Nicole Kelly Kelly itibaren Freija, Fas
Kitabın yaklaşık yarısına kadar bunu sevip sevmediğimden emin değildim. Hala birçok sorum var, ama ana karakter de öyle. Bazı tuhaf şeyler oldu, bu yüzden her şeyin nereye gittiğini görmek için bir sonraki kitaba başlamaya hazırım. Zoe'nin lazımlık ağzı var, dikkat edin ... ve birkaç grafik ve rahatsız edici sahne var. Bence paranormal kentsel gizem dünyasında iyi bir boğuşma.
Tüm kitabının favorisi, onu seviyorum ve kahkahalarla güldü
Genç öğrencisi ile ilişkisi olan bir kadın hakkında mükemmel ama ürpertici bir hikaye. Anlatıcı, sadece ana karaktere değil, ilişkisine takıntılı olan yaşlı bir kadın öğretmendir. Bir ilişkinin birbirinden ayrıldıkça büyüyen büyüleyici bir çalışması ve takıntılı olanların ürkütücü arzu nesnelerine sahip olabileceği.
Bu kitap Sarah Palin hakkında şu ya da bu şekilde güçlü duyguları olan herkes için okunmalıdır. Hillary Clinton'un otobiyografisini (hala okuyorum) aynı zamanda okudum ve ikisi arasında ne fark var !! Birkaç benzerliğe dikkat çekmeyi bekleyen "projeye" başladım ve ilk başta büyük bir benzerliğe dikkat çektim: her iki kadın da "kişisel yıkım siyasetinin" kurbanı. En büyük fark, her kadının belirli örnekleri nasıl ele alacağı ve bu politikanın hayatları üzerindeki etkileriyle nasıl başa çıkacağıdır. Clinton, büyük sağcı komplonun kurbanı olan siyasi hayatı üzerinde neredeyse her türlü kontrole sahip olmayan bir whiney, daha iyi bir insan olarak karşımıza çıkıyor. Öte yandan, Palin bir devralma olarak karşımıza çıkıyor, halledin, şimdi halledin ve hızlıca bir lider türü yapın. Herkesle anlaşmak istiyor, ancak bu imkansız olduğunda iş devam ediyor. Hayat adil değil ve bu bir gerçek. Onu yok etmeye çalışan diğer tarafa muğlak referanslar yerine, daha çok "sadece gerçekler" tipi bir memoirist. Bu kitaptan büyük keyif aldım. Bayan Palin'in tüm bakış açılarıyla aynı fikirde olmasam da, basit dürüstlüğünü, sıkı çalışmasını ve azimli kararlılığını takdir ediyorum. Bir politikacının bu nitelikleri bugünlerde neredeyse hiç duyulmamıştır ve medya tarafından bu kadar körelmiş olması utanç vericidir. Bir sonraki adımının ne olacağını görmek için sabırsızlanıyorum ve umarım uzun bir süre daha etrafta olduğunu umuyorum.
loved it. have to read again. prose is the best. couldn't quite figure out what the point was, though. i finally re-read it! after reading Tracks and Four Souls. It definitely helps to have some kind of family chart to keep all the characters/voices in order, although part of the experience is also not knowing for sure... what i admire about erdrich is that her stories are told by a community of characters, but without canceling the individual's perspective. love medicine maybe especially celebrates individual voices. lipsha and albertine have especially interesting voices.
There are some interesting issues presented in the book, like the mother's repression of her Jewish past and creation of a new identity, and McBride's own personal search for wholeness. There's something off about the narrative structure, though. McBride alternates between chapters about his own childhood and his mother's retellings of her pasts. These vignette-like chapters, for me, highlight how deliberate McBride is in reconstructing his and his mother's images. There are some gaps in the narrative--and some of those gaps are more intriguing than what he chooses to present.