Çok geçmeden, Yun Che sonunda biraz kendine geldi ve bedeninin her tarafında acı hissedebiliyordu. Feng Chihuo'yu öldürmek için oldukça fazla bir bedel ödemesi gerekmişti, bu beklediğinden çok daha fazlaydı. Kan damarlarının neredeyse yarısı kopmuştu, kaslarının yüzde yetmişi çeşitli seviyelerde zarar görmüştü ve iç organlarında çeşitli büyüklerde onlarca boşluk ortaya çıkmıştı. Eğer bu hasar sıradan bir kaynak uygulayıcısının beninde olsaydı, onlar çoktan ölmüş olurdu.
Acı dolu his Yun Che'ye ölmediğini söylüyordu, beden fonksiyonları da yavaşça yenilenmeye başlamıştı. Bedeninde yavaşça gezen kaynak enerjisini zar zor hissedebiliyordu.... Bu enerji kendisininkinden çok başkasının enerjisi gibiydi. Bu kaynak enerjisinin akışı nazik ve dikkatli bir şekildeydi, sanki yaralarını iyileştirmek istiyor ancak yanlışlıkla ona hasar vermekten korkuyor gibiydi. Dikkatli ve tereddütlü enerji hareketleri, bu kişinin daha önce birini iyileştirmek için kaynak enerjisi kullanmadığını kanıtlıyordu.
Kim olabilir...
Beni kim kurtardı...
O anda, bilincini kaybetmeden önce gördüğü manzara Yun Che'nin zihninde ortaya çıktı... O, bu dünyada olmaması gereken güzel ve saf bir yüzdü. Bilincini kaybetmeden önce sadece bir anlığına ona bakmış olsa da ruhunun derinliklerine uzun süre geçmeyen bir iz bırakmıştı. Kim görürse görsün, böyle bir güzelliği hayatı boyunca unutamazdı.
Bu bir rüya mı... yoksa bir resim mi? Hayır... dünyadaki en iyi ressam bile çizse böyle bir eşsiz güzelliği resmetmesi imkansız.
Güzel, rüya gibi yüz, Yun Che'nin yeni uyanan bilincinin kontrolsüzce puslu bir sarhoşluk hissetmesine neden olarak bedenindeki acıyı bile unutmasını sağladı. Ilık kaynak enerji akışı yavaşça kayboldu ve Yun Che'nin bilinci sessizleşti.
Çok geçmeden, Yun Che bir kez daha ayıldı ve hala nazik ve ılık kaynak enerjisini hissedebiliyordu. Durmaksızın bilinci açılıp kapanıyordu ve her seferde bu kaynak enerji akışını hissediyordu... ya da belki de bu kaynak enerji akışı her gelişinde bilinci kısa süreliğine açılıyordu.
En sonunda, Yun Che'nin el parmakları titredi, iradesinin altında inanılmayacak derecede ağır olan göz kapakları yavaşça açıldı.
Gözleri önündeki şey parlak ışık ve mavi gökyüzüydü. Yun Che'nin bedeni şaşırtıcı bir yenileme hızına sahipti. Gözlerini açar açmaz bedeninin ve uzuvlarının varlığını hissetti. Onlar çok ağır olsa da belirgin bir şekilde hareketlerini kontrol edebiliyordu. Orijinalde boş olan kaynak damarlarının içinde de biraz kaynak enerjisi toplanmıştı. Bu kaynak enerjisi beden fonksiyonlarının yenilenmesine yardım ediyordu, enerji sayesinde basit hareketleri yapabiliyordu... buna ayağa kalkmak da dahildi.
Yun Che yeri tuttu, dişlerini sıktı ve ayağa kalkmak için çabaladı...
"Ah, uyanmışsın!"
Kulaklarına bir kız sesi geldi, ses genç ve narindi, sanki bu dünyadan değilmişçesine uhreviydi. Bu sesi duyduğunda Yun Che'nin ruhunda kontrol edilemeyen bir ürperti ve çılgın bir tür bastırılamayan özlem ortaya çıktı... Bu sesin sahibini bilme, böyle saf, uhrevi bir sesi çıkaran kişinin nasıl bir kız olduğunu bilme özlemi.
Kafasını çevirerek yanında duran kıza baktı... O, peri aleminden gelen bir kız gibiydi. Yüzünü gördüğünde Yun Che'nin bilinci bir anlığına kapandı, gözleri önündeki görüntüye inanmaya cüret edemiyordu... çünkü böyle bir güzelliğin bu dünyada var olduğuna inanamıyordu. Yun Che hafızasını aradı ancak yine de bu şekildeki bir yüzü tarif edebilecek kelimeler bulamadı.
Kız, uçan bir Anka işlemeli lüks, kırmızı bir elbise giyiyordu. Bu, onun ilk kez anka cübbesi gördüğü zaman değildi ancak kızın giydiği cübbe kesinlikle Yun Che'nin daha önce gördüğünden çok daha göz kamaştırıcıydı. Kırmızı ve altın renkler fark etmeksizin parlakça parlıyorlardı, sanki dünyanın en pahalı materyallerinden yapılmışlardı. Ancak bu anka cübbesi, karlı, krem gibi cildi tarafından gölgede bırakılıyordu. Eğer bu abartılı elbise başka bir yerde olsaydı insanların afallamasına neden olurdu ancak Yun Che'nin dikkatini çekemiyordu. Onun gözleri, kızın yüzüne sabitlenmiştin, uzaklaşmaktan acizdi. Özellikle güzel gözleri... mavi dalgalar gibi gözüken gözleri, sanki içlerinde hayali, rüya gibi göz bebeklerini barındırıyor ve hayali, şiirsel, peri gibi bir rüya haline geliyordu.
(Ç.N: Yazar kızları tarif etmeye başlayınca çıldıran çevirmen yine aramızda...)
O, bilinci kapanmadan önce gördüğü peri idi... ve bu bir hayal ya da illüzyon değildi. İpeksi kirpikleri kıpırdarken sessizce orada duruyordu, dağlar ve nehirler kadar temiz, neşeli bir ifade barındıran gözlerinde tek bir kirlilik belirtisi bile bulunmuyordu. Ardından, biraz gergin bir şekilde Yun Che'ye baktı. Eteğinin köşesini, nazik rüzgâr kaldırdı, dünyadaki en güzel şiirin bile tarif edemeyeceği bir zarafet getirdi.
On beş, on altı yaşlarında gözüküyordu. Güzel, rüya gibi, ıslak gözleri gençti. Görünüş olarak Xia Qingyue ile kıyaslanamazdı ama narin ve mükemmel cilt bakımından Mavi Rüzgâr’ın bir numaralı güzelliği Xia Qingyue bile onun aşağısında kalıyordu. Yun Che'nin iki hayatı boyunca, karşılaştığı kadınlar arasında cilt bakımından sadece Jasmine onunla omuz omuza durabilirdi. Sanki cennet ona bir iyilik yapmış ve böyle peri gibi bir cilt bahşetmişti.
Eğer sıradan bir adam olsaydı, kalbinin kaybolacağına inanıyordu ama sıradan bir adam değildi. Tüm Kaynak Gökyüzü Kıtası’nda, sadece cildi ile bile kendisini unutmasına neden olacak başka birinin olması belki de imkansızdı. Bakışlarını aniden uzaklaştırdı, kalbi sakinleşirken kafasın hafifçe eğdi. Peri gibi yüze bir daha bakmak için kafasını kaldırdığında, o hala inanılmayacak derecede güzeldi ancak artık kendini kaybetmesine neden olmuyordu.
Kuru dudaklarını açtı, boğuk ve kaba bir sesle konuştu: "Beni kurtaran... sen... misin..."
"Um... Sanırım öyle." Kız çiçek gibi dudaklarını hafifçe kaldırdı ve konuşurken emin değil gibiydi. "Birini kurtarmayı ilk kez denedim bu yüzden doğru mu yaptım bilmiyorum. Birkaç gün oldu ve asil babama söyleyip söylemeyeceğimi bilemedim ama uyanman iyi oldu. Oh, doğru, adın ne? Hangi büyüğün korumasındasın? Mutlak Anka Uçurumu’ndan neden düştün?"
Kızın 'asil baba' sözü Yun Che'nin kalbinin şiddetle titremesine neden oldu.
Asil baba...
Son derece lüks anka cübbesi...
O beş on altı yaş..
Hayali olacak kadar güzel bir yüz...
O, Hua Minghai'nin bahsettiği Kaynak Gökyüzü Kıtası’nın bir numaralı güzelliği 'Prenses Kar' mı?
Orijinalde, Hua Minghai 'Prenses Kar' hakkında konuşurken abartılı bir şekilde konuştuğu için buna inanmamıştı. Ama önündeki kız gerçekten de yüzü nedeniyle 'Kaynak Gökyüzü’nün bir numaralı güzelliği ünvanına uygundu.
Ancak, o gerçekten İlahi Anka Tarikatı’nın en değerli incisi, tüm İlahi Anka İmparatorluğu’na cennet tarafından verilen bir lütuf olan Prenses Kar ise... neden buradaydı? 'birkaç gün' derken birkaç gündür bilincinin kapalı olduğundan mı bahsediyordu. Ve son 'birkaç gündür' hep burada mıydı?! Neler oluyor? Şu an içinde olduğu durum tam olarak ne?
Her türlü olasılık hızlıca zihninde parlarken Yun Che'nin düşünceleri döndü. Bedenini kaydırdı, içinde bir dehşet belirtisi bulunan candan bir ton ile konuştu: "Benim adım Feng Lingyun, on dokuzuncu büyüğün koruması altındayım. Tek başıma Anka Sıradağları’nda eğitim yapıyordum ve son derece korkutucu bir kaynak canavarı ile karşılaştım, ardından da Mutlak Anka Uçurumu’ndan atlamak zorunda kaldım... Prenses Kar'a hayatımı kurtardığı için şükranlarımı sunuyorum."
Kızın gözleri net ve sabahın erken saatleri gibi aydınlıktı. Bu güzel gözler ve hayatını kurtaran kız önünde yalan söylemek hiç şüphesiz devasa bir günahtı. Ama henüz ağır yaraları iyileşmediği için hayatını korumak için ne olursa olsun bunu yapması gerekiyordu. Kızın onu kurtarma ve tetikte olmama nedeninin kendisi ile aynı anka aurasına sahip olması olduğunu biliyordu.
"Ohhhh..." Prenses Kar masum bir şekilde narin kafasını eğdi. Ardından güzel kaşları büküldü, hafifçe gülmeye başladı. "Asil babamın söylediği gibi, benim kim olduğumu hemen tanıdın. Asil babam, tarikat içinde beni gören çok kişi olmasa bile, beni daha önce hiç görmemiş olsalar bile insanların anında beni tanıyacağını söylemişti."
Kız içtenlikle güldü, gülüşü sanki dünyadaki kötülüğü silen, bulutlar arasından gelen cennetsel bir müzik gibiydi. Yun Che ağzını açtı ve konuştu: "Ekselansları, dünyadaki en güzel kızdır, Prenses Kar'ı kim görürse görsün yanlış tahminde bulunmayacaktır... Burası, neresi? Ben... Ekselanslarının inzivaya çekili çalışmasını mı böldüm?"
"Burası Tüneyen Anka Ovası, çocukluğumdan beri kaldığım yer." Prenses Kar gelişigüzel bir şekilde cevaplarken tetikte değildi. Bunun nedeni belki Yun Che'nin anka soyuna sahip olması belki de herhangi bir günaha karışmamış, saf biri olmasıydı. "Asil babam son zamanlarda gerçekten meşgul ve başkaları tarafından zarar göreceğimden korkuyor, bu nedenle de burada Anka'nın Dünya Şiiri'ni çalışmama izin verdi. Ben ve asil babam hariç, genellikle buraya girmeye kimsenin izni olmaz, sen aslında ilksin, biliyor musun."
"… Ekselansları peki o zaman neden beni... Tarikat Liderine söylemediniz? Ekselansları benim... kötü bir insan olabileceğimden korkmuyor mu?" Yun Che göğsünü sıktı, yaralarının durumunu kontrol etti.
"Asil babama söylemeyi düşündüm." Kız beyaz, zarif, yeşim gibi burnunu kaldırdı. "Ama asil babama söyleseydim kesinlikle seni öldürürdü. Çok yüksekten düştün ve zaten bu kadar ağır yaralanmışsın. Eğer asil babam tarafından öldürülürsen bu çok acıklı olur ve Küçük Beyaz üzülür. Kötü bir kişi mi?.. Sen de benim gibi Anka soyundan gelen birisin, nasıl kötü biri olabilirsin? Ayrıca, Küçük Beyaz çok güzel ve uysal, onun sahibi asla kötü biri olamaz."
Yun Che'yi kurtaran şey sadece onun kaynak enerjisi değil aynı zamanda yumuşak kalbiydi ---- Onun bölgesine girmek için böyle ani bir yöntem kullansa da... Bir dakika... Küçük Beyaz mı? Bu da ne demek?
Kulaklarına biraz zayıf olsa da çınlayan bir kuş haykırışı geldi. Bu ses Prenses Kar'ın usulca 'ah' sesi çıkarmasına ve ardından, bir peri gibi, uzaktaki görkemli, kar beyazı silüete doğru esnek bir şekilde koşmasına neden oldu. "Küçük Beyaz, yaraların hala iyi olmadı, hareket etmemelisin, aksi halde, itaatkar olmayacaksın... sahibinin uyandığını görsen bile aceleci davranmamalısın."
(Ç.N: Kız çok tatlı değil mi len )
Yun Che'den otuz metre uzakta, yerde Kar Ankası Canavarı bulunuyordu. Kanatları gözler önüne serilmişti ve kan lekeleri tamamen temizlenmişti, tek bir kan belirtisi bile kalmamıştı. Prenses Kar onun yanında durdu ve küçük, kar beyazı ellerini kullanarak onun yumuşak, buz soğuğu karlı tüylerini yavaşça okşadı. Telaşlı hali sakinleşirken kanatlarını dikkatli bir şekilde çekti.
Yun Che şok oldu... O Kar Ankası idi! O iyiydi! Bu kadar yüksekten düşmeye bedeni zar zor dayanmıştı ama Kar Ankası havadayken çoktan bilincini kaybetmişti, herhangi bir savunma yeteneği kullanması ya da uçuşa geçmesi imkansızdı. O kadar yüksek bir yerden keskin bir şekilde düşmesi bedeninin ve kemiklerinin ezilmesine neden olmalıydı. Nasıl olur da yaraları Yun Che'den daha hafif olabilirdi?
Bu kız, düşmeden önce Kar Ankası’nı kurtarmış olabilir miydi?
O zaman, 'Beyaz' diye bahsettiği şey... Kar Ankası Küçük Chan idi!
-----------ÇEVİRMEN NOTU------------
Bu devirde böyle kız mı bulunur len. Saldır Yun Che oapıfsjaosıfhjas
Yun Che neler yapacak? Prenses Kar'ın ismi ne? Ne kadar güçlü? Yun Che ile aralarında ne geçecek? Kar Ankası neler yapacak? Anka Tarikatı üyeleri bir harekette bulunacak mı? Merak mı ediyorsunuz? O zaman... Bekleyin, okuyun ve öğrenin.