Aklı bir hayli başında ihtiyar bir adam, balık almaya balık pazarına gidiverdi. Balıkçı tezgahlarını usul usul geziniyor, tablalardaki türlü türlü balıklara bakıyordu. Eh, istavritler fena görünmüyordu. Barbuna da diyecek birşey yoktu hani! Fakat şu palamutları pek gözü tutmamıştı. Oysa bu mevsimde, palamutun pek bi taze olması icap etmez miydi? İhtiyar, tezgahlardan bir tezgahın önünde durdu ve tablalardan bir tablanın üzerine, itina ile boy boy dizilmiş palamutlardan bir tanesini kuyruğundan tuttuğu gibi şöyle bir kaldırdı. Sonra da kuyruğunu koklamaya başladı.
Üff! Bu palamutlar bayattır yahu! Şu koku dayanılacak şey miydi? Vay vicdansız balıkçı vay! İhtiyarı, göz ucuyla takip eden balıkçı, suçunu bildiği için, geç kalmadan üste çıkayım diye kükremeye başladı:
“Babalık, ne halt ediyorsun!”
“Hiiç, kokladıydım…”
“İyi de balık dediğin baştan kokar, sen neden kuyruğunu kokladın öyle? Bide yüzünü buruyorsun sanki birşey anladın!”
İhtiyar gülümseyerek o kokmuş palamutu tablaya bırakıverdi. Sonra da ballıkçıya şöyle dedi:
“Evlat, ben de bilirim, balık baştan kokar amma senin bu palamutların başını bırak, kuyruğu bile kokuyor!”
Atasözün anlamı: Bir toplum bozulmaya o toplumun en ileri gelenlerinden başlar. Baştakiler bozulunca, gövde bir süre sonra çürür.