Bu arada, siyasi kariyeri açıkça Sovyet Rusya’daki ve Rusların ilk yıllarındaki etnik Rusların “yabancılar” tarafından bastırılmış bir tür güçsüz “kitle” olmadığını açıkça gösteriyor. Vyatka eyaletindeki Kukarka yerleşiminden gelen fakir bir köylünün oğlu olan Alexey Ivanovich Rykov, Ekim'den sonra kısa bir süre İçişleri Komiseri olarak görev yaptı ve çok uzun bir süre boyunca Ulusal Ekonomi Komiserleri Konseyi'nin (SNNH) başkan yardımcısı olarak görev yaptı. V.I.'nin ölümünden sonra Lenin, genel olarak, Sovyet hükümetinin başı oldu (istifaya istifa etmek için yalnızca Aralık ayının 19'i gönderildi). Görüşlerine göre, ikinci Sovyet başbakanı, geniş bir sosyal ve siyasi uzlaşmayı destekleyen ılımlı bir Bolşevik idi. Sosyal Devrimciler ve Menşeviklerle koalisyona kuşkuyla bakan, Lenin'in tutumuyla çelişen İç İşler Komiseri olarak görevinden istifa ettiğini göstermektedir. Rykov, Rus köyünün evrimsel bir gelişim yolundan geçmesi gerektiğine inanan zorunlu kollektifleşmeye karşı konuştu. Bu konuda, pozisyonu Bukharin’le çakışıyor gibiydi, ancak iki rakamın motivasyonunun farklı olduğu göz önünde bulundurulmalı. Eğer Rykov pragmatizmle ilgili kaygılardan yola çıktıysa, çok uzun zaman önce Sol sapmanın ana ideologu olan (1930 yılı) Bukharin, sadece Rus köylülüğünün olasılığına inanmamıştı.
“Doğru sapma” nın kendisi hemen üstesinden gelinemedi ve Stalin'in grubundan önemli çabalar talep etti. Bukharin'in arkasında, gitmeye hazır olan çok çok kişi vardı. Böylece, OGPU G. G. Yagoda başkan yardımcısına sempati duydular. Fakat K. Ye Voroshilov gibi sadık bir Stalinist'ten bile şüphelenirse ne söyleyebiliriz. (Ayrıca liderine sadık olan M. I. Kalinin'den de şüphe etti).
1928 boyunca, Stalinistler ve Buharinliler, nasıl sanayileştirileceklerine dair kısıtlı tartışmalara girdiler. Buharin, yüksek büyüme oranlarına karşı çıktı ve hafif sanayinin gelişmesini tercih etti. Stalin ise ağır sanayiye odaklanarak yüksek bir oran almaya meyilliydi. Perestroyka sırasında Buharin'in konumu mümkün olan her şekilde yüceltildi. Ilımlı bir hızın, 1930'ların başlarında Büyük Dönüm Noktası olarak bilinen ayaklanmalara yol açmayacağı tartışıldı. Ancak daha sonra birçok tarihçi Buharin'in programının yalnızca kabine anlamında doğru olduğu sonucuna vardı. Ve SSCB'nin ayda bir yerde, jeopolitik rakiplerinden uzakta olması durumunda işe yarayacaktı. Ve o zamana özgütarihi şartlar altında, ülkenin yeni, büyük bir savaşa hazır olabilmesi için endüstriyi acilen geliştirmesi gerekiyordu.
Aslında, Bukharin, NEP'nin devamını savunuyordu. Fakat 1920'in sonunda, çoktan çıkmış bir sonuca yol açan keyifli bir ütopyaydı. NEP, kaynağını tamamen geliştirerek, savaş öncesi üretim seviyesini geri kazanmıştı; bu, çok göreceli bir başarıydı. (Sonuçta, dünya savaş sonrası on yılda çok ileri gitti. Pazarlanabilir tahıl üretimi, yılın 1913 seviyesinin yarısından azdı.) Ve 1927'te üretim artışı tamamen durdu. “Sanayide, bir nedeniyle maliyet muhasebesine de aktarılan işletmeler işletme sermayesi olmadan kaldı. Ücretleri en azından işçilere ödemek için, doğal olarak, bitmiş ürünleri, doğal olarak, birbirleriyle rekabet eden pazarlık fiyatlarla satmak zorunda kaldılar - yazar M. Antonov. - Donbass'ta kıtlık, ücret karşılığı para olmadığı için işten atılan madenciler arasında başladı. Hükümet, üretim ile ilgili olmayan işletmelerden, yani “sosyal programları sıfırlamak” dan ayrılmasını istedi. Serbest gıda rasyonlarının işçilere dağıtımı durduruldu, masrafları maaşa dahil edildi, bunun sonucu olarak yaşam standardı azaldı. İşsizlik hızla arttı. NEP'nin zirvesindeki işsizlerin ordusu, 600 binden fazla insanı oluşturuyordu - bu, devrimden önceki toplam fabrika işçisi sayısının beşte biri. ” ("Rusya'da kapitalizm olmayacak!")
NEP'nin yol açtığı şey bu, bazı tarihçiler ve politikacılar tarafından hala hayran kalıyoruz. Ve burada Bukharin'in konuştuğu uzaması vardı. Bu yüzden tarihi gerçek şüphesiz Stalin'in arkasındaydı, Bukharin ise meseleye kesinlikle teorik bir teorisyen ve bir ofis hayalcisi olarak yaklaştı.
Ancak 1928 yılında (ve daha sonra) hiç kimse için açık değildi. Bu nedenle, Temmuz genel kurulunda Stalin'in ısrar ettiği ekmeği ele geçirmek için acil tedbirler kaldırıldı. Ancak sadece onların yardımıyla, endüstriyel atılım için ekmek almak mümkündü.
Köylü karşıtı baskıdan ve Stalin'in köye karşı yürüttüğü politikadan korkmaya karar verdik. Ve, aslında, çok az iyi var. Ancak, ülkenin kendisini bulduğu durumu da anlamalıyız. Endüstri zayıf bir şekilde gelişti ve yalnızca köylülerin ekmek fazlası karşılığında istekli olarak alacakları malları verebilirdi. Ancak bu mallar değildi. Bu nedenle ekmek yoktu. Ekmek olmadan sektörde bir gelişme olmadı. Stalin'in köyün pahasına ayrılmak istediği kısır bir çevre ortaya çıktı.
Bunun için uzun süre suçlanabilir, ancak sanayileşme birçok ülkede bu şekilde gerçekleşti. İngiltere'de, genel olarak, bütün köylülük topraktan sürüldü. Köylüler zorla proleterlere dönüştüler, bu da pennies için günde 16 saat boyunca fabrikalarda çok çalışmak zorunda kaldı. İlke olarak, sanayi her zaman tarım sektörü pahasına gelişmektedir. Bütün soru şu - tarihin belirlediği bu tasarının büyüklüğü nedir. Ne yazık ki, bir devrim ve korkunç bir iç savaş geçiren Rusya'da, bu puan çok sağlam çıktı. (Aynı İngiltere'den daha küçük olmasına rağmen.)
Bu arada parti liderleri Bukharin’e yönelmeye devam ettiler. Merkez Komitesi, sanayiyi aynı büyüme oranında bırakan bir karar aldı. Bukharin'in yakında Stalin'e karşı kesin bir zafer kazanması muhtemel. Fakat birkaç hata yaptı. Birincisi, uzun bir süre boyunca Bukharin açıkça Stalin’e karşı çıkmaya cesaret edemedi; bu, ikincisinin iktidardan kaldırılması için bir başvuru anlamına geliyordu. Arabuluculuk eleştirisi ile kaçtı. Bukharin zaten Stalin'i Temmuz ayı genel kuruluna attırabilirdi, ama bunu yapmaya cesaret edemedi. İkincisi, Bukharin, sol "Trotski-Zinoviev" muhalefetinin liderlerinden L. B. Kamenev ile gizli görüşmelere girdiği için "kaymıştır". Bunu ona yapmak kesinlikle bir sebep değildi. Bukharin'in destekçileri zaten yeterliydi ve kararsızlarla birlikte çok büyük bir çoğunluk oluşturabiliyorlardı.
İki eski Bolşevik arasındaki müzakereler yakında belli oldu. Kamenev de Stalin'e her şeyi itiraf etti ve bu ona çok yardımcı oldu. Parti üyeleri Bukharin’in çok sevilmeyen sol kanatla görüşmelerini öğrendiğinde öfkeleri sınır tanımadı. Bukharin’in yenilgisi, Stalin'in güçlü parti aygıtlarıyla hız kazandığı bir zaman meselesiydi.
Zaten 1929'in başlangıcında, Buharinitler iktidar mücadelesinde yenildiler ve hatalarını kabul ettiler. Ancak bu, politik olarak tehlikeli olmaktan vazgeçtikleri anlamına gelmiyordu. Entelijansiyanın parti dışı tabakalarının sempatileri onlara karşı koştu. Sovyetlerin gücü ile ilişkileri her zaman oldukça gergindi, ancak “sağcı” komünistler içinde en liberal ve dolayısıyla kabul edilebilir gücü gördüler. 1929-1930 yılında OGPU, bilimsel, teknik, insani ve askeri entelijansiyanlardan gelen desteği “uzmanlardan” oluşan bir takım muhalif grupları ortaya çıkardı. Endüstri Partisi (lider üretim bölümü başkan yardımcısı L. Ramzin), İşçi Köylü Partisi (ekonomistler A. V. Chayanov ve N.D. Kondratiev), RSDLP Menshevik Birliği Bürosu (N. Sukhanov ve Devlet Planlama Komitesi Üyesi V. Groman) hakkında konuşuyoruz. . Ayrıca, yetkililer akademik ortamda muhalif bir grubun varlığını keşfetti ve askeri uzmanları ciddiye aldı.
Yukarıdaki kuruluşların perestroykaları “KGB icadı” ve “Stalin'in sahteciliği” meyvesi olarak ilan edildi. Ancak bir takım koşullar bundan ciddi olarak şüphe edebilir. A. En nesnel anti-Stalinist tarihçilerden biri olan V. Shubin, bu durumlara işaret etmektedir. Burada, örneğin: “... Suçlanan V. Ikov, RSDLP'nin yabancı delegasyonu ile gerçekten bağlantılıydı, RSDLP Moskova Bürosu'na karşılık geldi ve onunla ilgili hiçbir şey söylemedi.” Yani, gizli Menşevik örgütünün gerçekten var olduğu ve soruşturmanın her şeyi öğrenmeyi başaramadığı ortaya çıktı.
Ama asıl şey - Sovyet liderleri arasındaki yazışmalar çalışmasında elde edilen veriler. Onlardan Stalin'in, “uzmanlara” dayanan, büyük ölçekli bir Sovyet karşıtı yeraltının varlığından haberi olduğu ortaya çıktı. Ve konuşmada herhangi bir tahrifat yaşanmadı. Bu nedenle, 1930’te Stalin, Menzhinsky’ye şöyle yazıyor: “Ramzin’in ifadesi çok ilginç. Kanımca ifadesinde en ilginç olan şey, genel olarak müdahale meselesi ve özellikle de müdahalenin süresi meselesidir. 1930 yılında planlandığı, ancak 1931'e ve hatta 1932 yılına ertelendiği ortaya çıktı. Bu muhtemel ve önemli. ” Liderin “Ramzin’in gerçek bir bilgi taşıyıcısı olduğuna ikna olduğu ve OGPU’nun bu kadar önemli bir olayda onu şaşırtmaya karar vermesi muhtemel olmadığı” ortaya çıktı. ("Liderler ve komplocular")
Ramzin'in ifadesinden "Sanayi Partisi" nin Bukharin grubu ile temas halinde olduğu ortaya çıktı. Ve yılın Eylül ayındaki 1932'inde Stalin, Molotof'a şöyle yazdı: “Komünistleri cevabı getirerek Kondratyan dedikodularına yardım etti. Aynı fikirdeyim, peki Rykov (şüphesiz onlara yardım eden kim) ve Kalinin… ”
Büyük olasılıkla, Rykov’un, SSCB Halk Komiserliği başkanı olarak görevinden alınmasına neden olan muhalif fikirli uzmanlarla temas kurmasıydı. Genel olarak durumu düşünüyoruz. Bukharinites (ve Rykov'un kendisi) uzun süredir ezildi ve tövbe edildi - ama liderlerinden biri hükümeti yönetmeye devam ediyor! Stalin ve Politbüro'nun örgütsel becerilerini Sovyet parti-devlet piramidinin en üstünde kullanmanın mümkün olduğunu düşündüğü ortaya çıktı.
Ancak burada Rykov kaldırıldı. Bunun tamamen yeni şartlar gerektirdiği açık. Prömiyer gerçekten Sovyet karşıtı yapılarla bağlantılı olarak ortaya çıktı - bu da istifasının nedeni. Aynı zamanda, kitleler bu gerçek nedenden haberdar değildi - en üstünde devam eden Fronde hakkındaki gerçeği söylemek istemiyorlardı.
Bu cephe hala çok tehlikeliydi. Ancak ordudaki cephe daha az tehlikeli değildi. Ve burada ön planda Leningrad Askeri Bölgesi komutanı M. N. Tukhachevsky figürü var. Bu liderin kendi “Marksizm” vizyonu vardı. Kampı militarize etmek, hayatının tüm alanlarını ordunun çıkarlarına katı bir şekilde tabi kılmak istiyordu. Aralık 1927'de Tukhachevsky, Stalin'in gelecek yıl 50-100 bin yeni yaratmasını önerdi tanklar. Herhangi bir düşünen kişi bu planın saçmalıklarını hemen anlayacaktır. Sonuçta, ülke gerçekten sanayileşmeye bile başlamamıştır ve 50 bin, Sovyet tank endüstrisinin savaş sonrası tüm dönem için kendine izin verdiği miktardır (elbette Büyük Vatanseverlik Savaşı).
Tukhachevsky'nin 1930'ta önerdiği plan da eşit değildi. Ona göre, SSCB'nin acilen 40 binlerce uçak üretmesi gerekiyordu. Bu izole edilmiş bir gerçek değil, bu bir trend. Tukhaçevski, bütün ülkeyi savaş temposuna çevirmek için davayı açtı. Tüm ulusal ekonominin silah üretimi için çalışması gerekiyordu ve taslak çağındaki tüm erkek nüfus bunlarda ustalaşmalıydı. Yıllar içinde 1941-1945'te yaklaşık olarak aynı düzen vardı, ancak daha sonra insanlık tarihinde benzeri görülmemiş bir savaş azalıyordu. Sonra sanayileşme gerçekleşti.
Tukhaçevski ve ona yakın ordu ekibi iç politik mücadeleyi özel bir ilgiyle takip etti. Askeri uzman, eski Albay N. Kakurin, üst düzey ordu liderlerinin Stalinistlerin ve Buharinitlerin mücadelesine nasıl müdahale edileceğini sık sık topladıklarını ve tartıştıklarını tartıştıklarını bildirdi. Ona göre, hedefleri "doğru sapma ile iktidara gelmek üzere askeri diktatörlük" idi. Ve bir askeri lider olarak, ordu ekibi Tukhaçevski'yi gördü. Belki bu - organların tahrif edilmesi? Evet, hayır: “Kakurin'in ifadesi özellikle değerliydi, çünkü ilk önce Tukhachevsky'nin hayranı ve yoldaşıydı ... ve ikincisi, baskı altında elde edilmediler - ilk önce vahylerini, akrabasını OGPU muhbiriyle paylaştı.” ("Liderler ve komplocular")
Eylül ayında, 1930, Stalin’i alarma geçirdi ve Ordzhonikidze’nin bu konuda tavsiyesinde bulundu: “Bu nedenle, Tukhachevsky Sovyet karşıtı unsurlar tarafından yakalandı ve ayrıca sağcı saflardan Sovyet karşıtı unsurlar tarafından özel olarak işlendi. Böylece malzemeler devam ediyor. Mümkün mü Tabii ki, belki de mümkün olduğu için. Görünüşe göre, Merkez Komitesinden, kolektif ve eyalet çiftliklerinden, sanayinin gelişme hızından Bolşevik’ten kurtulmak için askeri diktatörlüğe gitme hakkı bile hazır ... Bu beyler, açıkça askeri halkı Kondratieff-Grohman-Sukhanovs’a tedarik etmek istedi. Kondratieff-Sukhanov-Bukharin Partisi dengedir. Gee ... "
Ne yapacaktı? Komplocuları tutuklamak mı? Ancak sorun, bunu çok zorlaştırmaktır. OGPU başkanı V. R. Menzhinsky, Stalin'e şunları yazdı: “Grubun üyelerini tek tek tutuklamak riskli. Çıkmanın iki yolu olabilir: ya derhal grubun en aktif üyelerini tutuklayın ya da nöbetten yakalanmamak için istihbarat önlemleri alırken gelişinizi bekleyin. Şimdi bütün asi gruplarının çok hızlı bir şekilde olgunlaştığını ve son kararın belirli bir riski temsil ettiğini not etmek gerektiğini düşünüyorum. ”
Ancak Leningrad Askeri Bölge Komutanı Tukhachevsky, Leningrad lideri Kirov ile çok iyi ilişki içindeydi. Sevgi de onu Ordzhonikidze ve Kuibyshev ile ilişkilendirdi. Buna karşılık, bu üç Politbüro üyesi belli bir özerkliğe sahip olan seçkin bir klanı oluşturdu. Deneyin, Tukhachevsky'ye dokunun - sonuçları en tahmin edilemez olabilir.
Ve Kızıl Ordu'da Sovyet karşıtı askeri uzmanlar arasında başka bir ön grup daha var olmasına rağmen. Bugün örgütlerinin ne kadar ciddi olduğunu değerlendirmek zor. (Soruşturma materyalleri hala sınıflandırılmaktadır.) Ancak OGPU'nun raporlarından, eski özel görevlilerin eski yoldaşların ve sınır çevrelerinin toplantıları arasında çapraz olan gizli toplantılar için bir araya geldiklerini takip ediyor. Askeri ortamda Bonapartist ve monarşik duyguların ortaya çıktığı ve büyüdüğü bildirildi. Ayrıca, beyaz göç açıkça silahlı bir Sovyet iktidarının devrilmesini bekledikleri askeri uzmanlara umutlarını verdi. Öyleyse, yılın Mart 1928'inde, Beyaz Göçmen gazetesi “Rönesans” gazetesi General A. I. Denikin'den belli bir “kırmızı komutana” bir mektup yayınladı. Beyaz Güney'in eski lideri, askeri uzmanların Kızıl Ordu'daki hizmete transferini haklı çıkardı. Denikin, Bolşevikleri devirmek için güçlü bir ordunun kullanılabileceğini makul bir şekilde gözlemledi.
Durum, yeterince yüksek bir seviyedeki sadık liderlerin dün anti-Stalinist konumlara geçmeye başlamasıyla karmaşıktı. Böylece, 1930'te Moskova'nın Krasnopresnensky Bölge Komitesinin ilk sekreteri M. N. Ryutin aktif olarak parti görevlileri arasında destekçi almaya başladı. Ancak, tutuklandı, OGPU kurulu, yeni çıkmış bu muhalefetçiyi özgürlüğüne salıverdi, burada ünlü “Platformunu” oluşturdu ve “Marksist-Leninistler Birliği” yeraltı örgütledi. Görünüşe göre Ryutin'in tepesinde yüksek patronlar vardı.
Aynı zamanda, N. Syrtsov (RSFSR SNK Başkanı) ve V. Lominadze (Transkafkasya Bölgesi Komite Persekesi) “sol sağ” bloğu ortaya çıktı. İkincisi, bazı düşüncelere yol açan Ordzhonikidze'nin özel patronluğunu yaşadı.
Ve bütün bu arapsaçı (“hak” - “nauchspetsy” - “ordu adamları” - “askeri uzmanlar”, “yeni muhalifler”, Kalinin, Ordzhonikidze, Kirov ve Kuibyshev) muhtemel bağlantısıyla kollektifleşmeden kaynaklanan akut sosyal hoşnutsuzluğa dayanıyordu. Ülke köylü isyanları ile çevriliydi. Ocak-nisan aylarında, 1930, 6117 hakkında binlerce kişinin katıldığı 800 kitle gösterileri yapıldı. Aslında ülkede köylü savaşı başladı. Buna ek olarak, köylüler, toplu çiftliklere vermek istemeyen büyük ölçekli sığırları kesmeye başladı. Mart ayına kadar 1930, milyonlarca sığır 15 katledildi. Bıçağın altında domuz hayvanlarının üçte biri ve koyunların dörtte biri vardı.
Dava dedikleri gibi kızartılmış kokuyordu ve dünün galibi Stalin darbe tehdidiyle karşı karşıya kaldı.
Joseph Vissarionovich, bu muhalefet topunu deneyimli bir politikacının lütfu ile çözdü. Orduyu içeren ciddi bir çatışmadan kaçınmak için Tukasevski'ye dokunmamaya karar verdi. Dahası, Stalin ona yeni bir kariyer turu sağladı. 1931’te, Tukhachevsky Savunma Komiser Yardımcısı olur. Aynı zamanda, Leningrad'dan - güçlü Kirov'dan uzaklaştı. Stalin, 1930’te Tukhachevsky’yi aşırı militarizm nedeniyle eleştirdi, ancak 1932’te, eleştirisinin tamamen doğru olmadığını kabul ettiği bu askeri komutana bir mektup yazdı. Böylece, ön Tukhachevsky geçici olarak sakinleşti.
Stalin, “sağ” a karşı herhangi bir baskıyı da reddetti, çünkü partide kaos dalgasına neden olabilirdi. (1937-1938 yıllarında böyle bir dalga ülke genelinde sürünmüştü.) Kendisini Rykov’un istifasıyla sınırlandırdı. Ancak "Bukharchik" şeker kemiğine atıldı - 1931'te yine Politbureau toplantılarına katılmasına izin verildi. (Doğal olarak, bu kolej bünyesindeki üyeliğin restorasyonu olmadan). Stalin, muhalefetteki iki meslektaş arasında bir kama sürdü - biri cezalandırıldı, diğeri teşvik edildi.
Ancak uzmanlara ezici bir darbe çarptı. Muhalefet gruplarının tüm liderleri soruşturma ve yargılandı. Fakat burada sürekli kovuşturma yoktu. Bazı uzmanlar (Groman) parmaklıklar ardına gizlenmiş, diğerleri (Ramzin) merhametle affedilmiş.
En çok acı çeken askeri uzmanlar. 10, binlerce eski subay Kızıl Ordu'dan temizlendi - 31 onlardan vuruldu. Stalin (PB'nin diğer üyeleri gibi) İngiltere ve Fransa'nın desteğiyle Beyaz Muhafız saldırı saldırısından ciddi şekilde korkuyordu. Vesna Operasyonu, genelkurmay başkanlığından Volga Askeri Bölgesi komutanına indirgenen B.M. Shaposhnikov'a bile dokunmuştu. (Ancak bir süre sonra Stalin onu geri getirecekti. Liderin bu askeri uzmana duyduğu güven çok büyük ve neredeyse sınırsızdı.)
Peki, ve diğer her şey, Stalin, kitlesel huzursuzluk koşullarında gerekli olan kendi sosyal tabanını oluşturma konusunda endişeliydi. Yeni bir kart dağıtım sistemi tanıttı. Şimdi “üretim davulcularına”, yöneticilere ve işçi sermayelerine en iyi tedarik sağlandı.
Aralık ayında, 1930 Rykov, Politbüro'dan ayrılarak siyasi Olympus'tan düştü. Ve ancak o zaman “doğru” (Bukharin-Rykovka) tehdidinin üstesinden gelmekten bahsetmek mümkündü.