Yeni bir araştırmaya göre, Washington kıyısındaki deniz tabanından çökeltileri sıkıştıran ve yükselen metan kabarcıkları, büyük bir açık deniz depreminde ne olacağına dair önemli ipuçları veriyor.
Bu gaz emisyonlarının ilk büyük ölçekli analizi, sahilden yaklaşık 1,700 mil (30 kilometre) uzaklıktaki kuzey-güney bandında kümelenmiş 50 kabarcık tüylerinden daha fazlasını bulur.
Altta yatan jeolojinin analizi, baloncukların neden orada ortaya çıktığını gösteriyor: Gaz ve sıvı, Kuzeybatı Pasifik'te denizaşırı büyük depremler üreten jeolojik plakaların hareketi tarafından oluşturulan hatalardan kaynaklanmaktadır.
Washington Üniversitesi’nde okyanus okulu profesörü Paul Johnson “2009’te Washington’daki ilk metan delikleri bulduk ve onları bulduğumuz için şanslı olduğumuzu düşündük, ancak o zamandan bu yana katlanarak arttı” diyor. Çalışmanın yazarı Jeofizik Araştırma Dergisi: Katı Toprak.
Johnson, “Bu delikler biraz geçici” diyor. “Bazen gelgitlerle açılıp kapanıyorlar ve denizin üzerinde biraz hareket edebiliyorlar. Ancak, yaklaşık üç futbol sahası yarıçapındaki kümelerde ortaya çıkma eğilimindedirler. Bazen oraya gidersiniz ve bir aktif havalandırma görürsünüz ve aynı yere geri dönersiniz ve o gider. Yellowstone'daki gayzerler gibi güvenilir değiller. ”
ilgili içerik
Washington kıyılarında denizden yükselen baloncukların Sonar görüntüsü. Bu derin sudaki bir 2014 anketindendir: Kolonun tabanı, bir mil (1 metre) derinliğinde bir 3 / 515'dir ve tüyün üst kısmı bir mil (1 metre) derinliğinde 10 / 180 seviyesindedir. (Kredi: Brendan Philip / Ü. Washington)
Açık okyanus derinlikleri
Araştırmacılar, son on yılda, deniz tabanını haritalamak için modern sonar teknolojisini kullanan ve ayrıca üstündeki su içindeki gaz kabarcıklarının sonar görüntülerini yaratan çok sayıda araştırma yolculuğundan elde edilen verileri analiz etti. Yeni sonuçlar, Washington Eyaleti'ndeki sulardan çıkan ve 1,778 kümelerine ayrılan 491 metan balonundan daha fazla gösteriyor.
Johnson, “Vancouver Adası'ndan Columbia Nehri'ne kadar deniz kıyısında yürüyebilseydiniz, hiçbir zaman kabarcıklı bir tüy görmeyeceksiniz” dedi.
Kırmızı yıldızlar, Washington kıyılarında metan kabarcığı tüylerinin yerlerini gösterir. Açık gri, sığ kıtasal raftır, 160 metreden (175 yarda) daha derindir. Mavi, 2.8 kilometreden daha derin olan daha derin kenar boşluğu ve abisal düzlüktür. (Kredi: Paul Johnson / Ü. Washington)
Juan de Fuca okyanus levhası Kuzey Amerika kıtasındaki levhaların altına girerek, deniz kabuğu üzerindeki malzemeyi kazıyarak Washington kıyılarındaki çökeltiler oluşuyor. Bu çökeltiler daha sonra sert Kuzey Amerika plakasına karşı ısıtır, deforme eder ve sıkıştırır. Sıkıştırma, deniz tabanından kabarcık akışları olarak çıkan sıvı ve metan gazını zorlar.
ilgili içerik
Kabarcık sütunları en sık olarak düz kıta sahanlığı ile deniz tabanının açık okyanusun derinliklerine düştüğü dik eğimli kısım arasındaki sınırda bulunur. Eğimdeki bu ani değişim, aynı zamanda okyanus ve kıtasal plakalar arasında tektonik bir sınırdır.
Johnson, “Sınırdaki tüm derinliklerden bazı metan erikleri olmasına rağmen, yeni gözlenen metan erik alanlarının büyük çoğunluğu kıta sahanın deniz tarafında, 160 metre su derinliğinde yer almaktadır” diyor.
Washington kıyıları jeolojik olarak karmaşıktır. Kabarcıklar, Juan de Fuca okyanus levhasının Kuzey Amerika kıtasal levhasının altına battığı yerin yukarısındaki bir bölgeden doğar. (Kredi: Paul Johnson / Ü. Washington)
Balık için iyi
A önceki çalışma Johnson, ısınma deniz suyunun bu bölgede donmuş metan salıverebileceğini ileri sürdü, ancak ileri analizlerde Kuzeybatı kıyılarındaki metan kabarcıklarının küresel ısınma nedeniyle değil, yüzlerce yıldır var olan bölgelerden kaynaklandığını gösterdi.
Bunun yerine, bu gaz emisyonları uzun ömürlü bir doğal özelliktir ve prevalansları kıta sahanlığının bu kadar verimli balıkçılık alanları olmasına katkıda bulunur. Deniz tabanının altındaki metan, bakteri için yiyecek sağlar ve daha sonra büyük miktarlarda bakteri filmi oluşturur. Bu biyolojik materyal daha sonra bu sulardaki balık popülasyonlarını artıran ekolojik bir yaşam zinciri besler.
Johnson, “Uydu transponderlerinin, balıkçılık filosunun yerini gösterdiği yerlere çevrimiçi bakarsanız, bu metan gazı noktalarının etrafında balıkçı teknelerinin kümelerini görebilirsiniz” diyor.
Metan baloncuklarının neden burada ortaya çıktığını anlamak için araştırmacılar, 1970'lerde ve 1980'lerde petrol ve gaz şirketlerinin yaptıkları arşiv jeolojik araştırmalarını kullandılar. Şimdi kamuya açık olan anketler, gaz ve sıvının denizden çıkana kadar yukarı doğru göç ettiği tortudaki fay zonlarını göstermektedir.
Johnson, “Metan emisyonlu bölgeler üzerindeki sismik araştırmalar, kıta sahanlığının, büyük bir mega kabuk veya büyüklük-9 depreminde batıya doğru itildiğini gösteriyor” diyor. “Bu tektonik sınırdaki hatalar, metan gazı ve ılık akışkanın tortulların içindeki derinliklerinden kaçmasına izin veren geçiş yolları sağlar.”
ilgili içerik
Bu fayların yeri potansiyel olarak en son 300'ten daha fazla yırtılmış olan Cascadia Subduction Zone'daki deprem tehlikesinin yeni bir şekilde anlaşılmasını sağlayabilir.
Bir subduction zonu depreminde deniz hareketi, kıyıya yakın bir yerde meydana gelirse ve bu hareketin büyük bir bileşeni sığ su içerisinde meydana gelirse, deniz hareketi tamamen derin sudaysa olduğundan daha küçük bir tsunami oluşturur.
Johnson, “Eğer hipotezimiz doğru çıkacaksa, bu subduction bölgesinin nasıl çalıştığı üzerinde önemli etkileri var” diyor.
Ek ortak yazarlar, Washington Üniversitesi ve Oregon Eyalet Üniversitesi'ndendir. Ulusal Bilim Vakfı bu çalışmayı finanse etti.
Kaynak: Washington Üniversitesi