Çok az şey biyologları, dünyanın hala göreceli olarak insana zarar vermeyen bölgelerini düşünmekten daha fazla heyecanlandırıyor. Son 30 yıldır, Dünya’nın biyolojik çeşitliliğini korumayı amaçlayan bilim adamları, kalan bu vahşi doğa alanlarını korumak ve genişletmek için hedefler koymaya çalıştılar.
Ama aslında vahşi olan nedir ve onu bulduğumuzu nasıl anlarız? Çoğu insan, uzak ve az sayıda insanın vahşi doğada olduğu herhangi bir yeri arardı, ancak bilim adamları için bu daha karmaşık. Vahşi doğanın bilimsel tanımlarının çoğu, “bozulmamışlık” kavramına odaklanır.
Bir orman gibi bir habitatın temel yapısı sağlamsa ve insan etkisine dair çok az kanıt varsa, o zaman genellikle yaban hayatı olarak kabul edilir.
Geçtiğimiz on yılda yapılan araştırmalar, uydu görüntülerini kullanarak ekosistemlerin küresel ölçekte ne kadar sağlam olduğunu haritalamaya çalıştı. Tahminleri, gezegenin kara yüzeyinin yüzde 20 ila 40’ının ekolojik olarak bozulmamış olarak kabul edilebileceğini gösteriyor.
Ancak uydular tarafından tespit edilebilen şey, bir habitatın gerçekte ne kadar vahşi olduğunun zayıf bir ölçüsüdür. Görünüşte bozulmamış kanopinin altında, büyük memelilerin ve kuşların avlanma ve istilacı türlerin ve hastalıkların getirilmesi yoluyla neslinin tükenmesi, dünyanın vahşi alanlarının biyolojik çeşitliliğini tüketti.
Yeni bir çalışmada, meslektaşlarım ve ben, bir bölgede meydana geldiği bilinen tüm türlerin hala mevcut olup olmadığını ve en iyi avcılar veya tohum gibi ekolojik rollerini oynamaya yetecek kadar bol olup olmadıklarını dikkate alan farklı bir bozulmamış ekosistem tanımı kullandık. dağıtıcılar.
Ölçütü CE 1500 olarak belirledik, bu da dünyanın sadece 500 yıl önceki kadar ekolojik olarak bozulmamış kısımlarının – benzer bolluk seviyelerinde aynı türlerin tamamlayıcısı ile – vahşi doğa olarak kabul edilebileceği anlamına geliyor.
Gezegenin kara yüzeyinin yalnızca yüzde 2,8’inin bu tanıma uyduğunu keşfettik. Her biri 10.000 kilometre kare veya daha büyük olan bu yamalar, dünyanın çeşitli yerlerine dağılmış durumda.
Bunlar arasında Kongo’daki Nouabale-Ndoki Ulusal Parkı, Tanzanya’daki Serengeti-Ngorongoro, Amazon ormanındaki Alto Rio Negro yerli bölgesi, kuzey Rusya’daki Büyük Sibirya Polinezyası ve güney Şili’deki Kawésqar Ulusal Parkı yer alıyor.
Bunlar çok nadir ve korunması gereken özel yerlerdir, ancak bunların sadece yüzde 11’i sit alanı içerisinde kalmaktadır.
On yıllık restorasyon
Dünya’nın kara ekosistemlerinin sadece küçük bir kısmı, 500 yıl önceki kadar bozulmamış durumda. Onları geri yüklemek için ne gerekebilir?
Açıktır ki, bir türün neslinin tükendiği yerde, orijinal vahşi doğa yeniden canlandırılamaz. Ancak türlerin yerel olarak ortadan kaldırıldığı ancak başka yerlerde hayatta kaldığı yerlerde, türleri yeniden tanıtarak bir ekosistemin bütünlüğünü geri kazanma umudu vardır.
Yeniden giriş maliyetli ve zor olabileceğinden, bu hükümetlerden ve çok uluslu kuruluşlardan önemli bir taahhüt alacaktır. Başarıyı sağlamak için yaban hayatına yönelik orijinal tehditler ortadan kaldırılmalıdır.
Ancak, tarihsel bolluk ve aktivite düzeylerinde yaban hayatı topluluklarının bulunduğu ekosistemlerin, Dünya topraklarının yüzde 20’sine kadar restore edilebileceğini tahmin ediyoruz. Uydu görüntülerinden habitatın bozulmadan göründüğü dünya alanlarına odaklanarak, beş veya daha az büyük hayvan türünün kaybolduğu ve onları iade etmenin mümkün olabileceği yerleri belirledik.
Örneğin, Kongo Havzası’ndaki bazı korunan alanlar orman fillerini kaybetti, ancak bu alanlar hala yeterince büyük ve uzak ve bu türü desteklemek için bol miktarda bozulmamış yaşam alanı var. Filleri buraya yeniden tanıtmak, avlanma kontrol altına alınabilirse başarılı olabilir.
Dünya biyoçeşitliliği yönetmek için yeni bir çerçeve düşünürken, ekosistemlerin bütünlüğü önemli bir hedef olarak ortaya çıkıyor. BM ayrıca 2020’leri, ulusal çabaların bozulmuş yaşam alanlarını eski haline getirmeye yönelmesi gereken “restorasyon on yılı” olarak adlandırdı.
Dünyanın en çok zarar görmüş habitatlarını onarmak şüphesiz önemlidir, ancak nispeten bozulmamış habitatları eski ihtişamlarına benzeyen bir şeye geri döndürme fırsatı vardır. Onları sadece korumak yerine, hırslı olalım ve bu nadir ve bozulmamış yamaları uzun süredir kayıp olan hayvanları yeniden tanıtarak genişletmeye çalışalım.
Başarılı olursa, bu bozulmamış siteler, dünyanın geri kalanının ne kaybettiğine dair paha biçilmez bir hatırlatma ve gerçekten vahşi olanı ölçmek için yararlı bir kriter olarak hizmet edebilir.
Andrew Plumptre, Önemli Biyoçeşitlilik Alanları Sekreterliği, Cambridge Koruma Enstitüsü, Cambridge Üniversitesi.
Bu makale The Conversation’dan Creative Commons lisansı altında yeniden yayınlanmıştır. Orijinal makaleyi okuyun.
.