hamile olduğunu yeni öğrenen ve yurtdışında yaşayan bir arkadaşımla yazışıyorduk, "ne okusam?" diye sordu. zannettiğimizden çok daha fazlasını biliyoruz, öğrenme telaşına gerek yok ama okumadan duramayız, biliyorum. bu yüzden ilk aklımdan geçen ona "hiçbir şey okuma" demek olduysa da, beni dinlemeyeceğini bildiğim için durup düşündüm ve bugüne dek okuduklarım arasından en beğendiklerimi ona yazdım:
ikincisi, amsterdam'daki kitapçı turlarımdan birinde karşıma çıkan bir kitap: idle parent. amsterdam'da evlerinde kaldığımız 20 yıllık arkadaşlarım kitabı elimde görünce, okumaya gerek duymayacak kadar idle biri olduğumu söyleyerek beni mutlu etmişlerdi. bi dakka, yoksa bu sözlerde, daha ne kadar idle olacaksın, tembel şey türü bir eleştiri saklıydı da, ben mi anlamamıştım... ancak parklarda, kitapçılarda, sokaklarda, çocuklarımdan hiçbir zaman sordukları abus soruyu duyamayacak kadar uzakta olmama rağmen "bu çocuğun annesi nerde?" diye haykıran işgüzar insanların memleketinde yaşadığım için kitabı okumak bana iyi gelmişti. anneyim, babayım diye, çoğu zaman ele güne hatta çocuğa karşı sergilenen extra, gereksiz efora, evciliğe son. sadece kendi konforunuz için değil, çocuğunuzun iyiliği için de. iyi kitap. tom hodgkinson'un bu kitabı değilse de, bazı kitapları türkçe'ye çevrildi. aslında benzer tema etrafında döndüğü için onlardan birini okumak da yeterli olabilir. bir de doğası gereği belli bir periyoda bağlı olmayan bir dergisi var: idler; bir sayısını robinson crusoe'da yakalayıp almıştım.
::
bebek bekleyen, çocuk büyüten herkese kolaylıklar ve neşeli günler dilerken aynı şeyi yine söylemeden duramıyorum: çocukları bırakalım, kendimizi adam edelim.
::
bu postta sözü geçen kitaplardan daha önce bahsettim: