Aykut Kocaman'ın, F.Bahçe'nin futbol felsefesinde yaptığı değişiklik, F.Bahçe'yi buraya kadar getirmişti. Ancak, F.Bahçe maça çok büyük bir dezevantajla başlıyordu. Meireles, Topal ve Webo'nun kadroda olmaması, F.Bahçe'yi orta sahada çok zor durumda bırakıyordu.
Benfica beklendiği gibi maçın başında F.Bahçe'yi kendi sahasına hapsetti. Ve 9. dakikada bir gol buldu. Bu kaos döneminde F.Bahçe orta sahada eziliyor ve top tutamıyordu. Benfica ise kanat ataklarında etkili olduğu gibi kısa paslarla oluşturduğu verkaçlarla pozisyon buluyordu.
F.Bahçe 23. dakikada bir penaltı şansı daha yakaladı ve Kuyt skoru 1-1 yaptı. Böylece avantaj yeniden F.Bahçe'ye geçti. Ancak maç da giderek sertleşti. 35. dakikada Cardozo skoru 2-1 yapınca Benfica iyice rahatladı. Çünkü maçın başında iki gol atması gerekirken bu skorda sadece bir gol atması yeterliydi. Ancak, Fener'in şansı giderek tersine döndü. Önce Selçuk sakatlandı, yerine Topuz girdi. Sonra da Gökhan sakatlandı, yerine Bekir girdi. Böylece F.Bahçe ilk 11'inden 4-5 futbolcu eksikle oynamaya mecbur kaldı. F.Bahçe giderek yoruluyor görüntüsü veriyordu. Fakat 66'da Cardozo 3. golü atınca Aykut Kocaman'ın Yobo'yu çıkartıp Stoch'u oyuna alması F.Bahçe'ye yeniden hücum enerjisi verdi ama golü bulamayan F.Bahçe elendi.
FENER'DEN KORKTULAR
Maçta önemli faktör; F.Bahçe'nin eksikleri ve rakip takımın tecrübesiydi. F.Bahçe elendi ama ülkemizi çok iyi temsil etti.
İlginç olan, rakibin de F.Bahçe'den son derece çekiniyor olmasıydı. Nitekim maçın son 5 dakikasında ve 5 dakikalık uzatmada bu sefer kendi sahasında hapsolan ve zaman geçirmeye çalışan taraf Benfica'ydı.
Benfica kalecisinin her topta yere yatıp yavaş kalkması, Benfica forvetlerinin ise ileride kazandıkları her topu korner direğine kadar taşıyıp burada zaman geçirmeye çalışması Benfica'nın ne kadar çekindiğinin işaretiydi. Ancak söylemek zorundayım ki; Bayern Münih ve Borussia Dortmund'un maçlarını seyrettikten sonra bu maçın düzeyinin Şampiyonlar Ligi'nin altında kaldığını söylemek mümkün.