Fotoğraf: moriza (Creative Commons)
Geçen gün, ona tarihsel araştırmadan seyahat yazarlığına son kariyer geçişimi anlatmayı bitirdikten sonra biri bana "Vay be," dedi. "Arşivlerde oturmaktan kesinlikle daha iyi!"
İyi evet. Ve hayır.
Tabii ki, seyahat etmeyi seviyorum ve seyahat yazarlığı rüya gibi bir iş. Ama - ve benim koca bir inek olduğumu zaten bilmiyorsan, öğrenmek üzeresin - aynı zamanda arşivlerde oturup eski kağıtları gözden geçirmeyi de çok seviyorum.
Tarihe olan ilgim her zaman seyahate olan ilgimle bağlantılı olmuştur. Bu, yoldayken tamamen harabeler ve müzelerden ibaret olduğum anlamına gelmez. Ama ister tozlu el yazmaları içinde dirseklerime kadar ister Venedik'te bir parkta bankta otursam Campo pizza yerken, çılgın dünyamızı ve orada yaşayan insanları öğreniyorum.
Bir keresinde, Kanada-Karayip ekonomik ilişkilerinin tarihi hakkında bir rapor üzerinde çalışırken, Kanadalı ticaret komiseri tarafından 20. yüzyılın başlarında Barbados'a giden bir dosya dosyasına rastladım. Klasör sadece en kısa yazışmaları içeriyordu: bir personel değişikliğinden sonra eski bir dosya dolabını temizlemek için bir izin talebi - ve ardından Ottawa'dan bir not: izin verildi.
Tıpkı bunun gibi, genç bir Kanada ile sömürge Barbados arasındaki 24 yıllık yazışma yok edildi.
Şimdilik profesyonel arşiv çalışmalarını geride bırakmış olabilirim, ancak bunun gibi hikayeler beni hala ürpertiyor - ve iyi bir şekilde değil. Bence geçmişle olan bağlantılarımız, küresel anlayış için birbirimizle olan bağlantılarımız kadar önemli olabilir ve bu şeyleri nasıl tek kullanımlık olarak görebileceğini hiç anlayamadım.
Arşivin korunması oldukça belirsiz bir nedendir ve ana akım medyada biraz ilgi görmesi her zaman güzeldir. Bu hafta, Slate’den Alex Heard, FBI’ın paha biçilmez tarihi belgelerin rutin olarak elden çıkarılması hakkında bir rapor veriyor.
Eeesh. Yine o titriyorum.