Neden daha az aktif olan Amerika, dünya için ve kendisi için bir nimettir?
Bugün Amerikan hükümet sanatına karşı ana zorluk nedir? İklim değişikliği konusunda anlamlı bir uluslararası anlaşmaya varmak mı? Çin'in Güçlenmesine Direnir mi? İslam Devleti içerir mi? Vladimir Putin'i soğumaya ikna et havacılık motorlar ve senin zaferin? İran'ı nükleer anlaşma şartlarına uymaya ve Orta Doğu'daki utancı durdurmaya zorlamak mı?
Bunların hepsi çok ciddi sorunlar, ancak ABD daha da büyük bir sorunla karşı karşıya. Amerika, Soğuk Savaş’ı kazandıktan sonra ve özellikle de Eylül’ün 11’inden sonra aldığı stratejik konumlardan nasıl kurtulacağına karar vermeli. Ancak aynı zamanda müttefiklerini ve muhaliflerini ABD'nin hala önemli alanlarda dikkate alınması gereken bir güç olduğuna ikna etmesi gerekiyor.
Bugün birçok insan Amerika'nın geri çekilmeye gittiğini düşünüyor ve güç kullanma isteksizliğinin hayali Amerikan zayıflığını sömürmek için düşmanca güçler yarattığını düşünüyor. Bu endişenin Cumhuriyetçi cumhurbaşkanlığı adayları ve pişman olmayan neo-muhafazakarlar için bir inanç dogması haline geldiği görülüyor. Ancak Barack Obama'nın “işleri karıştırmama” arayışında çok ileri gittiğini düşünen birçok alim, Amerikalı müttefiki ve hatta Hillary Clinton gibi Demokratlar var.
Bir yandan, Obama'nın dişsiz bir dış politika izlemesi fikri saçma. İnsanların bu saçmalığa inanması, bizim dış politika kuruluşumuz için hangi askeri savaşın istisna değil de bir istisna haline geldiğini göstermektedir. Daniel Larison'ın (Daniel Larison) geçen hafta bize hatırlattığı gibi, bu, ABD’nin Afganistan’daki askeri operasyonlarına tırmanan, aynı ülkede siber olarak kullanılan, Libya’daki kötü niyetli rejim değişikliğini gerçekleştiren dronları ve sözleşmeli cinayetleri daha da kullanan aynı başkandı. silâh İran'a karşı ve bugün de saldırgan bir şekilde Asya'daki Çin gücüne karşı çıkıyor.
Öte yandan, Amerikan kısıtlaması ile ilgili endişeler, Amerikan gücünün aktif kullanımının barışı ve bir tür dünya düzenini sürdürmek için son derece önemli olduğu savını temel almaktadır. Amerika'nın müdahalesi birçok durumda ve yerde olumlu bir faktör haline gelmiştir; ancak Pax Americana'nın altın çağına dair bu düşüncesi (sözde II. Dünya Savaşı'nın sonunda ve Obama'nın seçilmesiyle sona erdi) bir dereceye kadar duygusal nostaljiye dayanıyor. Amerika Birleşik Devletleri'nin küresel önderliği Kore'de (yaklaşık üç milyon can olduğunu iddia eden) savaşı engellemedi ve Orta Doğu'da (1956, 1967, 1969-70 ve 1973'te) çok sayıda savaşı engellemedi. Birleşik Devletler, neredeyse on yıldır büyük çapta bir Vietnam savaşı yürütüyor ve çoğu Amerikan eyleminin bir sonucu olarak neredeyse iki milyon insanı öldürüyor. İran-Irak 1980-1988 savaşı bir milyondan fazla insanın ölümüne yol açtı, ancak Washington bunu durduracak hiçbir şey yapmadı. Kimyasal silah kullandığını bilmesine rağmen, Saddam Hüseyin'i gizlice destekledi. Amerikan üstünlüğü ve “liderlik”, Ruanda'daki soykırımı ve orta Afrika'daki büyük savaşı durdurmadı. Ve elbette, Orta Doğu’daki son düşmanlık turuna başladık, 2003’te Irak’a saldırdık. Latin ve Orta Amerika’daki Amerikan müdahalesi hakkında ne kadar az konuşulursa, o kadar iyi.
Kısacası tarih Geçtiğimiz birkaç on yıl boyunca, soğuk su banyosu olarak, ateşli iddialar Amerikan gücünün aktif kullanımının her zaman barış ve huzur sağlamak için güvenilir bir araç olduğunu iddia ediyor. Iraklılara, Libyalılara ve Yemenlilere sorun ve Amerikan iktidarı hakkında, Washington'da genelde duyduklarınızdan farklı bir düşünceniz olabilir.
Sonunda, Obama'nın israfı çektiği ve mevcut dünya düzenini baltaladığı iddiası, selefinden miras kalan aptal politikayı sürdürürse dünyanın daha iyi olacağını ortaya koyuyor. Eleştirmenlerin geri çekilme olarak adlandırdığı şey aslında ABD’nin taahhütlerini ve eylemlerini ABD’nin çıkarlarına ve kaynaklarına uygun hale getirmek için makul bir girişim. Parayı çiğnemek ve idealist fantezilerle yaşamak yerine, daha mantıklı bir dış politika öncelikle hayati çıkarlara saygı duymaya ve gereksiz sıkıntı ve yoksunluktan kaçınmaya odaklanır.
Walter Lippmann ve James Chace bu fikri “zenginlik” olarak adlandırdılar ve dış politikadaki başarının en önemli bölümünü gördüler. Çoğu durumda, pahalı ve aptalca taahhütlere son verirseniz, bu durum ülkenin stratejik konumunu güçlendirir ve sonuçta ona olan güven derecesini arttırır, çünkü gerçekten de önemli olan çıkarları korumak için daha fazla kaynağa sahiptir. ABD’nin Vietnam’daki savaşı kaybettiğini, ancak 14’in yıllar sonra ortaya çıkan ABD’yi değil, Sovyetler Birliği’ni olduğunu hatırlayın.
Geçen hafta belirttiğim gibi, Obama George W. Bush’tan devraldığı kısır pozisyonları ortadan kaldırmaya çalıştığında haklıydı. Onun hatası, askerlerin çekilmesinde yaşanan gecikmenin en iyi sonucu vereceğini iddia etmesiydi. Büyük Eski Parti'nin modern mitolojisinin aksine, Irak'taki birlikler grubunun güçlendirilmesi işe yaramadı, çünkü bu ülkedeki muhalif gruplar arasında bu tür yöntemlerle gerçek bir siyasi uzlaşma sağlamak mümkün değildi. Obama yönetiminin tersini göstermeye çalışması ne kadar zor olursa olsun, Afganistan'da 2009'ta bir grup birlik kurmak da işe yaramadı. Bu nedenle, Obama’nın başkanlığından ayrılana kadar binlerce ABD askerinin Afganistan’da kalacağı konusundaki açıklaması, geçmiş başarısızlıkların tanınması ve başkası dümende olduğunda hesaplaşma zamanının gelmesi için açık bir girişim olduğu yönünde.
Hayali Amerikan pasifliğinin eleştirmenleri, Washington'un kararlılık göstermesi, birkaç bomba atması ve bir avuç asi donatması halinde dünyanın itaatkar bir şekilde sıralanacağına da inanıyor. Ancak, 2011’teki Suriye’deki aktif Amerikan eylemlerinin Putin’i Ukrayna’yı yalnız bırakmaya ya da Esad’ı desteklemeyi bırakmaya ikna edeceğine inanmak için hiçbir neden yok. Ukrayna, Rusya için hayati bir öneme sahip (bizim için değil) ve Moskova'ya olan coğrafi yakınlığı Kremlin'e eksikliklerimizi arttırmak için birçok fırsat sunuyor. Amerika Birleşik Devletleri Suriye olaylarına aktif olarak müdahale ettiğinde (ve başka bir bataklığa sıkışmışsa), Rusya sınırlarındaki sorunları çözmek için daha fazla hareket özgürlüğüne sahip olacaktı.
Kısacası, ABD'nin 2008 yılı üzerindeki konumu ve ciddi ve / veya acil bir tehditle karşılaşmadıkları gerçeği göz önüne alındığında, stratejik uyum süresi oldukça beklenilebilir. Fakat Obama'nın da belirttiği gibi, bu düzenlemeyi yapmak çok sinsi bir süreç. Büyük bir gücün çok fazla zorunluluğu ve görevi olduğunda, çekingen, kararsız ve yararsız bir ülke izlenimi yaratmadan nasıl pahalı karmaşıklıklardan kurtulabilir?
Her şeyden önce, makul bir kalkış ve feragatname, hayati çıkarların açık bir şekilde anlaşılmasını ve bu çıkarları başkalarına açıklamak için etkili bir kampanya gerektirmektedir. İtibar, güvenilirlik ve güven gibi konularda yapılan bilimsel araştırmalar, diğer ülkelerin yükümlülüklerin güvenilirliğini, söz konusu devletin önceki eylemleriyle değil ya da farklı bağlamdaki eylemleriyle yargıladığını göstermektedir. Hayır, bugün belirli yükümlülükleri yerine getirmenin belirli bir ülkenin çıkarlarına uygun olup olmadığını merak ediyorlar. Birleşik Devletler, kendileri için büyük önemi olmayan alanlarda hareket etmeyi reddederse, o zaman Amerika’nın kendisi için daha büyük stratejik öneme sahip konularda nasıl hareket edeceği konusunda başka hiçbir şey söylemez. İşte açık ve tamamen açık bir örnek. Ukrayna ve Suriye’ye müdahale etmeyi reddetmek, ABD’nin kendi topraklarına veya önemli bir coğrafi alanda bulunan uzun süredir müttefiklerine doğrudan bir saldırıya hiçbir şekilde tepki vermeyeceği anlamına geliyor.
Buna göre, eğer idare, ülkesinin aptalca taahhütlerini ortadan kaldırmak istiyorsa, bu taahhütlerin neden hayati olmadığını ve Amerika Birleşik Devletleri'nin güvenliğinin neden sadece vazgeçip devam edersek güçleneceğini açıklamalıdır. Bunu bir konuşmada veya bir basın toplantısında söylemek yeterli olmaz. Önümüzdeki reddedilme eylemleri tekrar tekrar açıklanmalı, mantıklı, tutarlı ve inandırıcı hale getirilmelidir. Obama ve ekibi bu önemli adımı atmayı başaramadı. Afganistan'ın ABD için neden hayati çıkarları temsil etmediğini ve neden orada kaldıklarını açıklamak yerine, Amerika’nın uzun vadeli konumunu zayıflatacağız, Obama “güvenli bölge efsanesine” inanıyor ve 2009’te gruplaşmayı oluşturmak için bir bahane olarak kullanıyordu. Bunu yaptığında, Taliban yenilene kadar Afganistan'dan ayrılmak neredeyse imkansızdı. Bu nedenle, Obama orada kalmış ve o gün oradan çıkamıyorum.
Benzer şekilde, Suriye'deki askeri müdahaleye gizlenen gizli tehlikelerden bahseden Obama (bu, cihatçılara yardım edecek, bu başka bir başarısız devlet yaratacaktır, vb.), Bu ülkede az sayıda Amerikan çıkarının olduğunu açık bir şekilde açıklayamadı ve korkunç insan kayıpları. Ayrıca, siyasi tiyatrodaki acımasız provokasyona yenik düştü (IŞİD, iki Amerikalı gazeteciyi hakaret ettiği zaman) ve bu grup ABD için ciddi bir tehdit oluşturmasa da ve onunla mücadele etmeli olsa da, kötü niyetli kampanyaya sürüklenmesini sağladı. Yerel güçler çok daha fazla risk altında.
Stratejik uyum ayrıca müttefiklere ve bağımlı devletlere tamamen pratik bir yaklaşım gerektirir. Diğer şeylerin yanı sıra, güvenilmez bir müttefikin düşmesinin geri kalanı üzerinde iyileştirici bir etkisi olacağını aklımızda tutmalıyız. Elbette ABD uyduları, Amerika Birleşik Devletleri uluslararası politikalarını ve operasyonel stratejik planlarını her zaman uyumlu hale getirdiğinde endişelenecek ve kesinlikle Amerika’nın otoritesini azaltma konusunda sert uyarılar getirecektir. Bu, bir sadetondan ekstra destek almanın kanıtlanmış bir yoludur. Ancak aşağıdakileri hatırlamamız gerekiyor. Amerika’nın müttefiki korumaya ilgisinin açık olduğu (örneğin, Soğuk Savaş sırasında Avrupa’nın korunması), otorite ve güven çok ciddi bir problem değildir. Kuşkular, yalnızca neden bir veya başka bir yükümlülüğün yerine getirilmesi gerektiği konusunda net olmadığı zaman ortaya çıkar. Ve Amerika’nın kendi otoritesine ve kendisine olan güvenine duyduğu saplantı, Washington’un stratejik değeri en önemsiz olan birçok devleti koruma sözü verdiğinin bir işareti.
Ortak egoizm açısından, gereksiz taahhütlerin yanı sıra güvenilmez, nankör ve etkisiz müttefikleri terk etmek, başkalarına ilham vermenin iyi bir yoludur. Örneğin, eğer 2009’teki Birleşik Devletler eski Afgan devlet başkanı Hamid Karzai’nin insafına terk etmiş olsaydı, bu, diğer müşteri devletlere Amerika’nın sonsuza dek yozlaşmış, beceriksiz ve nankör yabancı liderleri destekleme niyetinde olmadıklarının açık bir işareti olurdu. Bu, Washington’un sadaka bağlı olmadığını, desteğinin koşulsuz veya sonsuz olmadığını ve her şeyden önce kazananlara yardım etmeyi tercih ettiğini hatırlatır. Böyle bir politika müttefikler arasında bir kaçış ve uçuş dalgasına neden olmayacak (kimlere koşacaklar?), Ama korumamız altında kalanları memnun olmaları için daha fazlasını yapmaya zorlayacaktır.
ABD dış politikasının temel amacı, Amerikalılara daha güçlü güvenlik ve refah sağlamak ve ülke içinde siyasi değerleri korumaktır. Mümkün olan yerlerde, uygun mütevazı bir şekilde, diğerlerini de bu değerleri kabul etmeye teşvik etmeliyiz. Modern dünyanın doğası göz önüne alındığında, bu hedefler, Amerikan askeri ve ekonomik potansiyelinin korunmasının yanı sıra, Amerika'dan belirli bir katılım ve yardım önlemini gerektirir. Nadir durumlarda, kesin askeri harekat gerektirebilirler. Ancak bu hedefler ABD’nin maliyetleri veya yükünü taşımasını gerektirmez ve kesinlikle bizim için hiçbir anlamı olmayan ve kazanma ihtimalimiz olmayan çatışmalara ek kaynaklar yatırmaya mecbur değildir. Bir bütün bunların kendiliğinden belirgin olduğunu düşünebilir, ancak ne Cumhuriyetçiler ne de Demokratlar, Amerika'nın rolünün biraz daha küçük ama çok daha başarılı olacağı bir dünya hayal edemez.