Akşam yemeği partisinin vesilesi yeterince basitti. Türkiye’den halı bayii arkadaşımız Hakan Zor ziyarete geldi.
Ancak etkileri daha ciddiydi.
Hakan’ın şehre geldiğini haber vermek için gönderdiği mesaja yanıt olarak, “Daha fazla halı almak için piyasada değiliz ama sizi görmek isteriz” diye yazdı. Haberini duyunca çok rahatladım.
Birçok işletme gibi, pandemi sırasında mücadele etti. Halı dükkanının güvendiği yolcu gemileri Türkiye’de durduruldu ve o da öyle. İşinin geri kalanının temeli olan müşterilerle tanışmak için Amerika’ya seyahat edemezdi.
“Birkaç arkadaşımı davet edeceğim,” dedim, sanki bu normalmiş gibi.
Birkaç gece sonra, yedimiz – kocam ve ben, kocam ve Hakan – yemek masamın etrafında oturuyor, yemek yiyor, konuşuyor ve gülüyorduk. Göğsümde bir süredir hissetmediğim garip bir his fark ettim: neşe.
15 aylık kış uykusundan sonra, sadece gerektiğinde bir yüz maskesi ve el dezenfektanı ile silahlanmış olarak dışarı çıkmak, insanlıktan uzaklaşmak, her zaman kasvetli bir önsezi duygusu eşliğinde, bir akşam yemeği partisine ev sahipliği yapmak delicesine yüzsüz hissettim.
Ve bunu cezasız bir şekilde yaptı.
Hepimiz tam olarak aşılandık, rahatladık ve bu dönemi geride bırakmaya hazırız. Ayrıca 15 ay önce kabul ettiğimiz şey için de minnettardık – sadece toplama eylemi.
Kanadalı tarihçi Keith Johnston, yakın tarihli bir radyo röportajında, “Bu dönem bize sanat yaratmanın, birlikte olmanın ve ritüele katılmanın insanların her zaman yapması gereken bir şey olduğunu hatırlatıyor” dedi. “Bunu iyi yapmanın yollarını bulduğumuzda iyi bir iş çıkarıyoruz.”
Johnston, son pandemiyi 1656’da İtalya’nın Napoli kentini kasıp kavuran vebayla karşılaştırıyordu.
“Napolililer sosyal yaşam ve sivil geleneklerle bağlarını kaybetti” dedi. Ancak salgının ortak deneyiminden sonra şehir 10 günlük bir festivali kutladı. “Sanat bu dönemde Napolililerin hayatında sadece estetiğiyle değil, insanları iyileştirme yeteneğiyle de önemli bir rol oynadı.”
Zaten iyileşti. Belki de bu yüzden ilham gibi eski bir sanat formuna sahip doğaçlama bir akşam yemeği partisi, bir salgının sonunda bir nokta koymanın tam yolu gibi hissettirdi.
Masayı alıp etrafımdayken mumlar sihirli bir şekilde parladı. Kristal daha parlaktı. En sevdiğim arkadaşlarımın saçları.
Tabii ki sanattan da söz ediyor olmamız, bu durumda ev dekorasyonu olarak alan kilimleri, akşamı aklımda mükemmellik zirvesine taşıdı. (DC kocam bu noktada aynı fikirde olmayabilir.)
Başkent şarap döktü. Bardaklarımızı kaldırdık ve sırayla kavurduk:
“Arkadaşlara.”
Sağlık için.
“Özgürlük için.”
“yaşamak için”.
“Sevinç için.”
Akşam yemeğinden sonra, kendisine her zaman bir kamyon halı getiren Hakan, eşyalarından bazılarını açar ve ailesinde yüzyıllara dayanan bir gelenek olan kadim Türk kilim sanatından ve nesiller boyu süren Türk halıcılığından bahseder.
Kumaşın yumuşaklığını, inceliklerini, desenlerin ardındaki mitleri, boyaların kökenini ve her küçük düğümü atan eğitimli elleri öğrendik. Aramaya aç, hepimiz yakından dinledik.
Gizlice, ne kadar ilerlediğini gülümsedi. Hakan’la altı yıl önce tanıştığımızda ondan hiç hoşlanmamıştım. Çapraz şüpheciydim. Tipik olarak, onu (bir Türk halı satıcısı) yılan yağı satıcısı ve köprü satıcısı ile aynı kampa koymasını sağladım.
Sabırla Hakan’ı elde ettim ve onu ve bu sanat formunu takdir edene kadar cehaletimi kazdım.
Akşam sona erdiğinde, küçük bir halı bir şekilde ön kapımızın yakınında uygun kalıcı bir ev buldu, benim için pandemi sonrası anın bir simgesiydi ve dünyaya ön kapımızı bir kez daha açmıştık.
Bir salgının günümüzden geçmişe geçtiği an kişiden kişiye değişir. Bazıları için bu, okula veya işyerine dönüş ilk günü olabilir. Bazıları için pandemi mevcut görünebilir, ancak bu benim anımdı.
Bunu yaparken kendinizi rahat ve güvende hissettiğinizde ve aşı olduğunuzda – size ne yapacağınızı söyleyeceğim için değil – işte o zaman geçmişinize bir salgını sevinçle yerleştirmenin ve onu 1656 gibi kutlamanın birkaç yolu:
• Bir akşam yemeği partisi düzenleyin. Bir sürü yemekli partiniz var. “Çünkü yapabiliriz” arkasında bir nedeniniz olması gerekmez.
• Komşularınıza sarılın. Kollarını ve kapılarını aç.
• Bu zamanı kutlamak için bir sanat eseri alın ve sanat yapmanın ve paylaşmanın medeniyetin başlangıcından beri toplumları bir arada tuttuğu gerçeğini size hatırlatmak için.
• Minnettarlık alıştırması yapın. Uzun zamandır hafife aldığımız, maskesiz bir mağazaya girmek, bir bebeği kucaklamak, bir seyahate çıkmak ve bir arkadaşla öğle yemeği yemek üzere olduğumuz o kadar çok küçük anların kıymetini bilin.
• Zoom’dan aşağı gidin. Dışarı çıkın ve insanlarla yüz yüze görüşün.
• Hayata Dönüş. Mümkünse, dinleyin ve canlı müziğin keyfini çıkarın. Bir müzeyi ziyaret edin. Canlı Tiyatro izle. 2D ekrandan uzakta hayatın tadını çıkarın. Sanatı ve hayatı tüm boyutlarıyla kucaklayın.
Yazar Marni Jameson’a www.marnijameson.com adresinden ulaşabilirsiniz.
“Amante de la música libre. Fanático de la comida dura. Alborotador. Organizador. Fanático del tocino. Amante de los zombis. Científico de viajes”.