Quesnay, 1758 yılında yayınladığı “Ekonomik Tablo” adlı yapıtında, artığın doğuşunu ve çeşitli toplumsal sınıflar arasında dolaşımını, bir sistem içinde açıklamıştır. Onun varsayımları: Toprakta özel Ömülkiyetin varlığı; toprak sahiplerinin, tarımsal üreticilerden rant elde ettiği; üreticilerin kapital sahibi olduğu, tarımsal üretimde ücretli işçi ve kendi kapitallerini kullandığı; dış ticaretin bulunmadığı, ekonominin kapalı olduğu; toplumda tasarrufların ancak kapitalin yenilenmesine yeter olduğu, net kapital birikimi bulunmadığıydı.
Öte yandan toplum üç sınıftan oluşuyordu:
—Toprak sahipleri; toprak mülkiyetini ellerinde tutar,
—Tarımda kiracılar; toprağı işler, üretim yapar. Gerçek üretken sınıf budur, çünkü tarımsal üretimde yarattıkları net hasıla, hem kendi geçimlerini, hem (kral, kilise, kamu hizmetleri gibi toprak sahiplerinin gelirine dayananlar dahil) toprak mülkiyetini elde tutanların ve kısır sınıfların gereksinimini karşılar,
—Kısır sınıflar; iki ayrı kategori içinde düşünülebilir: Zanaatkarlar, üretim yapmaları için gerekli tüketimlerinden arta kalan bir fazlalık, yani net hasıla yaratmaktadırlar. Bununla beraber, bunlar, üretimde kullandıkları ham maddelerin kıymetine emekleriyle bir kıymet ilave etmekte, gelirleri bu kıymete eşit olmaktadır. Bunların varlığı, tarım ürünlerine “iyi bir fiyat” sağlayabilmek için gerekli görülmektedir. Elde ettikleri gelir yarattıkları kıymete eşit olduğu için, kazanılmış sayılmaktadır. Oysa, hiç bir ilave kıymet yaratmayan, kısır sınıfın diğer grubunu oluşturan tüccarlar ve mali sermaye grupları için durum farklıdır. Gerçi ne çiftçiler, ne zanaatkarlar bu son gruba hiç benzememekte, kendi geçimlik tüketimlerinden fazlasını elde etmektedirler. Tüccarlar ve mali sermaye sahipleri ise, ayrıca hiç bir kıymet ilave etmediklerine göre bu sınıfın geliri net hasıladan bir indirim, parazitlerin geliri demektir. Yaratılan net hasıla insan vücudundaki kan gibi toplumsal sınıflar arasında dolaşır. Verimli sınıf, tarım sınıfı olduğu için dolaşım da oradan başlamaktadır.
Çevresel akım şöyle işler:
Tarımın gayri safi katma değeri 5 milyardır. Bunun 3 milyarı üretim giderleridir; çiftçiler bunu diğer sınıflara aktaracaklardır. Gelirin 2 milyarını ise, gıda ve tohumluk gibi gereksinmeler için kendine ayıracaktır.
Buradaki 3 milyar net hasıladır. Bu miktarın 1 milyarını, gereksinmeleri olan sınai üretim malları satın almak üzere kısır sınıfa verir, iki milyarı da krala ve toprak sahiplerine rant (vergi ve kira) olarak öder. Bunlar bu iki milyarın bir milyarını gıda maddeleri gereksinmelerini karşılamak için üretici sınıfa; bir milyarını da, sınai ürünlere olan gereksinmeler için verimsiz sınıfa ödeyeceklerdir. Bu duruma göre, verimsiz sınıfın elinde iki milyar toplanmış olur (Bir milyarı çiftçilerden, bir milyarı toprak sahiplerinden olmak üzere). Bu tutar ham madde ve gıda maddesi satın almak için tümüyle çiftçilere ödenir. Böylece ekonomik daire kapanmış olur.
Quesnay, 1758, published in his “Economic Table” explains the rise of ascension and the circulation among various social classes in a system. His assumptions are: the existence of a special Ömükkiyet in the land; landowners have earned rent from agricultural producers; that the producers have capital, that they use wage workers and their own capitals in agricultural production; there is no foreign trade, the economy is closed; there was no net capital accumulation in the society, in which savings were sufficient for the renewal of capital.
On the other hand, society consisted of three classes:
– Landowners; keeps land ownership in his hands,
-Traditional tenants; land works, production. This is the real productive class because the net product they produce in agricultural production meets the needs of both their livelihoods and the holders of land ownership and infertile classes (including those based on the income of landowners such as king, church, public service)
– Corn classes; can be considered in two categories: craftsmen are creating a surplus, or net product, of their consumption to produce. However, they add an asset to the value of the raw materials they use in their production, and their revenues are equal. Their presence seems necessary to provide a “good price” for agricultural products. The income they earn is deemed to have been earned because the equity they created is equal. The situation is different, however, for merchants and financial capital groups, who make up the other group of inferior class, who do not create any additional assets. Although neither the farmers nor the craftsmen look like this last group, they get more than their own subsistence consumption. Traders and financial capital owners, if they also do not add any assets, then the income of this class is a reduction from the net revenue, the income of the parasites. The net product created travels among social classes like the blood in the human body. Since it is an efficient class, agricultural class, circulation also starts there.
Environmental flow works like this:
Gross value added of agriculture is 5 billion. These are the production costs of 3 billion; farmers will transfer it to other classes. 2 billion of income for food, such as seeds and needs to separate itself. There are 3 billion net revenues here. One billion of this amount is given to the infertile class to buy industrial production goods which are in need, and the two billions are rent to the king and landowners as tax and rent. These are the producers’ class to meet one billion of these two billions of food requirements; they will pay a billion for the inefficiency of the requirements for industrial products. According to this situation, two billion are collected in the hands of the inefficient class (one billion from farmers, one billion from landowners). This amount is paid entirely to farmers to buy raw materials and foodstuffs. Thus the economic circle is closed.