Çaba Pazarlığı
Çaba Pazarlığı (effort bargaining)İlk defa Hilde Behrend’in (“The Effort Bargain”, Industrial and Labour Relations Review, 1957) kullanıp daha sonra W. Baldamus’un (Efficiency and Effort, 1961) yaygınlaştırdığı, *teşvik edici ödeme sistemleri hakkındaki araştırmalardan çıkan, “istihdamla ilgili birbirine rakip rasyonalitelerle ilgili bir terim. Teşvik edici ödeme sistemleri araştırmaları, işçilerin parasal gelirlerini mümkün olan en fazla düzeye çıkarmanın yollarını aradıklarını ve böylece rasyonel eylemin yönetsel tanımına uyduklarını varsayar Endüstriyel sosyoloji ve psikolojiyle ilgili alan araştırmaları da, işçilerin tipik biçimde üretimi azalttıklarını (yani, maksimum kısa vadeli kazançlar açısından teknik olarak mümkün olan düzeyden daha az üretim yaptıklarını), çünkü ortalama kazanç düzeylerinde belirgin bir değişim olmasını beklemediklerini ortaya koymuştur. Baldamus, işçilerin toplam gelirlerinde uzun vadeli değişimler olmasını beklememeleri nedeniyle, belli bir iş için gerekli çalışma miktarı ile ortalama ücret oranı arasındaki ücret farkını asgaride tutmanın kendi açılarından akılcı bir tutum olduğunu savunmuştu.Aslında farklı toplumsal sınıflar, eşit işe eşit ücret savı konusunda çelişkili değerler benimser. Ayrıca, teşvik tabloları işçileri gerçek emek düzeylerini stajyer mühendislerden ve yönetimden gizlemeye özendirebilir.Bugün, çaba pazarlığının *işçi-işveren ilişkilerinin sürdürülmesi açısından önemli sonuçlar taşıdığı, çünkü gruplar arasında karşılaştırma yapmanın hem “toplu pazarlığın hem de modern hükümetlerin gelir politikalarını yürürlüğe koyma girişimlerine özgü bir şey olduğu genel kabul gören bir düşüncedir.