"Garip savaş": Almanlar kuşatıldı, şimdi yemek yeme ve gazete okuma zamanı
"Garip Savaş", genellikle 3 Eylül 1939'dan 10 Mayıs 1940'a kadar Batı Cephesinde yürütülen harekat olarak anılır. Bu yüzden Fransız gazeteci Roland Dorzheles tarafından çağrıldı ve ABD ve Büyük Britanya'da buna Sahte Savaş - "sahte savaş" deniyordu. Eylül 1939'da Ren Vadisi'ndeki Fransız saldırısından ve Ekim 1939'da Alman karşı saldırısından sonra, Batı Cephesinde sanki hiç savaş olmamış gibi sükunet sağlandı.
Fazla abartmadan, bu "tuhaf savaş" hakkında pek çok edebiyat yazılmıştır. Ve neredeyse tamamı suçlayıcı nitelikte, şu ya da bu şekilde Fransa ve Büyük Britanya'yı pasiflikle suçlarken, Almanya Polonya'yı, ardından Danimarka ve Norveç'i eziyor. Sanki, hücum için acele etmek gerekiyordu ve sonra Almanya yenilecekti.
Bütün bunlar elbette iyidir. Ama sonradan gelen notlar kötü kokuyor tarihi olaylar, daha sonra ne olduğuna göre yapılır. Elbette, II.Dünya Savaşı'nın tüm müteakip gidişatı açısından, savaş patlak vermeden önce, en başında Almanya'yı devirmek için 1939'da grev yapmak daha karlı olacaktır. Sadece Fransız birliklerinin başkomutanı General Maurice Gustave Gamelin, bundan sonra ne olacağını bilmiyordu. Bu nedenle, belirleyici bir dürtü için tartışacak hiçbir yeri yoktu.
Ek olarak, hataların ve başarısızlıkların neredeyse her zaman doğal olduğunu ve durumu değerlendirmenin belirli özelliklerinden ve karar alma yollarından kaynaklandığını vurgulamakta fayda var. Başka bir deyişle, Eylül-Ekim 1939'da Fransızlar ve İngilizler, kara ordusunun aktif eylemlerini reddederek doğru kararı aldıklarına inanıyorlardı. Tarihçilerin neden böyle düşündüklerini bulmaları ve her şeyi bilen bir kehanet pozunda suçlamalara girmemeleri gerekiyordu.
Belgesel buluntular, bunun arkasında bir mantık olduğunu ve aslında İngilizlerin ve Fransızların büyük ölçekli bir saldırıdan daha iyi bir planları olduğunu düşünmek için nedenleri olduğunu gösteriyor.
Boğulmak yenmekten daha iyidir
Fransız liderliğinin planlarını Fransız belgelerine dayanarak incelemek daha iyidir. Bununla birlikte, 1940 yazında, Almanlar oldukça fazla Fransız belgesine el koydu, onları uzun süre inceledi, bunları Almancaya çevirdi ve bu tür çeviriler birçok Alman otoritesinin fonunda sonuçlandı. Örneğin, ele geçirilen Fransız belgelerinde bulunan hammadde ithalatına ilişkin bilgiler Reich Ekonomi Bakanlığı'na düştü.
Oldukça büyük, birkaç düzine sayfadan, bu tür belgelerin toplanmasından, savaşın başlamasıyla birlikte Fransızların, Almanya'nın askeri açıdan önemli hammadde tüketiminin ve kaynaklarının mümkün olduğunca eksiksiz bir resmini derlemeye çalıştığı görülebilir. makbuzları. Bu bilgiler Fransa Abluka Bakanlığı'nın askeri bölümünde toplandı ve işlendi (13 Eylül 1939'da oluşturuldu; İngiliz Ekonomik Savaş Bakanlığı 3 Eylül 1939'da kuruldu). Bilgileri aşağıda vereceğim örneklerden biri olan tablolarda derlediler (RGVA, f. 1458k, op. 3, d. 474, l. 63).
Ve bu ve benzeri tablolardan ne sonuç çıkarılabilir? Sadece Alman ekonomisinin aslında askeri açıdan önemli hammaddelerin yerli üretimine sahip olmaması ve tüketimi ithalata bağlıdır.
Bundan ilk olarak, Fransa ve Büyük Britanya'nın savaş ilan etmesiyle, Almanya'nın öncelikle bu ülkelerden ve kolonilerinden erzak kaybedeceğini izledi. İkincisi, Almanya'ya neredeyse tüm ithalatın deniz yolu ile ulaştırılması nedeniyle, Kuzey Denizi'nde bir deniz ablukası oluşturarak ve ticaret gemileri için kontrol noktaları oluşturarak tarafsız ülkelerden gelen arzın kesilmesi mümkündür.
Almanya ekonomik ablukayı yeterince iyi alırsa, sadece üç veya dört ay sonra Hitler barış istemeli. Bu yaklaşım açısından Almanya'ya yapılan bir kara saldırısı, hem askeri kaynakların ve rezervlerin önemli bir harcaması olacağı için hem de son derece küçük kayıplar Almanya'yı barışa ve İngiliz-Fransız koşullarını kabul etmeye daha çabuk ikna edeceği için kârsız görünüyordu. .
Bu nedenle, ekonomik ablukanın boğulması, Verdun'daki katliamın tekrarlanma ihtimali olan büyük ölçekli bir saldırıdan daha iyi görünen plandı. Yine de, o zamanlar "yıldırım" ın henüz savaş yürütmek için olağan bir seçenek olmadığı ve bu nedenle bir saldırı fikrinin kaçınılmaz olarak Birinci Dünya Savaşı'nın saldırılarıyla ilişkilendirildiği önemli bir durum hesaba katılmalıdır - büyük , kanlı ve aptal. Fransızların güç için Alman "Siegfried Hattı" nı denemeye isteksizliği, aşağıdaki gibi düşünceler tarafından dikte edildi: içeri girdiğinizde, o zaman dışarı çıkamayacaksınız.
Ve sonra, Fransızlar, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya'nın ekonomik tükenmenin kurbanı olduğunu çok iyi hatırladılar. Ve sonra Avusturya-Macaristan şahsında bir müttefikleri vardı, doğuda geniş işgal altındaki topraklar: Polonya, Baltık devletleri, 1918'de Kırım ile Ukrayna. Şimdi, yani, 1939'da savaşın başlangıcında, Almanya bunlardan hiçbirine sahip değildi ve bu nedenle, Almanya'yı bir abluka ile boğma planı daha da gerçekçi görünüyordu.
Eylül 1939'da Almanya Polonya'yı işgal etti, ancak Fransa ve Büyük Britanya'da ablukayı raydan çıkarmamaya karar verildi, çünkü yöntem Birinci Dünya Savaşı'nda olduğu için bu koşullar altında bir sonuç vaat etti. Pozisyonları kesinlikle mantıklıydı.
İngilizler ve Fransızlar neden başarılı olamadı?
Bunun birkaç nedeni vardı.
İlk olarak, Almanya'da dört yıllık bir plan çerçevesinde, başta petrol ürünleri, kauçuk, demir cevheri, tekstil hammaddeleri ve diğer askeri açıdan önemli hammaddelerin ithalatına olan bağımlılığını büyük ölçüde zayıflatan üretim tesisleri oluşturuldu. Demir olmayan metaller. Dört yıllık plan tüm Avrupa'nın önünde uygulanmasına rağmen, görünüşe göre Fransa ve İngiltere'deki doğası hakkında kesin bir bilgi yoktu.
İkincisi, savaş öncesi aylarda, önemli miktarda ithal hammadde biriktirildi ve bu da ablukadan yaklaşık bir yıl boyunca herhangi bir özel sonuç olmaksızın hayatta kalmayı mümkün kıldı. Ayrıca Almanya, Güneydoğu Avrupa'da hammaddelerle aktif olarak müttefikler arıyordu ve ayrıca SSCB ile ticarete güveniyordu.
Üçüncüsü, savaştan önce bile, ekonomiyi, Polonya ile savaşın başlamasından birkaç gün önce uygulamaya konan bir savaş tabanına taşımak için önlemler hazırlandı. Bunu, askeri-ekonomik seferberliğin savaş sırasında ve gözle görülür bir gecikmeyle gerçekleştirildiği Birinci Dünya Savaşı deneyiminden izledi; Naziler aynı hataları tekrarlamamaya karar verdi. Ekonominin bir savaş temeline devredilmesi, askeri makineyi tedarik etmek için mevcut kaynakları mümkün olduğunca rasyonel ve verimli kullanmayı mümkün kıldı ve bu anlamda Almanya, abluka karşısında Fransa ve Büyük Britanya'da göründüğünden çok daha dirençliydi.
Dördüncüsü, görünüşe göre, Hitler'in planlarının kapsamına dair ciddi bir küçümseme vardı. Bir bütün olarak Fransa ve İngiltere'nin politikası, Hitler'in, Almanların yaşadığı Saarland, Sudetenland, Silezya, Danzig koridorunun geri dönüşüne vurgu yaptığı kamuya açık açıklamalarından kaynaklanıyordu. Bu nedenle, Fransız ve İngiliz hükümetleri, Hitler'in bu küçük sorunların çözümünden memnun kalacağına inanarak, Çekoslovakya'nın bölünmesine bu kadar yumuşak tepki verdiler. Polonya'ya yapılan saldırı bile korkunç olayların habercisi gibi görünmüyordu; Kendisini Silezya'nın ve Doğu Prusya'nın Polonya'ya devredilen bölgelerinin ilhakı ile sınırlayacağı ve Varşova'da Alman yanlısı bir hükümet kuracağı varsayılabilirdi ve işte bu kadar.
Ancak Hitler'in çok daha büyük ölçekli planları vardı, el koyma ve yağmalardan oluşan büyük bir savaş için planları vardı. Bu planlar gizliydi ve Hitler kişisel olarak dezenformasyonla ilgiliydi. 6 Ekim 1939'da Hitler, Reichstag'da savaşın sona ermesinden, Avrupa'da barış ve huzurun sağlanması için bir konferans toplanmasının gerekliliğinden söz ettiği uzun bir konuşma yaptı, hatta yeniden kurulması için bir teklifte bulundu. Polonya devleti yeni sınırlar içinde ve ayrıca Almanya'nın Fransa'ya karşı toprak talebinde bulunmadığı.
Reichstag'da Hitler'in konuşması
Hitler ayrıca Versailles Antlaşması'nın artık var olmadığını ve Almanya'nın, koloniler meselesi dışında, özellikle Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra parçalanmış olan kolonilerin Almanya'ya dönüşü meselesi dışında, onu daha fazla revize etmek için bir nedeninin olmadığını da belirtti.
Hitler barış görüşmelerine hazır olduğunu açıkladı. Evet, ne Fransa'ya ne de Büyük Britanya'ya uygun değildi, ancak öte yandan, büyük ölçekli kara düşmanlıklarına gitme konusundaki isteksizliklerini pekiştirdi. İngilizler ve Fransızlar, Hitler'in ya daha uyumlu hale gelmesi ya da kendilerine uygun adımlar atması umuduyla, Almanya'yı ekonomik olarak boğmak için ablukayı terk etmeye karar verdiler. O zaman, herhangi biri daha iyi bir çözüm önerebilir miydi? Sadece sonradan düşünmeden.