Nobel ödüllü Mısır'lı yazar Necip Mahfuz'un okuduğum ilk kitabı Midak Sokağıydı. Kahire'de geçen olaylar, yozlaşan hayatlar ve benlik ve kimlik mücadelesi veren karakterlerin tahlilleri beni çarçabuk içine alan diliyle bir anda kendimi Mısır'da bulmamı sağlamıştı.
Ardından Nil'in Üç Çocuğu, Savrulan Kahire, Hırsız ve Köpekler ve son olarak Şeker Sokağı geldi. Aslında Şeker Sokağı, Kahire üçlemesinin son zinciri. Fakat bağımsız olarak da okunabilir.
Aile üzerinden, döneme, kültüre, evliliğe ve hayata bakarken aslında günümüz dünyasının, kendi sonunu hazırlayan toplumun ve mutlu olmayı bir türlü beceremeyen bireyin sorunlarını okuyoruz.
Yani kendimizi!
*
Altı çizili satırlar:
"Aklımızla anlar, kalbimizle yaşarız."
"Sanat insanın dünyasını tefsir eder; bu arada bazı yazarların ortaya koyduğu eserler, uluslar arası fikir tartışmalarının parçası olmuştur. Bu insanların ellerinde sanat uluslar arası gelişime hizmet eden silahlardan biri haline gelmiştir. Sanatın önemsiz, boş bir uğraş olduğunu düşünmek mümkün değildir."
"Birini kaybederken, sadece bu güzel şeyler akla geliyor, diye düşündü. bu kritik anda zihnin seni etkilemiş olan şeylerle, mekanlar, zamanlar ve olaylarla dolu."