Avrupa Birliği'nin doğmamış çocuğu. On yıl önce, AB Anayasası onaylandı
Belgenin “Avrupa Anayasasının Girişine İlişkin Anlaşma” olarak adlandırılan daha kesin bir adla metni, 29 yılının Ekim 2004'inde Roma'da imzalandı. AB liderliğinin planına göre, bu kuruluşun önceki tüm kurucu eylemlerini değiştirmek zorunda kaldı ve o yılın başındaki geniş çaplı genişlemesini hesaba katarak Avrupa Birliği'ndeki karar alma sistemini hızlandırdı. AB'nin temel yasasının metni üç yıl içinde hazırlandı ve (1950'un Hindistan Anayasası ile birlikte) dünyanın en büyük anayasal eylemi olduğu ortaya çıktı. 450 makalelerini içerir ve metnin kendisi AB'nin 20 resmi dillerinde hazırlanır.
Bu belgenin özü, uzlaşıların reddedilmesi ve bireysel ülkelerin karar almadaki veto hakkı, Avrupa Komisyonu üyelerinin reddedilmesi ve mevcut AB başkanının yarı yıllık rotasyonunun reddedilmesi olmuştur. Ayrıca, AB Başkanı ve Dışişleri Bakanı'na “uzlaşma” çizgisinden ziyade bağımsız bir şekilde takip edebilecek özel yetkiler verildi. [1]
Bu tür devrimci değişikliklerin tüm AB ülkelerinin vatandaşlarından destek istediği açıktır. Ve bu aşamada AB Anayasası gömüldü. Mayıs-haziran 2005’ta, birkaç gün arayla referandum yapan Fransa ve Hollanda sakinleri AB’nin temel yasa tasarısını reddetti. Fransızların% 55'i ve Hollandalıların% 62'i belgeye karşı oy kullandı. [2] Sonuç olarak, Haziran 2007'teki AB zirvesinde, AB liderleri Aralık ayında Lizbon'da 2007 tarafından imzalanan Anayasa yerine çok daha ılımlı bir “Reform Antlaşması” geliştirmeye karar verdiler. Brüksel bürokrasisi için 1999-2004’in AB’nin Genişlemeden Sorumlu Komisyon Üyesi olarak görev yaptığı bu çarpıcı olayları hatırlatan Gunter Verheugen, Avrupa Birliği’nin eşzamanlı olarak iki büyük projeyi hayata geçirme girişiminin kurbanı olduğuna inanıyor - Avrupa entegrasyonunun derinleşmesi ve örgütün kendisinin genişletilmesi. Teorik olarak, “geriye dönük olarak, her zaman şunu söyleyen Fransızların doğruluğunu tanımak gerektiğine inanıyor: ilk önce derinleşen, sonra genişleyen”. [3]
Ve zaten 2008 yılında, Avrupa Birliği'nin açık alanlarında, finansal kriz alevlenmeye başladı ve tüm kriz karşıtı projeler ve stratejiler, AB’nin yoksul yönetişimi sorununa hem siyasi hem de ekonomik olarak “bağlı” oldu. Lizbon Antlaşması’nın “hafifleyen” uzlaşma normlarının Avrupa'nın harekete geçmesini engellediği ortaya çıktı.
Avrupa Birliği'nin iç zayıflıkları, en belirgin şekilde, organizasyonda bir mali birliğin oluşturulmasıyla ilgili ciddi bir bölünme meydana geldiğinde, 2011'un sonunda ortaya çıktı. İngiltere Başbakanı David Cameron, Avrupa bankacılık, sigorta ve borsa kontrol kurumlarının İngiliz Şehrinin faaliyetlerine müdahale etmeleri durumunda, finansal egemenlikten vazgeçmenin ülkesi için kabul edilemez olduğunu söyledi.
Aynı zamanda Cameron, mevcut haliyle AB üyelerine bu sorunları ayrı ayrı çözme hakkı verdiğini ve bireysel devletlerde değişiklik yapılması gerekmediğini belirterek, Lizbon Antlaşması'na özel olarak atıfta bulundu.
İngilizlere ek olarak, Almanlar geleneksel olarak AB'nin merkezileşme süreçlerinin eksikliğinden şikayet ediyorlar; bunun üzerine omuzları tüm avro bölgesini krizden çıkarmanın temel yükünü attı. Londra'nın AB üye devletlerinin mevcut bağımsızlığını tam anlamıyla İngiliz çıkarları ile uyumlu olarak kabul etmesi halinde, Berlin’in AB’nin merkezi yetkilileri ulusal bütçeler, bankalar ve vergi sistemleri üzerinde gerçek kontrol sahibi olana kadar en radikal finansal geri kazanım mekanizmalarının başlatılmasını engelliyor olması şaşırtıcı değildir. Bu bağlamda, hükümet dışı Avrupa Dış İlişkiler Konseyi'nde Alman temsilcisi tarafından dile getirilen fikir Hans Kundnani, oldukça adil görünüyor. “Daha fazla para - daha fazla sorun” ilkesinin ülkesiyle çalıştığına inanıyor: “Almanya’nın ekonomik çıkarlarını korumaya yönelik güçlü çabaları, Batılı ortaklarıyla ilişkilerde sorun yaratmaya devam edecektir” dedi. [4]
Öte yandan, Brüksel bürokrasisinin verimsizliği ve aşırı politikleşmesi kendileri istikrarsızlaştırıcı bir faktördür. Avrupa Birliğinde, “herkes birbirini o kadar iyi anlıyor ki, oy kullanmıyorlar veya oy saymıyorlar. Avrupa Parlamentosu (veya Avrupa Komisyonu veya Konsey) liderliği tarafından önerilen projelerin neredeyse tamamını otomatik, bilinçli ve politik olarak doğru şekilde sunanların çoğunun, eski Cumhurbaşkanı Vaclav Klaus'un kanıtı olduğu anlaşılıyor. [5]
Bugün bile, Avrupa Anayasası'nın onaylanmasından on yıl sonra bile, Avrupa Birliği'nin etkili bir şekilde işleyen bir kurum olarak görülmesi şaşırtıcı değildir.
- Peter ISKENDERS
- http://www.fondsk.ru/news/2014/06/19/mertvorozhdennoe-ditja-evrosouza-desjat-let-nazad-byla-odobrena-konstitucija-es-28085.html
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.