We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Yeni bir DNA çalışması, Güney Amerika'da birden fazla yerde yaşayan yerli halkın, yerli Avustralyalıları ve Melanezyalıları (Güneydoğu Asya'nın güneyinde bulunan Okyanusya adalarının sakinleri) içeren bir şemsiye terim olan Avustralasya halkıyla uzaktan akraba olduğunu doğruladı. .
Genetikçi Tábita Hünemeier ve Brezilya'daki São Paulo Üniversitesi'nden evrimsel biyolog Marcos Araújo Castro e Silva tarafından yürütülen bu yeni genetik araştırma, Güney Amerika'nın çeşitli bölgelerinde yaşayan 383 yerli insandan elde edilen genetik verileri analiz etti. Karşılaştırmalı bir analizi tamamladıktan sonra, Avustralasya'daki yerli halk ve üç Güney Amerika yerli grubu tarafından paylaşılan ayırt edici genetik izleri keşfettiler: Chotuna (Peru'nun Pasifik kıyı bölgesinden), Guaraní Kaiowá (batı Orta Brezilya'dan) ve Xavánte (Brezilya'nın merkezinden).
- Stonehenge'e Benzer Yüzlerce Amazon Geoglifi Yağmur Ormanlarına İnsan Müdahalesine İlişkin Algılara Meydan Okuyor
- Perulu rahibe ve cenaze arkadaşlarının gizemini çözmek için DNA testleri
Bu çalışma kendi içinde ortaya çıkıyor olsa da, onu özellikle dikkate değer kılan şey, Brezilya'nın yağmur ormanlarında yürütülen benzer bir 2015 genetik çalışmasıyla olan ilişkisidir. Bu araştırma projesi, Avustralasya halkı ile Amazon, Karitiana ve Suruí'de yaşayan iki yerli grup arasında genetik bağlantılar buldu. Yerli bir Brezilya kelimesine atıfta bulunarak, bu grupların tümü 'Y sinyalini' paylaştığı genetik belirteçler kümesini adlandırdılar ( ypikuéra) "ata" anlamına gelir.
Amazon ve Avustralya Aborjinleri ortak ataları paylaşır. Solda: Amazon şamanı (Veton PICQ, CC BY-SA 3.0 ). Sağ: Avustralya Aborijin ( Steve Evans / CC BY-NC 2.0 )
Aslında, şimdi Chotuna, Guaraní Kaiowá ve Xavánte'de tespit edilen aynı Y sinyalidir. Dolayısıyla yeni çalışma, 2015 araştırmasını doğruluyor, ancak aynı zamanda önemli şekillerde onu genişletiyor.
"Sonuçlarımız, daha önce Amazon gruplarına özel olarak tanımlanan Avustralasyalı genetik sinyalinin, Pasifik kıyı popülasyonunda da tanımlandığını ve Güney Amerika'da daha yaygın bir sinyal dağılımına işaret ettiğini ve muhtemelen Pasifik ve Amazon sakinleri arasında eski bir teması ima ettiğini gösterdi. " araştırmacılar, en son baskısında yer alan bir makalede yazdılar. PNAS.
Beringia'nın Öyküsü ve Amerika'ya Destansı Bir Yolculuk
Brezilyalı araştırmacılar, farklı göç senaryolarını test etmelerine izin veren yazılım programlarını kullanarak, bu farklı insanları birbirine bağlayan ayırt edici genetik işaretlerin 8.000 ila 15.000 yıl önce Amerika'ya tanıtıldığı sonucuna vardılar. Avustralasya'nın yerli halklarını Güney Amerika'nınkilerle birleştiren atalar, muhtemelen şu anda Güneydoğu Asya'da bulunan bölgeden geldi ve oradan bazıları güneye, Avustralya'ya ve Okyanusya adalarına giderken, diğerleri doğuya doğru Amerika'ya göç etti.
Ancak Brezilyalı genetik araştırma ekibine göre, ikinci grup deniz yoluyla yolculuk yapmazdı. Bunun yerine, Avrasya ve çevresinden insanları Amerika'ya yürüyerek getiren destansı, sürekli, bin yıllık göçe katılırlardı. Bu gezginler Kuzey, Güney ve Orta Amerika'ya yayıldılar, kıyıdan kıyıya her yere yerleştiler ve 15. yüzyılda Avrupalıların gelişine kadar bozulmadan kalacak benzersiz toplumlar inşa ettiler. NS ve 16 NS yüzyıllar.
Lagoinha Plajı, Ceará, Brezilya ( Luiza / Adobe Stock)
Bu mümkündü çünkü geçmişte deniz seviyeleri şimdi olduğundan çok daha düşüktü. Bu uzak zamanlarda, Avrasya ve Amerika, şu anda Sibirya'yı günümüz Alaska'sına bağlayan Beringia adlı bir kara köprüsüyle bağlandı. 20.000 ila 15.000 yıl önce, göçmenler Sibirya'dan Beringya'ya taşınmaya başladılar, bu toprakları doldurdular ama aynı zamanda bir dizi göç dalgasıyla onun ötesine geçtiler.
Göçmenler muhtemelen daha misafirperver iklimler arayarak güneye ve doğuya taşındılar ve yaklaşık 14.800 yıl önce bazıları, şaşırtıcı ve tarihi değiştiren seyahatlerinin güney sınırına işaret eden Şili'nin en güney sınırlarına yerleşti. Bu göçmenlerin çoğunun (Yerli Amerikalıların torunları) aslen Sibirya'dan geldiği varsayılmıştır, ancak bazı gruplar muhtemelen yolculuklarına daha uzak yerlerden başlamıştır (yerli Avustralyalıları ve Güney Amerikalıları birbirine bağlayan atalar böyle bir grup olurdu).
Avrasya ve Beringya'dan Kuzey, Güney ve Orta Amerika'ya göçler, yaklaşık 11.000 yıl öncesine kadar, Beringia'nın son Buz Çağı'nın sonuyla bağlantılı olarak yükselen deniz seviyeleri tarafından sular altında kaldığı zamana kadar devam etti.
Genomlarında Y sinyalini taşıyan bireyler, güneye doğru yolculuklarına bundan bir süre önce başlamışlardır, ancak göç başladıktan sonra Pasifik kıyılarına ve Brezilya'nın iç bölgelerine ulaşmalarının tam olarak ne kadar sürdüğü belirsizdir (bu nedenle 7.000 yıllık zaman dilimi). Brezilyalı araştırmacılar tarafından çalışmalarında atıfta bulunulan olası varışları için çerçeve).
- Amerika'da İnsanların Nüfusunun Nasıl Olduğuna Dair Ders Kitabı Hikayesi Biyolojik Olarak Yaşanamaz, Çalışmanın Bulguları
- Genetik Analiz, Güney Amerikalılar ve Polinezyalılar Arasında Erken Temas Gösteriyor
Genetik Kanıtlar Tarihsel Anlaşmazlıkları Nasıl Çözebilir (veya Yenilerini Yaratabilir)
2015 genetik çalışmasının sonuçları açıklandığında, sonuçlar için farklı yorumlar sunuldu. Bazıları, Amazon yağmur ormanı halklarının atalarının eski göçlerin bir parçası olduğu ve gerçekten de Güneydoğu Asya'dan Beringia üzerinden ve nihayetinde Güney Amerika'nın yağmur ormanlarına kadar seyahat ettikleri sonucuna vardı. Diğer araştırmacılar, göçmenlerin Güney Amerika'ya çok daha geç bir zamanda geldiklerine ve Beringia'nın denizin altında kaybolmasından çok sonra Pasifik sularını geçerek geldiklerine inanıyorlardı.
Brezilyalı araştırmacılar, bulgularının bu anlaşmazlığı sona erdireceğine inanıyorlar. Önceden şüphelenilenden çok daha geniş olan şu anda tanımlanmış genetik dağılım kalıpları göz önüne alındığında, Beringia modelinin doğru olması gerektiği sonucuna varmışlardır. Ayırt edici Y sinyalini taşıyan göçmenler, birkaç bin yıl önce Orta ve Güney Amerika'dan geçen bir Pasifik kıyı rotasını izlemiş ve daha sonra Güney Amerika'ya ulaştıktan sonra, bazıları doğuya, Amazon ve Brezilya'nın merkezi platosuna doğru ilerleyerek ayrı gruplara ayrılmış olacaktı.
Brezilya çalışmasının sonuçlarını yakından analiz eden Kansas Üniversitesi'nden antropolojik bir genetikçi olan Jennifer Raff, "[Veriler] durum böyle olsaydı tam olarak tahmin ettiğinizle eşleşiyor" diye onayladı.
Ne yazık ki, Y sinyali genetik belirteçlerinin dağılımı hakkında mevcut bilgiler son derece sınırlıdır ve bu da onu Güney Amerika'ya getiren insanların göç kalıplarını kesin olarak izlemeyi imkansız kılmaktadır. Bu sinyalin taşıyıcılarının soyundan gelenlerin bu bölgenin birkaç bölgesiyle sınırlı mı yoksa gerçekten çok daha geniş bir alana mı (muhtemelen Orta ve Kuzey Amerika dahil) yayılmış olup olmadığını kesin olarak öğrenmek için daha fazla genetik çalışma gerekecektir.
Ancak, adil bir güvenle iki şey ileri sürülebilir.
Birincisi, son Buzul Çağı'nın bitiminden önce Beringya'yı geçen yolcuların saflarında Y genetik sinyalini Güney Amerika'ya taşıyan bireyler vardı. İkincisi, bu insanlarla akraba olan diğer kişilerin aynı sinyali Avustralya'ya ve Okyanusya adalarına taşıması. Kürelerin birbirinden oldukça uzak bu iki bölümüne yolculuklarının aynı anda mı yoksa farklı zamanlarda mı gerçekleştiği, şimdilik cevapsız kalması gereken bir başka soru.
'Hayalet nüfus', Amerika'ya uzun süredir kayıp olan göçü ima ediyor
Günümüz Amazonları, Asyalı adalılarla beklenmedik bir genetik bağ paylaşıyor ve bu da antik bir yürüyüşe işaret ediyor.
Genetik analizler, gizemli bir grup insanın binlerce yıl önce Sibirya'dan Amerika'ya Bering kara köprüsünü geçtiğini ortaya çıkardı. Bu 'hayalet popülasyonun' günümüzün imzaları, Brezilya Amazon'unun derinliklerinde yaşayan insanlarda hayatta kalıyor, ancak keşfi yapan iki araştırma ekibi, bu göçmenlerin Amerika'ya ne zaman ve nasıl ulaştığı konusunda farklı fikirlere sahip 1,2.
Austin'deki Texas Üniversitesi'nde antropolojik bir genetikçi olan ve her iki çalışmada da yer almayan Jennifer Raff, "Bu beklenmedik bir bulgu" diyor. "Dürüst olmak gerekirse, bir süredir gördüğümüz en heyecan verici sonuçlardan biri."
Kuzey ve Güney Amerika, insanların yerleştiği son kıtalardı. Modern ve antik Yerli Amerikalılardan alınan DNA üzerine yapılan önceki çalışmalar, bu yolculuğun en az 15.000 yıl önce (zamanlama net olmasa da) Asya'yı birbirine bağlayan Bering kara köprüsünü geçen 'İlk Amerikalılar' olarak adlandırılan tek bir grup tarafından yapıldığını gösteriyor. ve Kuzey Amerika.
Massachusetts, Boston'daki Harvard Tıp Okulu'nda popülasyon genetiği uzmanı David Reich, "En basit hipotez, tek bir popülasyonun buz tabakalarını deldiği ve Amerikalıların çoğuna yol açtığıdır" diyor. 2012'de ekibi, 52 Kızılderili grubunun 3 üyelerinin genomlarında tek bir kurucu göçün kanıtı buldu.
Bu yüzden, Pontus Skoglund adlı bir meslektaşı geçen yıl bir konferansta, çağdaş Amazon Yerlilerinin DNA'sında gizlenen Amerika'ya ikinci bir antik göçün belirtilerini bulduğunu söylediğinde Reich şaşkına dönmüştü. Reich, keşfi doğrulamak için hiç zaman kaybetmedi. Şu anda Reich'in laboratuvarında araştırmacı olan Skoglund, "Daha sonraki seansta dizüstü bilgisayarını kalabalığın üzerinden geçirdi ve sonuçları doğruladı" diyor.
21 Temmuz'da çevrimiçi olarak yayınlanan Skoglund'un keşfi Doğa 2 — iki Amazon grubunun, Suruí ve Karitiana'nın üyelerinin, Papua Yeni Gineliler ve Avustralya Aborijinleri ile diğer Yerli Amerikalıların bu Avustralasyalı gruplara olduğundan daha yakın akraba olmasıydı. Ekip, genetik ataları çözmek için kullanılan çeşitli istatistiksel yöntemlerle ve ayrıca Amazon ve Papualardan gelen ek genomlarla bulguyu doğruladı. Reich, "Bulgu ve onu ortadan kaldırmaya çalışmak konusunda şüpheci ve şüpheci olmak için çok zaman harcadık, ancak daha da güçlendi" diyor.
Onların açıklaması, Avustralasyalıların uzak atalarının da Bering kara köprüsünü geçtikleri, ancak Kuzey ve Güney Amerika'nın çoğunda yerlerini İlk Amerikalılar tarafından değiştirildiğidir. Diğer genetik kanıtlar, günümüz Avustralyalılarının bir zamanlar Asya'da daha geniş bir şekilde yaşayan insanlardan geldiğini gösteriyor. Reich, “Bunun, bir noktada Beringya'yı geçen, ancak daha sonraki olaylar tarafından üzerine yazılan Asya'da artık var olmayan bir ata olduğunu düşünüyoruz” diyor. Ekip, ata kelimesinden sonra bu hayalet popülasyonu “Nüfus Y” olarak adlandırıyor. Ypykuera, Suruí ve Karitiana tarafından konuşulan dillerde. Y Nüfusunun Amerika'ya, 15.000 yıldan fazla bir süre önce, İlk Amerikalılarla aynı zamanda veya daha önce ulaştığını iddia ediyorlar.
Skoglund, Amerikalılar ve Avustralyalılar arasında beklenmedik bir bağlantıyı ortaya çıkaran tek bilim adamı değildi. Kopenhag'daki Danimarka Doğa Tarihi Müzesi'nde evrimsel bir genetikçi olan Eske Willerslev ve meslektaşları, Bering kara köprüsünden insanların göçünün zamanlamasını izleyen bir araştırmanın parçası olarak, bağlantıyı da fark ettiler. Ancak Avustralasyalı DNA'sının Amerika'ya 9.000 yıldan daha kısa bir süre önce ulaştığını iddia ediyorlar. Alaska kıyılarında yaşayan çağdaş Aleut adalılarında Avustralasyalı atalarının izlerini keşfettiler ve adalara ilk yerleştikten sonra eski Aleutyalıların DNA'yı diğer Kızılderili gruplarına tanıttığını öne sürdüler. Onların çalışması yayınlandı Bilim 1 .
Kopenhag ekibinin bir parçası olan evrimsel bir genetikçi olan Maanasa Raghavan, “Bunun nasıl ortaya çıktığı konusunda yorumumuz farklı olabilir, ancak her iki makalede de sinyal açıktır” diyor. Her iki takım da, ataların daha yakın zamanda Trans-Pasifik denizciler tarafından taşınma olasılığını reddediyor.
Santa Cruz'daki California Üniversitesi'nden biyolojik antropolog Lars Fehren-Schmitz, eski Güney Amerikalılardan DNA dizilimi yapmak için ayrı bir projede Reich ile işbirliği yapıyor, daha yeni bir göç hipotezinin Avustralasyalı DNA'nın varlığını açıklayıp açıklayamayacağını sorguluyor. Amazon'da. "Bu senaryo bana mantıklı gelmiyor. Neden Amerika'da hiçbir iz bırakmadan uzak kuzeyden Amazon'a kadar seyahat etsinler ki?" diyor. Raghavan, komşu popülasyonlar arasındaki melezleşmenin, hiç kimse yürüyüşe çıkmamış olsa bile, Aleutyalılardan Amazon'a Avustralasyalı DNA'sını taşıyabileceğini söylüyor.
Raff da Reich ve Skoglund'un yorumunu destekliyor. Amerika'yı Sibirya'dan sömürgeleştiren insanların, bir zamanlar düşünülenden daha çeşitli olduğunu ve "Y Nüfusunun", "İlk Amerikalılar"dan farklı genetik imzalar bırakacak kadar izole edildiğini düşünüyor.
Amerika'daki eski iskeletlerden toplanan DNA, tartışmayı çözebilir. "Amazon'dan daha eski genomları örneklemeleri gerekecek. Bu konuda iyi şanslar, ”diyor Raff.
Skoglund, nemli iklimiyle "Amazon, DNA'nın korunması için hayal edilebilecek en kötü yer olabilir" diyor. Ancak Amerika'nın diğer bölgelerinde ve muhtemelen Y Nüfusunun bir zamanlar yaşadığı Sibirya'da daha fazla örnekleme mümkün olmalıdır.
"Çok farklı modellerimiz var. Kopenhag ekibinin bir parçası olan Dallas, Texas'taki Southern Methodist Üniversitesi'nde arkeolog olan David Meltzer, daha eski genomlar elde ettiğimizde, kauçuk yolun karşısına çıkacak” diyor. “Bence bu gerçekten oldukça harika.”
Antik DNA, Amerika Kıtasında Daha Karmaşık Geçmişleri Ortaya Çıkardı
Manzara ve mağara resimleri: Serra da Capivara Ulusal Parkı'ndaki güzellik ve tarih.
Geçen hafta, Posth ve diğerleri tarafından Cell'de yayınlanan bir makale. ve biri Science'da Moreno-Mayar ve diğerleri tarafından yayınlandı. Amerika kıtasından eski genomların yeni analizlerinden elde edilen bir içgörü telaşı bildirdi. 10.700 ila 500 yıl önce yaşayan eski bireylerden gelen bu genomlar, Amerika'nın ilk yerleşimi için geçerli modelin bazı yönlerini doğruladı, Amerikan arkeolojisindeki eski bir fikri kararlı bir şekilde ezdi ve birkaç şaşırtıcı ve kafa karıştırıcı yeni bulgu ortaya çıkardı…. bunların hepsi, genetikçilerin Yerli halklara karşı olan yükümlülüğünün giderek daha fazla farkına vardığını görmekten memnun olduğum bir araştırma bağlamında. Burada Amerikan tarihini anlamamız için ne anlama geldiklerini tartışacağım.
Ama önce, Amerikan paleogenomik ve arkeolojisinin haftalık kıvrımlarını ve dönüşlerini takip etmeyenler için hızlı bir hatırlatma: Amerika tarihi için önceki genetik model neydi? Geniş vuruşlarda, kuzeydoğu Sibirya'daki bir grup eski insan, yaklaşık 25.000 yıl önce diğer Sibirya ve Doğu Asya popülasyonlarından ayrılmış ve muhtemelen Beringya'da (Sibirya ve Kuzey Amerika'yı birbirine bağlayan geniş bir bölge) birkaç bin yıl boyunca izole kalmış gibi görünüyor. zaman). Bu eski nüfus en az iki gruba ayrılmış gibi görünüyor - biri buzul buzu güneye doğru harekete izin verecek kadar geri çekildikten sonra Amerika'ya taşınan, kendisi de Kızılderililerin atalarını bölen ve doğuran ve doğu Beringia'da kalan.
Çoğu (hepsi değil) arkeolog ve genetikçi tarafından kabul edilen bu model, bireysel mitokondriyal ve Y kromozom soyları üzerinde onlarca yıllık araştırmalara ve çağdaş popülasyonlardan ve birkaç eski bireyden elde edilen sınırlı genomik verilere dayanıyordu. Her zaman (belki de bazılarımız zaman zaman bunu gözden kaçırsak da) modelin, belirli zamansal ve coğrafi örnekleme boşluklarıyla sınırlı, gerçekte olanın fazlasıyla basitleştirilmiş bir hali olduğunu biliyorduk.
Bu yeni makaleler, eski bireylerden çok sayıda genomik veri ekleyerek bu anlayışı ilerletmemize yardımcı oluyor. Ve bazı sürprizler olsa da, bunlar gibi her makaleyi "Amerikan arkeolojisi hakkında bildiğimiz her şeyi altüst etmek" olarak yanlış anlamamak önemlidir. Bu çok basit (ve yanlış). Ancak bize burada özetleyeceğim bazı çok önemli bilgiler veriyorlar:
- Beringia'da muhtemelen Yerli Amerikalıların soyuna katkıda bulunan birden fazla alt popülasyon vardı.
Bunlardan bazıları şimdilerde “örneklenmemiş” ata kaynakları olarak kabul ediliyor. Örneğin, Orta Amerika'dan gelen çağdaş Mixe, Moreno-Mayar ve diğerleri tarafından “Örneklenmemiş Popülasyon A” olarak adlandırılan bir popülasyondan ataya sahip görünüyor. Yerli Amerikalıların ataları ile yakından ilişkili olmasına ve Sibirya kökenli olmasına rağmen, 30-22.000 yıl önce ayrı bir grup olarak ortaya çıkmış gibi görünüyor. Yazarlara göre (ve ben onlarla aynı fikirdeyim) bunun en olası açıklaması, insanlar son dönemde Beringia'da farklı sığınaklarda (hayvan ve bitki yaşamına daha sıcak ve daha misafirperver olan bölgelerde) yaşarken birden fazla nüfus bölünmesinin olduğudur. Buz Devri.
İlk olarak Pontus Skoglund ve meslektaşları tarafından tespit edilen bu potansiyel alt popülasyonlardan bir diğeri olan ve “Y Nüfusu” olarak adlandırılan bu, genetikçileri şaşırttı çünkü bu, bazı çağdaş Amazon popülasyonları arasında çok eski bir ortak ataya işaret ediyor. Avustralasyalı gruplar (Papuanlar, Avustralyalılar ve Andaman Adalıları). Daha da önemlisi, bu ata sinyali, o bölgeden bir Trans-Pasifik göçü ile tutarlı değil, sinyal çok eski ve çok ince. Posth et al. Orta ve Güney Amerika'dan inceledikleri eski genomların hiçbirinde bulamadılar ve bunun bir örnekleme ve/veya analiz eseri olduğuna inanıyor gibi görünüyorlar. Buna karşılık, Moreno-Mayar ve diğerleri, Brezilya'daki Lagoa Santa bölgesinden 10.400 ila 9.800 yıl öncesine tarihlenen antik bireylerde bulduklarına inanıyorlar. Olası bir açıklama, bunun Beringia'daki başka bir alt popülasyondan gelmesidir, ancak bu fikri test etmek için çok daha fazla çalışma yapılması gerekecek.
Bu, Şili'deki yaklaşık 16.000 yıllık Monte Verde bölgesi gibi Batı Kıyısı boyunca buzul buzu eridikten sonra çok hızlı bir şekilde ortaya çıkan Clovis öncesi yerlerin ortaya çıkmasıyla açıkça görülüyordu. Her iki makale de en eski Kuzey Amerikalılar (Clovis çağındaki Anzick-1 ve Ruh Mağarası'ndan gelen birey) ile Şili, Brezilya'daki en eski halklar arasında ortak bir yakın ata olduğunu bildiriyor. , ve Belize. Coğrafi olarak bu kadar ayrı ve yine de bu kadar yakından ilişkili olmak, insanların güneye doğru seyahat edebilecekleri anda çabucak yaptıkları anlamına gelir.
Her iki araştırma ekibinin analizleri, birçok farklı karmaşık nüfus geçmişini ortaya çıkardı (burada ayrıntıya girmek için çok fazla). Güney ve Orta Amerika'nın birçok bölgesi farklı zamanlarda birden fazla grup tarafından iskan edilirken, diğer bölgeler binlerce yıl boyunca çarpıcı bir nüfus sürekliliği gösterdi. Dünyanın diğer bölgelerinde olduğu gibi, antik DNA bize arkeolojik farklılıkların mutlaka biyolojik farklılıklarla eşitlenemeyebileceğini gösteriyor. .
Geçenlerde, Brezilya'daki Santa Lagoa bölgesinden antik kadın Luzia bağlamında "Paleoamerikan" hipotezi hakkında yazmıştım. O ve Amerika'daki diğer çok eski bireyler, daha sonraki dönemlerdeki eski Yerli Amerikalılardan veya çağdaş halklardan farklı şekilde şekillendirilmiş kafataslarına sahipti. Bu, onların başka bir bölgeden geldiklerinin kanıtı olarak yorumlandı: belki Avustralya, Melanezya ve hatta Afrika'dan. Amerika'da çalışan genetikçiler uzun süredir bu hipotezi reddetmişlerdir ve The Ancient One/Kennewick Man'den (bu ayırt edici kraniyal morfolojiye sahip olan) genom, çok açık bir şekilde diğer Yerli Amerikalılarla aynı popülasyondan gelmektedir. Lagoa Santa bölgesindeki diğer bireylerden alınanlar da dahil olmak üzere bu yeni genomlar, en eski Amerikalılar için ayrı bir kökene karşı kanıtları destekliyor, ancak ince nüfus yapısının ayrıntılarını ortaya çıkarsalar da, dış atalar için hiçbir kanıt yok. Gizemli “Avustralya” sinyali bile bu ayırt edici kraniyal morfolojiyle örtüşmez ve bu nedenle onu açıklayamaz. Genetik sürüklenme gibi evrimsel süreçler çok daha olası açıklamalardır.
- Giderek artan bir şekilde hoş karşılanan ve gerekli yeni bir araştırma çağına doğru ilerliyoruz.
Her ikisi de Posth ve ark. ve Moreno-Mayar ve diğerleri, makalelerinde topluluklara danışmak ve ataları üzerinde genetik araştırma yapmak için izin almak için atılan adımlar hakkında çok ayrıntılı bilgi veriyorlar. Basit bir şey gibi görünüyor ve geç kalındı, ancak bu, Amerika'daki paleogenetik araştırmalarının etik davranışını iyileştirmede ileriye doğru çok önemli bir adım.
Bu çalışmalar, Amerika'nın nüfus tarihinin ayrıntılarını anlamamızı geliştiriyor. Ancak modellerimizin hâlâ son derece karmaşık bir tarihin aşırı basitleştirmeleri olduğu açık. Arkeolojik, genetik ve paleoiklim kanıtlarını daha iyi entegre etmek için çok fazla çalışma yapılması gerekiyor. Örneğin, devam eden bir soru, Meadowcroft gibi çok eski yerlerdeki insanların varlığının nasıl açıklanacağıdır. Belki de bu “örneklenmemiş” popülasyonlar, sonunda bu ve diğer soruları yanıtlamamıza yardımcı olabilir.
Yazar Özeti
Güney Amerika, Yerli Amerikalıların yerleşimi, Avrupa kolonizasyonu ve Afrika köle ticareti de dahil olmak üzere zengin bir demografik geçmişi paylaşan 400 milyondan fazla insana ev sahipliği yapıyor. Avrupa ve Amerika'dan hangi popülasyonların bu karışım olaylarına katkıda bulunduğunu anlamak için genomik verileri kullanıyoruz. Karışık Güney Amerika Latinlerinin Kızılderili atalarının çoklu kökenleri için kanıt sağlıyoruz. Yerli Amerikan atalarının bileşeni, coğrafya ile güçlü bir şekilde ilişkilidir; bu, Avrupalı kolonistler ile Güney Amerika'daki yerel Kızılderili popülasyonları arasında karışımın meydana geldiğini gösterir. Ayrıca, Güney Amerika Latinlerinin Avrupa soyunun esas olarak İber yarımadasından geldiğini, ancak önemli sayıda Arjantinlinin diğer Güney Avrupa bölgelerinden Avrupa soyuna sahip olduğunu gösteriyoruz. Güney Amerika popülasyonlarındaki Avrupa karışımının genetik sinyali, Meksika ve Karayipler'de gözlemlenen sinyalden daha genç. Orijinal kolonizasyonun ardından Güney Amerika'nın birçok bölgesine ikinci bir Avrupa göçü darbesi olduğuna dair kanıtlar bulduk. Bu sonuçlar, Güney Amerika'daki Latin popülasyonunun heterojen yapısını göstermekte ve bölgenin nüfus yapısını şekillendiren karmaşık genetik ve karışım olaylarının aydınlatılmasına yardımcı olmaktadır.
Alıntı: Homburger JR, Moreno-Estrada A, Gignoux CR, Nelson D, Sanchez E, Ortiz-Tello P, et al. (2015) Güney Amerika'nın Ataları ve Demografik Tarihine Genomik Görüşler. PLoS Genet 11(12): e1005602. https://doi.org/10.1371/journal.pgen.1005602
Editör: Eduardo Tarazona-Santos, Universidade Federal de Minas Gerais, BREZİLYA
Alınan: 31 Mart 2015 Kabul edilmiş: 22 Eylül 2015 Yayınlanan: 4 Aralık 2015
Telif hakkı: © 2015 Homburger ve ark. Bu, orijinal yazar ve kaynağın belirtilmesi koşuluyla herhangi bir ortamda sınırsız kullanım, dağıtım ve çoğaltmaya izin veren Creative Commons Atıf Lisansı koşulları altında dağıtılan açık erişimli bir makaledir.
Veri kullanılabilirliği: Burada analiz edilen veriler, hem yeni oluşturulan hem de önceden rapor edilen veri kümelerini içerir. Kamuya açık veri setlerine erişim, yayınlanan her çalışmada belirtilen dağıtım kanalları aracılığıyla talep edilmelidir. Yeni genotiplenmiş numuneler için, Hispanikler çalışmasında Amerikan kökenli SLE için Duyarlılık Genleri altında dbGaP aracılığıyla bireysel genotip verileri mevcuttur (erişim numarası phs001025.v1.p1).
Finansman: Bu proje, NIH hibeleri R01CA141700 ve RC1AR058621'den MEAR NIH'ye hibe 1R01GM090087'yi CDB'ye NIH NHGRI 5U01HG007419-02, CDB'ye NSF hibesi DMS-1201234 tarafından CDB'ye desteklenmiştir. CRG, NIH T32HG000044 tarafından desteklenir. JRH, bir Stanford Lisansüstü Bursu tarafından desteklenmektedir. AME, George Rosenkranz Gelişmekte Olan Ülkelerde Sağlık Araştırmaları Ödülü tarafından desteklenmiştir. SG ve DN, Kanada Araştırma Başkanları programı ve CIHR işletme hibesi MOP-134855 tarafından desteklenmektedir. Finansörlerin çalışma tasarımı, veri toplama, analiz, yayınlama kararı veya makalenin hazırlanmasında hiçbir rolü yoktu.
Rekabet eden ilgi alanları: Derginin politikasını okudum ve bu makalenin yazarlarının birbiriyle çatışan çıkarları var: CDB, Ancestry.com, Personalis, Liberty Biosecurity, 23andMe'nin “Roots into the Future” projesi ve Etalon DX Bilimsel Danışma Kurullarında yer alıyor. Aynı zamanda, SAB of IDGenomics'in kurucusu ve başkanıdır. Bu varlıkların hiçbiri bu sonuçların tasarımında, yorumlanmasında veya sunumunda rol oynamadı.
Oraya nasıl gittiler?
Araştırmacılar, Avustralasya-Güney Amerika bağlantısı haberlerinin, halkın hayal gücünde eski bir deniz yolculuğuna dair fikirleri ateşleyebileceğini kabul etti. Ancak araştırmacılar, ekibin geliştirdiği genetik modelin, o zamanlar Güney Amerika ile Avustralya ve çevresindeki adalar arasında eski bir tekne gezisine dair hiçbir kanıt göstermediğini söyledi. Ekip, daha ziyade, bu ataların Bering Kara Köprüsü'nü geçen insanlardan geldiğini, muhtemelen ilk Amerikalıların ataları ile Avustralyalıların Beringya'daki ve hatta Sibirya'daki ataları arasındaki eski çiftleşme olaylarından geldiğini vurguladı. yeni kanıtlar öneriyorHünemeier ve Araújo Castro e Silva, WordsSideKick.com'a anlattı.
Araújo Castro e Silva, "Muhtemelen olan şey, Asya'nın aşırı güneydoğu bölgesinden, daha sonra Okyanus popülasyonlarını oluşturan bazı bireylerin kuzeydoğu Asya'ya göç etmesi ve eski Sibirya ve Beringyalılarla bazı temasları olması" dedi.
Araştırmacılar, başka bir deyişle, Avustralyalıların atalarının, torunları Güney Amerika'ya ulaşmadan çok önce ilk Amerikalılarla birleştiğini söyledi. Hünemeier ve Araújo Castro e Silva, 'Sanki bu genler İlk Amerikan genomlarında bir yolculuğa çıkmış gibi' dedi.
Çalışma, derginin 6 Nisan sayısında yayınlanacak. Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı.
Başlangıçta WordsSideKick.com'da yayınlandı.
Cevap bırakın Cevabı iptal et
Bu site istenmeyen postaları azaltmak için Akismet kullanır. Yorum verilerinizin nasıl işlendiğini öğrenin.
Antik DNA bağlantısı Avustralyalıları ve Güney Amerikalıları birbirine bağlar
ABD'li ve Brezilyalı genetikçiler tarafından yapılan çarpıcı bir keşif, modern Yerli Amerikalıların Sibirya atalarının Amerika'yı sömürgeleştiren ilk insanlar olmadığına dair tartışmalı bir teori için kesin kanıtlar sağladı.
Harvard Tıp Fakültesi Genetik Bölümü'nden Dr David Reich liderliğindeki ABD'li ve Brezilyalı genetikçilerden oluşan bir ekip, Brezilya'nın Amazonia bölgesindeki Surui, Karitiana ve Xavante halklarının üyelerinin, kendilerinin soyundan geldiklerini tanımlayan farklı DNA dizileri taşıdığını gösterdi. Australoids olarak bilinen daha önceki bir sömürgeci dalgası.
50.000 yıl önce Afrika'dan ayrıldığı söylenen bu insanlar, Avustralya'nın Aborjinleri, Hindistan'ın Andaman Adaları'nın Onge halkı ve Papua Yeni Ginelilerle akrabadır.
Dr Reich ve meslektaşları, Meksika'nın Oaxaca eyaletinin doğusundaki Highlands'in yerli Mixe halkında da Australoid genetik motifleri belirlediler.
Amazon ve Oaxaca'nın Australoidlerin doğrudan torunları olduğunu öne sürmüyorlar, daha sonra Amerindian kolonistlerinin daha önceki bir dalga olan Australoid kolonistlerinin torunları ile “Nüfus Y” olarak adlandırdıklarını öne sürüyorlar.
Melanezyalı insanlar da Australoid soyunu paylaşır. Fotoğraf: AAP
Ancak ABD-Brezilya ekibi, Y Nüfusunun Amerika kıtasını ne zaman sömürgeleştirdiğini henüz belirleyemediğini itiraf ediyor; Amerika kıtasının dört bir yanından gelen eski insan kalıntılarının daha ayrıntılı analizlerinin, geldiklerinde ve Mezoamerika ve Kızılderili halklarının atalarıyla çiftleştiklerinde çözülebileceğini söylüyorlar. Güney Amerika.
Yakın zamana kadar, modern Yerli Amerikalılar ve eski iskelet kalıntıları üzerine yapılan çalışmalardan elde edilen genetik kanıtların çoğu, Kuzey ve Güney Amerika halklarının, Doğu Sibirya'nın son zamanlardaki Chukchi halklarıyla ilgili, eski Sibiryalıların tek bir kurucu popülasyonunun torunları olduğunu gösterdi.
Ancak dilsel kanıtlar ve hem Kuzey hem de Güney Amerika'dan birkaç antik kafatasının morfolojisi üzerine yapılan çalışmalar, Amerika kıtasının kolonizasyonunun en az iki, muhtemelen üç kolonizasyon dalgasını içeren daha karmaşık bir süreç olduğuna dair ipuçları verdi.
Amerika kıtasından en belirgin antik kafataslarından biri, 1973 yılında Brezilya'nın güneydoğusundaki Belo Horizonte yakınlarındaki Vermelho Mağarası'nda bir Fransız-Brezilya arkeoloji ekibi tarafından keşfedildi.
“Luzia” adlı genç bir kadının kafatası, 10.030 yıllık bir radyokarbon yaşı verdi. Çıkıntılı bir yüze ve alt çeneye sahip dar, oval kafatası, Avustralya'nın Aborjinleri, Melanezyalıları ve çeşitli Güneydoğu Asya halkları gibi modern Australoid halklarının kafataslarına benziyordu.
Bulgular yerleşik düşünce için bir şok – ama işaretler vardı
Kuzey Amerika arkeoloji kurumu, onlarca yıl boyunca "Clovis-ilk" dogmasına bağlı kaldı - Clovis avcı-toplayıcıları zarif pul pul dökülmüş çakmaktaşı ok uçlarını terk etmeden binlerce yıl önce daha eski bir insan dalgasının Amerika'yı sömürgeleştirmiş olabileceği iddialarını destekleyen tüm kanıtları basitçe reddetti. ve yaklaşık 13.000 yıl önce Kuzey Amerika'ya dağılmış mızrak noktaları.
Donmuş Bering düzlüğünü geçmek Sibirya halkı için zor olurdu. Fotoğraf: AAP
Clovis halkının Sibirya ataları, yaklaşık 13.500 yıl önce son buzul döneminin sonuna doğru, donmuş Bering Boğazı'nı Sibirya ve Alaska arasında adaya gitmek için kullandılar.
1986'da Brezilyalı arkeolog Niede Guidon, kuzeydoğu Brezilya'daki Pedra Furada'da yontulmuş (taşların litik indirgeme süreciyle şekillendirilmesi) taş aletler - bıçaklar, kazıyıcılar ve keskin pullar - keşfettiğini bildirdi.
1973 yılındaki bir keşif gezisinde bir dizi kaya sığınağının kazıları sırasında taş aletleri bulmuştu. Kazılan kaya sığınaklarının en derin seviyelerinden çıkarılan kömür, 48.000 ila 32.000 yıl arasında radyokarbon tarihleri verdi, ancak daha sonraki bir analizde, ABD'li arkeolog Tom Dillehay, kömürün bölgedeki doğal orman yangınları tarafından biriktiğini öne sürdü.
Dr Dillehay, Şili kıyısındaki Monte Verde'de Clovis öncesi antik bir yerleşimde yaptığı kazıdan 14.500 yıllık bir radyokarbon tarihi iddia ettikten sonra Kuzey Amerika Kuruluşunun küçümsemesini yaşamıştı.
One of the most promising places to look for more definitive evidence linking an ancient Australoids population in the Americas with modern Australoid populations in south-east Asia and Australia may be in southernmost South America – with the near-extinct indigenous peoples of Tierra del Fuego.
These people have long been noted as distinctively different to most Amerindians, both in appearance and in their culture.
He claimed an Aboriginal Australian with good eye health can read one line further down a standard eye chart than the average Australian of European descent. With both eyes open, Aboriginal Australians can read two lines further down an eye chart
How Fred Hollows and Charles Darwin contributed to the theory
In 1990, as a science writer for a metropolitan newspaper, your correspondent interviewed legendary ophthalmologist and eye surgeon Professor Fred Hollows at a Menzies Health Research conference at Hobart’s Wrest Point Casino.
Prof Hollows told a fascinating tale about the visual acuity of Australia’s Aborigines – he was renowned for his work treating eye problems in Aboriginal Australia.
He claimed an Aboriginal Australian with good eye health can read one line further down a standard eye chart than the average Australian of European descent.
The Yagan men people encountered by Charles Darwin in Tierra Del Fuego in 1832.
With both eyes open, Aboriginal Australians can read two lines further down an eye chart – a faculty, he said, that was clearly not due to any inherent superiority of the lens of the eye, but due to some fundamental difference in the way the visual cortex, in the hindmost part of the brain, integrates data from both eyes to produce binocular vision.
There were already suggestions at the time from some scientists that the Fuegians were of Australoid, rather than Amerindian ancestry.
Several years later, I was reading Charles Darwin’s famous The Voyage of the Beagle, in which he describes his observations of the Tierra del Fuegians.
I was struck by his description of their visual acuity:
“Their sight was remarkably acute it is well known that sailors, from long practice, can see a distant object much better than a landsman,” he wrote.
One of the first known photos of Fuegian people from the Challenger expedition, circa 1872-74. Photo: AAP
“But both York and Jemmy (two of Darwin’s Fuegian acquaintainces) were much superior to any sailor on board several times they have declared what some distance object has been, and though doubted by everyone, they have proved right when it was examined with a telescope”.
Darwin also describes the sounds of the Fuegian language: “The language of these people, according to our notions, scarcely deserves to be called articulate. Captain Cook has compared it to a man clearing his throat, but certainly no European ever cleared his throat with so many hoarse, guttural or clicking sounds.”
It seems the Fuegians spoke a click language – and linguistic and genetic evidences suggests the earliest modern humans spoke click languages similar to the Khoisan peoples of southern and eastern Africa.
Khoisan languages, like that spoken by the Kung bushmen of Nambia, are liberally sprinkled with hollow, clicking sounds approximating the hard “k” fricative of English, but produced further back here the soft palate joins the throat.
The Fuegian click is softer, but still distinctive – an example can be found in a Spanish documentary on Cristina Calderon, the last living native speaker of Yagan, which is thought to the language spoken by the Fuegians Darwin described.
Teşekkür
We thank the 23andMe research participants who made this study possible. We thank A. Ewing, A. Petrakovitz, A. Park, A. Silk, A. Collins, B. Macintosh, C. Kao, C. Ball, C. Pai, D. Hinds, D. Parry, E. Ratcliff, E. Bullis, E. Hall, F. Alam, J. Haggarty, J. Christenson, J. Lawrence, J. Chau, J. Shaw, J. Cackler, K. Heilbron, K. Kukar, K. Watson, M. Frendo, O. Valenti, R. Workman, R. Lopatin, R. Bell, R. Eckert, S. Rodgers, S. Rys, S. Averbeck, S. Fuller, V. Lane and Y. Jiang for contributions and insights. We also thank the 23andMe research team: B. Hicks, C. Tian, D. Dhamija, E. Babalola, E. S. Noblin, E. M. Jewett, G. D. Poznik, G. Cuellar Partida, J. O’Connell, J. Shi, J. L. Mountain, J. Y. Tung, K. Bryc, K. E. Huber, K.-H. Lin, K. F. McManus, K. Fletez-Brant, M. K. Luff, M. H. McIntyre, M. Lowe, M. E. Moreno, P. Wilton, P. Fontanillas, P. Nandakumar, S. V. Mozaffari, S. L. Elson, S. Das, S. J. Micheletti, S. Shringarpure, V. Tran, W. Wang, W. Freyman and X. Wang.
Biden admin continues plan to transfer historic 9/11 cutter to Indonesia
WASHINGTON – New genetic research shows that there was mingling between ancient native peoples from Polynesia and South America, revealing a single episode of interbreeding roughly 800 years ago after an epic transoceanic journey.
The question of such contact – long hypothesized in part based on the enduring presence in Polynesia of a staple food in the form of the sweet potato that originated in South and Central America – had been keenly debated among scientists.
Scientists said on Wednesday an examination of DNA from 807 people – from 14 Polynesian islands and Pacific coastal Native American populations from Mexico to Chile – definitively resolved the matter.
People from four island sites in French Polynesia – Mangareva and the Pallisers in the Tuamotu archipelago and Fatu Hiva and Nuku Hiva in the Marquesas Islands – bore DNA indicative of interbreeding with South Americans most closely related to present-day indigenous Colombians at around 1200 AD.
These islands are roughly 4,200 miles from South America.
People from Chile’s Rapa Nui, or Easter Island, also had South American ancestry, some from modern Chilean immigrants and some from the same ancient intermingling as the other islands. Rapa Nui, located 2,300 miles (3,700 km) west of South America and known for its massive stone figures called moai, was settled some time after the interbreeding 800 years ago.
The study left open the question of who made the monumental Pacific crossing: Polynesians heading east and arriving in Colombia or perhaps Ecuador, or South Americans traveling west.
“I favor the Polynesian theory, since we know that the Polynesians were intentionally exploring the ocean and discovering some of the most distant Pacific islands around exactly the time of contact,” said Stanford University computational geneticist Alexander Ioannidis, lead author of the research published in the journal Nature.
“If the Polynesians reached the Americas, their voyage would likely have been conducted in their double-hulled sailing canoes, which sail using the same principle as a modern catamaran: swift and stable,” Ioannidis added.
This contact explains the mystery of how the sweet potato arrived in Polynesia centuries before European sailors. Ioannidis noted that the sweet potato’s name in many Polynesian languages – kumara – resembles its name in some native Andes languages.
What the ancient DNA discovery tells us about Native American ancestry
A little over 11,000 years ago, a grieving family in Central Alaska laid to rest a six-week-old baby girl, a three-year-old child, and a preterm female fetus. According to their custom, the children were interred under a hearth inside their home and provisioned with the carefully crafted stone points and bone foreshafts of hunting lances. We don’t know their names, but the peoples who live in the region today (the Tanana Athabaskans) call one of the girls Xach’itee’aanenh t’eede gaay (sunrise child-girl) and the other Yełkaanenh t’eede gaay (dawn twilight child-girl). Their remains were discovered a few years ago at a site known today as the Upward Sun River.
These children carried the history of their ancestors within their DNA, and with the permission of their descendants they are now teaching us about the early events in the peopling of the Americas. A new paper in Nature, Terminal Pleistocene Alaskan genome reveals first founding population of Native Americans by Moreno-Mayar et al., analyzes the complete genome of one of these children. This genome gives us a glimpse of the genetic diversity present in Late Pleistocene Beringians, the ancestors of Native Americans, and confirms a decades-old hypothesis for the early peopling of the Americas.
To contextualize this work, it helps to start with what we know – and don’t know – about how humans first got to the American continents. We’ve known for a long time that the indigenous peoples of the Americas are descended from a group of people who crossed a land connection between Asia and North America sometime during the Last Glacial Maximum (26,500 to 19,000 years before present, or YBP).
The prevailing model for how this happened is known as the Beringian Standstill (or Pause or Incubation, depending on who you ask), which was originally conceived of based on classical genetic markers and fully developed by the analysis of maternally inherited mitochondrial genomes . This model states that the ancient Beringians must have experienced a long period of isolation from all other populations. (Estimates for the length of this isolation vary, but the lower end – roughly 7,000 years – is about as long as the period between the invention of beer brewing and the Apollo 11 landing). During this period they developed the genetic variation uniquely found in Native American populations.
This isolation likely took place in Beringia. Environmental reconstructions based on ancient plant remains taken from soil cores, as well as computer temperature models show that it was actually a relatively decent place to live during the Last Glacial Maximum (LGM). Large regions of Beringia would have had warmer temperatures than Siberia and shrub tundra with plants and animals available to support a sizeable human population. Although we don’t have any direct archaeological evidence of people living in central Beringia during the LGM – because that region is currently underneath the ocean – we do have evidence that people were living year round in western Beringia (present-day Siberia) at the Yana Rhinocerous Horn sites by 30,000 YBP and in eastern Beringia (present-day Yukon, in Canada) by about 20-22,000 YBP at the Bluefish Caves site.
At the end of the LGM, temperatures began to rise and the glaciers that covered North America slowly began to melt. The first peoples to enter the Americas from Beringia are thought to have done so shortly after a route opened up along the west coast, about 15,000 years ago. Travel by boat would have allowed very rapid southward movement, making it possible for people to establish themselves at the early site of Monte Verde in Chile by 14,220 YBP, as well as a number of other sites in North America of similar ages. Whether there was southward travel by Clovis peoples via the ice-free corridor once it opened remains unresolved, but there is at least some evidence against it.
Today there remain a number of questions about the details of the Beringian Incubation model: 1) Which population(s) contributed to the ancestry of the earliest Native Americans? 2) When and where did their ancestors become isolated, and how long did this isolation last? 3) How did people initially enter the Americas from Beringia? 4) When and how did the patterned genetic variation that we see in Native American populations emerge?
Ancient genomes from people who lived in the Americas and in Siberia during or shortly after the LGM can help provide answers to some of these questions. But there aren’t very many burials that date to this period, so the Upward Sun River child’s genome is very significant. It strongly confirms the Beringian Incubation/Standstill model. In this region of Alaska today, we only see a subset of Native American-specific mitochondrial haplogroups: those which are uniquely restricted to the Arctic and Subarctic. But the Beringian Standstill model predicted that ancestral Beringians should have all “founder” mitochondrial lineages present in ancient and contemporary Native Americans. In the absence of any ancient DNA dating to the Late Pleistocene, this remained an unsolvable puzzle.
But when the first genetic data from two of the Upward Sun River children was successfully recovered by Justin Tackney et al. in 2015, we (I was a minor co-author on the paper) discovered that they had mitochondrial lineages (C1b and B2) not typical of contemporary peoples of the region. We hypothesized that they might represent the descendants of a remnant ancient Beringian population, but it was impossible to test this hypothesis without additional data from the nuclear genomes. Moreno-Mayar et al.’s nuclear genome results from one of the children (the other didn’t yield enough nuclear DNA for analysis) confirm that she belonged to a group that had remained in Beringia after Native Americans began their migration southward into the Americas. We know that because this child is equally related to all indigenous populations in the Americas. She did not belong to either of the two major Native American genetic groups (Southern and Northern), but was equally related to both of them. One interpretation of this result is that her ancestors must have remained in Alaska after splitting from the ancestors of Native Americans sometime around 20,000 YBP. Her genome, provides new insight into the genetic diversity present in the ancestral Beringian population. One important component of that is that it gives us new estimates of the approximate dates of key events:
While this paper doesn’t yield any tremendous surprises, it does add new details to and confirms the predictions of a hypothesis for the initial peopling of the Americas that has been the focus of much research over the past few years. We ought to temper our excitement, however, with the recognition that a nuclear genome from a single individual might not represent the full range of genetic diversity within a population, and those questions I outlined above will need additional data to fully answer. We still have a tremendous amount to learn about the origins and evolution of the indigenous peoples of the Americas.
DNA of 10,000-Year-Old Spirit Cave Mummy Reveals Secrets of Native American History
A wide-ranging study in which researchers genetically analyzed the DNA of famous and controversial human remains from across North and South America has revealed fascinating new details about the ancient history of the vast region, as well as settling a long-running legal battle over a 10,600-year-old skeleton that is the world's oldest natural mummy.
In the study, published in the journal Science, an international team of researchers sequenced 15 prehistoric genomes&mdashessentially, the complete set of genes present in an organism&mdashextracted from remains found in locations as far apart as Alaska and Patagonia. These included, the Lovelock skeletons, the Lagoa Santa remains, an Inca mummy and the oldest remains in Chilean Patagonia, as well as the 10,600-year-old skeleton&mdashknown as the "Spirit Cave mummy."
"Throughout the last three decades many methodological advancements have been made which have facilitated the retrieval of ancient DNA from human remains," José Victor Moreno Mayar, first author of the study from the Centre for GeoGenetics at the University of Copenhagen, told Haber Haftası. "Today we are able to get DNA from remains that have been deposited, for thousands of years, in settings that make DNA preservation unlikely."
These techniques enabled the researchers to track the movements of the earliest humans in the Americas, revealing both how they spread across the region at "astonishing" speed during the Ice Age, and how they interacted with each other in the following millennia.
"Today, we know some things about the peopling of the Americas from different disciplines like archaeology, anthropology, linguistics and genetics," Mayar said. "However, those things that we know are only enough to build a very simplistic model for how things happened.
"Such model states that the first Native Americans travelled from Asia into Alaska at some point after 25,000 years ago and once they moved into mid-latitude America, they followed a north to south route with some populations staying behind at different locations at different times after that, it seems that established populations did not interact much with one another," he said.
However, there are indications that suggest the story is far more complex, with long periods of population isolation in some places, and constant population interaction in some others.
"Genetics is a good way to characterize these processes," Mayar said. "However, the genomes of present-day Native Americans are only a subset of those present during initial settlement. Thus, we decided to look at the genomes of individuals that lived shortly after Native Americans were initially settling the Americas."
Significantly, the results enabled the team to dismiss a long-standing hypothesis that a group of genetically distinct humans, called Paleoamericans, existed in North America before Native Americans.
"Spirit Cave and Lagoa Santa were very controversial because they were identified as so-called 'Paleoamericans' based on craniometry&mdashit was determined that the shape of their skulls was different to current day Native Americans," Eske Willeslev, leader of the study who holds positions both at St John's College, University of Cambridge, and the University of Copenhagen, said in a statement.
"Our study proves that Spirit Cave and Lagoa Santa were actually genetically closer to contemporary Native Americans than to any other ancient or contemporary group sequenced to date."
The 10,400-year-old Lagoa Santa remains&mdashlocated in the Brazilian state of Minas Gerais&mdashwere discovered by Danish explorer Peter W. Lund in the 19th century. The findings led him to develop the "Paleoamerican hypothesis", which suggested that the famous collection of skeletons could not be Native Americans, due to the particular shape of their skulls&mdashsomething the latest study refutes.
"Looking at the bumps and shapes of a head does not help you understand the true genetic ancestry of a population&mdashwe have proved that you can have people who look very different but are closely related," Willeslev said.
The latest study also marks an important chapter in the history of the Spirit Cave mummy&mdasha prehistoric man who died in his forties and was preserved naturally. Discovered in 1940 in the Great Basin Desert, its significance was not properly understood for 50 years. The remains were initially thought to be between 1,500 and 2,000 years old, but during the 1990s, new textile and hair testing dated the bones to 10,600 years old.
In 1997, the Fallon Paiute-Shoshone Tribe&mdasha group of Native Americans based in Nevada near Spirit Cave&mdashrequested immediate repatriation of the remains under the Native American Graves Protection and Repatriation Act, claiming they had cultural affiliation with the skeleton.
However, this request was refused because the ancestry of the remains was disputed. In response the tribe sued the federal government, with the lawsuit pitting tribal leaders against anthropologists who argued that the mummy should continue to be displayed in a museum due to its historical value. The case was deadlocked for 20 years until the tribe allowed Willeslev to sequence the genome of the mummy for the first time.
"It was agreed that if Spirit Cave was genetically a Native American, the mummy would be repatriated to the tribe," Willeslev said.
After determining that the Spirit Cave individual was an ancestor of modern Native Americans, the remains were returned to the tribe in 2016 and a private reburial ceremony took place earlier this year&mdashthe details of which have just been released.
"What became very clear to me was that this was a deeply emotional and deeply cultural event," Willeslev said. "The tribe have real feelings for Spirit Cave, which as a European it can be hard to understand but for us it would very much be like burying our mother, father, sister or brother. We can all imagine what it would be like if our father or mother was put in an exhibition and they had that same feeling for Spirit Cave."
Not only has the sequencing of the Spirit Cave genome brought the long-running legal dispute to an end, but it has also cast new light on how ancient human populations moved and settled across the Americas. These populations often split up, travelling in smaller isolated groups.
"A striking thing about the analysis of Spirit Cave and Lagoa Santa is their close genetic similarity which implies their ancestral population travelled through the continent at astonishing speed," David Meltzer, from the Department of Anthropology at the Southern Methodist University, Dallas, said in the statement.
"That's something we've suspected due to the archaeological findings, but it's fascinating to have it confirmed by the genetics. These findings imply that the first peoples were highly skilled at moving rapidly across an utterly unfamiliar and empty landscape. They had a whole continent to themselves and they were travelling great distances at breathtaking speed."
The latest research also uncovered surprising traces of Australasian ancestry in the Lagoa Santa remains, indicating that Native South Americans had ancient ties to these people. However, no Australasian genetic link was found in Native North Americans.
"We discovered the Australasian signal was absent in Native Americans prior to the Spirit Cave and Lagoa Santa population split which means groups carrying this genetic signal were either already present in South America when Native Americans reached the region, or Australasian groups arrived later," Mayar said.
"That this signal has not been previously documented in North America implies that an earlier group possessing it had disappeared or a later arriving group passed through North America without leaving any genetic trace."
For Peter de Barros Damgaard, also from the Centre for GeoGenetics, this presents an intriguing puzzle.
"If we assume that the migratory route that brought this Australasian ancestry to South America went through North America, either the carriers of the genetic signal came in as a structured population and went straight to South America where they later mixed with new incoming groups, or they entered later," he said. "At the moment we cannot resolve which of these might be correct."
According to the researchers, the latest findings may force us to rethink our ideas on how the Americas were first settled, suggesting that this process was far more complex than previously thought, as expected.
"We found that before moving south of the ice sheets that covered northern North America during the Ice Age, there were many Native American groups that we hadn't genetically documented before," Mayar said. "Then, once south of the ice, it seems that Native Americans radiated and explored the whole continent very quickly, likely in a matter of centuries."
"However, that was not the end of the story and it appears that starting from 8,000 years ago, there was a second population expansion out of Mesoamerica, which contributed to the ancestry of most present-day South Americans and also some peoples in the U.S. Great Basin," he said.
Mayar noted that we are only scratching the surface in terms of characterizing different population movements at different times. "Our results make it clear that future studies will show further, finer details of this story," he said.