15. yüzyılda yazıya geçirildiği düşünülen Dede Korkut anlatmaları, destandan halk hikâyesine geçiş eserlerinin ilk ayağını oluşturmaktadır. Oğuzların İslamiyet öncesi yaşamlarından pek çok izler bulabildiğimiz anlatmaların her biri Oğuzname niteliğindedir. Vatikan ve Dresten olmak üzere iki nüshası bulunmaktadır. Dresten nüshası, harekesiz arap harfli yazı ile 12 boy ve bir mukaddime, Vatikan nüshası harekeli arap harfli yazı ve bir mukaddime 6 boydan mürekkeptir. Anlatmaların iki tanesi mitolojik, bir tanesi Oğuzların iç mücadelesinden mürekkeptir. Diğer anlatmalar ise Oğuzların düşmanları ile olan mücadelelerini konu edinmektedir. İlk defa Fleicher tarafından tespit edilmiş ve akademik olarak ilk defa von Diez tarafından Yunanlıların siklobu ile Oğuzların Tepegöz'ünün karşılaştırıldığı bir makale ile ilim camiasına tanıtılmıştır. Türkiye'de ilk tafsilatlı çalışma, Orhan Şaik Gökyay'a aittir. İlk akademik çalışma ise -Vatikan nüshası da eklenerek- Muharrem Ergin'e aittir.