Gözetleme camından geçen efsaneler
Benim düşünceme göre, erkek ruhunun artan kırılganlığına ilişkin efsane zararsız mitlerden biridir. Diyelim ki kadın ruhu daha istikrarlıdır ve erkekler daha güçlü bir cinsiyet olarak kabul edilmekle birlikte, bu oldukça yanlış bir anlama gelir. Aslında, her şey tam tersi. Hiperaktivite, otizm, çeşitli bağımlılık türleri (alkolizm, uyuşturucu bağımlılığı, bilgisayar ve oyun bağımlılığı) daha çok kadınlardan etkilenmez. Ve erkekler, bildiğiniz gibi, daha az sayıda kadın yaşıyor. Genel olarak ne söyleyebilirim? - İnkar edilemez bir gerçek!
Fakat bu arada konuşmak, birçok şey hakkında olabilir. En azından erkeklerin her zaman bu kadar zayıf olmalarından başlamak için, insan ırkı uzun zaman önce durmuş olacaktı, çünkü erkeklerin payı her zaman en zor, tehlikeli işgal, en zor işdi. Kırılgan, kırılgan bir ruhu olan, savaşmaya çalışın! Hatta vahşi hayvanlar için ve hatta ateşli silahlar olmadan avlanmak оружияatalarımızın kuşaklarının yaptığı gibi! Ve bir köylü çiftçinin hayatı? Fiziksel iş ne kadar yorucu! Kaç tane, modern dile koymak için, stres ve psikotravma! Mahsul yetmezliği (en azından Rusya'nın riskli tarım bölgesinde), yüksek bebek ve çocuk ölümleri nedeniyle sürekli açlık tehdidi ... İnsanların çocukların ölümüne farklı bakmalarına ikna olsanız da ("Tanrı verdi - Tanrı aldı"), yaşanması gereken bir kederdi. Ne kadar güçlünün gerekli olduğu için.
Ve ne büyük bir ailenin başına düşen sorumluluk! Modern insanların ne kadar büyük bir yük olduğunu hayal etmeleri bile zor, çünkü beşikten tamamen farklı bir şeye bağlanıyoruz. Bizim için, üç çocuk zaten çok sayıda çocuk ve beş ya da altı (devrimden önce Rus ailelerinde ortalama çocuk sayısı) neredeyse deliliğin bir işareti. Özellikle "şartlar izin vermiyorsa". Ve “koşullar”, her zaman memnuniyetsiz olduğumuz bir durum yaratmalıdır, çünkü “yeterli değil”. Yani, vatandaşlar, haklarıyla mücadele eden, ancak aynı zamanda görevlerinden kaçmak için çabalayan ergenlerin devletle ilgili pozisyonunu alırlar. Konudan çok uzaklaşmamak için ayrıntılara girmeyeceğim. Diyelim ki bu dünya görüşü atalarımızın derinlemesine yabancıydı. Yıllar 150 - 200 önce, Rus bir erkek şimdi moda olan "Hiç kimseye hiçbir şey borçlu değilim" demesini duyunca çok şaşıracaktı.
Ancak, yalnızca güçlü kişilerin sorumluluk yüküne dayanabileceği açıkça görülmektedir. Ve yük ne kadar büyükse, kişi daha güçlü olmalı.
Bu nedenle, başlangıçta daha kırılgan, savunmasız erkek ruhunun tezi su tutmaz. Fakat diğer yandan, erkekler, özellikle yukarıdaki zihinsel bozuklukların istatistiklerini kanıtlayan, zayıflamışlardır.
Sorun ne Bana öyle geliyor ki gerçek şu ki, eğer söylersem, bir kadından daha sosyal bir varlıktır. Yüzyıllar boyunca ve hatta bin yıllarca, kadınların dünyası aile çevresiyle sınırlıydı. Halkla ilişkilere katılmadılar. Tabii ki, istisnalar da vardı, ama işlerin sırasını değiştirmediler. Öte yandan, erkekler toplumda yaşam koşulları oluşturmuş, kamu ve devlet kurumları oluşturmuş, yönetmiş, kanunları düzenlemiş (aileleri ilgilendiren). Muhtemelen ruhlarının sosyal ve kültürel bozulma durumuna daha güçlü tepki vermesinin nedeni budur. Yeni sosyal tutumları daha hızlı benimserler, “kamu rüzgârının” estiği yerde daha keskin hissediyorlar, daha az muhafazakarlık yaşıyorlar. Buna göre, eğer sosyo-kültürel değişiklikler olumlu ise, erkekler olumlu bir ideale yaklaşmaya çalışacaktır. Eğer toplumda dejeneratif “değerler” ve davranış kalıpları propagandası varsa, nüfusun erkek kısmı kadınlardan daha yoğun biçimde bozulur.
Sadece oldukça yeni birkaç örnek. 1990’lerde, Rusya’da alkolik bir başkan iktidardayken ve herkes bunu bildiğinde, iş yerindeki sarhoşluk (çok prestijli kurumlar ve bölümler dahil) neredeyse her yerde ortaya çıkan bir fenomen haline geldi. Ve bu konuda hiçbir şey yapılamayacak gibi görünüyordu. Sağlık nedenleriyle sarhoş edilemeyen patronların kendileri yerine baskı altına alındıklarına dikkat çekildi. Bürokratik merdivenlerde çok yüksek bir yer işgal eden ailemizin bir arkadaşı ile birlikteydi. Fakir adam neredeyse kendini içti ve çalışma yerini boşanma tehdidi altında değiştirmek zorunda kaldı ...
Ancak başka bir kişi iktidara geldi - ve işyerinde yoğun içkiler hızla durdu. Ayrıca, bu herhangi bir özel kararlar gerektirmedi! Patronlar arasındaki “aniden” sarhoşluk prestijli hale gelmedi ve astları patronlar tarafından yönlendirildi. Balıkların kafadan çürüdüğünü söylemelerine şaşmamalı.
Başka bir örnek 1990'ta, “Zengin Ol” çığlığı yukarıdan çekildiğinde, bize danışma için getirilen okul öncesi ve ilkokul çağındaki birçok çocuk, zengin olma hayalini kuruyordu. Ve "Büyüyünce kim olmak istiyorsun?" Sorusuna. Yanıtta: "İşadamı." Şimdi, zenginlik rüyalar (herhangi bir durumda, birliğimiz arasında) çok daha az popülerdir ve bir girişimcinin mesleği “yaşam stratejileri” listesinde yer almamaktadır. Ancak birçok insan, sağlık nedenleriyle bunun açıkça “parlamadığı” olanlar da dahil olmak üzere bir futbolcu olmak istiyor. Ne değişti? Para önemini kaybetti mi? Yoksa iş gereksiz mi oldu? - Hayır, ama halk bilincinde bir değişiklik oldu. Adil olmayan şekilde edinilen servet konusu, medyada giderek daha fazla gündeme gelmektedir. "Oligarch" kelimesi zaten "hırsız" etiketiyle zaten güçlü bir şekilde ilişkili ve futbolu tanıtmaya başladılar (yine en baştan). futbol haber Özellikle dikkat çeken, pek çok kafede, futbol şampiyonasının canlı yayınlarını izleme fırsatı olduğu ortaya çıktı. Devlet yine yavaş yavaş futbolun ergenleri kötü alışkanlıklardan uzaklaştırdığı fikrine destek vermeye başladı… Sonuç yavaş değildi.
Neden bir meslek seçimi var! Birçok erkekte yarışı sürdürme isteği bile içgüdü düzeyinde değil, toplumsal tutumun etkisi altında ortaya çıkar. Büyük bir ailenin babası olmak prestijli - bunun için çaba gösterecekler. Aksine, don Juan'ın imajı toplumda talep edilirse, bariz sebeplerden dolayı, çocukların ihtiyaç duyulmaması durumunda, birçok erkek rahat bir nefes alacaktır. Eşinin rızası olmadan kürtaj yapabileceği için, kürtaj yanlısı yasasında erkek haklarının ağır ihlali ile kaçındığına dikkat edin. Ama biz onların ortak çocuklarının öldürülmesi hakkında konuşuyoruz! Bu nedenle, bu durum erkeklere uygundur. Hem Sovyette hem de Sovyet sonrası dönemde büyük ailelere arkaik bir şey olarak sunulduğundan, normal bir insana gereksiz endişeleri olan, gelişmelerini engelleyen, yoğun, tam teşekküllü (şimdi "" kalite "diyorlardı) bir hayat yaşamalarını öneriyorlardı. Bu nedenle, yasaya göre, eşin aslında aileye düşen çocuk sayısını tek elle belirlediği, çoğu zaman eşine ne olduğunu bildirmeksizin, çoğu erkeği utandırıcı görünmediği bir durum. Her ne kadar aslında utanç verici olsa da! Ancak, durumu modern toplumun gözünde daha değerli olan başka bir şeye eklemeyi deneyin. Diyelim ki, karının evlilik sırasında edindiği daireyi veya yazlıktan evlenme hakkını alacağı, eşin mülkünü satma iznini istemeksizin, hatta bu durumu bilmesine izin vermeyecek ve eşinin bu haktan mahrum bırakılacağına dair bir yasa teklif edelim. olumsuz duyguların fırtınası.
Çok açık bir şekilde, erkeklerin sosyal yönelimi, zor perestroyka ve perestroyka yıllarında kendini göstermiştir. Devlet çöktü, toplumu tutan kelepçeler çöktü; Kamuoyu yaratıcıları, insanlara yasalarca yasaklanmayan her şeyi yapabileceğinizi garanti etmeye başladı. Bu nedenle, ahlak aslında ortadan kaldırılmıştır, çünkü kamu ahlakı ile kınan birçok uygunsuz davranış, yasalarca resmen yasaklanmamıştır. Aldatma, zina ve zina da yasaktır. Sarhoşluk ve uyuşturucu bağımlılığı yine yasalarla kovuşturulmamaktadır. İnsanlar kendilerine bırakıldı: bildiğiniz gibi hayatta kalmak. Ne istersen yap. Veya hiçbir şey yapmayın. Parazitizm hakkındaki ceza maddesi iptal edildi, alkoliklerin ve uyuşturucu bağımlılarının zorunlu muamelesinin zararlı, etkisiz, insan haklarını ihlal ettiği, hatta ayıklanan bitkileri bile ilan ettiği bildirildi - ve kapatıldılar. Ülke, ucuz votkayla sular altında kaldı, uyuşturucu, pornografi ve Batı özgürlüğünün diğer özellikleri ile boğuldu. Ve birçok baba ailesi buna karşı koyamadı. Onları yönetmediğinin farkına vardıklarında, (bekar erkeklerden bahsetmiyorum bile) rüzgara ayak bastı. Elbette, her erkek bu şekilde davranmadı, ancak oldukça yaygın bir fenomendi (ve hala öyle). Anneler “değirmene bir başlık koyma” dürtüsünü çok daha az sıkıntıya soktu (yine de olmasına rağmen). Bu zamanların tipik bir resmi: kadınlar mekiklerin boylarının üstünde balyalarla tepsileri. Onları zorlamaları, sağlıklarını mahvetmeleri, çeşitli tehlikelere, yoksunluklara, aşağılanmalara maruz kalmaya zorlayan şey nedir? Neden kocasını dayanılmaz derecede zor gerçeklikten uzak tutamadılar? Sonuçta, alkol cinsiyete göre satılmadı. Ve erkekler üzerinde olduğu gibi onlar üzerinde de bir kural yoktu. Cezasızlığın avantajlarından yararlanarak eğimli bir düzlemde hızlı bir şekilde yuvarlanmalarını engelleyen nedir?
Anne içgüdüsü onları engelledi. Biraz çaresiz kuş göğsü yapan kişi, güçlerini ve büyüklüğünü aşan zaman zaman civcivleri avcılardan korur. Anneler, çocuklar için kendinden daha fazla üzülüyordu. Ve onlarsız bir yaşam hayal edemediler, psikolojik olarak kendilerini çocuktan ayırmadılar, ancak artık küçük bir çocuk olamaz, ama bir genç. Evet ve fiziksel olarak mallar için seyahat süresi boyunca ayrılmak zorunda kaldılar ve sonra pazarda çalışıyorlardı. Ama yine de bir çocuğu ve ailesi vardı.
Aynı içgüdü annelerin ezici çoğunluğunun engelli çocukları terk etmesine izin vermiyor. İstisnalar var, ancak şu ana kadar yirmi yıldan fazla moral saldırısına rağmen, bunlar istisnalar. Babanın, çocuğun engelli olarak doğduğu aileyi terk etmesi durumu, o kadar yaygındır ki hiç kimseyi şaşırtmaz. “Yüke dayanamıyorum” diyorlar, genellikle böyle durumlarda. Bugün moda olan hoşgörü ruhunda formülasyon: görünüşte bir açıklama ve aynı zamanda gizli bir bahane. Ne diyorlar, al? Erkekler kırılgan, kırılgan, herkes biliyor ki ...
Bütün bunlar erkekleri ısırmaya ve kadınları övmeye yazmadım. Mesele, “En çok kim?” Sorusunu netleştirmemek ve suçu karşı cinse kaydırmamak. Gerçekliği çarpıtan mitleri terk etmeden, çarpıklıklardan nasıl kurtulacağınızı anlamayacaksınız. Sahte binalara dayanarak, doğru sonuçlara varamayacaksınız. Ve başka bir yönde bir siste dolaşırsanız kaleye ulaşamayacaksınız.
Hedefimiz, önceki tüm sohbeti başlatan uğruna, erkekleri modern koşullarda nasıl yetiştireceğini anlamak. Ne yapmalı? Ne ilerlemek? Katılıyorum, başlangıçta kırılgan, savunmasız yaratıklar olarak erkekler fikri ile erkek doğasının kendisi olmadığı ifadesi arasında büyük bir fark var, ancak bu doğanın sanayi-sonrası, postmodern toplumun özellikleriyle uyuşmazlığı, çıplak gözle gözlenen erkeklerin açıkça zayıflamasına neden oluyor. İlk durumda, kırılgan canlıların beslenmesi, beslenmesi ve sertleştirilmesi durumunda son derece dikkatli olması gerekir, aksi takdirde ihale tesisi hayatta kalamaz ve ölür. İkinci durumda, değişen tesislere, mikro ve makroskopik toplumun yeniden yönlendirilmesine önem verilmelidir. Çocuğun hayatından mümkün olduğunca elimine etmek için, erkekliğinin normal gelişimine müdahale eden faktörler.
Tabii ki, şimdi yapmak daha zor. Hiçbir şey istememek, beslemek ve talep etmek çok daha kolaydır. Fakat sadece hayatta kalmak istiyorsak başka seçeneğimiz yok. Her şeyin farklı olacağı iddia edilen bir çeşit post-insanlık hakkında futurolojik akıl yürütme utanmaz blöf. En azından, yüzlerce yıl boyunca art arda hissettiğini hissedenlerin hepsinin açıldığı ülkemizde, erkek prensibinin daha da zayıflaması, sadece yaşam alanı değil, yaşamın da kaybıyla doludur. “Ekstra ülke” halkının - yani tören olmadan, Batılılar için 1990’lerde Batılı siyasetçiler olarak adlandırılan - Batı siyasetçileri olarak adlandırılan - kazananların bayramlarında gereksiz olmayacağına inanmak saf olurdu.
Erkek başlangıcı oluşumunu engelleyen nedir
Peki, modern toplumda tam olarak ne, eril oluşumunu engeller?
Bence bu, her şeyden önce, hedonizm üzerine yerleştirme. Tüketici toplumunun temel kuruluşu. “İdeal tüketici” toplumda talep görüyorsa, zevk için susuzluk olağanüstü ise, o zaman, sırasıyla bir kişinin egoizminde, bireycilik ve çocukçuluğun gelişmesi. O büyümez, bir insan olarak gelişmez. Yalnızca şehvet değiştiren nesneler: çocuk oyuncakları yerine yetişkinler ortaya çıkar. Fakat öz aynı kalır. Arzularını kontrol eden bir insan değildir, ancak taşarlar, onu alt eder ve sel gibi hafif, küçük bir yonga içerirler. Ve bir kişi tutkularına karşı koyamadığında ne tür bir irade hakkında konuşacak?
Bütün bunların, düşmanın, psikolojik savaştaki başarısına katkıda bulunduğunu görmek kolaydır; bunun amacı, Vatan'ın (yani, erkeklerin) potansiyel savunucularını zayıflatmaktır. Ve eğer şimdi bu modern “sorunlu çocuğa” bu bakış açısıyla bakarsak, hedefin büyük ölçüde başarıldığını göreceğiz. Ebeveynlerin ve öğretmenlerin şikayetlerinin yanı sıra kendi gözlemlerimize dayanarak, son yıllarda giderek daha zor çocukların (çoğunlukla erkekler) olduğunu belirten oybirliğiyle, böyle bir çocuğun yaklaşık portresini özetliyoruz.
Heyecan verici, zayıf odaklı, çabuk yorgun, yüzeysel, çoğu zaman yaratıcı, bilişsel ilgi alanlarını ifade etmiyor, ancak yalnızca eğlenmeye meyilli, kötü etkiden kolayca etkileniyor, eylemlerinin sonuçlarını nasıl tahmin edeceğini bilmiyor (ilk önce yaptığı, sonra düşündü), disiplinsiz. Aynı zamanda iddialı, rekabetçi, aşırı zorlanmış talepleri, böylesine zor bir iş için potansiyel yokluğunda liderlik taleplerini fazlasıyla tahmin etti. Sık sık endişeli ve hatta korkakça olsa da, Bravado ile olan korkaklığını gizlemeye çalışır. Kendini cezasız hissetmek, böyle bir çocuk gösteri ve öz-irade gösterir. Duygusal olarak az gelişmiş, derin duygulara sahip olmayan, etrafındakileri tedavi eder, ona en yakın olanlar bile tüketicidir, manipülasyon nesnesi olarak tüketici, başkalarının deneyimlerini hesaba katmaz, bir yararı olması durumunda kolayca aldatabilir, kafalarına gidebilir, hatalarını kabul edemez. , gerçek tövbe hissetmez (utanmaz).
Soğuk savaş döneminde nüfusu yok etmenin çok etkili bir yolu olan alkolizm ve uyuşturucu bağımlılığı için risk altında olan bu insanlar. Gerçek kavgaya geçişte, benzer davranış profiline sahip erkeklerden oluşan ordunun kazanma şansı yoktur. Bazıları hızlı bir şekilde katledilecek, diğer kısmı düşmanın tarafına dağılacak ya da üzerinden geçecektir.
Kültürel ve tarihsel olarak sadece ülkemizde değil, aynı zamanda dünyanın geri kalanında da, bu tür erkeklerin yozlaşma belirtisi olduğu açıktır, çünkü daha güçlü cinsiyetin temel görevlerine uymuyordu: koruyucu, yaratıcı, ekmek kazanan, aile ve klan, toplum ve devletin desteği olmak. Ve yukarıda belirtilen olumsuz niteliklerin pozitif olanların zararına geliştiği koşulların yaratılması kaçınılmaz olarak erkek ruhunun bozulmasına, zihnin ve bedenin zayıflamasına ve yaşamın kısalmasına neden olur. Programlanmıştır.
Son derece önemli bir faktör daha var. Modern tüketim toplumu, insanın hayatından tüm yüksek anlamlardan kurtulmaya çalışmaktadır. Anlam - tüketim ve keyif içinde. Başka ne yapmalı? Daha düşük, daha zor ve daha ilkel - siz “daha havalı ”sınız! Bir erkeği erkek yapan her şeyle alay eder. Medya ve kamuoyu üzerindeki diğer etki kanalları, geleneksel görev ve şeref, yurtseverlik, sevgi ve sadakat kavramlarını aşındırmak - ve uzun vadede tamamen ortadan kaldırmak - için devasa çabalar sarf ediyor. Doğal olarak, “açık küresel bir toplum” kurma tonunu belirleyen modern bir özgürlükçü Tanrı'ya inanmıyor. Ve tüm tezahürlerinde Sodom'u tercih eden birine inansa bile (yani, Tanrı'da değil, şeytanda). Ancak, özellikle açık ideolog olan sıradan insanlar arasında, insanları bile çağırmıyorlar, ancak “biyokütle” diyorlar, ateizm ısrarla destekleniyor: ruhun kurtarılması hakkında saçma, konuşma, dünden önceki gün, fanatizm, müstehcenlik ve gelecekte de - dini aşırılıkçılık .
XX yüzyılda zaten bir militan ateizm dönemi geçirmiş olan ülkemizde, soğukta değil, sıcak dönemde, kiliselerin yıkılması ve milyonlarca Ortodoks Hıristiyanın öldürülmesiyle işler biraz farklı. İşte iki karşılıklı ayrıcalıklı trend. Bir yandan, giderek daha fazla insan Mesih'e geliyor. Öte yandan, liberaller hem içeride hem de dışarıda zayıflamaya çalışarak kiliseye saldırıları artırıyor. Mücadelenin sonucu, Rusya'nın egemenlik kazanıp kazanamayacağına, kendi gelişim yoluna devam edip etmeyeceğine, geleneksel Hristiyan değerlerini yeniden canlandırmasına ve sulandırmaya ve yok etmeye çalıştığı her şeyi kesin olarak reddetmesine bağlı olacak. Fakat tek başına egemenlik başımıza düşmeyecek. Onu bulup bulmamak her birimize bağlı. İnsanların çocuklarını nasıl yetiştireceği de dahil.
Erkek yetiştirmede nelere odaklanmalı
Cinsiyetle bağlantılı en önemli özelliklerden biri (erkeklerin zorlukla erkek olarak adlandırılabilecekleri olmayanlar) cesarettir. Bu kalitenin gelişimi her zaman her ülkede aktif olarak teşvik edildi. Şimdi bu problemle. Pek çok aile (sadece eksik değil, çoğu zaman babanın olduğu yerde) aşırı bakımdan muzdariptir. Ve sonra medya korkuyu şişiriyor. Batı hibelerine bağlı olan Juvenalschiki, çocukların on dört yaşına kadar gözetimsiz bırakılmalarını önleme çağrısı. Çocuğun bir öğretmeni tarafından görülen bir aşınma veya çürük olması durumunda zaten oldukça az sayıda vaka vardır - ve hatta dahası beyin sarsıntısı veya kırık bir kemiği olan bir travma merkezine yapılan bir itiraz! - “ailede kötü muamele” gibi korkunç bir delile dönüştü. Ve annem, çocuğun kötü davranmasını isteyen utanç verici olmadığını savunarak, bölge polis memurunun önünde bahaneler uydurmak zorunda kaldı. Eğer böyle bir uygulamanın kök salması durumunda ve haklı olarak sorundan korkan ebeveynler, her adımlarını koruyarak çocukları daha fazla sallamaya başlayacaklarsa, cesaret eğitimine bir son vermek mümkün olacak. Buna izin verilemez.
Tabii ki, nevrotikliğe neden olmayacak şekilde, erken yaşta onu fazla abartmamak, çocuğun doğasını dikkate alarak cesaretlendirilmelidir. Ancak erkeklerde bu niteliği teşvik etmek kesinlikle gereklidir. Ve şimdi çoğu zaman ebeveynlerin kendilerinin ne kadar önemli olduğu konusunda bir anlayışa sahip olmadıkları oluyor. İstihbarat, sebat, çalışkanlık, yaratıcı yeteneklerin geliştirilmesi - daha iyi bir çalışma için gereken her şey ve yüksek maaşlı ofis çalışmalarına daha fazla yerleştirme vb.
Ancak, ilk olarak, rahatlık ve coziness içindeki yaşamın ölçülemez sürelerle devam edeceği gerçeğinden uzaktır. Sessizce ne kadar yaşamak istiyor olursak olalım, barış büyük olasılıkla test değil. İkincisi, şu anki, oldukça sessiz hayatta, insanlar zorba saldırıları gibi her türlü nahoş olayla bağışık değildir. Ve, üçüncüsü (ve aslında, ilk önce), cesaret, en temel erkeksi niteliklerden biri olduğundan, onun üzerine, bir temel olarak, bir erkek kişiliği büyük ölçüde inşa edilmiştir. Kendin için yargıç ol.
Cesur bir adam cesur bir adamdır (kendisi için tanıklık eden bir kelime!). Ve erkeklik, hem dayanıklılık hem de dayanıklılık ve “atılgan değer” ve zorlukların üstesinden gelmek için bir özlem gerektirir. Ve elbette, irade olmadan, erkek bir karakterin dövülemeyeceği irade. Modern kentte yaşam, tüm bu niteliklerin gelişimini önemli ölçüde sınırlamaktadır. Bu kadar çok çocuğun bilgisayar oyunlarında "oturması" tesadüf değildir. Mesele, bunun sadece çocuklar ve gençler arasında modaya uygun bir boş zaman ve “iletişim para birimi” olduğudur. Çok daha önemli olan şey, bilgisayar oyunlarının bir gencin gerçeklikten kaçmasını ve kendisinde erkek nitelikleri geliştirmeden, ancak onları bir oyun hayaletiyle değiştirerek gerçek bir adam gibi davranmasını mümkün kılmasıdır. Yaşamda, spor salonuna gitmeniz, her gün egzersiz yapmanız, mutlaka size kolayca vermeyeceğiniz egzersizler yapmanız, bir başkasının daha başarılı olması durumunda koçun sözlerine ve grevlerine tolerans göstermeniz gerekir. Ve burada - o odada kapalı, daha rahat oturdu, "comp" i başlattı, fare ile birkaç kez tıkladı - ve sen bir kahramansın, güç, güç biriktirdin ... Ucuz ve öfkeli! Şüphesiz, zayıf iradeli, gayriresmi (belki de korkaklıklarını gizlemelerine rağmen) ergenler genellikle siber diktatör olurlar. Cesur, istekli bir adam boş vaktini boşa harcayamaz. Tabii ki oynayabilir, ama biraz daha güçlü bir aktivite yapması, çalışması, yeni bir şeyler öğrenmesi, kayık gezisine çıkması, dağlara tırmanması, ekranda değil rakibiyle savaşması, ama ringde ... Çok daha ilginç. Zorluklar, başarısızlıklar sadece kışkırtır. Yaşamdan korkmuyor, ondan kabuğundaki bir salyangoz gibi saklanmıyor, bilgisayar oyunları hayranlarının karakteristik özelliği olan histerik reaksiyonlar vermiyor, manevra yapmıyor, korkaklık ve zayıflığı örtbas etmeye çalışıyor, "bra" ve "şekerleme" ile. Başka bir deyişle, normal bir erkek, genç bir kadının şımarık, şımarık bir tezgâhı gibi davranmaz, neden ailenin komutanı gibi davrandığı belli değildir.
Diğer - daha az önemli değil - eril nitelikler asalet ve cömertliktir. Hayvanların vahşiliği ve zulmünün dolaşmalarına izin vermezler, zayıflarına hapşırmalarına izin vermezler, kabadayılık ve sinizmiye veto uygularlar.
Modern kitle kültürü, bu değerli erkeklerin niteliklerini hurdaya göndermeye çalışıyor. 21. yüzyılın tüm kozmetolojisi kurallarına göre yüz derisinin bakımını üstlenen, 21. yüzyılın tüm kozmetolojisinin kurallarına uygun olarak kendini kolyeler ve küpeler ile süsleyen, histerik "o" şevkli bir biçimde değil, sadece pistte, sokakta değil - bir etek içinde. Tamamen engellemek istemeyenler için farklı bir seçenek önerildi: aptal, kaba bir ahmak, dıştan ve içten bir orangutandan çok farklı değil. Konuyu ele almayacağım, ancak uzman tahminleriyle yargılayabildiğim kadarıyla, bunlar “Sodom kültürünün” iki kutbu. Ne birinin ne de diğerinin gerçek erkeklikle ilgisi yok.
Erkekler ve kızlar arasındaki farkları yansıtan psikologlar, erkeklerin gelişmiş bir “paket hissi” yaşadıklarını ve istekli bir şekilde sosyal hiyerarşiyi tanıdıklarını not ederler. Rekabetçidirler, liderlik için savaşırlar. Kızlar kişilerarası ilişkilere karşı daha hassastır. İletişimleri daha güvenir, her birinin sırlarını paylaştığı en iyi arkadaşları vardır. Tabii ki, kızlar arasında zayıf ve güçlü kişilikleri var, ancak kural olarak “paketin lideri” olma arzusu, onlara özgü değil. Ve kesinlikle açık. Bir kadının amacı, bir eş ve anne olmak, sevdiklerine sevgi ve hassasiyet vermektir. Bir insana Tanrı tarafından üstün bir rol verilmiştir. Birisi - küçük, büyük biri - potansiyele ve bunu nasıl gerçekleştirmenin mümkün olacağına, yaşamın nasıl olacağına bağlı.
Ancak erkeklerin eğitiminde bu önemli rol göz ardı edilemez. Aksi takdirde, erkek karakter oluşumu bozulur. Zayıf olan ezilecek, pasif ve korkak olacak. Doğalar inatla başlayacak, asi. Tabii ki, ebeveynler oğullarının kendilerine emir vermelerine izin vermemelidir (şimdi durum genellikle böyledir, çünkü yetişkinler için ürettikleri çocuk yavrularının skandallarına katlanmaktan daha kolaydır). Fakat çocuklar hiyerarşiye karşı çok hassas olduklarından, artık boyunlarında oturmasına izin veren yetişkinlere saygı göstermiyorlar. Ve hızla kontrolden çıkarlar, gevşerler, disipline, çalışmaya ve sorumluluğa alışkın değillerdir.
Yukarıdaki niteliklerin gelişimi olmadan: cesaret, sebat, dayanıklılık, irade, inisiyatif ve bağımsızlık, cömertlik ve asalet, normal bir patron olmak mümkün değildir. Ne aile içinde, ne toplumda, ne de devlette. Ve asıl amacını yerine getirmeden, bir erkek mutlu hissetmez, kendisini vekillerle konsolide etmeye çalışır ve çoğu zaman kafasını karıştırarak en iyi yıllarını boşa harcar. Çocukların ebeveynleri başlangıçta doğru bir hedef belirlemelidir. Ancak birçok kişi, erkeğin erkek rolüne hazır olmadığı körlüğünün bile net olduğu bir zamanda, duyularına çok geç gelir. Ve bununla ne yapılması gerektiği büyük bir sorudur.
Erkeklerin manevi eğitimi: zamanın zorlukları
Spor, mücadele tekniklerinde uzmanlaşma, yürüyüşe katılım, geleneksel erkek çalışmalarına odaklanma çalışmalarına aşina olma, birçok kahramanca örnek tarihedebiyat, sanat ve - şükürler olsun - modern yaşam - matematik dilinde, şartlar gerekli ama gerçek erkek eğitimi için yeterli değil.
Günümüzde, manevi savaş sertleştiğinde, kişi manevi destek olmadan ayakta duramaz. Her şey hayalet gibi titrek; en azından ataletle insanların atalarının iyi geleneklerini takip etmelerine izin veren gelenekler kaybedilmiş, değerler tartışılmamış, üst ve alt çevrilmiştir. Ezici bir şekilde, babalar çocuklar için manevi bir otorite değildir, onlara inanç ve nezaketle talimat veremezler. Bu da, ne kadar para kazandıklarına veya hangi resmi görevlere sahip olursa olsun, ailenin gerçek başkanları olmadıkları anlamına gelir. Ve biraz daha büyümüş olan oğulları, babalarına karşı annelerine göre daha odaklı. Ancak son yıllarda, tapınaklardaki erkekler arttı, ancak durum kökten değişmedi. Ancak, dramatik olarak değişmesi gerekir, çünkü kadının ruhsal, ruhsal ve bazen de fiziksel olarak erkeklerden daha güçlü olduğu bir toplum, kendi kendini yok etmeye mahkumdur.
Ayrıca, erkeklerin ruhsal eğitimi konusunda, cinsiyete bağlı özelliklerini dikkate almak da önemlidir. Erkek ve kız çocuklarının algısı oldukça değişkendir. Kızlar duygusal bilgileri daha iyi öğreniyorlar çünkü daha hassas, romantik ve öğretmenle sıcak, güvene dayalı ilişkiler kurmaya hazırlar. Algıları genellikle daha spesifiktir, pratik işlere yöneliktir: Kazanılan bilgiyi nerede uygulayabilirim? Erkeklerin zihniyeti farklı - daha analitik. Bu nedenle, erkekler arasında çok daha fazla matematikçi, fizikçi ve filozof var. Çocuklar daha iyi, soyut bilim bilimi. Bu konuda yapılan çalışmalardan birinde, matematiksel yetenekleri olan ergen çocukların sayısı, çağdaşlarının sayısını 13: 1 [1] oranında aştı. Çocuklar, sorunun derinlik ve kapsamını görmek için tabana kazmak önemlidir. Yeni sorunları kolayca çözerler ve kızlardan farklı olarak, basmakalıp olanları sevmezler. Yeni bilgilere yöneliktir, tekrarlamalar onlar için sıkıcıdır.
Çocukların inanca girişine bu bakış açısıyla bakarsanız, laik eğitim gibi, artık kızlar için daha fazla tasarlandığını göreceğiz. Çocuklar küçükken farkedilmez değildir. Birçok erkek de melekleri kâğıttan kesip Paskalya yumurtalarını boyayarak, Noel gösterilerinde performans göstermekten mutludur. Ancak bütün bunların genç yaşlarına daha yakın ve hatta güreş, yürüyüş, hacı gezileri vb. Yeterli değildir. Onlar, önceki birçok “Rus çocuğu” nesli gibi (FM Dostoyevski'nin ifadesi), yaşamda daha derin bir anlam aramaya başlarlar. Ve başkalarının anlayışını bulamıyor, diğer kaynaklara priniyayut.
Ve anlamak şimdi bulmak kolay değil. Kiliseli yetişkinler artık çoğunlukla kadınlar. Ergen ve genç yaşta erkeklerin psikolojisi kadınlardan çok farklıdır. Buna ek olarak, günümüz ergenlerinin ebeveynleri, bir kural olarak, az çok bilinçli bir yaşta, karanlıkta dolaşmayı ve sonunda ışığa girmeyi başarmış, inancına geldi. Bu nedenle, çoğu zaman oğlun yağla çılgına döndüğü görülüyor: “Tamam, bir şey bilmiyorduk, ancak çocuk bezinin anlamı size açık! Tapınağa git, dua et, itiraf et, cemaat al, günah işlememeye çalış, ama günah işle, tövbe et. Ve her şey yoluna girecek! ”
Ve bu, elbette, doğru, ama çocuk memnun değil. Hava gibi modern gençler için derin, ciddi erkek rehberliği gereklidir. Bu sorunu sadece kendi çocuklarının neredeyse hiç görülmediği şekilde aşırı yüklenmiş rahiplerin güçleri ile çözmek gerçekçi değildir. Ebeveynlerin bunu anlamaları ve gencin herhangi biriyle görüşme, görüşlerini ve şüphelerini paylaşma şansı yakaladığından emin olmak önemlidir. Elbette, bu rolün baba tarafından üstlenilmesi ve uygun şekilde yerine getirilmesi en iyisidir. Bir oğlunun babasıyla gurur duymasının ne kadar büyük bir mutluluk olduğunu, sadece saygın bir kişi olarak değil, bazı işlerde bir uzman olarak değil, aynı zamanda ahlaki, manevi bir otorite olarak iletmek bile zordur. Ve yetkililer için gösterişli yıkılma çağında, edepsizlik zaferinde babam için ne büyük bir onur.
Bu şeylerin anlaşılması topluma iade edilirse, birçok baba farklı düşünecek ve davranmaya başlayacaktır. Ne de olsa, tüm erkekler, hatta küçük çocuklar bile saygı duyulmak istiyor. Soru: Ne için? Şimdi bu önemli bir soru. Kararı manevi düzlemde geçinceye kadar, insanlar imanın en önemli öneminin farkına varıncaya kadar olgunlaşana ve buna göre davranmaya başlayana kadar, çocuklar topallanacak. Anneler ne kadar zor olursa olsun bitmemiş babaları doldurmaya çalıştılar.
Söz ver - bekle!
Çocuklara sözlerini tutmalarını öğret. Bir zamanlar bir onur meselesi ve bir erkeğin doğal niteliği olarak kabul edildi. Rus tüccarlar ve işadamları bile ticaretle şu sözlerle sonuçlandı: “El sıkıştı”. Sözünü yerine getirmemek, çevrenizdeki güvenini yitirmek, onur kırıcı, düşük ve el sıkışmayan bir kişi olarak kabul etmek anlamına geliyordu. Toplum bu konuda herhangi bir küçümseme göstermedi. Popüler bir bilgelik, “Eğer bir kelime söylemediyseniz, güçlü olun, ama bekleseniz,” dedi. Şimdi, sözleri yerine getirmedeki başarısızlığın tamamen normal olduğu söyleniyor. Politikada bunun başka türlü olmaması gerekiyordu. Ancak devlet adamlarının sahtekârlığını haklı çıkarırsanız, sıradan insanlardan ne talep edersiniz: kocalar, babalar, oğullar?
Güvenilecek kimsenin olmadığı ortaya çıktı. İsteğinize cevaben evet diyorlar, ama bu hiçbir şey ifade etmiyor. İşten eve dönen anne, dersleri bitmemiş, bir bilgisayara gömülmüş ve lavaboya kirli bulaşık dağını bir kez daha görüyor, ancak telefonda geldiğinde her şeyin yoluna gireceğine dair yemin etti. Kocasına hitap etmek de anlamsız: kendisi vaatlerini yerine getirmiyor. Kocanın üç hafta önce asması gereken raflar hala açılmadı. Evet, fiziksel olarak apartman dairesinde varlığı gözlenmedi, önceki gün sık sık işten erken dönüp oğluyla matematik yapma sözü vermiş olmasına rağmen ... Bu gerçekçi taslak devam etmeyeceğim. Her şey çok tanıdık. Diyelim ki kadınlarda bu tür çocukça erkeklerin zorunluluğu, hızlı bir saygı kaybına neden oluyor. Görünüşe göre, kocasının arketipik görüntüsü ile arkasında taş bir duvar gibi bir umut ve destek olarak keskin bir çelişkiye girdiği için. Bir eş, bir eşin dezavantajlarının çoğuyla başa çıkabilir, ancak evliliğe saygı kaybı ölümcüldür. Resmi olarak dağılmasa bile, karısı en büyük hayal kırıklığını yaşayacak ve buna göre tepki verecektir.
Bu nedenle, çocuğun mutluluğu dileğiyle, kesinlikle eminim - bu yüzden özür dilerim! - onlara bağlı olmalarını öğretmek, vaatlerini yerine getirmelerini öğretmek için gereklidir. Nasıl öğretilir? Evet, genel olarak, özel bir bilgelik yoktur. Bir çocuk kurnaz ve manipüle edilmeye meyilliyse, ilerleme için yalvarıyorsa ve onları almışsa, sözünü yerine getirmezse, ilerleme kaydetmeye gerek yoktur. Herhangi bir ikna ve öfke ile kırılmayan bir demir kanunu olmalı. "Sabahleyin para - akşam sandalyelerinde." Ve başka bir şey yok. Ve paralel olarak, periyodik olarak oğluyla konuşmaya değer (ayıp değil, ancak olduğu gibi), gerçek erkeklerin sözlerini tutabileceği. A.I.’nin hikayesini okumaya değer. Panteleyev "Dürüst Söz" ve tartış. Ve ayrıca hayattan örnekler verin. Büyük insanların hayatından, hayat hikayelerinden dahil. Diyelim ki, kutsal şehitlerin Adrian ve Natalia ya da şehit Basilisk'in hayatındaki bölümleri hatırlayın. Adrian, karısı için serbest bırakıldı, böylece infaz günü hakkında bilgi verdi. Basilisk hapishane gardiyanlarına akrabalarına veda etmesine izin vermesini istedi. Teorik olarak, her iki şehit kaçabilirdi, ancak kesin ölümüne döndüler, çünkü Mesih için acı çekmek istiyorlardı ve aldatıcıları ve korkaklarını geçmek için iyi adlarını kaybetmek istemiyorlardı.
Ve sadece istenen tatlıları ve karikatürleri değil, aynı zamanda - bu çok daha önemli! - büyümeyle ilişkili ayrıcalıklar. Aslında, her zaman her insanda olduğu gibi. Çocuk önce başka bir yaş kategorisine geçmek için olgunlaştığını kanıtlamak zorunda kaldı ve sonra hakları genişledi. Ve şimdi olduğu gibi tam tersi olmaz.
Erkekler kızlardan daha aktif
Erkekler ortalama olarak kızlardan daha mobil ve eğlencelidir. Ve bu da tesadüf değil. İnert bir lekenin, yiyecek çıkarmak, aileyi korumak, yeni topraklar aramak ve geliştirmek gibi zor görevlerle başa çıkması zor olurdu. Kızlara kıyasla, erkeklerin daha gelişmiş bir yönlenme duygusu vardır. Zaten üç buçuk yıl içinde en büyük oğlun beni tüm şehirden büyük anneanneme sürdüğümde götürdüğü yolu gösterdiğinin beni şaşırttığını hatırlıyorum. Ben kendim rotayı tam olarak hatırlamadım, ama nereye döneceğimi ve nereye gideceğimi söylemek birkaç geziye çıktı.
Erkeklerde, avcının kaderi içgüdüleri uykuya dalar. Uzaya ihtiyaçları, seyahat, maceraya ihtiyaçları var. 95% genç erkek bebek arabası. Yaşamlarının çoğunu kapalı ve oldukça sıkışık bir alanda - bir şehir dairesi ve bir okul sınıfı - geçirerek erkekler fiziksel ve zihinsel yoksunluk çekiyor (hareket eksikliği ve gerekli olumlu duygular). Bu nedenle, sokakta veya sokakta apartmandan acele ederek, hileler çalmaya, acele etmeye, etrafa dağılmaya başlarlar. Bu enerji sıçramalarını ezmeye çalışmak, daha fazla aşırı gerilmeye, artan saldırganlığa ve itaatsizliğe yol açacaktır. Birçok ebeveyn, dört duvar içinde (örneğin, hastalık nedeniyle) üst üste birkaç gün olmak üzere oğlanın tam anlamıyla başının üzerinde durmaya başladığını not eder. Özgürlükten kaçmak, içine girmek ve atlamak, sakinleşir, daha yönetilebilir ve uyumlu hale gelir.
Bu nedenle, bu küçük çocuk özelliklerine dikkat ettiğinizden emin olun. Çocuklar için bir rejim inşa etmek gerekir, böylece yürüyüşe çıkma ve temiz havada koşma, yürüyüşe çıkma, yeni yerler görme, kışın kayak yapma ve paten yapma imkanı vardır - ilkbahar ve yaz aylarında - bisikletle. Kısacası, yetişkinler erkeklerin fiziksel aktivite ve mekana olan gereksinimlerini karşılamalıdır. Bir sedanter yaşam tarzı, vatandaşların bu belası ve yetişkinler için son derece nahoş hastalıklar ile doludur, ancak genç, hala gelişmekte olan organizma için, sadece yıkıcıdır. Tabii ki, katlanmak zorunda olduğunuz şeyler var. Bu sınıf içinde çocukların hareket etmesine izin veren teknikler olmasına rağmen, okul çalışmalarının sınıf çalışma sistemini iptal edemiyoruz. Örneğin, sistem V.F. Sınıfların sıradan masalarla değil masa masalarıyla donatıldığı pazar salonu ve okul çocukları oturarak ya da ayakta çalışabiliyorlar. Fakat bir çocuğun boş zamanlarını nasıl geçirdiği neredeyse tamamen ebeveynlerine bağlıdır: ona ne izin verdikleri, ne için para ayırdıkları.
Bu açıdan bakıldığında, oğulların bilgisayar ve televizyona ilgisini teşvik etmemek de daha iyidir. Özellikle hafta içi, okuldan sonra. Diğer dezavantajlar arasında, bu gözler için ek bir yük ve genel zayıflığa, uykusuzluğa, iş kapasitesinin azalmasına, zihinsel aktivitenin azalmasına neden olan kardiyovasküler sistem ve beynin bozulmasına yol açan hipodinamiye neden olmaktadır. Hipodinamik ayrıca kas-iskelet sistemini ve gastrointestinal yolu da olumsuz yönde etkiler. Kısacası, tüm vücut.
Okul çağında, çocuklar bazı spor bölümlerine katılmak için çok önemlidir. Bu, zihinsel yükleri, fiziksel olmayanlarla, disiplinlerle, amaçsız harcama sürelerinden uzaklaştıranlarla değiştirmeyi mümkün kılar.
Zihin gelişimi ile ilgilen
Zihinsel stresten bahsetmek. Temel eğitimin imha edilmesi, okul çocuklarına temel olarak önceden belirlenmiş algoritmalar çerçevesinde hareket etmeyi öğretme, basmakalıp görevleri çözme eğitimi veya test veya sınavın ciddi, derin bir bulmaca çözmekten daha zor olduğu durumlarda test modunda doğru cevabı neredeyse tamamen tahmin etmek Bilginin testi, zekanın normal gelişimini engelleyen bu tür “yenilikler”, erkekler için katildir. Meraklı, özgür, bağımsız çözümler arayan erkek zihni kafese girdi. Evet, materyal sunumunun rastlantısallığı, uyum ve iç mantık - klasik eğitimin özelliği olan - analitik, erkek zihniyeti için özellikle dayanılmaz. Anlamını anlamadan, mantık görmeyi keyfi bir olgu setinde görmeden, akıllı bir çocuk kaybolur. Öğretmeni memnun etmek için mekanik olarak bir ders öğrenemez (kızlar için oldukça yeterli bir sebep). Öğrenmeye olan ilgi ortadan kalkar, zorluklar artar, bilgi boşlukları gittikçe daha fazla hale gelir ve ilkokulun sonunda, çok fazla umut veren bir çocuk genellikle nevrotik bir üçlüye dönüşür.
Çocuk bilgisayar oyunlarında çocuk da çocukluktan uzak durursa, mesele oldukça sağlamdır. Sadece kaçınılmaz olarak ufukların daralmasına, merak kaybına ve oyun dışında başka hiçbir ilgiye neden olmayan bir tür bağımlılık olduğu için değil. Gerçek şu ki, bilgisayar, bu konuyu inceleyen psikiyatristlerin ve psikologların incelemelerine göre, çocuğun düşüncesini bozuyor ve yaratıcı değil, teknolojik olarak düşünmeyi öğretiyor. En popüler oyunlarda, düşünce ve fantezinin uçuşuna yer yoktur, çözüm arayışı önceden belirlenmiş seçeneklerin seçimine dayanır (yani, aynı zamanda bir testtir), çocuklara standart görüntüler ve klişeler uygulanır. Düşünme programlanır, kişiliğin bir robotlaşması vardır. Çocuk kendi başına çözüm aramayı öğrenmiyor, analiz etmeyi ve sonuçları çıkarmayı öğrenmiyor, ancak çoğunlukla deneme yanılma yoluyla davranıyor, çünkü birçok bilgisayar oyunda ilerlemenin tek yolu bu.
Açıkçası aptal, hatta moronik yüz ifadeleri olan kaç modern reklamcıya dikkat edin. Ne yazık ki, bu durumda, reklamcılık artık arzulu düşünmeyi bırakmıyor, ancak bir dereceye kadar gerçeği yansıtıyor. Metroya binmek, sokaklarda dolaşmak ve etrafa bakmak için yeterli. Fakat çoğunlukla, çocuklar hala zihinsel olarak kusurlu değil, tamamen normal ve hatta zeki doğarlar! Bu yüzden, hem bir birey hem de ülke için trajik sonuçlarla dolu olan halk savaşı çerçevesinde, tipik pedagojik ihmal ve insanların kasıtlı olarak taklit edilmesinden bahsediyoruz. Aptal erkekler sadece kadınlara saygı duymakla kalmaz (ve bu nedenle aile ve toplumda öncelikli olma haklarını da kaybederler), aynı zamanda neler olduğunu anlamada yetersiz kalırlar. Bu nedenle, manipüle etmek kolaydır. Ve eylemsizlik, esneklik, düşünme standardizasyonu dar görüşlülüğe neden olur; reddedilemez kanıtların baskısı altında bile, kişi normal klişelere uymayan, saldırganlığa düşmeyen veya bilgisayar televizyonu hayallerinin dünyasında gerçeği bırakan bir bakış açısını kabul edemez. veya alkol. Zaten zayıf olan bilinci daha da devre dışı bırakıyor.
Erkekler askeri bir ruhla büyütülmeli.
Pek çok ebeveyn için, öğrenci askeri örgütleri, gençlerin insan hakları savunucularının “yasalarla çatışmayı” ifade ettikleri gibi, gençlerin dışarı çıkıp ilerlemelerini engellemenin tek yolu pratikte pratiktir. Birçokları için ama hepsi için değil. Kırılgan bir ruhu olan çocuklar için (örneğin, stresin etkisi altında gergin tik ve takıntılara sahip olanlar), evden ayrılma ve sert erkek muamelesi dayanılmaz bir psikolojik yük haline gelebilir. Her durumda, oğlumu bir paramiliter kuruma bir psikoloğun tavsiyesi üzerine ya da kendi aklımda vererek aileme nevroz için tedavi etmek zorunda kaldığı gerçeğiyle başa çıkmak zorunda kaldım.
Ve diğer, daha “kalın tenli” erkekler için, militarize bir eğitim kurumu gerçekten de kayda değer. Ve kimin kimin için daha uygun olduğunu tanımak, ergenlik için beklemeden çok daha önce mümkün. Kasıtlı oğlanların akrabalarından, onlardan kibar ve kibar olanların aklından kaç kez haber aldınız, ipleri büküyorlar ve zorlu öğretmen veya katı bir eğitmen soru sormadan tapıyor ve uyuyor. Ve zorba tacizinden böyle bir adam acı çekmez. İstediğiniz kişi baskı altına alacak.
Ancak, çoğu zaman annenin yavrularının kırılganlığını abarttığı görülür. Ve hala küçük göründüğü için ve birçok kadının kocalarından yeterince duyarlılığa sahip olmadığı için, oğlunda böyle bir anlayış arıyorlar. Ve, annesinin küçümsemesini kullanarak, tamamen ellerini dövdü. Bu gibi durumlarda, bir ailenin yeniden doğurgan bir gençle başa çıkamadığı zamanımızda çok yaygın olan ne yazık ki ve olgunlaşmamış olmasından dolayı, hala kontrolsüz ve dış motivasyon olmadan yapamadığı için, çocuğun cihazı hakkında düşünmesi daha iyi. kapalı eğitim kurumu. Militarize edilmemesine izin verin, ama yine de disiplinin izlendiği, kendini kontrol etmeyi ve self-servis yapmayı öğrettiği yerdir. Bu, yeğeni tarafından kutsal şehit Çar Nicholas II'ye getirilen Prens Tikhon Nikolaevich Kulikovsky-Romanov'un dul eşi Prenses Olga Nikolaevna Kulikovskaya-Romanova’nın şöyle demişti: yatılı okula. Orada çocuk disiplini öğrenir. Bu evde, yatağa vurabilir ve yıkanamaz. Ve yatılı okulda davranmaya çalış. Bir takımdaki çocuklar genellikle her şeyi herkesle yapar. Yatılı okulda herkes ayağa kalkar, herkes sıraya girer, herkes sınıfa gider ... Erkekler için olduğu gibi, Rusya'da da askeri öğrenci sistemini canlandırmak çok önemlidir. Erkekler askeri bir ruhla eğitilmeli. Erkeklerin buna ihtiyacı var. Harbiyeli askerlerin sona ermesinden sonra mutlaka askeri hale gelmeleri gerekmez. Ancak ömür boyu disiplinli olacaklar. Ve çocuklar ömür boyu arkadaş bulacaklar. Sonsuza dek öğrenci arkadaşlığı. ”
Olga Nikolaevna neyden bahsettiğini biliyor, çünkü asil bakireler için özel bir yatılı okulda okudu. “Mariinsky Don Enstitüsü'nde disipline alışkın olmasaydım” prenses, “Partime düşen sınavları aktaramazdım” [2].
Annelik üzücü (“Bensiz nasıl başa çıkabiliyor, o kadar korunmuyor!”) Bu gibi durumlarda oğlun yararı olmaz ve eğer bu acıyı verirseniz, sonuçları çok korkunç olabilir. Örneğin, on üç yaşındaki Leni K'nın annesi Çocukken, bir sürü hastalığa sahipti: astım, nörodermatit, gastrit, skolyoz, sonsuz akut solunum yolu enfeksiyonları. Annem onu yalnız büyüttü. Kocası resmen vardı, ama gerçekte yoktu, para vermedi, oğluna değil esas olarak votkaya ilgi duyuyordu. Lyudmila Vadimovna, çocuğu yalnız sürükledi. On yaşına geldiğinde, hala mükemmel sağlıkla övünemediği halde, güçlenmişti. Ancak psikolojik açıdan durum hızla bozuluyor. Gözlerindeki adam "anti sosyal unsur" oldu. Ve bunu anlayan ve kabul eden anne, çaresizliğine imza attı, çok yumuşak bir karaktere sahip olduğunu ve oğlu üzerinde etkisi olmadığını söyledi. 13 yıllarında hem kendisi hem de etrafındakiler için, acil bir önlem alınmadığında, adamın kesinlikle eğri izleyeceği açıkça ortaya çıktı. Zaten tüm çevrelerini terk etmişti, çalışmak istemedi, annesine kaba davrandı ve umutsuzca bağımsızlık istedi, yani istediği zaman eve gelme (ya da hiç gelmeme) ve sol bacağının istediğini yapma fırsatı. Lyudmila Vadimovna iyi bir yatılı okulda bir çocuk ayarlamak için yalvarıyor yardım istedi. Harbiyeli askerler sağlık nedenleriyle onu almayı reddetti.
Şefkatli olan bazı şefkatli insanlar, Leni'nin Moskova dışında bulunan ve kentsel cazibe merkezlerinden uzak, iyi bir kapalı okula kabul edilmesini kabul ettiler. Annemin ödeyecek parası olmadığı ve sadece iyi bir okulda değil, aynı zamanda ortalama tohumda karışmak için riskli olduğu için Leonid gibi markalarla gerçekten de devasa bir çalışma yapıldı. Buna ek olarak, çocuğun kendisi yatılı okulda oynamayacağınızı bilerek sürekli tekerleklere yapışır. Kabul edebileceği maksimum değer, “sadece” görmek için oraya tatillerde gitmektir (ve bu süre zarfında, onu ana derslerden çıkarmaya söz verdiler). Ancak, bir zamanlar yerinde olan Lyonya, hızlı bir şekilde yerleşmiş olan çocuklarla sık sık olduğu gibi, öğretmenlerin yaz aylarında bir sebeple veya başka bir sebeple ayrılmayan öğrenciler için eve gitmeleri, çocuklarla arkadaş olmaları için düzenleme yapmaya çalıştıkları ilginç ve anlamlı bir yaşama girmiştir. Sonra okul yılı başladı. Lyonya her konuda başarılı oldu, disiplini bozmadı, basketbol oynamaya düşkündü. Kısacası, başka ne isteyebilirsiniz? Ancak, ilk çeyreğin bitiminden sonra anne oğlunu Moskova'ya götürdü. Hangi sebepten? Ve çünkü Leni onu ziyaret ettiğinde, yorgun (ve sanıldığı gibi mutsuz) bir görünüme sahipti, onu yorgunluğundan ve sıkı bir antrenörden şikayet ederek onu yumruklarını sıkmaya zorladı. Ayrıca, burun akıntısı vardı ve hemşire ona yeterince dikkat etmedi, çocuğa bir damla verdi ve hepsi bu kadardı. Ve Lyonya dağınık ve sorumsuzdu: şişeyi komodinin üzerine koydu ve unuttu. Yani uzun ve antritis kazanmak için değil!
Şimdi Leonid on altı yaşında. Annem tüm dirsekleri uzun süre ısırdı, ama yaptığın şeyi geri getiremezsin. Ancak, dokuzuncu sınıfın sonunda, oğul hala devam etti, ancak bu ona, tecrübesi sadece düşünüldüğünde, bir derede akan gözyaşları kadar yüksek bir fiyata verildi. Şu anda, adam çalışmıyor, çalışmıyor, dört gün uyuyor, daha sonra bir yerde duruyor ya da bilgisayarda oturuyor, arkadaşı ve tehditleri ile annesi para alıyor, süpermarkette çalıyor, sarhoş oluyor. Tabii sağlık hakkında, sanmıyorum. Lyudmila Vadimovna, en azından durumun uyuşturucuya ulaşmadığı konusunda kendisine ve diğerlerine ilham veriyor, ancak psikoterapi gibi görünüyor ... Son zamanlarda, Lyonya futbol taraftarlarıyla iletişim kurdu. Bir sonraki şey düşünmemekten iyidir. Üç yaşında olan arkadaşlarından biri zaten bıçaklanmaya oturmuş, ikincisi bir kavgada iki kaburga ve bir köprücük kemiği kırmıştı ...
Her bölümle daha kabuslanan bu destanı dinleyerek, “Oğlunu sıkı bir eğiticiden ve soğuktan koruyarak ne başardın?” Diye şunu söylemek isterim. ”Ama sormanın amacı nedir? Ama Lenya zamanla öğrenci sınıfına transfer olacaktı - böyle bir yatılı okuldaydı - kendini çok iyi kanıtladı ...
Peki çocuklar daha önce nasıl büyüdüler?
Eğitim hakkında düşünmek, insanlarda edindiği tecrübeye atıfta bulunmak için öğreticidir. Diyelim ki, devrimden önce nüfusun ezici çoğunluğunu oluşturan Rus köylüler erkekleri nasıl yetiştirdi? VG, “Güç kullanma pratiği ile desteklenen, güçlü güç ve uygun denetimin olmaması, aile bozukluğu, sefahat, çocuk disiplinsizliği, kavgalar ve aralarındaki kavgaların nedeni olarak kabul edildi” diyor. "XIX’in sonlarında Doğu Slavlar arasında genç bir çocuğun yetiştirilmesinde babalık ceza - XX yüzyılın başlarında". “Ruslarda, babaya itaatsizlik, oğluna utanç verici olarak kabul edilen ve babanın mülkünün bir parçası olmadan evden kovulmasının bir nedeni olabilecek“ nepochetnik ”/“ saygısızlık ”,“ itaatsizliğin ”takma adlarını atayacak” [3]. Küçük Ruslar arasında, atasözü bile vardı: "Tata'yı duyan, katayı duyan (uygulayıcı)".
“Bebeklik bitinceye kadar” yazar devam ediyor, ““ hümanizasyonun ritüelleri ”nde (ilk kundaklama, vaftiz, tonlama) aile, cemaat sembolü olarak görünen baba, erkeğin prototipi olan oğlan için neredeyse katılmadı ... 5 - 7 öncesi ve bazen 12 yılına kadar, çocuklar annenin bakımı altındaydı, çocukların bakımı ve bakımı için temel sorumlulukları vardı. Aile reisi genel denetim işlevini yerine getirdi, çocuk kuralları çiğnediğinde en yüksek otorite olarak adlandırıldı, ancak bu süre zarfındaki ceza onun ayrıcalığı değildi. ”
“Babam onlarla çok az iletişim kuruyor, çünkü henüz asistanı değiller. Onları nadiren cezalandırıyor ve çoğunlukla annesinin yaptığını, ”diyor Vologda ve Kostroma eyaletlerinden gelen bilgiler.
“Yaşlı adam boşuna çocukları dövmez. Yaz aylarında, çocuklarla iyi geçinmek için zamanı yoktur ve kışın sadece akşamları: dizlerinin üstüne oturur, peri masallarını anlatır ”[4]. Vologda bölgesinde, oğulları küçükken, “annenin çocukları” olarak adlandırıldı. Onları okşarken doğrudan şöyle dedi: "Bu hala benim oğlum." 12 yıllarından itibaren, oğullar sahadaki babaya ve diğer erkek çalışmalarına yardım etmeye başlar başlamaz, annenin denetiminden çıktılar ve kızların aksine “babaların çocukları” oldular. Şimdi anne, oğullarıyla daha az iletişim kurdu, çocuk yetiştirmenin ayrıcalığı ve dolayısıyla teşvik ve cezalandırma, babasına gitti.
Annesi tarafından yetişkinliğe kadar, erkek cemaati dışında yetişen oğul, insanlar tarafından şımarık, anlaşılmaz, tutarsız olarak alay etti. Kendisine konuşan "Annenin oğlu" takma adı verildi. Tomsk eyaletinin bir köylü kadın dul eşi olan 1772’te Berd gemi kulübesinde “oğluyla birlikte Feodor’la birlikte olduğu… toprak işleme ve ev kurulacak bir kimseye öğretmek için” olduğu bildirildi ve oğlu ile annesine taşınması için izin istendi. Tarihçi N.A. “Gözlemciler, babanın ve genel olarak ailedeki yaşlı erkeklerin oğullarının yetiştirilmesindeki istisnai rolü hakkındaki sonuçları oybirliğiyle onayladılar.” Minenko [5].
5 - 7 yaşın altındaki çocuklar hafifçe tedavi edildi, neredeyse cezalandırılmadı, birçok kavram yanılgısı görüldü. “En Ishsho küçük, anlamsız,” dedi baba oğlu hakkında “büyüyecek, duyularına gelecek, sonra yapacak ve şimdi onunla ne alacak?” Onu dışarı çıkarmadın ve yine aynı şey için yarın ”” ... Çocuklar “zihinlerine girer girmez”, onlara karşı olan tutum daha sert ve daha titiz oldu, şakalar ve itaatsizlikten dolayı “öğretilmeye” başladılar. Özellikle de, yetişkinlerin önünde yaramaz bir çocuk, yorumlara müdahale etmemiş ve bunlara uymamışsa, kesinlikle hareket etti; Tekrarlanan ceza (“kama çalındı”) uzun süre kendi kendine gelen, bağıran ve şikayet eden kişi tarafından kazanılabilir ”[6].
Erkek çocukların işgücü eğitimi oldukça erken başladı. Köylü ortamında, ustalık, tasarruf, yetenekli eller çok değerliydi. “Zaten üç yaşında bir çocuk annesine yardım ediyor: patatesleri temizlemek, zemini süpürmek, babasının kanadını bulmak, bir bardağa bezelye toplamak, tavukları bahçeden atmak”, 19. yüzyılın sonunda St. Petersburg eyaletinin Novaya Ladoga bölgesinden [7] bildirdi. Sonra erkekler yavaş yavaş erkek işine alışmışlar. 6 - 7 yıllarında, hayvanları zaten avluya sürdüler, 8 - 9 - atları bir sulama yerine sürdüler, geceleri büyük çocuklarla seyahat ettiler, ata oturmayı ve yönetmeyi, yetişkinleri öğle yemeğine çıkarmayı öğrendim. 9 - 10 yıllarında (biraz sonra başka yerlerde), çocuk kendi başına bir ata koşabilir, babasının tırmıklamasında yardım etti, kasnakları bir ahıra koydu ve parçaladı. Bir tırmık sırasında bir atı yöneten çocuğa bir tırmık adı verildi. Sadece çocuk değil, aynı zamanda bütün ailesi, boronovolk çağının başarısıyla gurur duyuyordu (10'tan 15 yıllarına kadar). “Boronovolok'unuz bir başkasının çalışanından daha pahalı” atasözü bile yaygındı. Aynı zamanda, tarım için gerekli çeşitli el sanatlarını da öğrettiler. Belirli bir alanın özelliklerine bağlı olarak, ahşap veya deri işleme, bast ayakkabılarının dokunması, sicim vb. Olabilir. Erkekler ve avlanmaya ve avlanmaya alışkınlar. Bütün bunlar büyüklerin gözetimi altında oldu. Özellikle de kesinlikle tembellik bastırılmış.
Genellikle 14 - 15 yıllarında çoğunluk yaşıyla veya hatta daha erken yaşta aile cezaları sona erdi. Beni artık hatalar için cezalandırmadılar, ama kelimelerle ikna etmeye çalıştılar. Oğul büyüdükçe, yetişkinler ona daha saygılı davrandı. Sadece bir topluluk mahkemesi, yetişkin bir çocuğa, babasına verilen itaatsizlik, saygısızlık veya hakaret nedeniyle ceza verebilir. Ebeveynlerin şikayetine göre, idare tutuklama ile cezalandırılabilir veya halka açık bir şekilde kırbaçlandırabilir ve köy ve volost makamları yardım etmeyi reddedemezdi. Kırgın baba köyü topladı ve komşularından oğlunu herkesin huzurunda koparmalarını istedi. Böylesine uçsuz bir önlem oğlanı utançla kaplıydı, topluma karşıydı ve aslında üreme alanından çıkardı, çünkü yetişkin bir oğlanın kamusal kırılması silinmez bir utanç olarak kabul edildi, kızlar onunla evlenmeyi reddetti.
Genç bir çocuğun aktivitesindeki katı kısıtlama sisteminin temeli, kendiliğindenliği ve özünün kontrol edilemezliği fikriydi.
Oğulların kahramanca eğitimine çok dikkat edildi. Kitle bilincinde, Rusya'nın ihtişamını kazanan komutanlar ve askeri kahramanlar çok değerliydi. Eski Rusya'nın ulusal liderinin türü, prensler, mangaların liderleri tarafından temsil edilir ... İstismarlarında, hem kişisel doğruluk hem de ulusal hizmet, değerlidir - midelerini korumadıkları için, kendi topraklarını korudukları. Anavatan uğruna kendilerini feda eden basit insanlar da onurlandırıldı. 19. yüzyılın sonunda, Smolensk eyaletinin Gzhatsky semtindeki muhabirlerden biri Etnografya Bürosu'na “insanların kendilerini Rusya'ya feda edenleri okumaktan mutluluk duydukları” yılbaşında, halkın yurtseverlerinin savaşını yitirdiğini belirtiyordu. Hafızası yaşlılardan gençlere aktarılan bilinmeyen kahramanlara ”[1812]. Anavatan savaşçılarına sadık cesur, güçlü, güvenilir bir dost ve yoldaş ideali tüm folklorun içinden geçer - destanlardan geç asker şarkılarına kadar. Dikkate değer, askerlerin şarkılarının varlığı gerçeği - temaları köylülüğe yakındı. Kuzey Savaşı'ndan beri, askerin kitlesi ilk olarak Rus destanının kolektif bir kahramanı olarak göründüğü zaman, bu şarkılar Rus tarihi şiirinin [8] neredeyse merkezi bir parçası oldu.
Askerlik için çağrılan kişi halkın gözünde Anavatan'ın savunucusu idi ve her zaman bölgenin sakinleri olan köylülerin her zaman saygılı bir tavrı vardı. Askerleri görmeye ciddiydi. Çaylak anne ve babaların yanı sıra vaftiz babası ve anne tarafından da kutsandı. Askerin hizmetten geri dönüşü de bütün köy için bir olay oluşturdu. Askeri gücümüzle ilgili hikayelerini dinlemek için kulübede birçok insan toplandı. Savaşların teması, geçmişte ve şimdiki askeri sömürüler, genellikle çocukların huzurunda, yetişkinlerin toplantılarında konuşmalar sırasında sabitti. Savaşlarla ilgili öyküler Rus birliklerinin başarısına odaklandı. Kötü haber, halkı düzensiz bir şekilde soktu ve başarısızlıklara çok fazla önem vermedi; düşmanların Ruslara karşı koyamayacaklarından, “Tanrı'nın kendisi, Tanrı'nın Annesi ve Aziz Nicholas'ın buna izin vermeyeceği” [10]. Başka bir deyişle, gelecek nesillerin genç nesillerindeki iyimserlik ve zafere olan inanç gündeme geldi. Nüfusumuzda son yıllarda çok yaygın olan çöküntü ruh hali, günümüzde yaşam koşulları çok daha kötü olmasına rağmen popüler değildi ve tarihten bildiğimiz yenilgiler de yaşandı.
Korkak, kaçmak ve yoldaşların arkasına saklanmak utanç verici olarak kabul edildi. Kuban Kazaklarının temsillerinin doğası hakkında ilginç bir tanıklık, 1904 - 1905 - Rus-Japon Savaşı sırasında Uzak Doğu'daki savaş muhabiri tarafından bırakıldı. Keşif, sabotaj operasyonları vb. İle ilgili özel birimler denilen Kuban plastinos ile konuşma şansı yakaladı. Modern özel kuvvetlerin bir benzeri olduğunu söyleyebiliriz. “Uzun boylu, meşe gibi güçlü bir Kuban Cossack acı bir vagon trenine atandığından şikayet etti. “Buraya sadece atı temizlemek ve tahılı taşımak için mi gittim? Bana Japonlarla nasıl savaştığımı sorduğumda evde ne diyeceğim? ”Enerjik yüze asılan keder ...“ Bunu yapmak imkansız mı? ”Diye devam etti,“ Sırasıyla, plastinler için, herkesin arasına girmek ” Trende yedek askerler atamak? Aralarında çok kötü bazı küçük adamlar var. ”” [11].
[1] Bohutskaya T. Erkekler yarışmayı ve kızları seçmeyi tercih eder. 2004. No 2. C. 3 - 4.
[2] Kulikovskaya-Romanova AÇIK Rusya dönüşümü görüyorum // http://www.ruspred.ru/arh/23/25rr.html.
[3] Erkek derleme. Vol. 2. M., 2004. C. 170.
[4] Derlitsa M. Selyanski diti // Etnografik site. Lviv, 1896. T. 1. C. 131.
[5] N.Nenko Batı Sibirya'daki Rus köylü ailesi (XVIII - XIX yüzyılın ilk yarısı). Novosibirsk, 1979. C. 121.
[6] Soğuk VG XIX’in sonlarında Doğu Slav’larda genç bir çocuğun yetiştirilmesinde babalık cezası - XX. Yüzyılın başlarında // Erkek koleksiyonu. Vol. 2. C. 175.
[7] Listova T.A. Köyde işçi eğitimi gelenekleri. Rusça. M., 1997. C. 115.
[8] A.V. Buganov Rus / Erkek koleksiyonunun tarihsel hafızasında savaşçı kahraman. C. 200.
[9] Aynı eser.
[10] Ibid. C. 200 - 201.
[11] Tonkonogov I. Uzakdoğu'daki Kazaklarımız // Muhaliflerin ve savaş katılımcılarının öykülerinin toplanması, çeşitli dergilerde yerleştirildi. SPb., 1907. C. 28.