Victor Astafyev, Krasnoyarsk Bölgesi'nde bulunan Ovsyanka köyünde Mayıs 1'ta bir köylü Peter Pavlovich Astafyev 1924 ailesinde doğdu. Yazarın annesi Lydia Ilyinichna, yalnızca 7 yaşındayken trajik bir şekilde öldü. Yenisey'de boğuldu, bu olay ve nehir daha sonra bütün çalışmalarından geçecek. Astafyev en iyi saatlerini ve günlerini nehirde geçirecek, kitapların yazacağı, annelerini hatırlayarak geçirecek. Anne, yazarın hayatında parlak bir gölge, bir dokunuş, bir anı ile kaldı ve Victor bu görüntüyü bazı günlük ayrıntılarla asla yüklemeye çalışmadı.
Gelecekteki yazar 8 yaşında okula gitti. 1 sınıfında, kendi köyünde okudu ve ilk okulunu babasının işe taşındığı Igarka'da bitirdi. İlkokulu 1936 yılında bitirdi. Sonbaharda, 5 sınıfında okumak zorunda kaldığında, başına bela oldu: oğlan yalnız kaldı. Mart 1937’a kadar, bir şekilde okudu ve Igarsky çocuk yatılı okuluna gönderilene kadar sokak çocuğu oldu. Yetimhanede geçirilen zamanı hatırlatan Viktor Astafyev, Sibirya şairi olan ve Viktorya'ya edebiyat sevgisi ile özel bir takdir duygusuyla ilham veren yönetmen Vasily Ivanovich Sokolov ve Ignatius Rozhdestvensky'nin yatılı okulu öğretmenini hatırlattı. Hayatının zor yıllarında bu iki insan, yazar üzerinde yararlı bir etkiye sahipti. Gelecekte, Astaf'eva sevgili gölüyle ilgili bir okul dergisi için yazdığı, “Vasutkino Gölü” adlı tam teşekküllü bir hikaye haline geldi.
1941'te Astafiev, bir yatılı okuldan mezun oldu ve 17 yıllarında savaşın başlaması nedeniyle zor zamanlar geçirdi, Federal Hukuk Fakültesi demiryolu okuluna girdiği Krasnoyarsk'a gitti. Üniversiteden mezun olduktan sonra, bir ay boyunca Baziha istasyonunda 4'te çalıştı ve ardından cepheye gönüllü oldu. Savaşın sonuna kadar sıradan bir asker olarak kaldı. Victor Astafiev, Bryansk, Voronezh ve Steppe cephelerinde ve aynı zamanda First Ukraynalı Cephenin birliklerinin kompozisyonunda savaştı. Hizmetlerinden dolayı kendisine askeri emir ve madalya verildi: Kızıl Yıldız Emrinin yanı sıra en değerli askerin “Cesaret İçin” madalyası, “Polonya'nın Kurtuluşu İçin”, “Almanya'ya Zafere” madalyası.
Önünde birkaç kez ciddi şekilde yaralandı ve burada 1943'te hemşire olarak gelecekteki eşi Maria Koryakina ile tanıştı. Bunlar 2 çok farklı insanlardı: Astafyev, doğduğu ve çocukluğunun en mutlu yıllarını geçirdiği Ovsyanka köyünü seviyordu, ama sevmedi. Victor çok yetenekliydi ve Maria bir kendini ifade etme duygusuyla yazdı. Oğluna hayrandı ve kızını sevdi. Victor Astafyev kadınları severdi ve içebilirdi, Maria onu, insanları ve hatta kitapları kıskanıyordu. Yazar, sakladığı 2 yayıcılarına sahipti ve karısı yıllarca tutkuyla sadece aileye tamamen bağlı olduğunu hayal etti. Astafyev aileyi birkaç kez terk etti, ama her seferinde geri döndü. İki farklı insan birbirini bırakamadı ve yazarın ölümüne kadar yıllarca 57'i birlikte yaşadı. Maria Koryakina, her zaman hem daktilo hem de sekreter ve örnek bir ev hanımı olmuştur. Karısı kendi otobiyografik romanı The The Life of Signs'ı yazdığında, yayınlamamasını istedi ama itaat etmedi. Daha sonra aynı olaylardan bahseden otobiyografik romanı “The Merry Soldier” ı de yazdı.
Viktor Astafyev, 1945'taki ordusundan, gelecekteki eşiyle birlikte, savaştan sonra Maria'nın Urallarda bulunan memleketi Chusovoi'ye geri döndü. Önden gelen ağır yaralar Victor'u adil mesleğin mahrum etmesine neden oldu - eli iyi dinlenmedi, sadece iyi görünen bir göz kaldı. Savaştan hemen sonra bütün eserleri tesadüfi ve güvenilmezdi: bir işçi, bir yükleyici, bir tamirci, bir marangoz. Açıkçası genç, yaşadım, eğlenceli değil. Ancak bir gün Viktor Astafyev, Chusovaya Rabochy gazetesi altında düzenlenen bir edebiyat çemberinin toplantısına geldi. Bu toplantı hayatını değiştirdi, ardından ilk hikayesini “Sivil adam” olarak bir gecede yazdı ve yıl dışarıda 1951 oldu. Çok yakında Astafyev, Chusovoy İşçisinin edebi bir işçisi oldu. Bu gazete için çok sayıda makale, hikaye ve deneme yazdı, edebi yeteneği tüm yönlerini ortaya koymaya başladı. 1953'te ilk kitabı olan Till Next Spring yayımlandı ve 1955'te, çocuklar için Işıklar adlı bir hikaye koleksiyonu yayımladı.
1955-57'te ilk romanı “Melt the Snow” u yazdı ve ayrıca çocuklar için 2 kitapları yayımladı: “Vasutkino Gölü” ve “Kuzya Amca, tavuklar, tilki ve kedi”. Nisan 1957’ten bu yana Astafyev, Perm bölgesel radyosu için özel bir muhabir olarak çalışmaya başladı. "Karı erit" adlı romanın yayınlanmasından sonra, RSFSR'nin Yazarlar Birliği'ne kabul edildi. 1959'te, Edebiyat Enstitüsü tarafından düzenlenen Yüksek Edebiyat Kursları için Moskova'ya gönderildi. M. Gorky. Moskova'da, yılın 2'unu okudu ve bu yıllar, lirik nesrinin gelişmesiyle kutlandı. "Pass" - 1959 yılı, "Starodub" - 1960 yılı hikayesini yazdı, birkaç yıl içinde aynı nefeste aynı yıl içinde, yazarın şöhretini getiren "Starfall" adlı hikayesini yayınladı.
1960'lerin Victor Astafyev için çok verimli olduğu ortaya çıktı, çok sayıda hikaye ve kısa öyküler yazdı. Bunlar arasında “Hırsızlık”, “Savaş bir yerlerde öfkeleniyor” hikayesi. Aynı zamanda, onun tarafından yazılan romanlar “The Last Bow” hikayelerinde hikayenin temelini oluşturdu. Ayrıca hayatının bu döneminde, 2 oyunlarını, Bird-cherry ve Forgive Me yazdı.
Köydeki çocukluk ve gençlik hatıraları farkedilmeden gidemedi ve 1976'te köy teması en açık ve tam olarak “Çar-Ryba” (öykülerdeki anlatım) hikâyesinde açıklandı ve bu çalışma okul müfredatına girdi ve hala birçok yerli okuyucu tarafından seviliyor. 1978'teki bu çalışma için yazara SSCB Devlet Ödülü verildi.
Viktor Astafyev'in sanatsal gerçekçiliğinin temel özelliği, yaşamın yansıma ve bilinç düzeyine ulaştığı ve olduğu gibi, temel ilkelerindeki yaşam tasviri ve olduğu gibi, varlığımızı güçlendiren ahlaki destekler oluşturur: şefkat, merhamet, adaletsizlik. Eserlerinde yazan yazar, hayatımızın tüm bu değerlerini ve anlamlılığını, öncelikle Rus gerçekliğinin sınırlayıcı koşulları nedeniyle, sert testlere tabi tutuyor.
Yapıtlarının bir başka özelliği de, dünyaların sağlam ve iyi bir temelini - savaşı ve insanın doğaya olan tutumunu test etmekti. “Çoban ve Çoban Kızı” adlı hikayesinde Viktor Astafyev, karakteristik ayrıntı şiiriyle okurlara verilen savaşı, yalnızca ahlaki bir şok derecesi ve bir insanın fiziksel olarak acı çekmesiyle değil, aynı zamanda insan ruhunun askeri deneyiminin de yetersizliği ile korkunç bir cehennem olarak göstermektedir. Astafyev için savaşın dehşeti, sonradan “siper gerçeği” olarak adlandırılacak olan şey, o korkunç savaş hakkında tek olası gerçekti.
Ve her ne kadar bencillik ve özverili olsa da, genellikle kendi hayatlarıyla ödediği, iyiliğin yıkılmazlığı olsa da, askeri birliktelik savaş sırasında ortaya çıkar ve tezahür ettirilir, ancak daha az değildir - askeri yaşamda - Viktor Astafiev, insanın "katliamını" haklı çıkaracak fiyatı görmez. Savaşın hatırası, askeri ve barışçıl deneyimin uyumsuzluğu, eserlerinin birçoğunun Leitmotif'i olacak: Starfall, Sashka Lebedev, Açık Gün, Zaferden Sonra Ziyafet, Yaşayan Yaşam ve diğerleri.
1989'te, edebi haklarından dolayı, Viktor Astafiev, Sosyalist Çalışma Kahramanı ünvanını aldı. SSCB'nin çöküşünden hemen sonra, en ünlü askeri romanlarından birini - 2 bölümlerinde yayınlanan “Lanetli ve Öldüren” i yarattı: “The Black Pit” (1990-1992) ve “Bridgehead” (1992-1994). 1994’ta yazar, Rus edebiyatına gösterdiği olağanüstü katkılarından dolayı Triumph Ödülü’ne layık görülmüş, ertesi yıl, Lanetli ve Öldürülen romanından dolayı Rusya Federasyonu Devlet Ödülü’ne layık görülmüştür. Krasnoyarsk'taki 1997-1998, 15 ciltlerinden oluşan ve yazarın ayrıntılı yorumlarını içeren yazarın tüm eserlerini yayınladı.
Yazar, Krasnoyarsk hastanelerinde geçirdiği ve bu yılın neredeyse tamamı 2001 yılında öldü. Yaşını ve savaşta aldığı yaraları etkiledi. Bir yazarın geride bırakabileceği en iyi şey eserleridir, bu açıdan Astafyev’in eserlerini 15 ciltlerinden topladığımız için şanslıyız. Viktor Astafyev’in askeri hayatın gerçekçi bir şekilde tasviri ve canlı bir edebi dili ile ilgili kitapları ülkemizde ve yurtdışında popüler olmuştur. Bu bağlamda, dünyanın birçok diline çevrildi ve milyonlarca kopyaya çıktılar.
- http://chtoby-pomnili.com/page.php?id=1183
- http://www.litra.ru/biography/get/biid/00137841227895687163
- https://ru.wikipedia.org