Haiti'de zaten uzun, sıcak bir yılın en parlak günü olan yaz gündönümünün zirvesiydi. Ancak Saint-Michel de l'Attalaye'nin dışındaki mağaraların derinliklerinde, ada ülkesinin merkezi platosunun dağlarla çevrili kuzey ucunun altında ışık yoktu. Troi Anderson, aşağıdaki Vodou törenlerine giden yolu bulmak için serin kireçtaşı duvarlar boyunca yolunu hissetmek ve ibadet edenlerin şarkılarını takip etmek zorunda kaldı. Oregon'da yaşayan bir fotoğrafçı, genellikle yüzlerce katılımcıyı çeken yıllık bir etkinlik olan St. John'un hac ziyareti için gelmişti.
Anderson bir zamanlar adada büyük bir yardım grubuyla çalışmıştı ve Haiti'nin sokaklarındaki insanları fotoğraflarken, onların şüphelerini fark etti ve yoksulluk endüstrisi olarak adlandırdığı şeye ya da kendilerine yardım çabalarından daha iyi hizmet etme konusunda güvensizliklerini paylaşmaya başladı. yardım etmeleri gereken insanlar. Bu yüzden bu işi geride bıraktı ve bunun yerine Haiti gururunun görüntülerine odaklandı. Bu onu, benzersiz bir Haiti kültürel gücü olan kutsal Vodou tiyatrosuna götürdü.
Vodou'nun kökleri, çoğu Haitili'nin atalarının doğduğu Batı ve Orta Afrika'nın dini geleneklerinde ve Afrika'daki Avrupalı sömürgecilerin Roma Katolikliğinde ve 17. ve 18. yüzyıllarda Hispaniola adasının batı üçte birini sömürgeleştiren Fransızlarda bulunur. . İnançları ve uygulamaları, dünyanın bildiği en acımasız köle rejimlerinden birinde şekillendi.
Din, doğrudan ulaşamayacak kadar uzak olduğu düşünülen yüce bir yaratıcı tanrıyı onurlandırır. Tapınanlar, şu anda Nijerya, Benin ve Togo'da yaşayan Yoruba halkının orisha tanrıları ve Haiti tarihinden figürler gibi aracı ruhlara taparlar. İnanç merkezsizdir. New Orleans gibi başka yerlerde uygulanan farklı biçimleri açıklamaya yardımcı olan kuralcı bir şekilde değil yaratıcı bir şekilde uygulanmaktadır. Birçok büyük din gibi, Haiti Vodou, tarihi boyunca ezilenlere hem teselli hem de samimi bir topluluk duygusu sağlamıştır.
İktidar çıkarları genellikle bunu bir tehdit olarak gördü. Köle isyanlarını bastırmaya çalışırken uygulayıcıları kırbaçlamaya ve demiri dağlamaya ve rahipleri ölüme mahkum edenler sadece Fransız köle efendileri değildi. 1803'ün sonlarında Fransızları kovduktan sonra Haiti'yi yöneten siyah askeri liderler ve seçkinler de inancı bastırmaya çalıştı, Vodou törenlerine katılmak için hapis ve para cezalarını zorunlu kıldı ve zaman zaman batıl inançları ortadan kaldırmak için Katolik Kilisesi ile birlikte çalıştı. Tarihçi Kate Ramsey'in yazdığı gibi, bu liderler, bağımsızlığın ardından cumhuriyetin diplomatik izolasyonu ve dışlanması karşısında Haiti'nin 'uygarlığını' ve 'ilerlemesini' savunmak zorunda hissettiler.
İlkel bir uygulama olarak Vodou'nun bu duygusu, Haiti'nin Amerikan izlenimlerini de şekillendirdi. ABD ordusu, Latin Amerika ve Asya'da ABD imparatorluğunun inşasında biçimlendirici bir dönemde, 1915'ten 1934'e kadar ülkeyi işgal etti. Adada görev yapan denizciler ve onları haber yapan gazeteciler, vudu dedikleri ve kara büyü olarak nitelendirilen şeylere dair korkunç hikayelerle geri döndüler. Hem kitaplarda hem de filmlerde popüler kültür çarpıklıkları çok geride değildi. 1932'de, Bela Lugosi'nin rol aldığı yıl Drakula Haiti'de Murder Legendre adlı kötü bir büyücüyü canlandırdı. beyaz zombi .
Bu algılar devam ediyor. 2010 yılında, Port-au-Prince ve çevresinde 316.000 kadar insanın ölümüne neden olan feci depremden iki gün sonra, New York Times köşe yazarı David Brooks, Haiti'yi savunmasız ve yoksullaştıran, ilerlemeye dirençli kültürel etkiler ağı arasında ilk olarak vudu dininin etkisini suçladı.
Ama Vodou istemeyerek de olsa saygı kazandı. 2003 yılında, Haiti hükümeti onu diğer inançların yanı sıra resmi bir din olarak resmen tanıdı. Kesin istatistikler elde etmek zordur, ancak genellikle Haiti nüfusunun yarısından fazlasının bunu uyguladığı tahmin edilmektedir.
birçok Vuducular olarak inançlarına atıfta bulunmak hukuk hizmeti ya da ruhlara hizmet. Atalara tapınma, inancın temel bir unsurudur. Usta davulcuların karmaşık, kutsal ritimleriyle desteklenen ruhların transa sahip olması da öyle. Tavukların, keçilerin veya ineklerin kurban edilmesi, hayvanın evrenin yaşam veren enerjisini yenilemeyi amaçladığı için yaygın olarak uygulanmaktadır. Et genellikle aile ve arkadaşlar arasında dağıtılır.
Vodou takvimi, genellikle Katolik azizlerin bayram günlerine denk gelen, ülkenin dört bir yanındaki yerlere yapılan hac ziyaretleriyle doludur. Paskalya civarında, beyazlar giymiş sadıklar, kutsal Souvenance bölgesinin yakınındaki ruhlara saygılarını sunarlar. Yaz aylarında binlerce kişi, Meryem Ana'nın (aşk tanrıçası Ezili Danto olarak da anılır) ortaya çıktığına inanılan yüksek şelaleye akın eder. Troi Anderson'ı geçen yıl Saint-Michel de l'Attalaye'ye çeken de bu hac geleneğiydi.
Mağaraların içinde, zeminler geçmiş kurbanların kanıyla kaygandı. Kireçtaşı çatıdaki deliklerden ara sıra ışık huzmeleri sızıyordu. En karanlık girintilerde, mumlar, üzerinde yazılı dualar bulunan küçük kağıtlarla dolup taşan duvarlara turuncu ışık saçıyordu. Kırmızılar giymiş bir kadın, bir demir ve savaş tanrısı olan Ogou Feray'a sunulan bir tavuğu kaldırdı; doğrudan Batı Afrika geleneklerinden gelen ve genellikle Aziz James'in simgesiyle temsil edilen bir tanrı.
Bazıları Damballah ve Ayida Wedo—yılan ve gökkuşağı— ve Baron Samedi, ölülerin ruhu gibi ruhlara şarkı söyledi. Arkasında bir koro şarkı söylerken, bir kadının sesi ormanın ruhunu övmek için yükseldi. Diğer hacılar nehir suyuyla kendilerini ayinle temizlemenin şarkısını söylediler. Bazıları transa geçti, bedenleri lwa'nın mağaralarda yaşaması için bir ortam sağladı.
Anderson hafifçe yürüdü. Törenleri rahatsız etmemek için el feneri olmadan gelmişti ve çalışırken ve ibadet edenler dua ederken sessizliğini koruyordu. Hacılardan birinin isteğine uymaya çalıştım, dedi. Buradaki insanları değil, ruhları fotoğraflamamı söyledi.satın al