Sylvia Plath'ın birçok biyografisi, yazarın mezarını ziyaret etmesiyle sona erer. Bunlar büyük ölçüde acımasız hesaplardır. Paul Alexander tartışmalı biyografisinde Kaba Büyü , soğuk bir Kasım gününde çorak bir yeri tanımlar; Onun ziyareti sırasında, “Hughes” u “Sylvia Plath Hughes” üzerinden kesen insanlar tarafından defalarca tahrif edilen taş tamamen kaldırılmıştı. (Muhtemelen) yerel bir kişi, 'sağlam iki fit uzunluğunda sopalarla ... bir kordonla bağlanmış' el yapımı bir tahta haç dikmişti. Adını ormanın karşısına yeşil keçeli kalemle yazmışlardı. Anne Stevenson, eşit derecede tartışmalı Acı Şöhret Plath malikanesi tarafından 'izin verilen' biyografi kitabı, 'zavallı bir bahçe parçasını, rüzgârla dövülmüş bir gülü ve üzerinde siyah boya ile' SYLVIA PLATH 'yazılı bir yassı kaya parçasını ziyaret ederek sonlandırıyor. Stevenson, 'mezar taşının geçici olarak kaldırılmasını gerekli kılan vandalların, Sylvia Plath'in mirasının basitleştirilmiş bir feminist ideolojiden başka bir şey olmadığı kadınlar olduğunu' yazıyor.
Mezarı kimin defalarca tahrif ettiğini kimse bilmiyor (hiç kimse olayda yakalanmadı). Şimdi meşhur doğası göz önüne alındığında, öyle olmadığını hayal ediyorum aynısı kişi, son 50 yıl boyunca tekrar tekrar - kuşkusuz bir seri Plath mezarını defetme fikrinden gıdıklansam da, gecenin ortasında bir fenerle o dik tepeyi şişirip şişirmeye hazırım. işe gitmek. Erkekler de Sylvia Plath'ı kadınlarla aynı şekilde sever. İki kez biyografi yazarı olan Carl Rollyson ile geçen baharda kahve içmek için tanıştığımda bana 'Sontag hakkında da yazdım ve o büyülüyor - ama Plath tüm silindirlere ateş ediyordu' dedi. Her iki cildinin de ortak editörü Mektuplar ve tartışmasız yaşayan önde gelen Plath bilgini Peter Steinberg'dir. Yine de, Plath'a, Hughes'un ismini mezar taşından çıkaracak kadar adanmış biri hakkında düşündüğümüzde veya yazdığımızda, korkutucu alıntılarla 'feministler', kendi takıntılarının konusunu anlayamayacak kadar kör veya aptal kadınları düşünürüz. bunun yerine bir çekiçle silahlı.
Geçtiğimiz Ekim ayında, Plath’ın yayınlanmasıyla ilgili bir etkinliğe katılmak için Londra’ya uçtum. Mektuplar İngiliz Kütüphanesi'nde. Ama aynı zamanda, kısmen Batı Yorkshire'daki Heptonstall'daki mezarında geçen bir queer Plath alimiyle ilgili bir romanın da planlama aşamasındaydım; bu yüzden indiğim gün King's Cross'ta Leeds için bir trene bindim.
*
Sylvia Plath vasiyetsiz öldü. Ölümü sırasında 30 yaşındaydı ve hem kendisinin hem de kocasının yazdığı parasal başarıya neredeyse dini bağlılığı ve hatırı sayılır mali başarı sayesinde oldukça varlıklı bir kadındı. Plath, Britanyalı şair Ted Hughes ile evliydi, ancak ikisi Hughes'un sadakatsizliği nedeniyle öldüğü sırada birbirlerinden uzaklaşmıştı. Carl Rollyson’ın 2013'ün son bölümüne göre Amerikan İsis , Plath’ın avukatının ölümünden sonra kardeşi Warren'a verdiği raporlar, Sylvia'nın ölümünden bir hafta önce ciddi bir şekilde boşanma davası açtığını doğruladı. O ve Hughes, Plath 23 Fitzroy Road'daki dairesinde intihar ederek öldüğünde Londra'da yaşıyorlardı.
Vasiyeti olmadığı için Plath'ın sahip olduğu her şey Ted Hughes'a gitti. Ardında bıraktığı hatırı sayılır paraya ek olarak, Hughes artık Sylvia'nın şimdiye kadar yazmış olduğu her şeyin gerçek sahibiydi.
Kültürel hayal gücümüzde, 'Sylvia'nın şimdiye kadar yazdığı her şey', genellikle onun yayınlanmamış, şiirsel şaheserine indirgenir. Ariel . Plath, el yazmasını masasının üzerinde 'siyah yaylı bir ciltte' bıraktı - şimdilerde Plath biyografileri ve eleştirel çalışmaların bir parçası. Plath'ın yaşamı boyunca yayınlamadıklarını düşündüğümüzde, o ciltte dizideki ünlü şiirleri düşünme eğilimindeyiz - 'Baba', 'Leydi Lazarus', 'Midilli', 'Sisteki Koyun'.
Ama gerçek şu ki, hala yapmıyoruz bilmek Plath'ın geride bıraktığı her şey, Kasım 2017'de Belfast'taki Queens Üniversitesi'nde “Sylvia Plath: Mektuplar, Kelimeler, Parçalar” konferansında arşivcilerle karşılaştığım zamankinden daha net değildi. Oradaki bir arşiv akademisyenine, Plath'ın kendisi için belirlediği tüm kısa kurgu yönlendirmelerini içeren bir antoloji fikrim olduğunu söylemiştim, ama asla yazmıyor. Dergiler .
'Ya da biz düşünmek asla yazmadı, ”dedi nazik bir çürütme ile.
'Yani, varsayabiliriz ...'
Hayır, dedi, yapamayız. Başka ne çıkacağını asla bilemeyiz. '
Daha sonra, gazetelerin ilk gününün bitmesinden sonra, akşam yemeği ve şarap içerken, makalemde neyin yanlış olduğunu tartıştım. Plath’ın ölüm anında ortaya çıkışıyla ilgili betimlemeler, başının etrafına taktığı iki örgülü taçtan yapılan göndermelerle doludur; Hughes'un gömülmeden önce örgüsünü kestiğini varsaydım. Bugün, Indiana Üniversitesi'ndeki Lilly Kütüphanesi'nde barındırılıyorlar. Şimdi sıra farklı bir arşiv bilgininden başka bir nazik düzeltme yapmanın zamanı gelmişti - bunlar aslında Sylvia’nın çocukluk örgüleriydi, annesinin ergenlik çağındayken kestiği ve sakladığı, ardından kağıtlarının yanında Lilly'ye satıldı. 'Ama demek istediğim,' dedi bilim adamı, 'Hughes saçını ölmeden önce kesmiş olabilir, bu tamamen mümkün. Saçına takıntılıydı. Bilmenin tek bir yolu var. '
'Ne,' gülüme doğru homurdandım, 'onu kazıp mı?'
Arşivci bir kaşını kaldırdı ve cabernet'lerini yudumladı.
*
'Yeni' bir Sylvia Plath öyküsünün yakında yayınlanacağı duyurulduğunda, bu geçmiş sonbahar ilk bilgin haklıydı. “Mary Ventura ve Dokuzuncu Krallık” ilk olarak Birleşik Krallık'ta bu yılın 3 Ocak'ta yayınlandı; Plath’ın Amerikalı yayıncısı HarperCollins bu hafta aynı şeyi yaptı. Bu, Plath’ın bağırsak ölümüne dayanan uzun bir geleneği sürdürüyor. Ted Hughes siyah yaylı cildi açtı ve ağır editoryal elini Sylvia'nın Ariel ; daha sonra, 1965'te ilk baskısını çıkaran kendi yayıncısı Faber & Faber'e götürdü. HarperCollins (daha sonra Harper & Row) 1966'da baskısıyla çıktı.
Bir eğilim belirlendi. Yalnızca iki istisna dışında - Aurelia Plath's Mektuplar Ana Sayfası ve 1982’nin büyük ölçüde kısaltılmış hali Dergiler - Sylvia Plath’ın tüm çalışmaları hayatı boyunca Ted Hughes tarafından düzenlendi ve ardından ilk olarak İngiltere'de Faber tarafından yayınlandı. Amerikan yayını sonra gelir: gecikmiş, kızıl saçlı bir üvey çocuk.
Hughes, hayatının geri kalanında kendisini Plath’ın çalışmasının bekçisi olarak atadı: hırlayan, seksi bir Cerberus. Plath’ın metinlerinden alıntı yapma iznini güvence altına almak neredeyse imkansızdı, mülk yazarın yazdığı herhangi bir şeye karşı çıkarsa hakkı reddediyordu; zamanın bazı Plath biyografileri neredeyse tamamen başka kelimelerle ifade etmeye dayanır. Hughes, akademisyenlere ve arkadaşlarına yazdığı, bazıları o zamanlar gazetelerde yayınlanan birçok mektupta, kendisinin Sylvia’nın hayatı ve çalışmasıyla ilgili kesin tutum olduğunu açıkça ifade etti. Dahası, seksi Cerberus'un en az bir Plath alimi olan İngiliz gazeteci Emma Tennant ile ilişkisi vardı.Plath’ın usta Ariel şiirleri genellikle bir muamma veya başka bir dünya mucizesi olarak tartışılır. Yüzeysel olarak, bu yüksek bir iltifattır. Gerçekte, alçakça.
Hughes’un ölümünün ardından, saygı duyulan İngiliz yayınevi, Plath’ın tüm çalışmalarının ilk haklarına sahip olarak görevinde kararlılığını sürdürüyor. 2018 yılının Nisan ayında, British Library'de bir konferans resepsiyonuna katılmak zorunda kalmadan önce Bloomsbury'de dolaşıyordum. Londra ilkbaharın başlarında parıldıyordu; gün ılık ve ılıktı. Great Russell Caddesi'nde Faber ofislerine rastladığımda 1956 baharında Plath ve Hughes'un evlendiği Aziz George Şehit Kilisesi'ni aramayı düşünüyordum.
Ayağa kalktım. Baktım saygıyla.
Bir kez bile kapıyı çalmayı düşünmedim.
*
Belfast'tan sonra bir kabus gördüm.
Rüyada evdeydim. Telefon çaldı. Telefonu açtığımda bir İngiliz sesi - bir kadınınki - cevap verdi. Bana nadir kitap satıcısı olduğunu ve Sylvia'nın son günlüklerini aldığını ve Hughes'un 1970'lerde bir ara yaktığını iddia etti. Onları görmemi istedi ama İngiltere'ye gitmem gerekiyordu. O yüzden gittim, rüyalarda yaptığımız gibi ve sonra anladığım şey, eski bir İngiliz hanının barındaydım. Alacakaranlıktı. Tavanlar alçaktı ve salonlar dardı. Dışarıda, yeşil alanlar kilometrelerce uzanıyor, kararıyor. Bir içki almak için bara gittim. Her şey kötü hissettirdi. Her şey yanlış geldi. Barda, Ted Hughes olan (tabii ki) bir adamın yanına oturdum. Genç Ted Hughes: Uzun boylu ama bar taburesine eğilmiş, etrafındaki acımasız bir aurayla. Bana döndü. O konuştu.
Ne istiyorsun?
Ne istediğimi biliyordum. Sylvia’nın son günlüklerini görmek istedim. Ölmeden önce yazdığı ve düşündüğü son şeylere ellerimi koymak istedim.
Ama hiçbir şey söylemedim.
Ne istiyorsun? yine dedi. Sesi tehditle yükseldi. Konuştuğunda, sanki Sylvia Plath hakkında bildiğim her şey, düşündüğüm her şey, buz erimesi gibi beynimden kayboldu.
Rüyamdaki düşüncem buydu.
Ben hiçbir şey istemiyorum Dedim, Hiçbir şey istemiyorum.
İyi dedi ve bana gülümsedi, aniden büyüleyici bir şekilde.
Sonra bir barmen dedi ki, Oh hayır, aman tanrım, geliyor ve barın arkasından kaçtı. Çılgınca kapatıp, eski moda bir kanca ve göz olan kapıyı kilitledi ve pencereleri birer birer kapatmaya başladı. Sonra duyduk - bir çığlık gülünden yapılmış bir kadın ruhu, tüm oda yeryüzündeki en kötü acının sesiyle dolana kadar pencereleri ve kapıları salladı - ve bu Sylvia Plath’ın yasağıydı.
*
Plath’ın geç dönem çalışmalarında, Amerika anaç denizdir ve Avrupa kanlı, ataerkil bir cehennemdir; Sylvia sirk kraliçesi gibi bu riskli yüksek teli neşeyle yürürken ikisi arasında asılı kaldı. “Medusa” da şiirin konuşmacısı, annenin kanına telefon hattının “eski ahırlı göbek” üzerinden erişebilir; o, daha da önemlisi, konuşmak . 'Baba' da 'siyah telefon kökünden kapalı'. Konuşmacı babasının yabancı dilinde konuşmaya çalıştığında kekeliyor - 'Ich, ich, ich, ich.' Dil, 'dikenli tel tuzakta' ağzında boğuluyor.