Sevgili İnsan, nedir bu umutsuzluk? Ne zaman görülmüş canlı bir ağacın sonsuza kadar yapraksız kaldığı? Etrafına bir bak, yaşamın döngüsüne, doğanın değişimine bir bak. Bugün yapraksız bir ağaç, zamanı gelince yapraklara, çiçeklere, hatta meyvelere kavuşacak.
Nedendir umutsuzluk? Nedendir bu karamsarlık? Farkında mısın, belki kendini dinlendirmen, içindeki sesi dinlemen, kendi içinde büyümen için yaşıyorsun bunları... Umutsuzluğa sürüklenip de kendini kurumaya bırakmana sebep nedir?
Ruhunu besle, kendini besle, An'da olup da yolun sonunda açacağın çiçeklere konsantre olmanın zamanıdır. Baharı bekleyen ağaç gibi ol, toprağa köklerini sal, al besinini,dallarını yapraksız bile olsalar ısıt güneşte, karlarla süsle onları.
Bunları yaparken en derininde bil ki; yeniden yapraklanacaksın, dalların biraz daha uzayacak gökyüzüne, köklerin toprağa daha çok sarılacak. İşte o zaman sen umut icinde taşıyarak daha güçlenip, olgunlaşacak ve anlayacaksın. Sevgiyle ve umutla sarıl bu yaşama, bu An'a!
Ben de dua ettim:
"Tanrım, umutsuzluğa düşüp de kendi değerimi unuttuğum ve varlığımı ihmal ettiğim anlarda yanımda olup, beni sevginle sarıp sarmaladığın için sonsuz şükran duyuyorum. Ruhsal olarak büyümeye ve öğrenmeye, özümü kabul edip sevmeye ve kutsamaya hazırım."