-
göçmüş kediler bahçesi'nin beşinci masalı.
-
çevresindekileri, "hani bir gün uyandığınızda gökyüzünde güneşi görecek olsanız..." sözleriyle bezdiren, her sabah kalktığında bir umutla pencereye koşan, dışarıda aydınlığı arayan, yüzü camın arkasında su çiziklerinden dalgalı dalgalı görünen bir adam. yağmurlu kentin güneşçisi, belki güneşi...
-
depresif bir bilge karasu öyküsü.
bu kadar güzel bir isme yaraşır öyküsü olmasına rağmen "patron mutlu son istiyor" modunda okuduğumu hatırlıyorum. bugün bu güneşsiz izmir havasında aklıma takıldı birden. bir daha sözlükte yazar olsam alacağım nicktir aynı zamanda.