Sadece Notre-Dame değil, çatılarda çörekler06. 05. 2020
Gargoyles, bu canavarca yaratımlar hakkında gerçekten ne biliyoruz? Heykelleri, birkaç yüzyıl boyunca kiliselerin ve kalelerin çatılarını süslemiş ve çatılardan orijinal su akışı işlevi görmüştür. Ve son zamanlarda fantezi filmlerinin ve popüler animasyon dizilerinin kahramanları oldular.
Bununla birlikte, bu gizemli yaratıkların çok ilgi çekici bir geçmişi var ve arkasından ürperten bir ürperti olan heyecan verici filmin kıyaslanamayacağı kadar.
Karanlık çağların derinliklerinden canavarlar
Efsanelere göre, bu canavarca kanatlı canavarlar eski çağlardan beri taştan doğmuştur. Eski Mısır tanrılarının büyük kalabalığı içinde, bu canavarlar kendilerini dünyanın karanlık tarafında hayaletler olarak görüyorlardı ve dürüst olmayan bir şekilde davranan bir adamı cezalandırma görevini üstleniyorlardı. Eski Mısırlılar, bu kanatlı canavarların, kötü adam eyleminden pişman olmaya başlayana kadar insana sefalet, hastalık ve işkence yollayabileceğine inanıyordu.
Antik Yunan'daydı konutun çirkin yaratık koruyucusu. O dönemde ilk taş tasvirleri de evlerin çatılarında görüldü. Yunanlılar, Tartarus'un yeryüzünde kurbanlarını arayan sinsi basilisklerinin böyle bir heykeli gördüklerinde evin zaten "meslektaşları" tarafından işgal edildiğine karar vereceğini ve başka bir yere odaklanacağını düşünüyorlardı.
Ancak bu canavarların çoğu Britanya Adaları'nda kabul edildi. Kelt mitlerinde, geçmişte güneşin doğuşuyla fosilleşen ve günbatımında canlanan görece dost canlısı varlıklar olduklarını öğrenebiliriz. Ancak taş formunda, birçok düşmanına karşı tamamen savunmasızdılar.
Bu durum, liderlerini Keltlerle bir anlaşma yapmaya zorladı. Konvansiyon, Keltlerin gün boyunca kalelerindeki fosilleşmiş canlılara sığınacakları ve geceleri çirkinlerin günlük sığınaklarını koruyacakları şeklindeydi. İnsanlarla garip varlıklar arasındaki dostluk, çirkin yaratık liderlerinden biri çok güçlü bir cadıya hakaret edene kadar sürdü.
Rezil cadı, çirkin ailesinin tamamını lanetledi ve onları sonsuz taş uykusuna mahkum etti. Korunan heykellerinin bugün hala antik kalelerin kalıntıları arasında bulunduğu ve dünyanın sonu geldiğinde uyanacağı söyleniyor.
Suyun aktığı ejderha
Yüzyıllar önce, ejderhalardan biri Fransa'da Seine nehrinin kıyısına yerleşti. Kanatsız bir kızak olan bu yaratık çok acımasızdı ve olabildiğince insanları kışkırtmaya çalıştı. Ejderha, tüccar ve balıkçı teknelerini batırdı ve köylere sel göndererek evleri ve ekinleri yok etti.
Bu tür eylemlerden bitkin ve bunalmış halk, canavarı acımasız bir savaşta mağlup eden St. Roman'a döndü. Aziz Roman kızağın gövdesini ezdi, ancak ağzı açıkken kafasını yok edemedi.
O zaman Roma, Paris'in katedrali Notre-Dame'i bu ödülle süslemeye karar verdi ve böylece Hıristiyanların karanlık güçler üzerindeki üstünlüğünü kanıtladı.
O zamandan itibaren, tapınakların çatılarını itici taş heykellerle dekore etme geleneği geliyor. Ve böylece çirkinler, ışığın güçlerine boyun eğen karanlık yaratıklara karşı bir zafer sembolü haline geldi. Kükürtün artık kaynaklanmadığı evcilleştirilmiş şeytani canavarlar, yalnızca Tanrı'nın evinin çatılarından sıradan yağmur suyu için bir kanal görevi gören kanatlı ve boynuzlu heykeller.
Bu arada, gargoitlerin bu "aktivitesinden" birkaç mizahi kelime ortaya çıktı. Yine de Fransa'da, umutsuz içkiler “gargoyle gibi içmek” ya da “gargoyle görürse gıpta ile ölür” diye çok fazla içki içerdiğini iddia ediyorlar.
Bir süre geçti ve canavar heykelleri sadece çatılarda değil, aynı zamanda tapınakların yan koridorlarında da cehennemin zorluklarını hatırlatmak için parladı.
Küçük Başparmak ve diğerleri
Bu, Orta Çağ'da, az sayıda okur-yazar insanın ve gargoilin, basit insanların Kutsal Kutsal Yazıları daha iyi anlamalarına yardımcı olan açıklayıcı bir araç olduğu gerçeğiyle açıklanabilir.
Bu yüzden ortaçağ heykelleri arasında sık sık şeytani aslan, keçi, maymun biçimleriyle karşılaşıyoruz… Bu hayvanlar, insanlığın maruz kaldığı ve savaşılması gereken ölümcül günahları temsil ediyor. Örneğin, bir aslan gurur, bir köpek açgözlülüğü, bir keçi ahlaksızlığı ve bir yılan kıskançlığı sergiliyordu.
İlginç bir gerçek, maymunun şeytani tasvirinin tembellik olmasıdır. Bugün inanmak zor, ancak yüzyıllar önce Avrupalılar primatları uyanan ve tembel hayvanlar olarak görüyorlardı ve çılgın maymunlar için en iyi yer, günahları simgeleyen kanlı hayvanlardı.
Canavar heykeller arasında, insanların şeytanın cazibesine kapılırsa ne olacağının açık bir göstergesi olan çarpık insan tasvirleri de var.
Gargoyleların bile kendi hikayesi var
Çirkin çirkin figürlerinin kalabalığının içinde kendi hikayeleri olan yaratıklar da var. Notre-Dam'daki çirkinler arasında Parisliler tarafından iyi bilinen küçük Dedo'nun figürü vardır.
Bu katedral inşa edildiğinde rahibelerden birinin çirkinlerin şeytani görünümünden endişe duyarak tapınağın güzelleşmesine katkıda bulunmaya karar verdiği söyleniyor. Kendini bir erkek kılığına büründü ve başkente giderken, taştan sevimli bir hayvan yüzüne sahip çıplak ayaklı bir çocuğa benzeyen bir figür oydu. Rahibe gizlice binaya girdi ve Dedo adını verdiği eserini çatının çıkıntısına yerleştirdi. Sonra manastırına döndü.
Uzun bir süre çirkinler arasındaki bu alışılmadık heykeli kimse fark etmedi, ancak daha sonra kaza katedralin hizmetkarlarından birinin oğluna oldu. Çocuk tapınağın çatısında oynuyor, kayıyor ve yuvarlanıyordu. Biraz daha ve bir çocuk çirkin bir ölümle karşı karşıya kalır. Ancak son anda, Paleček'in heykelini aldı ve böylece ölümcül bir düşüşten kaçındı.
Bu olay sayesinde Parisliler sadece iyi bir çirkin yaratık öğrenmediler, aynı zamanda sevdiler. Bir kişi Palečka'dan iyi bir şey isterse, saf bir yürekten gelen dileğin hemen yerine getirildiği söylenir.
Bununla birlikte, çağdaş ezoterikçiler, zamanımızdaki çirkinlerin sadece taş şeklinde meydana gelmediğine inanıyor. Bu fantastik yaratıklar antik harabelerde ve su altı mağaralarında gizlidir. Zaman zaman, karanlık gökyüzünde uçmak ya da kıyıdaki kayalıklardan aya hayran olmak için saklandığı yerlerden çıkar.
Eski efsanelere göre, gargoillerin muazzam büyülü güçleri vardır, bu yüzden birçok insan yardımlarını almaya çalıştı. Ancak bunu başarmak için önce onlara sığınmalı, gece yarısı dolunayda oraya gelmeli ve sonra sorununuzu açıklamalısınız.
Ancak, "kötü" bir yalvarışla bir canavara dönerseniz, onu kızdırabileceğinizi ve ardından talepte bulunan tüm kötülüklerin dilekçe sahibine karşı dönebileceğini unutmamak önemlidir.
Onların özünde, görünüşlerinden uzak durduğumuzda, gargoylesler iyi yaratıklar ve hiçbir sebepleri olmayan insanlara asla zarar vermezler. Gargoitleri engellememeye, dolandırıcılığı hissetmeye ve yalancıları cezalandırmaya çalışmak da önemlidir.
Taş çörtenler insanlar için çok faydalı olabilir. Ezoteriklere göre, hayatında "kaybolmuş" veya kötü hatıralardan muzdarip bir kişi, yükünü heykellerle paylaşabilir. Gargoillerin negatif enerjiyi çok iyi emdiği, işlediği ve negatif içeriği olmayan bir kişiye iade ettiği iddia ediliyor.
Tapınaklarda uzun zamandır çirkin yaratıkları gözlemleyen araştırmacılar, içlerinde hala bir "damla" yaşam kaldığına inanıyorlar. Bazen hareket ederler veya tavırlarını değiştirirler. Ancak, bunu çok nadiren ve genellikle fırtınaların şiddetlendiği gecelerde yaparlar.
Efsanelere inanırsak, büyük büyülü gücün bir parçası her çirkin yaratıkta, hatta birkaç yüz yıllık bir geçmişi olmayan en küçüğünde bile mevcuttur.
Ve birçoğu, basit dekoratif gargoyle heykellerinin bile ikamet için iyi bir koruyucusu olabileceğine ikna olabilir. Tuhaf yaratık eve yerleştikten sonra, sakinleri huzur içinde uyuyabilir ve bir hırsız ya da karanlık bir güç tarafından tehdit edilmeyecektir.
Prag'ı tüm duyularınızla algılayın. Kilise çanlarının ve çanlarının tonları arasında, Prag Kalesi'nin kulesinden Knight Dalibor'un tokalarını duyabilirsiniz. Charles Köprüsü'nde, Bruncvík'in büyülü kılıcını gizleyen taşa dokunuyorsunuz ve Eski Şehir Köprüsü Kulesi'nde Zuzana'nın cesur hamamının bir portresini göreceksiniz. Prag Bebek İsa kilisesinde yedi koruyucu meleğin kanatlarını ve Yahudi Kasabasında Eski-Yeni Sinagogun arkasında bir yerde kilden yapılmış kocaman bir adamın gölgesini hissedeceksiniz - hepiniz ve diğer birçok efsanevi karakter sizi bu kitaptan geçirecek ve Prag'da yürürken onlarla canlı olarak tanışabileceksiniz.
"Sizinle koşulsuz bir bağ kuran bir köpek, sizi memnun etmeye çalışacak ve kendi davranışları hakkında kararlar almasının ne kadar zor olduğunu size şaşırtacaktır."
Bu çığır açan, zorlayıcı ve dürüst kitapta Arnold, tüm köpeklerin - yaşlarından bağımsız olarak - bir erkek ve dört ayaklı arkadaşı arasındaki ilişkiye dayalı patentli eğitim yönteminden yararlanabileceğini gösteriyor. Bu özgürleştirici ve devrimci yöntemin başarılı olması için tek bir şeye ihtiyacınız var - aşk. Jennifer Arnold, Georgia, Milton'da bulunan yardım köpekleri okulu Canine Assistants'ın kurucusu ve CEO'sudur. Diğer şeylerin yanı sıra, kült en çok satan The New York Times Through ve Dog's Eyes'ın yazarıdır.