İki yıl savaş
Tüm Kızıl Ordu gibi, Sovyet hava kuvvetleri iki yıl süren savaşta zor bir okula gitti. İyi eğitimli personel tarafından yönetilen, beş hava kuvvetleri zaten sınır savaşlarında, Kiev ve Moskova'nın savunmasında kendilerini ayırdı ve Ağustos 29'te, 1941 silahlı kuvvetlerin bağımsız bir kolu haline geldi. Ocak ayından Haziran ayına kadarki 1942’te, yenilenen hava birimleri Vyazemskaya Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın en büyük hava harekatına katıldı.
Yılın 1942 yazının ağır yenilgileri, Sovyet askeri-politik liderliğini, havadaki birlikleri stratejik bir rezerv olarak kullanmaya zorlayarak, onları Kafkaslarda ve Stalingrad savaşında olağan tüfek oluşumları olarak kullanmaya zorladı (bu konuda daha fazla bilgi için - “Küçük Kardeş”, No. 9, 2012. E. Muzrukov. "Stalingrad iniş").
Havadaki birimlerin etkinliği ve yüksek savaş kabiliyetine ikna olmuş olan Yüksek Komutanlık karargahı, zaten 16 Ağustos 1942, sekiz adet hava kuvvetleri ve beş adet hava teçhizatı manevrası yeniden yaratmaya karar verdi.
Tüm sonbahar 1942, bu birimler, Büyük Vatanseverlik Savaşı dönemi boyunca hava birlikleri eğitimi için bir tür üs haline gelen Moskova bölgesinde kuruldu. Aralık ayında 1942, bu birimler tekrar on Muhafız Hava Bölümüne dönüştürüldü ve Kuzey-Batı Cephesi'ne devredildi. Mart ayından Mayıs ayına kadar 1943, Mareşal S. K. Timoşenko liderliğinde başarısız operasyon "Polar Star" da yer aldı. .
1943'in ilkbaharında rezerv haline getirilen ve yenilenen Steppe Cephesi'nin bir parçası olan Kursk Bulge'ye yedi adet hava sahası kuruldu. Prokhorovka bölgesinde, 9 Muhafızları Havadaki Tümeni'nin savaşçıları kendilerini ayırt ediyordu. 11 Temmuz 1943, bölüm savunmayı doğrudan köyde işgal etti, gün içinde paraşütçüler cesurca savaştı ve düşmanın Kursk'a giden yolunu tıkadı.
Ancak işgal altındaki bölgeyi serbest bırakmak için gelecekteki taarruz operasyonlarını göz önünde bulundurarak, Sovyet Yüksek Komutanlığı elinde, Stavka'nın canlandırılmış ve mobil bir stratejik rezervini oluşturacak güçlü bir havadan gruplandırmaya sahip olmak istedi. Bu amaçla, Nisan ayında 1943, Moskova bölgesinde, yedi Muhafızlar hava uçağı teçhizatı oluşmaya başladı ve yaz aylarında on üç Muhafız tüccarı görevlendirildi. Muharebe eğitimi ve yeni birimler oluşturmak için son tarih, 1 Ekim 1943 yılı olarak atandı.
Muhafızlar tugayları
30’in ortasındaki Rus askeri birliklerinin başlangıcından itibaren, işe alımlarında özellikle dikkatliydiler. İlgili fiziksel verilere ek olarak, ordu öncesi paraşüt ve tüfek eğitimi, TRP ve Osoviahima'nın standartları ve elbette zorunlu politik okuryazarlık dikkate alınmıştır. Askerler için en iyinin en iyisinin seçildiğini söylemek abartı olmazdı. V. XUMUM Ordusunun komutanı Chuikov daha sonra Stalingrad savaşlarındaki paraşütçülerin belirleyici eylemlerini hatırlattı: “Bu gerçekten bir gardiyan. İnsanların hepsi genç, uzun ve sağlıklı, birçoğu paraşütçüler üniformasıyla giyinmiş, hançer ve yüzgeçleri kemer üstünde. Kahramanca savaştılar. Bir süngü ile saldırıya uğradığında Naziler saman çuvalı gibi kendi üzerlerine attı. ” Ancak tüm bu seçici personel, ağır kayıplara maruz kaldıkları 62'te düzenli piyade haline getirildi.
Şimdi, Nisan 1943'te, eğitim seviyesinden fiziksel duruma, iniş birliklerine veya dedikleri gibi "Yoldaş Stalin’in kişisel rezervine" her açıdan mükemmel insani materyal olan dağılmış askeri okulların öğrencilerinin gönderilmesine karar verildi. Ayrıca tugaylar Pasifik'teki personel denizcileriyle doldu filo ve Havadaki Veteran Subayların gözetimi altında eğitilmiş gönüllüler.
18 - 22 yıllarının eski öğrencileri olan geleceğin paraşütçülerinin uygunluğu, özel bir sandalyede on tur “kaydırılarak” kontrol edildi. Böylece acemilerin vestibüler aparatları test edildi.
Doğrudan iniş becerileri yerine, paraşüt PD-41 ve PD-6 tasarımlarını ve kurulum kurallarını inceleyerek başladık. Savaş sırasında, paraşütçülerin ana paraşütü, neredeyse kare bir kubbeye ve kenarları boyunca düzensiz bir çizgi dağılımına sahip olan PD-41 markasının paraşütüydü. Bu, açılan paraşütün arka kenarında belli bir salma hareketi yarattı ve kubbenin rüzgarda dönmesine katkıda bulundu. Çok geçmeden paraşüt kulesinden sonra 400 - 700 yüksekliğinde bir aerostattan atlayarak antrenmanlara başladı Beş atlayıştan sonra Li-2 ve TB-3 uçaklarından inişe geçtiler.
İlk atlayıştan sonra, her savaşçı bir paraşütçü rozeti aldı ve atlamanın kendisi için - 15 ruble. Bir paraşütçü, günün farklı saatlerinde ve çok farklı hava koşullarında yılda en az sekiz sıçrama yapmak zorunda kaldı, ancak standartlar birçok kez üst üste bindi. Taburlarda görev yapanlar 15 - 20 atlayışlarına katılırken, tank avcıları ve topçular 10 atlayışlarını atladılar. Ana para ve yedek olmak üzere iki paraşütle atladık, tüm ekipmanlar iki paraşüt ile birlikte 45 kg'dan daha ağırdı ve iniş havaalanından önce 15 - 20 km yürüyerek geçti.
Başta gece operasyonları için paraşütçüler hazırladılar, hava limanlarına saldırı ve el koymalarını taklit ettiler ve arkada çeşitli sabotaj eylemleri gerçekleştirdiler. Savaşçılara el ele ve süngü savaşında yoğun bir eğitim verildi, bıçakla doğru şekilde nasıl öldürüleceğini, cezaları nasıl kaldırdığını, dilleri yakaladığını, rahatsız edici bir iş okuduğunu, bir telsizle tanıştığını öğrendi. El bombası atma konusunda eğitildi, kişisel atışları etiketlendi. оружияkeskin nişancı tüfeği, atış poligonlarında ve depolama alanlarındaki mühimmattan korunmuyor.
Gardiyanlar, 1943 modelinin yılın 3550 modeline ait hava teçhizatı olan ve bir tugay karargahı, dört paraşütçü taburu ve iki akünün tanksavar taburundan oluşuyordu; iletişim şirketi, keşif scooter, uçaksavar makineli tüfek ve söndürücü patlatma şirketi. Her taburda (820 kişi), üç paraşüt tüfeği şirketi, bir makineli tüfek ve harç şirketi ve bir de tanksavar silahı şirketi vardı. Toplamda, tugay şuydu: 45-mm silahlar - 8 adet; 82-mm harçlar - 24 adet; 50-mm harçlar - 36 adet; Maxim makineli tüfekler - 48; makineli tüfekler DP - 132 adet.; DShK - 12 birimleri; PPS veya PPSH - 976 adet; PTRS - 120 birimleri; karabina - 2106 adet. Genel olarak, örgütlenmesinde uyarlanmış ve geniş bir manevra silahlanmasına bağlı, düşman arkasındaki bağımsız ve uzun süreli bir savaş, birliklerinin dışında oldukça hareketli bir ünite idi. Özel not paraşütçülerin düşman arkalarına inmeden önce aldıkları psikolojik eğitimdir. Bu tür bir personelin çoğunluğunun yaptığı operasyon, Anavatan adına ve düşmanın ortak zafer sebebi olarak kaçınılmaz ve kahramanca bir fedakarlık olarak algılandı. “Denizciler esaret altında teslim olmaz!” Sloganı Boş sözler olmadı. Çok yakında, birçok paraşütçü pratikte bu kelimeleri doğruladı.
Eylül kırk üçüncü
Eylül ayının başında, Dinyeper'daki Voronezh Cephesi'ndeki Sovyet birliklerinin gelişmiş birimlerinin hızla ilerlemesiyle bağlantılı olarak yılın 1943'i, Dinyeper'ın batı yakasındaki köprü kafasını yakalamak ve Dinyeper'ın batı yakasındaki köprü kafasını yakalamak için kuvvetlerin kuvvetli hava kuvvetlerinin kullanılması için elverişli koşullar yarattı. Hava operasyonunun planlaması, cephenin operasyonel kontrolü ve Voronej Cephesi karargahında Eylül ayı başında gelen Hava Kuvvetleri karargahının operasyon grubu tarafından gerçekleştirildi. Havadan çalışma için, 1-i, 3-i ve 5-i ayrı havadaki teçhizatlar tahsis edildi; bunlar, 10 bin paraşütçüler, 24 tanker anti-tank 45-mm tabancaları, 180 harç tabancaları hakkında numaralandırılan hava kuvvetleri olarak birleştirildi. 82 kalibreli ve 50 mm, 328 tanksavar silahları ve 540 makineli tüfekler ve hafif makineli tüfekler, Hava Kuvvetleri Komutan Yardımcısı, Baş General I. I. Zatevakhin emri altında.
Eylül ayına kadar, Voronej Cephesi'nin merkezi, bu savaş silahlarından gelen irtibat subaylarının, kara kuvvetlerine dahil edilmeleri beklenen yer bombardıman uçakları ve saldırı uçakları ile etkileşimin yanı sıra kara topçu ile etkileşimi sağlayan, yeterince ayrıntılı bir operasyon planı geliştirmişti. Operasyonun genel planı, düşman birliklerinin yeniden toplanmasını önlediği ve Dinyeper'ın zorla çalıştırılmasının Kızıl Ordu'nun kara birimleri tarafından başlatılması sırasında rezervlerinin yaklaşmasının önlenmesi gereken konsolide hava kuvvetlerinin inişine indirgenmişti.
Dinyeper virajında inişe eşzamanlı olarak, Kırım'daki hava harekatı, Kırım kara köprüsü Kızıl Ordu'nun kara kuvvetleriyle dağılmaya başladığında, düşman kuvvetlerinin yeniden toplanmasını önleyen görevli üç muhafız tarafından planlandı. Bu plana göre, Eylül 1943’ta, 4-I, 6-I ve 7-I Muhafızlar hava uçağı ekipleri, konsolide bir kolordu birleştirildi ve Güney Cephesinin operasyonel kontrolü altındaydı. İnişe hazırlık konusundaki tüm sorumluluk, hava kuvvetleri komutanı, Binbaşı General A. G. Kapitokhin (bu görevi yalnızca Haziran ayında 1943’ta alan) ve doğrudan iniş için ADD Genel Sekreteri N. Skripko’ya vermiştir.
Kara kuvvetlerinin havacılık desteği, 2-I Hava Ordusu, Albay General S.A. Krakowski tarafından gerçekleştirildi.
Eylül 19’te, plan 1942’in kışın Vyazma’nın havadaki operasyonunu yapma konusunda tecrübeli olan Stavka'nın temsilcisi Marshall G.K. Zhukov tarafından onaylandı. Mareşal, operasyonun hazırlanmasında ve yürütülmesinde azami gizlilik talep etti. Bu amaçla, keşif havacılığının yaklaşmakta olan iniş alanına yaptığı uçuşlar durdu ve sadece inişin başlamasından sonra operasyonu rapor etmek için birlikleri topraklamaya karar verildi.
Sovyetler Birliği Kahramanı komutasındaki 150-ADD alayından 4 IL-25 ve B-101 "Mitchell" bombacısı uzun menzilli havacılıktan iniş için atandı. S. Grizodubova ve X-NUMX taşıma uçağı Li-180 ve 2 planör A-35 ve G-7. İniş için çıkış alanı Bogodukhovsky ve Lebedinsky Havaalanı sahalarını içeriyordu. Bununla birlikte, yeni kurtarılan bölgelerdeki demiryolu taşımacılığındaki zorluklar nedeniyle, 11 Eylül ayına kadar, mangallar daimi dağıtım yerindeydi ve Bogodukhovsky merkezi bölgesinde sadece 17 Eylül ayında yoğunlaşabildiler.
Alman istihbaratı uyumadı ve aynı gün Lebedin havaalanında, Alman uçağı şu broşürleri attı: “Sizi bekliyoruz! Uçun! Size sıcak bir karşılama sözü veriyoruz! ”
Ancak, Eylül 22 akşamı, 40 Ordusu ve 3 korumalarının ileriye dönük görevlileri. Doğaçlama araçlarındaki tank ordusu, Dinyeper'ın batı yakasına geçti ve daha sonra Bukrinsky adı verilen köprü kafasını elinde tutan Rzhishchev, Trakomirov, Zarubensy bölgelerinde savaştı.
Eylül 23 sabahı, General General N. F. Vatutin, 40 Ordusunun komutasına geldi. Ona, Bukrin virajı alanında, büyük düşman kuvvetlerinin tespit edilmediğini ve hava kuvvetleri birliği komutanı ordusunun, genel saldırı kuvvetlerinin savaş misyonlarını netleştirdiğini bildirdiler. Operasyonun amacı aynı kaldı: düşmanın rezervinin Bukrin köprüsüne batıdan, güneybatıdan ve güneyden yaklaşmasını önlemek. Bu amaca ulaşmak için ön komutan 25 Eylül gecesi iki gardiyanın inişini emretti. Kanev'in kuzey-batısındaki alanda vdbr ve 10 x14 km. "Dinyeper iniş" eylemlerinin zamanı geldi.
Cehenneme git
Akut zaman kıtlığı, operasyonun hazırlanmasının son aşamasında aceleye ve karışıklığa neden oldu. Astar birbiri ardına geldi. Komutanlar, tugay komutanlarını bir araya getirmek ve görevlerini ayrılmadan birkaç saat önce onlara getirmek zorunda kaldılar ve sırayla, savaşçılara uçaklara iniş kuvvetinin hedefleri ve görevleri hakkında kısaca bilgi verebildiler. Dahası: 65 Li-2 yerine 5 bağırsaklarının inmesi için nakliye uçakları. Uçuş sırasında havacılar sadece 48'e konsantre olabiliyorlardı. Ayrıca, halihazırda “parçalanmış” motor potansiyeline sahip tüm nakliye işçilerinin ve taşıma kapasitelerinin iniş planına göre planlanandan daha az olduğu ortaya çıkmıştır. Bu, mevcut uçaktaki insan ve ekipmanın fazladan yeniden dağıtılmasını zorunlu kıldı ve halihazırda savaş halindeki iniş kuvvetinin komutanlığının ve kontrolünün düzenlenmesini etkileyen ciddi hatalar zincirine yol açtı. Tüm karargah 3 Muhafızları. Vdbr bir uçaktaydı, fakat tek bir radyosu yoktu. Diğer uçaklar telsizlerle donatıldı (burada 3 ve hatta 6), ancak radyo kodları olan iletişim görevlileri olmadan. Tamamen tıp eğitmenleri ve hatta bir tugay orkestrası tarafından yüklenen uçaklar vardı. Hepsini taçlandırmak için altı kalkış havaalanında yeterli sayıda tanker bulunmadığı ve sadece yeterli miktarda havacılık gazyağı olmadığı ortaya çıktı. Paraşütçüler kalkış için hazır olan uçakları bulmak için havaalanında koşmak zorunda kaldılar.
Sonuç olarak, Eylül gecesi, 25 Moskova zamanından itibaren tüm hava limanlarından 1943 18.30, 298 dizileri yapıldı ve 4575 paraşütçüler ve 690 kapları düştü. 3 tamamen ekilmiştir. Vdbr ve yaklaşık yarı 5 Muhafızları. vdbr (ne yazık ki tamamen topçu ve harçsız alas), hava sahası nihayetinde yakıt bittiğinde ve iniş kuvvetinin yaklaşık% 30'u yerde kaldığında. Ancak en ciddi sınav önündeki paraşütçüler için bekliyordu.
Burada, Mareşal Zhukov'un "süper-gizliliğin" gözetilmesi hakkındaki emri ölümcül bir rol oynadı. Üç gün boyunca hava keşiflerinin olmayışı ve gerillaların ve birlik keşiflerinin inişe bildirilmediği gerçeği, Alman komutasının 3 piyadelerinin Bukrinsky köprüsüne, motorlu, 1 tank bölümlerine gizlice aktarılmasına yol açtı. Bunlar tam olarak planlanan inişin yapıldığı bölgelerdeydi. Sonuç olarak, Sovyet paraşütçüler Alman askerlerinin başkanlarına ve Alman tanklarının kapaklarına sıçradı. Doğal olarak, paraşütçüler için çok beklenmedik bir “sıcak” ve en önemlisi, tamamen beklenmedik bir resepsiyon bekledik.
İniş alanına yaklaşırken, Sovyet uçakları çok güçlü bir uçaksavar silahı barajının altına düştü ve irtifa kazanmak zorunda kaldı ve bir saldırı inişi yapmak için 2 bin metre yükseklikten zorlandı. Ve inişin yayılması 30 - 100 km idi, yani Rzhishchev'den Cherkasy'ye. Örneğin, 5-Muhafızlar Havadaki Tugayının komutanı, Teğmen Albay P. M. Sidorchuk, bir saat sonra, beş kişi topladığı ve sekiz gün boyunca aradığı beş kişiyi topladığı sabah, bir saat sonra, 3-Muhafızları Havalandı Tugayı askeriyle tanıştı. etrafında küçük paraşütçü grupları toplandı. Sadece uçaktan indikten sonraki dokuzuncu günde onunla aynı uçaktan fırlayan subay ve askerlerle tanıştı. Dürüst bir şekilde, bunun nakliye uçağı pilotlarında iniş deneyimi olmadığının bir sonucu olduğunu kabul etmeliyiz. Aşağıdaki gerçekler pilot eğitiminin düşük olduğunu göstermektedir: 13 uçağının oryantasyon kaybının bir sonucu olarak, iniş alanlarını bulamamışlardı ve paraşütçülerle hava alanlarına geri döndüler, bir uçağın uçak mürettebatı, Dnyeper’da, herkesin boğulduğu komutan XII. Arkada, Dinyeper'ın sol yakasında, teğmen Albay M.B. Ratner. Genel olarak çeşitli uçaklardan iniş savaşçılarının yerleri belirlenemedi.
Sovyet paraşütçülerinin o gece ve o havada havada neler yaşadıklarını hayal etmek zor değil. Gelecekteki tanınmış film yönetmeni Grigory Chukhray (o zaman bir iletişim ekibinin komutanı) şunu hatırladı: “Biz şanssızdık: Uçaksavar ateşi sektöründe uçaktan atladık. Ondan önce bir miktar askeri bacağımı yudumlamak zorunda kaldım: iki kez yaralandım, Stalingrad'da savaştım. Gökyüzündeki yoldaşlarda yanan paraşütlerin alevleri aracılığıyla mermilerin parıltılı izlerini karşılamak için düşmek zorunda kaldım, bu henüz yaşanmadı ... Havaya girdikten sonra, ilk önce hiçbir şey anlamadım: ateş aşağıda yanıyordu. Yanmış köylü kulübe. Ateşlerin ışığında, paraşütlerin beyaz kubbeleri karanlık gökyüzüne karşı açıkça görülebilirdi. Almanlar canavar gücünün inişine ateş açtılar. Her birimizin etrafında dolaşan mermileri takip etmek. Yoldaşlarımızın çoğu, yere ulaşmadan öldü. ”
Karadan, iniş alanlarında, hem kendileri hem de düşmanları olan farklı renklerde çok sayıda roket, toplama için belirlenen sinyalleri karıştırdı ve düşmanın ateş ve ışıltısı insanları hem havada hem de iniş sonrası aydınlattı. 3 komutunun yerleştirildiği uçak yaklaşma üzerine düşürüldü ve kalan paraşütçüler bölgedeki büyük farklılıklar nedeniyle küçük gruplara ayrıldı ve daha çok bekarlar, tek bir komut olmadan kendilerine bırakıldı. şiddetle savaştım. Eylül 25 akşamı, Grushevo köyünün doğusundaki ormandaki, 150 ünitesindeki 3 savaşçılarının etrafında son derece inatçı bir savaş yapıldı ve hepsi kahramanca öldü.
Bu arada Almanlar, Eylül 25 akşamı 692 paraşütçülerinin imha edildiğini ve başka bir 209'in ele geçirildiğini emrinde bulundular. Alman 19 Panzer Bölümünün Albay Binder'i daha sonra şöyle hatırladı: “Küçük ve çok küçük gruplara ayrıldılar, mahkum edildiler. Dar geçitlerde saklanmaya çalıştılar, ama çok yakında arandılar, öldürüldü ya da esir alındı. Bunlar arasında, elbette, çelik sinirleri olan iyi hedeflenmiş oklar vardı. Goldman’ın şirketi ağır kayıplara maruz kaldı - çoğu, atışlardan başa doğru öldü. ”
Düşmanın arkasında
Eylül 25 sabahı, hiç kimse iniş gücü merkeziyle temasa geçemedi ve ön komuta iniş kuvvetinin ikinci kademesinin inişini kesin olarak terk etmeye karar verdi. Bu arada, hayatta kalan paraşütçüler sadece düşmanın arkasındaki savaşa girdiler. Eylül ayının sonunda, 25, engin bölgenin çeşitli yerlerinde, birbirlerinden tamamen izole edilmiş, herhangi bir iletişim ve ağır silah olmaksızın, 35 grupları bir araya gelerek, 2300 kişilerini toplam hava kuvvetleri birliklerinden birleştirerek, savaş operasyonları başlattılar.
Alman komutası, uçaklar, zırhlı araçlar, ROA birimleri, Türkistan Lejyonu, Kazaklar ve polis memurları kullanılarak amfibi büyük bir operasyon başlattı. Çıkarma partisi üyesi M. Likhterman şöyle hatırladı: “Almanlar bizi bozkır boyunca sürükledi ve yavaş yavaş onları imha etti. Köpeklerle yapılan baskınlar ... İlk önce üçümüz vardı, sonra bir grup 12 paraşütçü oluşturuldu. ... Arka arkaya üç gün boyunca takipçilerin daralma halkası boyunca yolumuza girdik, ancak dar bir alanda sıkıldığımızı ortaya koydu. Bunlardan sadece dördü kuzgunlardan geçti. ”
Savaş, düşmanın arkasında geniş bir alanda birkaç gün sürdü, ancak paraşütçüler birleşmek için birbirlerini bulma girişimlerini sürdürdüler. Bir dereceye kadar, bu eylemler düşmanın tedarik yollarını düzensizleştirdi ve düşmanın güçlerinin önemli bir bölümünü yönlendirdi. Eylül 30 gecesi, Kıdemli Teğmen S.G. Petrosyan liderliğindeki bir grup, Potok köyü bölgesinde, düşman taburunun karargahını tahrip etti ve 180'ten önce, askerler ve subaylar, 45 araçları, 9 silahları ve 2 harçları.
Paraşütçülerin Almanları engellediği gerçeği, yerel nüfusa 6'te binlerce işgal işareti veya bir ineğin paraşütçülerle ilgili herhangi bir bilgi için bir ödül vaat edildiğini kanıtlıyor. Ancak yerel halk ve partizanlar paraşütçülere mümkün olan her şekilde yardımcı oldular. Çok gardiyanlar. Kaptan M. Sapozhnikov 14, 3 Tugayı'nın pankartıyla birlikte, yerel halk, pankartı tutan ve yılın 1944 kısmına iade eden Gaponenko kardeşler tarafından bulunana kadar samanlıkta saklandı. Sadece 32'ten sonra, kardeşlere "For Cesaret" madalyası verildi.
Kanev ormanındaki 5, Ekim ayındaki K 1943, 600 havadan tarikat komutanı Albay P. M. Sidorchuk komutanı tarafından üç taburun hava tugayına komutanı tarafından birleştirilen birkaç paraşütçü grubu (yaklaşık 5 insanı) topladı. , keşif ve takım iletişimi. Bunca zaman boyunca, ön komuta Sidorchuk paraşütçülerle temas kurmaya çalıştı. Eylül 28 gecesinde, üç iletişim grubu paraşütlendi, ancak kayboldular ve keşif günü gönderilen Po-2 uçağı cephe hattına indirildi. Kanev ormanındaki sadece Ekim ayının 6'i, 40 ordusuyla ilk hava iletişiminin kurulduğu bir radyo istasyonuna sahip bir grup işaretleyiciye yaklaştı.
Almanlar durmaksızın, tugayı takip etti, yüzüğü daha sıkı tuttu ve Teğmen-Albay Sidorchuk bir karar verdi: Ekim 13'te, batıya doğru Taganchansky ormanına doğru, ön hattan, Korsun'un kuzeyindeki 20 km. Burada, paraşütçüler, Alman arkasını düzene sokmak için sabotaj faaliyetlerine gitme emri aldı ve havaya yiyecek ve mühimmat sağlamaya başladılar. Demiryolunun sabote edilmesi, köprülerin bombalanması, merkeze ve garnizonlara saldırılar, Alman komutasını, Taganchansky ormanını tankların ve zırhlı personel taşıyıcılarının desteğiyle temizlemek için büyük bir operasyon olan Ekim'in 23'sini yapmaya zorladı. Ancak paraşütçüler, geceleri ravinler tarafından düşman çemberinden kaçmayı başardı ve 50 kilometreyi geçtikten sonra, Ekim 26'a Çerkasya'nın batısında bir ormanda yoğunlaştı.
Bu noktada, tugay yaklaşık 1200 insan, 12 ağır makineli tüfek, 6 tanksavar silahlarından oluşuyordu. Aynı alanda, “Anavatanlar İçin”, “Kotsyubinsky'nin Adı”, “Batya”, “Chapaev'in Adı”, “Avcıların”, 720-XUUMX kişiden daha fazla sayıda partizan grubunun ayrılışı olan gerilla grupları vardı. Tamamen sabotaj görevlerine ek olarak, paraşütçüler ve partizanlar Dinyeper boyunca Ukrayna Cephesi'nin 900 Ordusunun 52 Ordusunun karargahı için Alman savunma sisteminin keşiflerini gerçekleştirdiler.
Kasım ayındaki 13'ten 28'e, arkadan ani bir darbeyle gelen tugayın bir parçası olan 1943, Dinyeper'ı zorlamak, Sidovok'taki Sekirna, Budyshche'de, Viking SS bölümü de dahil olmak üzere düşmanın sayısız saldırısını püskürten 254 Piyade Tümeni birimlerinin bir köprüyü yakalamasına ve tutmasına yardım etti. Burada 2 pdb guv komutanı özellikle ayırt edildi. Binbaşı A. A. Bluvshteyn. Sidovok kasabasına ilk defa giren taburunun ardından, üç gün boyunca sadece sekiz savaşçı ile Dubievka kasabasını düzenledi ve Almanların sayısız saldırısını engelledi. Toplamda, taburu düşman arkasındaki operasyonlar sırasında binden fazla asker ve subay, 16 tank, 104 araç, 2 uçak ve 4 silahını imha etti. Topçu silah karşıtı silah gv. mi. Çavuş I.P. Kondratyev, aynı köyün yakınlarındaki üç günlük savaş sırasında şahsen dört tank, iki zırhlı araç ve piyade bulunan üç kamyona çarptı, ancak ağır yaralandı.
Kasım 28 1943, 5 Muhafızlarının bir parçası. Vdbr 7 Muhafızlarını pozisyonlarını kaybetti. hava bölümleri ve Vladimir bölgesi Kirzhach şehrinde bulunan Yüksek Komutanlığın rezerv merkezlerine çekildi. Böylece, iki ay sonra, Dinyeper havadan operasyon sona erdi ...
Acı dersi
Hava Kuvvetleri ve ADD'nin liderliği ve Ukrayna Cephesi'nin 1'inin operasyon hazırlığı konusundaki liderliğinin açıkça yetersiz kalmasının fiyatı çok yüksekti. Operasyon sonucunda, 2,5 binden fazla paraşütçü öldü ve kayboldu. Bu, personelin yarısından fazlasıdır. Operasyonun sonucunu ayıkça değerlendiren ve failleri gerçekten içine alan Stalin'e haraç ödemeliyiz: “Eylül ayının Voronezh fontu 24 tarafından yapılan ilk havadan inişin başarısız olduğunu ve çok büyük gereksiz zayiatlara neden olduğunu belirtiyorum. Sadece Yoldaş yüzünden olmadı. Skripko (ADD), fakat aynı zamanda Yoldaşın hatası yüzünden. Yuriev (G. K. Zhukov) ve Yoldaş. İnişe hazırlık ve organizasyonu kontrol eden Vatutin. Geceleri toplu iniş yapılması, bu durumun düzenleyicilerinin okuma yazma bilmediğini gösteriyor, çünkü deneyimlerin gösterdiği gibi, topraklarında bile toplu bir gece inişi bırakmak büyük tehlikelerle dolu. ”
Savaşın sonuna kadar Sovyet Hava Kuvvetleri, büyük hava operasyonları gerçekleştirmediler ve sonunda elit piyadelere döndüler. 1944'in sonunda Hava Kuvvetlerinin ana birimleri, Macaristan, Avusturya ve Çekoslovakya'daki savaşlarda yer alan 9 Muhafız Ordusuna dönüştürüldü.
Bununla birlikte, düşmanın arkasındaki iki aylık operasyonlarda, iniş grubu tahrip edilmedi ve düşmana ciddi zararlar verdi. 3 binden fazla asker ve subay, 15 kademe, 52 tank, 6 uçak, 250 araç imha edildi. Paraşütçüler cesaret, kitlesel kahramanlık ve askeri göreve bağlılık gösterdiler. Neredeyse iniş partisinin tüm katılımcılarına yüksek devlet ödülleri ve gardiyanlar verildi. Binbaşı A. A. Bluvshteynu, Art. Teğmen S. G. Petrosyan ve Jr. Çavuş I.P. Kondratiev, Sovyetler Birliği Kahramanı ünvanını aldı. 1944'un başlangıcında iniş alanının serbest bırakılmasının ardından, Hava Kuvvetleri karargahının özel bir komisyonu, topraklarında çalıştı ve operasyonun ilerleyişi, kayıpları ve yanlış hesaplamaları hakkında detaylı bilgi verdi ve özetledi.
Ancak en belirgin ifade, Alman belgeleridir. Yoksul eğitimin ve iniş gücünün örgütlenmesinin altını çizerek, Sovyet paraşütçülerinin kahramanlığına haraç veriyorlar. İşte Alman ordusunun 8'inin merkezindeki 7'in Ekim ayında 1943'in merkezindeki raporunda şöyle tanımlandı: “Her bir dövüşçünün avlanma yeteneği paraşütçülerin ayrılmaz bir özelliği oldu. En kritik durumlarda davranışları olağanüstü idi. Yaralılar kendilerini, özellikle de yaralanmalarına rağmen savaşmaya devam eden savaşta sert ve inatçı olduklarını gösterdi. Tekrar tekrar, yaralılar, tutsaklığı önlemek için el bombalarıyla havaya uçurdu. Birlikler için sığınacak yer bulmak özellikle zordu. Düşmanın, ravinlerde mükemmel bir şekilde kamufle edildiği defalarca tespit edildi ... Keşif gruplarımız böyle bir sığınak bulmayı başarırsa, düşman tek bir atış olmadan sinir bozucu gözlemcilerden kurtulmaya çalıştı; Dekolte ana kuvvetleri toplanır toplanmaz asgari miktarda mühimmat kullanarak inatçı, umutsuz bir direniş başlattılar. Fakat düşmanın mühimmatı olmadığında bile, kendini vahşi fanatizmle savundu. Her bir paraşütçü, ustaca kullandığı bir hançerle donanmıştı. ” Kuşkusuz, kişisel cesaret ve fedakarlık için hazır olma durumu büyük ölçüde çözüldü, ancak hepsi çözülmedi. Bu durumda, topçu şefi N. N. Voronov'un mareşalinin görüşü ile aynı fikirde olmalıyız: “Büyük pişmanlıkla, hava saldırısının öncüleri olarak, bunu kullanmak için makul planların olmadığını söylemeliyim.”