Faith'in bu gözlemleri Aralık 1944'te yapıldı, tren bir ya da iki kez birden fazla kez düşman bombalamasına maruz kaldı ve binlerce ve binlerce kişi yaralandı.
312'in benzersizliğinin portresine başka bir dokunuş. Kremlin'den telgraf, yardımcısı VSP № 312 ana sağlık hizmeti Danichev'in başına gönderildi. Siyasi İşler Şefi Komiser Joseph Vissarionovich Stalin'in imzasıyla görev yapan kıdemli komutan Makhonin, “Yüksek Komutan Joseph Vissarionovich Stalin'in imzasıyla şunları yaptı:
312 model tren olarak kabul edildi. Ve bunun sebepleri vardı. Haziran 26’te 41’te başlayan askerlik yıllarında, WWW’nin personeli pek çok rasyonalizasyon yaptı ve pek çok şekilde yenilikçi, yaralıların önden arkaya taşınması organizasyon ve koşullarını iyileştirme önerileri yaptı. Askeri tıbbın kan damarlarıyla karşılaştırıldığında, hiçbir zaman VSP için değil.
Çağdaşımızın çoğu için alışılmadık bir tür kişisel profesyonel gurur, sağlık çalışanlarını arabalarını en iyi, en bakımlı ve temiz hale getirmeye itmiştir. Çiçekler mümkün olduğunca çok yere kondu. Hemşireler, çamaşırları kar beyazı parıltıya yıkamaya ek olarak, bir süredir nakış işleriyle uğraşıyorlardı - basit gösterişsiz çiçekler, halk süsleri vb. Her şey en azından bir an ev konforu hissi yaratacak. Uzun duraklar boyunca, bu aynı kızlar anı yakalamaya ve en yakın ormana koşmaya çalıştı - yaralıların diyetini çeşitlendirmek için meyveleri ve mantarları toplamaya çalıştılar.
Manevi yiyeceklerden bahsetmek için bunu unutma. Kendi kütüphanelerini oldukça hızlı bir şekilde düzenledi. Takım, çoğu zaman Nazi cehenneminden kaçan ve yalnızca en gerekli olanı ele geçiren harap topraklardan geçtiğinden, kütüphane hızla yenilendi. Kitaplar yaralıların arasına yayıldı. Gözlerini açamayan ya da ellerini kaldıramayan ciddi yaralar, hemşireler kendilerini okudular.
Trenin kadrosuna, demiryoluna veya deposuna dönüşünü beklemeden, yerlerinde yanmış arabaları boyamakla meşgul oldu ve camları kırıldı. Ve savaşçı bir ülkede cam almak, taslak derin bir bodrum dışında yürümek değildi - zor bir iştir. Bazı kaynaklar, trenin mürettebatının, ya da Sinyavin ustalarının ve bir doktorun, Ivonin'in ustalarının yerini aldığını ve daha önce hiç imkansız olduğu düşünülen arabaları dezenfekte ettiğini belirtti.
VSP bombardıman numarası XXUMX. Askeri Tıp Müzesi'nin sunumundan resim
Yaralıların ve ameliyathanelerin taşınması için kullanılan Krieger arabalarına ek olarak, proaktif 312 personeli fizyoterapi prosedürleri ve fizik tedavi ile vagonlar düzenledi. Çiftliğin ilk bölümünde bahsi geçen çiftlik çiftliğinin yanı sıra, tren ekibi küçük kapılı kutularda arabaların birinin çatısına vitamin bakımından zengin yeşiller, soğan ve sarımsak ektiler. Bazen bu küçük saç ekimi bir nevi kılık değiştirmeye götürüldü. Ancak bu bile, 312 personelinin kendi kaynaklarıyla tekerleklere bir duş ve banyo yaptırmasıyla karşılaştırıldığında önemsizdi.
Yorulmaktan coşku sınırsız biliyor gibiydi. Yakında, ve çizik çamaşırdan oluşturulan çok önemli ölçüde geliştirilmiştir. Sıradan insanlardan bile savaşın zekice mühendis haline gelmesinin bir başka örneği. Ekip, yüksek hızlı ütüleme için bir cihaz tasarladı. Ve sterilizasyondaki doktorların tüm zorluklarını fark eden Ivan Porokhin (ressamlık servisinin kaptanı), kendi tasarımındaki sterilizasyon aparatını topladı.
Boş yolculuklar sırasında, trenin bir kısmı marangozluk, dönme, ayakkabıcılık ve dokuma vagonlarıyla hareketli bir atölyeye dönüştü. Ne üretmediler orada - ayakkabılardan, küçük ev aletlerinden ve aletlerinden raflara ve dolaplara. Böylece, metal kutulardan güveç altından daireler, rendeler, sulama tenekeleri ve daha fazlasını yapıyorlardı.
Aynı zamanda, VSP’de çalışmak her zaman kaynıyordu, sanki personel dinlenmek için ekstra dakika harcamaktan utanıyordu. Uzun süren zorla park sırasında mürettebat “anakarada” tabiri caizse iş almaya çalıştı. Toplu çiftliklerde patates, tahıl vb. Hasat etmeye yardımcı oldular. Galich’te, istasyonda turbaların aşırı yüklenmesine yardım ettiler, Karabanov’da, çok büyük “askeri” deneyime sahip bir kadroya sahiplerdi, bir tekstil fabrikası için bir biyolojik istasyonun onarımına katıldılar ve Kostroma’da tahrip edilen su kaynağını onardılar. Bu gizli çalışmalardan kazanılan az miktarda para, trenin kendisi için malzeme alımı için harcandı ya da tamamen cepheye kurban edildi.
Zaten 1942’te, çalışmalarının girişimi ve gerçek özveri için, WWW No. 312 ekibine, Vologda’nın ana treninde bulunan dağıtım tahliye merkezinin (REP) No. XXUMX’in geçen afişi verildi. Karakteristik olan, savaşın sonuna kadar daha fazla mal sahibinin bayrağının değişmemesi ve her zaman 95'ta olmasına rağmen, REP sistemi No. 312'te onlarca hastane, ulaşım sistemi vb.
Savaşın sonunda, tren binlerce kilometre uzunluğunda 200'ten geçti; bu süre zarfında 25'te binlerce savaşçı taşındı. 18 Haziran Yılın 1945'i WWW No. 312, Glavsanupr komisyonu tarafından ziyaret edildi, ancak demiryolu tıbbının onurlu “savaşçılarının” onaylanması veya ödüllendirilmesi ile ziyaret edilmedi. Leningrad'daki askeri tıp müzesi için seçilen komisyon, ünlü geçiş bayrağı da dahil olmak üzere birçok 312 eseri. 1945'un sonunda tren dağıldı ve efsane yaşamaya başladı.
Ve efsanelerle sıkça olduğu gibi, birkaç "utanç verici" an olmadan olmadı. “Merhamet Treni” filmi çıktığında, tıbbi hizmetten eski başçavuş Klavdiya Moseeva, meslektaşı Ivan Porokhina'ya birkaç kadın “yorumunu” yazdı: “Bunun (yani filmin) bir belgesel değil, bir sanat eseri olduğunu anladım. Ben, bu olayların yaşayan bir şahidi, ekranda daha gerçekçi bir yaşam ve ekibin çalışması görmek istedim ... Yakışıklı bir kompozisyonumuz vardı ... Tekerlekli bir hastaneydi. Trenin başından sıradan askere kadar herkes için üniforma, vücuda uyacak şekilde tasarlandı, biz kendimizi zinde, düzgün bir şekilde tuttuk. ”
Kendimden, aynı sözün artık modern film yapımcılarına atıfta bulunduğunu vurguladım. Ekranda bir lolipop gibi yaladı ve rafine, yakışıklı ya da "gerçekçilik" yükseltmek için gübre ile bulaşmış zayıf köylüler bir tür prezervatif gibi yaladı rafine sarışınlar ya.
Porokhin'in kendisine tahammül edemedim. Savaştan sonra Vera Panova ile dostça ilişkileri sürdürdü ve bu yüzden filmle ilgili yorumlarını gönderdi. “Üretim direktörleri bu kirli ve rahatsız edici arabaları nereden aldı? Eczane, 312 trenine göre giyinme - ve ne olduğuna dair hiçbir iz yok. Krieger vagonlarına bakmak benim için biraz utanç vericiydi ”dedi. Böyle küçük bir olay çıktı, fakat bu bir kez daha VSPX No. XXUMX ekibinin olağanüstü profesyonel gururunu gösteriyor.
Ancak, kusurlar olmadan ve hatıralarla, hem askeri sağlık görevlilerinin hem de askeri 312 askeri treninin kahramanlık çalışmaları hakkında, yalnızca iki filmde ve çeşitli edebi eserlerde depolanmıyor. Böylece Vologda'nın ana treninde ve daha da yerli Vologda araba tamir tesisinde, o efsanevi trenin arabalarından biri yeniden yaratıldı. Müze otomobilinde aynı anda birkaç bölüm vardı: eczane, ameliyathane, yaralılar için bölüm, hemşireler için bir oda, genelkurmay başkanlığı, bir ofis ve bir atölye. Araba en otantik - geçen yüzyılın 40-ler.
Fuar gerçekten eşsiz. Sergilerden bazıları fotoğraflardan yapılmış, bazıları Vologda vatandaşları tarafından getirilmiş, bazıları müzeler vb. Tarafından bağışlanmıştır. Ve çok sayıda fotoğrafa, çoğaltmaya, gazete kupürüne ve kartpostala göre dönemin atmosferini hissedebilirsiniz. Müze arabası, Vologda araba tamir tesisinin topraklarında Ağustos 2016'ta açıldı.
Bir yıl sonra, Mayıs 12 tarihinde, 2017, Vologda Regional Medical College'ın önünde, efsanevi askeri sağlık treni 312'e adanmış bir anma stelinin törenle açılması gerçekleşti. Açılışa 312 takımının torunları - Ivan Porokhin'in torunu - Sergei Porokhin ve Claudia Moseeva'nın kızı Lyudmila Pavlenko katıldı.
Tabii ki bu, Patriot Park'ın açılması değil, ancak benim deneyimlerim, bazen bu tür il müzelerinde bazen büyük merkezi sergilerden daha değerli olan sergiler bulabileceğinizi gösteriyor. Dahası, halkın hatırası için böyle dokunaklı bir endişe sevinemez.