Seni toprak sanacaklardı, ruhunu aşkla karıştırabilseydin eğer.
Uzaklara dalmış sanacaklardı işte, yorgun bir tren sesine, bir ömrü parçalara bölen asil bir acıya…
Sonra işte seni, şarkılarına kadar kederli, ucuz insan pazarında satılığa çıkarılmış, huzursuz ihtiyarlardan sanacaklardı;
yüzünü kefeninle mezada koyabilseydin eğer.
Yüzünü senin, toprakla kefenlenen o uzak zamanlarda, taş bağırlı dağlara çevirdiğinde en çok, hayretle bakan bir çift göz göreceklerdi.
Sen topraktın sonra, topraktandın; körelmiş sancı da senindi, uçarı sevinç nöbetleri de…
Sözlerinde sızı bulanlar, buldukları sızılarla sözlendiklerini anladıklarında sen,
huzura varan topal karınca olacaktın ruhunu aşkla karıştırabilseydin eğer.