Little Kiwi, NYC’ye hoş geldiniz
Avustralya mektubu Avustralya ofisimizden haftalık bir haber bülteni. Üye olmak e-posta ile almak için. Bu haftanın sayısı New York’ta yaşayan Yeni Zelandalı Pete McKenzie tarafından yazıldı.
Yeni Zelanda’nın Güney Adası’ndan 23 yaşındaki Tyla Stevenson, New York’ta bir Avustralya kafesine iş başvurusunda bulunduğunda, müdürünün söylediği ilk şey, “Ah, aksanını duymak harika! Uzun zaman oldu.”
Yıllar boyunca, sürekli bir genç Yeni Zelandalı akışı, kültür şoku, vatan hasreti ve çok yabancı bir dünyayı deneyimlemek için New York ve Londra gibi şehirlere akın etti. Pandemi sırasında sınırların kapatılması bu akışı durdurdu. Aynı zamanda, Yeni Zelanda diasporasındaki birçok insan, karantina ve tecrit ile insanların Covid-19’dan arınmış yaşayabileceği evlerinden kaçtı.
Ancak bulaşıcı varyantlar ve endişeli bir nüfus ülkeyi son kısıtlamalarını kaldırmaya zorladıktan sonra, genç Yeni Zelandalılar dünyaya geri dönüyor.
Stevenson bu genç Yeni Zelandalılardan biri, ben de başka biriyim. Temmuz sonunda yüksek lisans yapmak için New York’a taşındım ve her yerde daha fazla Yeni Zelandalıyla tanışıyorum: İspanyol Harlem’de yarım litrelik margarita servis eden bir barda, Morningside Heights’taki Blue Bottle’ta, bir çatı katında Brooklyn.
Kişi başına düşen dünyanın en büyük üçüncü diasporasına sahip olan Yeni Zelanda’da işler normale döndü. Yüzbinlerce Yeni Zelandalı, lisansüstü eğitim veya iş için yurtdışında yaşıyor. Pandemiden önce, her yıl on binlerce insan iş tatillerinde seyahat ederek kafelerde düz beyazlar – mükemmel latteler – veya barlarda bira içiyordu.
Bu “OE’ler” – denizaşırı deneyimler – ortaokul için bir geçit töreni haline geldi. Pandemi pratiği vurdu, ancak hükümet verileri açıkça bir geri dönüş gösteriyor: 2022 ile Haziran arasında bir önceki yıla göre yüzde 11 daha fazla Yeni Zelandalı seyahat etti ve ayrılanlar 20-29 yaşındakiler arasında yoğunlaştı.
Pek çok Yeni Zelandalı, OE’leri ülke için resmi olmayan bir profesyonel gelişim programı olarak övüyor ve aksi takdirde yalıtılmış takımadalara denizaşırı deneyim ve bakış açıları getiriyor. Daha temelde, daha büyük ülkelere ve daha çılgın yaşam tarzlarına seyahat, kasıtlı bir kültür şoku alıştırmasıdır.
Dünyanın her yerinden insanlarla çalışmama rağmen, diğer öğrenciler benim yarı mırıldanan aksanımı anlamakta zorlanıyor. Yeni Zelanda yerli çalılarını özlüyorum. Yeni Zelandalıların abartı olarak gördüğü Amerikan gösterişçiliğine karşı bağışıklığım var. Geçen hafta 32. Caddede yürürken neredeyse bir New Yorker klişesine dönüşüyordum: Ailem aradı ve seslerinden boğulmaya başladım.
Bunlar mücadelelerdir. Yurtdışındaki Yeni Zelandalılar bu vatan hasretinden keyif alıyor. Bana, oradayken unutması kolay olan evin cazibesini hatırlatıyor.
Bu garip bir ilavetenlık: Yakın zamana kadar diğer Yeni Zelandalıların gönülsüzce katlandığı bir şeyi tecrübeyoruz. Ekim 2020’den itibaren, Yeni Zelanda’nın kısıtlı karantina tesislerindeki yerler yalnızca kura ile mevcuttu. Eve gelmek isteyen vatandaşlar gelemeyeceklerini gördü. Sonuç, denizaşırı memleket hasreti çeken Yeni Zelandalılar geri dönmek için savaşırken, öfke ve uzun süren hukuk savaşlarıydı.
Şimdi, Yeni Zelanda artık bir salgın vahası değil. Geri dönmek için daha az aciliyet var. Daha geniş bir dünyayı deneyimleyen genç Yeni Zelandalılar için, ev çağrılarının ve onun sessiz, huzurlu topluluğunun onları tekrar geri çekmeye yetip yetmeyeceğini merak etmek için sebep var.
Birleşmiş Milletler’de staj yapan Yeni Zelandalı Luke White buna iyi bir örnektir. “Ne zaman yurdumu özlesem,” dedi, “her zaman arkadaşımı ararım ve ‘Evde neler oluyor?’ diye sorarım. “Oh, hiçbir şey” devam etme motivasyonum.
Bu şekilde hisseden insanlar için bile, diğer Yeni Zelandalıların yanında olmanın özel bir yanı var. New York, Yeni Zelanda’nın Çin Mahallesi veya Küçük İtalya gibi bir coğrafi merkeze sahip değil. Ama birbirimize takılmaktan kaçınamayız. Kalabalık bir kafeye girdiğimizde ve başka bir Yeni Zelandalının mırıldandığını duyduğumuzda çekici bir şey var: Bir araya geliyoruz, heteroseksüel beyazların yokluğunun yasını tutuyoruz ve kaçınılmaz olarak evimiz hakkında konuşuyoruz.
İşte haftanın hikayeleri.
Kışkırtıcı punk tarzını yüksek modaya taşıyan Vivienne Westwood, 81 yaşında hayatını kaybetti. Malcolm McLaren ile çalıştığı Londra mağazası bir dönem tanımladı. Vokalist Chrissie Hynde, “Vivien ve Malcolm olmasaydı punk’ın gerçekleşebileceğini düşünmüyorum” dedi.
Twitter’da ne oldu? Bilgi Merkezi, Temizleyiciler, Biraz Tuvalet Kağıdı. Elon Musk, şirketi basit bir operasyona indirgedi ve çalışanlar, rastgele bir harcamayı haklı çıkarmak için “sıfır tabanlı bütçeleme” yetkisi altında.
En çok meydana geldiği yıl. Bu yıl konuklar dışarı çıkmaya, parti yapmaya ve giyinmeye hazırdı.
Buffalo Blizzard Nasıl Ölümcül Oldu? Fırtına günlerce sürdü, dört fitlik karı boşalttı ve alışılmadık derecede yıkıcı bir kombinasyon olan saatte 70 mile varan rüzgarları topladı.
Avustralya ofisinden nakliye yapmaktan hoşlanıyor musunuz?
firstname.lastname@example.org adresinden ne düşündüğünüzü bize bildirin.
Bu e-postayı beğendiniz mi?
Bunu arkadaşlarınıza gönderin (yeni bir bakış açısı kullanabilirler, değil mi?) ve buradan kaydolabileceklerini bildirin.