BHAGWANPURA, Hindistan – Çiftçi, büyükbabasının inşa ettiği evde ekonomik yıkıntıları düşünerek oturuyordu.
Jaswinder Singh Gill, bir makine mühendisi olarak daha önceki bir kariyerinden elde ettiği 20 yıllık birikimi, Pakistan sınırından sadece bir düzine mil uzaklıkta, kuzeybatı Hindistan’ın Pencap eyaletindeki yaklaşık 40 dönümlük araziye aktardı. Oğlunun ve kızının bir gün toprağı işleyen altıncı nesil olabileceği umuduyla, 15 yıl boyunca cömert hükümet sübvansiyonlarının yardımıyla kumlu, tınlı topraktan pirinç ekmiştir.
Sonra Hindistan birdenbire tarım yapma şeklini değiştirdi. Başbakan Narendra Modi geçen yıl, hükümetin tarımdaki rolünü azaltacak yeni yasalar çıkararak, yetersiz beslenmeyle hala mücadele eden bir ülkede büyük pirinç fazlalıklarına yol açan bir sistemi düzeltmeyi amaçladı.
Ancak yasalar Bay Gill’in çiftliğini ve benzerlerini sürdürülemez hale getirebilir. Çiftçilerin, nihayetinde işlerini mümkün kılan fiyat sübvansiyonlarını baltalayacağından korktuğu, hükümetin yönettiği tahıl pazarlarının rolünü azaltacaklardı. Böyle bir şey olursa, toprağa bağımlı olan milyonlarca insanın geçimi tehlikeye girebilir.
56 yaşındaki Bay Gill, bundan sonra ne yapacağını bilmiyor. “O yaşta bir adam nasıl yeniden başlayabilir?” dedi.
Bay Modi’nin kampanyası, yedi yıllık görev süresinin en büyük ve en çetrefilli çatışmalarından birini ateşledi.
Pencap’tan ve başka yerlerden çiftçiler protesto amacıyla başkent Yeni Delhi’nin dışında dört ay boyunca kamp kurdular. Ülkenin Yüksek Mahkemesi, sonraki adımları belirlerken yasaları askıya aldı. Hükümet zaman zaman protestocular için internet erişimini kesti ve çevrimiçi eleştiriyi bastırmaya çalıştı.
Kale köyünde geçen ay buğday. Nisan ayında hasat edilecek. 1960’larda uygulamaya konulan Hindistan hükümeti politikası, birçok çiftçiyi buğday ve pirinç yetiştirmeye teşvik ediyor. Kredi. . . New York Times için Rebecca Conway
Anlaşmazlığın merkezinde hükümetin, ekonomistlerin ve hatta birçok çiftçinin kabul ettiği sübvansiyon sistemi kırıldı. Ancak Bay Modi’nin bunu yeniden yapma acelesi – siyasi partisi birkaç gün içinde yasaları Parlamento’dan zorladı – çiftçiliğin bir yaşam biçimi olmaya devam ettiği ülkenin geniş alanlarını mahvedebilir.
Pencap’ın başkenti Chandigarh’ta bağımsız bir ekonomist olan Devinder Sharma, “Hindistan’da tarımın değişmesi gerekiyor,” dedi, “ancak ileriye dönük yol bu değil. ”
Hindistan’daki 1,3 milyar insanın yaklaşık yüzde 60’ı geçimini tarımdan elde ediyor, ancak sektör ekonomik çıktının yalnızca yaklaşık yüzde 11’ini oluşturuyor. Çoğu kişi için başka bir iş bulmak bir seçenek değildir. İş gücü artarken, hükümet rakamlarına göre imalat sektörü 2012’den bu yana biraz küçüldü.
Yeni Delhi’deki Hindistan Teknoloji Enstitüsü’nde ekonomist ve profesör olan Jayan Jose Thomas, “Tarım dışı potansiyel iş gücümüz çok hızlı büyüyor” dedi. Hepsi iş arıyor. ”
Yeni Delhi’deki tarım bakanlığındaki yetkililer yorum taleplerine yanıt vermedi.
Şüphesiz, Hindistan’ın mevcut sistemi güncelliğini yitirmiştir. 1960’larda çiftçileri buğday ve pirinç yetiştirmeye teşvik ederek bir kıtlığı önlemek için tanıtıldı. Çiftçilerin kar etmek için yetiştirdiklerini satmalarına yardımcı olan, hükümet tarafından belirlenen asgari fiyatları içeriyordu.
“’Yapabildiğin kadar üretiyorsun. Çok çalışın, ‘”dedi çiftçi Bay Gill, hükümetin talimatlarını gerekçe göstererek. Her bir tahıl toplayacaklarına dair ciddi bir garanti verdiler. ”
Fiyatlar, çiftçilerin ve alıcıların bir ücret karşılığında tahılların güneşte kurutulduğu, depolandığı ve satıldığı mandis adı verilen hükümet tarafından işletilen pazarlarda sabitlenmiştir. Ücretler kırsal altyapı projelerine, çiftçi emeklilik maaşlarına ve tohum ve gübre gibi konularda ücretsiz teknik tavsiye sağlayan programlara aktarılıyor.
Sistem, gelişmiş teknikler, daha fazla makine kullanımı ve şiddetli rekabet ile birlikte verimi artırdı. Sonuç olarak Hindistan, basmati pirinciyle karşılaştırıldığında, 200.000’den fazla nakliye konteynırını doldurmaya yetecek kadar çok buğday ve geleneksel pirince sahip. Sübvansiyonlu pirinç küresel pazarda satılmakta ve Dünya Ticaret Örgütü içinde hile artmaktadır.
Aynı zamanda, Küresel Açlık Endeksi’ne göre Hindistan’da yaklaşık 190 milyon insan yetersiz besleniyor. Hindistan’ın fazlalıkları yanlış yerlerde yetiştiriliyor ve kamusal gıda tayınları sistemi, tüm tahılları çürümeden önce muhtaçlara taşıyamıyor. Hükümet, çiftçileri yetiştirmeye teşvik edecek yeşil yapraklı sebzeler, mercimek, nohut ve sorgum gibi besleyici mahsulleri yeterince satın almıyor.
Dengesizlikler burada bitmiyor. Fiyat destekleri, küçük çiftçilerin işlerini sürdürmelerine yardımcı olur, ancak çoğu kâr elde etmek için yeterli toprağı bulamaz, bu da borçların ezilmesine ve intiharlara yol açar.
Sübvansiyonlar, nispeten kuru bir alan olan Pencap’taki çiftçileri çok fazla su gerektiren geleneksel pirinç yetiştirmeye teşvik ediyor. Hindistan Merkez Yeraltı Suları Kurulu’na göre, pirinç ve buğday sulama bölgenin su tablasını tüketiyor.
Bay Gill bir keresinde bunun yerine basmati pirinci yetiştirmeye çalıştı. Geleneksel pirince göre daha lezzetli ve besleyici olan bu pirinç, aynı zamanda daha az su tüketir, daha hızlı büyür ve uluslararası pazarda birinci sınıf satış yapar. Ancak hükümetin fiyat kuralları basmati pirincini kapsamaz. Bay Gill, basmati pirincini sattığında, özel bir alıcının onu kısa yoldan değiştirdiğini söyledi.
Bay Modi’nin planına göre, kurumsal alıcılar Hindistan tarımında çok daha büyük bir rol üstleneceklerdi, çünkü çiftçiler mahsullerini mandi sistemi dışındaki özel alıcılara satmak için daha fazla güce sahip olacaklardı, bu da çiftçi gelirlerini ve ihracatı artıracağını söyledi.
Pek çok çiftçi, yasaların sonunda hem sübvansiyonları hem de mandi sistemini öldüreceğinden korktuğu için protestolar alevlendi. Yeni yasalar, çiftçilerin alıcılarla olan anlaşmazlıklarını mahkemeye taşımasını da zorlaştıracak.
Çiftçiler, 15 yıl önce Bihar eyaletinde tarımı kuralsızlaştırma çabasına işaret ediyor. Destekçiler bunun büyümeyi teşvik ettiğini söylüyor, ancak Pencap’taki bazı ekonomistler ve çiftçiler bunun bir başarısızlık olduğunu düşünüyor. Bihar’daki bazı çiftlikler hasadı garantili fiyatlar karşılığında Pencap’ın mandisine gönderirken, çiftliklerini kaybedenlerin çoğu Pencap’ta göçmen işçi oldu.
Çiftlik yasalarındaki değişiklik, Bay Modi’nin ülkeyi sarsan hızlı, dramatik hareketlere nasıl eğilimli olduğunun bir örneğidir. Pencap’ın çiftçileri ve yerel yetkililer, daha yavaş bir değişim ve farklı mahsulleri desteklemek için sübvansiyonlarda bir değişiklik istiyor. Görüşmelerde, 1.620 nüfuslu Bhagwanpura’nın çiftçileri, çiftliklerini kaybetmekten ve başka işlerinin olmamasından korktuklarını söylediler.
28 yaşındaki Rajwinder Kaur, “Çok çalışmaktan korkmuyorum,” dedi. “Her işi yapacağım ama yok. “
Ms. Dul bir kadın olan Kaur, ailesinin çiftliğinin çoğunu, rahmetli kocasının uyuşturucu ve alkol alışkanlığını beslemesi gerektiği için kaybettiğini söyledi. Hindistan’ın ortalama iki buçuk hektarına kıyasla, sadece yarım dönüm büyüklüğündedir.
Bayan Kaur, tahıl satışlarından elde ettiği gelirle, kendisinin ve iki çocuğunun zar zor yemek yiyebildiğini söyledi. Bir akraba, yerel bir Katolik okulunda bir çocuğun okul ücretini öder. Diğerinin ücretlerinden feragat etmek için okulla görüşüyor.
Satışlarda büyük bir kesinti, tohum ve gübre için 4.100 $ ‘lık borcunu ödemeye gidiyor.
“Her altı ayda bir geri ödüyorum” dedi, “ama faizle, miktar asla düşmez. ”
Çiftliğini kaybederse, “yalvarmak zorunda kalacağım” dedi.
Protestolara katılan çiftçilerin çoğu, toprağa bakmak için aile üyelerini terk etti. Diğerleri protestoları desteklemek için paralarını birleştiriyor.
Köy başkanı Gurjant Singh, “Pencap mücadelesinin herkesin mücadelesi olduğunu düşünüyoruz” dedi ve “ve herkes bu amaca katkıda bulunmadıkça, protesto başarılı olmayacak. ”
Bay Gill, 3 metrelik traktör römorkunu ödünç verdi ve sırayla gelenlere para ve tahıl bağışladı. Onun için çiftliği savunmak bir aile meselesi.
Büyükbabası, Pakistan’ın 1947’de Hindistan’dan kanlı bir şekilde ayrılması onu Pakistan’dan kaçmaya zorladıktan sonra çiftlik evini inşa etti. 1960’ların sübvansiyonları çiftliğe refah getirdi ve onu Punjab’ın bu köşesindeki en büyük arazi sahibi yaptı.
Bay Gill, 2005 yılında çiftliği devraldığından beri birikimlerini akıllı bir sulama sistemine aktardı, mahsul kalıntılarını temizlemek için bir makine yaptı ve bir çift John Deere traktörüne yatırım yaptı.
O konuşurken, bir Sih gurdwara ya da tapınaktan gelen dualar, Bay Gill’in buğday tarlalarında bir hoparlörden kükrüyordu.
Bay Gill, “Sıkı çalışın, Yüce’ye ibadet edin ve faydaları tüm insanlıkla paylaşın” dedi. “Gurdwara’da bize her gün öğretilen budur. ”
Geleceğe yönelik korkularının işini engellememesi gerektiğini söyledi.
Kalbine dokunarak, Burada olup bitenler benim içimde, diye ekledi. Bunu kendimde tutmalıyım. “