[ad_1]
Bu hikaye aslen tarafından yayınlandı KCET ve izin alınarak burada yeniden yayımlanmıştır.
Kaliforniya, yaklaşık 112.000 Ukrayna kökenli kişiye ev sahipliği yapıyor ve LA County’de yaklaşık 26.000 kişi yaşıyor. Rus-Ukraynalı Amerikalı fotoğrafçı Stella Kalinina, Güney Kaliforniya’da yaşayan Ukraynalılar, Ruslar ve eski Sovyet devletlerinden diğerleriyle kişisel deneyimleri ve savaşa ilişkin yansımaları hakkında röportaj yaptı. Bu, beş öyküden oluşan bir dizinin dördüncüsü.
Stella’nın dizi için konuştuğu birçok kişi Ukrayna ve Rusya’daki aile için endişeleniyor. Akrabaların elektriği kaybetmesi nedeniyle bazıları iletişim kurmakta zorlandı; savaş bölgelerindekilerden veya kaçanlardan haber beklediler. Diğerleri savaşla ilgili tartışmalarda arkadaşlarını kaybetti. İlk başta fotoğrafları çekilecek olan üç kişi, Rusya’nın devleti eleştirenler için on beş yıl hapis cezasına çarptırılması ve aile üyeleri için yankı uyandırması konusundaki endişelerini öne sürerek geri çekildi. Aşağıda, şu anda Güney Kaliforniya’da yaşayan ve memleketinde gelişen olaylarla boğuşan Ukraynalılar, Ruslar ve bir Belaruslu’nun görüşleri yer alıyor.
Kira Portnaya
Yaş: 35
Hollywood
Rusya, Samara’da doğdum. 1996 yılında, ben 10 yaşındayken, Maryland, Gaithersburg’un Washington DC banliyölerine taşındık. Büyükannem Khaya, Kiev’de doğdu. İkinci Dünya Savaşı’nın başında, Naziler Ukrayna’ya gelmeden önce, kaçarak Rusya’ya gitti ve sonunda yerleşip bir aile sahibi oldu. Annem Yahudi ve özellikle Sovyet döneminde, büyürken hissettiği birçok ayrımcılık var. Büyükannemin kız kardeşi bizden birkaç yıl önce Maryland’e taşındı ve bizim gelmemize sponsor oldu.
Bir yıl önce, COVID’nin ortasında Los Angeles’a taşındım. Aralık 2020’de bana bir iş teklif edildi ve yeni yıla yeni bir yerde başlamaya karar verdim. Kişisel gelişim ve ortam değişikliği arıyordum.
Hayatımda bir kez çocukken ve daha sonra 20’li yaşlarımın başında olmak üzere Kiev’i iki kez ziyaret etme şansım oldu. 2011 civarında, Maryland’de Kiev’de bir işe alım ofisi olan bir şirkette çalışıyordum ve oraya bir haftalığına gitmem gerekti. Kesinlikle muhteşem ve canlıydı ve herkes çok arkadaş canlısıydı. Bu kızı hatırlıyorum, adı Lena’ydı. O benim yönetici asistanımdı ve tam da bu güzel ruhtu. Benimle takılmak ve bana şehri gezdirmek için zaman harcadı – beni 20’li yaşların başındaki şehir hayatının anahtarı olan şirin kafelere ve eğlence kulüplerine götürüyordu. Sonra ailesiyle tanıştım. Dönüştürülen kulübede yaşadılar [country home] bu onların tam zamanlı ikametgahı haline gelmişti. Bahçeleri vardı ve “şaşliki” (şiş kebap) yaptılar; süper misafirperverlerdi. Güzel bir zamandı.
Orada burada birkaç arkadaşım dışında gerçekten Rusça veya Rusça konuşan yerel toplulukların bir parçası olmadım. Rus kültürel kimliğim ön plana çıkardığım kişi değildi. Diğer birçok kimliğime öncelik verdim: kadın, yaratıcı, pazarlamacı, sanatçı, adını siz koyun. Ama şimdi, Doğu Avrupa mirasım, daha fazlasıyla bağlantı kurmaya başlamam gereken bir miras. Doğduğum ülkeyle ve bunun sadece Ukrayna’ya değil, dünyanın geri kalanına verdiği acıyla uzlaşmaya geliyorum. Onu görmezden gelmeyi ve ondan kaçınmayı seçebilirim ya da onunla yüzleşmeyi ve kabul etmeyi seçebilirim. Ve tarihin doğru tarafını seçmek. Rus kimliğimle yüzleşirken, bir dünya vatandaşı olduğumu da kabul ediyorum. Bu küresel bir dünya ve yaptığımız şey başka yerlerdeki insanları da etkiliyor.
Doğduğum ülkeyle ve bunun sadece Ukrayna’ya değil, dünyanın geri kalanına verdiği acıyla uzlaşmaya geliyorum.
Umarım burada ABD’de kollarımızı açarız ve bu mültecileri alırız. Ayrıca diğer ülkelerden gelen diğer mültecilere de açık olmamız gerektiğini düşünüyorum. Hiç kimse hayatlarını kökünden söküp, dili sebepsiz yere konuşmadıkları yabancı bir yere gelmez. Buraya çocukken, bir göçmen olarak, İngilizce bilmeyen bir şekilde geldiğimde, büyük bir geri dönüş yaşamadık. Anneannem ve annemin devletle bir sorunu yoktu. Demek istediğim, bir göçmen deneyimi asla kolay değildir. Ama her şekilde, bazı kültürlerin şu anda yaşadığını duyduğunuzla karşılaştırıldığında, ailemin deneyimi kolaydı. Umarım her mülteci burada aynı deneyimi yaşar.
Iryna Korotun
Yaş: 34
Lomita
Lviv’de doğdum. Babam Ukrayna’nın batısından ve annem Odessa bölgesinden. Babam Ukraynaca konuşuyor; annem Rusça konuşuyor. Ailemizde aynı anda iki dili de konuşuruz. Her iki dili de eşit derecede iyi konuşuyorum. 17 yaşıma kadar Odessa bölgesinde yaşadım ve ardından Kiev’e taşındım.
Ukrayna’da eski kocam ve ben en iyi TV kanallarında çalıştık. Maidan, Kırım ve Donbas’tan sonra Ukrayna’da zor bir dönemdi. Burada televizyon sektöründe çalışmayı denemek için Los Angeles’a geldik. Yaralı Ukraynalı askerler hakkında bir belgesel yaptık. rehabilitasyon. Kocam ve ben daha sonra boşandık. Şimdi harika bir kadınla evliyim, ailem için kabul etmesi gerçekten zordu. Neredeyse bir yıl sürdü.
Annem babam, büyükannem, amcam ve kuzenim şu anda Odessa bölgesinde küçük bir köydeler. Küçük kız kardeşim Kiev’de. O ayrılmak istemiyor. Aslında savaşmak istiyor ve Molotof kokteyli yapıyor.
Birçok Rus bizim kardeş gibi olduğumuzu düşünüyor. Ama mesele şu ki, bizim kendi geleneklerimiz olduğunu bilmiyorlar. Örneğin, babam, Ukrayna’nın batısındaki Zakarpattia bölgesinde, kendi geleneklerinin muazzam bir miktarına sahip küçük bir şehirden geliyor. Aynı popüler şarkıları Rusça söylüyorsak ve dili anlıyorsak, bu Ruslarla aynı olduğumuz anlamına gelmez. Tamamen farklı bir parçamız var.
Aynı popüler şarkıları Rusça söylüyorsak ve dili anlıyorsak, bu Ruslarla aynı olduğumuz anlamına gelmez.
Ukrayna’yı seviyorum ve ABD’yi seviyorum Onları farklı seviyorum, ama belki aynı miktarda. Benim için Ukrayna ağacın kökleri gibidir. Ben buralıyım, çoğunlukla kimim. Ve benim için ABD, şu anda olduğum ağacın gölgesi gibidir. Gölgesiz veya köksüz bir ağaç olamaz.
Kiev’i ve Lviv’i seviyorum. Akrabalarımın ve büyükanne ve büyükbabamın yaşadığı Karpat Dağları’nı özlüyorum; dağlar benim için bir güç yeridir. Karpat havası dünyanın her yerinden tamamen farklıdır. Sanki oradaki havayı içebilirsin.
Los Angeles’ı da seviyorum; Burada yaşıyorum. Savaştan önce bile her gün minnettardım ama şimdi daha da minnettarım. En güzel hayatı yaşıyorum ve bugünlerde vücudumdaki her hücreyle hissediyorum.
Stella Kalinina Los Angeles merkezli bir Rus-Ukraynalı Amerikalı fotoğrafçı, insan bağlantıları, kişisel ve toplumsal tarihler ve yaşadığımız yerler hakkında derin hikayeler üzerinde çalışıyor. Yer duygusuna sıkı sıkıya bağlı olan portre temelli hikayelere empati, merak ve işbirlikçi bir yaklaşım getiriyor.
Okuyucu mektuplarını bekliyoruz. E-posta Yüksek Ülke Haberleri de [email protected] veya bir gönderin editöre mektup. Bkz. editör politikasına mektuplar.