Punk, diğer herhangi bir sanat türü gibi - veya daha ünlüsü porno - çok çeşitli nüanslar ve çok sayıda gri alan vardır, ancak tipik olarak, onu gördüğünüzde bilirsiniz. Elbette, punk yırtık giysiler ve saçları çivilenmiş saçlar ve aşka ve mülke genel bir saygısızlık anlamına gelebilir, ancak daha doğrusu, benim görüşüme göre bu, düzen karşıtı bir zihniyet, sınırları zorlayan bir estetik ve genel olarak uyumsuz bir varoluş biçimi anlamına gelir. Punk fikri şu ya da bu şekilde neredeyse her tür sanata sızmıştır, ancak burada Literary Hub'da okumayı seviyoruz. Bu yüzden, sırf eğlence olsun diye ve bugün Jim Carroll’un doğum günü olduğu için, kitapları zamanınıza değecek (bana göre) punk yazarlarının eksik bir özetini sunuyorum.
Jim Carroll
Bugün yazar, şair ve punk rockçı Jim Carroll’un altmış dokuzuncu doğum günü olacaktı. Her şeyden önce güzel. İkincisi, Carroll bu listenin aşağı yukarı nedenidir: bazıları aradı 'Son büyük punk albümü' ve aynı zamanda New York City'deki gençliğiyle ilgili, bazıları 'kült-klasik' olarak nitelendirdiği, kavurucu bir anı yazdı. Leonardo DiCaprio'nun oynadığı filmde. Her iki durumda da, her alanda hem itibarı hem de kalitesi ile prototip bir punk yazarıdır.
Kathy Acker
Hepimiz bu listedeki bir sonraki yazarın Kathy Acker olacağını biliyorduk, değil mi? Kathy Acker, tüm punk yazarları arasında en serseri. Veya seçiciyseniz post-punk. Ona Lisede Kan ve Bağırsaklar kesintiler, eklemeler ve kötü dil ile dolu öfkeli bir üst-kurgu kolajıdır. Tüm çalışmaları, bir şekilde sınırları aşmakla ilgilidir. Artı, yani Anlamsızlar İmparatorluğu dövmecisine adanmıştır. Ben, kuşkusuz bir meslekten olmayan, çok serseri buluyorum.
Patti Smith
Patti Smith sana söyleyeceğim o bir punk rockçı değildir ve asla olmamıştır. Mesele şu ki, ona kimse inanmıyor. Ya da belki yapıyorlar, ama önemli değil, çünkü gerçek müzik, eğer öyleyse, artık mesele değil. Uzun zamandır art rock, proto-punk, karşı-kültür ve havalılığın simgesi olmuştur. Son yıllarda sevilen bir edebi ses haline de geldi. (Herkes bokunu kaybetti Sadece çocuklar ve haklı olarak öyle, ama gerçek çayı istiyorsanız şiirleri okuyun.)
William Gibson
Kesinlikle, aksi takdirde A Kind of Punk olarak bilinen cyberpunk'un babası olarak Gibson, bu listede bir yeri hak ediyor. Ama aynı zamanda punk'ın kendisini de onu yazar yapan şey :
1977'de, ilk kez ebeveynlikle ve 'kariyer' gibi bir şeye karşı mutlak bir hevesle karşı karşıya kalırken, kendimi on iki yaşındaki çocuğumun bilim kurguya olan ilgisinin tozunu atarken buldum. Eş zamanlı olarak New York ve Londra'dan tuhaf sesler geliyordu. Punk'ı on yıl önce toplumun derinliklerine gömülmüş yavaş erimiş bir merminin patlaması olarak kabul ettim ve bunu bir şekilde bir işaret olarak kabul ettim. Ve sonra yazmaya başladım.
Ve o zamandan beri de öyle.
Michael Moorcock
Hawkwind ve Blue Öyster Cult ile çalışmanın yanı sıra Moorcock, adını duymamış olabileceğiniz ancak duymuş olduğunuz bir bilim kurgu ve fantastik yazarıdır. büyük etki Çağdaş spekülatif kurgu durumunda ve aynı zamanda 1978'de J.R.R. Tolkien - karşılaştırma Yüzüklerin Efendisi -e Winnie-the-Pooh - onaylı ' Epic Pooh . ' Evet, kelime oyunu. Tolkien hayranı olsanız da olmasanız da, sizi kıkırdatması garantilidir.
Lucie Brock-Broido
Onun tuhaf, hipnotize edici, diğer dünyaya ait şiirleri ya da rastgele kedi yavrusu sanatı web sitesinde, ama burada dürüst olalım: hiçbir şey Lucie Brock-Broido’nun saçından daha punk olmamıştı.
Katherine Dunn
Hayatı boyunca, Dunn çok saygın bir boks yazarıydı ve 40'lı yaşlarında sporu kendisi üstlendi. Metni de yazdı Ölüm Sahneleri: Bir Cinayet Dedektifinin Karalama Defteri . O Ayrıca psikotik, inanılmaz romanından da anlaşılacağı gibi, edebiyatta karşılaştığım en tuhaf beyinlerden birine sahip Geek Aşk , megalomanyak ucubeleri, bilim deneyleri ve çocukları ve insanlığın doğası hakkında ağır soruları ile.
Richard Hell
Serseri gerçeklerini burada tekrarlamama gerek olmadığını sanıyorum, ama Richard Hell'in de bir yazar olduğunu biliyor muydunuz? Romanlar, anılar, şiir kitapları ve diğer kurgusal olmayan koleksiyonlar yayınladı. Dergiler bile. Daha da önemlisi: birçoğu oldukça iyi, bu müzisyenlerden yazarlığa dönüşen kişiler için her zaman geçerli değildir.
Lynda Barry
Barry'yi bir hippi-punk olarak düşünüyorum: kenarları yumuşak, renkleri toprak gibi, ama çalışmaları vahşi, sınırsız ve tamamen yıkıcı. Kendin yap zine estetiğinin en iyisini temsil ediyor ve bunu tamamen kendine ait parlak bir orijinallikle yapıyor. Artı, çizgi romanlar doğası gereği punktır. Neden bilmiyorum Kuralları ben koymadım.
The Bros Hernandez
Çizgi romanlardan bahsetmişken: edebi serserilerden bahsetmeden konuşmak zor Aşk ve Roketler , 80'lerde Los Angeles punk edebiyatının en ileri noktasındaydı. Jamie, 'Punk versiyonumuz burada vardı,' dedi Gardiyan , “Londra ve New York'tan sonra geldi. İnsanlar 'Ah siz serseri mi başlıyorsunuz? Ha-ha, geç olgunlaşanlar, 'ama umursamadık. ' Çizgi romanların görsel formatı ile çekicinin bir kısmı estetik oldu. 'Bu insanların giyinme biçimi, süper kahramanların giyinme biçiminden çok daha ilginç' dedi. Ama daha da önemlisi, tutumla ilgiliydi. Jamie, Esperanza Leticia 'Hopey' Glass'ı anlatırken şunları söyledi: 'Onun tükürme tavrını, kötü ağzını ve insanların ne düşündüğünü umursamamasını gerçekten beğendim. Bu yüzden serseri kızlarımı yarattım. '
Çin Miéville
Steampunk, Salvagepunk, Yeni Tuhaf. Ona ne isim vermek isterseniz isteyin, tür değiştiren, sınırları aşan Miéville oldukça serseri. Demek istediğim, kafatasını gördün mü?
Samuel R. Delany
Delany bir tür siberpunk öncesi kahraman, aynı zamanda yıkıcı queer başlangıcı olan bilim kurgunun yaşlı bir dedesi. Yazması inanılmaz ve inanılmaz derecede zor - mamut Dhalgren bu bir tür bilimkurgu sopasıdır ve hepimizin bildiği gibi, iyi olan her şey, diğer insanlar (özellikle bu insanlar birinin ebeveynleri olduğunda) tam olarak anlamadığında daha da iyi hale gelir.
Luc Sante
New York gecekondu mahallelerinin tarihçisi, 19. yüzyıl serseri tarihçisi, olağanüstü edebi stilist. Onun yazdığı herhangi bir şeyi okuyun, ancak sadece birkaç dakikanız varsa, ' Parti , ”Şöyle başlar:
Belki parti, 1966 dolaylarında Max’te ya da '63 civarında Fabrikada başladı — bir başlangıç noktasına karar vermek, ilk akşamdan kalmayı kimin yaşadığını söylemeye çalışmak gibi olurdu. Her halükarda, 70'lerin ortalarında, parti artık bir olay değil, bir kurumdu ve etraftaki tek partiye oldukça yakındı. Şehir o zamanlar çöpçülerin yaşadığı bir harabeydi ve başka bir yere gitmek bir tür uzay yolculuğu içeriyordu. Gece karanlıktı, sokaklar boştu, taksiler hiçbir yerde yoktu, ama orada, sokağın dibinde ışıklandırılmış bir parti vardı. Çok gürültülüydü. İnsanların gözlerinin yerine X'ler vardı. Kapının hemen içinde saatler çalışmayı bıraktı. Cumartesi gecesi Çarşamba gününe kadar uzayabilir. İçecek biletleri yasal ihale idi ve dolar esas olarak silindirlere yuvarlanmak için iyiydi. Saatlerce, muhtemelen günlerce sürebilecek arkadaşlıklar taklit edildi. Bir köşeye fırlatılan paltonuz hiç olmadığı kadar iyiydi. Partide olsaydınız, muhtemelen onu kesintili flaşlarla hatırlarsınız.