Balıkçılık düzenleyicileri ve deniz ürünleri endüstrisi, iklim değişikliği ile azalan, bir zamanlar kârlı olan bazı türlerin geri gelmeyebileceği ihtimaliyle boğuşuyor.
ABD’li balıkçılar tarafından hasat edilen çeşitli pazarlanabilir türler, nüfusların azalması ve suların ısınması nedeniyle kota kesintilerine, mevsimsel kapanışlara ve diğer kısıtlamalara tabidir. Kuzeydoğudaki pisi balığı gibi türler için yer balıkçılığı endüstrisi gibi bazı durumlarda, değişen ortam, balıkların zaten nüfusu vergilendiren yıllarca aşırı avlanmadan kurtulmasını zorlaştırdı.
Alaska’daki yetkililer, Bristol Körfezi kırmızı kral yengeç hasadı ve kış kar yengeç hasadı düşüşünü iptal ederek, Bering Denizi yengeç endüstrisine bazen yılda 200 milyon doları aşan bir darbe vurdu, çünkü nüfuslar ısınan sular karşısında azaldı. Bir zamanlar New England’ın can damarı olan Atlantik morina balıkçılığı, şimdi esasen kepenk indirdi. Ancak, iklim değişikliğinin tehlikeye attığı tükenmiş popülasyonlarda bile, düzenleyicilerin New England karidesleri için yapmayı düşündükleri gibi bir balıkçılığı tamamen kapatmaları nadirdir.
Bir zamanlar deniz ürünü lezzeti olan Kuzey karidesi, 2014’ten beri balıkçılık moratoryumuna tabi tutuluyor. Bilim adamları, ısınan suların popülasyonlarını yok ettiğine ve bir daha geri gelmeyeceklerine inanıyor. Bu nedenle, düzenleyici Atlantik Devletleri Deniz Balıkçılık Komisyonu şimdi bu moratoryumu kalıcı hale getirmeyi, esasen asırlık karides hasadını sona erdirmeyi düşünüyor.
Düzenleyicilerin eşiğinde olduğunu söylediği ABD balıkçıları tarafından yakalanan birkaç tür için keskin bir siren. Diğerleri arasında yumuşak kabuklu istiridyeler, kış pisi balığı, Alaska kar yengeçleri ve Chinook somonu bulunur.
Rutgers Üniversitesi’nde ekoloji ve evrim lisansüstü programı direktörü Malin Pinsky, özellikle suların ısınması nedeniyle kaç balıkçılığın tehdit altında olduğunu söylemek zor, ancak iklim değişikliği yoğunlaştıkça gelecekte ek kesintiler ve kapatmaların muhtemel olduğunu söyledi.
Pinsky, “Bu iklim değişikliği modeli ve bunun topluluklar ve kıyı ekonomileri boyunca nasıl dalgalandığı, alışmamız gereken bir şey.” Dedi. “Yıllar bizi tarihsel olarak yaşadıklarımızın dışına itiyor ve yıllar geçtikçe bu yeni koşulları gözlemlemeye devam edeceğiz.”
Bir ABD balıkçılığının kalıcı olarak kapatılmasında iklim değişikliğinin baskın faktör olup olmadığı belirsiz olsa da, küresel ısınma, bir zamanlar sağlam olan birkaç balıkçılığın giderek daha kötü durumda olmasının ve son yıllarda daha agresif düzenlemelere tabi olmasının temel nedenlerinden biridir. Bilim adamları, ısınma sıcaklıklarının yeni yırtıcıları ortaya çıkardığını, türlerin nüfus merkezlerini kuzeye kaydırmasına veya olgunlaşmalarını zorlaştırmasına neden olduğunu söyledi.
Kuzey karidesi durumunda, bilim adamları ve düzenleyiciler Ağustos ayındaki bir toplantıda, yaklaşık on yıl boyunca hiçbir ticari balıkçılığın olmadığı nüfusun toparlanmadığını söyledi. Atlantik Devletleri komisyonu ile bir balıkçılık yönetim planı koordinatörü olan Dustin Colson Leaning, düzenleyicilerin bu kış kalıcı bir moratoryum olasılığını yeniden gözden geçireceklerini söyledi. Komisyonun balıkçılığın kontrolünden vazgeçmesi için başka bir yaklaşım olabileceğini söyledi.
Karides soğuk havaları tercih eder, ancak Maine Körfezi dünya okyanuslarının çoğundan daha hızlı ısınır. Bilim adamları, ısınan suların yeni yırtıcıları körfeze taşıdığını söylüyor.
Ancak, soğuk su karidesi balıkçılığının temel aldığı Maine’de, balıkçılar, karides bolluğunun döngüsel olduğunu ve balıkçılığı tamamen kapatmak için yapılacak herhangi bir hareketin erken olduğunu iddia etmeye çalıştılar.
“Bunun geleceğine bakmak istiyorum. Karides kaybının eşi benzeri yok. 50’lerde yaşadık, 70’lerde yaşadık, 90’larda zor zamanlar geçirdik” Portland’dan bir karides balıkçısı olan Vincent Balzano dedi. “Geri geldiler.”
Bir başka tehlike altındaki tür, bir zamanlar güney New England balıkçıları tarafından çok aranan kış pisi balığıdır. Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi, balıkları önemli bir balıkçılık alanı olan Georges Bank’ta “hedef nüfus seviyelerinin önemli ölçüde altında” olarak nitelendirdi. Rhode Island Üniversitesi ve Rhode Island Çevre Yönetimi Bölümü’nden bilim adamları, geçen yıl bir raporda balıkların “kışların ısınmasıyla ilgili artan yırtıcılık nedeniyle” olgunluğa ulaşmak için mücadele ettiğini yazdı.
NOAA, Batı Kıyısında Chinook somonunun iklim değişikliği nedeniyle yok olma riskiyle karşı karşıya olduğunu bildirdi. Bilim adamları, kuraklığın balıkların menzilinin güney ucundaki Kaliforniya’daki beklentilerini kötüleştirdiğini söyledi.
Virginia’dan Maine’e kadar Doğu Kıyısı’ndaki balıkçılar, yüzyıllardır gelgit çamurundan yumuşak kabuklu istiridyeler çıkardılar ve bunlar deniz ürünleri restoranlarının temelini oluşturuyor. Çorba ve kızarmış deniz tarağı yemekleri için kullanılırlar ve bazen “buharlı pişiriciler” olarak adlandırılırlar.
Ancak deniz tarağı hasadı, endüstrinin yaşlanan bir işgücü ve yengeçler ve solucanlar gibi yırtıcı hayvanlardan gelen artan rekabetle boğuşması nedeniyle, 2010’da yaklaşık 3,5 milyon sterlin (1,6 milyon kilogram) iken 2020’de 2,1 milyon sterlin (950.000 kilogram)’a düştü. Bilim adamları, artan yırtıcı tehdidini ısınan sulara bağladılar.
En çok istiridye hasadı yapan Maine’deki 2020 nakliyesi, 90 yıldan uzun bir sürenin en küçüğüydü. Ve 2021 avı, 2000’lerde sürekli olarak 2 milyon pound (907.000 kilogram) veya daha fazla olan tipik çekimlerin gerisinde kaldı.
Machias’taki Maine Üniversitesi’nde deniz ekolojisi profesörü Brian Beal, 2022’de deniz tarağı hasadının nasıl olacağını tahmin etmenin zor olduğunu, ancak endüstrinin istilacı yeşil yengeçlerin artan varlığı nedeniyle tehdit altında olduğunu söyledi. İstiridye yiyen yengeçler, Avrupa’ya özgüdür ve yaklaşık 200 yıl önce ABD’ye geldi ve sular ısındıkça nüfusları arttı.
Beal, “2020’ye göre bir ton daha yeşil yengeç yerleşmiş gibi görünüyor” dedi. “Bu iyiye işaret değil.”
Portland, Maine’deki Maine Körfezi Araştırma Enstitüsü’nde kıdemli bir araştırma bilimcisi olan Lisa Kerr, suların ısınması nedeniyle azalan balıkçılığı yönetmenin bir zorluğunun düzenleyicilerin kotaları ve diğer düzenlemeleri belirlemek için tarihsel verilere dayanması olduğunu söyledi. Bilim adamları ve düzenleyiciler, bazı balık stoklarının 40 yıl önceki üretkenlik seviyesine geri dönemediğini öğreniyor, dedi.
O zamanlar, ABD’li balıkçılar genellikle yılda 100 milyon pounddan (45,4 milyon kilogram) fazla Atlantik morina balığı yakalardı. Aşırı avlanma ve çevresel değişiklikler nüfusun tarihi seviyelere dönmesini engellediği için, şimdi genellikle 2 milyon pounddan (907.000 kilogram) daha az yakalıyorlar.
Kerr, bu kadar kötü durumda olan türleri yönetmenin geleceğinin, onları tamamen yeniden inşa etmenin imkansız olduğu olasılığını kabul etmeyi gerektirebileceğini söyledi.
“Bu gerçekten beklentilerin sıfırlanması” dedi. “Daha uyumlu, ancak daha düşük bir genel hedefin altında olan hedefler görmeye başlıyoruz.”