Beyniniz, dünyayı anlamlandırmanıza yardımcı olacak zekice numaralar oynar. Yaratıcı gruplar ve çizgiler oluşturur. Bu nedenle, bunun nasıl çalıştığını anlamak sizi daha çekici fotoğraflar çekmeye yönlendirecektir.
Zihinlerimiz düzen ve basitlik için can atıyor. Zihnimizin bu düzeni sağlama yollarından biri, bilinçaltında şeyleri gruplar halinde organize etmektir. Bir şeyleri bir araya getirmenin yollarını bulamadan, duyularımızdan gelen birçok veriyle boğuluruz. Örneğin, kıyı şeridinde yürüdüğümüzde, tek tek çakıl taşları değil, bir kumsal görüyoruz.
Fotoğraflarınızda bir aranjman oluşturmayı başarırsanız daha inandırıcı olursunuz. Neyse ki, zihninizin ve izleyicilerinizin zihinlerinin, bunun gerçekleşmesi için işleri bir araya getirmenin farklı yolları var. Bu teknikleri uygulamak, fotoğraflarınızla izleyicinin hayranlığını artıracaktır.
Nesneleri gruplamanın en belirgin yolu, onları yakınsamaktır. Nesneler ne kadar yakınsa, insan gözü onların bağlantılı olduğunu o kadar çok algılar.
Ancak yakınlık, düzen yaratmanın tek yolu değildir.
Beyninizin bir şeyleri sentezlemesi için aralarında benzerlikler olması gerekir. Bu aynı olmaları gerektiği anlamına gelmez, ancak ortak bir şekle, boyuta, şekle, tona, dokuya veya renge sahiplerse, insan beyni onları bir araya getirerek kaostan düzen oluşturabilir. Dolayısıyla bir ördek, bir araba ve bir dağ toplamamız pek olası olmasa da ördek, güvercin ve akvaryum balığından oluşan bir sürüdeki düzenlemeyi görebiliriz. Benzer şekilde, tek tek araçlar arasındaki tüm farklılıklara rağmen, trafik sıkışıklığında sıkışmış arabaları tek bir varlık olarak görebiliriz.
Bir montaj, parçaları daha homojen hale geldiğinde daha güçlü hale gelir. Trafik sıkışıklığının sadece taksilerden oluştuğunu düşünün; Araba grubu daha uyumlu hale gelir.
Fotoğraf açısından bakıldığında, bu hem iyi hem de kötü olabilir. Neden kötü? Çerçevede tek başına, bu tekdüzelik bazen tek bir odak noktası olmadan monoton hale gelebilir. Ancak, bir adım geri atın, o grubu daha büyük bir sahnenin parçası olarak görün ve sonra bu toplanma bir tema haline gelir.
Alternatif olarak, gruba aykırı bir şeyle grubu bölersek, söz konusu kesinti söz konusu olur. Böylece grup daha az görsel ağırlığa sahiptir ve arka planda yer alır.
İnsanları bir grupta birbirine bağlayan bir diğer şey de “ortak kader” olarak bilinen şeydir. Bu, bireysel öğelerin tek bir grup olarak birlikte hareket ettiği görüldüğü zamandır. Tipik örnekler arasında bir kaz sürüsü, yoldaki bisikletçiler vb. Hareketsiz görüntülerde bir grup nesnenin tutarlı hareketi mümkün görünmeyebilir, ancak beynimiz mevcut bilgimizi kullanacak ve hareketin var olduğunu varsayacaktır.
Bir kuş sürüsünü düşündüğümüzde, onların benzer olduklarını, birbirine yakın olduklarını ve aynı yönde hareket ettiklerini zaten biliriz. Bir başka kritik faktör daha var: Kuşlar bir yapının içine kapatılmış durumda. Örneğin, bir grup kaz genellikle V şeklinde uçarken, sığırcıkların mırıltısı puslu bir sıvı şeklindedir. Tek tek kuşları gördüğümüzden daha çok sürüler görüyoruz.
Fotoğrafçılıkta bunu avantajımıza kullanabiliriz. Belki grubun şekli dengeyi artırmaya ya da göze yön vermeye hizmet edebilir.
Aynı şekilde, imajlarımızda istenmeyen şekiller oluşturan grupların farkındalığına da ihtiyacımız var. Örneğin, manzara fotoğrafçılığında, üç kayadan oluşan bir grup, tepe noktasının görüntüye işaret ettiği bir üçgen oluşturarak gözü yönlendirebilir. Bununla birlikte, üçgeni, üst kısım çerçevenin altında olacak şekilde çevirmeye çalışın. Ardından görüntülerde ilgili çizgi yukarı çıkarak bir bariyer görevi görür ve gözünüzün görüntüye girmesini engeller.
Beş nesneden oluşan bir grubu bir masa üstüne hizalarsanız, bir çizgi oluştururlar, değil mi? Hayır, bu satır mevcut değil; Beyniniz resmi basitleştirmek için onu yaratır. Kafanızdaki fikir dışında hiçbir şey onları birbirine bağlamaz. Dahası, hayali çizgi en uzaktaki nesnenin ötesine uzanır ve bu da gözü daha da ileri götürür. Bu hayali çizgiye “iyi süreklilik” adı verilen bir şey neden oluyor.
Yani elimizdeki bilgilerden hatların öylece durmadığı sonucunu çıkarıyoruz. Zihinlerimiz bir çizgi fikrini görünen ucunun ötesine uzatır. Bu fenomeni, izleyiciyi uzaktaki bir nesneye veya ufka doğru, oraya kadar giden gerçek bir sürekli çizgi olmaksızın yönlendirmek için kullanabiliriz. Ayrıca çizgiler çerçevenin kenarına ulaştığında görüntünün sınırlarının ötesinde devam ettiklerini düşünüyoruz. Böylece resimde göremediğimiz bir gruba nesneleri ekleyebiliriz.
Gerçek ve hayali çizgiler de diğer çizgilerle kesişebilir ve başka engellerle karşılaşabilir. Burada görsel ağırlık devreye giriyor. Göz en az dirençli yolu izler. Engel, çizginin ağırlığından daha büyükse, göz orada duracaktır. Ancak hat tıkanıklıktan daha güçlü ise göz bu hat boyunca devam edecek ve durmayacaktır.
Kayaları kabaca sahneye taşıdığım bir sonraki fotoğrafta, soldaki kopya sahneyi gösteren bir üçgen oluşturuyor. Göz, kırmızı noktalarla gösterilen hayali bir çizgiyi takip eder. Bu çizgi bir dizi yosun ve bir dizi kaya (mavi noktalar) ile kesişse de, insanlara daha fazla görsel ağırlık verdiğimiz için göz hala kişiye doğru süreklidir. Sağdaki kopyada, kayaları farklı konumlarda klonladım. Şimdi, üçgenin tepe noktası, gözün şekle doğru hareket etmesini geciktiren diğer tarafta altta bulunur. Ancak, diğer insanlara verdiğimiz güçlü görsel ağırlık nedeniyle, gözlerimiz yine de sonunda kişiyi bulur.
Kesinti nesnesine olan ilginiz benimkinden farklı olabileceğinden, burada bir dereceye kadar öznellik vardır. Hevesli bir kuş bilimci, kuşları araba meraklılarından çok daha fazla tercih edecektir. Bu nedenle, araba fanı arka planda Chevrolet’e bakarken gözleri çitin üzerinde oturan bir kuşta durabilir.
Bir çizgi diğerini keserse, en az dirençli yolu izleme fikri hala geçerlidir. Örneğin X harfini alın. Bunu ortada kesişen iki düz çizgi olarak görüyoruz. Bunun nedeni, zihnimizin basitliği istemesidir. A / A /’yi geçmek, gözlerimizin aldığı doğrudan yoldur. Bu nedenle, X yapmak için >bitişik < yok sayarız.
Tahta baskı, Güney Rüzgarı, Katsushika Hokusai’nin Clear Morning, tüm bu faktörlerin harika bir örneğidir. Fuji Dağı’nın görsel ağırlığı, gözü doğrudan dağa yönlendirir. Ardından, bulutun katı bölgesine ve ormanın daha derin yeşiline doğru sola doğru süpürürken dağın kenar çizgisini takip ediyoruz. Arka planı çevreleyen hafif bulutlar, dağın kenarı daha fazla görsel ağırlığa sahip olduğu için gözün geçişini engellemez.
Umarım bu makaleyi, daha önce tartıştığım bazı konuları birbirine bağlayan kompozisyonun bu yönüne ilginç bir giriş bulmuşsunuzdur. Grupların ve çizgilerin nasıl çalıştığını gösteren bazı fotoğraflarınızı görmek harika olurdu.