Bence Surkov’un istifası hakkında küçük bir metin yazmıştım, bence bu olayın temel nedenlerini açıkladım. Ancak bu yıl Rusya için bir tahmin yazmadığımdan (her şey çok hızlı geliştiyse), bazı siyasi ayrıntıların daha ayrıntılı olarak açıklanması gerekiyor. Şimdi konuşmak istediğim şey bu.
Seçkinlerin (isimlendirmenin) topluma karşı sorumluluk konusu, ülkemizde ilk defa değil, ülkemizde ortaya çıkmaktadır. Tam da bu sorumluluğu Paul I’lerin başlarındaki soylulara empoze etme girişimleriydi (İngilizler, genel hoşnutsuzluğun sadece örgütsel temeli oldu); büyük olasılıkla, halefi Stalin G.M. Malenkov. 1955’ta, Kruşçev’e kaybettiği Stalin’in ölümünden sonra büyük oranda zayıflamış olan nomenklatura’nın sorumluluğunu daralmaya başladı. Aynı zamanda, bölgesel komitelerin liderlerinin çoğunun aday gösterdiği için Merkez Komite Malenkov'un genelkurmay başkanlığına şahsen müteşekkiriz, yardım etmedi ve Merkez Komite'den özel hizmetleri denetlerken 1949-53'teki şakaları da içeren Khrushchev'i gerçekten beğenmediler.
Bununla birlikte, isimlendirme faaliyetleri üzerindeki genel kontrol sistemi, Gorbaçov'un zamanına kadar az ya da çok etkili bir biçimde ve sadece 1991 “devrimi” tamamen ortadan kalktıktan sonra etkili bir şekilde gerçekleştirildi. Ve, geçen yüzyılın 1920-30'lerinde olduğu gibi, yerini "iki katlı" seçkinlerin çok ilginç bir modeli aldı.
Bu ayrılığın özü, ülkemizin bulunduğu dünyanın siyasi gerçeklerinin farkındaydı (o zaman - SSCB, bugün - Rusya Federasyonu). Seçkinlerin doğrudan etkinliğinde bu realiteyle temas eden kısmı, az çok uzun vadede korunma şansının çok az olduğunu anlamıştı. Stalin orada nasıl konuştu? “On yıl içinde bu yoldan gitmeliyiz, aksi takdirde bizi ezecekler!” Ve bu sözler Korkunç İvan (bu Dyar'dan önce orada ne söylediğini bilen, protokol yok ...) ve herkes tarafından söylenebilirdi. aynı fenomenle, yani seçkinlerin çoğunluğunun (SSCB'de ve bugün Rusya Federasyonu'nda olduğu gibi isimlendirme) koşullarını, çalma kabiliyetini ve (belki de en önemlisi) tehdit eden değişikliklere muazzam muhalefetiyle karşı karşıya kaldı. cezasız kalması.
Toplumun aktif olarak engellediği herhangi bir liberal kararın ne kadar kolay olduğuna dikkat edin: eğitimde Bologna süreci, çocuk adaleti, sağlık reformu vb. Hükümetimizden geçer. Fakat mesele şu ki, bu “seçkinler” toplumu önemsemiyor; üstelik ondan nefret ediyor, çünkü sürekli “ayaklarının altında karıştı” ve “işe karışıyor”. Ve tüm bu “reformlar”, “seçkinler” arasında çok popülerdir, çünkü sürecin aktifleştirilmesine izin verirler. Binlerce kliniği finanse etmek bir şeydir, karşılık gelen geri tepmelere sahip birkaç büyük merkez için merkezi olarak en son teknolojiye sahip ekipman satın almak bir başka şeydir. Bilim Akademisi gibi, polikliniklere de hiç gerek yok; Bu bir para kaybıdır, “seçkinler” zaten onları kullanmaz.
Bu arada şunu not edelim: Bu derhal bundan sonra modern “terminolojinin” aktif bir Rusfofobik sistem olduğu sonucunu veriyor. Onun için, Rus halkı ülkenin en zararlı kısmıdır, çünkü her zaman uygun faaliyete engel teşkil etmektedir. Ve bu, diğerlerinin de olsa, bu karakterlerin Batı liberallerini bu kadar sevmesinin nedenlerinden biri. Ancak "elit" lerimizdeki Russophobia oldukça kendine özgü bir yer.
Aynı zamanda, halklarının acımasız nefreti ve Batı liberallerinin sevgisi nedeniyle, ülkeye yönelik siyasi tehditleri içtenlikle görmüyorlar ve anlamıyorlar. İlgili meseleleri tartışmazlar, “üst” liderliğe (Putin dahil) atıfta bulunurlar ve bunun “iş değil” olduğunu açıklarlar. Aynı zamanda, tehditlerle ilgili kelimelere inanmazlar: peki, bu tür “saygın” ve “saygın” Batılılardan kişisel olarak ne tür bir tehdit taşıyabilirler? İnsanlara tehdit mi? Şey, o, piç kurusu, ve kontrol altında olan hayatın bütün cazibesini anlamıyorsa, bu gerekli!
Belli bir ana kadar, elitin üst, siyasi kısmı ve onun temel, kitlesel kısmı oldukça dostane bir şekilde yaşadı ve ancak son aylarda bu idil kırılmaya başladı. Bunun nedeni, Rusya Federasyonu siyasi sisteminin 2000'li yılların başlarında “yerleşmesinden” bu yana ilk kez, ülkenin ekonomik büyümesinin yerini ciddi bir durgunluğa bırakmış olmasıdır. Ülke liderliğinin bunun ikincil bir soru olduğunu anlayıp anlamadığı, herhangi bir rol oynamıyor, çünkü bu durgunluğun olumsuz sonuçları yürürlüğe girmeye başladı ve sadece şiddetlenecek. Ve o anda Putin, Paul I ve Malenkov'un kaygan yokuşuna girdi. Ve diğerleri tarihi karakterler de ...
Putin ve en yakın arkadaşlarının durumu nasıl hayal ettiklerini bilmiyorum. Büyük olasılıkla, “sizinki bir yabancı” ruhu içinde ve Putin’in “özünde” kararlarını yerine getirmeyi reddetmesi, “küratörün” (göreceli olarak konuşan, Voloshin’e göre) belirli karakterlerle değişmesi olarak algılanıyor. Başka bir şey, bu anlamda, hükümetteki bazı randevular garip görünüyor, ama sonra ne olacağını görelim. Asıl mesele, jeopolitik düzeyde siyasal mücadele deneyimi olan “seçkin” lerin en üstünün tam olarak bulunmadığı ve keskin muhalefete neden olan şeydir.
Bunun, meşhur “iyi kral - kötü boyarlar” ikilemi ile alakası olmadığını, çünkü bir yıl önce “kral” ın “boyarlardan” farklı olmadığını unutmayın. Ve bugün tek bir şey istiyor - resmen ona bağlı olan “iktidarın dikeyliği”, belirli bir tehdidi ortadan kaldırmak için bir şeyler yapıyor. Ancak sorun şu ki, öncelikle “dikey” bu tehdidi görmüyor, ikincisi, onu bir tehdit olarak görmüyor ve üçüncüsü, aksine, onu bir şeye zorlama girişimi tehdidini görüyor. Durumda, tekrar ediyorum: bütün bunların halkın çıkarlarıyla hiçbir ilgisi yok, bu tamamen elit içi bir çatışma.
Ekonomik gerileme ortadan kalkmadığından, bu çatışma daha da zorlaşacak. Ve burada ortaya çıkan en önemli soru şudur: oyuncular ne zaman halkı kendi çerçevesinde çekmeye başlayacak ve bunu yapacaklar mı? 1993’te insanlara sorulmadı, ancak daha sonra çatışma doğada tamamen “en üst seviye” idi ve oldukça kısa vadeli idi. Bugün, ekonomik kriz hızlanırsa, toplumu bu çatışmaya dahil etme seçeneği neredeyse kaçınılmaz hale geliyor.
Ve bu, söylenenlerin en önemli sonucudur. Şimdiye kadar olan biten, halkımız için son derece olumsuz olan dar bir “seçkin” katmanının içsel olarak sökülmesi. Kriz geliştikçe, bir veya diğer taraf kaçınılmaz olarak bir şekilde toplumun kaynağını kullanmak zorunda kalacaktır - ve şimdi bu noktada, sonbaharda başlayabileceğinden hazır olmanız gerekir.