21 yaşındaydım. Boston dışındaki bir şehir ilkokulunda bilgisayar öğretmeni olarak uzun süreli bir iş teklif ettim ve bu fırsattan atladım - hatta öğretim hakkında hiçbir şey bilmediğimi düşündüm. Tek bir eğitim kursu almadan üniversiteden yeni mezun olmuştum.
Yedek bir öğretmen olarak, ayaklarımı bir okul ortamında ıslatmak istedim ve bir kariyer yapıp yapamayacağımı görmek istedim. Müdür, sınıf öğretmenlerinin dersler için bana katılacağına dair bana güvence verdi. Ve diğer öğretmenlerle işbirliği yapma fikrini beğendim. Eğitimsiz bir öğretmen olarak, alabileceğim tüm yardımı kullanabilirim. Ama yakında, beklediğim gibi işler gitmeyeceğini öğrendim.
Meslektaşlarım bilgisayar derslerini göstermek için kullanılmamıştı. Teknik olarak bilgisayar öğretmeni derslerine katılmak için gerekli olmasına rağmen, önceki öğretmen onlara ücretsiz bir geçiş izni vermişti. Ve sınıf öğretmenlerinin çoğunun neden atlamayı tercih ettiklerini ve uzun sürecek listelerinde neden ayrıldığını görebiliyordum. Eğer onların yerinde olsaydım, muhtemelen aynı şeyi yapardım. Derslerinde ders vermek için çok zaman harcadılar. Öğrencileri standart testler almak zorunda kaldılar. Resmi olarak değerlendirildiler.
Personele katıldığımda, müdür meslektaşlarıma iki haftada bir 40 dakikalık dersler için eşlik etmelerini gerektiren bir mesaj gönderdi. Birkaç öğretmen bu yeni gerçekliği kucakladı ve öğrencilerle ilgili bilgisayar dersleri vermek için benimle çalışmaya istekliydi. Fakat çoğu öğretmen, bir şey yapmaktan çok fazla yorulmuş görünüyordu, ancak dersler sırasında nefeslerini yakaladı, beni yanılttı. Onları desteklemekten ziyade, bilgisayar laboratuarında bana katılmaları gerektiğinden, onları bir sülük gibi hissettim, güçlerini boşalttılar.
Bir ders sırasında, genç bir birinci sınıf öğretmeni sınıfında bir araya geldi ve toplantı alanında bana laboratuarın ön tarafına katıldılar. Elleri kâğıt doluyken sınıfın arkasına doğru asıldı. Yüzü suratsıztı ve gözlerinin altında koyu renkli torbalar vardı. Utanç verici bir bakış açısıyla, o bana öğretirken izlediğimde arkada çalışıp çalışamayacağını sordu. Nasıl hayır diyebilirdim ki? Ve odanın karşısına baktığımda, yüz yüze bir gerçekleşme çattı. Öğretmenler bunaldığında iş birliği neredeyse imkansızdır. Bunun nedeni oldukça basit.
İşbirliği, işin paylaşımıyla ilgilidir. Öğretmenler vurgulandığında, ortak çalışmayı lüks bir eklenti olarak görmek kolaydır. Ve öğretmenler bir araya gelmeyi göze alamayacağına ikna olduklarında, iş paylaşımı sadece gerçekleşmez. Bunalmış öğretmenler, okuldayken sınıflarını nadiren terk ediyorlar. Öğle yemeğini bile atlarlar. Ve her günün sonunda, okullarından, gözlerinden ileriye doğru koşan, bir meslektaşına çarpmayacaklarını umarak, bu etkileşimi verimsiz olarak gördükleri için onlar. Bu ortamda, öğretim sadece en uygun olanın hayatta kaldığı bir sıçan ırkı gibi görünmeye başlar. Massachusetts'teki bir devlet ilkokulunda bilgisayar öğretmeni olarak gözlemlediğim şey bu.
Ancak daha sonra bu profesyonel ekosistemin istisna olmadığını öğrendim. Amerikan okullarında norm gibi görünüyordu. Yakın zamanda yapılan bir OECD çalışmasında ( TALIS 2013 ), Amerikan ortaokul öğretmenleri, sadece sınıf öğretimi üzerine haftada 27 saat harcadıklarını bildirmektedirler ki bu, TALIS ülkelerinde ortalama 19 saatten daha yüksektir. Buna ek olarak, bu Amerikalı öğretmenler uluslararası akranlarından haftada daha fazla saat ayırırlar (45 saate karşı 38 saat).
Ağır iş yükü dikkate alındığında, araştırmaya katılan Amerikalı öğretmenlerin% 50'sinin ya da daha fazlasının bir meslektaşı ile aynı sınıfta ortaklaşa öğretmediklerini ya da meslektaşlarının öğretilerini gözlemlemediklerini bildirmeleri şaşırtıcı değildir. Tüm bunlara ek olarak, bu ABD öğretmenlerinin% 42'si, sınıflar veya yaş grupları arasında ortak projeler yürütmediklerini belirtmektedir. OECD verileri bu tür bir işbirliği faaliyetinin öğretmenlerin rapor edilen iş tatmini ve kendi öğretim yeteneklerine olan güvenleriyle ilişkilendirilebileceğini göstermektedir.
***
Ücretsiz posta listesine katılmak ister misiniz?
email address
Bilgisayar öğretmeni olarak dört yıl sonra, ailemle birlikte Finlandiya'ya taşındım. Fin eğitiminin başarısını duymuştum, fakat bu bizim hareket etme kararımızı etkilemedi. Eşim ve ben çocuklarımızı yetiştirmek için daha az külfetli bir yer arıyorlardı. Boston bölgesindeki hayat bizim için çok hızlıydı ve faturalarımızı ödemekte zorlandık. Helsinki'ye geldiğim günlerde, beklenmedik bir ömür fırsatı verdim: Finlandiya devlet okulunda beşinci sınıfı öğretme şansı.
Helsinki'deki öğretim ortamı hayal edemeyeceğim bir şey değildi. Yıllardır, Finlandiyalı karım Johanna, Finlandiya'daki öğretmenlerin dersler arasında 15 dakika ara verdiklerini bana inandırdı. Inanılmaz, Düşündüm. Bu molaların çoğunu öğretmenlerin salonunda geçirdiklerini, kahve içtiklerini ve birbirleriyle sohbet ettiklerini söyledi. Gözlerimi yuvarladım. Johanna, bana Amerikan öğretmenlerinden çok daha az saat ders verdiklerini söyledi. Ve ona göre, Finlandiya'daki tipik bir birinci sınıf öğretmeni, Boston bölgesindeki özel bir okulda (25 saat vs 50 saat) birinci sınıf öğretmen olarak çalışırken, haftada yaklaşık yarım saat çalıştı. Bu son şey, benim duymam için çok fazla oldu ve ben de ona bakacağım. Ama bir Finli devlet okulunda ders vermeye başladığımda, eşime inanmadığı için özür diledim. Kesinlikle haklıydı.
Finlandiya'da, öğretmenler arasında zengin işbirliğini teşvik eden bir okul yapısı buldum. Derslerimin yaklaşık% 50'sinde, bir veya iki meslektaşımla eşleştirildim. Okulumdaki öğretmenler sadece geleneksel anlamda birlikte dersler planlayıp öğreterek değil, birbirleriyle öğretim yüklerini paylaşarak gerçekten birlikte çalışıyorlardı. Birbirlerine yaklaşan bir ders için ihtiyaç duyacakları kaynakları bulmaya yardım ediyorlardı. İhtiyaç sahibi öğrencileri desteklemek için daha iyi yollar tartışıyorlardı. Müfredatları birlikte analiz ediyorlardı. Çocuklar için girintiyi nasıl geliştirecekleri hakkında konuşuyorlardı. Birlikte derecelendirme testi yaptılar. Birbirlerine teknik destek veriyorlardı. Sürprizime göre, bu çalışma genellikle gün boyunca 15 dakikalık molalarda kahve yudumları arasında gerçekleşti.
Garip bir şekilde, Fin okulumda gereken işbirlikçi zamanın miktarı - her hafta yaklaşık iki saat - Amerika'daki eski devlet okulundaki gerekli işbirliği zamanına benziyordu. Ve yine de, iki okul arasında işbirliği derecesi çarpıcı biçimde farklıydı. Benim bakış açımdan, Amerikan öğretmenleri çoğu zaman zorunlu çalışma saatlerinden faydalanmak için çok yorulmuşlardı. Ve bu zamanların dışında, onlar, boş zamanlarında, uzun saatler boyunca birlikte çalışma fikrini haklı çıkarmakta zorlandılar. Tek başlarına çalışırken daha çok şey yapılabileceğini düşünüyorlardı.
Amerika Birleşik Devletleri'nde, tam zamanlı bir öğretim yükü, Finlandiya'daki tipik tam zamanlı öğretim yükünden yaklaşık% 50 daha fazladır; bu, her hafta sınıfta sadece 18 saattir. Amerikalı eğitimciler için daha fazla ders saati, daha fazla planlama ve hesap tutma saatleri olduğu anlamına geliyor. Bunu akılda tutarak, Amerikan öğretmenlerinin böyle düşük düzeydeki işbirliklerini rapor etmeleri şaşırtıcı değildir. Zaman için sıkıldılar.
Fakat ağır öğretim yükü, Amerikan öğretmenlerinin tek engeli değil. Onlara meslektaşlarıyla çalışmak için yerleşik fırsatlar sunan bir öğretim programı eksikliği vardır. Finlandiya'daki ikinci öğretim yılımda, programlı derslerimin% 70'i ortaklaşa öğretiliyor. Hatta müdürümle birlikte tarih öğretiyorum! Dahası, Finlandiya'daki öğretmenler okul günü boyunca birbirleriyle işbirliği yapmak için sık sık 15 dakikalık molalar veriyorlar - genellikle öğretmenlerin salonunda.
Finlandiya'da eğitim, Amerikan okullarında ve başka yerlerde mümkün olan şeyi gösterdi. Öğretmenler arasında işbirliği teşvik edilebilir, ancak cesur adımlar gerektirecektir. Öğretmenlerin birlikte çalışmak için birçok fırsata ve birlikte geçirdikleri süreyi en üst düzeye çıkarmak için daha hafif bir öğretim yüküne ihtiyaçları vardır.
http://taughtbyfinland.com/finlands-teachers-with-less-stress-and-more-free-time-collaborate-naturally/