Afrikalı filozof Achille Mbembe »Siyahi Aklın Eleştirisi« (Suhrkamp) kitabında küresel toplumsal gelişmeyi »Afrika dünyaya uyum sağlamıyor, dünya Afrikalılaşıyor.« şeklinde özetlemiştir. Kendisiyle yapılan bir röportajda yazar Yunanları, Avrupa Birliği Avrupası'nın zencileri olarak nitelendirmişti. Mbembe, Yunanistanın uluslararası tekellerin dikte ettiği ve Brüksel ve Berlin ekseni tarafından içine sokulduğu sefalet ve yoğun işsizliğin yanında, ücretler ve emeklilik maaşları düşürülürken en zenginlerin vergiden muaf olmalarının dünyadaki genel bir eğilime işaret ettiğini söylemekte: Bugün milyarlarca insan işgüçlerini sadece satmakla kalmayıp, günün her an ve saniyesinde bu işgücünü bir de hizmete sunmak için hazır tutmak zorunda bırakılıyorlar.
Hiçbir yasal hak sahibi olmadan keyfiyete dayalı ekonomik rejimlerin altında ezilenlerin sayısı hergün biraz daha artmakta, bu da onları pratikte kölelere dönüştürmekte. Avrupa ve Kuzey Amerika'nın yakın tarihindeyse kapitalizmin şimdiki şekline kadar Afrikalılar köleleştirilmişlerdi. Yenisömürgeci savaşlar ve Sovyetler Birliği'nin çökmesinden sonraki süreçte gerçekleşen demokrasi ve sosyal hak kayıpları, dünya üzerindeki tüm işçileri bu bağlamda Afrikalılaştırdı.
Afrika birçok konuda dünyada olan biten şeylerin merkezine yerleşiyor. Kıtanın yeraltı zenginlikleri uğruna verilen ekonomik savaş tüm hızıyla devam etmekte. Yoksul ülkelere yılda 130 milyar Dolar büyüme yardımları yapılırken, Afrika'dakiler başta olmak üzere bu ülkelerden yıllık bir trilyon Dolar illegal olarak dışarı çıkıyor.
Gelecek devrimin Afrikalı, Güney Amerikalı ya da Asyalı bir teoriden doğma zamanı gelmiş durumda. Bu kıtalarda yaşayan halkların, bilim insanlarının ve politikacıların arasında bir şeylerin harekete geçtiğine dair emareler hızla artıyor. İşte tüm bu sebepler yüzünden Afrika, XXIII. Rosa Luxemburg Konferansı'nın ana konusunu oluşturmakta.