Afganistan'dan ayrılmalısın, ama nasıl?
Sosyalist Parti tarafından kabul edilen program çok açık: Fransız askerlerinin Afganistan'da yapacak başka bir şeyleri yok. Ancak, hükümetin Taliban'ı Kabil'den kovmasına ve Bin Ladin'i nötralize etmesine izin veren müdahaleyi destekleyen Fransa, tek taraflı geri çekilme ile sınırlı kalamıyor. Paris’te Afgan tiyatrosunda yer alan ve birçoğunun bugün sona ermek istediği tüm katılımcılar için bir konferans düzenlenmesi, çıkmazın kırılmasını mümkün kılacaktır. Bu, cumhurbaşkanının 2012 yılında seçilmesini başarması halinde sol güçlerin ilk uluslararası girişimi olabilir.
Ana oyuncuları (“demokratik kamp”, Taliban ve Pakistan) tanımlamak oldukça kolay olsa da, hepsinin görünüşe göre farklı hedefleri var. Cumhurbaşkanı Karzai iktidarda kalmak istiyor, ancak mevcut Taliban karşıtı koalisyon ülkenin geleceğini belirleme hakkını elinde bulundurmaya çalışıyor. İslam devleti kavramı ve yabancı kuvvetlerin varlığının reddedilmesiyle birleşmiş olan Taliban, Afgan denkleminde bilinmeyenlerin başında geliyor. Pakistan ise tek bir fikre takıntılı: sınırların savunması.
İkincil oyuncular arasında birlik de görünmez. Hindistan, radikal Müslüman grupların terör saldırılarından korkuyor ve Pakistan’a Kabil aracılığıyla düzenli olarak baskı yapmaya çalışıyor. Çoğunlukla Şii bir devlet olan İran, büyük geçmişiyle tutarlı bir tanıma ve rol almaya çalışıyor: Irak'ta ve Afgan Hazaralar'daki faaliyetlerini yoğunlaştırarak (aynı zamanda Şiiler), etki alanını genişletmek istiyor. Petrol kontrolünü elinde tutan Suudi Arabistan, Kabil'de Taliban rejiminin kurulması kayda değer bir avantaj getirecekti: Bu, İran'ın Sünni'nin Wahhabi radikalleriyle çevrelenme sürecini ilerletirdi.
Büyük güçlere gelince, Birleşik Devletler sadece popüler olmayan, pahalı ve umutsuz hale gelen bir savaşa son vermek istiyor. Öte yandan, Çin’in kendi emperyalist çıkarlarını sürdürme olasılığı daha yüksektir: Afganistan’ın komşu Pakistan hakkında söylenmeyeceği açıkçası çok az endişesi var. Son olarak, Rusya açısından, İslami mesele, hem Kafkasya'daki durumdan hem de BDT'deki Müslüman cumhuriyetlerdeki olaylardan dolayı kritik öneme sahip.
Başka bir deyişle, herkesin kendi çıkarları vardır, ancak bu, Paris'teki konferansın başarısı için bir şans verecek karşılıklı imtiyazların sınırlarını belirleyemediğimiz anlamına gelmez. Buradaki en önemli şey, Kabil'deki herhangi bir kombinasyonun başarısızlığa mahkum olduğu bir antlaşma olmadan Pakistan’ın istikrara kavuşmasıdır. Taahhüdü, sınırların dokunulmazlığının tanınması ve güvence altına alınması, Hindistan ile bir saldırganlık anlaşması müzakere sürecine katılımın yanı sıra Taliban'a verilen tüm desteğin sona ermesidir. Afganistan ile ilgili olarak, anlaşmanın kilit noktaları aşağıdaki gibi olabilir: Taliban’ın mevcut Afganistan Anayasasına, ülkenin idari ademi merkeziyetine (federal bir sisteme geçişe kadar) ve elbette modern devlet sınırlarının evrensel olarak kabul edilmesine rıza gösterme izni Ek olarak, başarının ön şartı, omuzları anlaşmalara uyumu kontrol eden BM gözlem kuvvetleri topraklarında uzun vadeli bir varlık olacaktır.
- Orijinal Kaynak:
- http://inosmi.ru
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter