Bilinir ama ben yineleyeyim.
Bütün savaşlar kirlidir.
Başta işgaller olmak üzere namusunu, malını, canını, yurdunu savunmak dışında ki tüm savaşlar kirliden de kirlidir.
Savaşlar için dizilen methiyeler, kahramanlık hamasetleri, cennet vaatleri, şehit edebiyatları kirliliği kapatamaz.
Her şeyden önce yaratılanın yaratandan ötürü sevildiği iddia ediliyorsa, ölmeyi, öldürmeyi esas alan savaşların bir izahı olabilir mi?
Zira savaşlar gençler, garibanlar, yoksullar için ölüm, muktedirler için keyifle izlenen bir oyundur.
Kendileri için ölenler onlar için sadece birer oyuncudur ve bir değerleri yoktur.
Ünlü TROYA destanında, kazandıkları büyük bir savaştan sonra, ölümsüz savaşçı Aşil ile yarı tanrı kral Agammemnon arasında ki tarihi diyalog çok anlamlıdır.
Aşil'in:
-Savaşı savaşçılar kazanır.
Sözüne karşı Agammemnon:
-Ancak tarih kralları yazar, yanıtını verir.
Gerçekten de öyle oluyor.
Tarih diye yoksulların canı, kanı üzerinden kralların kendi aralarında ki oyunlarını okuyoruz.
Onlar hep kahraman. Onlar hep tanrı.
Öyle yazıyor, öyle okutuyorlar çünkü.
Muktedir kralların yazdığı tarihin, kendilerini yazması son derece doğaldır.
Doğal olmayan, ölecek olanların savaş oyununa bu kadar istekli olmalarıdır.
Savaş davulları çaldıkça yoksullar kendinden geçiyor.
Bu yüzden oyun sever kralların emriyle çalan savaş davulları hiç susmuyor.
Krallar mutlu. Tarih onları yazmaya devam ediyor çünkü.
Ölmekle, öldürmekle gurur duyanlar çoğunlukta olduğu sürece tarihi yazanların mutluluğu eksik olmayacaktır.
Tüm kirli savaşlara, savaş emri veren krallara, savaş davullarına, tek değil tüm dillerden LANET OLSUN.türkçe altyazılı porno
altyazılı porno
türkçe altyazılı porno
altyazılı porno