Fransiz sanatçi Boris Vian 10 Mart 1920'da Ville d'Avray'de dogdu, 23 Haziran 1959'da Paris'te öldü. Küçük yaslarda kalp yetmezligine yakalandi.1942'de yüksekögrenimini bitirerek maden mühendisi oldu. Bir yandan meslegini yaparken bir yandan da yazin ve caz ile ilgilenmeyi sürdürdü. Kabarelerde sarki söyledi, oyunculuk yapti. Ikinci Dünya Savasi sonrasi Paris'in bohem ortaminda yasam biçimi ve zekâsi ile ünlendi. Yapitlarinda Vernon Sullivan ve Adolphe Schmürz takma adlarini da kullanmistir. 1947'de J'irai cracher sur vos tombes (Mezarlariniza Tükürecegim) adli romani ile dikkati çekti. L'écume des jours (Günlerin Köpügü, 1965) adli yapitinda yozlasmis iliskiler içinde aski, ölümü, saçmaligi,yogun bir düs gücüyle dile getirir. Uyumsuzluk Tiyatrosu'nun en önemli yapitlari arasinda yer alan Les batisseurs d'empire, ou Le Schmürz (Imparatorluk Yaratanlar ya da Schmürz, 1959) adli oyunu ölümlü olmayi, ölümden kaçmayi ve korkmayi yabansi bir gülmece tarziyla anlatir. 7 Mayis 1954'de ilk kez dönemin ünlü sanatçisi Mouloudji tarafindan söylenen Kaçak adli siiri 'vatandaslari ordudan firara tesvik ettigi' gerekçesiyle yasaklandi. Bu siir, daha sonra yine birkaç kez yasaklanmistir. 23 Haziran 1959 günü Mezarlariniza Tükürecegim adli romaninin film galasinda, Cinéma Marbeuf' da kalp krizi geçiren Vian kaldirildigi hastanede yas***** yitirdi. Kisa süren yasaminda tiyatro oyunu, roman, siirden baska yüz civarinda kabare oyunu, bale metni, dört yüz sarki sözü, çok sayida makale yayimlamistir. Diger romanlari: L'automne A Pekin (Pekin'de Sonbahar, 1947), L'arrache-coeur (Yürek Söken, 1985). KAÇAK -Cezayir Kurtulus Savasi'nda ölenleri anarak- Efendi misiniz, kodaman misiniz ne, bir mektup yaziyorum size, bilmem vaktiniz var mi okumaya bu mektubu. Az önce verdiler elime askerlik kâgitlarimi, savasa çagiriyorlar beni, diyorlar yola çik en geç çarsamba aksami. Efendi misiniz, kodaman misiniz ne, dövüsmeye hiç istek yok içimde, insanciklari öldürmeye gelmedim ben, gelmedim ben bu yeryüzüne. Sizi kandirmak degil niyetim, ama söylemeden de edemem, savas ahmaklarin isi, hem insanlar ondan hanidir bikti. Dogdugum günden bu yana ölen çok babalar gördüm, gidip dönmeyen kardesler gördüm, çocuklar gördüm iki gözü iki çesme. Ya analar ne çekti, ya analar, bir yanda isi tikirinda bir avuç insan bolluk içinde rahat yasar, bir yanda ölüm, çamur, kan. Insanlar tikilmis dört duvar içine, çalinmis neleri var neleri yok, karilari, eski güzel günleri bütün. Gün dogar dogmaz yarin kapatacagim sirak diye kapimi ölmüs yillarin suratina, alip basimi yollara düsecegim. Asacagim karalari, denizleri, ne Avrupa'si kalacak, ne Amerika'si, ne Asya'si, dilene dilene hayatimi sunu diyecegim insanlara: Üstünüzden atin yoksullugu, durmayin bakin yasamaya, hepimiz kardesiz, kardesiz, kardes, ey insanlar, ey insanlar, ey. Illâki kan dökmek mi gerek, gidin dökün kendi kaninizi, size söylüyorum bunu da, efendi misiniz, kodaman misiniz ne. Adam korsunuz arkama belki de, unutmayin jandarmalara demeye: üzerimde ne biçak var, ne tabanca korkmadan ates etsinler bana, korkmadan ates etsinler bana.