"Seni seviyorum."
Sık sık duyduğun veya söylediğin kelimeler olabilirler ama ne anlama geliyorlar? Ya onları hiç duymazsanız?
Örneğin, babamın bunları söylediğini hiç hatırlamıyorum. Muhtemelen kendi neslinde - 1929'da doğdu - bunun erkeklerin hiç söylemediği bir şey olduğunu iddia ederdi. Bu doğru olabilir ama geçerli bir mazeret mi?
Belki beni sevdi, kendi tarzı, her neyse, ama yine de sorun bu.
Birinin sizi sevip sevmemesi veya bunun kanıtı yoksa sevdiğini söylemesi önemli değil. Ve babamın durumunda, davranışlarının bu duyguları desteklediğine ikna olmadım. Birinin sizi sevdiğini söyleyemezseniz, o zaman sizin bakış açınızdan, onların sizi sevmemesinden hiçbir farkı yoktur.
Evet, bir babanın yapması gereken bazı şeyleri yaptı. Ama uzun zamandır kendi babasına yaptığını benimle yaptığından şüpheleniyordum çünkü tek bildiği buydu. Yakın olmuşlardı, oysa ben asla benimle olmadım.
Model uçak yapımı, kriket ve satranç gibi sevdiği aktiviteleri yapmaktan hoşlanmadığımı keşfettiğinde, benimle ne yapacağına dair hiçbir fikri yoktu. Kendi tutkularımı keşfedebilmem için beğenmemiş olabileceği farklı etkinlikleri denememe izin vermesi gerektiği fikri hiç aklına gelmemişti.
Daha çok, kendi hayatını yeniden yaşayabileceği bir klon olmamı istiyordu.
Şimdi 61 yaşındayım ve hala aşkı en iyi nasıl tanımlayacağımdan ve benim için ne anlama geldiğinden emin değilim. Çoğu sözlüğe hızlı bir şekilde bakıldığında ortaya çıkacağı gibi, birçok yönden bu kadar belirsiz bir kavramdır. Kendi mutluluğundan çok başkasının mutluluğunu önemsediğine karar verdiğimde bir kez yaklaşacağımı düşünmüştüm.
Ancak bu yine de pek doğru görünmüyor. Sonra, boş bir fincandan dökemeyeceğiniz söyleniyor, bu yüzden sevmez ve kendinize bakmazsanız, başka birini gerçekten sevebilir misiniz?
20 yaşlarındayken tanıştığım ilk karımı sevdiğimi düşünürdüm. Yıllar içinde ona çok sık söylerdim. Ancak evlilik kaçınılmaz bir boşanmaya doğru giderken, kelimeleri kendim için değil, kendim için bir mantra gibi tekrarladığımı fark ettim. Sanki bunun hala doğru olduğuna kendimi ikna etmeye çalışıyormuşum gibi. Ya da böyle olduğunu bile.
İkinci eşimle daha pragmatik bir yaklaşımım vardı. Evet, birbirimizi sevdiğimize inandım, ama daha çok ikimizin de birbirimizin ihtiyaçlarını ve arzularını desteklemek için yolumuzdan çıktığımız bir ortaklıktı.
Bu gerçek aşk mı? Yoksa hepimizin kendi tanımları mı var? Her birimizin ne demek istediğimizi bilmesini sağlamak yeterli mi? Bunu söyledikten sonra, bir ilişkideki her ortağın genel olarak benzer bir anlayışa ve beklentilere sahip olması gerektiği anlaşılıyor.
Bugün, iki yıldan fazla bir süredir dul olduğum için, hala oldukça bilgisizim.
Üç köpeğim var ve arkadaşlıkları için minnettarım. Onları elimden geldiğince önemsiyorum, şirketlerinden zevk alıyorum ve onları 2015'teki yerel kurtarma operasyonundan aldığımızdan beri yaşadıkları hayattan memnun ve mutlu olduklarını düşünmeyi seviyorum.
Aşk bu mu? Hayvanlar da dahil olmak üzere başka birine mi bakıyorsunuz? Belki, ama bundan daha ileri gitmesi gerekiyormuş gibi geliyor.
Romantik aşk ve daha az spesifik aşk gibi farklı aşk türleri var mı? Yoksa sorunlara neden olmasının nedeni bu mu? Sadece tek bir aşk olduğunda ikisi arasında ayrım yapıyor muyuz? Çocukken nadir olan veya olmayan idealize edilmiş aşk versiyonlarıyla programlandığımız için mi?
İnsanların söylediklerinin çoğunun başlangıçta sadece şehvet olduğuna eminim ve eğer şanslıysanız, belki de zamanla daha derin bir şeye dönüşür.
Belki de sorunum, duyguları çoğu insanın göründüğü gibi hissetmememdir. Örneğin çok yakın olduğum annemin kaybına asla üzülmedim.
Yıllar boyunca pek çok evcil hayvanımı kaybettim, ancak onların vefatında gerçek bir üzüntü olmadı. Bazı durumlarda, artık acı çekmemeleri daha çok bir rahatlama duygusuydu.
Ve sonra ikinci karım var. Onu ve eskiden yaptığımız konuşmaları özlüyorum, ama onun ölümüne tepkilerimin hiçbirinin keder olarak tanımlanabileceğini sanmıyorum. Ne anlama gelirse gelsin, asla bir gözyaşı dökmedim veya teselli edilemez olmadım.
Öyleyse üzülmezsem ve birinin ölümünden üzülmezsem, ben de sevebilir miyim?
Elbette buna cevap veremem çünkü bu kendimden dışarı çıkmak ve duyguların neye benzediğini bilen biri olmak anlamına gelir.
Bazı yönlerden bu kopma, yaşamın sorunlarına karşı büyük bir savunma mekanizması olmuştur. Ama aynı zamanda bazen insandan daha az hissetmeme neden oluyor.
Ve eğer şimdi aniden normal duyguları hissedebilseydim, muhtemelen bunalmış olurdum ve başa çıkamazdım. Sonuçta, on yıllardır biriken ve çoğu zaman acı veren deneyimler, hepsi birden fışkırarak muhtemelen travmatik olacaktır.
İyi haber, akademik olması. Kendi başıma (köpeklerimle) ve daha fazla ilişki arama eğilimim yok. Yerel olarak beni ziyaret eden birkaç iyi arkadaşım var ve onları ve ailelerini önemsiyorum.
Daha geniş ölçekte, bu insanları tanımasam da dünyadaki tüm adaletsizlikleri önemsiyorum. İnsan olmanın anlamı bu mu? Zaten herkesi seviyor muyum (pekala, herkesi değil - birkaç yaşamda kimsenin kullanabileceğinden daha fazla servet biriktiren milyarderler zaten seçimlerini oldukça açık bir şekilde yapmışlardır) ve bilmiyorum çünkü bize aşk söylendiğinin anlamı bu değil ?
Belki bir gün ne olduğunu çözeceğim ama bu acil ihtiyaçtan çok felsefi merakla gerçekleşecek. Ve bunda sorun yok.
Tüm bunların beni biraz psikopat gibi gösterebileceğini kabul ediyorum, ama adil olmak gerekirse, artık hayatımda olmayanları özlüyorum ve dediğim gibi, başkalarını önemsiyorum. Sadece tipik duygulara sahip değilim.
Ve sevginin ya da başka bir duygunun ne olduğunu bildiklerine inananları küçümsemeye ya da onlarla dalga geçmeye ve onları deneyimlemeye çalışmıyorum. Görünüşe göre onlar insan olmanın normal bir parçası ve ben burada "normal" kelimesini insanların çoğunluğu için geçerli olması anlamında kullanıyorum - sadece ben değil.
Nihayetinde, belki de kelimelerin önemi yok. Bunlar yalnızca iletişim kurmamıza yardımcı olacak kavramlara eklemeyi kabul ettiğimiz etiketlerdir. Ama gerçek aşk davranışlarınızla gösterilecekse, o zaman belki bu yeterlidir. Sonuçta, diğer sık kullanılan "Üzgünüm" ifadesinin de gösterdiği gibi, kelimelerin söylenmesi nispeten kolaydır. Bununla birlikte, eylemler çaba, zaman ve özen gerektirir ve bunları görebildiğinizde, o zaman önemli bir şeyin olabileceğine dair önemli bir ipucu.
Bunlar, ilginç bulduğum fikirler ve kavramlarla ilgili notlarım - kitabın kapsamlı bir özeti değil. Lütfen bağlı kuruluş bağlantılarının dahil olmadığını unutmayın, Yalnızca kişisel olarak kullandığım ürün ve hizmetleri önerdiğimi ve arkasında durduğumu bilin.
18 Mart'ta Başak burcunda bir Dolunay yaşayacağız. Yeni Ay'ın enerjilerini sona erdiriyor, bu ne güçlü bir döngüydü! Bu tür duygular, bu tür ifşaatlar, bu tür sürümler, yeni deneyimler, yüklemeler, yeni farkındalık, yeni rehberler ve açılan yeni yollar.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.
Bu gönderi, DFINITY ekibinin merkezi olmayan bulut vizyonunu ve bunun geleneksel blok zinciri ve Amazon Web Servisleri gibi mevcut bulut sağlayıcılarıyla ilişkisini araştırıyor. Büyük ölçekli bir ağ tarafından uygulanan DFINITY teknolojisinin gösterimleri 2017 sonbaharında yapılacak ve bunu, 2018 yazının başlarında piyasaya sürülmesi beklenen “açık bulut” ağıyla kâr amacı gütmeyen vakıf için bir Ana bağış toplama izleyecektir. .
Arka hikaye Her ürünün bir hikayesi vardır ve bu Yapdoof'un başlangıç hikayesidir. Yapdoof, Omept Technology Nijerya Limited'in bir ürünüdür.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.