Araştırmacılar, materyalist insanların sosyal medya arkadaşlarını ‘dijital nesneler’ olarak gördüğünü ve maddiyattan çok, sosyal medya üzerinde daha fazla takipçiye sahip olma eğiliminde olduğunu saptadılar. Çalışma, materyalist insanların ‘dijital varlıklarını’ artırmak için daha fazla takipçi kazanma arzusunda olduğunu ortaya koydu. Ozimek; “Sosyal medya platformları, yaşamdaki diğer faaliyetlerden farksız değildir. Bunlar, hayatta hedeflere ulaşmak isteyen insanlar için işlevsel araçlardır. Biz, materyalistlerin arkadaşlarını nesneleştirdiğini gördük, ancak bunu başkaları ile karşılaştırmak da pek doğru olmayacaktır. Facebook’u veya genel anlamda bu tip sosyal ağları bir bıçak gibi düşünün. Nefis bir yemek hazırlamak için de kullanılabilir, bir insana zarar vermek için de. Objeyi ne amaçla kullanacağınız size bağlı” dedi.
Amerikalı bir sınıf öğretmeni olan Jane Elliott’ın 1968’de öğrencileri üzerinde uyguladığı bu deney, ırkçılık kavramı üzerindeki birçok bilinmeyeni de gözler önüne serer aslında.
Elliott, öğrencilerini “mavi gözlüler” ve “diğerleri” olarak ikiye ayırır. Bunun akabinde de mavi gözlüleri dışlayan söylemlerde bulunur. Kahverengi gözlülerin mavi gözlülere oranla daha üstün ve daha nitelikli olduğunu söyler. Bu söylemleri ise elbette ki gerçek olmayan birtakım bilimsel gerçeklere dayandırır.
Bu uygulamalar çocukların hepsinin tavırlarında değişikliğe neden olur. Kahverengi gözlü çocuklar mavi gözlüleri sıkça eleştirip onları dışlarlar ve kendi aralarında onlara karşı bir birlik oluştururlar. Böylelikle mavi gözlü çocuklar çekingen bir tutum sergilemeye başlarlar. Kahverengi gözlü çocukların en utangaç ve çekingen olanları bile sert, girişken, üstünlük taslayan bireylere dönüşür.
Bir süre sonra Elliott, eski uygulamalarının ve açıklamalarının tam tersini yaparak kahverengi gözlüleri yeren, mavi gözlüleri öven söylemlerde bulunur. “O gün yapılan sınavda kahverengi gözlü öğrenciler daha düşük not aldılar. Bir öncekine benzer birçok şey yaşandı sınıfta. Ama önemli bir fark vardı. Mavi gözlüler arkadaşlarına daha az kötü davranışlarda bulunuyorlardı. Maviler bir gün önce kahverengi gözlü arkadaşlarının acımasız davranışlarının sonuçlarını yaşamışlardı. Aynı şeyleri tekrarlayarak arkadaşlarına aynı acıyı çektirmek istemiyorlardı.”(1)
Bu çalışma sonucunda açıkça görülüyor ki ayrımcı tutum doğuştan gelen bir refleks değil, öğrenilen bir davranıştır. Çocuklar ırkçılığı sonradan öğrenir ve bir kere öğrenildiği zaman bu durumun geri dönüşü olmayabilir. Jane Elliott’ın da dediği gibi, “Irkçılığı insanlar yaratır”. kaynak: https://nbeyin.com.tr/nereden-geliyor-irkcilik/