1824 Barrackpore isyanı - Barrackpore mutiny of 1824
|1824 Barrackpore isyanı|
|Bölüm Birinci İngiliz-Burma Savaşı|


Ordusu üniforması içinde Bengal Yerli Piyade erken on dokuzuncu yüzyılın bir Subadar
(yayınlanan geç Chater Paul CHATER orijinal tabloları gelen Hint Ordusu Askerleri & Üniformalar An Assemblage )
|Suçlular|
|Hint asi sepoys arasında Bengal Yerli Piyade|
|Komutanlar ve liderler|


Başkomutan, Hindistan Sir Edward Paget
|Bindee (Binda) Tiwary|
|İlgili birimler|


Hint sepoyları
|Kayıplar ve kayıplar|
|2 dost ateşinde öldürüldü||
12'si asılmış


180 sepoy çatışma sırasında öldürüldü.


Barrackpore isyan bir edildi yükselen yerli Kızılderili sepoys onların İngiliz subaylarına karşı {baba Binda} Barrackpore İngiliz zaman olayın yaşandığı Kasım 1824 yılında Doğu Hindistan Şirketi mücadele oldu İlk İngiliz-Burma Savaşı öncülüğünde (1824-1826) genel vali Hindistan arasında William Amherst, 1 Earl Amherst .
Ayaklanmanın kökleri, İngilizlerin Hint kültürel duygularına karşı duyarsızlığına, ihmal ve yetersiz tedarik düzenlemelerine dayanıyordu; bu , Mathura'dan Barrackpore'a uzun bir yürüyüşün ardından Bengal Yerli Piyadelerinin çeşitli alaylarının sepoyları arasında artan kızgınlığa neden oldu . Kişisel eşyalar için ulaşım eksikliği ve deniz yoluyla taşınmayla ilgili kültürel endişeler tutuklanmaya neden oldu ve 47. Yerli Piyade'den birlikler geçit törenine çıktığında, birlikler şikayetleri giderilmedikçe Chittagong'a doğru yürümeyi reddettiler. Anlaşmazlığı çözme girişimleri başarısız oldu ve muhalefet 26. ve 62. Alay unsurlarına yayıldı. Komutan Baş, Hindistan , General Sir Edward Paget , tazminat taleplerini düşünmeden önce yaptığı silah bırakma asker emretti. Sepoylar reddettiğinde, kampları 26. ve 62. Alaylardan sadık askerler ve iki İngiliz alayıyla çevriliydi. Son bir ültimatomdan sonra, kamp topçu ve piyade ile saldırıya uğradı ve birkaç sivil seyirci gibi yaklaşık 180 sepoy öldürüldü.
Sonrasında, bazı isyancılar asıldı ve diğerleri uzun süreler cezalandırıldı. 47. Alay dağıtıldı ve Hintli subayları görevden alınırken, Avrupalı subayları başka alaylara transfer edildi. Olay, medyada büyük ölçüde bastırıldı, halka sadece sınırlı bilgi verildi, ancak Doğu Hindistan Şirketi hükümetine sepoyların şikayetleriyle başa çıkmadaki sertliği nedeniyle Parlamento eleştirisi yapıldı.
Arka fon
Başlangıç
İlk İngiliz-Burma Savaşı sırasında ekim 1824, 26, 47 ve 62. Alaylar Bengal Yerli Piyade 500 mil (800 km) yürüyüşe emredildi Barrackpore , askeri karargâh yakın Bengal'de Kalküta için, Chittagong için hazırlık Burma topraklarına giriyor. Alaylar Mathura'dan Barrackpore'a yaklaşık 1.000 mil (1.600 km) yürüdüler ve bu sefer bilinmeyen bir düşman olan Birmanya'ya karşı başka bir uzun yürüyüşe çıkmak konusunda isteksizlerdi. Özellikle de Burma zaferinden sonra onların moral etkileyen Hint sepoys arasında büyülü Burma yiğitliği yayılma Dedikodular, Ramu'ya . Dahası, bu üç alay çoğunlukla kala pani tabusu nedeniyle denizi geçme konusunda çekinceleri olan yüksek kastlı Hindulardan oluşuyordu .
Acil nedenler
Korku ve yorgunluğun yanı sıra sepoyları en çok üzen şey, at arabası yokluğuydu. Her yüksek sınıf askeri, kendi yatak takımlarını da içeren bir pakete sarılmış kendi pirinç pişirme kaplarını kullandı. Askerler, ağırlıklarından dolayı sırt çantaları , tüfekleri ve cephanelerinin yanı sıra askerler tarafından taşınamıyordu. O zamanlar, öküzler genellikle demetleri taşıyan arabaları çekmek için kullanılırdı. Chittagong'a yürüyüş için hiçbir boğa bulunamadı, çünkü mevcut hayvanların neredeyse tamamı denizden taşınan Rangoon'a sefer için satın alınmıştı. Mevcut olan birkaç öküz, düşük kalitedeydi ve satın alma maliyetini karşılamak için hükümetin boğaları sağlamasını veya onlara çift batta (düşman topraklarındayken ödenen ödenek) ödemesini talep eden sepoyların araçlarının ötesinde fahiş fiyatlara sahipti . onları. Bu talepler dikkate alınmadı ve sepoylara bunun yerine ellerinden gelen her şeyi sırt çantalarında taşımaları ve gerisini geride bırakmaları tavsiye edildi. Durumu çözmek için komutanlar, her bir alaya 4.000 rupi avans teklif etti. Sepoylar, bagaj ücretlerini kendi ceplerinden ödemek anlamına geldiği için bu teklifi geri çevirdi. Durum, Müslüman bir Hintli subedar binbaşıdan gelen , boğalar hakkında şikayette bulunmayı bırakmazlarsa, deniz yoluyla gönderilecekleri tehdidiyle tırmandı .
İsyan olayları
Önce 26. Alay'a, ardından 47. ve ardından 62. Alay'a yürüyüş emri verildi. Son bir anda emir değişikliğinde, 47. Alay'dan 1 Kasım 1824'te yürüyüşe başlaması ve ardından 47. Alayın ayrılmasından bir hafta sonra başlaması emredilen diğer iki alaydan istendi. 1 Kasım'da, 47. Yerli Piyade'nin askerlerinin sırt çantaları olmadan göründüğü ve emredilse bile onları getirmeyi reddettiği bir geçit töreni düzenlendi. Yine arabalarından öküzleri veya çifte batta ödemelerini talep ettiler ve şikayetleri telafi etmeden yürümeyi reddettiler. Komutan General Dalzell, hoşnutsuzluğu gideremedi ve Hindistan Başkomutanı General Sir Edward Paget'e danışmak için Kalküta'ya gitti . Diğer iki alay da etkilendi ve 26. BNI'den yirmi Hintli sepoy ve 62. BNI'den 160, 47. Alayın refrakter sepoylarına defedildi.
Bindee Tiwari liderliğindeki sepoylar gün boyunca düzeni korudular ve bütün gece geçit töreninde kaldılar, bu sırada Kalküta'dan yükselişin duyulması üzerine gelen Paget'e bir dilekçe gönderildi. Sepoys, taleplerini bir temsilci aracılığıyla Paget'e sundu ve eylemlerinin dini vicdanlardan kaynaklandığını açıkladı ve talepler karşılanmadığı takdirde görevden alınmalarını talep etti. Paget, meşru taleplerin ancak sepoylar silahlarını bıraktıktan sonra ele alınacağını söyledi. Bu yeniden değerlendirme vaadi, sepoyların konumlarından vazgeçmeleri için yeterli değildi. Kraliyet Hizmetinin eski bir okul martini olan Paget, bu reddi silahlı bir isyan eylemi olarak görüyordu. Kalküta Genel Valisinin korumasının birliklerinin yanı sıra 47. (Lancashire) Ayak Alayı ve 1. (Kraliyet) Alayı olmak üzere iki Avrupa birliği alayını topladı . Ayrıca yakındaki Dum Dum'dan atlı toplar getirdi .
2 Kasım sabahı, 26. ve 62. Alayların takviye birlikleri ve sadık üyeleri konumlarına geçti. Sepoy kamp alanını gizlice kuşattılar ve isyancılara şikayetlerle ilgili herhangi bir tartışmadan önce silah bırakmalarını talep eden son bir mesaj gönderildi, ancak kararlarını vermeleri için sadece on dakika teklif edildiği söylendi. Sepoylar ya tereddüt etti ya da ültimatomu reddettiler ve Paget iki topun isyancılara ateş etmesini emretti, ardından gizlice yerleştirilmiş atlı topçuları tarafından arkadan saldırı yapıldı. Bu ani saldırı karşısında şaşıran sepoylar kaçmaya çalıştı ama İngiliz alaylarının geri kalanı her yönden saldırdı. Sepoylardan bazıları kaçmak ve boğulmak için Hooghly Nehri'ne atladı , diğerleri sığınmak için yerel hanelere girdiler, ancak sadıklar onları kovalayıp süngülerle öldürdü. Operasyon sırasında mahallede bulunan kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere çok sayıda seyirci öldürüldü. Daha sonra Hint sepoylarının tüfeklerinin yüklenmediği anlaşıldı. Stevenson, bunun isyancılar tarafından hiçbir şiddet kasıtlı olmadığı anlamına geldiği sonucuna varır.
Kayıplar
Saldırı sırasında yaklaşık 1.400 isyandan 180'i öldürüldü, ancak ölü sayısı tartışmalı. Yerel yarı resmi bir gazete olan Bengal Hurkaru, Kasım 1824'te "mükemmel bir tahmin" başına ölenlerin sayısının 100 olduğunu belirten bir haber yayınladı . 1827'de muhalefet milletvekili Joseph Hume , İngiliz Parlamentosu'nda "Hindistan'dan kendisine ulaşan gerçekler" için sayının 400-600 arasında olduğunu bildirdi. Buna cevaben , bir Tory milletvekili olan Charles Williams-Wynn , hükumet adına sayının 180'den fazla olmadığını iddia etti .
Sonrası
İsyancıların cezası
Kalan isyancıların çoğu yakalandı ve 2 Kasım'da on bir sepoy çete lideri olarak belirlendi ve hızlı bir şekilde yargılanarak asılarak ölüm cezasına çarptırıldı. Bunlardan altısı 47. BNI'den, dördü 62. BNI'den ve biri de geçit töreninde aynı gün öldürülen 26. BNI'den. Yaklaşık 52 sepoy , zincirlerde, yollarda on dört yıl ağır çalışma cezasına çarptırıldı; diğerleri daha düşük şartlarla cezalandırıldı. 4 Kasım'da Fort William'dan yayınlanan genel bir emirle 47. Alay dağıtıldı ve Kızılderili subayları rezil edildi, terhis oldu ve onların bilgisi olmadan isyan olamayacağı düşünüldüğü için hükümetin güvenine layık olmadıklarını ilan ettiler. Tüm İngiliz subaylar yeni bir 69. Alay'a transfer edildi. 9 Kasım'da Bindee yakınlarda tutuklandı ve ertesi gün zincirlere asıldığı için özellikle ağır cezaya çarptırıldı . Vücudu, halka açık sergide aylarca çürümeye bırakıldı.
Basın sansürü
Barrackpore'daki huzursuzluk haberi, özellikle barışçıl bir protestoyu bastırmak için şiddetin kullanılmasıyla ilgili haberler, Kalküta, Londra ve başka yerlerde kamu medyasında bastırıldı. Sömürge hükümeti , 4 Kasım'da Kalküta Gazetesi'nde yayınlanan ve olayın büyük ölçüde önemsizleştirildiği ve kayıplardan söz edilmeden kısa bir resmi paragraf dışında sessizliğini sürdürdü . Bir İngiliz Yargıç-Avukat yardımcısının editörlüğünde yerel bir yarı resmi gazete olan Bengal Hurkaru da Kasım 1824'te kısa bir rapor yayınladı. Rapor, olayı küçümsedi ve isyanın nedeni de dahil olmak üzere temel detaylardan yoksundu. bu tür ayrıntıları yayınlamaya izin verilmiyor. Bu iki raporun dışında, söylentiler dolaşsa da, sıradan Kızılderililer ve İngilizler olay hakkında büyük ölçüde bilgisiz tutuldu.
Basında daha sonra eleştiri
Oryantal Herald Londra'da ilk Kalküta'da bir İngiliz muhabir tarafından yayınlanan bir rapora dayanarak, "Barrackpore Katliamı" olarak nitelendirdiği neredeyse altı ay olaydan sonra konuyla ilgili bir haber yayınladı. Oryantal Herald ciddi olaysız bir protesto bastırmak için şiddete başvurmadan özellikle, ayrımsız kesim için Paget İngiliz subaylarını eleştirdi ve bagaj için ulaşım de sağlanması gibi sepoys maaşlarına artış talep etti. Ayrıca, hükümetten olayla ilgili tutarlı ve doğru bir açıklama istedi. Rapor, "kötü bir deha" olarak nitelendirdiği Amherst'e yönelik eleştirilerinde özellikle sert oldu ve onu tırmanıştan sorumlu tuttu.
Yerli birliklerin itaatini korumak için bu örnek gerekliyse, otoritemizin görev süresi ne kadar güvencesizdir! Allah gerekli değilse, bu lekeyi İngilizlerin adına getirenleri affetsin.- Barrackpore Katliamı - Birmanya Savaşı - Bengal'deki Yerli Ordunun Mevcut Durumu , The Oriental Herald, Cilt 5, 1825 .
Sonuçlar
Katliamdan sonra birçok sepoy İngiliz hizmetini terk etti. Olayı soruşturmak için bir Tahkikat Mahkemesi kuruldu. Raporuyla ilgili bilinen tek şey, sepoyların haklı şikayetleri olduğu konusunda hemfikir olduğuydu. 'Genel Hizmet' için belirlenen Bengal birimlerine, asi sepoyların başlangıçta talep ettiği tüm tavizler verildi. 1824 olayı, yerli Hint alayları arasında bir güvensizlik ortamı yarattı ve İngiliz subaylar ile yerli Hint sepoyları arasındaki ilişkilere geri dönülemez şekilde zarar verdi.
Paget veya başka bir ordu mensubuna karşı beklenenin aksine disiplin cezası alınmadı. Amherst, durumu yanlış idare ettiği için geri çağrılmaya yaklaştı, ancak sonunda konumunu korudu.
İngiliz Parlamentosunda tartışma
22 Mart 1827'de, Avam Kamarası'ndaki bir parlamento tartışması , Kışla İsyanı'nı tartıştı. Muhalefetin Radikal bir milletvekili olan Hume, olayı meslektaşlarına anlatarak ordunun davranışını eleştirdi ve sorumluların belirlenmesi için yeni bir soruşturma yapılması çağrısında bulundu; Amherst'in gerçek suçluları bulmada irade eksikliği gösterdiğini anladı. Ayrıca, Soruşturma Mahkemesi raporunun bastırıldığını iddia etti, raporun tamamının Parlamento'da hazırlanmasını talep etti ve Meclisin anlaşmazlığın her iki tarafını da dinleyerek adil bir sonuca varmasını temyiz etti. Wynn ve Davies gibi hükümet kanadından Tory milletvekilleri teklife karşı çıktılar ve Amherst ile Paget'i desteklediler. Tartışma sonunda, yeni bir soruşturma önergesi ve soruşturma raporunun Meclise sunulması önergeye 44 oy , aleyhte 176 oyla reddedildi.
Tarihsel önem
Barrackpore kantonu, otuz üç yıl sonra 29 Mart 1857'de sepoy Mangal Pandey'in dahil olduğu başka bir isyancı olayın yeriydi . Hint Ordusu 24. Genelkurmay Başkanı Tümgeneral VK Singh (2010–2012), 1824 Barrackpore isyanı hakkında kapsamlı bir yazı yazdı. O yansıtır:
Herkesi şok eden, isyanın kendisi değil, bastırıldığı acımasız tavırdı. Durum subaylar, özellikle General Paget tarafından incelik ve anlayışla ele alınırsa, kan dökülmesinden kaçınılabilirdi. İsyan hızla bastırılsa da - bir günden daha az sürdü - uzun vadeli etkileri çok genişti ve 1857 Büyük Kızılderili İsyanı ile ilgisi vardı.- Gen VK Singh , Barrackpore İsyanı , Silahlı Kuvvetlerin Hindistan'daki Özgürlük Hareketine Katkısı
1824 olayları yıllarca İngilizleri ve Kızılderilileri rahatsız etmeye devam etti ve birçoğu bunun Hintli sepoylara 1857'de İngiliz subaylarını öldürme mantığını sağladığını hissetti.
anıt
Bindee, özellikle ölümünden sonra Hintli sepoylar arasında bir şehit ve efsanevi bir kahraman oldu. Olayı anmak için, Bindee'nin ölümünden altı ay sonra, Kızılderili sepoylar ve yerliler, idam sahasının yakınına bir tapınak inşa ettiler. Binda Baba tapınağı bilindiği şekliyle hala ayaktadır.
Ayrıca bakınız
Referanslar
Kaynaklar
daha fazla okuma
- Bandyopadhyay, Premansu Kumar (2003). Tulsi Yaprakları ve Ganj Suyu: Barrackpore 1824'te İlk Sepoy İsyanının Sloganı . Kalküta: Bagchi & Co. ISBN 978-8170742562.
- Dempster, TE (1976). 1824 Kışlası İsyanı . Londra: Ordu Tarih Araştırmaları Derneği. OCLC 720673366 .
- Ay, Penderel (1989). Hindistan'ın İngiliz Fethi ve Hakimiyeti . Londra: Duckworth. ISBN 978-0715621691.