Belli ki Prag Mezarlığı (Umberto Eco) bu günlerde tamamlayabileceğim bir roman değil. Bırakıyorum.
Simonini’nin gizemli, üç kağıtçı hayatı ilgimi çekmedi ama gerçek dünyadan romana devşirilmiş Freud, Alexander Dumas gibi gerçek kişilerin romanca kurgulanmış hayatlarını okumak aslında ilgi çekiciydi.
Yine de İtalyan ulusal birliğinin kuruluş tarihini de Garibaldi’siyle Cavour’uyla Vittorio Emanuele’siyle (Roma’da Pietro Meydanı’ndaki yeni inşa edilmiş görkemli anıtının bölgenin tarihsel dokusuna gölge düşürdüğü için çok eleştirildiğini rehberimizden öğrenmiştik.) ve dahi kırmızı gömleklileriyle öğrendim sayılır.
İtalya gezisinde özellikle Venedik’te sıkça gördüğüm “150.Anniversario Unita D’Italia”(1861-1911) hazırlıklarının ve oralardan getirdiğim bu başlıklı bir resimle süslenmiş kutunun benim için “turistik”, İtalyanlar için “ulusal” değerini de daha iyi anlamış oldum.
Bir de sanki elimin altında olsaydı, Edmondo de Amicis’in çocukluğumun kült kitabı Çocuk Kalbi kitabındaki Enrico’yu bilinçlendirmeye dönük “hamasî” satırlara da bir göz atmak isterdim.
(Gülün Adı’nı ilgiyle okumuştum. Belki bu defa zamanlama uymadı. Öyle işte…)
*** Umberto Eco, Prag Mezarlığı, Doğan Kitap, 25 Ekim 2010 (çeviri: Eren Yücesan Cendey)