Kutlama salonu tıklım tıklımdı. Çarpan bardak sesleri ve kahkahalar yankılanıyordu. Zaferin ardından olmazsa olmaz kutlamaydı bu. Gualtian Buzdoğan kadehini üçüncü kez Tanrıçalarına kaldırıyordu. O kadehini kaldırdığı zaman herkes onu takip ediyordu. Uzak bir masada Ulu Elf Lordu Arel Kar Elf Hanımı Thalia ile konuşuyordu.
'Leydim fikrinizi değiştiren şey neydi? Size Titan koalisyonuna katılacağımı söylediğimde şiddetle karşı çıkmıştınız.'
Beyaz saçlı elf hanımı Tanrıça'yı gözleriyle aradı.
'Ulu Elflerinizin ve Kar Elflerimin asırlara dayanan dostluğunu hatırlatmak isterim.' Leydi Thalia ve Lord Arel'in büyük gayretler sonucu kurdukları iki elf ırkının dostluğunu unutmak mümkün değildi. Bu dostluğun sağlanması için çok fazla elf hayatını kaybetmişti. '50 küsür sene önce bana yazdığınız mektup bu gerilime sebebiyet verdi.'
Arel'in kaşları çatıldı. 50 yıl önce Leydi Thalia'ya sadece bir mektup yazmıştı. Mektup Yüce Peri ile alakalıydı.
'Tanrıça Frimold elflerimiz arasında ne gibi bir gerginlik yaratmış olabilir ki?'
'Elflerim bana Ulu Elflerinin Peri olmak için ona katıldıklarını söylediler. Yeryüzünde geçen yüzyıllarla soyu azalan tek ırk bizleriz. Soyumuza zarar gelmesi gelecek nesillerimizi tehlikeye atıyor. Elflerimiz diğer ırklarla evleniyor ve doğan çocuklar yarı elf oluyorlar. Eğer bu durumu yola sokamazsak gelecekte elf diye bir ırk olmayacak.'
Arel durumun farkındaydı. Elfler narin varlıklardı. Uzun yaşıyorlardı ve doğum oranlarının düşüklüğü önlerindeki 200 yıl içinde baş gösterecekti. Thalia haklıydı. Durmadan çıkan savaşlar ve Ölümsüz baskınları bu iki elf krallığını tüketiyordu. Neden birliğe katılmadığını anladı.
'Bunun önüne geçebiliriz Thalia. Üç elf krallığını birleştirip neslimizi devam ettirebiliriz. Orklar ve Azatlar da birliğe katıldıkları zaman barış içinde yaşayabileceğiz.'
Arel şaşırdı. 'Hemde tüm kalbimle! Lord Grim'in de benimle aynı şeyi düşündüğünden eminim. Eskiden olduğu gibi elfler yine tek büyük bir krallık olabilir. Atalarımızın zorunlu ayrılığı bitebilir. Barış Dünyamız'ın ihtiyacı olan şey.'
'Bir elf olmasaydın sözlerine çocukça derdim ama 6000 yıldır tanıdığım adamın barışa inanmasına şaşırdım. Biz elfler barışı kabul etsek bile orklar ne olacak? Ya cüceler? En son bir cüce gördüğümden bu yana 800 yıl geçti.'
'Bu nesil barışı anlayamasada hoşgörü ve sabırla bu sağlanabilir. Bence bu hususta biz elflere en büyük rol düşüyor. Bütün medeniyetleri bağlamaya yetecek ömre sahibiz. Bütün ırkların saygısını ve sevgisini kazandık. "Bir elf konuşuyorsa boş konuşmuyordur." Rahmetli babanızın sözleri buna arka çıkıyor.'
'Babam barışa inanırdı. Ölümüde bu yüzden olmuştu. Yinede babama hayrandım.' Gülümsedi. 'Beni ikna ettin Arel. Dünyada barış sağlandığında bunu korumak için yaşayacağım.' Kadehlerini tokuşturdular.
Frimold kutlamanın ana kahramanıydı. Dünya'nın Tanrıçasıydı. Zaferin ardından Ursa'yı seçilmişi yapmıştı ve bedenine yerleşmişti. Bir bedenin içinde hapis yaşamak korkunçtu. Ustası İdarr'ın buna katlanmış olması üzücüydü. Dünya'yı Ursa'nın bedeninden görebiliyordu. Onun dışında kendine ait koca bir boşluğu vardı. Bu boşluk o ne isterse ona dönüşüyordu. Burası onu alemiydi, onun cennetiydi.
Kocası ve oğlunu görmek istiyordu. Onlardan ayrıl kalmaya dayanamıyordu. Ursa Polis'e döndüğünde onları görebilecekti. Kendini buradan çıkarmanın bir yolunu bulması gerekiyordu. Ursa Tanrı olana kadar ailesinden yıllarca uzakta kalmak istemiyordu. Babası ona yardım edebilirdi. Kendi cennetini şekillendirmeye başladı. Yanında meleği vardı. O dışarı istediği gibi çıkıp girebiliyordu. Şekillendirmeye ondan başladı.
'Ne olmak istiyorsun meleğim? Konuş.'
Melek ağzını açtı fakat söyleyecek bir şey bulamadı. O Tanrıçası tarafından yaratılmıştı.
'Siz ne isterseniz onu Tanrıçam.'
'Barışın sembolü olmanı istiyorum. Sen var oldukça barış var olsun. Benim için değil barış için yaşa. Sana Işıkgetiren Melek İzrail adını veriyorum.' Parmağını şaklattı. Meleğin bedeni şekillendi. Beline kadar inen uzun beyaz saçları, derin mavi gözleri, ince dudakları ve burnu vardı. Kirpikleri uzun ve beyazdı. Erkek olmasına rağmen çok güzeldi. Çoğu kadından daha güzeldi.
'İsteğiniz benim için emirdir Tanrıçam. Kulunuz İzrail yeryüzünün barış ve huzurunu sağlamaya ant içiyor. Sonsuz görevimde yılmadan devam edeceğim.'
Ursa annesine mektup yazıyordu. Odası çok sıcaktı. Camı açtı ve gecenin ayazı yüzüne çarptı. Soğuk gecede gökyüzündeki yıldızları izliyordu. Annesine savaşa gideceğini söylediğinde mutlaka endişelenmiştir diye düşündü. Hala araması gereken bir ruh vardı.
Ablası ile bağlandığında tüm güçleri silindi ve yeni güçler kazandı. Onları denemek için sabırsızlanıyordu. Boynunda ablasının ona hediye ettiği efsunger kolyesi takılıydı. Gümüşten yapılma kurt kafası hayli hoştu. Yıllar önce ona babalarının verdiğini söylemişti ve kolye artık Ursa'ya geçmişti. Ablasının anlattığına göre bu kolye yaratıklara ve diğer varlıklara tepki veriyordu. Ruhu bulmasında yardımcı olabilirdi.
Mektubunu bitirdikten sonra yatağına uzandı. Dışarıdan kutlama sesleri geliyordu ama o çok yorgundu. Gözünü kapatır kapatmaz uykuya daldı. Gece vakti göğsünü dürten bir şey yüzünden uyandı. Gözlerini ovuşturdu. Kolyesi titriyordu. Kampa bir yaratık mı dadanmıştı? Yataktan kalktı ve üzerini giydi.
Buz gibi havada dışarı çıktı. Giydiği kalın kürk bile onu sıcak tutmaya yetmiyordu. Kamp sessizdi. Kutlama bitmiş ve herkes derin bir uykuya çekilmişti. Kara bastığında çıkan ses duyabildiği tek sesti. Kolye titremesini artırdı. Yaklaştığını ifade ediyordu. Adımlarını hızlandırdı. Kolye artık deliler gibi zıplıyordu.
'Abla orda mısın?' Zihninde ablasının sesini duydu.
'Evet kardeşim. Yeni güçlerini henüz denemedin dikkatli ol. İzrail'i yanına göndereceğim.'
'Hayır yollama. Yaratığı kaçırabiliriz.'
'Pekala kardeşim.'
Ursa karanlık bir köşeye ilerledi. Köşeyi döndüğünde bir karaltı gördü. Gölge iki askerin ruhunu almıştı. Üçüncü askeri duvara dayamıştı. Ursa hemen harekete geçmedi. Köşeden gölgeyi izliyordu. Gölge tısladı. Asker korkuyordu.
'Tanrın nerde küçük asker?' Asker çığlık attı ama gölge ağzını kapadı. 'Soruma cevap ver. Tanrın nerede?'
'Gazabın Tanrısı Azyl Karagüneş Titan'ın Polis'inde…' Gölge durdu. Askeri bıraktı.
'Azyl Karagüneş mi? O Tanrı mı oldu?' Asker başını salladı.
'Bütün tapınakları yıktırıyor, Dünya'ya barış getirmek için bütün ırkları birleştirmeye karar verdi. Sahte Tanrılar'ı Dünya'dan atacak.'
'Tanrılar'ı yok etse bile o da bir Tanrı! Hiçbir şey değişmeyecek. Yine köle olarak kalacağız.' Askeri tekrar yakaladı.
'Lütfen! Yapma.'
'Gideceğin tek bir yer var orasıda cehennem. Cennet diye bir yer yok.' Gölge birden kayboldu. Ursa koşarak askerin yanına gitti. Gölge hemen arkasında yeniden belirdi. Bıçaklarını çekti. 'O askerin hayatını kurtaramayacaksın. Ruhunu çoktan aldım.'
Ursa askere baktı. Gözleri boş bakıyordu. Ruhu elinden alınmıştı.
'Bahsi geçen Tanrı silahıyla birleşip yeryüzüne dönen ruh sen olmalısın.'
'Ölümüm anlamsızdı. Ruhum huzur bulmadı. Bizi öbür tarafta bekleyen sadece cehennem. Tanrılar bizi kandırdı.'
'Bunun farkındayız kayıp ruh. Dünya gerçekleri öğrendi. Lanet Tanrılar'ı buradan atacağız.'
'Yalan! Başınızda yine bir Tanrı var. Sizi kandırıyor!'
'Babam Tanrılar'ı yok etmek için Tanrı oldu. Onlardan nefret ediyordu ve onları yenmenin tek yolunun onlardan biri olmak gerektiğini biliyordu. Hayal kırıklığının seni ele geçirmesine izin verme ruh!'
'Baban mı? Sen Azyl'in oğlu musun?' Gölge asıl bedenine döndü.
'Ben Azyl Karagüneş'in oğlu Ursa Karagüneş'im.'
'Onun sadece kızları vardı. O ve kızı Bayan Frimold ile beraber Buz Diyarın'daydım ben!'
Frimold gölgeyi tanıdı. Maceracı Eleel Sho'ydu o. Avaros Saray'ındaki darbede hayatını kaybeden üç maceracıdan biriydi. Ölümlerine üzülmüştü.
'Frimold Ateşnefes benim ablam olur. Kendisi de bir Tanrıça oldu ve beni seçilmişi olarak seçti. Kendisi şu an bedenimde yaşıyor ve seni hatırladığını söylüyor.'
Eleel'in aklı karışmıştı. Ne kadar zaman geçtiğinden haberi yoktu. Dünya'ya geri dönmüştü ama iki tanıştığı insanın artık birer Tanrı olduklarını duyuyordu. Bu adamın dediklerine inanabilir miydi?
'Ama Bayan Frimold'un adı Karagüneş'ti. Ateşnefes değil.'
'Omen Ateşnefes ile evlendi ve bir oğulları oldu.'
Ölmeden önce Bay Azyl'in asıl haliyle tanışmıştı. Üzerindeki lanet kaldırılmadan önce kendisi bir kadındı. Lanet kaldırılınca her şeyi anlatmıştı. Tanrılar'dan nefret ediyor ve onları yok etmek istiyordu. Onları gerçekten yok edecekti.
'Bunlar… Bunlar doğru mu? Yani gerçekten Azyl Karagüneş hepimizi kurtaracak mı?'
Dizlerinin bağı çözüldü. Bunca acı ve hayal kırıklığı ona fazla gelmişti. Ağlamaya başladı. Ursa eğildi ve elini ruhun omzuna koydu.
'Hepsi doğru. Babamla konuşursan sana yardım edebilir. Bedenine yeniden kavuşabilirsin. Babam beni seni bulmam için göndermişti. Ölümsüzler'den önce seni koruma altına almak istiyordu.'
Eleel Ursa'nın yüzüne baktı. Sanki hemen arkasında Bayan Frimold'un yüzünü görür gibi oldu.