Cale’in tüm ekibi iki saat sonra “Dönüşü Olmayan Yol”un girişinde toplandı. Orada sadece onlar yoktu.
Cale, Hans’a emir verdi.
“Bir isim listesi alacaksınız.”
“Evet efendim.”
Hans, köylülerle konuşmak için uzaklaşmadan önce Cale’e baktı. Hans muhtemelen bu yolculuk sırasında yavru kedilerin sırlarını öğrenecekti.
Cale’in bakışları karşısında Maes, Kurt çocukları ve Hilsman tek bir çizgide toplandılar. Bir şövalye tugayı kadar disiplinli görünüyorlardı.
“On bizi devralacak ve ardından Hong ile birlikte geri dönecek. Ondan sonra, ormana girip kalıntıları bulmaktan hepiniz sorumlu olacaksınız.”
Maes ve Kurt çocukları şiddetle başlarını salladılar. Cale onları memnuniyetle izlerken aşağıdan çok ürkek bir ses geldi.
“Y, genç usta-nim, neden dahilim? Planı yaratmam gerekiyor.”
Muller, Cale’e bakarken Cale, Hilsman ve Beacrox arasında titriyordu. Cale, Mueller’ın gerçekten de bir karmaşa olduğunu hissetti. Böyle bir karmaşayı kendi haline bırakamazdı.
“Ben kızmadan önce dediğimi yap.”
Mueller’ın boynunu tutmak ya da onu tekrar kenara çekmek istemiyordu. Cale, Mueller’in bu ifadeyi nasıl anladığını bilmiyordu ama Mueller hızla sarardı ve başını salladı. Mueller, planlar için kağıt ve kalemlerle dolu büyük bir çanta taşıyordu.
Cale, ondan biraz uzakta olan Litana’ya doğru yöneldi. Yüzünde nazik bir gülümseme vardı.
“Görünüşe göre artık yola çıkabiliriz. Sizi iki saat beklettiğim için özür dilerim.”
“Hayır, sorun değil.”
Litana, Cale’in grubunu gözlemlerken bu şekilde cevap verdi.
Cale’in şövalyelerinin ortalama güce sahip olmasını bekliyordu çünkü Cale ortalamaydı ve dövüş sanatları eğitimi almamıştı.
“Çok ilginç bir insan.”
Ancak bu ciddi bir yanlış anlaşılmaydı. Cale’in çevresinde pek çok güçlü kişi olduğu gibi, gücünü göremediği bir kişi de vardı.
Cale’in grubundan konuşmalarını dinleyemeyecek kadar uzakta olsalar da, Cale ekibiyle konuşurken çok karizmatik görünüyordu.
Öte yandan Cale’in ekibi, Cale’in Litana’ya karşı ne kadar nazik olduğunu gördükten sonra farklı tepkiler verdi ama bunu belli etmediler. Cale onlara önceden söylemişti.
“Benim tavrıma uyun.”
Hepsi keskin insanlar olduğu için hepsi iyi iş çıkarırdı.
“Açık, gidelim.”
Miyav.
Herkes onu takip ederken On liderliği ele geçirdi.
“Özür dilerim, Cale-nim.”
Choi Han, On’la birlikte önde yürüyen Cale’e yaklaştı. Söyleyecek bir şeyi varmış gibi görünüyordu.
Cale, Choi Han’a bakmadan önce Litana’nın grubunun Rosalyn’in biraz arkasında olduğundan emin oldu.
“Nedir?”
“Orman ateşi de onların işi mi?”
Dikkatli ama keskin bir bakıştı. Cale, Choi Han’ın bahsettiği “onların” kim olduğunu hemen anladı. Plaza Terör Olayına neden olan gizli örgüt. Onlardan bahsediyordu.
“Hayır, bu sefer onlar değil.”
Başlangıçta Choi Han, gizli örgütle başkentte ve ardından hafifçe Breck Krallığı’nda karşılaşacaktı. Ancak, oradayken onlarla karşılaşmış gibi görünmüyordu.
“Anlıyorum. Tıpkı terör olayında olduğu gibi, senin de bildiğine göre, onlar hakkında da başka bir bilgi olur diye düşündüm.”
“Yeminimi hâlâ hatırlıyorum.”
Cale, Choi Han’a bir kez daha hatırlattı.
“Kimliklerini öğrendiğimde sana haber vereceğim. O yüzden merak etme.”
“Evet efendim.”
Choi Han, Cale’in her zamanki kendine güvenen hali gibi sisi yarıp geçtiğini görebiliyordu. Dudaklarını birkaç kez açıp kapadıktan sonra nihayet konuşmaya başladı.
“Zor şeyleri tek başınıza yapmaya çalışmayın.”
‘Bu adam ne hakkında konuşuyor?’
Cale, Choi Han’a inanamayan gözlerle baktı. O anda oldu.
“Ben de buna katılıyorum.”
Litana’nın grubunu Choi Han ve Cale’den uzak tutmak için araya giren Rosalyn gülümsemeye başladı. Cale, ikisini anlamakta zorlandı.
“Zor şeyler.”
“Neden bahsettiğini gerçekten anlamıyorum. Zor işlerin hiçbirini yapmayı düşünmüyorum.”
“Etrafımda kullanabileceğim bu kadar çok insan varken neden zor şeyleri yapayım?”
Cale cevap verirken Rosalyn’e şaşkınlıkla baktı. Ancak Choi Han ve Rosalyn, Cale’in asla değişmediğini düşünerek gülümsemeye başlamadan önce birbirlerine baktılar.
Bu ifadeler, Cale’in ciddi şekilde acı hissetmesine neden oldu. Ancak, sormayı bıraktı ve zaman çok önemli olduğu için tekrar yürümeye başladı.
Nihayet kısa bir mola dışında bütün gece yürüdükten sonra ertesi gün ‘Dönüşü Olmayan Yol’dan çıkabildiler.
“Mmm.”
…Aman Tanrım.”
Cale’in mürettebatı ormandan çıktıklarında şok oldular.
Siyah duman.
Ormanı görmek için bir gün daha seyahat etmeleri gerekecekti ama Ormanın olması gereken yerde çok fazla siyah duman vardı.
Artık açık bir düzlükte oldukları için ateşin bir kısmını da görebiliyorlardı.
Litana dudaklarını ısırdı. Onun toprağı olduğu için değildi. Bunun nedeni, yangın nedeniyle hala mücadele eden ailesini ve insanlarını düşündüğü içindi.
“Acele edelim.”
Cale’e bakmak için başını çevirdi. Bu yolculuk muhtemelen bu soylu için zordu. Kesinlikle hiçbir zorluk çekmeden büyümüş gibi görünüyordu.
“Evet. Size buradan rehberlik edeceğiz.”
Ancak Litana’nın yine de acele etmesi gerekiyordu. Bu yüzden minnettardı.
Astlarından beşi, o işaret ettiğinde öne çıktı. Litana öncü oldu. Bir kabilenin reisi her zaman önde durmak zorundaydı.
“Zorlu bir yolculuk olabilir çünkü olabildiğince çabuk hareket etmemiz gerekiyor.”
“Bu iyi.”
Nazik ama sert bir cevaptı.
“Hadi gidelim.”
Litana teşekkür etmek yerine yürümeye başladı. Siyah dumana doğru yöneldiler. Bir gün daha yolculuk ettikten sonra bitkin grup, gözlerinin önündeki büyük ateşi görebildi.
Açık olmak gerekirse, büyük ateşi çevreleyen birçok çadır da görebiliyorlardı. Ancak, Cale’in mürettebatının hiçbir üyesi onlara aldırış etmedi.
“Ne tür bir ateş-?”
Kurt çocuk Lock bilinçaltında bir adım geri çekildi. Sanki bir yanardağ patlamış ve bir dağı kaplamış gibiydi.
Ateş bir dağ kadar yükseliyordu. Hiçbiri böyle bir manzara görmemişti.
“Öhö.”
Choi Han bilinçsizce sahte bir öksürük çıkardı ve nefes aldı.
Nefes almak zordu.
Yıllardır Karanlık Orman’da yaşayan son derece güçlü Choi Han bile hiç bu kadar büyük bir ateş görmemişti. Ormanın 1. Bölümü. Bu yangın, o geniş bölümün tamamını kaplamış ve bir kale yüksekliğindeydi.
Doğa. Doğanın gücü, insan aklının kavrayabileceği bir şey değildi.
“O ateş?”
Büyücü Rosalyn, Litana’nın grubuna baktı ve sordu. Gözleri inanamayarak titriyordu.
Mantıklıydı.
Şu anda yağmur yağıyordu.
Orman, yaza doğru ilerlerken günde birkaç kez yağmurun yağdığı mevsimdeydi. Onların yağmur mevsimiydi. Gökyüzü bulutluydu ve yağmur yağıyordu.
Ancak yangın aynı kaldı. Bulutlu günde bir ışık kaynağı olarak kaldı.
Bu yangının tuhaflığı buydu.
“Evet bu.”
Litana acı bir gülümsemeyle ateşe baktı. Şimdiye kadar olduğu gibi, yangın hiç hareket etmeden 1. Bölümde kaldı.
“…Orman ölüyor.”
Lock’un geri adım attığını görebiliyordu.
Dudaklarını ısırdı. İnsan kavrayışının ötesindeki bu korkunç doğal afet herkesi korkuttu. Güneyliler bile ona yaklaşmaktan çok korkuyorlardı ve sadece Ormanın sınırlarına yakın kalabiliyorlardı.
Litana sessizce ateşi gözlemleyen Cale’e döndü. Ne kadar güçlü olduğuna baktıktan sonra yine de ateşe yaklaşmaya çalışır mıydı?
‘Hadi gidelim’ demeye cesaret edemedi.
O anda oldu.
“Bu çok sıcak.”
Yağmurluğunu ve ceketini çıkarırken Cale’in sesini duydu. Soylu olduğunu belli eden sade ama lüks ceketini çıkardıktan sonra beyaz gömleğinin kollarını sıvadı.
Sonra Litana’ya bakmak için döndü.
“Hadi gidelim. Sanırım ateşe olabildiğince yaklaşmam gerekecek. Hatta sınırı geçmem bile gerekebilir.”
Sanki bir gezintiye çıkmış gibi rahatlamış görünüyordu. Litana, Cale’in astlarının Cale’in böyle davranmasını bekliyormuş gibi baktığını görmek için etrafına bakındı. Ardından, Cale’e bakmadan önce astlarına bakmak için döndü.
“Seni oraya götüreceğim.”
“Tek başıma gidebilirim.”
Cale kendi başına gitmek istedi çünkü Litana’nın onu oraya nasıl götürmeyi planladığını zaten biliyordu.
“Hayır, tehlikeli.”
Litana, bazı insanların çadırlardan onlara doğru koştuğunu görmek için başını çevirdi.
“Ekselânsları!”
“Kraliçemiz!”
“Lider-nim!
Uzaktan ona seslendiğini duyabiliyordu. Litana, kendisine Kraliçe demelerine şaşırmış gibi görünen Cale’e nazikçe gülümsedi.
Elbette, Cale sadece şok olmuş gibi davranıyordu. O da gerçekten şok olmuştu ama bu kesinlikle Litana’nın bir Kraliçe olmasından kaynaklanmıyordu.
“Vay canına, çok büyük.”
Büyük bir hayvan Litana’ya doğru koşuyordu.
“Grrrr!”
“On!”
Büyük Kara Panter, Litana’nın çağrısı üzerine neredeyse uçuyormuş gibi koştu. Litana, önünde duran Kara Panter’in sırtına kolayca atladı.
Ormanın Kraliçesi Litana ve Kara Panteri Ten. Cale, bu ikilinin neden ‘ölüm meleği’ lakabını taşıdığını anladı.
Çok koyu mavi bir renge sahip olan Kara Panter, en az iki veya üç yetişkin erkek büyüklüğündeydi. Panterin üstüne otururken konuşmaya başladı.
“On ve ben seni oraya götüreceğim.”
O anda çadırlardan koşarak gelen astları onunla Cale arasında gidip geldiler.
“Majesteleri, bu insanlar öyle mi?”
Litana soruyu hemen yanıtlamadı. Bunun yerine, geri döndüğünü duyduktan sonra yavaş yavaş güvenli bölgeden çıkmaya başlayan insanlara baktı. Ayrıca bazı hayvanları da görebiliyordu. Bunlar, Bölüm 1’de yaşayan insanlardı.
Muhtemelen onu bekliyorlardı. Bu yüzden efsanelerdeki ejderhayla geri dönmesi gerekiyordu.
“O bir ejderha.”
“Affedersin?”
Litana, kendisine şaşkınlıkla bakan astına gülümsedi. Sonra elini Cale’e uzattı.
“Lütfen devam edin, Bay Cale.”
Gr.
Cale, Kara Panter’in homurdanmaya başladığını görünce devam etmek istemedi. Kara Panter Ten, Lock’a bakıyordu.
O anda Litana’nın Cale’in yanında olan astlarından biri öne çıktı. Bölüm 1’de astlarının geri kalanına açıkladı.
“Bu beye, yangını söndürebileceğine inandığı için buraya kadar eşlik ettik.”
“Gerçekten yangını söndürebilir mi?”
Tüm şaşkın bakışlar Cale’e çevrildi. Choi Han ve diğerleri onu savunmak için Cale’in önüne geçti.
“Cale-nim, bu tehlikeli. Sana oraya kadar eşlik edeceğim.”
“Gerek yok.”
Cale, Choi Han’ın sorusuna başını salladı.
“Yaklaşırsanız bu ısı sizi yakar. Bu tehlikeli. Hepiniz güvenli bölgede kalın.”
Onunla gelseler sadece bagaj olurlardı. Yangının söndürülmesi için başka birinin gücüne ihtiyacı yoktu.
“Bayan Rosalyn, kalkan lütfen.”
“…Elbette.”
Rosalyn, Cale, Litana ve Ten’in etrafına bir kalkan koymadan önce içini çekti. Rosalyn, Litana’nın gerçek kimliğini zaten biliyordu, ancak Litana, Rosalyn’in kimliğini bilmiyor gibi görünüyordu.
“Ormanın Kraliçesi olduğu için size en güvenli ve en iyi yoldan eşlik edecek. İyi yolculuklar, genç efendi Cale.”
“Bu Kara Panter’e binmek istemiyorum!”
Cale’in sadece Rüzgarın Sesi ile acele etmesi gerekiyordu.
İç geçirip Litana’nın elini tutmadan önce eli hâlâ kendisine, ekibine ve kafası karışmış Orman halkına uzanan Litana’ya bakmaya devam etti.
Daha sonra Kara Panter’e bindi. Düşmekten korktuğu için Kara Panter’in kürküne yapıştı.
“Hadi gidelim.”
Litana, uzakta yanan ateşe bakan Cale’den uzaklaşmadan önce doğruldu. Sonra çömeldi ve Ten ile konuştu.
“On, bizi ateşe götür.”
“Grr!”
Litana tekrar doğruldu ve büyük Kara Panter hareket etmeye başladı. Kara Panter ve siyah saçlı kadın, kızıl saçlı adamla birlikte ateşe doğru gitti.
Kısa süre sonra güvenli bölgeyi geçip sınıra doğru ilerlediler.
“Ekselânsları!”
“On!”
“Ne oluyor?”
Çadırların yanından hızla geçerken insanların onlara seslendiğini görebiliyordu. Herkes bitkin görünüyordu. Dudaklarını ısırdı.
“Daha da hızlı gidelim.”
Arkasından Cale’in sesini duyabiliyordu.
“On, daha hızlı.”
Ten, Litana’nın emrine karşılık olarak daha hızlı hareket etmeye başladı. Cale’in mürettebatı ve Litana’nın astları da onları takip etti ama çok yavaştılar.
hışırtı hışırtı Damla, damla.
Yapraklar, çimenler ve yağmur Cale’in gömleğine düştü.
Ancak, nem anında kayboldu.
“Bu çok büyük.”
Cale, sınıra vardıklarında Kara Panter’den indi. Ateşten gelen yoğun ısıyı hissedebiliyordu. Ateş kıvılcımları sınırın içinde dolu gibi dönüyordu.
“İmparatorluk prensi, seni çılgın piç.”
Ateşe bizzat bakmak, Cale’in İmparatorluk Prensi’nin gerçekten de çılgın bir piç olduğunu anlamasını sağladı.
– …Bu ateş bir tuhaf.
Kafasında Raon’un sesini duyabiliyordu. Cale, kendisine yaklaşan Litana ile sertçe konuştu.
“Bayan Lina, lütfen geri çekilin.”
“Ancak!”
“Ateşe yaklaşmam gerekecek gibi görünüyor.”
Bu yangını söndürmek için Ateşi Bastırıcı Suyun yaklaşık üçte birini kullanması gerekecekti. Şahsen görünce, bunun normal bir dağ yangınından çok farklı dünyalar olduğunu söyleyebilirdi.
“Suyun ve kolyenin gücünü bilmediğim için iyi bir miktar kullanmam gerekecek.”
İşe yaramasaydı daha fazla kullanması gerekecekti. Cale, onunla birlikte gelen ikisiyle konuşmadan hemen önce düşündü. Litana ve Ten bundan sonra yoluna çıkacaktı.
“Lütfen geri çekilin.”
Litana, Cale’in sert tavrını gördükten sonra yanıt veremedi.
“Grr.”
O anda Ten, onu geri hareket ettirmek için kıyafetlerini çekti.
“On?”
Litana tuhaf bir ifadeyle Ten’e baktı. Kara Panter On hiçbir şeyden kaçmadı. Litana, böyle bir çocuğun ona geri adım atmasını ve Cale’i burada bırakmasını söylemesini tuhaf buldu. O sırada Cale’in sesini duydu.
“O çocuk bana güveniyor gibi görünüyor.”
“Affedersin?”
Saçları ateş kadar kırmızı olan adam gülümsemeye başladı. Rahat bir gülümsemeydi.
“Yaralanmayacağım. Yangını söndürdükten sonra geri döneceğim, bu yüzden lütfen geri çekil ve izle. Tehlikeli görünüyorsa beni her zaman kurtarabilirsin.”
Bununla birlikte, Cale hiç tereddüt etmeden sınıra girdi. Litana onun birkaç adım geri gitmeden önce içeri girmesini izledi. On çömeldi ve sırtına bindi. Tehlikeli görünüyorsa ikisi de Cale’i kurtarmak için hemen harekete geçebilsin diye öyleydi.
Cale ateşin yanına gittiği için bundan haberi yoktu.
“Kalbin Canlılığına sahip olmasaydım bu tehlikeli olurdu.”
Isı yoğundu. Ancak herhangi bir acı hissetmedi. Bunun nedeni, herhangi bir doğal gücü emebilen Emici Kolye içindeki Suyu bastıran ateşin gücü ve ayrıca Kalbin Canlılığı sayesinde iyileşmesiydi.
– Zayıf insan, o ateş deli bir ateş gibi görünüyor! Doğa kanunlarına aykırıdır!
Raon zihninde yüksek sesle cıvıldıyordu ama Cale arkasını dönmeden önce ateşin tam önünde durdu. Uzaktaki çadırların yanı sıra Litana ve Ten’i de görebiliyordu. Çadırdan onlara yaklaşan insanları da görebiliyordu.
“Onlara gelmemelerini söyledim.”
Kendi mürettebatı olduğundan emindi.
Cale dilini şaklattı ve kollarını açtı.
çiseleyen-
Crack-
Cale, ‘Emici Kolye’nin gücünü kullanırken yağmurun ve ateşin sesini dinledi.
Oooooooo-
Cale’den bir ağlama sesi yankılanmaya başladı. Aynı zamanda kolye mavi renkte parlamaya başladı. Cale gözlerini kapatırken kolyenin içindeki suyun gücünü hissedebiliyordu.
“Ateş dolu gibiyse.”
O zaman sadece gerçek bir dolu yaratması gerekiyordu.
Ateşi bastıran ve hakim olan su.
Cale cömertçe o suyun üçte birini çıkardı.
Splaaaaaaaaash-
Cale’in elindeki su havaya fırladı.
Oooooo- Oooooo- Oooooo-
Cale’in üzerinde dev bir duvar belirdiğinde ağlama sesi daha da yükseldi. Bu bir su duvarıydı. Bir dolu fırtınasını hayal etmeye başladığında gözlerini kapalı tuttu.
“…Aman Tanrım.”
Litana bilinçaltında hayranlık dolu bir nefes verdi. Aynı zamanda, Ten bilinçaltında geri adım attı. Önlerinde büyük bir dalga yaratılıyordu. Bunu izlemek Litana’yı ürpertti.
Oooooo- Ooooo-
çiseleyen-
Yağmur ve ağlama birbirine benziyor gibiydi. Fışkıran su koyu mavi renkteydi. Sınıra doğru koşan insanlar ve onları çadırlardan izleyen insanlar durup bu su duvarına boş boş baktılar.
Bu bölgede çıkan yangın göğe yükseliyor gibiydi. Dalga, ateşle eşleşecek şekilde büyümeye başladı. Sonunda havada her şeyi silip süpürebilecekmiş gibi dev bir dalga oluştu.
Cale gözlerini açtı ve başını kaldırdı.
“Mmm.”
“⅓ çok mu fazlaydı?”
Cale biraz telaşlanmıştı. Yarattığı dalga ona bile harika ve güçlü göründü. O sırada Raon’un sesini duyabiliyordu.
– İyi bir fikir! Hadi bu çılgın ateşi söndürelim, insan!
Cale gülümsemeye başladı.
Evet, silelim.
Oooooo-
Ağlama sesi aniden kesildi.
Boom-!
Büyük dalga, ateşi ve toprağı kaplayan mavi su duvarı ile yere çarptı.