ASCII kodu (American Standard Code for Information Interchange/Bilgi Değişimi için Amerikan Standart Kod) modern İngilizce ve diğer batı dillerinde kullanılan Latin alfabesine dayalı bilgi alışverişi sırasında kullanılacak model veya karakter modelidir.
ASCII Tarihi ve Bilgisayar Kodları
ASCII kodu telgraf alanında geliştirildi ve ilk olarak ticari olarak Bell’in veri hizmetleri tarafından desteklenen bir teleprint (ışınlama) kodu olarak kullanıldı.
Bell, eski Baudot teleprinting koduna noktalama işaretleri ve küçük harfler ekleyen Fieldata’dan türetilen altı bitlik bir kod kullanmayı planlamıştı, ancak ASCII kodunu geliştirmeye başlayan ASA (American Standards Agency/Amerikan Standartları Ajansı) alt komitesine katılmaya ikna edildi.
Baudot, telgraf mesajlarının gönderilmesini ve alınmasını otomatikleştirdi ve Morse kodundan birçok özellik aldı. Ancak, Mors kodunun aksine, Baudot sabit uzunluklu kodlar kullandı.
İlk telgraf kodlarıyla karşılaştırıldığında, Bell ve ASA tarafından önerilen kod, listeler ve kaçış dizisi gibi ek özellikler eklemek için daha uygun bir yeniden düzenlemeyle sonuçlandı.
Daha sonra ANSI (American National Standards Institute/Amerikan Ulusal Standartlar Enstitüsü) haline gelecek olan ASA, ilk olarak 1963’te ASCII kodunu yayınladı.
1963’te yayınlanan ASCII’de, sirkumfleks (^) yerine yukarı dönük bir ok (↑) ve alt çizgi (_) yerine sol gösteren bir ok vardı.
1967 sürümü küçük harfleri ekledi, bazı kontrol kodlarının isimlerini değiştirdi ve iki kontrol kodu ACK ve ESC’yi küçük harf bölgesinden kontrol kodu bölgesine taşıdı.
ASCII buna göre güncellenmiş ve ANSI X3.4-1968, ANSI X3.4-1977 ve son olarak ANSI X3.4-1986 olarak yayınlanmıştır.
Diğer standartlaştırma kurumları, ASCII ile aynı olan karakter kodlarını yayınlamıştır. Yalnızca ASA/ANSI standartları tarafından tanımlanmış olmasına rağmen, bu karakter kodları genellikle ASCII olarak adlandırılır.
ECMA (European Computer Manufacturers Association/Avrupa Bilgisayar Üreticileri Birliği), ASCII klonu ECMA-6’nın 1965, 1967, 1970, 1973, 1983 ve 1991’de yayınlarını yayınladı. 1991 baskısı ANSI X3.4-1986 ile aynıdır.
ISO (International Organization for Standardization/Uluslararası Standardizasyon Örgütü), 1967, 1972, 1983 ve 1991’de ISO 646 ürümünü yayınladı.
Özellikle, “ISO 646: 1972” noktalama işaretlerinin İngilizce olmayan karakterlerle değiştirildiği ülkeye özgü bir sürümler seti oluşturdu. ISO/IEC 646: 1991 Uluslararası Referans Sürümü, ANSI X3.4-1986’daki ile aynıdır.
ITU (International Telecommunication Union/Uluslararası Telekomünikasyon Birliği), ANSI X3.4-1986, ITU Tavsiye T.50’yi 1992’de yayımladı. 1970’lerin başında, CCITT Recommendation V.3 olarak bir versiyon yayınladı.
DIN, 1974 yılında DIN 66003 standardı olarak ASCII’nin bir versiyonunu yayınladı.
İnternet Mühendisliği Çalışma Grubu (IETF) 1969 yılında RFC 20 olarak bir versiyon yayınladı ve 1992’de RFC 1345’in yayınlanmasıyla ANSI X3.4-1986’ya dayanan İnternet için standart versiyonu oluşturdu.
ANSI X3.4-1986’nın IBM sürümü, IBM teknik literatüründe kod sayfası 367 olarak yayınlanmıştır.
ASCII Kodu
Bir bilgisayarın belleği tüm bilgileri dijital biçimde saklar. Karakterleri doğrudan kaydetmenin bir yolu yoktur. Karakterlerin her birinin eşdeğer bir dijital kodu vardır.
Bu digital koda ASCII kodu denir ve 7 bit kullanan karakterleri temsil eder.
0 ile 31 arasındaki kodlar karakterler için kullanılmaz. Bunlar, Carriage Return/Taşıyıcı Dönüşü (CR) veya Ring/Zil (BEL) gibi eylemler için kullanıldığından kontrol karakterleri olarak adlandırılır. 65 ila 90 arasındaki kodlar büyük harfleri, 97 ila 122 kodları ise küçük harfleri temsil eder. 6. biti değiştirirsek, ondalık olarak ASCII koduna 32 eklemeye eşdeğerdir.
Kontrol Karakterleri
ASCII, başlangıçta yazdırılabilir bilgi taşımak için geliştirilmedi. Aynı diziyi kullanan aygıtları kontrol etmek veya manyetik bantta depolanan veri akışları hakkında meta bilgi sağlamak amacıyla kontrol karakter kodları için ilk 32 kodu saklamak için geliştirildi.
Örneğin, karakter 10 line feed (satır besleme) işlevini, karakter 8 ise backspace (geri silme) tuşunu temsil eder.
Satır başı, satır besleme veya beyaz boşluk içermeyen kontrol karakterlerine boşluk olmayan kontrol karakterleri denir.
Temel satır yönelimli formatı belirten kontrol karakterleri dışında, bir belgedeki metnin yapısını veya görünümünü tanımlamak için kâr marjı dilleri, adres sayfası ve belge düzeni ve biçimi gibi diğer şemalar gibi herhangi bir mekanizma tanımlamaz.
Orijinal standardı, her kontrol karakteri için yalnızca kısa açıklayıcı ifadeler kullanmıştır. Bu belirsizlik bazen bir karakterin terminal bağlantısında veri akışından biraz farklıdır, bazen de yanlışlıkla kullanıldığı durumlarda kasıtlıydı.
Yazdırılabilir Karakterler
Kod 32 (boşluk karakteri), bir klavye ara parçası tarafından üretilen sözcükler arasındaki boşluğu belirtir. Boşluk karakteri, kontrol karakteri yerine görünmez bir grafik olarak kabul edilir.
Yazdırılabilir karakterler olarak bilinen 33 ila 126 kodları harfleri, rakamları, noktalama işaretlerini ve bazı çeşitli simgeleri temsil eder.
Yedi bit ASCII, yedi ulusal karakter sağladı ve eğer birleştirilmiş donanım ve yazılım izin veriyorsa, böyle bir senaryoda bazı ek uluslararası karakterleri simüle etmek için aşırı vuruşları kullanabilirsiniz.
ASCII karakter kodu, yazdırılabilir karakterleri kullanarak görüntü oluşturmayı içeren bir azınlık sanatsal disiplini olan ASCII art’ı destekler.
Elde edilen etki nokta teknikleriyle karşılaştırılmıştır, çünkü bu teknikle üretilen görüntüler uzaktan bakıldığında genellikle daha ayrıntılı olarak takdir edilmektedir.
ASCII sanatı deneysel bir sanat olarak başladı, ancak kısa bir süre sonra teletipler, terminaller, e-postalar veya bazı yazıcılar gibi grafik işleyemeyen medyadaki görüntüleri temsil etmek için bir kaynak olarak popüler oldu.
ASCII sanatını bir metin düzenleyicisi kullanarak manuel olarak oluşturabilseniz de, popüler Aalib kütüphanesi gibi yazılımları kullanarak görüntüleri ve videoları otomatik olarak ASCII’ye dönüştürebilirsiniz.
Aalib bazı grafik tasarım programları, oyunlar ve video oynatıcılar tarafından desteklenir.