Yalnız olduğunu bilmediğinde bi' sorun yok; bildiğinde, bir karşılaştırma ağına yakalanıyorsun. Başkalarının bir arada olmalarını, onların sevinçlerini falan düşünmeye başladığın zaman ortaya çıkıyor ıstırap. Ağda çırpınan küçücük bir balıksın o vakit. Bana kalırsa, insanın bu tek başınalık halini yaşaması ve yine de kendini yalnız hissetmemesi mümkün; fakat o ağ var ya işte, bi' bulaşmayagör, yandın. Yani, zehirli bir yılana nasıl dokunmuyorsan, kaçınacaksın ondan, uzak duracaksın.
Sonuç olarak iş, kelimelerin -çoğu zaman- kafa bulandıran dünyasını bir kenara bırakıp, tek başınalığın sözsüz, diri havasını solumakta.
Ha, gücüme gidiyor, ben kaçınmam, uzak durmam yılandan filan diyorsan, çare yok, ya sen onu öldüreceksin ya da o seni.