Tarihten bu yana insanlar giysilerde bulunan kırışıklıkları düzeltebilmek için pek çok yöntem kullanmıştır. Odun, cam, mermer gibi aletlerin yardımıyla bu ihtiyaç giderilmeye çalışılmıştır. Taşların ısıtılarak giysiler üzerinde gezdirilmesiyle ütünün temelleri atılmaya başlanmıştır. İlk kez sapı olan bir demir parça ile ütü yapma işlemi 17. yy. da gerçekleşmiştir. Ocaklarda ısıtılarak kullanılan ütülerin yerini, zamanla kor ve kömürle ısıtılan içi oyuk ütüler almıştır. Modern anlamdaki ütüye ulaşmak için ilk adımı Amerikalı mucit Henry W. Seely atmıştır. Seely 1882 yılında, ilk defa ütünün alt kısmını ısıtmak için elektrik kullanmış ve 6 Haziran 1882’ de ilk elektrikli ütünün patentini almıştır. 1883’ de ütüyü kablosuz hale getiren Seely ütünün daha güvenli bir hale gelmesini sağlamıştır. Ancak tüm bunlara rağmen ütü çok pahalı ve dayanıksız bir aletti. Elektriğin çok yaygın olmaması ve düşük satışlar nedeniyle Henry W. Seely ticari bir başarı elde edememiştir. 1905 yılında ilk kez oldukça hafif elektrikli ütü piyasaya sürülmüş, 1926’da ise Eldez isimli bir kuru temizleme firması buharlı ütüyü üretmiştir.