Birkaç gün önce çektiğim fotoğraflara bakarken çiftliğe ilk geldiğim seneyi, manzaraya ilk baktığım anı hatırladım. Zihin gücü budur bence, hatırlamaktır. 2008 haziranına gidiyoruz. Kendimi Fethiye'de buldum. Çocukluğumun bütün tatillerinin geçtiği yerde. Ölenlerin hayatta olduğu. Düşündüğüm an kafamın içinde çocuklarla dolu kocaman bir sokak canlanır. Yol hep 12 saat sürer. Dizlerimi ön koltuğa yaslarım. Başımı cama. Şehre yaklaşan yollarda heyecanlanırım. Yazgülü yanımdadı
"Kendimle nesneler arasına sözcükler koymaya ne kadar çalışsam da uygun olanları bulamadım; çünkü bulduğum sözcükler sert ve çatlaktı: Onları dile getirmek sayısız taşı dizmek gibi bir şeydi."