Bikini Atolü üzerindeki nükleer testler, filo modern nükleer savaşta. Nagasaki'ye düşen mühimmata benzer iki plütonyum bomba patlamasıyla 95 gemiden oluşan dev bir filo tamamen yok edildi. Muhabirlerin, özellikle de yüksek koruma altındaki zırhlılar ve kruvazörlerin birçok geminin ayakta kaldığı ve uzaktan oldukça prezentabl bir görünümünü koruduğu “sansasyonel” ifadelerine rağmen, denizciler için korkunç bir sonuç açıktı: gemiler kayboldu!
Eibl patlamasının sıcak basması büyük yangınlara neden oldu ve Baker patlamasından çıkan canavar su sütunu, Arkansas savaş gemisini lagünün dibine yattı. Kaynayan tsunami ankrajın üzerinden geçti ve tüm hafif gemileri karaya fırlattı ve kalıntılarını radyoaktif kumla doldurdu. Şok dalgası, savaş gemilerinin üst yapılarını ezdi, içindeki tüm aletleri ve mekanizmaları parçaladı. Gövde, güçlü şoklar nedeniyle hasar gördü ve ölümcül radyasyon akışları zırhlı desteler altındaki tüm laboratuvar hayvanlarını öldürdü.
23 CT gücüne sahip nükleer bir patlamadan sonra Japon savaş gemisi "Nagato"
Haberleşme sistemleri ve navigasyon olmadan, üst güvertedeki kırılmış manzaralar ve biçimsiz dövüş direkleri, deforme silahlar ve ölü bir ekiple, en güçlü ve korumalı savaş gemileri yüzen kömürleşmiş tabutlara dönüştü.
Öyleyse - askeri uzmanlar gerekçelendirdi - o zaman neden tüm zırh güverteleri ve zırh kemerleri? Modern savaş gemilerinin güvenliğini sağlamak için neden bu kadar eşi benzeri görülmemiş önlemler alıyor? Filo kaçınılmaz olarak nükleer bir çatışmada yok olacak.
En son 68-bis projesinin Sovyet kruvazörlerinde (1948'ten 1959'e yapıldılar) ciddi zırh görüldü, aynı zamanda hafif İngiliz Minotaur tipi kruvazörlerin rezervasyonları büyük ölçüde koşullu olmasına rağmen tamamlandı. Amerikan gemilerinde ağır zırh daha erken kayboldu - 1949'te, Des Moines tipindeki son ağır topçu Donanmaya girdi.
İstisnai olarak, modern grev uçak gemileri demek mümkündü - muazzam deplasmanları, zırhlı güverte ve dikey zırh gibi "fazlalıkları" kurmayı mümkün kılıyordu. Her durumda, Kitty Hawk uçak gemisinin 45 mm uçuş güvertesi, Japon-Japon savaş gemisi “Nagato” ya da 127 mm kalınlığındaki ana kemerinin 300 mm'si ile karşılaştırılamaz!
Onaylanmamış verilere göre, 1144 projesinin bazı ağır nükleer kruvazörlerinde yerel kodlama (kod “Orlan”) bulunmaktadır - reaktör bölmesinde 100 mm'ye kadar numaralar aranır. Her durumda, bu bilgiler kamuya açık olamaz, tüm düşüncelerimiz yalnızca tahminlere ve varsayımlara dayanır.
Yerli gemi yapımcıları hesaplamalara sadece dünya nükleer savaş koşullarından değil ilerlediler. 1952’te, iki tonluk bir disk olan, transonik bir hızda iki tonluk bir disk olan gemi karşıtı füze KS-1 Kometa’nın şok edici sonuçları elde edildi ve ardından Krasny Kavkaz kruvazörünün içini deldi ve ardından savaş başlığının kelimenin tam anlamıyla gemiyi yarı yarıya patlattı.
“Komet” isabetinin tam yerini asla bilemeyeceğiz - Kızıl Kafkasya'nın ana 100 mm zırhının delinmiş olup olmadığı veya füzenin aşağıya geçtiği konusunda hala anlaşmazlıklar var. Bunun ilk testten çok uzak olduğuna tanıkların ifadeleri var - ölümünden önce eski kruvazör inert bir savaş başlığına sahip “Komet” için bir hedef görevi görüyordu. "Kuyruklu yıldızlar" kruvazörün iç bölmelerdeki stabilizatörlerinin izleri ile deldi!
KS-1 Tu-16'in kanatları altındaki "Comet"
Bu bölümün kesin değerlendirmesi birçok hatadan dolayı engelleniyor: "Kırmızı Kafkasya" kruvazörü küçüktü (yer değiştirme 9 bin ton) ve yıpranmış (1916'te piyasaya sürüldü) ve “Comet” büyük ve ağırdı. Buna ek olarak, gemi dönüşsüzdü ve önceki roket atışı sonrasındaki teknik durumu bilinmemektedir.
Peki, kalın zırhın delinmiş olup olmadığına bakılmaksızın, gemi karşıtı füzeler yüksek savaş yeteneklerini gösterdi - bu ağır rezervasyondan vazgeçmenin önemli bir argümanıydı. Ancak "Kırmızı Kafkasya" boşuna vuruldu - bir 64 savaş kampanyası olan Karadeniz Filosunun eski amiral gemisi, ünlü ş-KN-21 denizaltısından ziyade ebedi şaka üzerinde durma haklarına sahipti.
Evrensel katil
Ciddi yapıcı korumanın yokluğu, tasarımcıları, mütevazı boyutları birleştiren ve herhangi bir modern deniz hedefine ulaşmak için yeterli fırsatları birleştiren etkili bir gemi karşıtı füze oluşturma konusunda teşvik etti. Gemilerde hiçbir çekincenin olmadığı açıktı ve kısa vadede ortaya çıkmayacağı açıktı, bu nedenle, füze kafalarının zırh penetrasyonunun arttırılmasına gerek olmadığı açıktı.
61 projesinin büyük denizaltı karşıtı gemilerinin ana enine ve boyuna perdeleri sadece 4 mm ise, zırh delici savaş başlıklarına, yüksek hızlı ayrılabilir savaş birimlerine ve diğer numaralara ihtiyacımız var. Ve hiçbir şekilde çelik değildi, ama bir alüminyum-magnezyum alaşımı! Yurtdışında işler o kadar iyi değildi: İngiliz destroyer Sheffield, patlamamış bir roketten yakıldı, Ticonderoga kruvazörünün aşırı yüklenmiş alüminyum gövdesi, düşmanın müdahalesi olmadan kırıldı.
BOYUT "Keskin Islak"
Yukarıdaki tüm gerçekler ışığında, cam elyafı ve plastik de dahil olmak üzere küçük ebatlı gemi füzelerinin yapımında hafif malzemeler yaygın olarak kullanılmıştır. “Yarı-savaş gemisi” savaş birimi asgari emniyette ve bazı durumlarda gecikmiş bir sigortayla gerçekleştirildi. Sesaltı Fransız RCC "Exochet" in zırh penetrasyonu, 40'tan 90 mm çelik zırhına çeşitli kaynaklar tarafından tahmin edilmektedir - bu kadar geniş bir yelpazenin, yüksek düzeyde korunan hedeflere karşı kullanımı hakkında güvenilir bilgi bulunmamasından kaynaklanmaktadır.
Mikroelektroniklerin gelişimi roket geliştiricilerin ellerinde oynadı - güdümlü füzelerin kütlesi azaldı, çok düşük irtifada daha önce imkansız olan uçuş rejimleri keşfedildi. Bu, gemi karşıtı füzelerin hayatta kalma kabiliyetini büyük ölçüde arttırdı ve füze, güç santrali ve aerodinamiği tasarımında önemli bir müdahalede bulunmadan savaş yeteneklerini arttırdı.
Sovyet canavarlarının aksine - süpersonik gemi karşıtı "Sivrisinekler", "Granitler" ve "Bazalts", Batı'da standardizasyona dayanıyordu, yani. CRP'lerin ve taşıyıcılarının sayısındaki artış. “Roketlerin sesaltı olmasına izin verin, ama her taraftan toplu olarak düşmana uçuyorlar” - muhtemelen “Zıpkın” ve “Exosets” yaratıcılarının mantığı budur.
Aynısı mesafe için de geçerliydi: en iyi GOS hedefi 50 km'den daha uzak olmayan bir mesafeden görebiliyordu, bu modern teknolojiler için bir sınırdır (bu durumda, dev Granit 7 tonlarında yerleşik elektroniklerin özelliklerini dikkate almıyoruz) silâh tamamen farklı bir seviye, fiyat ve özellikler).
Düşmanın tespit menzili ile durum daha da ilginç: Herhangi bir harici hedef belirleme aracının yokluğunda, sıradan bir destroyer, 20 mil ötede giden düşman filosunun farkına varamayabilir. Böyle bir mesafedeki radar işe yaramaz hale geliyor - düşman gemileri radyo ufkunun arkasında.
ABD Donanması kruvazörü Yorktown ve 1986'ta meydana gelen Libya RTO'ları arasındaki gerçek deniz savaşının göstergesi: Küçük bir roket gemisi, Yorktown'a sessiz bir gölgeyle yaklaşıyordu - ne yazık ki, Libyalılar kendi radarlarını verdi: Yorktown'un hassas radyo ekipmanı, düşman radar ekipmanı tespit etti ve tehdit yönünde "Zıpkın" uçtu. Mücadele, onlarca mil boyunca sürdü.
2008'ta Abhazya kıyılarında benzer olaylar tekrarlandı - Mirage ve Gürcü tekneleri arasındaki füze savaşı da kısa bir mesafe aldı - yaklaşık 20 km.
Küçük gemi karşıtı füzeler başlangıçta yüz kilometreden fazla olmayan bir atış menzili için hesaplandı (büyük ölçüde taşıyıcıya bağlı - eğer füze büyük bir mesafeden atılırsa, 200-300 km için uçacak). Bütün bunlar, füzelerin büyüklüğünü ve sonuç olarak kullanım maliyetlerini ve esnekliklerini ciddi şekilde etkiledi. Bir roket sadece harcanabilir bir malzemedir ve dünya savaşı beklentisiyle yıllarca güvertede paslanan pahalı bir “oyuncak” değildir.
Bunların arasında en ünlüleri Fransız Exochet, Amerikan Garpun roketi ve Rus X-35 Uranus kompleksi olan küçük ölçekli PKR'nin yaratılması, tasarımcılara başarılı bir tesadüf eseri oldu - her şeyden önce, modern gemilerde yoğun rezervasyonun olmaması.
Dreadnough'lar denizi sürmeye devam ederse ne olur? Bana göre cevabın basit olduğu anlaşılıyor: Her durumda, roket silah tasarımcıları yeterli bir çözüm bulurlar, elbette, bunların hepsi silahın ve taşıyıcılarının kütlesinde ve boyutlarında bir artışa yol açacaktır, yani. nihayetinde, ebedi yarışının bir sonraki turunda "kabuk zırhı".
mızrak
Tüm küçük ölçekli gemi karşıtı füzeler arasında, Amerikan Harpoon gemi karşıtı füzeler özellikle ünlü oldu. Bu sistemin teknik özelliklerinde dikkat çekmek için hiçbir şey yoktur: *
Uzunluk: 3,8 m (hızlandırıcı başlatılmadan),
Çap: 0,34 m,
Başlangıç ağırlığı: 667 kg
Savaş başlığı: zırh delici ağırlık 227 kg,
Uçuş hızı: 0,85M,
Maks. Menzil: 120-150 km,
Rehberlik sistemi: yürüyüş sırasında ataletsel, finalde aktif radar (hedef far, hedef tespit aralığı 40 km),
Fiyatı: 1 milyon.
* verilen tüm veriler, gemi bazlı RGM-84C’nin değişikliklerine karşılık gelir
Her zamanki sesaltı gemi karşıtı gemi karşıtı füze sistemlerinin yanı sıra denizaltılardan fırlatma amaçlı olanlar… dur! bu zaten alışılmadık geliyor - sistemde 4 farklı ortam var ve her yerden başlatılabilir: yüzeyden, baş dönmesi yüksekliğinden ve hatta suyun altından.
PKR “Zıpkın” için taşıyıcıların listesi şaka gibi geliyor, her şeyden önce roketi mümkün ve mümkün olan her yere asmaya çalışan tasarımcıların inanılmaz çeşitliliği ve hayal gücü ile onları şaşırtıyor:
Her şeyden önce, havacılık "Zıpkın" AGM-84 sürümü. Farklı zamanlarda, gemi karşıtı füzelerin taşıyıcıları şunlardı:
- P-3 “Orion” ve P-8 “Poseidon” temel deniz uçağı,
- taktik bombardıman uçakları FB-111,
- güverte denizaltı uçak S-3 "Viking"
- Güverte saldırı uçağı A-6 "Davetsiz Misafir" ve A-7 "Corsair",
- güverte avcı-bombardıman F / A-18 "Hornet",
- ve hatta stratejik bombardıman uçakları B-52.
Denizin altındaki Süspansiyon "Zıpkınlar" P-3
F / A-18
B-52'in süspansiyonları hemen yerleştirilebilir 12 "Zıpkınlar"
Daha az yaygın olmayan gemi tabanlı RGM-84 "Harpoon". Geçtiğimiz 40 yıllarında, “Zıpkınların” taşıyıcıları neredeyse tüm NATO donanma gemileriydi - tasarımcılar, denizcilerin hemen hemen tüm nüanslarını ve isteklerini hesaba katarlardı;
Taban fırlatıcı Mk.141 - hafif alüminyum stand, cam elyafı taşıma ve 35 ° 'lik bir açıyla monte edilmiş taşıma kapları (2 veya 4 TPK). TPK'da depolanan roketler özel bakım gerektirmez ve fırlatılmaya hazırdır. Her bir TPK'nın kaynağı, 15 tanıtımları için tasarlanmıştır.
En yaygın ikinci seçenek ise Mk.13 başlatıcısıydı - “Zıpkınlar”, uçaklara karşı füzelerin yanı sıra “Tek Silahlı Bandit” düşük hızlı şarj davulunda saklandı.
Üçüncü seçenek, 11'lerde geliştirilen Mk.50 Tartar başlatıcısıdır. Mühendisler iki farklı sistemin çalışmasını koordine edebildiler ve Zıpkınlar eski moda avcıların hepsinin paslı şarj davullarında durdu.
Dördüncü seçenek - denizciler "zıpkınlar" eski denizaltı karşıtı denizaltı fırkateynlerini "Knox" tipinde donatma arzusuna sahipler. Karar gelmekte uzun sürmedi - ASROC denizaltı karşıtı fırlatıcının hücrelerine birkaç gemi karşıtı füze gizlendi.
Beşinci seçenek tamamen deniz değildir. “Harpoons” içeren 4 taşıma başlatıcısı dört akslı bir şasiye monte edildi. Sonuç bir kıyı gemi füze sistemi oldu.
Su dışında
En ilginç olanı UGM-84 Alt Zıpkın'ın sualtı versiyonudur. Kompleks, 60 metre derinliğinde torpido tüplerinden denizaltıları fırlatmak için tasarlanmıştır.Bu tür bir egzotik uygulama için, geliştiricilerin roketin su altı bölümündeki hareketini stabilize etmek için ek stabilizatörlerle donatılmış, alüminyum ve fiberglastan yapılmış yeni bir sızdırmaz taşıma ve fırlatma kabı oluşturmaları gerekiyordu.
Bu öğreticiden çıkan sonuç ne hikayeler? Kırk yıl önce, ABD uzmanları birleşik ve etkili bir deniz silahları sistemi yaratmayı başardılar. Amerikalılar başarılı bir tesadüfün avantajlarından yararlandılar, sonuçta tüm katılımcı avantajlara (ve dezavantajlara) sahip hafif bir kompakt roket vardı. Bu deneyim tamamen Sovyet Donanması için uygulanabilir mi? Çok zor. Sovyetler Birliği'nin tamamen farklı bir filo kullanımı doktrini vardı. Ancak, kesin olarak, çok ilginç birleşme deneyimi gelecekteki silah türlerini yaratmada faydalı olabilir.