Popüler kültürü reddediyorum. Yeni çıkmış filmleri izlemekten, sanatçıları dinlemekten kaçınıyorum büyük bir özenle. Sağda solda ayyuka çıkarılmış konuşmalara karşı nefret besliyorum içimde. Gün geliyor, aradan bazen bir kaç ay geçiyor, bazense bir kaç yıl, ve ben ilgili materyali plansız ve umulmadık bir anda mercek altına alıyorum. Belki başkalarının düşüncelerinden etkilenmemek için, bilmiyorum. Ama tadına böyle varıyorum.
Açık konuşmak gerekirse gıcık oluyorum "Bana yalan söylediler"i her kasetçinin hoparlöründe dinlerken veya "Remember, remember, the fifth of November" repliklerini duyduğumda. İnsanların hep bir ağızdan aynı şeyleri konuşması, akın akın konser alanlarına veya sinemalara akın edip aynı etkinliğe katılması sinirlerimi hoplatıyor. Bu ne tüketicilik? Bu ne olsun-bitsincilik? Arkanızdan atlı mı kovalıyor yahu? Her şey acele, her şey anlık.
Oysa bir kaç gün sonra bir arkadaşım çıksa "The Kite Runner'daki bilmemne sahnesi ne etkileyiciydi yahu" veya "Issız Adam'ın bilmem neresini izlerken hüngür hüngür ağlamıştım biliyo musun?" dese, ne muhteşem olur. Etkinliklerin değerlerini gişe hasılatı olarak göremedim hiçbir zaman. Bence gerçek değerleri zaman geçtikçe hala adlarından söz ettirmeleriyle ortaya çıkıyor. Ha "Brokeback Mountain" hala gözümde sıfır, o ayrı :)
Popülizmden ve tüketimden nefret ediyorum, nefret!