İyi günler,
Yazımı okuduğunuz için şimdiden teşekkür ederim. Konuşacak ve göğsümden ayrılacak çok şeyim var. Lütfen kendimi komployu düşünecek bir şey olarak görmeme izin vermeme izin ver ama konuşmam gereken bir şey var ama bir hikaye ile Bizzare ve pek olası değil nereye döneceğimizi hissediyorum. Gerçekten acı veriyor ve deneyimlerimi anlayabiliyor ve zihnimi bir şeyleri anlayabilen ve çıkarabilen biriyle iletişime geçmeye çalışıyorum. Yürekten inanıyorum ki benzer deneyimleri paylaşan başkaları da var ve orada olduğunuzu biliyorum.
Çok uzun zamandır söylediklerime inanmak ve kabul etmekle çatıştım. 5 yaşında, en eski hatıralarım Pazar okulundan döndüğümde oldu. Amcamdan daima tanrı hakkındaki soruları sorardım? Çünkü hadi !! Çok genç ve meraklısın ve ilk öğrendiğin şey gökyüzündeki bir adam! Bu derslerin etkisi beni sonsuza dek şüpheci kıldı ve ben de düşünmeye eğilimliydim. Örneğin, son evraklarımı almak için kovulduğum işime girmem ve bütün gece oynayabileceğim bir milyon senaryo düşünmem gerekiyordu. Sadece bir çek kapmak için merdivenlerden yukarı yürümek.
"Günahların en kötüsü olsa bile, İsa sizi daima kurtaracak. Eğer ona boyun eğip Kurtarıcınız ve tövbenizi istemeniz halinde, daima kurtulacaksınız." Ben buna karşılık dedim .. "Peki kötü adamlar İsa'ya inanırsa günahlarını ödemeyecekler mi?" Hafıza burada aklımda başlıyor çünkü gerçekten sorduğumu hatırlamıyorum.
Biz arabada sadece onlar vardı ve o sakince çeker ve arka kapıyı açar. O benim emniyet kemeri çözer ve ben ona bakan ben bacaklarımı çeker ve bacaklarım arabanın kapısını dışarı asılı. Dizlerime dokunduğunu hatırlıyorum çünkü şortum vardı ve benimle bir anım vardı. O bana söyledi.
"Tanrı bu soruyu onaylamadı ve siz sadece günah işlediniz. Birlikte dua edip Tanrı'dan af dilemeyi isteyeceğiz." bir dua ettik ve beni eve götürdü.
13 yaşına kadar ileri gidiyorum. Kanada'nın doğu kıyısındaki küçük bir kasabada yerel şerit alışveriş merkezimizde bir arkadaşımla bir arcade bırakıyordum. Her zaman yaptığımız gibi bir pretzel standında durduk ve 5 metre uzakta bir destek ışını ve üzerine yaslanan bu adamdı. Temiz kesim, düğme ve kafasına bir kağıt yığını ve maske tutarak slacks. (etraftaki ip gibi ama yüz ifadesi gibi). Bakıp durmayacağımız zaman utanmış ve yorgun görünüyordu ama sonunda onun yönünde yürümeye başladığımızda heyecanla değişti.
"Siz bir dakikanız var !?"
Biz bu adam dinlemek için başka seçeneğim yoktu gibi birbirinden biraz ürkütücü baktı. Hayatımın önümüzdeki 5 dakikasında bu kadar çok başardığım adamdan asla unutmayacağım.
"Peki siz internet hakkında ne düşünüyorsunuz?"
(biz bile ilgi yoktu bir sohbet odası yanında kullanmak vermedi, biz nintendo oynadı)
Ben: "oldukça havalı"
"Hahaha evlat, hayat boyu aracını soğutmaktan daha fazlası ve kendini başkası yapmadan önce çabucak eğitmelisin. Okula gitmeyi sever misin?"
Ben: pek değil
"Evet, ben de senin gibi bir seçenek verilecek kadar şanslı değildim. Biliyorsun ebeveynlerin, liderler ve öğretmenler seni yıkacaklar. Bu topluma düşme ve söylediğim gibi yapma ve internete güvenme. kapalı kalması söylenecek ve bu yanlış ama geleceğine inan bana hayatının çoğu günlük sorularına cevap verecektir. Haha çocuk ben bir gün otomobili tamir edeceksin! "
… sadece kendi fren balatalarımı öğrendim ve tamir ettim ve lastiklerimi geçen yıl birkaç youtube videosuyla döndürdüm …
"Ama, nüfustan korkmak ve istihbarat toplamak Yeni Dünya emriyle fethedileceğinden yorgun ol"
Adam bana üzerinde ne yazdığını idk ile bir parça katı kağıt eller. Hatta ne üzerinde olduğunu hatırlamıyorum çünkü biz eve kadar bu "manyak" hakkında gülüyor dışarı aracılığıyla.
17 yaşında lisenin sonuna yaklaşan ailem ayrıldı. Kardeşlerim ve ben sürüklendik. Çalışmam gerek Okuldan ayrılıyorum. Ben iş için internete döndüğümde ben engelli annem küçük bir daire ve 2 çocuk için ödeme yardımcı yiyecek torbalama düşünüyorum. 5 yıl sonra eğitimsiz orta sınıf gelir elde ediyorum ve tüm yaşam temelleri hakkında geniş bir bilgi birikimine sahibim. (yatırımlar, vergiler, nasıl alışveriş yapılır vb.)
"Tanrı dünyayı avucunun içinde ve siz de öyle." adamın bana söylediği son şeydi ve bu zamana kadar tam anlamıyla çılgınca geliyordu. Şimdi çılgın hissediyorum.