Gece sabaha kavuştuğunda, Afyon Ovası ayaza kesti.
Alacakaranlıkta, dağlar gözlerde belirirken ovada çıt çıkmıyordu.
37 bin 687 atın üstündeki süvarilerimiz, ölüme dörtnala koşarak can yoldaşlarının yelelerini okşuyor, sessizce dualar okuyordu.
131 bin 409 yaya askerimiz yere çömelmiş, biraz sonra kopacak kıyamette, mutlak zafere ulaşmak için, koşacakları onlarca kilometreyi düşünmeden sessizce, komuta kademesinden gelecek emri bekliyorlardı.
8 bin 658 subay, birliklerinin başında, elleri kılıçlarının kabzasında, biraz sonra "hücum" diye bağırdıklarında, ölüme arkalarından uçarcasına koşacak askerlerinin başında "zafere kadar ölüm" emrini bekliyorlardı.
Topların Batı'ya, ufka çevrilen namluları buz kesmişti, zafer alevinden önce.
Afyon Ovası'nda bir dev sessizce nefes alıyordu.
Tek duyulan, karıncaların sabah telaşının sesiydi.
Ovada çıt çıkmıyordu.
Saat 5'e geliyordu.
Çeyrek vardı.
"Hakkınızı helal edin" dedi, mavi gözlü dev adam, süvarilerin komutanı Fahrettin Altay'a.
(Fahrettin Altay, Türk Kurtuluş Savaşı kahramanlarından asker ve siyasetçi. Dumlupınar Meydan Muharebesi sonrası Yunan Ordusu'nun geri çekilmesini sağlayarak İzmir'e giren ilk Türk süvarilerinin komutanıdır)
Kulaktan kulağa 200 bin kişiye sessizce ve saniyeler içinde ulaştı bu emir.
Beyaz at, koca ordunun önüne iki adım çıktı.
Tüm ova ayağa kalktı.
Metal sesleri, at kişnemelerine karıştı.
Ova, adeta nefesini bırakmıştı.
Beyaz atın süvarisi, önünden geçen birlikleri, eli kaşlarında selamlayarak izledi.
Atının eyerinde dikildi, kılıcını kınından çıkardı ve o Dünya'ca ünlü komutunu verdi;
"Ordular, ilk hedefiniz Akdeniz'dir...İleri..."
Biraz önceki sessizlikten sonra, o ses tüm ovayı kapladı.
Başkomutan sözlerini "Ya istiklal ya ölüm" diye tamamlayarak başını gökyüzüne kaldırdı ve "Amin" diye tamamladı.
Ova şaha kalktı.
Süvariler yalın kılıç öne doğru atıldılar.
Nihai hedef İzmir'di.
Ovadan yükselen toz; süngüleri alacakaranlığı delen bin'lerin ölümsüzlüğü idi.
Günlerden 26 Ağustos.
Büyük taarruzun başladığı, Cumhuriyet'in temellerinin atıldığı gün.
14 gün süren amansız mücadelenin başladığı, yok olmayla var olmanın bıçak sırtında olduğu gün.
Bizler buruk dönerken, yanık tenler ve tatlı yorgunlukla Akdeniz ve Ege'den konvoylarla, tam da geçtiğimiz yerlerde yer adeta gökle birleşmiş.
"Ya istiklal ya ölüm" deniyordu.
O gün kavurucu sıcak altında zafere koşan 10 Binleri, bir an gözlerinizin önünde canlandırın yeter.
Bizlere bu zaferi tattırarak Cumhuriyet'in temellerini attıran tüm şehit ve gazilerimize rahmet olsun.
Sana Rahmet dilemeye dilim varmıyor Mavi gözlü dev adam.
Çünkü sen ölmedin, benim ve Türk Milletinin içinde yaşıyorsun.