Basitleştirici Koşullar Yöntemi – Ödev Hazırlatma – Proje Yaptırma – Tez Yaptırma Fiyatları – Sunum Örnekleri – Ücretli Ödev Yaptırma – Ödev Yaptırma Ücretleri
Teorik Detaylar
Teorik detaylandırma dizisi, öğrencinin teorik bir yapıda henüz öğrenmediği en geniş, en kapsayıcı, en genel ilkeleri (aynı zamanda en basit ve genellikle ilk keşfedilen ilkelerdir) öğreterek başlar; ve giderek daha dar, daha az kapsayıcı, daha ayrıntılı, daha kesin ilkelere (ki bunlar da daha karmaşıktır ve genellikle daha sonra keşfedilmiştir) doğru ilerler.
Ekonomi (arz ve talep yasası) ve elektrik (Ohm yasası) örnekleri önemlidir. Bu sıra, istenen karmaşıklık düzeyine ulaşılana kadar devam eder. Bu sıranın, ilkelerin genellikle keşfedildiği ve öğrenenler tarafından en kolay keşfedilebildiği sırayı yansıtması gerçeği, bu sırayı sorgulayıcı öğrenme ve diğer keşif yöntemleri için ideal kılar.
Bir öğretmen veya tasarımcı tüm bu ilkeleri ve bunların kapsayıcılık/karmaşıklık ilişkilerini nasıl tanımlar? Teorik analizin amacı budur. Böyle bir analizin sonucu, nedensel bir modelden (bkz. Şekil 4) farklı olan teorik bir yapıdır (bkz. nedensel bir model, genellikle benzer bir karmaşıklık düzeyinde, diğer ilkelerle birleşen (yeni fenomenler ekleyin) ilkeleri gösterir. Şekil 3’te, ilke 1 ve 2, ilke 0’ı ayrıntılı olarak ele alır, çünkü her biri, ışık ışınları bir optik ortamdan farklı optik yoğunluktaki diğerine geçtiğinde ne olduğu hakkında daha karmaşık bilgiler sağlar.
Nedensel faktörler veya sonuçta ortaya çıkan faktörler (etkiler) veya her ikisi üzerinde ayrıntılı olarak çalışılarak daha fazla ayrıntı sağlanabileceği belirtilmelidir. Ve detaylandırma, aşağıdakiler gibi birkaç farklı türde soruyu yanıtlayarak gerçekleşebilir:
● Başka ne olur? veya buna başka ne sebep olabilir?
● Bu neden ne zaman bu etkiye sahip olur?
● İşler hangi yönde (yön) değişiyor?
● Neden değişiyorlar?
● Ne kadar değişiyorlar?
Teorik detaylandırma dizisi, topikal veya spiral bir şekilde de yapılabilir. Topikal bir dizi için, teorik yapının bir ayağına kadar gidilebilir, ardından oradan yavaş yavaş genişletilebilir. Spiral bir dizi için, tamamen üst sıra boyunca, ardından bir sonraki sıra boyunca aşağı doğru gidilebilir ve bu şekilde devam edilebilir.
Basitleştirici Koşullar Yöntemi
Görev uzmanlığı oluşturmak için SCM, “öğrenilecekleri” (içerik) analiz etmek, seçmek ve sıralamak için rehberlik sunan nispeten yeni bir yaklaşımdır (uygulayıcılar bunu uzun süredir sezgisel olarak kullanmışlardır). Kısaca, SCM, parçadan bütüne (hiyerarşik) diziden çok farklı bir basitten karmaşığa diziyi, parçalanmış değil bütünsel olan bir dizi yapmak için pratik kılavuzlar sağlar. Herhangi bir karmaşık görevin, gerçekleştirmenin diğerlerinden daha kolay olduğu bazı koşulları vardır.
Örneğin, otomatik vites varken, trafik yoksa, hava güzelse, yokuşta başlamaya gerek yok ve paralel park etmeye gerek yokken araba kullanmak daha kolaydır. Bir SCM dizisi, görevin bir bütün olarak hala oldukça temsilcisi olan görevin en basit versiyonunda ustalıkla başlar; daha sonra istenen karmaşıklık düzeyine ulaşılana kadar görevin daha karmaşık versiyonlarını öğretir ve öğrencinin her versiyonun diğer versiyonlarla ilişkisinin farkında olduğundan emin olur.
Görevin her sürümü, görevin eksiksiz, gerçek dünya performanslarından oluşan bir sınıf veya gruptur. Bu süreç, tüm önkoşulları önce öğreten ve dizinin sonuna kadar eksiksiz, gerçek dünya görevini öğretmeyen sıralamaya yönelik hiyerarşik yaklaşımla keskin bir tezat oluşturur.
İş analizi çıktıları nelerdir
İş etüdü Nedir
KARAR ALMA TEKNİKLERİ PDF
İş analizini Kim yapar
İş analizi Nedir
İş analizi örneği
Kronometraj yöntemi nedir
İş Tasarımı nedir
Hiyerarşik yaklaşım ile SCM yaklaşımı arasındaki farkları göstermektedir. Hiyerarşik bir görev analizi yürüttüğünüzde, alt becerilerin her zamankinden daha çeşitli (çeşitli) hale geldiğini ve giderek daha basit hale geldiğini unutmayın. Buna karşılık, basitleştirici bir koşul analizi yaptığınızda, alt görevler her zamankinden daha çeşitli hale gelir, ancak sürekli olarak daha karmaşık hale gelir.
Prosedürel görevler için, uzmanların neyi ne zaman yapacaklarına karar vermek için kullandıkları adımlara (zihinsel ve/veya fiziksel) odaklanılır. SCM’nin seçim (kapsam) ve sıralama metodolojisi, öncelikle bir prosedürün “yol analizi” üzerine yapılan çalışmalardan türetilmiştir. Karmaşık bir prosedürdeki her karar adımı, prosedürün akış şeması boyunca en az iki farklı yolu işaret eder (biri neredeyse her zaman diğerinden daha basittir). Aynı zamanda en az iki farklı performans koşulunu temsil eder.
Buna karşılık, buluşsal görevler için odak, uzmanların neyi ne zaman yapacaklarına karar vermek için (bir dizi adım kullanmak yerine) kullandıkları ilkeler, yönergeler ve/veya nedensel modeller üzerindedir. Bu tür buluşsal görevler, performans koşullarına bağlı olarak bir uzmanın performansının doğasında büyük ölçüde farklılık gösterir. Bu nedenle uzmanlar görevi yerine getirirken adımlar bazında düşünmezler. Bu dizileme metodolojisi, Reigeluth tarafından esas olarak prosedürel SCM dizisinden türetilmiştir.
Görev, her iki bilgi türünün (prosedürel ve sezgisel) bir kombinasyonu olduğunda, her iki tür SCM dizisi aynı anda kullanılır. Ve SCM ve alan detaylandırma dizileri de aynı anda kullanılabilir. Bunlara çok zincirli diziler denir.
SCM (hem prosedürel hem de sezgisel görevler için) iki bölümden oluşur: özetleme ve detaylandırma. Özetleme, hala tüm görevi oldukça temsil eden görevin en basit versiyonunu tanımlamayı içerir. Detaylandırma, görevin giderek daha karmaşık versiyonlarını tanımlamayı içerir.
Özetleme ilkeleri, bütünsel öğrenme ve şema oluşturma kavramlarına dayanır. Özetleme şunları kullanır: (1) daha basit bir bileşen becerisinden ziyade görevin tam bir versiyonu; (2) görevin basit bir versiyonu; (3) görevin gerçek dünya versiyonu (genellikle); ve (4) görevin oldukça temsili (tipik veya yaygın) bir versiyonu. Görevin özet versiyonu uzmanlar tarafından yalnızca basitleştirme koşulları olarak adlandırılan belirli sınırlı (ancak genellikle gerçek dünya) koşullar altında gerçekleştirilir.
Detaylandırma ilkeleri benzer şekilde bütünsel öğrenme ve şemaya özümseme kavramlarına dayanır. Sonraki her detaylandırma şöyle olmalıdır: (1) görevin başka bir tam versiyonu; (2) görevin biraz daha karmaşık bir versiyonu; (3) eşit derecede otantik (veya daha fazla); ve (4) tüm görevin eşit veya biraz daha az temsilcisi (tipik veya yaygın).
Basitleştirme koşulları, görevin daha karmaşık sürümlerinin her birini tanımlamak için birer birer kaldırılır.
Bir SCM dizisi, görev analizini tasarımla entegre ederek tasarlanır. Analiz/tasarım süreci, “Bir uzmanın şimdiye kadar gerçekleştirdiği görevin en basit versiyonu nedir?” Soruları etrafında toplanır. ve “Bir sonraki en basit sürüm nedir?” ve benzeri. Her bir versiyon tanımlanırken aynı anda dizideki yeri de belirlenir. Bir SCM dizisi tasarlamak, prosedürel bir süreçten daha çok bir buluşsal olduğu için, kılavuzlar, adımların yanı sıra buluşsal yöntemleri de içerir.
Herhangi Bir Alan Bulunamadı.