Dili konuşmadan ayıran şey: farklılıklar ve özellikler
"Konuşma" ve "dil" tanımının karmaşıklığı çok yönlülüğü kapsar ve eş anlamlı olarak ilişkilendirilir. Olağanüstü araştırmalar, dil ve konuşmanın referansında, farklılıkların incelenmesine daha fazla yaklaşmamızı sağlayan bir dizi önemli konuya dikkat çekiyor.
"Dil" ve "konuşmanın" genel anlamı
F. de Saussure dilinin genel inşasını belirlemeye karar veren ilk kişilerden biri. Konuşma ve dinleme sürecinin tamamı, genel bir formülasyon - konuşma etkinliği anlamına gelir; bu, temel ifadeler, sözler ve kelimeler sistemi anlamına gelir. Dilden bir konuşmayı tamamlamanın zorluğu, dilin felsefi alt tipe tahsis edilmiş olması şartı ile konuşmanın dil yönüne göre belirlenmesidir. Bu tür ayrılma koşulları, görevi insan konuşma fonksiyonunun genel teorik temelini bulmak olan genel bilimsel tartışmaları verir.
"Dil" tanımının önemi
Dil, sözcüksel ve dilbilgisel karakterleri aktif bir yapıya birleştiren karakterleri birbirine bağlayan her şeyi kapsayan bir şekilde yorumlanır. Bu, her bireyin konuşma işlevi, özellikle de dilbilimsel bir ifadedir. Dil sanatında ustalaşarak içgüdüsel olarak hazır yapılmış bir konuşma biçimi, bir konuşma dönüşü inşası, onların birleşimi uygularız. İfadelerin sözcük anlamını, anlam ve değişkenlik yönlerini hatırlıyoruz. Konuşma, ortak dilde doruğa ulaşan evrensel düşünce ifadesini ayrıntılı olarak açıklar. Dil, kamusal ortamda ortaya çıkar ve modernize edilir ve bir insan ve ulus gibi bir anlayıştan ayrılamaz.
Ulusal dilin temel özellikleri, yalnızca bireylerin birbirine bağlanması koşuluyla kelime formunun bir modelini taşır. Olağanüstü bir oluşum, dili, duyguları, akıl yürütmeyi ve deneyimleri ifade etmenin bir yolu olarak gören yerleşik bir genelleştirilmiş anlayış derecesini sürekli olarak iletir. Dil, zorlu bir dilbilimsel temel dizi tarafından desteklenir ve mükemmel bir bütünlük içinde gözlenir. Dil değişken ve manevra kabiliyetine sahiptir ve bu özellikler lehçede, söylentide ve zarfta bulunur. Konuşma işlevinin ayırt edici bir özelliği, her dil sahibi için bir bireydir.
"Konuşmanın" anlamının formülasyonu
Sözlükbilimciler, “konuşma” kelimesini, duyguları ve hayal gücünü sergileme kapasitesini veya konuşma sözlü bilgisinin konuşma algısını gösterme eylemi olarak açıklarlar. Konuşma formülasyonunda, çok-dilli bir dile ilişkin ifade edilen düşüncenin ilgili koşullarının ve bağlantılarının yanı sıra pişirme süreci ve sonuçlarının uygulandığı ima edilmektedir. Konuşmanın yorumlanmasıyla, bir kişinin işitsel hafızasının analojisi, anlaşılır engelleyici konuşma işlevi olmaması gereken şekilde tanımlanır.
Konuşma, dilin çok yönlülüğü belirtilen kavram olarak oluşturulmasının bir sonucu olarak dilin gerçek koşullarda kullanılması olarak algılanır. Dilin iyi bilinen ve popüler inceliklerini kullanarak, onları konuşma süresine, tempoya, yüksek ses seviyesine, açıklık netliğine, telaffuza dilde yalnızca dolaylı olarak katılmış olan nesnel özellikleri ifade ederler.Dilin ayırt edici özelliği, insanı dünyadan ve vahşi yaşamdan ruhsal temel ve fiziksel görünümle ayırır. Dil algısı, seslerin ve düşüncenin dönüşümüne acele etme ruhunun sürekli hayati bir faaliyetini empoze eder. Bu temelde, konuşmanın oluşumu sırasındaki insan davranışı bilincinin, konuşmanın kendini geliştirme sürecinin tamamını etkilediği sonucuna varılmıştır.
Dil ve konuşmanın farklılıkları
Çalışmanın girişinde, dilin ve konuşmanın farklılığı, dilin bir kişinin konuşmasında ara bağlantı hareketi olarak dilin bir konuşma iletişim aracı olarak gösterilmesinden ibarettir. Konuşma, hızlı ya da yavaş, uzun ya da kısa konuşmaların yanı sıra yüksek sesle ya da sessiz özelliklerle karakterize edilir ve bu özellikler dilin içsel değil. Çeşitli konuşmalarda, muhatap yalnızca dinlerken ve diyalogda göründüğünde, dinleyicinin bir sohbete katıldığı ve bu özellik dilin bu çeşitleri içeremediği şeklinde olan monolog bir alt tür içerir.
Dil, iki yönlendirme ve anlambilim yönüne sahip bir işaret teorisi olarak tanımlanır, ancak eğer konuşma bir işaret sistemi olarak tanımlanırsa, başka bir pragmatik yönü eklenir: Bir konuşma sırasında, dilin çeşitli koşullarında çeşitli öğelerin çoklu tekrarları gibi konuşmanın inceliklerini inceleyerek dağıtırız. konuşma.
Dilin ve konuşmanın tanımını yüzeysel bir formda ele alırsak, dili bireysel işaretlerin düzenlenmiş bir yapısı olarak nitelendirmek mümkündür, konuşmaya göre, dilin insanların sözlü veya yazılı biçimde tezahür eden bir eylem olarak kullanılmasıdır, bundan dile ve konuşmanın kendi aralarında koordine edildiği sonucuna varabiliriz. ve ayrı olarak kullanılamazlar, çünkü var olmayan bir şeyi kullanmak imkansızdır.