Federal ve eyalet mahkemeleri ve genel olarak Amerikan yönetim kurumları, tüm gerçek Amerikalıların inanan olduğunu kabul etseler de, Birleşik Devletler'deki inançsızların sayısı giderek artıyor. Ve bunlardan bazıları, sıradan Amerikalılar kendi işlerini yapıyorlar, onlara eşitsiz davrandıklarına inandıkları yasalara istekli ve gözle meydan okuyanlar oldular. Ancak kamusal hayatta çok azı, özellikle seçimleri kazanmak isteyebilecek olanlar, bir halkın gururu olarak inançsızlıklarını geniş bir izleyici kitlesine duyurmak için öne çıktı.
Ancak Temsilciler Meclisi'nden emekli olduktan sonra, Massachusetts'ten açık bir eşcinsel eski kongre üyesi Barney Frank, 2013'te ikinci kez 'dolaptan çıktı' ve kendisini Bill Maher'in HBO TV şovuna inanmayan biri olarak ilan etti. Gerçek zaman . Bir yıl sonra, Todd Stiefel'in Openly Secular Coalition tarafından finanse edilen bir proje olan, tanınmış kişilerin inançsızlığını öne sürdükleri YouTube videolarından birinde yer aldı. Mecliste geçirdiği 32 yıl boyunca Washington basın mensupları tarafından sürekli olarak Kongre'nin hem en zeki hem de en komik üyesi olarak seçilen Frank, kendisini 'Tanrı'ya inanmayan ateist olmayan' olarak tanımlıyor, ancak kendisine ateist demeyi reddediyor, ' Tanrı'nın olmadığını bildiğini varsayan biri. ' Frank'in inançsızlığı doğrulaması, 2000'den beri Amerika'yı kasıp kavuran örgütlü ateist aktivizm için bir darbeydi. Hareketin ateistleri halka açmaya, Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Transseksüel hareketinin dolaptan gurur dolu çıkışını kopyalamaya çağırdı. . Ateistler, popüler olmayan bir kimlikten açıkça bahsetmeye istekli olmanın, Amerikan eşcinsellere yönelik tutumundaki dramatik geri dönüşün merkezinde olduğunu ısrarla vurguladılar. O halde ateistleri, gey olarak çıkan ilk Kongre üyesi Barney Frank'tan daha iyi kim temsil edebilir?
Frank'in artık seçmenler ve onun önyargıları konusunda endişelenmesine gerek kalmasa da, seçimleri kazanmakla ilgilenen diğerleri kendilerini ateist ilan ederlerse kesinlikle büyük bir riske girecekler. Nüfusumuzdaki inançsızların sayısı eşi görülmemiş bir oranda artmasına rağmen bu doğrudur. Bugün kendilerini 'olmayanlar', inançsızlar veya seküler olarak tanımlayan Amerikalıların sayısı yüzde 15 ila 23 arasında değişiyor. Düşük tahminle ilgili anket verilerine bağlı kalmak gerekirse: Yüzde 15'in 45 ila 50 milyon inanmayan Amerikalı olduğunu belirttik, bir sayı, Metodistler, Lutherciler, Presbiteryenler, Episkopallar, Yahudiler ve Müslümanların toplamından daha yüksek. Boston'un bir bölümünü temsil eden ve şu anda Maine'de kocasıyla yaşayan Frank gibi, inanmayanlar orantısız bir şekilde Kuzeydoğu ve Batı'da kümelenmiş durumda. 2014 yılında nüfuslarının yüzde 25'inden fazlasının kendilerini 'olmayan' olarak ilan ettiği eyaletler azalan sırayla:
Vermont,% 37
New Hampshire,% 36
Massachusetts,% 32
Maine,% 31
Alaska,% 31
Oregon,% 31
Montana,% 30
Colorado,% 39
Nevada,% 28
Arizona,% 27
Kaliforniya,% 27
Idaho,% 27
New York,% 27.
Sadece dört eyalet, yüzde 15'ten daha azını “nones” olarak tanımlıyor ve hepsi Güney'de: Mississippi,% 14; Tennessee,% 14; Louisiana,% 13; ve Alabama,% 12.
Frank gibi, çoğu 'olmayanlar' politik olarak liberaldir, ancak muhafazakar inanmayanlar vardır - örneğin, 1982'de ölen Ayn Rand'ın özgürlükçü takipçileri. Bir ateist aktivist, toplam inançsızların belki de yüzde 20'sinin Rand'ın adanmışları olduğunu tahmin ediyor yazarı Atlas Omuzlarını silkti ve The Fountainhead . Objektivizm olarak adlandırılan, militanca Tanrı'yı reddeden felsefeyi şampiyonluğu, Başkan Ryan, Dışişleri Bakanı Tillerson ve bizzat başkan gibi Trump yönetimindeki yardımcıları tarafından uygun bir şekilde gözden kaçtı. Frank gibi, inançsızların sayısı kadınlardan çok erkektir. Çarpıcı bir şekilde, Madalyn Murray O’Hair Amerikan Ateistlerini 1963'te kurmuş ve yıllarca yönetmiş olsa da, bugün ateist ve seküler örgütlerin liderlerinin çoğu erkektir. (Önemli bir istisna, anne-kız ekibi Anne ve Annie Laurie Gaylor'dur. Birincisi, 1978'de Madison, Wisconsin'de bulunan Dinden Özgürlük Vakfı'nı kurdu; ikincisi hala ona liderlik ediyor.) Frank, beyaz bir Avrupa kökenli bir gruptur. İspanyollar ve siyahlardan çok daha fazla 'olmayanlar' arasında temsil edilmektedir. Harvard'dan bir lisans ve yüksek lisans diplomasına sahip olan yüksek eğitimli biri, aynı zamanda inançsız profiline de uyuyor. Hareketin içindeki pek çok kişi gibi, o da kültürel olarak ama dini olarak Yahudi değil.
Frank, çağındaki tipik inançsızların profilinden sapıyor. 'Ateist Uyanış' dramatik bir şekilde gençler tarafından yönlendiriliyor. Bir 2016 Pew Araştırma Merkezi araştırması, Y kuşağının yüzde 35'ini ateist, agnostik olarak tanımladıklarını veya özellikle dinsiz olduklarını söylüyor. Siyaset bilimci Robert Putnam, 2005 ile 2011 yılları arasında 18-29 yaşları arasında 'olmayanların' yüzde 25'ten 33'e yükseldiğini ve bu kohort içinde ateistlerin veya agnostiklerin sayısının 15'ten Yüzde 24. İkinci rakamla karşılaştırıldığında, kendilerini ateist ya da agnostik olarak gören Frank gibi daha yaşlı Amerikalılar yalnızca yüzde 9'dan yüzde 12'ye çıktı. Frank ayrıca, en görünür inanmayanların çoğunun bilim adamı olduğu için inançsızlık normundan sapıyor. Bunlar arasında TV ve konferans devrelerinde popüler 'Bilim Adamı' Bill Nye ve 2006 kitabının yazarı evrimsel biyolog Richard Dawkins yer alıyor. Tanrı Yanılgısı , kurgusal olmayan en çok satanlar listesinde bir numaraya yükseldi. Bugün inanmayanlar astronom Carl Sagan'ı ve 1985'ten 1992'ye kadar Amerikan Hümanist Derneği'nin aktif olarak başkanlığını yapmış olan bilim kurgu yazarı Isaac Asimov'u seküler hareketin ilk vizyonerleri olarak görüyorlar.
Dergi olarak Doğa 1998 tarihli bir makalede, 'Önde Gelen Bilim Adamları Hala Tanrıyı Reddediyor', 'Ulusal Bilimler Akademisi'ndeki bilim adamlarının% 90'ından fazlası inanmıyor.' Ve 2001 yılındaki seküler harekette hâlâ çok şey yapılıyor. New York Times bilim yazarı Natalie Angier, 14 Ocak 2001'de kendini ateist olarak gösterdi. New York Times Dergisi 'Yalnız Bir Ateistin İtirafları' başlıklı makale.
Tüm ateistler bilim dalında değildir, ancak onlara büyük saygı duyma eğilimindedirler. İnançsızlar arasındaki çeşitlilik meselesi hakkında konuşan ateist entelektüel Christopher Hitchens, bir muhabire Washington Post Mayıs 2007'de: 'Birleşik bir grup değiliz. Ancak bu konuda tek aklımız var: önemli olan tek şey ücretsiz araştırma, bilim, araştırma, kanıtların test edilmesi, akıl kullanımı, ironi, mizah ve edebiyat, bu tür şeyler. ''Amerika'daki inançsız kimse, Amerikan hükümeti ile Tanrı arasında ya da vatandaşlık ile din arasında kurulmuş, görünüşte durdurulamaz ilişkilerden asla kurtulamaz.'
İnançsızların çoğunu birleştiren ve çileden çıkaran şey, Amerikan sivil dininin her yerde mevcut olan ritüellerine katılmak veya sadece kabul etmek zorunda kalmaktır. Tanrı'nın sürekli yakarışlarının Amerikan tarihinde derin kökleri olabilir, ancak gördüğümüz gibi, Soğuk Savaş yıllarında onlara yeni ve tepeden tırnağa yasama gücü verildi. Sorunlar her zaman liberal yargıçları muhafazakar yargıçlardan ayırmadı. Yüksek Mahkeme'deki efsanevi liberal William Douglas, dine ne tür devlet desteğinin anayasal olduğuna ilişkin kararlar verirken, Tanrı'nın Amerikan kamu yaşamındaki merkezi yerine atıfta bulundu. 1952'de, çoğunluk için yazıyor Zorach / Clauson , okul çocuklarının okul dışında din dersi almalarına izin veren bir serbest bırakma zamanına izin veren bir karar olan Yargıç Douglas, İlk Değişikliğin kilise ile devletin tamamen ayrılması veya başka bir şekilde ısrar etmediğini kaydetti: “Yasama salonlarındaki dualar; İcra Kurulu Başkanı'nın mesajlarında Yüce Allah'a yapılan çağrı, Şükran Günü'nü bayram yapan bildiriler; Mahkeme salonumuzdaki yeminlerimizde 'bana yardım et Tanrı' - bunlar ve Yüce Tanrı'ya yapılan tüm diğer atıflar yasalarımız, halk ritüellerimiz, törenlerimiz İlk Değişikliğe aykırı olacaktır. Titiz bir ateist veya agnostik, Mahkemenin her oturumda açtığı yalvarmaya bile itiraz edebilir: 'Tanrı Birleşik Devletleri ve bu Saygıdeğer Mahkeme'yi korusun.' '
Douglas, dinsel kurum iddialarından muaf tutulan uygulamalar listesini, Amerikalıların 'kurumları bir Yüce Varlığı öngören dindar insanlar oldukları' şeklindeki cesur iddiayla sonuçlandırdı. On bir yıl sonra, bir başka saygın liberal olan Yargıç William Brennan, mahkemenin devlet okullarında Mukaddes Kitap okumanın Kuruluş Maddesini ihlal ettiği yönündeki bulgusuna katılırken, yine de ulusal sloganın 'Tanrıya Güveniyoruz' şeklindeki ulusal sloganın anayasal olarak kabul edilebilir olduğuna dikkat çekti. sloganı sivil siyasetimizin dokusuna çok derinden ördü. '
Daha tahmin edilebileceği gibi, muhafazakar Baş Yargıç Warren Burger, 1989'da, Hristiyan sembolizmini içeren bir davada Yargıtay'ın Tanrı'nın kucaklanmasına onay mührü verdi. İçinde Lynch / Donnelly Pawtucket, Rhode Island'daki bir kasaba mülkündeki bir Doğuş sahnesinin anayasaya uygunluğunu onaylayan 5-4 bölünmüş bir karar, Burger, “Amerikan yaşamında dinin rolünün hükümetin her üç şubesi tarafından da resmi olarak kabul edilmesinin kesintisiz bir tarihini onaylıyor. ' Dahası, 'Kurucu Babaların ve çağdaş liderlerin görüşmelerinde ve beyanlarında İlahi Rehberliğin değerine ve çağrılmasına resmi atıflarla' tarihimiz doludur 'diye ısrar etti. Burger daha sonra, resmi Amerikan sivil dininin merkezinde yer alan Bağlılık Taahhüdü'ne ek olarak bir dizi uygulamanın anayasaya uygunluğunu enerjik bir şekilde onayladı ve sırasıyla Noel ve Şükran Günü'nü ulusal bayramlar olarak nitelendirdi; kongre ve askeri papazlar; kongre mescidi; ulusal slogan; ve Ulusal Dua Günü'nün başkanlık ilanı.
Burger’in listesine kolayca eklenebilir. Profesör Steven Epstein, parlak bir 1996'da Columbia Hukuk İncelemesi 'Tören Deizminin Anayasasını Yeniden Düşünmek' başlıklı makale, hükmetlerin din ile sorgulanmayan ve Burger’in listesindekiler kadar refleks olarak kabul edilen daha birçok karmaşası sunuyor: başkanlık açılışlarında dualar; Tanrı'nın adını çağıran başkanlık adresleri; Yargıç Douglas'ın atıfta bulunduğu adli yargılamalardan önce “Tanrı Birleşik Devletleri ve Bu Onurlu Mahkeme'yi Korusun” çığlığı; kamu görevlileri, tanıklar ve jüri üyeleri için gerekli yeminler; bu yeminlerin yerine getirilmesi için İncillerin kullanılması; ve son olarak, kamuya açık belgelerin tarihini belirlemek için “Rabbimiz'in Yılında” (A.D.) kullanmak. Burger ve Doğuş davasında kendisiyle aynı fikirde olan yargıçların aksine Epstein, tüm bu uygulamaların dinin anayasaya aykırı olduğunu düşünüyor.
Amerika'daki inançsız kimse, Amerikan hükümeti ile Tanrı arasında veya vatandaşlık ile din arasında kurulan görünüşte durdurulamaz ilişkilerden asla bağımsız değildir. Bunlardan bazıları, başkanların ve diğer kamu görevlilerinin, tüm Amerikalıların paylaşması gereken kamuya açık günlerde kullandıkları sözlerle ilgilidir. Diğerleri sadece sözleşmelerden daha fazlasıdır, ancak hukukun gücüne sahiptir. Kongre Noel'i 1894'te ve Şükran Günü 1941'de ulusal bayram yaptı. 1952'de, Papaz Billy Graham'ın ısrarıyla Kongre, 1988'de Mayıs ayının ilk Perşembe gününe özel bir tarih verilen Ulusal Dua Günü'nü zorunlu kılan bir yasayı kabul etti. Ve 1954'te, Peder George Docherty ve Columbus Şövalyeleri'nin ısrarıyla Kongre Tanrı'yı Sadakat Yemini'ne koydu.
Adalet Douglas’ın ifadesini ödünç alacak olursak, “titiz ateist ya da agnostik” ten, inanmayanların direniş çabaları vardır. Bazıları kişisel ve semboliktir. Emekli olduktan sonra Massachusetts valisi Deval Patrick'in, ölümünden sonra Ted Kennedy'nin Senato dönemine kalan birkaç ayı doldurması için kendisini atamasını isteyen Barney Frank, kamuoyu önünde, eğer böyle bir şey olursa, yeminini elinin bir nüshasına koyacağını söyledi. İncil'den ziyade Birleşik Devletler Anayasası. Randevuyu almamış. Direniş çabalarının çoğu kamusaldır ve aşağıda daha fazla gördüğümüz ve göreceğimiz gibi, genellikle hükümetin ve Tanrı'nın belirli bir şekilde birbirine karışmasının anayasaya aykırı olduğunu iddia eden yönetim organlarına karşı açılan davaları içerir. Çoğu zaman, bu direniş, hükümetin Tanrı'ya yakarışının devletin dine destek olması değil, sanki ciddiyet ve ağırlık vermenin seküler yolları yokmuş gibi - yemin etmek gibi kamusal olayların ciddiyeti olduğunda ısrar eden mahkemeler tarafından reddedilir ve reddedilir. bir eliyle Anayasaya koyuldu. Mahkemelerin, hükümetin Tanrı'yı çağırmasına yönelik bir diğer savunması, tekrarlanan kullanım, 'ezberci tekrar' yoluyla, din dilinin dini önemini yitirdiğini ve yalnızca ve yalnızca 'törensel' olduğunu savunmaktır. Buradaki kayıp görüş, içsel çelişkidir; dini dil nasıl hem ciddiyet verebilir hem de önemsiz olabilir?
Justice Burger ve Profesör Epstein tarafından listelenen “törensel deizm” örnekleri olan Amerikan sivil dininin uygulamaları güçlü ve dirençlidir çünkü çoğu Amerikalı dinsel içeriklerini “ezberci tekrarları” ne olursa olsun ciddiye alır. Yüksek Mahkeme, ulusal tarihte 'E pluribus unum' sloganının Soğuk Savaş yerine geç gelen bir ekleme olmasına rağmen, 'Tanrıya Güveniyoruz' ulusal sloganının anayasaya aykırı olduğuna karar verecekse, kamuoyundaki öfkeyi bir düşünün. Sayıları artmasına rağmen, inanmayanlar Amerikan sivil dinini devirmek konusunda belki de aşılmaz bir görevle karşı karşıya kalıyorlar, özellikle de muhtemelen mahkemeler Yargıç Steven Breyer'in mantığını Van Orden v. Perry (2005). Breyer genellikle liberallerin yanında yer alır, ancak bu durumda sessiz ama iyi fark edilen mutabakatı, On Emir'i anan bir heykelin Texas Eyaleti Meclis binasında ayakta kalmasına izin verdi. Birinci Değişiklik'in amacının 'dini temelli bölücülükten' kaçınmak olduğunu savunarak, anıta yalnızca kırk yılda bir kez itiraz edildiğini ve 'pratik bir derece olarak bu serginin bölücü olmasının muhtemel olmadığını', oysa bir mahkeme kararının bunu kaldırmak için 'anlaşmazlıkları pekala teşvik edebilir' dedi. Mahkemelerin öne sürdüğü gibi, din meselelerinde pek çok kişinin sonuçları olduğu gibi bırakması ve sivil dinin temel taşları kaldırılırsa Amerikalılar arasında ortaya çıkacak dini bölünmeyi teşvik etmemesi gerekiyor. Filozof Martha Nussbaum’un Breyer’in mahkemelerin ulusal krizlerden 'ne yazık ki geçici, çoğunluğun inançlarını tercih eden ve bir rahatlık erdemi yapma' olarak önlenmesi için hükümetin Tanrı sponsorluğuna izin vermesi gerektiği iddiasını reddetmesine katılıyoruz.
Resmî siyasal söylemde Tanrı'nın her yerde varlığını ortadan kaldıramayan inançsızlar, yurttaşları tarafından marjinalleştiriliyor, hatta damgalanıyor. Bu geçmişte doğruydu ve hala geçerli. Kamu görevi adaylarının inançsızlık konusunda sessiz kalması şaşırtıcı değil. Ateistler, Amerika'da en sevilmeyen dini azınlık olmaya devam ediyor. 2009'da belirli dini gruplara yönelik tutumlar üzerine bir Pew Araştırma Merkezi anketine yanıt verenlerin yüzde 49'u ateistleri olumsuz olarak değerlendirirken, diğer gruplara verilen olumsuz yanıt çarpıcı biçimde daha düşüktü: Müslümanlar,% 32; Mormonlar,% 26; Hindular,% 21; Budistler,% 20; Evanjelik Hıristiyanlar,% 17; Yahudiler,% 11; Katolikler,% 11. 2011 Gallup anketinde, 'Partiniz, ateist olan genel başkanlığa genel olarak nitelikli bir kişiyi aday gösterdiyse, o kişiye oy verir miydiniz?' Amerikalıların sadece yüzde 49'unun evet dediğini buldu. Diğer benzer şekilde nitelikli adaylar için yanıtlar: siyah,% 94; kadınlar,% 93; Katolik,% 92; Yahudi,% 89; ve Mormon,% 76. Seçimler arasında eşcinselleri de içeren 'partinizin adayına oy verme istekliliğinin' 1999 yılında daha önceki bir yinelemesi, onları yüzde 49 ile ateistlerden daha yüksek, yüzde 59 olarak sıraladı.
Kendini ateist ilan eden bir talip, sunağa ulaşmadan önce ebeveyn onayı isteyen bir talip de olamazdı. Çocuklarının evlenmesini en az istedikleri grup sorulduğunda, Amerikalıların yaklaşık yarısı ateistleri ilk sırada listeliyor; bu, Müslümanlar, Afrikalı Amerikalılar ve Yahudilerden önemli ölçüde daha yüksek. Aynı şekilde, “Amerikan toplumu vizyonuma hiç katılmayan grup” adı sorulduğunda, yanıt verenlerin yüzde 40'ı ateistleri zirveye koyuyor, ardından Müslümanlar% 26; eşcinseller,% 22; muhafazakar Hıristiyanlar,% 13; son göçmenler,% 12; Yahudiler,% 7; Afrikalı Amerikalılar,% 5. (Ateistleri diğer Amerikalılardan farklı olarak gösteren ve Müslümanlardan çok daha fazla hoşlanmadığını gösteren tüm bu veriler, 11 Eylül'den sonra, ancak Trump'ın seçilmesinden önce toplandı.)
İsteksizlik sorgulamaya dayanır. İnançsızların bu hoşnutsuzluğunu ve güvensizliğini desteklemenin, Amerikan sosyokültürel inancının üç temel özelliği olduğunu ileri sürüyoruz. Birincisi, inançlı değilse iyi bir insan olamayacağına dair inançtır. Amerikalıların yaklaşık yarısı 'ahlak ve ateizmin birbirini dışladığına' ve 'ahlaki ve iyi değerlere sahip olmak için Tanrı'ya inanmanın gerekli olduğuna' inanıyor. Doğru, kurucuların çoğu da buna inanıyordu, ancak bu fikir artık geçerli değil. Ahlaksız ateist stereotipi, daha seküler ülkelerde cinayet oranlarının daha dindar milletlere göre daha düşük olduğunu gösteren çok sayıda uluslararası araştırmaya ve ayrıca ateistlerin ve seküler insanların sosyolog Phil gibi kişisel düzeyde olduğunu gösteren araştırmalara inanılmaktadır. Zuckerman, “belirgin şekilde daha az milliyetçi; daha az önyargılı, daha az anti-Semitik, daha az ırkçı, daha az dogmatik, daha az etnosentrik, daha az yakın fikirli ve daha az otoriter. ' Tanrı adına korkunç işlerin sıklıkla yapıldığına dair kanıtlar ve 2013'te 'ateistler bile' diyen Papa Francis'in güvencesine rağmen devam ediyor. 'Başkalarına iyilik yapan' herkes 'Tanrı tarafından kurtarılır.' Ve 2017'de 'ateist olmanın ikiyüzlü bir Katolik olmaktansa daha iyi olduğu' öne sürüldü.
İkinci yaygın inanç, bir kişinin inanan değilse iyi bir Amerikalı olamayacağıdır, gördüğümüz gibi, Amerikan sivil dininin temel ilkesi. 2008'de Amerikalıların yüzde otuz dokuzu 'Tanrı'ya inanmamanın çok yurtseverlik' ve 'dinsizlik' konusunda hemfikirdi. . . Amerikalı olmak değil. '
İnançsızlara karşı ısrarlı hoşnutsuzluk ve güvensizliğin üçüncü temeli, Amerikan entelektüel karşıtlığından kaynaklanmaktadır. Birçoğu ateistleri kültürel seçkinler olarak görüyor - filozoflar, bilim adamları ve sanatçılar, sıradan insanların, örneğin ölümden sonraki yaşamdaki inançlarını tehdit ediyor, çünkü inanmayanlar 'herkesten daha iyi bildiklerini düşünüyorlar.' Richard Dawkins ve Daniel Dennett'in onları 'Parlaklar' olarak yeniden adlandırmayı önerdikleri gibi, inanmayanlar genellikle bu elitist okumayı beslerler.
Ateistlere ve inanmayanlara karşı resmi olarak onaylanmış uzun bir tarihsel ayrımcılık listesi, bu kadar sevilmemeleri ve güvenilmemeleri nedeniyle ortaya çıktı. 20. yüzyıla gelindiğinde, ebedi lanetlenme korkusundan yoksun olmalarının gerçeği söyleme yeteneklerini azalttığı varsayıldığından, bazı bölgeler mahkemede ifade vermelerini yasakladı. Diğer durumlarda, ateistlerin jürilerde görev almaları yasaklanmıştır. 1987'de bir Pennsylvania mahkemesi, 1998'de bir Güney Carolina mahkemesi ve 2005'te bir Mississippi mahkemesi, özellikle inanmayan ebeveynin aleyhine çocuk velayeti kararları verdi. Orduda inançsızlara karşı çok sayıda ayrımcılık örneği ortaya çıktı: bir askerin iddia ettiği gibi, New York Times 26 Nisan 2008 tarihinde ateizmi nedeniyle taburcu edildi. Ve hala devlet görevlilerinin Tanrı'ya inandıklarında ısrar eden sekiz eyalet anayasası gibi, bu dağınık eylemlerin çoğu açıkça anayasaya aykırıdır, ancak hepsi aynı şekilde gerçekleşmektedir.
Nereden Tanrısal Cumhuriyet'te Tanrısız Vatandaşlar, R. Laurence Moore ve Isaac Kramnick, W.W. Norton. Telif hakkı 2018, R. Laurence Moore ve Isaac Kramnick.