Su-27'in Varisi: T-50 Hakkında Aylık Hava Kuvvetleri
Sukhoi T-50 avcısını çevreleyen devasa spekülasyona rağmen, kesin olarak söylenebilir. Bu uçağın daha pahalıya mal olması garantilidir, birlikler geç görünür ve başlangıçta planlanandan daha iddialı yeteneklere sahip olacaktır. Hava Kuvvetlerinin Aylık olduğuna inanan bu, dördüncü ve beşinci savaşçı kuşağı projelerinin tümü için tipiktir.
Eski Hava Kuvvetleri komutanı A. Zelin'e (şu anda Savunma Bakanı'nın danışmanı) göre, bir başka 11 ön üretim uçağı 2015'ten önceki testlere katılmalı ve dördüncü prototip 2012'un sonunda tamamlanmalı. 2) ve eyalet denemelerinin 2013'te başlaması planlanıyor 14 uçağından sekizi prototip değil, üretim öncesi değişkenler olacak.
Tahmini hizmete giriş tarihi 2016-2017 olmasına rağmen, Rusya'nın askeri uçakların geliştirilmesiyle ilgili son deneyimleri göz önüne alındığında, bu sürenin "doğru gitmesi" muhtemeldir. Rus Hava Kuvvetlerinin Su-35S'yi T-50'nin gelişimindeki gecikmeye yanıt olarak ne ölçüde kullanmayı planladığı bilinmemektedir, ancak 90-35'de neredeyse 2012 Su-2020S satın alınması gerekmektedir. Her ne kadar bu uçak başlangıçta sadece ihracat için tasarlanmış olsa da, Hava Kuvvetleri'nin bu uçağı satın alma kararı, bu programda daha fazla gecikme olmaması şartıyla, onlara acilen ihtiyaç duyulan çok fonksiyonlu avcı uçağı alma fırsatı verecektir. Yani, Hava Kuvvetlerinin "klasik" Su-27 avcı uçağı ile ne kadar hizmette kalacağı belli değil. Orta vadede Hava Kuvvetleri'nin avcı uçağı alanında plan yaptığını varsaymak mantıklıdır. havacılık T-50 (Su-XX), Su-35S, Su-27SM, Su-30SM, MiG-29SMT ve MiG-31BM avcı uçaklarını içerecek, MiG-29 ve Su-27'deki erken değişikliklerin iptal oranları hızlandırılacaktır.
Amerikalı meslektaşlarına benzer şekilde, daha zor şartlar altında da olsa, Rusya Hava Kuvvetleri Sovyet modelinin beşinci kuşak havacılığa geçiş planlarının ekonomik açıdan gerçekleştirilemediğini gösterdi. Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri başlangıçta umut verici bir taktik avcının (Gelişmiş Taktik Avcı, F-750) 22 kopyalarını satın almayı planlasa da, bu sayı 195 birimlerine indirgenmiş olsa da, uçak yine de seri haline geldi ve savaşan birimler için hizmete girdi.
Öykü teknik özellikler
Sukhoi Tasarım Bürosu'nun Hava Kuvvetleri'nin gereklerine uygun bir PAK FA yapma girişimleri, F-22 Raptor ile benzerliklerle ilgili Rus uzman topluluğunun bir terimi olan “kopyalama” teorisinin destekçileri tarafından sıklıkla reddedilmektedir. Uçağın genel şeması kaldırıldığı zaman, bazı çevrelerdeki PAK FA'ye “raptorsky” denmeye başlandı, ancak “sessiz Su-27” daha iyi ses çıkardı. T-50, üçüncü olmasa da, Rusya Hava Kuvvetleri tarafından beşinci nesil bir avcı yaratma sorununu çözme girişimidir. Eğer TK F-22’in şartları ana rakip olarak belirlenirse, hâlâ yalnız değildir ve bu da görevin Raptor’u yeniden üreteceği anlamına gelmez. Çin J-35 gibi F-20, dördüncü nesil Avrupa savaş uçağı ile birlikte Rus planında da göz önüne alındı.
F-22 projesi, T-50'ten on yaş daha büyük. F-15 savaş uçağının değiştirilmesi için gereklilikleri belirten ABD Hava Kuvvetleri teknik ataması, 1981'in sonunda ortaya çıktı YF-22A, ilk olarak 1990'te tanıtıldı Rusya, hayatta kalma oranının arttırılması için çeşitli gereklilikleri hesaba katmaya çalışıyor, ancak daha az vurgu yapıyor. ESR'deki düşüş üzerinde.
Moskova’nın Washington’daki TK’ye F-15’in halefi olan hava üstünlüğü konusunda ilk tepkisi artık LII’nin topraklarında gözlenebiliyor. Gromov. Mikoyan'ın tasarım bürosu "1.44 ürünü" nin geliştirilmesi, tasarım bürosunun tasarım bürosunda yer alıyor ve prototip havaya iki kez kaldırıldı. İlk uçuş Şubat 2000’ta, başlangıçta planlanan tarihlerden on yıl sonra yapıldı. 1980'in başında geliştirildi. MFI (çok işlevli avcı) gereksinimlerine uygun olarak, bu proje Berlin Duvarı'nın yıkılması nedeniyle dondurulmuştur (örneğin, not P. 2). Mikoyan Tasarım Bürosu, 1990'lar sırasında proje için savaşmaya devam etse de, gelişim aşamasındaki ilk aşamayı tamamlamak için uçağın yaratılmasından bahsetmek için gerekli bir fon yoktu.
Modern Rus Hava Kuvvetleri, Sovyet havacılığının enkazı üzerine 1992'ta ortaya çıktı. Büyük ölçüde, seleflerinin ve tüm 1990'lerin sorunlarını miras aldılar. savaş yeteneklerini zayıflatan bu sorunların kardinal çözümü için yeterli fon tahsis edilmedi. Rus havacılığı, hem askeri hem de sivil, tüm 1990-ler. ölüyordu. O zamanlar silahlanma için Hava Kuvvetleri baş komutan yardımcılığı görevinde bulunan ve şu anda Sukhoi şirketinin danışmanı olan Albay General Abrek Ayupov, bunun "durgunluk dönemi" olduğuna inanıyor. Kaba sayılar, yalnızca Sovyet sonrası on yılın ilk döneminde Hava Kuvvetleri'ndeki gerçek durumu gizliyor. Toplam uçak sayısı düşmeye başladığında ve MiG-29 ve Su-27 avcılarının ilk modifikasyonları eski hale geldiğinde, doğada yeni veya yükseltilmiş uçak türlerinin pratik satın alımı için kabul edilebilir ve uyumlu bir programa bile uzaktan benzeyen hiçbir şey yoktu.
1990 sırasında. Rusya Hava Kuvvetleri'ndeki en büyük düşüşün birçok noktasını sayabilirsiniz, ancak 1998 belki de en alt seviyeye ulaştığı yıl oldu - o zaman Hava Kuvvetleri tek bir uçak almadı. 1980-s'de. yüzlerce uçakta yeni teknoloji teslimatları hesaplandı. Ve 1990'in her yerinde olmasına rağmen. Beşinci kuşak avcı uçağının satın alınmasına ilişkin artık arzular kaldı ve hatta bazı çalışmalar yapıldı, ancak bunun için yetersiz kaynak ayrıldı.
2002’te, T-50’in Sukhoi Tasarım Bürosu, Su-27’i değiştirmek üzere tasarlanan çok oyunculu bir savaşçı için Rus Hava Kuvvetleri’nin yarışmasında Mikoyan ve Yakovlev Tasarım Bürosu’nun önerilerini kazandı. Devlet Silahlanma Programının, 2020'e kadar olan dönem için, 60 savaşçılarının alımını sağladığına inanılmaktadır. Sukhoi Tasarım Bürosundan, C.37 ve Su-47 “Berkut” olarak bilinen geriye doğru süpürülmüş kanatlı teknoloji göstericisi, büyük olasılıkla 1980’te bulunan bir TsAGI araştırma projesi olarak başladı. C.32 olarak biliniyordu. Kompozit malzemelerin kullanımı ve iç silahların askıya alınması (EPR'yi azaltmak için bir imtiyaz) gibi bazı kilit alanlarda, su-27'in yerini alacağını iddia etmesine rağmen, gösterici önemli faydalar sağladı. Yeni nesil avcı projesine yönelik kavramsal çalışma, 2 Merkezi Savunma ve GosNIIAS Merkez Araştırma Enstitüsü de dahil olmak üzere çeşitli Hava Kuvvetleri laboratuvarlarında da yapıldı. 2-inci Merkez Savunma Araştırma Enstitüsü, EPR değerlendirme ve azaltma alanındaki lider yeterlilik merkezlerinden biridir. 2000-s'de. Uçakla mücadele için geçerli olan gizli teknolojiye pasif ve aktif yaklaşımlar üzerine araştırma yaptı.
Azaltılmış görünürlük
Sukhoi tasarım bürosu, ikinci nesil düşük kuluçka teknolojisine ilişkin çeşitli özelliklerle karakterize edilen radar menzilindeki uçağın görünürlüğünü önemli ölçüde azaltma girişimi açısından dikkat çekicidir. Uçağın pasif ve aktif sistemler ile ne ölçüde donatılacağını görünürlüğü azaltıyor, zaman söyleyecek. Bununla birlikte, Rusya'da, uzun süredir, radyo sinyallerini emen bir plazma bulutu alanındaki araştırmalara ilgi duyulmuştur. "Marabou" adlı proje, bir seyir füzesi oluşturmak için kapalı bir programla ilişkilendirilmiştir. 3-25 / X-80 "Meteorite". Bu projenin bir parçası olarak, radar radyasyonunun büyük bir yansıtıcısı olan ventral hava girişini gizlemek için plazma kullanılması amaçlandı. T-50 gövdesinin ön ve burun kesimi, EPR'yi önemli ölçüde azaltmak için açıkça tasarlanmıştır. Ancak, prototip avcının arka tarafı için de aynı şey söylenemez. Arka gövde ve motorlu bacaların tasarımı, radar menzilindeki görünürlüğü azaltma konusunda daha az tasarımcının dikkatini çekiyor gibi görünüyor. Ancak, T-50'in bir prototip olduğu ve geçmişte Sukhoi tasarım bürosunun gerektiğinde önemli proje çalışmalarından önce durmadığı akılda tutulmalıdır. En çarpıcı örnek, uçuş testlerinin ilk aşamasında ciddi (ve aslında - ölümcül) kusurlar tespit edildiğinde neredeyse tamamen yeniden tasarlanan T-10 (Su-27) avcısıdır. Yeniden tasarlamanın bir sonucu olarak, kontrol edilebilirlik ve uçuş özellikleri önemli ölçüde gelişti ve ilk üretim savaşçısına ve nihayetinde Su-35C'e yol açtı. T-50 durumunda, projenin benzer bir radikal yeniden çalışmasının olacağını varsaymak zor olsa da, projedeki bazı iyileştirmeleri hariç tutmak mümkün değildir.
T-50-3'in üçüncü prototipi, aviyoniklerin temel unsurları hala belirlenmekle birlikte, ayrı ayrı uçak iyileştirmeleri ile zaten ayırt edildi. Dördüncü prototip, 2012'un sonunda yapılan testlere katılmalı ve T-50-1'in ilk prototipinde bulunan eksiklikleri gidermek için uçağın planörde ciddi değişikliklere sahip olacağı söyleniyor. İlk prototip Ağustos 2011’te yapılan uçuş testlerinden gözlenmedi.
Rus ordusu ve uçak geliştiricisi T-50'in temel özelliklerine rağmen sessiz kalmasına rağmen, proje açıkça Su-27 ile aynı sınıfa ait. İlginç bir şekilde, başlangıçta 1990'lerin sonunda Mikoyan tasarım bürosundan MFI'ye varisi geliştirme programı. TTZ ile Light Front-line Fighter (LFI) ile ilgili bazı uzmanlar. Yeni bir uçağın hangi kategoride olacağı konusunda Rus uzman topluluğu arasında sıcak bir tartışma çıktı ve ağır savaşçıların lehine olanlar galip geldi. Ancak, her iki öncü savaşçı geliştiricinin de hafif ve orta arasında orta sınıf bir savaşçı olasılığını göz önünde bulundurmaya devam etmesi muhtemeldir. Rusya sanayinin temsilcileri yakın zamanda bu yönün ilgi çekici olduğunu itiraf etmişlerdi, ancak fonların ve üretim yeteneklerinin onu iyi niyetler alanında bıraktığı görülüyor.
T-50-3 ün üçüncü prototipi, araç üstü ekipmanların test edildiği ilk prototipti. JSC "Enstrüman Araştırma Enstitüsü" tarafından geliştirilen AFAR ile bir radar ile donatılmıştır ve radarın geri kalanının farklı bir açıklığı vardır. Ana X-bandı H-036 radarına ek olarak, uçağa iki ilave X-bandı radarının (ön ve iki yana monteli radar, yani MFI'ler (ve F-22) için geliştirilen bir devre) kurulması planlanmaktadır. MFI'nin daha küçük bir arka görüş radarı ile donatılmış olması gerekirdi, ancak şu anda PAK FA'de benzer bir şemanın kullanılması mümkün değildir. L-band radarlarının çıta yerleştirilmesi de muhtemeldir.
Radara ek olarak, uçakta bir optik konum sistemi bulunacaktır. T-50-2'te, geleneksel bir yere bir kızılötesi optik konum sistemi kuruldu ve bazı uzmanlar tarafından kızılötesi girişimi karşı ve yönlendirmek için bir sistem olarak belirlenenler pilot kabininin arkasındaydı. En az iki ultraviyole "pencere" içeren ek elektro-optik cihazlar, üretim uçaklarının ekipmanı olarak kabul edilir. Tam bir optik-elektronik kompleksi T-50-3 üzerinde test edilebilir.
Bir planörde kompozit malzemelerin kullanımında tecrübe kazanmanın yanı sıra, C.32 / C.37 "Berkut", Sukhoi Tasarım Bürosuna iç silah bölmelerinin tasarımında ilk deneyim kazandırdı. Silahların iç süspansiyonu, EPR'yi azaltma konusunda bariz avantajlar sağlasa da, birçok sorun da yaratıyor. Bunların arasında çevre ve sıcaklık ile etkileşim, silahların yerleştirilmesi ve çıkarılması ile bu hacimlerin temizlenmesi gibi konular bulunmaktadır. Büyük olasılıkla, Sukhoi Tasarım Bürosu ve Hava Kuvvetleri araştırma kuruluşları, silahın iç askıya alınmasını ve C.37 kullanarak kullanımını araştırdı.
Kullanılan silahlar
Şema T-50, motorların oluşturduğu alanda tandem düzeninin iki kompartmanını ve bir tip kompartıman içerir. оружияbu ön yatay kuyruğun iç kenarının arkasındadır. Testler sırasında T-50 silah bölmelerinin fotoğrafları çekilebiliyor, ancak Batı'da görünmeleri pek mümkün değil.
Uçağı silahlandırmak için çok sayıda modernize edilmiş ve yeni havadan havaya füze geliştiriliyor ve bazı durumlarda bu çalışmalar yeniden başlatıldı. Sovyet zamanlarında, yeni bir hava aracının geliştirilmesine sıklıkla, yeni havadan havaya füzeler üzerinde yapılan eşzamanlı çalışma eşlik etti. MFI'ler için potansiyel olarak T-50 ile kullanılabilecek sistemlerin çoğu geliştirilmiştir.
Uçak tasarımcılarının karşılaştığı sorunların bir yansıması olan 1990'lerde yeni havacılık silahlarının geliştirilmesi. pratik olarak sona erdi - MFI'ler için silahlanma kompleksi çalışmaları rafa kondu ve mevcut sistemleri yükseltme programları aktif aktif P-77, IR-GOS P-73 ve ayrıca uzun menzilli füze P-33 (P- 37) neredeyse askıya alındı. 2000'in ortasında. artmış aktivite gözlendi. Uzun zamandır kurulan roket modernizasyon programı P-77 (“170-1 ürünü”) nihayet hükümet tarafından onaylandı, hatta 2003'te yeniden başlatıldı.
P-77'in yükseltilmiş versiyonunun en az on prototipi piyasaya sürüldü ve pratik testler, gerekli platformun olmayışı nedeniyle inanıldığından birkaç yıl sonra başladı. 170-1 ürünü şu anda Rus Hava Kuvvetleri için üretiliyor ve RVV-SD ihracat versiyonuyla aynı. Ancak şu anki haliyle, 170-1 şu anda PAK FA'yi silahlandırması planlanmamıştır.
PAK FA için planlanan silahlarla ilgili en iyi içgörü, Vympel'in eski CEO'su ve bir nesil boyunca Rus uçak silahlarının önde gelen geliştiricilerinden 2006'te yayınlanan Gennady Sokolovsky'nin yazdığı bir makale. , Rus Hava Kuvvetleri'ni benimsemesi planlanan orta, uzun ve ultra menzilli.
P-77 füze ailesinin daha da yükseltilmesi PAK FA için tasarlanabilir: 180 / K-77М ve 180PD ürünleri. Vympel'in resmi temsilcileri, roketin daha da modernleşmesi için gelişmelerin varlığını onaylar, 170-1 ürününü saymaz, ancak detaylar hakkında konuşmakta isteksizdir. P-77 roketinin bu iki versiyonunun da normal haç biçiminde dikey kısaltılmış dümenler yerine kafes dümenleriyle donatılacağı tahmin ediliyor.
Genel anlamda, Sokolovsky makalesi yeni bir orta menzilli füze hakkında konuşuyor ve “270 ürün” endeksi ile ilgili olabilir. Bu atama, e-T-50 ejeksiyonlu koltuk sistemine ilişkin belgede görünür. Belgede ayrıca PAK FA için genişletilmiş menzilli füze “810 ürünü” de yer alıyor.
Sovyet döneminde, süper-uzun durma görevi, P-31 füzelerine sahip bir MiG-33 avcısına verildi ve daha sonra Su-27М / MFI'ler tarafından geliştirildi. Bu uçaklar ayrıca ultra uzun havadan havaya füzeler kullanma yeteneğine sahipti ve PAK FA bu trendi takip ediyor. “810 ürünü” nden önce uçağa bir “610M ürünü” takıldığı görülüyor. Bu roket sözde MAKS-2011 kabinde gösterilen bir çeşit RVV-BD roketi.
Rusya, kızılötesi görme teknolojisi alanında geride kalmaya devam ediyor ve PAK FA ile hangi özel tip kısa menzilli füzelerin kullanılacağı bilinmiyor. Bugün, Vympel temsilcileri, şirketin P-73 roket tasarımının daha da geliştirilmesine odaklanacağını varsayıyor, bu da 30 ile ilgili K-1980 manevrası yakın dövüş projesinin kapatıldığı anlamına geliyor. P-760'in bir çeşidi olan “73 ürünü”, PAK FA için kısa menzilli bir “ilk aşama” füzesi haline gelebilir.
Havadan yere silahların gelişimi de devam etmektedir. X-38 ailesinin varisi olduğu sanılan X-25 modüler füzesi geliştirilme aşamasındadır. Roketin kuyruğu ve ana dümenleri iç süspansiyon olasılığı için katlanır hale getirilir, ayrıca birkaç tane hedefleme seçeneği vardır. Optik rehberliğe ek olarak, yarı aktif bir lazer arayıcı, radar arayıcı ve GLONASS sistemini kullanan bir versiyonun kurulması önerilmektedir. Kitlesel boyutlu füze modellerinin başarılı bir şekilde ayrılmasının Su-34 avcı bombacısından yapıldığı bildirildi.
PAK FA ayrıca, X-XNUMHUSHK şeklindeki nispeten eski olan X-58 roketine yeni bir hayat verdi. X-58'in bu modernize edilmiş versiyonu, pasif bir yüksek frekanslı yönlendirme sistemi ile ayırt edilir ve görünüşe göre uçağın cephaneliğine uzun menzilli bir radar karşıtı silah (PRR) eklemek amaçlanmıştır. X-58 lehine olan bir seçim, ramjet X-58 ile bir roket değil, silah bölmesinin büyüklüğü ile açıklanabilir. X-31PM roketi, temel bir X-31'in ilave bir katı itici hızlandırıcı ve gövde yerleştirme bölmesinin varlığına bağlı olarak gövde tarafından uzatılmış pasif bir gos ile yükseltilmesidir. X-31P'nin uzunluğu, 31 m'dir (X-4,7PM-31 m). X-XNUMHUSHK'nin uzunluğu 5,3 m'dir.Küçük PI X-58P, uçağının açık bir şekilde belirtilmemiş olmasına rağmen, bir uçaktan da kullanılabilir. Çok sayıda yönlendirilmiş bomba da yeni savaşçının cephaneliğinin bir parçası olacak.
Program riskleri
Bir PAK FA avcısı oluşturma programı, Mikoyan Tasarım Bürosu'na öncülük eden öncekine kıyasla çok daha fazla ilerleme kaydetmiştir. Ayrıca Hindistan'dan gelen ve desteğini güçlendiren maddi desteği de var. Eğer programın uygulanması için yüksek şanslar talep ederse, T-50 için sürdürülebilir ve yeterli finansman öncelikli kalmalıdır. Şimdiye kadar, Savunma Bakanlığı ve hükümet silah alımlarını tamamen finanse etmekte başarısız olmuşlardı, ancak LG-2020 ile olan durumun, kesin cevaplar vermek için henüz erken olmasına rağmen farklı olacağına inanmak için nedenler var.
Çok iddialı bir program olan T-50, 1980'te planlanan şeylerden biri değil. MFI şeklinde, ancak aynı zamanda programın uygulanmasında kullanılan önemli gelişmelerin avantajları vardır. Motor gelişimi önemli bir teknik risk olabilir.
Radar ve aviyoniklerin geliştirilmesi ve entegrasyonu için gereklilikler çok yüksektir ve geçmişte bu alanda önemli bir sorun yaşanmıştır. Aviyoniklerin Su-27M avcı uçağının kokpitine entegrasyonu (Su-35 ilk olarak bu isimde), pilotların uçağı kontrol etmek ile savaşmak arasında bir seçim yapmaktan vazgeçtiği, ancak ikisini birden birleştirmeyi imkansız hale getirdiğine inanan test pilotları tarafından eleştirildi. işlevi.
Görünüşe göre, T-50 üretimi, KnAAPO'da, Su-35С'in üretildiği yerde gerçekleştirilecektir. Seri üretim zaten Suhoi Holding'in diğer şirketleri, özellikle de Su-27 şok versiyonunun Su-34 cephe hattı bombacısı şeklinde üretildiği NAPO için zorlaştı.
T-50, geliştirme programının silah ve aviyonik sistemlerin oluşturulmasıyla birlikte gerekli fonlara sahip olması şartıyla, Su-27 için değerli bir halefi olma potansiyeline sahiptir. Ancak T-50, Rusya, Hindistan ve diğer ihracatçı müşterilerin önümüzdeki yıllarda çok daha gelişmiş bir savaşçıya hizmet etmelerini sağlayacak çok gelişmiş bir savaş uçağının özelliklerini taşıyor.
Orijinal yayın: Aylık Hava Kuvvetleri, Ağustos 2012 - Douglas Barrie