"Dilsizdir başsızdır demedik, otuzsekiz yılını konuşturduk! Giden canlara yazıksa da bu da bir şeydir! Yeniden yaşarken, aklın ışığında baktık ki, yıllardan bi yıl otuzsekiz, yirmisekiz de olabilirdi, ellisekiz de, doksansekiz de, ikibinsekiz de...
Aklın ışığında baktık ki, bizim suçlarımızı silmese de, asıl suçlu savaş denen illet, insanı insanlıktan çıkarıyor iki yanlı. Savaşı değil de, yılları suçlar isek, barış, keçinin ağzındaki hikayeye döner, geviş getiririz boyuna!
Orda işte görüyorum!
Dara çekilmiş olsa da bizimle eğleşiyor savaş!"
Dersim, böyle der de, Fikret, çağını sorgulayan aklını unutturabilir mi Bilgesu Erenus`a:
"Çağıma güvenmekle hata mı ettim acaba?
Geleceğe inanmakla hata?
Gençliğe inanmakla hata?
Hatta çocuklara inanmakla?
Hata?
1998`in yaşadığımız şu günlerinde, Tevfik Fikret`in sesinde, biri diğerinin üreten bu sorulara daha fazla gecikmeden yanıt aramamız gerekiyor diye düşünüyorum. Unutturulmaya çalışılan bir ozan ve aydın`ı yeniden hatırlamak ve hatırlatmaktan da öte bir nedenim var, bu soruları duyarak ilerlersek, yaşadığımız toplumu ve hatta aydınsak kendimizi daha iyi tanıyabileceğimize inanıyorum."
(Arka Kapak)