her ne olduysa o çöküşten,
bana ne olduysa şiirden sonra oldu.
hayata bağlayan
aynı zaman da koparan.
aynı sen gibi,
şiir gibi.
sonra ne mi oldu
sen şiir oldun.
ben seni duvarlara anlattım.
duvarlar başıma yıkıldı.
sokak başındaki anne seni tanır,
kavgamı da.
duvarlar yıkılmasaydı
yazılacak olan mısralar,
okunacak “sen”ler vardı,
içilecek şaraplar.
sevincim, umudum, sen
duvarın altında kaldı.
sokaklar ben oldu.
kalan sancılar beni ben yaptı.
sonra ne mi oldu
sen şiir oldun.
ben seni sokak sokak yazdım.
sokak başındaki adam seni tanır,
kavgamı da.
“şiir oluruz belki bir adım sonra” dedi biri.
halbuki herkes bilir,
her insan bir şiirdir.
okumasını bilen olduğu vakit.
sen şiir oldun tek başına
kitaplar seni yazdı.
ben seni anlattım, onlar dinledi mi
bilmem.
bildiğim tek şey-içten içe bilemediğim aslında-
birlikte bir şiirin mısrası,
bir şarkının notası
olamadık…
bir adım sonra
şiir o-la-ma-dık.
bizim sokağın adı varmış
“Şarapçı.”
sokağın başında şarapçılar
oranın daimi müşterisi olan ben
ben ve kavgalarım.
sokak başındaki çocuk beni tanır
ortaktır kavgalarıma.
seni de tanır.