Bu Queer Sanatçı Epik Performans Sanatı Yaratmak İçin Saçlarını Kullanıyor
İyi bir sanatçıyı deneyimledikten sonra insanın değişmesinin neredeyse tarif edilemez bir yolu var. Jarrett Anahtarı cesurca deneysel performanslar. Türleri büken çalışmaları, izleyicileri sanat, ırk, cinsiyet, maneviyat ve çok daha fazlası hakkındaki varsayımlarını yeniden gözden geçirmeye zorluyor ve en son performanslarında, Saç Resimleri ve Diğer Hikayeler (şu anda New York'taki La Mama Galleria'da sergileniyor), sanatçının kendi saçlarını boyama aracı olarak kullanarak gergin tuvallere, duvarlara ve diğer yüzeylere pigment uyguladığına tanık olacak. Sürece eşlik eden şarkı ve hareket - bazen önceden tasarlanmış, bazen doğaçlama - izleyiciler için ruhları karıştıran, kilise tarzı bir kendinden geçme ile sonuçlanabilir. Ortaya çıkan boyanmış işler, Key'in dizginsiz sanatının ve yorucu emeğinin kalıcı belgeleri olarak hizmet ediyor.
Çalışmalarında Siyahlık, queerlik ve kimliğin diğer yönlerini araştıran Key, aynı zamanda kurucularından biridir. Sanatı Kodla , proje tabanlı işbirliği yoluyla birbirlerinin yaratıcılığını yükselten ve sergileyen queer ve trans renkli sanatçılardan oluşan bir kolektif. Saç Resimleri ve Diğer Öykülerin açılış gecesi performansından sonra, onlara. Çalışmaları, Saç Boyama performanslarını belirleyen aile köklerinin kazısı ve bir sonraki adımda hangi maceralara (yaratıcı ve başka türlü) girişebilecekleri hakkında Key'i yakaladılar.
Bize iyi bir sanatçı olma yolculuğunuzdan bahsedin.
İkiz kardeşim Jon ve ben Alabama, Phenix City'de büyüdük ve yaratıcılığımızın coşkuyla beslendiği okullara gittik. İlkokulda resim ve çizime dalmıştık ama lisede performansa daha çok odaklandım. Dans, şarkı söyleme ve drama o yılların büyük bir parçasıydı. Daha sonra, Brown Üniversitesi'ne gittim ve aslında oraya bir opera şarkıcısı olacağımı düşünerek gittim… Güneyli bir Siyah eşcinsel tenor. 2013'te Brown'da bitirdikten sonra, Public Theatre'da staj yapmak için NYC'ye gittim. Aynı yıl Jon ve ben, Brown'dan birkaç arkadaşla birlikte Codify Art'ı kurduk.
Codify Art'tan şu ana kadar en sevdiğiniz projelerden bazıları neler?
En sevdiğim projelerden biri, Hayatta Kalma Kütüphanesi Pioneer Works'ün Apocalypse Okulu ile işbirliği içinde oluşturuldu. Q/T/W/POC'nin kişisel deneyimlerini merkeze alan yazılı ve multimedya çalışmalarının bir koleksiyonudur. Projenin açıklamasında olduğu gibi, deneyimlerinizde yalnız olmadığınızın bir teyidi, bu 'alternatif gerçekler' zamanlarına karşı bir meşale görevi görür.
Son dört yılda, aynı zamanda altı gösteri de ürettik. inşaat evi , Bed-Stuy'da bir canlı/çalışma projesi. Orada oda arkadaşım Son Kit ile yaşıyorum ve burayı bir stüdyo, bir sergi mekanı, bir ara ev, bir topluluk laboratuvarı ve harika bir parti arasında bir yer olarak tanımlamayı seviyoruz. Yeni çalışmaları genişletmeye ve geliştirmeye devam ederken, benim ve diğer birçok sanatçı için inanılmaz derecede biçimlendirici oldu.
New York'a taşındığınızda bir süreliğine gerçekten tiyatro odaklıydınız; Çalışmanızın güzel sanatların köklerine daha çok dönmesine ne sebep oldu?
Açıkçası? Trayvon Martin'in öldürüldüğünü öğrendiğimde geleneksel tiyatroya ara vermek zorunda kaldım. Tiyatro çok işbirlikçidir ve onu harika yapan da budur. Ama kendi duygu ve düşüncelerimi işlemek için alana ihtiyacım vardı. Öyle tetiklenmiştim ki, dışarı çıkıp tıpkı Trayvon gibi öldürülebileceğimi fark ettim. Karanlığımı, queerliğimi ve cinsiyet kimliğimi kabul edip onaylayacak meditatif bir şifa uygulamasının ne olabileceğini anlamaya çalışıyordum… ve bu uygulamayı yapabileceğim bir alan arıyordum.
Ortaya çıkan uygulama - sizin deyiminizle - çok dinamik. Daha önce hiç böyle bir şey görmemiştim. Yüzeylere kendi saçınızla boya sürmeyi denemek için size ne ilham verdi?
Üniversitede son sınıftayken saçımı kesmeyi bıraktım. Çalışmalarıma büyük ölçüde ilham vermiş olan büyükannem, saçınızın sizin gücünüz olduğunu söylerdi. Ruth Mae Giles. Bir gaz sobası üzerinde ısıtacağı sıcak bir tarakla saçlarını okşardı. Mezuniyet sonrası New York'a taşınmamı planlamaya başladığımda, alabileceğim tüm güce ihtiyacım olduğuna karar verdim. Bu yüzden onun sözlerine uyarak saçımı kesmeyi bıraktım. Saçlarım uzadıkça kendi bireyselliğimi, kendi sesimi talep etmeye başladım. Babam her zaman Siyah erkeklerin temiz bir kesim tutması gerektiğini söylerdi. Saçlarım buna açık bir itirazdı, vücudum üzerinde kontrol sahibi olduğumu iddia ediyordu. Bir gece sabah 2: 30'da resim yapıyordum - ertesi gün işim vardı, kusura bakmayın - ve bitmiş parçaya bakarken, biraz tatminsiz hissetmekten kurtulamadım. Uyumaya çalıştığımda, sanki büyükannem beni gecenin bir yarısı uyandırdı ve dedi ki, saçın senin gücün… saçınla boya. Ertesi gün tempera boyası aldım, saçımı düzleştirdim ve devam ettim.
İlk kez ne zaman Canlı Saç Boyama yaptın?
2016 yılında Harlem Sanat Festivali'ne Saç Resimlerim ile ana proje olarak başvurdum. Çalışmayı sevdiler, beni öne çıkan sanatçılarından biri olarak kabul ettiler ve Alhambra Balo Salonundaki galaları için canlı bir Saç Resmi yapmaya davet ettiler. O zamanlar bu benim üçüncü Saç Resmimdi. Sahneye çıktığımda, mekandaki 150 kişiden sadece 20'sinin performansa dikkat ettiğini fark ettim. İşte o zaman, dairemde yaptığım gibi her Saç Resmini kendim yapmam gerektiğini fark ettim. Önemli olan, büyükannem ve ailemizin hikayesiyle bir bağ kurmaktı. Bu Saç Resmini yaparken ilk defa müzik eşliğinde şarkı söylemeye başladım. Şarkı söylemek, resim ve dansın yanı sıra performansa tamamen bağlı kalmanın tek yolu gibi görünüyordu.
Bu performanslara dahil ettiğiniz şarkıya ve harekete neyin ilham verdiğini bize daha fazla anlatabilir misiniz?
Büyükannemden ailemizin beş nesline aktarılan bedensel ritüelleri yeniden hayal ederken, gerçek saç fırçam hareketlerimi ve jestlerimi kopyalıyor. Saç Boyama performanslarının bir parçası olarak yaptığım fiziksel hareketler, büyükannemin yaptığını gördüğüm şeylerden veya çocuklarının bana onun yaptığını söylediği şeylerden ilham alıyor, örneğin o kilisedeyken heyecandan sallanmak gibi. Ve şarkı söylemek, hareketin doğal bir tamamlayıcısıdır. Bu performanslar için kendi ses manzaralarımı kendim yapıyorum, anneannem ve çocukları hakkında kaydedilen konuşmalardan oluşan notalar, annemin kardeşim ve ben için söylediği ninni, dualar, İncil ayetleri, orijinal müzik... Canlı performanslar sırasında, Ben duaları ve büyükannemin en sevdiği ilahileri söylerken ses manzarası sesimle çarpışıyor. Bazen performans, tanık olan seyircilerle bir çağrı-yanıt diyaloğuyla sonuçlanır. Bu benim için çok temel bir deneyim.
Saç boyama performanslarınızdan birinde yaşadığınız en beklenmedik şey nedir?
La MaMa Galleria'daki ilk kişisel sergimde 27 No'lu Saç Resmini yaratmanın ortasında, müzikteki bir çağrıya cevaben 'Heavenly Mother' sözlerini söyledim. Sonra kardeşim Jon 'Heavenly Mother' şarkısını söyledi ve şarkıda bana katıldı. Yine, 'Göksel Anne' sözlerini söyledim. Sonra bu sözlerin tekrarına üçüncü bir kişi katıldı. Resim yapmaya, dans etmeye, şarkı söylemeye ve merdivenden atlamaya devam ederken, seyircinin de bu gösteriye, bu ritüele gerçekten katıldığını fark ettim.
Sizi tanımlamak için cinsiyetten bağımsız zamirlerin kullanılmasını tercih ediyorsunuz; Cinsiyetle gelişen ilişkiniz işinizde nasıl tezahür etti?
İlginç soru. Cinsiyet ifadesinin tüm çalışmalarımda mutlaka ana tema olmadığını düşünüyorum. En çok, yarattığım bir dizi ünlem işareti heykellerinde, kesinlikle cinsiyetten bağımsız parçalarda etkili oluyor. Her heykelin, transatlantik köle ticareti sırasında 'Yeni Dünya'ya getirilen köleleştirilmiş bir Afrikalıyı temsil etmesi amaçlanıyor. Ünlem işareti, öfke, üzüntü ve neşenin insani ifadelerini çağrıştırır ve en önemlisi, kişiliği tanımlayan içsel değerleri gösterir. Köle ekonomisi (çağdaş hapsetme, hapishane sanayi kompleksi gibi) Siyah bedenleri metalaştırmaya çalışırken, bu heykeller Siyah sesin değerinin ve kişiliğimizin ve özerkliğimizin tanınmasının kanıtı olarak duruyor.
Yaratıcı ve başka türlü sizin için sırada ne var?
New York'taki UNTILL standında kardeşim Jon'la işimi göstereceğim. BAHAR/BREAK Sanat Gösterisi Martta. İlk düet şovumuz olacak. Ayrıca yakın zamanda gönderdiğim MFA başvuruları hakkında bilgi edinme sürecindeyim. Bu yüzden, okurken işime devam etmek için yakında hareket edebilirim. Göreceğiz, dünyanın öbür ucunda olabilirim!
Bu röportaj netlik için düzenlenmiş ve kısaltılmıştır.
Kibwe Chase-Marshall Los Angeles'a aşık olmadan önce Trinidad'da doğdu, DC'de büyüdü, New York'ta stil sahibi oldu ve New England'da eğitim gördü. Kelimelerin ve giyilebilir cihazların da kalbi var.