Bir gece köylüler, gizli eser ya da altın para aramak için tenha bir sokakta kazı yaparken, yalnız başına, iki avcunun arasında açık bir kitap bulunan sert bir iskeletle karşılaştı.
Köylüler bu tuhaf sahne karşısında dehşete düştü. Şaşkınlıklarını arttıran asıl şey, merakla iskeletin elinden zorla aldıkları kitabın, üzerinden bunca zaman geçmesine rağmen sapasağlam durmasıydı. Kitabın sayfaları birbirine sımsıkı yapışık, hiç dokunulmamış gibi temizdi. Okurunu öldüren zaman, kendisini hiç mi hiç eskitmemişti.
Ahali iskeleti yeniden gömmeyi ve bölgeyi terk etmeyi düşündü. Ama içlerinden kitabın sayfalarını merakla çeviren sonra da ilk sayfa hariç, kitabın sayfalarının bomboş olduğunu fark eden biri köylüleri durdurdu. Kitabın ilk sayfasında el yazısıyla şu ifadeler yazılıydı:
“Beni bulup da buradan çıkarmayana lanet yağsın.”
Adamlar yeniden durup düşündü: Bu ifadeleri yazan kişi, iskeletin kendisi olmalı. Boş sayfalar onun bu kitabı, başta zannettikleri gibi okuduğunu değil, yazıyor olduğunu gösteriyor.
Aralarındaki tecrübeli birkaç adam, eti erimiş ve kemikleri küllerin altından parlayan bu iskeletin, elim bir kaza geçirmiş olduğunu, bu yüzden bunca senedir burada gömülü olabileceğini tahmin etti. Kazıdıkları sokak, kısa süre önce şehrin çirkin kadınlara bırakılması ve tuzlu denizin tuhaf korsanlar tarafından işgal edilmesinden dolayı ortadan kaybolan “Kohl Dağına” yakın olduğu için köylüler, iskeleti kitabıyla birlikte kumun cennetine gömmelerinin en iyisi olacağını düşündü.
Ne var ki aralarından bilge biri olaya müdahil oldu ve şöyle dedi: “Bu şahıs âşık ve mutlu ölmüş olmalı. Çünkü sağ parmaklarının uçları kalbine dokunur bir vaziyette. Elindeki kitapsa göğsüne yapışık, nefesine yakın bir pozisyonda, tıpkı bir cenin gibi.” Bilge, sanki havada görünmez birtakım satırları okuyor gibi hikâyeyi sürdürdü; “Anlaşılan ölümün onu gafil avladığı sırada, sevgilisine upuzun bir mektup yazmaktaydı.” Bilge, kitabı yeniden inceledi ve kıvrımları arasından solmuş bir gül dalı çıkarmadan evvel lekeli parmaklarıyla sayfalarını çevirdi; o an bir grup inkarcının karşısında zafer kazanmış gibi sevindi: “Şuraya bakın! İşte en güzel anında kurumuş, kalbindeki kanın kanıtı.”
Uzunca tartıştılar. En sonunda iskeleti çıkarıp en yakın duvara dayayıp, sonra da kitabı ilk gördükleri andaki gibi avuçlarının arasına koymaya karar verdiler. Vasiyet açıktı. İskelete karşı tek görevleri, dünyaya yeniden dönmek üzere, onu yeryüzüne çıkarmalarıydı.
Akşamleyin evlerine döndüler. Ertesi sabah, gördükleri kabusların etkisiyle sersemlemiş bir halde gerçek dünyaya uyandılar. Ne var ki gerçek dünya, acımasız lanetlerle şehirlerini cezalandırmaktan geri durmadı. Merakla, önceki gün iskeleti bıraktıkları yere geri döndüler. Oraya vardıklarında iskeletin bacaklarının yeniden ete büründüğünü ve kan pompaladığını gördüklerinde dehşete düştüler. Gün geçtikçe cansız beden, umutsuzca terk ettiği gerçek hayata geri dönüyordu. Öyle görünüyor ki bir rüya, ihanete uğramış bir ceset gibi toprağın altında yatıyordu.
İskelet tek başına bir kumaş parçasıyla çıplaklığını örtebiliyordu. Bir zamanlar olduğu gibi eski haline döndüğünde, tam bir insan olması için geriye kalan tek şey yüzü olacaktı. Bu türden bir mucize, şehrin en hayalperestlerinin hayal gücünün ötesinde olsa da bu duruma alışmaları hiç de uzun sürmedi. Hadise, uzun süredir gerçeğin loş ışığı altında yaşayan şehirde en heyecan verici olay olarak kayıtlara geçti. Günden güne hayata dönen iskelet, düşmanın toprağında durmadan büyüyen bir çiçek gibi, bütün şehrin bir şovu haline gelmişti. Köylülerin sabahları işe gitmeden evvel yaptıkları ilk şey, gece boyunca iskelette meydana gelen değişiklikleri görmek için bulunduğu yeri ziyaret etmek oldu.
Günün birinde iskeletin yüzü geri gelmiş ve kafasında uzun, siyah saçlar bitmişti, üstelik üzerinde nerden ve kimden geldiği bilinmeyen geniş bir gömlek vardı. Köylüler bu manzara karşısında adeta dehşete düştüler. O an köylüler, bunca zamandır zannettikleri gibi iskeletin bir erkeğe değil de güzel bir kadına ait olduğunu fark ettiler. Yüz hatları açıkça kadınların yüzünü andırıyordu. Ama yüz ifadeleri yok olmuş ve yerini, hayata ölümün gözüyle bakan çirkin bir göz almıştı.
Hepsi de kadını arzuladı. Kendi aralarında konuşmadıkları halde, kabuslarının sert yatağı üzerinde kadını parçalara ayırmak istediklerini hepsi de biliyordu. Ama kadın kitabını aldı ve herhangi bir zarara karşı korunaklı olduğunun farkındaymış gibi yazmaya başladı. Her yeni karaladığı sayfayla birlikte, şehrin kadınlarından biri ansızın bir iskelete dönüşüveriyordu. Erkekler her sabah uyandıklarında, yataklarında eşlerine ait, odalarındaysa kızlarına ait iskeletlerle karşılaşıyordu. Kadını öldürmeyi düşündüler ama bunu yapmaya cesaret edemediler. Kadına karşı arzuları, onu öldürmelerine mâni oluyordu.
Günler sonra köyün bütün kadınları birer iskelete dönüştü, öyle ki artık mezarlıklar dar gelmeye başladı. Hayata yeniden dönen genç kadın, yalnızca erkeklerin olduğu şehirde tek kadın olmuştu. Tüm bu olanlardan sonra kadın ilk defa gülümsedi ve ona göre hayalleri olmayan binlerce erkek için mümkün tek sevgiliydi artık. Ölümden dönen genç kadın, ilansız herkesin karısı, neredeyse kendisiyle aynı özelliklerle doğan yeni neslin annesi olmuştu. Böylece herkes yeniden kardeş olmuştu. Ancak daha sonra kadının yüzü bir gül gibi soldu ve yüzünde büyük bir göz belirdi.
Arapçadan çeviren Cuma Tanık
Post Öykü Dergisinin 38. sayısında yayımlanmıştır.
Tarık İmam, 1977’de Mısır’da doğdu. İskenderiye Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünü bitirdi. Erken yaşlarda yazmaya başladı ve on yedi yaşındayken ilk kitabını yayımladı. Bu kitabını roman, öykü ve çocuk edebiyatı dallarında başka kitaplar izledi.
Yayımlanmış romanları: Dişi Kedinin Kanunu (2003), Sessizce Öldürmek (2007), Gizlice Mektup Yazan Dul Kadın (2009), Konstantinos Kavafis’in İkinci Hayatı (2012), Babamın Mezarı (2013).
Diğer eserleri: Havanın Bozmadığı Yeni Kuşlar (Öykü, 1995), Başka Bir Sokak (Öykü, 1997), Beş Deniz Kralı (Çocuk Hikâyeleri, 2000), Öleceği Şehri Düşünen Yaşlı Adam (Öykü, 2010).
Yazar “Bir Göz” öyküsüyle 2013’te İspanya Kelime Müzesi Ödülü’ne (Câizet muthaf el-kelime el-Esbâniyye) lâyık görüldü.