İngilizlerin katılığını kabul ederek, müzakerelerin sona ermesine Polonya’nın katkısını unutmamalıyız.
Yetmiş altı yıl önce, Ağustos 12, 1939, Moskova'da, SSCB, Büyük Britanya ve Fransa'nın askeri misyonları ile ilgili müzakereler başladı.
Fransız delegasyon başkanı General Jean Dumenc'in yalnızca müzakere etme yetkisi vardı, ancak anlaşmayı imzalama yetkisi yoktu.
İngiliz delegasyonuna başkanlık eden Amiral P.Drax, Sovyet başkentine herhangi bir otorite olmaksızın geldi, ancak İngiliz Dışişleri Bakanı E. Halifax'tan “müzakereleri mümkün olduğunca uzağa çekmek için” açık bir yönergesiyle geldi.
Londra, askeri bir anlaşma yapmak amacıyla müzakere etmedi, ancak Sovyet liderlerinin kafasında yanılsamalar dilemek ve onları Almanya ile olası bir anlaşma hakkında düşüncelerden uzaklaştırmak için pazarlık etti.
Ancak, İngilizlerin ihanetini belirterek, Polonya'nın üçlü askeri misyon görüşmelerinin bozulmasına katkısını unutmamalıyız. Dahası, İngilizler ile oldukça karşılaştırılabilir.
Zaten ilk toplantılarda, Sovyet delegasyonu başkanı K. Voroshilov, Kızıl Ordu’nun eksik kısımlarını Polonya’dan Polonya’ya çekerek bu sorunu kardinal olarak nitelendirdi.
Fransa Dışişleri Bakanlığı, Fransa Başbakanı E'ye yazdığı bir notta tanınan bir soruyu kabul etti. Kremacı’nın talepleri mantıklı ve meşru.
Boya Ordusu’nun Polonya topraklarından geçmesi konusu olumlu bir şekilde çözülmediyse, askeri müzakerelerin anlamsız olacağını söyledi: “Bizi konunun özüne getiren bu açıklamaya itiraz etmek pek mümkün değil” dedi.
Ancak, SSCB'nin konumunun doğru, dürüst ve yapıcı olduğunu fark etse bile, Fransızlar müzakerelerde İngiltere'yi takip etti. Bu daha sonra Fransız delegasyonunun bir üyesi olan A. Bofre tarafından tanındı.
Sovyet önerilerini değerlendirirken, şöyle dedi: "Daha belirgin ve net olmak zordur ... Bu program ile Fransız-İngilizce platformunun belirsiz soyutlamaları arasındaki karşıtlık şaşırtıcı ve iki kavramı birbirinden ayıran uçurumun şaşırtıcı olduğunu gösteriyor ... Sovyet argümanlarının daha ağır olduğu ... Konumumuz sahte kaldı ..."
İngilizlerin ve Fransızların pozisyonları yanlıştıysa, Polonyalıların intihar ettiği ortaya çıktı. Ağustos ayında bile, 1939, Alman ordusu, İkinci Polonya Ortaklığı sınırında hazır olduğunda, hükümeti, Sovyetler Birliği'nden askeri yardım kabul etmeyi reddetti.
Üstelik, Nisan ayına kadar, Polonya dışişleri bakanlığının yanlısı başkanı Y. Beck, Berlin’e yaptığı açıklamada, “Polonya, Sovyet Rusya’nın hiçbir askerinin topraklarına girmesine asla izin vermeyeceğini” ilan etti.
Varşova'nın kararlı duruşu, İngiliz çıkmazına Lehçe ekledi. Fransız Dışişleri Bakanı Jean Bonnet ile yaptığı konuşmada, Polonya'nın Fransa Büyükelçisi J. Lukasiewicz “Beck, Rus birliklerinin 1921 yılında onlardan aldığımız bölgeleri işgal etmesine asla izin vermeyeceğini” itiraf etti.
Bonne, Kızıl Ordu tarafından Polonya topraklarının bir kısmını “işgal etmek” veya ele geçirmekle ilgili olmadığını çok iyi biliyordu. Fransız Büyükelçiliğine gönderilen bir telgrafta, Fransız Büyükelçisi L. Noel'in Polonyalılarla “Rusların yardımı olmadan olası Alman saldırganlığı durumunda nasıl silahlı direniş örgütleyeceklerini” açıklığa kavuşturmasını istedi. Taahhütlerimiz ışığında, bu soruya ayrıntılı bir cevap alma hakkımız var. ”
19 Ağustos Beck, Noel’e çok ayrıntılı değil, cesaret kırıcı bir cevap verdi. Narsist Kutup Polonyalı ordunun Wehrmacht ile savaşmayı amaçladığı “nasıl” sırlarını açığa vurmakla yükümlü değildi. Öte yandan, Polonya topraklarından geçerken Kızıl Ordu birliklerinin reddedilmesinin nedenini belirledi: "Bu bizim için bir prensip meselesi, SSCB ile askeri bir anlaşmamız yok ve istemiyoruz."
Aynı derecede önemli olan, kamuoyuna ilan eden Polonya Mareşeri E.Rydz-Smigly idi: "Sonuçlardan bağımsız olarak, Polonya topraklarının bir inçinin hiçbir zaman Rus birlikleri tarafından işgal edilmesine izin verilmeyecek."
Şaşırtıcı bir şekilde, ancak bir gerçek: bu tarz resmi Paris'le konuşurken, Polonyalı diplomatlar, politikacılar ve ordu, Alman saldırganlığı durumunda Fransızların tam anlamıyla onları savunmak için acele edeceği konusunda güvenini kaybetmedi ...
Kendi aralarında yazışmalarda, gentry, üçlü görüşmelerde katılımcılarla da dalga geçti. 18 Ağustos Lukasevich Beck ile sevincini paylaştı: Varşova'nın Moskova'daki inatçı pozisyonu nedeniyle “boş ve eşitsiz resmi toplantılar var.”
Ancak, en son ve sonuçsuz gülen insanlara güler. Polonyalılar için birkaç gün içinde geldiler ...