Rahatsız edici derecede boş bir Mart gecesiydi. Ağızda içilmiş onlarca bardak çayın verdiği ekşi tad, masanın üstünde bir pizza kutusu, içinde abur cubur yiyeceklerin boş paketleri. Saat sabaha karışmak üzere. Bir köşede pilinin biteceğini duyurmak için kalan son damla şarjını da harcayan aptal telefonun uyarı sesleri geliyor. Telefonun nerede olduğunu bulmaya üşeniyorum. Tuvalete gitmeye bile üşeniyorum. İşin aslı, uyumaya da üşeniyorum.
Birkaç internet sitesinde takılıp kalmışım. Hep böyle olur. Belirli bir saatten sonra beynin iyicene işlevini yitirir, Facebook, Ekşi Sözlük ve bunun gibi sürekli içerik girilen birkaç internet sitesini üstteki sekmelerde açarsın. Öğrenilmiş bir alışkanlık olan sekme değiştirip yenile tuşuna tıklama süreci aralıksız devam eder. Facebook, yenile, yeni bir şey yok. Diğerine geç. Sözlük, yenile. Yeni bir şey yok. Diğerin…
Rastlanan insan manzaraları karşısında derin düşüncelere dalınır. 'Bu kız nasıl hala bu herifle çıkıyo ya', 'Aslında sevgilisinden ayrılmıştı o', 'Gideri var aslında da uzun süredir yalnız' ve daha niceleri. Bir yerden sonra düşünceler süzülür, ortaya hayali bir liste çıkar. Listedekiler en baştan tekrar gezilir.
Hayali diyaloglar tasarlanır. Chat'te çevrimiçi olunur. Yazmaya hazırlanırsın. Sonra düşünürsün.
Birkaç tuş darbesi, birkaç tıkla karşındakinin hayatını kökten değiştirebilme fikri kulağa çok garip ve ters gelir. İnsanlar üzerinde bu kadar etkili olabilme ihtimalin de.
Yeni bir sekme açarsın.
13 Mart 2013, 03:17. İzmit.