Yazan: Albert Camus,
Çeviren: Hüseyin Demirhan,
Can Yayınları, 6ncı Baskı, 2006.
Bu bir monolog.
Camus, birisiyle konuşuyormuş gibi yaparak aslında hem kendisiyle hesaplaşıyor hem de doğrudan okuyucuya sesleniyor. Kendini yargılarken; kendisi gibi etten, kemikten yapılmış, kendisi gibi zayıf olan, herkes gibi kendini kandıran okuyucusunu da -sözümona çaktırmadan- yargılıyor. Dışarı gösterdiğimiz ile içten gördüğümüzün örtüşmemesi durumunda, kendimizle nasıl hesaplaştığımızı, öz saygımızı yitirmekle tutarlı olmak arasında sıkışmanın yarattığı kırıklığı anlatıyor. Beni nasıl bu kadar iyi tanıyabilir?