Londra'ya hükmeden, dünyaya hükmederSon birkaç gündür oynadığım oyunun hangi Assassin's Creed oyunu olduğuna, daha doğrusu kaçıncı Assassin's Creed oyunu olduğuna dair herhangi bir fikrim yok. Geçtiğimiz senenin büyük eleştirilerinden sonra insanların beklentileri böylesine düşmüşken üçün beşin hesabını yapmıyorsunuz. Kötü olduktan sonra isterse altı ayda bir çıksın, ne değişir ki?
Ha, bu noktada çuvaldızı biraz da kendime batırmam gerekiyor. Assassin's Creed: Unity'nin inceleme kopyasının bize gelen sürümünde "şans eseri" oyunun dibe çökmesine neden olan hatalar neredeyse hiç karşımıza çıkmamıştı. Oyunun inceleme ambargosunun "ilginç bir kararla" oyunun çıkışından sonraya verilmesi, tepkileri ölçmekte ciddi zorluk yaşatmıştı.
Kısaca, Ubisoft yeni bir Ezio getirmekten vazgeçmiş durumda.
Yenilik yapmak yıllık oyunlarda biraz zordur. Bunu FIFA, PES, Call of Duty ve Assassin's Creed gibi oyunlarda her geçen gün daha net görüyoruz. Diğer bir yandan bu oyunların gerçekten de her yıl çıkması gerekiyor. Onları birer klasik olarak değil de yıllık eğlence olarak görmeye başlamamız gerekiyor. Ha işin üzücü noktası asla Modern Warfare 1 veya Assassin's Creed II gibi oyunları asla göremeyecek olmamız. Ne yapalım? Onlar kaçmıyor ya... Arada açar hasretimizi gideririz.
Assassin's Creed'in işi diğer yıllık oyunlara nazaran biraz daha zor. Nedeni çok basit: Bir FIFA ve CoD oyuncusunun beklentileri her yıl az çok bellidir. İş Assassin's Creed gibi kompleks bir yapıyı yıllık bir seri haline getirmeye çalışınca doğal olarak zorlaşıyor. Belki de bu yüzden Unity en yenilikçi AC oyunuyken en kötü puan ortalamasına sahip Assassin's Creed oyunu oldu.
Tüm bunları neden anlattığımı soracak olursanız, cevap çok basit. Artık oyuncuların da Assassin's Creed'i yıllık bir eğlence olarak görmesini bekliyorum. Maalesef, biz ne dersek diyelim, ne söyleyelim asla bir Assassin's Creed II gelmeyecek. Bu diğer AC oyunlarının kötü olacağı manasına gelmiyor. Tıpkı Assassin's Creed ailesinin son üyesi Syndicate gibi...
Assassin's Creed'in ilk oyunundan beri ilk kez yapımcılar yeni bir karakteri orijin hikayesiyle başlatmıyorlar. Jacob ve Evie kardeşler (kendileri ikiz) tabiri caizse konuya zart diye giriyorlar. Biz onların kontrolünü aldığımızda kardeşler hali hazırda hayli ünlü suikastçılar. Biz onların isimlerini bile bilmezken, Londra'yı Tapınakçı tehdidinden temizlemek için deliler gibi uğraşır haldeler. Yani kısaca, Ubisoft yeni bir Ezio getirmekten vazgeçmiş durumda. Daha önce Ezio olmaya en çok yaklaşan kişi Arno olmuşken, ona da oyunun teknik yönü hiç acımamışken, Ubisoft bu davadan dönme yoluna gitmiş.
Bu durum aynı zamanda Ubisoft'un Assassin's Creed III' ten beri aldığı en doğru karar. Keşke daha önceden böyle bir çabaya hiç girişmeselerdi de Ezio olmaya çalışan karakterleri değil, kendi ruhuna, coşkusuna sahip suikastçıları tanısaydık.
İki karakterli ilk AC oyunu olan Assassin's Creed: Syndicate hem bunun dozunu çok iyi ayarlıyor hem de iki karakteri de iyi tanımamız için bize yeterli zamanı sağlıyor. Jacob ve Evie'nin hareketleri ve yetenekleri başlarda birbirine çok benzese de yetenek ağacını kullanarak iki karakterimizi de istediğimiz gibi özelleştirebiliyoruz. Bazı hareketler ortak çalışırken, bazıları tek bir karaktere özel oluyor. Bu sayede oyun planımızı istediğimiz gibi esnetebiliyoruz.