DR. Jaclyn Albin, George Washington Üniversitesi Tıp ve Sağlık Bilimleri Okulu’nda öğrenciyken beslenme biyokimyası hakkında öğrendiğini hâlâ hatırlıyor. Ancak 2009’da mezun olduğu zaman, beslenmenin hastalık durumları ve hasta bakımıyla ilgisi henüz ele alınmamıştı.
Şu anda Teksas’ta bir dahiliyeci ve çocuk doktoru olan Albin, “Tarihsel olarak, beslenme eğitimi çoğunlukla besin odaklı içerikle biyokimya, patoloji ve fizyolojiye dayanmaktadır” diyor. “Örneğin, C vitamini ve vücuttaki çeşitli yolları nasıl etkilediğinin yanı sıra eksikliğin nasıl görünebileceğini öğreneceğiz. Bunlar önemlidir, ancak öğrenciler daha sonra bunu hasta bakımıyla ilişkilendirmekte zorlanırlar. Besinlere aşırı odaklı eğitimi, bir hastanın yiyeceklerle ilgili sahip olabileceği gerçek hayattaki sorulara çevirmek zordur.”
Bu, Los Angeles’ta bir ürolog olan Dr. Milan Shah’ın 2013’te mezun olduğu Pennsylvania Üniversitesi’nde yaşadığı deneyime benziyor. Tıp eğitiminin fizyoloji ve farmakoloji açısından mükemmel olduğunu, ancak beslenme eğitiminin en iyi ihtimalle giriş niteliğinde olduğunu söylüyor.
“Bu bir endişe kaynağı, çünkü doktorlar için beslenme eğitimi son derece önemli ama fena halde hafife alınıyor” diyor. Örneğin, kendi uzmanlık alanında, ürolojik sağlıkta beslenme önemli bir rol oynayabilir, bu nedenle konuyu kendi başına araştırmak için önemli bir zaman harcadı, böylece hastalarıyla beslenmeyi tartışabiliyor. Ancak başından beri daha kapsamlı bir yaklaşıma sahip olmayı isterdi.
“Beslenme, yalnızca geleceğin hekimlerini eğitmekle kalmayacak, aynı zamanda daha fazla araştırmaya yol açacak olan anatomi, fizyoloji ve farmakoloji çalışmalarına tamamen entegre edilmelidir” diyor. En çok da hastaların tedavisini etkileyecek” dedi.
Bu tür anekdotlar doktorlar arasında, hatta yeni mezun olanlar arasında bile yaygındır. Beslenme eğitimi okula göre değişmekle birlikte, ABD ve Birleşik Krallık’taki tıp fakültelerine ilişkin 2021 araştırması İnsan Beslenmesi ve Diyetetik Dergisi, çoğu öğrencinin tüm bir tıp programı boyunca ortalama 11 saatlik beslenme eğitimi aldığını buldu. Bu eğitimin bir kısmı genellikle öğrenciler tarafından yürütülür ve aşçılık derslerini içerebilir.
On yıllardır dikkatler bu eksiklik üzerinde toplanmıştır. 1985’te Ulusal Bilimler Akademisi tıp fakültelerinde en az 25 saatlik beslenme eğitimi tavsiye etti, ancak 2010’da ABD tıp fakültelerinde yapılan bir araştırma, programların yalnızca %27’sinin bu tavsiyeyi karşıladığını ortaya koydu. Albin, her zaman suçlunun ilgi eksikliği olmadığını belirtiyor.
“Geçtiğimiz yirmi ila otuz yılda, tutkulu beslenme uzmanları, beslenme eğitimini ilerletmek için bir dizi strateji denediler ve pek başarılı olamadılar” diyor. “Bu büyük ölçüde finansman eksikliği, geniş destek ve ne kadar önemli olduğu konusunda anlaşmaya varılmasından kaynaklanıyor. Uzmanlar, bu hayati konuya daha fazla dikkat edilmesi için feryatlar yayınladılar, ancak yakın zamana kadar bir ivme görmedik.”
Gelecek vaat eden adımlar
Araştırmalar, birçok tıp fakültesinde beslenme eğitiminin kapsam ve süre bakımından sınırlı olduğunu gösterse de, tutumların – ve bazı durumlarda müfredatın – değişebileceğine dair göstergeler vardır.
Örneğin, Albin, UT Southwestern Tıp Merkezi’nin, öğrencilere ve pratisyen hekimlere beslenme hakkında bilgi edinmeleri ve bu eğitimi hasta senaryolarına nasıl uygulayacaklarını anlamaları için çevrimiçi modüller sunan mutfak tıbbı programının direktörüdür. Doktorlar, hastaların gıdaları takviyeler yerine veya bunlara ek olarak bir besin kaynağı olarak nasıl kullanabileceklerini ve yemek pişirmede gıda alerjilerini nasıl gidereceklerini öğrenebilirler. Albin, mezun olduğu George Washington Üniversitesi de dahil olmak üzere, genel olarak mutfak tıbbının bir dizi önde gelen okulda popüler bir seçmeli ders olarak ilgi uyandırdığını ekliyor. Albin, “Bir eğitim mutfağında deneyimsel öğrenme, yalnızca beslenme bilgisi oluşturmakla kalmaz, aynı zamanda hastalarla yiyecekleri tartışmanın bir yolunu da sağlar” diyor.
New York’ta Stony Brook Ailesi ve Önleyici Tıp’ta aile hekimliği hekimi olan Dr. Raja Jaber, beslenmeyi daha geniş bir bağlamda incelemenin ileriye dönük bir başka umut verici adım olduğunu söylüyor. En önemlisi, yaşam tarzı tıbbının tıp eğitimi derslerinde ilgi görmeye başladığının altını çiziyor. Böyle bir yaklaşım, beslenmeyi sağlıklı yaşamın stres azaltma, sosyal destek ve fiziksel aktivite gibi diğer bileşenleriyle harmanlar. Bu, doktorların nasıl eğitildiğine ilişkin daha büyük bir pivotun parçası. Jaber, bunun ortaya çıkması zaman alıyor, ancak hastalar için ve hekimlerin kendi sağlıklarını nasıl önemsedikleri konusunda anlamlı sonuçlara sahip olabileceğini, potansiyel olarak tükenmişliği azaltabileceğini ve doktorların sağlıklı alışkanlıkları modellemesine yardımcı olabileceğini söylüyor.
“Tıp fakültelerimizdeki beslenme eğitiminin mevcut durumu üzücü” diye ekliyor. “Bu, farmakoloji ve cerrahiye dayalı bir tedavi modeli mirasının bir parçası. Ancak, yaşam tarzı değişikliklerinin kronik hastalıkların önlenmesi üzerindeki etkisini gösteren birçok çalışma nedeniyle, önleme ve yaşam tarzına yapılan vurgu ivme kazanıyor.” Ancak Jaber, bilim ve uygulamaları arasında her zaman bir gecikme olduğunu belirtiyor.
Bu gecikmeyi kısaltmaya yönelik olası bir adım, yasama eylemi ve hükümetin yanı sıra tıp eğitimi liderlerinin daha fazla ilgisi olabilir. Mayıs 2022’de Kongre Üyesi James McGovern (D-MA) ve Dr. Michael C. Burgess (R-TX) tarafından yazılan iki partili bir karar ABD Temsilciler Meclisi’nden geçti. Tıpta beslenme eğitimine öncelik verme ve ilerletme ihtiyacını vurgular. Kararın kabul edilmesinden önce McGovern, Meclis katında “diyet ve sağlık arasındaki ilişkileri görmezden gelmeye devam edemeyiz” dedi.
Eylül 2022’de Beyaz Saray Açlık, Beslenme ve Sağlık Konferansı, gıdayla ilgili hastalıkları ve eşitsizlikleri ele almak için neyin gerekli olduğuna odaklandı. Temel direklerinden biri, sağlık sisteminin bu çabada önemli bir rol oynaması gerektiğine dikkat çekerek, hastalıkların önlenmesi ve yönetimi de dahil olmak üzere genel sağlıkta beslenme ve gıda güvenliğinin rolüne öncelik vermektir.
Daha yakın zamanlarda, Mart ayı başlarında, tıp eğitimi ve uygulamasının yönetim organlarındaki liderler, Albin’in söylediğine göre tıp kurulu ve akreditasyon gruplarının konuyu ilk kez resmi olarak tartıştığı Chicago’daki bir zirvede toplandı. “Tıp eğitimi sürecindeki sorunlar, engeller ve beslenmede temel yeterlilikleri geliştirme ihtiyacı üzerine mutabakat korosunu duymak kulaklarıma müzik gibi geldi” diyor.
Gelecekteki tıp öğrencileri bu değişikliklerden faydalanabilirken, bazı doktorlar kendi kendilerini eğitmede daha aktif rol alıyorlar. Örneğin Dr. Lauren Lemieux, 2015 yılında University of California-Irvine’den mezun olmadan önce vitamin eksiklikleri üzerine yalnızca bir ders verdiğini hatırlıyor. Ancak ömür boyu süren beslenme tutkusu ve bunun sağlık üzerindeki etkisi, onu UCLA’da klinik beslenme alanında ihtisas yapmaya yöneltti. Dahiliye ve obezite tıbbı sertifikalarına ek olarak, artık doktor beslenme uzmanı olarak kurul sertifikasına sahiptir. Beslenmeye odaklanmak için zaman ve çaba harcamaktan mutlu olsa da, konunun tıp fakültesi müfredatının bir parçası olmasının ideal olacağını kabul ediyor.
“Ne yazık ki, çoğu doktor tıp eğitimi sırasında ve sonrasında beslenme konusunda çok az eğitim aldığından, hastalarına kanıta dayalı beslenme önerileri sunmaya kendilerini hazırlıksız buluyorlar” diyor. “Öğrencilerin erken dönemde beslenmeyle tanışması ve beslenme danışmanlığı ile ilgili pratik, klinik olarak uygulanabilir beceriler öğretebilecek uzmanlardan eğitim alması harika olurdu.”
Devamını oku: Pandemi Sonrası Bakıcılara Bakmak
Ne kadar eğitim gerekli?
Kronik hastalıkları önlemek ve birçok tedavi rejimini iyileştirmek için beslenmenin önemi nedeniyle, gıda seçimlerinin sağlığı nasıl etkilediğini anlamak çok önemlidir. Bununla birlikte, doktorların gerçekten kapsamlı bir eğitime ihtiyaç duyup duymadıkları konusunda önemli bir soru beliriyor: Kayıtlı diyetisyenlerin (RD’ler) öğrenmek için en az dört yıl harcadıkları bir konuda doktorların uzmanlaşmasını beklemek ne kadar gerçekçi?
Hastalarla yapılan görüşmeler zaten zaman kısıtlamaları gibi faktörlerle sınırlıdır ve anlamlı beslenme değişiklikleri için gerekli olan kapsamlı ve kişiselleştirilmiş önerilerin eklenmesi nadiren birkaç dakikaya sığdırılabilir. Artı, beslenmeyi doktorlarıyla tartışan hastaların bile çok çeşitli hizmetlerden yararlanmak için genellikle bir RD ile görüşmeleri gerekecektir.
RD’ler, yemek planlarını düzenlemeye ek olarak, yiyecek seçimleriyle ilgili kültürel faktörlerle ilgili içgörüler sağlar ve yeme bozukluğu veya başka bir özel durumla uğraşanlar için beslenme tavsiyesi verebilir. Klinikte kayıtlı kıdemli bir diyetisyen olan Dana Hunnes, “Tıbbi beslenme tedavisi sağlıyoruz, hastalara ve doktorlara danışmanlık yapıyoruz, evde sağlık hizmetleri kuruluşlarıyla çalışıyoruz, hastalar için özel formüllerin onaylanması konusunda sigortayla çalışıyoruz ve gıda güvenliği hakkında konuşuyoruz” diyor. UCLA Tıp Merkezi. “Biz sadece hastane mutfağında yiyecek toplamıyoruz; beslenmeyle ilgili her şeyde uzmanız.”
Bir cerrah, bir gastrointestinal prosedürden sonra iyileşen ve IV yoluyla beslenmeye ihtiyacı olan bir hasta için protein gereksinimleri hakkında ayrıntılı bilgiye sahip olmalı mı? Hastası Müslüman olan ve helal uygulamaları takip eden, ancak tansiyonu ve yüksek kolesterolü düşürmek için yeni bir beslenme planına ihtiyacı olan bir dahiliye hekimine ne dersiniz? Ayrıca, belirli gıdaların ilaçlarla nasıl olumsuz etkileştiği, potansiyel olarak bir ilacın olması gerektiği gibi çalışmasını engellediği veya yan etkileri kötüleştirdiği konusunda karmaşıklık vardır.
Hunnes, bunların hepsinin RD’lerin kapsamlı bir şekilde kapsadığı konular olduğunu söylüyor. Tıp eğitiminin, bakımın çok önemli bir parçası olsalar bile, bu hususlara derinlemesine dalmasını beklemek gerçekçi olmayabilir. Bu, beslenmeye dayalı tüm kararları klinik beslenme uzmanlarına yüklemek anlamına gelmez, ancak hastalara bir sağlık ekibi içindeki konuyla ilgili herhangi bir bilgi eksikliğini telafi etmek için daha geniş bir içgörü yelpazesi sunabilir.
Devamını oku: Ağırlık Önyargısı Sağlık Hizmetlerinde Bir Sorundur. İşte Doktorların Yapabilecekleri
denge bulmak
Beslenmenin tıbba katkısının derinliği ve genişliği göz önüne alındığında, doktor eğitimindeki artış birçok hasta görüşmesi için avantajlı olabilir, ancak bu eğitimin belki de en yararlı yönü beslenmenin öneminin tanınması ve bunun RD’lerle artan işbirliğini nasıl içerebileceği olacaktır. diğer beslenme uzmanları.
Bir grup birinci basamak doktoru olan Manhattan Medical Offices’in tıbbi direktörü Dr. Denise Pate, “Doktorların yıllık muayeneyi tamamlamak için yalnızca 20 dakikaları varsa, beslenme konusu genellikle ertelenir” diyor. “Multidisipliner işbirliğinin çok önemli olduğuna inanıyorum. Hekimler beslenme bilgisinin değeri konusunda bilinçlendirilmeli ve eğitimli bir diyetisyenle çalışmak esastır.”
Sonuç olarak, çoğu tıp eğitimi programında kapsamlı bir şekilde ele alınmayan sağlıklı yaşam tarzı alışkanlıklarının birçok yönü vardır. Örneğin, doktorlar her hastanın zindelik düzeyine dayalı olarak belirli bir egzersiz rejimi reçete etme konusunda gerçekten ne kadar şey öğreniyor veya meditasyonla elde edilen sinir sistemi iyileştirmelerini araştırıyor? Pate, birçok yönden beslenmenin de bu kategoriye girdiğini söylüyor.
Tıpta pek çok şeyde olduğu gibi, çözüm muhtemelen tıp fakültesi müfredatlarına daha fazla beslenme eklemek ve doktorlar ile beslenme, bütünleyici terapiler ve yaşam tarzı tıbbında uzmanlaşmış kişiler arasında daha işbirlikçi ilişkiler geliştirmek de dahil olmak üzere çeşitli stratejileri bir araya getirmekten geçiyor.
“Doktorları diyetisyen yapmaya çalışmadığımıza dikkat etmek önemlidir, bunun yerine bu konuyu ihmal etmemizin zarar verdiğini ve kalitesiz gıda gibi birçok hastalığın altında yatan temel nedenlerin çok zayıf bir şekilde anlaşılmasına yol açtığını anlamak önemlidir. Albin diyor. “Bunu aşmalı ve gelecek nesli gıdaları ilaç olarak reçete etmeye hazırlamalıyız.”
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gerekenler
Kaynak : https://time.com/6282404/nutrition-education-doctors/”>Source link