44 gün süren savaşta Hadrut'un Kyuratağ köyünden Gharayan ailesinin üç kurbanı oldu. Garegin Gharayan ve iki oğlu, 21 yaşındaki Davit ve 23 yaşındaki Vazgen, günler arayla şehit düştüler ve Yerablur adlı şehitlikte gömüldüler.
Karegin büyük oğluyla gönüllü olarak savaşa gitti. En küçük oğlu Davit, 11 Ekim'de Hadrut'ta bölüğünün personeliyle birlikte şehit bir askerdi. Venera şimdi küçük oğlu, kızı ve kayınvalidesi ile Yerevan'da bir evde kiracı olarak yaşıyor. Ailenin son sevinci savaşın arifesindeydi, küçük oğulları Mher'in doğum gününü kutladılar, sabah patlama sesleriyle uyandılar. "David koltuğundan fırladı, orada olacağım."
Davit, Martuni'de sözleşmeli askerdi, savaşın ilk gününde ailenin babası ve en büyük oğlu Vazgen Varanda'ya gitti. Garegin Gharayan ve Vazgen aynı gün Fuzuli'de şehit düştüler, 15 Ekim'de babalarının cenazesi savaş alanından çıkarıldı, ancak Vazgen'in cesedi Ocak ayında bulundu. Zaten Azerbaycanlılarla dolu olan Hadrut'a 11 Ekim'de getirilen şehit 72 asker arasında Davit de vardı.
Ordu, aileye ortanca çocuğun hayatta olduğu ve ormanda saklandığı konusunda güvence verdi. Anne Venera gömülmeden önce oğullarının yüzlerini bile görmedi, sadece kocasının yüzünü gördü. Üçünün şehit düşmesinden savaş alanındaki karar vericileri sorumlu tutuyor, üçünün de yanlış emirler sonucu şehit düştüğünü söylüyor. Anne Venera Gharayan 2021'de röportajlardan birinde şunları söyledi:
"Ayın 10'unda Hadrut Türklerin elindeydi. O, 72 kişiyi neden Hadrut'a gönderdiler? İddia ediyorum, dava açtım ama cevap yok. Fuzuli'deki hizmetlerinin nasıl olduğunu, Türklerin hangi kesimde olduklarını, ne gibi emirler verdiklerini düşünürsek, tabi ki onları suçluyorum.
Venera, savaş sırasında kocasına ve oğullarına yakın olabilmek için küçük oğlu ile memleketi Kyuratağ'ta kaldı, daha sonra köy sıcak bir cephe hattı haline geldi ve onlar da ayrılmak zorunda kaldılar.լ:
“Batı Ermenistan Şehitleri Ölümsüzdür”