Elektromanyetik alanın gücünde benzeri görülmemiş bir artış sağlayan patlayıcı tipte bir solenoid. Pirinç. A. Çoban
"Bugün benzersiz bir durumdayız.
bizim yeni ve en son hikayeler:
bizi kovalıyorlar.
Bugün hiçbir ülke
hipersonik оружия genel olarak
ve kıta menzilli hipersonik silahlar
özellikle".
V.V. Putin
bizim yeni ve en son hikayeler:
bizi kovalıyorlar.
Bugün hiçbir ülke
hipersonik оружия genel olarak
ve kıta menzilli hipersonik silahlar
özellikle".
V.V. Putin
Yakın geleceğin silahları. Ve 1930'da, geleceğin bilim kurgu yazarı Alexander Kazantsev, elektromanyetik tahrikli bir top icat etti ve onu o zamanki Ağır Sanayi Halk Komiseri Sergo Ordzhonikidze'ye gösterdi. Eh, testler kendileri ofiste gerçekleşti: demir kabukları olan bu model ofisindeki tüm duvarları mahvedecek. Ancak halk komiseri, onarımın bu umut verici buluşun geliştirilmesinden daha az fon gerektireceğini söyledi ve hemen Alexander Kazantsev'in Ural Metalurji Fabrikasından Moskova yakınlarındaki Podlipki'ye, bir topçu fabrikasına transfer edilmesini emretti.
Aslında, Kazantsev o zamanlar özellikle yeni bir şey teklif etmedi. Yaptığı şey zaten iyi bilinen "Gauss topu"ydu ve onunla yalnızca Tukhachevsky gibi askeri liderlerimizi ve Ordzhonikidze gibi halk komiserlerini baştan çıkarmak mümkündü. Öyle olabilir, ancak “silahı” bir masaüstü modelinden daha ileri gitmese de, yine de “Yanan Ada” romanını yazdı ve ulusal bilim kurgumuzun altın fonuna girdi.
Amerikan dergisi Modern Mechanics'in yayıncılarına göre, yakın geleceğin bir elektromanyetik silahı bu şekilde görünebilir.
Yıllar geçti ve şimdi, bilim ve teknolojinin başarıları sayesinde, Kazantsev'in elektromanyetik silahlar yaratma hayali yavaş yavaş şekillenmeye başladı.
Özellikle, Temmuz 2021'in sonunda, Amerikan şirketi Arcflash Labs, kitlesel tüketiciye sunulan en güçlü Gauss tüfeğini temsil eden GR-1 elektromanyetik tüfek geliştirmesini gösterdi. Tüfek altı ay içinde sipariş edilebilir ve teslim alınabilir.
Aslında, bu, tüm matematiksel elektromanyetizma teorisinin temellerini atan Alman bilim adamı Karl Gauss'un adını taşıyan elektromanyetik kütle hızlandırıcısının çeşitlerinden biridir. Yapısal olarak, herhangi bir tüfek veya Gauss tabancası, içinde dielektrikten yapılmış bir namlu bulunan bir solenoiddir. Atış, özel bir ferromagnet mermisi ile ateşlenir. Bu cihaz çok basit bir şekilde çalışır: solenoid bobinde bir elektrik akımı göründüğü anda, merminin hızlandırdığı bir elektromanyetik alan ortaya çıkar.
Amerikan elektromanyetik tabancası EM-01-Alpha
Selenoiddeki akım darbesinin etkisinin güçlü ve kısa ömürlü olması için yüksek voltajlı elektrolitik kapasitörler kullanılır.
Ve grafik tasarımdaki imajı
İlginç bir şekilde, tüfek GR-1 ANVIL ("Örs") adını aldı, şirket onu dünyanın ilk seri tüfek modeli, yani elektromanyetizma gücüyle çalışan bir el silahı olarak tanıtıyor.
GR-1'in bir buçuk inç çapındaki ferromanyetik mermileri 75 m / s hıza kadar hızlandırabileceği, atış hızının ise dakikada 100 mermiye ulaşabileceği belirtiliyor. Standart dergi 10 mermi tutar. 6S LiPo pil, tek bir şarjla 40 çekim yapmanızı sağlar. Ayrıca, atıcı bu göstergeyi tam güçte dakikada 20 mermiden yüzde 100 güçle dakikada 50 mermiye değiştirebilir. Bunun için kabukların farklı uzunlukları vardır: 32, 42 ve 52 mm.
Elektromanyetik tahrikli başka bir "mucize tüfek". Hatta optik bir görüş bile var ...
Uzmanlar, "Gauss tabancasının" diğer küçük silah türlerinin sahip olmadığı avantajlara sahip olduğuna dikkat çekiyor. Ve aslında, onun için kollara ihtiyacı yok. Mühimmatı teorik olarak çok yüksek bir hıza dağılabilir, ses hızından daha yüksek olmayan bir hızda ateşlenen bir mermi sessizdir. Geri tepme düşük, namlunun aşınma direnci yüksek ve uzayda dahi çalışmak mümkün.
Ancak eksiklikleri çok ciddi ve bunlardan en önemlisi düşük RPP. Ek olarak, elektromıknatısların ve önemli kapasiteli bir pilin varlığı nedeniyle, çok fazla ağırlığa sahiptir ve mermi hızı hala düşüktür, yani eğlence için çekim yapmak için, bu sadece “şey”, ancak katılmak için düşmanlıklarda 75 m / s - bu çok saçma.
Peki ya yakın gelecekte, patlayıcı pompalama özelliğine sahip bu tür hipersonik keskin nişancı tüfekleri olacaksa? Patlayıcı tip solenoidler bilinmektedir. Kayıtlı manyetik alan güçleri elde etmeyi mümkün kılan yeni malzemeler halihazırda yaratılmıştır. Tüm bunları tek bir tasarımda birleştirirsek ve sıradan bir ... tüfeği bir mermi için “güçlendirici” olarak kullanırsak, ancak yalnızca çelik bir mermi atarsak? Örneğin, bu fotoğrafta gördüğünüz gibi. Tabii ki, “peri masalı bir yalan”, ama ... Sonuçta, neredeyse tüm “tuğlalar” bugün zaten orada ve hepsi çalışıyor! Eh, dışarıdan, bu en sıradan keskin nişancı tüfeğidir, ancak namlusu normalden daha uzundur. Fotoğrafta yüklemeden önceki konumda gösterilmektedir.
Teorik olarak, küçük boyutlu ve son derece güçlü akım kaynakları ve yüksek sıcaklık süper iletkenleri (200–300 K) oluşturmak mümkünse, o zaman bu silah hakkında ciddi bir şekilde konuşmak mümkün olacaktır. Başka bir yol olsa da...
Bu fotoğrafta, namluya bir magnetron solenoidi ve bir baskılayıcı zaten yerleştirildi ve Picatinny rayına optik bir görüş sabitlendi
Böylece, ABD'deki Ulusal Yüksek Manyetik Alanlar Laboratuvarı'ndan (MagLab) uzmanlar, küçük bir el çantasına bile sığabilecek son derece güçlü bir elektromıknatıs yaratmayı başardılar ve sadece 390 g ağırlığındaydı.
Magnetron, geri çekilebilir parçalara, üst ve alt alıcılara ve en basit tasarıma sahip bir cıvataya sahip A şeklindeki bipodlar - bu tüfek varsayımsal olarak bugünden oluşabilir
Ancak 45,5 T rekor bir indüksiyonla bir manyetik alan yaratırken, bir tomografide (MRI) mıknatıs sadece 2-3 T üretir. Bu kadar yüksek performans, nihayet çok ince şeritler halinde kullanılan baryum oksit, bakır ve nadir toprak elementlerine dayalı bir süper iletken alaşımın kullanılması sayesinde elde edildi.
Daha fazla sertlik için çapraz bağlantılı alüminyum A-kol yüksekliği kolayca ayarlanabilir…
Burada, en güçlü yapay manyetik alanların, patlayıcı bir yükün patlaması nedeniyle oluşan elektromıknatısın içindeki manyetik alanın sıkıştırılmasıyla elde edildiği unutulmamalıdır. Bu nedenle, bu tür mıknatıslara patlayıcı pompa jeneratörleri denir. Patlama anındaki manyetik alan birkaç mikrosaniyede 1 T'ye ulaşabilir. Burada, aslında, aynı prensip, artı süper iletken malzemeler kullanıldı.
İki kavramalı ve içinde yaylı üst alıcı. Namlu bir manşona vidalanır, atış anında diğerine kayar ve cıvatayı geri iter
Bu arada, ilk kez, 1950'lerin başında Sarov'daki VNIIEF nükleer araştırma merkezinde SSCB'de ve ancak bundan sonra Amerika Birleşik Devletleri'nde Los Alamos Ulusal Laboratuvarı'nda patlayıcı elektromanyetik jeneratörler üzerinde çalışma yapıldı.
Cıvata sapının tasarımı, geleneğe bir övgüden başka bir şey değildir. Prensip olarak, atıcı için uygun başka herhangi bir form olabilir. Tetik siperinin önündeki L şeklindeki plaka, tüfeği taşırken bipod ayaklarından birini üzerine yerleştirmek için kullanılır.
Jeneratör çok basittir: Silindir şeklindeki patlayıcı bir yük, etrafına bir bant şeklinde sarılmış bir süper iletken film ile bir tüpü kaplar ve şişirilir, böylece silindirin sıkışması, silindirin sıkıştırılmasının başladığı anda başlayacaktı. solenoidden geçen akım maksimumdaydı. O zaman etrafındaki manyetik alan gücünde maksimum olacak!
Ama ya bu prensibe göre çalışan bir keskin nişancı tüfeği yaparsak ... özel harekat ?! Son derece önemli hedeflere uzun mesafeden ateş etmek için mi?
Genel olarak geleneksel bir tasarıma sahip tek atışlı bir keskin nişancı tüfeği hayal edelim. Üst alıcıda bir yay ile sarılmış bir namlu vardır, altta deklanşör için kılavuzlar, tutma için bir tabanca kabzası, bir tetik ve solenoidi beslemek için bir pil vardır. Kartuş sıradan, tüfek, ancak yalnızca bunun için mermi, bakır önde gelen kayışlı ve iç tungsten karbür çekirdeği olan çelik olmalıdır.
Bunlar sol taraftaki sol bipod için yuvalardır. Prensip olarak üst alıcı da tüfekten çıkarılır, ancak bunu nakliye sırasında yapmanın bir anlamı yoktur.
Namlunun namlu içinde bulunan kısmı yivli olup, namlunun içinden çıkan kısmı pürüzsüzdür. Ateşlemeden önce namlunun arkasına yüksek mukavemetli çelikten yapılmış, içinde beş bölmeli bir silindir konur. Her bölümün içinde süper iletken alaşımlı bir banttan sarılmış bir solenoid bobin bulunur ve bu bobinlerin her biri patlayıcı bir şarjla kaplanmıştır. Bu nedenle, silindirin kendisi de çok güçlü olmalıdır (ve bu nedenle, toplam ağırlığı en az beş kilogram olan ağır!) Ateşlendiğinde kırılmaması için. Namlunun ucuna namlu ağzına bir baskılayıcı konur - namlu ağzı freni ile birleştirilmiş umut verici bir susturucu türü, atışın gereksiz gürültü emilimini daha az ve uzak sağlar ve ayrıca onu ortaya çıkaran ve aynı zamanda gerçekleştiren namlu alevini ortadan kaldırır. namlu kompansatörünün rolü.
Taşıma konumunda namlu çıkarılmış tüfek. Popo altında dikdörtgen kutu - şarj edilebilir pil
Ateşlendiğinde, mermi önce yivli bir namluda 750-820 m / s'lik standart tüfek namlularına hızlanır. Ancak namlunun pürüzsüz kısmına çarptığı anda, daha önce solenoidi aküden elektrikle besleyen mikroişlemci, solenoid silindirdeki yükleri sırayla patlatma komutunu verir. Mermiyi 5-7 km / s hıza, yani hipersonik hıza çok iyi hızlandırabilen devasa bir manyetik alan yoğunluğu ortaya çıkar. Bu sayede sadece bir saniyede beş kilometrelik bir mesafeyi uçacak ve hedefi vurduğunda hemen plazmaya dönüşecek. Atıştan sonra, namlu cıvata ile birlikte geri hareket eder ve yayın gücü geri döner.
Bastırıcı (solda) ve magnetron solenoidi (sağda). Kolay taşıma için bir kayışa sahiptir. Tüfeğin kendisi çok ağır değil, ancak üzerine bir magnetron konduğunda ağırlığı önemli ölçüde artıyor. Doğru, bu aynı zamanda ateşlendiğinde daha fazla stabilite sağlar.
Bundan hemen sonra, baskılayıcı önce namludan, ardından bir süre sonra sigortaların çalışması ve içindeki sıcak gazlardan serbest bırakılması gereken hızlandırıcı-magnetrondan çıkarılır. Daha sonra namluya yeni bir magnetron takılır, ardından bir susturucu, tüfeğe yeni bir kartuş yüklenir ve tekrar atışa hazır hale gelir.
Evet, bu hızlı bir şey değil ve bir ortak nişancının yardımını gerektirecek. Ancak sonuçta, en az beş kilometrelik bir mesafeden bir atış yapılır, böylece tüm bunlar düşman tarafından tamamen fark edilmeden yapılabilir ve atışların kendileri bir değil, iki veya üç kez ateşlendi. Ve örneğin, uzak bir hava alanından kalkan savaş uçaklarına ateş açılırsa daha fazlasına gerek yoktur. Veya - VIP uçaklarının motorlarına göre onlar da kalkışta. Bunun gibi bir tüfekle yapılan atış ne kadar pahalı olursa olsun, milyonlarca dolarlık bir uçağı yok etmek her türlü masrafı karşılayacaktır.