Hakikat mı Ömer!
Haydi çocukluğumdan bildiğim bir hikayeyi sizlerle paylaşayım. Hani okullar da açılıyor ya, aklıma geliverdi yine. Beş çocuklu bir ailenin en büyüğüydü ama büyük değildi Ömer. Ortaokul sonuncu sınıftaydı. O yıllarda okul forması sıradan bir ceket, beyaz gömlek, koyu renk bir kravat ve pantolondu. Herkesin ceketi farklı bir renkte olabiliyordu.
Ömer'in ceketi de soluk bir kahverengi. Her gün okula geç kalırdı. Öğretmeni sınıfın ortasında defalarca tokatladi ama değişen pek bir şey olmadı. Yanakları aldığı darbeden kıpkırmızı bir şekilde sırasına oturur, adeta içine ağlardı. Ellerini de o soluk kahve ceketinin içinde kaybederdi sanki. Sürekli gripti..Burnunu ceke çeke ders dinlerdi. İlginçtir sınıfın da en çalışkan üç öğrencisinden biriydi
Bir gün öğretmen yine geç kaldığı bir sabah tokatlarken:
"Her akşam içiyorsun. Şu üzerindeki kokuya bak, leş gibi... Tabii ki geç kalırsın!" diye hem bağırdı hem bir tane de sırtına vurup onu sırasına doğru itekledi.
"Hayır öğretmenim, asla içmiyorum Allah korusun" dediyse de ikna edemedi. Ama öğretmen haklıydı..Ömer'in üzerindeki koku ele veriyordu herşeyi. Ömer o gün gerçekten çok dayak yedi ve dayanamadı artık o kırmızı yanaklarından gözyaşları yuvarlaniverdi, burnunu yine çekiyordu ama burnu da kanamaya başlamıştı. Tenefüste arkadaşı Ali tuttu kolundan: "Hadi gel, lavaboya gidelim; elini yüzünü yikayalım" dedi. Ali'ye de lavaboda: "Sana yemin ederim içki de içmiyorum, sigara da!" dedi ama Ali de inanmadı. Çünkü alkolün de sigaranın kokusu beş metreden hissediliyordu. O akşam Ali ile döndüler okuldan... Ali evlerinin önüne gelince Ömer eve gidene kadar bekledi. Kapı açıldığında babasını gördü karşıdan...
Öfkeyle seslendi Ömer'e... "Nerede kaldın; iki saattir seni bekliyorum ağaç oldum!" dedi. Daha kapı kapanmadan Ömer'in sırtındaki ceketi çıkartıp babası giydi sırtına. Ve bir hışımla çıktı gitti evden. Meyhaneye gitmişti. Her akşam saatlerce meyhanede içki içip, sabaha karşı eve geliyor, başka ceketi olmayan Ömer de babasının ceketini giyiyordu. Sabahları okula geç kalmasının sebebi de babasının eve geç gelmesi , hep grip olmasının ve burnunu çekmesinin sebebi de okula daha fazla geç kalmamak için koşup terlemesi yüzünden...
Ertesi gün Ali dayakçı öğretmenine her şeyi söyledi. e öğretmen o gün o kadar sarsıldı ki o sınıfa derse giremedi. Ömer'in yüzüne bakamadı..
Şimdi gelelim sadede...
Kızlar yani biz hanımlar, hayatımızın her döneminde birtakım sıkıntılarımızı çok kolay paylaşabiliriz ama erkek çocukları hangi yaşta olurlarsa olsunlar daha ketum ve daha sessiz kalabiliyorlar. Ama söz konusu çocuk olunca biraz daha hatta daha çok, hatta her durumda araştırıp, merhamet cihetiyle bakmak lazım. Yokluk yarası geçmeyen bir acıdır ama yoklukla hırpalanmış yüreklerin ya elinden tutun ya da en azından daha fazla canlarını yakmayın. Hatta yok olanı var etme yolunda faydanız nasıl olur, onu araştırın!
Sevgiler