Köle Ülkesi
Dahomean krallığının modern coğrafi haritalarından bir iz yok. Şimdi bir zamanlar güçlü devletin yerine Benin Cumhuriyeti var. Ve başladı tarih on altıncı yüzyılda devletler. Dahomey'in kurucusu, 1645'ten 1685'e hükmeden Kral Houegbaj olarak kabul edilir. Başkent Abomey şehrini yaptı. Kralın kutsal tarikatı, Houegbadj'ın devletini kurmaya başladığı temeldir. Böylece deneklerin hiçbirinin yöneticilerinin ilahi kökenleri hakkında şüpheleri yoktu, onun atalarından atalarını feda ettiler. Dahası, hayvancılık ya da meyve işi sınırlı değildi. Kralın ataları insan kanı ve et istediler. Ve hükümdarın kendisi devletindeki her şeyin ve her şeyin ustasıydı. Bu nedenle köylülere vergi uygulamamış, ancak kendisine ait olan hisseyi kesmiştir. Kuruluşundan bu yana Dahomey, militarist raylara girdi. Ve devlet treninin durmadan hareket etmesi için çok paraya ihtiyaç vardı. Tarımdan alınan fonlardan biri açıkça yeterli değildi. Bu nedenle, Houegbadzha hızlı bir şekilde karlı ticaret - köle ticareti - ustalaştı. Dahomeans'ın savaşçı doğası ve komşularıyla olan sürekli savaşları göz önüne alındığında, mal sıkıntısı yaşanmadı. Mahkumlar, Gine Körfezi kıyılarında Amerika'ya siyah köleler gönderen Avrupalılara satıldı. Ve para Houegbadzha ve müteakip alıcıları ateşli silah ve soğuk satın almak için harcadı оружия. O sırada birinci sınıf silahlar, krallığın yeni ve yeni toprakları ele geçirmesine izin verdi. Örneğin, 18. yüzyılda Kral Agaji'nin birlikleri, kraliyet ailesinin Dahomey ailesinin köklerinin gittiği Allada kıyı devletini yakalayabildi. Ancak bu zafer, Agadji'yi güçlü bir düşmanla itti - Dahomey'in köle ticaretinde ana rakibi olan Oyo şehir devleti.
Bu soğukluk Oyo için zaferle sonuçlandı. Dahomey, bağımsızlığını korudu ancak haraç ödedi. Ancak bunun Dahomean krallarının politikasına etkisi yoktu. Aktif olarak ticaret yapan köleler ve hurma yağı gibi yeni toprakları ele geçirmeye devam ettiler.
Benzersiz ordu
Dahomey ordusunun kadınları aramaya başladığı bilinmemektedir. Çok sayıda savaş nedeniyle sürekli erkek asker sıkıntısı yaşandığı bir sürümü var. Ve sonra krallardan biri, askeri kadın zanaatını eğitmeye ve kişisel güvenlik için bir kopma yaratmaya karar verdi. Başka bir versiyona göre, başlangıçta kadınlar filler için avcı olarak kullanıldı. Ve bir zamanlar krallığın hükümdarlarından biri büyük ve güçlü hayvanlarla ne kadar akıllıca başa çıktıklarını gördü. Amazonların becerileri, hükümdarı o kadar çok etkiledi ki onları kendi koruması yaptı. Üçüncü bir versiyon var, neden kralın kişisel korunmasında sadece kadınlar işe alındı. Dahomei inanışlarına göre, gecenin gelmesiyle, cetvelin sarayında tek bir adam kalmamalı. Ve bu kural herkese, korumalara bile uygulandı. Ancak yasak kadınları ilgilendirmedi. Bu nedenle, bir düşman izcisinin kurbanı olmamak ya da büyük bir boş sarayda sıkılmamak için, bazı yöneticiler işletmeyi zevkle birleştirmeye karar verdi. Onun yanında her zaman kadınlar vardı, sıradan cariyeler değil, profesyonel savaşçılar.
“Mino” olmak kolay değildi. Savaşçıların saflarında belli kriterlerdeki kızları seçtiler. Ayrıca, güç, dayanıklılık ve sağlığın yanı sıra, görünümlerine de dikkat ettiler. "Döküm" den sonra uzun ve yorucu bir hazırlık süreci başladı. Tecrübeli mentorlar (bu arada usta savaşçılardı, erkeklere izin verilmedi) kızlara acı çekmeyi, çeşitli silahlara sahip olmalarını (hem soğuk hem de ateşli silahlar) ve soğuk kanda öldürmeyi (özel “el yazısı” yenilmiş düşmanın aldatmasıydı), duygularının hakim olmasına izin vermeyeceğini öğretti. kralın görevi. Ek olarak, jimnastik önyargılı bir dizi özel egzersiz yapıldı. Örneğin, kızlar dikenli akasya dalları ile kaplı duvarlara tırmanmayı öğrendi. Kadınlar ayrıca, tek yardımcıları ve koruyucularının pala olduğu çok günlü orman yürüyüşlerine gönderildi.
Merakla: böyle bir yaş sınırı yoktu. Sekiz yaşında bir kız ve yetişkin bir kadın Mino olabilirdi. Bazıları gönüllü olarak gönüllü oldu ve bazıları zorla alındı. Örneğin, bir koca ya da baba, zor, haksız olduğu için krala karısı ya da kızı hakkında şikayette bulunabilir. Ve cetvel sadece bu kadınlara ihtiyaç duyuldu.
Eğitim bütün adaylar tarafından yapılmamasına rağmen, “Minos” olmaya istekli birçok insan vardı. Gerçek şu ki, Dagomalı kadınlar için bu, bu eyalette sıradan bir erkek için yapılan daha zor ve sert bir yaşamdan kaçmak için mükemmel bir fırsattı. Hizmette, kendini kanıtlamayı başardıysa, Amazonlar finansal güvenlik, üst düzey pozisyonlar ve etki bekledi.
Mino yarı kutsal bir statüye sahip olduğundan evlenmeleri ve çocuk sahibi olmaları yasaklandı. Askerlik sırasında kralın eşleri olduğuna inanılıyordu. Ve savaşçıya özel olarak veya kazayla herhangi bir kişi dokunduğunda, kaçınılmaz ölüm onu bekliyordu.
1818’ten 1858’e iktidardaki Kral Gezo, orduya yapılan harcamaları daha da arttırdı. Dahası, hükümdar doğrudan Amazonlarına odaklandı. Onun altında, kadın savaşçıların sayısı yaklaşık altı bine ulaştı - krallığın bütün ordusunun üçte biri.
Minos eğitimi büyük değişiklikler geçirdi. Şimdi onlara Avrupalı askerler olarak eğitim veriyorlardı, askeri üniforma ve Hollandalı ateşli silahlar verildi. Aynı zamanda, ilginç olanı, palalar kaldı, çünkü kafa düşmanlarını kesmeleri en uygun olanıydı.
1861'te İspanyol misyoner Francesco Borghero onurlandırıldı - Dahomey Glélé Kralı onu askeri geçit törenine davet etti. Tabii ki, papaz en çok silahlı kadınların yanından geçen bir mühimmattan etkilenmişti. Bundan önce, zayıf cinsiyet temsilcilerinin profesyonel askerler olabileceğinden şüphelenmedi.
Böylece bir Fransız subay, Jean Byail, 1889'te tanıştığı Amazonları açıkladı: “Genç kızın Naniska'nın ilk test cinayeti sırasında sahne aldığını gördüm. Arkadan gelen mahk behindma arkadan girdi, büyük bir bıçak çekti ve başı bacaklarına doğru yuvarlandı. Kalabalığın kükremesi altında, korkunç ödülünü kaldırdı ve kurbanın kanını silahtan yaladı. ”
Dahomey'i ziyaret eden Avrupalılar savaşçılara şaşkınlık içinde olmasalardı, hepsinden çok olmasa da: ayrıcalıklı statüleri, vudu kültünde kullanılan fedakarlık hakkı, vahşet kültünde kullanılan kolye muskaları (kötü ruhlardan), boynuzlu kaskları, modern silahları korkutmak . Bu arada, on dokuzuncu yüzyılın sonunda, cephanelikte Amazonlar'da silahlar ortaya çıktı. Almanya'da Kral Benhanzin tarafından satın alındı. Yeni silahların ortaya çıkmasıyla birlikte, kadın savaşçıların yeni bir dekolmanı ortaya çıktı - topçu.
Aynı zamanda, kral, "mino" yu sadece savaşçı olarak değil, savaş alanında ya da uygulayıcılardan faydalanarak kullanmaya başladı. Casusluk sanatına bağlanmaya başladılar. Ve burada kadınlar yüzlerini kaybetmediler. Fahişeler, dilenci kadınlar veya tüccarlar kılığında, düşman kampına girmiş ve değerli bilgiler edinmişlerdir.
1863’ta İngiliz kaşif Richard Burton Dahomey’e geldi. Burada bir İngiliz misyonu kurmayı (devletin iyi coğrafi konumunu sevdi) ve Dagomalılarla imparatorluğa elverişli bir barış antlaşması yapmayı amaçladı. Ancak Afrika krallığı hakkında bilgi sahibi olan Barton, savaşma ve saldırganlıklarından rahatsızlık duymadan şaşırdı (özellikle İngilizler, düşmanlık geleneği karşısında şaşkına döndü). Ve elbette, siyah Amazonları belirttiği için yardım edemedi: "Bu kadınlar o kadar iyi gelişmişti ki iskelet ve kaslar, sadece memenin varlığında cinsiyetin belirlenmesi mümkündü." Bu arada, eğer işe alım uzmanları görünümüne dikkat etmeden önce (bu daha önce söylendi), zamanla bu kriter ortadan kalktı. Asıl fiziksel güç ve dayanıklılıktı. Bunu açıklamak kolaydır: Dagomalı krallar, komşu ülkelerle savaşmanın ve Avrupa güçlerinin sömürgeci güçleriyle bir başka şey olduğunu çok iyi anladılar.
Başka bir Briton olan Stanley Alpern, tamamen kadın savaşçılara adanan İngilizce dilinde tek bir tez yazdı. İşte yazdığı şey: “Amazonlar saraydan ayrılırken, her zaman önünde bir zil bulunan bir köle yürüdü. Zilin çalması, her erkeğin yolundan çekilmesi, biraz uzağa gitmesi ve diğer tarafa bakması gerektiğini söyledi. ”
Gün batımı Dahomey
On dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında, Avrupalılar Batı Afrika'nın kolonizasyonunu ciddi bir şekilde üstlendiler. Bu durumda özel bir çeviklik Fransızca gösterdi. 1890'ta, Birinci Franco-Dahomean Savaşı başladı. Üstelik, sonucu ve bununla birlikte, Fransızlar için beklenmeyen bir sonuç çıktı. Amazonları süngülerle vurup bıçaklayabilmeden önce birçok önemli yenilgiye uğradılar. Elbette, “mino” eğitimi de rolünü üstlendi; çünkü kadınlar “sömürgeci güçlerin ordularının seçkinlerinden herhangi bir modern erkeğe eşitti”.
Tümen Genel Alfred Amed Dodds anılarına şöyle yazdı: “Fransız askerleri kiminle kavga edeceklerini gördüklerinde şaşırdılar. Bayanlarla nasıl savaşılacağını anlamadılar. ” Birinci savaşta kazanılan zafer resmen Avrupalılara da olsa, Dahomey'i fethetme sorunu olamazdı. Yüzleşmeden bir ders alan Kral Behanzin, başarılı bir şekilde sansarlık emri verdi. Almanlardan birkaç bin Mannicher ve Winchester türbesi aldı ve Amazonlara yeni silahlar verdi. Düşmanın teslim olmayacağını gören Fransızlar, siyah askerlerin tamamen yeniden silahlanmasını beklememeye karar verdi.
Birincinin ardından, İkinci Franco-Dahomean Savaşı, 1892'ten 1894'e devam ederek başladı. Ve ilk askeri başarı yine kara hükümdarın ve Amazonlarının tarafındaydı. Sadece Yabancı Lejyon düşmanlıklara karıştığında, Fransızlar kazanmaya başladı. Bu süre zarfında Avrupalılar ve Afrikalılar arasında iki düzineden fazla kanlı savaş oldu. Neredeyse tüm "minolar" kendilerine düştü ve Fransızlar daha sonra korku ile kadın savaşçıların “inanılmaz cesaret ve cesaretini” hatırladı. Ve onları dünyadaki en korkunç kadın olarak adlandırdılar.
Bu arada, savaş devam ederken, deriden gelen Fransız gazeteciler, Amazonların arkasındaki acımasız ve kana susamış katillerin imajını korumak için tırmandılar. Bu "vahşi" Dahomey'in fethini haklı çıkarmak için yapıldı. Gazetelerden birinde, bir parça Fransız subayı gösteren bir Amazon baskısı bile vardı.
Ancak resmi zaferden sonra bile, Fransızlar kayıp çekmeye devam etti. Askerler geceyi Dagomalı kadınlarla geçirmek isterlerse sabahları en çok boğaz kesilerek bulundu.
***
1904’te, devlet resmen var olmayı bıraktı. Yerine, Fransız Batı Afrika'sına giren bir Fransız Dahomey kolonisi ortaya çıktı. 1960 yılında kazanılan devletin bağımsızlığı. İlk başta bunun Dahomey Cumhuriyeti olarak adlandırılması ilginçtir. Ve sadece on beş yıl sonra, modern isim ortaya çıktı - Benin.
Bugünlerde Benin'de Amazon yok. Tatil günleri hariç hatırlanırlar. Bu günlerde kadınlar kostümler giyerler ve Dahomey'in kahramanlık geçmişini anlatan bir ritüel dans sergilerler. Navi adlı son "mino", 1979 yılında öldü. Ölüm anında, Amazon yüz yıl oldu. Anıları, etnograflar tarafından özenle kaydedildi. Navi onlara askeri yaşamdan, Fransızlarla yüzleşmekten, sömürgecilikten ve elbette uzun zamandır beklenen özgürlükten bahsetti.
Cesur kadın savaşçıların anıları sadece Benin'de saklanmıyor. Örneğin, yönetmen Werner Herzog, 1987'in Yeşil Kobra Filminde onları ölümsüzleştirdi. Klaus Kinski'nin oynadığı filmde asıl rol.