Birleşik Tesisatçılar ve Boru Tesisatçıları Birliği (UA), standart boru kaynak testlerini UA harfleri, bir tire ve ardından bir sayı ile tanımlar. UA-1, UA-2 gibi.
UA-92’ye kadar uzanan bir liste var. Bu, şimdiye kadar verilen sadece 92 test olduğu anlamına gelmez. Daha birçok olasılık var ama Boru Tesisatçıları Birliği (UA) en yaygın boru testlerini belirlemek için 92 numaraya kadar gitmek zorunda kaldı. Ancak bu, boru kaynağı sertifikasyon testleri için kaç olasılığın bulunduğuna bir tür örnek teşkil eder.
Boru kaynağı için kullanılan 4 farklı kaynak prosesi (Gas Metal Arc / GMAW, Flux Core Arc / FCAW, Shielded Metal Arc / SMAW ve Gas Tungsten Arc / GTAW) ve birkaç farklı metal grubunun (karbon çeliği, paslanmaz çelik gibi) kaynatılması ile, ve hatta alüminyum), bir iş yerinde veya şantiyede yapılan işin kapsamı için kaynakçıları sertifikalandırmak için çok sayıda farklı boru kaynak sertifikasyon testinin gerekli olmasına şaşmamalı.
ASME Bölüm IX, kaynakçı sertifikasyon gerekliliklerinin yanı sıra yeterlilik sınırlamalarını belirlemek için kullanılan boru kaynağında yaygın olarak atıfta bulunulan bir belgedir.
Yaygın sınırlamalardan bazıları, borunun kalınlığı, konumu ve çapıdır.
Örneğin, 6G konumunda 2 inç program 80 boru üzerinde bir tig kaynak sertifikasyon testini geçen bir kaynakçı, 1 inç ve daha büyük çaplı boruları, 436″ kalınlığa kadar ve tüm konumlarda kaynak yapmaya hak kazanır.
Ancak 6G konumunda 6″ program 40’ta bir testi geçen bir kaynakçı, tüm konumlarda kaynak yapmaya ancak yalnızca 0,560″ kalınlığa ve yalnızca 2,875″ boru çapına kadar kalifiye olur.
Bunu okuyorsanız ve bu sayıları hangi rektal veri tabanından aldıklarını merak ediyorsanız, bu konuda yanınızdayım. 560″ dolgu metali biriktirdikten sonra, daha fazlasını koyamayacak duruma gelmeniz biraz aptalca görünüyor.
Sadece söylüyorum.