İçindekiler
ABD Nüfus Sayım Bürosu, 2020 ilkbaharı ile aynı sonbaharda yeni eğitim yılının başlaması arasında evde eğitim gören ailelerin sayısının iki kat artarak ABD'deki tüm hanelerin yüzde 11,1'ine ulaştığını bildirdi. Nüfus Sayım Bürosu, siyahi aileler arasında bu oranın beş kat artarak ilkbaharda yüzde 3,3'ten sonbaharda yüzde 16,1'e yükseldiğini tespit etti.Sonbahar.Ayrıca bakınız: Ayın Bitkisi: Sümbül
Amerikan toplumunda pandeminin yol açtığı pek çok değişiklik gibi, evde eğitimin de bir dönem geçirip geçirmediği ya da ABD'deki eğitim seçenekleri arasında kalıcı bir özellik olarak yerleşip yerleşmediği henüz belli değil. İkincisi olabileceğinden şüphelenmek için nedenler var. Chalkbeat, Associated Press ile işbirliği içinde, ülke genelindeki devlet okulu bölgelerinin nasıl endişeli olduğunu bildirdikayıtlardaki uzun süreli düşüşler nedeniyle, aileleri kaydetmek için yaratıcı yollar deniyorlar - otobüs şoförlerini ebeveynleri aramak için donatmak da dahil. New York Times ve Stanford Üniversitesi, 2019 ve 2020 sonbahar kayıt sayılarını karşılaştırdı ve 33 eyaletteki 10.000 devlet okulunun anaokulu nüfuslarının en az yüzde 20 oranında azaldığını tespit etti. Raporları ayrıca, bu okullardan bazılarının sayıların 2021 sonbaharında geri gelmeyeceğinden endişe duyduğunu gösteriyor.
Evde eğitime olan ilginin yeni bir döneme girdiği şu günlerde, bu eğitimin zorlukları, kültürel biçimleri ve sonuçları üzerine yapılan bilimsel araştırmalar her zamankinden daha fazla önem taşıyor. Ancak evde eğitime olan merak özellikle şu anda belirgin olsa da, evde eğitim 1960'lardan bu yana ABD'de istikrarlı bir artış gösterdi.
Gelişimin Beş Aşaması
Marjinal eğitim tercihinden yaygın yasal ve kültürel kabule giden yol, çatışma ve geri itmelerden payını almadan geçmemiştir. Eğitim akademisyenleri J. Gary Knowles, Stacey E. Marlow ve James A. Muchmore, bu dramatik tarihin izini Amerikan Eğitim Dergisi ABD'de evde eğitimin erken dönemdeki gelişimini beş aşamaya ayırıyor.
Bu akademisyenler, yüzyıllar boyunca dünyanın dört bir yanındaki çocukların çoğu evde ebeveynleri ya da özel öğretmenler tarafından eğitilirken, okula gitme yönünde belirgin bir değişim yaşandığına dikkat çekmektedir uzakta ABD'de zorunlu örgün eğitimin ortaya çıktığı 1800'lü yılların ortalarına kadar, çok az aile çocuklarını evde eğitmiştir. 1850 ile 1970 yılları arasında, çok az aile çocuklarını evde eğitmiştir. Ancak 1960'ların ortalarında ve 1970'lerin başlarında, devlet okulu sisteminden duyulan memnuniyetsizlikle birlikte, evde eğitim yaygınlaşmaya başlamıştır.Ayrıca bakınız: Türler Arası Çiftleşmenin Şaşırtıcı Sıklığı
Bu kıpırdanmalar, araştırmacıların beş aşamasından biri olan "çekişme" aşamasını başlattı. Bu aşama, eğitim reformcularının geleneksel okul eğitiminin eksiklikleri hakkındaki endişelerini dile getirmeleriyle karakterize edildi. Daha geniş halk kitleleri tarafından evde eğitim, toplumun sınırlarındaki insanlar tarafından yürütülen garip bir şey olarak görülüyordu. "1970'lerin başında" diye yazıyor yazarlar, "evde eğitimbölümlere ayrılmıştı ve öncelikle kamuoyu ve medya tarafından idealistler tarafından genellikle gizlice veya yeraltında yürütülen yıkıcı bir eğitim faaliyeti olarak görülüyordu." Dahası, çoğu eyalette yasadışıydı.
İkinci aşama olan "yüzleşme" 1970'lerin başında başladı ve on yılın sonunda zirveye ulaştı ve beraberinde bazı yüksek profilli yasal mücadeleleri getirdi. 1972'de Yüksek Mahkeme Wisconsin v. Yoder Bu karar, evde eğitim hareketi için ufuk açıcı bir an oldu ve Amish ebeveynlere sekizinci sınıftan sonra çocuklarını evde eğitme hakkı tanıdı. Aynı zamanda, kararda "ebeveynin ilgisinin felsefi veya kişisel olmaktan ziyade dini nitelikte olması gerektiği" belirtildi.Knowles, Marlow ve Muchmore'a göre "dava süreçlerinin çoğu okul yetkilileri tarafından başlatılmış olsa da, 1970'lerde çoğu eyalette davaların büyük çoğunluğu ebeveynler lehine sonuçlanmıştır." Yine de evde eğitim 1993 yılına kadar 50 eyaletin tamamında yasal olmayacaktı.
Üçüncü aşama olan "işbirliği", yasal kısıtlamaların hafifletilmesi ve evde eğitim gören öğrencilerin devlet okulu tesislerini kullanmasına izin veren yeni politikaların yürürlüğe girmesiyle ortaya çıktı. 1985 yılına gelindiğinde, bazı tahminlere göre yaklaşık 200.000 ABD'li aile çocuklarına evde eğitim veriyordu.
1990'ların başında, dördüncü "konsolidasyon" aşaması, ev okulu ağlarında ve lobi gücünde yeni bir güce işaret ediyordu.
Son aşama olan "bölümlere ayırma", kısa bir süre sonra, evde eğitimin daha yaygın bir şekilde kabul görmesi ve gazeteci Kathleen Cushman'ın ifadesiyle evde eğitim hareketini oluşturan "garip yatak arkadaşları "nın artık diğer eğitimcilere karşı birleşik bir cephe oluşturmak zorunda kalmamasıyla gelişti. Bu "garip yatak arkadaşları", dini inançlarla, pedagojik ideallerle, birBazı aileleri motive eden bir başka neden de beyaz olmayan ailelerin, özellikle de siyahi ailelerin çocuklarını eğitim ortamındaki yaygın ırkçılıktan koruma arzusudur.
Ebeveynlerin Evde Eğitim Motivasyonları
Araştırmacılar Oz Guterman ve Ari Neuman, İsrail'de evde eğitim gören 62 ebeveyne anketler sundular. Verdikleri yanıtlara dayanarak, ebeveynleri iki gruba ayırdılar: evde eğitim gerekçeleri "sadece pedagojik" olanlar (ya da doğrudan müfredat kontrolüne ve okullardaki düşük eğitim standardı endişesine odaklananlar) ve gerekçeleri "pedagojik veailevi nedenler" (yani, bazen çocukların sağlık ihtiyaçlarına duyarlılıkla birleşen aile birimi arasında güçlü ilişkiler geliştirme arzusu).
Dergideki makalelerinde Uluslararası Eğitim İncelemesi "Different Reasons for One Significant Choice: Factors Influencing Homeschool Choice in Israel" başlıklı makalelerinde bulgularını açıklamaktadırlar. Hem pedagojik hem de ailevi nedenlerle evde eğitim almaya karar veren ailelerin, evde eğitimin çocukları üzerindeki etkisini "sadece pedagojik nedenler" kampında yer alanlara göre daha olumlu gördükleri ortaya çıkmıştır:
Aile ile ilgili nedenlerle evde eğitimi seçen ailelerin, aile gezileri, yemeklerin birlikte hazırlanması gibi diğer faaliyetlere daha fazla zaman ayırması da mümkündür... İki grup aile, öğrenmenin tanımına farklı bakıyor olabilir.
Motivasyonları tamamen pedagojik olan ebeveynlerin öğrenmeye haftada daha fazla saat ayırdıklarını bulmuşlardır.
Araştırmacı Jennifer Lois, ebeveynlerin evde eğitime getirdikleri zihniyetlerin de tükenmişlik deneyimleriyle bağlantılı olabileceğini belirtiyor. Sembolik Etkileşim Ev okulu ebeveynlerinin (çalışmasında hepsi anne) rollerine nasıl uyum sağladıklarını araştırdı. İlk günlerde genellikle iyimser olduklarını, ancak öğretmen rolünü diğer çeşitli ebeveynlik ve ev işleriyle dengelemenin hızla bunaltıcı olabileceğini buldu. Bir ev okulu destek grubu üzerine yaptığı etnografik çalışmada ve Pasifik'te 24 ev okulu annesiyle yaptığı görüşmelerdeKuzeybatı- bazı "duygu çalışması" türlerinin evde eğitim gören annelerin tükenmişliğini azaltmasına ve üstesinden gelmesine yardımcı olduğunu bulmuştur.
Tükenmişliği aşan (veya tamamen önleyen) annelerin bunu "rol uyumu" adını verdiği şeyi başararak, yani çeşitli rollerini bütünleştirmenin ve önceliklendirmenin yollarını bularak yaptıkları sonucuna varıyor. Bir kere, anne rolüne ev kadını rolünden daha fazla öncelik veriyorlardı; bu da örneğin çocuklarıyla daha fazla vakit geçirmek için ev işi standartlarını düşürdükleri anlamına geliyordu.Lois ayrıca müfredat yapılarını gevşetme ve çocukları için daha bağımsız öğrenme fırsatları tasarlama eğiliminde olduklarını ve daha çok "kolaylaştırıcı" rolünü benimsediklerini tespit etmiştir. Daha da önemlisi Lois, tükenmişliği geride bırakan ev okulu annelerinin neredeyse her zaman ev işleri, çocuk bakımı ve öğretim görevlerinde onları destekleyen eşleri olduğunu tespit etmiştir.
Peki ya çocuklar?
Evde eğitim çocukların kendilerini nasıl etkiliyor? Pek çok araştırmacı bu soruya da yanıt aradı. Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi Eğitim akademisyenleri Cynthia K. Drenovsky ve Isaiah Cohen, 35'i geleneksel eğitim almış ve 150'si en az bir yıl evde eğitim almış 185 üniversite öğrencisine bir anket doldurttu. Anket, kampüsteki katılımlarını (örneğin, stajlara ve öğrenci-fakülte araştırmalarına katılım yoluyla) ve öz saygılarını ve benlik saygılarını ölçmeyi amaçladı.depresyon belirtileri bildirmiştir.
Araştırmacılar, benlik saygısı seviyeleri önemli ölçüde farklılık göstermezken, evde eğitim gören öğrencilerin depresyon puanlarının daha düşük ve akademik başarı raporlarının daha yüksek olduğunu bulmuşlardır. Ayrıca, tüm eğitim deneyimlerini daha olumlu değerlendirme eğilimindedirler.
Eğitim psikoloğu Gina Riley, "Evde Eğitim Alan ve Geleneksel Eğitim Alan Genç Yetişkinler Arasındaki Yetkinlik, Özerklik ve İlişkisellik Farklılıkları" başlıklı çalışmasında, evde eğitim alan çocukların elde ettiği sonuçlar konusuna biraz farklı bir açıdan yaklaşıyor. Riley, "içsel motivasyonu zayıflatmak yerine kolaylaştıran sosyal ve çevresel faktörleri" merak ediyor ve şu üç noktaya dikkat çekiyorKendi kendini motive etmeye yardımcı olan psikolojik ihtiyaçlar:
- yetkinlik (bir sorunu başarıyla çözme veya bir şeyi anlama ihtiyacı);
- özerklik (seçim ve kendi kendini yönetme duygusuna duyulan ihtiyaç); ve
- İlişkisellik (öğrenme ortamında başkalarıyla bağlantı kurma ihtiyacı).
Riley, evde eğitim gören genç yetişkinlerin yetkinlik, özerklik ve ilişkisellik ihtiyaçlarının geleneksel eğitim gören akranlarına göre daha iyi karşılanıp karşılanmadığını test etmeye çalıştı. Bunu yapmak için, 58 evde eğitim gören öğrenciye ve 41 geleneksel eğitim gören öğrenciye Temel Psikolojik İhtiyaçlar Ölçeği'ni uyguladı. Elde ettiği sonuçlar, ortalama olarak, evde eğitim gören öğrencilerinözerklik ve yetkinliklerinden memnuniyet-ilişki konusunda bir fark olmaksızın.
Evde eğitimin hızla arttığı bir dönemde bu bulgular umut verici. Ancak evde eğitim gören çocukların bazı açılardan ayrıcalıklı bir grup olduğunu da belirtmek gerekir - birçok araştırmacı, ebeveynlerinin ortalamadan daha yüksek eğitim ve gelir düzeyine sahip olma eğiliminde olduğunu ve çocuklarının eğitimine güçlü bir bağlılık duyduklarını ortaya koyuyor.