Kenya halkı
Etnik gruplar ve diller
Kenya'nın Afrika halkları, oluşturmak neredeyse tüm nüfus, üç dil grubuna ayrılır: Bantu, Nilo-Sahra ve Afro-Asya. Bantu açık ara en büyüğüdür ve konuşmacıları çoğunlukla ülkenin güney üçte birinde yoğunlaşmıştır. Kikuyu, Kamba, Meru ve Nyika halkları verimli Central Rift yaylalarını işgal ederken, Luhya ve Gusii, Victoria Gölü havza.
Kenya: Etnik bileşim Encyclopædia Britannica, Inc.
Nilo-Sahra - Kalenjin, Luo dilleriyle temsil edilir, Masai , Samburu ve Turkana — sonraki en büyük gruptur. Kırsal Luo, batı platosunun alt kısımlarında yaşar ve Kalenjin konuşan insanlar daha yüksek kısımlarını işgal eder. Maasailer, sınır komşusu olan güney bölgesindeki pastoral göçebelerdir. Tanzanya , ve ilgili Samburu ve Turkana kurak kuzeybatıda aynı işgali sürdürüyor.
Kuzey ve kuzeydoğunun kurak ve yarı kurak bölgelerinde yaşayan Afro-Asya halkları, Kenya nüfusunun yalnızca küçük bir bölümünü oluşturuyor. Sınır komşusu olan Somalililer arasında bölünmüş durumdalar. Somali ve Etiyopya sınırındaki Oromo; her iki grup da kıtlık, kuraklık ve çölleşmeye maruz kalan bölgelerde pastoral bir geçim peşindedir. Bir başka Afro-Asya halkı, bazıları Afrika'dan getirilen işçilerin soyundan gelen Burji'dir. Etiyopya 1930'larda kuzey Kenya'da yollar inşa etmek için.
Afrika nüfusunun yanı sıra Kenya, İngiliz sömürge yönetimi sırasında oraya göç eden gruplara da ev sahipliği yapıyor. Hindistan'dan insanlar ve Pakistan 19. yüzyılda gelmeye başladı, ancak birçoğu bağımsızlıktan sonra ayrıldı. Kisumu, Mombasa ve benzeri kentsel alanlarda önemli sayıda kalır. Nairobi , çeşitli ticari faaliyetlerde bulundukları yer. Çoğunluğu İngiliz kökenli olan Avrupalı Kenyalılar, sömürge nüfusundan geriye kalanlardır. Sayıları bir zamanlar çok daha fazlaydı, ancak çoğu bağımsızlıkta göç etti. Güney Afrika , Avrupa ve başka yerlerde. Kalanlar Mombasa ve Nairobi'nin büyük şehir merkezlerinde bulunuyor.
Swahili (çoğunlukla evliliklerin ürünleri) Araplar ve Afrikalılar) kıyı boyunca yaşıyor. Araplar, Kenya'dan bölgeye girdiklerinde İslam'ı Kenya'ya getirdiler. Arap Yarımadası 8. yüzyıl hakkındaiçin. Kenya'da çok çeşitli diller konuşulmasına rağmen, ortak dil Svahili. Kıyı boyunca yerel Bantu dillerinin unsurlarından gelişen bu çok amaçlı dil, Arapça, Farsça , Portekizce, Hintçe ve İngilizce, yerel ticaretin dilidir ve Kenya yasama organı, Ulusal Meclis ve mahkemelerde (İngilizce ile birlikte) resmi dil olarak da kullanılır.
Din
Din özgürlüğü anayasa ile güvence altına alınmıştır. Halkın beşte dördünden fazlası Hristiyan olup, öncelikle Protestan veya Roma Katolik kiliselerine devam etmektedir. Hristiyanlık ilk olarak 15. yüzyılda Portekizliler aracılığıyla Kenya'ya geldi, ancak bu temas 17. yüzyılda sona erdi. Hıristiyanlık 19. yüzyılın sonunda yeniden canlandı ve hızla yayıldı. Afrika geleneksel dinleri, çeşitli isimlerle bilinen üstün bir varlık kavramına sahiptir. Taraftarların Hıristiyan geleneklerinden ve Afrika dini uygulamalarından ödünç aldığı birçok senkretik inanç ortaya çıkmıştır. Bağımsız kiliseler çoktur; Böyle bir kilise, Afrika'nın Maria Lejyonu, Luo halkının egemenliğindedir. Müslümanlar büyük bir azınlık teşkil eder ve hem Sünnileri hem de Şiileri içerir. Ayrıca Yahudiler, Jainler, Sihler ve Bahailer'den oluşan küçük nüfuslar da vardır. Uzak bölgelerde, Hıristiyan misyon istasyonları, dini tesislerin yanı sıra eğitim ve tıbbi tesisler de sunmaktadır.
Kenya: Dini bağlantı Encyclopædia Britannica, Inc.
Nairobi'deki Jamia Camii'nin parlayan kubbeleri. Corbis
Yerleşim şekilleri
Kenya'nın nüfusunun çoğu kırsaldır ve konumu ve yoğunluğu büyük ölçüde iklim ve toprak koşullarına bağlı olan dağınık yerleşim yerlerinde yaşar. Avrupa kolonizasyonundan önce, şehirleşme balıkçı köyleriyle sınırlıyken, kıyılar dışında neredeyse hiçbir köy veya kasaba yoktu. Arap Arap Yarımadası ve Asya'dan dhow'ların ziyaret ettiği ticaret limanları ve kasabalar. Modern Mombasa, Lamu ve Malindi şehirleri, sömürge döneminde genişletilen önceden var olan kentsel alanlar arasındaydı. Nairobi Aslen bir Masai sulama deliği olan, 20. yüzyılın başlarında bölgeden gelen demiryolu ile bağlantısı nedeniyle önem kazandı. Eldoret, Embu, Kisumu ve Nakuru gibi diğer kasabalar Avrupalılar tarafından idari merkezler, misyon istasyonları ve pazarlar olarak kuruldu.
Kenya: Kentsel-kırsal Ansiklopedi Britannica, Inc.
Kırsal alanlardan kentsel alanlara göç, bağımsızlıktan bu yana hızlanmış ve kentsel alanlardaki daha büyük ekonomik kalkınmanın teşviki ile desteklenmiştir. 1960'ların sonlarında, ulusal nüfusun yaklaşık onda biri, 1.000 veya daha fazla kişinin yaşadığı kentsel alanlarda yaşıyordu; 21. yüzyılın başında rakam iki katından fazla arttı. En büyük kıyı kenti Mombasa, iç kesimlerdeki Kenyalıların çoğu başkent Nairobi'de yaşıyor. İnsan akını, eğitim, sağlık ve sanitasyon, su ve elektrik gibi hizmetlerin sağlanmasına büyük bir yük getirdi.
demografik eğilimler
Kenya'nın 1960'ların başından 1980'lerin başına kadar hızlanan nüfus artışı, ülkenin sosyal ve ekonomik kalkınmasını ciddi şekilde kısıtladı. 20. yüzyılın ilk çeyreğinde, büyük ölçüde kıtlıklar, savaşlar ve hastalıklar nedeniyle toplam nüfus dört milyondan azdı. 1940'ların sonunda nüfus beş milyonun üzerine çıktı ve 1963'teki bağımsızlıkta sekiz milyondan fazlaydı ve hızla büyüyordu. Nüfus, 1980'lerin ortalarında 20 milyonu aştı, ardından büyüme hızı önemli ölçüde yavaşlamaya başladı. Bununla birlikte, 21. yüzyılın başlarında doğal artış hızı hala dünya ortalamasının üzerindeydi. Kenyalıların yaklaşık üçte ikisi 30 yaşın altında olduğundan, ülkenin ortalamanın üzerindeki büyüme oranının bir süre daha devam etmesi bekleniyordu. Böyle bir nüfus patlamasının baskısı sınırlı istihdam olanakları yarattı; eğitim, sağlık hizmetleri ve gıda ithalatı için artan maliyetler; ve hem kentsel hem de kırsal alanlarda konut inşa etmek için kaynak yaratamama.
Kenya: Yaş dağılımı Encyclopædia Britannica, Inc.
Ülkenin nüfustaki patlamalı büyümesinin en önemli nedenleri, ölüm oranlarında - özellikle bebek ölümlerinde - keskin bir düşüş ve geniş ailelerin geleneksel tercihiydi. 20. yüzyılın sonları ve 21. yüzyılın başlarındaki daha yavaş nüfus artışı, kısmen doğurganlık ve doğum oranlarının düşük olmasından ve aynı zamanda ölümlerin sayısının artmasından kaynaklanmıştır. AIDS artıyordu. 21. yüzyılın başlarında, yaşam beklentisi Kenya'da dünya ortalamasının altındaydı.
ekonomi
1963'te bağımsızlığın elde edilmesinden bu yana, Kenya'nın ekonomisi hem özel sektöre ait hem de devlete ait işletmeleri içeriyordu. Ülkenin işinin çoğu özel ellerde (büyük miktarda yabancı yatırımla), ancak hükümet ayrıca ülkenin ekonomik kalkınmasını çeşitli düzenleyici yetkiler ve parastataller veya kısmen veya tamamen sahip olduğu işletmeler aracılığıyla şekillendiriyor. Bu politikanın amacı, ithal edilenlerin yerine yurtiçinde üretilen ürünleri ikame ederken, yüksek tarımsal ihracat seviyelerine ulaşarak ekonomik büyüme ve istikrarı sağlamak, istihdam yaratmak ve dış gelirleri maksimize etmektir. Bağımsızlıktan sonraki on yıl boyunca bu politika, artan ücretler, istihdam ve hükümet gelirleri sağlık hizmetlerini, eğitimi, ulaşımı ve iletişimi genişletmek için araçlar sağladığı için büyük umut vaat etti. Ancak 1973'te küresel petrol fiyatlarının yükselmesiyle ortaya çıkan sorunlar, dönemsel kuraklık ve hızlanan nüfus artışıyla ağırlaştı ve Kenya ekonomisi, kronik yoksulluk ve artan işsizlik sorunlarını ele alırken uygun bir ticaret dengesini koruyamadı. Ülkenin sanayileşme kabiliyeti, diğer faktörlerin yanı sıra sınırlı yerel satın alma gücü, daralan hükümet bütçeleri, artan dış ve iç borçlar, yoksullar altyapı ve büyük hükümet yolsuzlukları ve kötü yönetim.
Uçucu tarım pazarlarına olan bağımlılığını azaltmak için Kenya, 20. yüzyılın son on yılında ihracatını çeşitlendirmeye çalışarak bahçecilik ürünleri, giyim, çimento, soda külü ve fluorspar ekledi. Ülke ayrıca kağıt ve taşıt gibi mamul malların ihracatını da öncelik haline getirdi. Ancak ithalat üzerindeki yerel kısıtlamalar yavaş yavaş kaldırıldı ve bu politika ancak kısmen başarılı oldu. 20. yüzyılın son yirmi yılında sabit bir oranda büyümeyen Kenya ekonomisi, dış pazarın egemenliğinde kalmaya devam etti; turizm ve tarımsal ihracat, 21. yüzyılın başlarında hala ülkenin başlıca döviz kaynağıydı.