Narkissos mitosundan Phaethon mitine ve Apollo ve Daphne gibi pek çok başka mite, Antik Yunan tarafından yaratılan efsanevi evren, bazı temel resim eserlerinin üretilmesinin nedeni olmuştur.
Fransız ressam Himéry-Hirschl de bu tanrılardan, perilerden, kahramanlardan ve efsanevi karakterlerin tamamından oldukça etkilenmişti.
Kendi durumunda, yeraltı dünyasına ilişkin kendi özel görüşünü klasik olarak tasvir etti.
Hermes Necropompos Kimdir?
Bu tablonun hikayesini anlatmaya başlamadan önce tablonun merkezinde yer almakta olan Hermes Necropompos’u sizlere biraz tanıtmak isteriz.
Kendisi Zeus ve Pleiad Maia'nın oğlu, eski Yunan dininde ve mitolojisinde bir Olimpos tanrısıdır. Hermes, tanrıların habercisi olarak kabul edilir. Ayrıca insan habercilerin, gezginlerin, hırsızların, tüccarların ve hatiplerin koruyucusu olarak kabul edilir. Kanatlı sandaletlerinin yardımıyla ölümlü ve ilahi dünyalar arasında hızlı ve özgürce hareket edebilmektedir. Hermes, ruhları öbür dünyaya götüren bir psikopat veya "ruh rehberi" rolünü oynamaktadır. Efsanede Hermes, tanrıların elçisi ve habercisi olarak işlev görür. sembolleri arasında herma, horoz, kaplumbağa, el çantası veya kese, talaria (kanatlı sandaletler) ve kanatlı miğfer veya basit petasosların yanı sıra palmiye ağacı, keçi, dört numarası, birkaç balık türü ve tütsü. Bununla birlikte, ana sembolü, çiftleşen iki yılan ve diğer tanrıların oymalarıyla iç içe geçmiş kanatlı bir asa olan caduceus'tur.
Esere dönecek olursak;
Souls on the Banks of the Acheron adlı bu eseri görenleri adeta büyülemektedir. Hermes Necropompos figürünün etrafında dönen bir kalabalık, onları ölüler dünyasından ayıran Acheron nehrini geçmek için yardım aramaktadır.
Bunu başarmak için, onları kıyının diğer tarafına götürecek olan ve resmin sol tarafında teknesiyle beraber görünmekte olan Charon'un teknesiyle karşıya geçmeleri gerekmektedir ki sonsuz dinlenmeye ulaşabilsinler. Hâlâ dünyanın zevklerinin büyüsüne kapılmış olanlar, histerik bir şekilde Hermes'e kendilerini bu son pasajdan kurtarması için yalvarırlar, çünkü bir kez karşıya geçtiklerinde tüm umutlar tükenmektedir. Bu arada, etraflarını saran gri cansız bedenler (çoğunlukla yaşlı erkekler ve küçük çocuklar) hayatlarına geri dönme umutlarını çoktan yitirmiş ve içinde bulundukları korkunç durumu kabullenmişlerdir.
Hermes ise resmin geri kalanının yürütüldüğü kompozisyonda tam anlamıyla ilgi odağıdır. Tanrı tarafından ona bahşedilmiş olan kusursuz petasosu (geniş kenarlı şapkası) ve ayrıca sağ elinde taşımış olduğu caduceus'u ile kolayca tanınabilmektedir.
Hermes, ruhların rehberi rolünde (diğer görevlerin yanı sıra), yakın zamanda ölen ruhları çaresizce Charon’un gelmesini beklemek üzere orada bırakmış şekilde resimde bulunmaktadır.
Hermes'i çevreleyen ruhlar topluluğu, yazarın bir virtüözlük egzersizidir. Tüm ölmekte olan yüzler çok belirgin bir kişiliğe ve farklı derecelerde ıstıraba sahiptir.
Bazıları doğrudan tanrıya dua ediyor gibi görünmekte, diğerleri ölüm sonrası garip bir coşkuya dalmış durumda ve ayrıca sessizliğe gizlenmiş yüzler ve bir uyanışı anımsatan pozlar da resmin içerisinde bulunmaktadır.
Öte yandan, gezgin ruhların kumaşlarının ve derilerinin heterojenliği çok dikkat çekicidir, çok çarpıcı bir virtüözlük uygulaması, hiç şüphesiz resmin bir başka güçlü noktasıdır.
Kumaşların çeşitliliği ve dikkatli sunumları, sahnenin donuk ve karanlık yelpazesinden kopan (mütevazi) bir renk noktası verir.
Bir merak olarak, küçük bir ayrıntı, bu gezgin ruhların duygu ve düşüncelerini sakladığını gösteriyor: Hermes'in hemen arkasında, feryattan etkilenmeyen bir adam, tanrının ayaklarının dibinde yatan bebekleri işaret ediyor ve onlar için endişeleniyor gibi görünüyor.
Derin bir üzüntü ve birinin onlarla ilgilenmesi için uyandırma çağrısı karışımı olan bir jest. Bu kadar çaresizliğin ortasında küçük bir sevgi parıltısı olarak yüzümüze çarpıyor.
Hiremy-hitschl eserde figürlerin duygularına yoğunlaşan ve seyirciyle doğrudan temas kurmakta olan bir kompozisyon oluşturmuştur. Ruhların ve ortamın soğuk tonlarındaki soluk ve karanlık renkleri ara ara dikkat çeken sarı ve camgöbeği macisi kumaşların sıcak tonları ile dengelenmiş olsa da ortamda canlılık hissi yaratan tek şey Hermes’in teninin tonlarıdır.
Figürlerin incelikle tasarlanmış pozlarla resmetmiş olan ressam onları idealize ederek yansıtmıştır. Eserde figürlerin vücutlarına, yüzlerine, doğa ögelerinin ayrıntılarına verilen önem ve pürüzsüz yüzey bitişi ise Akademizm’in en tipik özelliklerinden biridir.
19. Yüzyılın sonlarında Viyana’nın önde gelen ressamlarından Hiremy-Hirschl özellikle klasik mitoloji ve Roma tarihinden konular işleyen eserleri ile Akademik tarzın sağlam takipçilerinden biri olmuştur. Yüzyılın sonunda Gustav Klimt’in önderliğinde ortaya çıkan Viyana Sezesyonu ve modernleşme hareketlerinin de etkisi ile gözden düşen akademik tarzla beraber Hiremy-Hirschl’in de ünü gittikçe azalmıştır.
İlgili İçerik: Japonizm Sanat akımı nedir? Avrupa'yı nasıl etkilemiştir?