Jeoloji > Dünya nasıl oluşdu?
Arazi nasıl oluştum? : Güneş sisteminin gezegeninin gelişmesinin kökenli ve aşamaları. Kara gelişimi jeolojik tarihinin nasıl göründüğünü, yaşamın başlangıcını inceleyin.
Güneş sistemi tam olarak nasıl kuruldu? Peki ya Dünya Gezegeni? Bir kader parmağıydı mı yoksa ilahi yıldırımın dosyalanmasıydı mı? Peki ya chaos, büyük okyanus? Hiçbir şeyden bir şey nasıl oluşabilir? Dünyanın nasıl ve nerede geldiği ile uğraşalım.
Listelenenlerin hepsinin sadece masal seçimi olduğunu düşünmeyin. Bir zamanlar, çeşitli kültürlere inandıkları gerçek teorileriydi. İlginç bir şekilde, orijinal gerçekler bazı efsanelerde yatar.
Dünyanın oluşumu hakkında konuşursak, nedenler gerçekten ilahi kökene benziyor. Hepsi birkaç milyar yıl önce, güneş sisteminin boş bir alanda yüzen soğuk parçacıkların bir toz bulutu ile temsil edildiği gerçeğiyle başladı. Büyük olasılıkla en yakın yıldızın (Supernova) patlaması nedeniyle, bulutta sakinleştirildi ve yerçekimi, partikülleri yakınlaştırmaya zorladı, güneş bulutsu oluşturuyor. Devam eden bir diskti. Yüzüklere bölmeye başladığı devrimlerden dolayı ve parçacıklar parlıyordu.
Merkez güneş oldu ve ateş topları, 4,5 milyar yıl öncesine kadar yoğunlaştı ve soğutuldu gezegenler değildi. Menşei tarihindeki ilk dönem ve dünyanın gelişimi Qatarhai olarak adlandırılır. Yunanca kelimeden "yeraltı dünyası" olarak çevirir. O zaman, Dünya sürekli meteorlar tarafından saldırıya uğradı ve yoğun volkanik erüpsiyonlar yaşadı.
İlk atmosferi yaratan gaz ve volkanlardı. Koşullar kritik olmasına rağmen, yüzeyde sıvı suyun mevcut olduğu inanılmaktadır. Kuyruklu yıldızların getirdiği buzlu, okyanuslar ve katı kabuğu oluşturulana kadar birikmiş buzlu çiftler.
4.4 milyar yıl önce bir ay görünür. Dünya'nın Martian Büyüklüğü (THE) gövdesi ile çarpışması nedeniyle yaratıldı.
4,4 milyar yıl önce, ayın oluştuğu nedeniyle yere çarptıkları inanılıyor.
Bu grev, her iki gövdeyi eritmek için yeterliydi ve malzemenin belirli bir kısmını uzaya doğru itti. Yerçekimi bu parçaları sıktı ve karasal bir uydu oluşturdu.
Archean dönemi 3,8 milyar yıl önce başladı. Kelime "başlangıç" anlamına gelir. Ve durumu en iyi şekilde tanımlar, çünkü yüzey soğuduğu ve ilk yaşam biçimleri ortaya çıktı. Modern türler hayatta kalmaz, çünkü o atmosferde ozon tabakası ve oksijen yoktu.
Sonra mantoun sıcaklığı 1600 ° C'ye ulaştı, bu yüzden gezegen jeolojik bir bakış açısıyla çok daha aktifti. Tektonik plakalar daha hızlı kaydırıldı ve subdüksiyon bölgeleri daha sık görülür.
Perm döneminde SuperContinting Pangay (300-20000 milyon yıl önce)
İlk kıtaların kalıntıları kısa denir. Bu kabuk parçaları, çevresinde modern kıtaların büyüdüğü çekirdekleri yarattı. Yüzey mobil kalır, bu yüzden kıtalar birleşti ve ayrıldı.
Bazen tek bir diziye birleştirdiler. 750 milyon yıl önce, doğum yerinin en eski süpernonu ortaya çıktı. Bir bölme biçiminde 600-540 milyon yıl önce çöktü ve yeniden başladı. En son seçenek PANGEA'dır (180 milyon yıl önce).
Daha sonra, her şey klasik geçmişe karşılık gelir. Meteoritin etkisinden sonra kaybolan dinozorlar ortaya çıktı. Memeliler, Homo Sapiens geliştirilen ve modern medeniyete kadar kendi yerlerinde yetiştirdi. Artık dünyanın nasıl ortaya çıktığını ve gezegendeki yaşamın başlangıcına benziyor.
Dünya nasıl kuruldu?
Yüz milyonlarca yıllık cazibe gücü, Dünya'nın "yapı materyalini" sıktı - 4.6 milyar yıl önce ortaya çıkan gezegenin güneşinden üçüncü kez uzaklıktadır. Oluşumu bu güne göre tamamlanmadı. Şimdiye kadar gezegenin ve ince kabuğunun alt toprakları sürekli hareket halindedir, anakara, rahatlama ve iklimin ana hatlarını değiştirir.
Gezegenimizin oluştuğu buna benzer bir gaz biber diski
Dünyanın doğuşu ve yapısı (4.6 milyar yıl önce)
Dünyanın ortaya çıktığı bulutsu, önceki nesil yıldızların parçalarıdır. Bu, mikroskobik buz, demir ve soğutulmuş yıldız katmanlarında toplanan diğer maddelerden oluşuyordu ve uzaya boşaltıldı. Cazibe güçleri, bu partiküllerin bu parçacıklarını gördü ve onları kendi aralarında yapıştırdı. Bu fenomen birikim denir.
Gezegenimizin tarihi kayalara kaydedilir, ancak en eskilerinin bile sadece 3,7 milyar yıldan oluşur, bu nedenle Dünya Evrimi'nin önceki etkinlikleri yalnızca dolaylı veriler temelinde ve temel hipotezlerine dayanarak değerlendirilebilir.
Gezegenin oluşumunun bir sonraki aşamasında, küçük parçacıklar büyük (büyüklüğe göre kilometreye) bağlıydı - "Yapı Blokları", karşılaşılan, daha sonra tahrip eden, daha sonra, aksine, birlikte bağlanır. Böylece, yavaş yavaş 5-4.6 milyar yıl önce, çekirdek, gelecekteki planet dünyasının germinon merkezi ortaya çıktı.
Bu embriyoların en büyüğü, ücretsiz kalmış olan PlanetSimali için birbirleriyle rekabet etmeye başladı. Bu 1-10 milyon yıl oldu. Güneş sisteminin içindeki gezegenlerin embriyoları gaz bulutlarını ele geçirdi ve birbirleriyle birleştirdi. Her gezegenin eğitim süreci benzersiz olduğu ortaya çıktı, bu onların çeşitliliği ile açıklandı.
Asteroitler gibi birbirleriyle çarpışmalardan sonra bazı planmali, gelecekteki gezegenlerin temeli oldu.
Modern bilim, dünyanın 300-400 milyon yıldır kurduğuna inanıyor. Bu işlem yeterince hızlı, asteroitler ve meteorların düşüşü ile çarpışmalar eşlik etti.
Dev bir santrifüjde olduğu gibi, akciğerlerin yüzeye su basarken, gezegenin merkezine daha yoğun maddeler indi. Arazinin evrimi devam etti ve doğumundan sonra. İki tür enerji: Bir partikülü yapıştırırken oluşan, nükleer reaksiyonların bir sonucu olarak serbest bırakılan, genç gezegenin alt topraklarını ısıtdılar. Sonuç olarak, toprakların çekirdek ve iç kabukları yoğun şekilde oluşturmaya başladı.
Gezegenin iç katmanları çok sıcaktı, sadece birkaç on kilometrelik derinliğinde erimiş kayaların tabakasını koydu. Dünyanın oluşumu olduğundan, alt toprak, yüzey ve atmosferin madde ve enerjisi sabit bir karşılıklı değişim durumundaydı. Böylece, gelecekteki hayatın kökeni için koşullar oluşturulmuştur.
Doğumundan sonra genç bir gezegenin hayatının ilk aşaması dejenere denir. Bu döneme 0.9 milyar yıl sürdü, hala yeterince çalışılmadı ve çok fazla bilmeceyi gizliyor. O zaman, gaz ve su buharları atan birçok volkan ortaya çıktı.
Modern bilimin yeryüzünün yapısında, çekirdek, manto ve toprak kabuğuna tahsis ettiği dejeneraial dönemde en önemli mermilerin oluştuğuna inanılmaktadır. Böyle bir paket, gezegenin güçlü bir göktaşı bombardımanı ve bir kısmının bir kısmının erime neden oldu.
Dünyanın çekirdeğinin nasıl ortaya çıktığının iki hipotezi vardır. İlk başlangıçta homojen maddeye göre, toprağın erimiş demirinin ve silikatlardan oluşan daha açık bir manto olduğu ağır bir merkeze bölünmüştür. Hala bu güne kadar sıvı kalabilen çekirdeğin oluşumu, metal damlaları ve diğer ağır kimyasal bileşikler gibi, Gezegenin kalbini denediydi. Ağır bileşiklerin azalan yeri, daha hafif cüruflar işgal etti - yeryüzünün yüzeyine yükseltiler. Bunlardan, gezegenin modern kabuğundan ve mantoun dış kısmından oluşur. Bu varsayım, erimiş demir ve nikel alaşımının, dünyanın derinliklerine bin kilometreden daha fazla "sızdırılabileceği" ve merkezine ulaşabileceği konusunda ikna edici bir açıklama yapmaz.
İkinci hipotezin destekçileri, dünyanın demir çekirdeğinin, doğumundan kısa bir süre sonra, gezegenin karşılaştığı demir meteorların kalıntıları olduğuna inanıyor. Sonra manto oluştuğu taş (silikat) meteorlarını kaplarlar. Bu hipotezin savunmasız yeri, böyle bir olay, demir ve taş meteoritlerin ayrı ayrı olması ve katı bir dizide yere düşmesi gerektiğidir. Aynı zamanda, çalışmalar, demir bir yapıya sahip olanların, yalnızca oluşturulmuş gezegenin imhasının bir sonucu olarak ortaya çıkabileceğini göstermektedir. Böylece, güneş sisteminin diğer gezegenlerinden daha genç olamazlar. Her iki hipotez de oldukça ikna edici olmadığından, dünya halkının çekirdeğinin ortaya çıkması hakkındaki kesin bilginin henüz sahip olmadığı kabul edilmektedir.
Dünyanın yoğun iç çekirdeği, tüm canlılar için çok önemlidir. Onun sayesinde, gezegenin kitlesi, atmosferik gazları yerçekimi alanında, su çiftleri, hiçbir hidrosfer olmaz ve diğer dünyasal katmanları olmayacak kadar büyüktür. Dünya çekirdeğini kaybetmişse, su olmadan ve hava olmadan kalacağız.
Karasal çekirdeği, açıkçası, gezegenin hayatının başında ortaya çıkan yerlerde nasıl düzenlenir? Dış ve iç kabukları vardır. Dış katmanın, dünyanın yüzeyinden 2900-5100 km derinliğinde yattığına ve fiziksel özelliklerinde neredeyse bir sıvı olarak nitelendirildiğine inanılmaktadır. Erimiş demir ve nikel akışlarından oluşur ve mükemmel bir elektrik akımı iletkenidir. Bu katman, akımın sürekli hareket eden bir iletkeni ile elektromanyetik indüksiyon yasalarına göre oluşturulan gezegenimizin manyetik alanının varlığına yöneliktir.
Arazi yapısı
Dış katmana 1270 km, dünyanın merkezine 1270 km, 4/5 demir ve 1/5 silikon dioksitten oluşan bir iç çekirdeklidir. Çok yüksek sıcaklıklara ve yüksek yoğunluğa sahiptir. Dış çekirdek, içsel mantarla ilişkilidir, iç kısım kendi içinde bulunur. Yüksek sıcaklıklar ikincisinde büyük bir basınçla (3 milyona kadar atmosfere kadar) birleştirilir, bu nedenle maddesi katı kalır. Earthly gazlarının en hafif bile hidrojen olduğu varsayılmaktadır - bu tür koşullarda katı fazda bulunur.
Dünyanın çekirdeğinin kökeni ve gezegenimizin iç yapısı bilimsel bilmeceler olmaya devam ediyor. Çok fazla bu gün bilinmiyor. Çoğu bilim adamı, merkezi kabuğun oluşumunun dünyanın doğuşu ile aynı anda başladığını hemfikir oldukları sürece.
Çekirdek manto kapsar. Plastik (yarı plastik, çözülmemiş) madde, boşluğun kalınlığını, Dünya'nın kabuğundan gezegenin merkezine kadar 2900 km derinliğe kadar doldurur. Masaj ağırlığı, gezegenin toplam kütlesinin yaklaşık% 67'sidir. Plastik hali nedeniyle bu katmanın kararsız olduğuna inanılmaktadır ve sürekli harekette. Mantinin en derin katmanlarında, basıncın daha yüksek olduğu durumunda, durumu sağlam hale gelir. Dünyanın dış kabuğu - Cora - okyanusların dibinin altındaki birkaç kilometreden, anakaranın altında birkaç on kilometreye kadar bir kalınlığa sahiptir.
Gezegenimizin tarihinin başında, Dünya kabuğu nispeten incedi ve donmuş bir erimiş bazalt katmanı oldu. Bugüne kadar, üç katmanda ayırt edilir: tortul - yüzeyde, granit ve en derin bazalt. İlk ikisi jeologlar tarafından iyi çalışılır, ancak üçüncüsü henüz üçüncü görmedi. Kıtalarda, bazalt tabakası yüzeye gitmez ve mükemmel derinlikteki yer yüzünden en modern sondaj kuyuları için bile mevcut değildir.
Ancak, en yeni sismik yöntemler sayesinde hala bir şeyler biliyoruz. Depremler sırasında 10-700 km derinlikte, dalgalar sismik olarak adlandırılır. Herhangi bir dalga gibi, hızı, daha yüksek olması, dağıldıkları ortamın daha yoğun olması (örneğin, ses dalgaları suya 4,5 kat daha hızlı havadan daha hızlı). Sismik dalgaların hızını analiz edin, biri, maddenin yoğunluğunu Dünya'nın kabuğunda farklı seviyelerde yargılayabilir.
Bu yöntemle, gezegenimizin derinliğinin bir haritası inşa edildi ve Sismik dalgaların, yer kabuğunun en düşük katmanında, bazaltta gelişen birine yakın olduğu kanıtlandı. Bu üçüncü gizemli katmanın varlığının bir başka dolaylı onayı, bazalt LAV ülkesine yayılan yaygındır. Gezegenin yüzeyinde bu maddeden oluşan modern alanlar, eski volkanik patlamaların bir izidir. Derin hatalarla, erimiş bazalt, yüzeye sıçrayan ve dondurulmuş olan dünyasal azalmadan yükselmiştir.
Sismik dalgalar, bazalt katmanının varlığının kurulmasına yardımcı oldu
Dünyanın kabuğunun bazalt tabakası nasıl oldu? Gezegenimin hayatımızın başında, yaklaşık 4-4.5 milyar yıl önce, yeryüzü çok sıcaktı. Mantinin üst kısmında, basınç biraz daha düşüktü, bu nedenle madde parçalarının bir katı halden sıvıya geçişi vardı. Magma, Bazalt'a kompozisyonda kapandı. Yavaş yavaş dünyanın yüzeyine taşındı. Asılı, magma soğutmalı ve sertleştirildi. Bu yüzden yavaş yavaş bazalttan bir kabuk vardı.
Dünyanın yapısı hakkında konuşan, genellikle "kaya kayaları" terimini kullanmak zorundayız. İlk defa, Rus bilim adamı grupları, Rus bilim adamı vasily Mikhailovich Severn'i, XVIII yüzyılın sonlarında aradı. O günlerde, taşların incelenmesi madenciliğin bir parçasıydı, bu yüzden "Dağ" kelimesi, elbette, elbette, elbette, elbette sadece dağlarda değil.
Dağ ırkları üç ana türe ayrılır: görsel, tortul ve metamorfik. İlk türün kökeni zaten bizim için açıktır: bu ırklar donmuş magma tarafından oluşturulur. Belirgin bir kristal yapısına sahipler, volkanik lav soğutmalı, daha büyük kristaller elde edildi. Bu cinsler, örneğin granitler ve bazaltlar içerir.
Sedimanter ırklar, kristalin minerallerin parçalarından kaynaklanır, onlar çağrılırlar (Kum, Nehir çakıl taşları veya kil oluşturan en küçük parçacıklar), ayrıca canlı organizmaların kalıntılarından kaynaklanır - daha sonra organik (bu ve taş kömürü ve Deniz kabukları parçalarının görünür olduğu ve tabii ki petrolün var olduğu kireçtaşı. Mineraller, yüksek sıcaklıklar ve basınç etkisi altında derin fiziksel ve kimyasal değişikliklere (metamorfoz) maruz kaldığında, metamorfik kayaçlar elde edilir.
Metamorfizma magmatik ve tortul kayalara tabi olabilir. Birincisi birçok şeyleyi içerir ve ikincisi, derin kireçtaşı dönüşümlerinin bir sonucu olarak ortaya çıkan tanınmış bir mermerdir.
Dünyevi kabuğundaki en yaygın cinslerden biri metamorfik gnays'tır.
Eski Dünya'nın yüzeyinin oluşumu ve ayın ortaya çıkması (4.6-4 milyar yıl önce)
Dünyanın oluşumunun ilk aşamasında (yaklaşık 4,6-4 milyar yıl önce), dünyanın iç meselesinin demeti, gezegenin yüzeyinin yoğun bir göktaşı bombardımanı eşlik etti. Meteoritler yere düştü ve krater oluşturdu. Blows'un büyük enerjisi, korunma yasasına uyuyor, sıcağa girdi: soğuk (mutlak sıfır hakkında!) Meteoritler, Dünya'nın yüzeyini ve gezegenin azalmasını ısıttı. Aynı anda meteorit ısıtmalı, çok sayıda volkanın sürekli bir patlaması vardı. Çiftler ve gazlar gezegenin derinliklerinden çıktı.
Volkanın patlaması süreci
Erimiş bir magma, genç gezegenin devasa alanlarını kaplayan ve bazalt alanlarını kaplayan dekore edilmiş derinliklerden ayrıldı - bu sırada yeryüzünün yüzeyi aya benzerdi.
Adım adım, dünyanın iç yapısı modern bilimsel modele yaklaştı. Çekirdek, manto ve kabuğu, bize edinilen ana hatlardan önce hala tekrar tekrar değişti.
Ay, kendi büyüklüğünün dünyanın aynı özelliğine oranı ile güneş sisteminde başka bir uydudan daha üstündür. Bu, ayı diğer uydu gezegenlerine çözmektir. Riddle, modern bilimi uzun süre çözmeye çalıştı. En inandırıcı, ayın göksel gövdelerinin güçlü bir çarpışmasından sonra göründüğü uyarınca hipotezdir. Bu alanın felaketi ve dünyanın öyküsü üzerindeki etkisi hakkında konuşacağız.
Ay gezegenimiz gibi değil: yüzeyinde su yoktur, ay atmosferi yoktur, bileşiminde küçük bir demir ve uçucu bileşikler vardır. Bununla birlikte, oksijen izotoplarının bu gezegenlerde oranı neredeyse aynıdır. Bu önemli göstergenin de oksijen imzası olarak da adlandırılır. Bu tür veriler, arazinin ve ayın, Güneş'ten aynı mesafedeki aynı planetimallerden ("Yapı Blokları") oluştuğunun hipotezine izin verdi.
Büyük bir uydunun varlığı gezegenimizde birçok fenomeni açıklıyor. Ay bizden çok uzak olmayan kozmik standartlarda yer almaktadır, bu yüzden cazibe dünyada iyi hissettirdi. Gelgitlere neden olur ve sadece okyanuslarda değil, aynı zamanda kapalı su kabuğuna da düşürür.
Ay cazibesi, Dünya'nın yüzeyinde çalışan dalgaların neden olduğu ve uydu gezegeninin yönünde yaklaşık 50 cm'lik çeker.
Büyük alan felaket ve meteor bombalama
Bilim adamları Donald Davis ve William Hartmann, kozmik bir felaket hipotezi yardımı ile ayın görünümünü açıkladı. Özü, bir anda bir andaki protokel, büyüklüğü modern Mars gibi bir başka antik gezegenle karşı karşıya kalmasıdır. Bu varsayımsal gezegenin adı isim verildi - yani Yunanlılar güneş, şafak ve ay (Helios, EOS ve Selena) tanrılarının annesini aradı.
Güneş sisteminin diğer gezegenleriyle aynı anda 4,6 milyarlarca göründüklerine ve ayrıca dünyanın yörüngesinde döndüğüne inanılıyor, ancak güneşin ve yeryüzünün cazibesine gitti ve o yere düştü.
Stok illüstrasyon dev çarpışma teorisi
Çarpışma, düşük hızda ve neredeyse teğette meydana geldi - gezegen çökmedi ve dünyanın maddeninin sadece bir kısmı ve aynısı uzaya atıldı. Bu enkazın yakınındaki yörüngeye düştü ve dünyevi yörüngede hareket etmeye başlayan aya yol açtı. Çarpışma sonrası toprak, rotasyonun hızını arttırdı ("gündüz geceleri") ve ekseninin eğimi.
Bilgisayar simülasyonu, böyle bir olay hareketinin olasılığını doğruladı ve bir çarpışma sonrası ayın yüz yıl sürdüğünü gösterdi - kozmik standartlar üzerinde sadece bir an - top haline geldi. Gezegenimizin uydusunun bileşimindeki düşük demir içeriği, çatlakın, dünyanın demirinin çoğunu emen, dünyanın çekirdeğinin oluşumundan sonra meydana geldiği gerçeğiyle açıklanmaktadır.
Asteroid enkazı, uzayda dolaşan, gezegen haline gelmeyen planetimimlerin parçaları - tüm bu kozmik çöplerin tüm bu kozmik çöpü, meteorlar şeklinde dünyanın yüzeyindeki ve ayın üzerine düştü. Hayatımızın ilk 700 milyon yılında gezegenimizin, ay kütlesi nedeniyle, aya kadar üstün olduğu için uydusundan daha fazla meteor gösterdiği varsayılmaktadır.
Sonraki geçici dönemdeki büyük ölçekli jeolojik değişiklikler ABD'den geçmiş alan saldırılarının izlerini sakladı. Ayın yüzeyinde, Mars ve Merkür gibi gezegenlerin yanı sıra, çarpışmaların işaretleri vardı - krater. Binlerce kilometrelik veya çok küçük olanları çok büyük ve hatırlattı. Dünyanın hayatının başında çeşitli boyutlarda meteorlar tarafından da bombalandı.
Arazinin meteorik bombardımanı
3 '1022 kg Kozmik Fragmanlar, Gezegenimizin yüzeyine 100 milyon yıl boyunca düştü - bu, 500.000.000.000.000 yüklü vagondan bir kargo trenini çizmek için yeterli olurdu! Meteoritlerin yıkılmasıyla, kinetik enerjileri termal hale geldi. Yok edildi ve patladı, toprağı ısıtmak, gazları vurgulayan ve maddeleri toprakla kompozisyonlarından karıştırırlar.
Vurgulanan ısı, kısmen bir genç gezegenin kabuğunu kısmen eritti, ancak volkanların var olan dev dökülmesi neredeyse boşluk bombalamasının izlerini tamamen tahrip etti.
Yer yüzeyinde 160'den fazla meteorik krat bulunur. Derhal, toprak yüzeyindeki onlarca kilometrelik kilometrekare kaplayan meteor yağmuru bölgelerinde gruplar ortaya çıkardılar. Meteorik yağmur, bir ana göktaşı enkazında bir düşüştür.
Aynı zamanda, bir derinleşme yerine, onlardan bir bütün bir alan görünür - bir dizi krater, bunun yönünde, debrislerin hareket ettiği yolu gösteren yolu atmosferde olduğunu gösterebilir.
Meteorik Krater Gölü (Oregon, ABD)
Kraterler, bir kural olarak, yuvarlak bir şekle sahipler, yaklaşık 100 km çapıdır ve kenarların etrafında yükselen hacimli bir mileye uygulanır.
Meteoritler bu güne ulaşır. Yıkılan asteroitin parçaları, 15 Şubat 2013 tarihinde Rusya'daki Chelyabinsk kentinde yerden düştü. Toplamda, bu durumda 16 büyük krater var, bu da meteor kaynağı kanıtlanmıştır. Uydulardan yapılan fotoğrafları tanımlamaya yardımcı olurlar.
1908'de Tungusian meteoriti dünyaya düştü. Aynı zamanda patlama, çok güçlü bir hidrojen bombasının patlamasından (bir tille eşdeğerinde 40-50 megaton) etkisiyle karşılaştırılabilirdi. Sonbaharın düşüşüne kadar 25-30 km'lik bir yarıçapta, ağaçlar döküdardı ve Avrasya'nın önemli bir bölümünde, gökyüzünün ve bulutların tepriği gözle görülür. Her zaman değil, göktaşı damlaları çok felaket görünüyor. Bulunanların çoğu daha mütevazı boyuttadır.
Kompozisyonlarındaki meteoritler demir, taş ve karışık tipte (demir) ayrılmıştır. Demir göktaşı kompozisyonlarında daima metal nikel var, bulunan taşta bulunan içeriğin analizi göksel kökenini tanımanıza izin veriyor.
Meteorit "Pallasovo Demir"
Meteoritin yüzeyi, dünyanın atmosferinden geçme izlerini depolar. Uzay gövdeleri, atmosferin üst katmanlarına canavar hızla nüfuz edilir - 11 km / s'den fazla! İnanmış sürtünme çok büyük - uçan gövde ısıtılır ve eritilir. Yaklaşan hava akımı, yumuşatılmış tabakayı anında rahatsız eder ve duman izi, hareketli meteoritin arkasında gerilir - küçük eriyik damlacıklarının döngüsü. Hava direnci, parçalanma gövdesini inhibe eder ve serbest düşme hızına hızını azaltır. Aynı zamanda, erimiş katmanların ikincisi, göksel taşın yüzeyinde, erime kabuğu olarak adlandırılan bir ince (1 mm'den az) film şeklinde dondurulur. Meteoritin kendisinden kompozisyonunda farklılık göstermez, ancak yapısı ve türleri tarafından öne çıkıyor. Erime kabuğu neredeyse tüm siyah meteorlardır.
Rus Bilim Akademisi'nde, meteorların aranması ve incelenmesi yapan özel bir komite var. Uzun zamandır, dünyadaki dünyanın en iyi koleksiyonlarından biri tarafından toplandı - başlangıcı XVIII yüzyıla geri döndü. Meteoritler, Rusya'nın birçok kentinde toplanır, bunlarla yerel lore ve jeolojik müzelerinde tanışabilirsiniz.
Düzinelerce ve yüz milyonlarca yıl meteorik bombardımanı, sadece dünyanın topraklarını ısıtmakla kalmadı, aynı zamanda görünüşünü de değiştirdi. Nihayet hayata uygun hale getiren birincil atmosferdeki işlemler bile, bu kadar göksel taşlardan kaynaklanabilir. Büyük bir hızda bir göktaşı yoğun hava katmanlarına girdiğinde, nadirendir ve yanmaya başlarken, su buharı ve karbondioksit ayırt edilir - olağan yanma reaksiyonları.
Dünyanın atmosferine giren tipik bir göktaşı, kütlenin yaklaşık% 12'sini su buharı şeklinde ve yaklaşık% 6'sı, sadece% 18 - neredeyse beşinci kısım. Hayali dev trenimizi hatırlarsak, gezegenden doğumundan kısa bir süre sonra düşen bir göktaşı maddeninle yüklendikten sonra, atılan gazların kütlesinin 90.000.000.000.000 vagonla doldurulması gerektiği ortaya çıktı. Meteoritler tarafından listelenen böyle bir devasa yeni gaz sayısının birincil atmosferini değiştirdi - daha sonra dünyadaki yaşam için inşaat malzemeleri haline gelen maddelerle zenginleştirildi.
Meteoritleri toplamak ve keşfetmek için en iyi yerlerden biri - Antarktika'nın buzlu çölleri. Orada çok az taş var, bu yüzden yonga karda doldurma, büyük olasılıkla, kelimenin tam anlamıyla gökten düştü. Meteoritlerin incelenmesi, düşmüş göktelyalılar arayışı içinde Antarktika genişlemelerini inceleyebilecek özel robot makineleri bile oluşturulan alan bilgisimizin gelişimi için çok önemlidir.
İçeriği su buharı ve karbondioksit atmosferinde yüksek oranda artıran meteorlar, dünyanın atmosferinin genel nemini ve sıcaklığını arttırdı. İkinci durum, karbondioksitin varlığı ve onlar tarafından yaratılan sera etkisinden kaynaklanır - biz de bir kereden fazla konuşacağız. Bilim adamlarının bir kısmı da mekandan meteorik bombanın, eski okyanustaki büyük organik moleküllerin oluşumuna yardımcı olduğuna inanıyor. Bu hipotezi onaylamak için, bir grup Japon bilim adamı ilginç bir deney yaptılar: özel olarak tasarlanmış bir savaşın yardımı ile, eski bir göktaşı bombardımanı, "meteoritler", "meteoritler" nin kompozisyonun kozmik gövdeleri için tipik olan "meteoritlerin" bombardıman demir, nikel ve karbon). Sonuçlar, böyle bir bombalama sonrası suda gerçekten de amino asitler, yağ asitleri ve aminler dahil olmak üzere bir dizi organik molekül olduğunu göstermiştir.
Dünya'nın atmosferi ve hidrosferi - gelecekteki yaşamın varlığının koşulları (4.3-3.8 milyar yıl önce)
Dünyevi evrimin başında, Dünya'nın kabuğunun bazalt tabakası, gezegenin derinliklerinde kuruldu ve erimiş magma korteksin hatasını arttırdı. Gazlar içeriyor. Yüksek sıcaklıklarda ve basınçta, kimyasal reaksiyonlar şiddetle ilerledi. Ürünleri, azot, hidrojen, karbon monoksit (karbon siyahı), karbon dioksit ve su gibi ABD karasal maddelerine tanıdıklardı. Birincil atmosferin dünyanın derinliklerinden çıktığını söyleyebiliriz.
Birincil atmosfer, moderne benzer değildi. Eski volkanlar gaz bulutlarını attı ve atmosfer, su, tuz, borik ve döşeme asitleri olan bir karışımdı.
Dünyanın kütlesi o zamanlar, atmosferik gazları cazibe güçlerinin pahasına tutacak kadar büyüktü.
Ancak, birincil atmosfer moderne benzer değildi.
Eski volkanlar gaz bulutlarını attı. Bunların daha hafif (hidrojen ve helyum) yükseldi, açık bir alana ulaştı ve dünyanın yüzeyindeki toprak çekiciyle ağır tutuldu. Bu gazların, 4.3-3.8 milyar yıl önce ve dünyanın birincil atmosferi gelişti. Tabii ki, volkanların solunması, bugünün azot oksijen atmosferinden çok farklı. Genç gezegen, azot, amonyak, karbondioksit, metan, hidrojen, inert (asil) gazların yanı sıra buhar suyu, tuz, borik ve hidroflorik asitlerle çevrilidir. Birincil atmosferdeki sadece oksijen neredeyse hiç değildi - eski bir gezegenin "havada" içeriği, mevcut konsantrasyonun% 0.001'inden azdı.
O günlerde neredeyse tüm oksijen, çeşitli kimyasal bileşiklerde ilişkilendirildi ve serbest durumda olmadı. Zehirli, nefes alma atmosferi için uygun olmayan da, bugünün kozmik radyasyonda yaşamı koruyan hem ozon tabakasına sahip değildi. Bununla birlikte, meteorların yanması ürünleri ile kademeli olarak zenginleştirilir.
Bu yüzden gezegen dünya uzaydan görünüyor
Dünyanın modern atmosferi eskidir: ana bileşenleri - azot (3/4 hacim), oksijen (1/5) ve asil gaz argonu (yaklaşık 1/100). Carbon dioksit ve su buharı önemli ölçüde daha az karbondioksit ve diğer uçucu elemanlar, kimyagerler, iz miktarları gibi, son derece küçük olarak gösterilir.
Dünyanın yavaş soğutulması ve birincil atmosferin oluşumu görünmeye yardımcı oldu ve gezegenin su kabuğu - hidrosfer. Bildiğimiz gibi, eski bir atmosferde, erimiş lavla birlikte bağırsaklardan kaçan çok fazla su buharı vardı. Yoğuşma, yağmur biçiminde düştü. Su akışları yeryüzünde toplandı, birlikte birleştirdiler ve derinleşmeyi doldurdular. Böylece antik göller ortaya çıktı. Dünyanın yüzeyi hala çok sıcaktı, sıvı kaynamıştı ve çifti direkleri tekrar atmosfere yükseldi. Su dolaşımı, gezegenin yüzeyini soğutmaya yardımcı oldu. Zamanla, göller daha büyük hale geldi, okyanuslara dönüştü. Bunlarda yeni su akışları, kayaların parçacıkları, zayıflama ürünleri ve dünyanın yüzeyinden çözünür. İkincisi bir tuz karışımı idi. Böylece, deniz suyu zevkini kazandı - tam olarak bugün bildiklerimiz.
Yeryüzündeki suyun, erimiş magmanın akışlarıyla birlikte, kabuğun kabuğundan kaçan bir çift biçiminde göründüğüne şaşırmamız gerektiğine şaşırmamız gerektiğine dikkat etmeliyiz: ve şu anda dünyanın mantosunda depolanan su miktarı, çok büyük , gezegenin tüm okyanuslarının ve denizlerinin hacmini önemli ölçüde aşıyor.
Birincil atmosferin oluşumu için tarif edilen şema ve hidrosfer tutarlı ve mantıklı görünüyor, ancak hiçbir bilim adamı, yaklaşık 4 milyar yıl önce devam eden süreçleri doğrudan gözlemleyemez. Dolaylı verilere dayanarak hipotezlerle uğraşıyoruz. Hala çok fazla çelişki ve gizem var. Bilim, dünyevi evrimin ilk döneminde çok az şey biliyor.
Başlangıçta, hayat oldukça garip formları vardı. Balık henüz olmadı, ancak su altında, kırık türlerin ve şampiyon olan trilobitlerin çok yönlü solucanları suda yaşadı.
Dünya, gelişmiş bir hidrosfer olduğu güneş sisteminin gezegenleri arasındaki tek kişidir. Gezegenimizdeki su, dünya okyanusunu oluşturan, yüzeyinin yaklaşık 2 / 3'ü alması. Kabuğun üst katmanları, Dünya'nın yüzeyi, atmosferin alt katmanları ve hidrosfer bazen birlikte birleştirilir ve coğrafi (peyzajlı) kabuk denir.
Linki paylaş
Dünya gezegeninin çeşitli yaşam biçimleri için en uygun olduğu anlaşıldığını fark etmek çok güzel. İşte ideal sıcaklık koşulları, yeterince hava, oksijen ve güvenli ışık. Başka seçenek olmadığına inanmak zor. Ya da neredeyse hiçbir şey, erimiş kozmik kütlesi, ağırlıksızlık altında yüzen belirsiz bir şeklin kütlesi. Ama önce ilk şeyler.
Bir evren ölçeğinin patlaması
Evrenin kökeninin erken teorileri
Bilim adamları, dünyanın doğumunu açıklayan farklı hipotezler gelişmişlerdir. 18. yüzyılda, Fransızlar, nedenin bir kuyruklu yıldızla güneşin çarpışmasının bir sonucu olarak kozmik felaket olduğunu savundu. İngilizler, asteroid bölmesinin, birkaç gök bedeninin ortaya çıktığı aydınlatmalar tarafından yapıştırılmasını sağladı.
Alman zihinleri daha da gelişmiş. Güneş sisteminin gezegenlerinin oluşumunun prototipi, inanılmaz boyutlarda soğuk bir toz bulutu olarak kabul ettiler. Daha sonra tozun sıcak olduğuna karar verdi. Bir şey açıktır: Arazinin oluşumu, güneşin sisteminin bir parçası olan tüm gezegenlerin ve yıldızların oluşumu ile ayrılmaz bir şekilde bağlantılıdır.
Büyük patlama
Günümüzde, gökbilimciler ve fizikçiler, evrenin büyük bir patlamadan sonra oluştuğu görüşünde oybirliğiyle oybirliğidir. Milyarlarca yıl önce, dev bir ateş topu uzayda parçalara uçtu. Bu, manastır enerjisine sahip olan parçacıkların devasa bir emisyonuna neden oldu. İkincisinin gücü, elementlerin atomlar oluşturmasını engelledi, beni birbirinden ayırmaya zorluyor. Ayrıca yüksek sıcaklığa (yaklaşık bir milyar derece) katkıda bulundu. Ancak bir milyon yıl sonra, boşluk yaklaşık 4000º'ye soğutuldu. Bu noktadan itibaren, hafif gaz maddelerinin (hidrojen ve helyum) atomlarının cazibesi ve oluşumu başladı.
Zamanla, Bulutsular denilen, küme halinde gruplandırıldı. Bu, gelecekteki gök cisimlerinin prototipleri idi. Yavaş yavaş, içerideki parçacıklar daha hızlı döndürülmüş, sıcaklığı ve enerjiyi artırarak, Nebula'yı küçültmeye zorlamaktadır. Kritik noktaya ulaşmış olan, belli bir noktada, termonükleer reaksiyon başlatıldı, bu da çekirdeğin oluşumuna katkıda bulundu. Bu parlak güneş doğdu.
Arazinin görünümü - gazdan sağlam bir gövdeye
Genç parlaklık güçlü yerçekimi kuvvetleri vardı. Etkileri, dünyayı da içeren kozmik toz ve gaz kümesinden diğer gezegenlerin farklı mesafelerinde oluşumuna neden oldu. Güneş sisteminin farklı göksel organlarının bileşimini karşılaştırırsanız, aynı olmadıkları gözle görülür.
Merkür ağırlıklı olarak, güneş ışığının etkilerine karşı en dirençli metalden oluşur. Venüs, toprak kayalık bir yüzeye sahiptir. Ve Satürn ve Jüpiter, en büyük uzaklıktan dolayı gaz devleri kalıyor. Bu arada, diğer gezegenleri meteorlardan korurlar, onları yörüngelerinden geri ödüyorlar.
Arazi oluşumu
Dünyanın oluşumu, güneşin kendisinin ortaya çıkması temelinde uzanan prensibe başladı. Yaklaşık 4,6 milyar yıl önce oldu. Yerçekimi ve sıkıştırma sonucu ağır metaller (demir, nikel), bir çekirdek oluşturan genç bir gezegenin merkezine nüfuz etti. Yüksek sıcaklık, bir dizi nükleer reaksiyon için tüm koşulları yarattı. Manto ve çekirdeğin ayrılması meydana geldi.
Isı salımı erimiş ve yüzeyde ışık silikonunu attı. İlk kabuğun prototipi oldu. Gezegen soğutulduğunda, uçucu gazlar derinliklerden çıktı. Bunun volkanik patlamalar eşlik etti. Erimiş lav madencilik kayaçlarını oluşturdu.
Gaz karışımları, yeryüzünün etrafındaki bir mesafede bulundu. İlk başta oksijen olmadan atmosfere karar verdiler. Buzlu kuyruklu toplantılar, meteoritler, buharların yoğunlaştırılmasından okyanusların ortaya çıkmasına ve eritilmiş buzun ortaya çıkmasına neden oldu. Ana öğrenciler bağlantısı kesildi, yine bir sıcak mantoda yüzüyor. Neredeyse 4 milyar yıl defalarca tekrarlandı.
Hayata Yolu
Şekillendirme, dünya kozmik parçacıkları (taşlar, asteroitler, meteorlar, toz) çekme yeteneğini arttırdı. Yüzeye düşüyor, bağırsakta (santrifüj kuvvetleri harekete geçti) kademeli olarak nüfuz ettiler, tamamen kendi enerjilerini veriyorlar. Gezegen yoğunlaştırıldı. Kimyasal reaksiyonlar, ilk yaşam biçimlerinin oluşumu için önkoşullar olarak görev yaptı - tek hücreli.
Evrim sürecinde, fotosentez başladığında, yeni türler doğdu - zaten çok hücreli. Oxygen ve ozon tabakası olan havanın görünmesi nedeniyle var olabildiler. Milyonlarca yıl boyunca, yıkıcı buzlanma, ısınma, volkanik patlamalar nedeniyle yalnız canlı formlar kayboldu. Korunan yeni işaretler ve değişen koşullara uyum sağlama yeteneği edinmiştir.
Gezegenimiz, güneş enerjisinin etkisi altında kozmik tozun (bulutsu) saatinden kaynaklanmıştır. , termonükleer reaksiyonlar ve cazibe kuvveti. Oluşumu, bu kadar yıllar sürdü, buna kıyasla, geçim kaynağındaki bir kişi, evrenin bakış açısından bir dakika sürüyor. Ve evine iyi bakmalı ve yok etmeli, çünkü yaşayacak yeri yok.
Dünya nasıl ortaya çıktı - ilginç bir video
Bir hata bulduysanız, lütfen metin parçasını seçin ve tıklayın Ctrl + Enter. .
Dünya gezegeni kaynağı, yüzyıllardır bilim adamları tarafından incelenmiştir. İlk önce daha fazla veya daha az inanılabilecek teoriler getiren ilk kişi i. Kant ve P Laplace idi. Bu XVIII yüzyılda oldu. Bugün en güvenilir ve popüler, büyük bir patlama teorisidir. Sovyet bilim adamı akademisyen O. Yu. Schmidt, gezegenimizin kökeninin kaynağını kendi fikrini sundu, benzinli bir buluttan kaynaklandı.
XVIII yüzyıldan başlayarak, gökbilimciler evrenin kökenine ilişkin yeterince ince teoriler ortaya koymaya başladı. Çoğu gezegenimizin nasıl oluştuğu ile ilgilendi. Arazinin güneş sisteminin bir unsuru olarak oluşması önemlidir, çünkü meydana gelen süreçlerin özünü anlamayı mümkün kılar. Bunu bilmek, geleceğin gezegenimizi beklediğini varsaymak mümkün olacak.
Güneş Sistemi
Bizim için, güneş sistemi benzersiz bir kompleksdir, uzayda o şüphesiz değil. Bununla birlikte, insanların bilimsel bilgisi hala sınırları ile sınırlıdır.
Güneş sistemi hakkında konuşan güneş, gezegenler ve küçük cisimler göz önünde bulundurularak kabul edilir. Arazi ve diğer gezegenlerin yaşı göz önüne alındığında, cins örnekleri incelenmiştir. Bu, liderliği yönlendirmek için radyoaktif uranyum sayısının oranını dikkate alır. Kurşun - Uranyumun çürümesinin nihai ürünü ve böyle bir çürüğün hızı bilinmektedir. Buna göre, bu toprağın ne kadar süreyle ortaya çıktığını hesaplamak mümkündür.
En eski dağ kayaların milyarlarca yılı var. Güneş, en son bilimsel verilere göre, 5 milyar yıl. Sonuç olarak, dünya biraz güneş ortaya çıktı.
İlk hipotez
Dünyanın ortaya çıkışına ilişkin ilk bilimsel varsayımlar I. Kant ve P. Laplasının XVIII. Yüzyılda yapıldı.
Materyalizm Destekçisi I. Kant, Küresel Yerçekimi Kanunu'nda kuruldu. Görüşte, gezegen, kakamik olarak taşınan soğuk parçacıklar-toz bulutundan oluşturuldu.
P. Laplas, dünyanın kökeninin daha tartışmasını özetlemiştir. Temelinin döner gaz bulutsu olduğuna inanıyordu. Laplace, kütle sisteminin ana kısmının güneşte konsantre olduğu ve gezegenlerin yörüngelerinin neredeyse aynı düzlemde olduğu gerçeğine atıfta bulundu. Ayrıca gezegenlerin hem güneş hem de kendi ekseninin etrafında dönmesini de dikkate aldı. Kant Laplace'nin aksine, parçacıkların soğuk olmadığına inanıyordu, ancak aksine, sıcaktı, neredeyse erimiş.
Modern bilgi, her iki teoriyi de çürütür.
Büyük patlama
En popüler şu anda büyük bir patlama hakkında bir hipotezdir. Bunun özü aşağıdaki gibidir. Genişlemeden önce, evren tekillik durumundaydı, yani çok yüksek bir maddenin yoğunluğu. İnanılmaz derecede ateşli bir demet topu idi. Belli bir noktada patladı, büyük bir hızlanma ile saçılma ve madde ve enerji akışlarının parçacıklarının çok büyük bir mesafesinde. Böyle bir devasa sıcaklık ve hızla, parçacık yaklaşık bir milyon yıl içinde birbirine bağlanamaz. Ancak yavaş yavaş sıcaklık azaldı.
"Soğutulmuş" ila yaklaşık 4.000 ° C, atomlar oluşmaya başladığında. Çok hafif kimyasal elemanlar - hidrojen ve helyum ortaya çıktı. Daha fazla sıcaklık azalır, atomların daha ciddi bileşikleri ortaya çıktı. Bilim adamları, güneşin sıcaklığı son derece yüksek olduğundan, hala elemanların oluşumu süreci gerçekleştiğine inanıyor. Aynısı diğer yıldızlar için de geçerlidir.
Ortaya çıkan atomlardan, gaz ve toz bulutları oluşturulmuştur. Bu parçacıklar, yerçekimi kuvvetlerinin birbirlerine çekti. Güneş, gezegenler ve galaksiler sonucunda daha büyük bir küçük nesnelerin bir cazibe.
Bilim adamları, evrenin hala genişlemesine devam ettiğine inanıyor. Yerden uzaktaki galaksilere olan mesafe giderek artmaya devam ediyor.
Söz konusu genelleştirirsek, büyük bir patlama teorisi, başlangıçta evrenin alışılmadık şekilde sıcak olduğu gerçeğine dayanır. Bilimsel bilgi, ne kadar havalı olduğunu belirlemenizi sağlar. XXI yüzyılın başlangıcında, evrenin sıcaklığı -270 ° C'ye eşit olarak kabul edilir.
Gazdan katı gövdeye
Sovyet Akademik Akademisyen O. Yu'nun hipotezi. Schmidt dikkatini hak ediyor. Teorisine göre, güneş sisteminin gezegeni gaz volbed bir buluttan kaynaklandı. Parçacıkları, her biri yörüngelerinde, yeni ortaya çıkan güneşin etrafında yeterince kaba. Yavaş yavaş, yörüngeleri stabilize edildi ve aynı uçakla ilgili olduğu ortaya çıktı, bulutun düzleştirilmesi gerektiği gibi. Parçacıklar şimdi bir yöne taşındı. Küçük parçacıklar daha büyük, bir demet madde oluşturur. Bu yüzden yavaş yavaş gezegenler vardı.
Gezegenin oluşumu
Toprak, Hipotez'e göre O. Yu. Schmidt, yüzeyde soğuktu, ancak içinde radyoaktif elemanları çürütme işlemi oldu. Sıcaklık o kadar yüksekti ki merkezin merkezde meydana geldiği ve çekirdeği doğdu. Daha hafif maddeler yüzeye yükseldi ve bir ağaç kabuğu oluşturdu.
Bu teori, Dünya Grubu ve Gezegenlerin Gezegenlerinin yapısındaki farklılıkların nerede gerçekleştiği yerlerde açıklanmaktadır. Güneşin yakınında ciddi ısıtma nedeniyle, hidrojen ve helyum atomları uzaklaştı. Sıcaklık önemli ölçüde daha düşük olduğu için, gaz-kötülük bir bulutun uzak bölgelerinde hızlı bir şekilde biriktirirler ve katı parçacıklara yaklaştı. Böylece gezegenler, daha büyük bir kitleye ve daha büyük bir hacme sahip olan devler yaratıldı.
Herkese teşekkürler!
Gibi kontrol edin, makaleyi beğenirseniz, kanala abone ol, yine de çok şaşırtıcı gerçeklerimiz var. Yorumlardaki soruları belirtin ve SOC'daki makaleyi paylaşın. ağlar.
Dünya, ateşli topdan buz kasesine uzun bir yoldan geçti. Dünya, güneş sistemimizdeki kayalık gezegenlerden biridir. Güneş sisteminin şimdi hayatının ortasında olduğu tahmin edilmektedir, bu da dünyanın tarihinin henüz sürebileceği anlamına gelir. 4.5 milyar yıl. Ve sonra, büyük olasılıkla sonunda yaşayan tüm canlılar için son gelecek. Bu arada, dünyanın tarihi kısaca, çok kısaca, söylerdim ...
Dünyanın uzun ömrü ile karşılaştırıldığında, klasik teori, insanların sadece birkaçı yaşadıklarını varsayar. Dünyanın tarihi, hayatla uyumlu olmayan şiddetli, acı çeken ve zehirli bir geçmişle başlar. Gezegenimizin bu yönü, şüphesiz, bize çok düşmanca olurdu ve o bugün olan cehennem gibi oldu. Venüs .
Yüz milyonlarca yıl sonra, Dünya yavaş yavaş yaşam için uygun olan özellikleri edindi. Şimdiye kadar, dünyanın özellikleri ile başka bir gezegen bilmiyoruz. .
Arazimizin Tarihi - Bu, felaket olaylarla dolu, ayrıca mutlak ve vazgeçilmez gönül rahatlığı, kıtaların, okyanusların, tam tehlikelerin, volkanların patlamaları ve uyum ve hayatta kalma için uygun bir hayati mücadeledir.
Gelecek dünyayı ne bekliyor? Bu başka bir hikaye. Bu arada, gezegen dünyasının heyecan verici geçmişini düşünelim.
5000 Milyon Yıl Önce: Güneş Sisteminin Doğuşu
Beş milyar yıl önce geri dönebilirsek, güvenmenin mümkün olacağı bir yere sahip değiliz. Bunun yerine, yenidoğan yıldızının etrafındaki toz halkasını düşüneceğiz. Güneş sistemimizin doğumuna tanık oluyoruz.
Birkaç yüz milyon yılda, yerçekimi tozu taşlara döndü ve protoplanetteki taşlar.
4.5 milyar yıl önce: Dünyanın Doğuşu
Başlangıçta, toprak, cehennem gibi yanıyor, erimiş kayanın büyük bir topuydu. Doğduğunda, yüzeyindeki yaklaşık 1200 ºC sıcaklığın olduğu tahmin edilmektedir. Muhtemelen su buharı, karbondioksit ve azot vardı, ancak oksijen yoktu. Hiçbir kıta yoktu, sadece okyanus lav.
Onlar Dünya Yüzleri: Ayın Doğuşu
Mars ile genç gezegen büyüklüğü, saniyede 15 kilometre, 20 kat daha hızlı mermi hızında toprağa hareket eder. Theia denir. Güneş sistemimizin içindeki bir başka yenidoğan kayalık protopotaker oldu.
Son olarak, gezegensel bir felaket var, dışarı doğru büyük miktarda malzeme harcıyor. Çarpışmadan gelen çöp, daha sonra doğal bir uydu oluşturacak. Çarpışmadan sonra, fragmanlar, birkaç milyon yıl boyunca Satürn gibi halka şeklinde kaldı ve sadece ayımız kuruldu.
Sonra toprak daha hızlı döndü ve bir gün sadece altı saat sürdü.
3.9 milyar yıl önce: su dünyayı yönetmeye başlar
Dünyadaki sıvı suyun varlığı hakkında iki hipotez var. İlk olarak, 20 milyon yıl boyunca gezegenimizi vuran asteroitlere seyahat eden, yavaş yavaş yüzeyi doldurdu. Başka bir hipotez, suyun kabuk altındaki gizlenmiş en başından beri mevcut olmasıdır.
Şu anda, Dünya'nın tarihinde okyanuslar gezegenimize hükmetti. Ancak yine de herhangi bir yaşam şekli, hatta mikroorganizmaların izleri yoktur.
İlk ilkel yaşam biçimleri
Pariserma teorisine göre, göktaşları yaşam için vazgeçilmez bir amino asit getirdi ve okyanusların dibinde ertelendi. Su şimdi tek hücreli organizmalar, dünyadaki ilk yaşam biçimlerini içeriyor.
3.8 milyar yıl önce: İlk adalar doğdu
Volkanik kökenli adalar, okyanusların yüzeyini yok etmeye başladı. Gelecekte, bu adalar ilk kıtayı oluşturmak için birleşecek. Volkanik aktivite karbondioksit atmosferini doldurmaya başlar.
3,5 milyar yıl önce: Stromatolitler, ilk karmaşık yaşam biçimleri
Stromatolit olarak adlandırılan bakteriyel koloniler, dünyadaki ilk karmaşık yaşam biçimleridir. Stromatolitler fotosenteze başlar, karbondioksitin glikozda döndürülmesi ve oksijen dışa doğru yer değiştirmesi. Stromatolitler yavaş yavaş okyanus oksijeni ile doldurmaya başlar.
Yüz milyonlarca yıl boyunca, stromatolitler okyanus oksijeni doldurmaya devam etti ve atmosfer oluşmaya ve kalınlaşmaya başladı. Bu bakteriyel koloniler yeryüzünde yeryüzündeki diğer yaşam biçimleri ortaya çıkmasına neden oldu.
1500 milyon yıl önce: Eğitim
Dünyanın rotasyonu yavaşlamaya devam ediyor ve şimdi 16 saat sürer. Milyonlarca yıl sonra, plakaların kokonikleri ilk süper uzamada, doğum yeri, içeride çok kuraklaştı.
Son olarak, yaklaşık 800 milyon yıl önce, doğum yeri, çekirdeği hala erimiş olan dünyanın iç sıcaklığının gücü nedeniyle çökmeye başladı.
750 milyon yıl önce: Dünyanın kar dönemi
Doğumun tahrip olmasına neden olan yoğun volkanik aktivitenin ardından, taşlar tarafından emilen birçok karbondioksit oluşur. Karbondioksit, atmosferde güneş ısısını tutmak için yeterli değildir, bu da iklim değişikliğine yol açar ve sıcaklıkta önemli bir azalma. Gezegenimizdeki en uzun ve yoğun küresel buzul süresine girdik. , buradaki yerinin neredeyse tüm yüzeyinin yaklaşık üç kilometrelik bir kalınlığa sahip bir buz tabakası ile kaplanmış ve gezegenin ortalama sıcaklığı -50 ºC idi.
Son olarak, 15 milyon yıl sonra, volkanik aktivite buzdan kırılır ve CO2 yavaş yavaş atmosferi tekrar doldurur. Bu zaman karbondioksit yakalayabilecek taşlar olmadan, CO2 atmosferi doldurdu, başka bir iklim değişikliğine ve sıcaklıkta bir artışa neden olan buz erimişinin devam etmesine neden oldu.
540 milyon yıl önce: Yaşamın patlaması
Dünya, donmuş kabuk altında bir buz tabakası ile kaplıyken, sıvı su gelişmeye devam etti. Buz erir, yaklaşık 540 milyon yıl önce, paleontologların Kambriyen Patlaması olarak adlandırıldığı bir şey var, yani Kambriyen döneminin yaşamın patlaması.
Şimdi 22 saat süren günler, sıcaklık yumuşak ve su altıda bir çok şaşırtıcı çok hücreli yaşam biçimleri olur. On binlerce bitki türü ve hayvan görünür: Yosun, Trilobitler, Süngerler, Solucanlar, Anomalocaris ... Bu hayvanlar, modern böceklerin atalarıdır. Nascent bir omurga, pikaias da ortaya çıktı.
370 milyon yıl önce: Hayat karada gelişmeye başlar
Su altında yaratıklar korunur, ancak dünyadaki yaşam ozon tabakası olmadan imkansız olurdu. Yani, su altında yaşamın patlamasından pek çok oksijen, güneş ışığı ile reaksiyona giren, ozon denilen yeni bir gaz türü yaratan atmosferi doldurdu. Ozon, güneşten ölümcül radyasyonu emer, karada hayatını mümkün kılar. Ozon tabakasının kalınlaşması, dünyadaki ilk bitki türlerinin görünümünün nedeni idi.
Ancak, kambriyen patlamasının hayvanları, Devoniyen kömür kütlesinin ortadan kaybolmasına karşı çıktı. Hayatta kalanların bazıları sudan çıkacak ve yakında anakarayı kolonize etmeye başlayacak.
Zamanla hayvanlar zemini doldurdu. Büyük böcekler Gezegeni Meganeir gibi yönettiğinde Paleozoik döneminin ortasındayız.
Büyük evrimsel tanıtım, hayvanlar ve bitkiler, araziyi kolonileştirmek için suya güvenmeyi bıraktı. İlk sürüngenler gezegene çarpmaya başlar.
252 milyon yıl önce: Sürüngen dönemi sona eriyor
Milyonlarca yıl boyunca, dünyaya hakim olan farklı büyük hayvan türleri. Bunlar dinozorlar değildi, ancak Gorgonakhi gibi büyük sürüngenler. Her şeyin çoğu, Perm-TriasSik döneminde, dünyanın yaşadığı üçüncü en büyük neslinin ve yaşadığı en büyüğü olan üçüncü en büyük neslinin tükenmesi sonrasında öldü.
Yaşayan canlıların% 95'i ölecek ve hayatta kalan görünümler araziyi devralacak.
190 Milyon Yıl Önce: Gap Superkontinent Pangea
Pangea, Paleozoik döneminin sonunu ve Mesozoik döneminin başlangıcını işaretler. Pangay fragmanları bugünkü kıtalarımızın bugünkü bir kroki olacak.
Dünyanın yüzeyindeki değişiklikler, hayvanlar tarafından yeni koşullara uyum sağlamak için zorlanır. Büyük Sauryalılar şimdi yer ve denizlerde egemendir.
66 milyon yıl önce: dinozorlar tükenmiş
66 milyon yıl önce, egemenlik ve genel olarak dinozorların hayatı sonuna geldi. 11 kilometrelik çaplı asteroit toprağa çarpıştı. Etkinin etkileri, tebeşir-paleojenik kitle tükenmesi olarak bilinen gezegende beşinci kütle ölümüne neden oldu. Kuş ataları hariç, her tür dinozorlar da dahil olmak üzere türlerin% 76'sı kayboldu.
O zamanlar sadece küçük kemirgenler şeklinde mevcut olan memeliler için mükemmel bir fırsattı. Yer altında hayatta kalabildiler, kökleri ve tahılları besleyebildi, kataclysm'den kurtuldu ve gelişme fırsatı.
Antroposen.
Bazı bilim adamları, dünyadaki formumuzun derin sonuçlarından dolayı, dünyanın yeni jeolojik aşaması olarak insan yüzyılın yeni jeolojik aşaması olarak antroposen hakkında konuşurlar.
Halen, bir kişinin endüstriyel faaliyetlerinden kaynaklanan başka bir iklim değişikliğinin kanıtı vardır ve altıncı kitle tükenmesinin başlamasından önce olabiliriz.
Kaynak https://yznavai.ru.