Bir gün hasta olucam
Ay’ı misafir edicem diye
açık tuttuğum pencerenin ışığından.
Rüzgar da bir deli esiyor bugün.
Masamda ki kağıtlar hışırdıyor estikçe rüzgar,
belli ki hasbihal etmek istiyorlar.
Kağıtlar masanın üzerinde kıvrandıkça,
tik tak tik tak guguklu kalbin atışı gibi
bir oraya bir buraya gidip geliyor kalem.
Sanırım cereyan yapıyor,
pencerenin birini kapatsam iyi olur.
Kalem kınından çıkmış gibi
şimdi tek yöne doğru yuvarlanıyor,
az daha yaklaşıyor,
kağıtla selamlaşıyor, ucundan dökülen
karasıyla öpücüklerinin.
Öptükçe harf harf dökülüyor mürekkebi,
gerdanından göğsüne doğru
süzüldükçe mürekkep,
kağıdın hışırtısı rüzgara karışıyor.
Yazdıkça yazıyor, soldan sağa, yukarıda aşağı,
tüm satırları kelimelere boğuyor adeta.
Kağıt biraz nemli ama yumuşacık,
satırları diken diken olmuş,
sarıp sarmalıyor her bir heceyi, ağacı saran sarmaşıklar gibi.
Kalemde ki de mürekkep değil zemzem mübarek,
bir tek satır arası kalmamış nü’sünde,
ilham estikçe ısınıyor kalem,
daha da hızlanıyor kelimeler.
Kuratamıyor rüzgar,
kağıda karışmış mürekkep kokusu sarıyor etrafı,
masanın ayakları sallanıyor.
Kalemi kağıdın üzerine bırakıyorum, masanın ayağına bir kağıt parçası sıkıştırıyorum.
Birinin artık şu pencereyi kapatması lazım…
A.Tamakan