Afganistan; yaşanan patlamalarla, tahliyelerle, göç dalgasıyla, Taliban'ın hakimiyetiyle dünya gündeminin ilk sırasında yer alıyor.
31 Ağustos'a kadar tahliyelerin son bulacağı açıklamaları yapılırken, Kabil Havalimanı'na yakın yerlerde birbiri ardınca patlamalar yaşandı.
Yazımı yazdığım sıralarda Batılı haber kaynaklarında ölü sayısının 110, yaralı sayısının da 150 olduğu belirtiliyordu. Afganistan Sağlık Bakanlığı'ndan yapılan açıklamada ise, yaralı sayısının 1300'den fazla olduğu ifade ediliyor.
Ölenlerin 13'ünün ABD askeri olduğu açıklandı. Bir Taliban yöneticisi, patlamalarda 28 Taliban üyesinin yaşamını yitirdiğini belirterek "Biz, Amerikalılardan daha fazla insan kaybettik" dedi. Terör saldırılarını, IŞİD'in Horasan kolu üstlendi. Bu örgütün Taliban'a göre daha küçük çaplı, ama daha tehlikeli olduğu söyleniyor.
ABD Merkez Kuvvetler (CENTCOM) Komutanı Orgeneral Kenneth McKenzie, yaptığı açıklamada terör örgütü IŞİD'in saldırılarının devam etmesini beklediklerini ifade etti.
McKenzie'nin, "ABD'nin Taliban ile koordinasyon içinde olduğu ve saldırılara hazırlanmak için ellerinden gelen her şeyi yaptıkları" açıklaması ise dikkat çekti.
McKenzie'nin şu ifadeleri ABD-Taliban ittifakını net bir şekilde gözler önüne seriyor:
"(Taliban'ın) 31 Ağustos'a kadar buradan çıkmamızı istemek için pratik bir nedenleri var. Havaalanını geri almak istiyorlar. Mümkünse o gün biz de çıkmak istiyoruz. Yani ortak bir amacı paylaşıyoruz. Bu ortak amacı canlı tuttuğumuz sürece, birlikte çalışmak yararlı oldu. Bazı güvenlik endişelerimizi azalttılar ve ileriye dönük çalışmaları için yararlı oldular."
McKenzie, ABD ile Taliban arasında bazı istihbarat paylaşımlarının da yapıldığını itiraf etti. Daha önceki yazlarımızda, Afganistan'ın Taliban'a bırakılmasının BOP'un yeni bir safhası olduğunu ve bunun planlı bir proje olduğunu belirtmiştik.
Afganistan'dan Taliban'la anlaşarak çekilmeler, CIA Direktörü düzeyinde perde arkası görüşmeler, istihbarat paylaşımları ve daha niceleri bunun göstergesi.
Her gün yeni yaşananlar da bunun bir ispatı olmaya devam ediyor.
ABD, Afganistan merkezli misyonların vekaletini Taliban'a bırakmış durumda.
Neydi bu misyonlar: Başta Rusya ve Çin olmak üzere BRICS devletlerinin baskılanması, bölgede istikrarsızlığın alevlendirilmesi, ABD adına zengin Afganistan'ın zengin maden yataklarının işletilmesi, uyuşturucu üretiminin devamının sağlanması ve niceleri.
ABD, bunu planlarken elbette ki sadece Taliban'a güvenerek hareket etmiyor.
Kabil'de yaşanan IŞİD'in üstlendiği patlamalar gösterdi ki, Afganistan yönetiminin sunulduğu Taliban, IŞİD gibi terör örgütleriyle kontrol altında tutulacak.
Yaşanan terör eylemleriyle bir taraftan ABD, "Bakın ben çekildiğimde burada bunlar oluyor" mesajı verirken, diğer taraftan da Taliban'a, vekalete bağlı kalması için ayar veriliyor.
Gelelim, Türkiye'nin Afganistan gündemindeki yerine. Bu konuyu başlığımızda da ifade ettiğimiz gibi, Afganistan-Suriye mukayesesi yaparak değerlendirmemizde fayda var.
Siyasilerimiz yaptıkları açıklamalarda Taliban ile müzakere edilebileceğini belirttiler.
Hatta Cumhurbaşkanı Erdoğan'a, Taliban'la görüşme hususu sorulduğunda, "Bizim, kiminle nerede, ne zaman, ne gibi görüşmeler yapacağımız için kimseden izin almak gibi bir lüksümüz de yoktur" cevabını verdi.
Aynı siyasilerimiz Suriye'yi Birleşmiş Milletler'de (BM) resmi olarak temsil eden tek yetkilisi Esad'la görüşmekten uzak durdular. Terör örgütü Taliban'la müzakereye hazırız, hatta bu konuyu tartışmaya bile açmıyoruz ama Suriye'nin seçilmiş Devlet Başkanı Esad'la asla görüşmüyoruz. Burada sizce de bir gariplik yok mu? Geçmişe dönüp baktığımızda Taliban bir terör örgütüydü, yine öyle; Esad yönetimi ise dün siyasilerimiz nezdinde ortak bakanlar kurulu toplantıları yapacak kadar kankaydı ama bugün düşman!
Esad'ın "düşman" olması için hiçbir neden de yok, Prof. Dr. Haydar Baş'ın ifadesiyle, "Bir tavuğumuza kış kış bile demedi. Bize mantar tabancası bile doğrultmadı."
Nedir bu Taliban sevdası, nedir bu Esad düşmanlığı anlaşılır gibi değil.
Üstelik Esad birkaç gün önce en kapsamlı genel affını açıkladı. Esad; yurt dışındaki Suriyelileri vatanlarına kavuşturmak, ülkedeki birliği yeniden sağlamak, gerilimleri azaltmak ve büyük bir diriliş süreci başlatarak ekonomik kalkınmaya odaklanmak için kapsayıcı bir af ilanı yaptı. Bugüne kadar çıkarılan en geniş kapsamlı af kararı ile tüm Suriyelileri ülkelerine dönmeye davet eden Esad, hep birlikte Suriye'yi yeniden inşa edeceklerini söyledi.
Türkiye, bunu bir fırsat bilip, Esad'la bir mutabakat imzalayarak, içimizde bulunan 4 milyona yakın Suriyeliyi kendi vatanlarına güvenli bir şekilde gönderebilir.
1998 yılında Türkiye, Türkiye'yi hiç sevmeyen Hafız Esad'la Adana Mutabakatı'nı imzalayarak, terör sorununu kökünden çözmüştü, Suriye sınırımız en güvenli sınırımız olmuştu. Bugün oğul Esad'ın Türkiye ile, Türk milleti ile hiçbir sorunu yok, sürekli barış elini uzatıyor, ne hikmetse bizimkiler geri duruyor.
Dış politikamızı milli çıkarlar doğrultusunda düzenlersek, Esad'ın bu barış elini tutmamız gerektiğini anlarız. Ama her dış politika adımını ABD'ye bakarak atmaya çalışırsak, terör örgütü Taliban'la müzakere etmeye hazır, Esad'a da sırt dönen bir ülke oluruz.
İşin garip tarafı, Suriye'de toprak ve millet bütünlüğü için tek bir silahlı gücün olması adına Suriye Devleti, gerek Türk askerinin gerekse ABD askerinin ülkeden çıkmasını istiyor ve biz çıkmıyoruz; ama terör örgütü Taliban, Kabil Havalimanı'nda Türk askerini istemiyorum çıkın dediğinde hemen tahliyelere başlıyoruz. Yanlış anlaşılmasın, Afganistan'dan askerimizin tahliye olması son derece doğru bir karar, ama yıllarca dost ve müttefik bir ülke olan Suriye ile bu konuda resmi bir mutabakata varmamamız düşündürücü.
Bağımsız Türkiye Partisi (BTP) Genel Başkanı Hüseyin Baş'ın dediği gibi, dış politikamızı acilen küresel birkaç ülkenin iç politika malzemesi olmaktan kurtarmalıyız. Dış politikamızı milli menfaatler doğrultusunda belirlemeli, Mehmetçiğimizi de sadece sadece Türk milletinin ve Türkiye'nin güvenliğine odaklamalıyız.