Atomik Sarışın (2017) İnceleme
Atomik Sarışın (2017) İnceleme
Karar3
Özet
Atomic Blonde şık ve havalı ama Lorraine Broughton'ın karakteri özellikle çekici değil ve nasıl biteceğini bilmiyor.
Komplo: Ajan Lorraine Broughton (Charlize Theron) eşit derecede casusluk, şehvet ve vahşettir ve imkansız bir görevde hayatta kalmak için tüm becerilerini kullanmaya isteklidir. İstikrarsızlaştırılmış şehrin içinden paha biçilmez bir dosyayı almak için Berlin'e tek başına gönderilen o, gömülü istasyon şefi ile ortaktır.David Percival (James McAvoy), ölümcül bir casus oyununda yolunu bulmaya çalışıyor.
Gözden geçirmek: Sevmek istediğim bir film varsa, Atomik Sarışın'dı; John Wick'in yönetmenlerinden birinden olduğu için aksiyonun birinci sınıf olacağını biliyordum (ve öyleydi) ama tiyatrodan üşüdüm… ve bu klimadan değildi.
Charlize Theron'un kendi dublörlerini yapması her zaman etkileyici ve kutlanması gereken bir şey hakkında çok fazla yaygara yapıldı, ancak karakteri Lorraine Broughton hakkında bir kez bile umurumda değil, sadece bir utanç. The List olarak bilinen bir McGuffin'i araştırırken, tüm filmi 80'lerin müzik videosunda poz veriyormuş gibi (ve zincirleme sigara içiyormuş gibi) geçiren buz gibi soğuk casus olarak tamamen inandırıcıydı, ancak asla bir insan gibi hissetmedi. Önemli olanın bu olduğunu biliyorum ama James Bond bile en acımasız olduğu zamanlarda mizah anlayışıyla kişilik gösteriyor ama Lorraine tartışmasız bu filmdeki en az ilginç karakter.
Benim için en iyi karakter, James McAvoy'un ekrandan sıçrayan karizması olan casus arkadaşı David Percival'dı. Ayrıca film boyunca zincirleme sigara içiyor ve gerçek motivasyonları hakkında tahminde bulunmanızı sağlıyor.
Filmin öne çıkan kısmı beklendiği gibi aksiyondu; dövüş sahneleri cehennem kadar üstün ve acımasız. Dövüşlerde dövüşçülerin yorulmasını sevdim çünkü gerçek hayatta böyle. Çok çabuk yoruluyor ve bu faktör tartışmasız filmin en sevdiğim unsuruydu. Dövüşler ayrıca John Wick filmlerinden farklı hissettirdi, bu yüzden sadece sürekli kafa vuruşları ve bacak atışları değildi, aynı zamanda her şeyi bir silah olarak kullanmak (ayakkabılar dahil) daha büyük bir çaresizlik duygusu yarattı.
Daniel Bernhardt'ı (yine) ana adamlardan biri olarak görmek de harikaydı ve harika dövüş sahneleri var; Broughton'la doruk noktasına ulaşan mücadelesi, geldikleri kadar içten ve kanlı. Onu her zaman dövüş sanatları film işinde en iyi oyunculardan biri olarak görmüşümdür ve onu tekrar daha büyük resimlerde görmekten çok memnunum; uzun devam etsin.
Herkes bunu John Wick filmleriyle karşılaştırmaya devam ediyor, ancak kusurlarına rağmen Wick evreni, geri dönmekten her zaman mutlu olduğum zengin karakterlerle çok daha ilginç ve sürükleyici bir dünya. Atomic Blonde ile dürüst olacağım ve yakın zamanda bir devam filmi veya hatta (çok tartışılan) bir crossover görmek istemediğimi söyleyeceğim.
Olay örgüsünde gerilim ya da heyecan verici dönüşler yoktu ve set parçaları arasında herhangi bir sürpriz olmadan ağır ağır ilerliyordu.
Atomic Blonde tartışmasız yılın en tarz filmi; sinematografi gerçekten büyüleyici ve dediğim gibi 80'lerin pop videosu gibi geliyor. Neon sıçrayan dünyası, 1989'da Berlin Duvarı'nın çöküşü sırasında kuruldu, bu yüzden pratik olarak akla gelebilecek her 80'lerin melodisini onunla birlikte alıyorsunuz. George Michael'ın Baba Figürü, birçok dayaktan biri sırasında büyük etki için kullanılır.
Genel olarak, Atomic Blonde bir sürü tarza sahip ve Charlize, Lorraine Broughton olarak ciddi bir kıçı tekmeliyor; gerçekten bir karakter olarak gelişmemiş olması ve size herhangi bir duygusal bağ hissettirmeyecek olması çok yazık. Bence bu, içerik üzerinde zafer kazanan tarzı ve hiçbir zaman gerçekten ilgi çekmeyen formüle edilmiş bir hikaye ile kaçırılmış bir fırsattı. Onun lehine olan şey, 87eleven Action Design'ı bir kez daha parkın dışına çıkaran yılın en iyi dövüş sahnelerinden bazıları, bu yüzden tek başına bile görülmeye değer.