"Geri dönmek güzel! Otla ilgili en eski anılarımla başlayacağım. Bunun için 60'lı yılların ortalarına gitmem gerekiyor. Çocukken kasabamın merkezinde, o zamanlar gençlerin takıldığı yerlerde takılırdım. Çoğunlukla uzun saçlı hippiler sokakta oturur, sohbet eder, akustik gitar çalar ve otlarına yeşil ot karıştırırlardı.
Benim gözümde onlar biraz kanun kaçağıydı, çünkü köy çoğunlukla çok püriten bir yerdi ve sıra dışı olan her şey hor görülürdü. Ve ben onları sevdim. Onları, o barış ve sevgi kuşağını o kadar havalı buluyordum ki, büyüdüğümde kesinlikle iki şey istiyordum. Uzun saç uzatmak ve o yeşil otu içmek istiyordum! Bu iki şeyi kesinlikle yaptım! "
Bölüm 1: İlk sefer
DA WEE ile ilk kez bir kuzenim tarafından tanıştırıldım. 16 yaşında olmalıydım. Bir hafta sonu onu gördüm ve benden onunla gelmemi istedi. Bir arabası vardı ve ön tarafta yanına oturdum, torpido gözünü açtı ve güzel kokulu otlarla dolu bir çanta çıkardı! En az 250 gram olmalıydı!
Büyük şehirde gizli görevde çalışan bir polisti ve bana gece devriyelerinden birinde bir torbacı yakaladığını söyledi. Satıcıyla bir anlaşma yapmış (lol) ve şöyle demiş: Tamam, bu seferlik sadece uyuşturucuna el koyacağım ve sana sadece bir uyarı vereceğim, ancak bir dahaki sefere seni tutuklatacağım açık olsun. Satıcı memnun olmuş ve bir daha asla yapmayacağına söz vermiş.
Kuzenim bunu hiç bildirmedi ve otu kendine sakladı! Afrika otuydu, muhtemelen Nijerya otuydu, o zamanlar en yaygın olanlardan biriydi. Daha sonra Durban zehiri, Swasi ve Rooibaard gibi Afrika'dan gelen daha fazla ot keşfettim. Hafta sonları kuzenimi her gördüğümde ona hala otu olup olmadığını sorardım, varsa arabasına gider ve kafayı bulurduk.
Bölüm 2: Polisler o kadar da kötü değil
O zamanlar henüz kahve dükkanları yoktu. Ot veya esrar satın alabileceğiniz tek yer bir satıcıydı. Bazı kalabalık disko ve barlarda ev satıcıları vardı. Bu şekilde mekan sahibi yasadışı faaliyetler nedeniyle lisansını kaybetme riskine girmiyor, sadece satıcıyı suçluyor ve "bununla hiçbir ilgisi yok" diyordu. Ama tabii ki pastadan paylarını alıyorlardı. Sigara içmek istediğimde, bir fedai tanıyordum, alüminyum folyoya sarılmış sadece 2 çeşit Fas esrarı satıyordu. O zamanlar 5 gramlık bir dilim 25 gulden (12 $) idi ve çoğunlukla Afrika otu vardı, ayrıca 25,- için 5 gram, her zaman tohumları ve çubukları vardı.
Dahası, sokakta esrar ve ot satın alabiliyordunuz, ancak bunlar çoğunlukla kendileri de bağımlı olan sert uyuşturucu satıcıları tarafından satılıyordu. Bir gece Rene, bir arkadaşım ve ben sokaktan bir şeyler satın aldık, o bölge suç, fuhuş, keşlerle ünlüydü ve normal bir insan oraya gitmezdi, özellikle de günün o saatinde. Ama tamam, biraz aldık ve bir verandada takılıp esrar içmeye çalışırken, sivil polisler aniden ortaya çıktı ve bizi tutukladı. Yağmurlu bir geceydi, neden bu kadar sessiz olduğunu düşünmedik, aslında normalde etrafta çok daha fazla insan vardı, şehrin satıcılara ve keşlere karşı bir baskısı olduğunu ve bu yüzden onları topladıklarını çok az biliyorduk.
Şüpheli göründüğümüz için, orada ağır uyuşturucu kullandığımızı ve belki de orada ateş ettiğimizi düşündüler, bizi tutukladılar! Karakolda üzerimizi aradılar ve tabii ki biraz ottan başka bir şey bulamadılar. Açıkçası, keş gibi görünmüyorduk ve sadece biraz yumuşak uyuşturucu istediğimizi öğrendikten sonra bizi bıraktılar.
Çok geçmeden aslında aynı zamanda bir bar olan ilk kahve dükkânı açıldı. Mekânın adı The Scene'di ve şehir merkezinin kalbinde yer alıyordu. Burada bana göre hayata farklı bir açıdan bakan insanlarla tanıştım. Aptalca sarhoş olmak yerine sohbetler, tartışmalar, idealist düşünceler vardı. Oldukça ilginç insanlardı. Bu yüzden orayı sık sık ziyaret eder oldum. Dahası, birkaç farklı türde ot ve esrarı düzenli olarak tedarik ediyorlardı. Bu da çok güzeldi.
Bölüm 3: Hash yağı Ziggy
Bu süre zarfında ot içen daha fazla arkadaş edindim. Her türlü ot ve haşhaş satan yerler açılmaya başladı. Geceleri yanımıza yiyecek, içecek ve pipolarımızı alarak sahile gittiğimiz eğlenceli günler geçirdik. Ateş yaktık ve bir gün güneş doğduğunda aslında çıplaklar plajında olduğumuzu öğrendim! Benim için bir ilkti, kendimi biraz garip hissediyordum, çoğunlukla yaşlı insanlar güneşin altında çırılçıplak uzanıyorlardı. Onlara katılmak için ne yapabilirdik ki? Günün ilerleyen saatlerinde, yiyecek almak için biraz para toplamak amacıyla, o plajdaki bir restoranda çırılçıplak bongo ve gitar çalmaya başladık. Elbette diğer tüm çıplaklar için büyük eğlenceydi ve sahibinden bedava yemek aldık.
Ünlü Hollandalı grup Earth and Fire'da çalan ikizlerden biri olduğunu iddia eden biriyle yaşıyordum. Onun evinde sık sık parti verirdik. Bir gün Fred adında biri Fas'tan bir bavul dolusu haşhaş ve bir litre haşhaş yağı ile döndü. Tüm esrarı ve yağı sattı ama yağın bir kısmını kendine sakladı. O yağdan küçük bir şişe karşılığında bizimle kalıp kalamayacağını sordu. Böylece, o zamanlar bin dolar değerinde olması gereken haşhaş yağı şişesini ele geçirdim ve tek yapmanız gereken bir sigaranın üzerine biraz sürmekti, içerken yanıyor ve sizi bir maymun gibi uçuruyordu!
Bir gün 13 arkadaşımı çağırdım çünkü onlara haşhaş yağı kullanarak haşhaş yemeği yapmak istiyordum. Büyük miktarda kızarmış pilav yaptım ve içine 1 kaşık o yağdan karıştırdım. Parti 3 gün sürdü, insanlar her yerde uyuyorlardı, yemekten kafaları güzeldi ve rahatlamak için sonsuza kadar sürmüş gibi hissettiler. Sonrasında kaka yapmak için tuvalete gitmenin asırlar sürdüğünü çok iyi hatırlıyorum, çünkü yapışan sakız gibiydi, LoL.
Bölüm 4: Vaftiz
Böylece Rotterdam'daki ilk kafede daha fazla insanla tanıştım. Sigara içtik, kafayı bulduk ve Sokrates ve Platon tarzı, tamamen farklı bir dünya gibi sohbetlere başladık.
Otostopla Güney Fransa'ya gitme planımız vardı. Yola çıkmadan bir gece önce iki çılgın yaşlı kadınla tanıştık, birinin kocasının torbacı olduğunu söyledi. Sigara içmek için evlerine gelmek isteyip istemediğimizi sordular, biz de kabul ettik. Masanın üzerinde en az üç büyük tabak esrar vardı. Daha önce hiç bu kadar çok esrar görmemiştim. İstediğimiz kadar içebilirdik, biz de elimizden geleni yaptık. Sonra aniden, satıcının karısı odaya girdi ve çıldırmaya başladı, büyük bir silah çıkardı ve bana masanın üzerine oturmamı söyledi, tüm o esrarın bulunduğu yere. Beni vuracağını düşündüm ve sabaha kadar esrar sarmaya devam etti, sonunda kendisi de uyuyakaldı, biz de hızla ortadan kaybolduk!
Ertesi gün otostop çekmeye başladık ve Paris'e vardığımızda diğer gezginleri arıyorduk, sanırım Pigalle'de bir yerde takılıyorlardı. Birkaç arkadaş edindik, biraz sigara içtik ve birkaç gün sonra daha güneye gitmeye karar verdik. Birlikte olduğum arkadaşım Jan'ın zulası yanındaydı ve bir gün bizi Yehova şahitleri gibi birileri bıraktı. Paris'ten gelirken arabalarının iyi gitmediğini söylediler ve tekrar normal gitmeye başladığında biz yolun kenarında başparmağımızı kaldırmış duruyorduk. Bunun Tanrı'nın bir lütfu olduğunu düşündüler ve durup bizi bıraktılar.
Bize nereye gideceğimizi sordular, biz de sadece sahile gideceğimizi söyledik ama sonra bize onlarla ücretsiz kalmak isteyip istemediğimizi sordular! Kabul ettik ve çadırımızı bahçelerine kurduk. Akşam yemeği için onlara katılmamızı istediler ve harika vakit geçirdik. O kadar da harika olmayan şey, gece biraz sigara içmek istedik ve Jan artık zulasını bulamıyordu! Aman Tanrım, ya arabada düştüyse diye düşündük! Çok üzülürler ve bizi dışarı gönderirlerdi. Jan'ın boynunda büyük bir tahta haç vardı ve sanki o da dindarmış gibi davranıyordu. Aslında adının Jean-Claude de Baptiste olduğunu söylemişti.
Neyse ki hiçbir şey olmadı, yani görünüşe göre zulamızı bulamadılar. Bir hafta kadar kaldık, Nice'e yakın bir yerde sahile yakındı.
Bölüm 5: Hala Fransa'da (1981)
Bir süre sonra yolculuğumuza devam etmeye karar verdik. Cannes'a otostop çektik, orada paylaşmak istediğim birkaç çılgın deneyim yaşadım, uyuşturucu bitmiş ve neredeyse dolar bitmiş olmasına rağmen, bizi harekete geçirmek için en ucuzu olan biraz bira aldık. Gece geç saatlerde sahilde çadırımızı kurduk, güzel ve serin bir yerdi. Ta ki ertesi sabah ben uyanana kadar. Birisi çadırımın fermuarını açmış ve ayak parmaklarımı çimdikliyordu. Kafamı kaldırdım ve iki polis gördüm. Louis de Funès tarzı komik şapkaları vardı. Bana oraya çadır kurmanın yasak olduğunu ve taşınmak isteyip istemediğimizi sordular.
Tamam dedim, ama ilk yaptığım şey çadırımdan çıkmak oldu, kafa taklaları attım ve sonra banyo yapmak için suya koştum, denize. Şaşırtıcı bir şekilde arkamdan bir sürü alkış ve tezahürat duydum. Çadırımı her yıl düzenlenen Cannes film festivalinin yapıldığı yerin yanına kurduğumu bilmiyordum! İçeri girmek için bekleyen kalabalık tüm sahneyi izledi ve bunun komik olduğunu düşünüyor olmalıydı! Belki de küçük bir film gibi görünüyordu. Canlı aksiyon! Bu destek karşısında artık polislerden korkmuyordum ve gitmemize izin verdiler. Başka bir yer aramaya başladık, bir parkta yer bulduk ve sanki şeytan da işin içindeymiş gibi o gece korkunç bir fırtına koptu. Toparlandık ve şehre gittik, orada bir apartman bloğuna girdik. Merdivenlerden aşağı indik, uyku tulumlarımızı çıkardık ve geceyi orada geçirdik.
Ertesi sabah uyandığımda, bir an bana bakan, arkasını dönen ve elinde bir tüfekle bana nişan alarak geri gelen birini gördüm, yanında tasma takılı, saldırgan bir şekilde havlayan acımasız bir Alman kurdu vardı! Polisler gelip bizi tutuklayana ve karakola götürene kadar bizi kuşatma altında tuttu. Her şeyi aradılar ve Tanrım, Jan'ın uyuşturucusunu kaybettiğine çok sevindim.
Orada, bodrumda ne yaptığımızı sordular, tabii ki hepsi Fransızca'ydı. Neyse ki arkadaşım o zamanlar benden daha iyi Fransızca konuşabiliyordu, 'Che est l orage' diye açıkladı. Yıldırım çarpmasından korktuk ve oraya sığındık. Neyse ki bizi anladılar ve şehri terk etmemizi istediler, biz de kabul ettik. Bu arada bizi bir polis minibüsüne bindirdiler ve şehrin 20 km dışına bıraktılar, haha. Sonra Hollanda'ya geri dönmeye karar verdik. Oradan gece trenine bindik ve ne kadar yaramazsak, 4 yataklı, sağlı sollu 2 ranzalı boş bir özel kabine girdik ve uyuduk. Çok sürmedi, gürültülü bir tıkırtı bizi uyandırdı. Açmadık ama bir süre sonra zorla açıldı ve bir kondüktör biletlerimizi sordu, tabii ki biletlerimiz yoktu. Çocuklu öfkeli bir aile bekliyordu, onların yerini aldık, üzgünüz.
Sonra kendimizi koridorda, orada uyuyan birçok insanın arasına bıraktık, çoğu kampa geri dönen askerlerdi, çünkü o gün Pazar günüydü.
Lyon yakınlarına kadar geldik ve sonunda trenden atıldık.
Bölüm 6: Triko içinde uyuşuk
İşte oradaydım, trenden atılmıştım, açtım ve hala eve, Hollanda'ya dönmek istiyordum. Parasızdık, bu yüzden tek seçeneğimiz vardı, otostopla geri dönmek. Saatlerce bekledik, kimse umursamıyor gibiydi ama sonunda eski bir Renault durdu. İçinde iki adam vardı ve bize nereye gitmek istediğimizi sordular. Hollanda'ya en yakın yer dedik. Güldüler, bizi içeri aldılar ve geceyi onlarla geçirmemizi istediler. Tamam, olur. Uzun boylu Faslı bir adam ve ufak tefek bir Fransız, bize geceyi geçirmeyi teklif ettiler. Tricot adında küçük bir yere geldik, burada küçük şirin bir Fransız evi vardı. Un ve sudan bazı yiyecekler yapmaya başladılar, sobanın üzerinde veya içinde bazı ekmekler yaptılar ve bunları balla yedik. Sigara içmeyi sevseydik? Hmmmm, tabii, ama uyuşturucuyu nereden buluyorlardı? Faslı adamın satıcı olduğu ortaya çıktı! Büyük bir tabak esrar getirdiler ve vay canına, gittik. Tahmin edin ne oldu, uyumadık ama bütün gece içtik! Sonunda düşene kadar.
Ertesi gün, aynı şey, yemek pişirmek, yemek yemek, sigara içmek! Vay canına, bu böyle devam etti, o bölgede bok satıyorlardı ve onlarla birlikte olduğumuz için şanslıydık. Arada bir, bizi yalnız bırakarak, sigara içen kardeşler arasında güvenerek, hey! O komik Faslı adamın, yaptığı 100'lerce çizimle birlikte, bir uçaktan kendi evini nasıl inşa edeceğine dair harika fikirleri vardı. Kafası güzel olduğunda çok heyecanlanıyor ve bunu nasıl yapacağını anlatmaya devam ediyordu. Ben sadece konuşmasına izin verdim ve evet, hmm, şu ve bu, uhm, ama, Hayır ama, ona göre mümkündü.
Hala kendimi büyütemiyorum....Sadece bekle!
Bölüm 7: Ustam Kush
Orta Doğu ve Afrika gezisini atlayın. Hollanda'ya döndüm ve yetiştiricilik hakkında daha fazla şey öğrenmek istedim. Torba tohumlarla başladım, bugünlerde onlara ne diyorlar? Sadece içmediğimiz tohumlar, ama onları saksılara ektik. İlk olanlar gülünç derecede küçüktü, onları topladım ve tuvalete baş aşağı astım ve kuruduktan sonra bir kısmını topladım ve içtim. Erkek ve dişi çiçekler arasındaki farkı bile bilmiyordum, bazen sadece yoruldum, bazen de uçtum.
İç mekanda ışık altında kokarca tohumu yetiştiren biriyle tanıştım. Beni düzeneğini göstermeye davet etti. Bana ürünlerinden bir sigara verdi ve adamlar, asla o kadar uçmadılar! En azından birkaç yıl boyunca. Gübreden ya da başka bir şeyden olmalı diye düşündüm, bir ya da iki saat ayağa kalkamadım. Kesinlikle ben de aynısını yapacaktım.
Eşimi depoda yer açması için ikna ettim. İlk lambamı astım. Bir Kush bitkisi ele geçirdim, sonuçlar harikaydı. 250 gram kurutulmuş bitki! İlk kapalı alan mahsulümü sattım ve doğrudan başka bir ışığa yatırım yaptım. Bu, daha fazla yerim kalmayana kadar devam etti ve sonra arkadaşlarımı ikna ettim ve kısa sürede çalışan 100 ışığım oldu!
Bölüm 8: İlk kahve dükkanım
1990 yılı civarında teknesi olan ve nakit sıkıntısı çeken biriyle tanıştım. Bana burayı devralıp alamayacağımı sordu, Amsterdam'ın merkezinde çokça gördüğünüz gibi bir yüzen evdi. 'Oude Schans' adlı ünlü bir kanalda bulunuyordu. Pazarlık yaparak kirasını üstlendim. Üzerinde yasadışı bir otel işletiyordu. Biraz düzgün görünen tek şey kulübeydi.
Geri kalanı için geminin ambarına bir yatak yerleştirmişti, kokan şilteler vardı, aslında korkunç bir yerdi. Birkaç müşterim vardı, çoğu sırt çantalı gezginlerdi ve sonra aklıma bir fikir geldi! Orayı bir kahve dükkanı yapacaktım. Alt katı ikiye böldüm, derme çatma bir bar/masa yaptım, içeriye birkaç masa ve sandalye koydum ve üzerinde COFFEESHOP yazan bir tabela astım. Kartvizitlik bir deftere de biraz ot ve esrar içeren bir menü hazırladım.
Skunk'ımı zaten diğer kahve dükkanı sahiplerine sattığım için, toptan esrar ve diğer otları satın almak için bazı iyi bağlantılar kurdum. Kendim ürettiğim için otumu iki katı fiyatına satabiliyordum! Bu haber hızla yayıldı, burada 25.00 guldene 2-1/2 gram satın alabiliyordunuz, böylece giderek daha fazla müşterim oldu. Dünyanın dört bir yanından geldiler ve XTC, Red Hot Chili Peppers ve Theresa Teng (tüm Çinliler tarafından bilinir) gibi ünlü kişiler arkadaşım oldu. Dahası, ünlü bir Amerikan Kızılderilisinin oğlu, Hawaii'den bir cadı doktoru, yerli bir ruhani lider gibi bazı olağanüstü insanlarla tanıştım.
Çok sayıda insan bana tohum gönderdi, örneğin Hawaii Maui Waui'yi yapmak için melezlediğim ünlü Hawaii tohumlarını birinden bu şekilde aldım. Ayrıca Brezilya'dan gönderilen tohumlar da vardı, tatlı kokulu ama çok kabarık bir tür olduğunu hatırlıyorum.
Geminin ön tarafında küçük bir gizli yetiştirme yerim vardı ve bu eğlenceliydi çünkü yetiştirme yerimin ısısı ve kokusu müşterilerin güvertede oturup sigara içtiği yere kadar gidiyordu, bu yüzden polisler bunun sadece sigara içen insanlardan kaynaklandığını düşünüyor olmalıydı, lol.
Bölüm 9: T-tekne
Ben böyle adlandırdım. Artık devletten sosyal yardım alamayacak kadar çok para kazanıyordum, bu yüzden ilk şirketimi tescil ettirdim. Sürpriz, tekne Hells Angels'ın başkanına aitti, onun da Öteki Yer adında bir kafesi vardı. İyi arkadaş olmuştuk. İşler iyi ve eğlenceliydi.
T-Boat'ta işler patlamıştı. Personel işe almak zorunda kaldım, espresso ve kahve makinelerinin yanı sıra içeceklerin bulunduğu bir buzdolabı kurdum. Güverteyi takılabileceğim bir yer haline getirdim. Direklerin arasında bir hamak vardı ve burayı özel partiler için kiraladım. Geminin ortasında davul seti, klavyeler ve gitarlardan oluşan bir düzenek vardı. Ve yükseklerde dalgalanan bir korsan bayrağı. Su kenarında teknelerin bile demir attığı ve sigara siparişi verdiği küçük bir pencere vardı.
Bir keresinde, bir kilo Afgan esrarı almak için kahve dükkânı sahibi arkadaşlarımdan birine gittiğimi hatırlıyorum. Amsterdam'ın en işlek caddelerinden birinden geri dönerken, levhayı pantolonumun kemerinin arasına yerleştirmiştim. Birden botlarımın topuklarından biri düştü! Ve tam önümde birkaç polis turistlere yol tarif ediyordu! Yürümeye devam ettim, adım-saat, adım-saat! Bana baktılar ve hepsi gülmeye başladı, ben de, ooh kahretsin, sadece yürümeye devam et, normal davran! pffff dedim.
Bölüm 10: Yüzen beden
Bot ya da T teknesi hakkında daha fazla hikâye. Korsan bayrağı yükseklerde dalgalanırken, aynı anda hem güneşlenirken hem de 'ders çalışırken' bulduğum öğrencilerin büyük memnuniyeti için direklerin arasına bir hamak astım. Gemiye çıktığımda genç ve sevimli bir kız öğrenciyi hatırlıyorum. Ona yaklaşıp şöyle dedim: Ben sizin kaptanınızım, hizmetinizdeyim!
Kanal tarafında küçük bir pencere vardı ve vay canına, yelkenliler ve küçük tekneler durup pencereye vurarak yanına demir atıyorlardı. 'Menüyü' alabilselerdi, böylece tütsülenebilir yiyeceklerini sipariş edebilirlerdi! Sanki her zamanki gibi iş yapıyorlardı. Ben de ilk kez orada tohum satmaya başladım. Menüm henüz o kadar büyük değildi ama bu bir başlangıçtı. Arada sırada tüm tekne öğrencilerin mezuniyetlerini kutlamak için kullanılıyordu. Bunlar özel partilerdi, alkol satabiliyordum ve bütün gece açık kalabiliyordum, böyle bir gecede tonlarca uyuşturucu ve içki satabiliyordum. Bu arada kanal tur tekneleri de reklam yapıyordu, hoparlörlerden teknem hakkında konuştuklarını duyabiliyordum ve müşteriler "Yavaşla, fotoğraf çekmek istiyoruz!" diye talepte bulunuyorlardı.
Bir sabah kenarda yüzen bir insan eli buldum. Polisleri aradım ama geldiklerinde çoktan uzaklaşmıştı. Beni sorgulamak için karakola götürdüler, ne, neden ve nasıl ve bu saatlerce sürdü! Sinirlendim ve bir iş yürütmek zorunda olduğumu söyledim, bir dahaki sefere bir ceset gördüğümde sizi aptal olarak bile çağırmayacağım!
Bölüm 11: Tohum avı, Hindistan
Yeni Delhi'ye indiğimde ilk iş olarak dolarlarımı rupiye çevirmek zorunda kaldım. Bana öyle bir yığın birbirine zımbalanmış Rupi banknotu verdiler ki, bir çanta dolusu vardı! Tanrım, nereye koyacağımı bilemedim, çantama mı? Sığmadı. Lanet olsun. Sonra havaalanından çıkarken 300 Hintli çığlık atarak bana taksi hizmeti teklif etti. Ne yapacağımı bilemedim ve ilkine bindim. Lanet olsun, o taksi 30 yaşındaydı. Şoför nereye gitmek istediğimi sordu....Pahar Ganj. Tamam baba, dedi şoför dişsiz bir gülümsemeyle ve yola çıktık.
Yola dikkat etti mi? Hayır! Sürekli omzunun üstünden bana bakıyor, esrar isteyip istemediğimi soruyordu. Duman? BOM BOM BABA? Hayır, hayır, sadece yola dikkat et! Sadece beni otelime götür. Debriyaj yok, motor gıcırdıyor, booo, araba her an bozulabilirmiş gibi bir his vardı. Korkunç bir sürüştü, efendim, ama başardım. Sadece bir vantilatör ve ortak duşu olan 300 rupilik ucuz bir odam vardı.
Otelde dolaşırken Avustralyalı birkaç adamla tanıştım, 4 kişiydiler. Birinin Delhi göbeği vardı, diğerleri de sanki yasalmış gibi koca koca esrar içiyorlardı. Ben de akıllı dükkanım için iş arıyordum ve Keşmir'den biriyle tanıştım. Tabii ki ondan kendi yerinin meşhur dumanını istedim, o da bana 50 gramlık bir top Keşmir esrarı sattı, küflenmiş (kışın onları yer altına koyuyorlar, bu da küf tabakası oluşturuyor, içerken afyon gibi oluyor). Bugünlerde bulmak çok zor ve ne biliyor musunuz, içinde Hollanda'ya götürdüğüm bir tohum buldum ve filizlendi! Dünyadaki en mutlu adamdım.
(Hindistan'da sadece kutsal adamların yasal olarak gence içmesine izin verilir ve chillum'larını yakmadan önce her zaman bağırırlar: BOM SHIVA. Chillum, Ganga nehrinden elde edilen, toprağa benzeyen kilden ve Shiva'nın bedeninden yapılır. Ruhun dumanı ve kafayı bulmak Tanrılara yakın olmak gibidir)
Bölüm 12: Gurumu arıyorum
Hiç bulamadığım gurumu aramak için Hindistan'da seyahat ediyordum. Yeni türler arıyordum. Bu arada, Amsterdam'da ilk akıllı ve sanat dükkanım vardı. Hatta dosyalarında saklamak üzere bilgi toplamak için belediye binasından bile geldiler. Arşivleri için sihirli mantarlarla fotoğraflarımı ve örneklerimi çektiler, haha.
Ben de Hindistan'da Hollanda'da satabileceğim ürünler bulmaya çalışıyordum. Beni evine davet eden Keşmirli bir adamla bu şekilde tanıştım. Bir sürü Hint eşyası aldım ve ayrıca bir top kalıplanmış Keşmir aldım. Keşmirli esrarı donma tehlikesine karşı yer altına koyuyor ve birkaç hafta sonra çıkarıyor, bu da ona bir küf tabakası kazandırıyor. O şeyi içmek VAY CANINA, Trippy etkileri gibi.
Dharamshala'ya seyahatlerimde topu yanıma aldım ve bir tütsü sargısının içine sakladım. Bir gün Himalayalar'da seyahat eden bir otobüsün tavanında otururken trafik polisi tarafından durdurulduk.
Şoförün ehliyeti yoktu! Hızla otobüsten indim ve yoldan geçen ilk kamyonun arkasına atladım ve güvenli bir şekilde bir otele ulaştım. Seyahatim sona ermek üzereydi, ben de uyuşturucuyu Amsterdam'a gönderdim. Bu hiç de kolay olmadı!
Birkaç parça daha ve saklamak için bir kutu aldım ve oldukça gergin bir şekilde postaneye gittim. Orada bana 'resmi' şekilde paketlemem gerektiğini söylediler. Yani, özel bir karton kutu içinde, cila ve pullarla mühürlenmiş olarak. Paketlemeyi özel bir ofiste yapmaları, her köşeye kırmızı cila damlatmaları ve mühür olarak bozuk para basmaları gerekiyordu.
Saatlerce meşgul oldular ve bu arada ben de yolun karşısında öğle yemeği yedim. Biraz çorba içtim. Masanın kirliliğinden şikâyet ettiğimde kirli bir bezle geldiler. Masamı 'temizledikten' sonra aynı bezi yer için de kullandılar! Bu yer yüzünden hasta olmamayı umuyordum. Çorbadan sonra postaneye geri döndüm. Ve sonra bana kutumu Amsterdam'a göndermek için yeterli pulları olmadığını söylediler! Dostum, neredeyse patlayacaktım! Müdürle konuşmak istedim ve onu aradım. Tezgâhın arkasında bile. Ama gitmişti.
Bu yüzden kutuyu son günler boyunca Yeni Delhi'ye kadar yanımda taşımak zorunda kaldım ve sonunda postalayabildim. Bu arada paket yerine ulaştı. Yarısını sattım, bu da tüm seyahatimin parasını karşıladı!6