We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Boston katliamı
NS boston katliamı 5 Mart 1770'de İngiliz askerlerinin Boston'da bir mafya tarafından taciz edilirken birkaç kişiyi vurup öldürdüğü bir çatışmaydı. [1] Etkinlik, Paul Revere ve Samuel Adams gibi önde gelen Vatanseverler tarafından yoğun bir şekilde duyuruldu. [2] [3] [4] İngiliz birlikleri, taç tarafından atanan yetkilileri desteklemek ve popüler olmayan Parlamento yasalarını uygulamak için 1768'den beri Massachusetts Körfezi Eyaletinde konuşlanmıştı.
Siviller ve askerler arasındaki gergin ilişkilerin ortasında, bir İngiliz nöbetçisinin etrafında bir kalabalık oluştu ve ona sözlü tacizde bulundu. Sonunda, kulüpler, taşlar ve kartopu tarafından vurulan Kaptan Thomas Preston liderliğindeki yedi ek asker tarafından desteklendi. Sonunda, bir asker ateş etti ve diğerlerini Preston'ın emri olmadan ateş etmeye teşvik etti. Açılan ateş anında üç kişiyi öldürdü ve ikisi daha sonra yaraları nedeniyle ölen sekiz kişiyi de yaraladı. [5]
Kalabalık, Vali Vekili Thomas Hutchinson'ın bir soruşturma sözü vermesinin ardından sonunda dağıldı, ancak ertesi gün yeniden kuruldu ve birliklerin Castle Island'a çekilmesini sağladı. Sekiz asker, bir subay ve dört sivil tutuklandı ve cinayetle suçlandı ve gelecekteki ABD Başkanı John Adams tarafından savundular. Askerlerden altısı beraat etti, diğer ikisi kasten adam öldürmekten hüküm giydi ve cezalarında indirime gitti. Adam öldürmekten suçlu bulunan iki kişi, ellerine damga vurma cezasına çarptırıldı.
Olayla ilgili tasvirler, raporlar ve propaganda, özellikle Paul Revere tarafından üretilen renkli gravür olmak üzere On Üç Koloni boyunca gerilimi artırdı.
9e. Boston Katliamı
Crispus Attucks, yalnızca devrim için ölen ilk Afrikalı Amerikalı değildi, aynı zamanda bu dava için hayatını feda eden ilk vatanseverlerden biriydi.
Amerikan kanı Amerikan topraklarında döküldü.
İngilizler ve Amerikalılar arasındaki hesaplaşma basit bir söz savaşı değildi. Bu idealler çatışması üzerine kan döküldü. Amerikan uşakları ile İngiliz kırmızı paltoluları arasındaki geniş çaplı çatışmalar 1775'e kadar başlamamış olsa da, 1770 Boston Katliamı her iki tarafa da geleceklerin tadına varma fırsatı verdi.
Townshend görevlerinden hiçbir koloni heyecan duymadı, ancak hiçbir yerde Boston'daki kadar büyük bir kırgınlık yoktu. Boston'daki İngiliz yetkililer hayatlarından endişe ediyorlardı. John Hancock'un iki ticaret gemisini ele geçirme girişimleri yapıldığında, Boston ayaklanmaya hazırdı. Parlamentonun Amerikan işlerinden sorumlu bakanı Lord Hillsborough sonunda dört alayın Boston'a taşınmasını emretti.
İngilizler Amerikalıları Gerginleştiriyor
Samuel Adams ve James Otis bunu hafife almadılar. İngiliz birliklerinin gelişinden üç haftadan kısa bir süre önce, Bostonlılar meydan okurcasına ama gergin bir şekilde Faneuil Salonu'nda toplandılar. Ancak 1 Ekim'de kırmızı paltolular kasaba sokaklarında cesurca yürüdüklerinde, görülen tek direniş kasaba halkının yüz ifadelerinde oldu. Boston halkı itidal göstermeye karar vermişti.
Diğer 12 koloni Boston olaylarını büyük bir ilgiyle izledi. Belki de İngiliz tiranlığına ilişkin korkuları doğruydu. Ilımlılar, Kraliyet'in Boston'da yerleşik bir ordu kurarak Amerikan sivil özgürlüklerini elinden almakla ilgilenmediğini iddia etmeyi zor buldu. İşgal boyunca, duygular Londra hükümetinden daha da uzaklaştı.
Katliam
5 Mart 1770'de kaçınılmaz olan oldu. Yaklaşık 60 öfkeli kasaba halkından oluşan bir kalabalık, Gümrük Binası'ndaki muhafızların üzerine saldırdı. Takviye çağrıldığında, kalabalık daha asi hale geldi, nöbetçilere ve takviyelere taş ve kartopu fırlattı.
Kafa karıştırıcı yakın dövüşün sıcağında, İngilizler Kaptan Thomas Preston'ın emri olmadan ateş etti. İmparatorluk mermileri, eski bir köle olan Crispus Attucks da dahil olmak üzere beş adamın hayatını aldı. Diğerleri yaralandı.
Boston Katliamı'nın Anonim Hesabı, 1770
Bu parti, Exchange şeridinden King caddesine doğru ilerlerken, Gümrük Binasının batı köşesinde, o şeritte ve o caddede cephede bulunan nöbetçiyi geçmelidir. Bu noktanın yakınında ve o sokakta kanlı trajedi oynandığı ve oradaki sokak oyuncularının konuşlandırıldığı için bunu belirtmek gerekir: istasyonları, söz konusu Gümrük Binasının ön tarafından sadece birkaç metre ötededir. Söz konusu tarafın çirkin davranışları ve tehditleri, King Caddesi'nin başının yanındaki toplantı salonunun zilinin çalmasına neden oldu; bu zil, yangın için hızlı bir şekilde çaldı, kısa süre sonra, kısa sürede durumu fark eden birkaç sakini dışarı çıkardı. Bu vesileyle, doğal olarak, söz konusu grubun kısa bir süre önce mola verdiği ve durmalarının birkaç çocuğu bir araya getirip Gümrük Evi'ndeki nöbetçinin etrafında topladığı King caddesine götürüldüler. Oğlanların nöbetçiyi adı geçen taraflardan biri sanıp bu nedenle onunla anlaşmazlığa düşüp düşmediği, yoksa önce onları aşağılayıp aşağılamadığı, ki bu birkaç ifadede doğrulanmıştır, ancak bu olabilir, aralarında çok kötü bir dil vardı, bazıları da süngüsüyle onları itmesi sonucu üzerine kartopu fırlatarak Gümrük Binası'nın kapısını alelacele çalmasına neden oldu. Bunun üzerine iki kişi, hemen, Devlet Binası'nın karşısında, kısa bir mesafede, adı geçen sokağın başında bulunan ana muhafıza doğru ilerledi. Nöbetçi subay Yüzbaşı Preston'du, yedi ya da sekiz askerle, ateşli silahlarla ve süngülerle, nöbetçi kulübesinden çıktı ve büyük bir aceleyle kendini ve askerlerini söz konusu köşeye yakın Gümrük Binası'nın önüne yerleştirdi.
&ndash Anonim, "Boston Katliamı Üzerine Bir Hesap" (1770)
Deneme ve hata
Yüzbaşı Preston ve dört adamı, takip eden duruşmada tüm suçlamalardan aklandı. Diğer ikisi adam öldürmekten hüküm giydi, ancak sadece başparmağın damgalanması cezasına çarptırıldı. İngiliz askerlerini temsil eden avukat, vatansever John Adams'tan başkası değildi.
Preston'ın adamları Boston'da kan dökerken, Londra'daki Parlamento bir kez daha vergilendirme konusunda uzlaşmaya karar verdi. Townshend'in tüm vergileri, biri hariç, çay vergisi kaldırıldı. İngilizlerin yargısında başka bir hata olduğunu kanıtladı.
Massachusetts yasama meclisi yeniden toplandı. Bazılarının tüm vergiler kaldırılıncaya kadar çay boykotunu sürdürme çağrılarına rağmen, çoğu Amerikalı sömürgeci ithalata yeniden başladı.
1768'den 1770'e kadar Boston'daki olaylar kısa sürede unutulmadı. Hukuki çekişmeler bir şeydi, ama kan dökülmesi başka bir şeydi. Askerlerin yargılanmasının kararına rağmen, Amerikalılar bu deneyimden aldıkları dersi unutmadılar.
Ders neydi? Amerikalılar, İngilizlerin Amerikalıları itaatkar tutmak için gerektiğinde güç kullanacağını öğrendi.
BEŞİNCİ MART 1770 TARİHİ ASLA UNUTULMAZ. O KORKUNÇ GECE'nin dehşeti, kalplerimizi fazlasıyla derinden etkiledi. Dilimiz ruhlarımızın duygularını resmedemeyecek kadar cılızdır, sokaklarımız KARDEŞİMİZİN KANıyla lekelenirken, ölenlerin iniltileriyle kulaklarımız yaralanırken ve parçalanmış bedenlerin görüntüsüyle gözlerimiz işkence görürken. . Korkmuş hayal gücümüz, alevlerle sarılmış evlerimizi, azgın askerlerin barbar kaprislerine maruz kalan çocuklarımızı, dizginsiz tutkunun tüm küstahlığına maruz kalan güzel bakirelerimizi, bize her hassas bağla sevilen erdemli karılarımızı sunduğunda, acımasız şiddetten daha kötüsüne fedakarlık yapmak ve belki de ünlü Lucretia gibi, ıstırap ve umutsuzlukla dikkati dağılmış, sefil hayatlarına kendi elleriyle son vermek.
&ndash Dr. Joseph Warren, "Boston Katliamı'nın yıldönümünü anma konuşması" (5 Mart 1772)
Olaya karışan sekiz asker ve adamlarından ayrı olarak yargılanan yüzbaşı Thomas Preston'ın meşru müdafaa gerekçesiyle beraat etmesi alevleri daha da büyüttü. ABD başkanı, askerleri mahkemede savundu. Duruşma sırasında Adams, kolonistleri müvekkillerini ateş açmaya zorlayan asi bir çete olarak etiketledi.
Adams, Attucks'ın saldırıyı yönetmesine yardım etmekle suçladı, ancak, kavgaya gerçekte ne kadar dahil olduğu konusunda tartışmalar alevlendi. Geleceğin Kurucu Peder Samuel Adams, silah sesleri patladığında Attucks'ın basitçe "bir çubuğa yaslandığını" iddia etti.
Crispus Attucks Giriş Gerektirmez. Yoksa O mu?
Boston Katliamı'nda hayatını kaybeden Afrikalı Amerikalı Vatansever, görsel tarihten silindi. Siyah kölelik karşıtları onun hafızasını canlandırdı.
5 Mart 1770'de, daha sonra Boston Katliamı olarak adlandırılan bir yakın dövüşte, İngiliz askerleri beş Vatanseveri öldürdü. Biri, birçoklarının Amerikan Devrimi'nin ilk zayiatı olarak gördüğü Crispus Attucks adında bir adamdı. Artık Attucks'ın Afrikalı ve Kızılderili soyundan geldiğine ve muhtemelen 1750 civarında Framingham, Massachusetts'te kölelikten kurtulduğuna inanılıyor. Özgürleşmesinden sonraki yıllarda, Attucks rıhtımlarda ve balina avcılığı gemilerinde çalıştı.
Geleceğin başkanı John Adams, Redcoats'u mahkemede savunurken, Bostonluları "alaylı çocuklar, zenciler ve molottolar, İrlanda çayları ve tuhaf Jack Tars'tan oluşan rengarenk bir güruh" olarak nitelendirdi. Attucks çetenin elebaşıydı, Adams liman işçisinin görünüşte bu aşağılayıcı kategorilerden birkaçına uyduğunu söyledi.
Haftalık Bülten
Amerikan araştırmaları uzmanı Karsten Fitz, Attucks'ın ölümünden sonraki kariyerini Boston Katliamı görüntülerinde takip ediyor. Paul Revere'den başkası, olayın geniş çapta dolaşan ilk resmini işlemedi. 5 Mart 1770'te King-Street, Boston'da işlenen Kanlı Katliam, çatışmadan üç hafta sonra yayınlandı (öne çıkan resim, yukarıda). Fitz bu ünlü görüntüyü "Amerikan Devrimi'nin görsel anlatılarının kayıtlarındaki en çarpıcı çarpıtmalardan biri" olarak adlandırıyor.
Revere'nin gravürü, Vatanseverlik davasının propagandası olarak tarihi bir kayıt olarak alınmamalıdır, diye yazıyor Fitz: Revere, beyler Vatanseverlere çok yakın mesafeden ateş eden Redcoats'u canlandırıyor. (Gerçekte, Bostonlular sopalarla, taşlarla ve kartoplarıyla da olsa silahlanmıştı ve her bakımdan saldırgan bir şekilde askerlere doğru ilerliyorlardı.) Baskının versiyonuna bağlı olarak, sol alttaki bir kafa Crispus Attucks olabilir. Ancak mevcut birçok kopyada bu rakam Afro-Amerikan olarak tasvir edilmiyor. Bununla birlikte, “Amerikan kültürel belleğinin deposunun bir parçası haline gelen” görüntü budur.
Sonraki “görsel anlatılar” da Devrimden Attucks gibi Afrikalı Amerikalıların katılımını sildi. Fitz, beyaz Amerikalıların ulusal oluşum olaylarını birbirine bağlamamak için böyle görüntüleri tercih ettiğini öne sürüyor. . . kölelik sistemiyle[.]” Beyaza boyanmış bir Boston Katliamı, köleliği “ulusun kuruluşunun anma töreninden “gizleyecektir”.”
Şekil 1: Crispus Attucks, Amerikan Devriminin İlk Şehidi William C. Nell tarafından NYPL aracılığıyla
Fitz, bu ikonik “anne imgesinin” bir sürecin başlangıcı olduğunu savunuyor: Devrim temsillerinde “siyah varlığın silinmesi, marjinalleştirilmesi ve yeniden ortaya çıkışı”. Gerçekten de, Adams'ın dediği gibi, Attucks'ın Bostonluların lideri olarak tasvir edilmesi seksen beş yıl sürdü. Belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, bunu ilk yapan siyahi bir kölelik karşıtıydı: 1855'te William C. Nell, “Amerikan Devrimi'nin İlk Şehidi Crispus Attucks”ı kendi kitabında sundu. Amerikan Devriminin Renkli Vatanseverleri (şekil 1). Nell, günün popüler “ölmekte olan general” resimlerinde olduğu gibi beyaz bir yurttaşın kollarında tutulan ölmekte olan Attucks'ı öne ve ortaya yerleştiriyor.
Şekil 2: boston katliamı Wikimedia Commons aracılığıyla William L. Champney tarafından
William L. Champney (Fitz'e göre “hakkında hiçbir şey bilinmiyor”) 1856 tarihli “Boston Katliamı” baskısında da Attucks'ı merkeze aldı (şek. 2). Ama ne Nell'in ne de Champney'nin eserlerinde Alonzo Chappel'in Revere tarzına geri dönen “Boston Katliamı” (1857, şek. 3) dağıtımının yakınında herhangi bir yer yoktu: kalabalıkta siyah bir adam var, ama lider değil, karanlıkta kaldı. ne de ilk şehit.
Figür 3: boston katliamı Alonzo Chappel tarafından Wikimedia Commons aracılığıyla
Fitz, "On dokuzuncu yüzyılın ortalarında Amerikan sanatı, bilinçli olarak ulusal karakteri etkilemek ve yükseltmek için tasarlandı" diye yazıyor. 1850'lerdeki katliamın görüntüleri, kölelik karşıtı hareketin sembolü haline gelen Attucks hakkında çelişkiliydi. Ne de olsa, özgürlüğün, dava uğruna ölen eski bir köleden daha iyi bir temsilcisi yoktu.
Boston Katliamı
Boston Katliamı, İngiliz askerleri ile Amerikan sömürgecileri arasındaki siyasi gerilimlerin ölümcül bir hal aldığı ana damgasını vurdu. Vatanseverler olayın İngiliz Ordusu tarafından işlenen sivil katliamı olduğunu savunurken, sadıklar bunun talihsiz bir kaza olduğunu, İngiliz askerlerinin tehditkar ve tehlikeli bir mafyadan kendini savunmasının sonucu olduğunu savundu. Gerçekte ne olduğuna bakılmaksızın, olay siyasi anlaşmazlık alevlerini körükledi ve sonunda Amerikan bağımsızlığına yol açacak bir dizi olayı ateşledi. John Adams, “o gece Amerikan bağımsızlığının temellerinin atıldığına” inanıyordu.
Fransız ve Hint Savaşı'nın sona ermesinin ardından Büyük Britanya, pahalı savaşın maliyetini karşılamak için kolonilerinden vergi toplamaya başladı. Ancak, kendilerini vergilendirmekten sorumlu olan koloniler, Büyük Britanya'ya açıkça direnmeye başladılar. Onlarca yıllık özyönetim ve iyi niyetli ihmal, birçok sömürgecinin özgürlüklerinin ana vatanları tarafından ellerinden alındığını hissetmesine neden oldu. Boston, en radikal muhaliflerden bazılarına ve en büyük protestolara ev sahipliği yaptı. Bu yeni başlayan sömürgeleri çökertmek için aşırı miktarda güç kullanma girişiminde bulunan Büyük Britanya, 1767'de Townshend Yasalarını kabul etti ve İngiliz Ordusunu Boston'daki düzeni yeniden sağlamak için gönderdi. 1 Ekim 1768'de İngiliz filosu geldi ve yüzlerce İngiliz askeri düşman şehre yürüdü.
1767'de 40. Ayak Alayı'nın İngiliz Grenadier'i
Düzeni yeniden sağlamaktan ziyade, bu manevranın yalnızca İngilizler ve Amerikalılar arasındaki ilişkileri daha da kötüleştirdiği kanıtlandı. İngiliz düzenli birliklerinin Boston sokaklarında bulunması, artık yabancı bir ordu tarafından işgal edildiğini hisseden sömürgecileri öfkelendirdi. İngiliz askerleri sokaklarda devriye gezerken çok sayıda hakaret ve alaya maruz kaldı. Boston sokaklarında siviller ve İngiliz askerleri arasındaki kavgalar yaygınlaştıkça sözlü taciz kısa sürede fiziksel hale geldi. Öfkeli çeteler, İngiliz askerlerini veya İngiliz politikalarını destekleyen Amerikan müdavimlerini sık sık protesto ederdi. 1770 yılının Şubat ayında, 11 yaşındaki bir çocuk olan Christopher Seider, sadık bir kişinin evinin önünde bir grupla protesto ederken öldürüldü. Çocuğun cenazesine binlerce Bostonlu katıldı ve sivillerle İngilizler arasındaki gerilim ve güvensizlik daha da büyüdü.
Seider'in ölümünden sadece on bir gün sonra, 5 Mart 1770'de, 29. Ayak Alayı'ndan Er Hugh White, King Caddesi'ndeki Gümrük Binasının dışında bir nöbetçi görevine başladı. Gümrük Dairesi, İngiliz vergilendirmesinin merkezi olarak sembolik bir anlam kazanmıştı. Genç bir peruk ustasının çırağı olan Edward Garrick, nöbetçinin yanından geçerken bir İngiliz subaya peruk faturasını ödemediğini haykırdı. Nöbetçi Beyaz, genç adamı azarladı. Er White tüfeğini Garrick'e doğru savurarak kafasının yanına vurduğunda ikisi hararetli bir konuşma yaptılar.
Kavga hakkında sokaklarda haberler dolaştı ve büyük bir kalabalık, Gümrük Binası'ndaki yalnız İngiliz nöbetçinin üzerine inmeye başladı. Kalabalık giderek büyümeye başlayınca nöbetçi takviye kuvvet istedi. Yüzbaşı Thomas Preston komutasındaki 29. Ayak Alayı'nın yedi İngiliz askeri, sabit süngülerle nöbetçi savunmasına yürüdü. Dokuz İngiliz askeri Gümrük Binası'nın basamaklarının yakınında nöbet tutarken, tutkular alevlendi ve askerleri çevreleyen kalabalığa onlarca kişi daha katıldı. Şehirde çanlar çalmaya başladı ve daha fazla insan evlerinden çıkıp sokaklara çıktı. Kalabalığın 300 veya 400 kişiye ulaştığı tahmin ediliyor. Askerlere bağırıyor, askerlere küfür ve hakaretler yağdırıyorlardı. Diğerleri kuşatma altındaki adamlara taş, kürek ve kartopu fırlattı. Askerlerin yanındaki protestoculardan biri Crispus Attucks adında eski bir köleydi. Kalabalık sözlü tacizde bulunmaya devam etti ve askerlere defalarca silahlarını ateşlemeleri için meydan okudu. Preston'ın adamları tüfeklerini kalabalığın önüne yükledi.
Kalabalık daha da öfkelendi. Bir noktada askerlere bir sopa veya sopa atıldı ve İngiliz askerlerinden birine çarptı. Asker yere düştü. Ayağa kalktı ve "Lanet olsun, ateş!" diye bağırdı. ve tüfeğini kalabalığa ateşledi. Tüfek, yere düşen Attucks'a çarptı. Birkaç saniye sonra diğer İngiliz askerleri kalabalığa ateş açtı. On bir kişi vuruldu, beş kişi öldü ve altı kişi yaralandı. Duman temizlendikten sonra Preston, adamlarına ateşi kesmelerini emretti ve Gümrük Evi'ni savunmak için düzinelerce asker çağırdı.
Diğerleri yaralılara yardım etmek için koşarken, sivil kalabalığın çoğu hemen askerlerin etrafındaki alanı terk etti. İlk kez İngiliz askerlerinin ellerinde Amerikan kanı dökülmüştü. Kraliyet valisi Thomas Hutchison olay yerine geldi ve endişeli ve kızgın kolonistleri sakinleştirdi ve az önce olanlar için adalet sözü verdi. Ertesi gün Preston ve olaya karışan sekiz asker tutuklandı ve cinayetten yargılanmaya gönderildi.
Henry Pelham'ın (Sol) 1770 tarihli The Fruits of Arbitrary Power veya The Bloody Massacre adlı gravürü. Paul Revere'nin (Sağ) kopyası Christian Remick tarafından renklendirildi ve Benjamin Edes tarafından basıldı.
Etkinliğin ardından vatansever Paul Revere, Henry Pelham'ın olayla ilgili bir illüstrasyonuna dayanan bir gravür yaptı ve onu kışkırtıcı bir başlıkla etiketledi: “Kanlı Katliam”. Görüntü, bir dizi İngiliz askerinin, Devlet Evi önünde silahsız bir kalabalığın üzerine hep bir ağızdan ateş ettiğini gösteriyordu. Bu kışkırtıcı görüntü, olay kısa sürede bir katliam olarak bilindiği için birçok sömürgeciyi öfkelendirdi. Gazetelerde olayda öldürülen erkekler için siyah tabutların resmedildiği afişler yer aldı. Bu kurbanların cenazeleri, vatanseverlerin işgalci askerlere karşı öfkelerini sergiledikleri büyük halk etkinlikleri haline geldi.
İngiliz askerlerine karşı kamuoyunun duyarlılığı arttıkça, Massachusetts askerleri cinayetten yargıladı. İngiliz askerlerini alenen savunmaya istekli birini bulmak çok zorlaştı. Sonra vatansever John Adams onları savunmayı kabul etti. İngiliz askerlerini savunmasına yönelik halkın tepkisine rağmen, Adams, ateşli tutkulara rağmen, İngilizlere Massachusetts kolonisinde adil bir yargılama yapılabileceğini göstermenin önemli olduğuna inanıyordu. Hararetli bir yargılamadan sonra Adams, İngiliz askerlerinin hatalı olmadığını ve nefsi müdafaa içinde hareket ettiğini göstermede nihayetinde galip geldi. Altı asker suçsuz bulundu ve ikisi daha hafif adam öldürme suçundan suçlu bulundu.
Boston Katliamı, Kurtuluş Savaşı'na giden en önemli olaylardan biriydi. Trajik olay, her yıl Boston'da, aralarında yaşayan İngiliz askerlerinin olumsuz görüşlerini daha da körükleyen söylevlerle anıldı. Sömürgeciler ve İngiliz askerleri arasındaki büyük güvensizlik nedeniyle, Massachusetts vatandaşlarının İngiliz Ordusunun olası saldırganlığına karşı kendi savunmalarına bakmaları gerekecekti. İkisi nihayet Boston dışındaki Lexington ve Concord'daki olaydan beş yıl sonra çatışacaktı. Bu olaydan neredeyse 50 yıl sonra, John Adams bu olayların önemini şöyle açıkladı: “Tarihçiler, bu olayın üzerinden ne kadar az geçmiş olabilir, doğru ya da yanlış, Şehitlerin kanının Cemaatin tohumları olduğu kanıtlandı. Ne Lexington Muharebesi, ne de Bunkers Hill Savaşı, ne Burgoyne ya da Cornwallis'in teslim olması, Amerikan tarihinde 5 Mart 1770'deki King Street savaşından daha önemli olaylardı."
Neredeyse Kimsenin Ölmediği 5 Katliam
Katliam. Kelimenin kendisi tüyler ürpertici. Birçoğu için, vahşice katledilen yüzlerce hatta binlerce masum insanı hemen akla getiriyor. İyi bir sebeple. Örneğin 1937 Nanking Katliamı'nda, en az 300.000 kişi Japon birlikleri tarafından vahşice öldürüldü [kaynak: Nanking Katliamı]. 1182'deki antik Latin Katliamı'nda, Konstantinopolis'in Doğu Ortodoks vatandaşları, Konstantinopolis'in deniz ticareti ve finans sektörünü kontrol eden 60.000 kadar Roma Katolik vatandaşını öldürdü veya sürdü [kaynak: Pegg]. Ancak ilginç bir şekilde, katliamın ne olduğuna dair ortak ortak imajımıza rağmen, kelimenin tanımı aslında biraz belirsiz. Merriam-Webster sözlüğü, çaresiz insanların "kota sayısı"nı acımasız yollarla öldürme eylemi olduğunu ve kelimenin kökeninin bilinmediğini belirtiyor.
Bir grubun bir katliamı öldürmesini düşünmek için belirli bir ölüm sayısı gerekmediğinden, neyin olup olmadığına karar vermek bize kalmış. Bazen ölü sayısına göre karar verdik, bazen de dahil olan katıksız vahşete. Tarihin yıllıklarına göz atarsanız, beş, 25, 500 ve 100.000'den fazla katliam bulacaksınız. İşte meydana gelen (neyse ki) en küçük katliamlardan beşi.
5: Whitman Görev Katliamı
1836'da Presbiteryen misyonerler Marcus ve Narcissa Whitman, Oregon'un Walla Walla Vadisi'ndeki Waiilatpu'da Cayuse Kızılderililerine bir misyon kurdular. Çift, Cayuse'ye yardım etmek, binalar inşa etmek, çocuklarına öğretmek ve hastalarını tedavi etmek için gayretle çalışmasına rağmen, Kızılderililer asla çiftin yardımına koşmadı. Sebebin bir kısmı, Whitmans'ın Cayuse geleneklerini ve inançlarını barındırmamasıydı. Örneğin, Cayuse, bir kilisenin aksine Whitman'ın evinde bir hizmet düzenlemek istediğinde - kültürlerine uygun bir şey - Narcissa Whitman [kaynak: PBS] reddetti.
1842'de kilise ihtiyarları görevi kapatmak istediler. Marcus Whitman Doğu'ya geri döndü ve onları kendisine daha fazla zaman vermeye ikna etti. Dönüşünde, 1.000 öncüden oluşan bir vagon trenine bağlandı ve onları yerleşmek için Waiilatpu'ya götürdü. Cayuse, bu kadar çok beyazın topraklarını sular altında bırakmasından ve Whitman'ların dikkatlerini yeni yerleşimcilere çevirmesinden rahatsız oldu. Sonra 1847'de bir felaket oldu. Kızamık salgını, neredeyse tüm çocukları da dahil olmak üzere Cayuse'nin yarısını öldürdü - ancak beyazların çoğu hayatta kaldı. Whitman'lar her iki gruba da katılsalar da, Cayuse'ye çiftin sadece beyazları iyileştirdiği görülüyordu. Öfkeli, birkaç Cayuse bir araya geldi ve Whitman'lar da dahil olmak üzere 14 yerleşimciyi öldürdü. Cinayetlere karışanların birçoğu daha sonra asıldı. Birkaç yıl sonra, sayıları azalan Cayuse, diğer kabileler tarafından emildi ve bağımsız varlıklarını sonlandırdı [kaynak: PBS]. Herkes için korkunç bir son.
Kanada'nın Kuzeybatı Toprakları'ndaki (bugünkü Alberta) Frog Lake Katliamı, ironik bir şekilde ülke tarihindeki en büyük toplu infaza yol açtı. Yıl 1885'ti ve Plains Cree, ülkedeki diğer Kızılderililer gibi, bufaloların neredeyse tükenmesinin ardından açlıktan ölüyordu. Ülkeyi yöneten beyazlar, Kızılderililerle yaptıkları anlaşmaları bozmaya devam ederek yaşam koşullarını daha da kötüleştirdi. Bir grup öfkeli Cree savaşçısı, yiyecek aramak için Frog Lake Settlement'teki bir mağazaya baskın düzenledi. Ayrıca Cree'ye defalarca sert davranan Hintli bir ajan olan Thomas Quinn de dahil olmak üzere bazı köylüleri esir aldılar. Quinn'e yakındaki bir Cree kampına taşınması emredildi, ancak reddetti, bu yüzden Kızılderililerden biri onu kafasından vurdu. Ortaya çıkan kaosta, iki Katolik rahip de dahil olmak üzere sekiz yerleşimci daha öldürüldü. Yetmiş yerleşimci daha sonra esir alındı [kaynak: Chaput].
Altı Cree daha sonra Frog Lake Katliamı'ndaki rolleri nedeniyle Fort Battleford'da asıldı ve diğer iki Cree daha önceki bir cinayetten suçlu bulundu. Asmalar, Kanada tarihindeki en büyük grup infazıydı [kaynak: Chaput].
Boston Katliamı Amerikan tarihinde çok önemli bir nokta olarak görülüyor, her yıl Boston'daki Eski Devlet Evi'nin ön bahçesindeki katliam alanında yeniden canlandırılıyor. Çatışma, 5 Mart 1770'te, Amerikan sömürgecilerinin hala İngiliz yönetimi altındayken ve yeni vergilerin uygulanmasına öfkeli olduklarında meydana geldi. Sömürgeciler o gün bir İngiliz nöbetçisini gıcık ediyorlardı, bu yüzden bir takım İngiliz askeri yardımına geldi. Ancak askerler kalabalığı sakince dağıtmak yerine ateş açarak hemen üç kişiyi öldürdü. Daha sonra ikisi yaralarından öldü.
Özellikle vahşice bir öldürme ya da çok can alan bir öldürme olmasa da, isyanın liderleri bunu bir katliam olarak nitelendirdi. Vatansever ve gümüşçü Paul Revere, bunun hakkında yaygın olarak dağıtılan bir gravür yarattı. Sömürgeciler cinayetlere o kadar öfkelendiler ki, misilleme yapmakla tehdit ettiler. Sorumlu İngiliz subay Yüzbaşı Thomas Preston, sekiz adamıyla birlikte adam öldürmekle suçlandı. İlginç bir şekilde, bir sömürge mahkemesinde yargılanmasına rağmen, Preston ve altı adamı beraat etti, adam öldürmekten suçlu bulunan ikisi sadece bir marka aldı. Olay, İngiliz birliklerinin Boston'dan çıkarılmasıyla sonuçlandı. Ayrıca, cinayetleri planlanmış gibi gösteren "katliam" etiketi sayesinde birçok sömürgeciyi Patriot davasına çekmeye yardımcı oldu [kaynak: Tarih].
2: St. George's Fields Katliamı
Londra'daki bu olay, Boston Katliamı ile biraz iç içe geçmişti. 1768'de, Boston katliamlarından iki yıl önce, John Wilkes, Kral III. Wilkes, Avam Kamarası'nın radikal bir üyesiydi ve 1763'te Wilkes'in gazetesi The North Briton'da yayınlanan kralı eleştiren bir makale yazmıştı. protesto, öfkeyle, "Kralın kahretsin! Hükümete lanet olsun! Yargıçlara lanet olsun!" ve "Özgürlük yok, kral yok!" [kaynak: Simkin]. Protestocuların hapishaneyi basıp Wilkes'i kurtarmaya çalışacağından korkan hükümet birlikleri kalabalığa ateş açtı. Altı kişi ve askerlerin protestoculardan biri olduğunu düşünerek takip ettiği, köşeye sıkıştırdığı ve vurduğu bir seyirci öldü [kaynak: Buescher].
Korkunç olay, St. George's Fields Katliamı olarak tanındı ve adını Londra'da meydana geldiği bölümden aldı. Daha sonra şehrin her yerinde ayaklanmalar patlak verdi. Wilkes, hapishaneden Boston'daki Özgürlük Oğulları'na "korkunç Katliam"la ilgili bir mektup yazdı. Hükümetin katliamı önceden planlamış olabileceğini kaydetti. Bir İngiliz papaz da vaazının basıldığı ve Amerikan kolonilerinde yaygın olarak dağıtıldığı minberdeki cinayetlere karşı sövdü. İki yıl sonra, Boston Katliamı meydana geldiğinde, kolonistler bunun da bir hükümet planı olup olmadığını merak ettiler. Bostonlular, St George's Fields Katliamı'nı [kaynak: Buescher] yansıtmak için "Boston Katliamı" terimini kullanmaya karar vermiş olabilirler.
1: Aziz Sevgililer Günü Katliamı
1920'lerde, rakip çeteler Chicago'da çim için savaştı. Başlıca faaliyetleri: kaçakçılık, kumar ve fuhuş. Yakında iki gruba düştü: biri Al Capone tarafından yönetildi, diğeri ise Capone'un uzun zamandır düşmanı olan İrlandalı gangster George "Bugs" Moran tarafından yönetildi. Chicago şehri daha sonra olanlar karşısında şok oldu. 14 Şubat 1929 sabahı, Moran ile ilişkili yedi adam, bir garaj duvarına [kaynak: Tarih] karşı karşıya kaldıklarında Kuzey Yakasında vuruldu.
Moran'ın adamlarını vuran adamlardan ikisi polis kıyafeti giymişti, bu yüzden "memurların" Capone'un adamları olduğu ve Moran'ın çetesini sadece baskın yapıldığını düşünmeleri için kandırdığı varsayıldı - bu nedenle dönüp duvara bakma konusundaki kibar işbirliği [kaynak] : O'Brien]. Yine de hiç kimse Capone'u cinayetlerle ilişkilendiremedi, bu yüzden kimse suçlanmadı. Ancak bu zafer, Capone'un öngördüğü dönüm noktası değildi. Sevgililer Günü Katliamı, adlandırıldığı gibi, Moran'ı işsiz bırakır ve Capone'un şehri ele geçirmesini sağlarken, acımasız katliamlar Chicago'luları o kadar öfkelendirmişti ki, yetkililer Capone'a boyun eğdi. Sonunda onu vergi kaçakçılığı nedeniyle hapse attılar ve terör saltanatını [kaynak: Tarih] sona erdirdiler.
Yazarın Notu: Neredeyse Kimsenin Ölmediği 5 Katliam
Bu parçayı araştırmadan önce "katliam" kelimesinin anlamının ince noktalarını hiç düşünmemiştim. Bazı açılardan, beş kişinin ölümünü, onu tanımlamak için aynı kelimeyi kullanarak 50.000 veya 100.000 ölümle karşılaştırmak saygısızlık gibi görünüyor. Öte yandan, bir grup insanı vahşice öldürmek, grubun büyüklüğü ne olursa olsun her zaman korkunçtur.
Boston Katliamı Kurbanları
1770 yılında Boston Katliamı sırasında İngiliz askerleri tarafından beş kişinin vurularak öldürülmesinden sonra, birçok vatansever lider trajediyi İngiliz hükümetine karşı düşmanlığı kışkırtmak için kullandı.
Samuel Adams, beş kurban için halka açık bir cenaze töreni düzenleyerek halkın kalbinin iplerini çekti ve onları Granary Burying Ground'a gömmeden ve bir işaret dikmeden önce onları acımasız bir rejimin şehitleri olarak tasvir etti.bu korkunç katliamın gelecek nesillerine bir anı olarak"Samuel Adams: The Life of an American Revolutionary" kitabına göre.
'29. Regt'in bir Partisi tarafından 5 Mart 1770'te King Street, Boston'da İşlenen Kanlı Katliam,' 1770 dolaylarında Paul Revere tarafından Boston Katliamı'nın gravürü
İroni, o gece Devlet Evi'nin dışındaki kalabalığın çoğunun yoksul, imtiyazları kısıtlı azınlıklar ve Boston toplumunun hiyerarşisinde genellikle görmezden gelinen göçmenler olmasıydı.
Boston Katliamı davası sırasında kanunsuz bir şehir imajını küçümsemeyi uman John Adams, kalabalığı işçi sınıfından yabancılar olarak tanımladı. "muhtemelen şımarık çocuklar, zenciler ve melezler, İrlanda çayları ve tuhaf jack tarrlardan oluşan rengarenk bir ayaktakımı."
Bu sözler, Samuel Gray adında bir halat üreticisi, Samuel Maverick adında genç bir çırak, Patrick Carr adında İrlandalı bir göçmen, Crispus Attucks adında bir denizci ve James Caldwell adında genç bir denizci olan kurbanlara yönelik doğrudan bir referanstı.
Adams, katliam için kurbanları, özellikle de saldırıya uğrayan Attucks'ı itibarsızlaştırmaya ve suçlamaya çalıştı. "Çılgın davranış, her ihtimalde, o gecenin korkunç katliamına atfedilir.”
Son kurban Patrick Carr, askerleri eylemlerinden dolayı affeden bir ölüm döşeğinde itirafta bulunduğunda, şehidinin katillerini affetmesinden mutsuz olan Samuel Adams, ona Katolik kilisesine günah çıkarırken ölen İrlandalı bir “papacı” dedi.
Boston Katliamı kurbanlarının mezarı, Granary Burying Ground, Boston, Mass. Fotoğraf Kredi Rebecca Brooks
On the day of the victim’s funeral, shops were closed and church bells tolled while ten thousand people attended the funeral and watched as the victim’s bodies were carried by horse-drawn hearse to Granary Burying Ground.
Newspapers covered the funerals extensively, stating:
“The procession began to move between the hours of four and five in the afternoon, two of the unfortunate sufferers, viz. Messrs. James Caldwell and Crispus Attucks who were strangers, borne from Faneuil Hall attended by a numerous train of persons of all ranks and the other two, viz. Mr. Samuel Gray, from the house of Mr. Benjamin Gray (his brother) on the north side the Exchange, and Mr. Maverick, from the house of his distressed mother, Mrs. Mary Maverick, in Union Street, each followed by their respective relations and friends, the several hearses forming a junction in King Street, the theatre of the inhuman tragedy, proceeded from thence through the Main Street, lengthened by an immense concourse of people so numerous as to be obliged to follow in ranks of six, and bought up by a long train of carriages belonging to the principal gentry of the town. The bodies were deposited in one vault in the middle burying ground. The aggravated circumstances of their death, the distress and sorrow visible in every countenance, together with the peculiar solemnity with which the whole funeral was conducted, surpass description.”
After the funeral, John Hancock, asked fathers across New England to tell their children the story of the massacre until “tears of pity glisten in their eyes, and boiling passion shakes their tender frames,” according to the book Samuel Adams: A Pioneer in Propaganda.
Samuel Adams even arranged an annual celebration each year on the anniversary of the massacre, during which one patriot shouted “The wan tenants of the grave still shriek for vengeance on their remorseless butchers.”
Residents in the North End also marked the occasion by placing illuminated images of the victims in their windows for passersby to see.
The reality is that as members of the lower class, if these victims had died under any other circumstances, their deaths would have been considered insignificant and gone overlooked.
The Boston Massacre, illustration published in Our Country, circa 1877
It was solely the political circumstances surrounding their deaths that led to their martyrdom and drew the attention of Samuel Adams and the public.
The Boston Massacre victims are buried at the Granary Burying Ground on Tremont Street, Boston, Mass.
Kaynaklar:
Alexander, John K. Samuel Adams: the Life of an American Revolutionary. Rowman & Littlefield Publishers, 2002
Kidder, Frederic and John Adams. History of the Boston Massacre, March 5, 1770. Joel Munsell, 1870
Miller, John C. Samuel Adams: Pioneer in Propaganda. Stanford University Press, 1936
Black Killed in Boston Massacre - History
In the murder trial of the soldiers who fired the fatal shots, John Adams, serving as a lawyer for the crown, reviled the "mad behavior" of Attucks, "whose very looks was enough to terrify any person."
Twenty years earlier, an advertisement placed by William Brown in the Boston Gazette and Weekly Journal provided a more detailed description of Attucks, a runaway: "A Mulatto fellow, about 27 Years of Age, named Crispus, 6 feet 2 inches high, short cur'l hair, his knees nearer together than common."
Attucks father was said to be an African and his mother a Natick or Nantucket Indian in colonial America, the offspring of black and Indian parents were considered black or mulatto. As a slave in Framingham, he had been known for his skill in buying and selling cattle.
Brown offered a reward for the man's return, and ended with the following admonition: "And all Matters of Vessels and others, are hereby cautioned against concealing or carrying off said Servant on Penalty of Law. " Despite Brown's warning, Attucks was carried off on a vessel many times over the next twenty years he became a sailor, working on a whaling crew that sailed out of Boston harbor. At other times he worked as a ropemaker in Boston.
Attucks' occupation made him particularly vulnerable to the presence of the British. As a seaman, he felt the ever-present danger of impressment into the British navy. As a laborer, he felt the competition from British troops, who often took part-time jobs during their off-duty hours and worked for lower wages. A fight between Boston ropemakers and three British soldiers on Friday, March 2, 1770 set the stage for a later confrontation. That following Monday night, tensions escalated when a soldier entered a pub to look for work, and instead found a group of angry seamen that included Attucks.
That evening a group of about thirty, described by John Adams as "a motley rabble of saucy boys, negroes and molattoes, Irish teagues and outlandish jack tarrs," began taunting the guard at the custom house with snowballs, sticks and insults. Seven other redcoats came to the lone soldier's rescue, and Attucks was one of five men killed when they opened fire.
Patriots, pamphleteers and propagandists immediately dubbed the event the "Boston Massacre," and its victims became instant martyrs and symbols of liberty. Despite laws and customs regulating the burial of blacks, Attucks was buried in the Park Street cemetery along with the other honored dead.
Adams, who became the second American president, defended the soldiers in court against the charge of murder. Building on eyewitness testimony that Attucks had struck the first blow, Adams described him as the self-appointed leader of "the dreadful carnage." In Adams' closing argument, Attucks became larger than life, with "hardiness enough to fall in upon them, and with one hand took hold of a bayonet, and with the other knocked the man down." The officer in charge and five of his men were acquitted, which further inflamed the public.
The citizens of Boston observed the anniversary of the Boston Massacre in each of the following years leading up to the war. In ceremonies designed to stir revolutionary fervor, they summoned the "discontented ghosts" of the victims."
A "Crispus Attucks Day" was inaugurated by black abolitionists in 1858, and in 1888, the Crispus Attucks Monument was erected on the Boston Common, despite the opposition of the Massachusetts Historical Society and the New England Historic Genealogical Society, which regarded Attucks as a villain.
The debate notwithstanding, Attucks, immortalized as "the first to defy, the first to die," has been lauded as a true martyr, "the first to pour out his blood as a precious libation on the altar of a people's rights."
Black Killed in Boston Massacre - History
The "Boston Massacre" occurred on March 5, 1770. A squad of British soldiers. come to support a sentry who was being pressed by a heckling, snowballing crowd, let loose a volley of shots. Three persons were killed immediately and two died later of their wounds, among the victims was Crispus Attucks, a man of black or Indian parentage. Many historian believe that Crispus Attucks was the same man who in 1750 was advertised as a runaway slave from Framingham, Ma. A stranger to Boston, he was leading a march against the Townshend Acts when the killing occurred. Paul Revere who was one of the great patriots of his time, sketched a drawing about the massacre which took place, as well as John Pufford who also drew about the killing. Through research we can conclude that Paul Reveres and John Pufford were both important factors in capturing what really happened in "The Boston Massacre" and that Crispus Attucks was the first black to fall in the American Revolution.
The drawing of The Boston Massacre by Paul Revere is not a piece of art but, it is a historical documentation of the event that happened on March 5, 1770. In Paul Reveres Boston Massacre there are two groups of people in a town square. On the left side you can observe that there are people getting shot and dead bodies laying on the ground. On the right side you can see British soldiers shooting the rebels. In the Background you see a bell tower that bears a clock that seems to read 3:50 p.m. There is a church in the distance that seems to be a witness of the execution taking place. On the right, behind the British soldiers there is a sign that read "Butcheks Hall." There is a total count of eight British soldiers. The way that the soldiers are standing creates a implied line, the hats and the boots of the soldiers are in a straight line that leads to the smoke coming out of rifles. On the opposite side of the soldiers you can clearly see two dead bodies and one man falling down about to met his final resting place.
The Boston Massacre by Paul Revere has a lot of meaning. First of all it mean that this man has the courage to speak out and doesn't care what happens to him even though it was a time of ension in between the Colonies and the British. A terrible catastrophe happened and he put the events down on paper through a drawing. He didn't even care if the British soldiers took him away, he was out to prove a point and that point was that the British were nothing but murderers and tyrants. This drawing is a reminder to all Americans that their "Independence" did not come at a free price, but it came by the blood and sweat of brave men like Paul Revere that stood up and spoke about what was really going on. People like Paul Revere didn't let themselves be intimidated by the British and they place their lives on the line to expose the truth about the conniving British.
The drawing of the Boston Massacre has an Instrumental value upon society as well as a mean of serving the State. The soul intention is for social purpose. This drawing did not benefit Paul Revere, no it served the colonist in a way that it let them know what the British are really all about. The colonist were out protesting the Townshend Acts. The Townshend Acts were implemented by the British to indirectly tax the Colonies. During the protest the British were supposedly startled and shot upon the oncoming crowd. One shot lead to a chain reaction of shots and that lead to deaths unnecessary deaths. Paul Revere used this painting as a social means to outrage the British and make the colonist aware of the cruel nature of the British government.
Unlike Paul Revere, John Pufford took more time in making a composition about the event that took place on March 5. His drawing is also considered a historical document because, it is a living testimony of the Massacre on King Street. What this drawing shows is the there are British soldiers in the middle of a town square with many buildings around them. There are British soldiers to the left and to the right. They are surround the protesting crowed. You can clearly see a British soldier in the middle of the drawing, he is pointing the bayonet at the throat of a black man.
This picture has a lot of meaning within itself. First of all because, it captures a historical event taking place. It also means that the British were racist because, you can clearly see that the Bntish soldier is aiming his bayonet at the throat of a black man.
This drawing has social uses within an instrumental value. John Pufford was stating that the British were only murderers but they were also racist. In the drawing one can clearly see that the soldier is deliberately stabbing the black man in the throat with a bayonet. It also shows clearly that this man was the first black man to fall in the American Revolutionary war.
Crispus Attucks was the first man to fall in the American Revolution. Crispus Attucks is identified as the first person killed in the name of freedom during what has come to be known as the Boston Massacre. Many people believe that he was the same man who in 1750 was advertised as a runaway slave. It is said that he ran away from his master to become a seamen. There is no proof that says that it isn't true as well as there is no proof that say that it is. He was a stranger to Boston, he was leading a march against the Townshend Act's when the massacre occurred. Many people speculate why was he the first to fall. Was he the first to die because he was black or because he gave the British soldiers a reason to fire upon him. It is said that the night before the massacre was faced with a confrontation with a British soldier and that he was very upset because of it. Then the next day he released his anger upon the other soldier by beating one of them with a wooden club. So they were forced to gun him down. On the other hand there is the possibility that he was the first to die because he was black. Man - the Bntish soldiers were scared upon seeing a black man leading a protest that they just felt that the only thing to do was to shoot him down. No one really knows why he was the first to die, maybe it was just an accident or was it. Samuel Maverick, James Caldwell, Samuel Gray and Patrick Carr also died in the so called "Incident" which became known as the Boston Massacre.
NS Boston Gazette ve Country Journal were running the story all along there newspaper. They explained in great detail about what happened in that terrible incident. NS Gazette said this, "The body of the slain Crispus Attucks lay in state in Fanueil Hall until, along with three other victims of the Boston Massacre, he was entombed in a common sepulcher as thousands bared their heads at the cemetery." This certainly affected all the Bostonians, and they felt that it was necessary for them to pay their respects to the men who died needlessly in that terrible manslaughter.
In conclusion the Boston Massacre is well documented by two historical documents. It was recorded by two men, the courageous Paul Revere, who was better remembered for his "Midnight ride" and John Pufford, This two men risked their necks so that the colonist could see that the British were a bunch of murdering tyrants who did not care one bit about the safety and the life of the colonies. Crispus Attucks was and is recognized as the first black, the first American, to die at the beginning of the American Revolution. No one is for certain why he was the first to die. Was it because of his color or because of vengeance. People don't know for sure but they have their theories about the subject. If it weren't for Paul Revere unselfish act of courage in the way that he opposed the British government by printing out a drawing of the occurrences that bloody day, historians would not be able to really get a feeling of what happened. Unfortunately, that day is remembered because of the blood bath, and because of some courageous men that risked their lives to fight for their rights, like Crispus Attucks. He is the true definition of a hero.