Kasım 2, birçok Hristiyanın ölüleri onurlandırdığı Tüm Ruhlar Günü'dür. Ölümün kaçınılmazlığı hakkında hepimizin bildiği kadarıyla, sevilen bir kişinin kaybını halledemeyiz.
Günümüz dünya görüşümüz de kaybımızın olması gereken bir şey olduğuna inanmamızı sağlayabilir hızla yenmek mümkün, hayatımıza devam etmek için. Birçoğumuz yas tutmayı çalışma, yaşama ve gelişme yeteneğimize bir tür engel olarak görüyoruz.
Olarak Çin felsefesi bilginiZamanımın çoğunu erken Çince metinleri okumak, tercüme etmek ve yorumlamakla geçiriyorum. Kayıpla baş etmenin ilk Çinli filozoflar için büyük bir endişe kaynağı olduğu açıktır.
Peki, bugün onlardan ne öğrenebiliriz?
Keder ortadan kaldırmak
Bu konulara yansıyan iki etkili filozof, Zhuang Zhou ve Konfüçyüs'dü. Zhuang Zhou, MÖ 4. yüzyılda yaşadı ve geleneksel olarak, Taocu felsefenin en önemli metinlerinden birini yazarken, “Zhuangzi.” Zhuang Zhou'dan bir asırdan fazla bir süre önce yaşamış Konfüçyüs, öğretilerini Batı’da yaygın olarak bilinen Batı’da bilinen öğrenciler tarafından yazılmış bir metinde derledi. Konfüçyüs'ün Analetleri.
Buna karşılık, bu iki filozof ölümün “sorununa” çok farklı tepkiler veriyor.
Zhuang Zhou bize, kaybedilmeden hızla kurtulma arzusuyla tutarlı bir şekilde, kederi gidermemiz için bir yol sunuyor. Birinde ÖyküZhuang Zhou'nun arkadaşı Hui Shi, Zhuang Zhou'nun uzun yıllar karısı öldükten hemen sonra onunla tanışır. Zhuang Zhou'yu neşeli bir şekilde şarkı söylüyor ve davul çalıyor. Hui Shi onu destekliyor ve şöyle diyor:
“Bu kişi seninle yıllarca yaşadı, yaşlandı ve öldü. Gözyaşlarını dökmede başarısız olmak yeterince kötü, ama aynı zamanda davulları çalıp şarkı söylemek de - bu uygunsuz değil mi? ”
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Zhuang Zhou, karısı ilk öldüğünde, böyle bir kaybı izleyeceği kadar üzüldüğünü söylüyor. Ama sonra kökenlerinin koşullarına - kozmosu oluşturan unsurlardaki değişikliklerden nasıl geçtiğine - dikkat etti. Vizyonunu, şeyleri dar insan bakış açısıyla görmekten, dünyayı daha geniş bir bakış açısıyla görmeye değiştirdi. Ölümünün, dünyada sürekli olarak meydana gelen sayısız şeyin değişimlerinden yalnızca biri olduğunu fark etti. Mevsimler ilerledikçe, insan yaşamı üretir ve çürür.
Hayata bu şekilde yansıyarak, Zhuang Zhou'nun kederi kayboldu.
Neden kedere ihtiyacımız var?
Konfüçyüs adına Yine de kederin acısı insan yaşamının doğal ve gerekli bir parçasıydı. Kederli olanlar için olan bağlılığı gösterir.
Konfüçyüs önerir üç yıllık ebeveyninin ölümünden sonraki yas dönemi. İçinde Analects'ten geçişKonfüçyüs'ün öğrencilerinden biri olan Zaiwo, aşırı yas gibi görünen bu yas dönemini kısaltmanın mümkün olup olmadığını soruyor.
Konfüçyüs, ebeveyni hakkında dürüst bir şekilde umursayan birinin, kendisini daha az ciddi bir şekilde yas tutamayacağına yanıt verir. Böyle bir insan için, her zamanki yaşam sevinci, üç yıl boyunca hiçbir çekiciliğe sahip değildi. Zaiwo gibi, birisi bu süreyi kısaltmayı düşünüyorsa, Konfüçyüs'ü ortaya çıkarır. yeterli endişe eksikliği. Böylece Erken Konfüçyüsler, üç yıllık yas döneminin bu uygulamasını takip ettiler.
Atalarımızı hatırlamak
Konfüçyüs ölümüne kederden çok yanıt vardır. Başkalarıyla karşılaşmamız kaçınılmaz olarak bizi değiştirir. Bize en yakın olanlar ilk Konfüçyüslere göreÖzellikle aile üyeleri, kim olduğumuzu belirlemede en büyük rolü oynamaktadır. Bu anlamda, bağımsız ve özerk bireylerden ziyade belirli toplulukların temsilcileriyiz.
Sonuçta, fiziksel özelliklerimiz ve kişiliklerimizin çoğu atalarımızdan kaynaklanıyor. Ek olarak, kültürümüzün yaratıcıları olan pek çok tutum, tercih ve ailemizden, arkadaşlarımızdan ve komşumuzdan hareket etmenin karakteristik yollarını öğreniyoruz. Yani, birey olarak ne olduğumuz sorusunu ele aldığımızda, cevap mutlaka içerir en yakın topluluğumuzun üyeleri.
Konfüçyusların başlarına göre, bu onay bize yakın olanların ölümüyle nasıl başa çıkılacağını önerdi. Kederli olmak, ebeveyninizi veya ölen başka birisini onurlandırmak ve yaşam tarzlarını takip ederek .
Konfüçyüsleri, yaşam tarzları kusurlu olsa bile, bireylerin ellerinden gelenin en iyisini yaparken yollarını takip etmeleri için hala görevli olduğunu belirtiyorlar. kusurları ortadan kaldırmak. Analects'te 4.18, Konfüçyüs diyor:
“Ailenize hizmet ederken, [aileniz erdemli bir yoldan sapmışsa] hafifçe gösterebilirsiniz. Ancak aileniz tavsiyenize uymama niyetinde olsa bile, yine de saygılı kalmalı ve onlardan uzak durmamanız gerekir. ”
Keder anlayışını geliştirmek
Öyleyse, görünüşte zıt görünen Daoist ve Konfüçyüs'ün keder konusundaki yaklaşımları bugün için nasıl geçerli?
Benim açımdan her iki görüş de yardımcı oluyor. Zhuangzi kederden kurtulmaz, ama ondan bir çıkış yolu sunar. Daoist tepkisi, sevdiklerinin ölümünü daha geniş bir perspektiften görme yeteneğini geliştirerek insanların gönül rahatlığı bulmalarına yardımcı olabilir.
Konfüçyüs tepkisi kederi değersizleştiren varsayımlara meydan okuyabilir. Bize kederimizde anlam bulmanın bir yolunu sunar. Toplumsal etkilerimizi açığa çıkarır, taahhütlerimizi test eder ve bizi etkileyen ve bizden önce gelenleri temsil etme ve sürdürme yöntemlerine odaklanır.
Sonuçta, her iki filozof da kalıcı kederin tamamen gelişen bir insan olma sürecinin gerekli bir parçası olduğunu anlamamıza yardımcı olur. Ortadan kaldırmak için aramamız gereken bir şey değil, takdir etmemiz, hatta şükretmemiz gereken bir şey.
Yazar hakkında
Alexus McLeod, Felsefe ve Asya / Asya Amerikan Çalışmaları Doçenti, University of Connecticut
Bu Yazar Kitaplar:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Alexus McLeod; maxresults = 3}