O yüzden Jardzy bir yorumunda beynini sümkürmekten bahsedince çok şaşırdım. Nasıl bildi? Aynı benim korkumun tıpkısı. (O da nezle, benden önce olmuştu).
Beynimin yarısını sümkürdüğüm konusunda ciddi şüphelerim var. Kontrol etmek için 1380 Elo puanlı Quinn'e karşı bütün dikkatim ve saldırganlığımla satranç oynadım. Çok pis yendim. Ama çok pis. Bana yapılsa günlerce kahrolurum. Mat olmama tek bir hamle kala ( bir hamlecik diyorum sana, filini o ortadan çekse, nereye çektiği de önemli değil, bittim) durumu tersine çevirebildim ve iki hamle sonra ben onu mat ettim. İsterse kurtarabilirdi. Ben atımla filimi feda ettiğimle kalırdım. Ama sanki bu sürpriz geri tepmeye hazırlıklı değildi. İnsan gibi oynuyor bu makineler. Anlamıyorum. Duygusal oynuyorlar. Programlanmış bir bilgisayar şaşırmaz ki. Gafil avlanmaz ki. Aynı çizgide sorunu giderir. Bu desen, aynı gözüne ışık yemiş bir ceylan gibi kalakaldı.
Ama gene de ben beynimin yarısını sümkürdüğümden şüpheleniyorum. Hiç böyle olmamıştım. Yazmak isteyip, isteyip, yazamamak. Başlangıçların, fikirlerin, cümlelerin tel tel elimde kalması.
Bak şimdi şu an aklıma geldi! Belki de tat almakla, yani alamamakla alakalıdır. Nezleyken tatları alamazsın ya, sadece sıcak mı soğuk mu, ıslak mı kuru mu onu anlarsın. Yazarken de, belki o dipteki tadı alamadığım için yazamıyorumdur. Pusula yok. Tat pusulası. Vay. Bir şey buldum galiba.
Ve şimdi Vicks buharı solumaya gidiyorum. Üstünden bir hibiskus çayı demlersem, altıncı gününde bünyem bir savaş daha kazanmaya doğru yol alır. Açılın sinüsler. Yapacak bir dolu işim, yazacak bir dolu yazım var benim.
görsel: http://positivemed.com/2012/10/03/chamomile-cold-flu/