İnsanları anlatasım var bugünlerde. Hiç tanımadığım, sadece görüp de üzerlerine elbise biçer gibi hayat biçtiğim insanları.
O uydurduğum hikayelerin gerçeklik payını merak ediyorum. Yazdığım yerde bırakamıyorum kahramanları. Acaba ne kadarını doğru tahmin ettim, ne kadarında tamamen saçmaladım, merak sinsi sinsi dürtüyor beni.
Mesela bugün arabada giderken, kocaman bir köpeğin deli gibi koştuğunu gördüm. Gittiği yöndeki insanlar için endişelendim. Adam önden yürüyordu, arkasında oğlu olduğunu tahmin ettiğim 15-16 yaşlarında bir genç, arkalarında da başının örtüsü kaymış, şişmanca, elinde torbalarla yürüyen karısı.
Kadına takıldı tabii, gözüm yine. Bitkin görünüyordu, yalpalaya yalpalaya gidiyordu, onların arkasından. Üzerinde ince bir pardesü, içinde koyu renkli ve soluk bir çiçekli gömlek, dizlerinin iki karış altında rengi solmuş gri bir etek. Ayakkabıları da yıpranmıştı, kimbilir kaç yıldır taşıyorlardı onu.
Köpek saldırsa kaçacak hali yoktu, içimden nolur o köpek o kadına bir şey yapmasın, demeye başladım. Yapmadı da merak etmeyin. Ama oğlu ve kocası dururken, kadın, neden o torbaların tümünü taşıyordu? Belki benden bir kaç yaş büyüktü ama neden annem gibi görünüyordu? Neden onların arkasından yürüyordu?
Sanki görünmezdi, aslında hiç yokmuş gibiydi.
Hayat ne acımasız, bir o kadar da adaletsiz işte.