Şair ve romancı Maya Angelou (doğum adı Marguerite Johnson) St. Louis, Missouri'de doğdu. Ailesi, o üç yaşındayken boşandı ve o ve erkek kardeşi, Arkansas, Stamps'ta büyükanneleriyle birlikte yaşamaya gittiler. Sekiz yaşındayken annesinin erkek arkadaşı tarafından tecavüze uğradı. O ne olduğunu açıklayınca amcaları suçluyu tekmeleyerek öldürdü. Kendi dilinin gücünden korkan Angelou, önümüzdeki beş yıl boyunca konuşmamayı seçti.
Bu sessiz başlangıçtan şarkı söyleyen, dans eden ve şiir yazan genç bir kadın ortaya çıktı. 1940 yılında annesi ve erkek kardeşiyle birlikte San Francisco'ya taşındıktan sonra, Angelou dans dersleri almaya başladı ve sonunda profesyonel tiyatro seçmelerine katıldı. Ancak, 16 yaşında bir oğlu olduğunda planları askıya alındı. San Diego'ya taşındı, gece kulübünde garsonluk yaptı, uyuşturucu ve fuhuşla uğraştı ve bir striptiz kulübünde dans etti. İronik olarak, striptiz kulübü kariyerini kurtardı: Orada bir tiyatro grubu tarafından keşfedildi.
Uluslararası bir tur için seçmelere katıldı Porgy ve Bess ve bir rol kazandı. 1954'ten 55'e kadar 22 ülkeyi gezdi.
1959'da New York'a taşındı, önde gelen Harlem yazarlarıyla arkadaş oldu ve sivil haklar hareketine katıldı. 1961'de bir erkek arkadaşıyla Mısır'a taşındı ve editörlüğünü yaptı. Arap Gözlemci. Erkek arkadaşından ayrıldıktan sonra, bir araba kazasının oğlunu ağır şekilde yaraladığı Gana'ya gitti. Gana'da ona bakarken, bir iş buldu. Afrika İnceleme, birkaç yıl kaldığı yerde. Yazısı ve kişisel gelişimi, gerçekleşmekte olan Afrika kültürel rönesansı altında gelişti.
ABD'ye döndüğünde, çok ciltli otobiyografisini yayınlamaya başladı. Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum. Sonraki yirmi yılda dört cilt daha ve birkaç şiir kitabı çıktı. 1981'de Angelou, Winston-Salem'deki Wake Forest Üniversitesi'nde Amerikan Çalışmaları Profesörü olarak atandı. Birkaç önemli ödüle aday gösterildi ve Başkan Clinton'un göreve başlama töreninde bu vesileyle yazılmış bir şiir okudu.
Angelou, 28 Mayıs 2014'te Kuzey Carolina'da öldü. 86 yaşındaydı.
Maya Angelou, 4 Nisan 1928'de St. Louis, Missouri'de Marguerite Johnson'da doğdu. Ailesinin evliliği sona erdikten sonra, o ve erkek kardeşi Bailey (ona "Maya" adını verdi), bir bakkal sahibi olan büyükanneleriyle birlikte yaşamak üzere Arkansas kırsalındaki Stamps'a gönderildiler. Büyükannesi onun gururunu ve özgüvenini geliştirmesine yardımcı olmasına rağmen, Angelou sekiz yaşında St. Louis'i ziyareti sırasında annesinin erkek arkadaşı tarafından tecavüze uğradığında yıkıldı. Adam aleyhinde ifade verdikten sonra birkaç amcası onu öldüresiye dövdü. Adını söyleyerek adamın ölümüne neden olduğuna inanan Angelou, yaklaşık beş yıl boyunca konuşmayı reddetti. Arkansas'ta ve daha sonra Kaliforniya'da devlet okullarına gitti. Hala lisedeyken, San Francisco, California'daki ilk Afrikalı Amerikalı kadın tramvay şefi oldu. On altı yaşında bir oğul doğurdu. 1950'de Yunan denizci Tosh Angelos ile evlendi, ancak evlilik sadece birkaç yıl sürdü.
Daha sonra Angelou dans ve drama okudu ve tiyatro kariyerine devam etti. o göründü Porgy ve Bess, hangi yirmi iki ülkede performanslar verdi. Ayrıca Broadway'de ve dışında çeşitli oyunlarda rol aldı. Özgürlük Kabare, hangi o Godfrey Cambridge ile yazdı. 1960'ların başlarında Angelou, Mısır'ın Kahire şehrinde yaşadı ve burada derginin yardımcı editörlüğünü yaptı. Arap Gözlemcisi. Bu süre zarfında makalelere de katkıda bulundu. Ganalı Times ve Gana, Accra'daki Ganaian Broadcasting Corporation programlarında yer aldı. 1960'ların ortalarında Gana Üniversitesi Müzik ve Drama Okulu'nun müdür yardımcısı oldu. O, uzun metrajlı editörüydü. Afrika İnceleme 1964'ten 1966'ya kadar Accra'da. Amerika Birleşik Devletleri sivil haklar lideri Dr. Martin Luther King'e döndükten sonra, Jr. (1929'un 2013-1968) Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı için kuzey koordinatörü olarak hizmet etmesini istedi.
Her Sesi Kaldırın ve Şarkı Söyleyin
Her sesi kaldır ve şarkı söyle,
'Til dünya ve cennet halkası,
Özgürlüğün armonileriyle çal
sevincimiz yükselsin
Glist'ning gökyüzü kadar yüksek,
Dalgalanan deniz gibi yüksek sesle çınlasın.
Karanlık geçmişin bize öğrettiği inançla dolu bir şarkı söyle,
Şimdinin bize getirdiği umutla dolu bir şarkı söyle
Yükselen güneşe karşı yeni başlayan günümüzün,
Zafer kazanılana kadar yürüyelim.
Yürüdüğümüz yol taşlı,
Acı ceza değneği,
Doğmamış umudun öldüğü günlerde hissettim
Yine de sabit bir vuruşla,
yorgun ayaklarımız olmasın
Babalarımızın içini çektiği yere mi geldin?
Gözyaşlarıyla sulanmış bir yoldan geldik,
Yolumuza katledilenlerin kanında yürüyerek geldik,
Kasvetli geçmişten,
'Şimdiye kadar sonunda duruyoruz
Parlak yıldızımızın beyaz parıltısının yayıldığı yer.
Yorgun yıllarımızın Tanrısı,
Sessiz gözyaşlarımızın Tanrısı,
Bizi bugüne kadar yola getiren sen
Senin kudretinle sahip olan
Bizi ışığa yönlendirdi,
Bizi sonsuza dek yolda tut, dua ediyoruz.
Tanrımız, seninle karşılaştığımız yerlerden ayaklarımız sapmasın,
Gönlümüz dünya şarabıyla sarhoş olmasın, seni unutalım.
Senin elinin altında gölgeli,
Sonsuza kadar ayakta kalabilir miyiz,
Tanrımız için doğru,
Anavatanımıza sadık.
NAACP'de bu önemli şarkının tarihi hakkında daha fazla bilgi edinin
Break müzik: Spy vs. Spy, Sound 73 Bitiş müziği: Hymnal, Town Monster
Maya Angelou
Emily Horton, NC Government & Heritage Library, 2012 Kelly Agan, NC Government & Heritage Library, 2014 tarafından.
Maya Angelou en çok şair ve en çok satan yazar olarak biliniyordu. Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum (1970). Angelou aynı zamanda bir şarkıcı, dansçı, Grammy ödüllü besteci, yönetmen ve oyuncuydu. Sosyal ve ırksal adalet için savaşan bir sivil haklar lideri rolüyle uluslararası alanda tanınan bir figür olarak selamlandı.
Angelou, otuz yılı aşkın bir süredir Winston-Salem, Kuzey Karolina'da ikamet ediyordu. Dr. Angelou, Wake Forest Üniversitesi'nde Reynolds Amerikan Çalışmaları Profesörü'nün ilk alıcısı olarak ömür boyu öğretmenlik pozisyonunu kabul ettikten sonra 1981'de Kuzey Carolina'ya taşındı. Angelou, kadrolu bir profesör olarak kariyeri boyunca bilim, teoloji, tiyatro, yazı, etik ve felsefe gibi çeşitli konularda ders verdi.
Wake Forest'ta öğretmenlik yapmanın yanı sıra Angelou, yerel Kuzey Carolina topluluğunu başka şekillerde de olumlu etkiledi. Angelou, Wake Forest Tıp Okulu'ndaki Maya Angelou Sağlık Eşitliği Merkezi'ne adını ve desteğini verdi. Merkez, büyük ölçüde Afrika kökenli Amerikalılar, Hispanikler/Latinler ve Amerikan Kızılderililerine odaklanarak, azınlıklar için sağlık hizmetlerinin kalitesindeki eşitsizlikleri kapatmayı amaçlıyor.
1987'de Kuzey Carolina Edebiyat Ödülü'nü aldı.
Biyografi
Maya Angelou, 4 Nisan 1928'de St. Louis, Missouri'de Vivian ve Bailey Johnson'ın çocuğu olarak Marguerite Johnson'da doğdu. Ailesi, o üç yaşındayken boşandı ve sonuç olarak Angelou, çocukken etrafta dolaştı. St. Louis ve Stamps, Arkansas'ta büyüdü ve çocukluğunun çoğunu büyükannesi tarafından büyütülerek geçirdi. Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum (1970), yedi ciltlik otobiyografik serisinin ilk ve en ünlü bölümüdür. Bu çalışma, Angelou'nun sekiz yaşında maruz kaldığı cinsel istismarın uzun vadeli etkisine odaklanarak, sorunlu yetiştirilmesinin bir hesabını veriyor.
Angelou, dans ve drama okumak için San Francisco'daki İşçi Okulu'na burs kazandı. San Francisco'daki ilk kadın teleferik şefi olmak için on dört yaşındayken kısa bir süreliğine okulu bıraksa da, sonunda mezun olmak için San Francisco'daki George Washington Lisesi'ne döndü. Mezun olduktan kısa bir süre sonra, Angelou ilk oğlu Clyde'ı (daha sonra Guy adını aldı) doğurdu ve ailesini desteklemek için restoranlarda çalıştı. Otobiyografilerinin ikincisi, Benim Adımda Toplan (1974), Angelou on yedi yaşındayken başlar. Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum biter. Benim Adımda Toplan Angelou'nun hayatta kalma mücadelesini genç bir oğul yetiştiren bekar bir siyah kadın olarak canlandırıyor.
1950'lerde, Angelou yirmili yaşlarındayken eğlence sektöründe kariyer yapmaya başladı. Bu süre zarfında dünya çapında bir sanatçı ve yazar olarak seyahat etti. 1954 ve 1955 yılları arasında Angelou, Avrupa turnesine katıldı. Porgy ve Bess, Güney Carolina'da bir opera seti. Angelou'nun Avrupa'daki seyahatleri ve bir icracı olarak yaptığı işler üçüncü otobiyografisinde yer alıyor. Singin' and Swingin' ve Gettin' Merry like Christmas (1976). 1957 yılında ilk albümünü kaydetti. kalipso hanımBunu Harlem Writers Guild'e katılmak ve oyunculuk yapmak için New York'a taşınması izledi.
1960 yılında, Angelou New York'tan ayrıldı ve medeni haklar aktivisti Vusumzi Make ile birlikte Kahire, Mısır'a taşındı ve burada editör olarak çalıştı. Arap Gözlemci. Bir yıl sonra Gana'ya taşındı ve burada uzun metrajlı film editörü olarak çalıştı. Afrika İncelemesi ve Gana Üniversitesi Müzik ve Drama Okulu'nda ders verdi. Yurtdışında geçirdiği süre boyunca Angelou, bir Batı Afrika dili olan Fanti'yi, Fransızca, İspanyolca, İtalyanca ve Arapça'da akıcı hale geldi. 1981'de Angelou, otobiyografisinin dördüncü cildini yayınladı. Bir Kadının Kalbi, 1957'den 1962'ye kadar. Bu çalışma, onun hem Amerika Birleşik Devletleri içinde hem de yurtdışında yaptığı seyahatler, genç bir oğul yetiştirmesi ve medeni haklar hareketinin başlangıcındaki katılımı sırasındaki hayatını ele alıyor. Otobiyografisinin beşinci cildi, Tanrı'nın Tüm Çocuklarının Seyahat Ayakkabılarına İhtiyacı Vardır1986'da yayınlanan , Afrika kökenli Amerikalı bir kadın olarak mirasını keşfetmeye başladığı Gana'da geçirdiği yılların derinliklerine iniyor.
Maya Angelou, 1960'larda Sivil Haklar Hareketi'ne yoğun bir şekilde dahil oldu. 1964'te Angelou, Malcom X liderliğindeki Afrika Amerikan Birliği Örgütü ile çalışmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü. Malcolm X'in suikastından sonra örgüt çöktüğünde, Angelou, Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı'nı tanıtmak için Martin Luther King, Jr. ile çalışmaya başladı. Kuzey Koordinatörü rolüyle.Cennete Bir Şarkı Fırlattı2002'de yayınlanan, otobiyografik serisinin altıncı bölümüdür ve Angelou'nun 1965 ile 1968 arasındaki sivil haklar hareketinin etkili bir lideri olarak oynadığı rolün kişisel bir hesabını sunar.
1970'lerde Angelou, başarılı bir kariyer ve siyah bir kadın olarak sosyal ve ırksal sınırları aşmak. 1972'de Pulitzer Ödülü'ne aday gösterildi. Sadece Bana I Diiie'den Önce Soğuk Bir İçecek Ver” (1971), yayınlanan şiirlerinden oluşan ilk antolojisi. Angelou'nun önceki çalışmaları gibi, bu şiirler de okuyucuları insan hakları konularında etkili bir şekilde aydınlattı ve Afrikalı Amerikalıların, azınlıkların ve kadınların karşılaştığı mücadeleleri vurguladı.
Angelou yoğun bir şekilde tiyatroda kariyer yapmaya başladı. 1972'de Angelou filmi yazdı ve kaydetti. Gürcistan, Gürcistan, senaryosu üretilen ilk Afrikalı Amerikalı kadın oldu. Sanatsal arayışları devam etti ve 1973'te En İyi Yardımcı veya Öne Çıkan Kadın Oyuncu dalında Tony Ödülü'ne (Dramatik) aday gösterildi. Gözlerini başka yöne çevirmek. Alex Haley'nin mini dizisindeki rolüyle 1977 Emmy Ödülü'ne aday gösterildi. kökler, ve ayrıca John Singleton'ın 1993 filminde rol aldı. Şiirsel adalet. 1996'da Maya Angelou ilk uzun metrajlı filmini yönetti. Deltanın aşağısında. Bu film, 1998 İzleyici Seçimi Ödülü ve En İyi Yönetmen dalında 1999 Siyah Film Ödülü'ne aday gösterildi. Angelou, büyük bir sinema filmi yöneten ilk Afrikalı Amerikalı kadındı.
Kariyeri boyunca Maya Angelou çok sayıda çocuk kitabı yayınladı, birkaç belgeselde işbirliği yaptı, şarkıcı Roberta Flack için müzik besteledi, üç Grammy Ödülü aldı, iki başkanlık komitesinde çalıştı ve otuzun üzerinde onursal derece aldı. 1993 yılında, Angelou, Başkan Clinton'un isteği üzerine, yemin töreninde bir şiir besteledi ve okudu. 2000 yılında Maya Angelou, Başkanlık Sanat Madalyası ile ödüllendirildi. 2011 yılında Cumhurbaşkanlığı Özgürlük Madalyası ile ödüllendirildi.
2010 yılında, Angelou 82. yaş gününü Kuzey Carolina, Winston-Salem'deki evinde düzenlenen bir bahçe partisiyle kutladı. Parti, Kuzey Carolina merkezli bir hırdavat mağazası zinciri olan Lowes Home Improvement tarafından desteklendi. Davetliler arasında şarkıcılar Naomi Judd ve Martina McBride ve yönetmen Lee Daniels vardı. Salisbury, NC'deki Livingstone Koleji Kıdemli Başkanı Dr. Jimmy Jenkins ve Winston-Salem'deki North Carolina Sanat Okulu Şansölyesi John Mauceri de dahil olmak üzere yerel üniversite eğitimcileri de katıldı.
2013 yılında otobiyografisinin yedinci ve son bölümünü yayınladı. anne ve ben ve anne1991 yılında vefat eden annesiyle olan ilişkisine odaklandı.
Maya Angelou (1928–2014)
Maya Angelou, uluslararası üne sahip çok satan bir yazar, şair, aktör ve sanatçının yanı sıra Afrikalı Amerikalıların ve kadınların hakları için öncü bir aktivistti. Yayımlanan ilk kitabı, Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum (1970), büyükannesiyle birlikte Stamps'ta (Lafayette County) yaşadığı on yıl da dahil olmak üzere çocukluğunun otobiyografik bir açıklamasıydı. Kitabın popüler ve eleştirel başarısı, bir yazar ve halk figürü olarak kariyerinin yanı sıra bir Arkansas yazarı olarak tanımlanmasının temeliydi. 1993'te Arkansas Black Hall of Fame'e giren ilk adaylar grubundaydı. Sanattaki başarılarını ve insan haklarına yaptığı hizmetleri takdir eden diğer birçok ödülün yanı sıra elliden fazla fahri üniversite derecesi aldı.
Angelou, 4 Nisan 1928'de St. Louis, Missouri'de bir deniz diyetisyeni olan Bailey Johnson ve bir hemşire olan Vivian Baxter Johnson'ın çocuğu olarak Marguerite Annie Johnson olarak doğdu. Angelou'nun bir kardeşi vardı, ağabeyi Bailey Jr. ona “Maya”, “benim kız kardeşim” adını verdi.
Ebeveynlerinin 1931'de boşandıktan sonra, Marguerite ve Bailey Jr., babaanneleri Annie Henderson ve amcaları Willie ile birlikte Stamps'ta yaşamak üzere Arkansas'a gönderildiler. Henderson, küçük kasabanın siyah bölümünün merkezinde bir bakkal dükkanına sahipti ve çocukları o zamanlar kırsal Güney'de yaygın olan katı Hıristiyan değerlerine göre yetiştirdi. Aile, mağazadaki beyaz müşterilerin ve genel olarak topluluk liderlerinin ırksal önyargısıyla karşılaştı. Angelou, otobiyografisinde, zamanın siyahi lise mezunları için mevcut olan sınırlı fırsatlara göz yumar gibi görünen insanların karşılaştığı tutumlardan rahatsız olduğunu anlattı. Daha sonra Angelou, inancının ve Hıristiyan inançlarının yanı sıra güçlü adil oyun anlayışı ve kendisinin ve başkalarının iç güzelliğinin farkına varmasının bu erken deneyimlerden kaynaklandığını öne sürdü.
1935'te çocuklar St. Louis'deki annelerinin bakımına geri döndüler, ancak Marguerite'nin annesinin erkek arkadaşı tarafından cinsel tacize uğradığı öğrenildikten sonra Stamps'a geri gönderildiler. Adam yargılandı ve mahkum edildi, ancak serbest bırakıldı, kısa bir süre sonra ölü bulundu. Sekiz yaşındaki kız kendini suçlu hissetti ve tecavüzcünün ölümüne sesinin neden olduğuna inandı, bu yüzden dilsiz kaldı ve birkaç yıl öyle kaldı.
İki çocuk bir kez daha anneleriyle birlikte olmak için taşındı - bu sefer San Francisco, California'ya. Liseden ayrıldıktan sonra, Marguerite kısa bir süre teleferik şefi olarak çalıştı, bu pozisyonu elinde tutan ilk siyah kişi. Mission Lisesi'ne döndü ve San Francisco'daki İşçi Okulu'nda dans, drama ve müzik eğitimi almak için burs kazandı ve burada daha sonraki sosyal ve politik aktivizmi için bir temel olarak hizmet etmiş olabilecek ilerici ideolojiler hakkında da bilgi edindi. 1944'te, mezuniyetten üç hafta sonra, oğlu Claude'u (daha sonra adını Guy olarak değiştiren) doğurdu. Daha resmi bir eğitimi yoktu.
On altı yaşında, kendisini ve oğlunu geçindirmek için birçok görevde çalıştı: kokteyl garsonu, dansçı, aşçı ve seks işçisi - hepsi yirmi beş yaşından önce. Bu yaşam deneyimlerini düzyazı ve şiir eserlerinde tema olarak kullandı.
Yirmi bir yaşında Yunan denizci Tosh Angelos ile evlendi. 1952'de boşanmadan önce, San Francisco'daki Purple Onion gece kulübünde şarkı söylerken, soyadının bir varyasyonunu erkek kardeşinin takma adı olan Maya ile birleştirerek profesyonel adını yarattı. Sonunda, yasal olarak adını Maya Angelou olarak değiştirdi.
1954-55'te, operanın Dışişleri Bakanlığı sponsorluğundaki bir prodüksiyonunda Avrupa ve Afrika'yı gezdi. Porgy ve Bess. 1955'te oğluyla birlikte New York'a taşındı ve burada Martha Graham ve Alvin Ailey ile modern dans eğitimi aldı. Televizyon programlarında yer aldı ve adında bir albüm çıkardı. Bayan Kalipso 1957 yılında da filmde görünen Kalipso Isı Dalgası aynı yıl. Gençlik yıllarından beri şiir ve şarkı sözü bestecisi olarak yazma becerilerini geliştirmeye devam etti.
Afrikalı-Amerikalı yaratıcı topluluğun önde gelen üyeleriyle tanıştı ve Jean Genet's'te sahne aldı. Siyahlar. Godfrey Cambridge ile birlikte üretti Özgürlük Kabare, Güney Hıristiyan Liderlik Konferansı (SCLC) için bir bağış kampanyası. SCLC'nin liderlerinden Martin Luther King Jr., 1960 yılında kuzey koordinatörü olarak Angelou'yu işe aldı.
1960'ların başında, o zamanlar New York'ta yaşayan Pan Africanist Congress'in lideri olan Güney Afrikalı özgürlük savaşçısı ve sivil haklar savunucusu Vusumzi Make ile tanıştı. Haftalık gazetenin editörü olduğu Mısır'ın Kahire kentine taşındılar. Arap Gözlemci. 1963'te oğluyla birlikte Mısır'dan Gana'ya gitti ve burada Malcolm X ile tanıştı. Gana Üniversitesi Müzik ve Drama Okulu'nda yönetici yardımcısı ve daha sonra uzun metraj editörü oldu. Afrika İncelemeiçin bir özellik yazarının yanı sıra Gana Times ve kamu hizmeti duyurularını da kaydettiği Ganalı Yayın Şirketi.
Afrika'da ikamet ederken birkaç dil okudu: Fanti (Batı Afrika dili), Fransızca, İtalyanca, İspanyolca ve Arapça. Gana'da geçirdiği zamanın bir hesabı şurada tefrika edildi: Öz dergisi olarak 1986 yılında yayımlanmıştır. Tüm Tanrı'nın Çocuklarının Seyahat Ayakkabılarına İhtiyacı Var.
Amerika Birleşik Devletleri'ne döndükten sonra Angelou, Afro-Amerikan Birliği Örgütü'nde Malcolm X ile birlikte çalışarak sivil haklar hareketine yeniden katıldı. Malcolm X 1965'te, King ise 1968'de, Angelou'nun doğum günü olan 4 Nisan'da öldürüldü.
Bu olaylara tepki olarak, romancı James Baldwin'in cesaretlendirdiği Angelou, Arkansas'taki yıllarını da içeren hayat hikayesinin ilk bölümünü yazmaya başladı. Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum İlk olarak 1970 yılında yayınlandı ve o zamandan beri ondan fazla dile çevrildi. Sivil haklar hareketindeki deneyimleri daha sonraki bir otobiyografinin odak noktasıydı. Bir Kadının Kalbi (1981). Yayınlanmasının ardından yazar, öğretim görevlisi ve halk kişiliği olarak gelişen kariyerinin tadını çıkarıyor. Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum, için senaryo yazdı Gürcistan, Gürcistan, bir İsveç-Amerikan filmi, bir Afrikalı Amerikalı tarafından çekilen ilk senaryo oldu. Şiirlerinden bir derleme, Ben Diiie'den Önce Bana Soğuk Bir İçecek Su Verin1972'de Pulitzer Ödülü'ne aday gösterildi.
Eleştirmenlerden büyük beğeni toplayan ve halk arasında her zaman rağbet gören ulusal bir şahsiyet haline gelerek siyasi aktivizmini sürdürmeye devam etti. Hem kendisi hem de dünya ile ilgili tüm eserlerinde işleyen temalar, bireyin düşmanca olmayan bir dünyada hayatta kalma arzusu ve hakkı ile ilgilidir. Nefret ve ırkçılığın insanlıkta iyi ve temel olan şeyleri yok ettiğine inanarak, dünyayı tehdit eden sorunlara basit, gerçekçi çözümler sunmak için mücadele etti.
1973'te Angelou, daha önce eylemci ve yazar Germaine Greer ile evli olan Galli bir yazar ve karikatürist olan Paul du Feu ile evlendi ve 1980'de du Feu ile boşandı.
1975'te Başkan Gerald Ford onu Bicentennial Komisyonu'na atadı. 1981'de, Kuzey Carolina, Winston-Salem'deki Wake Forest Üniversitesi'nde Reynolds Amerikan Araştırmaları Kürsüsü'ne ömür boyu randevu aldı. 1993'te Başkan Bill Clinton'ın göreve başlama töreninde 'Sabahın Nabzı' adlı şiirini okudu. Birleşmiş Milletler'in ellinci yıldönümünde 'Cesur ve Şaşırtıcı Gerçek' adlı şiirini ve 1995'te Milyon Adam Mart'ında 'Siyah Bir Kadından Siyah Bir Adama' adlı şiirini okudu.
Angelou'nun kendine özgü ve çekici bir konuşma sesi vardı ve bir buçuk metre boyunda, dans ve sahne performansı eğitimiyle güçlenen güçlü bir fiziksel varlığa sahipti. Angelou, Alex Haley'nin mini dizisinde Kunta Kinte'nin büyükannesini canlandırdığı için 1977 Emmy Ödülü'ne aday gösterildi. kökler. Angelou göründü Oprah Winfrey Gösterisi, Günaydın Amerika, ve Tavis Smiley Şovu. Ayrıca Life Mosaic adlı bir Hallmark tebrik kartları hattı başlattı. Film Şiirsel adalet (1993), Angelou tarafından yazılan ve Janet Jackson tarafından seslendirilen şiirleri içeriyordu. Diğer oyunculuk çabalarının yanı sıra, Amerikan Yorganı Nasıl Yapılır? (1995). 1998'de yönetmenliğe ilk adımını Deltanın aşağısında (1998). 2006 yılında Tyler Perry's'de başrol oynadı. Medea'nın Aile Birleşimi. 2002'de En İyi Sözlü Söz Albümü dalında Grammy kazandı. Cennete Bir Şarkı Fırlattı.
Angelou, 2000 yılında Ulusal Sanat Madalyası ile ödüllendirildi. 15 Şubat 2011'de, Başkan Barack Obama tarafından Başkanlık Özgürlük Madalyası ile ödüllendirildi. 2013'te Ulusal Kitap Vakfı'ndan Edebiyat Ödülü'nü ve Norman Mailer Merkezi'nden Mailer Yaşam Boyu Başarı Ödülü'nü aldı.
Yayınlanmış eserleri arasında otobiyografiler, sayısız şiir koleksiyonu, bir deneme kitabı, birkaç oyun, bir senaryo ve bir yemek kitabı bulunmaktadır. Birçok eseri arasında Benim Adımda Toplan (1974), Singin' and Swingin' ve Gettin' Merry Like Christmas (1976), Bir Kadının Kalbi (1981), Tanrı'nın Tüm Çocuklarının Seyahat Ayakkabılarına İhtiyacı Vardır (1986), Cennete Bir Şarkı Fırlattı (2002), halleluya! Karşılama Masası: Tariflerle Ömür Boyu Anılar (2004), ve anne ve ben ve anne (2013).
Bir hastalık döneminden sonra Angelou, 28 Mayıs 2014'te Kuzey Carolina'da bakıcısı tarafından ölü bulundu. Haziran 2014'te, Stamps kasabası, onun onuruna tek parkını yeniden adlandırdı. 7 Nisan 2015'te ABD Posta Servisi, Angelou'nun onuruna bir pul yayınladı. Mart 2016'da ABD Temsilciler Meclisi, Kuzey Karolina'daki Winston-Salem'deki bir postanenin adını Angelou'dan sonra değiştirmek için bir önlemi kabul etti. Ocak 2021'de Mattel, “Inspiring Women” serisinin bir parçası olarak Angelou'ya benzer bir Barbie'yi piyasaya sürdü.
Ek bilgi için:
Angelou, Maya. Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum. New York: Rastgele Ev, 1970.
Bloom, Harold, ed. Maya Angelou. Philadelphia: Chelsea Evi, 1999.
Elliot, Jeffrey M., ed. Maya Angelou ile Görüşmeler. Jackson: Mississippi Üniversitesi Yayınları, 1989.
Gillespie, Marcia, ed. Maya Angelou: Muhteşem Bir Kutlama. New York: Doubleday, 2008.
Lisandrelli, Elaine. Maya Angelou: Bir Şairden Daha Fazlası. Springfield, NJ: Enslow, 1996.
Lupton, Mary Jane. Maya Angelou: İkonik Benlik. Westport, CT: Greenwood Press, 2016.
Maya Angelou Kağıtları. Siyah Kültür Araştırmaları için Schomburg Merkezi. New York Halk Kütüphanesi, New York, New York.
Mickle, Mildred R., ed. Kritik Öngörüler: Maya Angelou. Hackensack, NJ: Salem Press, 2016.
Wagner-Martin, Linda. Maya Angelou: Maceracı Ruh. New York: Bloomsbury Akademik, 2016.
Maya Angelou
Maya Angelou, 4 Nisan 1928'de St. Louis, Missouri'de Marguerite Johnson'da doğdu. St. Louis ve Stamps, Arkansas'ta büyüdü. Yazar, şair, tarihçi, söz yazarı, oyun yazarı, dansçı, sahne ve ekran yapımcısı, yönetmen, sanatçı, şarkıcı ve sivil haklar aktivistiydi. En çok yedi otobiyografik kitabıyla tanınıyordu: anne ve ben ve anne (Rastgele Ev, 2013) Kızıma Mektup (Rastgele Ev, 2008) Tüm Tanrı'nın Çocuklarının Seyahat Ayakkabılarına İhtiyacı Vardır (Rastgele Ev, 1986) Bir Kadının Kalbi (Rastgele Ev, 1981) Singin' and Swingin' and Gettin' Merry Like Christmas (Rastgele Ev, 1976) Benim Adımda Toplan (Random House, 1974) ve Kafesteki Kuşun Neden Şarkı Söylediğini Biliyorum (Random House, 1969), Ulusal Kitap Ödülü'ne aday gösterildi.
Şiir ciltleri arasında Cesur ve Şaşırtıcı Gerçek (Rastgele Ev, 1995) Maya Angelou'nun Komple Toplanan Şiirleri (Rastgele Ev, 1994) Şimdi Yolculuğum İçin Hiçbir Şey Almam (Rastgele Ev, 1993) Taşınmayacağım (Rastgele Ev, 1990) Shaker, Neden Şarkı Söylemiyorsun? (Rastgele Ev, 1983) Ah dua et kanatlarım bana iyi gelecek (Random House, 1975) ve Ben Diiie'den Önce Bana Soğuk Bir İçecek Su Ver (Random House, 1971), Pulitzer Ödülü'ne aday gösterildi.
1959'da Dr. Martin Luther King Jr.'ın isteği üzerine Angelou, Güney Hristiyan Liderlik Konferansı'nın kuzey koordinatörü oldu. 1961'den 1962'ye kadar editör yardımcısıydı. Arap Gözlemci Kahire, Mısır'da Orta Doğu'da haftalık tek İngilizce haber olan ve 1964'ten 1966'ya kadar gazetenin baş editörlüğünü yaptı. Afrika İnceleme Accra, Gana'da. 1974'te Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü ve Gerald Ford tarafından Bicentennial Komisyonuna ve daha sonra Jimmy Carter tarafından Yılın Uluslararası Kadın Komisyonuna atandı. 1982'de Kuzey Carolina, Winston-Salem'deki Wake Forest Üniversitesi'nde Reynolds Amerikan Çalışmaları Profesörü olarak ömür boyu bir randevuyu kabul etti. 1993'te Angelou, isteği üzerine Başkan Bill Clinton'ın açılışında "Sabahın Nabzı Üzerine" adlı bir şiir yazıp teslim etti. 2000 yılında Ulusal Sanat Madalyası aldı ve 2010 yılında Başkan Barack Obama tarafından Başkanlık Özgürlük Madalyası ile ödüllendirildi.
Hollywood'daki ilk siyah kadın yönetmen olan Angelou, sahne, film ve televizyon için yapımlar yazdı, yapımcılığını yaptı, yönetti ve rol aldı. 1971'de filmin orijinal senaryosunu ve müzik notasını yazdı. Gürcistan, Gürcistan, ve beş bölümlük bir televizyon mini dizisi "Three Way Choice"ın hem yazarı hem de baş yapımcısıydı. Ayrıca, Altın Kartal Ödülü'nü aldığı özel bir PBS olan "Sanatta Afro-Amerikalılar" da dahil olmak üzere birçok ödüllü belgesel yazdı ve üretti. Angelou, oyunculuk dalında iki kez Tony ödülüne aday gösterildi: bir kez Broadway'deki ilk çıkışı için. Gözlerini başka yöne çevirmek (1973), ve yine onun performansı için kökler (1977).
Angelou, 1982'den beri Wake Forest Üniversitesi'nde Reynolds Amerikan Çalışmaları Profesörü olarak görev yaptığı Winston-Salem, Kuzey Carolina'da 28 Mayıs 2014'te öldü. Seksen altı yaşındaydı.
Etiket: Maya Angelou
Charles Gordone, Blackpast.org'a erişti.
Sivil Haklar Hareketi'nin birleşik çabaları, 1966'da Siyah Güç Hareketi olarak bilinen yeni bir strateji ve ideoloji ortaya çıktığında kırılmaya başladı. Bu yeni hareket, Siyah Sanatlar Hareketi'nin gelişimini de etkiledi. Tarihçi Ann Chambers'a göre, Siyah Sanatlar Hareketi tüm siyah topluluk adına konuşmadı, ancak hareket “birçok genç Afrikalı-Amerikalı sanatçıya yeni bir ırksal gurur duygusu” verdi. Siyah Sanatlar Hareketi'ne karşı çıkan bir Afrikalı-Amerikalı yazar ve aktör, Pulitzer ödüllü oyun yazarı Charles Gordone'du.
Gordone, 12 Ekim 1925'te Cleveland, Ohio'da Charles Fleming'de doğdu. 1927'de annesi çocuklarıyla birlikte Elkhart, Indiana'ya taşındı. 1931'de evlendi ve Charles Fleming'in adını Charles Gordon olarak değiştirdi. Elkhart Lisesi'ne gitti ve okulda popüler olmasına rağmen, beyaz ve Afrikalı-Amerikalı çocuklar arasındaki ayrım nedeniyle Indiana'da yaşarken ırk ayrımcılığıyla karşılaştı. Gordon'a göre, her iki ırk da onu reddetti. Beyaz çocuklar, siyah olduğu için ondan kaçındı ve kasabanın Afrikalı-Amerikalı topluluğu, ailesi “rayların diğer tarafında yaşadığı ve . . . biz [Gordonlar] beyaz olmaya çalışıyoruz sanıyordum.”
ABD Ordusu Hava Birlikleri'nde görev yaptıktan sonra Los Angeles City College'a kaydoldu ve 1952'de mezun oldu. Gordon sahne sanatları bölümünden mezun olduğunu çünkü “Kendimi drama bölümünden uzak tutamadım” dedi. Üniversitedeki deneyimleri Amerika'daki ırka bakışını etkiledi. Gordon, “Ben her zaman boyun eğen veya basmakalıp rollere büründüm” dedi ve Shakespeare, Ibsen, Strindberg, Pirandello oyunlarında neden kendisine önemli roller verilmediğini merak etmeye başladı. Mezun olduktan sonra, Gordon New York'a taşındı. Bir zamanlar doğu kıyısında, Charles Gordon adının sonuna bir "e" ekledi ve tiyatro oyuncuları ve sahne yöneticileri için bir işçi sendikası olan Actor's Equity Association'a katıldığında Charles Gordone oldu.
Gettyimages.co.uk'nin izniyle, 1962, New York'ta bir tiyatroda grev gözcülüğü yapan Zenci Göstericilerin İstihdam Komitesi'nin destekçileri.
Gordone'un New York'a gelişinden iki ay sonra Moss Hart'ın Broadway oyununda sahne aldı. Cennetin İklimi, Gordone için “birçok Broadway ve Broadway dışı prodüksiyonun ilki”. Kısa süre sonra siyah aktörlerin eğlence sektöründe geçimlerini sağlamakta zorlandıklarını fark etti ve Afrikalı Amerikalılar için oyunculuk işlerinin olmaması konusunda “gerçekten yoğunlaşmaya başladığını” iddia etti. Birçok “genç siyah oyuncu” ile sohbet etmeye başladı ve kısa süre sonra daha iyi iş fırsatları için Broadway'deki tiyatroları toplamaya başladı. Benzer şekilde, film versiyonunda Rahip Sykes'ı canlandıran Hoosier aktörü William Walker, Bir alaycı kuş öldürmek için, ırkından dolayı ev hizmetçisi rolüne düştükten sonra Hollywood'da şiddetli bir sivil haklar savunucusu oldu. Walker, Afrikalı Amerikalılar için daha fazla rol almak için aktör ve gelecekteki başkan Ronald Reagan ile çalıştı.
1963 civarında, Gordone Zenci Sanatçıların İstihdam Komitesi'nin (CENP) başkanı oldu. Gordone 1962 ve 1963'te televizyon yapımcılarının "gösterilerine zencileri koyarlarsa" kurumsal sponsorluğun geri çekilmesinden korktuklarını ve "ayrımcılığın eğlence alanında diğer herhangi bir endüstriden daha fazla biçim aldığını" iddia etti.
Sivil Haklar Hareketi ırklar arasında eşitliği geliştirmeye yönelik kapsamlı adımlar atmış olsa da, sivil haklar yasaları caydırıcı olmadı. fiili segregasyon veya “yasayla düzenlenmemiş, ancak yazılı olmayan geleneklerle uygulanan” ayrım biçimleri. Amerika'nın çoğunda, sosyal normlar, Afrikalı Amerikalıları düzgün okullardan, seçkin kulüplerden, banliyö konut bölümlerinden ve "en aşağılık işler dışında hepsi"nden dışladı. Federal yasalar, kentsel siyah yoksulluğa neden olan çeşitli faktörleri de ele almamıştır. Amerika Birleşik Devletleri'nde ırksal gerilim tırmanırken, Gordone New York'ta hayatta kalmak için mücadele etti. 1950'lerin son yarısında, işsiz ve parasız olan Gordone, Greenwich Village'daki ilk Afrikalı-Amerikalılara ait barda Johnny Romero için garson olarak işe başladı. Oradaki deneyimleri oyununa ilham verdi. Biri Olacak Yer Yok1960 yılında senaryo yazmaya başladı.
Oyununu yazdığı sonraki yedi yıl boyunca, Gordone ara sıra tiyatro endüstrisinde çalıştı. Jean Genet'in oyuncu kadrosunun orijinal bir üyesiydi. Siyahlar: Bir Palyaço Gösterisi. Beyaz bir adam olan oyun yazarı, oyunu tamamen Afrikalı-Amerikalı bir oyuncu kadrosu ve beyaz bir izleyici için tasarladı. He states in his script that “One evening an actor asked me to write a play for an all-black cast. But what exactly is a black? First of all, what’s his color?”
İçinde The Blacks: A Clown Show, African Americans wage war against the “white power structure,” and the oppressed evolve into the oppressor. Warner noted that Genet’s play put Gordone “in touch with his black anger.” In 1969, Gordone claimed that his experience as part of the cast changed his life because the play dealt with problems about race, enabled him to confront the “hatred and fear I [Gordone] had inside me about being black,” and introduced a talented group of African-American actors to the entertainment media including James Earl Jones and Maya Angelou.
1970 play bill, accessed hollywoodmemorabilia.com
Gordone finished his own play, No Place to Be Somebody, in 1967. The plot of the play revolves around an African-American bar owner named Johnny Williams. Other characters include a mixed-race actor, a black homosexual dancer, a Jewish strumpet, a black prostitute, an Irish hipster, an aging black hustler, a member of the Italian mafia, an influential white judge, and the judge’s idealistic daughter. Johnny Williams, is a tavern-owner, pimp and wannabe racketeer. His foil, Gabriel, also an African-American, is an intellectual struggling to be accepted as a legitimate actor.
göre New York Times reviewer, the characters are forced to try and survive in a society controlled by white standards. Johnny Williams possesses a desire to become “somebody” in Italian-run organized crime Gabriel fails in his attempts to be cast in African American roles because he is light-skinned. The characters’ actions in No Place to Be Somebody are influenced by racial and cultural pressures directed towards characters of opposing races. According to Gordone, “It [the play] is the story of power, about somebody who is stifled who was born in a subculture and feels the only out is through the subculture.” By the end of the play, most of the characters fail in obtaining their goals because they have all set their “ambitions in excess of their immediate limitations.”
Gordone originally offered the play to the Negro Ensemble Company (NEC) an acting group rooted in the Black Arts Movement. He claimed the co-founder, Robert Hooks, turned it down because the NEC did not allow white actors in their theater troupe. Gordone and Warner produced a “showcase version” of the play at the Sheridan Square Playhouse in 1967, but “the response wasn’t too good.” Gordone and Warner lost all their money in the venture. But in 1969, the play was accepted for the “Other Stage Workshop,” in Joseph Papp’s Public Theater, at the New York Shakespeare Festival.
Gordone directing his Pulitzer Prize-winning play at Joe Papp’s Public Theatre in New York, courtesy of Ebony.com.
No Place to Be Somebody opened on May 4, 1969 to mixed reviews. New York Times reviewer, Walter Kerr, compared Gordone’s work to Edward Albee’s masterpiece, Who’s Afraid of Virginia Woolf? Other reviews called the play “engrossing,” “powerful,” and hailed it as one of the “unique” plays of 1969. On the contrary, influential African-American critic, Clayton Riley, blasted the play’s poor production and directorial choices. Riley also questioned Gordone’s “incomprehensible” dialogue, depiction of “self-hatred,” “contempt for Black people,” and his “desire to say too much.” Yet, Riley did state that Gordone possessed “splendid talents.” According to Gordone, Riley’s review “hurt Riley more than me [Gordone] … brother Clayton is uptight. He can’t face it that The [white] Man is helping one of his brothers.”
Headline from The [Arkansas] Hope Star, May 6, 1970, 5, accessed Newspapers.com. After the play’s opening, No Place to Be Somebody quickly moved to the Anspacher Theater for an extended period of time and opened for a limited run on Broadway in the ANTA Theater. Exactly one year after the play opened at the Shakespeare Festival, May 4, 1970, Gordone won the Pulitzer Prize for Drama. The play was the first off-Broadway winner, and Gordone became known as the first African-American playwright to win the award. Yet he did not appreciate being categorized as a member of “black theater” or the Black Arts Movement, unlike Indianapolis poet Etheridge Knight.
According to a 1982 interview, Gordone’s views on race “alienated many blacks.” Gordone argued, in a 1970 New York Times editorial piece, that writers like LeRoi Jones (Amiri Baraka) should write about more than “how badly the black man is treated and how angry he is.” Gordone believed such theater intensified the split amongst the races, and he questioned “Is black really ‘beautiful’? Or is that beauty always hidden underneath the anger and resentment?” According to Gordone, Jones’ writing was “egotistical, smug, angry (never violent), frightened, and damning of every white man in the world,” and Gordone took offense that Jones was “attempting to speak for all people of color in this country.”
According to Mance Williams, Gordone opposed the Black Arts Movement’s notion that the “Black Experience is a singular and unique phenomenon.” Gordone believed that African-American culture was one part of the larger American Culture, reasoning that without the “white experience,” there cannot be a “black experience.” Williams states that Gordone believed the races were interrelated, and helped create the unique qualities that defined the “white” and “black” races. In a 1992 interview, Gordone said “We need to redefine multiculturalism. There’s only one culture—the American culture, and we have many ethnic groups who contribute.”
Poet Amiri Baraka, a major figure in the Black Arts Movement, courtesy of Amherstmedia.org.
One possible explanation for Gordone’s belief in multiculturalism is the fact that he claimed his ancestral makeup consisted of “part Indian, part French, part Irish, and part nigger,” and he jokingly called himself “a North American mestizo.” Williams claims the playwright deemed the “color problem” could only be resolved through cooperation between the races, and that is why Gordone shied away from any radical political movements that could further divide the races. However, according to Gordone, his exclusion from the Black Arts Movement left him “Dazed, hurt, confused, and filled with self-pity.”
Gordone claimed his professional success put tremendous pressure on him. Winning the Pulitzer Prize made Gordone unhappy because he was acclaimed as a writer, rather than a director. According to Gordone, “every time you sit down at a typewriter, you’re writing a Pulitzer Prize. You’re always competing with yourself and you have to write something that’s as good or better.” In 1969, he began drinking heavily, hoping “get the muse out of the bottle” after the “long struggle.” During Gordone’s battle with alcoholism, he still worked in the theater industry. He got involved with a group called Cell Block Theater, which used theater as therapy as part of an inmate rehabilitation program.
In 1981, Gordone met Susan Kouyomjian and in 1982 they founded The American Stage, an organization devoted to casting minorities into non-traditional roles, in Berkeley, California. The American Stage productions included A Streetcar Named Desire with a Creole actor playing Stanley Of Mice and Men with two Mexican-American actors playing George and Lenny and The Night of the Iguana with an African American actor in the lead role of Shannon. According to Gordone, he and Kouyomjian never overtly wanted to provide more opportunities for “black, Hispanic and Asian actors,” but Gordone said “it is now very much my thing.” Their goal was to logically cast actors “so that you don’t insult the work’s integrity.” Gordone believed “innovative casting enhances the plays,” and makes them so exciting that “it’s almost like you’re seeing them for the first time.”
Charles Gordone, photo by Susan Kouyomjian Gordone, accessed African American Registry.
In a 1988 interview, Gordone continued commenting about the portrayal of race in contemporary literature and theater. Susan Harris Smith asked if theater critics viewed Gordone as “black first and a writer second?” He replied “Yes” and commented the practice was “racist.” He claimed he was a playwright trying to “write about all people . . . and to say I [Gordone] have a black point of view is putting me in a corner.” He believed African-American critics finally reached a “significant realization” about the theme of No Place to Be Somebody, that “if blacks walk willingly into the mainstream without scrutiny their identity will die or they will go mad.”
In 1987, Texas A&M University hired Gordone to teach in the English and Speech Communications Department. There, Gordone began embracing the American-western lifestyle or “cowboy culture.” The playwright stated, “The West had always represented a welcoming place for those in search of a new life,” and he found a “spirit of newfound personal freedom” within the American West. Gordone remained in Texas until his death on November 16, 1995. Friends and family scattered his ashes in a “traditional cowboy ceremony, with a riderless horse” near Spring Creek Ranch, Texas.
Learn more about Gordone via the Indiana Historical Bureau’s historical marker.
Maya Angelou: 20th Century Renaissance Woman
Born as Marguerite Johnson in 1928, Maya Angelou is a 20th Century renaissance woman who was catapulted into international fame with her best-selling books. However, she is much more than just an author and a poet. During her lifetime, she was able to hone in on her various talents as a singer, actor, dancer, filmmaker, professor, and political activist.
Angelou aligned with respected Civil Rights Leaders Malcom X and Dr. Martin Luther King Jr. to bring about change in America. In the aftermath of Dr. King’s death, she switched gears and penned her memoir, I Know Why the Caged Bird Sings, which peeled back the layers of her life and shared the turmoil of being a childhood rape victim.
It was her complicated life that transformed her into a phenomenal woman with unwavering confidence, poise, and an unparalleled ability to inspire mankind. Hosted by Henry Louis Gates. Jr. — and with additional commentary from Imani Perry, Farrah Griffin, and Brittney Cooper —we honor Maya Angelou’s legacy and international contributions in this episode of Black History in Two Minutes or So.
Black History in Two Minutes (or so) is a 2x Webby Award winning series.
If you haven’t already, please review us on Apple Podcasts! It’s a helpful way to for new listeners to discover what we are doing here: Podcast.Apple.com/Black-History-in-Two-Minutes/
Archival Materials courtesy of:
Alamy Images
İlişkili basın
Everett Collection, Inc.
Getty Resimleri
Additional Archival by:
Maya Angelou Estate
Executive Producers:
Robert F. Smith
Henry Louis Gates Jr.
Dyllan McGee
Deon Taylor
Yapımcı:
William Ventura
Romilla Karnick
Follow Black History in Two Minutes on Facebook
Follow Black History in Two Minutes on Instagram
Subscribe to Black History in Two Minutes Youtube Channel
‘Black History in Two Minutes’ is also available on Apple and Google podcasts.
Maya Angelou mourned both Martin Luther King Jr. and Malcolm X
It was also in New York where Angelou became actively engaged with the civil rights movement. After hearing Martin Luther King Jr. speak in Harlem, Angelou began immersing herself in the fight for racial equality, using her remarkable writing talents to raise funds for the Southern Christian Leadership Conference. Angelou, with actors Godfrey MacArthur Cambridge and Hugh Hurd, wrote and co-produced a "Cabaret for Freedom." The show raised so much money that Angelou was appointed the new director of SCLC's New York office, per The Nation, where she worked closely with King to organize and raise funds. Although she was living in Ghana during King's historic March on Washington for Jobs and Freedom in 1963, she still participated, marching outside the American Embassy in Accra in solidarity.
While in Africa, Angelou became close with another expatriate living in Ghana: civil rights leader Malcolm X. Together, they formed the Organization of African American Unity in 1964, according to The History Makers. When Malcolm X was assassinated the following year, the organization fell apart and Angelou, grieving the loss of her friend, spent the next year living in Hawaii.
Angelou returned to New York in 1967, but in a tragic twist of fate, King was assassinated on Angelou's 40th birthday, just as she was getting ready to go on a nationwide tour promoting King's Poor People's Campaign. Devastated after the deaths of Malcolm X and King in such short succession, Angelou channeled her energy even more intensely into her writing.
5 Things to Know About Maya Angelou's Complicated, Meaningful Life
I t’s only fitting that the first week of U.S. National Poetry Month in April coincides with what would have been the 90th birthday of the poet Maya Angelou, who died May 28, 2014, at the age of 86. And Google is celebrating Angelou’s birthday with a Doodle.
But while Maya Angelou best known today for her writing &mdash as the author of more than 30 books and the recipient of more than 50 honorary degrees &mdash she had many different careers before becoming a writer, and all before the age of 40, as TIME pointed out in her 2014 obituary. Angelou’s jobs included: cook, waitress, sex-worker, dancer, actor, playwright, editor at an English-language newspaper in Egypt, Calypso singer, and cast member of the opera Porgy and Bess. In fact, Angelou’s name is more of a stage name than a pen name Angelou was born Marguerite Annie Johnson in St. Louis in 1928, but in the 1950s came up with “Maya Angelou,” which is a portmanteau of sorts, by combining her childhood nickname and a riff on her then-husband’s surname.
In a Google Doodle marking her April 4 birthday, Angelou can be heard reading &ldquoStill I Rise,&rdquo alongside testimonials from her son Guy Johnson, Oprah Winfrey, Laverne Cox, Alicia Keys, America Ferrera, and Martina McBride. The 15-time Grammy-winner Keys calls Angelou a “renaissance woman,” while 14-time Grammy nominee McBride says Angelou inspired her to write her own songs. Winfrey, who has called Angelou a mentor, says that &ldquoMaya Angelou is not what she has done or written or spoken, it’s how she did it all. She moved through the world with unshakeable calm, confidence, and a fiery, fierce grace and abounding love.&rdquo
Kişisel hayat
Maya became a mother by the age of seventeen to Clyde just after completing her high school studies. Tosh Angelo, her husband left her for utmost three years. Around 1960s Maya coupled with Vusumzi Make. The relationship lasted for a short time. She later got married to Paul du Feu, a carpenter but they then parted after eight years. Sadly, on 28, May 2014 Maya Angelou öldü. The funeral service was held at the &lsquoMount Zion Baptist Church.' Prominent people such as Michelle Obama, Bill Clinton, and Oprah Winfrey attended the service.