Sofistler ve Sokrates, insanın bu dünyadaki yaşamı açısından çok büyük bir önem taşımadığı gerekçesiyle doğa felsefesine karşı çıkarak, felsefenin merkezine insan kavramını ve insanla ilgili sorunları yerleştirmişlerdir. Sofistler bilgi, siyaset, ahlak, hukuk gibi alanlarda göreceli (rölativist), yararcı (pragmatist) ve bireyci (induvalist) bir felsefe anlayışı geliştirmişlerdir.
Şüpheci (septik) düşünüşe de ön ayak olmuşlardır. En önemli sofist düşünürler Protagoras ve Gorgias’dır. Bu nedenle Sofistlerden ve Sokrates’ten sonra gelen bir çok düşünür, fizik alanında bilim yapmaktan kaçınmıştır. Platon daha çok bilim alanını metafizik bir alan olarak görmüş, fakat onun öğrencisi olan Aristoteles, insan aklını temele alan ve bir takım basit gözlemleri içeren bir fizik bilimi inşa etmeye çalışmıştır. Öğretmeni olan Platon doğal olanı bir yanılsama olarak görürken Aristoteles doğal olana yönelmiştir.