Makalede 1578 ve 1579 yıllarında Midilli Kalesi’nde gerçekleştirilmesi planlanan bir onarım projesi, payitahttan gönderilen belgeler merkeze alınarak incelenmektedir. Söz konusu belgeler, imparatorluk merkezinden bölgeye yönelik bakışı yansıttığı için Midilli Kalesi genel bir stratejik bağlam içinde ele alınmakta, Osmanlı egemenliğinin devamlılığı ile Ege’deki kalelerin işlevselliği arasında mekânsal bağ kurulmaktadır. Böylesi bir ilişkiyi kurabilmek için bir Osmanlı adasında yürütülen askerî imar projesinin hayata geçirilmesi sırasında atılan adımlar irdelenmektedir. Karar alma süreci, işgücü kaynağının temini, zaman baskısı ve finansman gibi ana meseleler üzerinde durulmakta, Midilli Adası’nda idarecilerin çözüm üretmede sergilediği yaklaşımlara değinilmektedir. Midilli Kalesi’nin askerî kapasitesini somut bir şekilde açıklayabilmek için maliye bürokrasisi tarafından üretilmiş belgelere de müracaat edilmekte, Ege’deki diğer kalelerde konuşlandırılmış olan birlikler ile karşılaştırmalara da yer verilmektedir. Fiziksel anlamda yeterli durumda olmaması hâlinde kalenin askerî olarak etkinliğini koruyamayacağı hususu vurgulanmaktadır. Midilli Kalesi’nin askerî potansiyeli ve onarım - tadilat işlerini yürütebilme kapasitesi de bu bağlamda incelenmektedir. Varlığı Bizans Dönemi’ne kadar uzanan tahkimatları ayakta tutmaya dayanan Osmanlı stratejisinin uygulanmasında kalelere komuta eden kişilerin etkileri gözler önüne serilmektedir.
Ege Adaları, işgücü, onarım, Osmanlı egemenliği, tahkimat, yönetim.