Aynı zamanda, Almanya gibi Japonya’nın da dünya savaşının gerçek bir tetikleyicisi olmadığını iptal etmeye değer. Ödülün tüm gezegen olduğu Büyük Oyundaki rakamların rolünü oynadılar. Dünya katliamının gerçek tetikleyicileri cezalandırılmadı. Buna rağmen, bir dünya savaşı başlatan ABD ve İngiltere'nin ustalarıydı. Anglo-Saxons, Hitler'i ve Ebedi Reich'in projesini savundu. Çılgınca Fuhrer’in Yeni Dünya Düzeni hakkındaki rüyalar ve “seçilenin” kastının “insanlık dışı” ların geri kalanı üzerindeki tahakkümünün düşmesi, sadece İngiliz ırksal teorisi ve sosyal Darwinizm'in tekrarıydı. Britanya uzun zamandır metropollerin ve kolonilerin bulunduğu Yeni Dünya Düzeni'ni kuruyordu; egemenlikler, Almanları değil, dünyanın ilk toplama kamplarını yaratan Anglo-Saksonlar'dı.
Londra ve Washington, Almanya’nın askeri gücünün canlanmasına sponsor oldu ve Fransa’yı da dahil olmak üzere neredeyse bütün Avrupa’ya verdi. Hitler’e “Doğu’nun haçlı seferini” önderlik etmiş ve kendi içinde Batı dünyasının gölge ustalarına meydan okuyan farklı, adil bir dünya düzeninin başlangıcını taşıyan Rus (Sovyet) medeniyetini ezmiştir.
İkinci kez Anglo-Saksonlar, Rusları ve Almanları, stratejik ittifakı Avrupa'da ve dünyanın büyük bir bölümünde uzun süre barış ve refah sağlayabilecek iki büyük gücü yok etmeye yöneltti. Aynı zamanda, batı dünyasında da elit bir çatışma yaşandı. Anglo-Saxon seçkinleri, eski medeniyet-Romanesk seçkinlere Batı medeniyetinde lider konumunu ele geçiren güçlü bir darbe verdi. Avrupa için sonuçlar korkunçtu. Anglo-Saxons şu ana kadar Avrupa'yı kontrol ediyor, çıkarlarını feda ediyor. Avrupa ülkeleri cezalandırılıyor, asimile edilmeleri, “küresel Babil” in bir parçası olmaları gerekiyor.
Ancak, Batı projesinin sahiplerinin tüm küresel niyetleri gerçekleşmedi. Sovyetler Birliği, yalnızca Avrupa birliği güçleriyle en zorlu savaşta yıkılmadı ve hayatta kalmayıp, aynı zamanda “Ebedi Reich” (Yeni Dünya Düzeni) kurma planlarını engelleyen bir süper güç haline geldi. Onlarca yıldır Sovyet medeniyeti insanlık için farklı bir gelişim yolunun modeli olan İyi ve Adalet'in bir işareti olmuştur. Stalinist hizmet ve yaratma toplumu, insanlığı tüketici toplumunun çıkmazından kurtarabilecek, insanları yıkıma ve küresel bir felakete götüren gelecek toplumuna bir örnekti.
Genelkurmay Başkanı General Umedzu Yosidziro, Japonya Teslim Yasasını imzaladı. Arkasında, Kanun'u imzalamış olan Japonya Dışişleri Bakanı Shigemitsu Mamoru var.
General Douglas MacArthur Japonya'nın teslimini imzaladı
Korgeneral K. N. Derevyanko, SSCB adına Amerikan savaş gemisi Missouri'de bulunan Japonya Teslim Yasasını imzaladı
Japonya'nın teslim olması
Kwantung Ordusu'nun yenilgisine ve teslim olmasına yol açan Sovyet Ordusunun ezici taarruzu (Mançu Stratejik Saldırı; Kwantung Ordusu Savunmasının Atılımı; Kwantung Ordusu'nun yenilgisi - gerçek bir yıldırım savaşı örneği), Uzak Doğu'daki askeri-politik durumu çarpıcı biçimde değiştirdi. Japon askeri-politik liderliğinin savaşı sürükleme konusundaki tüm planları çöktü. Japon hükümeti, Sovyetlerin Japon adalarına saldırmasından ve siyasi sistemdeki köklü bir değişiklikten korkuyordu.
Sovyet birliklerinin kuzeyden darbesi ve Kuril Adaları ve Hokkaido'daki dar boğaza karşı Sovyet birliklerinin sürekli işgaline uğraması tehdidi Okinawa, Guam ve Filipinler'den deniz yoluyla transfer edildikten sonra Japon adalarına inişlerinden daha önemli olarak kabul edildi. Amerikan birlikleri binlerce intihar bombacısının kanında ve en kötü durumda Mançurya'ya geri çekilmeyi umuyordu. Sovyet ordusunun patlaması Japon umutlarını bu ümitten mahrum etti. Dahası, Sovyet birlikleri, Japonya'yı bakteriyolojik stoklardan yoksun bırakarak hızlı bir şekilde Japonya'ya çekildi. оружия. Japonya, düşmana geri dönme, kitle imha silahlarını kullanma yeteneğini kaybetti.
Japon hükümeti başkanı 9, Ağustos ayındaki 1945 Yüksek Askeri Konseyi toplantısında, Suzuki, “Bu sabah Sovyetler Birliği'ne katılmak bizi umutsuz bir duruma sokuyor ve savaşı daha da sürdürmeyi imkansız kılıyor” dedi. Bu toplantıda, Japonya'nın Potsdam Deklarasyonu'nda kabul ettiği koşullar tartışıldı. Japon seçkinleri, emperyal iktidarı ne pahasına olursa olsun korumanın gerekli olduğu kanısındaydı. Suzuki ve diğer “barış destekçileri”, emperyal gücü korumak ve devrimi önlemek için derhal teslim olmak gerektiğine inanıyordu. Askeri parti temsilcileri, savaşın devamı için ısrar etmeye devam etti.
10 Ağustos 1945 Yüksek Askeri Konsey, ifade metnini Başbakan Suzuki ve Dışişleri Bakanı Shigenori Togo tarafından önerilen Müttefik Güçler için kabul etti. İfade, İmparator Hirohito tarafından desteklendi: “Japon Hükümeti, Sovyet Hükümeti'nin de katıldığı bu yılın Temmuz ayı 26 Bildirgesi'nin şartlarını kabul etmeye hazır. Japon Hükümeti, bu Deklarasyonun, Japonya'nın egemen yöneticisi olarak imparatorun ayrıcalıklarını kısıtlayan gereklilikler içermediğini biliyor. Japon Hükümeti bu konuda özel bir uyarı istiyor. ” 11 Ağustos'ta SSCB, ABD, Büyük Britanya ve Çin hükümetleri cevaplarını iletti. İmparatorun ve Japonya hükümetinin teslimiyet anından itibaren gücünün, Müttefik güçlerin yüksek komutasına bağlı olacağını söyledi; İmparator, Japonya'nın teslim şartlarını imzaladığından emin olmalıdır; Japonya'da hükümet şekli, nihayetinde halkın özgürce dile getirdiği irade tarafından kurulan Potsdam Deklarasyonuna uygun olacaktır; Müttefik kuvvetler, Potsdam Deklarasyonunda belirtilen hedeflere ulaşılıncaya kadar Japonya'da kalacaktır.
Bu arada, Japon seçkinlerinde tartışma devam etti. Mançurya’da ise şiddetli savaşlar oldu. Ordu mücadeleyi sürdürmekte ısrar etti. Ağustos ayındaki 10, Ordu Bakanı Koretik Anami'den askerlere “kutsal savaşı sona erdirmek” gerektiğini vurgulayan bir mesaj yayınladı. Aynı temyiz, Ağustos ayında 11 geldi. Tokyo Radyosu 12 August, ordunun ve donanmanın, en yüksek emri yerine getirerek, anavatanı ve imparatorun en yüksek kişisini koruma emriyle, müttefiklere karşı aktif savaş operasyonları için her yere gittiğini belirten bir mesaj verdi.
Ancak, hiçbir emir gerçeği değiştiremezdi: Kwantung Ordusu yenildi ve direnişe devam etmek anlamsızdı. İmparator ve "barış partisi" nin baskısı altında, ordu bunu kabul etmek zorunda kaldı. 14 Ağustos ayında Yüksek Askeri Konsey ve hükümetin imparatorun huzurunda ortak bir toplantısında, koşulsuz olarak Japonya'ya teslim edilmesine karar verildi. İmparatorun Japonya’nın Potsdam Deklarasyonunun şartlarını kabul etme kararında, “ulusal devlet sisteminin” korunmasında asıl yer verildi.
Ağustos 15 gecesi savaşın devam etmesinin destekçileri imparatorluk sarayı isyan etti ve işgal etti. İmparatorun yaşamını ele geçirmediler, hükümeti değiştirmek istediler. Ancak, Ağustos 15 sabahı isyan başladı. 15 Ağustos ayında Japonya nüfusu ilk kez hikayeler Ülkesi, imparatorun radyoda (yazılı olarak) koşulsuz teslim olma konusundaki konuşmasını duydu. Bu gün ve daha sonra, birçok asker samuray intihar etti - seppuku. Böylece, 15 Ağustos Ordusu Bakanı Koretikka Anami tarafından intihar etti.
Bu, Japonya'nın karakteristik bir özelliğidir - seçkinler arasında askeri sınıf geleneğini (samuray) sürdüren yüksek düzeyde disiplin ve sorumluluk. Kendilerini anavatanın yenilgisi ve talihsizliği yüzünden suçlu bulunarak, birçok Japon intihar etmeyi tercih etti.
SSCB ve Batı güçleri, Japon hükümetinin teslimiyet beyanını değerlendirmelerinde farklılık gösterdi. Birleşik Devletler ve Büyük Britanya, Ağustos ayının 14-15'inin savaşın son günleri olduğunu düşünüyordu. 14 Ağustos 1945 "Japonya'ya karşı kazanılan zafer günü" idi. Bu noktada, Japonya gerçekten de ABD-İngiliz silahlı kuvvetlerine karşı düşmanlıklara son verdi. Ancak, Mançurya, Orta Çin, Kore, Sakhalin ve Kuril Adaları'nda düşmanlıklar devam etti. Orada, birçok yerdeki Japonlar Ağustos ayının sonuna kadar direndiler ve yalnızca Sovyet taarruzu onları silahlarını bırakmaya zorladı.
Japon imparatorluğunun teslim olma hazırlığı hakkında bilindiğinde, Uzak Doğu'da Müttefik güçlerin baş komutanının atanması sorunu ortaya çıktı. Görevi, Japon silahlı kuvvetlerinin genel olarak teslim edilmesini benimsemekti. Ağustos’taki Amerikan hükümeti 12, bu görev için General D. MacArthur’u önerdi. Moskova bu öneriyi kabul etti ve Müttefik ordularının yüksek komutanı SSCB temsilcisi Korgeneral KN Derevyanko'yu atadı.
15 Ağustos ayında Amerikalılar, müttefik güçlerin her birinin Japon birliklerinin teslim edilmesinin kabul edildiği alanları belirten "Genel Sipariş numarası 1" taslağını açıkladı. Düzen, Japonların Kuzeydoğu Çin'deki Uzak Doğu'daki, Kuzey Kore'deki (38 paralelinin kuzeyindeki) ve Güney Sakhalin'deki Sovyet birliklerinin Baş Komutanına teslim edilmesini şart koşuyordu. Güney Kore'deki (38 paralelinin güneyinde) Japon birliklerinin teslim edilmesi Amerikalılar tarafından kabul edildi. Amerikan komutası, Sovyet birlikleri ile etkileşime geçmek için Güney Kore'de amfibi saldırı operasyonu yapmayı reddetti. Amerikalılar, askerlerini Kore’de karaya çıkarmayı, ancak savaşın bitmesinden sonra, hiçbir risk almadıklarını tercih ettiler.
Moskova bir bütün olarak 1 Nolu Genel Emrin genel içeriğine itiraz etmedi, ancak birkaç değişiklik yaptı. Sovyet hükümeti, Yalta'daki anlaşma ile Sovyetler Birliği'ne ve Hokkaido'nun kuzey kısmına transfer edilen tüm Kuril Adaları'nın, Japon kuvvetlerinin Sovyet birliklerine teslim bölgesine dahil edilmesini önerdi. Amerikalılar Kuril Adaları'na ciddi itirazlarda bulunmadı, çünkü bunlar Yalta Konferansı'nda çözüldü. Ancak Amerikalılar hala Kırım Konferansı'nın kararını geçersiz kılmaya çalıştı. 18 Ağustos 1945'te Kuril operasyonunun başladığı gün, Moskova ABD Başkanı Truman'dan ABD'nin yaratma haklarını elde etme arzusunu belirten bir mesaj aldı havacılık askeri ve ticari amaçlar için muhtemelen orta kısımda olan Kuril Adaları'ndan birine dayanmaktadır. Moskova bu iddiaları kararlılıkla reddetti.
Washington, Hokkaido ile ilgili olarak Sovyet önerisini reddetti ve Japonların Japonya’nın dört adasının hepsinde (Hokkaido, Honshu, Şikoku ve Kyushu) Amerikalılara teslim olduğunu vurguladı. Aynı zamanda ABD, SSCB’yi Japonya’yı geçici olarak işgal etme hakkını resmen reddetmedi. “Amerikan MacArthur’un“ Genel MacArthur’un “Japonya’nın sendika şartlarımızı yerine getirebilmek için işgal etmesinin gerekli olduğunu düşündüğü ve geçici olarak işgal etmesi için Sovyet silahlı kuvvetlerini içerecek olan sembolik müttefik silahlı kuvvetleri kullanacağı belirtildi. Fakat gerçekte, ABD Japonya'da tek taraflı kontrole güvendi. Truman 16 August, Washington’da düzenlenen bir konferansta konuştu ve Japonya’nın Almanya gibi işgal bölgelerine bölünmeyeceğini ve tüm Japon topraklarının Amerikalıların kontrolünde olacağını söyledi.
Aslında ABD, 26’in Temmuz’daki 1945’in Potsdam Deklarasyonu’nca öngörüldüğü gibi savaş sonrası Japonya’daki müttefik kontrolünü reddetti. İkinci Dünya Savaşı'ndan önce Japonya, İngiltere ve ABD'nin büyük etkisi altındaydı, şimdi Amerikalılar yerlerini geri almak istedi. Amerikan sermayesinin çıkarları da dikkate alınmıştır.
14’ten sonra, Birleşik Devletler bir kereden fazla Sovyetin Japonlara yönelik saldırılarını durdurmak için SSCB’ye baskı yapmaya çalıştı. Amerikalılar Sovyet nüfuz bölgesini sınırlamak istedi. Rus birlikleri Güney Sakhalin'i, Kurilleri ve Kuzey Kore'yi işgal etmediyse, Amerikan kuvvetleri orada görünebilirdi. 15 Ağustos MacArthur, Sovyet birlikleri Müttefiklerin emirlerine uymasa da, Uzak Doğu'daki taarruz operasyonlarının durdurulması üzerine bir yönerge verdi. Sonra müttefikler "hata" kabul etmek zorunda kaldılar. Mesela, yönergeyi “yürütme” için değil “bilgi” için geçtiler. ABD’nin bu konumunun müttefikler arasındaki dostluğun güçlendirilmesine katkı sağlamadığı açıktır. Dünyanın şimdi eski müttefikleri arasında yeni bir çatışmaya doğru gittiği ortaya çıktı. Birleşik Devletler, Sovyet nüfuz bölgesinin daha da sert bir baskıyla yayılmasını durdurmaya çalıştı.
ABD’nin bu politikası Japon seçkinleri için hazırdı. Önceden olduğu gibi Japonlar ve Almanlar, en sonunda, müttefikler arasında, hatta silahlı bir çatışmanın yaşanacağı konusunda büyük bir çatışma yaşanacağını umuyorlardı. Japonlar, Almanlar öncesi olduğu gibi yanlış hesapladı. Bu noktada, Amerika Birleşik Devletleri Kuomintang Çin'e güveniyordu. Anglo-Saxons, Japonya'yı ilk kez kullandı ve onu Pasifik'teki düşmanlıkların patlak vermesine, Çin ve SSCB'ye karşı saldırganlığa yol açtı. Doğru, Japonlar kaçmak ve zor askeri ders aldı, SSCB'ye saldırmadı. Fakat genel olarak, Japon seçkinleri ABD ve İngiltere ile bir savaşa sürüklenerek kaybedildi. Ağırlık kategorileri çok farklıydı. Anglo-Saxons Japonya'yı kullandı ve 1945'te şimdiki zamana kadar devam eden askeri işgal dahil olmak üzere tam kontrol altına alma zamanı gelmişti. Japonya, pratikte ilk önce ABD'nin açık bir kolonisi ve daha sonra bağımlı bir uydu olan yarı koloniye dönüştü.
Resmi Teslim Yasası'nın organizasyonu ile ilgili tüm hazırlık çalışmaları MacArthur’un Manila’da bulunan merkezinde yapıldı. 19 Ağustos Japon İmparatorluk Genel Merkezi başkan yardımcısı Japon İmparatorluk Ordusu Genelkurmay Başkan Yardımcısı, Korgeneral Torasiro Kawabe, buraya geldi. Japonların delegasyonlarını Filipinler'e ancak sonunda Kwantung Ordusunun mağlup olduğuna ikna olduklarında göndermesi karakteristiktir.
Japon heyetinin MacArthur’un genel merkezine geldiği gün, Tokyo’dan, Japon hükümetinin Kuril Adaları’nda bir operasyon başlatan Sovyet birliklerine “ihbar edilmesi” radyodan alındı. Ruslar, Ağustos ayında 14 sonrasında iddia edilen “askeri eylemlerin yasaklanması” nı ihlal etmekle suçlandı. Bu bir provokasyondu. Japonlar Müttefik Komutanlığının Sovyet birlikleri eylemlerine müdahale etmesini istedi. 20 Ağustos MacArthur şunları söyledi: "Teslimiyetin resmi bir imzalanmasını beklemekle birlikte, bütün cephelerde bir ateşkes kararının geçerli olacağını ve teslim olmanın kan dökülmeden gerçekleştirilebileceğini umuyorum." Dedi. Yani, Moskova'nın "kan dökülmesi" için suçlanacağı bir ipucuydu. Ancak, Sovyet komutanlığı Japonların direnişe geçmeden ve Mançurya, Kore, Güney Sakhalin ve Kuril Adaları'na silahlarını koymadan önce savaşmayı bırakmayacaktı.
Müttefik ülkeler tarafından kabul edilen Teslim Yasası, Manila'daki Japon temsilcilerine devredildi. General MacArthur 26, Ağustos ayındaki Japon filosunun Amerikan filosunun Tokyo Körfezi'ne taşınmaya başladığını bildirdi. Amerikan Armada'nın yapısı 400 gemileri ve uçak gemilerine dayanan 1300 uçakları ile ilgiliydi. Ağustos ayındaki 28 Tokyo yakınlarındaki Atsugi havaalanında ileri Amerikan kuvvetleri indi. 30 Ağustos’u, Amerikan başlıkları ve ülkenin diğer bölgelerinde Amerikan birliklerinin toplu inişine başladı. Aynı gün, MacArthur geldi ve Tokyo radyo istasyonunun kontrolünü ele geçirdi ve bir bilgi bürosu kurdu.
Japonya tarihinde ilk kez, toprakları yabancı birlikler tarafından işgal edildi. Asla teslim olmak zorunda olmamıştı. 2 Eylül 1945'te, Tokyo Körfezi'ndeki Amerikan zırhlısı Missouri'de Teslim Yasası'nı imzalama töreni gerçekleşti. Japon hükümeti adına, Kanun Dışişleri Bakanı Mamoru Shigemitsu tarafından imzalandı ve Genelkurmay Başkanı General Yoshiziro Umezu, İmparatorluk oranı Yasasını imzaladı. Tüm müttefik ülkeler adına, Yasa ABD adına Müttefik Ordular Yüksek Komutanı, ABD Ordusu General Douglas MacArthur tarafından imzalandı - Amiral filo SSCB'den Chester Nimitz - Korgeneral Kuzma Derevyanko, Çin'den - General Xu Yongchang, İngiltere'den - Amiral Bruce Frazer. Avustralya, Yeni Zelanda, Kanada, Hollanda ve Fransa temsilcileri de imzaladı.
Teslim Yasası'na göre, Japonya Potsdam Deklarasyonunun şartlarını kabul etti ve hem kendi hem de kontrolü altındaki tüm silahlı kuvvetlerin koşulsuz olarak teslim edildiğini ilan etti. Tüm Japon birliklerine ve nüfusa, düşmanlıkları hemen durdurmaları, gemileri, uçakları, askeri ve sivil mülkleri kurtarmaları emredildi; Japon hükümetine ve Genelkurmay'a müttefik savaş esirleri ve sivil stajyerleri derhal serbest bırakmaları emredildi; İmparatorun ve hükümetin otoritesi, teslim koşullarını uygulamak için önlemler alması gereken yüksek Müttefik komutasına bağlıydı.
Japonya nihayet direnişi durdurdu. Japon adalarının Amerikan kuvvetleri tarafından işgali, İngiliz kuvvetlerinin (özellikle Avustralyalılar) katılımıyla başladı. Co 2 Eylül 1945, Sovyet Ordusuna karşı çıkan Japon birliklerinin teslim edilmesine son verdi. Aynı zamanda, Filipinler'deki Japon kuvvetlerinin kalıntıları teslim edildi. Silahsızlanma ve diğer Japon grupların ele geçirilmesi ertelendi. Eylül 5 İngiliz Singapur'a indi. Eylül 12 Singapur, Güneydoğu Asya'daki Japon Silahlı Kuvvetleri Teslim Yasasını imzaladı. Eylül 14 aynı tören Malaya'da, Eylül 15 - Yeni Gine ve Kuzey Borneo'da gerçekleşti. Eylül 16 İngiliz birlikleri Hong Kong'a (Hong Kong) girdi.
Orta ve Kuzey Çin'deki Japon birliklerinin teslim olması büyük bir güçlükle gerçekleşti. Mançurya'daki Sovyet taarruzu, Çin'in geri kalanının istilacılardan kurtarılması için olumlu fırsatlar yarattı. Bununla birlikte, Chiang Kai-şek rejimi çizgisine bağlı kaldı. Kuomintang şimdi Japonları değil, Çin Komünistlerini de ana rakip olarak görüyordu. Chiang Kai-shek, Japonlara bir anlaşma yaptı ve onlara “düzeni sağlama görevi” verdi. Bu arada, halkın kurtuluş güçleri kuzey, orta ve güney Çin bölgelerinde başarıyla ilerliyordu. İki ay içinde, Ekim ayında 11 Ağustos'tan 10'e kadar 1945, 8-th ve Yeni 4-I halk orduları, 230'tan binlerce Japon ve kukla birliğini yok etti, yaraladı ve yakaladı. Halk birlikleri geniş alanları ve düzinelerce şehri kurtardı.
Ancak Chiang Kai-shek çizgisini bükmeye devam etti ve düşmanın teslim edilmesini kabul etmeyi yasakladı. Kuomintang birliklerinin Amerikan uçaklarında ve gemilerinde Şangay, Nanjing ve Tanjing'e devri, bu şehirler halkın kuvvetleri tarafından engellenmiş olmasına rağmen, Japon kuvvetlerinin silahsızlandırılması bahanesiyle düzenlendi. Kuomintang, Çin halk ordusu üzerindeki baskıyı artırmak için atıldı. Aynı zamanda, Japon birlikleri, Kuomintang'ın yanındaki düşmanlıklara birkaç ay boyunca katıldı. Nanking’deki Japon birlikleri tarafından Ekim 9’in teslim almasının resmi bir resmiydi. Japonlar silahsız bırakılmadı ve 1946 yılına kadar halk güçlerine karşı paralı asker olarak savaştılar. Japon askerler, komünistlerle savaşmak için gönüllü birimler kurdular ve onları demiryollarını korumak için kullandılar. Japonya'nın teslim alınmasından üç ay sonra, on binlerce Japon askeri silahlarını bırakmadılar ve Kuomintang'ın yanında savaştı. Çin'deki Japon başkomutan General Teiji Okamura, Nanking'deki karargahında hala oturuyordu ve şimdi Kuomintang hükümetine bağlıydı.
Modern Japonya, Eylül 2’un 1945 dersini hatırlamalı, Japonlar Anglo-Saxons’un onları 1904-1905’e koyduğunu bilmelidir. Rusya ile birlikte, on yıllar boyunca Japonya'yı Rusya (SSCB) ve Çin'e kurdu. Tam olarak Birleşik Devletler, Yamato yarışını atom bombardımanına maruz bıraktı ve Japonya'yı yarı kolonisine çevirdi. Moskova ve Tokyo arasındaki sadece dostluğun ve stratejik bir ittifakın Asya-Pasifik bölgesinde uzun bir refah ve güvenlik dönemi sağlayabildiğini söyledi. Japon halkı, eski hataları 21. yüzyılda tekrarlamak zorunda değildir. Ruslarla Japonlar arasındaki düşmanlık yalnızca Batı projesinin sahiplerine fayda sağlıyor. Rus ve Japon medeniyetleri arasında temel bir çelişki yoktur ve onlar tarihe göre yaratılmaya mahkumdur. Gelecekte, Moskova-Tokyo-Pekin ekseni, Doğu Yarımküre'nin çoğu bölgesinde yüzyıllarca barış ve refah sağlayabilir. Üç büyük medeniyetin birliği, dünyayı Batı'nın ustalarının insanlığı zorladığı kaos ve felaketlerden uzak tutacak.