Kendimi affedemedim ki ben henüz. Seni sevmiş olduğum için kendimi affedemedim seni nasıl affedeyim? Nasıl geri getireyim onca zamanı, nasıl yeniden bahşedeyim kendime kaybettiklerimi?
Söylesene adam; nasıl seninle olduğum zamanın yerini dolduracak insanları bulayım ben tekrar? Pişmanlığımın yerini doldurabilir mi bir cümlen, bir bakışın?
Pişmanım.
Bir insana bırakabileceğin en ağır şey pişmanlık ve ben hayatımda ilk kez pişmanım. Doğduğun için, seni tanıdığım için, seni sevdiğim için, gittiğin için. Hayatımda pişmanlıktan öte değilsin. Acıtıyor adam.
Özür dile.
Özür dile ki seni affettikten sonra kendimi affetmeye çalışayım.
Gidemiyorum ki. Kalamıyorum ki adam. Parçaladın, ufak parçalara ayırdın beni. Her bir parçam senin başucunda şimdi. Bir kaçı senin kalbine saplandı. Ama acımıyor değil mi? Çünkü senin kalbin acıdıkta benimki acıyor. Ben bunu da kabullenmiştim. Göz yaşı döktüğünde kanamıştı gözlerim. Kalbin yara aldığında durmuştu kalbim. Seni severek yaşıyorum. Sevmediğini bilerek. Sevmemiş olduğunu bilerek.
Elveda der misin bana? Bir kez daha. Bu kez sonunu bilerek. Hoşçakal? Görüşürüz? Herhangi bir şey. Veda et bana. Ne olursun veda et ki bitsin bu acı, bu hasret.
Çık karşıma. Bak. Gözlerin gözlerime değsin. Yine nefret et benden. Ben de yine söveyim sana. Sana ve senin gibilere. Yine küfürlere boğayım geleceğini.
Sen beni yıktın. Ama olsun, biri gelir yine kırık parçaları birleştirecek.