Paskalya Gecesi Vaazı - 2013; İsa'nın dirilişi
Kadınlar haftanın ilk günü, sabah çok erkenden, hazırlamış oldukları baharatları alıp mezara gittiler. 2Taşı mezarın girişinden yuvarlanmış buldular. 3Ama içeri girince Rab İsa'nın cesedini görmediler. 4Onlar bu durum karşısında şaşırıp kalmışken, şimşek gibi parıldayan giysilere bürünmüş iki kişi yanlarında beliriverdi. 5Korkuya kapılan kadınlar başlarını yere eğdiler. Adamlar ise onlara, «Diri olanı neden ölüler arasında arıyorsunuz?» dediler. 6«O burada yok, dirildi. Daha Celile'deyken size ne söylediğini anımsayın. 7İnsanoğlu'nun günahlı insanların eline verilmesi, çarmıha gerilmesi ve üçüncü gün dirilmesi gerektiğini bildirmişti.» 8O zaman İsa'nın sözlerini anımsadılar.
9Mezardan dönen kadınlar bütün bunları Onbirlere ve diğerlerinin hepsine bildirdiler. 10Bunları elçilere anlatanlar, Mecdelli Meryem, Yohana, Yakup'un annesi Meryem ve bunlarla birlikte bulunan diğer kadınlardı. 11Ne var ki, bu sözler elçilere saçma geldi ve kadınlara inanmadılar. 12Yine de, Petrus kalkıp mezara koştu. Eğilip içeri baktığında keten bezlerden başka bir şey görmedi. Olay karşısında şaşkına dönmüş bir halde oradan uzaklaştı.
13Aynı gün öğrencilerden ikisi, Kudüs'ten altmış ok atımı uzaklıkta bulunan ve Emayus denilen bir köye gitmekteydiler. 14Bütün bu olup bitenleri kendi aralarında konuşuyorlardı. 15Bunları konuşup tartışırlarken İsa'nın kendisi yanlarına geldi ve onlarla birlikte yürümeye başladı. 16Ama onların gözleri O'nu tanıma gücünden yoksun bırakılmıştır.
(Luka 24, 1-15)
İsa dirildi
Bu Paskalya Pazarında tüm Kilise ile Mesih İsa’nın dirilişlini kutluyoruz. Bu olay insanlık tarihinin en önemli olayıdır. Onu kimse görmeden, seyretmeden, betimlemeden gerçekleşti. İki kişi İsa’nın naaşıyla meşgul olmuştu. Onu Haç’tan indirmiş ve saygıyla bir mezara yatırmışlardı. Havariler için pek gurur verici değildir. Onlar saklanmışlardı çünkü Rabbileri gibi tutuklanıp idam edilmekten korkuyorlardı.
Incil’de, Mecdelli Meryem’in onlardan yürekli davrandığını okuyoruz. İsa’nın taraftarlarını hedef alan tehditlerden korkmadı. Fakat mezara geldiğinde mezarı açık ve boş gördü. Bu açık mezar büyük bir soru işareti gibi görünüyor. İçine giren Petrus Mecdelli Meryem’in sezdiğini gördü: mezar boştur. İsa’nın bedeni artık orada değildir. Sadece katlanmış bezleri gördü. Bunun ötesine gitmedi. Yuhanna sırasında giriyor. O “İsa’nın sevdiği” şakirdiydi. Onu imana götüren sevgisidir. İsa’ya olan bu sevgisi onun işaretleri görmesini sağlıyor.
İncil yazarı “o ana kadar şakirtler Kutsal Yazılara göre İsa’nın ölüler arasından dirilmesi gerektiğini görmemişlerdi” yazıyorlar. Daha önce onları doğru yorumlayamamışlardı. İsa’nın dirilişi şakirtlerinin yüreğini ve yaşamlarına ışık saçtı. Dirilmiş İsa ışık ve avuntu kaynağıdır. Dirilişi Çilesinin anlamını açıklıyor. Diriliş yoksa Çile basit herhangi bir drama olurdu. Büyük bir umudun sonu olurdu. Paskalya, yaşamın ölüme karşı zaferidir, Sevginin zaferidir.
Şakirtlerin bu dirilişe imanları İsa’nın görünmesiyle git gide artacak. Naaşının insanlar tarafından kaçırılmadığı aşikâr olacak. Bu ilk saatten sonra İsa büyük sayıda insanlarla karşılaştı. Hepsi onu gözleriyle görmemiş olabilirler, fakat diri olduğuna tanıklık edebiliyorlar. Aynı Mesih İsa bizim karşımıza gelmeyi sürdürüyor. Kapımızı açıp onu kabul etmeyi biliyorsak tüm yaşamımız alt üst olur. Petrus ve diğerlerin ardından tanıklar oluruz.
Birinci okuma, Havarilerin İşleri Kitabında Petrus’un bize yaptığı tanıklık budur. Bize, İsa’nın çarmıha gerilip öldürüldüğünü söylüyor. Fakat havariler onu diri gördüler. Onunla yemek yediler. Ondan bağışlama ve sevme misyonunu sürdürmelerini istedi. Ve yüzyıllar boyunca Kilise dirilmiş İsa’ya imanını beyan etmeye son vermeyecektir. Büyük sayıda insanlar bunu canlarının pahasına sürdürüyorlar. Birçok ülkede Hıristiyanlar zulmediliyor ve ağır cezalara mahkûm ediliyorlar. Fakat Mesih İsa’ya olan imanları sarsılmıyor.
Bu Paskalya olayı bize sesleniyor. Biz, bugünün Hıristiyanları, imanımızın tanıklığını yapmalıyız. Yolumuzda her yaşta arayan ve kuşkulanan insanlarla karşılaşıyoruz. Tanıklığımıza gereksinimleri vardır. Fakat şunu unutmayalım ki bizi canlandıran imanımızın tanıklığını yapmak için kaynağına başvurmalıyız, duada Rab ile karşılaşmamız, sözü ve Efkaristiya ile beslenmemiz gerekir. Vermemiz gereken tanıklık bizim değil, bizdeki Mesih İsa’nın tanıklığıdır.
İkinci okuma, Koloslulara Mektubunda Pavlus, bizim de İsa’yla dirilmeye çağrılı olduğumuzu hatırlatıyor. Bunun olasılığı bize önerdiği yeni yaşamı kabullenmemize bağlıdır. Hıristiyan’ın bir tek hedefi vardır: tüm evreni Baba’ya götürmek. Bütün insanlık, Mesih İsa’nın görkemli yaşamını paylaşmaya çağrılıdır. O zaman çekingen olmayalım. Katolik olmaktan korkmayalım. Hepimiz imanımızın tanıklığını yapmaya gönderilmiş oluyoruz. Fakat yalnız değiliz: Kutsal Ruh muhataplarımızın yüreğine seslenecektir.
Bugün sana yalvarıyoruz, ya Rab, bize Kutsal Ruh’unu ver. O zaman, Senin bugün ve sonsuza kadar diri olduğunu yüreklikle beyan edebileceğiz. Âmin.