“All Is True”, Shakespeare'i anlatmayı başaramıyor
"All Is True"da, Shakespeare'in oyuncular topluluğu tarafından inşa edilen Globe Tiyatrosu'nun tamamlanmasından 14 yıl sonra bir yangınla yerle bir olmasının ardından ailesine dönen ve tamamen bahçesiyle ilgilenen Shakespeare, bir gün yine bahçesiyle ilgilenirken aniden ciddi bir genç adam ortaya çıkar.
Genç adam, "Sadece nasıl bildiğini bilmek istedim." der.
Aynı zamanda filmin yönetmenliğini de üstlenen ve başrolde yer alan Kenneth Branagh'ın canlandırdığı Shakespeare ise, "Neyi?" diye sorar.
Genç adamın yanıtı, "Her şeyi…" olur.
Bu sahne aynı zamanda filmin başarısızlığının yanıtlarından da biridir.
William Shakespeare bir oyun yazarıydı ve her zaman sırrına erişilmez olacaktı. Bir insan zihnine onun sahip olduğu bilgi, sezgi ve duygu evrenine nasıl sığabildi? Shakespeare'in eş, baba ve emekli olup olamayacağı bir başka hikâye ve her ne kadar filmde yaşamının bu parçalarıyla ilgili bilgiler olsa da Ben Elton'un senaryosunu kaleme aldığı "All Is True" sadece sanatçının hayatının bir parçasına odaklanıyor.
Ancak film, seyirciye bunca eseri yaratan adamla ilgili hiçbir ipucu vermiyor. (Zira filme ismini veren "All Is True", Shakespeare'in "Henry VIII." için kullanmayı düşündüğü alternatif isimdi.) Filmde ayrıca sanatçının ailesini ihmal etmiş olmaktan duyduğu suçluluğu, 11 yaşında kaybettiği oğlu Hamnet'ın hayatına eklediği kederi gerçek kılacak bir ifade ve sahne de yer almıyor.
Filmde yer yer canlı ve heyecanlan uyandıran bölümler olsa da tüm bunlar, "Hayali dünyalarda çok uzun yaşadım, sanırım gerçek olanı kaybettim." gibi gösterişli ifadelerin kullanılmasıyla alt üst oluyor.
Shakespeare'i anlatan "V. Henry" ve "Hamlet" de dâhil olmak üzere kariyeri boyunca birçok film yöneten ve bir o kadar filmde oyuncu olarak boy gösteren, toplam 5 kez Oscar'a aday gösterilen Branagh elbette çok başarılı bir oyuncu ve yönetmen. Bu filmde de başarılı aktör Ian McKellen ile birlikte Shakespeare'in evinde lirik bir an paylaşmalarını izlemek de ayrıca büyük bir zevk. Ancak filmde bu sahnede karakterler arasındaki yaş farkının büyük olması gerçekliği yok eden bir diğer öge olarak yerini alıyor.
Kaynak: The Wall Street Journal - Joe Morgenstern