Büyüme modeli
Esas olarak Harrod-Domar modeli olan Solow modeli ve özellikle Paul Romer tarafından geliştirilen içsel büyüme modeli bilinmektedir . Harrod-Domar modeli, Keynesçiliği ve etkin talebi dikkate almasıyla Solow modelinden farklıdır. Solow'un modeline dayanan içsel büyüme modeli ondan farklıdır, çünkü tekniği kişinin yatırım yapabileceği ancak topluma yayılmış (dışsallık) bir mal olarak tanımlaması ve böylece teknik ilerlemeyi içsel hale getirmesidir.
Solow, 1956 tarihli makalesinde, Harrod-Domar modelini teknolojik katılığından dolayı eleştirir: Sermaye ile emek arasındaki ilişki orada kesin olarak sabitlenecek ve toplam üretim işlevininkinden daha esnek bir formülasyon tercih edilmelidir . Leif Johansen 1959 tarihli makalesinde macun-kil kavramıyla bir sentez sunuyor : yatırım yapmadan önce sermayenin mekanizasyon derecesini seçebiliriz, ancak yatırımdan sonra ekipmanın özellikleri artık değişemez.