Küçük, beyinsiz lekeler kararlar verebilir: Yeni bulgulara göre, tek hücreli bir organizma tahriş edici bir maddeye yaklaşmamak için “fikrini değiştirebiliyor”.
Bir asırdan fazla bir süre önce, Amerikalı zoolog Herbert Spencer Jennings, Stentor roeselii adlı nispeten büyük, trompet şeklinde, tek hücreli bir organizma üzerinde bir deney yaptı . Jennings, organizmaların etrafında tahriş edici bir karmin tozu çıkardığında, tahmin edilebilecek bir şekilde yanıt verdiklerini gözlemledi, 1906 yılında “Aşağı Organizmaların Davranışı” adlı bir metinde yayınladığı bulgularında yazdı.
Tozdan kaçınmak için organizma ilk önce vücudunu tozun etrafında bükmeye çalışır. Bu işe yaramazsa, kabarcık kirpiklerin hareketini tersine çevirir – kıllara benzer çıkıntıların hareket etmesini ve beslenmesini sağlar – etrafındaki parçacıkları uzaklaştırmak için. Bu hala işe yaramadıysa, organizma, beslenecek bir yüzey üzerindeki bağlanma noktası etrafında daralır. Ve son olarak, eğer diğerleri başarısız olursa, yüzeyden ayrılacak ve yüzecek.
[mailpoet_form id=”1″]
Bununla birlikte, takip eden yıllarda, diğer deneyler bu bulguları çoğaltmada başarısız oldu ve bu nedenle itibarsızlaştırıldı. Ancak son zamanlarda Harvard Üniversitesi’ndeki bir grup araştırmacı, eski deneyi bir yan proje olarak yeniden yaratmaya karar verdi. Harvard’da bir sistem biyoloğu olan kıdemli yazar Jeremy Gunawardena, “Tamamen kitap dışı bir skunkworks projesi” dedi . “Kimsenin günlük işi değildi.”
Uzun bir araştırmadan sonra, araştırmacılar İngiltere’de S. roeselii örneklerini bir golf sahası havuzundan toplayan ve onları Gunawardena’nın laboratuarına götüren bir tedarikçi buldu . Ekip, bilim adamları yakınlarda tahriş edici bir madde bıraktığında organizmaların davranışlarını gözlemlemek ve kaydetmek için bir mikroskop kullandı.
İlk önce, carmine tozu salmayı denediler, 21. yüzyıl organizmaları ataları gibi tahriş olmadı. Araştırmacılar, “Karmin, cochineal böceğinin doğal bir ürünüdür, bu yüzden kompozisyonu [Jennings ‘] gününden bu yana değişmiş olabilir” diye yazdı. Böylece başka bir tahriş edici denediler: mikroskobik plastik boncuklar.
Elbette, S. roeselii Jennings’in tarif ettiği davranışları kullanarak boncuklardan kaçınmaya başladı. İlk başta, davranışlar belirli bir sırada görünmüyordu. Örneğin, bazı organizmalar önce bükülecek, sonra büzülecek, diğerleri ise sadece büzülecektir. Fakat bilim adamları istatistiksel bir analiz yaptığında, ortalama olarak, organizmaların karar alma sürecine gerçekten benzer bir düzen olduğunu buldular: Tek hücreli damlalar neredeyse her zaman cilialarının yönünü bükmeyi ve değiştirmeyi seçti.
Dahası, araştırmacılar, organizmanın sözleşme yapma veya ayırma ihtiyacı aşamasına ulaşması durumunda, bir davranışını diğerine göre seçmeleri konusunda eşit bir şansın olduğunu buldu.
Gunawardena, “İlk önce basit şeyleri yapıyorlar, ancak teşvik etmeye devam ederseniz başka bir şey denemeye karar veriyorlar.” Dedi. “ S. roeselii’nin beyni yok , ancak tahrişi çok uzun sürdüğü gibi hissettikten sonra, aslında“ fikrini değiştirmesine ”izin veren bir mekanizma var gibi görünüyor.”
Bulgular, kanser araştırmalarını bilgilendirmeye yardımcı olabilir ve hatta kendi hücrelerimiz hakkında düşünme biçimimizi değiştirebilir. Gunawardena, “Genlerimiz tarafından bir şeyi yapmak için yalnızca” programlanmış “olmak yerine,” hücreler çok karmaşık bir ekosistemde varlar ve bir şekilde birbirleriyle konuşuyor ve müzakere ediyorlar, sinyallere cevap veriyor ve karar veriyorlar “dedi. Ataları bir zamanlar antik dünyaya hükmeden tek hücreli organizmalar “onlara genellikle bize verdiğimizden çok daha sofistike olabilir” dedi.