Barış parkları olarak adlandırılanların en büyüğü, Güney Afrika'daki Kavango Zambezi Sınır Ötesi Koruma Alanı, Mart 2012'de resmi olarak açıldı. İnsan yapımı sınırların yarattığı engellerin giderek daha fazla tanınması ve sağlığın ne ölçüde daha iyi anlaşılması komşu ekosistemler birbirine bağlıdır — Afrika'da ve dünyanın başka yerlerinde bir dizi sınır ötesi koruma alanının (TFCA) oluşumunu katalize etmiştir. Bu tür parklar, önemli vahşi yaşam alanlarındaki ulusal sınırların yazılarını soyuta indirmeyi amaçlamaktadır.
Alan olarak bilinen KAZA, Angola, Botsvana, Namibya, Zambiya ve Zimbabve sınırları boyunca 444.000 km2 (171.000 sq mi) genişliyor. Okavango ve Zambezi nehir havzalarının merkezinde bulunan bu bölge, bir düzineden fazla milli parkın yanı sıra çeşitli diğer rezervler ve yaban hayatı yönetim alanları da dahil olmak üzere yaklaşık 36 korunan bölgeyi kapsıyor. Sınırları içinde Afrika kıtasının birçok cevherini içerir: Victoria Şelaleleri, bir Dünya Mirası alanı ve 1971 Ramsar Sulak Alan Sözleşmesi kapsamındaki en büyük alan olan Okavango deltası.
Büyük Beş için Büyük Darbe.
Güney Afrika'nın muazzam bir kesimini kapsayan KAZA, benzeri görülmemiş bir ekolojik çeşitliliğe ev sahipliği yapıyor: diğer biyomların yanı sıra tuz tavaları ve kurak otlaklar, ormanlık ve çalılık alanlar, mevsimlik sulak alanlar ve kalıcı bataklıkların tümü sınırları içinde bulunuyor. Bu alanlar yaklaşık 3.000 bitki türünü desteklemektedir.
Bu alacalı arazide bir sürü yaban hayatı yaşar; bazı türler yalnızca belirli bir bölgeye uyarlanırken, diğerleri mevsimler gerektirdikçe bunlar arasında hareket eder. Türler çok çeşitli: 100'den fazla balık, yaklaşık 50 amfibi, 100'den fazla sürüngen, yaklaşık 600 kuş ve yaklaşık 200 memeli burada bulunabilir. İkinci sınıftan, turistlerin mutlaka görülmesi gereken listelerinde yer alan tüm ikonik "büyük beş" var: Afrika filleri, nesli kritik tehlike altındaki siyah gergedanlar, Cape bufalo, leoparlar ve aslanlar. Bu “karizmatik megafauna” nın övülen statüsü, daha az tanınan kardeşlerinin fantastik çeşitliliği ile birleştiğinde, yılda sekiz milyona kadar turist çekme potansiyeline sahip olduğu düşünülmektedir.
Geniş yeni sınırların Afrika filleri için özellikle yararlı olması bekleniyor: kalan toplam vahşi nüfusun neredeyse% 50'si, yaklaşık 325.000 hayvan, kuzey Botsvana, batı Zimbabve ve doğu Namibya'da yaşıyor. Özellikle 1990'larda itlafın askıya alındığı Botsvana'da nüfus mevcut boyutunda sürdürülemez. Umut, fillerin atalarının göç yolları boyunca, doğu Angola'dan batı Zimbabve'ye uzanan engellerin kaldırılmasıyla, Botsvana'nın Chobe Ulusal Parkı'nda yoğunlaşan nüfusun Zambiya'nın Kafue Ulusal Parkı'na ve Angola'nın Luiana Ulusal Parkı'na dağılmasıdır. Kösele devlerin çok daha az olduğu park. Angola iç savaşının 2002'de sona ermesinin ardından pek çok fil Angola'ya geri döndü.Çatışmayı finanse etmek için pachyderm'lerin 000'i fildişi için katledildi.
Kalabalık kontrolü.
KAZA girişiminin başarısı, büyük ölçüde sınırları içinde ikamet eden topluluklarla koordinasyona bağlıdır. Bölge tahmini 2,5 milyon insana ev sahipliği yapmaktadır; KAZA'nın dörtte birinden daha azı tamamen insan yerleşiminden yoksun. KAZA organizatörlerinin yaklaşımı, Namibya'nın 1990'larda oluşturulan topluluk koruma modelini taklit etti. Bu ülkedeki çabalar, hem yaygın yoksulluğu hafifletmeye hem de korumanın çıkarlarını yerel halkın çıkarlarıyla bütünleştirmeye hizmet eden sakinler için binlerce vekillik işi yarattı. Böylece, kaçak avlanma ve doğal kaynakların daha sürdürülebilir bir şekilde toplanmasındaki düşüşler, turizm dolarlarının akışı ile çevreyi korumanın değerini açıkça ortaya koydu.KAZA organizatörleri, topluluğun sahip olduğu araziler aracılığıyla vahşi yaşam koridorları oluşturmada Namibya'da ve diğer birkaç üye ülkede var olan koruma alanlarını geliştirmeyi umuyorlardı.
Yine de bazı gözlemciler, yeni düzenlemelerin uygulanmasının ve topluluk programlarının izlenmesinin, yönetmenin çok zor olacağı konusunda endişeliydi. Bazı Namibya parkları, kaçak avcıları ve yasadışı arazi kullanıcılarını koruma çabalarına başarılı bir şekilde katmış olsa da, eleştirmenler, Zimbabwe ulusal parklarındaki kaçak avlanma olaylarını - park korucularının katıldığı ya da suç ortağı olduğu - yerel halkı davaya kazanmada karşılaşılan zorlukların göstergesi olarak gösterdi. KAZA'nın bazı bölgelerindeki sivilceli altyapı, diğerlerini, topluluk çabalarının onları sürdürülebilir kılmak için gerekli olan turist dolarlarını çekip çekemeyeceğini merak etmeye yöneltti.
Sınırlar olmadan.
Afrika'da sınır ötesi parklar kurmak için resmileştirilmiş ilk çaba, Fauna ve Floranın Doğal Durumlarında Korunmasına İlişkin 1933 Londra Sözleşmesiydi. Bu belge, imzacıları koruma alanlarının birbirine bitişik olduğu durumlarda işbirliği yapmaya teşvik etse de, aslında çok az çaba gösterildi. Muhtemelen Afrika'daki ilk gerçek sınır ötesi park, 1929'da, sömürge gücü Belçika'nın mülkleri Belçika Kongosu (şimdi Demokratik Kongo Cumhuriyeti) ve Ruanda-Urundi'nin (daha sonra Ruanda'ya bölünmüş) sınırlarını aşan Albert Ulusal Parkı'nı resmen kurmasıyla kuruldu. ve Burundi). 1960'larda bu ülkelere bağımsızlık verildiğinde ve park ikiye bölündüğünde, iç çatışmalar karşısında sınır ötesi işbirliği buharlaştı.
Daha başarılı olanı, 1948'de Güney Afrika'nın Kalahari Gemsbok Ulusal Parkı ve Botsvana'daki Gemsbok Ulusal Parkı'nın korucuları arasında yapılan gayri resmi bir anlaşmaydı. Afrika'daki ilk barış parkı olan Kgalagadi Transfrontier Park'ın 2000 açılışında onlarca yıllık işbirliği doruk noktasına ulaştı. 2012 itibariyle, Güney Afrika'da resmi olarak 2 ek sınır ötesi park kurulmuştu ve 10 tanesi daha çeşitli kavramsallaştırma aşamalarındaydı.
KAZA'nın kökenleri.
KAZA haline gelen koruma alanı, 1999'da projeyi resmileştiren ve Okavango Yukarı Zambezi Uluslararası Turizm Girişimi adını veren Güney Afrika Kalkınma Bankası tarafından 1993 gibi erken bir tarihte tartışıldı. Projenin destekçileri, diğer belgelerin yanı sıra, 1999 Güney Afrika Kalkınma Topluluğu (SADC) Yaban Hayatı Koruma ve Yasa Yaptırım Protokolü'nde projeye yetki verilmesine ilişkin ifadelerden alıntı yaptı. (Protokol, özellikle "TFCA'ların kurulması yoluyla paylaşılan vahşi yaşam kaynaklarının korunmasını teşvik etme" yükümlülüğüne işaret etti.) İki yıl sonra proje, beş ülkenin de dahil olduğu SADC tarafından kabul edildi, ancak ilerleme eksikliği SADC turizm bakanlarına yol açtı. Temmuz 2003'te şimdiki adıyla yeniden başlatmak.
Aralık 2006 tarihli bir mutabakat muhtırası, böyle bir parkın tasarlanması için kaba parametrelerin haritasını çıkardı. Her ülkenin başkanı Luanda, Angola'daki SADC zirvesinde Ağustos 2011'de düzenlemeyi resmileştiren bir anlaşma imzaladı ve bölge 2012'de Katima Mulilo, Namibya'da resmen açıldı. Kasane, Bot'larda bir ana sekreterlik oluşturuldu ve her üye ülkede uydu ofisleri kuruldu.
Katılımcı ülkeler, kitlesel girişimi başlatmak ve KAZA'yı sürdürmek için gereken fonun önemli bir bölümünü oluşturmaktan sorumlu olsalar da, Haziran 2007'deki bir bağış konferansı diğer ülkelerden ve sivil toplum kuruluşlarından önemli katkılar sağladı. Alman kalkınma bankası KfW Bankengruppe çeyrek milyar dolar bağışta bulundu ve İsviçre Kalkınma ve İşbirliği Ajansı, USAID ve Dünya Doğa Fonu (WWF) da önemli miktarda bağışta bulundu. Güney Afrika'daki Barış Parkları Vakfı, hem finansman hem de denetim sağladı.Richard Pallardy