Kırgızistan'daki Toktogul Barajı, 1970'lerde Sovyetler Birliği'nin Orta Asya'yı modernize etme dürtüsünde doğayı fethetme çabalarının merkezi olarak Naryn Nehri (Syr Darya'nın kuzey kolu) üzerine inşa edildi; Baraj 1973'te bitirildi, rezervuar 1976'da oluşturuldu ve su kaynaklarının bir aylar arası değişkenliğini kontrol etmeye ve sulama için her zaman yeterli su olmasını sağlamaya hizmet etti. Rezervuar, Keentub Vadisi'nde 21.2 bin hektarlık tarım arazisi olan 26 binden fazla hektardan fazla arazi sular altında kaldı, büyük yerleşim toktogül de dahil olmak üzere 26 topluluk yerinden edildi ve bölgedeki ana yol yeniden yönlendirildi. Arkeologlar, kaybolmadan önce MS 8. yüzyıla kadar uzanan alanları kazdılar. Oxford Üniversitesi araştırmacısı Eelke Kraak'a göre, “Sovyet planlamacıları için barajlar gelişim ve modernizasyon sembolleriydi. Sovyetler Birliği'nin hidrolik misyonu, serbest akan nehirleri ekonomik bir kaynağa dönüştürerek doğayı fethetmekti. Demokrasi yokluğunda, barajlar Sovyetler Birliği için de önemli bir meşruiyet kaynağıydı. Ortalama olarak, bölge kendi nüfusunu beslemek ve ihracat yoluyla döviz kazanmak için yeterli ürün yetiştirmek için yeterli suya sahiptir. Sorun daha ziyade, su mevcudiyetinde büyük bir coğrafi, mevsimsel ve yıllık değişkenliktir. Buna karşılık, 1950 ve 1990 arasında Sovyetler Birliği yüzlerce baraj, kanal ve yapay göl inşa etti. Özbekistan’ın açlık çeliği, ıssız bir çölden 300.000 hektarlık bir pamuk fabrikasına dönüştürüldü. Kara Kum Kanalı, 1988'de tamamlandığında, Kara Kum Çölü'nün kısımlarını sulamak için 12.9 kilometre su - Amu Darya Nehri'nin neredeyse% 15'i - aktardı. ” [1] Toktogul barajı 1980'lerin sonunda tamamen faaliyete geçti. Aşağı akış aşağı beş hidroelektrik istasyonun bir bileşenidir, bu da hepsi birlikte Kırgızistan’ın gücünün% 90'ını üretir. Baraj, sınıraşan su akışlarını düzenlediğinden, Orta Asya ülkeleri arasında birkaç sürtünmeye neden oldu. Akış aşağı sulama ve Kırgızistan için ana elektrik kaynağı için. Eelke Kraak, “Sorun Kırgızistan'ın elektrik üretmek için kışın rezervuardan suyu deşarj etmek istediğini açıklarken Özbekistan ve Kazakistan, sulama için ihtiyaç duydukları yaz aylarında suyu deşarj etmeyi tercih ediyor. Geçmişte Kırgızistan, Özbekistan ve Kazakistan'dan gaz ve petrol karşılığında yaz aylarında rezervuardan su serbest bıraktı. Ancak Sovyetler Birliği 1991'de bozulduğunda bu kaynak değişimi çöktü. Su taburcularının zamanlaması konusundaki anlaşmazlıklar, iki ülkeyi çatışmanın eşiğine getirdi. ”[1] Ancak maliyetler yüksekti. Orta Asya'daki ana su kaynaklarının terminal gölü olan Aral Denizi, Syr Darya ve Amu Darya nehirleri önemli ölçüde küçüldü. Syr Darya ve Amu Darya nehirlerinin lanetlenmesi ve yönlendirilmesi Aral Denizi'ne akışı radikal olarak azalttı; Bugün 1960 hacminin sadece% 10'u kalıyor. Sonuçlar korkunçtu: gölde yaşayanlar için salinizasyon, kirli toz fırtınaları ve korkunç bir ekonomik görünüm. Bu bölgedeki insanlar için yaşam beklentisi 50 yıla düştü ve gölün güneyindeki bir alan olan Karakalpakstan, şimdi dünyadaki en yüksek tüberküloz olaylarından birine sahip. 1991 yılında Sovyetler Birliği ayrıldığında, Uluslararası Aral Denizi ve Eyaletler Arası Su Koordinasyonu Komitesi de dahil olmak üzere, bölgenin suyunu yönetmek için bir dizi kurum kuruldu. Çevre sorunlarını ele almak için bölgesel hükümetlerle birlikte çalışmaları bekleniyordu, ancak son 20 yılda Orta Asya'nın su sorunlarını hafifletmek için çok az şey yapıldı ve gölden geriye kalanları çevreleyen birçok alan da büyük ölçüde kirleniyor. 2008 ve 2009 yazlarında, Toktogul Barajının yanlış yönetimi, Özbekistan ve Kazakistan'da su kıtlığına ve Kırgızistan'da uzun güç kesimlerine yol açtı ”[1]. > Su ve enerji yönetimi, Nisan 2010'da Başkan Kurmanbek Bakiyev'in göz ardı edilmesi, durum iklim değişikliği sonuçlarıyla bile daha da kötüleşebileceğinden, bölgede son derece tartışmalı bir konudur. Örneğin, Orta Asya nehirlerini besleyen buzulların hızlı bir şekilde erimesi, ülkelerin süresiz olarak bu su temini seviyesine güvenemeyeceğini göstermektedir. Önümüzdeki 20 yıl içinde havzaya daha fazla su akacağı tahmin ediliyor, ancak bundan sonra hızlı ve benzeri görülmemiş bir şekilde azalıyor.