Kapıdan üç güvenlik görevlisi geldi ve O’Connell’i dışarıya sürüklediler. Zheng’in grubunu ve hatta çığlık atan kel adamı bile görmemiş gibi davrandılar. Güvenlik görevlileri ve O’Connell ayrıldıktan sonra hapishane kapısı açık kaldı.
Zheng dedi.“Güzel, Mumya, resmen başladı. Dördünüz bir dakikalığına burada bekleyin.” Sonra diğerlerine döndü.
Zheng eliyle başına dokunarak dedi.“Onlarla ne yapacağımızı tartışalım…”
Yingkong sakin bir sesle dedi. “En iyi yöntem… Uzuvlarını kesip burada bırakmaktır. Diğer takımla karşılaştığımızda güçsüz çaylakları korumamız gerekecek ve buna gücümüz yok. Bu en akılcı yöntem.”
Jie, Tengyi ve Lan başlarını iyi yana salladılar fakat Zero, “Doğru, bu savaş alanının kuralı… Onlar daha yoldaşımız olmadılar. Altı üyemiz onları kurtarmaya çalışırken ölürse… Buna değmez… Biz de onları diğer takıma veremeyiz. Aksi halde hepsi ölecek olursa 8000 puan kaybederiz. O zaman biz de dört kişi öldürmek zorunda kalırız, eşitlemek için…”
“Üçe karşı iki, ha?” Zheng acı acı gülümsedi sonra dört çaylağa döndü. Zheng’in kararı onların kaderini belirleyecekti.
“Eğer diğer takımdan korkuyorsanız…” Honglu duvardan birkaç taş çıkardı, ezdi ve bir araya getirdi. Taş parçalarıyla oynarken, konuşmasına devam etti. “Diğer takımdan korkuyorsanız, dördümüzü yem olarak kullanabilirsiniz.”
“Bize verdiğiniz bilgilerden yola çıkarsak, siz veteranlar normal insanlardan çok daha güçlü olmalısınız. Yerde yatan adamı etkisiz hale getiriş şekliniz bunu kanıtlar derecede. Adamlarınızdan hiçbirinin kendisini tehlikeye atmasını da istemezsiniz, değil mi? Eğer diğer takımın sizden daha fazla üyesi varsa, sizden daha iyi ekipmanlara sahipse ve sizden daha güçlüyse, neden size saldırmak istemesinler ki? Filmin başında size saldırmasalar bile geri kalanında saldırmayacaklarını nasıl bilebilirsiniz? Karşı takımı test etmek için kendi adamlarınızı kullanmak yerine neden bizi yem olarak kullanmıyorsunuz ?”
Bu sözlere sadece Zheng’in grubu değil, diğer çaylaklar bile şok oldu ve can sıkıntısıyla ona baktılar. Honglu taşlarla oynamaya devam etti ve dedi. “Bu hapishanede umutsuz bir şekilde bırakılmak yerine… binde bir bile olsa yaşama şansımın olacağı yolu tercih ederim. Bence bu üçünüz için de geçerli, değil mi? Yem olarak ölmek veya derhal burada ölmek…”
Diğer üç çaylak başlarıyla onayladılar fakat Zheng fazlasıyla şaşkındı. Çünkü bu çocuk ona garip bir his verdi, tıpki Xuan gibi!
Zheng derin bir nefes aldı sonra başını salladı. “Tamam, üçünüz şu an denetim altındasınız, sana gelirsek…” Honglu’yu işaret etti.
“Artık bu takımın üyesisin. Bu filmde sana herhangi bir silah vermeyeceğiz ve seni izliyor olacağız. Fakat biz seni koruyacağız. Ne düşünüyorsun bunun hakkında?” Zheng, ekibindeki diğerlerinin yüzüne baktı ve hepsi onaylarcasına başlarını salladı, sonra Honglu’ya döndü.
Honglu kayaları atıp ayağa kalkdı. “Onunla ilgili herhangi bir problemim olmaz ancak kaçmamız gerektiğinde beni taşımak / korumak zorundasınız. Neyse, beş dakikadan fazla konuştuk, sanırım O’Connell çok yakında serbest bırakılacak.”
Zheng daha sonra takımın tamamıyla hapishanenin dışına çıktı. Jie, Honglu’yu aldı ve dedi. “Bu filmi daha önce izledin mi? Psikiyatri hastanesinde senin film izlemene izin veriyorlar mıydı?”
“Nörolojik enstitü, psikiyatri hastanesi değil … Hiç hikayenin başında ölen bir ana karakter gördünüz mü? Bu yüzden O’Connell ya serbest bırakılacak ya da bazı komplolar yaşanacak. Ondan en fazla 5000 metre uzakta kalmalıyız. Yani hapishaneden ayrılırsa ve yerini bulamazsak başımız ciddi dertte olur. Bir kere bizden çok uzaklaşırsa muhtemelen o kel gibi öleceğiz. “ Konuştuğu gibi siyah saçlarını döndürdü.
‘Öyle gibi. O ve Xuan ikisine de buz gibi soğuk bir his veriyor ancak o yine de biraz empatiye sahip gibi, oysa Xuan tamamen ilgisiz … ‘ diye düşündü Zheng.
Sonra Jie’ye uzandı. “Önsezi yeteneklerinin olduğunu söylemiştin, değil mi? Neyi öngörebiliriyorsun? Gelecek ya da … “
“Ölüm! Ölüm geldiğinde önceden sezebilirim … Endişelenme, içinizden biri öleceği zaman, sana haber veririm. “ Soğukça güldükten sonra bir tutam saç çekti. Parmak ucuna koydu ve üfledi. Daha sonra saç uzağa doğru uçtu.
Bu hapishanenin koridoru, barlar/çubuklar arkasından bakan tutuklularla doluydu. Koridor yarım daire oluştuyordu ve bir sahneyi çevreliyordu. Sahnenin ortasında bir darağaç vardı. O’Connell o darağacın üzerinde duruyordu.
Honglu aniden Zheng’e aceleyle seslendi. “Filmin konusu değişebilir mi? O’Connell’i şimdi öldürürsek, filmde ne olacak? “
Zheng şaşırdı ve dedi.“O zaman… Senaryo değiştiğinden dolayı muhtemelen bir şeyler değişecek. Imhotep’in anında yeniden dirileceği gibi, ya da başka bir karakter izlememiz gerekecek veya kendimizin de Hamunaptra’yı araması gerekecek… Herhangi bir şey hissediyor musun?”
Honglu saçlarını alnının önüne çekti ve sakin bir sesle dedi. “Senaryonun değiştirilebilmesi nedeniyle, biz bu dünyaya girdikten sonra bu filmde her şey mümkün. Nedenini bilmiyorum ama O’Connell infazı sırasında ölecekmiş gibi hissediyorum. Filmde nasıl kurtulduğunu bilmememle birlikte, film senaryosunun ana karakterin ölmesinden farklı bir şekilde gelişmesini istiyorsan, onu kurtarmalısın sanırım…”
Zheng hemen Zero’ya döndü. “Zero, hala bir susturuculu tabancan var mı? Şuradaki asılı ipi vurabilir misin?
Zero sahneye baktı sonra başını salladı. “Sorun değil. Her şeyi açıkça görebiliyorum … Konu sadece ip olduğu takdirde, kimse fark etmeden vurabilirim. “
Şuan 1.Dünya Savaşı’ndan sonraki ve 2. Dünya Savaşı başlamadan önceki dönemdi. Bu çağda susturucu yoktu, bu yüzden silah seslerini fark edenler hakkında endişelenmeleri gerekmiyordu. Takım, Zero’nun etrafını tamamen sardı, ki insanlar Zero’nun elinde tuttuğu ekipmanı göremesin.
Sonra darağacı ayarlandı ve O’Connell havada asıldı. Orijinal senaryoda, kahramanın kendisini serbest bırakması için gardiyana yalvarması gerekiyordu, ancak aradan on saniye geçti ve onu serbest bırakmak için herhangi bir emir verilmedi. O’Connell’in soluğu zayıflıyordu, derken ip koptu ve yere düştü. Kimse yerdeki küçük kurşun deliğini fark etmedi.
Zheng ve diğerleri Honglu’a döndü. Çocuk saçlarını çekti ve parmağının ucuna koyduktan sonra havaya doğru üfleyip mırıldandı. “… Sonsuz olasılıklar?”