Asya-Amerika deneyimi bir zıtlık hikayesidir.
Bizler Doğu, Güney ve Güneydoğu Asya’da 20’den fazla ülkeden gelen göçmenler veya göçmenlerin torunlarıyız. Farklı diller konuşuyoruz ve farklı yemekler yiyoruz. Bazıları, Google ve Zoom gibi Amerika’nın en başarılı şirketlerine liderlik ediyor. Diğerleri, pandemiden en çok etkilenen Çin restoranları ve kaplıcalar gibi küçük işletmeler işletiyor. Ülkenin en büyük servet açığına da sahibiz: Bazı Asyalılar ulusal ortalamanın çok üzerinde hane geliri elde ederken, diğerleri sürekli olarak en yüksek yoksulluk oranlarına sahip.
Aktivist gruplar sorunlarımızın kabul edilmesini talep etse bile, sonsuz eşitsizlikler ve nüanslar listesi, Asyalı-Amerikalılar için dayanışmayı zor hale getirdi. Asyalı-Amerikalılar ülkenin en hızlı büyüyen ırksal grubu iken – şu anda nüfusun yüzde 6’sı – herkesin öncelikleri aynı değil, bazı durumlarda ondan uzak, bu nedenle artan sayılar, politik veya kültürel olarak gücün artmasına yol açmadı.
Geçtiğimiz yıl meydana gelen olaylar – eski başkanın ırkçı hakaretlerinden Asyalılara yönelik saldırı dizisine, Salı günü Atlanta’daki masaj salonlarında Asya kökenli altı kadın da dahil olmak üzere sekiz kişinin vurulmasına kadar – insanları bir araya getirebilir. yeni neden: korku.
On yıldan fazla bir süredir nefret suçlarının en üst düzeyde olduğu bir ülkede, birçok Asyalı Amerikalının sahip olduğu, Amerika’daki en seçkin eğitim ve profesyonel kurumlarda rekabet ederek ve başarılı olarak kazanılan mesleki statü yardımcı olmuyor.
San Francisco’da yaşayan ve ayrıcalıklı bir konumda olduğunu kabul eden Deloitte danışmanlık firmasında Çinli-Amerikalı bir yönetici olan Anna Mok, geçen yıl Asyalı-Amerikalılara karşı işlenen nefret suçlarının arkadaşlarını onu teşvik etmeye sevk ettiğini söyledi. yürüyüşe bile çıkmamak.
Bayan Mok, “Hiç bu kadar fiziksel kırılganlık hissettiğimi sanmıyorum,” dedi.
Büyük şirketler için çalışan diğer pek çok Asyalı Amerikalının kendisine benzer stres boyutlarını anlattıklarını ekledi: “Tampon yok, izolasyon yok. Kişi ne kadar para kazanırsa kazansın, ne kadar başarılı olursa olsun, ABD’de Asyalı olmanın gerçeğidir. ”
Asyalı-Amerikalılar aynı zamanda ülkedeki ekonomik olarak en bölünmüş nüfus haline geliyor. Pew Araştırma Merkezi’ne göre, gelirleri 2016’da yaklaşık 12.000 dolar ile 90. yüzdelik dilimde kabaca 133.500 dolar arasında değişiyordu ve medyan yaklaşık 51.000 dolardı. Bu, beyazlar için yaklaşık 15.100 dolar ve 118.000 dolar ile karşılaştırılıyor.
Gelir eşitsizliği, kısmen, son elli yılda Asyalı yetişkin nüfusunun yüzde 81’ini oluşturan göçmenlerden kaynaklanıyor. Aile bağları olan kişilere öncelik veren ve 1975’te Vietnam Savaşı sona erdikten sonra 1965 Göçmenlik ve Vatandaşlık Yasası kapsamında gelenlerin çoğu görece düşük vasıflı işçilerdi. Daha sonra, 1990 Göç Yasası, Amerikan şirketlerinin olağanüstü becerilere sahip yabancıları işe almasına yardımcı olan, H-1B vize programı kapsamında yeni bir yüksek vasıflı göçmen dalgası getirdi.
Pek çok Asyalı göçmen, yerli Amerikalılardan daha yüksek eğitim seviyelerine sahiptir, bu da büyük ölçüde gelir merdiveninin en tepesine yerleşmelerinin nedeni budur. Aynı zamanda, merdivenin en altındaki Asyalıların eğitim seviyeleri daha düşüktür.
Geçen hafta akademisyenler, aktivistler ve tarihçilerle yapılan neredeyse bir düzine sohbette, bu dönüm noktasının etrafındaki üzüntü ve keder açıktı – bu ülkedeki Asyalı göçmenler için iki profesyonel yolun ne kadar keskin bir şekilde bölündüğünün kabul edilmesiydi.
Asya-Amerikan hikayesi karmaşık bir anlatıydı. Metropol yerleşim bölgelerinde yuvalanmış restoran çalışanları ve masaj terapistleri var, ama aynı zamanda elit okullara giden ve iyi bir kariyere sahip olan yüksek başarılar da var. Genellikle hizmet işlerinde çalışan bir nesil göçmen, yeni nesil kurumsal çabaları ortaya çıkarır. Şu anda, nüfus büyüdükçe, gruplar birbirlerinden giderek daha fazla izole oluyor.
Irksal adalet için protestolar yazının ardından ve Siyah Hayatlar Önemlidir hareketinin farkındalığının artmasının ardından, Asyalılar da dahil olmak üzere renkli şirket çalışanları, beyazların egemen olduğu bir kültüre son verecek olan eşitlik ve katılım talep ediyorlar. Kaplıcalar ve manikür salonlarındaki işçiler bunu düşünme lüksüne bile sahip değiller; beyaz müşterilerinin kaprislerine karşı daha savunmasızlar. Zaten siyaset, din ve gelirle bölünmüş bir ulusta, burada kendi içinde bölünmüş bir topluluk var.
Ancak, ölümcül bir hastalığa nefret suçlarını ekleyen, Başkan Donald J. Trump tarafından körüklenen ve Asyalı-Amerikalıların bu geçen yıl korkması gereken şeylerin geri kalanını ekleyen yabancı düşmanı dil olan “kung gribi” salgını yavaş yavaş ortaya çıkabilir. insanlar birlikte.
Geçen yıl, New York’ta Asya kökenli insanlara karşı rapor edilen nefret suçları 2019’a göre yüzde 833 arttı. Asyalı Amerikalılara ve Pasifik Adalılarına karşı isim takmaktan saldırıya kadar değişen yaklaşık 3.800 nefret vakası, AAPI Nefretini Durdur olarak bildirildi. geçen yıl için veri toplayan grup. (Tüm olaylar bildirilmediğinden sayı daha yüksek olabilir.) Bu olayların yüzde altmış sekizi kadınlar tarafından rapor edilmiştir.
Ülke, Atlanta’daki toplu katliamların çok tanıdık sahnelerinden, özellikle de insanları ırkları ve cinsiyetleri nedeniyle hedef almış olabilecek cinayetlerden çıkarken, bazı bilim adamları daha önceki bir ölümü hatırladılar. 1982 yılında, Çinli-Amerikalı Vincent Chin, otomobil pazarında Japon hakimiyetine karşı artan gerilimlerin olduğu bir zamanda iki beyaz adam tarafından dövülerek öldürüldü. Saldırının ırk temelli olmadığında ısrar eden katiller, üç yıl gözaltına alındı.
Erkeklerin hapis cezasına çarptırılmaması Asya toplumlarında sarsıntılara neden oldu. Aktivistler protesto etmek için sivil haklar grupları oluşturdu.
Kaliforniya’daki Biola Üniversitesi’nde bir sosyolog olan Nancy Yuen, “Vincent Chin cinayetinin farklı etnik gruplardan toplulukların bir araya gelmesine gerçekten yardımcı olduğunu biliyoruz” dedi.
Yine de onlarca yıldır, politika yapıcılar ve hükümet liderleri, tarihsel olarak Asyalı Amerikalılara görünmezmiş gibi davrandılar. Bunun nedeni kısmen farklı yapısı ve grubun daha küçük olmasıydı, bu da etki ve dikkat kazanmayı zorlaştırıyordu. Indiana Üniversitesi’nde tarih profesörü olan Ellen Wu, Asyalı-Amerikalıların ayrımcılık gibi sorunlardan muzdarip azınlıklar olduklarını kanıtlamak için veri derlemeleri gerektiğini söyledi. Tanınmak o zamandan beri zorlu bir mücadele oldu.
Paylaşılan acı ve saygısızlık nihayet Asyalılara dayanışma ve görünür olmaları için bir zemin sağlayabilir. Twitter’da #stopasianhate hashtag’i viral oldu ve ülkenin her yerinde, geçen hafta kalabalıklar sokaklarda toplandı, Atlanta kurbanları için mum yaktı ve “Asya’nın Hayatı Önemlidir. ”
Gazetecilik, tıp ve teknoloji alanındaki Asyalı-Amerikalı profesyoneller, mikro agresyonlardan kaynaklanan şişkinlik kaygısı ve acıyla geçen bir yıla değindi. Sosyal medya yayınlarımda ve sohbetlerimde, Asyalı-Amerikalı arkadaşlarım bir markette beyaz bir kişi tarafından mesafeyi korumak için cezalandırıldıklarını, belirsiz bir şekilde ırkçı hisseden ve bir mağazadaki bir işçi tarafından görmezden gelinen bir kargaşaya katlandıklarını anlattılar. beyaz alışverişçilere yardımcı olmaktan mutluluk duyarız. Asyalı-Amerikalı kadınlar için, Atlanta saldırısının doğası ırkçılık ve cinsiyetçilik hakkında bir sohbeti ateşledi – erkeklerin sokakta yürürken “Ben çok azdım” diye bağırdığını duymuşlardı.
Genellikle randevularla dolu olan doktorlar takvimlerinin boş olduğunu buldular, bu da Asya kökenli doktorlardan ve hemşirelerden tıbbi bakımı reddeden hastalar gibi, geçen yıl ayrımcılığın nasıl ortaya çıktığına dair daha geniş eğilimleri izledi. Hatta bazı doktorlar hastaları tarafından sözlü taciz bile bildirdiler.
Asya’daki nefret olaylarının raporlarını belgeleyen AAPI Nefretini Durdurun, geçen yıl sözlü taciz, utanma ve fiziksel saldırılarda keskin artışlar kaydetti.
Salgın sırasında uzaktan çalışanlar, çoğunlukla evde kalabilen ve kendilerini daha az savunmasız hissedenler için, Asya yaşlılarının – ebeveynlerine benzeyen insanların – ezilmiş fotoğraflarını gördüklerinde korkuları ortaya çıkmaya başladı. Deloitte yöneticisi Bayan Mok, 88 yaşındaki ve orada yalnız yaşayan babasına daha yakın olmak için Ocak ayında Kaliforniya, Palo Alto’dan San Francisco’ya taşındı.
Bayan Mok, “Ona” Lütfen dışarı çıkmayın, gazetenizi bile almayın “dediğimde kendi çaresizlik duygum benim için çok zordu,” dedi.
Bayan Wu, geçen yıl genellikle kafa tutan Asyalı aktivistler arasında bile birliği fark ettiğini söyledi. Yüksek öğrenimde olumlu ayrımcılığın geleceği için şiddetle mücadele eden gruplardan bahsetti. Her iki taraf da, Bay Trump’ın Asyalıların koronavirüsü yaymasına yönelik ırkçı hakaretlerini kınayan açıklamalar yayınladı.
Bayan Wu, “Covid sorunu ve bu ortak paydayı bir yakınsama noktası sunan Asya karşıtı nefret sorunu hakkında bir şeyler var” dedi. “Genel olarak, Asya kökenli insanların başına kötü şeyler geldiği inkar edilemez bir şekilde kabul edildiği ve korkulduğu belli bir temel var. ”
Kâr amacı gütmeyen bir topluluk grupları ağı olan Asya Amerikan Federasyonu’nun yönetici direktörü Jo-Ann Yoo, geçen yılı salgından ağır etkilenen küçük Asya-Amerikan işletmeleri hakkında videolar üreterek ve mitinglerde ve karşı nefret suçları hakkında haber konferanslarında konuşarak geçirdi. Asyalılar.
Bayan Yoo, bunun yıkıcı ve çileden çıkardığını söyledi. Ama bir bakıma, saldırıların arttığı yıl ve şimdi Atlanta’daki şiddetin, Asya kökenli insanlar arasında bir diyalog oluşturarak sınıf ayrımını kapatmaya başlayacağından umutlu. Hizmet sektöründeki Asyalı işçilerin yüzde 16’sı gibi kaplıcalar kurbanları da pandemi sırasında geçimlerini sağlamak için evlerini terk etmek zorunda kaldılar.
Çoğu insan aşılanıp beyaz yakalı işçiler tamamen dünyaya geri döndüğünde – işe gidip gelmek, kahve içmek için durmak ve ofislere gitmek – geçen yıl dünyanın değişme şekli dayanışmayı daha da güçlendirebilir: Herhangi bir Asyalı hedef alınabilir.