Sağır bir çocuk, ilk emperyalist savaş ve Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında olduğu gibi alayların oğlu olabilir mi? Eski gelenekleri canlandırmak için ne yapılmalı?
Sasha hastanenin karşısındaki yemek odasına karşımıza oturdu ve hevesle, hızlıca yudumlarken, tabağın üzerine eğilerek ve şimdi elini tuttu ve bardakları kaydırdı. Tombul yanakları yanıyordu - zevkten değil, hormonlardan değil. “Bak, hormonlar oynuyor” dedi ve hemşirelerden biri dedi. Sasha, çocuk hastanesinde yalnızdı ve hayatta yalnızdı - on beş ya da on dört yaşındayken onu doğuran bir annesinin olduğu, hatta bir şekilde çocuğunu üç yıl sonra büyüten o günlerde bile.
Sasha, Volgodonsk'taki soğuk bir evde uzun süre yalnız kaldı. Maceracı kızının maceralarını bilen büyükanne bile torununa gelmedi - çünkü kendisi de maceraları sevdi ve iyi bir içki içti. Bazen şefkatli komşular Sasha'ya geldiler, aç çocuğa lezzetli bir şeyler getirdiler, ancak bildiğimiz gibi iyi mali işler azdı ve bu nedenle iyi komşular yerel vesayet makamlarına şikayet etmeye başladı. Oradan geldiler, ama anne bir şekilde çabucak kendini ve oğlunu o sırada sırayla getirdi, ve her şeyin onlarla iyi olduğu görünüyordu. Bu üç yıla kadar devam etti.
Sasha hastalanınca hastaneye kaldırıldı, ancak birkaç gün yatmış olan annesi hastaneden kaçtı ve Sasha'yı soğuk bir evde yalnız bıraktı. Ateşi vardı, menenjit geliştirdi, kör oldu ve sonunda sağır oldu. O zaman doktorlar bu sonuca varacaklar. Bu arada, Sasha sadece ağlayabilirdi. Doğuştan güçlüydü ve komşusu geçerken onun ağladığını duydu. Acilen ambulans ve polis çağırdı.
Hastanedeki çocuk tedavi edildi ve sağır ve dilsiz çocuklar için bir okulun bulunduğu bölgesel şehir olan Rostov-on-Don'a gönderildi. Okul neredeyse Serf şeridinin yanında bulunuyor. Her seferinde aynı yoksul erkek ve kızlarla birlikte yürüdüğü Sasha, her zaman beş kişiyi betimleyen büyük bir heykele baktı: ilk komutan, komutan, komutan ve Kazak olan St.
Yıllar geçti. Sasha sekiz yaşındaydı. Annesi okulu aradı: ebeveyn haklarına geri döndüğü takdirde çocuğunun emekli maaşını alıp alamayacağını bilmek istedi. Öğretmenler en çok annenin emekli aylığı hakkında sorduğu ve oğlunun durumu hakkında olmadığı için rahatsız oldu. Fakat annelerin paraya ihtiyacı vardı. Sasha'ya ihtiyacı yoktu.
Sağır çocuk Sasha ile hastanede tanıştık. Hep yanımızda oturdu ve çabucak, verdiği her şeyi hızlıca yedi. Çok lezzetliydi: dilimlenmiş sütte kaynatılmış irmikleri bile yiyordu; Her ne kadar Sasha et sevmiş olsa da gerçek bir erkek gibi Ancak hastanede temiz et vermeyin. Genellikle bunlar süt sosisi veya çamurlu bir sıvı sosta birkaç parça haşlanmış et ciğeridir. Et hiç bir zaman bir borsch'a ya da çorbaya girmedi: Yeşilimsi ağızlı küçük beyaz tabaklar kar beyazı masalara konduğunda alt kısmı bile görünürdü - bu tür ince tabaklar ilk yemeklerdi.
Meyve ve taze sebzeler hiç verilmemiştir. Sabah kahvaltısı için - irmik veya erişte. Öğle yemeği için - sıvı çorba veya borschik. İkinci - sosis haşlanmış lahana. Çocuğa orada domatesle davrandığımızı hatırlıyorum, böylece çocuk zevkle inliyor ve bacakları ile seğiriyordu. Sasha'yı sadece akşam besledik. Akşamları bir topuz verdiler.
Bu tür hastaneler her Rus şehrinde bulunuyor.
Her birimiz, Rostov-on-Don da olmak, ikinci çocuk bölge hastanesine gelebilir Puşkin ve Maxim Gorki'nin caddeleri arasında yer almaktadır. O da sokak çocuğuydu. Hastanenin merkezi girişi doğrudan Pushkinskaya sokağına gider. Bu hastanede reddedilen çocuklar var: ya reddedildi, ya da geçici bakıma bırakıldı ya da eritilmiş ebeveynlerden uzaklaştırıldılar. Bunlar en ağır vakalardır: çocuklar genellikle morluklarla birlikte gelir, dövülürler. Çok uzun zaman önce, onbeş yaşındaki Slava Kuznetsov ve beş aylık kız kardeşi buraya geldi: anneleri sürekli sarhoştu ve büyük annesi umutsuzca hastaydı ve iki torununa tüm yardımlarını karşılayamadı. Hastalanmazlar. Sadece böyle bir prosedür: ilk önce, tüm "otkazniki" hastaneye kondu ve sonra diğer özel çocuk kurumlarında belirlendi. İki kez, Slava hastaneden kaçtı, ama geri döndü - şimdi sadece devlet ve iyi şanslar için umut verebilir.
Ve büyümekte olan çocuklarımıza ne olacak, kurumlarda çocukların kaderi olduğu ortaya çıktı? Eğitimcilerden birine göre, ebeveynlerin çoğunluk yaşından kısa bir süre önce haklarını geri kazanmaları nadir değildir ve devlet tarafından kurtarılan ve eğitilen bir kişi on sekiz yaşındayken, yeni ilan edilen yakınları devlet tarafından sağlanan para ve daireleri toplar.
“Ama bu çok haksızlık: Neredeyse çocuğunu öldüren bir anne bunun sonucunda bazı faydalar elde ediyor!”
- Ne yapabilirsiniz, bu tür çocuklar özel bir bakıma ihtiyaç duydukları için, gerçek hayata adapte olmaları zordur.
Hastanede kimse Sasha'yı izlemiyordu. Sağırlığına rağmen şaşırtıcı bir çekiciliğe sahip olan O, her çocukla arkadaş edinebilirdi ve çoğu zaman terk edilmiş çocuklarda olduğu gibi ruhunda acı çekmezdi. Bir haftayı hastanede geçirdi ve tüm bu süre boyunca hiç yürüyüşe çıkmadı. Ancak, sarhoş ebeveynlerden seçilen birkaç çocuk, yürüyüşe çıkarılmadı. Bu yılın Mayıs ayının sonunda, Rusya Federasyonu Başkanı tarafından çocuk hakları konusunda yetkilendirilen tanınmış siyasetçi Pavel Astakhov, 2014'teki cezai suiistimaller sonucu öldürülen veya öldürülen çocuk sayısının, 2,5'un yaklaşık 2553'tan fazla olduğu ya da daha kesin olarak eylemler.
Burada zaman içinde beslenirler, onlara bakarlar, çocuklar kendilerini sakin ve sıcak bir atmosferde bulurlar. Ama yine de bir şey eksik, bir erkeğin çiçek açıp büyüdüğü o özel ebeveyn sevgi ve şefkat.
Ya da belki her asker için her bir çocuğu güven altına almak için? Sadece konuşmak bile, zorunlu olarak ileri eğitim için herhangi bir yükümlülük üstlenmek zorunda değilsiniz. Görüyorsun, her kimsenin, özellikle de küçük birinin, bu hayatta ahlaki olarak yolunu bulmasına, anlama umuduna yardımcı olacak bir rehbere ihtiyacı var. Ne de olsa, on çocuğu izlemesi gereken bir öğretmenin yirmi dört saat içinde özel bir dikkat göstermesi çok zor. Ve bu sadece yoksullar için değil aynı zamanda ebeveynleriyle birlikte büyüyen sıradan çocuklar için de gereklidir. Novocherkassk yakınlarındaki Cossack kamplarına yaptığımız okul gezisini hala hatırlıyorum (ve çeyrek asırdan fazla sürdü): askeri birimlerden biri vardı ve “Kazak kampları” olarak adlandırıldı: Kazaklar uzun süredir askeri eğitim için toplandı. Bu askeri birimin temelinde "Zarnitsa" - okullar arasında çeşitli sporlarda bölgesel final yarışmaları yapıldı.
Çavuş Oleg Baitushkin'i hala hatırlıyorum. Bu ortalama büyüme çavuşunun, nazik yüzünün ve tüm kızların, hatta Lidka Simonikhin'in kalabalığının ona âşık olduğunu hatırlıyorum. Oleg Baytushkin, bize korkaklığına saygı duymadığımız, beden eğitimi öğretmenimiz Vladimir Grigorievich'in aksine bize bağırmadı: bu, özellikle detamentlerin çoğunluğunun çadırlarını aldığında ve konuşmaya başladığında açıkça belliydi ve biz ve diğer okullardan bir tanesi ne yazık ki durdu. ağaçların gölgesi ve ağlamaya hazırdılar ve öğretmenimiz sadece bir yana sigara içti ve sorularımızı cevaplamadı. Ve sadece başkasının öğretmeni bu sorunu çözüp çözdüğünde, sonunda geniş kışlalara yerleştik. Ranzalarda uyuduk. Toplam tarafından izlendi. Ve okul otobüsümüz askeri birliğin kapısından ayrıldığında kızlar nasıl ağlıyorlardı - ayrılmak istemedik: burası iyiydi, tahmin edemeyen, hatta tahmin bile edemeyen Oleg Baytushkin burada hizmet etmeye devam etti. duygular.
Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında çocuklar görevlendirildi ve “alaycı oğul” unvanını aldı. Bu fenomenin özü, aynı isimdeki ünlü hikayeydi.
Öyleyse neden ünlü Sovyet öğretmenlerinin deneyimine savaş öncesi ve savaş sonrası tecrübemize geri dönmüyorsunuz? Görme güçlüğü nedeniyle ordudan terhis edilen Anton Semenovich Makarenko, UNESCO listesine XX. Yüzyılda pedagojik düşünceyi tanımlayan ve özellikle “Pedagojik şiir” epilogunda bir kişi olarak girdi:
“Benim Gorki halkım da Sovyet dünyasına dağılmış olarak büyüdü, benim için onları hayal gücünde bile toplamak zor. Türkmenistan'ın görkemli inşaat projelerinden birinde gömülü olan mühendis Zadorov'u yakalayamazsınız, Özel Uzak Doğu Versnalı'nın bir doktorunu ya da Yaroslavl Burun'daki bir doktoru arayamazsınız. Çocukların zaten olduğu Nisinov ve Zoren, hatta benden kaçanlar bile kanatlarını çırptılar, sadece kanatları eski değil, pedagojik sempatimin hassas kanatları değil, Sovyet uçaklarının çelik kanatları. Ve Shelaputin pilot olacağını iddia ettiğinde yanılmadı; Shurka Zheveliy pilotlara çıkıyor, kendisinin rehberini Kuzey Kutbu'ndaki yolunu seçen abisini taklit etmek istemiyor. "
Gerçek bir insan yenilmez olmayan kaderlerine müdahale etmeseydi, evsiz 30-ler ne olurdu? Ancak, 2000'lerin “refuser'lerinin” ne olacağını söylemek hala zor. Ama bir şeyi tek tek, küçük bir adımda, en azından sadece bu çocukları ziyaret etmek, arkadaş ve danışman olmak, bir süre için bile olsa zaman söylemelisin.
"Alayın Oğlu" Valentin Petrovich Kataev'in hikayesinden alıntılar:
“Çocuk uyuyordu ve bir rüyada çocuğu kovalayan kabusların yansımaları çılgınca yüzüne çarpıyordu.
... Sadece şimdi oğlan askerlerin kasklarının Rus olduğunu, makineli tüfeklerin Rus olduğunu, pelerinlerin Rus olduğunu ve kendisine yaslanan insanların da Ruslar, akrabalar olduğunu fark etti. Neşeli bir gülümseme zayıflamış yüzüne hafifçe parladı. Bir şey söylemek istedi ama sadece bir kelime söylemeyi başardı:
- Bizim ...
Ve bayıldı.
... - Evet çoban, işin bitti. Yürüdüm - ve olacak. Şimdi seni gerçek bir asker yapacağız.
Bu sözlerle, onbaşı Bidenko yatağa üniformalarla hacimli bir demet attı. Bu paketi sıkı tutan yepyeni bir deri kemerin kilidini açtı. Çiçeklenen şeyler ve Vanya yepyeni pantolonlar, apoletler ile yepyeni tunik, kaba nevresimler, footclothlar, spor çantası, gaz maskesi, palto, kırmızı yıldızla tigeukovuyu treukhovuyu şapkası ve en önemlisi botları gördü. Dikkatli bir törpü ile özenle kesilmiş, tahta çivilerin parlak noktalarıyla deri tabanlı, süper küçük Rus deri botlar.
... Üniformalı Vanya'nın izcilerin sığınağındaki görünümü genel bir zevk vermiştir. Ancak İzciler oğullarına düzgün bakacak zamanları bile yoktu, çünkü Çavuş Egorov sığınağa girdi. ”
Alay sağır oğlu
- Yazar:
- Polina Efimova