Şapel dikdörtgen prizma şeklindedir. 40,93 metre boya, 13,41 metre ene sahiptir, bu boyutlar Süleyman’ın Tapınağı için Eski Ahit’te verilen ölçülerdir. Yüksekliği 20,70 metredir.
Michelangelo tarafından çizilen resimlerle kaplı tavanı ve yine Michelangelo’nun resmettiği, sunağın arkasındaki duvarı tamamen kaplayan Son Yargılama adlı resim Rönesans sanatının en önemli eserlerinden sayılır.
1505 yılında Papa II. Julius tarafından kendisine, en önemli başarılarından biri olacak Vatikan’ın yanındaki Sistine Şapeli’nin tavan resimlerinin yapılması işi verilir. 3 yıl sonra başlayacağı bu görevi sanatçı, 520 metrekarelik bir alanda yaklaşık dört yıllık bir çalışmanın ürünü olarak bitirir. Ortasında, her biri Âdem, Havva ve Nuh Tufanıyla ilgili İncil’in Eski Ahit’inden alınma öykülerden esinlenerek yapılan resimlerin bulunduğu dokuz pano bulunan freskin yan unsurları da mitolojik figürlerle bezelidir. Özellikle “Adem’in Yaratılışı” ismindeki sahne batı resim sanatının en canlı tasvirlerinden biri kabul edilir.
Fresk, Hıristiyanlık’ta İncil’in Yaratılış bölümünde, Tanrı Baba’nın ilk insan Âdem’e hayat üflemesi konusunu betimler. Bu betim bugün dünyanın en ünlü betimlemelerinden birisidir ve modern kültüre farklı biçimlerde yansımıştır. Freskte yer alan Tanrı ve Âdem’in ellerini içeren detay da freskin en ünlü kısımlarındandır.
Tanrının yüzü olarak, Mikalanjelo’nun kendi yüzünü çizdiği düşünülmektedir.
Bir diğer görüşe göre reform ve rönesanstan sonra insanın tanrıya yabancılaşması resmedilmiştir.