Yapmak için küçük bir itirafım var. İlk ziyaret ettiğimde Berlin'i sevmiyorum. Herkesin ne kadar büyük gittiğine dair övgü var, yüksek beklentilerim vardı. “Görmesi gereken” insanlardı demişti. Ama hava, mimarlık ya da insanlar olup olmadığını bilmiyorum ama tüm yaygaraların neyle ilgili olduğunu görmedim. Genel olarak hostelden insanlarla eğlenirken, Berlin olmadan da yapabilirdim.
Çoğu insan bunu öğrendiğinde, şok olurlar. “Berlin'i nasıl sevmezdiniz? Çok harikaydı ”dediler. “Bilmiyorum,” cevap verdim. “Sadece benim için yapmadı.”
Herkes aynı yeri sevmeyecek. Sevmediğim birçok şehir var. Ayrıca, hakkımda beni okuyan herkesin bildiği gibi, Vietnam'dan hoşlanmıyorum.
Dünyanın her yerindeki “mutlaka görülmesi gereken” yerler hakkında her zaman duyuyoruz. Angkor Wat, Paris, Great Barrier Reef, Killing Fields veya Auschwitz'i kim atlamak ister?
Peki ben. Öldürme Alanlarını ve Avrupa'daki her toplama kampını atladım. Ben sadece ilgilenmiyorum. Neden bir sürü eski bina ve çok sayıda insanın öldürüldüğü tarlaları görüyoruz? Benim için bir müzeye gitmeyi ve hikayeyi okumayı tercih ediyorum çünkü gerçekten ilginç olan şey bu. bana göre. Evet, bu yerlerde resimler ve işaretler var ama benim için ilgilendiğim bir şey değil. Ve tarih öğrencisi olarak, bu yerlerle ilgili çok şey biliyorum ve ölüm makinelerinin beni fark etmeyeceğini görmek “ vay, bu kötü! ”çünkü bunu zaten biliyorum!
Yıllar önce yolculuğa ilk başladığımda, Angkor Wat'u atlamak için Kamboçya'da bir adamı yakaladım. “Bunu nasıl özleyebildin? En azından bir gün bile olsa görmelisin, ”dedim. Fakat geriye baktığımda, gitmesi gerekmediğini gördüm. Seyahat, bazı dünya sitelerinin listesini kontrol etmekle ilgili değil- dünyayı keşfetmek, kendiniz ve diğer kültürleri öğrenmek ve sizi ilgilendiren şeyleri görmekle ilgili. Evet, hepimiz konfor bölgemizden uzaklaşmalı, kendimizi itmeli ve yeni şeyler denemeliyiz. Fransa'da deniz salyangozlarını denedim (gerçekten çok iyiler) ve yüksekliklerimden korkmamaya çalıştılar.
Ama beni toplama kampına götürün ve sadece sıkılacağım.
Beni bir Holokost müzesine götürün ve saatlerce orada olacağım.
Arkadaşımı bir müzeye götür ve günlerimi geçirebileceğim uykuya dalar.
Arkadaşımı yürüyüş turuna çıkar ve o da şikayet eder.
Beni bir spor etkinliğine götürün ve bitene kadar geri sayacağım.
Hepimizin farklı çıkarları var.
Yeni şeyler yapmak için kendinizi zorlamak bir şeydir, bir şeyleri görmek, çünkü birisinin size "görmesi gereken" bir diğeri olduğunu söylemesidir. Dünyanın destinasyonlarını görmeye gerek yok, sadece herkesin görmesi gereken şeyler var. İnsanlara “bunu ya da bunu” görmelerini söylüyorum. Paris'i seviyorum ve insanlar olmadığında şok oluyorum. “Paris'e bir şans vermelisin” dedim. Ancak, düşünmek için bir an düşündüğümde, sadece Killing Fields'ın bana yaptıklarını görmem gerektiğini söyleyen insanlar gibi kendi görüşlerimi zorladığımı görüyorum.
Ve yine de “görmeli” ne?
Herkesin gitmesi çok şaşırtıcı bir yer, değil mi?
Ama hepimiz biliyoruz ki iki kişi aynı şeyi aynı şekilde görmez ve seyahat yerleri bu yaşam kuralından kaçmaz. Stonehenge'ı gördüğümde hayal kırıklığına uğradım. Bana sadece bir demet taştı. Yakındaki Salisbury kasabası beni daha çok etkiledi.
Görmesi gereken, sadece düşündüğümüz şey. Dünyanın her yerindeki insanlar, insanlara ne olması gerektiğini anlatma konusunda her zaman suçludur. Herkese sevdiğimiz şeyi sevmesini bekleyemeyiz. Tabii, dünyada görmek için harika yerler var ama ben bir şey olduğuna inanmıyorum görmek gerekir. Pek çok tavsiyede bulunuyorum ama bunlar sadece benim fikirlerim. Doğru olduğu anlamına gelmez, benim için doğru. Bir başkası Berlin veya Vietnam’dan hoşlanacak mı? Tabii ki tecrübem hakkında konuşabilirim.
Ama bir dahaki sefere kimsenin "görmesi gereken" bir yeri veya cazibeyi kaçırmak için çıldırdığını söyleyin, beğenmedikleri bir şeye gidip gitmeyeceklerini sorun. Muhtemelen hayır derler. O zaman onlara söyleyebilirsiniz:
"Kesinlikle! Bu aynı nedenden dolayı Ben yerleştirilmeyecek (isim yazınız). ”
Çünkü görmesi gereken bir şey yok!
Fotoğraf Kredisi: 1, 2