Transcript
19. yüzyılın başlarında, Birleşik Devletler hükümeti, Avrupalı güçlerin ABD etkisini baltalamak için Batı Yarımküre'de yeni koloniler yaratacağından endişeliydi.
Rusya, İspanya ve Fransa - Amerika'da mevcut veya geçmişte sömürgeci mülkleri olan üç ülke - hepsi endişe kaynağıydı. ABD Başkanı James Monroe, ABD dış politikasını Monroe Doktrini ile dünyaya duyurarak, Avrupa ile olası bir çatışmayı savuşturmayı umuyordu.
1823 doktrini dört ana noktaya değindi:
ABD, Avrupa'daki çatışmalara karışmaz.
ABD, Batı Yarımküre'deki mevcut Avrupa kolonilerine veya bölgelerine müdahale etmeyecektir.
Avrupalı güçler Batı Yarımküre'de daha fazla sömürgeleştirmeye kalkışmayacaklardı.
ABD, Batı Yarımküre'deki ulusları sömürgeleştirme veya kontrol etme yönündeki herhangi bir Avrupa girişimini düşmanca eylemler olarak görecektir.
Genç Amerika Birleşik Devletleri ordusu, Amerika kıtasında toprak talep etmek isteyen Avrupalı güçlerle fiilen savaşacak donanıma sahip olmadığından, belgenin küresel siyaset üzerinde çok az etkisi oldu veya hiç etkisi olmadı.
Ancak, 20. yüzyılın başında ABD bir süper güç olarak ortaya çıktığında, bu değişti.
1904 yılında Monroe Doktrini'ne eklenen Roosevelt Doktrini, ABD'nin kendisini Batı Yarımküre'de uluslararası bir polis gücü olarak gördüğünü ortaya koydu.
Belge artık Avrupa müdahalesini savuşturmakla ilgili değildi.
Aksine, Amerika Birleşik Devletleri'nin Latin Amerika'ya uygun gördüğü şekilde müdahale etmesine izin vererek, gelecek onyıllarca ABD müdahalesinin zeminini hazırladı.
Britannica.com'da daha fazla bilgi edinin.
Gelen kutunuza ilham verin – Tarihte bu günle ilgili günlük eğlenceli gerçekler, güncellemeler ve özel teklifler için kaydolun.