Hiç bir şeyin görüntüsü, anne-babasının durumunu saymazsak, hasta bir çocuğunki kadar acıklı, çaresiz ve yardıma muhtaç olamaz. Bir bebeğin hastalığı, çok hafif olsa bile anne babasını daha çok etkiler; özellikle de ilk bebeğin ilk kez hastalanması.
İlk belirtiler görüldüğünde kaygı başlar, belirtiler ağırlaştığında yada yeni belirtiler ortaya çıktığında alarm verilir,doktoru aramalı mı aramamalı mı, ne zaman aramalı diye düşünülür (çocuklar istisnasız olarak doktorun çalışma saatleri dışında, gece yarısı veya hafta sonları hastalanırlar), doktorun geri aramasını beklerken zaman geçmek bilmez (on beş dakika bile sürse, hiç aramayacakmış gibi gelir),ardından ilaç vermenin sıkıntısı başlar, bir yandan da sürekli kaygı, kaygı, kaygı vardır.İster inanın ister inanmayın, zamanla her şey daha iyi olacaktır.
Deneyimleri arttıkça anne babalar,ateşi çıkan bir bebeği veya kusan bir çocuğu kendilerinden emin bir şekilde ve panik yaşamadan idare eder hale gelirler. Bu noktaya daha çabuk ulaşmak için belirtileri değerlendirebilmek, bir bebeğin ateşini ölçmeyi ve sonucu yorumlamayı öğrenmek, hasta bir çocuğun nasıl besleneceği konusunda bilgi sahibi olmak, en sık görülen çocuk hastalıklarını tanımak ve gerçek bir acil durumla karşılaşıldığında durumu kavrayıp nasıl başa çıkılacağını bilmek gereklidir.