Ne zaman güzel bir şarkı duysam, hemen beynimdeki dosyalardan temiz bir A4 kağıdı çalıp, yazmaya başlarım. Ne yazdığım konusunda bir fikrim yok ama, güzel bir şarkı duydum.
Neden bilmiyorum ama arkadaşları yüze çarpan hafif rüzgara benzetiyorum. Pek alakası yok sanki, yine de ne zaman yüzüme hafif bir rüzgar çarpsa gözlerimi kapatıp ellerimi iki yanımda hafifçe açarım. Sonra gözlerimi kapatmadan önce tam olarak ne gördüğümü hayal etmeye çalışırım. Kafamı yukarı kaldırıp tam gökyüzüne baktığımı hissettiğimde, onları tekrar açarım. Masmavi gökyüzü de arkadaşlara benzer aslında, bilmem tanıdık geldi mi.
Yerde rüzgarla dans eden yeşil çimenleri takip ettim. Alçak duvarın en dibine kadar yürüdüm. Önce karşıda sallanan yeşil yapraklara, sonra masmavi gökyüzüne, sonra tekrar yapraklara, en son ne renk olduğunu bilmediğimi farkettiğim o binaya baktım. Ellerimi hafifçe kaldırıp rüzgarı tuttum, gözlerimi kapattım. Tüm detayları hatırlamaya çalıştım, ağaçların konumunu, yaprakların duruşunu, binanın camlarını, gökyüzünü, çimenleri...
Gözlerimi açtım. Gözler günışığıyla yeniden karşılaşmayı beklemezmiş gibi kırıştı, renkler parladı. Her şey değişmişti ama arkadaşlar hala oradaydı. Hatırladığımdan da güzeldi.
Arkadaşlar rüzgar gibi güzel, gökyüzü gibi güzel, çimen gibi de güzel, hele ağaç gibi daha güzel. Arkadaşlar arkadaş gibi güzel. Arkadaşlar o bina gibi güzel. O bina arkadaşlar gibi güzel. Arkadaşlar güneş gibi bile güzel. Bu yüzden Güneş'e de baktım. "Sevmemek için bir sebebim yok." dedim. "Sevmek içinse, bir sebebe ihtiyacım yok."
Son bir kez daha baktım.
Arkadaşlar güzel bir şarkı gibidir. Güzel bir şarkı bende yazma isteği uyandırır. Yazma isteği Haziran gibidir. Haziran da tuzlu suya benzer. Tuzlu su denizi oluşturur. Deniz, gözlerdedir.
Ve gülümsedim. "Artık yok."
Güzel bir ay olması dileğiyle.