Dün okuldaki toplantısına gittim Yaz'ın…
Erken çıkıp, onu okuldan alabilmemin şerefine
Florya Aqua'ya gittik, ana-kız yemeğe gittik,
bir şey lazım oldu Joker'e girdik.
Etrafındaki oyuncaklara baktı, baktı
"Kızlar için böyle cicili bicili, renkli renkli şeyler koymamalılar bence" dedi.
Neden? dedim.
Eee insanın canı çekiyor, sonra annesi de hepsini almıyor dedi.
Tataaaaa hani çok önemli bir şey söyleyebileceğin anlar vardır ya, bilir tanırsın..
O noktada söyleyeceğin şey birçok şey değiştirebilecektir hani…
Tanıdım o anı… Dedim ki :"İnsanları satın almaya ikna etmek için her şeyi koymaya devam edecekler.
Bak biraz büyüyünce ne olacak biliyor musun?
bir sürü giysiler, makyaj malzemeleri, ıvır zıvırlar isteyebilecek canın.
Önemli olan ihtiyacına göre ve kararında almak.
Önce tamam, tamam anladım dedi.
Şakalaşmaya, güldürmeye çalıştım.
Hadi mesela gel benim için bütün makyaj malzemelerini, giysileri, ayakkabıları alalım.
Pöffff diye gülmeye başladı.
Yaz'ın en sevdiği şey bebek. Evde de bir dolu bebek var. Çok kısıtladık artık almamaya çalışıyoruz.
Oysa eskisi gibi değil fiyat olarak. Bizim zamanımızda bir Barbie kolay alınmıyordu.
Günümüzde alsan, ucuzlarından her zaman alabilirsin…
Hiç kolay olmuyor, ama almamaya gayret ediyorum.
Dün almadım mı, aldım bi tane. Okulda duyduğum güzel şeylerin hatrına…
Mutluluğuyla mutlu olduğun çocuğunun isteklerine- çocuğun için-
karşı koymak da ana-babanın sınavı işte.
Beklemeyi, dilemeyi, istemeyi, yetinmeyi başka türlü nasıl öğrenecekler ki?