Joyce Maynard, 'An Eighteen-Year-Old Looks Back on Life' adlı makalesinin kapak yaptığı 1971'den beri hayatını halkın gözü önünde yaşadı. New York Times Dergisi . Sonra bir Yale lisans öğrencisi olarak, eseri uzun süredir münzevi J.D. Salinger'i Maynard ile yazışmaya başlamak üzere harekete geçirdikten sonra okulu bıraktı ve onu New Hampshire'da onunla yaşamaya davet etti.
İlişkileri, gelecekteki çocuklar sorusu üzerine çöktü (onları istedi; o istemedi) ve Maynard 1973'te kitap uzunluğunda bir anı yayınladı. Geriye bakmak - bir yazar olarak bunu bir daha asla yapmayın. O zamandan beri dokuz roman, dört kurgusal olmayan kitap yazdı ve birkaç antolojiye katkıda bulundu; Maynard ayrıca yıllarca New York Times muhabir ve 1984-1990 yılları arasında 'İç İşleri' köşesini yazdı. Romanları Uğrunda ölmek ve İş günü film olarak uyarlanmıştır.
Maynard’ın son romanı, Etkisi altında , Helen adında bekar bir annenin alkolden kaynaklanan yanlış adımlarının karizmatik, zengin bir çiftin dikkatine karşı savunmasızlığıyla sonuçlanan edebi bir gerilim filmi. Maynard bu günlerde çeşitli yerlerde ders vererek zaman geçiriyor. Kitabının yayınlandığı hafta, telefon alımının zayıf olduğu Guatemala'daydı, bu yüzden sorularımı e-posta yoluyla yanıtladı.
Bethanne Patrick: Bu senin dokuzuncu romanın. Kurgu yazarken sizin için ne daha kolay hale geldi? Ne daha zor hale geldi? Süreciniz yıllar içinde nasıl değişti?
Joyce Maynard: İlk romanımı yazdım Bebek sevgisi 1980'de 27 yaşındayken - tek bir yemek pişirmediğim veya bir tabak yıkamadığım on günlük tam bir saplantı sırasında. Bitirdikten sonra (çok kısaca) bir kurgu yazarı olarak benim için böyle olacağı fikri ile baş başa kaldım. Bir fikir ortaya çıkar. POW. On gün sonra, bunu editörüme postalıyordum.
Elbette bu benim hikayem değil. Hala nispeten hızlı yazıyorum - yine de yaptığım gibi bir daha asla Bebek sevgisi . En çok zaman alan, düşünme kısmıdır. Yazmadan önce kafamda bir hikaye üzerinde aylarca çalışıyorum - ve bazen daha fazla ay, bazen yanlış başlangıçlar üzerine. Gençliğimden beri işim için standartlarım yükseldiği için yazmak birçok yönden zorlaştı. Orada çok fazla kitap var. Okuyucunun ilgisini gerçekten hak ettiğini düşünmediğim sürece rafa başka bir katkıda bulunmak istemiyorum. Ve bir yazar olarak kendimi genişletmek istiyorum. Halihazırda nasıl yapılacağını bildiğim şeyi yapmaya devam edersem, ne anlamı olur?
BP: Etkisi altında telkin edilebilirliği ve sallanmayı, eğer isterseniz birçok biçimde inceler. Bu konseptle ilgili kendi deneyiminiz nedir?
JM: Anlatıcım Helen, hayatının büyük bir bölümünde diğer insanların kendi rotasını çizmesine izin veren bir kişi oldu. Bir erkek onu sevdiyse, onunla birlikte olmanın nedeni buydu. Aile yolunda çok az şeyle büyümüş, her zaman başka birinin dünyasına uymaya çalışıyor. Ve zengin, çekici, heyecan verici bir çift - Ava ve Swift - onu hayatlarının bir parçası olmaya davet ettiğinde, orada onlara katılmak için neredeyse her şeyi terk eder.
Ben asla böyle bir insan olmadım. Ancak şimdiye kadar yazdığım her romanda olduğu gibi, bu roman da kendi kalıplarımın ve deneyimlerimin unsurlarını içeriyor. Kayıp ve yalnız olma hissini ve kabul edilme özlemini kesinlikle biliyordum. Daha gençken, diğer insanların benden çok daha iyi anlayan şeyleri olduğuna inanmaya çok daha hazırdım. (Sendromu biliyorsunuz: Belki bu elbiseyi alırsam, o yoga dersine katılırsam, saçımı bu şekilde kestim, onun gibi olurdum?)
Yaşın armağanlarından biri, artık başkaları gibi olma dürtüsünü hissetmememdir. Bir kişi, kendi başına kim olduğunu tam olarak bilmediğinde - Helen'in yaptığı gibi - Swift ve Ava gibi arkadaşlarının etkisi altına girer. Bunu bir süre önce anlamıştım.
BP: Bu kitabın merkezinde, Ava'yı tekerlekli sandalyeye mahkum eden omurilik yaralanmasına rağmen altın bir çift gibi görünen Ava ve Swift Havilland var. Sosyoekonomik düzeyi ne olursa olsun, hepsine sahip gibi görünen insanları biliyoruz. Kahramanın Helen'in neden onlara bu kadar sert ve bu kadar çabuk aşık olduğunu anlatabilir misin?
JM: Zengin olmalarına rağmen, Helen'i baştan çıkaran Havilland'ların parası değil. Kusursuz evlilikleri, birbirleriyle hayret verici bağları ve yarattıkları büyülü dünya için yarattıkları ve içine aldıkları fantezidir. En önemlisi, ona gösterdikleri ilgi onu baştan çıkarıyor. Bir noktada, hikayenin başlarında, Swift'in ona adıyla hitap etmesine ne kadar gurur duyduğunu düşünür. Sadece bu. Helen görünmez bir kişiydi - en azından kendi algısında. Ona dikkat ediyorlar. Bu herşey.
BP: Bu romanın büyük bir kısmı, genellikle gözden kaçırılan insanların - bir hizmetçi, kararlı bir adam, ikinci bir eş - diğer insanların kötü kararlarının sonuçlarıyla nasıl yaşadıklarıyla ilgilidir. Bunu göstermek neden önemli?
JM: Büyük jestlerin, büyük romantik bildirilerin, romantik fantezilerin sığ çekiciliğini - daha sessiz, daha az gösterişli bir davranış ve karakter markasına karşı keşfetmek istedim. Swift ve Ava, siz çok yaklaşana kadar parıldayan aptalın altınını temsil ediyor. Sıkıcı dedikleri Elliot, Helen'e çok daha değerli bir şey sunar. Ve onu tanıyamıyor. Aynı şey Havilland ailesindeki Guatemalalı hizmetçi Estella için de geçerli. Neler olduğunu anlıyor. Sadece kendine saklıyor.
Pek çok yönden, yeni roman, daha gençken takdir edemediğim, sessizce iyi bir adama saygı duyuyorum. Elliot karakterine ilham veren eski bir arkadaşa adanmıştır. Ama yüzeyin altında, benim kocam Jim hakkında, sözde ve eylemde Kartal İzcisi hakkındaki duygularım da var. Kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak. Swift, Jim gibi bir adamı kovardı. Ve Jim, Swift gibi bir karakteri kullanmazdı. Bir avukat olarak, aldatma sanatında deneyimli olsa da (ifşa etmek, pratik yapmamak!) Türünü bilirdi.
BP: Kendi geçmişinizden bahsetmişken, ancak profesyonel tarafta: Gazeteci, köşe yazarı, romancı, anı yazarı oldunuz ve edebiyat sahnesine genç yaşta girdiniz. Yazarlar için pek çok şeyin değiştiğini biliyoruz. Daha iyisi için bir şey var mı? Bugün yeni başlayan bir yazara ne tavsiye edersiniz?
JM: Sevdiğim bu şeyi - hikayeler yazıp anlatarak - tüm yetişkin yaşamım boyunca yapabildiğim için her gün minnettarım. (44 yıldır ve devam ediyor.) İlk kitabımı yayınladım - ilk anılarım, Geriye bakmak - 19 yaşımdayken. Zaten oldukça güçlü becerilerim olduğunu düşünüyorum; Yıllar süren şey, daha fazla özgünlük kapasitesiydi. Ve gerçeği yazma cesareti, daha azı değil.
Genç bir yazara tavsiye mi? Çok para kazanmak veya ünlü olmak için yazar olmayın. Başka kimseyi taklit etmeyin veya pazarın ne isteyeceğini tahmin etmeye çalışmayın. Yazamadığın için yaz değil yazmak. Okumak istediğiniz kitapları yazın. O zaman işlerin kariyer tarafında ne olursa olsun, en az bir kişiyi memnun edeceksiniz. Ve kendine karşı dürüst olacaksın.
BP: İşinizin ve hayatınızın çoğu halkın gözünde gerçekleşti. Öğrendiğin iyi dersler nelerdi? Kötü?
JM: Doğruyu söylemek çok özgürleştirici bir deneyimdir. Başkasının beni gezmesi konusunda endişelenmeme gerek yok, çünkü genellikle önce kendim yaparım. (Liste uzun, yıllar içinde yaptığım seçimler ve yaptığım şeylerle ilgili, benim açımdan zayıflığı ve kusurları temsil eden hikayelerin listesi uzundur. Sanırım bu beni okuyuculara bağlayan şeyin bir parçası, çünkü çoğumuz kusurlu hayatlar yaşıyoruz.) Ve her zaman benim yaptığım gibi konuşma ve yazmada, okuyanlara kendi hayatlarında söylemem gerekenleri biraz daha azıyla yapmalarına izin veriyorum. utanç.
Son zamanlarda - tamamlandıktan sonraki dönemden bahsediyorum Etkisi altında —Alkole sağlıksız bir bağımlılık geliştirdiğimi fark ettim. Özellikle şarap. Aslında beni kendi sorunumu fark etmeye zorlayan, DUI nedeniyle tutuklanmasının ardından oğlunun velayetini kaybeden, iyileşmekte olan bir alkolik sesiyle yazılmış bu yeni romanın kadırgalarını okumaktı. Benimki hala 'sosyal olarak kabul edilebilir' kategorisindeydi. Ama kendimi kandıramazdım. Ben de tam olarak yaşamak istemediğim duyguları maskelemek için karakterimin yaptığı gibi şarap kullanıyordum. Bunu yazarken, bir kadeh şarap içmeyeli altı hafta oldu ve bunun bir meydan okuma değilmiş gibi davranmayacağım - çünkü şarabı ve şarabı paylaşmanın arkadaşlığını sevdim ve en önemlisi, hayatımın bazı acı veren kısımlarından kurtulmamı sağladı. Ama aynı zamanda hayatımda olup bitenlere karşı ne kadar tetikte olduğumu da seviyorum.
BP: Geri dön Etkisi altında : Helen bazı büyük hatalar yaptı, ama aynı zamanda son derece ilgili ve ilgili bir anne. Elliot'ın belirttiği gibi, o 'müthiş' bir anne mi? Böyle olmak ne demektir? Yoksa önemli mi? (Burada Bettelheim’ın 'yeterince iyi' ebeveynini düşünüyorum.)
JM: Üç çocuk yetiştirdim - şimdi hepsi otuzlu yaşlarında. O yılların çoğunda bekar bir ebeveyndim. Ve bazen çocuklarımın acısını neredeyse dayanamayacak kadar fazla bulma sendromundan acı çektim. Onlara babaları ve ben gençken ve yirmili yaşlarımızda birlikte yola çıkarken hayalini kurduğum mutlu, sözde 'bozulmamış' aileyi sağlayamadığım için elbette suçlu hissettim. (İşte yine burada: karakterim Helen'in muzdarip olduğu, herkesin her şeyi çözdüğünü hayal etme sendromu. Çünkü hayatları bak kendisinden çok daha başarılı.)
Bazen çocuklarımla küçükken bir yolculuğa çıkarken, oğlum Charlie'nin düşürdüğü bir hokkabazlık topunu almak için gerçekten bir metro çukuruna atladığım bir zamanın hikayesini anlatıyorum. Ve kızım için kayıp bir Barbie ayakkabısını bulmak için evimizi parçalıyoruz. Çılgın şeyler! Elbette çocuklarımın acısından kurtulmayı asla başaramadım. Daha da önemlisi, artık bunu yapmak istemezdim. Acı, büyümemize neden olan şeydir. Acı bize şefkat ve minnettarlığı öğretir. Çocuklarımızın bunu deneyimlemesini izlemek çok zor.
Son çocuğum - oğlum Will - 14 yıl önce evi terk etti. Elbette hepsine bayılıyorum ama görev dışında olmak da bir rahatlama. (Ve bunun onlar için de bir rahatlama olduğunu biliyorum.) Bugünlerde kendi içimde neler olduğunu düşünmekten başka seçeneğim yok.
BP: Aynı zamanda şüpheli edebi kurgu yapmak kolay değildir. Beste yaparken hangi noktada Etkisi altında Tahoe Gölü'nde ne olacağının farkında mısın? Şaşırmışmıydın?
JM: İşte inandığım şey. Gerçek, karmaşık insanlar gibi hissettiren karakterler yaratırsınız. Sayfada onları canlandırıyorsun. Bununla iyi bir iş çıkar ve bir noktada kendi hayatlarını üstlenirler ve bir yazar olarak, o kişinin yapacağını bildiğin türden bir şeye dayanarak ne olacağını sana açıklamalarına izin verebilirsin.
Yani hayır, Tahoe Gölü'nde ne olacağını bilmiyordum. Ama o teknenin direksiyonundaki adamın karakterini biliyordum. Ne tür bir oğul yetiştireceğini biliyordum. İnsanlar çok içip araba kullandığında ne olacağını biliyordum. Ve eylemlerinin sorumluluğunu alan biriyle almayan arasındaki farkı biliyorum. Örneğin Swift gibi bir adamla Elliot gibi bir adam arasındaki fark. Ve Ava gibi bir kadınla - kendisi kadar kusurlu ve çok kusurlu - Helen gibi bir kadın arasında.
BP: Yazmış olmayı dilediğiniz bir kitap var mı? Sonuç: Çalışmanız üzerinde en büyük etkiye hangi yazarlar sahipti?
JM: Sevdiğim çok kitap var. Ama keşke yazsaydım Gurur ve Önyargı ? Ya da - bu yenisini yazarken masamda tuttuğum bir roman, ilgili belirli temalar ve taklit etmek istediğim bir ton nedeniyle - Müthiş gatsby ? Hayır. En iyi kitabımı yazmak istiyorum. Yapabildiğim en iyi kitap. Ben büyüdükçe bu standart değişmeye devam ediyor. Örneğin bir gün, boşanmış çocuklar hakkında henüz yazmaya hazır olmadığım bir kitabı yazabileceğimi umuyorum. Ve birbirini bulan yaklaşık iki kişi - kocam Jim ve ben yaptığım gibi - orta yaş dediğim yerde, 57 ve 59 yaşında birbirimizi bulduğumuz yer için aşırı iyimser bir terim olabilir. Ama bunun için tüm gücümle olmak istiyorum.
BP: Kitaplarınızdan birkaçı uyarlandı. Bu roman için bir döküm “dilek listeniz” var mı?
JM : Ava rolünde görmeyi gerçekten SEVECEĞİM bir aktris tanıyorum. O bir gişe yıldızı değil, ama harika ve bu bölümde mükemmel olacak. Catherine Keener. Diğer rolleri vermeyi okuyuculara bırakacağım. Bunu yapmak her zaman eğlencelidir. Özellikle Swift, bir tür ham hayvan gücü ve cinselliği olan belirli bir tür seksi yaşlı aktör için harika bir rol olurdu.
BP: Ne okuyorsun? Takip etmeyi sevdiğiniz mevcut yazarlar ve / veya çalışmalarını beğendiğiniz yeni yazarlar var mı?
JM: Megan Abbott’ın yeni romanını okumayı yeni bitirdim Beni tanıyacaksın . Yaza kadar çıkmayacak ve size söyleyebileceğim tek şey: BU KİTABI ALIN. Sevdiğim bir çağdaş yazar (bu yaz Yunanistan'da bir atölye çalışmasına liderlik edeceğim) Andre Dubus III. Sevdiğim bir romanı yeniden okuyorum Plainsong , kısa bir süre önce ölen, çalışmalarını sevdiğim yazar Kent Haruf tarafından. Alice Munro ve Grace Paley'in hikayelerine geri dönüyorum. Julie Pierrepont’unkinden çok etkilendim On Bin Şeyden . Yeni başlıyorum En Uzun Gece yazan Andria Williams ve adlı bir koleksiyon Sana benim olduğunu söyleyeceğim Iowa Yazarlar Programı'ndan yazarların 30 yıllık harika kurgusal olmayan makalelerini içeren. Ve Jane Kenyon'un şiirlerini okuyorum ve seviyorum. Şiir okumak, nesir yazarına dilin önemini hatırlatır.
BP: Şu anda Guatemala'da olduğunuzu ve Yunanistan, Maine ve muhtemelen başka yerlerde atölye çalışmaları yaptığınızı biliyorum. Bu çok farklı manzaraların derslerinizi / yazılarınızı nasıl etkilediğinden bahsedebilir misiniz?
JM: Son 15 yıldır her Şubat ayında küçük bir yazar grubunu, yazılarına yardımcı olmak için bir evimin bulunduğu Atitlan Gölü kıyısındaki küçük bir Maya köyüne getirdim. En son Lake Atitlan Workshop'unu yeni bitirdik ve her zaman yorucu olsa da, aynı zamanda yılın en sevdiğim haftası. Burada yaptığımız gibi bir kişiyi geleneksel ortamından çıkardığınızda - onu günlerinin tüm olağan kalıplarının ve düşüncelerinin yeniden keşfedilmesi gereken muhteşem güzelliğe sahip bir yere götürdüğünüzde şaşırtıcı şeyler olur - ve neye dikkat edin? yazıya olur.
Bu yaz aynı şeyi Yunanistan'ın Patmos adasında iki harika arkadaşla, Terry McMillan ve (bahsedildiği gibi) Andre Dubus III ile yapacağım. (Bunu okuyan biri ilgilenirse, bunun ve diğer atölyelerimin ayrıntıları benim İnternet sitesi ). Yunan atölyesi harika olmalı. Ve çok uzağa seyahat edemeyenler için, bu Ağustos'ta Maine'de öğretmenlik yapacağım. Her zaman kendi işimi yeni yerlerde geçirdiğim bu zamanlardan ilham alırım. Evde olmayan belirli bir perspektif elde edersiniz.
BP: Sitenizde, üstünüzdeki duvarda yaklaşık iki düzine maske olan bir odada harika bir fotoğrafınız var. Bunlar hakkında biraz bilgi almak isterim.
JM: Maskeler, hayatının son 40 yılını New York'ta geçiren ve 1998'de ölen İspanyol sanatçı Francisco (Paco) Sainz adlı çok sevgili bir arkadaşım tarafından yapıldı. Bunlardan 24'üne sahibim ve her gün yüzler üzerinde çalışıyorum. . Okurlarımı temsil ettiklerini düşünmeyi seviyorum. Bazı maskelerin iki farklı yüzü vardır, bu yüzden yeni bir yüze ihtiyaç duyarsam ara sıra onları tersine çeviriyorum.