Christian de Portzamparc Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Christian de Portzamparc Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Mimar
Doğum tarihi: 9 Mayıs 1944 (78 yıl yaşında), Kasablanka, Fas
Christian de Portzamparc Biyografi
1994 yılında Christian de Portzamparc (1944 doğumlu), mimarlıkta Nobel Ödülü’ne eşdeğer olan prestijli Pritzker Ödülü’nü alan ilk Fransız mimar oldu. Bu onur, Portzamparc’ın adını kendi alanında dünyanın en ünlü uygulayıcılarından bazılarının arasına yerleştirdi.
Daha genç, savaş sonrası tasarım filozofları kuşağına ait olmasına rağmen, asırlık klasik formları, modernist radikalizmi ve postmodern tuhaflığı birleştiren bir stil için beğeni topladı. Portzamparc, Artforum’dan Lauren Sedofsky’ye , “Bakış açım Lao-Tzu tarafından özetlenebilir,” dedi. “Benim evim duvar, zemin ya da çatı değil, aradaki boşluktur.”
Christian de Portzamparc 1944 yılında Fas’ın Kazablanka kentinde Fransız Breton mirasına sahip bir ailede dünyaya geldi. 1962’den 1969’a kadar Paris’te Ecole Nationale Superieure des Beaux-Arts’a katıldı, burada mimarlık eğitimi aldı ve 1966’da Columbia Üniversitesi’nde bir yıl geçirdi. 1970’de Paris’te mimarlık firmasını açtı. Sonraki birkaç yıl içinde , Fransa ve Fransız kültürü, çoğu 1968’deki öğrenci ayaklanmalarına ve ulusal grevlere neden olan ya da bunların sonucu olan büyük toplumsal altüst oluşlardan geçti.
Sonuç olarak, Portzamparc kuşağının mimarlarının çoğu daha radikal, solcu bir felsefeye yöneldi ve içlerinden bazıları mimarlığın toplumsal devrim için bir mekanizma olamayacağına, doğası gereği burjuva bir sanat olduğuna inanmaya bile başladı. Portzamparc’ın felsefesi, pragmatizm ve siyasetin gerçekçi bir birleşimidir. Artforum’dan Sedofsky’ye konuşan Portzamparc, “Mimarlar dünyanın olumlu inşasına katılırlar,” dedi . “Bir kez gerçekleştirmeniz gereken bir programınız olduğunda, onu örgütleyen gücü, onu yöneten gücü zımnen tanıyan bir topluma katılırsınız. Bu ‘yapıcı’ yönün sorumluluğunu almak, dünyayı ve düzen veya düzensizlik miktarını etkileyen.”
Portzamparc, tam da bu tür fikirlerden yola çıkarak, kısa bir süre içinde tasarımlarıyla beğeni topladı. 1975’te Fransız Yeni Mimari Programı tarafından görevlendirildi ve 1987’de Fransa’nın Nanterre kentinde açılan bale okulu için övgü aldı. Prova stüdyoları, bir performans salonu, video kütüphanesi, dans kulübü ve öğrenciler için rezidans salonu içeriyordu. Ayrıca, ülkenin muhteşem modern sanat koleksiyonuna ev sahipliği yapan ve aynı zamanda Palais Beaubourg adını taşıyan ünlü Centre National d’Art et de Culture Georges-Pompidou’nun karşısındaki Cafe Beaubourg’u da tasarladı. Proje için hamisi, kardeşi ile rekabete giren Gilbert Costes’du. Kardeş, Beaubourg’dan çok uzakta olmayan Cafe Costes’a tasarım yapması için başka bir ünlü Fransız mimar olan Philippe Starck’ı tutmuştu. ve her ikisi de gösterişli, entelektüel bir kalabalık için 1980’lerin mekânları haline geldi. Ancak sonunda, Cafe Beaubourg’un tasarımı -Portzamparc’ın karısı Elizabeth Jardim Neves ile yapılan kısmı- Cafe Costes bir giyim butiği haline geldiğinde galip geldi.
Portzamparc’ı uluslararası tasarım camiasının dikkatine sunan bir diğer çalışma, Paris’in güneydoğu kesiminde Rue Nationale yakınlarındaki 1979 Rue des Hautes-Formes konut projesiydi. Aşamaları, tipik blok tarzı hükümet destekli konutlar için yeniden tasarımı, iç karartıcı, kale benzeri bir alanı içeriyordu. Portzamparc’ın yaptığı değişikliklerden biri, Hollanda mimarlık dergisi Archis’te Marie Christine Loriers’e verdiği demeçte, “Rue des Hautes-Formes’a taşınan ilk insanların mutlu yüzlerini asla unutmayacağım” dedi.
Daha sonra Portzamparc, komplekse eklemek için bir komisyon kazandı ve Rue Nationale’de, kendi tasarladığı yeni bir okul ve toplum merkezinin bitişiğinde yeni alçak konutlar inşa etti. Mekanı giriş yolu için bir kemerle birleştirdi ve güneş ışığını dairelerin baktığı alana yönlendirmek için merkezi avluya bakan çatıları yeniledi. Herbert Muschamp, New York Times’a yazdığı yazıda, tüm yeni unsurlar, “oraya, dışarıdaki şehirle bağlantısını kesmeden bir yerleşim bölgesinin dinginliğini veriyor” diye yazdı.
1983’te Portzamparc, Fransız hükümetinin kuzeydoğu Paris’te yer alacak bir kültür kompleksi için yaptığı “Grand Projets” yarışmasında birincilik ödülü aldı. Grand Projets veya Grand Travaux, geçmiş yüzyıllardaki imparatorluk bina projelerine benzer şekilde planlanmış bir dizi büyük mimari bayındırlık işiydi. Konsept, 1981’de seçilen ve devlet fonuyla başlatılan ve 1995’te görevden ayrılmadan önce onları yaratmaya yönlendiren Francois Mitterand’ın Sosyalist başkanlığının kültürel feneri oldu. Diğer Grand Travaux’lar arasında Bastille’deki yeni bir opera binası ve tartışmalı bir opera binası vardı. Ulusal Kütüphane. Portzamparc’ın tasarımı, bir zamanlar et paketleme bölgesi olan Paris’in Parc de la Villette bölgesinde yer alan bir kompleks olan Cite de la Musique için seçildi. Bunun için Portzamparc iki konser salonu, idari ofisler,
120 milyon dolarlık Cite projesi 1984’te başladı ve 1995’e kadar ardışık aşamalarda açıldı ve bazı Grand Travaux’un aksine, bir başarı olarak selamlandı. Örneğin Portzamparc’ın Ulusal Konservatuarı, eliptik bir konser salonu, spiral lobi ve mimarın tarihi ve fütürist formları harmanlama konusundaki hayranlığını yansıtan diğer sıra dışı tasarım öğelerini içeriyordu. New York Times’tan Muschamp, başka yerlerde daha küçük bir org resitali “salonun tasarımı samimiyetle ihtişamı birleştiriyor” diye yazdı .”Ahşap akustik bölmelerle kaplanmış, yükselen sarı bir koni olan tavan, oyuncuları ve dinleyicileri parlak bir kucaklama içinde tutuyor, hem tanıdık hem de kibar bir ritüel duygusu veriyor.” Muschamp, o gün resmi olmayan bir prova sırasında salondaydı ve hissettiğinin sadece yaylı çalgılar dörtlüsünün aranjmanı olmadığını yazdı – “bu, yüzyıllardır medeniyete ev sahipliği yapan, onu aktarmaya çalışan bir şehrin sesiydi.”
Portzamparc’ın ayrılmaz tasarım öğeleri olarak mekana ve ışığa olan özel güveni, ona Asya’da ödüllü komisyonlar kazandırdı. Bunlara Seul’deki Kore Ulusal Müzesi ve Japonya’nın Fukuoka kentindeki 1991 apartman kompleksi dahildir. Bu son proje, Portzamparc’ın binaları köprüler ve kanallarla birbirine bağlama biçimi açısından dikkat çekicidir. Ayrıca Fransa’nın Lille kentindeki Credit Lyonnais’in (bir tren istasyonunun üzerine inşa edilmiş bir gökdelen) banka ofislerini tasarladı ve New York City’deki LVMH Kulesi’nin mimarıydı. Lüks mallar karteli Louis Vuitton-Moet Chandon-Hennessy-Portzamparc’ın ofisleri olarak hizmet veren bu gökdelen için Artforum’daki Sedofsky’ye “İstenen, yan taraftaki Chanel binasından olabildiğince farklı bir binaydı” dedi.
Portzamparc, bu tür çalışmalar için 1989’da Commandeur de L’Ordre des Arts et des Lettres’e atanmak da dahil olmak üzere kendi alanında birçok ödül kazandı. 1990’da o ve diğer iki önde gelen Fransız mimar, Philippe Stack ve Jean Nouvel, Fransızlar için seçildi. Venedik Bienali’ndeki pavyon, geleneksel olarak daha erişilebilir boya veya kil ortamlarında çalışan saygın görsel sanatçılara verilen bir alan. Aynı yıl Grand Prix d’Architecture de la Ville de Paris’i kazandı ve 1993’te Fransız Mimarlık Akademisi’nden bir madalya ile onurlandırıldı.
Ancak bu tür ödüller ve prestijli komisyonlar, Portzamparc’ın 1994 yılında Pritzker Ödülü Sahibi olarak seçilme başarısı ile gölgede kalıyor. 100.000 dolarlık cüzdanıyla saygın Pritzker Mimarlık Ödülü, Chicago’nun Pritzker ailesi Hyatt tarafından başlatılan vakıf tarafından verildi. Oteller zinciri. Kısmen, Nobel Ödülleri’nde bir “çaba alanı” kategorisi olarak mimarlığın olmaması nedeniyle yaratıldı. Geçmişte Pritzker alıcıları arasında Phillip Johnson, IM Pei, Frank Gehry, Aldo Rossi ve Robert Venturi yer alıyor. Portzamparc, savaş sonrası neslin onuru kazanan ilk mimarı olmak için benzer şekilde beğenilen 500 adaydan oluşan bir giriş listesini kazandı. Haberi, karısının Cafe Beaubourg’da sürpriz bir parti planladığı ellinci doğum gününde öğrendi.
Mimarlık’a göre Pritzker jürisi onu “geçmişin farkında olan, ancak kendine ve zamanına sadık olan güçlü bir form şairi” olarak nitelendirdi . Bir diğer tasarım dergisi Graphis, Pritzker panelisti Ada Louise Huxtable’ın değerlendirmesinden alıntı yaptı – o, Portzamparc’ın stilini “modernizmin katılığını ve post-modernizmin karikatürize dekorasyonunu çok geride bırakan neşeli bir mimari” olarak nitelendirdi. Portzamparc ayrıca iki kez Equerre d’Argent ödülünü kazandı ve 1996’da Fransa’nın Centre Pompidou’su Portzamparc’ın çalışmalarının retrospektifine ev sahipliği yaptı.
Portzamparc prestijli, tarihsel olarak önemli komisyonlar kazanmaya devam etti. Bunlardan biri, yeni birleşen ülkenin yeniden belirlenmiş başkenti Berlin’de inşa edilen Almanya’daki yeni bir Fransız Büyükelçiliğiydi. Eskiden dikkat çekici olmayan Pariser Platz’da yer alan Portzamparc’ın diplomatik merkezi, hem Amerikan hem de İngiliz büyükelçiliklerinin karşısında yer alıyor ve çöküşten önce bölünmüş bir Batı Almanya’yı ve bölünmüş bir Berlin’in dörtte üçünü işgal eden II. 1989’da Berlin Duvarı. Yine ünlü Hotel Adlon’un yakınında bulunan Büyükelçiliğin, yeniden canlanan kentteki diğer önemli yapılarla birlikte 2000 yılında açılması planlanıyor.
Portzamparc, 1983’te La Spatialite n’est plus interdite (“Mekansallık Artık Yasak Değil”) ve 1997’de yayınlanan iki dilli bir çalışma olan Genealogies des Formes/Genealogy of Forms adlı iki kitabın yazarıdır. Sons, ofisini Montparnasse semtinde tutuyor ve tasarımlarını kavramsallaştırmak için kendi benzersiz form dilini kullanmaya devam ediyor. Artforum’dan Sedofsky’ye konuşan Portzamparc, uzaysal ilişkileri temsil etmek için x ve y eksenlerini kullanan asırlık matematik sistemine atıfta bulunarak , “Kartezyen koordinatlardan çıkabileceğimiz ana doğru ilerliyorum,” dedi . “Elips, algısı konumunuzu değiştiren iki eksenli, son derece ince bir biçimdir. Bizde yok’