“Rama bin yıl boyunca birçok at kurbanı, sayısız inek ve diğer başka kurbanlar sundu. ”
Ramayana, VII. 112.
Rama’nın dünya üzerindeki egemenliği on bir bin yıl sürdü. Bu yılların çok mutlu yıllar olduğu söylenir. Şita’yı kaybedişinden sonraki duyguları her ne olmuş olsa da, buyruğu altındakilerin mutluluğu ve refahı konusunda hiç şüphe yoktu. Hiç bir zaman, en ufak bir sorun ya da sıkıntı çekmediler. Anne babalar hiç bir zaman çocukları için cenaze töreni yerine getirmek zorunda kalmadılar, çünkü herkes etraflarını saran yüzlerce oğul ve torunlarla bin yıl yaşadı.
Doğa evrensel mutlulukla birleşti. Ağaçlar yıl boyunca meyve ve çiçeklerle kaplandı, huzurlu rüzgar esti ve yağmur ihtiyaç olduğunda yağdı. Ve şimdiye kadar, söylemesi tuhaf, çizdiğimiz resmin doğruluğunu sorgular gibi görünen iki olay meydana geldi. Aç bir Brahman’ın zorlukla yürüyerek kapı kapı dolaştığını, sadaka aradığını ve hiç bir şey bulamadığını okuruz destanda. Ve aynı derecede etkileyici bir şey daha; aynı kastın diğer bir üyesi, on dört yaşındaki oğlunun ölümünden dolayı prense sövüp sayar. Böylesine zamansız ölümler Rama’nınkinden başka krallıklarda duyulmamıştır, der. Fakat bu iki olay dışında üzüntü ve hastalık yoktu. Bu uzun ve refah getiren saltanatın hikayesi birkaç sayfada toplanmıştır ve Rama’nın en zor görevleri, sofu olduğu kadar küstah olan bir Şudra’yı öldümesi ve bir baykuş ile akbaba arasında geçen kuş yuvasının kime ait olduğu konusundaki anlaşmazlığı çözmesi idi. ·
Rama’nın erkek kardeşlerine gelince, zamanla herbiri Hindistan’ın farklı kısımlarında kendileri için krallıklar oluşturdular. Barata’nın fethi en etkileyici olanı idi. Elde ettiği toprak Hindistan’ın kuzey batısında idi. Yedi gün süren bir savaşta otuz milyon insan öldürüldü. Tanrılar daha önce böylesini hiç görmediklerini söylediler. Barata fethettiği memleketi iki oğlu arasında bölüştürdü, ve her biri için daha sonraki günlerde adlarıyla onurlanan birer başkent inşa ettirdi.
Fakat ne Barata ne de diğer erkek kardeşler Rama’dan uzak kalmaktan mutluydular, ve oğulları erkekliğe ulaştıklarında zamanlarının büyük çoğunluğunu Ayodhya’da geçirdiler. Onun yanında bulunmanın mutluluğu içinde, oğullarından ayrı kalmaktan pişmanlık duymadılar. Bu şekilde on bir bin yıl geçti. Rama, birçok kurban görevi yerine getirdi, ve özellikle kurban edilen inek sayısı dikkate değerdir.
Ama en uzun saltanat bile mutlaka sona ermelidir. Ve bir gün Zaman çilekeş görünümünde Ayodhya’ya geldi. Zaman saray kapısından bekleyen Lakşmana’ya kardeşini görmeyi arzuladığını söyledi. Kendisine kralın huzuruna kadar refakat edilince, kral her zamanki sunularını arzetti ve misafirini altından yapılmış taht üzerine oturttu. Fakat kral ona ziyaret nedenini sorduğunda çilekeş tanrıların iyiliği için görüşmelerinin özel olması gerektiğini söyledi. Kati bir gizlilik gerekliydi ve kim bu görüşmeyi dinlemeye cüret ederse Rama onu öldürmeye yemin etmeliydi.
Bu talebe uyarak Lakşmana kapıda gözcü olarak duracak oday girmeye yeltenenleri engelleyecekti. Bu önlemler alındığında o ana kadar ismini gizli tutan çilekeş, tanrı Vişnu olarak cennette hüküm sürerken, Maya ya da yanılsama’nın rahminden doğan Rama’nın öz oğlu Zaman olduğunu beyan etti. Rama’nın dünyada geçici olarak görevlendirildiği yılların bittiği gerçeğini hatırlatmak için Brahma’nın elçisi olarak o gün orada bulunduğunu ve kardeş tanrılarının onu sabırsızlıkla cennette beklediklerini söyledi.
İnsanlar üzerindeki hakimiyetini sürdürmek istemesi halinde bunu söylemesi yeterliydi; fakat Brahma ona bu sözü göndermeyi bir görev olarak düşünmüştü. Buna cevap olarak Rama haberciye oğlu olarak hitap ederek, onu görmekten büyük mutluluk duyduğunu söyledi. Dönüşüne ait soruya gelince, Zaman geldiğinde zaten bu konuyu düşünmekteydi ve en kısa zamanda yukarı dünyadaki asıl görevlerine yeniden başlamaya hazırdı.
Saray içinde bu konuşma devam ederken dış kapıda başka bir çilekeş belirdi. Yeni gelen çok seçkin fakat çok sinirli olan Durvasa idi. Rama ile konuşma arzusunu bildirdiğinde Lakşmana, kardeşinin başka bir çilekeş ile özel bir görüşmede olduğunu ve rahatsız edilemeyeceğini söyleme cüretini gösterdi. Fakat çilekeş, karakterine özgü olarak, eğer Lakşmana hemen gitmez ve acil bir görüşme ayarlamazsa yalnız Rama ve onun sarayındakileri değil aynı zamanda tüm kenti ve Ayodhya sakinlerini de lanetiyle mahvedeceğini söyledi.
Lakşmana, bu korkunç tehtidi işittiği zaman, ölümün onun bir parçası olduğunu bilmesine rağmen, ailesi ya da ırkı mahvolacağına kendisinin yok olmasının daha doğru olacağına karar verdi. Böylece krala gitti ve Durvasa’nın onu görmeyi arzuladığını ve reddedilemeyeceğini bildirdi. Rama uygun bir şekilde Zaman’a veda etti ve ikinci fakat sabırsız ziyaretçisini kabul etmek için acele etti. Ellerini birleştirip eğilerek selam verdi ve sabırlı bir şekilde ona ne istediğini sordu. Durvasa “”çok açım” dedi. “Bin yıllık çilekeşlik uygulamasını henüz bitirdim ve bu uzun süre içinde hiç orucumu bozmadım. Bana yiyecek getir, çok fazla yiyecek getir ki açlığımı yatıştırayım.” Hükümdar hemen en iyi yiyeceklerin hazırlanması için emirler verdi ve çilekeş doyana kadar yediğinde Rama’ya misafirperverliği için teşekkür etti ve inziva yerine çekildi.
Fakat bilgenin ayrılmasıyla, Rama ilk çilekeş ile olan görüşmesini hangi koşullarda onayladığını hatırladı. Lakşmana, onların görüşmesini kesmişti ve bu nedenle ölmeliydi. Ona karşı olan sevgisi yüzünden Rama’nın anlaşmayı yerine getirmeyi reddeceğinden korkan Lakşmana, kardeşine üzülmemesini söyledi. Verdikleri sözü yerine getirmeliydiler. Kaderin ellerindeydiler ve insanların eylemleri bir önceki yaşamlarında yaptıkları ile belirlenirdi.
Rama kardeşini öldürmek zorunda olmadığını hatırladı. Bilge kişiler bir kişiyi reddetmenin onu öldürmeye eşit olduğunu söylemişlerdi. Ve böylece “Seni reddediyorum” dedi. Kardeşi tarafından reddedilen Lakşmana, sarayı hemen terk etti ve kısa bir süre için ibadet yaptığı Sarju nehri kıyılarına doğru yol tuttu. Daha sonra ağzını , burun deliklerini ve bedenindeki diğer delikleri nefes alması imkansız olacak şekilde kapattı. Bu sefer tanrılar zuhur ettiler ve açıklanmayan bir şekilde Lakşmana’yı cennete götürdüler. Onun Vişnu’nun dördüncü parçası olduğunu hatırlayan göksel varlıkların onu görmekten çok memnun oldukları söylenir.
Rama kardeşini kaybetmekten çok üzgündü ve o sıra Ayodhya’da bulunan Barata’ya dünyada daha fazla yaşama arzusu olmadığını söyledi. Hemen o gün, bir ormanda yaşamak için gitmeye karar verdi. Onun arzusu Barata’yı tahta varisi yapmak idi. Ama Barata bunu kesinlikle reddetti. “İki oğlun var. Krallığı aralarında ikiye paylaştır ve yaşamaları için iki kent inşa ettir. Bana gelince, ben seninle geliyorum. Benim için senin olmadığın yerde cennetin bile cennetliği sona erer. Yalnız bu değil, aynı zamanda diğer kardeşimiz Şatrugna’ya haber göndermelisin ve ben onun da bizimle gelme arzusunda olacağından eminim” dedi.
Ve böylece söylenen yerine getirildi. Mutra’ya, Şatrugna’yı çağırması için ulaklar gönderildi ve Şatrugna onlara katılana kadar yedi gün geçti. Bu arada, Rama’nın oğulları krallıklarına yerleştirilmişlerdi, ve onların yaşamaları için kentler inşa edilmişti. Fakat Rama’ya eşlik etme ayrıcalığını elde etmek için yeni talipler ortaya çıktı. Ayodhya halkı, Rama’nın onlardan ayrılacağını öğrendiklerinde geride bırakılmayı reddettiler. Yalnız onlar değil, aynı zamanda binlerce yıl önce Rama’nın Ravana ile yaptığı savaşta Rama’ya yardım etmiş olan ayılar ve maymunlar da zuhur etti ve “Biz de seninle geliyoruz. Bizi terk etmene müsade edemeyiz” dediler.
Destan Rama’nın ormandan daha uzun bir yolculuğa çıktığını belirtir. O cennete gidiyordu, ve bunu halk, ayılar ve maymunlar da fark etti. Bu yüzden Rama’nın arkasından giden büyük bir topluluk oluştu. Ayodhya tamamen terk edildi . Karıları ve çocukları ile birlikte halk, ülkenin din adamları,harem ağaları ve ‘zenana’nın (Hindistan’da harem dairesi) kadınları, ayılar ve maymunlar, hatta o yörenin hayvanları ve kuşlar bile alay yürüyüşüne katıldılar. Bu uzun yolculuğa katılan hacılar Sarju nehri kıyılarına gidiyorlardı.
Rama önde yürüyordu. Tanrısal karısı olan bereket tanrıçası Lakşmi onun sağ tarafında ve toprak tanrıçası onun sol tarafındaydı. Kendisine Dört Veda, Gayatri ayeti, kutsal OM harfleri ve sıranın sonunda bulunan bilge ve şeytanlar refakat ediyordu ve bunların hepsi cennet kapılarına doğru Rama ile yolculuk etmekten dolayı çok mutluydular.
Suya ayak bastıklarında, yaratıcı tanrı Brahma zuhur etti. Ona kardeş tanrılar eşlik ediyordu ve milyonlarca ve milyonlarca değişik yarı tanrısal varlıklar göksel araçlarını sürüyorlardı. Brahma, Rama’ya Vişnu ismiyle hitap etti ve ona cennete döndüğü için hoşgeldine geldiklerini söyledi. Vişnu’nun, düşüncenin ve bilginin ötesinde ölümsüz ve yok olmayan tanrı ve tüm varlıkların sığınağı olduğunu söylediler. Brahma bunları söyledikten sonra İndra ve başlarında ateş tanrısı ile diğer göksel varlıklar hürmetle eğildiler.
Rama’nın gelmesiyle günahlarından arındıklarını ve kalplerindeki arzuya nail olduklarını söylediler. Böylece Rama ve kardeşleri cennete girdiler. Ama göklerin arasından geçerlerken, mütevazi arkadaşlarını unutmadılar. Rama, ya da şu anda çağrıldığı ismiyle Vişnu; yaratıcıdan, arkadaşlarının her biri için yukarı dünyada uygun bir yer tahsis etmesini istedi. Bu talebe karşılık olarak Brahma, Ayodhya halkının eşleri ve çocukları ile yakında Vişnu’nun sahibi olacağı bölgeye gidebileceklerini söyledi, ki bu en alçak mertebede olanların bile her şeyde Vişnu’yu görürlerse girme imtiyazına sahip oldukları kutsanmış bir yerdi.
Ayılara ve maymunlara gelince, onların tanrıların dölleri olduklarını, Ravana ile yaptığı savaşta Rama’ya yardım etmeleri için doğduklarını ve göksel ataları ile tekrar biraraya gelmeleri gerektiğini hatırlattı. Ve böylece, bu yerine getirildi. Sahiplerini Ayodhya’dan başlayarak takip eden hayvanlar ve kuşlar bile unutulmadı. Erkekler ve kadınlar, yaşlı ve gençler, bilgeler ve şeytanlar, maymunlar ve ayılar, hayvanlar ve kuşların her türü Sarju nehri sularına dalar dalmaz beden değiştirdiler ve tanrılarla birlikte cennette yaşam sürmeye gittiler.
Bu destanın tek bir mısrasını bile okuyan çocuksuz bir erkek bir oğula sahip olacak ve her gün bir mısrasını okuyan kişi bütün günahlarından arınmış olacak.
Ramayana, VII. 114 -124.
AÇIKLAMALAR:
ŞUDRALAR: Dördüncü kastın üyeleri çilekeş uygulama yapamazlar. Vedaları ne okuyabilirler ne de dinliyebilirler. Şudra’ya kanunu açıklayan ya da eziyet çekerek kefaret ödemesini öğütleyen Brahman da onunla birlikte cehenneme gider. Adının anlamı onun aşağılık oluşunu vurgulamalıdır. Şudra’yı öldürmek önemli değildir. Onu öldürmenin kefareti bir köpeği, kertenkeleyi ya da kargayı öldürmekle aynıdır. Ama bir Brahman’ı öldürmenin kefareti hiç bir şekilde ödenemez. (Manu Kanunları, I.91 , II.31, XI. 90 ve XI.132) Daha önce yazılmış olan Ramayana kitapları düşük kast veya kast dışı ile ilgili böyle bir içerik taşımaz.
DURVASA : Başka bir efsanede de (Krişna’nın Ölümü) hasta ruhlu rişinin burdaki gibi korkunç sonuçlara yol açan işe karışmasını görürüz. Durvasa’nın çilekeşliği görünüşe göre onun ahlakının üzerinde bir etki yaratamamış. Ne yazık ki çilekeşlik ve ahlak her zaman birbiriyle ilintili olmuyor.
LAKŞMİ : Bereket tanrıçası, Sita olarak göründüğü varsayılır.
OM (AUM) : Monier Williams AUM’un üç harfinin Ateş (Agni), Rüzgar (Vayu) ve Güneş’in ( Mitra) baş harfleri olduğunu söyler. Daha sonraki zamanlarda Brahma, Vişnu ve Şiva’nın simgesi olarak kabul edildi. “‘OM hecesi yüce Brahman’dır ve hiç bir zaman yok edilemez.” ( Manu Kanunları, II. 83, 84)
EN ALÇAK DERECEDEKiLER BiLE : Bhagavadgita’da bir bölümde şöyle ifade edilir; “Günahkar bir doğumla doğanlar, kadınlar, üçüncü ve dördüncü kast mensupları bile bana sığınırlarsa en yüce amaca ulaşırlar. Bana inanan ve bana dua eden kutsal Brahmanlar ve bilgeler için ise daha ne söylenebilir ki?” ( IX.32)
HER ŞEYDE VİŞNU’YU GÖRÜRLERSE: Ramayana’nın daha önceki kitaplarında böyle bir panteist cümle yoktur.
Kaynak: J.M.Macfie- Hint Efsaneleri.