Denizin ve özellikle okyanusun geniş su alanlarının aksine, havadaki her şey az çok düzenli. Her şey var: önleyiciler, savaşçılar ve bombardıman uçakları. Ayrıca, bazı gelişmeler ve (jinx değil, vuruntu vuruntu) yeni gelişmeler potansiyeli vardır.
Taşımacılıkta her şey çok hoş değil havacılık (daha sonra neden böyle bir aksan olduğunu anlayacaksınız), ama orada her şey sadece üzücü çünkü kim mutlu olmalı problemlere tükürüyor.
Ama şimdi nakliye uçakları hakkında değil, AWACS uçakları hakkında konuşacağız. Uzun menzilli radar algılama ve kontrolü.
Muhtemelen herhangi bir normal Hava Kuvvetleri'nde bu uçaklara nasıl ihtiyaç duyulduğunu anlatmaya değmez. Bunlar, uzak gören, çabuk düşünen ve bir savaş görevi yürütenlere talimat veren gözler ve beyinlerdir. Bulutların üstünde aynı kabinde iyi radar istasyonu ve komuta merkezi.
Genel olarak, kendisi tarih Sovyet AWACS uçakları (henüz Rus uçakları yok) utanç verici. Ve sadece iki noktadan oluşur. Öyleyse tarihe bir göz atalım.
Gariptir, ancak İngilizler AWACS uçaklarının buluş ve uygulamasında ilkti. 1940 yılında, Wellington Wellington bombardıman uçaklarını radar vericileri ve dönen antenlerle donattılar.
Diyelim ki deney başarılı oldu ve el yapımı makineler "Britanya Savaşı" nda İngiliz radarlarının "ölü" bölgelerinin kapatılmasında iyi bir yardımcı oldu. Ve sonra da önleyicileri Fau'ya yönlendirmeye yardımcı oldular.
İlk seri AWACS uçağı elbette Amerikalı idi. Farklı aralıklarda çalışan iki istasyon kadar itebildiler: torpido bombardıman uçağı Avenger'a santimetre ve desimetre.
Kompleksin tepe kapasitesi bir megawatt'tır. Bu, 1945'te oldu, kompleks başarıyla çalıştı, 120 km'ye kadar bir mesafedeki uçakları ve gemileri (kruvazör sınıfı ve üstü) - 350'ye kadar tespit etti. Yani, tespit edilemez.
Amerikan donanma Bu işi sevdim ve uçak ayrı bir sınıf olarak üretime geçti. İyi gitti, yenileri üretildi, eskileri modernize edildi.
Sadece 1965'te SSCB kendi AWACS'ımıza ihtiyaç duyduğumuzu düşünmeye başladı. O zamanlar ABD'de 8 AWACS uçağı ve 1 AWACS helikopteri zaten geliştirilmişti. Sovyetler Birliği, her zaman olduğu gibi "yakalama ve sollama" oynamaya başladı.
Genel olarak, ciddiye bakarsanız, hava savunma güçlerimizin bu uçağa gerçekten ihtiyacı yoktu. Sözleriyle değil, eylemlerde bulunan Sovyet savunma doktrini, ülkelerinin topraklarında radarların kullanılması için sadece savunma amaçlıydı. Ve savaşçı-önleme ekipleri, yer komplekslerinin çalışmalarına dayanıyordu.
Mantıksal mı? Epeyce.
Ve kendisini dünya jandarmasına atayan ABD, uçaklarını yerden destek beklenemeyen koşullarda hedeflere yönlendirmek zorunda kalıyordu. Ve bazı ülkelerde, bu tür görevleri yerine getirebilecek bir radar ağı yoktu.
Her şey mantıklı.
Ve SSCB'nin emelleri kendi sınırlarını geçtiğinde ve bu Kore'de gerçekleştiğinde, hava savaşlarının analizi böyle bir uçağa ihtiyaç olduğunu gösterdi.
Ayrıca, tam olarak AWACS uçakları tarafından kapatılması istenen bir yönümüz vardı. Kuzeyinde. Amerikalı stratejistler, o sırada bir radar ağı kurmanın mümkün olmadığı Kuzeyinizi aşmayı deneyebilirler. Bu yüzden devriyede uçan bir radar çok faydalı olacaktır.
Ve 1958'de hükümet dedi ki: "İnşa ediyoruz!" 1962'de uçak ilk uçuşunu yaptı ve 1965'te Tu-126 olarak hizmete girdi. 20 yıldan fazla hizmet veren toplam sekiz uçak üretildi.
Tu-126, Tu-114 stratejik bombacısının sivil modifikasyonu olan Tu-95 turboprop yolcu gemisi temelinde oluşturuldu. Ayrıca mantıklıdır, çünkü sadece böyle bir uçak, kompleksin normal çalışması için gerekli ekipman yığınını güvenli bir şekilde barındırabilir.
Tu-126, Liana radar kompleksi ile doluydu ve hala radyo-teknik keşif ekipmanı için yer vardı. Anten yerleştirme sorunu başlangıçta çözüldü: mantar kaplamasının içinde değil, Tu-126'dan önce veya sonra dünyada olmayan kaporta ile birlikte döndü.
O zaman için "Liana" istasyonu çok iyi bir tespit kompleksiydi ve 100 ila 300 kilometre aralığındaki uçakları, bir kruvazör gibi deniz hedeflerini - 400 kilometreye kadar tespit etmeyi mümkün kıldı.
İlk kez, her şey çok iyimserdi. Evet, motorlardan ve ekipmanlardan aşırı gürültü ve titreşim şeklinde dezavantajlar da vardı. Tu-126 üzerinde hizmet etmek çok rahatsız oldu.
Radyo ekipmanı geliştikçe, uçağın dolgusunu değiştirmek gerekiyordu. Dahası, 20 yıl içinde tüm Tu-126 kompleksi umutsuzca modası geçmiş.
Ancak bir nüans var: Yeni bir AWACS uçağının gelişimi, Tu-126'nın iyi sonuçlar göstermesinden hemen sonra başladı.
Yeni uçan radar, 50 yılında hizmete giren A-1985 idi.
A-50'nin gelişimi 12 yıl sürdü. "Liana", aynı endişe "Vega" nın "Bumblebee" ile değiştirildi ve üssü, o sırada SSCB'nin en güçlü uçağı Il-76 tarafından alındı.
Çok fazla iş yapıldı. A-50 kompleksi oluşturuldukça, ordunun yüzlerce gereksinimi ve isteği dikkate alındı. Kompleks alçaktan uçan hedefleri iyi tespit etmeye başladı, algılama aralığı arttı, A-50 hava yakıt ikmali için bir set aldı, bu da özerkliğini büyük ölçüde artırdı. Sayıları 24'ten 10'a düşen iş ve operatörlerin geri kalanı için normal koşullar yaratıldı.
Güzel, proaktif bir işti. Ve uçan kompleks ihtiyacımız olan şey oldu. Bir şey hariç: Tu-126 ile karşılaştırırsanız, bu harika bir makinedir. Geçen yüzyılın 60'ları düzeyinde. Amerikalılarla hizmette olanlarla karşılaştırıldığında, yani Nöbetçi ile A-50 her şeyde kaybediyordu.
Evet, ideal koşullarda (savaşta hiç gerçekleşmeyen), A-50 düşman savaşçılarını 300 km'ye kadar bir mesafede görebilir. Ancak seyir füzeleri gibi küçük RCS ile çok zayıf küçük hedefler görüyor. İzlenen hedef sayısı 150'ye kadar. Bir kontrol merkezi olarak A-50, 10-12 avcı uçağı kontrol edebiliyor.
Artık Amerika'nın gözlerinin havaya bel kemiğini oluşturan Sentry, donanım yetenekleri açısından daha gelişmiş. 100 hedefi tespit edebilir ve takip edebilir. Ona göre, 30'a kadar uçak veya kara tabanlı hava savunma sistemleri veya gemileri çalışabilir. Nöbetçi, 400 km'ye kadar mesafedeki yaklaşık bir metrekarelik bir EPR ile bir seyir füzesi görür ve bir bombardıman uçağı 500 km'den fazla bir mesafede tespit eder.
Dahası, E-3 "Nöbetçi" A-50'den daha erken ortaya çıktı. Fazla değil, 7 yıldır. Ancak radyo-elektronik alanında ABD'ye göre daha düşük olduğumuz tartışılmaz bir gerçektir. Bu nedenle, modernizasyondan sonra, Sentry A-50U'dan daha fazla tercih edilir görünüyor.
Ayrıca, Amerikalılar her zamanki gibi sayıları alırlar. Bugün 33 Nöbetçileri var. Diğer 17'si NATO'da (Amerikalıları sayın), 7'si İngiltere'de ve 4'ü Fransa'nın emrindedir. Toplam - 61 uçak.
Beş A-50 ve dört A-50U hizmetinizde. Yorum yapmadan, aslında, bu kadar çok AWACS uçağına ihtiyacımız yok. Ancak kalite açısından sorular var.
A-2U'da bulunan "Bumblebee-50" ilk modelinden çok daha üstün değil. Karakteristikler% 15-20 daha iyi, evet, dijital teknolojiler rol oynadı, ancak sadece çok sayıda yabancı bileşen sadece eleştiriye neden oldu. Hiçbir yaptırım ve kısıtlama olmadığı sürece, kompleksi modernize edebildik, bundan sonra ne olacak ... Bugün, tam ithalat ikamesinin bravura masallarına inanmak giderek daha zor.
Evet, 2004'te üçüncü model olan A-100 Premier'de çalışma başladı. Il-76MD-90A temel alınmıştır. Sanatçılar aynı, "Vega" ve Beriev Uçak Şirketi. Çalışma başladı ve bizim için alışılmış olduğu gibi transferler başladı.
A-100'ün 2014 yılında hizmete girmesi gerekiyordu. Sonra 2016'da. 2017'de Bakan Shoigu, uçağın 2020'de hazır olacağını duyurdu. İşte, 2020 ve Nisan ayında aynı Shoigu, titremeden A-100'ün 2024'te tamamlanacağını açıkladı.
Yani, gelişmenin başlamasından 20 yıl sonra.
Derhal katılıyorum. Burada Su-57'yi eleştiriyordum ve böylece savaşçı ile oldukça hızlı başa çıktılar ...
Raporlara yakından bakarsanız, neredeyse sabotaj izlenimi edinirsiniz. Çalışmadaki tüm katılımcılar bir der ki: her şey yolunda, her şey orada, küçük şeylere bağlı. Vay canına küçük şeyler ...
İlk başta, Ulyanovsk Havacılık Tesisi gecikmelerle suçlandı. Evet, herkesin Il-76MD-90A'ya ihtiyacı var. Nakliye uçakları, tanker, AWACS her şey için iyidir. Ancak Ulyanovsk fabrikası yılda sadece 3 (ÜÇ) uçak üretebiliyor. Ne yazık ki.
Bir zamanlar hem Il-76'yı hem de Il-86'yı yapan ve başkan için uçak monte eden boş Voronezh bitkisi VASO'yu hatırlamak mümkün değil ... Bitki hala duruyor, bir açık var. Ama herkes her şeyden memnun.
Açgözlü IL-2014MD-76A nihayet Taganrog'a girdiğinde 90 yılında bir mucize oldu. Hepsi, yaşasın! Sadece ekipmanı monte etmek, anteni takmak ve test etmek için kalır!
Evet, şimdi ...
A-100'ün ilk uçuşu 2017'de gerçekleşti! Üç yıl boşa gitti, anlamadım. Daha doğrusu, o zaman sizin için neden netleşecektir.
Garip, değil mi? Ekipman hazır, yerleşik, uçak - işte burada, uçuyor. Neden kompleks yok? Neden test yok? FSB nerede, düşman zararlılarının cezası ve ekimi nerede? Neredeyse yeni (toplam 20 yıl) kompleks neden çalışma düzenine getirilemiyor?
Basit. Hiç kimse ve hiçbir şey yok.
Her şey başladığında, hiç kimse herhangi bir yaptırım bile düşünmedi. Bu nedenle, tasarımcılar dünyanın dört bir yanından gelen bileşenleri, "Eğer kendimiz yoksa, satın alacağız!"
Meclisin başladığı zaman çok fazla şey alamadığımız ortaya çıktı. Daha doğrusu, bize satmayacaklar. Ve olmadığı gibi, beklenmiyor. Yerli üreticiler (hayatta kalan) mikroelektronik aslında Batı'nın arkasında 15 yıl veya daha fazla geride kalıyor. Ve teknoloji açısından, 25.
Bir uçak, bir anten, bir radar olduğu ortaya çıktı ve tüm bunları çalışan bir kompleks halinde birleştirmek imkansız. Yabancı cips ve yerli patates yoktu.
Bunun bir sürpriz olduğu söylenemez. Söylemek. Hiçbir tepki gelmedi. 2017 yılında Vega CEO'su Vladimir Verba kovuldu ve Vyacheslav Mikheev onun yerine atandı. Mikheev için görevin ne olduğunu biliyorum, ama gerekli bileşenleri cebinden çıkarması pek mümkün değil.
İstihbarat bize yardımcı olacak. Satın almak ve üretmek imkansız olanın bizim için imkansız olmayanlar tarafından elde edileceği açıktır. Dışarı çıkacağız, iyi, deneyim var ve ne harika bir deneyim!
Ve prömiyerin er ya da geç biteceği açıktır, iyi, 2024'te değil, 2030'a kadar. Ve Sentry'den gerçekten daha havalı olacak. AFAR özellikli radar, 300 hedefe kadar (tabii ki izleme ile) algılama yeteneği, 700 km'ye kadar menzil, küçük bir EPR ile hedef tespiti ...
Temiz. Olacak.
Başka bir soru, 2030'da Amerikalılar ne olacak?
Ve 737 yıldır yavaş yavaş mücadele ettikleri Boeing 15 AEW & C'yi de akla getirebilecekler ... Ve başarıyla satıyorlar. Bu uçak, döngü başına 3-000 km mesafede 400 (üç bin) hedefi tespit edebilecek. Ve ayrıca AFAR ile bir radar ...
Ama Amerikalılar acele etmeyebilir, elliden fazla Nöbetçi var.
2024 yılına kadar hala zaman var. A-100 "Premier" AWACS uçağının uçaktan, antenden ve elektronik yığınından çıkıp çıkmayacağını görelim.
Şimdiye kadar Premiere galası ertelendi ve ertelendi ...