Sütun: Suç gibi ulusal eğilimlerle mücadele yerel çözümler gerektirir
Herkesin ulusal eğilimler ve sistemik sorunlar hakkında konuşmaya mecbur göründüğü bir anda yaşıyoruz. Bunun birçok nedeni var.
Washington’daki politikacılar, hem Cumhuriyetçiler hem de Demokratlar, Washington’un kararları vermesi gerektiğini düşünüyor. Başkanlar ve cumhurbaşkanlığı adayları, geniş ülkemiz hakkında homojen ve yekpare terimlerle veya “kırmızı” ve “mavi” kısımlar arasında ikiye bölünmüş olarak konuşma ihtiyacı hissediyorlar. Eyalet ve yerel yetkililer -bazen haklı olarak- sorunlarının ve başarısızlıklarının suçunu kendi kontrolleri dışındaki ulusal eğilimlere atmayı seviyorlar, en azından kısmen parayı devretmek ama aynı zamanda Washington’dan onlara daha fazla para geçmesini sağlamak için. Özellikle yerel haberler kurudukça, ulusal basın teşkilatı hikayeleri ulusal terimlerle çerçeveleme konusunda önyargılıdır. Sosyal medya, tüm ülkeyi sonu gelmeyen çekişmeli küçük bir kasaba gibi gösterdi.
Ve bazen, ulusal eğilimler ve sistemik sorunlar tam olarak budur – ulusal ve sistemik.
Yine de gerçek şu ki, bu durumlarda bile çoğu ulusal sorun yine de yerel olarak ortaya çıkıyor ve bu nedenle yerel çözümlere uygun.
Suçu düşünün.
Yakın zamanda New York’ta bulunduysanız, eczanelerin, diş macunu ve deodorantın kilit altında tutulduğu, hırsızlara karşı kaleye dönüştüğünü görmüşsünüzdür. Big Apple neredeyse yalnız değil – benzer sorunlar, mağaza hırsızlığının mağazaların suça karşı “sertleşmesine” ve bazılarının tamamen kapanmasına neden olduğu birçok şehrin başına bela oldu. Yani, evet, bu ulusal bir trend.
Ancak ulusal eğilimi düzeltmenin yolu yerel tepkilerden geçer.
Geçen yıl New York’ta, sadece 327 kişi tüm hırsızlık tutuklamalarının yaklaşık üçte birini oluşturuyordu. Polis Komiseri Keechant Sewell’e göre, bir grup olarak 6.000’den fazla kez tutuklandılar ve yeniden tutuklandılar. Ayrıca, yalnızca 18 büyük mağaza ve yedi zincir eczane tüm şikayetlerin beşte birini oluşturmaktadır.
Bu rakamlar gerçeği tam olarak yansıtmayabilir. Pek çok işletme artık şikayet etme zahmetine bile girmiyor ve polis her zaman daha küçük olayları soruşturma zahmetine girmiyor. Ve makul bir şekilde, 327 mağaza hırsızının, hırsızlık yaparken yakalandıklarından daha sık kurtuldukları varsayılabilir.
Ancak genel olarak konuşursak, bu rakamlar kriminologlar ve sosyologlar tarafından on yıllardır bilinen şeyi doğruluyor – çok az sayıda insan çok sayıda suç işliyor.
Marvin Wolfgang’ın 1945’te doğan 10.000 genç Philadelphia erkeği üzerinde yaptığı ufuk açıcı araştırması “Bir Doğum Grubunda Suç”, genç erkek çocukların yaklaşık %6’sının tüm çocuk suçlarının neredeyse yarısını oluşturduğunu buldu. Bir takip çalışması,% 7’sinin suçların% 61’ini işlediğini buldu. Benzer bulgular Avrupa’daki araştırmalarda da bulundu. Ve bu dinamik sadece çocuk veya küçük suçlar için geçerli değildir. İsveç’te yapılan bir araştırma, nüfusun %1’inin şiddet içeren suç mahkumiyetlerinin %63’ünden sorumlu olduğunu buldu.
Suç sadece demografik olarak yoğunlaşmamıştır, aynı zamanda coğrafi olarak da yoğunlaşmıştır. Bir şehirdeki yerlerin kabaca %5’inin suçun yarısını oluşturduğunu savunan “Suç Yoğunlaşması Yasası” diye bir şey bile var. Kriminolog John McDonald ve eski savcı Thomas Hogan, “Bu sadece bir mahalle meselesi değil” diyor, “şehir bloklarındaki belirli adreslerin yüzde 3 ila yüzde 5’i, bildirilen suçların yüzde 50 veya daha fazlasını oluşturuyor.”
Ayrıca suçun doğası pek değişmezken, suçluların türleri değişir. Mağaza hırsızlarının çoğu çocuk değildir. Büyük şehirlerdeki hırsızlık olaylarındaki ani artışın bir kısmı, çoğu akıl hastalığı olan evsizler ve uyuşturucu bağımlıları veya çevrimiçi mal satmayı öğrenmiş, giderek artan şekilde organize olmuş hırsızlık çeteleri tarafından gerçekleştiriliyor.
Kamuoyu tartışması genellikle suçun olası soyut nedenleri hakkındadır – sistemik ırkçılık, ahlaki çürüme, çok az silah kontrolü (veya çok fazla!) veya başka bir büyük siyasi teori. Ancak bu olduğunda, her ayrı suç, önemli ayrımlara çok az yer bırakan önceden var olan bir anlatıya tıkılır.
Örneğin, kitlesel silahlı saldırıların çoğu, okullardaki silahlı saldırılardan ziyade çok yoğun ve en azından bir şekilde öngörülebilir alanlarda çete bağlantılıdır. Her ikisi de korkunç problemler ama aynı problem değiller. San Francisco teknoloji girişimcisi Bob Lee’nin kısa süre önce öldürülmesi, başlangıçta tanıdık bir “San Francisco suça karşı yumuşaktır” anlatısına atıldı. San Francisco’nun suçla mücadelede kötü bir iş çıkardığını düşünüyorum ama Lee tanıdığı biri tarafından bıçaklandı, rastgele bir soyguncu tarafından değil.
Suç, bir kamu politikası sorunudur. Muhtemelen insanlığın en eski kamu politikası sorunudur, çünkü yapabileceğiniz en iyi şey onu en aza indirmektir. Suçla nasıl mücadele edileceğine dair ideolojik anlaşmazlıklar kaçınılmazdır. Ancak bu anlaşmazlıklar, ideologlar tartışmak istedikleri sorunlara değil, sahip olduğumuz gerçek sorunlara baktıklarında ancak verimli olabilir.