Geçen gün fark ettiğimiz gibi, insanlar bunu sık sık hisseder. tarih toplum (insanlık), dünya savaşı gibi büyük olaylarda bile, hava ile aynı dinamik kaostur. Yazarın "kelebek etkisi" teriminin ne dediğini hatırlıyor musunuz? "Brezilya'da bir kelebeğin kanat çırpılması, Teksas eyaletinde bir kasırgaya neden olacak." Peki insanlık tarihinde “kanat çırpmak” mümkün mü - yoksa dinamik kaostan başka bir şey mi var?
Yani, burada İkinci Dünya Savaşı tarihinin gelişimi için nispeten gerçekçi beş alternatif var. Etkilerinin kelebek etkisine benzer olup olmadığını kendiniz değerlendirin.
1. "İlk Avrupa"
Bir kez daha: Sadece İkinci Dünya Savaşı katılımcıları tarafından gerçek eylem senaryoları olarak görülen “alternatifler” hakkında konuşacağız. Bu nedenle ilk hikayemiz “İlk Avrupa” senaryosudur. 29 Mart 1941, İngiltere savaşında yapılan ABC-1 konferansında ve resmen hala barışçıl ABD hedefleri üzerinde anlaştılar. Öncelik, "Atlantik ve Avrupa'daki ana ABD kuvvetlerinin yoğunlaşmasıyla birlikte, Axis'in ana üyesi olan Almanya'nın erken yenilgisi" olarak kabul edildi. Aynı zamanda, taraflar kendilerini yalnızca Japonya'ya karşı savunacaklarını kabul ettiler.
Batı tarihçiliğinde, “İlk Avrupa” stratejisinin yine de gerçekleştirildiğini iddia etmek genellikle kabul edilir. Öyleyse, İkinci Dünya Savaşı'ndaki ilk saldırı operasyonları için ABD, Avrupa iklim bölgesinin çok başarılı bir bölümünü seçti. (Fotoğraf ABD Deniz Kuvvetleri tarafından.)
Avrupanın ilk stratejisi akıllıydı, çünkü Japonya askeri endüstrisi bir cüce ve ülkenin müttefiklerle olan savaşında uzun vadeli bir bakış açısı yoktu. Tam tersine, Almanya muazzam bir potansiyele sahipti ve daha sonraki yıllarda askeri üretimi birçok kez genişletti ve aynı zamanda temel olarak yeni bir savaş aracı serisi yarattı (seyir ve balistik füzeler, jet savaşçıları ve bombardıman uçakları, tanksavar el bombası fırlatıcıları, kızılötesi manzaralar, uzaktan kumandalı bombalar, kendinden güdümlü torpidolar, ve diğerleri ve diğerleri). Böyle bir rakiple olan gecikme çok kötü bir şekilde sona erebilirdi ve dünya hala çok şanslıydı, belirsiz nedenlerle Hitler'in kimyasal kullanmadığı için silâhO zaman, müttefiklerin cephaneliklerinden eskiye üstün iki kafa.
Bununla birlikte, Japonya ile savaş başladığında, “İlk Avrupa” kelimeleri stratejide kaldı, ancak bir nedenden ötürü yaşamdan kayboldular. Amerika Birleşik Devletleri ilk altı ayda Pasifik Tiyatrosu'na 300 000 asker, Avrupa'ya 100 000 gönderdi. Aralık ayına kadar bile, 1943 1 873, 000 7, 857 savaş gemileri ve 713 1 810, 367 8 ve 807 uçağı, Japonya'ya karşı Japonya'ya karşı kuruldu. Sadece Normandiya'ya inmeden önce, iki buçuk yıl (!) Devletler Almanya'ya karşı savaşa girdikten sonra, nihayet ABD'nin bu cephesinde Japonya ile olan savaşlardan daha fazla insan mücadele etti. Ama çok geçti.
Aslında, müttefik çıkarma, Almanya'nın askeri üretim volanını daha önce döndürdüğü bir zamanda geldi. Ve askeri-sanayi kompleksinin ürünlerinde SSCB'den bile daha aşağı olduğu 1941-1943 yılları için geride bırakılan yıllar geride kaldı: hızlı bir dönüş için elverişli an kaçırıldı. Birkaç sayı: 1942'de ABD 26 üretti tanklarAlmanya - 6. 200'e gelindiğinde, Amerikan montaj hattı Almanlarla büyük savaşların olmaması nedeniyle yavaşlatılmıştı: üretim 1944'ye düştü Aynı yıl içinde Alman 20'e yükseldi ve daha önce piyasaya sürülen Amerikan tankları 357'e kadar modası geçmişti ve bu nedenle savaşlara katılmadı (ve Tanrı'ya şükürler olsun). Aynı süreçler silahlı kuvvetlerin diğer kollarında da gerçekleşiyordu: 19'ün sonunda Almanlar 1944-1944'te olduğundan çok daha fazla sayıda askeri teçhizata sahipti. Müttefiklerin inişi, Almanya'nın arkasını kırabildiği zaman geç kalmıştı ve bu nedenle sadece düşmanı yavaşça boğmaya yardımcı oldu. Avrupa'daki büyük güçlerin ve 1942'deki Anglo-Amerikan inişinin yoğunlaşması, 1943'te savaşın sona ermesini reddetti: savaşın ortasında, Almanların Stalingrad ve Normandiya'nın hemen yakınında savaşacak hiçbir şeyleri olmayacaktı.
“İlk Avrupa” yi yapan Amerikalılar neden bu planı terk ettiler? Gücü eksikliği? Çok zor. Zaten 1942’te bulunan ABD, savaşın sonuna kadar dünyadaki tüm savaş operasyonlarında kullanılabilecek olandan daha fazla insan istedi. Daha fazla temyiz eylemsizlik tarafından "boşlukta" gerçekleşti. 1945'e göre, 12,2 milyon insan, Avrupa'da sadece 3 milyon kadar “katledildi” ve 4,6 milyon ABD dışındaydı, Avrupa'da değil. "İlk Avrupa", gördüğüne sevindin. Böylece, zaten 1942’te ve daha sonra ABD, Eski Dünya’ya gerektiği kadar asker gönderebilir.
Sovyet döneminde, ABD’nin bu büyüklükte neden stratejik bir hata yaptığını sorusu basitçe çözüldü: müttefikleri Dunhergh’in sadece ölüleri. Olaylarda katılımcının değerlendirilmesi, Amerikan personel memuru R. Ingersola, “Tekrarlandı”. “Savaş sırasında İngilizler, askeri politikamızı kendileri için arzu edilen yola yönlendirmeye çalıştı; [Avrupa’ya inişte gecikmeye bağlı olarak] Rus karşıtı bir yoldu. Bunu başaramadılar ... Savaş, Avrupa kıtasına yapılan ön saldırı sonucu kazanıldı ... "Bu yüzden İngilizler, Rusların, Ukraynalıların ve diğerlerinin kanlarını kaybederek, milyonlarca insanın zararını çekmesi ve ardından Avrupa'yı bir tabağa sokmaları için Fransa'dan Amerikalıları rahatsız etti. .
Bu görüşü ciddiye almayacağız. İngilizler ve Amerikalılar eşit derecede Batı Avrupa’da Sovyet birlikleri görmek istemediler. Haklı olarak, bir zamanlar belirli bir ülkeyi işgal ettiğinde, Sovyet bir askerin asla terk etmeyeceğinden şüphelendiler. İşler, Mayıs’ta, Churchill’in SSCB ile 1945’le savaşmaya hazır olduğunu - sadece Almanya ve Polonya’yı atmak için hazır olduğunu gösteriyor. SSCB ile yapılan savaş açıkça Anglo-Amerikan güçlerine, Almanya ile yapılan savaşın kötülüğünden çok daha fazla kayıp getirecektir. En iyi ihtimalle, Batılı ülkeler milyonlarca ceset almış ve Bolşevize olmuş kıta Avrupası olurdu.
Tabii, eğer Churchill daha erken inebileceğinden emin olsaydı, 1942 - 1943’te, bunu yapardı. Aslında, bu senaryoda, SSCB doğuya Alman sanayi fonlarını ihraç etme imkânına sahip olamayacak, ileri askeri teknolojiye de erişemeyecekti. Bu arada, müttefikler, birçok sektörde Almanların arkasında keskin bir şekilde düştü SSCB'ye de ihtiyaç duyuyordu.
İngilizlerin Amerikan topraklarına muhaliflerinin asıl nedeni korku idi. 1940’te Hitler, dünyadaki en güçlü askeri güç olduğu düşünülen Fransa’yı tahrip etmedi: İngiliz ordusunun kuvvetlerine inancını uzun yıllar boyunca zayıflatmıştı.
“Bunu neden yapmaya çalışıyoruz?” Ciddiyet sordu Winston Churchill'e, Şubat 1944'teki Overlord Operasyonu hazırlığı nedeniyle aşırı derecede moralli bir ruh hali geldiğinde. "İngiliz İmparatorluğu" lideri, bunun yerine ... Portekiz’e saldırmayı teklif etti. Bunun Almanya'yı mağlup etmesine nasıl yardım edeceği, özellikle ortak bir sınırı olmadığı için bir gizemdir. Diyelim ki bu, Alman meslektaşının bilinen özelliklerine göre “sarhoş alkolik” olan Churchill. İçme şansı olmayan, muhtemelen şaka yapan bir adam ... Ne yazık ki, görünüşe göre, kalabalık bir şirkette içmeyi ve şaka yapmayı severdi.
“Tüm operasyon için hala endişeliyim,” diyor İngiltere'nin İngiliz imparatorluk genelkurmay başkanının açılışından bir gün önce (x) yazarı Alan Brooke 5 Haziran 1944. “En iyi ihtimalle, beklenenden çok uzakta sonuçlarla bitecek… En kötüsü, bu savaşın en korkunç felaketi olabilir.” Evet, evet, tam anlamıyla her şeyde müttefiklerin ezici üstünlüğüne rağmen.
Neden? “Wehrmacht'la dört yıl süren savaş İngiliz komutanlarını Müttefik kuvvetlerinin asıl düşmanlarını ancak kesinlikle elverişli koşullar altında yenebileceklerine ikna etti ... İngiliz veya Amerikan birliklerinin Alman kuvvetleriyle yaklaşık eşit güçte buluştuğu yer ne olursa olsun, Almanlar üstünlük kazandı ... Churchill, İngiliz birliklerinin Almanlarla başarılı bir şekilde rekabet edebilme yeteneğinden şüphe etmek için yeterli neden aldı ... Amerikan askerinin hareket edebildiğini söylemek için hiçbir neden yoktu. İngilizlerden daha etkili "... İskender, Tunus'tan Alan Brooke'a Amerikalılar hakkında yazdı:" İşlerini sadece asker olarak tanımıyorlar ve bu herkes için, en yüksekten en aşağıya, genelden özele kadar geçerli. Belki de bu zincirdeki en zayıf halka, askerlerinin gerçekte savaşmadığı sonucuyla sonuçlanan sadece komutan olmayan küçük komutandır. ” Bu alıntılar, Batı ordusunun Wehrmacht ile olan savaşları hakkında dürüst bir çalışmaya izin veriyor.
İngiliz tarihçi Max Hastings, vatansever değil, ancak şunu özetliyor: “Overlord Operasyonundan önceki son haftalara kadar, sonucu İngiltere’nin askeri liderleri ile ABD’nin askeri liderleri arasında keskin bir anlaşmazlık ve tartışma konusu olmaya devam etti. Böyle bir operasyonun 1945 yılından önce yapılması muhtemel değildir. ”
Mayıs ayından önceki hava koşullarından dolayı Fransa’ya inmenin imkansız olduğunu düşünürsek, Müttefik birlikleri - ABD’nin ısrarı olmasaydı - Almanya’nın teslim edilmesinden hemen sonra gerçekleşecekti ve bu ne yazık ki, anlamsız bir Zadornovsky “mizah” değil, çekici bir gerçeklik. İşte ABD askeri okulunun yılın 1943'sinin sonundaki mutabakatından bir alıntı: “Açıkçası, sürekli olarak İngiliz Kanalı'ndaki saldırıya karşı çıkan İngiliz, şimdi Overlord Operasyonunun artık gerekli olmadığına inanıyor. Görüşlerine göre, Akdeniz bölgesinde sürmekte olan operasyonlar, kırıcı Rus saldırganı ile birleştiğinde, Almanya'nın iç çöküşüne neden olmak için yeterli olacak ve böylece kendilerini kesinlikle inandıklarına maruz bırakmadan askeri yenilgisini başarmaları yeterli olacak "dedi. kan banyosu "".
“Kan banyosunun” isteksizliği o kadar büyüktü ki, sonunda Müttefikler Kızıl Ordu'nun Elbe'ye bırakılmasını bekledi: Bolşevizmin nefreti Wehrmacht'ın korkusundan daha zayıftı.
Amerikalılar İngilizleri 1942 ve 1943'e iniş yapmaya zorlayabilir mi? Açıkçası yapabilirdi. Fas'taki 1942'ta, İtalya'da 1943'ta ve benzeri saçmalıklarda küçük inişler tarafından rahatsız edilmelerine izin verilmezse. Ancak bunun için daha fazla kararlılık ve azim göstermeleri gerekiyordu. Bu mümkün mü? Kesinlikle evet, Amerikan halkının birçok lideri bu niteliklerin ikisini de bolca gösterdi. Ne yazık ki, işe yaramadı.
Bununla birlikte, bu tür alternatif bir olay gelişimi oldukça gerçekti ve şüphesiz ki sadece milyonlarca insanın hayatını kurtarmayacaktı - çoğunlukla Ruslar, Yahudiler ve Polonyalılar - ama belki de, Berlin Duvarı veya yolculuğu gibi "dünyanın harikalarından" kaçınabilirdi XRUMX’te GDR vatandaşları, 1953’te Macarlar ve 1956’te Çekler’in Sovyet tankları.
2. Peki, uçaklar ... uçaklar - o zaman
“İlk Avrupa” senaryosunu başlatmanın yanı sıra, tüm Birleşmiş Milletlere çok büyük bir yardım, Avrupa'da stratejik bombardıman kullanmak değil, başka bir çözüm getirecektir. Gerçek şu ki, B-17 tipinin ana baştan çıkarıcıları, dönemin teknolojisinin gerçek bir mucizesi olmasına rağmen, parça başına $ 238 329. Daha sofistike B-29'ler $ 639 188'e mal oldu, yani Özgürlük tipindeki ağır bir 15-tysyachonny vapuru gibi.
Selefleri gibi, zamanının en iyi bombardıman uçağı olan B-29, Shpanov'un İlk Vuruş seviyesinin veya Havada Hakimiyet'in J. Douai tarafından kurgulanmasına inanan insanlar tarafından kullanıldı. Bildiğimiz gibi savaş tamamen farklıydı. (Fotoğraf USAF tarafından.)
Güleceksin ama 3 970 B-29 tek başına savaş için inşa edilen 2 710 Özgürlüklerinden daha değerliydi. Veya 50 000 mükemmel Mustang savaşçıları veya 50 000 Sherman tankları kadar. Daha fazla sayıda B-17'in maliyeti daha da yüksekti, ama en önemlisi, gereksizdi. Bu tür bomba grevlerinin en iyi sonuçları 1944 yılında kaydedildi: daha sonra bombaların% 20'i 300-metre dairesine yerleştirilebilir. Eh,% 80 genel olarak sağduyunun ötesine düştü. Aşağı yukarı, sadece “şehir” hedefine ulaşmak mümkündü, bitkiler ile daha da kötüye gitti ...
Alt satır: Bombalamaların doruğunda, Alman askeri üretimi, bu grevler olmadan elde edeceği teorik seviyenin% 17'i tarafından düşürüldü. Askeri üretimin fiziksel olarak azaltılması ancak Sovyet ve Amerikan birlikleri yer operasyonlarındaki fabrikaları ele geçirmeye başladığında sağlandı ...
Fakat birçok insanı öldürmeyi başardılar. Almanya ve Japonya'da ölümlerin güvenilir tahminleri - 600 - 800 bin kişi. Buna 2,8 milyon ton bomba harcandığı göz önüne alındığında, her ölü kişi teorik olarak ölümcül tonlarca çok fazla yük talep etti.
Bu anlamsız cinayeti haklı çıkarmak için, bombalamanın Eksen ülkelerinin savaş ruhunu baltaladığını yazmak alışılmış bir şeydir. İtalya'da - belki. Aynı zamanda, fustarların on iki yıllık işletmecileri ve Japonların savaşın sonuna kadar düşünülemez, kendine zarar verebilecek direnişi bunun üzerine şüphe uyandırdı. Ah evet: Almanların bombalamaya karşı mücadeleye kayda değer kaynakları aktardığını da yazıyorlar: müttefiklerin 60 000 uçaklarını haçlarla vurduğunu söylüyorlar. Doğru, uçak üretimi ve kayıpları hakkındaki Alman istatistikleri bunu hafifletmek için onaylamıyor, ama üzücü şeyler hakkında konuşmayalım. Daha basit diyelim: Baskınlar sırasında Müttefiklerin kaybettikleri 20 000 çok motorlu Leviathans, onlara yüz bin tank veya yüz bin savaşçı gibi pahalıya mal oldu. Naziler daha az kaybetti. Aslında, savaş sonrası tarihçiliği bu hava savaşının gerçek nedenlerini ele alıyor.
Gerçek şu ki, ABD ve İngiliz Hava Kuvvetleri başkanları, ülkelerinin muazzam kaynaklarını "Alman kaynaklarını yönlendirmek" gibi şüpheli hedefler için harcayacak kadar salak değildi. Sivil Almanların, sağduyularını kaybetmeden önce ölmekten korktuklarına ve uçaklarının bombalarının en azından hedefin yakınına düştüğüne inanıyorlardı. Gerçek şu ki - her zaman olduğu gibi, çirkin - Müttefikler Alman fabrikalarını ele geçirmeye başladılar ve barış zamanında bile ne bulabileceklerini “100 metrelerin bir yanına sahip bir kareye düşen bombaların yüzdesini ölçerek” anladılar.
Havacılık generallerinin raporlarından gelen satırlar tam anlamıyla bağırdı: “Derebeyi” gerekli değil! İngiliz komutanı havacılık Ocak 1944'te, Müttefiklerin askeri elitinin, bombalamaya devam ederek Almanya'nın 1 Nisan 1944'e kadar "teslimiyetin kaçınılmaz hale geleceği bir ıssızlık durumuna" getirilebileceğinden emin oldu. Bu bağlamda, anladığınız gibi Overlord pişirilemezdi.
Kısacası: Stratejik bombalama, havacılığın teknik kabiliyetinin tarihi boyunca değerlendirilmesindeki en fantastik hatadır. Ve bu, hiç şüphesiz, Hitler'in kariyeri boyunca en büyük zaferlerinden biri ve hiç çaba harcamadığı bir şey. Böylesi öfkeli kaynaklar, Alman şehirlerinin imkansız bir şekilde yok edilmesine harcandı; sentetik yakıt fabrikaları gibi gerçekten önemli hedefler inatla sözde havacılara, 1944 mayıs ayına kadar, kara komutanlarının ısrarla talep etmeleri durumunda, Alman teknisyenlerini hala Flyer'ları zorla almaya zorladı.
3. Zafer Özgürlükten iyidir
1918'te, az bilinen denizaltısı Carl Dönitz, daha sonraları "kurt sürüsü taktikleri" diye bir şey icat etti. Bu, denizaltıların, savaş gemileri tarafından savundukları zaman bile, konvoylarda gece zaferini kazanmalarına izin verdi. Eğer Almanlar bu tekniği 1916 - 1917'te kullanmış olsaydı, Birinci Dünya Savaşı tamamen farklı bir şekilde sona erebilirdi, çünkü bu taktikle iyi bir radar icat edene kadar mücadele edecek hiçbir şey yoktu. Gençliği nedeniyle ilk şansı kaçırdıktan sonra ikinci Dönitz kaçırmadı. II. Dünya Savaşı'nda, Atlantik'teki Müttefik taşımacılığı için devasa bir av başlattı. Alt satır: 3 500 ticaret gemileri, tanklar, mühimmat, uçaklar ve daha fazlası gibi milyonlarca ton yük ile birlikte dibe gitti.
Hog Islander'ın hızı, 26'te yıllar sonra ortaya çıkan buhar "Zafer" e eşitti. Bu arka plan üzerinde "Özgürlük" hiç bir dinozor gibi görünüyor ... (Photo Navy.)
Birleşmiş Milletler'in bu zaferinin ne kadar ileri gittiğini tahmin etmek zor. Gemilerini korumaya çalışan Müttefikler eskort gemilerinin sayısını arttırdı, daha sonra UHF radarını icat etti ve yavaş yavaş denizdeki düşmana hakim oldu. Ancak tonajdaki kayıplar o kadar büyüktü ki, toplam NATX milyon tonluk toplu ersatz gemileri “askeri tüketim malları” gibi sakar gemiler üretmeye başlamak zorunda kaldık, toplam tonajı 38,5 milyon ton tonajladım. duş başlığı "Alman denizaltıları.
Gerçek biraz daha üzücü. Konvoylarla Alman savaşının ana aracı yedinci dizinin denizaltılarıydı. O dönemin denizaltılarının bu tür eylemleri için uygun olanlar gibi, 16 - 17 düğümlerinde maksimum hıza sahiplerdi. "Özgürlük" sefil 11,0 - 11,5 (tüketici ürünleri!) Verdiğinden beri Almanlar geceleri konvoya yetişip burun ve yanlardan girip gruplara saldırabilirler. Taşıtların hızına eşit bir hızda olsa bile, böyle bir taktik gerçekçi olmaz. Açık bir sonuç belliydi: Ticaret gemilerinin hızı arttırılmalı. Ve Şubat ayında, 1944’ta Amerikalılar “Liberty” projesini “Zafer” e yükseltiyorlar - 15 hızında yeni bir sınıf - 17 düğümleri; Hatta bazı gemilerin dizel motorlarla donattıkları bile tahmin edildi ("Vandal" gemisinin inşasından sonra sadece 43 yıl). Bu gemiler, ilk bakışta, Müttefik taşımacılığının teknik gelişimini yeterince taçlandırdı. Yalnız yürüyebiliyorlardı ve konvoyları bekleyemiyorlardı, bir buçuk kat daha hızlı hareket ediyorlardı, yılda bir buçuk kat daha fazla kargo taşıyorlardı ve en önemlisi, denizaltılardan zarar görmüyorlardı, çünkü yarın bin “Victor” un sadece ikisi Dönitz'in astları tarafından batırıldı.
Ne yazık ki, aslında bir ilerleme daha oldu. Birinci Dünya Savaşı'nda, Kaiser denizaltılarının saldırılarıyla karşı karşıya kalan American Emergency Fleet Corporation, Hog Islander'ın taslağını, çeyrek yüzyılda inşa edilen Liberty ile aynı kapasitedeki buhar türbinleriyle donatılmış olarak onayladı. Sadece burada onların deplasmanları% 40 daha düşüktü, hızı 15 düğümlerine eşit yapıyordu - yılın inşa ettiği buhar Victory 1944 gibi! Bu hız nedeniyle, bir sonraki Özgürlük kadar zaman birimi taşıyabilirlerdi ve Birinci Dünya Savaşı'nın en iyi Alman denizaltılarına eşit hız, konvoyların dışında hareket etmelerini sağladı, ama ... savaş daha erken sona erdi. Sonuçlar: II. Dünya Savaşı başladığında hiç kimse Hog Islander deneyimini hatırlamadı ve Zafer kavramı, Almanların Atlantik'teki büyük çaplı denizaltı operasyonları için güç bırakmadığı zamana kadar seriyi tamamladı.
Farklı bir hikaye hayal etmek zor değil: sorumlu geliştirme mühendisi 16-20 deniz mili seyahat ile en başından Liberty üretmeye karar verdi, çünkü teknik olarak bu yıllar için oldukça ortalama bir seviye. Bundan sonra, okyanus boyunca yürüyebilirler (liman bölgeleri hariç, her durumda korunurlar) filo) denizaltılarla çarpışmadan savaş yıllarında 1,5 milyon insan taşıyan Kraliçe Mary gemisi gibi. Ve “Atlantik Savaşı” çok daha az yoğun olurdu: Alman denizaltıları sadece düşmanın tek başına seyreden ticari gemilerini izleyemedi ve eğer bulurlarsa bir gece saldırısı için onları geçmek zor olurdu.
4. Hitler'in doğuştan gelen maceracılığı hakkında
1940 yılındaki Almanlar, Fransız toprakları üzerindeki Vichy işbirlikçi devletini korudukları zaman, Vichyistler aniden İngiltere'ye katılmaya karar vermişlerse, mesleği için bir plan yaratmışlardı. Plan, Amerikalılar Fas'a indiğinde Kasım 1942'a kadar rafta toz toplamaktı. Ve burada Hitler kendine şöyle sordu: onların yerine ne yapardım? Eski şirket tarafından Kaiser ordusuna verilen cevap oldukça açıktı: Birlikleri tanrının unutduğu Fas'ta değil, Güney Fransa'da, Korsika'da ve Alman birliklerinin yüzlerce kilometre uzakta olduğu Marsilya yakınında bir yere indirdi. Müttefiklerin, 1942'in düşüşü ile hissedilmiş olan maddi kaynaklardaki üstünlüğü göz önüne alındığında, Almanlar iniş alanına ulaşmadan önce Fransa'da büyük bir sıçrama tahtası yaratmış olacaklardı. O zaman “Plan Anton” uygulandı: Güney Fransa’daki önemsiz Alman kuvvetleri, düşük performanslı İtalyan birimleriyle birlikte, tek bir atış yapmayan Vichistleri işgal etti.
Kasım 1942’in güneyindeki Fransa’ya indikten sonra müttefikler sadece Avrupa’ya ayak basmakla kalmayacak, aynı zamanda sonunda Toulon’a batırılmış hizmet veren birçok Fransız gemisini de ele geçireceklerdi. (Hasta. Wikimedia Commons.)
Başka bir şey ilginç: Müttefikler neden Hitler'in makul olduğunu düşündüğü şeyi yapmadı? İniş sahası çevresindeki İtalyan filosu veya dalış bombardıman uçakları yoktu (ve her durumda çok zayıftılar). Fransa’ya indikten sonra, Kuzey Afrika’ya Rommel’in birliklerine takviye göndermek artık anlamsızdı, bu da müttefiklere dünyanın bu kısmının kontrolünü verecekti. Batılı tarihçilerin bu konuda yaptığı birkaç yorum şöyle: Hitler, karakteristik maceraperestliği ile, eğer Churchill'in yeri olsaydı, bunu yapardı.
Ve biz büyük bir zafer kazanacaktı. Maceracılık, ancak bunun için Portekiz’de göze çarparak, Churchill’in Almanya’yı fethetme konusundaki “fikirleri” gibi uygun olmayan yöntemlerle denenebilir. Almanların, Müttefikleri yenmek için birlikleri olmadığı ve o sırada Birleşik Devletlerin Overlord Operasyonunda kullanılan toplam amfibi gemisine sahip olduğu göz önüne alındığında, Anglo-Amerikan kuvvetlerinin kullanabileceği tüm araçlar bu tür bir girişim için oldukça uygundur.
Ve kesinlikle, Hitler’in başına gelen spontan versiyon, iki yıl aptal askeri kampanyanın yapılmasına neden olan, sadece Alman birliklerinin yenilgisi ile bitmeyen, aynı zamanda Eksen yakıt rezervleri üzerindeki yükü göze çarpan bir şekilde azaltan İtalya’daki “avanturist olmayan” bölgelere göre daha makuldü. 1941 - 1943'te İtalya, Almanya'nın vermek zorunda olduğu sıvı yakıtın önemli bir bölümünü tüketmiştir. Müttefiklerin inişi ve Mussolini'nin ihracı, Fransa'nın işgalini daha da geciktirmek suretiyle Almanların ellerinde daha fazla oynadığı için bu maliyetleri çok düşürdü.
5. Fransa, SSCB'yi Almanlar için savaşmaya zorlayabilir mi?
Yukarıda gördüğümüz tüm "alternatifler", gördüğümüz gibi, daha önce gerçekleşmiş olan hikayeyi sadece "daha hızlı", "çok aptal değil" ve "daha az kanlı" gibi tarif eder. Her şeyin temelde farklı olduğu ortaya çıkabilirdi - ve etrafımızdaki dünya tanınmayacak kadar değişmiş olabilir mi?
Öyle bir an varmış gibi görünüyor ... SSCB 1939’te Finlandiya’ya saldırdıktan sonra, birçok Batı ülkesi ülkemizi Hitler’in Almanya’nın saldırganı olarak görmeye başladı, ama çok güçlü ve tehlikeli değil. Diğer şeylerin yanı sıra, üç ayda, zaten yurtdışında sayılan ikinci sınıf Kızıl Ordu'nun prestijini büyük ölçüde azaltan, önemsiz 3-milyon Finlandiya'yı kırmadı. Sonuç olarak, çok hoş olmayan bir durum ortaya çıktı: Fransa'nın Hitler ile savaşmasına rağmen, SSCB'ye saldırmak için kendisini ... ağır olarak gördü.
Yılın 1939 karikatüründe yalnızca bir abartma var: gösterilen karakterler birbirleriyle hiç uyuşmuyor. Ancak Finlandiya’daki Sovyet saldırganlığı ve Anglo-Fransız’ın 1940’in baharına yönelik planları, bu üzücü resmi son derece gerçek kılabilir.
5 Şubat 1940 Müttefikler Yüksek Konseyi, 135 000 askerlerini Norveç üzerinden Finlandiya'ya göndermeye karar verdi, ancak müttefikleri “ayrılırken” beklenmedik bir şey oldu: SSCB, topraklarının sadece küçük bir kısmını almaktan memnun olan Finlandiya ile savaşı durdurdu. Bununla birlikte, Sovyet özel hizmetlerinin o zamanın Batı askeri bölümlerine nüfuz etmesinin ölçeğini hatırlarsak, o zaman Stalin'in beklenmedik yumuşaklığı ancak görünmez insanlık dünyasına atfedilebilir. Ardından, Müttefiklerin Norveç limanları etrafındaki kavgaları ile alarma geçirilen Hitler, bir nedenden ötürü, Müttefiklerle Sovyet Rusya arasında bir çarpışma olasılığını dışlamış gibi, Norveç'e saldırdı ...
Ancak, anladığınız gibi, Fransızlar cesur insanlar ve zorluklar onları durdurmadı. Avrupa'da grev yapma fırsatını kaybetti, hızlı bir şekilde - Mart ayının sonunda - SSCB'ye ... güneyden saldırmak için planlar yaptılar. Bakü'deki Fransız Suriye'den bombardıman uçaklarına çarptı ve SSCB’de petrol üretimini felç etti ve sonra göreceğiz. Askeri planlama seviyesi budur.
Tek kötü şans: İngilizler şüphe etti. “Mart 28 İngiltere ve Fransa yine askeri stratejilerini tartıştılar ve ... Bakü'nün bombalanması konusunda partilerin görüşleri farklılaştı. Fransa bu eylemi hızlandırmak için ısrar ederse, İngiltere Sovyet-Alman ittifakından korkarak daha saldırgan bir tavır aldı ... Sonuç olarak, Kafkasya'daki bir hava saldırısı için hazırlıklara devam edilmesine karar verildi. "" Aynı zamanda İran ve Türkiye'yi saldırıya çekme sorununu çözmesi gerekiyordu - her iki durumda da olumsuz sonuçlara neden oldu, çünkü hem Persler hem de Türkler İngiltere ve Fransa'nın çok uzak olduğuna ve SSCB'nin yakın olduğuna makul bir şekilde inanıyordu. Ancak Nisan 5 MI-6, neredeyse savaşmadan, Kafkasya'daki Sovyet petrol sahalarının havadan keşifini gerçekleştirdi: keşif uçağı o kadar yükseğe uçtu ki, tüm 34 uçaksavar füzelerinin patlamasıyla patladı.
Ne kadar saçma olursa olsun, ancak Mart ayında, 1940, Orta Doğu’daki Türk-İran-Anglo-Fransız koalisyonuna saldırma seçeneğinin değerlendirildiği Sovyet karargahında bir savaş oyununa ulaştı. Transkafkasya Askeri Bölgesi'nde, İngilizce olanlar da dahil olmak üzere ilgili propaganda gazetelerinin yayın kurulları bile çalışmaya başladı. Bazı uçaklar orada binlerce yakalandı ve bombardıman birliklerinin İskenderiye, Süveyş Kanalı, İstanbul, Ankara, İngiliz Irak, Hayfa'ya karşı grev planları yapmasına izin verildi. Her şey savaşa girdi - özellikle Nazi Almanyası gibi SSCB ve müttefikleri için bu kadar ölümcül bir tehdidin varlığına karşı delice.
Nisan ayının sonunda - Mayıs ayının başında, Norveç'in Alman işgalini fark etmiyormuş gibi, Fransız podzuzhali İngilizleri yakında başlayacak ve Suriye hava limanlarının SSCB'de 15 Mayıs 1940 yılı tarafından greve hazır olduğunu ilan etti. Neyse ki, Mayıs ayında 10, Hitler, Üçüncü Cumhuriyet'in modern gemiden çıkarılmasıyla sonuçlanan bir yıldırım operasyonu başlattı ve Galyalıların soyundan gelenlerin ülkemize yalnızca İngiliz desteği olmadan mı saldıracaklarını veya bir blöf yapıp yapmadıklarını asla bilemedik.
O andan itibaren, acil tehlike ortadan kalktı: Almanlar, SSCB'ye karşı Anglo-Fransız grevlerinin kupa planlarını yayınlamaktan çok eğlenmiş olsalar da, Sovyet istihbaratının ülkemiz ve İngiltere arasında ek bir kama sürmenin neden mümkün olmadığı hakkında her şeyi biliyordu.
Tabii ki, Fransız askeri planlamasının gerçekçi olmadığını söylüyorsunuz. Doğru: Fransızlar, o zamanlar neredeyse bütün dünyalar gibi, ordusunu gezegendeki en güçlü ve SSCB'yi zayıf ve acınacak bir devlet, bir tür eksantrik bölgesel güç olarak görüyorlardı. Ancak bu temelde gerçek dışı bir savaş planı bizimle güçlerin daha küçük bir kısmı tarafından ve daha büyük Naziler ile doğabilirdi. Ve hava saldırısı planları kendilerini şaşırtıyor: birkaç yüz bombardıman ve 910 ton bombanın tamamı ... Hatırlattığımız Almanlar bizi binlerce kez daha düşürdüğü gerçeğine bile yardımcı olmadı.
Bununla birlikte, Hitler’in, Nisan 1940’in Norveç operasyonu olasılığından ve başarısından şüphe duyduğu yaygın olarak bilinir ve generalleri, “Fuhrer dehası” na inanmaz ve Fransa’da onun ve Manstein tarafından tasarlanan “olağandışı operasyonu” yapmak istemezlerdi. Bu temelde, Galyalılar'a yapılan saldırı, 1939'un yıkılmasından bu yana defalarca ertelendi. Ve kesin olarak konuşursak, birkaç kez daha ertelenebilirdi - özellikle generaller, Anglo-Fransız kuvvetlerinin arkasındaki gecikmeye, özellikle de savaşçıların ve özellikle topçuların tanklarında atıfta bulunduğundan. Bir anlığına, şirketin komutanları hakkında devam edeceğini ve üç ay boyunca hiçbir şey yapmayacağını varsayalım. Fransa ve İngiltere - büyük bir düşünceyle - Sovyet hammaddelerinin Almanya'ya teslimatını kesmeyi ve ikincisinin eksiksiz bir abluka oluşturmasını umarak SSCB ile savaş başlatabilirdi. Ne o zaman?
İlk bakışta, bu bildiğimiz hikayenin sonu ve tamamen farklı bir şeyin başlangıcıdır. İngiliz-Fransız saldırısından sonra, SSCB hiç kuşkusuz Orta Doğu'yu, belki de İngiliz Hindistan'ı ve Mısır'ı işgal ederdi ve Tanrı başka ne olduğunu bilir. Hitler, SSCB için bu bölgelerin tanınmasına gitmiş olsaydı, ülkemiz tüm insan Nazi Almanyası'na tamamen yabancı olan bir sendika durumunda olacaktı. Ve bu birlikten kurtulması çok zor olurdu.
Olayların “normal” bir gelişmesi için tek umut, Hitler'in cesaretini toplaması, üstün Anglo-Fransız kuvvetlerine saldırması ve Fransa’yı ele geçirmesi, İngiltere Churchill’i ne pahasına olursa olsun SSCB’ye yaklaşmaya zorlaması olabilirdi. Bir yandan Almanya’dan korkan ve diğer taraftan Orta Doğu’nın çöllerini çok büyük bir değer olarak görmeyen Stalin, Hitler’in bu senaryoyu ne kadar düzenleyeceği tam olarak net olmasa da, “barış yapmaya” çalışabilirdi. Başka bir senaryoda - Winston Churchill SSCB ile barış görüşmelerine gidemediğinde - dürüst olmak gerekirse, düşünmek bile istemiyorum.
Kahretsin, belki de kelebek etkisi hala mümkün - insan toplumlarının tarihinde bile? ..