Ben bir öğretmenim iken, yıl sonu sınavlarında alt sıraya giren otuz sınıfımdaki öğrenciye dikkatim çekildi. Gösterisinin bir sonucu olarak depresyonda olduğunu görebiliyordum, bu yüzden onu bir kenara çektim.
Ona dedim ki: 'Birisinin otuzuncu sınıfta otuzuncu gelmesi gerekiyor. Bu yıl, kahramanca fedakarlık yapan siz olabilirsiniz, böylece arkadaşlarınızın hiçbiri sınıfın dibi olma konusundaki ciddiyetini çekmemelidir. Çok kibar ve şefkatlisin. Madalyayı hakediyorsun.
İkimiz de söylediklerimin saçma olduğunu biliyorduk, ama sırıttı. Artık böyle bir dünya sonu olayı olarak kabul etmedi.
Gelecek yıl, kahramanca fedakarlık yapma sırası başkasının başına geldiğinde çok daha iyisini yaptı.
Sh * t Olur
Hoş olmayan şeyler, sınıfımızın dibinde gelmek gibi, hayatta olur. Herkese olurlar. Mutlu bir insanla depresyona giren kişi arasındaki tek fark, felaketlere nasıl tepki verdikleridir.
Bir arkadaşınızla plajda harika bir öğleden sonra geçirdiğinizi hayal edin. Eve döndüğünüzde, kapınızın önüne büyük bir kamyon dolusu çöp atıldığını görüyorsunuz. Bu kamyon dolusu pislik hakkında bilmeniz gereken üç şey var:
1. Sipariş vermediniz. Bu senin hatan değil.
2. Buna sıkıştın. Kimse kimin attığını görmedi, bu yüzden onu alması için kimseyi arayamazsın.
3. Pis ve saldırgan ve kokusu tüm evini dolduruyor. Dayanmak neredeyse imkansız.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bu metaforda, evin önündeki gübre yükü, bize hayattan atılan travmatik deneyimler anlamına gelir. Gübre kamyonunda olduğu gibi, hayatımızdaki trajedi hakkında bilmeniz gereken üç şey var:
1. Sipariş etmedik. 'Neden ben?' Diyoruz.
2. Sıkışıp kaldık. Hiç kimse, en iyi arkadaşlarımız bile olsa onu alamaz (denemelerine rağmen).
3. O kadar korkunç ki, mutluluğumuzun böyle bir yok edicisi ve acısı tüm hayatımızı dolduruyor. Dayanmak neredeyse imkansız.
Nasıl başa çıkılır bununla
Bir kamyon dolusu gübre ile sıkışıp kalmanın iki yolu vardır. İlk yöntem, pisliği bizimle birlikte taşımak. Bazılarını ceplerimize, bazılarını çantalarımıza, bazılarını da gömleklerimizin içine koyduk. Hatta pantolonumuzu bile indirdik. Gübre taşırken ne zaman arkadaş bulursak buluruz! En yakın arkadaşlarım bile bu kadar sık görünmüyor.
'Gübre etrafında taşıma', depresyona, olumsuzluğa veya öfkeye batmak için bir metafordur. Bu, sıkıntıya doğal ve anlaşılabilir bir cevaptır. Ama çok sayıda arkadaşımızı kaybediyoruz, çünkü arkadaşlarımızın bu kadar depresyonda olduğumuzda çevrede olmaktan hoşlanmadıkları da doğal ve anlaşılır. Üstelik, gübre yığını azalmaz, fakat olgunlaştıkça koku kötüleşir.
Neyse ki, ikinci bir yol var. Bir kamyon dolusu pislikle atıldığımızda, bir iç çeker ve sonra işe koyuluruz. Çıkıp el arabası, çatal ve kürek geliyor. Gübre otu içine sokar, evin arkasına geçiririz ve bahçeye kazarız. Bu yorucu ve zor bir iştir, fakat başka bir seçenek olmadığını biliyoruz.
Bazen, yönetebildiğimiz tek şey yarım gün yarısıdır. Sorunla ilgili bir şeyler yapıyoruz, depresyona girmekten şikayet etmek yerine. Günden güne, bokun içinde kazıyoruz. Günden güne, yığın küçülür. Bazen birkaç yıl alır, ancak sabah evimizin önündeki pisliğin tamamen gittiğini gördüğümüzde gelir.
Ayrıca, evimizin başka bir yerinde bir mucize yaşandı. Bahçemizdeki çiçekler her yerde renkli bir zenginlikte patlıyor. Kokuları caddede kaybolur, böylece komşular ve hatta yoldan geçenler bile sevinçle gülümser. Sonra köşedeki meyve ağacı neredeyse düşüyor, meyvesi çok ağır. Ve meyve çok tatlı; Böyle bir şey satın alamazsınız. Komşularımızla paylaşabileceğimiz bir çok şey var. Yoldan geçenler bile mucizevi meyvenin lezzetli tadına bakabilirler.
Hayatın Gübre
'Gübre kazmak', trajedileri yaşam için gübre olarak karşılamanın bir metaforudur. Yalnız yapmamız gereken iş: kimse bize burada yardımcı olamaz. Fakat onu kalbimizin bahçesine kazarak gün geçtikçe acı yığını azalır.
Bu bize birkaç yıl sürebilir, ancak sabah hayatımızda acı duymadığımız ve kalbimizde bir mucize gerçekleştiği zaman geliyor. Nezaket çiçekleri her yerde patlıyor ve sevgi kokusu caddemizden, komşularımıza, ilişkilerimizden ve hatta yoldan geçenlere doğru yol alıyor. O zaman köşedeki bilgelik ağacımız bize doğru eğiliyor, hayatın doğasına dair içgörülerle dolu. Bu lezzetli meyveleri yoldan geçenlerle bile, hiç planlamadan özgürce paylaşıyoruz.
Trajik bir acıyı öğrendiğimizde, dersini aldığımızda ve bahçemizi büyüttüğümüzde, kollarımızı derin bir trajedi içinde başkalarının etrafına koyabilir ve yumuşakça 'Biliyorum' diyebiliriz. Anladığımızı fark ediyorlar. Şefkat başlar. Onlara el arabası, çatal ve kürek ve sınırsız cesaret veriyoruz. Henüz kendi bahçemizi yetiştirmediysek, bu yapılamaz.
Yol için kompost
Meditasyonda yetenekli, huzurlu, sıkıntı içinde ve dingin, sakin birçok keşiş tanıdım. Ancak sadece birkaçı harika öğretmen oldu. Nedenini sık sık merak ederdim.
Bana öyle geliyor ki, nispeten kolay bir zaman geçirmiş olan keşişlerin, kazmak için çok az uğraşmış olan keşişlerin öğretmen olamamışlar olduğu anlaşılıyor. Büyük zorluklar yaşayan, onları sessizce kazan ve büyük öğretmenler haline gelen zengin bir bahçeyle gelen keşişlerdi. Hepsinde bilgelik, dinginlik ve şefkat vardı; ama daha fazla gübresi olanların dünyayla paylaşacakları daha çok şey vardı.
Benim için tüm öğretmenlerin doruk noktası olan öğretmenim Ajahn Chah, erken hayatında, kapısında, kendi sazları ile sıralanan bir kamyon taşımacılığına sahip olmalıydı.
Belki de bu hikayenin ahlaki, dünyaya hizmet etmek istiyorsan, şefkat yolunu takip etmek istiyorsan, bir dahaki sefere hayatında bir trajedi meydana gelirse, 'Boğmaca! Bahçem için daha fazla gübre! '
Kuzey Amerika baskısı başlığı altında yayınlandı:
"Bu Kamyon Dung Yükünü Kim Sipariş Etti ?:
Yaşamın Güçlüklerini Karşılamak İçin Bilgeliklere İlham Vermek"
Bilgelik Yayınları tarafından yayınlanan. © 2004. www.wisdompubs.org
Yayıncının izniyle yeniden basılmıştır, Lothian Kitapları, Avustralya.
Makale Kaynağı
Kalbinin Kapısını Açma
Ajahn Brahm tarafından.
Uluslararası Çok Satan Üründeki 108 Parçaları Bu Dunk Yükünü Kim Sipariş Etti? sevgi ve bağlılıktan korku ve acıya kadar her konuda düşünceli yorumlar sunun. Kendi Budist halk masallarının yanı sıra kendi yaşam deneyimlerinden yola çıkarak, yazar Ajahn Brahm, otuz yılı aşkın bir süre boyunca ruhsal gelişmeyi, sessizce tadını çıkarabilecekleri veya arkadaşlarına ve ailelerine yüksek sesle okuyabilecek keyifli hikayeler döndürmek için bir keşiş olarak kullanır.
Bilgi / Sipariş bu kitabın Kuzey Amerika baskısı.
Yazar Hakkında
Ajahn Brahm, Batı Avustralya'daki Bodhinyana Manastırı'nın ve Batı Avustralya Budist Cemiyeti'nin Manevi Direktörüdür. İlham verici ve aydınlatıcı konuşmalarıyla tanınan büyük bir içgörü ve mizah ile meditasyon ustası olarak kabul edilir. Düzenli olarak Avustralya, Malezya ve Singapur'da ders veriyor ve konuk öğretmen ve motivasyonel konuşmacı olarak birçok ülkeyi ziyaret ediyor. Son yirmi bir yıldır, yaşamın her kesiminden Batılılara zamansız Budist felsefeyi öğretti, Avustralya hapishanelerinde meditasyon gruplarına liderlik etti ve sıkıntılı, hasta ve acımasız olanlara danışmanlık yaptı.