1987'te, Kandahar eyaletindeki GRU özel kuvvetlerinin 173 kadrosunun bulunduğu yerde, tabur savaşçılarının elleriyle tozlu bir geçit töreninde ölülere bir anıt dikildi.
İki metrelik dikdörtgen kaideye monte edilmiş kule üzerinde piyade savaş aracı. Anıtın dibinde, suyun aktığı granit ışınları boyunca bir yıldız oyulmuş - susuz çöllerde hayatın sembolü ve Kandahar dağları ...
Anıtı yalnızca fotoğrafta görebiliyordum, ancak kurulduktan sonra etkinliklere doğrudan katıldım.
1986’in sonbaharında, Kandahar garnizonuna yapılan roket saldırıları çarpıcı bir şekilde arttı. Kayıpları önlemek için, 173 takımının komutası her birime bir sığınak açmasını emretti. Tabur madencileri işlerini kolaylaştırmak için mesleki becerilerini kullanmaya karar verdiler: sağlam, dökme demir toprağa sığ delikler levye ile delinmiş, üzerlerine trot taslakları koyulmuş ve onları baltalamıştır. Sonra bir kürek kürekle ezilmiş kaya parapetin üstüne tırmıkladı. Daha hızlı geçti, ancak bu çalışma hızı hızlı karar vermeye ve şirket işlerinde hızlı şekilde uyuşmuyordu. Daha fazla uzatmadan, bir buçuk metre betonarme betonu delebilen, insan yüksekliğinde kazılmış bir çukurun ortasına yerleştirmiş ve patlamış olan mühendislik deposundaki en güçlü yükü seçti. Kapalı bir döngünün duvarları tarafından birçok kez büyütülen, yüzeye kaçan ve yakındaki binalardaki tüm camları kıran muazzam bir güç patlaması.
Mücadele, birimin bulunduğu yerdeki patlama ile alarm verdi, zarar raporunu dinlemeye hazırladı. Ancak her şeyi kurbansız yaptığına ikna olduğunda, Birlikten bu kadar zorlukla ithal edilen kırık cam maliyetinin, Teğmen Mikhailov'un bordrosundan hesaplanmasını emretti. Bu nedenle, toplantıdan dönen öfkeli Mihailov, Shipunova'yı kendisine istedi ...
- Hazır ol, yarın Gugin grubunun komutanı Klochko ile savaşa gir. Bedava.
Aynı anda, Sanya aniden döndü ve kapıyı kapattı. Hafifçe indiği için memnun oldu, rahatladı. Onbeş gün sonra, Savunma Bakanı'nın emri yerine getirildi. Haber Savaş çıkışı hakkında korkmadım ama tam tersine mutlu oldum Şehrin eteklerinde işçi sınıfı bir alanda büyüyen Dumas kitaplarının kahramanlarının dostluk örnekleri üzerine basit bir Sovyet delikanlı onurun ne anlama geldiğine dair net bir fikri vardı. Bir yıl önce, bu ölü topraklarda en iyi arkadaşını kaybettiğinde, bu savaşta hayatının son gününe kadar intikam almak için bir susuzlukla yaşadı. Bu nedenle, yaklaşmakta olan pusu düşünülerek sırt çantasını yavaşça toplamaktan daha hoş bir olay yaşanmadı.
Böylece bu sefer onu parçalara ayırdım ve dikkatlice temizledikten sonra makineli tüfek dükkanlarını kartuşlarla doldurdum, madenleri dikkatlice hazırladım, rasyonları alışılmış hareketlere soktum ve daha sonra depoya gittim. Vladimir Klochko'nun şaşkın yüzünü görünce şöyle dedi: “Zaten biliyor.”
Vova çılgınca savaştan korkuyordu. Batılı bir Ukraynalı Yerli Tam olarak, Klochko şirketinde, savaşçı meslektaşlarını düşündüğü gibi ayrıcalıklı bir pozisyonda tahriş etmemek için dışarı çıkmamaya çalışarak sessiz ve göze çarpmayan bir yaşam sürdü.
Ama taburda bile korktu. Siparişi bekliyorum: “Klochko hazır ol” hayatını dehşetle doldurdu, hizmeti dayanılmaz hale getirdi. O erken sonuna kadar saymaya başladı.
Ne zaman savaşa gitmiş askerlerine ekipman vermek zorunda kaldığında, zihinsel olarak "Ben değil, ben değil ..." duasını tekrarladı.
Ancak, ricaya rağmen, bu korkunç sözler hala söylendi ...
Kaptan'ın dehşetini görmezden gelen Alexander, görevi açıkça açıkladı, sorumlulukları dağıttı ve iletişim arkadaşlarına gitti.
Tozlu bir araziden geçen Sanya, iletişim şirketinin kışlalarına gitti.
- Merhaba, yarın Gugina ile kim gidiyor?
- Daha sağlıklı gördün mü? Ben! - Ateşli kızıl saçlı koca bir adam olan Eduard Komkin, bir Vyatka kachok'u, gülerek gülümsüyordu. Chirchik'i tanıdılar, aynı partide birlikte geçen sonbaharda kadroya geldiler. Sanya cevap olarak gülümsedi:
- Edik, üç somuna bisküvi ek olarak yeterli ekmek olacak mı?
Komkin, büyük bir adam, yemek için aptal değil, tereddüt etti:
- Belki dört?
- Hadi basalım mı?
- Ne için Niya? - Edik, retorik bir soruyla cevap verdi ve hemen, Sanya'ya bakmadan, geri dönmeden, gürledi: - Nei-ia!
Komkin'in çağrısında genç bir sinyalci, garip bir ay yürüyüşü ile onlara yaklaştı. İletişim grubunda ilk aylar boyunca görev yapan Seregu Pakhno, bir yıl boyunca 1982'ten ayrılmayan fantastik filmin “Yıldızları dikenlere attığı” fantastik filminin çarpıcı görünümüyle “yapay bir kişi” olarak adlandırıldı. Krasnodarlı, korkak olmayan bir yerli, kendisini iyi bir sinyalci-zayıf adam olarak kurduğu çıkışlarda. Sergey, iyi eğitimli, çok iyi bir mizah anlayışına sahipti, bu yüzden lakapta rencide olmadı ve bazen jokerlerle bile oynadı: kendisinin meraklı bakışlarını yakalamak, beklenmedik bir şekilde, genel zevk için, sivil bir tarzın dizini çekmeye başladı.
Savaşta olduğu gibi savaşta
Grup Argastan'da zırhla indi. Kandahar-Ghazni platosunun bir parçası olan bu dağ-çöl arazisi, içinden akan nehrin adını almıştır. Kuzeyden ve güneyden bu bölge dağlık alanlar ile kaplandı. Büyük yerleşim yerlerinin ve Sovyet birliklerinin garnizonlarının izolasyonu ve yokluğu, isyancıların özel kuvvetler devralıncaya kadar burada cezasız bir şekilde yönetmelerini mümkün kıldı. Şimdi, Tanrı'nın unuttuğu bu yerlerde, dekolte izcileri düzenli olarak “manevi” çeteleri dövdüler.
Özel kuvvetlere komuta eden Teğmen Gugin için, ilk bağımsız çıkışlardan biriydi. Zaten ilk gece geçişi sırasında, dengesiz bir topografya bilgisine sahip olduğu belli oldu. Sanya, gruba ne kadar belirsiz bir şekilde liderlik yaptığını görünce açık bir şekilde kızmıştı. Omuzlarında bir yük olan kendi kilosunun ağırlığına eşit olan ekstra kilometre, her adım acımasızca iktidara geldi. Edik'i grubun kuyruğunda bıraktıktan sonra, bir germe grubunun çekirdeğinin ileri doğru ilerledikçe nasıl yırtıldığını gördüler. Uzun bir yay tanımlamasını bekliyorum, düz şekilde kesin, yolunuzu kısaltın. Neyse ki, Gugin, Samara'dan bir çavuşa yetkin bir kale müfrezesi vardı. Dışa dönük göze çarpmayan, orta yükseklikte ve aynı yapıda, kızıl saçlı, çilli bir yüze sahip, güçlü, esnek olmayan bir karaktere sahipti. Çavuşun savaştaki askeri emeğe sahip olan yamalarını hak etti, komutanı memnun etme arzusuyla değil. Bu yüzden grup kendisine soru sormadan gönderildi. Çok sayıdaki çıkışının zengin deneyimi, tanınmış bir alanda güvenle gezinmesine yardımcı oldu. İkinci gecede, komutanın açık bir şekilde dolaştığını görünce, çavuş, duraklarda, haritasında giderek daha ısrarla bakmaya başladı ve yavaş yavaş hareketin yönünü belirlemeye başladı.
Üçüncü gecede dolunay vardı. Argastan ovası ayın fosforik parıltısı ile doldu. Arka koruyucusunda gruptan önemli bir mesafede yürürken, Sasha ve Edik önlerindeki komandoların durduğu ve aniden yere inmeye başladığı anı kaçırdı. Tehlikenin nereden geldiğini görmemek ve neler olduğunu anlamadan, ancak genel harekete itaat ederek, erkekler tarafa düştü. Sanya ellerini hızlı bir şekilde sırt çantasındaki kayışlardan kurtardı, bir sığınak olarak kullanarak kafasına sürükledi. Yerden çıkmadan, sadece elini kaldırarak, sırt çantasının yan cebinden birkaç paket kartuş çıkardı ve aceleyle onları cebine attı. Tehlike başlangıcı onu karanlığa yoğun biçimde bakmaya zorladı. Savaşın başlangıcını beklerken, endişeyle endişeyle düşündüğü acı ile etrafa baktı: “Kahretsin, avucunun nasıl! Komutan nerede?
Aniden, yerde donmuş, büyük serinletmelere benzer şekilde, savaşçılar vücutlarından sarsıldılar ve acele ederek yana doğru sarıldılar. Sasha ve Edik onlardan sonra koştu. Koşarken, donuk ve donuk sesleri duydum. Grup daha sonra on eşek karavanı ve birkaç kuşçu keşfetti. Saldırmak için durmak zorunda kaldı, onlara yaklaşmalarına izin verdi. Ani ve sayısal üstünlüğün avantajlarından faydalanan izciler sürücülerini yumruklarıyla yere serdiler ve hemen ellerini büktüler. Sorgulama sırasında, grubun Tacik makineli tetiği korkmuş gezginlerin sözlerini çevirdi: "Biz köylüleriz, ihtiyaç duyduğunuz yolun içinden geçtiği köydeki düğüne gidiyoruz." Onların kelimeleri eşeğe bağlanmış olan torbun aranmasını ve denetlenmesini doğruladı. silâh değildi. Komandolar sırt çantalarını kayışlar için çiftler halinde bağladılar ve onları itaatkar hayvanların sırtlarına astılar. Sıkıntı yaşayanlar, her yerinden titriyor, hoşnutsuzluk hissediyorlar. Serserilerin akıntılarını çözdükten sonra ellerini bağladılar, gevşek uçları eşeklerin koşumuna bağlandı ve yeni dizideki küçük paket karavan öne geçti. Bir saatten az bir süre içinde, baş devriyesi yola çıktığını ve arabanın üzerinde hareket ettiğini bildirdi. Gugin'in kısa ünlem işareti: “Hadi koşalım” - herkes için harekete geçme sinyali verdi. Sırt çantasını almadan, savaşçıların çoğu ondan sonra yola koştu. Sasha aceleyle sırt çantasını eşekten çıkarmaya başladı.
- Burada da acele etmeyin, kalacak birine ihtiyacım var, - dedi yarı fısıltılı kızıl saçlı kale müfredatında, yüklü karavana bir selam işaret ederek. Endişeli bir bakışla, kaçan gruba önderlik etti.
Otomobilin farları gece göründü. Hızlı yürüdü, hızı düşürmedi.
İzciler karavana geri döndü. Tutku peşinde öfkeli Gugin, bulanıklaştı: “Üç yüz metre yola ulaşamadı. Boştu, yakında dönecek. ”
Yüklü eşeklerden oluşan karavan, sahipleri, izciler tarafından sürülerek aceleyle yola ekilmiştir. Yayla Argastan küçük tepelerde bolca bulunur. İyi yuvarlanmış bir yol bunlardan birini en üst kata çarptı, daha sonra ikincisinden yüz metre uzağa gitti ve küçük bir dağlık alanın eteklerine yayılmış olan bir kilometreden fazla olmayan bir köye gitti. Bu iki tepede, izcileri bölmek, komutan ve grubu koymak.
- Madenciler! Madenciler nerede?
Sanya bir hendek kazmaktan çekildi, yanına çömeldi ve dizlerinin üstüne oturdu.
- Mayınları koy.
- Nerede? - Alexander sorunu açıklamaya çalıştı. Gugin belli belirsiz bir şekilde siyah pus yönünde el salladı:
- İşte.
Siperine dönen izci, Klochko'yu kısaca attı:
- Hazır ol. - Sırt çantasının içindekileri "yağmura" hızla soktu, sadece gerekenleri içeriye koymaya başladı: mayınlar, patlama kabloları, teller.
Tepeden aşağıya inen aşırı siperden geçen Sanya durdu, makineli tüfekçinin yanına oturdu ve şöyle dedi:
- Yola gittik, sana bir sürü çıkacağız, sırılsıklam görünmedik.
“Anlaşıldı, hadi,” diye cevapladı, derine bakarak, onlara bakmadan.
- Tanrıyla birlikte.
Ölümcül kargolarıyla yüklü bombardıman uçakları, dikkatli bir şekilde geceye taşındı. Komutan grubu gruba oturduğunda, Sasha madenleri nereye koyacağını çoktan biliyordu. Nerede, nerede ve savaşta, suda balık gibi hissediyordu. Doğal zeka, iyi gelişmiş sezgi, savaş tecrübesiyle çarpılarak, iyi bir pozisyon seçmesine yardımcı oldu. İki tepenin arasındaki çürüme azalan madenciler durdu. Vova'nın mayın patlayıcı işinde zayıf olduğunu bilerek, zaman kaybetmek istemeyen Sasha her şeyi kendi yaptı. Üç mayın kurarak kendime şunu merak ettim: “Böylece ilk“ çalı ”yı yükselteceğim - araba yükselecek. İşte gidilecek en uygun yer burası. Eğer burada kırılırlarsa, hepsini bir kerede koyarız. Nehrin alçak kıyıları manevralarını sınırlayacak, bu da yıkım sektörünün açısının daha keskin olduğu anlamına geliyor, ateş gücünü artırıyorum ”. Hareketleri ayarlandı ve netti. Mayınları yerleştirdikten sonra patlayıcıları yerleştirdi, Klochko'yu başını salladı ile işaret etti:
- İçi boş görmek? Gerisini oraya koydum. Bobini kablolarla ve bir kurşunla tutun. Püskürtme makinesini bağlayın ve bana atlayın.
Vova, aceleyle kabloları çözerek karanlıkta çözüldü. Sanya taşındı. Solunda, birkaç düzine metre kadar yumuşak bir hışırtı, bazen de hafifçe çınlama duydu. Bu, grubun ikinci bölümünü kazdı. “Şimdi onlara, hendeklerinden daha yakınlar” diye düşündü zihninde. Köyün eteklerinde eteklerinde farlar parladı. Arkadan bir hışırtı vardı - bu Klochko. Hayatında ilk kez ciddi bir karmaşa içinde yakalanan Vova, ciddi şekilde korkmadı.
- Bobini alın, yukarı doğru sürükleyin, ilk önce kalkacak vaktim yoksa, bu "çalıları" alın. Araba yükselecek. Razadku'da koşarsan - ikinci! Anladın mı?
Klochko, neler olup bittiğinin farkına varmak öfkeli bir şekilde kızdı: “Hayır, sensiz gitmeyeceğim!”
Aynı anda, Sanya kolunu öne doğru attı, yumrukla başını sert bir darbeyle vurdu. Üzerine asılı, öfkeyle köpüren, tıslayan: "Sürün, kaltak!"
Klochko, eğriltip burnunu susturdu, bobini tuttu ve aceleyle gevşeterek sırıttı. Asalet oyununu ortadan kaldırmak için değerli saniyeler harcadığı için rahatsız etti, Sasha aceleyle durumu değerlendirdi. Far sarsıntısında yukarı ve aşağı sallanan araba, toprak yoldaydı. Zaten açıkça motorun gerilme kükreme duydum. “Vaktim yok, uzaklaşmak için zamanım yok” diye aklına sert bir şekilde çarptı, “arkadaki beş metrede mayınlardan güvenli bir mesafe, kahretsin!” Sasha ipi sarılmış telleri aşağı attı, makineli tüfeği kaptı. Kendini koruma içgüdüsüyle götürülen beden, yana doğru döndü. Fakat o anda, güçlü ve güçlü bir güç onu yüz seksen derecede durup durmaya zorladı. Beyin iyi ayarlanmış bir makine gibi çalıştı. Bir metre ötede, zeminde sığ bir yüz görerek, hemen takdir etti: “Vücut herşeye girmeyecek, mideme düşeceğim, başımı otomatik bir silahla örteceğim”. O anda, parmaklar elektrikli bir patlayıcının tellerini büktüler: “Ben ölürdüm ama kaçmam!” Şimdiye dek bilinmeyen güç, onu ölümcül bir risk almaya zorladı. Ona yüz metreye ulaşmamış olan araba aniden durdu. Kabinin kapıları çarptı, ayakların yandan zıplayan dushmanların zeminine vurduğu duyuldu. Kapıları kapalı farlardan ve fantazi gölgelerden ışıkla kaplayan gövdeler kabinin önünde durur. Bazıları yüksek sesle konuşuyorlardı, yol boyunca ilerliyorlardı. “Sen gittin, sürtükler ... - madenci zaten patlayıcıyı madenin içine sıkıştırarak öfkeyle düşündü - Her şey hazır!” Bir harekette mayınların üzerine bir parça kamuflaj fırlattı. Sırt çantasını ona çekerek, göğsünü örterek. Makineli tüfek mağazayı yerde tutarak başını bastırdı. Sığ bir barınağın dibine sıkılmış. Arabadan gürültülü bir bağırış vardı. Yol boyunca yürüyen "ruhlar" durdu. Aralarında birkaç cümle değiştirmek yerine, arkasını döndü ve geri döndü. “Hadi ama! - zihinsel olarak Sanya kendisine emretti, güvenilmez bir kapaktan çıktı ve çete boyunca hızla süründü. “Arabaya on saniye boyunca ulaşacaklar, oturacaklar - bir on tane daha” diye düşündü dirsekleriyle. Soldaki bir taş yığını görünce, üstlerinden sürünerek saklandı. “Herkes, mayınları artık tehlikeli değil, fu ... Klochko orada nasıl çalışacak?” - savaşa hazır olduğunu, çınlamamayı denediğini, makineli tüfeği taşların arasına bağladığını düşünüyordu. Nefesini düzelterek etrafına baktı, daha fazla taramaya karar verdi. Yine bir pislik ve yeni bir konum. "Parfüm" bütün bölgeye gömülü bir şekilde ezildi, kaputta toplandı. İzci, anı bekledikten sonra çömelme, ayrılmayan, höyüğe koştu, yukarı doğru uçuyor, küçük bir siperin içine düştü. Vova mecburen ona bir su şişesi verdi. "Ruhlar" yarım saat daha hareket etmedi. Çete büyüktü, görünüşe göre savaş tecrübesi yoktu, kısa bir süre önce kuruldu. Zihinleri, Shuravi’nin onlara garnizonlarından onlarca kilometre uzakta, ölümcül ateş fırtınasından anlar tarafından ayrılmaya cesaret ettikleri fikrine uymuyordu. Arabaya daldıktan sonra sonsuza dek karşılamak için yola koyuldular ... Gugin ile önceden suçlamaları emrini kaldıracağı konusunda hemfikir olan Sanya, arabayı beklenmedik bir şekilde avuç içi makinenin üzerine yerleştirerek izliyordu.
Binlerce parça mayınlardan atıldı, otomobilin kabininde parlak bir ışık parladı. Araba kalktı. Arabanın arkasındaki “ruhlar”, göründüğü gibi, bir yığın halinde toplanmışlardı, yanlarından, çekirdeksiz bir şekilde, ayaklarıyla çekirdeksiz bir şekilde, tepeler arasında oyuklara doğru ilerliyorlardı.
Sanya, ne kadar acımasızca üç MON-50 voleybolunun hepsini kısacağını tahmin ederek, Klochko'ya dönerek komuta etti: "Kaldır!"
Geciktiğini görünce, patlatma makinesini elinden kaptı ve avucunu çubuğun üzerine tokatladı. Patlama olmadı. Klochko'ya bakarken nedenini hemen anladı.
“Ben, ben,” kekemelik, her tarafını sıkarak, Klochko'yu ağlattı. “Onları çoktan aldım… üzgünüm” dedi gözyaşlarını yutuyordu.
Sanya bir süpürme rubanul ile başını patlatma makinesi. Vova siperde kıvrılmış.
Mücahidler bir sonraki tepeden gelen "ruhlar" makineli tüfekle çarptı, Mücahidler geri saçılmaya başladı.
Savaşın havasına maruz kalan, aceleyle üç mağaza çeken Sanya, acele edemeyeceğinizi fark etti. Araba titredi ve "ruhlar" kaybolmayacak. Bir sırt çantasını ona doğru çekerken, parmakları heyecanla titriyordu, yan cebinden iki donanımlı mağazayı ve kağıda paketlenmiş birkaç otomatik kartuş paketini çıkardı.
Mücadelenin hızı yavaş yavaş azaldı. İlk yangın telaşının kargaşası azaldı. Makineli tüfekler boğulmayı bıraktı, kısa sürede attı. İzciler, “ruhların” ayrılmadığını görerek yavaşça acele ediyorlardı.
- Pikaplar! İplikler geliyor! - Bir savaş helikopterinin komutanının net ve kendine güvenen bir sesi, “Papatya” dan telsizin çatlaklarından aktı. Hedeflerini istedi.
Gugin tüm dövüşü vurmadı, ama karnına uzandı, bir dizeye uzandı, kollarında dirseklere eğildi ve göğsün altında kaldı. Vücudunun pozisyonunu değiştirmeden iki mağaza aldı ve ondan beş metre uzakta bulunan Alexander'a emretti:
- Rehber!
Sanya, kilidi tıklatarak mağazaya geri döndü, izleyicilere bir tane taktı, kartuşu odaya gönderdi.
Diz çöküp, tüm mağazanın karanlığına uzun bir çizgi çizdim. Açmanın dibine düştüğünde, rahatlayarak şöyle düşündü: “Hayatta!”
Çalışmış olan helikopterler gitti. Siparişi beklemeden adamlar aceleyle içeri girdiler. Sakinleşince, üçlüler yakındaki cesetleri incelemeye başladı. Edik büyük bedenini bir maden siperine sıkıştırdı ve Sana'ya döndü:
- Sağa, iki yalan. İzlemeye gidelim.
İzciler, çömelmiş, karanlığa daldı. Dushmans sağa doğru uzanıyordu. Beklenenden daha fazla olduğu ortaya çıktı - dört. Onlara doğru birkaç adım sürünen izciler bir kontrol atışı yaptı. Bir dakika bekledikten sonra incelemeye devam edildi. Edik, cebinden çıktı, bir bıçak çıkardı, Çinli göğüs kuşaklarının kayışlarını kesip gövdelerden çıkarmaya başladı.
"Ne kadar çabuk uyuşuyorlardı" diye düşündü Alexander, Japon saatlerinin bilekliklerini çıkarmak için öldürülenlerin yayılan soğuk parmaklarını sıkarak - imrenilen kupayı.
Çömelmiş alçaktan, ve nerede, sürünerek, çocuklar sipere geri döndü.
Eşeklerinin yakınındaki bir yığına toplanan köylüler, olayların merkezlerinden yüz metre ötede “savaş” boyunca çömeldiler. Çekim sona erdiğinde, bağırsak çığlıkları duyuldu: “Dushman - harap! Dushman - Harap! ”. Kavga bitince, tek başına kalabalığın arasından ayrıldı ve hizaya gelmeden dört ayak üzerine hızla düştü. Zirveye yükseldikten sonra, karanlıkta, kesinlikle Gugin’i bulup önünde dizlerinin üstüne oturdu. Gökyüzüne tehdit ve ikinci eliyle göğsünü dürterek bağırmaya başladı:
- Harap! Harap!
- Şimdi “harap” yapacağımızı söyleyen oydu. Belki köyde hala "ruhlar" vardır?
Yaşlı adam kollarını heyecanla sallıyordu, istihbarat görevlilerine tehlikede olduklarını açıklamak için jestler kullanmaya çalışıyordu.
Kalıcı tanıdıklığından bıkan Gugin, onu reddetti ve bağırdı: “Evet, git!” “Shuravi” komutanlarının tonlamalarını anında yakalayan yaşlı adam, sevgili bir şey, hızla döndü, dizlerinden yükseldi, gözlerini kırptı, bir şey bağırdı. gidin. Vatandaşları ayaklarına sıçradı ve aceleyle eşekleri “chu-chu” diye bağırmakla iterek aceleci yerlerinden sadece geceleri bilinen yollarına kadar sürdü.
Yamaçlardaki rüzgar bile azaldı
Şafağı beklerken, özel kuvvetler ölülerin muayenesine devam etti. Yerel köylülerden çarpıcı şekilde farklı olanlar, gece yakalandı. Pahalı yüksek kaliteli kumaşlardan ve ona uygun ayakkabılardan giydikleri kıyafetler yeniydi: yüksek topuklu deri sandaletler metal perçinlerle süslendi. Daha önce soğumuş olan cisimlerden, tatlı-tatlı bir ölüm kokusu yayıldı, gül yağının kokusu, henüz tamamen kesilmemiş, "dushman" kokusu. Oryantal kokuların ve gül suyunun bu rahatsız edici karışımını yaşamış olanların anısına zaman zaman bu kokuyu silmeyecektir. Diğer tatlarla karıştırılamaz.
Bunlar, öldürme emeğinin günlük tükenmekte olan köylü etinden çok daha yüksek ödendiğini iyi anlayan insanlardı. Para için öldüren paralı askerler. Ve onların Tanrısı, Kalaşnikof saldırı tüfeği idi.
Bedenlerin nerede ve hangi pozisyonda oturduğunu görünce, neden iyi bir direnç göstermediklerini anlamak mümkündü. Gece savaşı sırasında, höyüğün altındaki ölü bölgede olmak, "ruhlar" avantaj sağlayabilir. İzciler her seferinde, yerden ateş ederek, göğe doğru gökyüzüne doğru açıkça yansıtarak kalktı. Ancak yakın mesafeden doğranmış çelik tel ile doldurulmuş yedi kilogram TNT patlaması onları şok etti. Kupa sandıklarını toplamak on dört cesedini saydı. Yolun dik açılardan çıkması için kurumuş bir yatağa götüren bir kan izi buldular. İki tarafın üzerini örten kurtlar, özel kuvvetler, gizlice girme, izi takip etti. Yakında yerde yatan bir adam gördüler. Makineli tüfek, yoldaşlarını örtmek için hazırlanan bodur bir ağacın köklerinde bir pozisyon aldı. On basamağa ulaşmadığından, keskin nişancı diz çöktü ve kafanın yatmasına dikkat etti.
İki izci ona yakın süründü. Mücahidler uykudaydı, kafasını sadece bacaklarının dışarı çıktığı bir pelerinle sarıldı. Buzağılardan biri karartılmış ve şişmiş, bir kurşunla delinmiş. Neden ayrılmadığı belli oldu. Uyuyan kafanın yanında bir el bombası yatıyordu, makineli tüfek yandaydı. “İşte bir kaltak!” - keşif bir el bombası çalıp korkmadan ayaklarının dibine düştü. Bir vuruşla uyanan “ruh” battaniyeyi bir pislikle çekti, çılgınca eliyle etrafa karıştı. Kara gözlü gözler korku içinde genişledi. “Shuravi” nin kahkahası, içinde vahşi bir korku yarattı ve çığlık attı. Çocuktu, on dört yaşına benziyordu. O olay yerinde vurulmadı.
- Ne, hayvanlar, çocukları öldürüyor muyuz? - Edik, mahkumun ellerini sıkıntı noktasına kadar kırarak, kötü bir sırıtış ile konuştu.
Kadroya giden yol
Taburun geri kalanı, korunmayan, bu vahşi topraklarda ölen yoldaşları üzerindeki öfkesini ortadan kaldırarak dövülecek. Memurların müdahalesi, onu nihai cezadan kurtaracaktır.
İzcilerin başarısından esinlenerek taburun geri dönüşünün geciktiğinden şikayet etmediler. Sabah gelen zırhlı grubun tahliyesi için bir şeyler ters gitti. İşte yedekte çekilen bir zırhlı personel gemisi. Her iki kilometrede bir durur. Bu yüzden kıpır kıpır kıpır kıpırdanma, hasarı önlemek için sürekli durdu, akşam yemeği için zırh ovaya süründü. Betondan önce, Kandahar'a giden, yaklaşık bir düzine kilometre kaldı. Memurlar, danışmadan sonra tabur komutanlığı ve kontrol merkezi ile temasa geçerek yardım istedi. Ayırma komutu derhal onlara yedek zırh gönderdi. Argastan'ın taşlık zemini izleriyle taşlayan beş piyade savaş aracı, yoldaşlarına koştu. İşte buradalar. Geçici kükreme, kurumdan siyah bir egzoz kolonu atarak, dövüş makinesi tepenin arkasından uçtu. Anteni üzerinde kırmızı bir bayrak gelişti.
- Yaşasın !!! - İzciler mutlu bir şekilde bağırdı, beklemekten yoruldular.
Sağa ve sola, işaret fişeklerine izin vermeye, arkadaşları selamlamaya başladı. Tepenin ardında bir patlama meydana geldi. Korkutucu bir sessizlik oldu. Bir radyo havasının sessizce çökmesi, radyo operatörünün histerik çığlığını salladı:
- Biz zayıflıyoruz ...
Bir kara mayınının korkunç bir kuvvet patlaması, otomobilin gövdesini ikiye bölünmüş toz merdanelerde ikiye böldü. Üzerinde oturan yürüyen saldırı kuvveti olan kule, muazzam bir yüksekliğe fırlatıldı. Ölüler zaten havada, arabanın yanan çerçevesinden yüz metre boyunca onunla düştü.
Öğleden sonra, kopma zırhına komuta eden memur, irtibat kurularak temas kurmak, seyahat ettiği rotanın özelliklerini değerlendirmek, bir mayın döşemesinden korkmak, “yoluna gitmek” için uyardı. Bir içgüdü hassas bir konudur. Fikrinin dikkate alındığından emindi. Ve şimdi öfkeli oldu.
Zırh ilk şirketin yeni komutanını yönetti. İnatçı, kibirli, kaptan ikame edildi. Ve ciddi bir şekilde cezalandırıldı. Obstinitesinin yalnızca bedeli genç erkeklerin hayatlarıydı.
Hava karardığında, helikopter geldi. Uzun bir süre için iniş ışık huzmesi, bir iniş alanı tespit ederek toprağa karışıyor. Ölülerin cesetlerini alarak, ıslık bıçakları, tekerlekleri yerden yırttı. Yana doğru eğilerek, karanlığa düştü ... Son defa, adamları kadroya taşıdı.
Sonuç bölümü
Ayrılma Birliğe gittiğinde, kule kaideden kaldırıldı ve yanlarına alındı. Azerbaycan’dan almak mümkün değildi. Fakat o zamandan beri, ekibin bulunduğu her yerde, her yere düşmüş askerlerin isimlerinin oyulduğu bir anıt dikildi. Bu hafızaya bir hediyedir. Gelenek.
Altı ay sonra, Gugin grubunun yerleştirildiği helikopter, başka bir helikopterle çarpışma sonucu, havada ateş aldı ve düşmeye başladı. Kazayla tahtadan ayrılmak zorunda kaldılar, yanan bir arabadan paraşütle atıldılar. Gugin fena halde yandı ama tahtadan en son ayrıldı. Aynı zamanda, “Niya yapay bir kişidir” - Sergey Pakhno, ikinci helikopterde yandı.
Klochko bu dövüş için “Cesaret” madalyasını aldı ve yirmi yıl sonra Rovno Parlamentosu üyesi oldu.
Sanya hala gül yağı kokusundan hoşlanmıyor.