3 Eylül 2011
İki Nota, Bir Beste: Maria Sharapova
Turnuvaya zaten beklenen başlangıcı yapamadı Sharapova. İlk turda Heather Watson karşısında final setinde öndeyken dahi kaybedebileceği bir maç oynadı. Bu yıl oynadığı ve kaybettiği Voskoboeva maçının bir benzeriydi bu maç ortaya konan oyun anlamında. Tabii rakibin genç olması da Robson ve Garcia maçlarını hatırlattı; ama bu daha farklı bir maçtı. Genel anlamda öteden beri süregelen sorunlarıyla boğuştu Sharapova. İkinci turda skor anlamında beklenenden de iyi bir galibiyet almış olsa da Pennetta'ya karşı yaptığı 60 basit hatayla kendi sonunu hazırladı.
Sharapova, geri çizgide hücum oyunu oynuyor. Oynadığı oyunun sertliği kesinlikle bir Williams kardeşler ve Kvitova seviyesinde değil. Üstelik onlar kadar opsiyonu bile yok. Bu yüzden hem çok iyi defansçılara hem de çok iyi hücumculara karşı sıkıntı yaşıyor. Kontrollü hücum etmiyor ve defans yönü zayıf. Önemli maçların birçoğuna kötü giriyor. İyi girdiğinde de maçta yaşanan bir olay konsantrasyonunu bozabiliyor. Tüm bunlar Grand Slamlerde doğal olarak çok büyük bir handikap yaratıyor.
Hani Serdar Ortaç hep aynı şarkıları söylüyor diye sürekli eleştirilir. Hatta bunu soran birine ''Topu topu 7 nota var zaten. Kaç farklı beste yapılabilir ki ?'' diye çıkışmışlığı da vardır. Onun gibi, Sharapova da sadece geri çizgide sınırlı bir hücum oyunu oynuyor. Tamam, teniste de temelde forehand ve backhand olmak üzere iki tip vuruş var; ama bu oyunun çeşitlendirilemeyeceği anlamına gelmiyor.
Maria'nın bu yıl önünde geçen yılın aksine İstanbul'da düzenlenecek 'Championships' gibi önemli bir hedef var. Tokyo ve Pekin'de de koruyacağı çok çok az puan var. Bu yüzden birinciliği kovalayabilir. Ama umarım şu Grand Slam hasretine önümüzdeki yıl bir son verir Sharapova.