Serebral korteks neredeyse birbirinin ayna görüntüleri olan sol ve sağ hemisferlerle simetriktir. Her yarı küre geleneksel olarak dört “lob”, frontal lob, parietal lob, oksipital lob ve temporal loba ayrılmıştır. Bir istisna dışında, bu bölünmeler, korteksin yapısından türemez; ancak loblar, kafatasının onlara, ön kemik, parietal kemik, temporal kemik ve oksipital kemik üzerine oturan kemiklerinden alır. Kulak kemikleri arasındaki bağlantı, kafatası kemiklerini birbirine bağlayan dikişlerin altında bulunur. İstisna, karşılık gelen dikişin arkasında yatan ön ve parietal loblar arasındaki sınırdır; Bunun yerine santral sulkusun anatomik sınırını takip eder, beyin yapısında ana somatosensoriyel korteks ve primer motor korteksin bir araya geldiği derin bir katlanma.
Keyfi yol nedeniyle loblar arasındaki sınırların çoğu sınırlandırılmıştır, işlevsel açıdan önemi yoktur. Tamamıyla vizyona adanmış küçük bir alan olan oksipital lob hariç, her lob, minimal fonksiyonel ilişki gösteren çeşitli beyin alanları içerir. Örneğin parietal lob, somatosensasyon, işitme, dil, dikkat ve mekansal biliş alanlarını içerir. Bu heterojenliğe rağmen, loblara bölünme referans için elverişlidir. Frontal lobun başlıca fonksiyonları dikkat, soyut düşünme, davranış, problem çözme görevleri ve fiziksel reaksiyonlar ve kişilik kontrol etmektir. Oksipital lob, en küçük lobtur; Ana işlevleri görsel alım, görsel-mekansal işleme, hareket ve renk tanıma işlevidir. Temporal lob, işitsel ve görsel anıları, dili ve bazı işitme ve konuşmaları kontrol eder.