Mevcut sosyal farklılıklara rağmen, Yunanlılar özgün bir anlayışa sahiptiler. insan oğlu. Önceki uygarlıkların tümü tarafından tanrıların veya kralların iradesinin basit bir aracı olarak kabul edilen Yunan felsefesindeki insan, bireyin değerini edinir. Soylu olup olmadıklarına bakılmaksızın, bir polisin bireysel bir üyesi olarak vatandaş kavramı, Yunan kültürünün en önemli katkılarından birini oluşturur. Yunan polisleri birbirleriyle ittifak kurdular veya birbirleriyle savaştılar, ancak Yunan halkları, Olimpiyat Oyunları, din, dil ve diğerleri gibi unsurların bir araya gelmesinde aynı milliyeti tanıyorlardı.
MÖ XNUMX. yüzyılda, şehir devletlerinin çoğu, hem hükümdarların gücünün azalması, hem de verimli toprakların kıtlığı ve büyük sosyal gerilimlere neden olan demografik büyüme nedeniyle krize girdi. Kriz Yunanlıları ülkeyi sömürgeleştirmeye sevk etti. Akdeniz, çok aktif bir ticarete yol açtı ve Yunanca'nın ticari bir dil olarak kullanımını genişletti.
MÖ 760 civarında, Yunanlılar güney İtalya, Napoli ve Sicilya'da koloniler kurdular. Fenikeliler ve Etrüskler tarafından durdurulduktan sonra, tüm bu topraklara asla hakim olamadılar, ancak kültürel etkileri, İtalyan yarımadası halklarının sonraki evrimini derinden belirledi.
Sömürgecilikten sonra, polisin sosyal yapısı değişti. Zenginleşmiş tüccarlar, denizdeki genişleme nedeniyle hükümeti soyluların eline bırakmaya devam etmek istemediler ve diğer köylülerle birlikte karar alma sürecine katılmaları için baskı yaptılar. Yarımadanın en müreffeh şehirlerinden biri olan Atina, daha sonra MÖ XNUMX. ve XNUMX. yüzyıllar arasında, hükümet yapılarının ilerici bir demokratikleşmesine doğru bir siyasi dönüşüm süreci başlattı.
MÖ 594'te bir reformcu Solon bu anlamda ilk adımı, şehir işlerinde yasama yapmakla görevli, servetlerine göre seçilmiş temsilcilerden oluşan, yazılı hukuk, adalet mahkemesi ve 400 kişilik bir meclis kurarak attı.