Her şeyden önce, bu muazzam bir ikna gücüne sahip bir görüntü: Cumartesi günü Devlet Operası Unter den Linden’de sergilenen, Philipp Stölzl’ün Giacomo Puccini imzalı “Turandot” prodüksiyonunun merkezinde devasa bir Turandot kuklası var. Çünkü bu Çinli prenses aslında ilk şarkı söyleyen görünümüne, bir hayalete, görünüşte duyarsız bir varlık olana, Prens Calaf’ın aşkını yansıtan bir yüzeye kadar bir buçuk oyunculuk uzunluğundadır: Her nedense, o da sadece o da sadece üç bilmeceye cevap vermek istiyor. Tüm başvuranların şimdiye kadar başarısız olduğu ve bu nedenle idam edilen Turandot yerlerinin görülmesi.
Philipp Stölzl’in resmi için orijinal bir gerekçesi var: Üç bakan Ping, Pang ve Pong, Turandot’un bile var olmadığını iddia ederek Calaf’ın başvurmasını engellemeye çalışıyor. Daha sonra onun da herkes gibi iki kolu ve iki bacağı olduğunu söylüyorlar ama tabii bu o kadar da ilginç değil. Stölzl, Turandot’un insanları ezmek için kullanılan bir tür dini fetiş olduğu sonucuna varır.
Bununla birlikte, Stölzl’in baskıyı tasvir etme şekli baskıcı bir şekilde çaresizdir: Kırmızılı birkaç uşak var, herhangi bir bariz bağlılık göstermeden, denekleri gri renkte azarlıyor. Üçüncü perdenin başında, tüm soruları cevaplayabilen prensin adı için hummalı bir arama yapıldığında, kırmızılar grilerden ikisini öldürecek. Biri merak ediyor: Hepsi bu, yönetmenin baskıcı bir rejimden bahsetmek için düşünebildiği tek şey bu mu?
Bu “Turandot” aynı zamanda önceki tüm Stölzl yapımlarının ikileminden muzdarip: büyüleyici ve teknik olarak mükemmel bir şekilde uygulanmış görsel fanteziye ek olarak, gerçek teatral anlamda dilsiz bir beceriksizlik var. Calaf’ın babası, yaşlı sürgün Timur’un ilk perdede anlamsızca bir aşağı bir yukarı gidişi ona bakarken bir utanç duygusu yaratır ve ikinci perdede üç nazır evleri ve bahçeleri hakkında şarkı söylediğinde insan adeta sevinir. Birkaç dakikalığına şemsiyelerini çevirmek – Calaf, Liu ve Turandot’un bir noktada sahneyi çektikleri utangaç yürüyüşlerden kesinlikle daha iyidir.
Pupa bir örümcek olur
Turandot’un yokluğu, aslında yeni başvuranı bizzat muayene ettiği için yarıda kaldı. Başlangıcın güzel konseptine ne olacak? Artık çalışmıyor. Kukla, doğru cevaplanan her soruyla parçalara ayrılır. Bu doğru mu? Zor: Üçüncü perdede kırmızıların grilere karşı şiddet eylemleri hala ilk perdede Turandot kültünün burcunda yer almaktadır ancak kukla artık kafataslı bir örümceğe dönüşmüştür.
Bu oldukça naif görünüyor – ve bu nedenle program kitapçığının sonunda okuduğunuz şeye uyuyor: “Nevrotik, frijit kadın güçlü adamın öpücüğü tarafından kurtarılır ve sonunda mutluluğunu aşkta ve hayatta itaatte bulur.” en fazla olabilir. bağlamsız algılanan bir ana ilişkin ilişkiye doymuş bir refleks olarak anlaşılmalıdır – genellikle “tetikleyici” olarak bilinir. “Tabiiyet” hayal edilir, çünkü “Turandot” aslında Wagner’in koşullarını tamamen tersine çevirir: kadının erkeğin kurtuluşu için her zaman ölmek zorunda olduğu yerde, burada daha az “güçlü” ama daha hassas bir erkek onu neredeyse terapötik bir şekilde destekler. kadın, bir ataya tecavüzün nesiller boyu süren travmasından iyileşir ve hayata geri döner.
kadın ölmeli
Belki de maço Puccini’nin köle Liu’nun kurban olarak ölmesine izin verebilmiş olması, ancak onun için bu yeni sonu yaratmadan önce kendisinin ölmeyi tercih etmesi önemlidir. Ve ne pahasına olursa olsun mutlu sonu engellemek isteyen Stölzl, Turandot’u iddia edilen “tabiiyet”i göstermek için sobaya göndermez, onun ölmesine izin verir. Ve bunu yaparken, her şeyden önce, farkında olmadan Wagner düzenini yeniden kurar.
50 yıl önce Zubin Mehta, Staatskapelle’i Joan Sutherland, Luciano Pavarotti ve Montserrat Caballé ile yönetti ve bu hala “Turandot”un en iyi kaydıdır. Elbette bundan çok büyük bir ihtişam beklenir. Şimdi, 86 yaşında, Mehta yorumunu daha yavaş ve daha yüksek sesle yapıyor. Şarkıcılar da eski kayıtla rekabet edemiyor. Elena Pankratova en azından parıldayan üst tonlarla baş rolde uygun bir şekilde kullanılmış gibi görünüyor ve hassasiyetteki değişim de ondan alınmış.
Anna Netrebko olmadan
Yusif Eyvazov Calaf olarak çok daha tek renkli görünüyor – karısı Anna Netrebko Turandot rolüne davet edilmese de kalmasına izin verildi. Tahriş eden sadece boğuk, gürleyen tonlar değil. Son derece kendine güvenen ve tını olarak karanlık, yüksek B’sini “Nessun dorma”da dışarı itiyor, ancak bir noktada daha hafif, daha yumuşak olması gerekiyor. Aida Garifullina, Liu olarak umut verici, kendine güvenen bir Puccini kızı. Ama yüksek sesle çalmasa bile, her zaman gürültülü bir orkestraya karşı duyulması gerekiyormuş gibi şarkı söylüyor. 82 yaşındaki Siegfried Jerusalem altoum olarak oynuyor ve ne yazık ki bu çok zor.
René Pape’nin Timur’un birkaç cümlesinde uygulayabildiği farklılaşmalar, gecenin adeta yaratıcı vurgusu. Hastalık nedeniyle kadro planladığından daha zayıf, ancak Devlet Opera Korosu bazen biraz sessiz görünüyor. Ama Martin Wright onu prova etmekle harika bir iş çıkardı ve Mehta’ya şunu vermelisiniz: Deutsche Oper’daki “Meistersinger” ile olan kaosla karşılaştırıldığında, buradaki koordinasyon kusursuzdu.
Turandot 25, 29 Haziran, 1, 3, 8 Temmuz Staatsoper Unter den Linden’de, başlangıç saatleri ve biletler Tel.: 203 54 555 veya www.staatsoper-berlin.de