Öğrendiğime göre, Acrab başkentten çok uzaktaymış. Etrafı dağlık araziyle çevrili olduğu için toprakları izole edilmiş. Bu nedenle, bölgenin içinde bulunduğu üzücü durum başkentte pek bilinmiyordu. Bilenler de Dahlia’nın başarısız olduğunu ve gözden düştüğünü görüp tatmin olmak için rapor etmediler. Bu benim için gerçekten büyük bir şans. Bu, Kaichen’in geçmişte Dahlia’ya dikkat etmek için hiçbir nedeni olmadığı anlamına geliyordu. Büyük çaplı bir büyü araştırması için gerekli bilgiler adına beni sorguladı.
“Acrab’da ortaya çıkan yasak büyünün aracısı siz misiniz?”
“Eğer ‘aracı’ olmak, büyü sürüyorken zihnin bilinçli bir durumunda olması anlamına geliyorsa… o zaman doğru.”
Dün edindiği bilgileri tekrar teyit ettikten sonra bir sonraki soruyu sordu. “Bunun ne tür bir zaman büyüsü olduğunu açıklayabilir misiniz?”
Birkaç çeşit yasak büyü vardı, bunların arasında zaman büyüsünü öğrenmek başlıca zordu ve bu şekilde doğrudan dışavurmak daha da zordu. İnsanlarla etkileşime girmekten hoşlanmayan Kaichen’in buraya koşabildiği kadar hızlı koşmasının nedeni buydu. Dün ona bu konuda hiçbir şey bilmediğimi söylemiştim ancak bunun nedeni zaman büyüsünden hiç emin olmamamdı.
“Günlerin kendi kendini tekrar etmesini sağlayabilecek türden bir büyüydü.”
“Zamanın tekrarlanmasını mı kastediyorsunuz?”
“Evet, doğru. Acrab adı verilen alanın içindeki her şeyin sonsuza kadar tekrarlandığı bir planlamaydı. Zaman durmuş değildi. Ne de olsa zaman, dışarıda aynı şekilde akıp gidiyordu.”
Kaichen bu yeni bilgi karşısında kaşlarını çattı, cebinden eski bir not defteri çıkardı ve bir şeyler yazmaya başladı. Beyaz tüy kaleminin ucu kâğıda dokundu ve üzerinde kaymaya başladı. Bir şeyler yazdı, sonra kaşlarını çattı, tereddüt etti ve tekrar bana baktı.
Benim önümde araştırmaya dalmış olmasından utanıyor gibiydi. Keşke ona gönülsüz davranmasına gerek olmadığını söyleyebilseydim. Ne de olsa onun krallıktaki en büyük büyü manyağı olduğunu biliyordum. Ona güven verici bir şekilde gülümsedim.
Ancak Kaichen aksini düşünüyordu. Kaşları daha da çatıldı.
“Düşündüğümden daha karmaşık görünüyor.”
“Öyle. Kimse Acrab’dan çıkamaz ya da giremezdi. Hepsinden önemlisi, başka herhangi birinin büyünün etkisi altında olduğunun farkında olması imkânsız hale getirilmiş gibi görünüyordu. Onlara anlatmaya çalıştım. Kimse bana inanmadı.”
“Bunun nedeni insanların size gerçekten güvenmiyor olması değil mi?”
“Gerçekten mi? Şu anda beni en acıyan yerimden mi vuracaksınız?”
Kaichen gözlerini kocaman açarak bana baktı ve başını not defterine doğru eğdi. Bu etkileşimi mümkün olan en kısa sürede bitirmek istediği açıktı. Belki de artık işbirliği yapıp yapmayacağımı merak ediyordu. Bunu görmek tatmin ediciydi. Ama haksız da sayılmazdı. İtibarım şu anda pek de üst düzeyde değildi.
“Haksız değilsiniz,” dedim, “Sözlerimin üzerine etraflıca düşünmediler. Her zamanki gibi sarhoş olduğumu ve anlamsız konuştuğumu sandılar. Diğer gün en baştan denedim. Sabırla anlatmaya çalıştım. Bir süre sonra, bana inanmadıkları konusunda şüphelenmeye başladım.” Kaichen sessiz kaldı. “Bir sarhoşun sözlerine güvenmelerini sağlamak için bir gün yeterli değildi, bu yüzden denemeye devam ettim.”
Kaichen gözlerini defterden ayırmadan, “Zaman büyüsünden kaçmaya çalışmış olmalısınız,” diye sordu.
“Tabii ki de. Gün içinde insanlarla konuşurdum, ve ertesi gün konuştuğumuzu bile unuturlardı. Kendimi yalnız hissettim. Kimsenin seninle konuştuğunu hatırlamadığı bir dünyada yaşamak acı verici. Bu yüzden, doğal olarak, herkesin yapacağı gibi ben de kaçmaya çalıştım.”
“Yapabileceğiniz bir şey var mıydı?”
“Pek çok şey denedim ama hepsi boşunaydı. Yasak büyüyü bir kez yapıldı mı bozmak çok zordur. Aracının ölümüyle ya da dışarıdan kuvvetli bir güce sahip biri tarafından durdurulabilir.” Kaichen’in bakışları yavaşça not defterinden kalktı ve bana sabitlendi.
Altın gözler ilk kez doğrudan bana baktı ve bir an için bedenim dondu kaldı. Bir hata yapmamıştım, ama yapmışım gibi titredi kalbim. Gerçekten ben bir şey hissetmedim fakat bu vücut ona garip bir şekilde tepki veriyor gibiydi.
“Biraz şaşırdım çünkü düşündüğümden daha fazlasını biliyorsunuz.”
“Çalışmak için bolca vaktim oldu.”
Kaichen şimdi defterini kapatıp bana baktı. Omurgamdan aşağı soğuk ürpertiler gönderdi. Kendimi huzursuz ve endişeli hissettim. Bunun mümkün olmadığını biliyordum fakat içimden bir ses Kaichen’in, bu bedenin Dahlia’nınkinden farklı bir ruha sahip olduğu gerçeğini görebileceğini söylüyordu. Duru gözleri keskin ve odaklanmıştı.
Lanet olsun, bedenimi kontrol edememe hissi de neyin nesi…? Yüz yılı aşkın süredir böyle bir şey hissetmemiştim. Ancak şimdi, Kaichen’e karşı huzursuz hissediyorum. Sanki vücudum bana kaçmamı söylüyordu, dehşete düşmüştü. Kendimi o kadar gergin hissediyordum ki, bu çok saçmaydı.
“Ne kadar… ne kadar zaman geçti?” Bunu sorarken oldukça tereddütlü görünüyordu.
Bu kadar soğuk ve kayıtsız birinin soru sormaktan çekindiğini görmek biraz gülmeme neden oldu. Onu sadece bir roman karakteri olarak okumuştum ve işte tam da karşımdaydı, garip davranıyordu. Üstelik çok dağınık bir yerde bir sarhoşla konuşmak zorunda kalmıştı. Bundan en çok onun nefret ettiğine emindim.