Acı bu gecenin uzun saatlerini uzattı. Her yerden, ancak inatla görünmeyen takviyeler için bekledik.
Kazak ile askerler telefonla sürekli görüşüyorlardı. Çeşitli bahanelerin altında Kazaklar inatla kışlalarına oturdu, her zaman yaklaşık 15-20 dakika sonra “her şeyi öğreneceklerini” ve “atları eylemeye başlayacaklarını” söylediler. Öte yandan, parti savaş güçleri sadece merkezde görünmekle kalmadı, aynı zamanda şehirde de herhangi bir faaliyet göstermedi. İlk bakışta bu gizemli gerçeği çok basit bir şekilde açıklandı. Smolny ile bitmeyen görüşmelerden etkilenen ve süngülerin gücünden ziyade “çözüm” yetkisine dayanan parti merkezleri, zaman içinde uygun emirleri verme zahmetinde bulunmadı. Genel olarak, soldaki Bolşevikler ve yoğun enerjiyle hareket ederken, mümkün olan her şekilde sağdaki Bolşevikler, ilk zaferlerine içtenlikle saldıran ve bazılarının güvence altına alınmadıklarına ilişkin olarak, kendi başlarına savaştıkları siyasi çevrelerde, ilk zaferlerine katkıda bulundukları kabul edilmelidir. "Her şey yolunda" demek, özellikle endişeli olmak ve kahramanca kurtuluş önlemlerine başvurmak için hiçbir neden yok.
Bu arada gece saatleri geliyordu. Ve sabah ne kadar yakınsa, merkezdeki atmosfer o kadar dayanılmaz ve gerginleşti. Beni çalışmaya çağırmak, merkezde neler olup bittiğinin farkında olmak ve özellikle] Albay Polkovnikov'un eylemlerine baktıktan sonra, özverili ve dürüst memurlardan biri bana geldi ve başka bir şey söyleyemediğini heyecanla söyledi. hile olarak. Gerçekten de, merkezde çok sayıda toplantı yapan memurlar hükümete ve özellikle de elbette bana yönelik her şeye karşı davrandılar: daha çok meydan okurdu. Daha sonra öğrendiğim gibi, aralarında, Albay Polkovnikov'un kendi inisiyatifiyle tutuklanmam için kampanya yürütüyordu. İlk başta fısıldıyorlardı ve sabaha yüksek sesle konuşmaya başladılar, neredeyse “yabancıların” varlığından dolayı utanmadan. O zaman çılgınca bir fikir birçok zihnine sahipti: Kerensky olmadan, Bolşeviklerle baş etmek daha kolay ve hızlı olurdu; En sonunda zorluk çekmeden bu güçlü gücü denemek mümkün olacak. Kuşkusuz, bütün gece boyunca Albay Albaylar ve bölge karargahının diğer memurları, örneğin, Aziz George Cavaliers Birliği ile Kazak Birliği birlikleri gibi, kentte aktif olan hükümet karşıtı sağcı örgütlerle sürekli temas halinde idiler. . - Memurlar Birliği ve diğer benzeri askeri ve sivil kuruluşlar birliği Petersburg departmanı.
Tabii ki, bu boğucu atmosfer, merkezle iletişim halindeki mevcut hükümetin tüm savunucularının ruh halini etkileyemedi. Zaten akşamları ruh hali baştan beri mükemmel olan Junker cesaretini kaybetmeye başladı; sonra bir zırhlı araç ekibi endişelenmeye başladı; takviye bekleyen boş zamanların her dakikası, o ve diğerlerinin "mücadele etkinliği" ni giderek düşürdü.
Sabah saat yedide, bir kez daha Glavkosev’in Genel Merkezi’nle doğrudan bir telsizle konuştuktan sonra, yine de “eyerli atlar” olan Kazaklar’ı beklemeden Konovalov ve ben, geriye dönüp, Konovalov ve ben geri döndü. Kış Sarayında küçük bir şekerleme. Yol boyunca heyecanlı hurdacı grupları tarafından bir defalarca nasıl çevrildiğimizi hatırlıyorum; Bolşevik devletinin başarısı için tüm korkunç sonuçları nasıl güvence altına almaları ve açıklamaları gerektiğini hatırlıyorum.
Odalarıma yukarı çıkınca, hemen tüm yazışmalarımı, belgelerimi toplayıp depoya göndermek için doğru yerde göndermeyi düşündüm. Ama sonra bu operasyonun saraydaki herkes üzerinde ne kadar acı verici bir etki yaratacağını hissettim ve niyetimden vazgeçtim. Böylece, şahsen ve önemli ilgi alanlarımın bazılarında, ertesi gece, bazıları Bolşeviklerin eline düştü ve bazıları sadece kayboldu.
Konovalov'la ayrıldıktan sonra, "acil durumlarda" birkaç acil emir vererek, yalnız kaldım ve soyunmadan, ofisimde duran bir osmanlıya yattım ... uyuyamadım. Gözleri bir tür yarım uykuda kapalı olarak uzandı. Bir saatten kısa bir sürede, acil durum mesajı ile odaya giren kurye beni bu durumdan çıkardı. Bolşevikler Merkez Telefon İstasyonunu ele geçirdiler ve şehir ile olan tüm (saray) telefon iletişimimiz kesintiye uğradı; Saray köprüsü (odalarımın pencerelerinin altında), denizcilerin kazıkları - Bolşevikler; Saray Meydanı tamamen terk edilmiş ve boştur; Kazaklar hakkında, ancak beklendiği gibi, söylenti yok.
10 dakikadan kısa bir sürede, ikimiz de, Konovalov ve ben, adjuvanlarla birlikte, bölge merkezine geri döndük. Burada, yokluğumuzun iki saatinde hiçbir şey değişmedi ... Ancak, hayır, değişti - zırhlı araçların bazı kısımları "ortadan kayboldu" ve su varilleri kadar savunma için de faydalı oldular. Saray ve merkeze olan yaklaşımlar hiç kimse ve hiçbir şey tarafından tamamen korunuyordu. Gatchina'da şaka yapmaları gerekmesine rağmen, Kuzey cephesinden gönderilen kareler hakkında bilgi yoktu. Panik başladı. Akşamdan kalabalık olan genel merkez binası hızla boştu. Karargâha girmeden önce sarayı koruyan çöpçülerden gelen bir heyet geldi. Bolşeviklerin, sarayı acımasız baskı tehdidi altında bırakmalarını talep eden tek tip bir ültimatom gönderdikleri ortaya çıktı. Delegeler, yoldaşlarının büyük çoğunluğunun sonuna kadar görevlerini yerine getirmeye hazır olduklarını belirten talimatlar istediler, eğer yaklaşan herhangi bir takviye umudu varsa ... Bu şartlar altında, takviyelerin çok kısa bir süre içinde ortaya çıkmasının çok açık olduğu ortaya çıktı. cephe hala günü kurtarabilirdi.
Ama onları nasıl alabilirim? Geriye sadece bir şey kalmıştı: bir dakika bile kaybetmeden gitmek, Gatchina'da bir yerde sıkışmış olan kaderlerle buluşmak ve tüm engellere rağmen onları St. Petersburg'a itmek. Bakanlar Konovalov ve Kishkin’e danıştıktan sonra (bu zamana kadar kurtarmaya gelenler); Yeminlerine sadık kalan bazı memurlar ile konuştuktan sonra, tüm Bolşevik çıkışlarını kırmaya ve uygun olduğunu düşündüğümüz askerlerle şahsen buluşmaya karar verdim.
Öncelikle, Bolşevik birlikleri ve her yere dağılmış olan Kırmızı Muhafız muhafızları şüphesi uyandırmadan tüm şehri gün ışığında geçirmeniz gerekiyordu. En zoru ... Bazı düşüncelerden sonra devam etmeye karar verdiler: her türlü tedbirsizliği azaltmak için açık bir vizörle hareket edeceğiz. Mükemmel açık yol arabamın dosyalanmasını emretmiştim. Asker şoför benim en cesur ve sadık insanımdı. Yardımcılardan biri görevi ona açıkladı. Bir an tereddüt etmedi, aldı. Şansın alacağı gibi, otomobilde uzun bir benzin yolculuğu için yeterli bir araç yoktu ve tek bir yedek lastik yoktu. Uzun koleksiyonlarla kendime dikkat etmekten çok, benzinli ve lastiksiz kalmayı tercih ederim. Yanımda iki adjuvanın yanı sıra ben de birliklerin komutan yardımcısı Kuzmin'i ve personel subayıyla yanımda olacağım. Nasıl, bilmiyorum, ama ayrılmamın haberi müttefik elçiliklere ulaştı. Asıl ayrılış anında, İngiliz temsilcileri ve hatırladığım kadarıyla, Amerikan elçilikleri, Müttefik güçlerin temsilcilerinin, Amerikan bayrağını uçan arabanın benimle gelmesini istediğini söyleyen bir elçiliğiyle. Amerikan bayrağının çığır açan bir başarısızlık durumunda, beni ve yoldaşlarımı kurtaramayacağı çok açık olsa da, aksine, şehirden geçerken bile, tüm gereksiz ilgimizi güçlendirebilirdi, yine de bunu şükranla kabul ettim. Müttefiklerin Rus hükümetine gösterdiği ilginin ve onunla dayanışmasının bir kanıtı olarak teklif.
Yokluğum sırasında başkentin savunmasının öncülüğünü üstlenen Kishkin'in elini sıktıktan sonra, en kaygısız bakışla arkadaşlarımın karargahının avlusuna geldiğini gördüm. Arabaya bindim. Amerikan otomobilinin yolu buydu; Memurlardan biri için yeterli boşluğa sahip değildim ve ayrı ayrı gitti, ancak Amerikan bayrağından “saygılı” bir mesafede bizden uzak durma şartı ile. Sonunda bir yolculuğa çıktık. Günlük gezilerimin tüm olağan görünümleri en küçük detaya kadar gözlendi. Neredeyse her zaman olduğu gibi benim yerime oturdum - arka koltuğun sağ tarafında, paramiliter kostümü içinde, nüfusun ve birliklerin alışkın olduğu bir yere oturdum. Deniz İstasyonunun en başında, telefon istasyonunda, ilk Bolşevik muhafızı geçtik. Sonra, Astoria'da, Mariinsky Sarayı'nda - Kızıllar'ın devriyeleri ve ayrılmaları her yerde duruyordu. Söylemeye gerek yok, tüm sokak - hem yoldan geçenler hem de askerler - beni hemen tanıdı. Ordu sanki hiçbir şey olmamış gibi dışarı çıktı. Her zamanki gibi selam verdim. Muhtemelen yolculuğumdan bir saniye sonra, hiçbiri kendisine, yalnızca “karşı-devrimci”, “halkın düşmanı” nı özlemediğini değil, aynı zamanda onu selamladığını da açıklayamadı.
Şehrin merkezi yerlerinden güvenli bir şekilde geçtikten sonra, işçi bölgelerine girip Moskova karakoluna yaklaşıyoruz, hızlanmaya başladık ve sonunda en yüksek hızda koştuk. Kırmızı Muhafızların, ayakta duran muhafızların, arabamızı görmenin farklı yönlerden otoyollara nasıl koşmaya başladığını hatırlıyorum, ama biz çoktan geçmişe gittik ve denemeyi bırakmadılar, bizi tanımadılar.
Gatchina'da, sarayın kapısının hemen altında, komutanın girişine gittik. Bu deli yarış sırasında kemiğe soğutulur. Büyük sürprizimize göre, Gatchina’nın önünden bir karenin gelmediğini ve burada hiç kimsenin bir şey duymadığını öğrendikten sonra hemen Luga’ya ve gerekirse Pskov’a gitmeye karar veriyoruz. Yedek lastikler ve benzin olmadan sonbahar yolu boyunca bu kadar uzun bir yola çıkmak düşünülemez, bu yüzden biz komutanın dairesine yarım saatliğine girmeye karar verdik, araçlarımız otomobil ekibinin garajına giderken bir bardak çay içip ısınmaya karar verdik. Ancak, komutanın apartmanındaki ilk adımdan itibaren, davranışları bana çok garip geldi. Mümkün olduğunca yüksek sesle konuşmaya çalıştı. Kendini, bazı askerlerin bizi dikkatlice incelediği bir sonraki odaya açılan kapıda tuttu. Sanki hangi iç sese itaat ediyormuşum gibi aniden arabamın ertelenmesini emrettim ve derhal yola çıkmalarını istemeden çaylarıma arkadaşıma önerdim. Sadece memurlardan biri olan Amerikan bayrağının altındaki araba, gerekli tüm işler için garaja gitti ...
Zamanında bıraktık. Ayrılmamızdan beş dakika sonra, kırmızı bayraklarla süslenmiş bir araba sarayın avlusuna uçtu: yerel Askeri Devrim Komitesi üyelerini tutuklamak için acele ettiler. St. Petersburg’da, merkezde, Smolny’yi Gatchina’ya gitmem konusunda bilgilendirmeyi başaran hainler vardı. Smolny'den acil tutuklamamız için bir emir geldi. Ancak aracımız şehirden güvenle kaçmayı başardı.