Perec'in ilk kitabı.
Kitapta üslup olarak tam bir Perec havası yok. Ne bir Uyuyan Adam, ne bir Şeyler, ne de bir Kayboluş.
Ancak kitap bence başarılı. Yaşanıp bitmiş bazı olayları karakter geriye dönüp anlatıyor ve anlatırken de bugünden anlatıyor yani bazı şeyler yaşadıktan sonra anlaşılır, yaşanırken değil.
Hani bir de bazı yazarlar vardır, sizin gibi düşünürler, okurken anlarsınız. Ben bu kitabı okurken Perec'in benim gibi düşündüğünü hissettim.
Saraybosna Suikastı ise bence burada imgelem olarak kullanılmış, karakterin yaşadığı olay Ferdinand suikastine imgelenmiş gibi geldi bana.
Kitap neredeyse tamamen tahlillerden oluşan bir metinden meydana geliyor.