Irkıma ve sinema endüstrisine her zaman bir kredi vereceğimi içtenlikle umuyorum.
–Hattie McDaniel,1940
Zamanın seks, uyuşturucu ve rock'n ’roll karşı kültürüne ayak uyduran ne bir hippi ne de bir New Age çiçek çocuğu olmama rağmen, yine de Kova Çağı'nı (1960'lar ve 70'ler) benim çağım olarak düşünüyorum. Ben 60'larda, 70'lerde kendime geldim. Ve kendi yolunda televizyon da yaptı. Bu yirmi yılın ilkinin sonunda, ailem ilk kez televizyonun etrafında toplanan sıkı beşli gibi değildi. 1950'lerin başında kuruldu. Annemle babamın evliliği başarısız olmuştu, Adrian ordu tarafından askere alınmıştı ama onun yerine hava kuvvetlerine katılmıştı ve ben üniversiteye gitmiştim, ama tam olarak evden uzakta değildim. Ancak hala tamamlanmamış çiftliğimizin Sheetrock ve budaklı çam duvarlarında yapılan değişiklikler, bildiğimiz dünya altüst ve içten dışa dönerken, aynı anda yeni bir çağa dönüşürken, ülke genelinde olup bitenlerle karşılaştırıldığında hiçbir şey değildi. Bölünmüş Ev. Televizyon, ülkenin köşeyi bu yeni çağa çevirmesine yardımcı oldu. Sadece gönülsüz bir aile eğlencesinden daha fazlası, TV ulusun hem politik bilinç hem de sosyal vicdan geliştirmesine yardımcı olan sosyal ve politik bir güç haline geldi.
Richard Nixon, 26 Eylül 1960'da televizyonda yayınlanan ilk başkanlık tartışmasında genç, yakışıklı, havalı, sakin ve John F.Kennedy'yi toplayan biriyle yüzleştiğinde, Amerikan halkının görevdeki başkan yardımcısını ve seçimi kaybetmesine yardım etmiş olabilir. Polis Komiseri Eugene 'Bull' Connor ve Birmingham İtfaiyesi, sivil haklar aktivistlerine polis köpeklerini kestiklerinde ve yangın hortumlarını genç, şiddetsiz protestoculara tam güçle çevirdiklerinde, siyah çocukların yayınlanan görüntüleri ayaklarını yerden kesip havaya uçurdular. su basıncı ülke çapında ve dünyanın dört bir yanına şok dalgaları yolladı ve televizyonun dünyanın görmesine yardım ettiği şeyin, nedeni adil ve zamanı şimdi olan bir hareket olduğuna dair sempati ve destek yarattı.
televizyonSivil haklar oturma eylemlerinden Black Power protestolarına ve 1963'te 16.Cadde Baptist Kilisesi'nin bombalanması ve 1965 Watts ayaklanması gibi felaket olaylara kadar zamanın kaos ve felaketlerine dair haberler, liberal Hollywood'un varoluşuna yardım etti ve siyah Amerikalıların hem kötü durumları hem de cep kitapları. Zenciler kötüye kullanılan ve istismara uğramış insanlardı, ama aynı zamanda seyirci, tüketici ve pazar payıydık. Televizyon, tartışmaya açık bir şekilde ilk kez, siyahların zevklerini, ilgi alanlarını ve harcama gücünün yanı sıra, endüstrinin başlangıcından beri edindiği yetenek ve eğlence değerini, Ed Sullivan'ın 50'lerde tarif ettiği şekilde değerlendirmeye başladı.
Çeşitli siyah aktörler, ana akımların çoğunda konuk olarak görünmeye başladı.televizyon1960'larda ve 70'lerde ailem ve ben izledik. En akılda kalanlardan biri, 'Goodnight Sweet Blues' bölümüydü. 66.Bölüm (1961), eşi benzeri olmayan Ethel Waters'ın, beyaz eş yıldızları Tod Stiles (Martin Milner) ve Buz Murdock'u (George Maharis) altı eski grup arkadaşını bir araya getirmeye ikna eden ölmekte olan bir caz şarkıcısı Jennie Henderson rolüyle konuk oyuncu. başucunu son bir kez birlikte oynayacak. Bu çılgınca, imkansız bir görev, ancak böylesine tatlı bir yaşlı kadının ölmekte olan arzusunu reddedemeyen çocuklar, Jennie’nin son kuruşuyla ülkeyi çaprazlayarak eski çetesini toplamaya çalışıyorlar. Üyelerden birinin öldüğünü bulurlar, ancak Jennie'yi gerçekten önemseyen tek kişi olarak hatırlayan oğlu, babasının yerine geçmeye heveslidir. İkinci bir grup arkadaşı - bir davayı denemenin ortasında bir avukat - devam etme talebinde bulunurken, diğeri hapishaneden izinli bir şekilde çıkmak zorunda kalır. Engeller ne olursa olsun, grup üyelerinin hepsi çocukluğumun en büyük gözyaşı dökenlerinden birinde Jennie'yi oynamak için tam zamanında ortaya çıkıyor.
“Goodnight Sweet Blues”, onu yorgun bir yetişkin olarak gösterdiğimde oldukça bayat göründü (hala hareket etmediğimden değil), ancak 1961'de birlikte izlediğimizde inde kuru bir göz olduğunu sanmıyorum. Tabii ki, o günlerde bir zenci aktörün gülünç bir komedi olmayan herhangi bir gezisi bir zevkti ve bu özel müzikal melodram, yalnızca Waters'ın Emmy adayı bir roldeki olması nedeniyle belli bir büyüleyici çekiciliğe sahipti ve bunu koruyor. ilk olarak siyah bir kadın sanatçı için bu tür bir adaylık - ama aynı zamanda saksafonda Coleman Hawkins dahil olmak üzere grup arkadaşlarını çalan müzisyenler ülkedeki en iyi caz sanatçılarından bazılarıydı. Donald Bogle'ın bölüm ve onun aydınlatıcı yıldızı hakkında yazdığı gibi, “Ethel Waters bir kez daha her şeyi bilen, her şeyi duyan, her şeyi gören bir Kara Dünya anasıydı ve önünde duran kişileri yargılamayı reddediyor. Hem zevkli hem de tehlikeli, çok baştan çıkarıcı, iki ucu keskin bir fantezi. ' Bir makale Cumartesi Akşam Postası beyaz yazar ve televizyon tarafından eleştirmen Richard Lemon, bu çıkış bölümünün ana oyuncu kadrosunun tamamen siyah olmasına rağmen - iki dizi yıldızı dışında - yapım ekibinin her zamanki gibi tamamen beyaz olduğu ve Ethel Waters'ın nasıl şarkı söylemesi gerektiği söylendiği için öfkelenmek zorunda kaldığı üzücü dipnotu veriyor. Yazarlardan biri tarafından 'Goodnight Sweet Blues', şovun kendisi için bir risk aldığını açıkça ortaya koyan bir atmosferin ortasında, 'iyi olsa iyi olur' - hafızayı kesinlikle daha az tatlı yapan bir gözlem.
İzlediğimiz diğer şovlarda rolleri destekleyen küçük bir siyah aktörler grubu tekrarladı: Cicely Tyson, kısa ömürlü dizide George C.Scott ile Doğu Yakası / Batı Yakası (CBS, 1963–1964), Ivan Dixon Hogan'ın Kahramanları (CBS, 1965– 1970), Greg Morris İmkansız görev (CBS, 1966–1973), Rodos Günü Doktor (CBS, 1966–1969), Robert Hooks N.Y.P.D. (ABC,1967–1969), içinde Don Mitchell Ironside , baş rolde Raymond Burr ile (NBC, 1967–1975), Clarence Williams III Mod Squad (ABC, 1968–1973), özel dedektifte başlık karakterinin Girl Friday'i rolünde en sevdiğim Gail Fisher (PI)dram Mannix (CBS, 1967–1975) ve tabii ki iletişim görevlisi olarak Nichelle Nichols, Teğmen Uhura Star Trek: Orijinal Seri (NBC, 1966–1969), William Shatner'a ağ TV olarak lanse edilen programda katıldı.'Platon’un Üvey Çocukları' bölümündeki ilk ırklararası öpücük.
*
Televizyondaki çalışmalarının başından beri siyah aktörler, beyaz meslektaşları tarafından neredeyse bilinmeyen bir meydan okumayla karşılaştı: ırklarını olumlu bir ışık altında temsil etme baskısı. Belki de yeterince dikkat edilmemiş olan şey, bu temsil yükünün özellikle daha önceki Afro-Amerikan sanatçıların aldığı bedeldir. Lincoln Perry'nin Stepin Fetchit kişiliği onu 1930'larda Hollywood'un ilk siyah milyoneri yapmış olabilir, ancak daha sonraki yıllarda tembel adam, serseri ve şakacı rutinleri - sinema endüstrisindeki beyazlarla eşitlik için kendi mücadelesiyle birlikte - hem halkının hem de işverenlerinin kariyeri öldüren öfkesi, 1940'ların sonlarında onu iflasa indirdi ve daha sonra yeni televizyon aracıyla geri dönüş girişiminde bulundu. Biyografi yazarı Mel Watkins de dahil olmak üzere bazı çağdaş akademisyenler, Stepin Fetchit'in Hollywood'a bir tanesini koyan mükemmel bir düzenbaz figürü olarak ve hatta Perry'nin eski düşmanı TheNAACPOnu 1976'da bir Görüntü Ödülü ile onurlandırdı. Ancak sivil haklar hareketinin ve Black Power militanlığının zirvesinde Perry, sadece oynadığı klişeleşmiş karakterlere değil, aynı zamanda geri adım atan bir Tom Amca olduğu için eleştirilere çok kötü davranmıştı. dava ettiği yarış CBStelevizyonda yayınlanan belgesel için (başarısızlıkla) Kara Tarih: Kayıp, Çalıntı veya Başıboş (1968), onu kişisel olarak karaladığını iddia ederek ona komedyen Flip Wilson'la yeni bir filmde başrol oynamaya mal oldu.televizyondizi — aynı zamanda 'bütün bir zenci Amerikalı neslinin beceriksiz olduğu için hakaret ediyor.'
'Sadece gönülsüz bir aile eğlencesinden daha fazlası, TV milletin hem siyasi bilinci hem de sosyal vicdanı geliştirmesine yardımcı olan sosyal ve politik bir güç haline geldi. '
Perry, yoğun eleştirilerle ve hatta İngiltere'den gelen kınamalarla yüzleşmede neredeyse yalnız değildi.NAACP, siyah basın ve siyah topluluğun çoğu, Afrikalı Amerikalıların aşağılayıcı görüntülerini kurumsallaştırmak için. Hattie McDaniel’in sesinde kalpleri titreten bir titreme vardı ve 1940’ın Şubat gecesi Mammy’deki tartışmalı destekleyici rolüyle Akademi Ödülünü kabul ettiğinde gözlerinde yaşlar vardı. Rüzgar gibi Geçti gitti (1939). Ayrılmış Ambassador Hotel'deki Cocoanut Grove gece kulübünde onu takip eden sayısız aşağılamayı yutarak, 'Irkıma ve sinema endüstrisine her zaman bir kredi olacağımı içtenlikle umuyorum,' dedi. Bobby Kennedy, 28 yıl sonra suikasta uğrayacaktı). Yapımcı David O. Selznick, McDaniel'i kendisiyle ve beyaz kostarları Olivia de Havilland, Vivien Leigh ve Clark Gable ile değil, arkadaki bir stantta oturduğu otele getirmek için iyilikler yapmak zorunda kalmıştı. Flip Wilson'ın dediği gibi karanlıkta bir köşe. O ve diğer siyah yıldızlar Rüzgar gibi Geçti gitti iki ay önce ayrılmış Loew's Grand Theatre'daki Atlanta galasına katılmasına izin verilmemişti. (Gable'ın, McDaniel’in dışlanması nedeniyle prömiyeri boykot etmekle tehdit ettiği yaygın olarak iddia ediliyor, ta ki kendisi onu vazgeçirene kadar. Galayı boykot etseydi veya terk etseydi Gable’ı daha çok düşünürdüm Rüzgar gibi Geçti gitti Karakter Rhett Butler'ın yapacağı gibi, Akademi Ödül töreninde renkli kostarıyla oturacak bir masa.) Yine de Lincoln Perry gibi, siyah basının büyük bir kısmı tarafından eleştirilen ve neredeyse hepsi tarafından kınanan McDaniel için NAACPolumsuz klişeleri ilerleten rolleri oynadığı için, en büyük zarar şüphesiz onu bir kredi olarak saymak istediği topluluğun hayranlığından ziyade düşmanlığı kazanmaktı.
Beulah'ın TV'de başrolünü oynayacak üç siyah oyuncudan biriMcDaniel, bu yeni ortamda daha iyi olamadı. Beulah Gösterisi Bölüm 2'de tartışıldığı gibi, 1953'te kısmenNAACP, başlık karakterinin temsil ettiği renkli insanların aşağılayıcı temsillerine alenen meydan okudu. Aynı tür resmi protestolara maruz kalmasa da, 1960'ların komedisi Julia (1968–1971), Mammy, Beulah veya Sapphire'den olabildiğince uzakta, kesinlikle orta sınıf bir kadın kahramanı olan (1968–1971), yine de, tarihi üç yıllık koşusu boyunca farklı türden eleştirilerle karşılaştı.NBC. Diahann Carroll'un canlandırdığı ana karakter Julia Baker, bir hizmetçi ya da anne olmaktan çok hemşireydi, bu da birçok kişinin aramasına neden oldu. Julia çığır açıcı, çünkü 'klişelere meydan okudu ve algıları değiştirdi', ancak bu, diziyi veya başrolünü kınamadan kurtarmadı. 19 yaşında her şeyi bilen bir üniversite ikinci sınıf öğrencisiydim. Julia ilk ortaya çıktı. Belki de o günün devrimci ruhuyla birleşen benim filizlenen feminizmimdi, ama sınıf arkadaşlarına Julia en sevdiğim tıp dramalarının ünvanlı kahramanları gibi bir doktor olsaydı şovun daha çığır açan ve ilerici olacağını ilan ettiğimi hatırlıyorum. Ben Casey ve Dr. Kildare . O zamanlar kendi dar görüşlülüğüme kördüm, ancak şimdi siyah bir kadın karakterin, büyüdüğüm beyaz erkeklere benzemesini ve Perry Mason gibi taklit etmek istediğim için bana saçma bir şekilde paradoksal geliyor. . Ve annemin kızının Hemşire Julia'nın bağımsız, kendi kendine yeten, orta sınıf bir Afro-Amerikan kadın olduğu şeklindeki hayali detayı takdir etmesi için yeterliyken, onun bekar bir anne, Vietnam savaşında bir dul olduğu fikrine daha az hayran kaldım. tek başına küçük bir oğul yetiştirmek (Peggy Fair gibi Mannix ). Cilalı, dengeli kişiliği ve tek ebeveyn statüsü, Moynihan Raporu , sosyoloji derslerimde yapısöküme uğrattığımız ve siyah kadınların toplara vuran analar ve siyahlar olarak hüküm süren klişelerini onaylıyor gibiydi. erkekler, iyi olmayan sperm donörleri.
Bugün benim için biraz kafa karıştırıcı Julia İyi niyetli koşusuna 1968'de, bekar bir anne olarak düşünülen siyah bir kadın başrolle başladı. Moynihan Raporu sadece üç yıl önce yayınlandı ve birçokları raporun hem siyah kadınlara hem de siyah aileye yönelik saldırısı olarak algıladı. Dönemin Çalışma Bakan Yardımcısı Daniel Patrick Moynihan tarafından derlendi, Zenci Aile: Ulusal Eylem Vakası Raporun resmi başlığı olduğu gibi, yoksulluk, işsizlik, suç, çocuk suçluluğu, gayri meşruiyet ve siyah toplumu rahatsız etmek için söylenen diğer her şeyi kadın reisli hanelerin sözde çoğunluğuna atfeden 'Zenci sorunu' hakkında hükümetin onayladığı bir çalışmaydı. siyah toplumu, beyaz toplumun erkek başlı çekirdek aile modeliyle tehlikeli bir şekilde uyumlu olmayan anaerkil bir yapıya zorlayan kölelikten kurtulma olarak ilan edildi. Bir savaş dulunun kocasının ya da kendisinin hatası olmadan bekar yaptığı varsayılsa bile, Julia sembolik olarak onları yere seren ve sonra ortadan kaybolan hiçbir işe yaramayan siyah erkekler olmadan daha iyi yapan siyah kadınların faturasına uyuyordu.
'Televizyondaki çalışmalarının başından beri, siyah oyuncular beyaz meslektaşları tarafından neredeyse bilinmeyen bir meydan okumayla karşılaştı: ırklarını olumlu bir ışık altında temsil etme baskısı. '
Kurgusal bir karakteri bir klişeyi ilerletmekten sorumlu tutmak aptalca görünüyorsa, Julia başka gerekçelerle de birçok hakarete sahipti. Dizinin en sert eleştirmenlerinin çoğu, bir afro yerine düzleştirilmiş saçları (kısa kesilmiş bir fro ile doğallaşmadan önce) ve bir aktivist veya Siyah Güç kişiliği yerine burjuva bir tavırla, Carroll'ın karakterinin fazla uysal, fazla apolitik olduğunu iddia etti. sivil haklar hareketinden ve gerçek dünyada olanlardan çok uzakta. Ne de olsa 60'lı yıllardı ve durum komedisi Martin Luther King Jr.'ın suikastından sadece beş ay sonra yayın hayatına girdi.Ve gösteri Los Angeles'ta olmasına rağmen, Watts isyanları gibi güneyi sarsan ölüm kalım olayları. 1965'te Central LA, kamera lensinin kapsamı dışındaydı. O zamanlar bu eleştirinin ne kadarını kabul ettiğimi kesin olarak söyleyemem, ama şimdi biraz utanıyorum ki, gençlik dolu Black Powerism markam, Diahann Carroll'un ve şovun bir zamanlar televizyona getirdiklerini tam olarak takdir etmemi engelledi. Afrikalı Amerikalı kadınlar için nüanslı roller neredeyse hiç yoktu.
İçinde Özgür Olmak Nasıl Hissettiriyor: Siyahi Kadın Eğlenceler ve Sivil Haklar Hareket (2013), Rutgers Üniversitesi'nde tarih profesörü olan Ruth Feldstein, Carroll, Lena Horne ve Nina Simone gibi siyah kadın göstericilerin 1950'lerde ve 1960'larda hem sivil haklara hem de kadın hareketlerine yaptıkları siyasi katkıların ikna edici bir yeniden değerlendirmesini sunuyor. . Carroll yalnızca 'adını, evini ve parasını ödünç vermedi SNCCFeldstein, [Şiddetsiz Öğrenci Koordinasyon Komitesi] ve diğer sivil haklar örgütleri, ”diye açıklıyor ama aynı zamanda Kongre'de eğlence endüstrisindeki ırk ayrımcılığına dair ifade verdi. Christine Acham, aynı şekilde uzun bir yeniden okuma sunar. Julia içinde Televizyonda Devrim: Prime Time ve Black Power için Mücadele (2004), Carroll’un Hollywood ırkçılığına yönelik eleştirisinin, kendi şovunun ırksal siyasetine, özellikle de yokluğundaki babayı siyahi aile yaşamının yanlış bir temsili olarak alenen istisnayı içerdiğine işaret eder. Yazarların, 'beyaz zenci' adını verdiği şeyi 'çok az Zenciyle' yarattığını hissetti.
Carroll'ın konserler ve yardım gösterileri aracılığıyla sivil haklar hareketi için yürüdüğünü, protesto ettiğini ve fon topladığı da unutulmamalıdır. Ancak eşit haklar ve sosyal adalet davasına yaptığı katkılar, bizim halihazırda geleneksel siyasi aktivizm biçimleri olarak kabul ettiğimiz şeylerle sınırlı değildi. Daha ziyade, kişiliğinin kendisi, Yale Üniversitesi'nde siyahi performans çalışmaları uzmanı olan Daphne Brooks'un 'siyah kadınlığın ilerici temsillerini gerçekleştiren sanatçıların' 'yaratıcı aktivizmi' olarak tanımladığı şeyin bir biçimi olarak işlev görüyordu. Carroll bir halk figürü olarak ve Julia Sağlıklı, orta sınıf değerlerin ve saygınlığın tedarikçisi olarak, Ed Sullivan ve Steve Allen'ın, annem gibi ırkçı kadınlarla birlikte, televizyonun ilk günlerinde mecra için öngördüğü entegrasyoncu hareketi gerçekleştirdi. Feldstein, 'Bir dereceye kadar,' Julia , 'Dizi orta sınıf beyazların oturma odalarını' kurgusal orta sınıf siyahları onlara getirerek 'entegre etmeye çalıştı.' Yaratıcısı ve yapımcısı Hal Kanter'e göre, beyaz izleyicilerin gülmekten çok güldükleri siyah karakterler aracılığıyla komediyi sivil haklar uğruna dağıtmak istediği bildirilen gösterinin arkasındaki iyi niyet buydu.
Komedi kesinlikle politik ve dönüştürücü olabilir. Şimdiye kadar televizyona giden en sert sosyal yorumlardan bazıları, Moms Mabley, Redd Foxx, Dick Gregory, Flip Wilson, Richard Pryor, Eddie Murphy, Dave Chappelle ve son zamanlarda Wanda Sykes gibi siyah komedyenlerden geldi. Issa Rae, Larry Wilmore, Trevor Noah ve Keegan-Michael Key ve Jordan Peele of Anahtar ve Peele , çoğu Comedy Central'da düzenli olarak yer almaktadır. Barack Obama’nın (Peele) 'öfke tercümanı' Başkan Obama’nın dikkatini çekerken Key ve Peele’in Luther (Key’nin canlandırdığı) karakteriyle yaptığı hiciv komedi skeçleri. Key up'ı ikisini içeren bir skeç için 2015'te Beyaz Saray Muhabirleri Yemeği'ndeki konuşması sırasında Luther karakteriyle sahneye davet etti.
Bununla birlikte, genel olarak, durum komedisi - bir süredir, muhtemelen siyahi eğlenceler için birincil televizyon aracı - katı siyah tarihin ya da sert ırksal siyasetin yeri olmadı. Kusursuz bir dünyada, siyah programlamanın ne şekilde olduğunun bir önemi yoktur, çünkü her halükarda inandırıcıdır. Christine Acham, kimlerin şovlarda zorlanacağını eleştirmenlere hatırlatıyor Julia olumlu ya da olumsuz olarak çok kolay övülen ya da panlanan karakterlerin ve görüntülerin parodik gücünün. Görüşlerimizi ve incelemelerimizi destekleyen şeyin genellikle sınıf iddialarımız ve önyargılarımız olduğunu öne sürüyor. Annemi ve kendi ırkımı, cinsiyetimi ve sınıf bilinçli TV izleme biçimimi düşünüyorum, İddiayı inkar edemem. Yine de, siyah televizyon ve televizyondaki siyahlar sorunu, medyanın diğer Afro-Amerikan ifade biçimleriyle, özellikle edebiyatla paylaştığı bir sorundur: oyun-oyunculuk siyahlığı sadece oyunculuk değildir, sadece hayali bir şeyi temsil etmez; daha ziyade, gerçek siyah hayatın kurgularından çok gerçekleri sosyal gerçeklikte sunmak için alınır.
__________________________________
Nereden Technicolored: TV Zamanında Yarış Üzerine Düşünceler . Duke University Press'in izniyle. Telif hakkı 2018 Ann duCille'e aittir.