Yugoslavya'nın dağılması - Breakup of Yugoslavia
|Bölüm 1989 Devrimler ve Soğuk Savaş|


1991'den 1992'ye kadar
SFR Yugoslavya'nın Dağılmasını gösteren animasyonlu bir dizi harita . Renkler, farklı kontrol alanlarını temsil ediyor.
Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti (1943–1992)
Hırvatistan (1991–)
Slovenya (1991–)
Sırp Krajina Cumhuriyeti (1991–1995), Hırvat Ordusu Fırtına Operasyonundan (1995) ve Doğu Slavonya, Baranja ve Batı Syrmia'daki BM Geçiş İdaresi'nden (1996–1998) sonra, Hırvatistan'ın bir bölümü
Federal Yugoslavya Cumhuriyeti (1992–2003), Sırbistan ve Karadağ (2003–2006), Karadağ (3 Haziran 2006–), Sırbistan (5 Haziran 2006–) ve Kosova (17 Şubat 2008–)
|Tarih||25 Haziran 1991 - 27 Nisan 1992


(10 ay 2 gün)
|yer||Yugoslavya|
|Sonuç||Dağılması ve SFR Yugoslavya ve bağımsız oluşumu halefi devletler|
Yugoslavya'nın dağılmasından 1990'ların başında siyasi çalkantılar, çatışmaların bir dizi sonucu meydana geldi. 1980'lerde yaşanan bir siyasi ve ekonomik kriz döneminden sonra, Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti'nin kurucu cumhuriyetleri parçalandı, ancak çözülmemiş sorunlar etnik gruplar arası şiddetli Yugoslav savaşlarına neden oldu . Savaşlar öncelikle Bosna-Hersek'i , Hırvatistan'ın komşu bölgelerini ve birkaç yıl sonra Kosova'yı etkiledi .
II.Dünya Savaşı'ndaki Müttefik zaferinden sonra , Yugoslavya, sınırları etnik ve tarihi çizgiler boyunca çizilmiş altı cumhuriyetten oluşan bir federasyon olarak kuruldu: Bosna-Hersek , Hırvatistan , Makedonya , Karadağ , Sırbistan ve Slovenya . Buna ek olarak, Sırbistan'da iki özerk vilayet kuruldu: Voyvodina ve Kosova . Her cumhuriyet , Yugoslavya Komünistler Birliği'nin kendi şubesine ve yönetici seçkinlere sahipti ve her türlü gerilim federal düzeyde çözüldü. Yugoslav devlet örgütü modeli ve planlı ve liberal ekonomi arasında bir "orta yol" görece bir başarı olmuş ve ülke, 1980'lere kadar, diktatörlük yönetimi altında güçlü bir ekonomik büyüme ve görece siyasi istikrar dönemi yaşadı. Josip Broz Tito . 1980'deki ölümünden sonra, zayıflamış federal hükümet sistemi, artan ekonomik ve politik zorluklarla baş edemeyecek durumda kaldı.
1980'lerde Kosovalı Arnavutlar , 1981 protestolarından başlayarak özerk eyaletlerine kurucu cumhuriyet statüsü verilmesini talep etmeye başladılar . Arnavutlar ve Kosovalı Sırplar arasındaki etnik gerginlikler on yıl boyunca yüksek kaldı ve bu da Sırpların eyaletlerin yüksek özerkliğine ve Yugoslavya genelinde federal düzeyde etkisiz uzlaşma sistemine karşı olan muhalefetinin büyümesine neden oldu ve bunlar Sırp çıkarlarına engel olarak görüldü. 1987'de Slobodan Milošević Sırbistan'da iktidara geldi ve bir dizi popülist hareketle Kosova, Voyvodina ve Karadağ üzerinde fiilen kontrol sahibi oldu ve Sırplar arasında merkeziyetçi politikaları için yüksek düzeyde destek topladı . Milošević ayrıca doğrultusunda ülkenin daha demokratikleşmesini savunan Slovenya ve Hırvatistan batı cumhuriyetlerinin parti liderleri tarafından muhalefetle karşılandı 1989 Dönüşleri de Doğu Avrupa'da . Yugoslavya Komünistler Birliği, federal yollarla Ocak 1990'da dağıldı. Cumhuriyetçi komünist örgütler ayrı sosyalist partiler haline geldi.
1990 yılında, sosyalistler (eski komünistler) , Milošević ve müttefiklerinin kazandığı Sırbistan ve Karadağ dışında, ülke genelinde yapılan ilk çok partili seçimlerde etnik ayrılıkçı partilere iktidarı kaybetti . Her tarafta milliyetçi retorik giderek kızıştı. Haziran 1991 ile Nisan 1992 arasında, dört cumhuriyet bağımsızlık ilan etti (yalnızca Sırbistan ve Karadağ federe kaldı), ancak Sırbistan ve Karadağ dışındaki etnik Sırpların ve Hırvatistan dışındaki etnik Hırvatların statüsü çözülemedi. Etnik gruplar arası bir dizi olayın ardından, Yugoslav Savaşları önce Hırvatistan'da ve ardından en şiddetli biçimde çok etnikli Bosna ve Hersek'te başladı . Savaşlar bölgede uzun vadeli ekonomik ve siyasi zararlar bıraktı, on yıllar sonra hala orada hissediliyordu.
Arka fon
Yugoslavya önemli bir bölümünü işgal Balkan yarımadasında doğu kıyısında bir arazi şeridi dahil, Adriyatik Denizi itibaren güneye doğru uzanan, Trieste Körfezi ağzında Orta Avrupa'da Bojana'da yanı sıra Prespa iç ve doğuya kadarıyla olarak Demir Kapı üzerinde Tuna ve Midžor içinde Balkan Dağları böylece büyük bir kısmı dahil, Güneydoğu Avrupa , etnik çatışmanın öyküsü olan bir bölge.
Uyuşmazlığı besleyen önemli unsurlar , Yugoslavya Krallığı'nın oluşumu , ilk dağılma ve ardından II.Dünya Savaşı sırasında etnik gruplar arası ve siyasi savaşlar ve soykırım , Büyük Arnavutluk , Büyük Hırvatistan ve Büyük Sırbistan'ın fikirleri gibi çağdaş ve tarihsel faktörleri içeriyordu. ve Pan-Slavizm hakkında çelişkili görüşler ve yeni birleşmiş Almanya tarafından kopan cumhuriyetlerin tek taraflı tanınması.
II.Dünya Savaşı'ndan önce, ilk, monarşist Yugoslavya'nın çok etnikli yapısı ve Sırpların göreli siyasi ve demografik hakimiyetinden büyük gerilimler ortaya çıktı . Yeni devletin farklı kavramları, gerilimin temelini oluşturuyordu. Hırvatlar ve Slovenler bir öngörülen federal onlar altında ayrı bir taç arazisi olarak vardı daha onlar daha özerkliğe sahip olacağı modeli Avusturya-Macaristan . Avusturya-Macaristan altında, hem Slovenler hem de Hırvatlar yalnızca eğitim, hukuk, din ve vergilerin% 45'inde serbest ellerle özerklikten yararlandı. Sırplar, bölgeleri Birinci Dünya Savaşı'ndaki müttefiklerine verdikleri destek için adil bir ödül ve yeni devleti Sırbistan Krallığı'nın bir uzantısı olarak görme eğilimindeydiler .
Hırvatlar ve Sırplar arasındaki gerilimler, Sırpların hakim olduğu güvenlik yapısının seçimler sırasında baskı uyguladığı ve Sırp hükümdarının mutlakiyetçiliğine karşı çıkan Stjepan Radić de dahil olmak üzere Hırvat siyasi liderlerinin ulusal parlamentosunda suikast düzenlediği açık çatışmalara dönüştü . Suikast ve insan hakları ihlalleri İnsan Hakları Ligi için endişe kaynağıydı ve Albert Einstein dahil entelektüellerin protesto seslerini hızlandırdı . Bu baskı ortamında, radikal isyancı grup (daha sonra faşist diktatörlük), Ustaše kuruldu.
II.Dünya Savaşı sırasında, ülkenin gerilimleri , bugünkü Hırvatistan ve Bosna-Hersek'in çoğunu kapsayan bir Hırvat kukla devleti kuran işgalci Mihver kuvvetleri tarafından istismar edildi . Mihver güçleri , Bağımsız Hırvatistan Devleti'nin liderleri olarak Ustaše'yi kurdu .
Ustaše, Sırp azınlığın Sırp yayılmacılığının beşinci kolu olduğuna karar verdi ve Sırplara karşı bir zulüm politikası izledi. Politika, Sırp azınlığın üçte birinin öldürülmesini, üçte birinin kovulmasını ve üçte birinin Katolikliğe dönüp Hırvatlar olarak asimile edilmesini gerektiriyordu. Tersine, Çetnikler bazı bölgelerinde Sırp olmayanlara karşı zulüm kendi kampanyasını takip Bosna Hersek , Hırvatistan ve Sancak başına Moljević planı ( "On Our Devlet ve Onun Sınırlar") ve emirler tarafından konularda Dragoljub Mihailović t [" dahil ] bütün ulus anlayışlarını temizliyor ve savaşıyor ".
Hem Hırvatlar hem de Müslümanlar, SS tarafından (özellikle 13'üncü Waffen Dağ Tümeni'nde ) asker olarak askere alındı . Aynı zamanda, eski kraliyetçi General Milan Nedić , Mihver tarafından kukla hükümetin başına getirildi ve yerel Sırplar , Alman Waffen-SS ile bağlantılı olan Gestapo ve Sırp Gönüllü Kolordusu'na alındı . Her iki soru da bölgedeki tüm etnik grupların üyelerinden oluşan komünist önderliğindeki anti-faşist Partizan hareket tarafından karşılandı ve sonunda yenilgiye uğratıldı, bu da Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti'nin kurulmasına yol açtı .
İkinci Dünya Savaşı sırasında Yugoslavya'daki kurbanların Yugoslavya savaş sonrası resmi tahmini 1.704.000 idi. Tarihçiler Vladimir Žerjavić ve Bogoljub Kočović tarafından 1980'lerde toplanan sonraki veriler , gerçek ölü sayısının yaklaşık 1 milyon olduğunu gösterdi. Bu sayının 330.000 ila 390.000 etnik Sırp, Hırvatistan ve Bosna’da her türlü sebepten öldü. Aynı tarihçiler aynı zamanda Yugoslavya genelinde 192.000 ila 207.000 etnik Hırvat ve 86.000 ila 103.000 Müslümanın tüm üye ve nedenlerden öldüğünü tespit etti.
Yugoslavya çöküşünden önce bölgesel bir endüstriyel güç ve ekonomik bir başarıydı. 1960'tan 1980'e kadar, yıllık gayri safi yurtiçi hasıla (GSYİH) büyümesi ortalama yüzde 6,1, tıbbi bakım ücretsiz, okur yazarlık yüzde 91 ve yaşam beklentisi 72 yıldı. 1991'den önce Yugoslavya'nın silahlı kuvvetleri Avrupa'nın en donanımlı silahlı kuvvetleri arasındaydı.
Yugoslavya, hem Doğu hem de Batı'yı kucaklayan eşsiz bir devletti. Dahası, başkanı Josip Broz Tito , süper güçlere alternatif olarak hareket eden " üçüncü dünya " ya da " 77 kişilik grup " un temel kurucularından biriydi . Daha da önemlisi Yugoslavya , Batı ile Sovyetler Birliği arasında bir tampon devlet görevi gördü ve Sovyetlerin Akdeniz'de ayaklarını yere basmasını engelledi .
Artan milliyetçi şikayetler ve Komünist Partisinin "ulusal kendi kaderini tayin hakkını " destekleme arzusu nedeniyle merkezi hükümetin kontrolü gevşemeye başladı . Bu, Kosova'nın Sırbistan'ın 1974 anayasası ile kanunlaştırılan özerk bir bölgesine dönüştürülmesiyle sonuçlandı . Bu anayasa, Voyvodina'daki (Yugoslavya'da çok sayıda etnik azınlığın bulunduğu bir bölge) ve Kosova'daki (büyük bir etnik- Arnavut nüfusa sahip) özerk bölgeler ile başkent arasındaki güçleri bozdu .
Yeni Yugoslavya'nın federal yapısına rağmen, federalistler, özellikle daha fazla özerklik savunan Hırvatlar ve Slovenler ile başta Sırplar olmak üzere üniteristler arasında hala gerginlik vardı . Mücadele, daha fazla bireysel ve ulusal haklar ( Hırvat Baharı gibi ) ve ardından gelen baskılar için protestolar döngülerinde gerçekleşecek . 1974 anayasası, federal modeli güçlendirerek ve ulusal hakları resmileştirerek bu modeli kısa devre yapma girişimiydi.
Gevşeyen kontrol, temelde Yugoslavya'yı fiili bir konfederasyona dönüştürdü ve bu da federasyon içinde rejimin meşruiyeti üzerinde baskı oluşturdu. 1970'lerin sonlarından bu yana, Yugoslavya'nın gelişmiş ve az gelişmiş bölgeleri arasındaki genişleyen ekonomik kaynaklar uçurumu, federasyonun birliğini ciddi şekilde bozdu. En gelişmiş cumhuriyetler olan Hırvatistan ve Slovenya, 1974 Anayasasında belirtildiği gibi özerkliklerini sınırlama girişimlerini reddettiler. 1987'de Slovenya'da kamuoyu, Yugoslavya'dan bağımsızlık içinde ekonomik fırsattan daha iyi bir ekonomik fırsat gördü. Yugoslavya'da olmanın ekonomik bir faydası görmeyen yerler de vardı; örneğin, özerk Kosova eyaleti zayıf bir şekilde gelişti ve kişi başına düşen GSYİH, savaşın hemen sonrasında Yugoslav ortalamasının yüzde 47'sinden 1980'lerde yüzde 27'ye düştü. Farklı cumhuriyetlerdeki yaşam kalitesindeki büyük farklılıkları vurguladı.
1973 petrol krizi ile birleşen Batı ticaret engelleri nedeniyle ekonomik büyüme kısıtlandı . Yugoslavya daha sonra rejim tarafından alınan çok sayıda Uluslararası Para Fonu (IMF) kredisi nedeniyle ağır IMF borcuna düştü . IMF, kredi almanın bir koşulu olarak Yugoslavya'nın " piyasanın serbestleştirilmesini " talep etti . 1981'e gelindiğinde Yugoslavya 19.9 milyar dolarlık dış borç almıştı. Diğer bir endişe, 1980'de 1 milyon olan işsizlik oranıydı. Bu sorun, yalnızca Yugoslavya'nın ekonomik sıkıntılarını arttırmakla kalmayıp, aynı zamanda Slovenya ve Hırvatistan'ı daha da rahatsız eden "Güney'in genel verimsizliği" ile daha da arttı.
Nedenleri
Yapısal sorunlar
SFR Yugoslavya sekiz federe birimlerin bir yığını olduğunu, kabaca altı Cumhuriyetlerin de dahil olmak üzere etnik açıdan bölünmüş olarak
- ve Sırbistan'daki iki özerk il,
İle 1974 Anayasası , Yugoslavya başkanlığı ile değiştirildi Yugoslav Başkanlığı , bir, altı cumhuriyetleri temsilcilerinden oluşan kafa devlet-ve sekiz üyeli kolektif tartışmalı iki özerk iller Sırbistan Sosyalist Cumhuriyeti , SAP Kosova ve SAP Vojvodina .
SFR Yugoslav federasyonu 1945'te kurulduğundan beri, kurucu Sırbistan Sosyalist Cumhuriyeti (SR Sırbistan) SAP Kosova ve SAP Vojvodina'nın iki özerk bölgesini içeriyordu. 1974 anayasasıyla, SR Sırbistan'ın merkezi hükümetinin eyaletler üzerindeki etkisi büyük ölçüde azaldı ve bu da onlara uzun süredir aranan özerklik sağladı. SR Sırbistan hükümeti, eyaletler için geçerli olacak kararları alma ve uygulama konusunda kısıtlandı. Eyaletler Yugoslavya Başkanlığında oy kullandı ve bu her zaman SR Sırbistan lehine değildi. Sırbistan'da, halkın milliyetçi unsurlarının "Sırbistan'ın bölünmesi" olarak gördüğü bu gelişmelere karşı büyük bir kızgınlık vardı. 1974 anayasası, Sırpların "güçlü bir Yugoslavya için zayıf bir Sırbistan" korkusunu alevlendirmekle kalmadı, aynı zamanda Sırp ulusal hissiyatının da kalbini vurdu. Sırpların çoğunluğu Kosova'yı "ulusun beşiği" olarak görüyor ve çoğunluk Arnavut nüfusuna kaptırma olasılığını kabul etmiyor.
Tito'nun 1974 anayasası, mirasını güvence altına alma çabasıyla, cumhuriyetlerin ve özerk eyaletlerin sekiz liderinden rotasyon temelinde, yıl boyu sürecek bir başkanlık sistemi kurdu. Tito'nun ölümü, bu tür kısa dönemlerin oldukça etkisiz olduğunu gösterecekti. Esasen, 1980'lerin çoğu için açık bırakılan bir iktidar boşluğu bıraktı.
Tito'nun ölümü ve komünizmin zayıflaması
4 Mayıs 1980'de Tito'nun ölümü Yugoslavya'daki devlet yayınlarıyla duyuruldu. Onun ölümü, birçok uluslararası siyasi gözlemcinin Yugoslavya'nın ana birleştirici gücü olarak gördüğü şeyi ortadan kaldırdı ve ardından Yugoslavya'da etnik gerilim artmaya başladı. Yugoslavya'da ortaya çıkan kriz , Soğuk Savaş'ın sonlarına doğru Doğu Avrupa'daki Komünist devletlerin zayıflamasıyla bağlantılıydı ve 1989'da Berlin Duvarı'nın yıkılmasına yol açtı . Yugoslavya'da ulusal komünist parti resmi olarak Lig Yugoslavya komünistleri ideolojik gücünü kaybetti.
1986'da Sırp Bilim ve Sanat Akademisi (SANU) , Sırp merkezi hükümetinin zayıflamasını protesto eden tartışmalı SANU Memorandumunu hazırlayarak milliyetçi duyguların yükselmesine önemli ölçüde katkıda bulundu .
Sırbistan'ın özerk eyaleti SAP Kosova'da etnik Sırplar ve Arnavutlar arasındaki sorunlar katlanarak büyüdü. Bu, bir bütün olarak Kosova ve Sırbistan'daki ekonomik sorunlarla birleştiğinde, Sırpların 1974 Anayasasına daha da büyük bir kızgınlık duymasına yol açtı . Kosovalı Arnavutlar, 1980'lerin başında, özellikle Kosova'daki 1981 protestolarıyla Kosova'ya kurucu cumhuriyet statüsü verilmesini talep etmeye başladılar . Bu, Sırp halkı tarafından, Sırpların Kosova ile olan tarihi bağları nedeniyle Sırp gururuna yıkıcı bir darbe olarak görüldü. Ayrılmanın Kosovalı Sırplar için yıkıcı olacağı görüldü. Bu, nihayetinde Kosova'daki Arnavut çoğunluğun baskı altına alınmasına yol açtı.
Tarihçi Basil Davidson , "etnik kökene başvurmanın [çatışmanın] bir açıklaması olarak sözde bilimsel saçmalık olduğunu iddia ediyor ..." Dil ve dinsel farklılıkların derecesi bile "anlık yorumcuların bize rutin olarak söylediklerinden daha az önemliydi" . Davidson, iki büyük toplum, Sırplar ve Hırvatlar arasında, "'etnik temizlik' teriminin hiçbir anlam ifade etmeyeceğini savunuyor. Davidson , "ekonomik koşullardaki dağılmanın motive edici nedenlerini ve bunun şiddetli baskılarını" bulan Balkan işleri uzmanı Susan Woodward ile aynı fikirde .
Ekonomik çöküş ve uluslararası iklim
Başkan olarak Tito'nun politikası hızlı ekonomik büyümeyi zorlamaktı ve 1970'lerde büyüme gerçekten yüksekti. Bununla birlikte, ekonominin aşırı genişlemesi enflasyona neden oldu ve Yugoslavya'yı ekonomik durgunluğa itti.
Yugoslavya için önemli bir sorun, 1970'lerde ortaya çıkan ve 1980'lerde geri ödemesi zor olan ağır borçtu. Başlangıçta 6 milyar ABD doları olarak tahmin edilen Yugoslavya'nın borç yükü, fakir bir ülke için muazzam bir meblağ olan 21 milyar ABD dolarına eşdeğer bir meblağa eşit oldu. 1984'te Reagan yönetimi , Yugoslavya'nın borç yükünün ülkenin Sovyet bloğuyla uyumlu hale gelmesine neden olabileceği endişesini dile getiren Ulusal Güvenlik Karar Direktifi 133 adlı gizli bir belge yayınladı . 1980'ler, Uluslararası Para Fonu'nun (IMF) Yugoslavya'ya katı koşullar dayattığı ve yurtdışından pervasızca borç alarak ekonomiyi bu kadar kötü yöneten Komünist elitlere karşı büyük bir kızgınlığa neden olan bir ekonomik kemer sıkma zamanıydı. Kemer sıkma politikaları aynı zamanda seçkinler tarafından, özellikle de Bosna'daki Agrokomerc girişiminin Yugoslavya'nın dört bir yanından geçen geniş bir yolsuzluk bağının merkezi haline geldiği 1987'deki "Agrokomerc olayı" ile birçok yolsuzluğun ortaya çıkarılmasına yol açtı. Agrokomerc yöneticileri teminatsız 500 ABD Dolarına eşdeğer senet çıkardı ve Agrokomerc nihayet çöktüğünde devleti borçlarının sorumluluğunu üstlenmeye zorladı. "Agrokomerc olayı" nın yalnızca en dramatik örneği olduğu Yugoslavya'daki yaygın yolsuzluk, Komünist sistemin itibarını zedelemek için çok şey yaptı, çünkü elitlerin sıradan insanların araçlarının çok ötesinde lüks yaşam tarzları ve çalıntı parayla yaşadıkları ortaya çıktı. kemer sıkma zamanında kamu kesesi. Sıradan insanlar elitlerin yetkinlik ve dürüstlüğüne olan inancını kaybetmeye başladıkça, 1980'lerin ortalarında ağır borçluluk ve yolsuzluğun getirdiği sorunlar giderek artan bir şekilde Komünist sistemin meşruiyetini aşındırmaya başladı.
1987-88'de işçiler enflasyonu telafi etmek için daha yüksek ücret talep ederken, IMF çeşitli sübvansiyonların sona ermesini zorunlu kılarken ve bunlara tüm sistemin yozlaşmış olarak ithamları eşlik ederken, büyük bir grev dalgası gelişti. Son olarak, varlıklı ülkeler arasındaki gerilimleri ön plana çıkaran kemer sıkma siyaseti, Sırbistan gibi Slovenya ve Hırvatistan gibi cumhuriyetlere karşı fakir cumhuriyetler "yok". Hem Hırvatistan hem de Slovenya, "yok" cumhuriyetleri desteklemek için federal bütçeye çok fazla para ödediklerini düşünürken, Sırbistan, Hırvatistan ve Slovenya'nın bir kemer sıkma döneminde kendilerini desteklemek için federal bütçeye daha fazla para ödemelerini istedi. Sırbistan'da, Hırvatistan ve Slovenya'yı federal bütçeye daha fazla ödeme yapmaya zorlamak için daha fazla merkezileştirme talepleri arttı, bu talepler "var" cumhuriyetlerinde tamamen reddedildi.
Mikhail Gorbaçov 1985'te lider olduktan sonra Sovyetler Birliği ile gerilimin gevşemesi, Batı ülkelerinin artık Sovyet bloğu dışındaki komünist bir ülke örneğine Batı tarafından ihtiyaç duyulmadığından, Yugoslavya'nın borçlarını yeniden yapılandırma konusunda artık cömert davranmaya istekli olmadıkları anlamına geliyordu. Sovyet bloğunu istikrarsızlaştırmanın bir yolu olarak. Komünist Partinin ayakta kalmaya bağlı olduğu dış statüko böylece ortadan kalkmaya başlıyordu. Ayrıca, Komünizmin Orta ve Doğu Avrupa'daki başarısızlığı bir kez daha Yugoslavya'nın iç çelişkilerini, ekonomik verimsizlikleri (ülke liderlerinin tam istihdam politikasını uygulama kararının körüklediği kronik üretkenlik eksikliği gibi) ve etno -dini gerginlikler. Yugoslavya'nın bağlantısız statüsü , her iki süper güç bloğundan kredilere erişimle sonuçlandı. Amerika Birleşik Devletleri ve Batı ile bu temas, Yugoslavya pazarlarını Orta ve Doğu Avrupa'nın geri kalanından daha erken açtı . 1980'ler, Batılı ekonomi bakanlıklarının on yılıydı.
On yıllık bir tutumluluk, hem Sırp "yönetici sınıfına" hem de hükümet yasalarından faydalandığı görülen azınlıklara karşı artan bir öfke ve öfke ile sonuçlandı. Yugoslavya'da gerçek kazançlar 1979'dan 1985'e% 25 düştü. 1988'de Yugoslavya'ya göçmen havalelerinin toplamı 4,5 milyar doları (USD), 1989'da ise 6.2 milyar doları (USD) oluşturarak dünya toplamının% 19'unu oluşturuyordu.
1990'da ABD politikası , eski Comecon ülkelerine uygulanan şok terapisi kemer sıkma programında ısrar etti . Böyle bir program IMF ve diğer örgütler tarafından "yeni sermaye enjeksiyonlarının bir koşulu olarak" savunulmuştu.
Sırbistan'da milliyetçiliğin yükselişi (1987–89)
Slobodan Milošević
1987'de Sırp komünist yetkili Slobodan Milošević , SAP Kosova'nın Arnavut yönetimine karşı Sırpların etnik temelli protestosuna sükunet getirmek için gönderildi. Milošević, bu noktaya kadar, SANU Mutabakatı'nı "en karanlık milliyetçilikten başka bir şey değil" diye kınamak gibi, her tür milliyetçiliği ihanet olarak nitelendiren katı bir komünistti . Bununla birlikte, Kosova'nın özerkliği Sırbistan'da her zaman popüler olmayan bir politika olmuş ve durumdan yararlanmış ve Kosova konusunda geleneksel komünist tarafsızlıktan uzaklaşmıştır.
Milošević, Sırplara etnik Arnavutlar tarafından yapılan kötü muamelelerin durdurulacağına dair güvence verdi. Ardından, Kosova ve Voyvodina'nın özerkliğinin azaltılmasını talep ederek SR Sırbistan'ın iktidardaki komünist elitine karşı bir kampanya başlattı. Bu eylemler onu Sırplar arasında popüler yaptı ve Sırbistan'da iktidara gelmesine yardımcı oldu. Milošević ve müttefikleri, Yugoslavya'da SR Sırbistan'ı canlandırmak için saldırgan bir milliyetçi gündem üstlendi, reformlar ve tüm Sırpların korunması için söz verdi.
SFR Yugoslavya'nın iktidar partisi , altı cumhuriyetten sekiz Komünist Liginden ve iki özerk vilayetten oluşan bileşik bir siyasi parti olan Yugoslavya Komünistler Birliği (SKJ) idi. Sırbistan Komünistler Ligi (SKS) SR Sırbistan'ı yönetilir. Milliyetçi duygu dalgasını ve Kosova'da kazandığı yeni popülerliğini sürdüren Slobodan Milošević (Mayıs 1986'dan bu yana Sırbistan Komünistler Birliği (SKS) Başkanı), eski akıl hocası Sırbistan Devlet Başkanı Ivan Stamboliç'i de mağlup ederek Sırbistan'ın en güçlü siyasetçisi oldu . Sırbistan Komünistler Birliği 8. Oturum Belgrad'da bir 1988 rallisinde 22 Eylül 1987., Milošević diyerek Yugoslavya'da SR Sırbistan'ın karşısında durumun onun algısını açıkça ortaya koydu:
Sırbistan'ın düşmanları yurtiçi ve yurtdışında bize karşı toplanıyor. Onlara "Korkmuyoruz. Savaştan kaçmayacağız" diyoruz.- Slobodan Milošević, 19 Kasım 1988.
Başka bir olayda özel olarak şunları söyledi:
Biz Sırplar, anayasaya uygun yapsak da yapmasak da, kanuna uygun yapsak da yapmasak da, parti tüzüğüne uygun yapsak da yapmasak da Sırbistan'ın yararına hareket edeceğiz.- Slobodan Milošević
Anti-bürokratik devrim
Anti-bürokratik devrim Sırbistan ve Karadağ'da bir dizi protesto SAP Voyvodina SAP Kosova ve onun destekçilerini koymak Milošević tarafından orkestra oldu Karadağ Sosyalist Cumhuriyeti onun rakiplerini devirmek için aranan olarak iktidara (SR Karadağ). Karadağ hükümeti Ekim 1988'deki bir darbeden sağ çıktı, ancak Ocak 1989'da ikinci bir darbeden sağ çıktı.
Milošević, Sırbistan'ın kendisine ek olarak artık Yugoslav Başkanlık Konseyi'ne iki vilayetten ve SR Karadağ'dan temsilciler yerleştirebilir. Daha önce Sırp nüfuzunu azaltan araç artık onu artırmak için kullanıldı: sekiz üyeli Başkanlıkta Milošević en az dört oya güvenebilirdi - SR Montenegro (yerel olayların ardından), SR Sırbistan aracılığıyla kendi oyu ve şimdi SAP Voyvodina ve SAP Kosova da. Milošević'in destekçileri, "Doğruluk Mitingleri" adlı bir dizi mitingde yerel yönetimleri devirmeyi ve onların yerine müttefiklerini koymayı başardılar.
Bu olayların bir sonucu olarak, Şubat 1989'da Kosova'daki etnik Arnavut madenciler, tehlike altında olan özerkliğin korunması talebiyle bir grev düzenlediler . Bu, eyaletteki Arnavut ve Sırp nüfusları arasındaki etnik çatışmaya katkıda bulundu. 1980'lerde Kosova nüfusunun% 77'si ile etnik Arnavutlar çoğunluktaydı.
Haziran 1989'da, Sırbistan'ın Kosova sahasındaki tarihi yenilgisinin 600. yıldönümü olan Slobodan Milošević, Gazimestan konuşmasını kasıtlı olarak ortaçağ Sırp tarihini çağrıştıran Sırp milliyetçi temasıyla 200.000 Sırp'a verdi . Milošević'in federal sistemin yetersizliğine cevabı hükümeti merkezileştirmek oldu. Slovenya ve Hırvatistan'ın bağımsızlık konusunda daha ileriye baktığı düşünüldüğünde, bu kabul edilemez olarak görüldü.
Yankılanmalar
Bu arada, Hırvatistan Sosyalist Cumhuriyeti (SR Hırvatistan) ve Sosyalist Slovenya Cumhuriyeti (SR Slovenya) Arnavut madencileri ve tanınma mücadelelerini destekledi. SR Slovenya'da medya Milošević'i İtalyan faşist diktatör Benito Mussolini ile karşılaştıran makaleler yayınladı . Milošević, bu tür eleştirilerin asılsız olduğunu ve "Sırbistan korkusunu yaymak" anlamına geldiğini iddia etti. Milošević'in devlet medyası yanıt olarak Slovenya Komünistler Birliği başkanı Milan Kučan'ın Kosova ve Sloven ayrılıkçılığını desteklediğini iddia etti . Kosova’daki ilk grevler, Kosova’nın yedinci cumhuriyet olması çağrısı yapan yaygın gösterilere dönüştü. Bu durum , Sırp kontrolündeki Başkanlığın emriyle polis gücü kullanmaya devam eden Sırbistan liderliğini ve daha sonra federal orduyu ( Yugoslav Halk Ordusu JNA) kızdırdı .
Şubat 1989'da SAP Kosova'nın Başkanlık temsilcisi olan etnik Arnavut Azem Vllasi istifa etmek zorunda kaldı ve yerine Milošević'in bir müttefiki getirildi. Arnavut protestocular, Vllasi'nin göreve geri dönmesini talep ettiler ve Vllasi'nin gösterilere verdiği destek, Milošević ve müttefiklerinin bunun "Sırbistan ve Yugoslavya'ya karşı bir karşı devrim" olduğunu söyleyerek yanıt vermelerine neden oldu ve federal Yugoslav hükümetinden grevci Arnavutları geri çekmesini talep etti. güç. Milošević'in amacına, Belgrad'daki Yugoslav parlamentosunun dışında, Milošević'in Sırp destekçileri tarafından Yugoslav askeri güçlerinin Kosova'daki Sırpları korumak ve grevi durdurmak için daha güçlü bir hale getirmelerini talep eden büyük bir protesto düzenlendiğinde yardımcı oldu.
27 Şubat günü, Yugoslavya, kolektif başkanlığını SR Sloven temsilcisi Milano Kucan , Sırplara taleplerini karşı çıkan ve o bir toplantıya katıldı nerede SR Slovenya Belgrad'dan ayrıldı Cankar Hall Ljubljana'da, ortaklaşa düzenlenen ile demokratik muhalefet güçlerinin , Vllasi'nin serbest bırakılmasını talep eden Arnavut protestocuların çabalarını alenen onaylıyor. 1995 yılında BBC'nin Yugoslavya'nın Ölümü belgeselinde Kučan, 1989'da Milošević'in Sırbistan'ın illerinde ve Karadağ'da anti-bürokratik devriminin başarılarıyla, küçük cumhuriyetinin siyasi darbenin bir sonraki hedefi olacağından endişe duyduğunu iddia etti. Kosova'daki darbenin engellenmemesi durumunda Milošević'in destekçileri tarafından. Sırp devlet televizyonu Kučan'ı ayrılıkçı, hain ve Arnavut ayrılıkçılığının destekçisi olmakla kınadı.
Kosova'da harekete geçilmesi talebiyle Belgrad'da Sırp protestoları devam etti. Milošević, komünist temsilci Petar Gračanin'e , diğer üyeleri Kosova'daki Arnavutluk grevini bastırmak için muazzam bir desteğin olduğunu anlamaya ikna etmek için Komünistler Cemiyeti konseyinde konuları tartışırken protestonun devam etmesini sağlaması için talimat verdi . . Milošević'in güçlü bir müttefiki olan Sırp parlamento sözcüsü Borisav Jović , Yugoslavya Cumhurbaşkanlığı'nın mevcut Cumhurbaşkanı Bosnalı temsilci Raif Dizdarević ile bir araya geldi ve federal hükümetin Sırp taleplerini kabul etmesini istedi. Dizdarević, Jović ile "Gösterileri siz [Sırp politikacılar] düzenlediniz, kontrol edersiniz" diyerek tartıştı, Jović protestocuların eylemlerinin sorumluluğunu almayı reddetti. Dizdarević daha sonra Yugoslavya'nın birliği için ateşli bir konuşma yaparak protestocularla konuşarak durumu sakinleştirmeye karar verdi:
Babalarımız Yugoslavya'yı yaratmak için öldü. Ulusal çatışma yolunda ilerlemeyeceğiz. Kardeşlik ve Birlik yoluna gideceğiz .- Raif Dizdarević, 1989.
Bu açıklama kibarca alkış aldı, ancak protesto devam etti. Daha sonra Jović coşkuyla kalabalığa konuştu ve Milošević'in protestolarını desteklemek için geleceğini söyledi. Milošević geldiğinde protestocularla konuştu ve sevinçle onlara Sırbistan halkının eski parti bürokratlarına karşı mücadelelerini kazandığını söyledi. Ardından kalabalıktan gelen bir haykırış "Vllasi'yi tutuklayın" diye bağırdı. Milošević, talebi doğru duymamış gibi yaptı, ancak kalabalığa Yugoslavya'nın birliğine karşı komplo kuran herkesin tutuklanıp cezalandırılacağını ve ertesi gün parti konseyinin Sırbistan'a boyun eğmeye zorlandığını, Yugoslav ordu güçlerinin Kosova'ya döküldüğünü ve Vllasi'nin tutuklandı.
Mart 1989'da, Yugoslavya'daki kriz, Sırp cumhuriyeti hükümetinin özerk Kosova ve Voyvodina vilayetleri üzerinde etkili gücü yeniden sağlamasına izin veren, Sırp anayasasında yapılan değişikliklerin kabul edilmesinin ardından derinleşti. O zamana kadar, bu eyaletlerden bir dizi siyasi karar çıkarıldı ve Yugoslav federal başkanlık düzeyinde bir oylama yaptılar (cumhuriyetlerden altı üye ve özerk eyaletlerden iki üye).
Vllasi'nin düşürülmesine yardım eden bir grup Kosovalı Sırp Milošević destekçisi, Milan Kučan'ı Yugoslavya'ya hain olarak nitelendirecek ve onun görevden alınmasını talep edecek " Hakikat Mitingi " ni düzenlemek için Slovenya'ya gideceklerini açıkladılar . Ancak, Aralık 1989'da Ljubljana'daki anti-bürokratik devrimi tekrar etme girişimi başarısız oldu: Slovenya'ya trenle gidecek olan Sırp protestocular, SR Hırvatistan polisi Sloven polisi ile koordineli olarak kendi topraklarından geçen tüm geçişi engellediğinde durduruldu. kuvvetler.
In Yugoslavya Başkanlığı , Sırbistan'ın Borisav Jovic (zaman Başkanlığı Başkanı at), Karadağ'ın Nenad Bućin , Voyvodina Yugoslav Kostić ve Kosova'nın Rıza Sapunxhiu bir oylama blok oluşturmasını başladı.
Nihai siyasi kriz (1990–92)
Parti krizi
Ocak 1990'da, Yugoslavya Komünistler Birliği'nin olağanüstü 14. Kongresi toplandı. Birleşik Yugoslav iktidar partisi, Yugoslavya Komünistler Birliği (SKJ) krizdeydi. Kongrenin çoğu, Komünistler Birliği ve Yugoslavya'nın geleceği konusunda tartışan Sırp ve Sloven delegasyonlarıyla geçti. SR Hırvatistan, Sırp protestocuların Slovenya'ya ulaşmasını engelledi. Milošević liderliğindeki Sırp heyeti, parti üyeliğinde en büyük parti etnik grubu olan Sırpları güçlendirecek "bir kişi, bir oy" politikasında ısrar etti .
Buna karşılık Hırvatlar ve Slovenler, altı cumhuriyete daha da fazla yetki devrederek Yugoslavya'da reform yapmaya çalıştılar, ancak her harekette sürekli olarak reddedildiler ve partiyi yeni oylama sistemini benimsemeye zorlamaya çalıştılar. Sonuç olarak, Başkan Ivica Račan liderliğindeki Hırvat heyeti ve Sloven heyeti 23 Ocak 1990'da tüm Yugoslav partisini feshederek Kongre'den ayrıldı. Dış baskı ile birlikte bu, tüm cumhuriyetlerde çok partili sistemlerin benimsenmesine neden oldu.
Çok partili seçimler
Bireysel cumhuriyetler 1990'da çok partili seçimler düzenlediler ve eski komünistler çoğunlukla yeniden seçim kazanamadılar, seçilmiş hükümetlerin çoğu milliyetçi platformlar üstlendi ve kendi ayrı milliyetçi çıkarlarını koruma sözü verdi. Çok partili parlamento seçimlerinde milliyetçiler 8 Nisan 1990'da Slovenya'da, 22 Nisan ve 2 Mayıs 1990'da Hırvatistan'da, 11 ve 25 Kasım ve 9 Aralık 1990'da Makedonya'da ve 18 ve Bosna-Hersek'te yeniden markalı eski Komünist partileri yendi. 25 Kasım 1990.
Çok partili parlamento seçimlerinde, 9 ve 16 Aralık 1990'da Karadağ'da ve 9 ve 23 Aralık 1990'da Sırbistan'da yeniden markalanmış eski komünist partiler zafer kazandı. Ayrıca Sırbistan, Slobodan Milošević'i cumhurbaşkanı olarak yeniden seçti. Sırbistan ve Karadağ artık Sırpların çoğunlukta olduğu bir Yugoslavya'yı giderek daha fazla tercih ediyordu.
Hırvatistan'daki etnik gerilimler
Hırvatistan'da, tartışmalı milliyetçi Franjo Tuđman liderliğindeki milliyetçi Hırvat Demokrat Birliği (HDZ), "Hırvatistan'ı Milošević'ten koruma" vaadiyle, Hırvat egemenliğini alenen savunan iktidara seçildi . Hırvat Sırplar Tuđman'ın milliyetçi hükümetine karşı ihtiyatlı davrandılar ve 1990'da Hırvatistan'ın güneyindeki Knin kasabasındaki Sırp milliyetçileri, Hırvatistan'ın karar vermesi halinde Sırp nüfusunun geri kalanıyla birlik içinde kalmayı talep eden SAO Krajina olarak bilinen ayrılıkçı bir oluşum kurdular . ayrılmak. Sırbistan hükümeti, Sırplar için Tuđman hükümeti yönetiminin Sırplara karşı soykırım yapan 2. Dünya Savaşı dönemi faşist Hırvatistan Bağımsız Devleti (NDH) ile eşdeğer olacağını iddia ederek Hırvat Sırpların isyanını onayladı . Milošević bunu Sırpları Hırvat hükümetine karşı toplamak için kullandı ve Sırp gazeteleri de savaş çığırtkanlığına katıldı. Sırbistan şimdiye kadar Yugoslav merkez bankasından herhangi bir destek almadan 1.8 milyar dolar değerinde yeni para basmıştı.
Knin'deki Hırvat Sırplar, yerel polis müfettişi Milan Martić'in liderliğinde , Hırvat Sırpların Hırvat hükümetine karşı başarılı bir isyan çıkarabilmesi için silahlara erişim sağlamaya çalıştı. Knin Belediye Başkanı da dahil olmak üzere Hırvat Sırp siyasetçiler , Ağustos 1990'da Yugoslavya Cumhurbaşkanlığı başkanı Borisav Jović ile bir araya geldi ve onu, Sırp nüfusun yaşayacağını iddia ettikleri için, Hırvatistan'ın Yugoslavya'dan ayrılmasını önlemek için konseyi harekete geçmeye çağırdılar. Tuđman ve milliyetçi hükümeti tarafından yönetilen Hırvatistan'da tehlikede.
Toplantıda, ordu yetkilisi Petar Gračanin Hırvat Sırp siyasilere isyanlarını nasıl organize edeceklerini anlatarak onlara barikat kurmalarını ve her türlü silahı monte etmelerini söyleyerek, "Başka bir şey bulamazsanız av tüfeği kullanın" dedi. . Başlangıçta, Sırpların Knin'e giden yolları kesilmiş ağaçlarla kapatması ve Hırvatların Knin veya Hırvatistan'ın Dalmaçya kıyı bölgesine girmesini engellemesi nedeniyle isyan " Kütük Devrimi " olarak biliniyordu . BBC'nin Yugoslavya'nın Ölümü adlı belgeseli , o sırada Hırvat televizyonunun "Kütük Devrimi" ni sarhoş Sırpların işi olarak görüp ciddi anlaşmazlığı azaltmaya çalıştığını ortaya koydu. Ancak abluka Hırvat turizmine zarar veriyordu. Hırvat hükümeti Sırp ayrılıkçılarla müzakere etmeyi reddetti ve isyanı bastırmak için helikopterlerle silahlı özel kuvvetler göndererek isyanı zor kullanarak durdurmaya karar verdi.
Pilotlar Knin'e "teçhizat" getirdiklerini iddia ettiler, ancak federal Yugoslav hava kuvvetleri müdahale ederek savaş uçakları göndererek helikopterlerin üslerine dönmelerini veya Hırvat kuvvetlerinin mecburi olarak geri dönmeleri için ateş açılmasını talep etti. kendi tabanına Zagreb . Hırvat hükümetine, Yugoslav hava kuvvetlerinin bu eylemi, onlara Yugoslav Halk Ordusunun giderek Sırp kontrolü altında olduğunu gösterdi. SAO Krajina, 21 Aralık 1990'da Milan Babić başkanlığındaki Sırp Ulusal Konseyi tarafından resmen ayrı bir varlık ilan edildi .
Ağustos 1990'da Hırvat Parlamentosu , Log Devrimi'nin ardından temsilcisi Stipe Šuvar'ı Stjepan Mesić ile değiştirdi . Mesić sırf Sırp taraftan protestolar Ekim 1990'da oturan ve daha sonra Makedonya'nın katıldı Vasil Tupurkovski , Slovenya'nın Janez Drnovsek ve Bosna- Hersek Bogić Bogiceviç genel ilan etme taleplerini karşı çıkmada olağanüstü hal izin verirdi, Yugoslav Halk Ordu sıkıyönetim uygulayacak .
İlk çok partili seçim sonuçlarının ardından, Slovenya, Hırvatistan ve Makedonya cumhuriyetleri 1990 sonbaharında Yugoslavya'yı altı cumhuriyetten oluşan gevşek bir federasyona dönüştürmeyi teklif ettiler, ancak Milošević, Slovenler ve Hırvatlar gibi Sırplar gibi tüm bu önerileri reddetti. kendi kaderini tayin hakkı da vardı. Sırp siyasetçiler , Hırvatistan'ın Noel Anayasasındaki , Hırvatistan'daki etnik Sırpların statüsünü açıkça belirtilen bir ulustan ( narod ) azınlıklarla birlikte listelenen bir ulusa ( narodi i manjine ) değiştiren bir ifade değişikliğinden endişe duydular .
Slovenya ve Hırvatistan'ın bağımsızlığı
In 1990 Sloven bağımsızlık referandumunun tüm seçmenin% 88,5 (katılanların% 94.8'i) 25 Haziran 1991 tarihinde ilan edilen bağımsızlık, oy veren: sakinlerinin büyük çoğunluğu bağımsızlık için oy verdi, Aralık 1990 23 düzenledi.
Ocak 1991 yılında Yugoslav karşı istihbarat servisi, KOS ( Kontraobaveštajna služba ), gizli bir toplantının bir video ( "görüntülenir Špegelj Bantlar ") onlar Hırvat Savunma Bakanı arasında 1990 yılında bir süre olmamış sözde o Martin Špegelj ve diğer iki adam. Görüşmede Špegelj, Hırvatistan'ın Yugoslav ordusuyla (JNA, Jugoslovenska Narodna Armija ) savaş halinde olduğunu duyurdu ve silah kaçakçılığının yanı sıra Hırvat şehirlerindeki ordu subaylarıyla başa çıkma yöntemleri hakkında talimatlar verdi. Ordu daha sonra Špegelj'i vatana ihanet ve yasadışı silah ithalatı, özellikle Macaristan'dan suçlamak istedi.
Hırvat silah kaçakçılığının keşfi Knin kriziyle birleştiğinde, Bosna Hersek, Hırvatistan, Makedonya ve Slovenya'da bağımsızlığa meyilli hükümetlerin seçilmesi ve konuyla ilgili referandumda bağımsızlık talep eden Slovenler, Yugoslavya'nın yakın tehdit tehdidiyle karşı karşıya olduğunu gösterdi. parçalanma.
12 Mart 1991'de Ordunun liderliği, onları pan-Yugoslav ordusunun ülkenin kontrolünü ele geçirmesine izin verecek bir olağanüstü hal ilan etmeye ikna etmek amacıyla Başkanlık ile bir araya geldi . Yugoslav genelkurmay başkanı Veljko Kadijević , ülkeyi yok etmek için bir komplo olduğunu açıklayarak şunları söyledi:
Yugoslavya'yı yok etmek için sinsi bir plan hazırlandı. Birinci aşama iç savaş. İkinci aşama, dış müdahaledir. Ardından Yugoslavya'nın her yerinde kukla rejimler kurulacak.- Veljko Kadijević, 12 Mart 1991.
Bu ifade, cumhuriyetlerin bağımsızlığını savunan yeni hükümetlerinin Sırplar tarafından Batı'nın araçları olarak görüldüğünü etkili bir şekilde ima etti. Hırvat delege Stjepan Mesić , Jović ve Kadijević'i orduyu bir Büyük Sırbistan yaratmak için kullanmaya teşebbüs etmekle suçlayarak teklife öfkeyle yanıt verdi ve "Bu savaş demek!" Dedi. Jović ve Kadijević daha sonra her cumhuriyetin delegelerini sıkıyönetim yasasına izin verilip verilmeyeceği konusunda oy vermeye çağırdılar ve sıkıyönetim getirilmezse Yugoslavya'nın büyük olasılıkla dağılacağı konusunda uyardılar.
Toplantıda, askeri harekatın Sırpları koruma altına alarak Hırvatistan'daki krize son vermesine olanak tanıyan sıkıyönetim yasası çıkarma önerisi üzerinde oylama yapıldı . Bosnalı delege Bogić Bogićević'in hala diplomasi olasılığının krizi çözebileceğine inandığı için öneri reddedildi .
Yugoslav cumhurbaşkanlığı krizi, Kosovalı Rıza Sapunxhiu'nun Mart 1991'de sıkıyönetimle ilgili ikinci oylamada fraksiyonunu " defetmesiyle " bir çıkmaza girdi . Jović protesto için cumhurbaşkanlığından kısa bir süre istifa etti, ancak kısa süre sonra geri döndü. Mayıs 1991 tarihinde 16 Sırp parlamentosu ile Sapunxhiu yerini Sejdo Bayramoviç ve Voyvodina Nenad Bućin ile Yugoslav alanlara bakıldığında . Bu, Başkanlığı etkin bir şekilde çıkmaza soktu, çünkü Milošević'in Sırp fraksiyonu sekiz federal başkanlık oyundan dördünü almıştı ve federal düzeyde olumsuz kararları bloke edebildi, bu da diğer cumhuriyetlerden itirazlara ve Yugoslav Federasyonu'nun reform çağrılarına neden oldu.
Jović'in kolektif başkanlık döneminin sona ermesinden sonra, halefi Mesić'in pozisyonu almasını engelledi ve yerine Karadağ'daki Milošević yanlısı hükümetin bir üyesi olan Branko Kostić'e görev verdi .
In 1991, 2 Mayıs tarihinde yapılan Hırvat bağımsızlık referandumuna , 93,24% bağımsızlık için oy kullandı. 19 Mayıs 1991'de, Yugoslav federasyonunun yapısıyla ilgili referandumun ikinci turu Hırvatistan'da yapıldı. Sorunun ifade şekli, kişinin ayrılmadan yana olup olmadığını açıkça sorgulamadı. Referandum, seçmene Hırvatistan'ın "diğer cumhuriyetlerle egemen devletler ittifakına girebilmesi için" destek olup olmadığını sordu (Hırvatistan ve Slovenya cumhuriyetlerinin SFRY'deki devlet krizini çözme önerisine uygun olarak) ? ". Oy verenlerin% 83,56'sı, Hırvat Sırpların referandumu büyük ölçüde boykot ettiği ortaya çıktı. Bunlardan% 94,17'si (toplam oy kullananların% 78,69'u) öneriye "lehte" oy verirken, oy verenlerin% 1,2'si "karşı çıktı". Nihayet, 25 Haziran 1991'de Hırvatistan'ın bağımsızlığı ilan edildi.
Yugoslav Savaşlarının başlangıcı
Slovenya'da savaş
Hem Slovenya hem de Hırvatistan, 25 Haziran 1991'de bağımsızlıklarını ilan ettiler. 26 Haziran sabahı, Yugoslav Halk Ordusu 13. Kolordu birlikleri , Slovenya'nın İtalya sınırına doğru hareket etmek üzere Hırvatistan'ın Rijeka kentindeki kışlalarını terk etti . Hareket , YPA'nın eylemlerine karşı kendiliğinden barikatlar ve gösteriler düzenleyen yerel Slovenlerin hemen güçlü bir tepkisine yol açtı . Henüz çatışma olmadı ve her iki tarafın da resmi olmayan bir politikaya sahip olduğu görüldü.
Bu zamana kadar Sloven hükümeti, hem uluslararası Ljubljana Havaalanı'nın hem de Slovenya'nın İtalya, Avusturya ve Macaristan sınırındaki sınır noktalarının kontrolünü ele geçirme planını çoktan uygulamaya koymuştu . Sınır karakollarını yöneten personel, çoğu durumda zaten Slovenyalıydı, bu nedenle Slovenya'nın devralması çoğunlukla herhangi bir kavga olmaksızın üniforma ve rütbelerin değiştirilmesi anlamına geliyordu. Sınırların kontrolünü ele geçiren Slovenler, beklenen YPA saldırısına karşı savunma pozisyonları oluşturabildiler. Bu, YPA'nın 27 Haziran saat 14: 30'da Divača'da YPA'dan bir görevli tarafından yapılan ilk atışı ateşlemesi gerektiği anlamına geliyordu .
Avrupa Topluluğu, ulusal kendi kaderini tayin hakkını desteklerken, Slovenya ve Hırvatistan'a bağımsızlıklarına üç aylık bir moratoryum koymaları için baskı yaptı ve 7 Temmuz 1991'de (tüm cumhuriyetlerin temsilcileri tarafından tanınan) Brijuni Anlaşması'na ulaştı . Bu üç ay boyunca, Yugoslav Ordusu Slovenya'dan çekilmesini tamamladı. Diplomat Lord Carrington ve Avrupa Topluluğu üyeleriyle Yugoslav federasyonunu yeniden kurma görüşmeleri neredeyse sona erdi. Carrington'un planı, Yugoslavya'nın dağılma durumunda olduğunu fark etti ve her cumhuriyetin diğerlerinin kaçınılmaz bağımsızlığını kabul etmesi gerektiğine karar verdi ve Sırbistan Cumhurbaşkanı Milošević'e Avrupa Birliği'nin Sırbistan dışındaki Sırpların korunmasını sağlayacağına dair bir söz verdi .
Lord Carrington'un fikirleri, yeni birleşen Almanya'nın 1991 Noel Arifesi'nin Slovenya ve Hırvatistan'ı tanımasının ardından tartışmalı hale geldi. Dışişleri bakanları Genscher (Almanya) ve Mock (Avusturya) arasındaki gizli müzakereler dışında, tek taraflı tanıma, çoğu AB hükümeti ve önceden istişare yapılmayan ABD için istenmeyen bir sürpriz oldu. BM de dahil olmak üzere uluslararası kuruluşlar şaşırttı. Yugoslavya zaten bir kargaşa içindeyken, Almanya'nın ayrılıkçı cumhuriyetleri tanıması - ve Avusturya'nın sınırda kısmi seferberliği - çürüyen çokuluslu devlet için işleri oldukça kötü hale getirmiş olabilir. ABD Başkanı George HW Bush, itirazda bulunan tek büyük güç temsilcisiydi. Vatikan ve Almanya Federal İstihbarat Teşkilatı'nın ( BND ) bu bölümdeki müdahalesinin kapsamı , ayrıntılara aşina olan bilim adamları tarafından araştırıldı, ancak tarihi kayıtlar hala tartışmalı.
Milošević, Avrupa Topluluğu'nun Yugoslavya'yı dağıtma hakkına sahip olmadığını ve Sırp halkını dört cumhuriyete (Sırbistan, Karadağ, Bosna ve Hersek) böleceği için planın Sırpların çıkarına olmadığını iddia ettiği için planı kabul etmeyi reddetti. ve Hırvatistan). Carrington, sorunu, Momir Bulatović yönetimindeki Karadağ da dahil olmak üzere diğer tüm cumhuriyetlerin başlangıçta Yugoslavya'yı dağıtacak planı kabul ettiği bir oylamaya koyarak yanıt verdi . Ancak Sırbistan'ın Karadağ cumhurbaşkanı üzerindeki yoğun baskısının ardından Karadağ, pozisyonunu Yugoslavya'nın dağılmasına karşı çıkacak şekilde değiştirdi.
Hırvatistan'da savaş


Bu makale Yugoslavya'nın siyaseti ve hükümeti üzerine bir dizinin parçasıdır|
|İdari bölümler|
İle Plitvice Gölleri olaydan geç Mart başında / Nisan 1991, Hırvatistan Savaşı Hırvat hükümeti ve isyancı etnik Sırplar arasında patlak SAO Krajina (ağır yan şimdi Sırp kontrolü Yugoslav Halk Ordusu tarafından desteklenmektedir). 1 Nisan 1991'de SAO Krajina , Hırvatistan'dan ayrılacağını ilan etti. Hırvatistan'ın bağımsızlık ilanından hemen sonra Hırvat Sırplar, SAO Batı Slavonya'yı ve Doğu Slavonya, Baranja ve Batı Srijem'in SAO'sunu da kurdular . Bu üç bölge , 19 Aralık 1991'de kendi kendini ilan eden ilk devlet Sırp Krajina Cumhuriyeti'nde (RSK) birleşecek .
Hırvatistan'ın doğusundaki Sırp yoğunluklu diğer önemli taraflar da SAO Krajina'ya katılacaklarını duyurdular. Zagreb bu zamana kadar Belgrad'a vergi parası göndermeyi bırakmıştı ve buna karşılık Hırvat Sırp kuruluşları Zagreb'e vergi ödemeyi durdurdu. Bazı yerlerde Yugoslav Ordusu bir tampon bölge olarak hareket ederken, diğerlerinde Sırpların yeni Hırvat ordusu ve polis güçleriyle karşılaşmalarına yardım etti.
Yugoslavya'nın çöküşünde yabancı düşmanlığı ve etnik nefretin etkisi Hırvatistan'daki savaş sırasında netleşti. Hırvat ve Sırp taraflarının propagandası, karşı tarafın kendilerine baskı uygulayacağını ve nüfuslarının desteğini artırmak için ölü sayısını abartacağını iddia ederek korku yaydı. Savaşın ilk aylarında, Sırp yoğunluklu Yugoslav ordusu ve donanması , UNESCO dünya mirası bölgesi Split ve Dubrovnik'in sivil bölgelerinin yanı sıra yakındaki Hırvat köylerini kasıtlı olarak bombaladı . Yugoslav medyası, eylemlerin şehirde faşist Ustaše güçlerinin ve uluslararası teröristlerin varlığı olduğunu iddia ettikleri için yapıldığını iddia etti.
BM soruşturmaları, o sırada Dubrovnik'te böyle bir kuvvetin bulunmadığını ortaya çıkardı. Hırvat askeri varlığı daha sonra arttı. O zamanlar Milošević'in müttefiki olan Karadağ Başbakanı Milo Đukanović , Karadağ milliyetçiliğine başvurarak, Dubrovnik'in ele geçirilmesinin, Karadağ'ın tarihsel olarak Karadağ'ın bir parçası olduğunu iddia ettiği şehre genişlemesine izin vereceğine söz verdi ve Karadağ'ın mevcut sınırlarını kınadı. "eski ve yetersiz eğitimli Bolşevik haritacılar tarafından çizilmiş " olarak.
Aynı zamanda, Sırp hükümeti, Sırbistan Başbakanı Dragutin Zelenović'in , Dubrovnik'in Karadağlı değil, tarihsel olarak Sırp olduğunu iddia ederek, Karadağlı müttefikleriyle çelişti . Uluslararası medya, Dubrovnik'in bombardımanına büyük ilgi gösterdi ve bunun Miloseviç'in , muhtemelen Bulatović ve Karadağ'daki Sırp milliyetçilerinin bağlı Karadağ liderlerinin yardımıyla Yugoslavya çökerken Büyük Sırbistan'ı yaratmaya çalıştığının kanıtı olduğunu iddia etti . Dubrovnik'in geri alınması.
Vukovar'da, Yugoslav ordusu kasabaya girdiğinde Hırvatlar ve Sırplar arasındaki etnik gerginlikler patlak verdi. Yugoslav ordusu ve Sırp paramiliter güçleri, şehir savaşları ve Hırvat mallarının yok edilmesi nedeniyle kasabayı mahvetti . Sırp paramiliter güçleri Hırvatlara zulmetti, 200'den fazla kişiyi öldürdü ve Vukovar katliamında kasabadan kaçanlara eklemek için başkalarını yerinden etti .
Makedonya Cumhuriyeti ve Bosna Hersek'in bağımsızlığı
Bosna Hersek
Boşnakların çoğunluğu ile Sırplar ve Hırvatların azınlıklarından oluşan karma nüfusun oluşturduğu Bosna'nın demografik yapısıyla, Bosna'nın geniş alanlarının mülkiyeti tartışmalıydı.
1991'den 1992'ye kadar çok ırklı Bosna-Hersek'te durum gerginleşti. Parlamentosu etnik hatlar üzerinde çok sayıda Boşnak fraksiyonu ve azınlık Sırp ve Hırvat fraksiyonlarına bölünmüştü. 1991'de, parlamentodaki en büyük Sırp hizbi olan Sırp Demokrat Partisi'nin lideri Radovan Karadžić , ayrılmaya karar vermesi durumunda Bosna parlamentosuna ciddi ve doğrudan bir uyarıda bulundu:
Bu, yaptığın şey iyi değil. Bu, Bosna ve Hersek'i götürmek istediğiniz yol, Slovenya ve Hırvatistan'ın devam ettiği cehennem ve ölüm yolunun aynısı. Bosna Hersek'i cehenneme götürmeyeceğinizi ve Müslüman halkın neslinin tükeneceğini düşünmeyin. Çünkü burada savaş çıkarsa Müslüman halk kendini savunamaz.- Radovan Karadžić, 14 Ekim 1991.
Bu arada perde arkasında Milošević ve Tuđman arasında, Bosnalı Hırvatlar ve Sırplar arasındaki savaşı önlemek için Bosna ve Hersek'i Sırp ve Hırvat yönetimindeki bölgelere ayırmak için görüşmeler başladı. Bosnalı Sırplar , Kasım 1991'de Sırbistan ve Karadağ ile ortak bir devlette kalmak lehine ezici bir oylama ile sonuçlanan bir referandum düzenlediler.
Kamuoyunda, Sırbistan'daki devlet yanlısı medya Bosnalılara Bosna ve Hersek'in demokratik hükümete dayalı yeni bir Yugoslavya'ya yeni bir gönüllü birliğe dahil edilebileceğini iddia etti, ancak bu Bosna Hersek hükümeti tarafından ciddiye alınmadı.
9 Ocak 1992'de, Bosnalı Sırp meclisi ayrı bir Bosna Hersek Sırp Halk Cumhuriyeti (yakında Sırp Cumhuriyeti olacak ) ilan etti ve eyalet genelinde Sırp özerk bölgeleri (SAR'ler) oluşturmaya başladı. Yugoslavya'da kalan Sırp referandumu ve SAR'lerin oluşturulması Bosna-Hersek hükümeti tarafından anayasaya aykırı ilan edildi.
Bir bağımsızlık referandumu Bosnalı hükümet tarafından desteklenen referandum federal Anayasa Mahkemesi ve yeni kurulan Bosna Sırp hükümetinin Bosnalı ve federal anayasaya aykırı ilan edildi Mart 1992 29 Şubat ve 1 tarihinde düzenlenen ve büyük ölçüde tarafından boykot edildi Bosnalı Sırplar. Resmi sonuçlara göre katılım% 63,4 oldu ve seçmenlerin% 99,7'si bağımsızlığa oy verdi. Üçte iki çoğunluk şartının gerçekte ne anlama geldiği ve bunun karşılanıp karşılanmadığı belirsizdi.
Bosna Hersek 3 Mart 1992 tarihinde bağımsızlığını ilan etti ve aynı tarihte Nisan 1992, 6 ay sonra uluslararası tanınma aldı Sırplar bağımsızlığını ilan ederek yanıt verdi Sırp Cumhuriyeti ve Saraybosna kuşatma döşeme başlangıcı oldu, Boşnakça Savaş . Bosna-Hersek Cumhuriyeti sonradan 22 Mayıs 1992 tarihinde Birleşmiş Milletler üyesi devlet olarak kabul edildi.
In Bosna Hersek , NATO için askeri araçlar kullanılır anlamlı yardım Bošnjaci (Müslümanlar) ve zorlama ile Hırvatlar Sırplar barış anlaşmasını imzalamak için Dayton, Ohio'da (Kasım 1995). Bu savaş sırasında Bosna Hersek topraklarında yaklaşık 100.000 kişi öldürüldü.
Makedonya
Gelen Makedon bağımsızlık referandumunun 8 Eylül 1991 tarihinde yapılan, 95.26% 25 Eylül 1991 tarihinde ilan edilen bağımsızlık için oy kullandı.
Ardından, Makedonya'nın Sırbistan ile olan kuzey sınırını izlemek için BM bayrağı altında beş yüz ABD askeri konuşlandırıldı. Ancak, Belgrad yetkilileri ne Makedonya'nın ayrılmasını önlemek için müdahale etti ne de BM birliklerinin gelişini protesto etti ya da harekete geçmedi. Belgrad yeni ülkesini kurduğunda (Nisan 1992'de Yugoslavya Federal Cumhuriyeti ), Cumhuriyet'i tanıyacağını belirtti. Makedonya ve onunla diplomatik ilişkiler geliştirin. Sonuç olarak Makedonya, Yugoslav otoritelerinin ve Ordusunun direnişi olmadan egemenlik kazanan tek eski cumhuriyet oldu.
Buna ek olarak, Makedonya'nın ilk cumhurbaşkanı Kiro Gligorov , diğer eski cumhuriyetler kadar Belgrad ile de iyi ilişkiler sürdürdü. Kosova ve Preševo vadisinin küçük cepleri, aksi takdirde bir sınır anlaşmazlığı yaratacak olan Makedonya olarak bilinen tarihi bölgenin kuzey kesimlerini tamamlasa da , Makedonya ve Sırp sınır polisi arasında herhangi bir sorun yaşanmadı (ayrıca bkz . IMORO ).
Makedonya Cumhuriyeti'nde Ayaklanma , Arnavut milliyetçileri ve Makedonya Cumhuriyeti hükümeti arasında olmanın son büyük çatışma 2001 sonrasında şiddet azalmış.
Ayrılığın uluslararası tanınması
Kasım 1991'de Robert Badinter liderliğindeki Yugoslavya Barış Konferansı Tahkim Komisyonu, Lord Carrington'un talebi üzerine SFR Yugoslavya'nın dağılma sürecinde olduğu, Hırvatistan ve Bosna'daki Sırp nüfusunun herhangi bir hakkı olmadığı sonucuna vardı. yeni devletler şeklinde kendi kaderini tayin hakkı ve cumhuriyetler arasındaki sınırların uluslararası sınırlar olarak tanınması. Çatışmanın bir sonucu olarak, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi , 27 Kasım 1991 tarihinde, Yugoslavya'da barışı koruma operasyonlarının kurulmasına giden yolu açan BM Güvenlik Konseyi'nin 721 sayılı kararını oybirliğiyle kabul etti .
15 Ocak 1992'de Hırvatistan ve Slovenya'nın bağımsızlığı uluslararası toplum tarafından tanındı. Slovenya, Hırvatistan ve Bosna-Hersek daha sonra 22 Mayıs 1992'de Birleşmiş Milletler'e üye devletler olarak kabul edileceklerdi . Makedonya, 8 Nisan 1993'te Birleşmiş Milletler'e üye devlet olarak kabul edildi; Yunanistan'ın itirazları nedeniyle üyelik onayı diğerlerinden daha uzun sürdü.
1999'da Almanya Sosyal Demokrat Partisi 1 Mayıs'ta yaptığı konuşmada lider Oskar Lafontaine , cumhuriyetlerin bağımsızlığını erken tanıyan Almanya'nın Yugoslavya'nın dağılmasında oynadığı rolü eleştirdi.
Bazı gözlemciler, Yugoslav devletinin dağılmasının , Avrupa'da Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı (AGİT / AGİT) ve 1990 Paris Antlaşması'nda yer alan Soğuk Savaş sonrası sistemin ilkelerini ihlal ettiğini belirtti . -Avrupa'daki devlet sınırları değiştirilmemelidir. Peter Gowan gibi bazı gözlemciler, batılı devletler tüm taraflar arasındaki iç düzenlemeleri uygulama konusunda daha iddialı olsalardı, dağılma ve müteakip çatışmanın önlenebileceğini, ancak sonuçta "Yugoslav davasında bu tür ilkeleri uygulamaya hazır olmadıklarını çünkü Almanya'nın istemiyorum ve diğer devletlerin bunu yapmakta herhangi bir stratejik çıkarı yoktu. " Gowan, "Yugoslav sahasındaki tüm ana insan gruplarının güvenliğini sağlamak için net kriterler konulmuş olsaydı, dağılmanın büyük bir kan dökülmeden mümkün olabileceğini" bile iddia ediyor.
Mart 1992'de, ABD-Bosna bağımsızlık kampanyası sırasında, siyasetçi ve Bosna Hersek'in gelecekteki cumhurbaşkanı Alija Izetbegović , üç kantonlu bir konfederal çözüm için Bosnalı Hırvatlar ve Sırplarla bir AK aracılığıyla anlaşmaya vardı. Ancak New York Times'a göre ABD hükümeti onu üniter, egemen ve bağımsız bir devlet seçmeye çağırdı.
Sırbistan ve Karadağ'daki Sonrası
Bosna Hersek'in bağımsızlığı, Pan-Yugoslavya Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti'ne son darbe oldu. 28 Nisan 1992'de, Sırpların çoğunlukta olduğu Yugoslavya Federal Cumhuriyeti (FRY), yalnızca Sırbistan ve Karadağ'ın eski Sosyalist Cumhuriyetlerinden oluşan bir kıç devlet olarak kuruldu . FRY, Slobodan Milošević ve siyasi müttefiklerinin hakimiyetindeydi. Hükümeti eski ülkeye süreklilik iddia etti, ancak uluslararası toplum onu bu şekilde tanımayı reddetti. Uluslararası toplumun tavrı, Yugoslavya'nın kendi ayrı devletlerine dağılmış olmasıydı. Federal Yugoslavya Cumhuriyeti, 22 Eylül 1992'de bir BM kararıyla SFRY'nin halefi olarak Birleşmiş Milletler koltuğunu işgal etmeye devam etmesi engellendi . Bu soru, SFRY'nin birçok ülkedeki elçilikler de dahil olmak üzere uluslararası varlıkları hakkındaki iddialar için önemliydi. FRY, 1996 yılına kadar SFRY'den süreklilik iddiasından vazgeçmedi.
Eski Yugoslavya'nın batı bölgelerindeki savaş 1995 yılında Dayton, Ohio'da ABD destekli barış görüşmeleriyle sona erdi ve Dayton Anlaşması ile sonuçlandı . Beş yıllık parçalanma ve savaş, bir yaptırım rejimine yol açarak ekonominin çökmesine neden oldu. Kosova Savaşı 1996 yılında başladı ve sona erdi Yugoslavya'nın 1999 yılındaki NATO bombardımanında ; Slobodan Milošević 2000 yılında devrildi .
FR Yugoslavya, 4 Şubat 2003 tarihinde Sırbistan ve Karadağ Devlet Birliği olarak yeniden adlandırıldı . Sırbistan ve Karadağ Devlet Birliği kendi başına istikrarsızdı ve nihayet 2006'da 21 Mayıs 2006'da yapılan referandumda Karadağ'ın bağımsızlığının seçmenlerin% 55,5'i tarafından desteklenmesi ve 3 Haziran 2006'da bağımsızlık ilan edilmesiyle dağıldı . Eyalet Birliği'nin BM üyeliği.
Kosova , Kosova Savaşı'ndan beri BM tarafından yönetilirken , nominal olarak Sırbistan'ın bir parçası olarak kaldı. Ancak, 17 Şubat 2008'de Kosova , Kosova Cumhuriyeti olarak Sırbistan'dan bağımsızlığını ilan etti . Amerika Birleşik Devletleri , Birleşik Krallık ve çok Avrupa Birliği eylemi olarak bu tanıdı kendini tayin ABD Kosova'yı yardımcı yardımı kullanıcı göndermeye ile. Öte yandan, Sırbistan ve bazı uluslararası toplum - özellikle Rusya , İspanya ve Çin - Kosova'nın bağımsızlık ilanını tanımadılar . Temmuz 2015 itibariyle Kosova, uluslararası toplumun çoğunluğu tarafından bağımsız bir devlet olarak tanınmaktadır (Birleşmiş Milletler üye devletlerinin% 56'sı).
Ayrıca bakınız
- Balkanlaşma
- Çekoslovakya'nın dağılması
- Sovyetler Birliği'nin dağılması
- Yugoslavya'nın dağılmasının zaman çizelgesi
Referanslar
Alıntılar
Kaynaklar
daha fazla okuma
|Wikimedia Commons, Yugoslavya'nın Dağılmasının Haritaları ile ilgili medyaya sahiptir .|
|1918 öncesi||1918–1929||1929–1945||1941–1945||1945–1946||1946–1963||1963–1992||1992–2003||2003–2006||2006–2008||2008–|
|Slovenya||


Ayrıca bakınız
Hırvatistan-Slavonya Krallığı
1868–1918
Dalmaçya Krallığı
1815–1918


Ayrıca bakınız
Banat, Bačka ve Baranja
1918–1919
Fiume'nin Özgür Durumu
1920–1924
1924–1945
İtalya'nın Zadar eyaleti
1920–1947


Tarafından ilhak bir


Faşist İtalya'ya ve
Nazi Almanyası


Demokratik Federal Yugoslavya


1945–1946 Federal Yugoslavya
Halk Cumhuriyeti
1946–1963
Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti
1963–1992
Oluşuyordu
Sosyalist Cumhuriyetler


Slovenya Cumhuriyeti


On Gün Savaşı
|Dalmaçya||


Bağımsız Hırvatistan Devleti
1941–1945


Hırvatistan Cumhuriyeti b


Hırvat Bağımsızlık Savaşı
|Slavonya|
|Hırvatistan|
|Bosna||
Bosna Hersek c


Bosna Savaşı
|Hersek|
|Voyvodina||Macaristan'ın Délvidék bölgesinin bir parçası||Özerk Banat d||Federal Yugoslavya Cumhuriyeti||Sırbistan ve Karadağ Devlet Birliği||Sırbistan cumhuriyeti||
Sırbistan cumhuriyeti


Özerk Voyvodina eyaletini içerir
|Sırbistan||
Sırbistan Krallığı


1882–1918


Sırbistan'daki Askeri Komutan Bölgesi


1941–1944 e
|Kosova||
1912-1918 Sırbistan Krallığı'nın bir parçası


Çoğunlukla 1941–1944 Arnavutluk tarafından ilhak edildi


batı Makedonya ve güneydoğu Karadağ ile birlikte
|Kosova Cumhuriyeti g|
|Metohija||
Karadağ Krallığı


1910–1918
Metohija, Avusturya-Macaristan 1915-1918 tarafından kontrol ediliyor
|Karadağ||
Karadağ Koruyucusu f


1941–1944
|Karadağ|
|Vardar Makedonya||
1912-1918 Sırbistan Krallığı'nın bir parçası


1941–1944 Bulgaristan Krallığı tarafından eklenmiştir
||Makedonya Cumhuriyeti h|

