bundan bir kaç yıl önce mtv
bilmem kaçıncı music awards
'ta; artık puff daddy mi desem, sonradan olma haliyle p.diddy
ya da kısaca diddy mi bilemiyorum, özetle sean pofuduk combs efendinin anma mahiyetinde hakkında konuşma yaptığı insan. olayın tek güzel yanı ise bu konuşmanın ardından sahnenin sağ ve sol tarafındaki izleyicilerin adidas
ayakkabılarının tekini ellerine alıp havaya kaldırmasıysa bir nevi selamlamaydı. şimdi düşünüyorum da acaba p.diddy, jay z, eminem, adını yazmak bile beni sinir etmeye yeten 50 cent vs.. türevi gangstalar ölse bu anma nasıl olurdu? muhtemelen mtv seyircilere birer adet imitasyonundan dev madalyon dağıtırdı. bunları sallamaya kalkan seyircilerin elinden fırlayan o büyüklükteki kolyeler allah muhafaza birilerinin kaşını gözünü yarardı vallahi o ağırlıkla. ya da daha tehlikesiz olması amaçlı eller havaya kaldırılır, küçük serçe parmakta elmas taklidi yüzükler...ya da bilekte rolex taklidi saatler bol taşlısından...neyse mücevherleri bırakalım da, biz buradan ne ders çıkardık? aradaki fark efem. diz boyu görgüsüzlük farkı.
şimdi ben burada klavye başında adidasımın tekini havaya kaldırsam bir şey ifade etmeyeceğinden the incredibles
'tan bir replikle selamlamak istiyorum ustayı ve onun mahiyetinde diğer oldskool ustalarını. filmin sonlarına doğru walter matthau ve jack lemmon ikilisini temsilen çizgi versiyonlarından biri yeniden iş başı yapan hafiften yaşlı süper kahramanlara bakarak der ki:
- old school
is best
school.