Masaccio Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Masaccio Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Ressam
Masaccio
Doğum tarihi: 21 Aralık 1401, San Giovanni Valdarno, İtalya
Ölüm tarihi ve yeri: 1428, Roma, İtalya
İtalyan ressam Masaccio
Tommaso di Giovanni di Simone Cassai’nin adıyla Masaccio (d. 21 Aralık 1401, Castel San Giovanni şimdiki İtalya Floransa yakınlarındaki San Giovanni Valdarno 1428 sonbaharında, Roma
Floransa’daki Rönesans boyunca etkili olan erken Rönesans’ın önemli Floransalı ressamı. Sadece altı yıl içinde Masaccio, Floransa resmini kökten değiştirdi.
Sanatı sonunda Batı resminin temel kavramsal ve üslup temellerinin çoğunun oluşturulmasına yardımcı oldu. Nadiren bu kadar kısa bir yaşam sanat tarihi için bu kadar önemli olmuştur.
Masaccio’nun Yaşamı
Tommaso di Giovanni di Simone Guidi, Floransa’nın yaklaşık 40 mil (65 km) güneydoğusunda, Toskana eyaleti Arezzo’daki San Giovanni Valdarno kasabasında doğdu. Babası noter Sör Giovanni di Mone Cassai’ydi, annesi Monna Iacopa ise bir hancının kızıydı. Masaccio’nun kardeşi Giovanni de bir sanatçıydı. Lo Scheggia (“Kıymık”) olarak adlandırıldı, sadece birkaç beceriksiz resim için biliniyor. Biyografi yazarı Giorgio Vasari’ye göre, Tommaso’nun kendisi, dünyevi meselelere olan ilgisizliği, dikkatsizliği nedeniyle Masaccio takma adını gevşek bir şekilde “Büyük Tom” veya “Sakar Tom” olarak tercüme edildiği söylenir.Kişisel görünüşü ve diğer dikkatsiz ama iyi huylu davranışları vardır.
Rönesans’ta sanat genellikle babadan oğula aktarılan bir aile işletmesiydi. Bu nedenle, Masaccio ve erkek kardeşinin, yakın atalarının hiçbiri sanatçı olmamasına rağmen Masaccio’nun ressam olması ilginçtir. Masaccio’nun babasının büyükbabası, genellikle boyanmış bir sandık yapımcısıydı (cassoni). Belki de büyükbabasının sanatçılarla olan bağlantısı sayesinde ressam oldu.
Masaccio ile ilgili en alaycı sorulardan biri sanatsal çıraklığı etrafında dönüyor. Genç çocuklar, bazen henüz ergenlik çağlarında herhangi bir ustaya çıraklık yaparlardı. Atölyesinde, birçok sanat türünün yapımında gerekli tüm becerileri öğrenerek birkaç yıl geçirirlerdi. Tabii ki, Masaccio böyle bir eğitimden geçti, ancak nerede, ne zaman ve kiminle çalıştığına dair hiçbir iz yoktur. Bu, ressamı anlamak için cevaplanamaz olsa da çok önemli bir sorundur, çünkü Rönesans’ta sanat taklit yoluyla öğrenildi.Atölyedeki bireysellik cesareti bu dönemde kırıldı. Çırak, ustanın üslubunu kendine ait olana kadar kopyalardı. Masaccio’yu kimin öğrettiğini bilmek, sanatsal oluşumu ve ilk çalışmaları hakkında çok şey ortaya çıkaracaktı.
1401’deki doğum tarihinden 7 Ocak 1422’ye kadar Masaccio hakkında kesinlikle hiçbir şey bilinmiyor. Son tarihte ressamların ait olduğu lonca olan Floransalı Arte dei Medici e Speziali’ye girdi. Olgunluk döneminde, zaten kendi atölyesini denetlemeye hazır tam teşekküllü bir ressam olduğunu varsaymak güvenlidir. Doğumu arasında kaldığı ve 21 yıl kalmış, onun için çok fazla, kışkırtıcı bir sır gibi.
Masaccio’nun günümüze ulaşan en eski eseri, 23 Nisan 1422 tarihli küçük bir triptik ya da Florentine loncasına kaydolduktan yaklaşık üç ay sonra. Madonna tahtına oturtulmuş, iki tapan melek ve azizden oluşan bu triptik, San Giovanni Valdarno yakınlarındaki Cascia kasabasındaki San Giovenale Kilisesi.Floransalı ressam hakkında keskin bir bilgi sergiliyor.Ancak Giotto ve Andrea Orcagna’dan güçlü bir şekilde etkilenen eklektik tarzı, Masaccio’nun 1422’den önce San Giovanni Valdarno’da mı yoksa Floransa’da mı eğitim gördüğünü ayırt etmemize izin vermiyor. Triptik, yine de, genç ama zaten çok başarılı bir sanatçının becerisinin son derece etkileyici bir gösterisidir. Lorenzo Monaco ve Gentile da Fabriano’nun lirik, zarif sanatıyla karşılaştırıldığında, Masaccio’nun formları şaşırtıcı derecede doğrudan ve masiftir. Triptych’in sıkı, yedek kompozisyonu ve merkezindeki sade Madonna ve Çocuğun tekdüze ve dinç tasviri, en azından çağdaş Floransa resmine benzemiyor. Ancak rakamlar, Masaccio’nun ilk eserlerini özenle inceleyen Floransalı Rönesans heykel tarzının kurucusu Donatello’nun devrimci sanatının tam bir anlayışını ortaya koyuyor. Donatello’nun gerçekçi heykelleri Masaccio’ya insan bedenini nasıl ifade edeceğini ve ifade edeceğini ve ona jestsel ve duygusal bir ifade vermeyi öğretti.
Giovenale Triptisinden sonra Masaccio’nun bir sonraki önemli eseri 1426’da Pisa’daki Santa Maria del Carmine Kilisesi için oldukça büyük, çok panelli bir sunaktı. Bu önemli komisyon Floransa dışında artan itibarını gösteriyor. Ne yazık ki, Pisa sunağı 18. yüzyılda sökülmüş ve parçalarının çoğu kaybolmuş, ancak 13 bölümü müzelerde ve özel koleksiyonlarda yeniden keşfedilmiş ve tanımlanmıştır. Sunağın merkezinde yer alan Madonna ve Çocuğu içeren görüntüleri, 1422 triptych’in doğrudan, gerçekçi karakterini güçlendiriyor. Klasik mimariden esinlenen devasa bir tahtın içine hapsedilen Madonna, aşağıdan bakılıyor ve izleyicinin üzerinde yükseliyor gibi görünüyor. Sağ tarafındaki parlak ışık ile solundaki derin gölge arasındaki kontrast, figüre eşi görülmemiş bir hacim ve derinlik hissi veriyor.
Madonna’nın altına yerleştirilmiş olan Magi’nin Hayranlığını tasvir eden dikdörtgen panel, büyük olasılıkla bağışçının ve ailesinin portrelerini içeren gerçekçi figürleriyle dikkat çekiyor. Madonna ve Çocuk gibi, Magi’nin Hayranlığı paneli, çağdaş Floransa resminde bulunan hakim pastellerden ve diğer açık renklerden çok farklı derin, canlı tonları ile dikkat çekiyor. Diğer sanatçılarından farklı olarak Masaccio, rengi hoş bir dekoratif desen olarak değil, boyalı figüre sağlamlık yanılsamasını kazandırmaya yardımcı olmak için kullandı.
Pisa Sunağını tamamladıktan kısa bir süre sonra Masaccio, başyapıtı olması ve gelecek nesil sanatçılara ilham vermesi gerekenler üzerinde çalışmaya başladı.
Floransa’daki Santa Maria del Carmine Kilisesi’ndeki Brancacci Şapeli’nin 1427 freskleri. Masolino 1383-1447 işi bıraktıktan sonra şapelin Aziz Petrus hikayelerinin sahnelerini boyamayı bitirmesi için görevlendirildi.Sadece üst kayıtlardaki tonozları ve birkaç tane fresk bitirdi. Daha önce, Masaccio ve Masolino bir tür gevşek çalışma ilişkisi içindeydiler. İkisinin en küçüğü olan Masaccio tarzının Masolino’nunki üzerinde derin bir etkisi olduğu St. Anne ile Madonna ve Çocuk üzerinde çoktan işbirliği yapmışlardı. Her iki sanatçının Brancacci Şapeli’ni boyamak için ortaklaşa görevlendirildiği öne sürülmüştür.Ancak hiçbir zaman kanıtlanmadı. Şapelde hangi ressamın hangi freskleri icra ettiği sorusu, 19. ve 20. yüzyılların en çok tartışılan sanatsal sorunlarından birini oluşturuyordu.
Şimdi genel olarak Masaccio’nun şu bölümlerden sorumlu olduğu düşünülmektedir: Adem ve Havva’nın Kovulması (veya Cennetten Kovulması), Neofitlerin Vaftizi, Haraç Parası, Aziz Petrus Tahta Çıkarıldı, Aziz Petrus Hastaları Gölgesiyle İyileştirdi.Aziz Petrus Sadaka Dağıttı ve Theophilus’un Oğlunun Dirilişinin bir parçası. 1985-89 yıllarında Brancacci Şapeli fresklerinin temizlenmesi ve restorasyonu yüzyıllarca biriken kirleri temizledi ve fresklerin canlı orijinal renklerini ortaya çıkardı.
İki ressam arasındaki köklü farklar, Aziz Petrus hikayelerinin önsözünde yer alan Masolino ve Masaccio’nun Adem ve Havva’yı Sürgün etmesiyle Adem ve Havva’nın Cazibesinin kolye fresklerinde açıkça görülmektedir. Masolino’nun figürleri zarif, Masaccio son derece dramatik, hacimsel ve geniştir.
Masaccio’nun Adem ve Havva’nın şekilleri çizgiyle değil, onlara belirgin bir üç boyutlu rahatlama hissi veren güçlü bir şekilde farklılaşmış aydınlık ve karanlık alanlarla inşa edilmiştir.
Masolino’nun figürleri fantastik görünürken, Masaccio’nun doğal ışıkla aydınlatılan seyirci dünyasında var olduğu görülüyor. Masaccio’nun Adem ve Havva’ya verdiği etkileyici hareketler ve jestler, Cennet Bahçesi’nden kovulma konusundaki acılarını güçlü bir şekilde aktarıyor ve bu figürlerin etkileyici fiziksel gerçekçiliğine psikolojik bir boyut katıyor.
Adem ve Havva’nın Sürgüne Gönderilmesinin tasavvur ve idamın cesurluğu boya süpürme biçiminde uygulanır cesur kesikler yaratır.
Masaccio’nun Brancacci Şapeli’ndeki tüm fresklerini işaretler. Bunların en ünlüsü, Michelangelo’nun Davut’una Rönesans sanatının simgesi olarak rakip olan Haraç Parasıdır. Mesih ile takipçileri arasındaki dünyevi otoritelere haraç ödemenin doğruluğu konusundaki tartışmayı tasvir eden Haraç Parası, ağırlıkları ve ağırlıkları için dikkat çekici rakamlarla doludur. Donatello’nun heykellerini ve Masaccio’nun Floransa’da gördüğü antik Roma kabartmalarını hatırlatan Mesih ve havarilerinin figürleri, şimdiye kadar bilinmeyen bir anıtsallığa ve ciddiyete kavuşuyor.
Büyük ve ciddi, Rönesans filozofları ve hümanistleri tarafından çok değer verilen insanlık onurunun ve erdeminin enkarnasyonlarıdır.
Haraç Parasının figürleri ve Brancacci Şapeli’ndeki diğer freskler dikkat çekici gerçekçilik ortamlarına yerleştirilmiştir.
Floransa resminde ilk kez dini drama, geçmişte hayali bir yerde değil, Toskana kırsalında ya da Floransa’nın şehir sokaklarında, Aziz Peter ve takipçilerinin 15. yüzyılın başlarındaki bir şehrin saraylarla çevrili sokaklarına ayak basmasıyla ortaya çıkıyor. Figürlerini bu özgüllükteki sahnelere yerleştirerek Masaccio, gözlemcinin dünyasını kutsadı ve yükseltti. Kahraman bireyi zaman ve mekanda sabit ve belirli bir yerde betimlemesi, çağdaş Floransa’daki hümanist düşünceyi mükemmel bir şekilde yansıtmaktadır.
Masaccio Hz.İsa Eseri
Haraç Parasında tasvir edilen sahne sürekli olarak sağ üstten aydınlatılır ve böylece freskin sağındaki duvardaki bir pencereden gelen şapelin gerçek aydınlatmasıyla uyumlu hale gelir.
Freskin dağ arka planı atmosferik perspektif kullanılarak ikna edici bir şekilde görselleştirilir; Daha uzak dağların tonlarını art arda aydınlatarak derinlik yanılsaması yaratılır, böylece atmosferin uzak nesnelerin renkleri üzerindeki etkilerini simüle eder. Haraç Parasında, tutarlı bir ışık düşüşünün aydınlattığı açık ve kontrollü bir alanda yer alan sağlam, anatomik olarak ikna edici figürleriyle Masaccio, farklı ve keyfi fiziksel yasalar tarafından yönetilen bir dünya olarak bir resmin ortaçağ anlayışından kesin olarak koptu. Bunun yerine, bir resim kavramını, gerçekte elde edilen aynı mekan, ışık, biçim ve perspektif yasaları ile gerçek dünyanın devamının bulunacağı bir pencere olarak benimsemiştir. Bu kavram önümüzdeki 450 yıl boyunca Batı resminin temel deyimi olarak kalacaktı.
Santa Maria Novella Kilisesi’ndeki bir fresk olan Trinity, çağdaş kaygıları ve etkileri somutlaştıran önemli resimsel yenilikler de sunuyor. 1427’de boyanmış, muhtemelen Masaccio’nun Floransa’daki son eseriydi. Önünde iki bağışçının diz çöktüğü namlu tonozlu bir salonda yer alan Üçleme’yi (Baba, Oğul ve Kutsal Ruh) temsil eder. Derin kesonlu tonoz, tüm ortogonallerin merkezi bir ufuk noktasına çekildiği neredeyse mükemmel bir tek noktalı doğrusal perspektif sistemi kullanılarak tasvir edilmiştir. Mekanı betimlemenin bu yolu Floransa’da mimar Filippo Brunelleschi tarafından yaklaşık 1410 yılında tasarlanmış olabilir. Masaccio’nun Üçlüsü, bir resimdeki tek noktalı perspektifin sistematik kullanımının günümüze ulaşan ilk örneğidir. Tek noktalı perspektif, izleyicinin bakış açısını düzeltir ve boyalı alanla ilişkisini belirler. Trinity’nin mimari ortamı, Brunelleschi’nin klasik Roma yapılarından çok etkilenen çağdaş binalarından türetilmiştir. Masaccio ve Brunelleschi, rasyonel, insan ölçeğinde ve insan merkezli ve antik dünyadan ilham alan ortak bir sanatsal vizyonu paylaştılar.
Belgeler Masaccio’nun Floransa’dan Roma’ya gittiğini ve 1428’de öldüğünü gösteriyor. Kariyeri çok kısa sürdü. Sadece altı yıl.Üslubunu devam ettirmek için ne bir atölye ne de herhangi bir öğrenciden ayrıldı, ancak sayıları az olsa da ve sadece orta rütbeli patronlar ve yerler için yapılan resimleri Floransa üzerinde hemen bir etki yarattı ve gelecek nesilleri etkiledi. önemli sanatçılar. Masaccio’nun insan figürüne ağır, ağırbaşlı muamelesi ve mekanın, atmosferin ve ışığın açık ve düzenli tasviri, anıtsal sanatı takip edilen ancak sonraki nesil ressamlar tarafından eşitlenmeyen 14. yüzyılın başlarındaki Floransalı ressam Giotto’nun deyimini yeniledi. Masaccio, Giotto’nun daha gerçekçi tarzını anatomi, chiaroscuro ve perspektifteki çağdaş gelişmeleri kullanarak mantıksal sonucuna taşıdı. 15. Yüzyılın ortalarında Filippo Lippi, Fra Angelico, Andrea del Castagno ve Piero della Francesca’nın büyük Floransalı ressamları, Masaccio’nun sanatının rasyonalitesinden, gerçekçiliğinden ve insanlığından ilham aldılar. Ancak en büyük etkisi ölümünden sadece 75 yıl sonra, anıtsal figürleri ve ışığın heykelsel kullanımı Leonardo da Vinci, Michelangelo ve Yüksek Rönesans’ın baş ressamları Raphael tarafından yeni ve daha çok takdir edildiğinde geldi. Michelangelo’nun en eski çizimlerinden bazıları, örneğin Haraç Parasındaki figürlerin çalışmalarıdır ve eserleri ve diğer ressamların eserleri aracılığıyla Masaccio’nun sanatı, Batı resminin sonraki tüm seyrini etkilemiştir.