Sicilya'daki Capuchins Yeraltı Mezarları (Catacombe dei Cappuccini), binlerce insanın korunmuş - genellikle son derece iyi korunmuş - cesetlerini barındırır.
İnsanların başlangıçta Capuchins Yeraltı Mezarları'na gömüldüğüne inanılıyor çünkü oraya gömülenlerin gizemli bir şekilde iyi korunmuş oldukları tespit edildi. Zamanla, giderek daha fazla insan oraya gömülmek istedi ve sonraki aşamalarda birçoğu mumyalandı.
Capuchins Yeraltı Mezarlarını tarif ederken, özellikle de Capuchin Manastırı'nın altında yatan mumyalanmış cesetlerin sergilendiği diziyi görme gerçeğiyle karşı karşıya kalındığında, “ürkütücü” kelimesini kullanmamak zordur. Birçoğunun yüzlerinde çarpık ifadeler var ve çoğu zaman en iyi kıyafetlerini giyerek tuhaf bir deneyim yaratıyorlar.
Capuchin Yeraltı Mezarları'ndaki cesetlerin en eskisi, 1599 yılına dayanan Silvestro da Gubbio'ya ait. Daha sonra, soylular ve ileri gelenler, Capuchins Yeraltı Mezarları'ndaki dini topluluğa katılacaklardı. Aslında cesetler meslek ve hatta cinsiyet gibi kategorilere göre ayrılıyor, örneğin bir kadın koridoru var.
Bu arada, Capuchins Yeraltı Mezarlarına gömülecek son kişi iki yaşındaki Rosalia Lombardo'ydu. 1920'de zatürreden ölen Rosalia, şimdi bir battaniyenin altında yatıyor, saçına bir fiyonk bağlı ve yüzünde sakin bir ifade var. Trajik bir şekilde, yanlışlıkla bu küçük kızın uyuduğu varsayılabilir. Aslında Sicilya'da “uyuyan güzel” olarak bilinir. Bu site aynı zamanda İtalya'daki En İyi 10 Turistik Yerimizden biri olarak yer almaktadır.
Palermo'nun Capuchin manastırı, 16. yüzyılda orijinal mezarlığını aştı ve keşişler, altındaki mahzenleri kazmaya başladı. 1599'da, yakın zamanda ölen Gubbio'lu kardeş Silvestro'yu mumyaladılar ve onu yer altı mezarlarına yerleştirdiler. [ kaynak belirtilmeli ]
Cesetler, yeraltı mezarlarındaki seramik boru raflarında kurutuldu ve bazen daha sonra sirke ile yıkandı. Bazı cesetler mumyalandı ve diğerleri mühürlü cam dolaplara kapatıldı. Rahipler günlük kıyafetleriyle ve bazen kefaret olarak giydikleri iplerle korundu. [ kaynak belirtilmeli ]
Başlangıçta yeraltı mezarları sadece ölen rahipler için tasarlandı. Bununla birlikte, sonraki yüzyıllarda, Capuchin yeraltı mezarlarına gömülecek bir statü sembolü haline geldi. Yerel aydınlar vasiyetlerinde belirli giysiler içinde muhafaza edilmesini, hatta kıyafetlerinin belirli aralıklarla değiştirilmesini isterdi. Rahipler rahip kıyafetlerini giyerken, diğerleri çağdaş modaya göre giyinirdi. Akrabalar, ölen için dua etmek ve vücudu prezentabl durumda tutmak için ziyaret ederdi. [ kaynak belirtilmeli ]
Yeraltı mezarları, ölenlerin yakınlarının bağışlarıyla bakıma alındı. Her yeni beden geçici bir niş içine yerleştirildi ve daha sonra daha kalıcı bir yere yerleştirildi. Bağışlar devam ettiği sürece, ceset yerinde kaldı, ancak akrabalar para göndermeyi bıraktıysa, ödemeler yeniden başlayana kadar ceset rafa kaldırıldı. [ kaynak belirtilmeli ]
1871'de birader Riccardo, yeraltı mezarlığına defnedilen son rahipti, ancak bundan sonra diğer ünlü insanlar defnedildi. Yeraltı mezarları 1880'de resmen kapatıldı, ancak turistler ziyaret etmeye devam etti. Son cenazeler 1920'lerden. Son cenazeler arasında, Profesör Alfredo Salafia tarafından gerçekleştirilen bir prosedürle korunmuş, vücudu dikkat çekici bir şekilde sağlam kalan, o zamanlar yaklaşık iki yaşında olan Rosalia Lombardo vardı. İşlemi, bakterileri öldürmek için formalin, vücudu kurutmak için alkol, aşırı kurumasını önlemek için gliserin, mantarları öldürmek için salisilik asit ve vücuda sertlik kazandırmak için çinko tuzları (çinko sülfat ve çinko klorür) içeriyordu. [1] [2] Formül, bir kısım gliserin, hem çinko sülfat hem de klorür ile doymuş bir kısım formalin ve bir kısım salisilik asit ile doymuş bir alkol çözeltisidir. [ kaynak belirtilmeli ]
Yeraltı mezarları, duvarları kaplayan yaklaşık 8.000 ceset ve 1.252 mumya (2011'de EURAC tarafından yapılan son nüfus sayımında belirtildiği gibi) içerir. Salonlar kategorilere ayrılmıştır: Erkekler, Kadınlar, Bakireler, Çocuklar, Rahipler, Rahipler ve Profesyoneller. Bazı bedenler diğerlerinden daha iyi korunur. Bazıları pozlar veriyor, örneğin iki çocuk bir sallanan sandalyede oturuyor. Tabutlar, ölenlerin ailelerinin erişimine açıktı, böylece belirli günlerde aile ellerini tutabiliyordu ve ailelerine duada "katılabiliyorlardı". [ kaynak belirtilmeli ]
Yeraltı mezarlarına gömülen ünlü kişiler şunlardır:
- Albay Enea DiGuiliano (Fransız Bourbon üniformalı) [kaynak belirtilmeli] , Cerrah [kaynak belirtilmeli] , heykeltıraş [kaynak belirtilmeli], 1911'de Palermo'da ölen bir Amerikan Konsolos Yardımcısı [kaynak belirtilmeli] , heykeltıraş [kaynak belirtilmeli]
- Katolikliğe geçmiş bir Tunus kralının oğlu [kaynak belirtilmeli]
- Giuseppe Velasco, Sicilyalı Velásquez olarak da bilinir, Palermo'daki Çin Sarayı'nın ressamıdır. [kaynak belirtilmeli] bazen yer altı mezarlarına defnedildiği söylenir, ancak onların yanındaki mezarlığa gömülür. [kaynak belirtilmeli]
Sicilya Mumya Projesi, mumyaları incelemek ve mumyalananların profillerini oluşturmak için 2007 yılında kuruldu. Proje, Palermo'daki Kültürel Miras ve Sicilya Kimliği Bölümü'nden antropolog Dario Piombino-Mascali tarafından yönetiliyor ve Avrupa Bozen/Bolzano Akademisi tarafından destekleniyor [3] [4] yaşlarını ve cinsiyetlerini doğrulamak için diğer antropolojik ve paleopatolojik tekniklerle birlikte onlar hakkında bilgi. Piombino-Mascali, programı Sicilya'daki ölümle ilgili yeniden açılış tartışmasıyla ödüllendirdi
Uzun yıllar boyunca ölüm konusu [Sicilya'da] tabuydu. Şimdi, bu mumyalarla ortaya çıkanların bilimsel önemi göz önüne alındığında, insanlar Sicilya'da ölümün her zaman yaşamın bir parçası olduğunu anlıyorlar. Ve yüzyıllar boyunca birçok Sicilyalı, yaşam ve ölüm arasında sürekli bir ilişki olduğundan emin olmak için mumyalamayı kullanıyordu.
Adli biyolog Mark Benecke, mumyalama sürecine ışık tutan birkaç böcek tespit etti. [5]
Yeraltı mezarları halka açıktır. İçeride fotoğraf çekmek resmi olarak yasaktır, bu da belirgin işaretlerin ziyaretçilere açıkça gösterdiği gibi. Ancak, Francesco Rosi'nin filminde bazı cesetler gösterildi. Kadavra Eccellenti ("Şanlı Cesetler") ve Channel 4 serisi gibi televizyon programları Otobüs gezisi, BBC TV dizisi İnsan vücudu 1998 yılında, Francesco'nun İtalya'sı: Tepeden tırnağa, Paul O'Grady ve Arkadaşları ile Hayalet Avı 2008'de ITV2'de ve 2000'de The Learning Channel'da. Turistlerin cesetlerle oynamasını veya poz vermesini önlemek için demir ızgaralar kuruldu. [6]
Olağanüstü bilimsel ve tarihi kaynak
Capuchin Yeraltı Mezarları'ndaki mumyalar, olağanüstü bir bilimsel ve tarihi kaynağı temsil ediyor. Bilim adamları, mumyalardan tıbbi konular ve Sicilyalıların nasıl yaşadıkları hakkında birçok bilimsel veri elde edebilirler.
Burası geceleri kilitli kalmak isteyeceğiniz bir yer değil.
Bazıları çenenin alt kısmını kaybetmiş, bazı durumlarda ise kafatası gevşemiş ve göğüsten sarkmaktadır.
Aileyi bir arada tutmak. Baba yine de pek mutlu görünmüyor.
Bazı kadınlar dantelli ve kurdeleli boneleriyle gerçekten grotesk.
Yeraltı mezarlığı dei Cappuccini
Binlerce Palermo mumyasını bulacağınız Palermo'daki Capuchins Yeraltı Mezarlarını ziyaret edin. Bu turistik yer mutlaka görülmeli. Palermo'daki Yeraltı Mezarları, ilginç gerçekler, tarih ve görülecek şeyler sunar.
Capuchinlerin Çılgın Yine Büyüleyici Yeraltı Mezarları.
İlk bakışta, Kapuçinlerin yer altı mezarları o kadar akılda kalıcı olmayacak gibi görünüyor. Küçük bir manastır düzeninin mezarını ziyaret edin. Meh, neden rahatsız ediyorsun?
Eğer gitmezsen, büyük ihtimalle hayatın boyunca pişman olacaksın. Kapuçinler bir manastır tarikatı olarak ünlü olmasalar da, dünya çapında inanılmaz memento mori, yani ölülerin mumyalanması ve düzenlenmesiyle tanınırlar. 1533 ve 1920 yılları arasında Yeraltı Mezarları'nda özel teknikler kullanılarak mumyalanmış, 4.000'den fazla keşiş ve 4.000'den fazla yerel sakin korunmuştur.
Bu yeraltı mezarlarında, her türden Palermo yerlisi tam teşhirde. Palermo mumyalarından bazıları tüm şıklıkları içinde dururken (duvarlara çivilenmiş bir illüzyon), diğerleri ise ayrıntılı mozaiklerde yer alır. Dönen kafatasları halkaları, ziyaretçileri kendi ölümleri üzerinde düşünmeye motive etmek için tasarlanmış pozları öğreterek düzenlenmiş keşişlere zemin sağlar. Yeraltı mezarlarının üzerindeki plaketler, “sen ne isen, biz eskiden neysek, sen de o olacaksın gibi alıntılar var. ”
Plakaları okumak ve ekranları dikkatlice incelemek biraz zaman alabilir. Yeraltı mezarları çoğu gün 9 – 12 öğlen ve 3 – 17:00 saatleri arasında açıktır. Öğleden sonra saatleri turlar ve sırt çantalı gezginlerle dolu olduğundan, sergileri incelemek ve okumak için daha fazla zaman harcamak istiyorsanız sabahları ziyaret etmeniz önerilir.
Yeraltı mezarları, doğal ışık ve floresan ampullerin bir kombinasyonu ile aydınlatılır. Dış mekan ışığının iyi olmadığı kış aylarında veya yağmurlu günlerde, ekran açıklama plakasını aydınlatmak için bir el feneri bulundurmayı veya telefonunuzu kullanmayı düşünebilirsiniz. Ancak Don', bir Palermo mumyasının yüzüne ışık tutmak için yakından eğilmeyin - bu sadece kaba olmakla kalmaz, aynı zamanda size kaşlarını çatarak bakan 300 yaşındaki yüzleri görmek biraz korkutucu da olabilir.
Yeraltı mezarları çocukları hoş karşılasa da, onlar için korkutucu olabilir. Geçitler dar ve yetişkin Palermo mumyalarıyla birlikte her yaştan çocuk da korunuyor. Aslında, 1920'de eklenen son mumya, mumyalandığında henüz iki yaşında olan genç bir kız olan Rosalia Lombardo'nunkiydi.
İtalyan hükümetinin 1900'lerin başlarında ek mumyalamayı yasaklaması ve sorumluların bölgeyi terk etmesi veya kendilerinin ölmesiyle mumyalama sürecinin sırları kayboldu. Dolayısıyla buradaki harikalar başka bir yerde yaratılamaz. İster ürkütücü, ister havalı ya da sadece tuhaf bulun, kesinlikle ziyaret etmeyi asla unutamayacağınız bir mezarlık.
Uyuyan Güzel: Catacombe dei Cappuccini'nin Korkunç Mumyaları
Duvarların mumyalanmış cesetlerle kaplı olduğu ve "Uyuyan Güzel"in cam tabutunda huzur içinde yattığı Palermo'nun Capuchin Yeraltı Mezarı'na doğru yolculuk yapın.
Capuchin Yeraltı Mezarları (ya da İtalyancada Catacombe dei Cappuccini), İtalya'nın güneyindeki Palermo, Sicilya'da ürkütücü ama popüler bir turistik yer haline gelen mumyalanmış cesetler için dünyaca ünlü bir mezarlık alanıdır. Ziyaretçiler, ölüler arasında yürümek için yukarıdaki hareketli şehir sokaklarının derinliklerinde, manastırın büyük yeraltı mezarlarına inebilir.
Yeraltı mezarlarında duvarlardan sarkan cesetler, raflara yığılmış ve cam kasalara kapatılmış, hepsi tamamen giyinik, bazıları hala geleneksel cüppelerini giyiyor. Birlikte ürkütücü bir gösteri ve yaşam ile ölüm arasındaki ince çizginin keskin bir hatırlatıcısını oluştururlar.
İlgili: Dünyanın Her Yerinden 13 Sıradışı Ölüm Ritüeli
16. yüzyılın ikinci yarısında orijinal mezarlığı aşan Capuchin keşişleri, manastırın altındaki mahzenleri kazmaya başladılar. Aynı zamanda, 1599'da Gubbio'lu kardeşleri Silvestro'nun mumyalama sürecine başladılar. Yeraltı mezarlıklarındaki özellikle kuru atmosferden yararlanarak, cesedini bir seramik boru rafına yerleştirdiler ve mumyalama işlemini bitirmek için sirke ile yıkanmadan önce doğal olarak kurumaya bıraktılar. Bir yıl sonra, Gubbio'lu Silvestro geleneksel cüppelerini giydi ve onu bugüne kadar kaldığı mahzen duvarından astı.
[İmaj kredisi: Giuseppe Incorpora (1834-1914)] [İmaj kredisi: Giuseppe Incorpora (1834-1914)] [İmaj kredisi: Giuseppe Incorpora (1834-1914)]
Böylece zamanla 8000 ceset ve 1252 mumya ile kaplı yeraltı mezarlıklarını görecek bir miras başladı. Bugün Catacombe dei Cappuccini'nin ziyaretçileri, dini şahsiyetler, bakireler, çocuklar ve duvarlardaki yerlerini satın alan varlıklı kişilere ayrılan loş koridorlar ve salonlarda dolaşabilirler. Başlangıçta manastıra bağlı dini şahsiyetler için tasarlanmıştı, yeraltı mezarlarında tutulan ölülerin saflarına katılmak için bir statü sembolü haline geldi.
Varlıklı kişiler ve profesyoneller, vasiyetlerinde en güzel kıyafetleriyle korunmalarını ve belirli günlerde bir kez daha el ele tutuşabilmeleri için duvarlara asılmasını, poz verilmesini veya ailelerinin ulaşabileceği tabutlara konulmasını istemeye başladılar. sevdikleriyle birlikte duada. Ancak, ölenlerin aileleri maddi olarak katkıda bulunmayı bırakırsa, ödeme devam edene kadar cesetler bir kenara bırakılacaktı. Talep arttıkça manastırın etkisi ve kasası büyüdü.
İlgili: Kaplıca Czaszek İçinde İnsan Kemiğinden Yapılmış Kilise
Yeraltı mezarlığına gömülecek son keşiş 1871'de Kardeş Riccardo'ydu ve site 1880'de resmen kapatıldı, ancak interments 1900'lerin başlarına kadar devam etti. Sonunculardan biri, 6 Aralık 1920'de zatürreden ölen 2 yaşındaki Rosalia Lombardo'nunkiydi. Çarpıcı derecede dayanıklı vücudu ve vücudunun dayandığı cam tabut, her yıl “Uyuyan Güzel”i görmek için akın eden meraklı turistlerin yıldız cazibe merkezi haline geldi.
[Resim kredisi: Wikipedia] Rosalia Lombardo, 1982'de çekildi.
Çocuğunun kaybıyla yıkılan Rosalia'nın babası, ünlü bir Sicilyalı kimya profesörü ve yetenekli bir mumyacı olan Alfredo Salafia'nın izini sürer. Salafia'nın çabaları o kadar başarılıydı ki, Rosalia sıcak ve pembe bir ten rengini korudu, ona sadece uykuda olduğu izlenimini verdi ve zamanla ona kalıcı takma adı "Uyuyan Güzel" kazandı.
Dünyanın en iyi korunmuş mumyalarından biri olarak kabul edilen Salafia, yöntemlerini açıklamadan önce vefat etti ve bilginin sonsuza kadar kaybolduğu düşünülüyordu. Bu, antropolog ve yer altı mezarlarının küratörü Dario Piombino-Mascali'nin Salafia'nın sırlarını açığa çıkaran el yazısı notlarını ortaya çıkarmasına kadardı. Kullanılan kimyasallar bir kısım gliserin, bir kısım hem çinko sülfat hem de klorür ile doyurulmuş formalin ve vücuda sertlik kazandırmak için salisilik asitle doyurulmuş bir alkol çözeltisinin bir kısmıydı.
Ve "Uyuyan Güzel"in bir gizemi çözülürken, İtalyan gazeteleri Rosalia'nın ara sıra gözlerinin açılıp kapandığını haber vermeye başlayınca bir diğeri başladı. Hızlandırılmış fotoğraflar ve videolarla kaydedilen fenomen, birkaç yıldır çeşitli spekülasyonlara konu oldu. Müzenin küratörü, gün boyunca değişebilen yan camlardan süzülen ışığın ürettiği optik bir yanılsama olduğunu defalarca iddia etse de, bazı ziyaretçiler ikna olmadı. Her iki durumda da, küçük Rosalia Lombardo'nun cesedi ve Capuchin Yeraltı Mezarlarının mumyaları, dünyanın her yerindeki insanların hayal gücünü yakalamaya devam ediyor ve her mezar taşı turisti için ürkütücü de olsa mutlaka görülmesi gereken bir yer.
Resim: Calcedonio Reina / Kamu malı
Dünyadaki birçok yeraltı mezarlığında olduğu gibi, Capuchin'in cesetleri barındırmaya başlamasının nedeni, yerel mezarlığın yerinin tükenmeye başlamasıydı.
Kazı, 16. yüzyılın sonlarında, ilk ceset ilavesinin 1599'da Gubbio'lu Silvestro'nun mumyalanıp yeraltı mezarlarına yerleştirilmesiyle başladı.
Alan başlangıçta Capuchin manastırının ölü keşişleri için tasarlandı, ancak zaman geçtikçe oraya gömülmek oldukça şık hale geldi.
Tabii ki para konuşmaları ve yerleşik kardeşler bir iş fırsatı gördü. Vasiyetlerindeki cömert bağışlar karşılığında yerel aydınların oraya gömülmesine izin verdiler.
En iyi takım elbisenizle korunma modası da popülerlik kazanmıştı, hatta soylular ölüm sonrası ceset kıyafetlerinin rutin olarak yıkanması için para ödüyorlardı. (Bu arada rahipler, ebedi koruma için rahip kıyafetlerini giyiyorlardı).
Akrabaların merhumu ziyaret etmelerine izin verilecek ve cenazeyi yerinde tutmak için manastıra bağışta bulunacaklardı. Para teklifinde bulunulmaması, ödemeler yeniden başlayana kadar ceset bir kenara ve yer altı mezarlarının arkasında gözden kaybolmasına neden olacaktı.
Roma'nın içlerinde bir yürüyüş
Roma'nın yeraltı mezarları, yüzyıllar önce gömülenlerin cenazelerinin görülebildiği çok özel bir ziyaret sunuyor. büyüleyici karanlık ve nemli geçitlerden geçmek, Burada nişlere ek olarak, bir zamanlar onları işgal eden insanların isimlerinin yer aldığı bazı yazıtları görebilirsiniz.
O dönemde bebek ölüm oranlarının yüksek olması nedeniyle bu çocuklar için hazırlanmış çok sayıda mekanın yanı sıra bazı mekanların da bulunduğunu görebilirsiniz. tüm ailenin gömüldüğü daha büyük mezarlar.
Ziyaret sırasında, konuda uzmanlaşmış bir rehber, ziyaretçilere çeşitli yeraltı mezarları ve faaliyet gösterdikleri dönemle ilgili ilginç gerçekler. Rehberli turlar İspanyolcadır ve giriş ücretine dahildir.Roma Yeraltı Mezarları
Capuchinlerin Tarihi
Tarikat, 1525 civarında, İtalya'nın Marche bölgesinde rahip olarak görevlendirilen Fransisken rahibi Matteo da Bascio'nun, zamanının Fransiskenleri tarafından yönetilen yaşam tarzının Saint Francis'in hayal ettiği gibi olmadığına ikna olduğu zaman kuruldu. Tarikatının kurucusunun uyguladığı gibi, yalnızlık ve kefaret içinde orijinal yaşam tarzına geri dönmek istedi.
Üstleri bu yeni fikirleri bastırmaya çalıştı ve böylece Matteo ve ilk arkadaşları, dini yükümlülüklerini terk ettikleri için onları tutuklamak isteyen Kilise yetkililerinden saklanmak zorunda kaldılar. Bunlar, Lutheran Reformunun yıllarıydı ve bu nedenle, herhangi bir yenilenme girişimi, tarikatların üstleri tarafından kötü karşılandı. Matteo ve arkadaşları minnettarlık içinde Camaldol rahiplerine sığındılar, daha sonra sakal takmanın yanı sıra Marche bölgesindeki keşişin işareti olan bu düzenin giydiği kapüşonu da benimsediler. Hareketlerinin popüler adı, alışkanlıklarının bu özelliğinden kaynaklanmaktadır.
1528'de, Camerino Düşesi Caterina Cibò'nun arabuluculuğuyla Matteo, boğa ile Papa Clement VII'nin onayını aldı. Din zelus. Bir keşiş olarak yaşamasına ve her yere fakirlere vaaz vermesine izin verildi. Ve bu izin sadece kendisi için değil, aynı zamanda St. Francis yönetiminin mümkün olan en harfi harfine riayetini yeniden tesis etme girişiminde ona katılacak olan herkes içindi. Matteo ve orijinal gruba kısa süre sonra başkaları katıldı ve başlangıçta onlara Hermetik Yaşamın Küçük Rahipleri denildi ve Gözlemcilerin muhalefeti nedeniyle cemaat oldular: Conventual Fransiskenlerin bir kolu olan Friars Minor Hermits, ancak kendileriyle birlikte. kendi papazı.
1542'de Tarikatın Genel Vekili Bernardino Ochino Protestan Reformuna katıldığında zor bir dönemle karşılaşıldı.
Papa Gregory XIII, 1574'te, Düzenin "Fransa'ya ve dünyanın diğer tüm bölgelerine yerleşmesine ve evler, yerler, vesayetler ve eyaletler inşa etmesine" izin vererek, aslında onun İtalya dışına yayılmasına izin verdi. 16. yüzyılda, Capuchinler, yaklaşık 1.000 keşiş ile yaklaşık 14.000 keşişten oluşuyordu. Siparişin sayıları 1600 ile 1700'lerin ortaları arasında daha da artacaktı. Sonunda, 34.000 keşiş ve 1.700 keşişe ulaşacaklardı. Bunlar aynı zamanda Düzenin başlangıçtaki bazı özelliklerini değiştirdiği veya daha doğrusu mükemmelleştirdiği yıllardı. Radikal yoksulluk yeminine sadık kalırken, Capuchinler kendilerini mükemmel vaizler olarak göstermişlerdi ve bu, Conventual şubesiyle olan ilk ilişkiler göz önüne alındığında, bir "conventualization" a yol açtı. Bu süreç aynı zamanda o yıllarda tarikatları daha küçük veya daha küçük dini evleri bastırmaya çağıran ve daha büyük yerel kardeşliklerin teşvik edilmesiyle daha iyi kontrol edilebileceğine ikna olan Vatikan tarafından da desteklendi. İlk küçük kitap rafları, vaizler için iyi bir eğitim sağlamak için gerekli olan gerçek kütüphaneler haline geldi. Bu bir buçuk yüzyıl boyunca tarikatın rolünü anlamak için, Alessandro Manzoni'nin bir Capuchin, Br. Cristoforo, Don Rodrigo'ya karşı Promessi Sposi (nişanlı).
Capuchinler de görevlerde çok aktifti: örneğin, Pellegrino da Forli'nin bildirdiği gibi, Agra'nın Hint başpiskoposluğu 1703'ten beri tarikatın kardeşlerine emanet edildi.
Yılın İkinci Yarısından On sekizinci Yüzyıldan Günümüze
1700'lerin ikinci yarısından 1800'lerin sonuna kadar, Düzen bir kriz dönemi yaşadı. 1787 ve 1847 arasında, Düzenin Genel Bölümünün düzenlenmediğini, yalnızca Düzen içinde bölünmüş il grupları arasında büyük üst düzey meclislerin düzenlendiğini unutmayın. Bu zorluklar dini nedenlerden çok siyasi-sosyal nedenlerden kaynaklanıyordu. Fransız Devrimi ve diğer Avrupa devletlerindeki benzer deneyimler, manastırların ve hatta tüm eyaletlerin bastırılmasına yol açtı. Aynı şey, Guarentigie yasasının dini tarikatları birçok maldan ve hatta dini evlerden mahrum bıraktığı on dokuzuncu yüzyılın sonlarında İtalya için de söylenebilir. Ancak buna, özellikle Düzenin çok hızlı büyüdüğü Amerika'da daha bilinçli bir misyonerlik çalışması eşlik etti.
Yirminci yüzyılın başındaki zorluklara rağmen, Capuchinler 600'den fazla manastırda yaklaşık 9.500 kişiydi. 1884 Genel Bölümü, önceki yüzyılda kaybedilen birçok manastırın geri alınmasına karar verdi ve yeni Anayasalar onaylandı. Örnekler 1643'tendi. Yirminci yüzyıl, tüm tarikatlar için, çağdaş dünyada kökenlere dönüş ve yeniliklere açılma yüzyılıydı. İkinci Vatikan Konseyi'ni ve tüm dini toplulukların karizmalarının orijinal nedenlerini yeniden keşfetmeye davetini düşünün. Capuchinler, 1960'larda ve 1980'lerde Avrupa ve Kuzey Amerika'daki Katolik Kilisesi'ni vuran meslek krizinden muaf değillerdi. Bununla birlikte, Capuchins, Katolik Kilisesi'nin en büyük ve en yaygın tarikatlarından biri olmaya devam ediyor.
Maneviyat
Kapuçinler, kökenlerinden beri, duaya ve yoksullara ve hastalara özen göstermeye özel bir bağlılıkla damgalanmıştır. Tarikat, İncillerde tarif edildiği gibi İsa'nın yaşamını taklit etme eğilimi göz önüne alındığında, hem büyüklük hem de popülerlik açısından hızla büyüdü. Bu farklı yaklaşımlar, genellikle mevcut cemaatlerin yetersiz hizmet verdiği kırsal kesimdeki misyonları ile tamamlanıyordu. Burada etkin bir şekilde hazırlanmış laik bir din adamlarının yokluğunda müminlerin ihtiyaçlarını karşılıyorlardı. Günlük yaşamla dolu basit bir vaaz tarzı benimseyerek, çevre kasabalara ve kırsal alanlara karakteristik bir yakınlığı sürdürdüler.
Yeraltı Mezarlarının Başkenti Roma
Yeraltı mezarlarını bulmak için dünyanın en eski ve en uzun yeraltı tünellerinden bazılarına ev sahipliği yapan Roma'ya gidin. Roma Sotterranea (Yeraltı Roma) derneği başkanı Adriano Morabito, "Yüzlerce kilometrelik yer altı mezarları kasabanın ve eteklerinin altından geçiyor" diyor.
"Bazı ağlar iyi biliniyor ve ziyaretçilere açıkken, diğerleri henüz çok az keşfedilmiş durumda. Muhtemelen çok sayıda kayıp yeraltı mezarlığı da var."
En eski tüneller 1. yüzyıla kadar uzanıyor. Morabito, "Roma'daki Yahudi topluluğu onları mezarlık olarak inşa etti. Hıristiyan yer altı mezarları bir asır sonra geldi. Tarihçilerin geçmişte düşündüğü gibi zulümlerden kurtulmak için gizli buluşma yerleri değil, Yahudilerinki gibi mezar tünelleriydi" diye açıklıyor Morabito. "İnsanlar dini liderlerinin yanına gömülmek istedikleri için azizlerin mezarlarının etrafında giderek büyürlerdi."
Roma'daki tüm Hıristiyan yeraltı mezarları Katolik Kilisesi'nin mülküdür ve Vatikan'ın özel izni olmadan kimsenin onları keşfetmesine izin verilmez.
Morabito, "İzin almak o kadar kolay değil. Son yıllarda daha az bilinen tünellere yapılan çok az sayıda arkeolojik keşif gezisinin olmasının nedenlerinden biri de bu," diyor.
Capuchin Yeraltı Mezarlarını Ziyaret Etmek
Böylece, yer altı mezarlıklarının aslında 13:00 - 15:00 saatleri arasında kapalı olduğunu keşfetmek için saat 14:00 civarında Piazza Cappuccini'ye vardık. Yani öldürmek için biraz zamanımız vardı. Arabamızı meydanın ortasına park edecektik ki, deri ceketli yaşlı bir adam ona borcumuz olduğunu işaret ederek yanımıza yaklaştı. Biz de buna "tamam ama neden?" diye yanıt verdik. Sorumuzu anlayan adam, biz yokken arabamıza bakacağını açıklamaya çalıştı. "Bak!" diye defalarca tekrarladı. Şansına cebimizde biraz bozuk para vardı. 1 Euro'dan azdı, ama onu yüzümüzden çıkardı. Palermo'daki hemen hemen her otoparkın bir tane olduğunu anlayacaktık. İnsanların arabalarına bakmaları için onlara bir ücret ödemelerini bekleyen kendi kendini vasi ilan eden. Bu, Mafya'nın para kazanma şeklinin gerçekten aptalca, önemsiz bir mikro kozmosu gibi. Yerel işletme sahipleri "koruma" için ödeme yapmak zorunda kalıyorlar geri kalanımız buna sadece gasp derdik).
Mahallede bir yürüyüşe çıktık ve her şey oldukça çirkindi. Bu, "Palermo Çuvalı"nın sert vurduğu bir bölge. Sokaklar kirliydi ve her caddeyi kaplayan yüksek apartmanlar göze hoş gelmiyordu. Yine de burada bile, Palermo'nun sıcaklığı ve ruhu, betondaki bir çatlaktan filizlenen bir bitki gibi parlamayı başardı. Bakmak için çok fazla değildi ama kendimi olabildiğince fotoğraf çekmekle meşgul ettim.
Bana potansiyel olarak iyi bir fotoğraf gibi görünen yerel bir meyve satıcısının yanından geçtik, bu yüzden doğru açıyı bulmak için caddeyi geçtim. Tam o sırada, hırpalanmış bir arabadaki bir baba ve oğul, meyve satıcısının yanında durmak için yavaşladı. Baba biraz yiyecek almak için dışarı çıktı ve çocuğun arabanın penceresinden kamerama surat astığını fark ettim. Fotoğrafını çekmem için bana işaret ediyordu. Gülümsedim ve yanaklarını şişirip gözlerini çaprazlarken hızlı fotoğraf çekimi için onu şımarttım. O anda baba tekrar arabaya bindi, neler olduğunu gördü ve hemen oğlunun yanına gitti ve pencerede komik suratlar yaptı. Bu fotoğraflara dönüp bakmak her zaman gülümsetir. Palermo'nun beni evimde hissettirmek için sinsi bir yolu vardı.
Sonunda, saat 15: 00'te yeniden açılması beklentisiyle bir hattın oluştuğunu bulmak için yer altı mezarlarına geri döndük. diye inledim. Çizgilerden nefret ediyorum ve bir turist gibi hissetmekten nefret ediyorum (tam olarak ben bu olsam da). Kuyrukta bekledik ve sonunda kapılar açıldığında, sesi cızırtılı, keşiş cübbesi olan küstah bir adama ücretimizi ödedik. Burada "Fotoğraf Yok" yazan büyük bir tabela vardı. Evet doğru. Oradan, yeraltı mezarlarına kemik dondurucu inişe başladık. Ne beklediğimden emin değilim, ama bir köşeyi döndüğümüz ve bu yer altı mezarlıklarındaki cesetleri gördüğümüz an, burada bizimle olan diğer turistler için hemen minnettar hissettim. Tek başıma olsaydım bunu yapamazdım.
Burası ölümcül bir sessizlik içindeydi ve HER YERDE cesetler vardı. En az iki kat vardı, her duvara bir müze gibi asılmıştı. Ziyaretçilerin görmesi için poz verildiği açıktı. Her geçit ve koridor, mevcut her duvar boşluğu parçasından sarkan gövdelere sahipti. Bu bazen yerlerini tabandan tavana yığılmış raflara bırakıyor, yüzleri bizim görmemiz için dışarı doğru eğik şekilde yatay olarak yerleştirilmiş bedenleri sergiliyordu. Bunlar bana her zaman özellikle ürkütücü gelmiştir çünkü uzun zaman önce gömülmüş bir tabutun enine kesitini görüyor gibiydim.
Bu bedenlerin tümü soluk giysiler içindeydi ve çeşitli çürüme hallerindeydiler. Bazıları kemikten başka bir şey olmayacak şekilde solup gitmişti, ama diğerlerinin hala derisi, saçları, dişleri ve hatta kişilikleri vardı. hiç niyetim olmasa da Olumsuz Burada fotoğraf çekerken, büyük kameramı açıp deklanşör sesimin bu sessiz koridorlarda yankılanması konusunda biraz bilinçliydim. Bunun yerine, iPhone'umu alıp birkaç fotoğraf çekmeyi seçtim. Her fotoğrafı çekerken görünürde kimsenin olmadığından emin olmak için dikkatli olmak için elimden geleni yapıyordum. Tam o sırada (girişteki ürkütücü adama ait olduğunu çabucak tanıdığım) cılız bir ses koridorlarda yankılandı ve bana fotoğraf çekmememi söyledi. Alarma geçtim, yukarı ve etrafa baktım ve her hareketimi izleyen ayrıntılı bir dizi güvenlik kamerası fark ettim. Daha sinsi olmam gerekecekti.
Birkaç dakika sonra ses Yeniden sessizliği bozdu, cesetlerin koridorlarında yankılandı, bizden "ölülere saygı duymamızı" ve fotoğraf çekmememizi istedi. Ancak bu noktada, diğer ziyaretçilerin de aynı şeyi yaptığını fark ettim, yani sadece ben değildim. Bu seviyedeki ürkütücülüğe karşı toleransım hızla tükeniyordu, bu yüzden yaklaşık 20 dakika sonra kapıdan hızla çıktık. Ve bizi fotoğraf çekmek için çağıran adamın yanından geçmek zorunda kaldığımda yavaşlamadım. O çekimleri silmemin hiçbir yolu yoktu. İşte kaçmayı başardığım o iPhone fotoğraflarından birkaçı.