Bir baba ile kızı dertleşiyormuş...
Kız babasına, çok sıkıntı çektiğinden, sorunlarla baş edemediğinden söz ediyormuş.
Babası kızını dinlemiş, dinlemiş ve ‘Gel, sana bir şey göstereceğim’ diye kızını mutfağa götürmüş.
Ünlü bir aşçı olan baba, ocağa üç tane eşit büyüklükte kap koymuş, üçüne de eşit su koymuş ve üçünün de altını aynı miktarda yakmış.
Ve birinci kaba bir havuç, diğerine bir adet yumurta, diğerine ise bir avuç çekilmemiş kahve çekirdeği koymuş.
Ve her üçünü de tam 20 dakika pişirmiş.
Daha sonra ateşi kesmiş...
Sonra masaya 2 tane tabak bir tane de boş bardak koymuş.
İlk önce haşlanmış havucu alıp bir tabağa koymuş.
Sonra pişmiş yumurtayı diğer tabağa koymuş.
Sonra da suya iyice sinmiş ve tam kıvamında kahve görüntüsü olan kahveyi de alıp bir bardağa boşalttıktan sonra kızına dönerek, ‘Kızım ne görüyorsun?
Kızı, ‘Havuç, yumurta ve kahve’
Kızını masaya iyice yaklaştıran baba bunlara daha yakından bakmasını istemiş.
Kızının şaşkınlığını gören baba, anlatmasını sürdürmüş, ‘Havuç haşlandığı için yumuşak bir hal aldı. Yumurta, artık pişmekten içi katılaşmış sert bir hale geldi. Kahve ise, (bir yudum alarak) harika olmuş. Tadı da çok hoş...’
Kız, iyice şaşırarak, ‘Baba, bunu bana niçin gösteriyorsun?’ diye sormuş.
‘Bak’ demiş babası, ‘Hepsi aynı şekil kapta, aynı sıcaklıkta, aynı dakika pişti. Fakat hepsi bu etkiye farklı tepki verdiler. Havuç ilk başta sertti, güçlü idi; ama kaynatılınca yumuşadı, güçsüzleşti, çözüldü. Yumurta çok kırılgandı, hafifçe dokunsan çatlayabilirdi; ama kaynatılınca içi sertleşti, hatta katılaştı. Bir avuç çekilmemiş kahve ise yine sertti, hepsi birbirine benziyordu. Fakat ısıtılınca ne oldu; bu kahve çekirdekleri, ısındılar, gevşediler ve içinde oldukları suya yayıldılar. Koku yaydılar, tat yaydılar ve suyu eşsiz bir tada, bir kahveye çevirdiler.’
Ve kızına, ‘Kızım sen hangisisin?’ diye sormuş adam ve sürdürmüş;
‘Zorluklarla karşılaştığın zaman nasıl tepki gösteriyorsun? Havuç gibi sıkıntılara, problemlere rast gelince çözülüyor musun, benliğini koruyamıyor musun? Yoksa yumurta gibi katılaşıyor, başta kendin olmak üzere kimseye faydan dokunmuyor mu? Yoksa sen kahve misin? Kendini bitirmek uğruna, kendini ateşe atma pahasına diğer insanlara mutluluk veren, huzur veren, ağızlarına lezzet veren bir sevgi kaynağı mısın? Karar ver yavrucuğum ve bence sen bir kahve ol hayatta. Kahve bulunduğu çevreyi değiştirir, mutluluk soluklarını etrafına yayar. Başkalarının yaşaması uğruna kendini feda et ve bundan sonsuz mutluluk duy...’
Kıssadan Hisse:
Kimi kez altından kalkamadığımız sorunlarla baş etmek zorunda kalabilir ve bu nedenle de kalıcı mutsuzluğun kölesi haline gelebiliriz.
Kendimizi mutlu hissetmenin ilk adımı başınıza gelen her olaydan pozitif bir anı yaratmaktır.
Bardağın boş yanını değil, dolu yanını görmeliyiz...
Yaşamın bir mutluluklar denizi olduğunu aklımızdan çıkarmamamız gerekiyor.
Gökyüzü azıcık bulutlandı diye hemen denizden çıkmamalıyız.
Bir süre beklersek güneş ışıklarının yeniden bizi ısıtacağını görürüz.
Mutluluk, maddi-manevi özlemlere ulaşılması sonucu duyumsanan bir tatmin ve kıvanç durumudur.