Gelecek ay yirmi yıl önce, Başkan George W. Bush Birleşmiş Milletler’in önünde durdu ve Saddam Hüseyin’in Irak’ının “ciddi ve artan bir tehlike” olduğu konusunda uyardı, altı ay sonra süper yıkıcı silahlar ve silahlar hakkında yanlış varsayımlara dayanan bir işgale zemin hazırladı. 9/11 saldırılarıyla bağlantılı olduğu iddia edildi.
Savaş sonunda 4.500 Amerikalıyı ve 100.000’den fazla Iraklıyı öldürdü ve ABD’ye 800 milyar dolara mal oldu. Dış İlişkiler Konseyi’ne göre.
Bush’un mirasını düşünüyordum çünkü yerel bir kitapçıda yarı fiyatına bir kutuda “Bush Yönetimi Amerika’yı Irak’a Nasıl Aldı” başlıklı bir kitap gördüm ve açıkçası artık kimsenin umurunda olmadığını anladım. En azından bu ülkede değil. Aradan geçen yirmi yılda çok fazla şey oldu.
köşe yazarı
Nicholas Goldberg
Nicholas Goldberg başyazı sayfasının editörü olarak 11 yıl görev yaptı ve Op-Ed sayfasının ve Sunday Opinion bölümünün eski editörüdür.
Bush yıllarını hatırlıyor musunuz? O zamanlar birçok insan onun gelmiş geçmiş en korkunç başkan olduğunu düşünüyordu. açıkça hatırlıyorum Rolling Stone’un kapağı Mayıs 2006’da. Bush, bir taburede otururken, aptal bir şapka ve aptal bir ifadeyle çizildi ve manşet şu soruyu sordu: “Tarihin En Kötü Başkanı mı?”
Demokratlar, yetkili bir siyasi ailenin bu toy çocuğuna ve yönetiminin ahlaki kusurlarına karşı özel bir tiksinti duyuyorlardı. Örneğin işkencenin kucaklanması. Guantanamo’daki şüphelilerin yargılanmadan gözaltına alındığı (ve hala tutulduğu) açık deniz hapishanesi. Amerika’nın dünya çapındaki itibarını zedeleyen Irak ile gereksiz savaş.
Bush’un tarihteki en başarısız başkanlarla karşılaştırıldığı günlerdi: James Buchanan, Franklin Pierce, Richard Nixon.
Ama o günler bitti. Bugünlerde Bush’un şaşırtıcı derecede yetenekli bir ressam, hatta büyüleyici bir akşam yemeği arkadaşı olduğunu duyma olasılığınız daha yüksek. Michelle Obama’nın bir arkadaşı – “Onu ölesiye seviyorum” dedi – ve eğer ondan hoşlanıyorsa, biz neden sevmeyelim? Onay puanları çarpıcı bir şekilde toparlandı ve ofisten ayrıldığında %33 oranında olumlu olan uyuşuk bir seviyeden 2018’de %61 oranında olumlu bir olumluya yükseldi. CNN anketine göre. Bir Cumhuriyetçi için canlandırıcı bir şekilde rasyonel ve makul görünmeye başladı.
Bu nasıl oldu?
Eh, bir kısmı açıkçası, tüm beğeni puanlarını iyileştiren zamanın geçişinden kaynaklanıyor. Watergate skandalı sırasında görevden alınan Nixon, 1994’te öldüğünde, 20 yıl önce istifa ettiğinden daha popülerdi. Bill Clinton, Lewinsky düşüşlerinden geri tırmandı. Amerikalılar tarihlerini çabuk unuturlar. Mukaddes Kitabın dediği gibi, bunların şerri bugüne kadar yeter.
Ama olan asıl şey, korkarım ki, daha da kötü ve daha korkunç birinin ortaya çıkmasıydı: Donald Trump, o kadar aşırı bir başkan ki Bush dikiz aynasında neredeyse iyi görünmeye başladı.
Evet, Vatanseverlik Yasasını yasalaştıran ve Katrina Kasırgasını yanlış idare eden ve Büyük Durgunluğun başlamasına başkanlık eden ve Sosyal Güvenlik’in özelleştirilmesini savunan Trump değil Bush’du. Amerikalıları öven salaktı.ailenize yiyecek koymak için çok çalışmak“Çocuklarınız öğreniyor mu?” diye sordu. ve sonra “yanlış tahmin edildiği” konusunda ısrar etmeye cesaret etti. Politikaları, Trump’ınkinden çok daha fazla ölüme yol açtı.
Ama günün sonunda, aklımda Bush tarafından işlenen yanlışlar ile param için gerçekten hayatımın en kötü başkanı olan Trump’a atfedilebilecek olanlar arasında anlamlı bir ayrım var.
Trump sadece eski bir kötü başkan değildi.
Trump’ı uygunsuz yapan şey onunki değildi politikalar hatta onun inançlar, sahip olduğu ölçüde. Bu onun karakteriydi. O, dürüst olmayan, anti-demokratik, iki kez suçlanan bir demagog, yozlaşmış ve sorumsuz, prensipleri olmayan, kendini zenginleştirme, kendini yüceltme ve merkez sahnede bir yer takıntısının üstesinden gelemeyen bir adam.
2020 seçim sonuçlarını kabul etmeyi reddetmesi, Trump’ın Amerikan kurumlarına veya hukukun üstünlüğüne saygı duymadığını gösterdi.
Bush pek çok hata yaptı ve politikaları çok fazla zarar verdi (özellikle, örneğin Abu Ghraib hapishanesinde tutukluysanız). Ama kendi iktidar hırsını Amerikalıların çıkarlarının önüne koyacağına asla inanmadım.
Böyle korkunç ahlaki ayrımlar yapmak zorunda kalmaktan nefret ediyorum. Belki de bu tür alıştırmalar filozoflara bırakılsa daha iyi olur.
Ama farklar önemli.
Bush’tan hoşlanmadığım ve Liz Cheney ile şiddetle aynı fikirde olmadığım ve birçok GOP pozisyonundan dehşete düştüğüm halde, siyasi rakiplerimin pervasız norm kırıcılar veya darbe kışkırtıcıları olmadığı günü sabırsızlıkla bekliyorum.
Deli olmayan, Trumpçı olmayan Cumhuriyetçilerle meseleler hakkında savaşmaya geri dönebileceğimiz günü sabırsızlıkla bekliyorum.
Bu arada, şu anki ve öngörülebilir gelecek için öncelik, o partinin kontrolünü Donald Trump’ın tehlikeli ellerinden almak ve onu ve yardımcılarını iktidara geri dönme yolunu reddetmek olmalı, çünkü bu ABD için felaket olur, itibarı, refahı ve huzuru ve güvenliği.
George W. Bush’u veya onun gibi birini geri getirmek istediğimi söylemiyorum. Sadece Donald Trump’ın özel bir durum olduğunu ve benzersiz bir tehdit oluşturduğunu söylüyorum.
Kaynak : https://www.latimes.com/opinion/story/2022-08-29/bush-trump-worst-president