Akromegali Nedir ? (Büyüme Hormonu Bozukluğu)
Akromegali, vücutta çok fazla büyüme hormonundan kaynaklanan bir hormonal bozukluktur. Beyindeki küçük bir bez olan hipofiz, büyüme hormonu’nu yapar. Akromegalide, hipofiz aşırı miktarda büyüme hormonu üretir. Genellikle fazladan büyüme hormonu, hipofizdeki iyi huylu veya kanserli olmayan tümörlerden gelir. Bu iyi huylu tümörlere adenom denir.
Akromegali çoğunlukla orta yaşlı erişkinlerde teşhis edilir, ancak semptomlar her yaşta ortaya çıkabilir. Tedavi edilmezse, akromegali ciddi hastalıklara ve erken ölümle sonuçlanabilir. Akromegali çoğu hastada tedavi edilebilir, ancak yavaş ve genellikle “sinsi” başlangıçlarından dolayı erken veya doğru teşhis konmamaktadır.
Akromegalinin en ciddi sağlık sonuçları, tip 2 diyabet, yüksek tansiyon, artmış kardiyovasküler hastalık riski ve artrittir. Akromegali hastalarında kolon polipi riski artar ve bu kanser çıkmazsa kolon kanseri olabilir.
Çocukluk çağında büyüme hormonu üreten tümörler ortaya çıktığında, ortaya çıkan hastalıka akromegalizasyondan ziyade devrim denilir. Bir çocuğun uzunluğu bacaklardaki uzun kemiklerin uzunluğuna göre belirlenir. Büyüme hormonu’na yanıt olarak bu kemikler, kemiklerin her iki ucundaki büyüme plakalarında uzunluğa ulaşırlar.
Büyüme plakaları ergenlik sonrasında yavaş yavaş azalmaya başlar, bu nedenle yetişkinlerde aşırı büyüme hormonu üretimi artan boy ile sonuçlanmaz. Bununla birlikte, büyüme plakaları azalmadan önce aşırı büyüme hormonu’na uzun süreli maruz kalınması, uzun kemiklerin büyümesine ve dolayısıyla artan yüksekliğe neden olur. Bir çocuğun büyüme oranı, bir önceki büyüme ve çocuğun ebeveyninin boyu ne kadar olacağının aniden ve belirgin bir şekilde artışı bu olasılıktan endişelenebilir.
İçerik Tablosu
Akromegalinin Belirtileri Nelerdir?
Akromegali, en sık görülen belirtilerinin birini yansıtan “ekstremiteler” ve “genişleme” kelimelerinden gelir. Ellerin ve ayakların anormal büyümesi, ayaklarda şişme, ayakkabı büyüklüğünde ani artış, özellikle ayakkabı genişliğinde bir değişiklik olduğunu fark eden hastalarla Akromegali belirtileri vardır. Yavaş yavaş, kemik değişiklikleri hastanın yüz özelliklerini değiştirir: Kaş ve alt çene çıkıntı yapar, burun kemiği büyür ve diş boşluğu dışarıya çıkar.
Kemik ve kıkırdak aşırı büyüme genellikle artrit’e yol açar. Doku kalınlaştığında karpal tünel sendromuna neden olabilir, bu da ellerin hissizleşmesini ve zayıflamasını sağlar. Kalp ve göz bebekleri dahil vücut organları büyür.
Akromegali’nin diğer belirtileri arasında
- Eklem Ağrıları
- Kalın, Kaba, Yağlı Cilt
- Cilte Benler
- Büyümüş Dudaklar, Burun Ve Dil
- Büyümüş Sinüsler Ve Ses Telleri Nedeniyle Sesi Derinleştirir
- Uyku Apnesi-Hava Yolunun Tıkanması Nedeniyle Uyku Sırasında Nefes Alamazsınız
- Aşırı Terleme Ve Cilt Kokusu
- Yorgunluk Ve Zayıflık
- Baş Ağrısı
- Görme Bozukluğu
- Menstrüel Döngünün Anormallikleri
- Erkeklerdeki Erektil Disfonksiyon
- Libido Azalması
Akromegaliye Ne Sebeb Olur?
Akromegali, büyüme hormonu’nin aşırı hipofiz bezi tarafından aşırı üretilmesinden sebeb olur. Pituitary, büyüme ve gelişme, çoğalma ve metabolizma gibi vücut fonksiyonlarını kontrol eden birkaç önemli hormon üretir. Fakat hormonlar asla basitçe ve doğrudan hareket etmez.
Büyüme hormonu, adından da anlaşılacağı üzere, vücudun fiziksel gelişimini düzenlerleyen bir dizi hormonun bir parçasıdır. Bu, beyindeki hipotalamus bölümünde başlar. Hipotalamus, hipofiz düzenleyen hormonlar yapar. büyüme hormonu serisindeki veya “eksen” hormonlarından biri, büyüme hormonu salan hormondur (büyüme hormonuRH) ve bu da hipofiz bezini büyüme hormonu üretmeye teşvik eder.
Hormonun kan dolaşımına karışması, karaciğeri insülin benzeri büyüme faktörü I (IGF-I) olarak adlandırılan başka bir hormon üretmeye teşvik eder. IGF-I aslında vücuttaki doku büyümesine neden olur. Yüksek IGF-I seviyeleri, sırayla, büyüme hormonu üretimini azaltmak için hipofiz sinyalini verir.
Hipotalamus, somatostatin adı verilen ve büyüme hormonu üretimini ve salımını inhibe eden başka bir hormon yapar. Normalde, vücuttaki büyüme hormonuRH, somatostatin, büyüme hormonu ve IGF-I seviyeleri, birbirleri ve uyku, egzersiz, stres, gıda alımı ve kan şekeri seviyeleri tarafından sıkı bir şekilde düzenlenir. Eğer hipofiz, büyüme hormonu’yi normal düzenleyici mekanizmalardan bağımsız hale getirmeye devam ederse, IGF-I seviyesi yükselmeye devam ederek kemik büyümesine ve organ genişlemesine yol açar. IGF-I’in yüksek seviyeleri aynı zamanda glikoz (şeker) ve lipid (yağ) metabolizmasında değişikliğe neden olur ve diyabet, yüksek tansiyon ve kalp hastalığına yol açabilir.
Hipofiz Tümörleri
Akromegali hastalarının % 95’inden fazlasında, adenom olarak adlandırılan, pozitif bezin iyi huylu bir tümörü, aşırı büyüme hormonu üretir. Hipofiz tümörleri, büyüklüğüne bağlı olarak mikro veya makro adenomlar olarak etiketlenir. Çoğu büyüme hormonu salgılayan tümörler makro adenomlardır, yani 1 santimetreden daha büyüktür. Konumlarına bağlı olarak, bu daha büyük tümörler çevresindeki beyin yapılarını sıkıştırabilir. Örneğin, yukarı doğru büyüyen bir tümör, optik sinirlerin çapraz olarak görme problemlerine ve görme kaybına yol açan optik bozulmayı etkileyebilir. Tümör yanlara doğru büyürse, kavernöz sinüs adı verilen, sinirlerin bulunduğu, potansiyel olarak onlara zarar veren beynin bir bölgesine girebilir.
Çevredeki normal hipofiz dokusunun sıkışması diğer hormonların üretimini değiştirebilir. Bu hormonal değişimler kadınlarda menstrüasyon ve göğüs deşarjlarında ve erkeklerde erektil disfonksiyonda değişikliklere neden olabilir. Tümör hipofizin tiroidi kontrol eden kısmını etkilerse – bir başka hormon üreten bez – daha sonra tiroid hormonları düşebilir. Çok küçük tiroit hormonu, kilo alma, yorgunluk ve saç ve cilt değişikliklerine neden olabilir. Tümör, böbrek üstü bezini kontrol eden pitüiter bölümünü etkilerse, kortizol hormonu azalabilir. Çok az kortizol, kilo verme, baş dönmesi, yorgunluk, düşük tansiyon ve bulantıya neden olabilir.
Bazı büyüme hormonu salgılayan tümörler aynı zamanda diğer hipofiz hormonlarını çok fazla salabilirler. Örneğin, meme bezlerini süt üretmeye teşvik eden hormon olan prolaktin üretebilirler. Nadiren, adenomlar tiroid uyarıcı hormonu üretebilir. Doktorlar, akromegali hastalarında bulunan tüm hipofiz hormonlarını değerlendirmelidir.
Adenomalı insanlarda büyüme hormonu üretim oranları ve tümörün agresifliği büyük ölçüde değişir. Bazı adenomlar yavaş yavaş büyür ve büyüme hormonu aşırılık belirtileri çoğu zaman yıllardır farkedilmemektedir. Diğer adenomlar daha hızlı büyür ve çevredeki beyin bölgelerini veya pıftösyal bezin yakınında bulunan venöz sinüsleri istila eder. Genç hastalar daha agresif tümörler taşırlar. Boyut ne olursa olsun, bu tümörler hep iyi huylu olurlar.
Çoğu hipofiz tümörü kendiliğinden gelişir ve genetik olarak kalıtsal değildir. Tek bir pitüiter hücrede genetik bir değişikliğin sonucu olup hücre bölünmesi ve tümör oluşumunda artışa neden olurlar. Bu genetik değişim veya mutasyon, doğumda mevcut değildir, ancak hayatta sonra gerçekleşir. Mutasyon, hipofiz hücrelerdeki kimyasal sinyallerinin iletimini düzenleyen bir gente meydana gelir. Hücreye büyüme hormonu’yı bölmek ve salınmasını söyleyen sinyali kalıcı olarak açar.
Hücre içindeki düzensiz hipofiz hücresi büyümesine ve büyüme hormonu aşıra ayrıştırılmasına neden olan olaylar yoğun araştırma konusudur.
Hipofiz Olmayan Tümörler
Nadiren akromegalizmi, hipofiz tümörleri değil, pankreas, akciğerler ve beynin diğer bölümleri oluşturur. Bu tümörler ayrıca büyüme hormonu’nu kendileri ürettikleri veya daha sıklıkla büyüme hormonuRH’yi ürettikleri için aşırı büyüme hormonu’ye yol açar, çünkü büyüme hormonuRH’yi üretirler, bu hormon hipofizi büyüme hormonu yapmak için uyarır. hipofiz olmayan tümörler cerrahi olarak çıkarıldığında büyüme hormonu seviyeleri düşer ve akromegalinin semptomları düzelir.
Büyüme hormonuRH üreten, hipofiz dışı tümörler bulunan hastalarda, hipofiz hala genişleyebilir ve bir tümör için yanlış yapılabilir. Hekimler, akromegali hastalarından çıkarılan tüm “hipofiz tümörleri” ni dikkatli bir şekilde analiz etmelidirler, böylece vücudun herhangi bir yerindeki tümörün hastalığa neden olma ihtimalini gözardı edilmez.
Akromegali Ne Kadar Yaygın?
Küçük hipofiz adenomaları yaygındır ve nüfusun yaklaşık yüzde 17’sini etkiler. Bununla birlikte, araştırmalar, bu tümörlerin çoğu belirtilere yol açmaz ve nadiren aşırı büyüme hormonu üretirler.Bilim adamları, her milyon kişiden üç ila dörtünün akromegali geliştirdiğini tahmin etmektedir. Akromegalinin klinik tanığı sık sık gözden kaçırıldığından, bu sayılar muhtemelen hastalığın sıklığını tam yansıtmaz.
Akromegali Nasıl Teşhis Edilir?
Kan Testleri
Akromegaliden şüpheleniliyorsanız, bir doktor, hormonlarınızın yükselmiş olup olmadığını belirlemek için kişinin kanındaki büyüme hormonu seviyesini ölçmelidir. Bununla birlikte, artmış kan büyüme hormonu düzeyinin tek bir ölçümü akromegaliyi teşhis etmek için yeterli değildir: büyüme hormonu, hipofiz tarafından salgılanır veya salgıladığından, kandaki konsantrasyonu dakikadan dakikaya geniş şekilde değişebilir.
Akromegali olan bir kişi normal bir büyüme hormonu seviyesine sahip olabilir, buna karşın sağlıklı bir kişide büyüme hormonu düzeyi beş kat daha yüksek olabilir.
Büyüme hormonu, normal olarak büyüme hormonu sekresyonunu baskılayan koşullar altında ölçülürse daha doğru bilgiler elde edilir. Sağlık uzmanları sıklıkla akromegaliyi teşhis etmek için oral glikoz tolerans testini kullanır çünkü 75 ila 100 gram glikoz çözeltisinin içilmesi sağlıklı insanlarda kan büyüme hormonu düzeylerini mililitre başına 1 nanogram’dan (ng / ml) düşürür. büyüme hormonu aşırı üretimi olan insanlarda, bu bastırma gerçekleşmez. Oral glukoz tolerans testi akromegali tanısını doğrulamak için oldukça güvenilir bir yöntemdir.
Doktorlar akromegali şüphesi olan insanlarda büyüme hormonu seviyeleri arttıkça artan IGF-I düzeylerini de ölçebilir. IGF-I seviyeleri gün boyunca büyüme hormonu seviyelerine kıyasla çok daha kararlı olduklarından, genellikle daha pratik ve güvenilir bir tarama önlemidir. Artmış IGF-I seviyeleri hemen her zaman akromegali gösterir. Bununla birlikte, hamile bir kadının IGF-I seviyeleri normalden iki ila üç kat daha fazladır. Buna ek olarak, doktorlar IGF-I düzeylerinin yaşla birlikte azaldığının ve kötü kontrollü şeker hastalığı veya karaciğer veya böbrek hastalığı olan insanlarda anormal derecede düşük olduğunun farkında olmalıdır.
Görüntüleme
Akromegali büyüme hormonu veya IGF-I seviyeleri ölçerek teşhis ettikten sonra, hipofizin manyetik rezonans görüntüleme (MRI) taraması, büyüme hormonu aşırı üretimine neden olan tümörün boyutunu bulmak için kullanılır. MR en duyarlı görüntüleme tekniğidir, ancak bilgisayarlı tomografi (BT) taramaları hasta MR yapılmamalıdır. Örneğin, metal içeren kalp pilleri veya diğer implant tipleri olan insanlar, MRI taramasına sahip olmamalıdır, çünkü MRI makineleri güçlü mıknatıslar içermektedir.
Bir kafa taraması bir hipofiz tümörü tespit etmeyi başaramazsa, hekim, aşırı büyüme hormonu’nin nedeni olarak göğüs, karın veya pelvisdeki pituitit olmayan “ektopik” tümörler araması gerekir. Bu tip tümörlerin varlığı genellikle kandaki büyüme hormonuRH’nin ölçülmesi ve muhtemel tümör bölgelerinin BT taraması ile teşhis edilebilir.
Nadiren, büyüme hormonu’nu salgılayan bir hipofiz tümörü hassas bir MR taramasında bile algılanamayacak kadar küçük olabilir.
Akromegali Nasıl Tedavi Edilir?
Halen, tedavi seçenekleri, tümörün cerrahi olarak çıkarılması, medikal tedavi ve pitüiterin radyasyon tedavisini içermektedir.
Tedavi amaçları şunlardır:
- Aşırı Hormon Üretimini Normal Seviyelere İndirmek
- Büyüyen Pituiter Tümörün Çevresindeki Beyin Bölgelerine Uyguladığı Baskıyı Hafifletmak
- Normal Hipofiz Fonksiyonunu Koruma Veya Hormon Eksikliklerini Tedavi Etme
- Akromegali Semptomlarını İyileştirmek
Ameliyat
Akromegali bulunan çoğu insan için ameliyat ilk tercihtir, çünkü genellikle hızlı ve etkili bir tedavi yöntemidir. Cerrah burun yoluyla veya üst dudağın içinden bir kesi ile hipofize ulaşır ve özel araçlar ile transsfenoidal ameliyat denilen bir prosedürde tümör dokusunu çıkarır. Bu işlem, çevredeki beyin bölgeleri üzerindeki baskıyı derhal hafifletir ve büyüme hormonu seviyelerinin hızla düşmesine neden olur. Ameliyat başarılı olursa, yüz görünümü ve yumuşak doku şişmesi birkaç gün içinde düzelir.
Operasyon öncesinde kan büyüme hormonu seviyeleri 45 ng / ml’nin altında olan ve çapı 10 mm’den (mm) büyük olan pituiter tümörlerde cerrahi en başarılı sonuçtur. Başarı, cerrahın beceri ve deneyimlerine, ayrıca tümörün konumuna bağlıdır. En tecrübeli beyin cerrahı bile olsa, tümör kritik beyin yapılarına ya da ameliyatın riskli olabileceği kavernöz sinüslere yayılmışsa, iyileşme şansı azdır.
Başarı oranı, büyüme hormonu’nun hangi seviyede bir tedavi olduğuna da bağlıdır. Cerrahi başarının en iyi ölçütü büyüme hormonu ve IGF-I düzeylerinin normalleştirilmesidir. Ameliyat sonrası hastalığın remisyon kontrolünün genel oranı yüzde 55 ila 80 arasında değişmektedir.
Ameliyatın muhtemel bir komplikasyonu çevredeki normal hipofiz dokusunda hasar olup, ömrü boyunca hipofiz hormon replasmanı kullanılmasını gerektirir. Antidepresan hormonu olan su dengesinde önemli olan hormonu depolayan hipofizin bir kısmı geçici veya nadiren kalıcı hasar görebilir ve hasta tıbbi tedaviye ihtiyaç duyabilir. Diğer potansiyel problemler, beyin omurilik sıvısı sızıntıları ve nadiren menenjittir. Beyin omurilik sıvısı beyne sızar ve kesilen alanı iyi iyileşmezse burundan sızabilir. Menenjit, menenjlerin beynin dış kaplaması bakteriyel veya viral bir enfeksiyondur.
Ameliyat başarılı olduğunda ve hormon seviyeleri normale döndüğünde bile, akromegali hastaları, hastalığın muhtemel rekürrensi için yıllarca dikkatle izlenmelidir. Daha yaygın olarak, hormon seviyeleri düzelir, ancak normale dönmez. İlave tedavi, genellikle ilaçlar gerekebilir.
Tıbbi Terapi
Cerrahi, ameliyat öncesi tedavi edilmediği veya bazen ameliyattan önce büyük tümörleri küçülttüğü durumlarda medikal terapi sıklıkla kullanılır. Akromegali tedavi etmek için üç ilaç grubu kullanılır.
Somatostatin analogları (SSA), akromegali tedavi etmek için kullanılan ilk ilaç grubudur. büyüme hormonu üretimini durdurmuşlar ve hastaların yüzde 50 ila 70’inde büyüme hormonu ve IGF-I düzeylerini düşürmede etkilidirler. SSA’ler ayrıca tümör boyutunu hastaların yaklaşık yüzde 0 ila 50’sinde, ancak mütevazi bir seviyede azaltmaktadır. Birçok çalışma SSA’ların uzun vadeli tedavi için ve pitütör olmayan tümörlerin neden olduğu akromegali olan hastaların tedavisinde etkili olduğunu göstermiştir. Uzun etkili SSA’lar ayda bir kez intramüsküler enjeksiyon ile verilir.
Gevşek dışkı, mide bulantısı ve gaz gibi sindirim sorunları SSA’yı alan kişilerin yaklaşık yarısında yan etkidir. Bununla birlikte, etkileri genellikle geçicidir ve nadiren şiddetlidir. Hastaların yaklaşık yüzde 10-20’si safra taşı geliştirir ancak safra taşları genellikle semptomlara neden olmaz. Nadir durumlarda, tedavi yüksek kan şekeri seviyelerine neden olabilir. Daha yaygın olarak, SSA’ler insülin ihtiyacını azaltmakta ve halihazırda şeker hastalığı olan bazı akromegali hastalarında kan şekeri kontrolünü iyileştirmektedir.
İkinci ilaç grubu, büyüme hormonu’nin etkisini engelleyen büyüme hormonu reseptör antagonistleri (büyüme hormonuRA) ‘dir. Hastaların% 90’ından fazlasında IGF-I düzeylerini normalleştirdiler. Bununla birlikte, büyüme hormonu düzeylerini düşürmezler. Enjeksiyon yoluyla günde bir kez verilen büyüme hormonuRA’lar genellikle hastalar tarafından iyi tolere edilir. Bu ilaçların tümör büyümesi üzerindeki uzun vadeli etkileri halen araştırılmaktadır. Yan etkiler baş ağrısı, yorgunluk ve anormal karaciğer fonksiyonlarını içerebilir.
Dopamin agonistleri üçüncü ilaç grubunu oluştururlar. Bu ilaçlar, büyüme hormonu veya IGF-I düzeylerini düşürmede diğer ilaçlar kadar etkili değildir ve sadece az sayıda hastada IGF-I düzeylerini normalleştirirler. Dopamin agonistleri, bazen hafif büyüme hormonu fazlalığı olan ve hem akromegali hem de hiperprolaktinemi olan prolaktin hormonunun çok fazla olduğu hastalarda etkilidir. Dopamin agonistleri SSA’lerle kombinasyon halinde kullanılabilir. Yan etkiler bulantı, baş ağrısı ve sersemlik içerebilir.
Agonist: Bir hücrenin bir reseptörüne bağlanan ve hücrenin tepkisini tetikleyen, doğal olarak oluşan bir maddenin hareketini taklit eden bir ilaç.
Antagonist: Başka bir kimyasal maddenin veya hormonun fizyolojik aktivitesini azaltmak için vücut içerisinde işlev gören bir kimyasal.
Radyasyon Tedavisi
Radyoterapi genellikle cerrahi sonrası kalan tümörlü hastalar için saklıdır veya ilaçlara cevap vermez. Radyasyon yavaş yavaş büyüme hormonu ve IGF-I düzeylerini düşürür, bu hastalar genellikle düşük hormon seviyelerine ilaç alırlar. Bu terapinin tam etkisi, uzun yıllar olmayabilir.
İki tür radyasyon tedavisi iletimi geleneksel ve stereotaktiktir. Konvansiyonel radyasyon dozu, dış kirişlerle tümörü hedef alır, ancak çevre dokulara zarar verebilir. Tedavi, tedaviler arasında iyileşmek için normal doku zamanı vererek 4 ila 6 hafta içinde çok kez küçük dozlarda radyasyon sağlar.
Stereotaktik doğum, tümörün yüksek dozda radyasyon demetinin çeşitli açılardan hassas bir şekilde hedeflenmesini sağlar. Hasta başı sabit tutmak için sert bir baş tutacak giymelidir. Halen piyasaya sürülen stereotaktik radyasyon dozu, proton kirişi, doğrusal hızlandırıcı (LINAC) ve gama bıçağıdır. Stereotaktik doğum ile radyasyon hasarını önlemek için tümör optik çatlamadan en az 5 mm uzakta olmalıdır. Bu tedavi bazen tek bir seansta yapılabilir, bu da çevre dokulara zarar verme riskini azaltır.
Radyasyon terapisinin tüm biçimleri zamanla diğer hipofiz hormonlarının üretiminde tedrici bir düşüşe neden olur ve çoğu hastada hormon replasmanı ihtiyacı doğurur. Radyasyon, aynı zamanda hastanın doğurganlığını da zayıflatabilir. Görme kaybı ve beyin hasarı nadir komplikasyonlardandır. Nadiren, ikincil tümörler, radyasyon ışını yolunda olan bölgelerde yıllar sonra gelişebilir.
Akromegali İçin Hangi Tedavi En Etkili?
Tek bir tedavi, tüm hastalar için geçerli değildir. Yaş ve tümör boyutu gibi hasta özelliklerine bağlı olarak tedavi bireyselleştirilmeli ve sıklıkla birlikte kullanılmalıdır.
Tümör, pituiter olmayan dokuların çevresini henüz işgal etmemişse, deneyimli bir beyin cerrahı tarafından pituiter adenomun çıkarılması ilk tercihtir. Bir tedavi mümkün değilse bile, hasta periferik görme kaybı veya kafa siniri problemleri gibi nörolojik problemlerin belirtileri varsa ameliyat yapılabilir. Ameliyattan sonra, bir iyileşmenin başarılıp yapılmadığını belirlemek için hormon seviyeleri ölçülür. Bu karar verme 8 hafta sürebilir çünkü IGF-I vücudun dolaşımında uzun sürer. Tedavi edilirse, bir hastanın büyüme hormonu düzeylerini yükseltmek için uzun süre izlenmesi gerekir.
Ameliyat hormon düzeylerini normale döndürmezse veya bir nüks ortaya çıkarsa, bir endokrinolog ek ilaç tedavisi önermelidir. Her bir ilacın uzun süreli tedavisi gereklidir çünkü geri çekilmesi büyüme hormonu seviyelerinin yükselmesine ve tümörün yeniden genişlemesine yol açabilir.
Radyoterapi genel olarak ameliyatla tümörleri tamamen alınmayan, diğer sağlık sorunları nedeniyle ameliyat için iyi bir aday olmayan ya da ameliyat ve ilaçlara yeterince cevap vermeyen hastalar için saklıdır.
- Akromegali, vücutta çok fazla büyüme hormonundan (büyüme hormonu) kaynaklanan bir hormonal bozukluktur.
- Akromegali bulunan bir çok insanda, pozitif bezin iyi huylu bir tümörü aşırı büyüme hormonu üretir.
- Akromegalinin ortak özellikleri arasında ellerin ve ayaklardaki anormal büyüme; Yüzdeki kemik büyümesi, çıkıntılı bir alt çene ve kaş ve genişleyen burun kemiklerine neden olur; eklem ağrıları; kalın, kaba, yağlı cilt; ve genişletilmiş dudaklar, burun ve dil.
- Akromegali uyku apnesi, yorgunluk ve halsizlik, baş ağrısı, görme bozukluğu, kadınlarda adet düzensizliği ve erkeklerde erektil disfonksiyona neden olabilir.
- Akromegali bir kan testi ile teşhis edilir. Daha sonra, hipofizin manyetik rezonans görüntüleme (MRG), tümörün boyutunun saptanması ve saptanması için büyüme hormonu aşırı üretime neden olur.
- Tedavinin ilk basamağı genellikle tümörün cerrahi olarak çıkarılmasıdır. Ameliyat yerine veya cerrahiye ek olarak ilaç veya radyasyon kullanılabilir.