Çok uluslu bir güç
İnsan gücü açısından Osmanlı Ordusu Türk askerleri tarafından yönetiliyordu. Bu, kısmen demografinin bir yansımasıydı (imparatorluğun nüfusunun yarısından fazlası Türktü) ve kısmen de imparatorluğun bir bütün olarak geleneksel Türk hakimiyetinin bir mirasıydı. Ordunun rütbesini ve dosyasını oluşturan askerler bütün etnik gruplardan alınmışken, subay sınıfı neredeyse tamamen Türk’dü. 1914’te orduda bazı Arap ve hatta bazı gayrimüslim subaylar vardı, ancak tüm üst düzey askeri emirler Türkler tarafından yapıldı. Türklerin diğer etnik gruplardan daha iyi ve daha güvenilir askerler yaptıkları düşünülüyordu ve Osmanlı Ordusunun çekirdeği, Anadolu’nun kalbinden (günümüz Türkiye) bütün Türk piyade birimleriydi.
Kürt Askerleri
Kürt ve Arap yardımcıları, haydut, tecavüz ve cinayet konularında hızlıca ün kazandılar. Bu suçların kurbanları genellikle imparatorluk içindeki diğer etnik ve dini azınlıklardı, ancak Müttefik savaş esirleri de ellerinde kötü acı çekti. Ciddi bir askeri muhalefetle karşı karşıya kaldıklarında, yardımcılar genellikle ilk fırsatta terk ettiler. Osmanlı komutanları acı deneyimlerden kriz içinde güvenemeyeceklerini öğrendiler.
Osmanlı Süvarileri
1909’da gayrimüslim meselelerin Osmanlı Ordusunda görev yapmaları yasaklanmasına kadar, zorunlu kanunlar değiştirildi. Müslüman olmayan askerlerin – özellikle de memurların – orduyu birleştirmesi, hem ordunun hem de Osmanlı toplumunun içindeki müslüman bağlayıcıların güçlü bir direnişe yol açtı. büyük. Savaşın başlamasından kısa bir süre sonra Doğu Anadolu’nun Hristiyan Ermeni cemaatlerinde Osmanlı karşıtı huzursuzluk patlaması, sertleştiricilerin tüm imparatorluğun Müslüman olmayan konularının sadakati konusunda şüphe yaratmalarına izin verdi. 1909 kanunları etkili bir şekilde iptal edildi. Gayrimüslimler orduya gönderilmeye devam edildi, ancak memur olamazlardı ve silahsız işçi taburlarında sınırların gerisinde hizmet edebiliyorlardı.