Bir müttefik için tuzak
Rusya'nın yeni Soğuk Savaş'ın başlamasından bu yana oluşturduğu koşullar, 50'lerde olduğundan çok daha iyi. Başka bir ekonomik ve teknolojik seviye, esnek ve gelişmiş bir finansal sistem ve dış dünyaya bir dereceye kadar entegrasyon, dış baskılara karşı direnmemize, yaptırımların üstesinden gelmemize ve onu aşmamıza izin veriyor. Önleyebilecek tek şey, ABD ve AB liderliğinin konumu değil, ulusal bürokrasinin izin verebileceği hatalar. Dahası, buradaki tartışma sadece personel ve sanayi politikası ya da yokluğu ile ilgili değil, aynı zamanda daha az maddi olan şeyler hakkındadır.
Dış ilişkilerin kilit konusu güvendir. Ve sadece gayrı resmi vaatler için değil, aynı zamanda, bir kural olarak, kaçınılmaz olarak ihlal edilen yazılı garantiler için de geçerlidir. NATO’nun doğuda yayılmasının önlenmemesi, Stratejik Füze Kuvvetleri Antlaşması’nın veya Ukrayna Devlet Başkanı’nın muhalefete devredilmesi anlaşmasının özel bir rolü olmadığı sorusu. Rusya’nın Batı Bloku ülkelerini ortaklar olarak görmesi ve yüzyılın son çeyreğinde aralarında geçen her şeyden sonra rakipler ve potansiyel askeri-politik muhalifler olarak görülme olasılığı oldukça tartışmalı.
Obama'nın üzüntüleri
Cumhurbaşkanı Kırım Obama'nın Cumhurbaşkanı Putin'i Kırım referandumundan sonra suçlamasının ardından, 20. yüzyıldakiyle aynı şekilde davranmanın kabul edilemez olduğu 21. yüzyıla yapılan atıflar, ABD ile karşı karşıya kaldıklarında ABD’nin çok şaşırması dışında hiçbir şey söylemediler. Rusya, çok daha profesyonel olmasına rağmen, Amerika gibi kendi ulusal çıkarlarını savunmak için aynı derecede hazırlıklı olarak kritik koşullarda davrandı. Beyaz Saray'a daha önce duyurulan “sıfırlama” ile çok fazla çelişen Kremlin'e karşı yaptırımlar başlattı.
Kendi içinde, ABD’nin Rusya’ya yaptırım uygulamasına başladığı hız ve Washington’un ulusal çıkarlarına bakmaksızın azami sayıda ülkeye katılma çabaları Obama’nın “sıfırlandığını” gösteriyor. bir saptırmadan başka bir şey değildi. Moskova'yı dikkatli olma ve zaman kazanma teşebbüsü dışında hiçbir şey onun arkasında durmuyordu. Rusya Federasyonu ile dünya toplumu ve onun yakın komşularının ilişkilerini zorlaştırmaya yönelik hazırlık, bu durumda Ukrayna ile, Suriye kimyasallarının sorunu üzerine bir diyalog gibi, gerçek bir ortaklık anlamına gelmeyen bir diyaloğun taklit edilmesini istedi. оружия.
Obama’nın özelliği, mevcut Rus liderliği ile geliştirilen ilişkilerin aksine, eski Cumhurbaşkanı Medvedev ile “başarılı işbirliği” yapmaktan pişmanlık duyuyor. Bu işbirliğinin “başarısının” Rusya’nın, ABD’nin ABD’nin getirdiği Libya karşıtı BM kararına katılmış olması, bu kararın ruhuna ve mektubunun aksine, NATO’nun Libya’ya müdahalesini meşrulaştırması gerçeğine dayanıyor. Bu, Libya'nın bir devlet olarak fiili olarak parçalanması, Amerikan büyükelçisinin ve CIA'deki Bingazi'deki ikametgahın ölümü ve Kaddafi’nin İslamcı radikallerin ellerine düşen modern silahların sızması Muammer Kaddafi’nin yıkılması ve ölmesiyle sonuçlandı. Sahra ve Sahel'in iç bölgelerinde durumun daha önce görülmemiş şekilde şiddetlenmesi hakkında söylenecek bir şey yok.
Yani, “iyi Rusya” en azından ABD ve müttefiklerini herhangi bir ölçekte hata yapmalarını engelleyerek, güvenlik sisteminin tüm bölgelerde çökmesine neden olan Rusya'dır. Özel ve kurumsal çıkarlar, Batılı politikacılardan, departmanlardan veya finansal-endüstriyel gruplardan birinin kişisel çıkarları olsun, belirli bir rejimi deviren müşterilerin (Gaddafi - Suudi Arabistan ve Katar durumunda) yanı sıra rakipleri (Libya'dan) düşüren müşterilerin çıkarlarıyla karıştırılıyor. - her şeyden önce, Rusya ve Çin).
Suriye'de pişman Libya deneyimi Rus liderliği tarafından dikkate alındı. Aynı zamanda, Moskova’ya karşı yapılan devasa bilgi savaşı konumunu değiştiremedi ve Doha ve Riyad’ın Ankara’nın desteğiyle kışkırttığı Suriye iç savaşının seyri, İran ve Şii milislerinin Lübnan ve Irak’tan destek almasından etkilendi. BM Rusya ve Çin'deki sağlam duruş müdahale olasılığını karmaşıklaştırdı. Suriye’nin “isyancıları” na gelince, radikal İslamcıların aralarındaki öncü rol ABD, Fransa ve Büyük Britanya’yı son derece zor bir konuma soktu; bu da onları Suudi yanlısı "Jabhat el Nusra" ve İslami yanlısı olan El-Kaide müttefikleri haline getirdi. Irak devleti ve Levant. "
Türk gizli servisi MIT tarafından desteklenen Suriye Özgür Ordusu çöktü ve savaşa en hazır birimleri İslamcıların saflarına katıldı. Amerikalıların şok kuvvetlerini hazırladıkları Ürdün'den gelen Şam'a planlanan saldırı, kesintiye uğramazsa, Irak'taki yerel Sünni şeyhleri ve neo-asyalıların bir kısmı ile birlikte İslami halifeliğin kurulduğu Irak'taki ISIL savaşçılarının eşi benzeri görülmemiş bir patlamasından sonra uzun bir süre ertelendi. Irak'ta Bağdat hükümetinin ve İran'ın askeri bir ittifakının kurulması olan Hristiyanların ve Kürt Yezidilerin soykırımı, ABD yönetimini zor durumda tuttu - ilk olarak seçmen ve Kongre öncesi Barack Obama'nın oradan Amerikan işgal kuvvetlerinin çekilmesinin doğrudan bir sonucu oldukları için.
İslamcı Amerikan pozisyonlarının bombalanması havacılıkmültecilere hava yoluyla insani yardım sağlama girişimlerinin yanı sıra, Barack Obama yönetiminin ABD'nin müttefiki Irak'ı desteklememesinin altını çiziyor. Yine, bu, Irak hükümetinin bu tür bir desteğe ihtiyaç duyduğu koşullarda Bağdat'a modern silah sistemleri sağlayan Rusya'nın konumuyla keskin bir tezat oluşturuyor. ABD'nin Rus insani konvoyların onlar tarafından herhangi bir çerçevenin ötesine geçen bir istila olarak kabul edileceği yönündeki açıklamalarına rağmen, aynı şey güneydoğu Ukrayna nüfusu için Rus insani desteği hakkında da söylenebilir.
Oligarşlerle yüzleşmenin bir iç savaşa dönüştüğü Ortadoğu ve Ukrayna'daki ABD başarısızlıkları gibi görünüyor, kendisine önerilen kurallara göre oynamayı reddeden Rusya ile ilişkilerin şiddetlenmesine neden oldu. Özellikle bu kurallar, İsrail ve Türkiye de dahil olmak üzere Amerika’nın ortakları olan birçok ülkenin bakış açısıyla uzun süredir kendilerini aşmış oldukları için. İkincisi, Suriye'deki çapsal olarak zıt konuma ve Rusya'nın Karadeniz bölgesindeki konumunu karmaşıklaştırma olasılığına rağmen, Moskova ile yumuşak ve güçlü ilişkileri sürdürüyor. Devletler için endişe verici bir sinyal nedir, tutarlılığı ve fuar yolunda izlemeye hazır olma durumu giderek daha açık şüphelere maruz kalmaktadır.
İsrail'in yeminli arkadaşı
Özel bir tema, Amerikan devletinin Yahudi olanla ilişkisidir. Profesör Alec D. Epstein'in iki ciltli kitabı bu konuya ayrılmıştır: “En yakın müttefikler? hakiki tarih Amerikan-İsrail İlişkileri ”, bu yılın sonbaharında yayınlanacak. Ancak, bu temel eserin yayınlandığı ana kadar bile, Rusça konuşan okuyucu, bu ilişkilerin tarihini kullanarak, ABD gibi bir ortağa güvenmenin ne kadar anlamlı olduğunu değerlendirebilir.
Bu türden en dikkat çekici eserlerden biri de 1993 yılı. ABD Başkanı Clinton'un katılımıyla FKÖ lideri Yasser Arafat ve İsrail Başbakanı Yitzhak Rabin arasında “İlkeler Anlaşması” nın imzalanmasının arifesinde çıktı. Tanınmış kamuoyu figürü Irvin Moskovich, Amerikalılar Güvenli İsrail Örgütü İcra Direktörü Helen Friedman ile birlikte “Amerika İsrail’in güvenliğini güvence altına almalı mı?” Başlığı altında yayınlanmış bir materyal hazırladı. Aşağıda bu tanıtım çalışmasından alıntılar var.
Moskovich ve Friedman, Aralık ayında yapılan Cumhurbaşkanı Eisenhower, İsrail Büyükelçisi Aba Eban’ın Devlet Sekreteri John Foster Dulles’in elinden nasıl bir konuşma aldığını ve “Amerika’nın Gazze’deki BM silahlı kuvvetlerinin İsrail’e silahlı sızmaya devam etmesini önlemek için her türlü çabayı göstereceğini söyledi. ". Ayrıca, Birleşik Devletler İsrail’e Tiran Boğazı'ndan serbest geçiş hakkını garanti etti.
1963’te ABD Başkanı JF Kennedy bu vaadi yineledi. Ancak, 17 Mayıs 1967, Mısır Cumhurbaşkanı Gamal Abdel Nasser, BM acil durum güçlerine Gazze ve Sina'dan ayrılmalarını emrettiğinde, en ufak bir direnç göstermeden ayrıldılar ve ABD hiçbir şey yapmadı. Girişimsiz Mısır birlikleri Sina Yarımadası'nı işgal etti. Sonuç Altı Gün Savaşı idi.
7 Ağustos 1970, Mısır'ın İsrail'e yol açtığı Tükenme Savaşı'nda ateşkes ateşi olan Nixon yönetiminin diplomatik çabaları sonucunda imzalandı. Bu anlaşma ABD'ye ateşkes desteği için bir söz verdi. Ancak, Mısır anlaşmayı bozduğunda, Amerika Birleşik Devletleri müdahale etmedi. İsrail başka bir müzakere turuna katılmak zorunda kaldı. Bu arada Mısır, füzelerini Süveyş Kanalı'na taşıdı ve 1973'te Kıyamet Savaşı'nda onları İsrail'e karşı kullandı.
ABD, 1975’te, “FKÖ’nün İsrail’in var olma hakkını tanıyana ve BM Güvenlik Konseyi’nin 242 ve 338’in kararlarını kabul etmesine izin vermeyene kadar” FKÖ’yü tanımadığından emin olmak için Ortak bir Mutabakat Zaptı imzaladı. Hemen ardından ABD liderliği Filistin Kurtuluş Teşkilatına “yaklaşım aramaya” başladı.
Mart ayında ABD yasalarına aykırı Devlet Bakanı George Schultz, 1988, Edward Said ve İbrahim Abu-Lugard, PNS ve PLO üyeleri ile bir araya geldi. 14 Aralık 1988-st Arafat, İsrail’in tanınması için onay verdiğini açıkladı ve sonrasında Cumhurbaşkanı Ronald Reagan, 1975’in sözünü geçersiz kılarak iptal etti.
Yıllarca ABD Dışişleri Bakanlığı, İsrail’e yönelik FKÖ terörünü görmezden geldi, savundu ve gözden kaçırdı. Öyleyse, 6 Temmuz 1989, terör saldırısı sonucu, bir İsrail otobüsü tarafından boğaza atıldığında, Başkan George W. Bush'un yönetimi "farketmedi". FKÖ terörünün sessizliği, Clinton yönetimi altında devam etti.
İsrail, Mart 1978’te Güney Lübnan’da teröristlere baskın düzenlediğinde ve sınır bölgelerini işgal ettiğinde ABD Başkanı J. Carter, İsrail güçlerini terk etmeye ve onları Lübnan’daki Birleşmiş Milletler güçleriyle değiştirmeye zorladı - UNIFIL. Teorik olarak görevleri İsrail'i teröristlerden korumaktı. Ancak Haziran ayında, üç yüz FKÖ teröristinin 1978'i yine Lübnan'ın güneyini işgal etti. UNIFIL, istihbarat bilgileriyle onlara yardımcı oldu ve FKÖ ile açık işbirliğini gösterdi. İsrail, BM birliklerini saldırıya sokma korkusuyla cevap veremedi. Hollandalı, İrlandalı, Norveçli, Fransız, İsveç ve Nepalli birliklerinin bir parçası olmasına rağmen, FKÖ ile işbirliği yaptı.
Durum, İsrail’le Carter’dan daha arkadaş canlısı olan Başkan Reagan’ın altında değişti. Özellikle, BM güçlerinin FKÖ'nün harekete geçmemesi ve doğrudan hoşgörüsüz kalması, Lübnan’daki savaşa yol açtığı için, Yasser Arafat’ın ve FKÖ’nün ana güçlerinin Tunus’a tahliye edilmek zorunda kalması. Bununla birlikte, Ekim 1983'teki bir intihar saldırısı sonucu kışlalarda iki yüz kırk iki ABD denizcisi öldürüldükten sonra ABD ordusu Lübnan'dan ayrıldı. Ülke bugün Irak'ta olduğu gibi kendi cihazlarına bırakıldı.
13 Eylül 1993, İsrail, ABD himayesinde, Oslo Anlaşmasını imzaladı. Eylül 24 1995, Oslo 2 Anlaşmasıdır. Ocak ayında, 1997, Hebron, Dışişleri Bakanı Warren Christopher'ın garantileriyle anlaşma yaptı. 1998'te, Y mutabakatı (Rusça basında, Wy Plantation anlaşması). 1999'te Şarm-a-Şeyh'te bir anlaşma. Hepsi kırıldı.
ABD, Filistin devletinin kurulmasını destekledi. Kudüs'ün bölünmesi, “İsrail'in ebedi ve bölünmemiş başkentidir” ve Yahudi devletinin doğu kısmından reddedilmesidir. Golan Tepeleri’nin Suriye’ye teslim edilmesi (Dışişleri Bakanlığı tarafından desteklenen ülkeler listesinde müzakerelerin yapıldığı sırada). İsrail’in Judea ve Samiriye’den çekilmesi, iki yüz bin Yahudi’nin tahliyesiyle (Ekim 2012’a kadar, Doğu Kudüs’ün Doğu’daki ihtilaflı bölgeleri hesaba katılarak) yedi yüz binden fazladı.
Yeniden yerleştirilmesi Filistinlilerin sorunlarını çözmeyen bu insanların Ortadoğu'da yeterince fazla olan yeni yerinden edilmiş insanlara dönüşeceği açıktı. İsrail'in varlığını tehlikeye atması gibi. Ancak İsrail Savunma Kuvvetleri tarafından Gazze Şeridi'nden zorla kovulan sekiz buçuk bin Yahudi yerleşimcinin kaderi böyle bir sorun haline gelmedi.
Aynı zamanda, Gazze’den çekilme, İsrail’in Shimon Peres’in önderlik ettiği bu yeniden yerleştirmenin solcu başlatıcıları tarafından açıklandığı gibi, İsrail’in Filistinliler’le çatışmasını tamamlamadı ve orada Hamas’a güç alma şansı verdi. Bu örgüt, İsrailliler tarafından sağlanan şanstan yararlanarak Gazze'yi İsrail'e sürekli saldırılar için kademeli bir üs haline getirdi ve bu bölgedeki sivil nüfusu ard arda İsrail askeri operasyonunu provoke eden bir politikaya dönüştürdü.
İsrail liderliğinin Gazze'ye dönüp topraklarını kontrol altına alma konusundaki isteksizliği bir kez daha açıklığa kavuşturuldu. Devlet adamlarının hiçbiri hata kabul etmekten hoşlanmıyor. Politikacılar onları daha az düzeltmeyi sever. Gazze'nin askersizleştirilmesi fikri “dünya topluluğunun” veya BM'nin kontrolü ve güvencesinden nereden geliyor? Bununla birlikte, yazarlar, bu tür bir silahsızlanmanın başarıyla uygulanacağı ve bu garantilerin ne zaman uygulanacağı konusunda tek bir örnek vermedi.
Bu bağlamda, sözleri Amerikalılar da dahil olmak üzere tüm bu garantilerin ne anlama geldiğini doğru bir şekilde açıklayan üç kişiden bahsediyoruz. İsrail Dışişleri Bakanı Aba Eban, 1956'te: "Güvenlik garantileri, savunma gücünün yerine geçmez." ABD Savunma Bakanı Robert McNamara, 1967'te: “İsrail, 1967 sınırının doğusundaki emir yüksekliğini elinde tutmalı. Savunma derinliği sağlamak için İsrail’in Golan’da on beş mil genişliğinde bir gruba ihtiyacı var ”(ki şu anda İsrail’in Suriye’den fethedildiği toprakları geçiyor). 1973’ta bulunan Senatör Henry Jackson: “Uluslararası teminatlar tarihinin önemli bir kısmı, topraklarını, özgürlüklerini ve hatta oğullarını ve kızlarını kaybeden ülkelerin tarihidir.”
Amerika Birleşik Devletleri'nin liderliği, Ortadoğu'da (çoğunlukla İsrail faturası da dahil olmak üzere bir başkası için) barış için, süper güç yüzleşmesinin zamanlarında olduğu gibi aynı yoğunlukta ve aynı yıkıcı sonuçlarla mücadele ediyor. Amerika'nın defalarca ikame ettiği yerel oyuncuların bakış açısına göre, “Barış istiyorsan savaşa hazırlan” şeklindeki Romalıların somutlaştırdığı dünya pratiklerine aykırıdır. Her ne kadar Başkan Obama gibi siyasi zamanlayıcılar açısından bakıldığında, teorilerinin burada ve şimdi uygulanmasını talep ederek, eylemlerinin sonuçlarından dolayı hiçbir suçluluk taşımamaktadırlar.
Gerilimin garantörü
İlginç bir şekilde, Müttefikler II. Dünya Savaşı sırasında Hitler’le ABD’nin ve bir sonraki “dünya topluluğunun” İsrail’de öngördüğü kurallara göre ve aynı zamanda Ukrayna’da uygulamaya çalıştıkları kurallara göre savaşmış olsaydı Avrupa’ya ne olurdu? İkinci durumda - yeni bir Avrupa savaşını serbest bırakma tehlikesiyle, 90-s'nin Yugoslav başlangıcıyla karşılaştırılabilir bir ölçekte. Belki de Üçüncü Reich ve XXI yüzyılda Avrupa gerçekliği olarak kalır ... Ancak, ilgili Amerikalı diplomatlara ve “yeni okul” politikacılarına soru sormak kesinlikle işe yaramaz.
Tanınmış siyaset bilimci Paul Eidelberg, son iki bin beş yüz yıl boyunca, Batı Avrupa’nın (toprakları Avrupa’yla sınırlı olmayan eski Yunanistan ve Roma İmparatorluğu dahil) yaklaşık bin savaşa girdiğini hesapladı. Yani, genel olarak Avrupa ve Batı medeniyetinin beşiğinde, savaş her iki buçuk yılda bir sürdü. Savaşın uluslararası ilişkilerin normları olduğunu anlamak kolaydır ve barış savaşa hazırlıktan başka bir şey değildir. Bu yüzden barış anlaşmaları işe yaramaz olabilir. Ve zararlı olabilir. Sözleşmelerin içeriğine ve bunların uygulanmasına veya yerine getirilmemesine ilişkin koşullara bağlıdır.
1969'te Lawrence Beylenson, Roma dönemlerine kadar barış antlaşmalarını analiz ettiği “Antlaşma Tuzağı” nı yazdı. Sonuç hayal kırıklığı yaratıyor: sözleşmeler yalnızca ihlal etmek amacıyla sonuçlandırılıyor. Ayrıca, bir ülkenin toprak bütünlüğünü güvence altına alan anlaşmalar, böyle garantileri alan bir ülke için işe yaramaz. Daha doğrusu, sahte bir güvenlik hissi yarattıklarından işe yaramaz olanlardan daha kötü. Bununla birlikte, bu anlaşmalar ülkeler veya Filistin durumunda, liderleri uygun bir zamanda onları kırmak isteyen kuruluşlar için yararlıdır.
Yukarıdakilerin hepsi sadece İsrail için geçerli değil. Amerikan siyaseti, özellikle İsrail davasında değil, olduğu gibi ve olacak. Yeterince fazla örnek var. Ve en açıklayıcı - Güneydoğu Asya tarihinden. 1954’e, ABD’nin girişimi sırasında Güneydoğu Asya’nın Toplu Savunma Antlaşması’nın SEATO’yu hatırladığını da hatırlattı. Bu bölge, örnek bir “komünizm çevrelemesi” bölgesi ilan edildi. Sonuçlar etkileyici ...
Bu nedenle, Kasım 14’te Vietnam Savaş 1972’in son aşamasının zirvesinde, Başkan Richard Nixon, Güney Vietnam’ı Kuzey’den korumak için bir anlaşma imzaladı; Bu garantiler sefil bir şekilde başarısız oldu ve 1973'te Amerikan birlikleri tamamen Vietnam'dan çekildi. Savaşı kim kazandı, soramazsın.
1954’te, Başkan Dwight Eisenhower, ABD ile Çin Cumhuriyeti arasında (Tayvan’da) Karşılıklı Savunma Antlaşması’nı imzaladı. 1976’te Başkan Jimmy Carter, “Tayvan’daki Çin Cumhuriyeti’ndeki Formosa’nın özgürlüğünü güvence altına almak için sözleşmemiz gerekiyor” dedi. Ancak, 15 Aralık 1978, sözleşmeyi iptal etti ve aynı silahla Tayvan’a silah temin edildiğini ve Çin Halk Cumhuriyeti’nin tam olarak tanındığını açıkladı.
Ne iş denir? Kişisel bir şey değil. Gerçek politikacıların gerçekçi politikaları. ABD'de her zaman kabul edildiği gibi.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.