Tapınak Şövalyeleri Kimlerdir?
Tapınak Şövalyeleri 1119'da ve 1129'da papa tarafından onaylandı. Bu, Ortadoğu'daki ve başka yerlerdeki Hıristiyan kutsal mekanlarını ve hacıları savunmak için üyeleri askeri hünerlerini manastır yaşamıyla birleştiren bir Katolik ortaçağ askeri düzeniydi. Karargahları Kudüs ve ardından Acre olan Tapınakçılar, Haçlı ordularının önemli ve seçkin bir unsuruydu.
Sonunda, Tapınak Şövalyeleri çok güçlü bir vücut haline geldiler ve Levant'taki ve Avrupa'daki hem kaleleri hem de toprakları kontrol etmeye geldiler. Sapkınlık, yolsuzluk ve yasak uygulamalar yapmakla suçlanan tarikat, 13 Ekim 1307 Cuma günü Fransız kralı IV. Philip ( 1285 - 1314 ) tarafından saldırıya uğradı ve ardından 1312'de Papa V. Clement ( 1305 - 1314 ) tarafından resmen dağıtıldı.
Kuruluş ve Erken Tarih
1119'da, bir Fransız şövalyesi ve Şampanyalı bir soylu tarafından yönetilen yedi şövalye, Payns'lı Hugh, Kudüs'teki ve Kutsal Topraklardaki Hıristiyan hacıları savunmaya yemin ettiğinde ve böylece, yoksulluk yemini de dahil olmak üzere manastır yemini eden ve birlikte yaşayan bir kardeşlik kurdu. yerleşik bir davranış kurallarına sahip kapalı bir topluluk. 1120'de Kudüs Krallığı'nın kralı II. Baldwin ( 1118 - 1131 ) şövalyelere karargahları olarak kullanmak üzere sarayını, Kudüs Tapınak Dağı'ndaki eski Aksa Camii'ni verdi. Bina genellikle ' Süleyman Tapınağı' olarak anılırdı ve bu nedenle kardeşlik hızla 'Süleyman Tapınağı Şövalyelerinin Düzeni' veya sadece 'Tapınakçılar' olarak bilinir hale geldi.
Ocak 1129'da Troyes Konseyi'nde Papa II. Honorius ( 1124 - 1130 ) tarafından resmi olarak tanınan ( bu tür ilk askeri düzen ), Tapınakçılar başlangıçta Sistersiyenlerin bir kolu olarak kabul edildi. 1145'te tarikatın şövalyelerine, Cistercian rahiplerinin kendi yaptıkları beyaz kapüşonlu manto giyme izni verildi. Şövalyeler kısa sürede kendilerine özgü beyaz pelerinlerini benimsediler ve beyaz bir arka plan üzerinde kırmızı bir haç amblemini kullanmaya başladılar. Davanın haklı bir dava olması koşuluyla - Haçlı Seferleri ve Kutsal Toprakların savunulması tam da böyle bir nedendir - ve bu nedenle emir Kilisenin resmi desteğini aldığı sürece, dini doktrinle ilgili olarak savaşmak için hiçbir engel yoktu . İlk büyük savaşTemplar şövalyelerini içeren olay, 1147'de İkinci Haçlı Seferi ( 1147 - 1149 ) sırasında Müslümanlara karşı yapıldı .
DÜZENE HER TÜRLÜ BAĞIŞ GELDİ, ANCAK PARA, TOPRAK, ATLAR, ASKERİ TEÇHİZAT VE GIDA MADDELERİ EN YAYGIN OLANIYDI.
Sipariş, Levant'taki küçük Hıristiyan devletlerin korunmasındaki önemli rollerini kabul eden destekçilerin bağışları sayesinde büyüdü. En mütevazisinden zenginine kadar diğerleri, hem daha iyi bir ahiret hayatı hem de dua ayinlerinde bağışçılardan söz edilebileceği için, belki burada ve şimdi daha iyi bir hayat sağlamak için ellerinden geleni yaptılar. Her türlü bağış gelirdi ama en yaygın olanları para, toprak, atlar, askeri teçhizat ve gıda maddeleriydi. Bazen, siparişin kendi masraflarından tasarruf etmesine yardımcı olan ayrıcalıklar bağışlandı. Tapınakçılar da paralarını yatırdılar, gelir getiren mülkler satın aldılar, böylece sipariş çiftliklere, üzüm bağlarına, değirmenlere, kiliselere, kasabalara veya iyi bir yatırım olduğunu düşündükleri herhangi bir şeye sahip oldular.
Tarikatın kasasına bir başka destek de ganimet ve başarılı kampanyaların sonucu olarak elde edilen yeni topraklardı; ayrıca fethedilen şehirlerden , Templar kaleleri tarafından kontrol edilen topraklardan ve Levant'taki daha zayıf rakip devletlerden haraç çıkarılabilirdi . Sonunda tarikat, Batı Avrupa eyaletlerinin çoğunda önemli gelir kaynakları ve yeni askerler haline gelen yan merkezler kurabildi.
Avrupa'nın her köşesinden para akmış olabilir, ancak karşılanması gereken yüksek maliyetler de vardı. Şövalyelerin, yaverlerinin, atlarının ( şövalyelerin genellikle her birinde dört tane vardı ) bakımı, zırh ve teçhizatın tümü Tapınakçıların maliyesini tüketiyordu. Devlete ödenmesi gereken vergiler, Papalığa bağışlar, bazen kiliseye verilen ondalıklar ve mahalli ileri gelenlere yapılacak ödemeler olduğu gibi, ayin ve diğer hizmetlerin de hiç de az olmayan maliyetleri vardı. Tapınakçıların da hayırsever bir amacı vardı ve fakirlere yardım etmeleri gerekiyordu. Örneğin üretilen ekmeğin onda biri, ihtiyaç sahiplerine sadaka olarak dağıtılırdı. Son olarak, askeri felaketler muazzam miktarlarda hem insan hem de mal kaybına neden oldu. Tapınakçıların kesin hesapları bilinmemektedir,
12. yüzyılın ortalarından itibaren, Tapınakçılar nüfuzlarını genişletti ve İspanya ve Portekiz'deki çeşitli hükümdarlar için İberya'daki ( 'Yeniden Fetih' ) haçlı seferlerinde savaştılar . Paganlara karşı Baltık haçlı seferlerinde de faaliyet gösteren Tapınak Şövalyeleri 13. yüzyılda İngiltere'den Bohemya'ya kadar mülklere sahipti ve emrinde muazzam kaynaklara ( insanlar, silahlar, teçhizat ve büyük bir deniz filosu ) sahip gerçek bir uluslararası askeri düzen haline geldi. Tapınakçılar, Şövalyeler Hastanesi ve Töton Şövalyeleri gibi diğer askeri emirler tarafından kopyalanacak bir model kurmuştu . Yine de Tapınakçıların gerçekten mükemmel olduğu bir alan vardı: bankacılık.
Ortaçağ Bankacıları
Yerel halk tarafından güvenli bir yer olarak görülen Tapınakçı toplulukları veya manastırları, nakit para, mücevher ve önemli belgeler için depolar haline geldi. Düzenin, 1130 gibi erken bir tarihte faiz getiren krediler şeklinde iyi bir şekilde kullanılan kendi nakit rezervleri vardı. Hatta Tapınakçılar, insanların bir manastıra para yatırmalarına ve uygun bir mektup göstermeleri koşuluyla, başka bir manastırdan eşdeğer parayı transfer etmelerine ve çekmelerine bile izin verdiler. Başka bir erken bankacılık hizmetinde, insanlar bugün Tapınak Şövalyeleri'nde cari hesap olarak adlandırılacak, düzenli mevduatlar ödeyerek ve Tapınak Şövalyeleri'nin hesap sahibi adına, aday gösterilen kişiye sabit meblağlar ödemesini düzenleyerek tutabilirdi. 13. yüzyıla gelindiğinde, Tapınakçılar o kadar yetkin ve güvenilir bankacılar haline geldiler ki, Fransa kralları ve diğer soylular hazinelerini emirle tuttular. Kutsal Topraklara haçlı seferlerine girişen krallar ve soylular, ordularına anında ödeme yapmak ve erzak ihtiyaçlarını karşılamak için Tapınak Şövalyelerine genellikle daha sonra Levant'ta çekilebilecek büyük nakit meblağlar gönderdiler. Tapınakçılar, hükümdarlara borç para bile verdiler ve böylece geç ortaçağ Avrupa'sının giderek karmaşıklaşan mali yapısında önemli bir unsur haline geldiler.
Organizasyon ve İşe Alım
Fransa en büyük tek kaynak olmasına rağmen, Batı Avrupa'nın her yerinden yeni üyeler geldi. İşlenen günahların kefareti olarak, cennete girişi garanti altına almak için bir araç olarak veya macera arayışı gibi daha dünyevi nedenlerle, her yerde, özellikle de Kutsal Topraklar ve kutsal mekanları olmak üzere her yerde Hıristiyanları savunmak için dini bir görev duygusuyla motive edildiler. Kişisel kazanç, sosyal terfi ya da sadece düzenli bir gelir ve düzgün yemekler. Acemilerin meşru doğuştan özgür erkekler olması gerekiyordu ve eğer ortaçağ şövalyeleri olmak istiyorlarsa 13. yüzyıldan itibaren şövalye kökenli olmaları gerekiyordu. Nadiren de olsa, evli bir adam, eşinin kabul etmesi koşuluyla katılabilir. Pek çok acemiden, siparişe girerken önemli bir bağış yapması bekleniyordu ve borçlar hayır - hayır olduğundan, bir acemi mali durumu kesinlikle dikkate alındı. Bazı reşit olmayanlar tarikata katılsa da ( tabii ki ebeveynleri tarafından aile mülkünü miras almayacak küçük bir oğul için faydalı bir askeri eğitim umuduyla gönderildi ), Tapınakçılara yeni katılanların çoğu 20'li yaşların ortalarındaydı. Bazen acemiler hayata geç gelirdi. Bir örnek, birçok soylu gibi, ölümünden hemen önce tarikata katılan büyük İngiliz şövalyesi Sir William Marshal'dır ( 1219 ). Vasiyetinde onlara para bıraktı ve böylece heykelinin bugün hala görülebileceği Londra'daki Temple Kilisesi'ne gömüldü.
Sırada iki rütbe vardı: şövalyeler ve çavuşlar, ikinci grup askeri olmayan personel ve meslekten olmayanlar dahil. Askerlerin çoğu ikinci grup içindi. Gerçekten de, tarikattaki şövalyelerin sayısı şaşırtıcı derecede azdı. Herhangi bir zamanda belki de sadece birkaç yüz tam kardeş Templar şövalyesi vardı, bazen yoğun savaş zamanlarında 500 şövalyeye yükseliyordu . Bu şövalyeler, piyade ( çavuşlar veya vasal topraklardan gelen askerler ) ve paralı askerler ( özellikle okçular ) gibi emir tarafından kullanılan diğer askerlerin yanı sıra yaverler, bagaj taşıyıcıları ve diğer savaşçı olmayanlar tarafından büyük ölçüde sayıca fazla olurdu. Tarikatın diğer üyeleri arasında rahipler, zanaatkarlar, işçiler, hizmetçiler ve hatta bağlı rahibe manastırlarına üye olan bazı kadınlar vardı.
DÜZEN, BİR GÜÇ PİRAMİDİNİN TEPESİNDE DURAN BÜYÜK ÜSTAT TARAFINDAN YÖNETİLİYORDU . MANASTIRLAR, MANASTIRLAR OLARAK BİLİNEN COĞRAFİ BÖLGELERE AYRILMIŞTIR.
Düzen, bir güç piramidinin tepesinde duran Büyük Üstat tarafından yönetiliyordu. Manastırlar, manastırlar olarak bilinen coğrafi bölgelere ayrılmıştır. Levant gibi sorunlu bölgelerde, birçok manastır kalelerde bulunurken, başka yerlerde düzenin sahip olduğu toprakları kontrol etmek için kurulmuşlardı. Her manastır bir "öğretmen" veya "komutan" tarafından yönetiliyordu ve manastırının bulunduğu manastırın başkanına rapor ediliyordu. Mektuplar, belgeler ve haberler manastırlar arasında gidip geliyordu, hepsi de tarikatın mührünü taşıyordu - en yaygın olarak tek atlı iki şövalye - uzak şubeler arasında bir birlik sağlamak için. Manastırlar genellikle gelirlerinin üçte birini tarikatın genel merkezine gönderirdi. Büyük Üstat, Kudüs'teki karargahta, ardından 1191'den Acre'de ve Kıbrıs'ta ikamet etti.1291'den sonra. Orada, Başkomutan ve Mareşal gibi diğer yüksek rütbeli memurların yanı sıra giyim gibi özel malzemelerden sorumlu daha düşük rütbeli memurlar tarafından yardım edildi. İl düzeyinde de tarikat ve bölümlerden temsilcilerin ara sıra toplantıları veya bölümleri vardı, ancak yerel manastırlarda büyük bir özerklik varmış gibi görünüyor ve yalnızca büyük suistimal bölümlerine yaptırım uygulanıyordu.
Üniforma ve Kurallar
Şövalyeler, manastırlarda olduğu gibi, çok katı olmasa da ve her zaman ortak konaklama yerlerinde kalma kısıtlaması olmaksızın tarikata girerken yemin ettiler. Büyük Üstad'a itaat, verilecek en önemli sözdü, kilise ayinlerine katılım zorunluydu, bekarlık da ve ortak yemekler ( her garip günde et de dahildi ) verildi. Dünyevi zevklere izin verilmiyordu ve bunlar arasında avcılık, avcılık ve normal şövalyelerin ünlü olduğu gösterişli giysiler ve silahlar giymemek gibi özünde şövalyelik eğlenceleri vardı. Örneğin, kemerler genellikle bir dekorasyon aracıydı, ancak Tapınakçılar iffeti simgelemek için yalnızca basit bir yün kordon kemeri takarlardı.
Templar şövalyeleri, daha önce de belirtildiği gibi, zırhlarının üzerine beyaz bir pelerin ve pelerin giyerler ve sol göğüslerinde kırmızı bir haç taşırlar. Kızıl haç ayrıca atların üniformasında ve emrin flamasında da göründü. Bu onları Hastane Şövalyelerinden ( siyah zemin üzerine beyaz haç takan ) ve Cermen Şövalyelerinden ( beyaz zemin üzerine siyah haç takan ) farklı kılmıştır. Templar kalkanları, aksine, genellikle beyazdı ve üst kısımda kalın siyah yatay bir şerit vardı. Çavuşlar kahverengi veya siyah bir manto veya pelerin giyerdi. Tapınakçıların bir diğer ayırt edici özelliği de hepsinin sakal bırakması ve ( ortaçağ standartlarına göre ) kısa saçları olmasıydı.
Kardeş şövalyeler, diğer bazı askeri emirlerin aksine, kendi kişisel mülklerine ( taşınabilir veya sabit ) sahip olabilir. Giyim konusunda da işler biraz daha az katıydı; Tapınakçıların ilkbahar ve yaz aylarında ( sadece yün değil ) keten giymelerine izin verilmesi, sıcak iklimlerdeki üyeler tarafından şüphesiz takdir edilen bir karardır. Toplu olarak Kural olarak bilinen düzenin düzenlemelerinden herhangi birine uyulmaması durumunda, üyeler, ayrıcalıkların geri alınmasından kırbaçlamaya ve hatta ömür boyu hapis cezasına kadar değişen cezalara çarptırıldı.
Haçlı seferleri
Mızrak, kılıç ve tatar yayı konusunda yetenekli ve iyi zırhlı olan Tapınak Şövalyeleri ve diğer askeri emirler, bir Haçlı ordusunun herhangi bir üyesi arasında en iyi eğitimli ve donanımlı kişilerdi. Bu nedenle, genellikle savaş alanındaki bir ordunun kanatlarını, öncülerini ve arkasını korumak için konuşlandırıldılar. Tapınakçılar özellikle disiplinli grup süvari hücumları ile ünlüydüler, sıkı bir düzen içinde düşman hatlarını patlatarak ve daha sonra ilerlemelerini takip eden müttefik birlikler tarafından sömürülebilecek tahribat yarattıklarında. Ayrıca, hem savaşta hem de kampta son derece disiplinliydiler ve emirlere uymayan şövalyelere, birinin kılıcını veya atını dikkatsizlik nedeniyle kaybetme emrinden atılması da dahil olmak üzere ciddi cezalar verildi. Bununla birlikte, bir bütün olarak düzen, bir Haçlı Seferi komutanının kontrol etmesi zor olabilir.
Tapınak Şövalyelerine sık sık Antakya'nın kuzeyindeki Amanus'ta olduğu gibi önemli geçitleri savunma görevi verildi . Haçlı devletlerinin insan gücü eksikliğinden kendilerini koruyamadıkları toprakları ve kaleleri ele geçirdiler . Ayrıca Hristiyan Doğu'yu daha iyi savunmak için yıkılan veya tamamen yeni kaleler inşa ettiler. Tapınakçılar, hacıların koruyucusu olarak orijinal işlevlerini de asla unutmadılar ve Levant'taki hac yolları boyunca birçok küçük kale kurdular veya koruma görevi gördüler.
1189 - 91'de Akka Kuşatması, 1218 - 19'da Damietta ve 1204'te Konstantinopolis gibi birçok başarıya imza atmış olsalar da, yol boyunca bazı büyük yenilgiler oldu ve askeri itibarları bu şekildeydi. yakalanırsa idam edilir. Ekim 1144'te Gazze'deki La Forbie savaşında Eyyubi ordusu büyük bir Latin ordusunu yendi ve 300 Tapınak Şövalyesi öldürüldü. 1187'de Hattin Savaşı'ndan sonra yakalanan 230 Templar şövalyesinin kafaları kesildi ve Selahaddin , Mısır Sultanı ve Suriye ordusu tarafından kazanıldı.( 1174 - 1193 ). Dönemin tipik özelliği olan tarikatın daha önemli üyeleri fidye için teklif edildi. Aynı savaştan sonra yakalanan Üstadın serbest bırakılması için Gazze'deki Templar kalesinden vazgeçilmesi gerekiyordu. Bir başka ağır yenilgi 1250'de Yedinci Haçlı Seferi ( 1248 - 1254 ) sırasında Mısır'daki Mansura savaşında geldi . Bununla birlikte, geniş manastır ağı, kaynaklardaki ve insan gücündeki herhangi bir kaybı her zaman telafi edebilecek gibi görünüyordu.
Eleştiri, Yargılama ve Kaldırma
Büyük ölçüde kendileri için bir yasa ve güçlü bir askeri tehdit olan batılı yöneticiler, özellikle devasa bir toprak ağı ve nakit rezervi biriktirmeye başladıklarında, askeri emirlere karşı ihtiyatlı davrandılar. Diğer askeri tarikatlar gibi, Tapınakçılar da uzun zamandır ayrıcalıklarını kötüye kullanmak ve mali işlerinden azami kârı sağlamakla suçlanıyordu. Yolsuzlukla ve büyük bir gurur ve hırsa yenik düşmekle suçlandılar. Eleştirmenler, çok yumuşak bir hayat yaşadıklarını ve Kutsal Savaş için askerleri korumak için daha iyi harcanabilecek parayı boşa harcadıklarını söyledi.. Rakip emirlerle, özellikle de Hastane Hizmetçileri ile rekabet edebilmek için kaynakları boşa harcamakla suçlandılar. Keşişlerin ve savaşçıların uyumlu bir kombinasyon olmadığı eski argümanı da vardı. Hatta bazıları, Müslümanları dönüştürmekle ilgilenmedikleri, sadece onları ortadan kaldırdıkları için emri kınadılar. Bu eleştirilerin çoğu tarikatın işlerinden habersiz olmalarına, varlıklarının gerçek anlamda abartılmasına ve genel bir kıskançlık ve şüphe duygusuna dayanıyordu.
13. yüzyılın sonuna gelindiğinde, pek çok kişi askeri düzenlerin herkesin iyiliği için fazla bağımsız olduğunu düşündü ve bunların tek bir vücutta birleştirilmesi, onları Kilise'ye ve bireysel devlet yöneticilerine karşı daha sorumlu kılmak için en iyi çözümdü. Daha sonra, 1307'den itibaren Tapınakçılara karşı çok daha ciddi suçlamalar yayıldı. İsa'yı Tanrı, çarmıha germe ve haç olarak inkar ettikleri söylendi. Kardeşliğe başlamanın bir haç üzerine çiğneme, tükürme ve idrara çıkmayı içerdiğine dair söylentiler vardı. Bu suçlamalar, özellikle Fransa hükümeti tarafından kamuoyuna açıklandı. Sıradan din adamları da, cenaze töreni gibi tarikatın haklarını kıskanıyorlardı., herhangi bir yerel kilise için potansiyel olarak kazançlı bir yan çizgi. Siyasi ve dini kurumlar, Tapınakçıları yok etmek amacıyla bir araya geliyordu. 1291'de Levant'taki Haçlı devletlerinin kaybı bir tetikleyici olabilirdi ( her ne kadar pek çokları onları geri kazanmanın hala mümkün olduğunu düşünmüş olsa da ve bunun için askeri emirlere ihtiyaç vardı ).
13 Ekim 1307 Cuma günü Fransa Kralı IV. Philip, Fransa'daki tüm Tapınakçıların tutuklanmasını emretti. Motivasyonları belirsizliğini koruyor, ancak modern tarihçilerin önerileri, Tapınakçıların askeri tehdidini, servetlerini elde etme arzusunu, papalık üzerinde siyasi ve prestij avantajı elde etme fırsatını ve hatta Philip'in tarikata karşı söylentilere gerçekten inandığını içeriyor. Mesih'in inkarına ve çarmıha saygısızlığa, eşcinsel uygulamaları, uygunsuz öpüşmeyi ve putlara tapınmayı teşvik etme suçlamaları eklendi. Başlangıçta, Papa V. Clement ( 1305 - 1314 ), nihayetinde askeri emirlerinden biri olan şeye yönelik bu asılsız saldırıyı savundu, ancak Philip, Molay'ın Büyük Üstadı James de dahil olmak üzere birçok Tapınakçıdan itiraf almayı başardı. Sonuç olarak, Papa, Batı Avrupa'daki tüm Tapınakçıların tutuklanmasını emretti ve mallarına el konuldu. Tapınakçılar, 1308 yılına kadar kalelerinde çok sayıda kişinin dayandığı Aragon dışında direnemediler.
1310'da Paris'te bir dava açıldı ve ardından 54 kardeş kazığa bağlanarak yakıldı. 1314'te tarikatın Büyük Üstadı, Molay'lı James ve Normandiya'nın hocası Charney'li Geoffrey de yine Paris'te yakıldı, ilki hala masumiyetini protesto etmek için cenazesine götürülürken protesto edildi. Bir bütün olarak düzenin kaderi, yine de, 1311 Vienne Konseyi tarafından kararlaştırıldı. Düzenin Avrupa çapındaki işleriyle ilgili olarak önceki üç yıl içinde yürütülen soruşturmalar ve doğası gereği eşit olmayan itiraflar ( muhtemelen işkence yoluyla elde edilmiş ) olarak kabul edildi - Fransa ve İtalya'daki çoğu şövalyeve İngiltere'den üçü tüm suçlamaları itiraf etti, ancak Kıbrıs veya İber yarımadasından gelen en ciddi suçlamalarla ilgili olarak hiçbiri bunu yapmadı. Savunmalarını dinlemek için çağrılan bir grup şövalye, olayda çağrılmadı ve Philip konseye geldiğinde, Papa, nedeninin itibarının zarar görmesi olmasına rağmen, 3 Nisan 1312'de emrin sona erdiğini resmen ilan etti. Herhangi bir suçluluk kararından daha fazla. Suçlamalar için fiziksel kanıtlar - kayıtlar, idollerin heykelleri vb. - hiçbir zaman üretilmedi. Buna ek olarak, birçok şövalye daha sonra mahkum edildiklerinde bile itiraflarını geri aldılar ve bunu yapmanın hiçbir faydası olmadı.
Eski Tapınak Şövalyelerinin çoğu emekliye ayrıldı ve başka herhangi bir askeri düzene katılmaları yasaklandı. Tapınakçıların varlıklarının çoğu, 2 Mayıs 1312'de Papa'nın emriyle Şövalyeler Hastanesi'ne geçti. Ancak, özellikle Kastilya'da, soyluların ceplerine çok fazla toprak ve para girdi. Aksi takdirde Tapınakçılara yapılan saldırının diğer askeri emirler üzerinde çok az etkisi oldu. Hepsini tek bir birimde birleştirme tartışması boşa çıktı ve muhtemelen diğer herhangi bir düzenden daha fazla eleştiriyi hak eden Cermen Şövalyeleri, laik Alman hükümdarlarıyla olan yakın bağlantıları sayesinde kurtuldu. Cermen Şövalyeleri karargahlarını Viyana'dan daha uzak Prusya'ya taşırken, Hastane Şövalyeleri akıllıca karargahlarını daha güvenli Rodos'a taşıdı., her ikisi de 1309'da geliyor ve muhtemelen günümüze kadar bir biçimde veya başka bir şekilde varlıklarını sürdürmelerini sağlıyor.