İlkel krallığın, despotik bir krallık olması gerektiği fikri, şu bahsettiğim monarşilere büsbütün uymaz. Tersine, bu monarşilerde, hükümdar yalnızca uyrukları için yaşar ancak görevinin yükümlülüklerini yerine getirdiği, doğanın gidişatını halkının hayrına düzenlediği sürece hayatı bir değer taşır. Bu yükümlülükleri ihmal ettiği ya da yerine getirmez olduğu andan itibaren, en yüksek derecede haiz olduğu dikkat, ihtimam, bağlılık ve dinsel saygı, kin ve nefrete döner. Utanç verici bir şekilde ve eğer hayatta kalabilirse kendisini mutlu saymalıdır.