Lisede iken başlayan yazı çalışmalarım, 80’lerin ilk yarısında üniversitede iken yarı vaktimi bir derginin mutfağında geçirmemi sağladı. Mutfak derken, çay, kahve, yemek işlerinden bahsetmiyoruz elbette. Her ay düzenli şekilde yayınlanan bir dergide ismimle yayınlanan yazılar yazdığım gibi, derginin belli köşeleri için isimsiz yazılar da hazırlıyor, dahası ufak tefek tercümeler yapıyordum.
Bu tercümelerden biri, belki de ilki, İslâm’ın kadınları baskı altında tuttuğu iddiasına karşı gayrimüslim bir kadın profesörün yazdığı kısa bir cevap ve itiraz yazıydı ve kadına İslâm’la tanınan hakları zikrettikten sonra kısa bir cümleyle bitiyordu.
Bu baskı mıdır?
Bu mu baskı?
Bu mudur baskı?
Baskı bu mudur?
Baskı bu mu?
Baskı mı bu?
İki kelimelik o son cümlenin çevirisini nasıl yapacaktım? Yazarın son cümleye taşıdığı vurguyu, zihnimde doluşan bu altı cümleden hangisi Türkçe’ye hakkıyla taşıyabiliyordu?
Bu seçeneklerden hangisinde karar kıldığım şimdi aklımda değil. Ama henüz onyedi-onsekiz yaşında bir yazar adayı olarak, o olayda yazı yolculuğu bakımından hayatımın dersini almıştım diyebilirim. Kısa bir yazının sonunda sadece iki kelime için karşıma çıkan bunca seçenek…
Ve bütün bu seçeneklerin her birinin aynı mânâyı .........................................