Yağmur taneleri öfkeyle camlara vururken, rüzgarın uluması evin duvarlarını sarsıyordu. Karanlığın içinde iki gölge, ıslak ve çamurlu yollarda koşuşturuyordu. Arkalarında, polis sirenlerinin uğultusu gitgide yaklaşıyordu. Umutsuzluk ve korku, her adımda daha da derinleşiyordu.
Sonunda, fırtınanın şiddetinden korunmak için ıssız bir çiftlik evine sığındılar. Kapıyı zorla açtıklarında, içeriye soğuk ve nemli bir hava doldu. Evin içi karanlıktı ve sessizdi. Yağmurdan sırılsıklam olan kardeşler, titreyen elleriyle ışığı açtılar. Karşılarında, yaşlı bir çiftin onları soğuk bakışlarla izlediğini gördüler.
Bir an tereddüt ettiler, ama geri dönmek için artık çok geçti. Evin sahibi gibi davranan adam, sert bir sesle “Oraya gidin!” diye emretti. Kardeşler, şaşkınlık ve korku içinde, adamın işaret ettiği karanlık odaya doğru ilerlediler.
Oda, zindanı andırıyordu. Duvarlar çıplaktı ve havada küf kokusu vardı. Tozlu mobilyalar ve eski resimler, gizemli bir atmosfer yaratıyordu. Kardeşler, elleri ve ayakları bağlı bir şekilde, karanlığın içinde yapayalnız kaldılar.
Zaman geçtikçe, evin her köşesi gizemli bir hava ile dolmaya başladı. Duvarlardaki resimler sanki onları izliyormuş gibiydi. Tozlu mobilyaların arasında saklanmış karanlık sırlar fısıldıyor gibiydi. Kardeşler, bu ürkütücü evde ne olduğunu ve kendilerini neyin beklediğini bilmiyorlardı.