Sen bir pencere kenarından bana seslenmiştin. Ben tüm anahtarları cebime koyup kapıları kilitlemiştim.
Atsam kendimi; boşluklara çarşaflar gerecek, betonlara yastıklar dizecek kimsem yok diye düşünmüştüm. O sıra ellerimi göğsümde kavuşturup salondaki çekyatta üşümüştüm.
Sonra sen gelmiştin; susmak için bağırdığım, önümdeki iki lokma ekmeğe daldığım, sigaramı katık yaptığım anda içeri girmiştin. Git demiştim sana, git, bak evimde göz gözü görmüyor, bir soba bile yanmıyor…
Sen tüm kilitleri kırdın, beni yattığım yerden kaldırdın, montumun önünü kapattın, ayağıma bir çift terlik uzattın, saçlarımı topladın, yüzümü elinin tersiyle kuruladın…
Sana demiştim ki git; ben körelmiş bir bıçak, tutukluk yapmış bir kuru sıkı gibiyim. Sen tüm kilitleri kırdın, mahşer kalabalıkları ikiye yarıp bana ulaştın, tüm kapılarımı açtın, pencereleri kapattın, boşluklarıma çarşaflar gerdin, betonlara yastıklar dizdin.
Bana bir kadeh bir şey getir, bir şırınga bul, hiçbir şey olmamış gibi gül. Ben düşersem sen kan kaybedersin, tut beni ne olur.
Anahtarlar kapının üstünde!