Parkinson Hastalığı Gözleri Nasıl Etkileyebilir?
Parkinson Hastalığı Gözleri Etkiler Mi?
Parkinson hastalığı, dünya çapında 10 milyondan fazla insanı etkileyen en yaygın ikinci nörodejeneratif hastalıktır. Titreme ve daha yavaş ve daha sert hareketler dahil hareket değişiklikleri ile karakterizedir. Ancak araştırmacılar, gözle ilgili olanlar da dahil olmak üzere Parkinson hastalığının diğer semptomlarını da araştırılmaya başlanıyor.
Parkinson, beynin istemli hareketle ilgili bir alan olan bazal ganglionlarındaki dopamin nöronlarının dejenerasyonundan kaynaklanır. Parkinson için herhangi bir tedavi olmamasına rağmen, semptomlar dopaminin yerini alan ilaçlarla yönetilebilir.
Kan-beyin bariyeri (beyni kan dolaşımındaki patojenlerden korur) ve kafatası beyni değerlendirmeyi zorlaştırdığı için Parkinson için tek bir teşhis testi yoktur. Sonuç olarak, hastaları teşhis etmek için semptomların sübjektif değerlendirmeleri kullanılır.
Parkinson’un vücudun motor sistemini etkilediği bilindiğinden, göz hareketlerini bozduğu gösterilmiş olması şaşırtıcı değildir. Umut verici bir şekilde, Parkinson, göz hareketlerinde ince değişiklikler ve retinadaki belirli katmanların incelmesi gösterilerek halihazırda var olan teknolojiler kullanılarak teşhis edilebilir. Bu, tedavilerin etkinliğini ölçmeye ve hastalığın ilerlemesini belirlemeye yardımcı olabilir.
Parkinson hastalığının göz hareketleri üzerindeki etkisini araştıran çalışmalar, gözlerimizin bir uyarana ( sakkad olarak bilinir ) doğru hızlı, balistik hareketlerine odaklanmıştır. Tersi, anti-kazalar, gözlerimizin bir uyarandan uzaklaşan gönüllü hareketleridir. İlk çalışmalar, kazalara karşı yapılan hataların katılımcıların ışık uyaranından uzağa bakamadığı Parkinson hastalarında daha yüksek olduğunu gösterdi.
Derin beyin stimülasyonu kullanan başka bir çalışmada, globus pallidus interna’yı (bilinçli hareketten kısmen sorumlu beyin bölgesi) hedef aldığını tespit etti. Derin beyin stimülasyonu, Parkinson hastalığının tek cerrahi tedavisidir. Elektriği beynin belirli bölgelerine yönlendirerek çalışır. Komşu bir bölge olan subtalamik çekirdeği hedefleyen stimülasyonun hiçbir etkisi olmadı. Son zamanlarda, araştırmacılar, subtalamik çekirdeği uyardığını, çarpışma önleme hatalarını artırdığını ve bir uyarandan hem uzağa hem de uyarana doğru geciktirdiğini buldular.
Az sayıdaki stimülasyon çalışmalarından elde edilen kanıtlar çelişkili olsa da, Parkinson hastalığının göz hareketlerini nasıl etkileyebileceğini vurguluyor.
Bu yılın başlarında yapılan bir araştırmada, yakın zamanda teşhis edilen Parkinson hastalarının% 85’inin, gözlerini kapattıktan sonra ritmik göz kapakları çırpınıyor olduğunu anlatıyor. Hareketteki bu küçük değişiklikler, sanal olarak web kameraları kullanılarak ölçülebilir. Bununla birlikte, bir tanı aracı olarak göz kapağı çırpınmasının potansiyelini araştırmak için daha büyük çalışmalara ihtiyaç vardır.
Araştırmacılar, Parkinson hastalığı olan hastalarda istemli hareketle ilgili beyin bölgelerinde protein alfa-sinükleinin anormal birikimini tespit ettiler. Alfa-sinüklein, beynin her yerinde bulunur, ancak işlevi henüz iyi tanımlanmamıştır. Dopamin sentezini düzenlediği ve bunun da hareketi düzenlemeye yardımcı olduğu düşünülmektedir.
İlginç bir şekilde, son zamanlarda yapılan birkaç çalışmada, sağlıklı örneklerle karşılaştırıldığında Parkinson hastalarının retina dokusunda bir alfa-sinüklein birikimi bulmuştur. Alfa-sinüklein miktarı, hastalığın şiddeti ile bile olabilir bağıntılı bulunan Bu potansiyel hastalık göstergesi sadece ölüm sonrası doku örnekleri kullanılarak tespit edilebilir olsada.
Retina’nın on farklı katmanının enine kesit görüntülerini alan optik koherens tomografi (OCT) taramaları, araştırmacıların yaşayan hastalarda retina değişikliklerini tespit etmesine olanak sağlayabilir. Bu taramalar hızlıdır, invazif değildir, nispeten ucuzdur ve kullanımı kolaydır.
Şimdiye kadar bir dizi OCT çalışması, Parkinson hastalarında retinada incelme olduğunu göstermiştir. Retinanın belirli bölgelerinde bulunan sadece dopamin nöronları değil, bu bölgelere komşu retina katmanlarının da alfa-sinüklein barındırdığı bulundu. Çalışmalar, retinanın bu katmanlarında seçiciliğin oluştuğunu gösteriyor ve bu da potansiyel olarak Parkinson hastalığının erken başlangıcını gösteriyor.
Ancak, bu tür bir çalışmanın sınırlamaları vardır. İlgili hasta sayısı ve aldıkları ilaç gibi diğer faktörler bulguları etkileyebilir. En şiddetli semptomları olan hastalarda göz testleri yapmak da daha zordur.
Daha fazla hasta incelendikçe, Parkinson hastalığı hakkında daha fazla şey öğrenilebilir. Büyük veri çalışmaları avantajlı olabilir çünkü Parkinson hastalığı nispeten yaygındır ve göz taramaları giderek daha rutin hale gelmektedir. Bu, araştırmacıların, Parkinson olan ve olmayan hastalar üzerinde halihazırda yakalanmış çok sayıda OCT taramasını ve retina görüntüsünü analiz etmesine olanak tanır.
Artan kanıtlar, göz hareketlerindeki ve retina yapısındaki değişikliklerin, Parkinson hastalığının özelliği olan dopaminin dejenerasyonundan kaynaklandığını göstermektedir. Uyku sırasında hızlı göz hareketindeki değişiklikler, hareket algısı ve renkli görme gibi diğer görme bozuklukları da araştırılmaktadır. Daha da önemlisi, bu değişiklikler non-invaziv olarak tespit edilebilir.