Modern demokratik devlet çerçevesinde özerklik ilk olarak 1921’de Aland Adaları’nda ortaya çıkmıştı. Sonradan bu yetki paylaşımı konseptleri tüm kıtalarda uygulanmış ve 2009’da en az 60 bölge ve 20 devlette işler durumdaydı. Özellikle, 2. Dünya Savaşı’ndan sonra, etnik ve ulusal azınlıkları koruma fikri ve kendi kaderini tayin uyuşmazlıkları olarak özerklik, çeşitli Avrupa ülkelerinin yanı sıra Hindistan’da siyasi bir gerçeklik haline geldi. Özerklik modern toplumlar tarafından ileri sürülen yeni gerekliliklere uyum sağlamak için sürekli olarak zorlanan “inşa halinde bir iş” olarak değerlendirilmelidir. On ülkeden bir düzine akademisyen ve uzman, Avrupa’daki en uygun örnek çalışmalarını açıklayan makaleleriyle bu çalışmaya katkı sunarlarken Güney Asya’nın büyük ülkelerinde meydana gelen son büyük gelişmeleri de yazdılar. Güney Asya ve Avrupa’da özerkliği, azınlıkları koruma ve etnik uyuşmazlıkları çözmeye çalışabilen bir yolun taşlarını döşemek için umutlu bir şekilde bu kısa rehberle okurlarını tartışmaya ve çaba göstermeye yönelik bir mütevazı çalışmadır. İtalyan araştırmacı yazar Thomas Benedikter, Aram yayınları arasında çıkan “Avrupa’nın Özer Bölgeleri” kitabı ardından “ Etnik Uyuşmazlığın Özyönetimle Çözümü” kitabıyla özerklik konusunu daha geniş bir pencereden bakmaya davet ediyor. Benedikter, bu kitabıyla Avrupa ve Güney Asya’da özerkliğin kısa bir rehberini sunuyor.