Vücudun immünolojik reaktivitesi. Vücudun reaktivite tipleri 2019
02.03.2019, 01:04
Vücudun immünolojik reaktivitesi. Vücudun reaktivite tipleri
Bir organizmanın reaktivitesi mülkiyetidirUyarıcıların etkisine karşı farklılaşmış yanıt. Hayvanın veya kişinin çevre koşullarına uyum sağlama ve homeostazı sürdürme kabiliyetini etkiler. Nasıl daha da düşünelimvücudun reaktivitesi.
patofizyolojisi
Diferansiyel cevabın değerlendirilmesi gerçekleştirilirNiteliksel ve niceliksel göstergelerle. Reaktivite, reaksiyonla ayırt edilmelidir. İkincisi altında, uyaranların etkisine yanıt olarak yapı, işlev ve metabolik süreçlerin düzeltilmesi doğrudan anlaşılır. Organizmanın reaktivitesi yanıtın özelliklerini belirler. Aynı zamanda, yürütme sistemlerinin başlangıç durumu seviyesini de etkiliyor. Bu nedenle, reaktivite reaktiviteye bağlıdır.
Tezahürün özellikleri
Aşağıdaki varvücudun reaktivite biçimleri:
- Normal bir normdur.
- Artmış hiperji. Bu durumda, uyarma süreçleri hakimdir.
- Düşük - hipotermi. Bu durumda, inhibisyon prosesi baskın olacaktır.
- Sapık - disgerji.
O ya daorganizmanın diğer immünolojik reaktivitesiher bir sistemde yer alabilir. Genel olarak, bir kişi veya bir hayvan bunlardan yalnızca birini teşhir edebilir. sildim klinik tablo yavaş ilerleyici - Klinik Uygulamada, gipergicheskimi altında belirgin semptomlar, ve gipoergicheskimi altında hızlı akışıyla hastalığı patoloji anlıyoruz. Bu veya bu uyarana verilen cevabın farklı olabileceği dikkate alınmalıdır. Mesela,vücudun artmış reaktivitesialerjen için belirtilmiş olabilir. Aynı zamanda, başka bir uyarana (örneğin sıcaklık) düşük olabilir.
Değerleme göstergeleri
Sadece kantitatifözellikler reaktivitenin tam bir resmine izin vermez. Bu bağlamda nitel göstergeler kullanılır. Formları karakterize eden temel nicelikler arasındaorganizmanın reaktivitesi,not edilmelidir:
- Sinirlilik. Temel reaksiyonları ifade etmek, yaşamın ortak bir özelliğidir.
- Uyarılma. Uyaranlar ve diğer sistemlere etki ivme transferi yanıt vermek için sinir, kas ve diğer dokuların yeteneğidir.
- Direnç. Aşırı uyaranların etkisine karşı direncin, iç ortamın durumuna önemli ayarlamalar olmadan direnme yeteneğinde ifade edilir.
- Fonksiyonel hareketlilik. Bu ya da belirli bir aparatın fizyolojik aktivitesine eşlik eden temel reaksiyonların yoğunluğunu ifade eder.
- Duyarlılık. Uyaranın lokalizasyonunu, kalitesini ve gücünü belirleme, bu konuda diğer sistemleri bilgilendirebilme yeteneğidir.
sınıflandırma
Aşağıdakireaktivite türleri:
- Birincil (türler).
- Grup (tipik).
- Bireysel.
Son iki, sırayla, olabilir:
- Fizyolojik.
- Patolojik.
Spesifik ve nonspesifik olarak ayrılırlar. Bunları düşününreaktivite türleriayrı ayrı.
Birincil Yanıt
Vücudun reaktivitesibiyolojik yeteneğe dayanırYeterli çevresel uyaranların etkisine tepki gösterir. Birincil cevap, belirli bir hayvanda bulunan koruyucu adaptif mekanizmaların birleşimidir.Vücudun reaktivitesiözellikle, içgüdüleri, anabiosis,mevsimsel uyku, çeşitli etkilere direnç. Kaplumbağaların tetanoz toksine duyarlılık göstermediği, sıçanların şarbonu geliştirmediği, gonokokların patojenisitesinin sadece maymun ve insan açısından kendini gösterdiği tespit edilmiştir. Türlerin reaktivitesi, türlerin, özelliklerinin ve özelliklerinin, evrim sırasında oluşmuş ve genotipte yerleşmiş olan özelliklerine bağlıdır.
Grup ve bireysel cevap
Birincil reaktivite (türler) temelinde oluşurlar. Bireysel cevap, edinilen ve kalıtsal özelliklerden kaynaklanmaktadır. buorganizmanın reaktivitesicinsiyet, yaş, fonksiyonel bağlıdırSistemlerin durumu, öncelikle sinir ve endokrin, anayasa, dış uyaranlar. Grup yanıtı, bazı kalıtsal anayasal özelliklerde benzer olan kişilerin dernekleri için karakteristiktir. Fizyolojik, sağlıklı, normal bir organizmanın, varoluşun uygun bir ortamındaki reaktivitesini, uyaranların etkisine yeterince cevap vermeyi ifade eder. Patolojik yanıt patojenlerin etkisi altında görünür. Kendini toparlayan veya yaşayan bir organizmanın adaptif yeteneklerinde bir azalma ile kendini gösterir. Böyle bir cevap, genetik programın kendisinin (kalıtsal hastalıklar) veya onun uygulanmasına yönelik mekanizmaların (edinsel patolojiler) ihlali sonucu olabilir.
Özel cevap
Vücudun yeteneğiantijenik tahrişe tepki gösterir. Spesifik reaktivite ile, hümoral antikorlar üretilir ve spesifik olarak yönlendirilmiş hücresel reaksiyonların bir kompleksi aktive edilir. Bu tür bir tepki, enfeksiyonlara direnç, belirli çevresel koşullara uyum sağlama (örneğin, oksijen eksikliğinden) sağlar. İmmünopatolojik süreçlerde patolojik spesifik reaktivite oluşur. Farklı alerjiler, otoimmün hastalıklar ve durumlar olabilir. Spesifik bir nosolojik formun patoloji paterninin oluşturulduğu spesifik reaksiyonlarla ifade edilir. Örneğin, enfeksiyonlar ile, hipertansiyon arterleri spastik bir durumda olan, radyasyon hastalığı olan hemopoietik sistem etkilenir ve böyle bir döküntü vardır.
Spesifik olmayan reaksiyon
Bu egzersiz yapabiliyorçeşitli uyaranlara aynı tip cevap. Böyle bir reaktivite, birkaç dış faktöre bir uyum olarak tezahür eder. Örneğin, aynı zamanda oksijen ve fiziksel aktivite eksikliği. Bir stres olarak ifade edilirVücudun reaktivite ve direnci. İkincisi, hasara karşı direncidir. Burada bir nüans dikkat edilmelidir. nonspesifikvücudun direnciherhangi bir ajansa özgü değildir veyaonların grubu. Cevap ve istikrar, aşırı uyaranlar dahil olmak üzere çeşitli uyaranların genelindeki hasarla ilgili olarak ifade edilir. Patolojik nonspesifik reaktivite, pek çok hastalığın (tipik nörojenik distrofi, parabiyozis, ağrı, ateş, anestezi yanıtı, şok ve benzeri) karakteristik reaksiyonları ile kendini gösterir.
Vücudun reaktivitesi ve direnci
Bu iki tezahür birbiriyle yakından ilişkilidir. Reaktivite daha geniş bir kavramdır ve direnç içerir. İkincisinin mekanizmalarını, sistemlerin herhangi bir maddeye ilişkisini ifade eder. Direnç, koruyucu-adaptif olarak reaktivite süreçlerini yansıtır. Sadece aşırı tahriş edici olan ilişkiyi ifade eder. Söylenmelidir kiorganizmanın reaktivitesindeki değişikliklerve istikrarı her zaman gerçekleşmezAynı anda. Örneğin, anafilaksi ile, ilk artar, ancak direnç azalır. Kış uykusunda, tersine, reaktivite azalır, ancak bazı uyaranlara karşı direnç artar. Bu bağlamda, doktorun patolojilerin tedavisinde taktikleri kesinlikle tek tek seçilmelidir. Kronik, halsiz hastalıklar, iç organların ihlali, yaralanmalar, vücudun reaktivitesinde bir artış, olumlu bir etki bırakacaktır. Bu durumda, alerjilerin tedavisi, belirli bir uyarana göre seviyesinde bir azalmaya eşlik etmelidir.
makinalar
Vücudun reaktivitesini belirleyen faktörlerve kararlılığı, temelindeanayasa, kalıtım, metabolik süreçlerin özellikleri, endokrin, sinir ve diğer sistemlerin durumu. Seks, yaş, dış uyaranlara bağımlıdırlar.Organizma reaktivitesinin faktörleriGenetik olarak belirlenmiş temelişaretler. Fenotipte tezahür ederler. Reaktivite, bu özelliklerin bir kombinasyonu olarak, bütünleştirici aparat tarafından yaratılan fonksiyonel olarak kararlı kombinasyonlar olarak düşünülebilir.
Formasyonun özgüllüğü
Reaktivite her düzeyde oluşturulurorganizasyon. Örneğin, molekül de - tüm düzenlemeler kesinlikle bireysel fagositoz sırasında, vs -., orak hücre eşlik hipoksiye reaksiyonun tezahürüdür. Organizma ve sistem seviyelerinde, somut sistemin görevleri ile koşullandırılmış, niteliksel olarak yeni bir entegrasyon oluşur. Bu durumda lider rol sinir sistemine aittir. ikinci sinyal sisteminin bir parçası olarak ve büyük ölçüde sosyal ortamına bağlıdır - bir kişi olarak korteks ve subkortikal alanlarda, medulla ve omurilikte iletkenlerde reseptör seviyesinde - daha yüksek hayvanlarda, her alanda bir yanıt üretir. Bu bağlamda, merkezi sinir sisteminin fonksiyonel durumunda değişiklikler karşılık gelen reaktivite süreçlerini uyarır. Bu, çeşitli etkilere, olumsuz maddelere karşı dirence yanıt olarak yansımaktadır. Örneğin, dekortikasyondan ötürü, oksijen açılmasına karşı direnç artar. Gri yükseltide hasar varsa, enfeksiyona karşı direnç azalır.
Endokrin sistemi
Sürecinde küçük bir önemi yoktur.Direnç ve reaktivite oluşumu. Özel işlevler, adrenal bezin ön hipofiz, beyni ve korteksindeki hormonlarla gerçekleştirilir. Bu nedenle adrenalektomiye bağlı olarak mekanik yaralanmalara karşı direnç, elektrik akımının etkisi, bakteriyel toksinler keskin bir şekilde azalır. Glukokortikoidlerin optimal dozda kullanılmasıyla, aşırı irritanlara direnç artar. Bağışıklık sistemi ve bağ dokusu nonspesifik ve spesifik reaksiyonlara neden olur - plazma hücreleri ile antikorların üretimi, mikrofajların fagositozu.
Biyolojik engeller
Spesifik olmayan bir direnç sağlarlar. Engeller var:
- Dış. Bunlar arasında deri, mukoza, sindirim aparatı, solunum organları vb.
- Dahili - gistogematicheskie (kanın, kan-beyin, gematolabirintny ve diğerleri).
Bu biyolojik engeller, yanı sıra aktifVücut sıvılarında bulunan bileşikler düzenleyici ve koruyucu işlevleri yerine getirir. Organ için optimal besin ortamını desteklerler, homeostazın korunmasına katkıda bulunurlar.
soy gelişmesi bilimi
Organizmanın Reaktivitesi ve Direnci -Uzun bir evrimsel gelişimin sonuçları. Tek hücreli organizmalar hiper- ve hipotermi, hipoksi, iyonize radyasyon ve diğer etkilere oldukça belirgin bir direnç gösterirler. Bununla birlikte, bunların reaktivitesi oldukça sınırlıdır. Omurgasızlar ve protozoa, bu yetenekler hücresel düzeyde kendini gösterir. Direnç ve reaktivite, metabolik süreçlerin farklı seyri ile sınırlıdır. Bu nedenle, bunların inhibisyonu benzeri, kurutma oksijen konsantrasyonunu azaltmak ve, bir sıcaklık düşmesine taşıyabilir. MSS ilkel ekspres direnci ve reaktivitesi olan Hayvanlar ek enerji kaynaklarının reaksiyonu zehirleri, harekete nötralize ederek. Sinir sisteminin oluşumu sürecinde, evrim sürecinde koruyucu adaptif mekanizmalara bağlı olarak uyaranlara karşı aktif bir reaksiyon için daha fazla olasılık ortaya çıkmıştır. Hasarlara verilen tepki nedeniyle, organizmanın hayati aktivitesi değişir. Bu yeni bir ortamın varlığını sağlar. Bu organizmanın reaktivitesinin rolü.
bireyoluşun
Gelişimin erken aşamalarında, direniş vereaktivite moleküler seviyede ortaya çıkar. Ontogenezin sonraki aşamasında, yanıt hücrelerde ortaya çıkar. Özellikle çirkinliğe yol açan anormal bir gelişme başlar. Erken aşamalarda, vücut uzun süreli olumsuz etkilere karşı daha az dirençlidir. Bununla birlikte kısa süreli irritanlara karşı yüksek direnç gösterir. Örneğin, erken çocukluk döneminde memeliler akut oksijen açlığının daha toleranslıdır. Bu, ontogenezin bu aşamasında, oksidasyon süreçlerinin yoğunluğunun oldukça düşük olmasından kaynaklanmaktadır. Buna göre, oksijen ihtiyacı çok yüksek değil. Ek olarak, bir takım toksinlere karşı direnç gözlenir. Bu, vücutta, uyaranların eyleminin algılanmasından sorumlu olan reaktif yapıların hala olmamasından kaynaklanmaktadır. Aynı zamanda, erken aşamalarda, koruyucu engeller ve uyarlamalar yeterince farklılaştırılmamış ve geliştirilmemiştir. Yenidoğanın oksijen açlık ve toksinlere karşı duyarlılığının azalması, aktif mekanizmaların eksikliğini telafi edemez. Bu bakımdan, içlerindeki enfeksiyonların seyri oldukça zordur. Bu temel olarak çocuğun, morfolojik ve fonksiyonel anlamda gelişmemiş bir sinir sistemi ile doğması gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Ontogenez sırasında, reaktivitenin kademeli bir komplikasyonu meydana gelir. Sinir sisteminin oluşumu, metabolik süreçlerin iyileştirilmesi, intrasecmen bezleri arasındaki korelasyonların etkileşimi nedeniyle daha çeşitli ve mükemmel hale gelir. Sonuç olarak, hastalığın resmi daha karmaşık hale gelir. Aynı zamanda, savunma mekanizmaları, bariyer sistemleri, antikor üretme kabiliyeti aktif olarak gelişmektedir (örneğin, iltihaplanma meydana gelir). Organizmanın reaktivitesi ve irritanlara karşı direnci, gelişiminde birkaç aşamadan geçer. Birincisi erken çocuklukta. Bu dönemde reaktivite ve direnç azalır. Yetişkinlikte yoğunlaşıyorlar. Yaşlılığın başlangıcında tekrar azalırlar.
Güçlendirme yöntemleri
Değişime katkıda bulunan herhangi bir etkiDüzenleyici veya yürütme sistemlerinin fonksiyonel durumu, reaktivite ve direnci etkiler. Negatif etki travma, olumsuz duyguları, fiziksel yorgunluk, yetersiz beslenme, kronik alkolizm, vitamin eksikliği, vb var. Sonuç duyarlılığının bir patolojidir. Bazı uyaranların etkisine dayanma kabiliyetinin güçlendirilmesi, yaşam aktivitesinin azaltılmasıyla sağlanabilir. Özellikle, anestezi, hipotermi, kış uykusu hakkında konuşuyoruz. İkinci durumda, tüberküloz, veba ile enfekte hayvanlar, hastalık (bunlar uyanış meydana) gelişmez. Hazırda bekletme devlet hipoksi, radyasyona maruz, zehirlenme, enfeksiyonlara karşı direnci arttırır. Anestezi elektrik akımına dirençte artış sağlar. Böyle bir durumda streptokokkal sepsis gelişmez. İkinci yöntem grubu, vital aktiviteyi sürdürürken veya aktive ederken stabiliteyi artırma yöntemleridir. Şunları içerir:
- Anahtar fonksiyonel sistemlerin eğitimi. Örneğin, sertleşebilir.
- Düzenleyici sistemlerin işlevlerinde değişiklik. Özellikle, otojenik eğitim, sözlü öneri, hipnoz, akupunktur vb.
- Spesifik olmayan tedavi. Balneoterapiyi, farmakolojik ajanların kullanımını içerir.
adaptojenler
Onların doktrini Lazarev'in adıyla ilişkilidir. “Sağlığın farmakolojisi” nin temellerini atan kişiydi. Adaptojenler, vücudun yan etkilere uyumunu hızlandıran ajanlardır. Stresler tarafından kışkırtılan rahatsızlıkların normalleşmesini sağlarlar. Adaptojenler geniş bir terapötik etkiye sahiptir, çeşitli fiziksel, kimyasal ve biyolojik ajanlara karşı direnci arttırır. Eylemlerinin mekanizması, protein ve nükleik asitlerin sentezini uyarmaya, biyolojik membranları stabilize etmeye dayanır. Vücudu olumsuz dış etkenlerin etkilerine adapte ederek adaptojenlerin yanı sıra bir dizi başka ilacın kullanılması, spesifik olmayan bir yüksek direnç durumu oluşturmak mümkündür. Gelişiminde önemli bir koşul, olumsuz etkinin yoğunluğunda bir doz artışıdır. Direnç ve reaktivite yönetimi, iyileştirici ve koruyucu bir ilaç alanıdır.
Vücudun immünolojik reaktivitesi. Vücudun reaktivite tipleri 2019
Related news
Vücudun immünolojik reaktivitesi. Vücudun reaktivite tipleri