Ezberim oldu artık gecelerim..
Her şiirin ilk mısraları
hep aynı son zamanlarda..
Önce geceye dair
birkaç not düşüyorum kağıda,
ardından başlıyorum sensizliğimi övmeye
Bu koyu karanlıkla beraber sarıyorum
yüreğimin dört bir yanını umut kırıntıları ile..
Önceleri ceplerimde taşırdım bilirsin..
Ne zaman tükendiğimi hissetsem
ellerim ceplerimde
düşerdim şehrimin kaldırımlarına..
Bazen bir saat, bazen tüm gece..
Ellerimle sıyırırdım geceyi gökten..
Yıldızlar çıplak kalır, ay utanırdı kendinden..
Sabahında başkalaşmış bulurdum kendimi.
İlk andan itibaren hissettirirdin kendini..
Sanki peşimden geliyordun..
Hani arkamı dönsem, görecek gibi olurdum seni..
Korktum..
Bir kez bile dönemedim arkaya.
Sanki tökezlesem sensizliğin
koynuna düşecek gibi olurdum..
Ki zaten öyleydi.
İşte yine öyle bir gecenin kapısındayım..
Sabahında umutla açılan gözlerim,
gecesinde beyaz kağıtlara çiziyor resmini..
Harf harf, mısra mısra işliyorum seni.
Sensizlik silgi misali azraili oluyor dizelerimin..
Siyah çizgilerin arasını okumakmış hayat
Ben zamanın satır aralarını okuyordum sende…
16/09/2010