İnsan harcamakta ve kaybetmekte kimse bizimle yarışamaz. Birine bir iftira atılsın
diye pusuda bekleyenimiz çoktur. Biz de hemen kâğıt ve kaleme sarılır ve iftiraya
uğramış olanı gayya kuyusuna yuvarlarız. Faydası ne peki? Hiçbir şey. Çünkü başkasının
mutsuzluğu veya mağduriyeti bize ikbal getirmez. Getirse de, geldiği gibi gider.
Hem de baş aşağı. Bir günahı olan kişiyi hemen dilimize dolarız da, kendi günahlarımızı
görmeyiz. Başkasına haram gördüğümüzü kendimize helal sayarız.
***
Zaman Hz. Ömer'in halifeliği günleri. Şam'da oturan aklı başında bir tüccar
zaman zaman Medine'ye gelir ve her gelişinde de Hz. Ömer'e uğrardı. Bir müddet sonra
Hz. Ömer'le dost oldular. Sonra uzun bir süre gelmez, uğramaz oldu.
Hz. Ömer, bir gün Şam'dan gelen tüccarlara o dostunu sordu. Nerede, ne yapar, neden
buralara gelmez diye? Oradakiler derler ki, efendim o adam 'içkiye daldı'
şaraphaneye takılır oldu.
Hz. Ömer bu haberden haylice rahatsız olur. O arkadaşının bu günahıyla giderse ahirette
uğrayacağı azabı düşünür ve ona hemen şu mektubu yazar.
"Müminlerin Emiri Ömer bin el-Hattab'dan falanca kişiye. Duydum ki içkiye müptela
olmuşsun. Bu derde düşmüşsün. Bunun her kötülüğün anası olduğunu unutmuşsun. Tevbeleri
kabul eden tek Rabbe hamdederim. Ve seni de günahından bir an tevbeye
davet ederim kardeşim. Dönüş ancak âlemlerin Rabbi olan Allah'adır.
Bu mektubu yazıp yanındaki tüccarlara veren Hz. Ömer şöyle dedi: Bunu götürün o
kardeşimize teslim edin. Sonra Hz. Ömer orada hazır bulunanlara döndü ve şöyle dedi:
Bu kardeşinize dua edin ki, Allah onu bu kötü alışkanlığından kurtarsın.
Mektup Şam'daki bu adama ulaştı. Adam mektubu okuyunca duygulandı ve ağladı. "Medine'deki
Devlet Başkanı beni hatırlamış. Bana kardeşim demiş ve bana dua etmiş" dedi ve
tevbe etti. Bir daha içki içmedi.
Hz. Ömer bu bilgi geldiğinde Hz. Ömer Allah'a hamd etti ve şöyle dedi: "Kötülüğe
düşen bir kardeşinizi gördüğünüzde ona dua ediniz. 'Sakın onun' aleyhinde konuşup
da yalan şahitlikte bulunmayın.
Bu yazdıklarım elbette kalbi düşmanlık, nefret, kin ve
önyargıya kilitlenmiş, kalbi mühürlenmiş insanlara fayda sağlamaz. Öyle insanlar
var ki, kendileri dışındaki herkesi günahkâr, cehennem odunu ve cahil zanneder.
Kendini de Allah'ın özel kulu mertebesine koyar. İşte şeytanın kendilerine amellerini
hoş gösterdikleri bu tür insanlardır.***
Biz içki içene
de, kumara düşene de, harama yuvarlanmış olana kardeşim
demedikçe, elimizi biraz kirlense de onu düştüğü çamurdan çıkarmak
için uzatmadıkça fayda sağlayamayız. Kalpleri dönüştüremeyiz.