Sondaki gerçek
Dünyada tartışılmaz olduğu düşünülen pek bir şey yok. Güneş doğuda doğuyor ve batıda batıyor, sanırım biliyorsun. Ve ayın da dünyanın etrafında döndüğünü. Ve hem Almanların hem de Rusların önünde bir atom bombası yaratan Amerikalıların olduğu gerçeği hakkında.
Öyle sandım, dört yıl öncesine kadar eski bir derginin elindeydim. Güneş ve ay hakkındaki düşüncelerimi yalnız bıraktı ama Amerikan liderliğine olan inancımı oldukça ciddiye aldı. Almancada tombul bir ciltti - bir yıl boyunca 1938 için "Teorik Fizik" dergisinin bir kopyası. Neden oraya gittiğimi hatırlamıyorum ama beklenmedik bir şekilde Profesör Otto Gan'ın bir makalesine rastladım.
Adı benim için iyi biliniyordu. Ünlü Alman fizikçi ve radyokimyacı Gahn, 1938 yılında, önde gelen başka bir bilim insanı Fritz Strausmann ile birlikte, uranyum çekirdeğinin bölünmesini keşfetti ve aslında nükleer yaratma çalışmalarına başladı. оружия. İlk başta makaleyi çapraz olarak bir bakışta koştum, ama sonra tamamen beklenmedik ifadeler beni daha dikkatli olmaya zorladı. Ve nihayetinde, başlangıçta bu dergiyi aldığımı unutmak için bile.
Gana makalesi, dünyanın farklı ülkelerindeki nükleer gücün gözden geçirilmesine ayrılmıştır. Açıkçası, gözlemlemek için özel bir şey yoktu: Almanya dışında her yerde nükleer araştırmalar kaleme alındı. Fazla bir nokta görmediler. İngiltere Başbakanı Neville Chamberlain, aynı zamanda, İngiliz nükleer araştırmalarını bütçe parası ile desteklemesi istendiğinde, “Bu soyut meselenin devlet ihtiyaçları ile ilgisi yok” dedi. “Bu bilginlerin kendilerine para bakmalarına izin verin, devlet başka sorunlarla dolu!” - çoğu dünya lideri 30'te böyle düşünüyordu. Tabii ki, nükleer programı yeni finanse eden Naziler dışında.
Ancak Hahn tarafından dikkatlice alıntı yapılan Chamberlain geçidi hiçbir şekilde dikkatimi çekmedi. Genel olarak İngiltere, bu çizgilerin yazarıyla pek ilgilenmez. Çok daha ilginç, Gan'nın Amerika Birleşik Devletleri'ndeki nükleer araştırmaların durumu hakkında yazdığı şeydi. Ve tam anlamıyla aşağıdakileri yazdı:
Nükleer fisyon işlemlerinin en az dikkat çektiği bir ülkeden bahsedersek, şüphesiz ki Amerika Birleşik Devletleri'ni aramalı. Tabii ki, şimdi Brezilya ya da Vatikan'ı düşünmüyorum. Bununla birlikte, gelişmiş ülkeler arasında, İtalya ve Komünist Rusya bile Amerika Birleşik Devletleri’nden oldukça öndedir. Teorik fiziğin okyanustaki sorunlarına az önem verilirken, anında kar getirebilecek uygulamalı gelişmelere öncelik verilir. Bu nedenle, önümüzdeki on yıl içinde Kuzey Amerikalıların atom fiziğinin gelişimi için gerekli hiçbir şeyi yapamayacağına güvenle diyebilirim.
İlk başta sadece güldüm. Vay, vatandaşım ne kadar yanlıştı! Ve ancak o zaman şöyle düşündü: Ne kadar havalı olursa olsun, Otto Gan basit ya da amatör değildi. Atom araştırmasının durumu hakkında çok iyi bilgilendirildi, özellikle II. Dünya Savaşı'nın başlamasından önce bu konu bilimsel çevrelerde serbestçe tartışıldığından beri.
Belki Amerikalılar tüm dünyayı yanlış şekillendirdi? Ama hangi amaç için? 30-e'deki atom silahları hala kimse sanmıyordu. Üstelik, çoğu bilim insanı yaratılışını prensipte imkansız olarak görüyordu. Bu nedenle, 1939'ten önce, atom fiziğindeki tüm yeni başarılar tüm dünya tarafından anında tanındı - bilimsel dergilerde oldukça açık bir şekilde yayınlandılar. Hiç kimse emeğinin meyvelerini saklamıyor, aksine, çeşitli bilim insanlarının (neredeyse yalnızca Almanlar) arasında açık bir rekabet vardı - kim daha hızlı ilerleyecek?
Belki de dünyanın önde gelen Devletlerindeki bilim adamları bu nedenle başarılarını gizli tuttular? Kötü bir tahmin değil. Onaylamak veya reddetmek için dikkate almamız gerekecek tarih Amerikan atom bombasının yaratılması, en azından resmi yayınlarda göründüğü gibi. Elbette bunu kabullenmeye alışığız hepimiz. Ancak, daha yakından incelendikten sonra, şaşırtıcı olduğu kadar çok tuhaflık ve tutarsızlık içeriyor.
Bir iş parçacığında dünyadan - Devletleri bomba
İngilizler için fena olmayan bin dokuz yüz kırk ikinci yıl başladı. Kaçınılmaz görünen küçük adalarının Alman işgali, şimdi büyüyle sanki puslu mesafeye çekildi. Geçen yaz Hitler hayatında büyük bir hata yaptı - Rusya'ya saldırdı. Bu, sonun başlangıcıydı. Ruslar sadece Berlin stratejistlerinin umutlarına ve birçok gözlemcinin karamsar tahminlerine karşı hayatta kalmakla kalmadı, aynı zamanda Wehrmacht'a soğuk kış aylarında dişlerde iyi şanslar verdi. Ve Aralık ayında, büyük ve güçlü Birleşik Devletler, şimdi resmi bir müttefik olan İngilizlerin yardımına geldi. Genel olarak, sevinç sebebi fazlasıyla yeterliydi.
Yalnızca İngiliz istihbaratı tarafından alınan bilgilere sahip olan birkaç onur mutlu değildi. 1941'in sonunda İngilizler, Almanların çılgınca bir hızla atomik araştırmalarını geliştirdiklerini öğrendi. Bu sürecin nihai hedefi belli oldu - bir nükleer bomba. İngiliz nükleer bilim adamları, yeni bir silah tehdidini hayal edebilecek kadar yetkindiler.
Aynı zamanda, İngilizler yetenekleri hakkında yanılsamalar yaratmadı. Ülkenin bütün kaynakları temel hayatta kalmayı hedefliyordu. Almanlar ve Japonlar, Ruslar ve Amerikalılar ile olan savaştan bıkmış olsalar da, zaman zaman İngiliz İmparatorluğu'nun harap binasında yumruklarını dürtmeyi mümkün buldular. Her biri arasından çıkıntı yapan sürtünme konstrüksiyonu kararsız ve çatlaktı, çökmekle tehdit ediyordu. Rommel'in üç bölümü, Kuzey Afrika'daki neredeyse savaşa layık olan İngiliz ordusunu neredeyse sarstı. Amiral Doenitz'in avcı köpekbalıkları gibi, Atlantik'i dolaşan denizaltıları, hayati tedarik zincirini deniz aşırı ülkelerden kesmekle tehdit etti. Britanya, Almanlarla nükleer yarışa girebilecek kaynaklara sahip değildi. Gecikme çok büyüktü ve yakın gelecekte umutsuz olmakla tehdit ediyordu.
Ve sonra İngilizler en azından bir miktar fayda vaat eden tek yoldan gitti. Gerekli kaynakları olan ve sağa ve sola para atabilen Amerikalılara dönmeye karar verdiler. İngilizler, ortak bir atom bombası oluşturma sürecini hızlandırmak için başarılarını paylaşmaya hazırdılar.
Amerikalıların başlangıçta böyle bir hediye konusunda şüpheci olduklarını söylemeliyim. Askeri departman, ikna edici olmayan bir projeye para harcamanın neden değerli olduğunu anlamadı. Hala yeni bir silah nedir? İşte taşıyıcı gruplar ve ağır bombardıman uçakları - evet, bu güç. Bilim adamlarının çok belirsizce hayal ettikleri bir nükleer bomba sadece bir soyutlama, büyükannesinin masalları. İngiliz Başbakanı Winston Churchill’e doğrudan Amerikan Başkanı Franklin Delano Roosevelt’le doğrudan bağlantıya geçerek, İngiliz armağanını reddetmemeyi rica etti. Roosevelt alimleri çağırdı, konuyu anladı ve devam etti.
Tipik olarak, Amerikan bombası hakkındaki kanonik efsanenin yaratıcıları, Roosevelt'in bilgeliğini vurgulamak için bu bölümü kullanır. Bak, ne akıllıca bir başkan! Biraz farklı gözlerle bakacağız: ne tür bir kalemde Yankees'te atomik araştırma yaptıklarını, eğer çok uzun ve inatla İngilizlerle işbirliği yapmayı reddederlerse! Bu yüzden, Gan Amerikan nükleer endüstrisini değerlendirmesinde kesinlikle haklıydı - sağlam bir şey göstermediler.
Atom bombası üzerinde çalışmaya başlama kararı sadece yılın Eylül ayının 1942'iydi. Örgütsel dönem biraz daha zaman aldı ve asıl olay ölü bir merkezden ancak yeni, 1943 yılı ile birlikte taşındı. Ordudan çalışmalara General Leslie Groves önderlik etti (daha sonra neler olduğunu resmi versiyonunu ayrıntılandıracağı anıları yazacaktı), asıl lider Profesör Robert Oppenheimer'dı. Bunu biraz sonra ayrıntılı olarak anlatacağım, fakat şimdilik meraklı başka bir ayrıntıya hayran kalacağız - bomba üzerinde çalışmaya başlayan bilim adamları ekibinin nasıl oluştuğunu.
Nitekim, Oppenheimer uzmanları işe almak için teklif edildiğinde, seçimi oldukça küçüktü. ABD'deki iyi nükleer fizikçiler, sakat kalan bir elin parmaklarına sayılabilir. Bu nedenle, profesör akıllıca bir karar vermiştir - kişisel olarak tanıdığı ve güvenebileceği insanları, daha önce hangi fizik alanına girdiklerine bakılmaksızın almak için. Böylece, aslan koltuklarının payının, Manhattan Bölgesi'nden Columbia Üniversitesi personeli tarafından alındığı ortaya çıktı (bu arada, projenin adı Manhattan bu yüzden). Ancak bu güçler yeterli değildi. İngiliz bilim adamlarının çalışmaya dahil olması gerekiyordu, İngiliz araştırma merkezlerini tam anlamıyla yıkıyorlar ve hatta Kanada'dan gelen uzmanları bile. Genel olarak, Manhattan projesi tüm katılımcılarının en az bir dilde konuştuğu tek farkla birlikte bir tür Babil Kulesi'ne dönüştü. Bununla birlikte, bu, bilimsel topluluktaki normalden, farklı bilimsel grupların rekabeti nedeniyle oluşan kaynak ve pürüzlerden tasarruf etmedi. Bu gerilimlerin ekoları, Groves kitabının sayfalarında bulunabilir ve çok komik görünüyorlar: bir yandan, genel olarak okuyucuyu, herşeyin ahlaksız ve terbiyeli olduğu konusunda ikna etmek istiyor, diğer yandan da, tartışmalı bilimsel armatürleri nasıl akıllıca bağdaştırmayı başardığıyla övünmek istiyor.
Ve şimdi bizi büyük bir teraryumun bu dostça atmosferinde Amerikalıların iki buçuk yıl içinde atom bombası yaratmayı başardıklarına ikna etmeye çalışıyorlar. Ancak nükleer projelerini beş yıl boyunca neşeyle ve dostça kılan Almanlar başarılı olamadı. Mucizeler ve sadece.
Ancak, kavga olmasa bile, bu tür kayıt süreleri hala şüpheli olur. Gerçek şu ki, araştırma sürecinde azaltılması neredeyse imkansız olan belirli aşamalardan geçilmesi gerekli. Amerikalılar kendi başarılarını devasa bir finansla açıklıyorlar - sonunda Manhattan projesine iki milyar dolardan fazla harcandı! Bununla birlikte, hamile bir kadını nasıl beslerseniz besleyin, dokuz aydan daha erken bir zamanda tam dönem bir bebek doğuramayacaktır. Aynısı atom projesi için de geçerlidir: örneğin zenginleştirme işlemini önemli ölçüde hızlandırmak mümkün değildir.
Almanlar beş yıl boyunca tam gayretle çalıştı. Elbette, değerli zamanları olan yanlışları ve yanlış hesaplamaları vardı. Ama kim Amerikalıların yanlış ve yanlış hesaplamalar olmadığını söyledi? Bir sürü vardı. Bu hatalardan biri, ünlü fizikçi Niels Bohr'un katılımıydı.
Bilinmeyen işlem Skorzeny
İngiliz istihbarat teşkilatları, operasyonlarından birine sahip olmayı çok seviyor. Danimarkalı bilim adamı Niels Bohr'u Nazi Almanyası'ndan kurtarmakla ilgili.
Resmi efsane, İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından sonra, seçkin fizikçinin Danimarka'da sessiz ve sakin bir şekilde yaşadığını ve oldukça tenha bir yaşam tarzı olduğunu söylüyor. Naziler ona birçok kez işbirliği teklif etti, ancak Bor kaçınılmaz olarak reddetti. 1943 tarafından Almanlar hala onu tutuklamaya karar verdi. Ancak zamanda uyardı, Niels Bohr, İngilizlerin kendisini ağır bombacının bomba bölmesine götürdüğü İsveç'e kaçmayı başardı. Yıl sonunda, fizikçi Amerika'daydı ve Manhattan projesinin yararı için gayretle çalışmaya başladı.
Efsane güzel ve romantik, sadece beyaz ipliklerle dikilir ve herhangi bir çeke dayanmaz. İçinde Charles Perrault'un hikayelerinden daha fazla güvenilirlik yoktur. Birincisi, çünkü Naziler tam salaklara benziyor ve hiç böyle olmadılar. Sert düşün! 1940'te Almanlar Danimarka'yı işgal ediyor. Atom bombası üzerinde çalışma konusunda çok yardımcı olabilecek bir Nobel ödüllüünün ülkede yaşadığını biliyorlar. Almanya'nın zaferi için hayati önem taşıyan aynı atom bombası. Ve ne yaparlar? Üç yıl boyunca, ara sıra bilim adamını ziyaret ediyor, kibarca kapıyı çalıyor ve sessizce soruyorlar: “Herr Bohr, Fuhrer ve Reich'in yararına çalışmak istemez misiniz? İstemiyor musun? Tamam, daha sonra geri döneceğiz. ” Hayır, bu Alman özel servislerinin çalışma tarzı değildi! Mantıken, Bora'yı 1943'te değil, 1940 yılında tutuklamaları gerekiyordu. Eğer işe yaramazsa - yapmak (zorlamak, yalvarmamak!) Onlar için çalışmak, olmasa da - en azından düşman için çalışamayacağından emin olmak için: onu bir toplama kampına sok ya da onu yok et. Ve onu İngilizlerin burunları altında sessizce dolaşıyorlar.
Üç yıl sonra, efsaneye göre Almanlar nihayet bilim adamını tutuklamaları gerektiği sonucuna vardı. Ama sonra birisi (biriydi, çünkü başka bir yer bulamadım, kimin yaptığını gösteren bir gösterge bulamadım) Bohr'u yakın bir tehlike konusunda uyarır. Kim olabilir? Gestapo'nun alışkanlıkları yaklaşmakta olan tutuklamalar hakkında her köşeye bağırmadı. İnsanlar gece beklenmedik bir şekilde sessizce alındı. Yani, Bohr'un gizemli patronu oldukça üst düzey bir yetkiliden biri.
Şimdilik, bu gizemli kurtarıcı meleği yalnız bırakalım ve Niels Bohr'un dolaşımını analiz etmeye devam edelim. Böylece, bilim adamı İsveç'e kaçtı. Ne düşünüyorsun, nasıl? Bir balıkçı teknesinde, Alman sahil güvenlik botlarından kaçmak siste mi? Tahtadan yapılmış bir sal üzerinde? Ne kadar yanlış olursa olsun! Mümkün olan en büyük rahatlığa sahip olan Bor, resmen Kopenhag limanına giren en sıradan özel gemi üzerinde İsveç'e gitti.
Şimdilik, eğer onu tutuklayacaklarsa, Almanların bilim insanını nasıl serbest bıraktığı sorusunu çözmeyeceğiz. Bunun hakkında daha iyi düşün. Dünyaca ünlü bir fizikçinin uçuşu çok ciddi bir acil durumdur. Bu vesileyle, kaçınılmaz olarak, bir soruşturma yapılması gerekirdi - fizikçiyi ve gizemli patronu kaçıranların kafaları uçardı. Bununla birlikte, böyle bir soruşturmanın izine rastlanmamıştır. Belki de orada olmadığı için.
Gerçekten de, Niels Bohr'un atom bombası geliştirmek için ne kadar değeri vardı?
1885'te doğdu ve 1922'te Nobel Ödülü sahibi olan Bohr, yalnızca 30 yıllarında nükleer fiziğin sorunlarını ele aldı. O zamanlar hali hazırda tamamen biçimlendirilmiş görüşleri olan büyük ve başarılı bir bilgindi. Bu insanlar, yenilikçi yaklaşım ve yenilikçi düşüncenin gerekli olduğu alanlarda nadiren başarılı olur - yani o alan nükleer fizikti. Bohr birkaç yıldır atomik araştırmalara önemli bir katkı yapmayı başaramadı. Ancak, eskilerin dediği gibi, yaşamın ilk yarısı bir kişi adına çalışır, ikincisi - şahsen adı. Niels Bohr'da, bu ikinci yarı çoktan başladı. Nükleer fiziğe girerek, gerçek başarılarından bağımsız olarak otomatik olarak bu alanda önemli bir uzman olarak görülmeye başlandı. Fakat Gan ve Heisenberg gibi dünyaca ünlü nükleer bilim adamlarının çalıştığı Almanya'da Danimarkalı bilim adamı gerçek değeri biliyordu. Bu yüzden özellikle aktif olarak çalışmaya çekmeye çalışmıyordu. İşe yarayacak - peki, Nils Bohr'un kendisinin bizim için çalıştığını tüm dünya için duyabiliyoruz. İşe yaramayacak - fena değil, onun yetkisi ile karıştırılmayacak.
Bu arada, Amerika Birleşik Devletleri'nde Bor ayaklarının altında oldukça karıştı. Gerçek şu ki, olağanüstü fizikçi nükleer bomba yaratma ihtimaline hiç inanmıyordu. Aynı zamanda, otoritesi onu düşüncesiyle hesaba katması için zorladı. Groves'in hatıralarına inanıyorsanız, Manhattan projesi çerçevesinde çalışan bilim adamları, Bor'u bir yaşlı olarak görüyorlardı. Şimdi, nihai başarıya güvenmeden bazı zor işleri yaptığınızı hayal edin. Ve burada harika bir uzman olduğunu düşündüğünüz biri size geliyor ve işinizde zaman harcamamanız gerektiğini söylüyor. Çalışması daha mı kolay? Sanmıyorum
Buna ek olarak, Bor güçlü bir pasifistti. 1945 yılında, Devletler zaten bir atom bombası geçirdiğinde, kategorik olarak kullanımına karşı protesto gösterileri yaptı. Buna göre, eserleri serin tedavi edildi. Bu nedenle, tekrar düşünmenizi öneriyorum: Bohr daha ne getirdi - sorunun geliştirilmesinde hareket veya durgunluk?
Garip bir resim şekilleniyor, değil mi? Niels Bohr ya da atom bombası ile ilgisi yok gibi görünen ilginç bir ayrıntı öğrendikten sonra biraz daha netleşti. Bu "Üçüncü Reich'in ana sabotecisi" Otto Skorzeny.
Skorzeny’nin yükselişinin, İtalyan diktatör Benito Mussolini’yi 1943’tan hapisten çıkardıktan sonra başladığına inanılıyor. Eski yoldaşları tarafından bir dağ hapishanesine yerleştirilen Mussolini, serbest bırakılmayı umuyor gibi görünmüyordu. Ancak Hitler'in direktifindeki Skorzeny, cesur bir plan geliştirdi: planörlere asker yerleştirmek ve daha sonra küçük bir uçakla uçmak. Her şey mümkün olduğunca ortaya çıktı: Mussolini en geniş, Onurzeny onuruna.
En azından çoğunluğun düşündüğü bu. Sadece birkaç bilgili tarihçi burada sebep ve etkinin karıştığını biliyor. Hitler ona güvendiği için Skorzeny'ye son derece zor ve sorumlu bir iş emanet edildi. Yani, "özel harekat kralı" nın yükselişi Mussolini'nin kurtarılması hikayesinden önce başladı. Ancak, çok kısa bir süre - birkaç ay boyunca. Nielzen Bohr İngiltere'ye kaçtığında Skorzeny rütbe ve pozisyona terfi etti. Artışın nedenleri başka hiçbir yerde bulamadım.
Demek üç gerçekimiz var. İlk olarak, Almanlar Niels Bohr'un İngiltere'ye gitmesini engellemedi. İkincisi, Bohr Amerikalılara iyiden daha çok zarar verdi. Üçüncüsü, bilim adamının İngiltere’de bulunduktan hemen sonra Skorzeny terfi etti. Ya bunlar tek bir mozaiğin detaylarıysa? Olayları yeniden inşa etmeye karar verdim.
Danimarka'yı ele geçiren Almanlar, Niels Bohr'un atom bombasının oluşturulmasına yardımcı olma ihtimalinin çok iyi olmadığını biliyorlardı. Dahası, karışması daha muhtemel olacaktır. Bu nedenle, İngilizlerin burnu altında, Danimarka'da yaşamak için sessizce bırakıldı. Belki o zaman bile Almanlar İngilizlerin bilim adamını kaçıracağını umuyorlardı. Ancak, üç yıl boyunca İngilizler hiçbir şey yapmaya cesaret edemedi.
1942'in sonunda, Amerikan atom bombası yaratmaya yönelik büyük çaplı bir projenin başladığına dair belirsiz söylentiler Almanlara ulaşmaya başladı. Projenin gizliliğini göz önüne alarak bile, çantada bir baykuş tutmak kesinlikle imkansızdı: yüzlerce bilim adamının farklı ülkelerden, nükleer araştırmalarla bağlantılı bir şekilde nükleer araştırmalarla anında kaybolması, zihinsel olarak normal herhangi bir kişiyi benzer sonuçlara çekmekti. Naziler, Yanke'lerin çok önünde olduklarına emindi (ve bu doğruydu), ama bu düşmanın kötü şeyler yapmasını engellemedi. 1943’in başında, Alman özel hizmetlerinin en gizli operasyonlarından biri gerçekleştirildi.
Niels Bohr'un evinin eşiğinde, kendisini tutuklamak ve toplama kampına atmak istediklerini belirten ve yardım öneren iyi niyetli bir kişi beliriyor. Bilim insanı kabul eder - Başka çıkış yolu yoktur, dikenli tellerin arkasında durmak en iyi ihtimal değildir. Aynı zamanda, İngilizler, nükleer araştırma örneğinde Bohr’un vazgeçilmezliği ve benzersizliği hakkında ıhlamur kayıyor. İngiliz gagalama - ve avın kendisi kendi ellerine, yani İsveç'te giderse ne yapabilirler? Ve tam bir kahramanlık için, onu rahatça gemiye gönderebilseler de, borcu bombardımanın rahminde oradan çıkardılar.
Ardından, Nobel ödülü Manhattan projesinin merkez üssünde beliriyor ve patlayan bombanın etkisini ortaya çıkarıyor. Diğer bir deyişle, Almanlar Los Alamos'ta bir araştırma merkezini bombalamayı başarsa, sonuç aynı olacaktır. İş, ayrıca, oldukça önemli ölçüde yavaşladı. Görünüşe göre, Amerikalılar nasıl aldattıklarını hemen anlayamadılar ve yaptıklarında da çok geç oldu.
Ve hala Yankees'in atom bombasını tasarladıklarına inanıyor musun?
Misyon "Alsos"
Şahsen, Alsos grubunun etkinliklerini ayrıntılı olarak inceledikten sonra nihayet bu bisikletlere inanmayı reddettim. Amerikan özel hizmetlerinin bu operasyonu, ana katılımcıları en iyi dünya için ayrılana kadar yıllarca gizli tutuldu. Ve ancak o zaman, Amerikalıların Alman atomlarının sırlarını nasıl avladıkları hakkında, parçalanmış ve dağınık olarak aydınlığa kavuştu.
Doğru, bu bilgiler üzerinde tam olarak çalışırsanız ve bunları bilinen bazı gerçeklerle karşılaştırırsanız, resmin çok ikna edici olduğu ortaya çıktı. Ama ilerlemeyeceğim. Böylece, "Alsos" grubu, 1944 yılında, Normandiya’da Anglo-Amerikalıların inişini öngörerek kuruldu. Grup üyelerinin yarısı profesyonel istihbarat subayı, yarısı nükleer bilim insanıdır. Aynı zamanda, "Alsos" oluşturmak için Manhattan projesi acımasızca soyuldu - aslında en iyi uzmanlar oradan alındı. Misyonun amacı, Alman nükleer programı hakkında bilgi toplamaktı. Asıl soru, Amerikalıların atom bombasının çalınmasına ilişkin ana bahsi yapmaları halinde, Amerikalıların girişimlerinin başarısında ne kadar umutsuz oldukları?
Atom bilimcilerinden birinin çok az bilinen mektubunu meslektaşına hatırlarsanız, ümitsiz davranabilirsiniz. Bu yılın 4 Şubat 1944 yazıldı ve okundu:
Kötü bir işe karıştığımız anlaşılıyor. Proje bir iota ilerlemiyor. Liderlerimiz, bence, tüm girişimin başarısına inanmıyorlar. Evet, inanmıyoruz. Burada ödediğimiz para için olmasaydı, çok daha uzun zamandır daha yararlı bir şeyle meşgul olacağını düşünüyorum.
Bu mektup Amerikan yeteneklerinin kanıtı olarak zamanında getirildi: burada, ne yaptığımızı, bir yılda ve biraz da umutsuz bir proje hazırladığımızı söylüyorlar! Sonra ABD'de sadece aptalların yaşadığını fark ettiler ve bir kağıt parçasını unutmak için acele ettiler. Büyük zorluklarla bu belgeyi eski bir bilimsel dergide bulmayı başardım.
Alsos grubunun eylemlerini desteklemek için para ve çaba harcamadılar. Gerekli her şeyle güzelce donatılmıştı. Misyonun başkanı Albay Pash, ABD Savunma Bakanı Henry Stimson'dan herkesi gruba mümkün olan her türlü yardımı yapması için zorunlu kılan bir belgeye sahipti. Müttefik kuvvetler komutanı Dwight Eisenhower bile böyle güçlere sahip değildi. Bu arada, baş komutan hakkında, askeri operasyonların planlanmasında Alsos misyonunun çıkarlarını, yani Alman atom silahlarının olabileceği tüm alanları ele geçirmek zorunda kaldı.
Ağustos ayının başlarında, 1944 ya da kesin olmak gerekirse - 9’te, Alsos grubu Avrupa’ya indi. Önde gelen ABD nükleer bilimcilerinden Dr. Samuel Gaudsmith, görevin bilimsel direktörlüğüne atandı. Savaştan önce Alman meslektaşları ile yakın ilişkiler kurdu ve Amerikalılar, bilim adamlarının “uluslararası dayanışmalarının” politik çıkarlardan daha güçlü olacağını umdular.
“Alsos” un ilk sonuçları, 1944'un yıkılmasından sonra elde edildi, Amerikalılar Paris'i işgal etti. Burada Gaudsmith, ünlü Fransız bilim adamı Profesör Joliot-Curie ile bir araya geldi. Curie, Almanların yenilgisinde gerçekten memnun görünüyordu; bununla birlikte, Alman atom programına gelir gelmez sağır bir “bilinçsiz” hale geldi. Fransız, hiçbir şey bilmediği, hiçbir şey duymadığı, Almanların atom bombasının gelişimine yaklaşmadığı konusunda ısrar etti ve genel olarak nükleer projeleri tamamen barışçıldı. Profesörün bir şeyi geride tuttuğu belliydi. Ancak ona baskı yapmanın bir yolu yoktu - Almanlarla Fransa'dan sonra olan işbirliği için, bilimsel değerden bağımsız olarak vuruldular ve Curie açıkça ölümden korkuyordu. Bu nedenle, Gaudsmith eli boş bırakmak zorunda kaldı. Paris'te kaldığı süre boyunca, belirsiz, ancak tehdit edici söylentiler sürekli ona ulaşmaya devam etti: Leipzig'de bir “uranyum bombası” patlaması oldu ve geceleri Bavyera dağlarında garip parlamalar gözlendi. Her şey Almanların atom silahlarının yaratılmasına çok yakın olmadıklarını ya da çoktan yarattıklarını söyledi.
Bundan sonra olanlar hala bir gizlilik perdesi ile gizlenmiş durumda. Paşa ve Gaudsmith’in Paris’te hala değerli bilgiler bulabildiklerini söylüyorlar. En azından Kasım ayından beri, Eisenhower, ne pahasına olursa olsun, Almanya'ya ilerlemek için sürekli talep aldı. Bu gereksinimlerin başlatıcıları - şimdi açık! - sonuçta, doğrudan Alsos grubundan bilgi alan atom projesiyle ilgili insanlar vardı. Eisenhower'ın aldığı emirleri yerine getirmek için gerçek bir fırsatı yoktu, ancak Washington'dan gelen talepler daha sertleşiyordu. Almanlar beklenmedik bir hamle yapmamışlarsa, bunun nasıl sonuçlanacağı bilinmemektedir.
Ardenler Gizemi
Nitekim, 1944'in sonunda herkes savaşın Almanya'ya kaybedildiğine inanıyordu. Tek soru Nazilerin yenileceği zamandır. Sadece Hitler ve iç çemberinin başka bir bakış açısına bağlı olduğu görülüyor. Afetin son anını ertelemeye çalıştılar.
Bu arzu tamamen anlaşılabilir bir durumdur. Hitler savaştan sonra bir suçlu ilan edilip yargılanacağından emindi. Ve eğer zaman alırsanız, Ruslar ve Amerikalılar arasında bir kavga başarabilir ve nihayetinde sudan, yani savaştan uzaklaşabilirsiniz. Elbette bir kayıp olmadan değil, güç kaybetmeden.
Düşünelim: Almanya'nın geriye kalan her şeyi kaldığı bir durumda bunun için ne gerekiyordu? Doğal olarak, onları mümkün olduğunca ekonomik bir şekilde harcayın, esnek savunmayı koruyun. 44'lerin sonundaki Hitler ordusunu çok savurgan bir Ardennes saldırısına atar. Neden? Birliklere tamamen gerçekçi olmayan görevler verilir - Amsterdam'a girip Anglo-Amerikalıları denize atmak. Amsterdam Germanic yönüne tanklar o anda, özellikle yakıt tanklarına yarıdan daha az sıçradığı için aya nasıl ayak basıldığıydı. Müttefikleri korkutuyor mu? Ancak, ABD'nin endüstriyel gücü olan iyi beslenmiş ve silahlı orduları ne korkutabilir?
Genel olarak, şu ana kadar hiçbir tarihçi Hitler'in bu saldırıya neden ihtiyaç duyduğunu açıkça açıklayamadı. Genelde herkes Fuhrer'in aptal olduğunu savunarak sona erer. Fakat aslında, Hitler aptal değildi, üstelik en sonunda, oldukça duyarlı ve gerçekçi bir şekilde düşündü. Salaklar, bir şeyler anlamaya çalışmadan aceleci yargılarda bulunan tarihçiler olarak adlandırılabilir.
Ama cephenin diğer tarafına bak. Olan daha da şaşırtıcı şeyler var! Ve bu, Almanların, sınırlı bir başarı olsa da, ilke ulaşmayı başardıkları gerçeği bile değildir. Gerçek şu ki, İngilizler ve Amerikalılar gerçekten korkmuşlardı! Ve korku tehdide karşı tamamen yetersizdi. Nitekim, en başından beri Almanların çok az gücü olduğu, saldırının doğada yerel olduğu açıktı ... Ama hayır, Eisenhower, Churchill ve Roosevelt panik oldu! 1945 yılında, Ocak ayında, Almanların çoktan durdurulduğu ve hatta geri atıldığı Ocak ayında 6, İngiltere Başbakanı Rus lider Stalin'e acil yardım gerektiren panikalı bir mektup yazdı. İşte bu mektubun metni:
Batı'da çok ağır savaşlar sürüyor ve Yüksek Komuta'dan her zaman büyük kararlar alınması gerekebilir. Kendi deneyiminizden, geçici bir inisiyatif kaybından sonra çok geniş bir cepheyi savunmanız gerektiğinde durumun ne kadar rahatsız edici olduğunu kendiniz biliyorsunuz. General Eisenhower, genel olarak genel olarak ne yapmak istediğinizi bilmek için çok arzu edilir ve gereklidir, çünkü bu elbette onun ve en önemli kararlarımızı etkileyecektir. Mesaja göre, elçimiz baş mareşal havacılık Tedder dün gece Kahire'deydi, havaya bağlıydı. Yolculuğu senin hiçbir hatanın dışına sürüklendi. Henüz size gelmediyse, Ocak ayında Vistula cephesinde veya başka bir yerde büyük bir Rus saldırısına ve konuşabileceğiniz diğer anlara güvenip güvenemeyeceğimizi söyleyebilirseniz minnettar olacağım. söz etmek istiyorum. Bu son derece gizli bilgileri Field Mareşal Çayı ve General Eisenhower dışında kimseye vermeyeceğim ve sadece en katı gizlilik içinde tutulursa. Konuyu acil görüyorum.
Diplomatik bir dilden sıradan bir dile çevirirseniz: kurtarın, Stalin, mağlup edeceğiz! Bu başka bir gizem. Eğer Almanlar orijinal çizgileri çoktan reddetmişlerse ne "yenildi"? Evet, elbette, Ocak ayında yapılması planlanan Amerikan saldırısı bahar için ertelenmek zorunda kaldı. Ne olmuş yani Nazilerin güçlerini anlamsız saldırılarda ezdikleri için mutlu olmalıyız!
Ve dahası. Churchill uyudu ve Rusların Almanya'ya nasıl giremeyeceğini gördü. Ve şimdi tam anlamıyla onları batıya doğru ilerlemeye başlamak için gecikmeden yalvarıyor! Sir Winston Churchill ne kadar korkmuş olmalı? Müttefiklerin Almanya’nın derinliklerine ilerlemesindeki yavaşlamanın ölümcül bir tehdit olarak yorumlandığı görülüyor. Neden acaba Ne de olsa, Churchill bir aptal ya da alarmcı değildi.
Bununla birlikte, Anglo-Amerikalılar önümüzdeki iki ayını korkunç gerginlik içinde geçiriyorlar. Daha sonra, onu dikkatle gizleyeceklerdir, ancak gerçekler hatıralarında hala yüzeye çıkacaktır. Örneğin, Eisenhower, savaştan sonra, son savaş kışına "en rahatsız edici zaman" adını verir. Savaş gerçekten kazanılsaydı, mareşal için bu kadar rahatsız edici olan neydi? Ruhr operasyonu, Müttefiklerin Batı Almanya'yı işgal ettiği ve 1945’in binlerce Alman’ı çevrelediği yılın Mart ayındaki 300’iydi. Bölgedeki Alman birliklerinin komutanı Mareşal Modeli kendini vurdu (bu arada bütün Alman generallerinden sadece biri). Ancak bundan sonra Churchill ve Roosevelt az çok sakinleşti.
Atom finali
Ama "Alsos" grubuna geri dönelim. 1945'in ilkbaharında farkedilir şekilde daha aktif hale geldi. Ruhr operasyonu sırasında, bilim adamları ve istihbarat subayları, ilerleyen birliklerin öncülüğünden hemen sonra ileriye doğru ilerlediler ve değerli bir hasat topladılar. Mart-nisan aylarında, Alman nükleer araştırmalarına katılan birçok bilim adamı eline geçti. Belirleyici bulgu, nisan ayının ortalarında yapıldı - misyon üyelerinin 12 sayısına göre “gerçek bir altın madeni üzerine tökezlediklerini” yazdılar ve şimdi “esas olarak proje hakkında bilgi edinecekler”. Mayıs ayına kadar, Heisenberg, Gan, Ozenberg, Dibner ve diğer birçok ünlü Alman fizikçi Amerikalıların elindeydi. Bununla birlikte, Alsos grubu, zaten mağlup olmuş Almanya'da aktif olarak ... mayıs sonuna kadar arama yapmaya devam etti.
Ancak Mayıs ayının sonunda anlaşılmaz bir şey oluyor. Aramalar neredeyse kesintiye uğradı. Aksine, onlar devam eder, ancak çok daha az yoğunlukla. Daha önce dünyaca ünlü bilim insanları tarafından meşgul olmuşlarsa, şu anda iz laboratuar teknisyenleri yok. Kalabalıktaki büyük bilim adamları da işleri paketleyip Amerika'ya doğru yola çıkıyor. Neden?
Bu soruyu cevaplamak için, olayların nasıl daha da geliştiğini görelim. Haziran ayının sonunda, Amerikalılar iddiaya göre dünyada ilk atom bombası testleri yapıyorlar. Ağustos ayının başlarında, Japon şehirlerine iki damla attılar. Ondan sonra, Yankees'teki bitmiş atom bombası sona erdi ve oldukça uzun bir süre.
Garip bir durum değil mi? İlk olarak, testler ve yeni süper silahın savaş kullanımı arasında sadece bir ay var. Sevgili okuyucular, bu olmaz. Atom bombası yapmak sıradan bir mermiden veya roketten çok daha zor. Bir ay boyunca bu imkansız. O zaman, muhtemelen, Amerikalılar bir kerede üç prototip yaptı? Ayrıca olası değildir. Nükleer bomba yapmak çok pahalı bir işlemdir. Her şeyi doğru yaptığınızdan emin değilseniz, üçünü yapmanın anlamı yok. Aksi takdirde, üç nükleer proje oluşturmak, üç bilim merkezi inşa etmek vb. Mümkün olacaktır. Amerika Birleşik Devletleri bile boşa gidecek kadar zengin değil.
Bununla birlikte, Amerikalıların aynı anda üç prototip yaptıklarını varsayalım. Başarılı testler nükleer bombaları seri üretime geçirdikten hemen sonra neden olmadı? Ne de olsa, Almanya'nın yenilgisinden hemen sonra Amerikalılar çok daha güçlü ve müthiş bir rakiple karşı karşıya kaldı - Ruslar. Elbette Ruslar ABD’yi savaşla tehdit etmediler, ancak Amerikalıların tüm gezegenin efendileri olmalarını önlediler. Ve bu, Yankee’ler açısından, kesinlikle kabul edilemez bir suçtur.
Yine de, Amerika'daki yeni atom bombası ortaya çıktı ... Ne zaman ne düşünüyorsun? Sonbahar 1945 inci? 1946 yazında? Hayır! Sadece 1947’te ilk nükleer mühimmat Amerikan cephanelerine ulaşmaya başladı! Bu tarihi hiçbir yerde bulamazsınız, ancak kimse onu çürütmeyi taahhüt etmeyecektir. Çıkarmayı başardığım veriler tamamen gizli. Bununla birlikte, bunlar nükleer bir cephaneliğin müteakip oluşumu hakkında bize bilinen gerçekler tarafından tam olarak doğrulanmaktadır. Ve en önemlisi - 1946 yılı sonunda gerçekleşen Teksas çöllerinde yapılan testlerin sonuçları.
Evet, sevgili okur, bir ay önce değil, 1946’un sonundaydı. Bununla ilgili veriler Rus istihbaratı tarafından elde edildi ve bana çok zor bir şekilde geldi, bu bana yardımcı olanların yerini almamak için muhtemelen bu sayfalarda ifşa etmenin bir anlamı yok. Yeni yılın arifesinde, 1947, masada, Sovyet lideri Stalin, tam anlamıyla buraya getireceğim çok meraklı bir rapor hazırladı.
Ajan Felix’e göre, bu yıl kasım-aralık aylarında Teksas bölgesinde El Paso’da bir dizi nükleer patlama meydana geldi. Aynı zamanda, geçen yıl Japon adalarında bırakılanlara benzer nükleer bombaların prototipleri test edildi. Bir buçuk ay içinde en az dört bomba test edildi ve üçünün testleri başarısız oldu. Bu bomba serisi, büyük çapta nükleer silah üretimi için hazırlanmıştır. Büyük olasılıkla, böyle bir sürümün başlangıcında, yılın 1947'unun ortasından daha erken bir süre beklenmemelidir.
Rus ajanı verilerimi tamamen onayladı. Ama belki bütün bunlar Amerikan özel servislerinden gelen yanlış bilgidir? Çok zor. Bu yıllarda, Yanke'ler muhaliflerini dünyadaki en güçlü insanlar olduğuna ve askeri potansiyellerini azaltmayacağına ikna etmeye çalıştı. Büyük olasılıkla, dikkatlice gizlenmiş bir gerçek ile karşı karşıyayız.
Ne olur 1945’te, Amerikalılar üç bomba düştü - ve her şey yolunda gitti. Aşağıdaki testler aynı bombalar! - bir buçuk yıl sonra ve çok başarılı değil. Seri üretime altı ay sonra başlıyor ve ABD askeri mağazalarında ortaya çıkan atom bombasının ne kadar korkunç amaçlarına tekabül ettiklerini bilmiyoruz ve asla bilemeyeceğiz.
Böyle bir resim sadece bir durumda çizilebilir, yani: ilk üç atom bombası - aynı kırk beşinci yıl - Amerikalılar tarafından değil, birinden alınmışsa. Doğrudan konuşma - Almanlardan. Dolaylı olarak, bu hipotez, Alman bilim adamlarının David Irving'in kitabından bildiğimiz Japon şehirlerinin bombalanmasına verdiği tepkiyle de doğrulandı.
“Zavallı Profesör Gan!”
Ağustos ayında, Nazi atom projesinin on ana oyuncusu olan on önde gelen Alman nükleer fizikçisi, ABD'de esir tutuldu. Bunlardan mümkün olan tüm bilgileri çıkardılar (Amerikan versiyonuna inanıyorsanız neden Yanke'lerin atom araştırmalarında Almanların çok önünde olduklarını merak ediyorum). Buna göre, bilim adamları bu kadar konforlu bir hapishanede tutuldu. Bu hapishanede ve radyodaydı.
XNUMX Ağustos'ta saat altıda Otto Gahn ve Karl Wirtz radyodalardı. O zaman bir sonraki sayıdaydı Haber Japonya'ya ilk atom bombasının atıldığını duydular. Bu bilgiyi getirdikleri meslektaşlarının ilk tepkisi açıktı: bu doğru olamaz. Heisenberg, Amerikalıların kendi nükleer silahlarını yaratamayacağına inanıyordu (ve şimdi bildiğimiz gibi, haklıydı). “Amerikalılar yeni bombalarıyla bağlantılı olarak uranyum kelimesinden bahsetti mi?” diye sordu Gana'ya. İkincisi olumsuz cevap verdi. Heisenberg, “O zaman atomla hiçbir ilgisi yok” dedi. Olağanüstü bir fizikçi, Yankees'in sadece bir çeşit yüksek patlayıcı patlayıcı kullandığına inanıyordu.
Ancak, saat dokuzda çıkan haber bülteni tüm şüpheleri ortadan kaldırdı. Açıkçası, o zamana kadar Almanlar, Amerikalıların birkaç Alman atom bombasını ele geçirmeyi başardıklarını varsaymıyordu. Ancak şimdi durum düzeldi ve bilim adamları vicdan azabına işkence etmeye başladı. Evet, evet, kesinlikle! Erich Bagge günlüğüne şunları yazdı:
Şimdi bu bomba Japonya'ya karşı kullanıldı. Birkaç saat sonra bile, bombalanan şehrin bir duman ve toz bulutu tarafından gizlendiğini bildirdiler. Bu, 300'un binlerce insanının ölümüyle ilgili. Zavallı Profesör Gan!
Üstelik o akşam bilim adamları “fakir Gan” inin nasıl intihar edeceği konusunda çok endişeliydiler. İki fizikçi yatağında geç saatlere kadar görevdeydi ve kendisine el koymasını engelledi ve meslektaşlarının nihayet derin uykuda uyuyakaldıklarını öğrendikten sonra odalarına girdiler. Gan daha sonra kendi izlenimlerini açıkladı:
Bir süre sonra, gelecekte benzer bir felaketten kaçınmak için tüm uranyum rezervlerini denize atmak zorunda kalmayı düşündüm. Olanlardan kendimi sorumlu hissetmeme rağmen, yeni bir keşifin getirebileceği tüm meyvelerin insanlığını mahrum bırakma hakkımın olup olmadığını merak ettim mi? Ve şimdi bu korkunç bomba çalıştı!
Amerikalıların doğru söyleyip söylemediğini merak ediyorum ve onlar gerçekten de Hiroşima'ya düşen bombayı gerçekten yarattılar, Almanlar neden olanlar için “kişisel sorumluluk” hissediyorlar? Tabii ki, her biri nükleer araştırmaya katkıda bulundu, ancak aynı temelde biri Newton ve Arşimed dahil olmak üzere binlerce bilim adamının suçunu üstlenebilir! Sonuçta, keşifleri sonuçta nükleer silah yaratılmasına yol açtı!
Alman bilim adamlarının zihinsel ıstırapları sadece bir durumda anlam kazanıyor. Yani, kendileri yüzlerce Japoncayı tahrip eden bombayı kendileri yarattılarsa. Aksi halde, Amerikalıların yaptıkları için neden endişelenmeliler?
Bununla birlikte, şu ana kadarki bütün sonuçlarım, sadece kesin kanıtlarla doğrulanan bir hipotezden başka bir şey değildi. Ya yanılıyorsam ve Amerikalılar imkansızı gerçekten başardıysa? Bu soruyu cevaplamak için, Alman atom programını iyice incelemek gerekiyordu. Ve bu göründüğü kadar kolay değil.