A: Doğan Hocam, bir keresinde, "Sevgi, insanın olabileceğinin en iyisi olarak mutlu olması için ona emek ve zaman vermektir,"demiştiniz.Eğer sevginin tanımı bu ise, kalıplayan korku kültüründe sevgi var mıdır?
T: Korku kültüründe sevginin olması pek olası değil çünkü sevginin tanımında dikkate alınacak iki koşul vardır: 1. İnsanı olduğu gibi kabul ederek emek ve zaman vermek, 2. Olduğu gibi kabul ettiği bu insanın mutlu olmasını istemek.
A: Olduğu gibi kabul etmek, yani saygı duymak tek başına yetmiyor.
T: Yetmiyor. İnsan sevdiği kişini mutlu olmasını ister.
A: O zaman bir şeyler yapmak ister. Sevdiği kişinin mutlu olması için çaba göstermek ister.
D: İşte burada çok dikkat edilecek bir noktaya geldik Arif. O mutlu olsun diye , onun için karar verip hareket etmeye başladığın an, sen de diğer otoriterlerden biri gibi davranmaya başlarsın.
A: Birçok iyi niyetli ana-baba, farkına varmadan çocuklarının mutlu olması için bu hatayı yapıyor.
T: Herhalde burada şu kritik: İnsan ne zaman mutlu olur? Mutlu olmanın temel koşulu nedir? Bu konuda psikoloji bilimi ne diyor baba?
D: Gönlünün muradını keşfederek, kendi istediği alanda gelişerek bir şeyler yapma, istediği alanda başarılı adımlar atma, kendi yaşamında kendi olarak var olmak insan mutluluğunun temel koşuludur.
T: Yani bir insanın kendi isteği yoksa, senin tabirinle gönlünü muradı olmayan bir alanda onu geliştirmeye çalıştırmak, bir şeyler başarmasını istemek, onu mutlu etmez.
D: Hayır etmez.Mutluluk, canının istediği bir alanda yaratıcı, üretici olmaktan, kendi yaşamında kendisi olarak var olmaktan geçiyor.
T: O zaman seven kişi, sevdiğini yaratıcı ve üretici olabilecek biçimde gelişmesini ister.
D: O zaman kalıplayan korku kültürünün karşıtı olarak, bu ikinci anlayışın adını "geliştiren saygı kültürü" koyalım.
T: Neden sevgi kültürü değil de saygı kültürü?
D: Çocuğun çevresindekiler çocuğun kim olduğuna, onun gönlünü muradına, ne istediğine saygı göstermezlerse sevgi içi boş bir laftan ibaret kalır.