"Yeryüzünde hiçbir şey insan ruhuna, hiçlik kadar baskı yapmaz."
Zihni oyalayacak en ufak bir detay olmadığında, soyut düşünceler somut bir şeylere muhtaç kaldığında insan psikolojisi nasıl da hızla değişiyor.
New York'tan Buenos Aires'e giden bir gemide yolları kesişen iki zıt karakterin hikayesi...
Dr. B. içinde bulunduğu hiçliği doldurmak için kendi beyniyle yarışan, delilikle dahilik arasındaki ince çizgide yaşayan biri iken, Mikro Czentovic hayatı boyunca satrançtan başka bir şeye ilgi duymamış, cahil, küstah ve öğrenme güçlüğü çeken bir dahi. Dr. B.'nin aksine satrancı para-ün kazanmak için oynuyor. Yenilmeyi hazmedemiyor.
Bu ikili arasındaki savaşta, beklemenin o çıldırtıcı yanını bekleyen benmişcesine hissettim.
1942'de Hitler'in düzeninde dünyanın asla yeniden varolamayacağını düşüncesiyle bunalımın eşiğinde yazılan bu kitap hemen ardından da yazarı intihara sürüklüyor.
Satranç, bir oyunun ötesinde, stratejileri ile bir sonraki adımı kurgulayabilen bir yaşam tarzı.
İngilizce'de yeni kelime üretimi. Misalen ana belleğe RAM diyorlar. Random Acces memory lafından türetilmiştir. Şimdi şu işe bakın: Bir Türk'e Bellek derseniz ne olduğunu az çok tahmin eder. Halbuki kara cahil bir Amerikalı ve İngilize RAM derseniz, koyunun erkeğinden bahsettiğinizi zanneder. Dil bilimciler bu sözcüklere (hakiki uydurukça) "acroniym" diyorlar..
O ünlü paşayı bulup sorunu için yardım istemeye karar verdi..... Böyle düşüncelerle paşa konağını arayıp buldu. ....paşaya sorununu vedileğini saygıyla anlattı kısaca. Ne var ki Osmanlı paşası onu başka bir yerinden vurdu. "Evladım, parası olan okur, olmayan okuyamaz. İstanbul'da okumayı kolay mı sanıyorsun sen?" diyerek geldiği yere geri dönmesini öğütledi. Bunun için bir süre tramvay şirketine biletçi yazdırabileceğini, kazandığı parayla köyüne dönüp gitmesini söyledi. Kendine umut bağlamış o genci oracıkta, kapının önüne koyup, yaylı arabasına yaslanarak saltanatla çekip gitti. Paşanın bu davranışı karşısında delikanlı yerinde çakılıp kalmadı, gözleri dolmadı. Arabanın arkasına düşmüş yüksek sesle söyleniyordu: "Görürsün sen, parası olmayan okur mu okumaz mı? Senin gibiler yüzünden babalarımız cahil kalmış, yoksul düşmüşler. Ne yapıp edip okumanın yolunu bulacağım. Benim gibi çocukların okuması için ömrümün sonuna kadar çalışacağım. Koca Paşa, eğer ömrün olursa nasıl okuduğumu görürsün.Yazıklar olsun senin paşalığına!"