Öncelikle bir "neymiş bu cancel culture?" diyerek başlayalım.
En sade şekliyle ifade edecek olursak bir kişiyi veya şeyi yok saymak; bir kişiyi ya da fikri reddetmek denilebilir.
Burada önemli noktalardan biri şu; bu durumda topluma mal olmuş ünlüler, sanatçılar, fikir insanları söz konusu olduğunda sadece o kişiyi değil, o kişinin tüm ürettikleri de bu reddediş ve vazgeçişin hattına giriyor.
Cambridge Üniversitesi’nde yapılan bir araştırmaya göre, insanların boykot kültürünü sevmesinin farklı nedenleri var.
Bu hareketin var olabilmesini mümkün kılan en önemli faktörlerden biri Twitter gibi sosyal medya platformlarının varlığı aslında.
Cancel culture Michael Jackson, Louis C.K. ve Chris Brown gibi suçlarının sonucunda elle tutulur bir yaptırıma tabi tutulmayan ünlüler için bir sivil boykot kampanyası aslında.
Burada asıl amaç, merkezindeki kişinin kabahatini kabullenmesi, özür dilemesi, eğer bunu sağlayamazsa platformundan edilmesiydi -yani kendilerine bir nevi dokunulmazlık yaratan bu ünlülerin kabahatlerinden sorumlu tutulmaları.
Peki, herkes bu hareketten nasibini aynı şekilde alabiliyor mu?
Kendilerini bu boykotun kurbanı olarak tanımlayan, yanlış anlaşıldığını söyleyen ya da iPhone notlarından ekran görüntüsü alıp özür yayınlayan ünlülere bakıldığında çoğunlukla erkek, birkaç tane de kadın ama genelde beyaz olduklarını görüyoruz.
Bu yeni olduğu düşünülen kültür nelere mal oluyor, ne kadar etkili oluyor henüz bilmesek de, giderek popülerleşen bu kavram önümüzdeki yıllarda daha da tartışılacak gibi görünüyor.