Odak: Tiyatro yönetmenlerinin modern yaşamı klasik oyunlarla kaynaştırmanın yeni yollarını bulma harikası
Tiyatro eleştirmenimiz Michael Billington, Tartuffe ve Equus'u tazeleme çabalarını, en tanıdık parçalara bile yeni bir anlam ve alaka getirecek şekilde alkışlıyor.
Molière'in büyük komedisi Tartuffe, birden fazla ayara uyarlanabilen zorunlu bir oyundur. Lyttelton, SE1'deki keyifli yeni prodüksiyonun ilk gecesinde, 1990 yılında Mogul Hindistan'da Ulusal Tiyatro için bir versiyon düzenleyen Jatinder Verma'ya girdim. Geçen yıl RSC, eylemi Birmingham'ın İngiliz Pakistan topluluğuna komik bir şekilde aktardı ve John Donnelly'nin güncellemesinde, Highgate'deki lüks bir kasaba evindeyiz - açıkça, Molière'in dini ikiyüzlülük konusundaki hiciv her an her yerde gerçekleşebilir.
Buradaki çarpıcı özellik, odaklanmanın burjuva suçluluk üzerine olmasıdır. Yıkıcı Tartuffe'u evine davet eden Orgon, cezai içeriden öğrenenlerin ilgisini çekmekten korkan paniğe kapılmış bir figür olarak oynanır.
Bir New Age hippi olan Tartuffe'yi yol kenarındaki bir sapta keşfettikten sonra, ona sırdaş ve itirafçısı olarak davranır. Orgon ve annesi hariç herkes Tartuffe'un açgözlü, çapkın bir haydut olduğunu görür. Sadece gizli bir Orgon'un karısının Tartuffe tarafından baştan çıkarıldığını gördüğü harika sahnede, kandırılan ev sahibi duyularına gelir.
Bu önermeyle büyük bir rezervasyonum var: sosyal detay asla Orgon'un sahte bir imamın büyüsü altında parvenu patriği haline geldiği RSC versiyonunda olduğu kadar kesin değildir. Burada Orgon, son ayaklanmalar sırasında 'son derece kötü tavsiye edilen savaşta' hizmet eden ve bir servet kazandıran ', ancak hangi savaş ve hangi ayaklanmalarda "" ayağıdır ">
Molière tarafından Tartuffe. (Resim: Manuel Harlan)
Arka plan biraz kabataslak olsa bile, Blanche McIntyre'nin üretimi sıçradı. Oryantal üstü, garip aksanı ve vahşi acolytes grubu ile Denis O'Hare, Tartuffe'u tamamen akla yatkın bir figür yapar: insanların istediği rolü üstlenen gelincekten daha az dini bir taklit. Orgon'a ezici bir şekilde söylediği gibi: 'Ben ikiyüzlü değilim - asla olmadığım bir şeymiş gibi davranmadım.'
Kevin Doyle'un perişan, aldatıcı Orgon, parçanın gerçek kötüsü haline gelir, çünkü ailesini bir sıyrıktan çıkarmak için ailesini feda etmeye hazırdır. Kötü muamele gören eşi Kitty Archer'ın utangaç kızı ve Susan Engel'in anıtsal annesi olarak canlı desteği var.
Bu kesin bir Tartuffe değil, çağımızın asıl menfaatini merakla öneren bir tanesi manevi taklit değil, finansal yanlış uygulamadır.
Bununla birlikte, birinci sınıf bir oyunun bir işareti, yeniden yorumlamaya açık olmasıdır. Konuyu kanıtlamak için, Kraliyet Tiyatrosu, Stratford East ve English Touring Theatre tarafından ortak olarak sunulan Sir Peter Shaffer'ın Equus'un parlak bir canlanması geliyor.
John Dexter'ın orijinal 1973 prodüksiyonunu ve birkaç canlanışını gördükten sonra, parçanın ölçüsüne sahip olduğumu düşündüm: Kurutulmuş bir küçülme olan psikolojik bir gerilim Martin Dysart, genç bir çocuk, Alan'ın korkunç bir olayın gerçeğine ulaşmak istiyor Strang, aklı başında altı atı kör etti.
Bu hala hikaye, ama metni ihlal etmeden, yönetmen, umut vaat eden Ned Bennett, farklı bir vurgu yaptı.
Eylem, Alan'ın şaşkın zihninde dünyevi ve ilahi olanın bir karışımı haline gelen tek bir atla fiksasyonuna bağlı. Ethan Kai'nin Alan'ın kaslı Ira Mandela Siobhan'ın boynunu sevdiği atı olarak yaktığını gördüğümüz gibi, at saplantısının aynı cinsiyetten aşk için bir metafor olduğu anlaşılıyor.
Ned Bennett's Equus.
(Resim: © Diğer Richard)
Shaffer her zaman bunun erotik bir oyun olduğunu ve hareket yönetmeni Shelley Maxwell'in yardımıyla ve atların gri şortlarda çıplaklara yakın figürler olarak görselleştirilmesiyle, bu erotizmin doğası netleştiğini söyledi.
Aynı derecede şaşırtıcı, Dysart'ın kendisinin de çocuk kadar rahatsız olduğu fikri. Zubin Varla'nın oynadığı, zorla sigara içen ve sinir seğirmeleriyle dolu olduğu için, sadece Alan'ın ibadet kapasitesini kıskanmakla kalmaz, sinir krizi kenarında suçlu bir figür haline gelir.
Bununla birlikte, bu bir yıldız aracı yerine bir topluluk üretimi ve Ruth Lass, Syreeta Kumar ve Norah Lopez Holden, insanlar ve atlar olarak ikiye katlanan etkileyici bir oyuncu kadrosunun hayati bir parçası.
'Tartuffe' 30 Nisan'a kadar sürecek - www.nationaltheatre.org.uk/shows/tartuffe
'Equus' 23 Mart'a kadar koşuyor ve 11 Mayıs'a kadar tura çıkıyor - www.ett.org.uk