz için bir şeye ihtiyacınız olursa bana haber vermeniz yeterli” diyor. Siz, “Gün sonunda bacağımın şişmesiyle ilgili bir sorunum var. Masamın altına küçük bir tabure veya bacağımı kaldırmama izin veren bir sandalye alabilir miyim?” Goofus: “İsterseniz evden getirebilirsiniz. Bunun için bütçe ayırmıyoruz.”
Senaryo 3: çekicilik“Yapılması ve Yapılmaması Gerekenler” Testi
- Gallant bir meslektaşının kıyafeti hakkında coşkuyla şunları söylüyor: “Onun papyonlarını, şapkalarını ve ayakkabılarını seviyorum. Okul renklerini falan severim ama tarzı çok eğlenceli ve ilginç. Keşke daha fazla insan nasıl giyindiklerini beğendi. Bahse girerim etrafta olması eğlencelidir.”
- Goofus başka bir meslektaşına öfkeyle fısıldıyor, “Neden her zaman yüksek topuklu ayakkabılar giyiyor? Sanki feminizm hiç olmamış gibi. O buraya ait değil; o bizden biri değil. Onu kimse sevmiyor.”
Senaryo 4: Kamyon Testi
- Gallant’a “Şehirde kamyon kiralayacak bir yer var mı?” diye soruyorsunuz. Gallant neşeyle, “Hayır, ama neye ihtiyacın var? Sana yardım edemiyorsam, eminim ki yardım edebilecek birini bulabilirim. Hepimiz şehirde yeniyiz ve yerleşmeye çalışıyoruz.”
- Goofus’a “Şehirde kamyon kiralayacak yer var mı?” diye soruyorsunuz. Goofus sert bir şekilde, “Hayır. İnsanlar genellikle onlara yardım etmesi için bir aile üyesi bulurlar,” gözlerini devirir ve uzaklaşır.
Yeni bir kampüse giden herkese – güvenli seyahatler ve iyi şanslar. Diğer herkese göre – Goofus değil, Gallant olun.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/just-explain-it-me/academic-nomad%E2%80%99s-quest-campus-family