PF Tosi "Florida Şarkı Gözlemleri" (1723)
“Bu, birçok vasat şarkıcının şimdi küçümseyerek eski dediği ustaların okulunun öğretisiydi. Kurallarını dikkatlice izleyin, talimatlarını sıkı bir şekilde inceleyin ve eğer önyargılarla kör değilseniz, bu okulun size şarkı söylemeyi öğrettiğini göreceksiniz. akort içinde, sesinizi yansıtın, sözcükleri anlaşılır hale getirin, ifade edin, doğru hareketi kullanın, tempoda şarkı söyleyin, uygun süslemeleri doğaçlayın, iyi bir zevkin ve sağduyunun yalnızca zafer kazandığı ince, hassas şarkı besteleyin ve çalışın Bu okulu sizinkiyle karşılaştırın ve eğer Size öğretecek emirlerinden yoksun bir alan bulursanız, gerisini Modern’den alın. Pier Francesco Tosi, Çiçek Şarkısı Üzerine Gözlemler, s. 78.
Bel canto yönteminin ve stilinin temelleri, 16. yüzyılın sonunda opera ve monodik solo şarkı söylemenin yaratılması sırasında atıldı. Yeni sanat formu geliştikçe, uluslararası sahnede neredeyse insanlık dışı bir beceri, kapsam ve güzelliğe sahip virtüöz şarkıcılar ortaya çıktı. Bu yüksek eğitimli şarkıcılar, çoğunlukla kastrati ama aynı zamanda tüm ses türlerinden, doğru etkiye, gelire ve yaşam tarzına sahip dünyanın ilk rock yıldızları oldular.
Bu bel canto şarkıcılarının tekniği (ve şarkıcıların çoğu), yalnızca İtalya’daki konservatuarlarda ve özel vokal stüdyolarında ortaya çıktı. Kullandıkları öğretiler ve yöntemler, nesiller boyu ustadan çırağa sözlü olarak aktarıldı ve çok az şey yazıldı. Pier Francesco Tosi, (1723’te) hatırı sayılır uzunlukta ve ayrıntılı bir şarkı incelemesi yayınlayan ilk kişiydi. 1777’de Mancini’den bugün Richard Miller ve Clifton Ware’e kadar sonraki nesil şan risaleleri için hızla temel ve stilistik bir model haline geldi. 40 yıl boyunca, Tosi Opinioni de’ cantori antichi, e moderni, o sieno osservazioni sopra il canto figurato İngilizce, Almanca ve Fransızca’ya çevrildi.
Kendisi de bir kastrato olan Tosi, Opinioni’yi yazarken İtalya’da (muhtemelen Milano’da) bir çocuk olarak kendi bel canto müzik eğitiminin yanı sıra profesyonel bir şarkıcı ve vokal öğretmeni olarak kapsamlı deneyiminden yararlandı. Ayrıca, Il Cortnoa, La Santini, Sifacio, Rivani ve özellikle Pistocchi dahil olmak üzere kariyerinde gözlemlediği birçok şarkıcıdan repertuarını ve süsleme zevkini açıkça geliştirdi. İncelemesi hadım edilmiş erkek sesine yöneliktir ve ona karşı açık bir önyargıyı ifade ederken, Toshi’nin ara sıra diğer şarkıcı türlerinden bahsetmesi, tüm şarkıcıların aynı şekilde eğitildiğine inandığını göstermektedir.
Tosi’nin yazılarından, bel canto eğitiminin neredeyse hiç fizyolojik talimat olmaksızın işitsel estetiğe odaklandığı şaşırtıcı gerçeğini keşfediyoruz. Solunum, karın desteği, boğaz ve baş rezonansı ve gırtlak ve farinks konumlandırmaya odaklanan Garcia’nın Treatise’inden (1840) beri geliştirilen süreç temelli şarkı söyleme yöntemlerinin çoğunun aksine, “eski İtalyan okulu” sonuçlara dayanıyordu. tonlama, tonlama ve süslemenin başarılı, zevkli kullanımı üzerine. Gerçekten de, Tosi’nin şarkıcıya fiziksel tavsiyesinin sınırı şuydu: şarkı söylerken “bir Bilim Adamının Müzikal Kağıdı yüzünün önünde tutmasına asla izin vermeyin” (s. 29).[e] [the mouth] böylece […] gülümsemeye daha yatkın” (s. 12) ve “Bir bilim adamının sesi […]burundan geçmeden veya boğazda boğulmadan her zaman temiz ve berrak çıkmalıdır; bunlar bir şarkıcının en korkunç iki kusurudur” (s. 10-11). Bu endikasyonların bile teknik bir yöntemin parçası olarak değil, özellikle ağız veya görsel estetiği düzeltmek için verildiği görülmektedir.
Görüşler öncelikle şarkı söyleyen öğretmenlere yöneliktir ve öğrencilerine neyi ve nasıl öğretmeleri gerektiğini ana hatlarıyla belirtir. Ayrıca, iyi tat, mücevher, performans becerileri ve profesyonel şarkı söylemenin hayatı ve işi hakkında tavsiyelerle birlikte, profesyonel şarkıcı adaylarına yönelik bir bölüm ve birkaç pasaj içerir. Tosi, öğrencilerin müzik okuma ve beste yapma, şarkı söyleme ve takı yapımı ile dilbilgisi, diksiyon, sosyal görgü kuralları ve oyunculuk konularında uzun vadeli eğitime ihtiyacı olduğunu vurgular. O zamanın tüm standart süslemeleri ayrıntılı olarak sunulmaktadır: appoggiatura, messa di voce, sekiz çeşit tril, passaggi (bölümler) ve portamento. Tosi ayrıca, performans boyunca kişinin kendi zarafetlerini ve bölünmelerini performans sırasında yerinde doğaçlama ihtiyacını vaaz ederek, arya’nın resitatif ve şarkı söylemesine bir bölüm ayırıyor.
Tosi’nin Opinioni’sinde, yıllar boyunca şarkıcıların ve bilim adamlarının özellikle ilgisini çeken birkaç öğretisi vardır. Toshi açıkça göğüs ve baş kayıtlarını birleştirmek ve karıştırmaktan yanadır (s. 11) ve bunu yapan ilk kayıtlı sesli öğretmendir. Zacconi (Practice of Music, 1592, bölüm 2) ve Caccini (New Music, 1602, giriş) gibi daha önceki yazarlar, şarkıcıların yalnızca “doğal sesleriyle” şarkı söylemeleri gerektiğini belirtirken, Tosi, “Eğer [the chest and head register] mükemmel bir şekilde birleşmezlerse, Ses farklı kayıtlardan olacaktır ve bu nedenle güzelliğini kaybetmesi gerekir.” (s. 11) Toshi aynı zamanda rubatonun dekorasyon olarak kullanıldığına dair kaydedilen ilk teşviktir. Modern fermatada olduğu gibi, yanlışlıkla tempo dışında şarkı söyleyen veya kendini abartarak notalar yazan şarkıcıları defalarca azarlarken, “[t]o zaman çalıyor […]”Akıllıca iade” yapmak şartıyla; yani, şarkıcının eşliki alması ve ayak uydurmasına izin vermesi şartıyla (s. 67).
Bir başka ilginç unsur Görüşler Tosi’nin tonlama ve çözücü üzerine düşünceleri. Klavyelerin, telli çalgıların ve hatta şarkıcıların çeşitli tavlama yöntemleri kullandığı bir dönemde Tosi, “birkaç profesör dışında, modern tonlamanın çok kötü olduğundan” yakınır. (s. 9) Farklı “yarım tonlar majör ve minör”den (veya daha büyük ve daha küçük yarım tonlardan) bahseder.[d]Enstrümanın tuşları ayrılmadıkça org veya klavsen farkı ayırt edemez” (s. 9). Sonuç olarak, “eğer bir soprano E bemol gibi D-keskin şarkı söylerse, iyi bir kulak onu akortsuz bulacaktır, çünkü bu sonuncusu yükselir” (s. 10) konusunda uyarır. Tosi’nin kötü tonlama için çaresi, Guido tarafından oluşturulan geleneksel gamı kullanarak şarkıcıya solfej ile başlamaktır. Tosi, incelemesini yazdığı sırada modası geçmiş, yine de onları kullanmakta ısrar etti.
Görüşler aslında erken barok müziğin teorisi ve akordundan çok daha fazlası için bir dönüm noktasıydı. Tosi, incelemesinde, 18. yüzyılın başında neslinin “eski” cantabile (ya da orijinal çevirmenin dediği gibi “acıklı”) tarzını öven çok zaman harcıyor. “Moda”nın neden yazıldığı dönemde popüler olan hızlı, çok zengin “Allegro” tarzına geçtiğini, yetersiz şan eğitimiyle, geleneksel kilise modlarını göz ardı ederek ve “tatsız” virtüöz gösterileri harika bir şarkı olarak harmanlayarak anlayamıyor gibi görünüyor. sin” çağdaş müzik nesli. Bununla birlikte, bir pragmatist olarak, “her iki Davranışta da uzman olmak isteyen sağduyulu bilgin için yararlı olacaktır” (s. 40) teşvik etmektedir.
Pier Francesco Tosi, 1653 veya 1654’te Cesena, İtalya’da doğdu. Kaynaklar, besteci Giuseppe Felice Tosi’nin oğlu olup olmadığı konusunda aynı fikirde değil. Yüksek sesini korumak için ergenlikten önce hadım edildi. İlkel müzik eğitimini nerede aldığı bilinmemekle birlikte, 1676’dan 1677’ye kadar Roma’da bir kilisede ve bir “suistimal” nedeniyle görevden alındığında 1681’den 1685’e kadar Milano Katedrali’nde şarkı söyledi. Bundan sonra, kayıtlı tek opera görünümünü 1687’de Reggio nel Emilia’da (Variscino’nun Odoacre’sinde) yaptı ve bir süre Cenova’da yaşadı. 1693’te Tosi, şan çırakları aldığı ve haftalık halk konserlerinde şarkı söylediği Londra’ya taşındı. 1701’de Avusturya İmparatoru I. Joseph’in ve müzikal ve diplomatik ajan olarak görev yaptığı Seçmen Palatine Johann Wilhelm’in hizmetine girdi ve 1723’e kadar yoğun seyahat etti. 1724’te yeniden öğretmenlik yaptığı ve Erken Müzik Akademisi’nin kurucularından biri olduğu Handel’in eserleriyle alevler içinde Londra’ya döndü. 1732’de İtalya’nın Faenza kentinde ölümünden kısa bir süre önce kutsal emirler aldı. Tanınmış bir soprano (çoğunlukla oda müziği söyleyen cantabile tarzı şarkı) ve vokal öğretmeni olmasının yanı sıra, Tosi birkaç arya ve kantata besteciydi. (Biyografik bilgiler “Tosi, Pierre Franco”, New Grove Opera Sözlüğü’nden alınmıştır.)
John Ernest Galliard (1666-1747), İngilizce çevirmen Görüşler, 18. yüzyılın ilk yarısında şehrin müzik hayatında önemli bir rol oynayan, Londra’da başarılı bir opera bestecisi ve obua sanatçısıydı. Kraliyet Müzisyenler Derneği’nin ve Tosi’nin de oturduğu Erken Müzik Akademisi’nin kurucularından biriydi. Çevirinin kalitesi ve yazarla uzun süreli kişisel tanışması nedeniyle, Galliard’ın Tosi’s Opinions’ın çevirisi ve açıklaması (1742’de Observations on a Florida Song olarak yayınlandı) uzun zamandır yüksek kaliteli ve güvenilir bir çeviri olarak kabul edildi. (Biyografik bilgiler “Galliard, John Ernest”, The New Grove Opera Dictionary’den alınmıştır.)