Dövüş hayranı Gumbay Uchiva. Sinyal verebilirler, kendilerini havaya uçurabilirler, ama zaman zaman bir ok ya da bir kılıç saldırısını püskürtürler, çünkü demirden yapılmış!
mızrak silahAvrupa analogları olmayanlar da gekken ve yagara-mogara idi. Gekken'in bir karga gagası şeklinde bir ucu ve bir hilal şeklinde (dışarı doğru döndü) bir ucu vardı. Gekken, savaşçının boynundan yakalanmasına ve atının atılmasına izin verdi. Veya zırha rağmen boynunda bir dürtme ile grevde olun. Yagara-mogara (veya çeşitliliği tsukubo), üst kısmı keskin dikenlerle tamamen kıllı metal ile bağlanmış, gerçek T şeklinde bir tırmıktı. Avrupa şövalyelerinin cephaneliğindeki bu tür silahlar emin değildi, ama samuraylar onu kullanmaktan çekinmediler. Doğru, yine, suçluyu canlandırmak için Edo'nun barışçıl döneminde olduğu kadar savaşta da değil.
Tsukuba
Özel bir söz, direklere dik bir açıyla sabitlenen kuzgun şeklindeki bir bıçağı temsil eden orak gibi Japon silahlarını da hak ediyor. Uzun saptaki böyle bir orak (koma), yetenekli ellerde çok tehlikeli bir silaha dönüştü. Naigama (veya roku-shakugama - “altı-syaku orak”) 1,8 m uzunluğa ve o-gama (“büyük orak”) - 1,2 m'ye kadar bir şaft vardı. rakamlar XII - XIII yüzyıllar. Ve buna göre, aynı zamanda kronikler de belirtilir. Bu silahı atların bacaklarını düzeltmek için ve donanma sanki sığ sularda teknelerin hareketini engelleyen yosunlar ve hatta yosun kesmek için. Ancak, bu tür silahlar Avrupa iftirası olarak kullanılabilir. Toei-noborigama'nın uzunluğu 1,7 m ve L şekilli bir üst kısmı, orak gibi keskinleştirilmiş, alt kenarı olan dar bir balta şeklinde idi. Her halükarda, aynı köylüler, kendilerini bu tür oraklarla çok kolay bir şekilde silahlandırabilir ve onları uzun bambu direklerine bağlayabilirler.
Kusari-gama türleri
Bununla birlikte, bir zincire bağlı kulplu bir orak - nage-gama veya kusari-gama da samuray cephaneliğinin bir parçasıydı ve onlar tarafından kaleleri ve kaleleri savunmak için kullanıldı: genellikle kuşatıcıdaki duvardan atıldılar ve daha sonra bir zincirle sürüklendiler. Yetenekli bir savaşçının elinde, bu silahlar da çok etkili olabilir. Kusari-gama, hem samuray hem de efsanevi ninja tarafından kullanıldı. Ve zinciri oraktan bir çekiçle sökmek ve ... fırça olarak kullanmak mümkündü!
Zincir fırça ile Kataoka Hatiro Tameharu. Gravür Utagaro Kuniyoshi (1844 g.)
Kısa Japon mızraklarının şaftları ve diğer tüm silahlar gibi meşe ağacından yapılmış, uzun süreler için hafif bambu yapılmıştır. Onları zırhın rengine uyacak şekilde siyah veya kırmızı boyandı. Bu arada, Avrupalılar için tipik olmayan ipuçları için, lake kılıflar icat edildi (inanılmaz Mogaras'ın tamamen nesnel sebeplerden dolayı tamamen inanılmaz bir kılıfı yoktu!), Genellikle sedefli ve ek olarak onları yağmura karşı koruyan bir kumaş örtü . Kakma sedef ve aynı zamanda uç alanındaki şaft. Sode-garami dahil olmak üzere. Ve bu arada, burada Japon aşkarganının mızraklarının dünyanın en uzun olduğu (6,5 m'ye kadar!), Yani Avrupa'da olduğundan daha uzun ve önemli ölçüde olduğu belirtilmelidir.
Japonya'da dart atma da biliniyordu ve yine birçoğunun sadece kadın silahları olduğu kabul edildi! Örneğin, bir ok gibi bir tüy ile uzun 45 cm etrafında bir dachi-ute dart. Kapının üstünde özel tutucularla tutuldu. Bir saldırı durumunda, onu kapmak ve atmak için ulaşmak yeterliydi!
Japonlar, naginata * gibi silahlara ustalıkla sahip olanın, kendisine uçan okları bile yansıtabileceğine inanıyordu. Gravür Tsukioka Yoshitoshi. Kongre Kütüphanesi
Ama naginata gibi bir silah, ilk olarak, aynı zamanda bir kılıç olarak da kabul edildi (Avrupa'da buna kesinlikle bir halter denirdi!), İkincisi, aynı zamanda bir kadının silahı! Samuray’ın kızlarına evlendiklerinde bir çeyiz gibi bir dizi “halter” verilmiş ve kızlara evlenmeden çok önce bir parkur kurmuştu. Ancak, kadınlar elbette naginatu kullandılar ve hepsi olmasa da evlendiler. Öykü bize bir adamla kavga eden az sayıdaki samurayın biri olan Tomoe Gozen adını getirdi. Bu nedenle, kocası Minamoto Yoshinaki ile katıldığı 1184'taki Awaji savaşında, savaşın kaybolduğunu görerek kaçmasını ve ayrılmasını emretti. Ancak, ona itaatsizlik riski ve düşmana koştu. Asil samuraylardan biri naginataları yaraladı, atından çekti ve sonra eyerine bastırdı ve kafasını kesti. Ancak ondan sonra kocasının emrine uydu ve Yoshinaka'nın öldürüldüğü savaş alanını terk etti!
İşte Heike Monogatari'nin Tomoe Godzen hakkında söylediği şey şuydu: “... Tomoe, beyaz tenli, uzun saçlı ve çekici özelliklerle son derece güzeldi. Aynı zamanda yetenekli bir okçuydu ve kılıçlarla yapılan savaşta tek başına yüzlerce savaşçıya mal oldu. At sırtında ya da yürüyerek bir şeytanla ya da tanrıyla savaşmaya hazırdı. Kırılmamış atları evcilleştirmek için mükemmel bir yeteneği vardı; sarp dağ yamaçlarından gelen zarar. Savaş ne olursa olsun, Yoshinaka her zaman mükemmel zırh, büyük bir kılıç ve güçlü bir yay ile donatılmış ilk kaptanı olarak yolladı. Ve her zaman birliklerinin diğerlerinden daha fazla değerli işler yaptı ... ”
Gravür Toyohara Tikanobu. Tomoe Gozen, düşmanın başını kesti!
Tabii ki, erkekler için de sadece büyük bir naginaty vardı ve onun ağır çeşitliliği - çok daha büyük bir bıçağı olan bisento, sadece insanı değil, atı da tamamen kesebiliyordu. Geniş kapsamları sayesinde, yardımlarıyla, atların bacaklarını kestiler ve sonra da yere düştüklerinde binicileri bitirdiler. Heian döneminin sonuna kadar (794 - 1185) bir piyade ve savaşçı keşişinin silahıydı (sohei). Asil savaşçılar (busi), savaş sırasında Heian ve Kamakura dönemi (1181 - 1185) arasında bir tür geçiş dönemi haline gelen Hempmei (1185 - 1333) puanını aldı. Şu anda, özellikle yaygın olarak kullanılıyor, ki bu da bir şekilde samuray zırhını bile etkiliyor. Böylece, güneşlenme tozlukları ortaya çıktı çünkü savaşçının bacaklarını bu korkunç silahtan korumak bir şekilde gerekliydi. Ayrıca Moğol istilası sırasında kendini gösterdi (1274 ve 1281) ve günlük yaşamda naginata bir kadının evini koruyabileceği bir silah olarak önemli bir rol oynadı.
Kadınlar için eşit derecede önemli bir silah, asla ayrılmadıkları hançer kaikendi, ancak kimonolarını geniş manşona sakladı. Ayrıca ailenin evini korumak için de kullanılmalı, ancak kritik durumlarda karoten arterine bir kaiken darbesiyle yapılmış, saf dişi bir seppuku yapmak için kullanılmalı!
Hançer kaiken - çok basit ve işlevsel bir silah.
Ancak, samuraylı ailelerin kadınları da kılıcı kullanmayı öğrendi ve savaşta kullandıkları davalar tarihten bilinmektedir. Bununla birlikte, bunlar aynı zamanda tarihsel romanlardan da bilinmektedir, ancak tarif edilenlerin ne kadarının tarihsel gerçeğe karşılık geldiğini söylemek çok zordur. Sadece kadınlar hançer kullanmıyordu. Ayrıca cephanede samuraylar vardı ve sadece wakizashi çiftinin kısa bir bıçağı değil, bir hançer değil, bir kılıç olarak kabul edilirdi, aynı zamanda tanto ve aiguchi gibi orijinal “şeyler” de vardı.
Wakidzasi, demirci (kaji) Taikei Naotane (1805 - 1858) tarafından üretilmiştir.
Tanto normal büyüklükte bir tsuba içindeydi ve kısa bir kılıcın daha küçük bir kopyasına benziyordu. Aiguchi'nin (kelimenin tam anlamıyla “açık ağzı”) genellikle bir sarımı yoktu, bu yüzden onu kaplayan vatoz ya da köpekbalığı cildi çok görünürdü. Tsuba olmadan Sepp'in hedefleri yoktu. Servisteki samurayların tanto hançeri ve ayguti'yi giydiğine inanılıyordu - istifa edenlerin (görünüşte bir şey yapabileceklerinin kanıtı gibi görünüyorlardı, çünkü hançer, bekçi olmasa bile, Neyse hançer).
Kabutovari, XIX. Yüzyılın XVIII-başlangıcı
Kabutovari (ilk "hiyeroglif" kask "ve ikinci hiyeroglif" kırma ") sivri uçlu ve keskin bir Tosin kenarına sahip dövme metal kavisli bir cop ile tsuki - tutacağının tabanında küçük bir kanca kagi ile dolom - hokoshi, kuichigai-hee. İkincisi, fırçayı rakibin darbelerinden korur ve düşmana saldırırken her şey vücudun yumuşak dokularını kimono ile bile kesebilir. Bu silahın icadı, efsanevi silah ustası Masamune ile ilgilidir.
Avrupalı meslektaşı aksine, düz olmayan, ancak kavisli ve hatta iç, içbükey taraftan keskinleşen bir bıçağa sahip olan hativara'nın samuray ve orjinal görünüşünü kullandılar. Bu tür ince bıçaklarla, el ele tutuşarak birbirlerinin zırhını deldiler, fakat aynı zamanda geleneksel Japon sapına takılan bir dale ile iki kenarlı bıçakları vardı - yorodoshi-tantто ve kılıcı Japon mızrak süvarinin ucuna çok benziyordu. Japon bıçaklı silahlarının "karşıtını keskinleştiren" bir başka desen, cubikir-zukuri'nin hançeriydi. Kılıcı daha büyük bir eğriliğe ve içbükey tarafta keskinleşmeye sahipti ve nokta tamamen yoktu. Kelime "kubikiri" "kafa kesici" olarak çevrilmiştir, bu nedenle amacı açıktır. Bu hançerler asil samurayın görevlileri tarafından giyildi, bunun görevi “savaş kupaları” olduğundan ölü düşman kafalarını kesmeleriydi. Tabii ki, eski zamanlarda bu şekilde kullanılıyordu, ancak 17. yüzyılda, cubikir-zukuri'nin hançerleri esas olarak bir ayrım işareti olarak giyildi.
Hativa stiletto
Kendini savunma için bir başka tamamen Japon silahı jüt hançerdi. Aslında, ... saplı, silindirik ya da çok yönlü olan ve belirgin bir ucu olmayan bir çubuğuydu, ama bir tarafında kocaman bir kanca vardı. Ayrıca, genellikle bir çift olan bu silahlar, Edo döneminde, kılıçla silahlandırılan düşmanı silahsızlandırmak için Japon polisi tarafından kullanıldı. Bir bıçak ve bir kanca ile kılıcı “yakalandı”, ardından bıçağa bir darbe ile çekildi veya kırıldı. Rengi bir polis memurunun rütbesini belirleyen renkli bir fırçayla bir kordon genellikle kolundaki halkaya tutturulmuştur. Duvarlarında jütte dövüş sanatını geliştiren bütün okullar vardı ve ilk olarak, bu kılıç ustasını bir samuray kılıcıyla savaşmaya iten teknikleri.
Polis Stiletto Jyutte
Samurai’nin silahı, sadece sinyal vermek için değil, aynı zamanda bir düşman okunu itmek için ya da kısa bir copla itmek için kullanılabilecek, ayrıca bir ağırlık zinciri, bir balta ve bir balta Masakari olan bir savaş zinciri - kusari itmek için kullanılabilecek bir hayran bile olabilir.
Masakari baltası ortaçağ Avrupasına çok benzeyebilir ...
Dövüş fanı tessener tamamen metalden yapılmış ve katlanmış bir fan görünümüne sahipti. Ancak, korkunç bir güçle beklenmedik bir şekilde rakibe kafadan vurabilirlerdi!
Samurai Saburo Yoshihide (XII. Yüzyıl, 1213'te öldü) - ünlü savaşçı, Tomoe-Gozen ve Wada Yoshimori'nin oğlu, Minamoto-ama Yoritomo'nun danışmanı. Olağanüstü güç, cesaret ve cesaret için dikkate değer. Cehenneme inişi, iblislerin fethi hakkında “Onlar Kigai ga Sima” ve 1180'ta savaş sırasında zeminden büyük bir ağacı nasıl yırttığı ve silah olarak kullandığı hakkında birçok efsanenin kahramanı. Burada ve bu ksilografide, gücünü vurgulamak isteyen sanatçı Katsukawa Syuntey (1770 - 1820), onu düşünülemez büyüklükte bir baltayla silahlandırdı!
İkinci tip silahlar neredeyse bir erkek kadar tutabilirdi, bu yüzden yılın Anglo-Saxon xuslar 1066'in “sakallı” baltası gibi onları kullanmak oldukça zordu. Fakat daha sonra grevleri büyük olasılıkla herhangi bir Japon zırhı tarafından kesildi. Doğal olarak, bu silahlar düşmanın surlarındaki kapıları veya kapıları kırmak için kullanılıyordu. Ayrıca, ormanlarda yaşayan ve çalılıkları kesen dağ hermit savaşçıları Yamabus tarafından da kullanıldı.
Yamabus Baltası - bu
Ama belki de samurayın en şaşırtıcı silahı, tamamen tahtadan yapılmış ya da demir çiviler ya da çivilerle ya da dikenleri olmayan, ancak neredeyse bir insan kadar uzun boylu ve modern bir beysbol sopasına benzeyen yönlü bir yüzeye sahip olan ahşap canabo topuzuydu!
Böyle bir klübe yapılan darbe, rakibi çok az şansa bırakacak ve kılıç bile ona yardım etmeyecekti. Eski Japon baskıları tarafından değerlendirildiğinde, uzak olsalar ve her zaman güvenilemeyecek olsalar da, kaynak olarak, yalnızca bu tür kulüplerle savaşan piyadelerin değil, atlıların bile! Kanabo ve tetsubo arasındaki ara ürün arareboi ve neybo gibi silahlardır - daha da büyük (iki metreden fazla) çapa, kübik veya yuvarlak, sapa sivrilen 10-20 cm enine kesitinde yuvarlak. Businin efsanevi silahı, bu kadar ağır bir cisimle salıncak hareketleri yapmaktan uzak olduğundan, en büyük güce sahiptir. Bugün neybo ile çalışma tekniği sadece kisin-ryu okullarında korunmaktadır.
Ancak imparatorluk sarayının muhafızları, hurdaya en çok benzeyen demir kulüpleri Cyricoba'ya sahipti, bu nedenle “hurdaya karşı bir alım yok” deyişi, antik çağlarda bile Japonlar tarafından açıkça bilinirdi. Japonya'daki savaş çekici, büyük bir kısmı uzun kulplu, büyük göbekli bir namlu gibiydi. Genellikle bu “namlu” ahşaptı ve sadece ara sıra metalle bağlanıyordu. Kanabo ve kirikob'dan farklı olarak, bu bir silah silahıydı, ancak bu bölünmenin nasıl geliştiği bilinmiyor.
Tetsubo'nun topuzu - aynı zamanda metalden yapılmış ve künt çivilerle, savaş fanından daha fazla değildi!
Japonya'daki Avrupa ve Orta Doğu tasarımlarına benzer bir topuz bilinse de, çok popüler değildi ve Avrupa'da olduğu gibi bir askeri liderin sembolü hiç düşünülmedi! Her samurayın, diğer her şeye ek olarak, sahip olduğu bir mızrak ve bir halter tutma kabiliyetine eşit olan uzun bir tahta personel - bo ile savaşabilmesi gerektiğine dikkat edilmelidir!
Fitil silahlara gelince, Japon askerleri Avrupa'dakilerden çok farklıydı. Hadi, tam tersi bir fitil, sözde gander olan gerçeğiyle başlayalım. Ve popo ... ateş ederken göğsüne hiç bağlanmadı! Elini yanağına bastırdı ve geri tepme ağır namlu emdi. Aslında, çok uzun bir silahtı - işte böyle!
Tanegashima - Japonya'dan yayıldığı yerden adanın adını taşıyan Japon fitil silahı. Kalibre 12,5-mm. Yukarıda: ayrı bir sandık ve kutu.
Fitil tetiği (gaff) ve pilot deliği. Bu numunede bunun için bir kapak yok.
Japonlar kısa gövdeli tabancaları biliyor mu? Aslında, Batı Avrupa’da, aynı XVI. Yüzyıldaki şövalye süvarileri, tam olarak tabancaların ideal silah olduğu kanıtlanan latniki tabancaların süvarilerinin yerini aldı. Evet, biliyorlardı ve Avrupa sözcüğü tarafından şımarık püskülü çağırdılar. Ancak, Japonlar arasında geniş yayılmadılar. Sonuçta, onlar da fitil kilitleriyle birlikteydi. Fakat eğer böyle bir kilit bir piyade için yeterliyse, bir el için böyle bir tabancayı tutmak zorunda kaldığından sürücü için iyi değildi ve en tatsız olan şey içinde parlayan fitilin durumunu sürekli izlemekti. Ek olarak, bu süvarilerin etkinliği her zaman her bir binicideki tabanca sayısıyla doğru orantılı olmuştur. Avrupa'da tabanca kilitleri tekerleğe monte edildi ve tabanca tabancaları bir kerede bunlardan birine sahip olabiliyordu: ikisi eyerin yanındaki kılıflarda, diğeri kemerin arkasında bir veya iki ve botların botlarının arkasında iki tane daha. Ve hepsi bir kerede ateş etmeye hazırdı! Bu anlamda, Japon fitil tabanca piyade arquebus'tan farklı değildi. Bu nedenle, binici bu silahtan daha fazlasına sahip olamazdı ve öyleyse, o zaman silah olarak hiçbir anlamı yoktu. Karmaşık bir tekerlek kilidinin seri üretiminde ustalaşmak için, o sırada Japonlar bazı örnekleri yapmış olmalarına rağmen başarısız oldu. Dolayısıyla bu tür bir silahla ilgili tüm problemleri.
Gövde üzerinde bir elmas görüntü ile Wick Wick Japon tabanca tabancasını (veya tanju) - klan Mayu klanının amblemi.
İlginçtir ki, Batı'da, nadiren de olsa, hala bir asil şövalye kılıcı kılıcıyla bir tabancayla kombinasyonlar vardı, ancak ortaçağ Japonya'da, birleştirilmiş bir silah, örneğin bir tabanca-balkizaşi, bir tabanca borusu olduğu biliniyordu. Ama asil rütbeli bir halk silahıydı. Gerçek bir samuray onurunu karartmadan kullanamadı!
Edo çağının Japon fitil silahı teppo-jutte'si. Gizli taşıma amaçlı. Ağırlık 580
Japonlar, Avrupa’daki buluşu, XVII. Yüzyıl süngü süngüünün ikinci yarısında, sap ile namlunun deliğine sokulmuş olarak biliyorlardı. İki çeşit vardı: kılıç benzeri dzuken ve mızrak biçimli bir juso. Ancak, aynı zamanda yayılmadılar çünkü ateşli silahların gelişimi samuray sınıfının gücünün temelini zayıflattı ve hükümet ve Japonların shogun dönemine ilişkin kamuoyu tarafından çok acı verici bir şekilde algılandı.
* Japoncada "naginata" kelimeleri eğimli değildir, ancak bu durumda neden Rus dilinin normlarına uymuyorsun ?!
Yazar şirkete minnettardır.Japon Antikaları»Verilen bilgiler için.