"... valelerin lüleleri birbirine dolandı, bunu gören alis öyle güldü ki duyacaklar diye gene ormana kaçtı. kafayı yeniden dışarı çıkarınca gördü ki balık valesi gitmiş, öbürü de kapının yanıbaşında yerde oturuyor, salak salak havalara bakıyor. alis çekine çekine yanaşıp kapıyı çaldı. 'boşuna çalma' dedi vale, 'bir kere ben seninle kapının aynı tarafındayım, ayrıca içerde o kadar gürültü var ki kimse seni duyamaz.' gerçekten de olağanüstü bir gürültü vardı içeride – sürekli bir haykırmalar, hapşırmalar, bir gümbürtü, sanırsınız ki tabaklar çanaklar kırılıyor...
'lütfen ama!' dedi alis, 'peki ben nasıl gireceğim içeri?'
'kapıyı çalmak işe yarayabilirdi... kapı ikimizin arasında olsaydı tabii...' dedi vale alis'e aldırış etmeden, 'diyelim sen içerde olsan, kapıyı çalardın, ben de hemen kapıyı açıp seni çıkarırdım.' konuşurken hep havalara bakıyordu, alis bu hali çok ayıpladı. 'ama belki elinde değil' diye düşündü, 'kafasının üstüne o kadar çok yakın ki gözleri. gene de sorulara cevap verir belki...'
'peki ben nasıl gireceğim içeri?' diye sesini yükseltti alis.
'ben otururum buraya yarına kadar' dedi vale. o anda evin kapısı açıldı, valenin kafasına doğru kapıdan koca bir tepsi çıkıp burnunu sıyırdı geçti ve arkasındaki bir ağaca çarpıp parçalandı. hiçbir şey olmamış gibi vale aynı sesle dedi ki: '... yarından sonraki güne kadar otururum peki o zaman.'
'peki ben nasıl gireceğim içeri?' diye sordu gene alis sesini iyice yükselterek.
'hiç içeri girebilecek misin ki bakalım?' dedi vale. 'asıl soru bu, biliyorsun.' öyleydi tabii. ama birinin böyle demesi alis'in hiç hoşuna gitmedi. 'hale bak!' diye homurdandı, 'bütün yaratıkların da dili pabuç kadar! deli ederler adamı!' vale az önce söylediğini bir daha söylemek için iyi bir fırsat bulunduğunu düşünmüş olacak, 'ben otururum buraya, günlerce de kalkmam' dedi.
alis dedi ki: 'peki ben ne yapacağım?'
vale 'ne yaparsan yap' diyip ıslık çalmaya başladı. 'amaaan!' dedi alis bezgince, 'ne konuşuyorum ki bununla! salak işte n'olcak!' diyip kapıyı açtı ve içeri girdi..."*