Öğle olmuştu ve düşman birlikleri çok yaklaşmıştı. İki köy boşaltılamamıştı ve halkla birlikte askerler de ölmüştü. Savaşabilecek insanları silahlandırıp savaştırmak zorundalardı. Savunma moduna geçmiş ve siperlere yerleşmişlerdi , böylece düşmanı bir süre oyalayabilirlerdi.
Aynı zamanda ormanın kontrolünü de almışlardı ve belirli bölgelere tuzak kurmuşlardı. Harvey bazı askerlerin olayın ciddiyetini anlamadığını düşünüyordu.
“Çocuklar , bu çok ciddi bir olay. İnsanlarımızı korumak zorundayız bu yüzden elinizden gelenin en iyisini yapmanızı istiyorum. Gerekirse bedeninizi siper edin bu saldırılara.”
Harvey birliklerinin büyü ve saldırı silahları konusunda çok eksik olduğunu biliyordu fakat yapabileceği bir şey yoktu. Hayatında hiç alev topu saldırısı görmemiş askerler vardı Harvey’in birliklerinde.
“Ralph ormanın ve karargah etrafı birliklerin kontrolü sende. Temel savunma görevini üstleneceksin. Belinda sen de haberleşme ile ilgileneceksin. Brian ile ilgili bir şey duyduğunuzda bana bildirin.”
İkisi de başlarını onaylarcasına salladılar.
“Dorian ne yapacak ?”
Harvey hemen cevap verdi.
“Dorian’ı bir göreve göndereceğim Ralph.”
…
Akşam olmuştu ve Dorian’ın içinde kötü bir his vardı. Kendi yaşadığı yer , büyüdüğü yer artık alevlerin içindeydi ve belki de sevdiği birkaç arkadaşı ölmüştü. Harvey’in dediğini yapmak için başkentin yakınındaki bir kasabaya gidiyordu.
Aklına Harvey’in dedikleri geldi.
“Dorian , Denka kasabasında mahkum edilmiş bir adam var. Yerin iki kat altındaki bir zindan kalıyor ve zindana bağlanan birkaç hava deliği var. Oraya sen sığmazsın fakat kobran sığabilir. Sana verdiğim anahtar zindanın kapısını açan anahtarın kopyası. Kobranı kullanarak bunu o adama ver ve kaçmasını sağla. Bize yardım edebilecek kişi o !”
Dorian düşünceliydi. Dört bin kişilik bir birliği yenmelerini sağlayacak bir adam neden bu kadar güvenliksiz bir yerde tutuluyordu ki ? Yol boyunca bunu sorgulamıştı. Harvey’in dediği yere geldi , hava hafiften kararmıştı ve kuru toprakların üzerinde bir delik arıyordu.
Etrafta topraktan başka hiçbir şey yoktu çünkü burası kasabadan biraz uzaktaydı. Askerlerin dikkatini çekmek istemiyordu bu yüzden bir şey kaybetmiş gibi yaparak uzaklaştı. Kobrayı görmemişlerdi anlaşılan.
…
Adam kendisine dokunan bir şey yüzünden kafasını kaldırdı. Tek gözü yaralı olduğu için biraz kısıktı ve kırmızıydı. Siyah saçları alnına düşmüş 40-50 yaşlarında bir adamdı. Kalın kaslı kolları gücünü az çok belli ediyordu. Ellerinde üzerinde yazılar olan kelepçeler takılıydı ve hareket etmesini engelliyordu. Ayakları da aynı şekilde bağlıydı.
Karşısında şahlanmış bir kobra yılanı görünce irkildi fakat yılanın ağzındaki anahtarı fark edince gülümsedi.
“Kara büyücüler bana yardım etmeye mi karar verdiler yoksa ? Hahahaha ! “
Yılana yaklaştı ve anahtarı dişlerinden aldı, dudağının yılanın dişine değmesi durumunda zehir salgılanabilirdi ve ölebilirdi. Usta bir şekilde anahtarı aldı ve ağzında tutarak sol elini açtı. Sonraysa sağ elini ve ayaklarını açıp ayağa kalktı.
Ellerini ve ayaklarını ovaladıktan sonra yılanın yanından geçerek parmaklıklara yöneldi. Kapıyı açacakken bir ses duydu ve irkildi.
“Kapıyı açarsan nöbetçi sesini duyacaktır. Önce onu öldürmemi bekle.”
Adam yılana baktı , konuşanın yılan olduğunu anladığında tekrar gülümsedi. Yılan parmaklıklardan dışarı çıktı ve bir bağırış sesi geldi. Sesin gelişinden birkaç dakika sonra kapıdan tıklama sesleri geldi. Adam , yılanın tıkladığını düşünerek kapıyı açtı ve dışarı çıktı.
Tahmini doğru çıkmıştı. Uzun dar bir koridorda duran nöbetçi ölmüştü. Geriye üst kattaki askerler kalmıştı. Adam birkaç dakika önce düşündüğü planı uygulamaya koyuldu.
…
Beş dakikadır “Beni çıkarın buradan ! “ diye bağıran adamın sesine daha fazla dayanamayan askerler durumu kasabadaki konsey üyesine belirtmişlerdi. On dakika sonra konsey üyesi geldi ve gülerek aşağı indi. Askerlerden iki tanesi ona eşlik edip aşağıya inmişlerdi.
Konsey üyesi kafasını önüne eğmiş bir şekilde duran adama baktı. En son görüşünden bu yana adam zayıflamıştı ve bağırmaktan yorgun düşmüş gibi görünüyordu. Üye adamın yanına yaklaştı ve dalga geçmeye başladı.
“Ben de senin gururlu bir savaşçı olduğunu düşünmüştüm. Gerçekten beni çıkarın buradan diye ağlıyor musun ? Ne oldu anneni mi özledin yoksa ? HAHAHA”
Adamdan herhangi bir tepki gelmedi. Konsey üyesi dikkatli bir şekilde bakınca içeride duranın o adam olmadığını fark etti.
Parmaklıkların biraz ilerisinde duran nöbetçiye baktı. Nöbetçiden bir gülme sesi gelmişti.
“Annemi değil , anneni özledim.”
Nöbetçi kılıcını çekti konsey üyesinin boğazına soktu. Askerlerden birisini yumruğuyla duvara yapıştırdı diğerinin kılıç darbesini ise büyüyle kapladığı eliyle engelledi. Aşağıdan gelen sesleri duyan askerler merdivenlerden inmeye başladılar.
Adam merdivenlerin önüne atladı ve kılıcını bir adama saplayarak diğerine sağlam bir yumruk attı. Askerin kafası duvara çarpmıştı ve kafatası parçalanmıştı.
…
Tüm askerleri öldürüp merdivenlerden çıkan adam karşısında Dorian’ı gördü.
“Bu kobra senin mi evlat ?”