Hayatımda değişmeyen bir şey varsa, o da çiçeklerdi. Büyükannem Rosemary, Pike Place Pazarı’nın çiçekçisi Flovver Lady’yi kurmuştu. Dükkânı savaştan kısa bir süre sonra 1945 yılında açmıştı. 1980 yılında büyükannemin parmakları artrit olunca annem Annie dükkânı devralmış ve ben on sekiz yaşındayken vefat edene kadar çalıştırmıştı. Ben üniversiteyi bitirene kadar dükkânı annemin asistanı işletmişti. Sonrasında da dükkân bana geçmişti. Ben dükkânda büyümüştüm. Yaprakları ve çiçekleri süpürürdüm. Tezgâhın önündeki taburede oturur ve büyükannemin demet yapmasına yardım ederdim. Bana bazen, “Sen doğuştan bir çiçekçisin,” derdi. “İnsanlara nasıl ulaşacağım, onlarda nasıl his yaratacağını bilen özel bir dokunuşun var.”
Haklı olduğunu düşünüyordum. Aynı şeyden annemde de vardı. Bizler, gül ve frezyanm doğru karışımının bir adamın bir kadına sevgisini ifade etmesine nasıl yardım edeceğini, krizantemlerle sarı lalelerin zevkli bir birleşiminin içten bir özrü nasıl ifade edeceğini bilerek doğmuştuk.