İmzalayanlar ve Aboneler Hakkında
Ağustos 1939'da, o sırada gerçek bir müttefiki olmayan SSCB'nin, Nazi Almanyası ile bir anlaşma imzalamak için neredeyse hiçbir alternatifi yoktu. İngiltere ve Fransa'nın tüm göstergelerden vazgeçmeye hazır olduğu ve hiçbir şekilde Sovyet yardımını istemeyen Polonya'nın çöküşünden önce sadece birkaç gün kaldı.
1939 yazında Kızıl Ordu Genelkurmay Başkanlığında, Almanya'nın birebir karşı karşıya gelmesi halinde Polonyalıların hızlı bir yenilgisinin kaçınılmazlığını iyi anladılar. Uzun zamandır Moskova, İngiliz ve Fransızların kavgaya girmeyeceklerine inanmak istemiyordu, bu da medyadaki Münih Anlaşması'nın geniş çaplı eleştirisini sınırladı.
Dahası, Komintern aracılığıyla, Londra ve Paris'in tüm barış girişimlerinin de eleştirilmemesine, sadece basitçe kabul edilmesine karar verildi. Ardından, SSCB sınırlarını batıya doğru iten kötü şöhretli pakt ve kötü şöhretli Kurtuluş Kampanyası vardı.
Ve daha da, yıllar sonra, komşu Avrupa ülkelerinden Rusya, Ukrayna, Belarus, Moldova'ya toprak iddiaları aynı "sanıklara" karşı mali iddiaları ile takip etti. Gerçek iddialar veya olası iddialar artık o kadar önemli değil, ama esas olarak 1939'dan değil 1989'dan geliyor.
Rus toprakları için susuz olanların ellerinin 24 Aralık 1989'da SSCB Halk Temsilcileri Kongresi'nde seçilen insanlar tarafından aslında çözüldüğünü açıklamak mümkün değil.
Yani, otuz yıl önceki bir belgede açıkça söylendi:
[alıntı] 2. Almanya ile yapılan saldırganlık anlaşması ... SSCB'den yaklaşan savaş tehdidini önlemenin amaçlarından biriydi. Sonuçta, bu hedefe ulaşılamadı. [/ Quote]
Gerçekten mi? Ya da neredeyse iki yıl böyle bir gecikme sayılmaz mı? Bu durumun gerçeklerini çarpıtmak neden bu kadar ilkeldi?
Ancak insanların milletvekillerinin çalışmalarından bile aniden ortaya çıkıyor:
[alıntı] 23 Ağustos 1939 protokolü ve 1939-1941'de Almanya ile imzalanan diğer gizli protokoller Sovyet dış politikasının Leninist ilkelerinden ayrılmaktı ”[/ quote]
Yine de, fiili ve hukuki olarak bu karar, SSCB'nin (Ekim 1939'dan Temmuz 1940'a kadar) modern batı, güneybatı ve kuzeybatı sınırlarının meşruiyetini tartışıyor, Sovyet sonrası Rusya tarafından revize edilmedi. Görünüşe göre, Rusya Federasyonu SSCB'nin halefi olduğu için ...
Bu arada, dünyanın tüm ülkelerinden, sadece Arnavutluk, Sovyet halkının milletvekilleri kongresinin kararını resmen kınadı - Dışişleri Bakanlığı'nın açıklamasının bir parçası olarak 26 Aralık'ta. Tiran'da doğrudan kararname denir
[alıntı] ... kasıtlı olarak Almanya ve diğer ülkelerin yeniden doğuşunu ve aynı zamanda dünyanın tahrifatlarını şımartmak hikayeler. Sovyet revizyonizmi nihayetinde emperyalizm ve intikamın bir suç ortağı haline geldi. [/ Alıntı]
Ancak Arnavut Komünist Partisinin Sovyet medyasındaki konumu elbette rapor edilmedi. 24 Aralık 1989'da SSCB'nin eski Stalinist önderliği, ünlü XX ve XXII CPSU kongrelerinde Kruşçev'den daha az kir ve hatta açıkça yalan söylemedi. Bugün bile birçoğu şu soruya işkence ediyor: bu neden oldu?
Tüm Bolşevik cömertlikle
Bu bağlamda, 1919-21'de hatırlanacaktır. Finlandiya'nın Petrograd, Petrozavodsk ve Murmansk yakınlarındaki bir dizi bölgeye transfer edilmesini başlatan Bolşeviklerin lideri ve Halk Komiserleri Konseyi V. Lenin'in başkanıydı - Letonya ve Estonya'nın yanı sıra Letonya ve Pskov bölgelerine komşu bölgeler.
İlginç bir şekilde, aynı zamanda, Batı Ermenistan'ın çoğu ve Batum ile bile güneybatı Gürcistan'ın bir kısmı Türkiye'ye transfer edildi. Son anda, kişisel olarak, I. Stalin gelecekteki başkent Sovyet Acara'nın Türklere transferini engellemeyi başardı. Bu nedenle belge, "Sovyet dış politikasının Leninist ilkelerinin" gerçek sınır çizgisi aksanlarının ne olduğunu ihtiyatlı bir şekilde belirtmedi ...
Ancak Sovyet halkının milletvekillerinin kanunlaşmasına geri dönelim. Ayrıca şunları da kaydetti:
SSCB ve Almanya'nın “çıkar alanları” nın ve diğer eylemlerin tanımlanması, yasal açıdan bakıldığında, bir dizi üçüncü ülkenin egemenliği ve bağımsızlığı ile çelişiyordu. [/ quote]
Özellikle de
[/ quote] ... Letonya, Litvanya ve Estonya ile Sovyet ilişkileri bir anlaşma sistemi tarafından düzenlendi. 1920 barış anlaşmalarına ve 1926-1933 arasında imzalanan saldırganlık anlaşmalarına göre, katılımcıları birbirlerinin egemenliğine ve toprak bütünlüğüne karşılıklı saygı gösterme sözü verdiler. Sovyetler Birliği'nin Polonya ve Finlandiya'ya benzer yükümlülükleri vardı. [/ Quote]
Görünen o ki, sadece SSCB (Almanya, görünüşe göre, bununla hiçbir ilgisi yoktu. - Auth.) Bu ülkelerin egemenliğini ve toprak bütünlüğünü ihlal etti! Ve bu “yeni düşünce” den, tanım gereği, Rusya Federasyonu'na ve BDT'nin Batı bölgesi ülkelerine karşı mali ve bölgesel iddialar sonuç veremez.
Mevcut düzenlemenin metnini bugün takip ediyoruz:
[alıntı] 6. Gizli protokoller konusunda Almanya ile müzakereler, Stalin ve Molotov tarafından gizlice Sovyet halkından, Bolşeviklerin Tüm Birlik Komünist Partisi Merkez Komitesinden ve tüm partiden, Yüksek Konseyden ve SSCB hükümetinden gerçekleştirildi. Bu nedenle, onları imzalama kararı özünde ve kişisel bir güç eylemiydi ve bu komplodan sorumlu olmayan Sovyet halkının iradesini hiçbir şekilde yansıtmadı. [/ Quote]
Kısacası, SSCB'nin batı ve doğu sınırlarındaki tanınmış (giderek gergin) askeri-politik durumun neden olduğu Berlin ile yapılan anlaşmalar, I. Stalin'in kişisel gücünün bir “ürünü”. Stanislavsky kesinlikle şunu söylerdi: "Buna inanmıyorum!" Halkların lideri, elbette, kişisel olarak çok karar verdi, ancak Molotov'un hiçbir şeye zorlanması gerekmiyordu. Uluslararası durumun kendisinin zorladığı gibi.
İlk olarak, 27 Ağustos 1939 İzvestia'da ve daha sonra 31 Ağustos ve 31 Ekim 1939'da SSCB Yüksek Sovyeti oturumlarında, SSCB'nin Almanya Dışişleri Komiseri V. Molotov ve Halk Savunma Komiseri K. Voroshilov neden Almanya ile anlaşma imzaladığını açıkladı saldırmazlık. SSCB'nin diğer askeri-politik önlemleri açıkça belirtildi ve bu materyaller tüm Sovyet ve birçok yabancı medyada yayınlandı.
1989'da neden Stalin, Molotov ve Voroshilov'a karşı bu kadar makul olmayan suçlamalara ihtiyaç duyuldu, bugün bile açıklamak kolay değil. Her şey Sovyet'i parçalamak “moda” ile ilgili miydi? Şüpheli, hatta çok.
Müzakereler ve müzakereciler
Ancak, Halk Vekilleri Kongresi'nin kararında, Mart-Ağustos 1939 arasında SSCB, Büyük Britanya ve Fransa arasında karşılıklı askeri yardım konusunda çok yoğun görüşmeler yapıldığı söylenmedi.
Sadece temsilcilerine gerçek anlamda hiçbir güç vermeyen Batılı "ortakların" hatası yüzünden başarısızlıkla sonuçlandılar. Birincisi, delegasyonlarının ilgili anlaşmayı imzalama hakları bile yoktu. İkincisi, Büyük Britanya ve Fransa hükümetleri, Polonya, Litvanya ve Romanya ile Sovyet birliklerinin Almanya ve Çekoslovakya'nın işgal ettiği bu ülkelerin sınırlarına geçişi konusunda anlaşmayı reddetti.
Bu arada, Moskova'daki bu müzakereler, Alman işgalinden kısa bir süre sonra askeri eylem olmadan (Mart 1939 ortası), sadece “Münih sonrası” Çekoslovakya'nın değil, aynı zamanda neredeyse tüm Litvanya Baltık kıyılarının da bağlantısıyla başladı.
Daha geniş bir bağlamda, aynı kongrenin kararına göre, SSCB'nin Almanya ile olan siyasi anlaşmaları, “Stalin ve çevresi tarafından (yani Almanya değil, sadece Sovyetler Birliği tarafından kullanıldı. - Yetkilendirme) ortaya çıkıyor. yasal yükümlülüklerini ihlal ederek diğer devletler üzerindeki baskı. ”
Ancak böyle bir pasajla, yeni ortaklarımız ve rakiplerimizle ilgili her şeyi daha fazla haklı çıkarabilirsiniz. Yukarıda belirtilen bir dizi Doğu Avrupa ülkesinin Rusya'ya karşı “ileriye dönük” bölgesel iddiaları da gerekçelendirilebilir. Ve aynı zamanda Rusya ve Belarus, Ukrayna ve Moldova'ya. “Kurbanların” resmi doğrudan bölgesel iddialarının, Amerikan ya da NATO olarak adlandırılanları aldıklarında ileri sürüleceğini düşünmek mantıklı mıdır?
Herhalde, Sovyet halkının milletvekillerinin aynı kongresinin kararına dayanan bölgesel iddiaları, örneğin Finlandiya ve Letonya'da Estonya ile birlikte revanşist grupları siyasi olarak “aktive edebilecek”. Gerçekten de, 1940'ların ortalarına kadar Karelya-Fin SSR'sinin (1956'dan beri Karelya Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti), Leningrad, Murmansk ve Pskov bölgelerini içeriyordu.
Bu arada, “kayıp bölgeler” haritaları bu ülkelerin müzelerinde ve şehirlerinde nadir değildir. Bu tür bir “kamusal” kartografi, 70'lerin başından beri Suomi'de başladı (haritaya bakın). Ve tüm bu bacchanalia, bildiğiniz gibi, Damansky Adası'ndan başladı.
1969'da bu adanın Sovyet sınır muhafızlarının kanıyla bolca sulandığını, PRC ile şiddetli bir çatışmada Ussuri Nehri üzerindeki adayı savunmayı başardığını hatırlayın. Ama ... zaten 1971'de gizlice yapıldı ve 1991'de resmi olarak Çin'e teslim edildi. Fakat 70'lerde bile, Moskova bu Finlandiya kartografisine cevap vermedi ... Tarihsel gerçek, aynı kongre yardımcısının şüpheli bir kararının (en azından objektif gözden geçirilmesine duyulan ihtiyaç) resmi olarak iptal edilmesinin günümüzden daha fazla olduğunu hatırlıyor.