1968 yılı, hem Vietnam Savaşı hem de izi için bir havza yıldı. Bir yıl önce, 1967’te, Vietnam Halk Ordusunun Vietnam kuvvetleri, 1967’in sınır savaşları denilen Laos topraklarından Güney Vietnam’a bir dizi güçlü saldırı düzenledi. Onlar, “iz” boyunca oldukça büyük kuvvetlerin konuşlandırılabileceğini ve tüm silahlı bir savaş için yeterli miktarda tedarik edilebileceğini gösterdiler. Her ne kadar bu savaşlar Vietnamlılar tarafından kaybedilmiş olsa da, Amerikan birliklerini Vietnamlılar için gerekli kısımlara taşımayı başardılar - ikincisi Kuzey Vietnam saldırılarını güneyde sürmek için büyük bir yeniden yerleştirme yapmak zorunda kaldılar ve bazı bölgelere maruz kaldılar.
Bu olayların sonuçlarına göre, CIA Kuzey Vietnamlıların önünde büyük bir saldırı olduğu sonucuna vardı, ancak kimse ayrıntıları bilmiyordu.
O zamana kadar "Trail" ciddi şekilde büyüdü.
1966'in yapısında 1000 kilometrelik karayolları varsa, yılın 1968'inin başlangıcına göre iki buçuktan fazla oldu ve bu yolların yaklaşık beşte biri yağmurlu mevsim dahil olmak üzere herhangi bir mevsimdeki araçları taşımak için uygun bir yerdi. Tüm "yol" dört büyük "gizli alana" bölünmüş, büyük bir gizlenmiş sığınak ağları, depolar, sığınaklar, otoparklar, atölyeler vb. İle bölünmüştür. “İz” üzerindeki birliklerin sayısı on binlerce insanda tahmin edildi. Hava savunma parkurunun gücü arttı. İlk başta, yapısı neredeyse sadece DShK'nin makineli tüfekleri ve Fransız döneminden kalan çöpler, 1968 tarafından birçok alan ve “iz” üzerindeki lojistik üsler yoğun bir uçaksavar bataryaları ağıyla kaplıydı, “baz alanlarındaki” sayıları yüzlerce idi. Doğru, o zamanlar çoğunlukla 37 mm toplardı, ancak alçak irtifalardan saldırırken Amerikalılar için ciddi bir tehdit oluşturdular. Yavaş ama emin adımlarla, orta irtifada uçaklar için tehlikeli 57 milimetre kalibreli silahların “sızıntısı” patikada başladı.
İkincisi, onları eski büyük kalibreli silahlardan bile daha verimli kılan rehberlik radarları ve topçu uçaksavar yangın kontrol cihazlarıyla birlikte hareket etti.
Kamboçya boyunca "zaman" çok "yol" filizlenmiş. 1955'ten bu yana bu ülkeyi yöneten Prens Norodom Sihanouk, bir noktada Güneydoğu Asya'daki komünizmin zaferinin kaçınılmazlığına inanıyor ve 1965'ta ABD'yle diplomatik ilişkilerini kesti (gerçekten - bir çok nedenden dolayı). O zamandan beri, Vietnam, malzemelerin teslimi için Laos bölgesinde olduğu gibi Kamboçya bölgesini kullanma izni aldı. Kamboçya topraklarından geçen “Yol” insanlara ulaşmasına izin verdi silâh Güney Vietnam’ın “kalbi” ndeki malzemeler. Bu rotayı iyi bilen Amerikalılar, “Sihanouk Yolu” olarak adlandırdı, ancak Vietnam için “yolun” hem Lao hem de Kamboçyalı kısımları tek bir bütünün parçasıydı.
Amerikan’ın patlayan bombalaması büyüdükçe, taraflardaki kayıplar arttı - gittikçe daha fazla Vietnamlı ve Laoslu Amerikan bombaları altında öldü, gittikçe daha fazla Vietnamlı uçaksavar topçusu Amerikan uçaklarını düşürdü. İzinde kayıplar ve Amerikan özel kuvvetleri yaşadı.
Bu nedenle, 1968'un başlangıcında, iz son derece ciddi bir lojistik yoldu, ancak Amerikalılar her şeyin ne kadar ciddi ve büyük ölçekli olduğunu bile hayal edemiyorlardı.
30 Ocak 1968, Vietnam güneyine, ABD ordusuna giren geniş çaplı bir askeri saldırı başlattı. tarih Tet tatilinin adıyla “Tet saldırısı” - “Tet saldırısı”, Vietnam Yeni Yılı. Vietkong savaşçıları cephenin çoğu bölümüne saldırırken, düzenli bir ordu Hue şehrine saldırdı. Saldırı sırasında kullanıldı tanklar ve topçu.
Khe San savaşlarında ABD denizciler, "Tet saldırgan"
Ağır dövüş iki tarafın büyük zararına neden oldu. Birleşik Devletler ve Güney Vietnam, savaş alanında ezici bir zafer kazanmasına rağmen, sevinecek çok şey yoktu: kuzeydeki ülkelere verilen kayıpların savaşın devam etmesini terk etmeyeceği, ancak ABD kamuoyuna yapılan saldırının ezici bir etkisi olduğu açıktı. Güney Vietnam'da faaliyet gösteren büyük Kuzey Vietnam ve Viet Cong kitlelerinin resmi, Amerikan halkını evde hayrete düşürdü. Bu taarruzun ve sonrasında devam eden olayların (1968 Mayıs'taki “mini-Tet” ve 1969 saldırısı) sonuçlarından biri, nihayetinde Amerikalıların ve onların yenilgisine yol açan “Vietnamlaştırma” politikasına sahip Richard Nixon'ın Amerika Birleşik Devletleri Başkanı seçilmesi oldu. müttefikleri.
ABD ordusu ve CIA için ezici bir “sürpriz” sadece saldırganın kendisi değil, aynı zamanda devasa kitlelerin, askeri teçhizatın ve mühimmat kitlesinin “yolu” aktarmasına izin verdiği şeydi.
İzinde BTR-40 aktarın.
Bununla acilen bir şeyler yapmak gerekliydi.
1968’te, Tet’in taarruzu neredeyse eşzamanlı olarak, ABD iki yıl boyunca daha önce hazırlanmış olan Igloo White Operasyonunu başlattı. Operasyonun içeriği, deniz yolu üzerinde bulunan radyo-hidroakustik şamandıralar temelinde oluşturulan sismik sensör ağlarını yaymaktı. İlk olarak, saçılma Donanma tarafından yeniden donatılan anti-denizaltı uçakları "Neptün" tarafından yapıldı ve daha sonra, kayıp riski nedeniyle, özel olarak uyarlanmış avcı izcileri RF-4 Phantom ile değiştirildi ve C-130'i taşıdı. Sensörlerden gelen veriler özel olarak donatılmış EU-121 uçakları ile toplandı. Biraz sonra, küçük boyutlu OQ-22B Pave Eagle ile değiştirildi.
AB-121
İşlemin başarısız olarak değerlendirilmesi genellikle bulunur, ancak öyle değildir: aslında, sensörler çok fazla bilgi verdi ve Amerikalılar tarafından kullanılan bilgisayarlar bu veri dosyalarını zaten işleyebildi. Operasyonun Amerikalıların istediği kadar başarılı olmadığını söylemek doğru olur. Ancak operasyon "yola" saldırma yeteneklerini genişletti. Bu, esas olarak, geceleri ve olumsuz hava koşullarında kamyon kolonlarında iyi gizlenmiş ve hareket edenlerin tespitiyle ilgilidir.
Şimdi onlara saldırmak için güç ve araçlara sahip olmak gerekiyordu. Önceden taktiksel uçaklar kullanılmıştı, hem Güney Vietnam'ı çevreleyen bölgelerde hem de Kuzey Laos'taki pistonlu Skyraders ve Counter Intruders pistonları, kamyonları gerekli miktarda teknik olarak imha edemediler.
Bu, “Ganshipy” AC-130 yolu üzerinde başarıyla test edilmiş olabilir. Fakat C-130 taşımacılığından “Herkül” e dönüştürülmeleri gerekiyordu, ancak bu uçaklar yeterli değildi. C-130’e dayanan ilk “savaş” “çetesi”, 1968’in ortasında alındı. Uçaklara acilen ihtiyaç duyulduğundan, Amerikalılar yine başarılı olanlardan yarı ölçütlere geçmek zorunda kaldılar.
АС-130 programına paralel olarak, 1968'in ortasında Amerikalılar, birkaç tane daha deneysel AC-123 Black Spot deneysel saldırı uçağını, bombaları düşürmek için bilgisayarlı bir hedefleme sistemi olan ve ek radar sistemleriyle gece görüş sistemlerini kullanan bir Vietnam-C-123 Sağlayıcı aracına transfer edebildiler. bir çift uçaktan, bir benzinli motorun ateşleme sisteminin çalışmasından kaynaklanan elektromanyetik patlamaları tespit etmek için bir sistem (ve "patika" üzerindeki tüm kamyonlar benzindi).
AC-123 Siyah Nokta
Aynı zamanda, “Ganship” te büyük ölçekli eski C-119 pistonlu nakliye uçaklarının elden geçirilmesi programı başlatıldı.
Çabalar önümüzdeki yılın başlarında başarılı oldu. AU-123, daha sonra AU-130, AU-119K’de otomatik silahlar ve gece görüş sistemleriyle kullanılan arama ve hedefleme ekipmanlarını “yuvarlamalarına” izin verdi. Yolun hemen üzerinde kullanılmaya başlandı ve Amerikan Hava Kuvvetleri’nde kullanılmamış olan “ekipmanı kapattı” AC-130'i kapatmayı başardı. K 1969-m ve AC-119K ve AC-130 "yol" üzerinde büyük ve büyük miktarlarda görünmeye başladı.
Yok edilen kamyonların hesabı, binlerce kişiye keskin bir şekilde girdi.
AC-119K Stinger
Amerikalılar, kendileri için doğru olan “zenginlikleri” özel operasyonlara ait bir filoya sürükleyip Tayland'daki üslerinden kullandılar. Böylece tüm AU-130A, 16-th özel operasyon filosunda özetlendi.
Eğer 1966'te Tayland hava üssünden uçan A-26, ayda yüz kamyonu imha edebilir ve şimdi "görüşlü" Ganships "ve bir algılayıcı ağı ortaya çıkarak bir işaret oluşturdu. Düşmanı aramak için gece boyunca bir çift veya üçlü bir uçakla yüzlerce kamyon imha edildi. Ganship'ler “yol” üzerindeki yolları otantik “ölüm tünellerine” çevirdi. Bugün, verdikleri zararları doğru bir şekilde değerlendirmek imkansız - Amerikalılar zaman zaman yok ettikleri kamyon sayısını abarttılar. Ancak her durumda, yılda binlerce otomobilden söz ediyoruz - her yıl. Yalnızca bir aylık savaş kullanımında, AU-130 genellikle birkaç yüz araba ve birkaç bin kişi tarafından tahrip edildi. “Ganshipi”, Vietnam taşıma birimleri için gerçek bir “Tanrı belası” haline geldi ve her sabah, uçuştan çıkan kamyonlar, Vietnamlıların “iz” üzerindeki geçişler arasına koydukları kontrol kamyonlarını saydıklarında, genellikle onlarca araba kaçırıldı. Kanatlı ölüm her gün korkunç bir hasat topladı ...
Çok sayıda uçaksavar pilinin imhasında “Ganship” de yer aldı. RF-4 Phantom, AC-130 "Ganships" ile uçmak, "Hayaletler" dış rehberliğini kullanarak, geceleri patikada bulunan uçaksavar silahlarını büyük ölçüde tahrip ettiler, sonra yeni toplar kullandılar. .
"Ganships'in" kamyonların imha edilmesindeki aşırı başarısına rağmen, uçuş çabalarının asıl uygulama noktası değildi. Havada, Amerikalılar sürekli olarak “iz” altyapısını tamamen tahrip etmek için bomba saldırılarını arttırdı ve B-52 bombardıman uçaklarından halı bombalama oranını arttırdı. 1968'in Laos'taki savaş sıralamalarının sayısı sürekli olarak ayda on bini aştığında, bir saldırıdaki bombardıman uçağının sayısı bir kural olarak, birkaç düzine araca karşılık gelen ondan fazla idi. Bu bombardımanların izleri Laos ülkesi şimdiye kadar kendi kendine taşıyor ve onlarca yıl daha fazla ve yüzlerce yıl boyunca taşıyacak.
Genellikle, istihbarat Vietnam'ın “üssünün” yaklaşık konumunu belirlediğinde (ve yalnızca “yaklaşık” olarak tespit edilebildiyse), yoldaki tüm yapılar dikkatle kamufle edildi ve toprağa kaldırıldı), bulunduğu yer, bir seri kitlesel hava saldırısı ya da stratejik bombardıman uçaklarının “halıları” ile kaplandı. . Bu tür baskınlardaki bomba sayısı her durumda binlerce idi ve üstü kapalı şerit birkaç kilometre uzaktaydı. Yakın sivillerin muhtemel varlığı dikkate alınmamıştır. Noktayı vurduktan sonra, saldırının sonuçlarını kaydetmek olan özel kuvvetler konuşlandırıldı.
Aynısı köprülere, geçitlere, kavşaklara, dağların yamacındaki yol bölümlerine ve az ya da çok önemli nesnelere karşı yapıldı.
1969'ten bu yana, Amerikalılar parkurun Kamboçyalı kısmını bombalamaya başlamaya karar verdiler. Bunu yapmak için, ilk önce kara keşifleri, Vietnam'ın başlıca ana taşıma üslerinin Kamboçya topraklarında bulunduğu ve ardından sınırlı sayıda Pentagon subayı ile bir dizi “Menü” operasyonu planlanan alanları ortaya çıkardı.
Anlamları aşağıdaki gibiydi. Kamboçyalı izinde tanımlanan her bir temel, örneğin “kahvaltı”, “tatlı” gibi bir kod adı aldı. (bu nedenle işlem dizisinin adı - “Menü”), ardından aynı ismin işlemi onu yok etmek için gerçekleştirildi. Mutlak gizlilik içinde, hiçbir sorumluluk almadan ve basına hiçbir şey söylemeden, bu temel alanları yeryüzünden güçlü halı bombalama darbeleriyle silmek gerekiyordu. ABD Hava Kuvvetleri tarafından bu tür bir kullanım için herhangi bir Kongre yaptırımı bulunmadığından, operasyonun ayrıntılarına en az sayıda insan ayrılmıştır. Kamboçya'da kullanılan tek saldırı silahı B-52 Stratofortress stratejik bombardıman uçağıydı.
Laos'un üstünde, 1966 yılı.
17 Mart 60 bombardıman uçakları, Guam adasındaki ABD Hava Kuvvetleri Andersen Hava Üssü'nden fırlatıldı. Uçuş görevlerinde Kuzey Vietnam'da hedefler belirlendi. Ancak Vietnam topraklarına yaklaşırken, bunların 48'i Kamboçya'ya tekrar sokuldu. Kamboçya toprağına yapılan ilk grev sırasında, 353’in temel alanına Amerikan kodu olan Kahvaltı (“Kahvaltı”) 2400 bombalarıyla 353 düştü. Ardından bombardıman uçakları birkaç kez geri döndü ve 25000 bölgesine yapılan grevler sona erdiğinde, bomba sayısı. üzerine düştü, 353'e ulaştı. 1640 alanının birkaç kilometre uzunluğunda ve aynı genişlikte bir şerit olduğu anlaşılmalıdır. Bombalamanın başlangıcında bölgedeki tahmini sivillerin sayısı, XNUMX halkı olarak tahmin ediliyor. Kaç tanesinin hayatta kalabileceği bilinmiyor.
Daha sonra, bu tür baskınlar düzenli hale geldi ve 1973'ün sonuna kadar mutlak bir gizlilik ortamında gerçekleştirildi. havacılık ABD Hava Kuvvetleri komutanlığı Kamboçya'ya 3875 baskın düzenledi ve bombardıman uçaklarından 108 ton bomba attı. Yüz kilotondan fazla.
Operasyon Menüsü, 1970 yılında sona erdi, ardından aynı karaktere sahip yeni bir “Freedom Deal” - “Freedom Deal” operasyonu başladı. 1970'te Kamboçya'da bir darbe gerçekleşti. Lon Nol başkanlığındaki sağ hükümet, iktidara geldi. İkincisi, Amerikalıların Kamboçya'daki eylemlerini destekledi, sadece havada değil, aynı zamanda yerde de. Bazı çağdaş araştırmacılara göre, Amerikan bombardımanı sırasındaki Kamboçyalı katliamları, daha sonra ülkenin gücünü ele geçirmelerini sağlayan Kamboçya kırsalındaki Khmer Rouge'nin desteğini sağladı.
Kamboçya'daki gizli hava savaşı yılın 1973'una kadar gizli kaldı. Daha önce, 1969'te, basında bu konuda birkaç sızıntı vardı, ancak daha sonra Sihanouk hükümeti tarafından BM'de protestoların yanı sıra herhangi bir rezonansa neden olmadılar. Ancak 1973'te, Hava Kuvvetleri Binbaşı Hal Knight Kongre'ye bir mektup yazdı: Hava Kuvvetleri, Kongre bilgisi olmadan Kamboçya'da gizli bir savaş yürütüyordu. Şövalye, bombalamaya itiraz etmedi, ancak Kongre tarafından onaylanmadıkları gerçeğine karşıydı. Bu mektup ABD’de siyasi bir skandala yol açmış, birkaç kariyere yol açmıştı ve Nixon’ın görevden alınması sırasında bu savaşı görevden alınacağı başka bir makale olarak empoze etmeye çalıştılar, ancak sonuç olarak bu suçlama aleyhine açılmadı öyleydi.
Kamboçya'daki Vietnamlı birliklerin varlığının gerçeğini gizlemekle ilgilenen Kuzey Vietnam hükümeti bu grevler hakkında yorum yapmadı.
“İz” in kitlesel (halı dahil) bombardımanı, Tayland hava üslerinden saldırı uçakları ve “ganshipler” bombardımanı, patikadaki özel kuvvetlerin arama operasyonları savaş boyunca devam etti ve yalnızca yılın 1971'undan sonra düşmeye başladılar ve yalnızca ABD savaştan çıktıktan sonra tamamen durdu. . Sürekli olarak çeşitli yenilikler sunma girişimleri, örneğin, bir avlanma aracı için bir gece görüş sistemi ve 57 mm silahlarıyla donatılmış B-57 taktik bombacısı - B-20G'nin bir saldırı çeşidi olan “avcılığa” ek olarak durmadı. Bu çok elverişliydi, çünkü 1969'ten beri, tüm A-26'ler nihayetinde gövdenin gücü ile ilgili endişeler nedeniyle Hava Kuvvetleri'nden çıkarıldı.
B-57G.
Zamanla hava savunma "yollar" önemli bir güce ulaştı. Amerikalıları büyük miktarlarda azaltamayacak olan hava savunması yine de temel alanlarda ve kamyonlarda yapılan saldırılara engel oldu. DShK ve 37-mm silahları, 57-mm silahlarla, çoğunlukla Kuzey Vietnam hava savunma sistemlerinin temelini oluşturan Sovyet C-60 ya da 59 Tip Çin klonlarının ve daha sonra 85-mm uçaksavar silahlarının eklenmesini sağladı. Radar rehberliğinde 100-mm KS-19. Ve yılın 1972'iyle Vietnamlı'nın nihayet kamyon sütunlarını - Strela MANPADS - korumak için bir aracı vardı. 1972'in başında, Vietnamlılar C-75 hava savunma sistemini izole ederek yolları koruyabildiler ve bu da Amerikalıların onları bombalamasını zorlaştırdı. 11 Ocak 1972, ABD istihbarat servisi hava savunma sisteminin "yola" transferini kaydetti, ancak Amerikalılar ataletle çalışmaya devam etti. 29 Mart 1972 MANPADS “Strela” nın “yol” üzerinden hesaplanması ilk AC-130'i indirdi. Ekibi paraşütle atlamayı başardı ve pilotlar helikopterleri tahliye etti.
Ve Nisan 2'teki 1972, C-75, Laos'taki gökyüzünde yeni bir gerçeklik yüzü gösterdi - başka bir AC-130 roket tarafından vuruldu ve bu kez mürettebattan hiçbiri hayatta kalmadı. Ondan sonra, “boşluklar” hiçbir zaman yolun üzerinden uçmadı, ancak taktik jet saldırıları devam etti.
Genel olarak, patikada yok olan binlerce kamyonun “kulübelerin” payı etkileyici bir% 70'tir.
Buna karşılık, Vietnam hava savunmasının yerden ateşlenmesi yüzlerce Amerikan uçağının ve helikopterin kaybına neden oldu. Sadece 1967’un sonunda bu sayı 132 makineleriydi. Bu sayıya, yangından dolayı zarar görmüş, daha sonra kendi başlarına "takılabilecek" otomobiller dahil değildir. Bu düşürülmüş uçağın bir tahminini verirken, “yolun” Kuzey Vietnam'ın birleşik hava savunmasına dahil edilmediğini ve savaşın çoğunun, savaşın ortasında az ya da çok modern bir şey gelmeye başlamış, son derece eski küçük kalibreli uçaksavar silahları tarafından savunulduğunu hatırlamakta fayda var. ve hava savunma sistemi - en sonunda.
Ayrıca Deniz Kuvvetlerinin "yol" a karşı hava operasyonlarından da bahsetmeliyiz. Sınırlıydılar. Güverte Deniz Havacılığı, Laos'un merkezi ve güney bölgelerinde yaptıkları alanda, daha önce belirtilen Çelik Kaplan ve Kaplan tazı operasyonları sırasında patikadaki nesnelere Hava Kuvvetleri ile birlikte saldırdı. Daha sonra, bu operasyonlar genel bir “Komando Avı” olarak birleştirildiğinde, söz konusu alanlara Hava Kuvvetleri ile ortak saldırılar devam etti. Fakat Donanmanın başka bir “problem” yeri vardı - Mekong Deltası.
Mekong Nehri Kamboçya'da doğar ve oradan Vietnam'a ve daha da denize akar. Ve Viet Cong için mal akışı Kamboçya'dan geçtiğinde, Mekong Nehri derhal bu lojistik ağına dahil edildi. Partizanlar için kargo nehre çeşitli şekillerde teslim edildi, daha sonra çeşitli tipteki teknelere yüklenip Vietnam'a teslim edildi. Nehir yollarının önemi, özellikle bisikletçiler için bile normal yolların geçilemediği yağışlı dönemlerde artmıştır.
Donanma doğal olarak harekete geçti. 1965 yılında, Operasyon Piyasası süresince, Viet Cong'un deniz yoluyla tedarikini kestiler ve ardından oldukça fazla sayıda ve iyi donanımlı nehir filosunu kullanarak nehir yollarını “ezmeye” başladılar.
Nehir zırhlı teknelere ek olarak, Amerikalılar hem küçük tankların hem de birkaç helikopterin hareketlerini destekleyebilecek eski tank iniş gemilerinden dönüştürülen nehir kuvvetlerinin yüzen üslerini kullandı. Kısa bir süre sonra, hafif saldırı uçağı OV-10 Bronco'nun ortaya çıkmasından sonra, Deniz Kuvvetleri nehir ve onları da kullanmaya başladı. Tekneler ve filo VAL-10 "Kara midilli" gündüzleri nehirdeki teknelerin hareketini güvenilir bir şekilde engelledi, ancak geceleri yapmak imkansızdı.
Donanmanın tepkisi kendi “savaşları” idi - ağır saldırı uçakları. 1968'te, dört denizaltı karşıtı uçak P-2 Neptün, şok versiyonuna dönüştürüldü. Uçak, güverte monteli A-6 saldırı uçaklarında kullanılanlara benzer bir gece görüş sistemi ve radar kurdular, kanat uçlarına radar antenleri ekledi, kanala yerleştirilmiş altı 20 mm otomatik silah, bir 40 mm otomatik el bombası fırlatıcı ve kanat monte askı üniteleri kurdu. Manyetometre sökülmüş ve bunun yerine ikiz 20-mm otomatik silahlarla sert tabanca montajı yapılmıştır.
AP-2 Neptün
Kıç tüfeği tesisatı - botlara karşı, garip bir şekilde.
Bu formda, uçak tekneleri aramak için uçtu ve Mekong Nehri'ne bitişik “yollar” üzerinden devriyeler düzenledi. "Devriye" nin ana bölgesi Güney Vietnam’ın Kamboçya’yla olan sınırıydı.
Haziran 1968’ten 16’e kadar olan Haziran ayındaki 1969’e, bu uçaklar, haftada 200 çıkışlı uçak olan kabaca 50 olan 4 savaş misyonlarını yaptılar. Hava Kuvvetlerinden farklı olarak, Donanma uçakları sadece Vietnam'da, Kam Run Körfezi (Cam Ranh) hava üssünde bulunuyordu. Gelecekte, Donanma'nın bu operasyonları etkisiz olarak kabul edildi ve "Neptün" depoya çıktı.
“İz” boyunca hava saldırıları savaşın sonuna kadar devam etti, ancak 1971'ten sonra yoğunluğu düşmeye başladı.
ABD hava savaşının “patikaya” karşı son bileşeni, bir aldatmacanın - rezil Ajan Portakal'ın püskürtülmesiydi. Vietnam'da defoliant püskürtmeye başlayan Amerikalılar, tahrip olmuş bitki örtüsünün ve "yolun" üzerindeki faydalarını hızla takdir ettiler. Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri, 1966'ten 1968'e kadar, havadan sprey püskürtmek üzere modifiye edilmiş, özel olarak geliştirilmiş C-123 Sağlayıcı uçaklarında yaşadı. Uçakta, püskürtme bileşimi, hp pompa gücü 20 için tanklar bulunuyordu. ve püskürtme püskürtücüler. Valf acil boşaltma "kargo" vardı.
1968'ten 1970 yılına kadar bu uçaklar, UC-123B olarak kabul edildi (daha sonra, UC-123K yükseltildikten sonra), Vietnam ve Laos'ta püskürtülen savurganlar. Temel olarak Vietnam dağılma alanı olsa da, “yolun” geçtiği Laos bölgeleri dedikleri şeyi aldılar. Defoliants'dan etkilenen insan sayısının doğru bir şekilde hesaplanma olasılığı düşüktür.
Bilmiyorlardı ...
Ancak, Amerikalıların Vietnam lojistik yolunu yok etme girişimleri bir hava savaşına bile yakın değildi.
Kongre Laos veya Kamboçya'yı istila etmek için izin vermedi, ancak Amerikan komutanlığı ve CIA’nin her zaman çeşitli çözümleri vardı. Amerikalılar ve onların yerel müttefikleri, “yol” çalışmalarını kara kuvvetleriyle bozmak için birçok girişimde bulundular. Ve ABD birliklerinin bu operasyonlara katılımı açıkça yasaklanmış olsa da, hala oradaydılar.
“Yol” için kara savaşları hava saldırıları sonucu daha sonra başlasalar da oldukça acımasızdı. Ve bu savaşlarda Amerikalılar ciddi başarılar elde etmeyi başardılar.
Devam edecek ...