Prensip olarak, bugün duyulan, ancak doğrulanmayan konular üzerine yazı yazmak günümüzde avantajlıdır. Tüketici bugün, görüşünü onaylayan herhangi bir "bilgiyi" bulabilir. En aptalca bile.
Tüm bunlar, güzel bir nesnellik ve kişisel görüş paketine sarılacak. Ama en iğrenç, kimse bile çeşitli görüşler, taklitler, doğru bilgiler bu colossus anlamak istemiyor. Neden, eğer yarın başka bir çığ olacak?
Öyle oldu ki, gençlerin eşliğinde biraz zaman geçirmek zorunda kaldım. Bugün kendini Rusya'nın geleceği olarak algılayanlar. Gençlik, 30 artı veya eksi 5.
Günün "spor yarışlarından" sonra şirketimiz geniş bir salonda toplandı. Biri dans etti, biri izlenimlerini İnternet'teki arkadaşlarıyla paylaştı. Ama çoğu sadece konuştu. Yaşam hakkında, beklentiler hakkında, yaklaşan seçimler hakkında, Binbaşı Filipov'un başarısı hakkında. İzlenimler oldukça meraklı.
Beni şok eden ilk şey muhatapların belirli bir bölümünün Roman Filipov'un ölümüne tutumu oldu. Suriye'de bir Rus adam neden öldü? Neden kız ve erkeklerimiz orada? Kahraman sadece kendi ülkesini savunan olabilir.
Ve bu, medyanın Rus pilotun başarısını kapsamaya çalıştığı bir zamanda. Rusya'nın çoğu şehrinde insanlar anıtlara, Savunma Bakanlığına, kahramanın okuduğu okula çiçek taşıyorlardı. Garip, evet?
Bana öyle geliyor ki, biz devlet olarak "eski tırmık üzerine bastı". Herhangi bir savaş, uzun sürerse, nüfus için bir yük haline gelir. Bu nedenle, kayıplar daha güçlü, daha duygusal algılanmaktadır. Bir sıkıntı hissi var.
Geri kalan herkese teşekkürler. Kuşatılmış liberal gerçekleri arayanlar. Yeterince sert oturmuş. Sadece şimdi onların sorularını cevaplamak zorunda kaldım. Eski neslin temsilcisi olarak. Ve sorular ilginçti.
Eğitim sistemimizi düşünmek için çok zaman harcadık. Ülkedeki eğitimin genel yapısındaki nüansları, artıları ve eksileri anlayın. Her şey yolundaydı. Konuya. Sadece, ortaya çıktığı gibi, hepsi bu değil.
Ben, Sovyetler Birliği'nin temsilcisi olarak ... Ben, bu Birliği savunmamış olan, modern Rusya'ya cevap verdim ... Bunlar, en genç işadamları, öğrenciler ve çalışanlar. Ve sorular gerçekten ciddiydi.
Bu sorgulama konuşması sırasında en çok ne anladığımı biliyor musunuz? Zamanımızın trajedisi, gerçek Sovyetin, büyükannelerimizin ve büyükbabalarımızın çoktan gitmiş olmaları ve onların yerine geçemedik. Para kazanmakla meşgulüz, temel hayatta kalma, çocuklarımızın sorularına cevap kaynağı olmadı.
Eğitim kurumları ve diğer çocuk organizasyonları tarafından temsil edilen devlet, eğitimi hiç bir eğitim sistemi olarak görmemektedir. Bizim zamanımızda olduğu gibi. Çocuklarımız bir boşlukta büyüdüler. Akıllılar, ancak çekirdeği yok.
Bu yüzden bugün anlamadığımız birçok genç insan var. Vakum hızlı bir şekilde doldurulur. Ve hep istediklerimizle dolu değil. Bu yüzden Filipov hakkında sorular var. Hükümet ve seçimler hakkında sorular. Ve bu ülke için bir trajedi.
Öte yandan, muhataplarım oldukça başarılı gençler. Ya kendi hayallerini çoktan farkettiler ya da bu yöne gidiyorlar. Bu kayıp bir nesil değil. Parazitler veya tamamen apolitik insanlar değil.
Daha sonra, konuşmamızın ardından, yaratılan durumdaki kendi hatamı düşündüm. Bizim kuşağımızın hatası hakkında. Görünüşe göre cevabı buldum. Veya suçu. Bunun tüm soruların cevabı olduğunu iddia etmiyorum. Bu daha çok kendi sorunun cevabıdır.
Gerçek şu ki, biz küresel olanlar, çocuklarımızda ve torunlarımızda ne tür bir insan görmek istediğimizi bilmiyoruz. Vatanseverlik, dürüstlük ve diğer bazı niteliklerden bahsediyoruz. Ve özellikle hiçbir şeyden bahsetmiyorum. Çağdaş Rus için net kriterlerimiz yok.
Gençlikten bugün bizim için önemli olanı talep ediyoruz. Dün bizim için daha önemliydi. Ve farklı şekilde talep ettiler. Yarın üçüncü olacak ... Öyleyse "heykeltraşlık" yapmamız gereken kimler? Anaokullarını, okulları, kolejleri, üniversiteleri kim eğitmeli? Çabalamak için ideal nerede?
Kabul ediyorum, kasten provokasyona gittim. Direkt bir soru sordum. Yarın savaş ve gündemi getirirseniz, savaşa gitmek? Bir düzine gence yalnız merak etti. Gerisi sadece evet dedi. Eğitim? Bilmiyorum, doğuştan gelen bir utanç duygusu. Diğerlerinden daha kötü olamam. Zorundayım. Kahretsin, kahretsin.
Ancak seçim ile ilgili bir başka konu da beni düşündürdü. Gençlerin gelecek değişikliklere inanma. Her şey her zamanki gibi olacak. Yetkililer ve onlara yakın olanlar yaşayacak. Gerisi hayatta. Ve seçimlerin kendisi sadece bir formalitedir. Kimse ihtiyacı yoktu ve hatta aptal. Para israfı.
Gençliğin radikalizmi göz önüne alındığında, bu görüş biraz şüphecilikle ele alınmalıdır. Seçimlerin önemini anlarlar. Sadece kendi isteklerini henüz uygun şekilde formüle edemez. Beni formüle etmeye çalışacağım.
Bu yüzden, Rusya bugün Putin’in istediği şekilde yaşıyor. Daha doğrusu, Başkan Putin’in dediği gibi. Gerisi, en üst düzeyde bile, "topuklu" güzelce "tıka basa" diyen "martinet" den başka bir şey değil. Dolayısıyla beklentileri. Eski başkan eski ülkenin rotası.
Ama daha ilginç. Daha iyi bir yaşam için mücadelenin vurgusunu yerlere kaydırmak gerekir. Yerel prenslere tahammül etmeyi bırakın. Moskova çok uzak ve tüm yerel sorunları bilemiyor. Kremlin, yalnızca yerel yetkililerin ne bildirdiğini bilir.
Yerel seçkinleri değiştirmenin bir yolu olabilir. Seçimlerden kovuşturmaya veya şiddet içeren devrilmeye. Basitçe söylemek gerekirse, gençler devrim hakkında konuşur. Sadece yerel olarak.
Cumhurbaşkanı ile ilgili doğrudan sorunun da bir cevabı var. Mevcut durumu anlarsa yukarıdan bir devrim yapacak ve aşağıdan biz çıkacağız. İşte bir metamorfoz. Devrimin üçüncü bir versiyonu ortaya çıkıyor. Ya da iki paralel devir? Henüz karar vermedim.
Bir şey açıktır - gençlik radikal bir değişim bekliyor. Gençler onları başlatmaya hazır.
İyi ya da kötü? Eski kardeşlerin örneği, böyle bir radikalizmde iyi hiçbir şeyin olmadığını gösterdi. İnsanlar, özellikle de "sopasız" insanlar, en insanlık dışı fikirlerle en aşağılık liderlerin peşinden gidebilirler. Yine "tüm şiddet dünyasını yok edeceğiz" mi? İhtiyacımız var mı?
Bize ne kalır? Şimdiye kadar yaşadığımız gibi yaşamak mümkün değil. Reformları da geciktirin. Genç kaplanlar büyüdü ve savaşa hazırlar. Sonra değil, ama şimdi. Yani seçimden sonra bir şeyi değiştirmelisin.
Hükümet sisteminde değişim. İnsanlara karşı tutumları değiştirin. İşe karşı tutumunuzu değiştirin. İnsanlarla yüzleşmenin zamanı geldi. Aksi takdirde, bu aynı insanlar gücün kendilerine verildiği yere sertçe vurabilirler.
Ya ülkeyi barışçıl, kan ve fazlalık olmadan barışçıl bir biçimde yeniden düzenliyoruz ya da ülke kendini yeniden düzenliyor. Ama ne? Yüz yıl önce Rus İmparatorluğu'nun yolunu tekrar edecek miyiz? Veya Ukrayna'nın yolu? Düşünmeli ve sonuçlar çıkarmalıyız. Doğru sonuçlar!