Alışmaktan korkmalı insan. Kaygıyı ve umudu yitirmekten, kabullenmekten korkmalı. Birey değil de kişi olmaktan korkmalı zira kişiler özgün düşünemez, sorgulayamaz, başkalarının fikirlerini temelsizce benimseyip yönlendirilmeye açık olurlar. Onlar; başkasının acısına yabancıdır, 'olur öyleci'dir. Kolay unutup, yüzleşmekten korkarlar.
Ankara'daki terör saldırısını sorgulamadan, unutacak olanlar bundan sonraki saldırıların da sorumluluğuna ortak olacaktır.
Patlamanın ortasında kalan bir tezgahtan yerlere saçılmış simitler... Ankara simidinin o keskin, kavruk kokusu yerini, kan kokusuna bırakmış.
Kan bulaşmış kaldırımlara basarak iktidarda kalmaya yemin etmiş koltuk sevdalı siyasetçiler, iç güvenliği sağlayamadıklarını dudak ucu gülümsemesi ile inkar etmekte. Bütün bunları toplum olarak kanıksadıkça yeni faili meçhul kitlesel cinayetler demokratik(!) yaşamın bir parçası olarak beklenmekte.
Hâl böyleyken kabullenmek, her şeyi bırakıp ülkeden çekip gitmeyi istemek şüphesiz en kolayıdır. Zor olan kalıp mücadele etmektir. Sokma akıllarla değil, sorgulayarak inandığın ne varsa onun için uğraş vermektir.
Bu bağlamda gerçek bir barış adamı olan Mustafa Kemal Atatürk'ün sözlerine yürekten katılıyorum;
"Şu veya bu sebepler için, ulusu harbe sürüklemek taraftarı değilim.“Öldüreceğiz” diyenlere karşı “Ölmeyeceğiz” demeliyiz."