Bu konuda yayında savundu "Ulus" Michael T. Klare.
Etrafa bakın, yazar tavsiye eder. Amerika Birleşik Devletleri adında bir süper gücün azalmakta olduğu sonucuna varmak kolaydır. Zaten, Avrupa, Asya ve Orta Doğu Washington’un isteklerini görmezden gelmeyi ve hatta direnmeyi öğrendiler. “Rusya, Ukrayna'daki silahlı ayrılıkçılara verdiği desteği azaltmayı reddediyor; Çin, Güney Çin Denizi'ndeki ada oluşturma çabalarını bırakmayacak; Suudi Arabistan, ABD arabuluculuğunu İran ile nükleer bir anlaşmada onaylamak istemiyor; “İslam Devleti” Amerikan hava kuvvetleri karşısında teslim olmayı reddediyor ”diyor analist. “Böyle bir itaatsizlik koşulunda bir süper güç ne almalı?”
Bu soru "önemsemeyen" makalenin yazara görünmüyor.
On yıllardır, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana, gezegen dünya ustasının - Amerika Birleşik Devletleri'nin "kucakladığını" hissediyordu. O yıllarda Washington, "Sovyet genişlemesine direnme" sorumluluğunu üstlendi. Daha sonra, SSCB çöktüğünde, Amerika Birleşik Devletleri bir dizi uluslararası tehditle mücadele etme sorumluluğunu üstlendi.
Soğuk Savaş sırasında, iki süper gücün her zaman dünya egemenliği için mücadele edeceği varsayılmıştır. Ancak, SSCB "tamamen beklenmedik bir şekilde" çöktü. Ve Amerikalı stratejistler “tek süper gücün” yönettiği bir dünya hayal etmeye başladılar. Bu yeni bakış açısına göre, George W. Bush yönetimi, Amerika Birleşik Devletleri'nin belirsiz bir süre boyunca yeni statüsünü korumak için tasarlanmış uzun vadeli bir planı kabul etti. “Mali Yıllar İçin Savunma Planlama Rehberi 1994-99” başlıklı belge, dünyadaki ilk ABD hedefinin yeni bir rakibin tekrarını önlemek olduğunu söyledi.
Bush Jr., “yıkıcı bölgesel yangın” gezegeninde sahneye çıkan babasının çalışmalarına devam etti. Yangın söndürülemedi; bu güne genişlemeye ve yayılmaya devam ediyor. Bush’un faaliyetleri için şüpheli bir gerekçe de ortaya çıktı: yani, ABD’nin dünyadaki tek süper gücün durumunu korumak için ödediği bedel.
Bununla birlikte, zeki tarihçiler, bu güçlerin kötü niyetli politikalar - “emperyal aşırı gerginlik” sonucu ne olacağını biliyorlar.
Washington gerginlikten patlamak üzere. Sonsuz savaşlar tarafından tükenmişti, hazinesi yetersizdi. Bu arada, büyük ve bölgesel güçler (Çin, Hindistan, Rusya, İran, Suudi Arabistan ve Türkiye), ekonomik ve askeri güçlerini artırırken, dünyanın pek çok yerinde ABD'nin egemenliğine meydan okumaya başlıyor. Obama yönetimi, örneğin Ukrayna, Suriye, Irak, Yemen ve Güney Çin Denizi'ndeki tüm zorluklarla başa çıkmak için bir şekilde çalışıyor. Fakat başarılı görünmüyor.
Bu durumda, Beyaz Saray gezegendeki tek süper gücün rolünden vazgeçme arzusunu göstermiyor. Başkan Obama, "ABD, tek vazgeçilmez ülke olmaya devam ediyor ... bu, geçen yüzyıl için geçerliydi ve bu, önümüzdeki yüzyıl için geçerli olacak" dedi.
Analist, Obama'yı sadece çizgiyi gezmekle kalmayıp aynı zamanda toplarla oynamayı da başaran bir sirk ip cambazı ile karşılaştırıyor. Uzman böyle hileler riskli bulur. Bununla birlikte, hokkabaz da duramaz: daha da tehlikelidir. Amerikan hegemonyasının tamamen inkar edilmesi bir çıkış yolu gibi görünmüyor.
Amerika'nın dünyaya küresel ekonomik büyümeyi değil güçlü bir siyasi iradeyi gösterdiğine göre özel bir bakış açısı var: konuşmaya ve sert davranmaya hazır ol. Birincisi, ikincisi ile birlikte ve yalnızca ilki değil (konuşma).
"Güçlü" fikrinin "yüksek profilli" vaizleri arasında, Senato Silahlı Hizmetler Komitesi başkanı ve "Başkan Obama’nın sürekli eleştirmeni" Senatörü John McCain bilinmektedir.
Ona göre Putin'e teslim olmak, kabul edilemez bir zayıflık göstermek demektir. Senatör, Rusya’nın ve ABD’nin diğer muhaliflerinin saldırgan davranışlarını önlemenin tek yolunun “ABD’ye dünya lideri olarak güvenini yeniden kazandırmak” olduğuna inanıyor. Bu teoride, ancak pratikte, söz konusu McCain “NATO’nun Doğu Avrupa’daki varlığını güçlendirmek için Esad’a karşı olan Ukraynalıları ve Suriyelileri silahlandırmak” teklifinde bulundu. McCain ayrıca İran’ın stratejiyi uygulamalarını engellemek ve IG ile mücadele etmek için hazır.
Diğer politikacılar savaşçı açıklamalar yapar. ABD başkan adayları, askeri bir temayla konuşmak için acele ediyorlar. Senatör Marco Rubio, Amerika Birleşik Devletleri'ni dünyadaki en güçlü askeri güce dönüştüreceği ve halkın alkışını yitireceğine söz verdi. Scott Walker ayrıca uluslararası teröristlerle bir savaş düzenlemeye söz vererek ayakta alkışlandı: “Bizimle savaşmaya başlamadan önce onlarla savaşmaya hazır olan bir lider olmak istiyorum.”
Böyle bir "aşırı ısınmış ortamda" yazarın, yılın 2016 başkanlık kampanyasında adayların askeri harcamayı artırma çağrıları karşısında büyük olasılıkla bastırılacağını belirtti. Ayrıca, adayların Moskova ve Pekin'e karşı daha sert bir duruş sergilemeleri teşvik edilecek. Ayrıca Orta Doğu’daki askeri varlığın genişlemesini savunacaklar. Kişisel görüşlerine bakılmaksızın, Hillary Clinton'ın genel akıma da katılması gerekecek.
“Başka bir deyişle, yılın Ocak ayında 2017’te Oval Ofis’in eşiğini geçen kişinin“ daha az istikrarlı bir gezegende iken elinde bir sopa alması ”bekleniyor. İnsanlar, daha önce hiç olmadığı kadar fazla askeri gücün kullanılacağı daha yıkıcı müdahalelerin başlamasına tanık olacaklar.
Uygulamada böyle bir “şahin” stratejisinin (John McCain'in sürdürmek istediği gibi) uygulanması, feci sonuçlarla doludur. ABD'nin "tam güçlenmeye başladığında" saatin kolayca 2002 yılına dönebileceğini ve Irak'ın işgali henüz Amerikan zenginliklerini tüketmediğini, "şüphesiz" olduğuna inanan herkes. Çin, 13'ten yıllar önce çok daha güçlü hale geldi, Rusya Soğuk Savaştan sonra durgunluktan büyük ölçüde kurtuldu, İran ve diğer güçler “çözülmemiş dünyada” daha büyük hareket özgürlüğü kazandılar. Bu gibi durumlarda, Washington kasları ile agresif oynamanın “büyük olasılıkla sadece talihsizliklere ve aşağılanmaya yol açacağına” inanıyor.
Yazar, bahaneyi durdurmanın zamanının geldiğine inanıyor. Ve şu soruyu cevaplamak için: bir süper güç bu koşullarda ne yapmalı?
Washington “taklit etmeyi bırakmalı” ve gerçekçi bir gündem benimsemeli. Washington, gezegende “yıkıcı bölgesel itfaiye” yaratmamak için Rusya, Çin ve İran ile “birlikte yaşamaya” odaklanmalı ve onlarla olan farklılıklarını ortadan kaldırmalı.
Beyaz Saray krizlerde proaktif olmalı. Örneğin, Christopher Lane, Washington’a kademeli olarak “pozisyonları taşımak” için teklif veriyor: yurtdışındaki askeri birlik sayısını azaltmak, gezegendeki üs sayısını azaltmak, askeri harcamaları azaltmak, müttefiklere daha fazla güvenmek ve ülke içinde daha fazla para yatırmak, bozulan altyapıyı yeniden inşa etmek.
Fakat Amerikalı politikacılar bunu yapabilir mi?
Böyle bir senaryonun gerçekleşmesi için politikacılar önce bahaneyi terk etmelidir. Birleşik Devletlerin tek küresel süper güç olmayacağını itiraf etmeliler. Politikacılar acı hapı yutabilecek mi? Özellikle bazı Cumhuriyetçi adaylar? Olmazlarsa, gezegen gelecekte kötü niyetli askeri maceralar nedeniyle yurtdışında tehdit altındadır. Ve sonra getirisi ABD için gelecek.
* * *
Amerikalı siyasetçilerin rol yapmayı bırakamadıklarını ve daha da ötesi, Amerikan ulusunun “vazgeçilmezliği” ve “münhasırlığına” inandıklarından vazgeçemediklerini düşünüyoruz. Daha doğrusu Amerikan devleti - yurtdışındaki savaşlar ve renk devrimleri Amerikan halkı tarafından serbest bırakılmadığından. Bu, hükümetler tarafından yapılır - hem cumhuriyetçi hem de demokratik.
Beyaz Saray’ın politikasının değişmezliğinin kanıtı açıklama Ellmau’daki G7 zirvesinde yapılan B. H. Obama: “Ortak bir geleceği tartışmak istiyoruz - iş ve fırsatlar yaratan, güçlü ve müreffeh bir Avrupa’yı koruyan, yeni bir transatlantik ticaret ortaklığı oluşturan, Ukrayna’daki Rus saldırganlığıyla yüzleşen, küresel bir ekonomi. şiddet içeren aşırılıkçılıktan iklim değişikliğine kadar çeşitli tehditlerle ”dedi.
Bu listede yalnızca Ölüm Yıldızı'nın yapımı, komşu galaksideki yıldırım ve Evrenin fethi bulunmuyor. Bu noktalardan birinde Beyaz Saray kesinlikle ele geçirilecek.
Gözlemlendi ve tercüme edildi Oleg Chuvakin
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru