2022'nin En İyi Bebek Bakım Setleri
Çocuk Sağlığı / 2024
Uzun süreli partnerim üç yıl önce eşcinsel olduğunu ilan ettikten sonra beni terk etti. Yirmi yıldır birlikteydik ve birlikte iki çocuğumuz vardı, bu yüzden ilişkinin sonu hayatımda muazzam bir değişiklik oldu. İlişkimiz boyunca ince işaretler olmasına rağmen, tamamen şok olmuştum. Beklemiyordum ve buna hazırlıklı değildim, ama birdenbire her şey tersine döndü.
Partnerim hızlı bir şekilde bir erkeğin yanına taşındı ama o sırada 'içinde hiçbir şey' olmadığı ve hiçbir ilişkisi olmadığı konusunda ısrar etti. Ancak, aslında bir çift olduklarını ve muhtemelen bir süredir öyle olduklarını kısa sürede anladım. Birlikte Paris ve İrlanda'ya seyahat etmek gibi küçük ipuçları ortaya çıktı (sözde daha yeni tanışmış ve ev sahibi ve kiracı olsalar bile). Taşınmadan haftalar önce bile, evin etrafındaki barlardan Londra'da bir barda sadece iki içki için fişler bulmuştum. Bu bir ipucu gibi gelmeyebilir, ama bana açıklayıcıydı. Londra'da yaşamıyoruz ve oraya 'arkadaşlarla' gideceği izlenimini vermişti. (Çoğul burada anahtardır.) Genellikle, erkek grupları içki içkilerini tur olarak veya sadece kendileri için satın alırlar.
Sekiz ay sonra ve benim için çok zor bir dönemi hızla atlatarak evlenmişlerdi. Evde çocuklarla kaldım ve o zamandan beri bekar kaldım.
İnsanlara ayrılığımızın öyküsünü, özellikle de eski partnerimin bir erkekle evlendiği kısmı anlattığımda, çoğu zaman bunun benim için çok zor olduğunu varsayıyorlar. Bazı insanlar açıkça şok oldu, bazıları daha az - ama birçok insan yüzleştiğim çetin sınavın - çocuklarımın babasının beni aynı cinsiyetten biri için terk etmesi - yeni bir hayata başlamasından çok daha zor olduğu sonucuna varıyor. başka bir kadınla. Sonuçta, bu her zaman olur, değil mi? Yaşadıklarım kesinlikle çok daha kötüydü ve tamamen yeni bir seviyedeydi.
Bu sonuç beni şaşırtıyor çünkü ayrılığın kendisi oldukça zor olsa da, bu, neredeyse tüm yetişkin hayatınızı her şeyden çok birlikte geçirdiğiniz birinden ayrılmanın pratiklikleriyle ilgiliydi. Partnerimin bir kadınla değil de bir erkekle hayat kurmuş olması, süreci ne kadar zor bulduğum konusunda gerçekten bir faktör değildi.
Aslında birçok yönden aslında daha kolaydı.
Ne de olsa, partnerim beni bir kadın yerine bir erkek için terk ettiğinden, kendimi kıyaslayabileceğim başka bir kadın olmadığı anlamına geliyordu; ne gördüğünü merak etmekona' benim yerime. Yeni partnerinin daha genç, yakışıklı, karizmatik, inanılmaz derecede başarılı ya da her neyse, hiç önemi yok - oldukça basitçe, onda bir kadın olarak beni hiçbir şekilde yetersiz hissettirecek hiçbir şey yok. Oldukça basit, o bir erkek ve ben değilim. 'Neden ayrıldı?' çünkü, gerçekten, o bölüm zaten yanıtlanmıştı. Eşcinsel olarak çıktı ve bir erkek eş buldu ve durumu daha fazla analiz etmek benim için oldukça anlamsız.
Muhtemelen, eşiniz sizi bir eşcinsel ilişki için terk ettiğinde, bir kişi olarak ilerlemek daha kolaydır, çünkü çiftinizin geri dönüp tekrar çalışmasını sağlayıp sağlamayacağı konusunda daha az muamma vardır.
Ayrılırlarsa geri gelir mi?
Onu gerçekten seviyor mu?
Sadece şehvet mi?
Beni geri istiyor mu?
Tüm bu sorular çok daha az sorun teşkil ediyor. En azından benim içindi çünkü ne olursa olsun geri dönmenin mümkün olmadığını düşündüm.
Gerçek şu ki, eski partnerimin yeni kocasıyla tanıştığımda, sıradan bir arkadaşımla sohbet ediyormuşum gibi geliyor; sosyal çevremin eteklerinde biri. Belki şaşırtıcı bir şekilde, zor gelmiyor ve gerçekten bir ihanet duygusu hissetmiyorum. Sonuçta, evlilikleri uzun sürmese bile, geriye dönüş olmayacak. Eski ortağım ve ben dostane şartlar içindeyiz; Çocuklarla olan bağımız ve ortak geçmişimiz nedeniyle her zaman arkadaş olacağımızı düşünüyorum. Bir bakıma onun hayatındaki kadın benim, çünkü onun tek çocuklarının annesiyim.
Benim için en kolay nokta bu. Eski partnerimin başka bir kadınla beraber olmasının gerçekten zor bulacağımı biliyorum ki, çocuklarım üzerindeki ekstra anne etkisi. Binlerce kadın her hafta yeni kadın partnerlerle çocuklarını babalarına teslim ediyor - ama bunu hayal etmekte zorlanıyorum. Neyse ki beni etkilemesi muhtemel bir şey değil.
Gerçek şu ki, başka birinin çocuklarıma anne gibi davranmasını istemiyorum. Başka bir kadının onları iyi geceler öpmesini ya da kasvetli gözlerle aşağıya kahvaltı isteyerek geldiklerinde onları sabah ilk gören olmasını istemiyorum. Başka bir kadının kıyafetlerini çözmesini, onları okuldan almasını ya da diğer şeyleri istemiyorum. Belki bu bencilce - Diğer annelerin bu konuda ne düşündüklerini bilmiyorum, ama benim için en zor kısmı bu.
Benim için başka hiçbir kadının karışmaması çok daha kolay. Biliyorum, çocuklarımı babalarının yanında kalmaları için gönderirsem ve onun yeni bir karısı olursa, ikimizi, özellikle ebeveynlik konusunda kesinlikle karşılaştırırdım. En azından ilk başta, içsel bir düşmanlık hissedeceğimi düşünüyorum; altında kıskanç bir şekilde köpüren.
Doğru ya da yanlış, 'anne' olmak benim iş. Başkasının değil.
Çocuklarımın babası ile oğullarımız arasındaki ilişki, benimle paylaştıkları ilişkiden tamamen farklı. 'İnsan' şeylerinden bahsediyorlar - aletler, bilgi işlem, hızlı arabalar; genellikle kaçındığım tüm konular. Ve farklı bir şekilde konuşuyorlar. Bu aynı zamanda eski eşimin kocasıyla paylaştıkları iletişim için de geçerli. Hiç kimse 'başka bir anne' gibi davranmıyor. Bu anlamda bir karşılaştırma yok - çocuklarımın hayatındaki tek anne figürü hâlâ benim; o maternal dokunuş ve bakış açısına sahip tek kişi ve bu değişmesi olası görünmüyor. Bu da beni tüm durum hakkında daha rahat hissettiriyor.
Eski sevgilimin bir kadınla birlikte olmasından çok daha fazlası.