Yüzyıldan fazla bir macera
BİR Kuropatkin. Rus-japon savaşı
Atık savaşı
Ülkemiz için zor ve tamamen cahil bir savaşa giren Rus-Japon çatışmasının Rusya için tamamen gereksiz olduğuna inanılıyor. Bununla birlikte, bu ifade, gerçekliğin tamamına uygun değildir.
Herhangi birimiz çok nadiren (ve bir kural olarak, yalnızca tamamen kriz koşullarında), kendi hedeflerini ve eğilimlerini doğru ve güvenle belirleyebilir. Ve bütün devletin dış ve iç politikaları, yalnızca zamanın olayların gerçek arka planını belirleyebileceği böyle bir halk kitlesinin gizli arzularından ve arzularından oluşur.
Aslında (çok, çok sık olduğu gibi) savaşın en iyi niyetler olduğu idi.
XIX yüzyılın ikinci yarısında Rusya, Uzak Doğu'da pratik olarak savunmasızdı. Bu arada Sakhalin, toplam bin kişi olmak üzere üç takım tarafından savunuldu; Vladivostok tamamen ciddi bir askeri güçten yoksundu ve tüm Amur bölgesinde yalnızca 19 piyade taburları vardı. Ve imparatorluğun Avrupa kısmına sahip olan bu devasa toprak sadece dokuz bin mil uzunluğundaki toprak yolunu bağladı! Bu yolculuk aylarca sürdü - ve en zoru.
Ve 1875'te Bakanlar Komitesi, Sibirya demiryolunun inşası sorusunu duydu. İlk önce Tyumen’e gitmesi gerekiyordu, ancak Alexander III otoyolun tüm Sibiryaya uzanmasını emretti. Başlangıçta (ve oldukça mantıklı) onu Rus topraklarında yönlendirmesi gerekiyordu.
Bununla birlikte, 1894’te, Japonya ve Çin’in silahlı çatışması, bir yıl sonra ikincisinin yenilmesiyle sona eriyor. Çin kendisini zor ve hassas bir durumda buluyor ve sonra bir Rus siyasetçi çemberi arasında, göründüğü gibi bir esprili, planlıyor: Rusya'nın Uzak Doğu'daki pozisyonunu güçlendirmek, o andan yararlanmak, aynı zamanda demiryolunun inşasında çok fazla tasarruf etmek. Bu girişimdeki ilk keman akıllı ve çok etkili Maliye Bakanı S.Yu tarafından oynandı. Witte.
Çin’in Japonya’ya geri ödeme yapmak için umutsuzca fon sağlaması gerçeğinden faydalanan Maliye Bakanı, diplomatik çevrelerle, Fransızlarla, kötü muamele görmüş Çinlilere adil bir borç vermeyi kabul etti.
Ardından, aslında aynı maliye bakanlığı tarafından yönetilen bir Rus-Çin bankası oluşturdular. Ve hepsinden öte, Sibirya yolunun bir kısmının (1200 mil) Çin toprakları - Kuzey Mançurya'dan geçeceği konusunda hemfikirdi. SY Witte, bu kararı doğrudan izlerin kesilmesini sağlayarak hazinenin 15 milyon ruble tasarruf edeceği gerçeğini doğruladı. Ayrıca - belirleyici argüman! - Ülkenin ana finansörü kralı güvence altına aldı: Yolun önemi küresel olacak. Rusya, yabancı güçlerin transit kargolarını taşıyabilecek ve çok miktarda para kazanabilecek.
Gelecek, bu maliye bakanının ne kadar görüşlü olduğunu gösterdi.
Bu arada, mağlup olmuş Çin çok zayıftı ve 1897'ta yabancı savaş gemileri Çin'in Qingdao limanına girdi. Çapa hawses bir kükreme ile zincirleri derinliklerine gitti. Bu bölgede nadir bulunan Kaiser Almanya'nın standartları gemilerin üzerinde dalgalanıyordu - evet, burada pek çok gücün çıkarları sıkı bir şekilde düğümlendi. Ve Qingdao’da daha önce demirlemenin avantajını kullanan Rus gemileri olduğu söylenmeli. Ortaya çıkan durum, hafifçe söylemek gerekirse, hassastı.
Ancak çıktı bulundu.
Çin bir kez daha bölündü: Liman Arthur, Rusya'ya çekildi ve Qingdao, Kaiser Wilhelm için kaldı. Rusya aceleyle, Liaodong Yarımadası'nda Pekin'le, bu koşullarda demiryolunun güney kolunun inşası için kesinlikle gerekli olan - yani Arthur Limanı - yani bir kira sözleşmesi imzaladı.
İlk başta, özellikle Maliye Bakanı için her şey mükemmel gitti: Doğu Çin Demiryolları (VKZHD) hızlandırılmış bir hızda inşa edildi ve gerçekten Bay S.Yu'dan başkası tarafından yönetilmedi. Witte. Yolu korumak için, şahsen kendisine bağlı özel bir koruma binası oluşturuldu; Maliye Bakanı ayrıca yolun çıkarlarına hizmet etmek için ticari bir filo oluşturdu ve karşılığında onu korumak için küçük bir ordu filotilla. Tüfek ve topçu sistemleri bile оружияMuhafızların ihtiyaçları için kullanılan bakan, bu konuyu askeri bakanlıkla koordine etmenin gerekli olmadığını düşünerek şahsen seçti.
Azar azar Uzak Doğu'da, Mançurya'da, yalnızca S.Yu tarafından beslenen ve kontrol edilen küçük bir imparatorluk büyüdü. Witte.
Ancak sorunlar ortaya çıktı: Yol beklendiği kadar karlı değildi. Deniz yoluyla mal taşımak daha tanıdık ve elbette daha ucuzdu. Ve çoğunlukla, birkaç gezgin potun içinden yuvarlandı, ancak devlete ait olan görev balmumu altında sallanıyordu. Her şeyden önce, yol birlikleri taşımak için uygun, ancak şimdiye kadar özel bir ihtiyaç yoktu. Doğru, durum yakında değişecek şekilde değişti.
Çirkin şeyler
Etkili emekli Devlet Sekreteri Bezobraz, Rus-Kore (ve Kore-Çin) sınırı boyunca ormansızlaşma imtiyazı aldı. Çok karlı bir işti - kaynakları tükenmeyen, son derece ucuz emeğin bir fazlasıydı. Ve ormanın taşınması için yeni inşa edilmiş yol çok faydalı oldu. Maceracı bir depo adam ve çok aktif olan Bezobrazov, Maliye Bakanı ile olan sorunlarını tam olarak anladı ve para aktı.
Ancak, bildiğiniz gibi, tüm Shrovetide kedisi değil.
Çin'deki çok fakirce popüler huzursuzluk başlıyor. Yolun bir kısmının tahrip olduğu ve güvenlik görevlisi kuvvetlerinin tamamen yetersiz olduğu noktasına geldi. Sonuç olarak, gardiyan Harbin'deki asiler tarafından engellendi. Ancak o zaman bile, Maliye Bakanı Rus düzenli birliklerinin girişine direndi. Sonunda, 1900'un düşüşünde, yüz bininci ordu Mançurya'daki düzeni geri almak için çekildi ve ordu hızla emir verdi.
O zamanlar, ulusal Transsibirya otoyolunu kısmen bir yabancı devlet ülkesine koyma konusundaki bütün yanlışlığın açık bir şekilde ortaya çıkmasıydı - yolu yalnızca silahlı huzursuzluktan, hatta Çin makamlarının olağan alışkanlığından korumak mümkündü. Bu, giderek Kuzey ve ardından Güney Mançurya'nın Ruslar tarafından işgaline yol açtı.
Ama zaten çok fazla gergin Japonya.
Gerçek şu ki, Rusların güney Mançurya’daki güçlenmesinin, yükselen güneş ülkesi tarafından Kore’ye girme hakkı olarak algılanması, Japonya’nın her zaman hayati çıkarlarının bir bölgesi olarak görmesidir.
Çin de, yabancı düzenli birliklerin varlığından hoşlanmıyordu ve Pekin'le olan ilişkiler giderek kötüleşti. Nisan ayında (26 Mart eski tarz) 1902, St. Petersburg isteksizce 18 ay boyunca üç aşamada birliklerin geri çekilmesi konusunda bir anlaşma imzalamaya zorlandı.
Ancak, Rus hükümetinin kasıtlı olarak önceden sahtekarlığa gittiğine inanmak için hiçbir neden yok. Her neyse, A.N. O zamanlar Savaş Bakanı Kuropatkin, bu kararın bu kararın büyük bir rahatlama olduğunu, çünkü onun askeri işlerde “Batıya dönmesini” sağladığını belirtti.
Askerlerin geri çekilmesi çoktan başladı, ancak beklenmedik bir şekilde durdu. Ve bu karar Bezobrazov’un Uzak Doğu’ya yaptığı seyahat zamanı ile aynı zamana denk geldi.
Emekli devlet sekreteri ve çevresi gittikçe daha fazla yoğunlaşarak Nicholas II'ye saldırdı ve kralı Mançurya ve Kore'de asker bırakmaya ikna etti. Bu oldukça anlaşılır bir şey: imtiyazıyla öfkeli faaliyetler geliştiren maceracı Bezobrazov'un, birliklerin desteği olmadan kalması, karlı bir iş kaybetmek anlamına geliyordu. Maliye Bakanı, “Devlet Sekreteri Bezobrazov ile yaptığı bir açıklamadan sonra, aslında onunla aynı fikirde olmadığını” söyledi.
Böylece sorun çözüldü.
Bezobravo İmtiyazı Kore'de giderek güçlendi ve Japonların öfkesine yol açtı. Bu durum, imtiyaz çalışanları arasında Rus askerleri ve memurları olması gerçeği ile karmaşıktı ve bu durum Tokyo tarafından onların koruyucularının topraklarının doğrudan askeri işgali olarak algılanıyordu.
Ancak, Japonya o zaman çıkarlarını korumak zorunda kalan, tamamen barışçıl bir ülke olarak algılanmamalıdır.
Çin'e karşı kazanılan zaferden ilham alan Japonya, anakaraya daha geniş bir genişleme hazırlıyordu ve sürekli olarak bu yönde ilerliyordu.
O zamanki Japon diplomasisinin zirvesi, 1902’ta İngiltere ile müttefik bir anlaşmanın imzalanmasıydı. Belgenin ikinci maddesi, diğerinin iki ya da daha fazla üçüncü ülke ile savaş halinde olması durumunda tarafların her birine askeri yardım sağlanmasını sağladı.
Şimdi Japonya, savaş sırasında Fransa ya da Almanya'nın Rusya'yı destekleyeceğinden korkamadı: Anlaşma uyarınca İngiltere'nin derhal ona yardım etmesi gerekiyor.
Bu arada Rusya, tartışmalı meselelerle ilgili her şeyden önce, Kore ve Çin'de Rusların varlığına ilişkin Japonya ile durmaksızın devam eden müzakereleri sürdürmeye devam etti. Her gün durum giderek daha fazla savaşa kayıyordu, ama dünya hala kurtarılabilirdi.
Kasım 26 1903, Savaş Bakanı A.N. Kuropatkin, krala savaştan kaçınmak için Port Arthur'u Çin'e geri getirmeyi, Doğu Demiryolunun güney kolunu satmayı ve Kuzey Mançurya'ya özel haklar almayı teklif ettiği bir not verdi.
Önerinin anlamı, Kore sınırındaki gerilim yatağını kaldırmaktı. Ancak o anda, komutan general (ayrıca amiral olan) EI, Nicholas II valisi müzakerelerden sorumluydu. Alekseev, İmparator Alexander II'nin gayri meşru oğludur. Kibirli ve beceriksiz, o hala müzakereci oldu. Vali, imparatorluğun prestijini kaybettiği düşünülürse, Japon tarafına imtiyaz tanımadı.
Fakat çok yakında, Rusya çok daha büyük aşağılanmaya katlanacaktı.
Denizde
Durumun özelliği, her iki tarafın da çok uzak tiyatrolarda savaşmak zorunda kalmasıydı. Rusya cephelerden devasa bir arazi alanıyla ayrıldı ve Japonya çok önemli olmasa da denizden ayrıldı.
Japonya’nın yaklaşmakta olan savaştaki hedefleri, Rusların Kore ve Mançurya’dan attığı Port Arthur’un ele geçirilmesiyle sonuçlandı. İleriye baktığımızda, tüm bu hedeflere tutarlı ve nadir, neredeyse paralojik zulüm ile ulaşıldığını söylüyoruz.
Yaklaşan kampanyada, Rus filosuna kesinlikle istisnai bir görev verildi. Filo, Japon iletişiminde aktif olarak hareket etmeyi başarırsa, kara savaşı olmazdı. Çünkü Japonların iniş operasyonları imkansız olurdu.
Ancak, her şey farklı çıktı.
6 Şubat 1904, Amiral Togo'nun bayrağının altındaki Japon filosu açık denize gitti. Yol boyunca durdu ve ticaret gemisi “Rusya” yı yakaladı - çok önemli bir olay.
... Şubat 8 Port Arthur'daki Rus filosu dış yol üzerinde durdu. Kazanlar sönmüş, mayın bariyerleri yok. Buna ek olarak, gemilerdeki dış mekan aydınlatması da açıktır - sanki adaş günü gibi.
Japonlar gece ilan etti, savaş ilanı vermeden. Bu konuda iki yıkıcı dalgalar gitti. Sonuç yıkıcı oldu: iki savaş gemisi başarısız oldu ve onlarla beş kruvazör.
Bundan sonra, filo uzun süre açık denize girmeye cesaret edemedi, kendisini kısa sortilerle sınırladı. Ve birkaç gün sonra, “Yenisey” madenci kendi madeninde havaya uçuruldu. Ekibinin kurtarılması için, hafif kruvazör Boyarin yola çıktı - ve kötü niyetli mayıncının kaderini paylaştı. Kruvazörün cesur mürettebatı anında gemileri indirdi ve gemiyi terk etti. Ve talihsiz "Boyar" iki gün daha ayakta kaldı. Bir fırtına ve ikinci madende bitmişti ...
Mart 31 mayına bir saldırı sırasında, amiral gemisi Petropavlovsk havaya uçuruldu. Savaş ekibi bütün ekiple suyun altına girdi. Amiral Stepan Osipovich Makarov öldü - parlak, olağanüstü bir deniz komutanı, durumu ne yazık ki Ruslar için değiştirebilecek. Ancak Rusya, diğer şartlarla birlikte, bu savaşta ölümcül şanssızdı.
Japonlar Port Arthur'daki 1 Pasifik Filosunu engelleyerek en önemli görevlerini çözdüler.
Ancak bürokratik, bürokratik Petersburg kendine sadık kaldı: askerlere bir inisiyatif vermek yerine, tüm savaş boyunca kelimenin tam anlamıyla vali ve doğrudan komutanlarının emirleriyle el ve ayak bağladı. Hala Tsushima cehenneminden geçecek olan 2 Pacific Squadron'un komutanı Amiral Rozhestvensky, “Komuta özgürlüğü olmadan bir filoya komuta edemem” diye bildirdi.
Ama hepsi boşuna idi.
Ağustos 10’te, Port Arthur’da kilitli olan Arka Amiral Vitgefta komutasındaki 1 inci Pasifik filosu en yüksek emre itaat etti, Vladivostok’a zorla girmeye çalıştı. Gücü, kısmen kaybedilmesine rağmen, Japonlara yeterince cevap verebilecek kadar büyüktü. Kavga her iki tarafa da çok pahalı yapıldı. Bir buçuk saat sonra, daha fazla bir şey yapamayacağına ve Rusların kaçınılmaz olarak yıkılacağına karar vermiş olan Togo amiri, gemilerine Sasebo'daki üsse çekilmelerini emretti.
Kelimenin tam anlamıyla şu anda 305 mm'lik Japon mermisi rastgele ateş etti, üzerinde bayrak Vitgeft'i tuttuğu savaş gemisi Tsesarevich'in önüne geçti. Patlama, amiral köprüsünün hemen üstünde meydana geldi. Vitgeft ile birlikte, genel merkezi neredeyse tamamen öldürüldü. Kaptan da yaralandı. Ek olarak, sıçrama kablosu bir kıymık tarafından kırılmış ve dolaşımı açıklayan kontrol edilemeyen savaş gemisi sola doğru yuvarlanmaya başlamıştır.
Bu, filoyu kırdı ve Rusların gemileri rastgele geri çekildi. Bir savaş gücü olarak, 1-I Pacific neredeyse var olmaktan çıktı.
Doğru, kruvazörlerin bir kopma Vladivostok kaldı: "Rusya", "Rurik" ve "Thunderer". Pasifik Filosunun yeni komutanı (halihazırda gerçek olmayan biri) Amiral Yardımcısı P.I. Skrydlov 13 August, 1-th filosunun yenilgisini bilmeden, kruvazörlerini onunla buluşması için gönderdi. Komutanlığı Admiral Jessen'e emanet ederken, kendisi de akıllıca sahilde kaldı. Bunun için ne yapıldığını anlamak zor. Kruvazörler Witgeft filosuna yardım edemedi; Bu yüzden Vladivostok'ta bırakılmışlardı, böylece Japonca iletişiminde bağımsız hareket ettiler.
Kore Boğazı'ndaki üç Rus kruvazörü dört Japon zırhıyla karşılaştı. "Rurik" boğuldu, gerisi kaçtı.
Tümü. Artık Japonya, kendi takdirine bağlı olarak denizi idare edebildi.
Karada
Haziran 1904'ten beri Port Arthur ağır abluka altında. Aralık ayında şehir beş saldırıya uğradı. Rus makineli tüfekler Japon piyadelerinin zincirlerini biçip, binlerce yere koydu, ama yine yükseldi ve takviye edilmiş tepelere tırmandı. Sonunda, Japonlar 280-mm kuşatmasını kaleye sürükledi ve kaleleri düzenli olarak vurmaya başladı.
Mançuryalı General Kuropatkin engellenmiş Port Arthur'u geçmeye çalıştı, ancak Rus ordusu bu görevle başa çıkmadı.
Bu arada, partilerin sertleşmesi sınıra ulaştı, Japon kısımlarında intihar ve açık itaatsizlik vakaları vardı. Ancak Japonların düşmanın askerlerine ve kendilerine olan acımasızlığı ve Rusların Mançurya'daki başarısızlıkları sorunu çözdü.
1 Ocak 1905, Port Arthur'un son kalesiydi, ardından genel general A.M. Stoessel, garnizonun teslim edilmesi için bir sipariş imzaladı.
Genel olarak, utanç verici ama mantıklıydı. Daha fazla direniş sadece mağdurları çarptı. Orduya ve donanmaya yardım etmek için Port Arthur güçsüzdü.
Düşüşüyle birlikte hem Ruslar hem de Japonlar için daha fazla düşmanlık bir ölçüde anlamsızlaştı. Japon ordusunun artık stratejik kara misyonları yoktu ve Kuropatkin'in Port Arthur'u yeniden ele geçirmesi kesinlikle inanılmazdı.
Aslında, Japonlar istedikleri her şeyi elde etmişlerdi. Her şeyden çok, şimdi barışa ihtiyaçları vardı. Ancak savaş makinesi devasa ataletli bir mekanizmadır. Onu durdurmak için başka bir felaket oldu.
... Mukden savaşında, Japonların ve Rusların güçleri, her iki taraftaki binlerce süngü hakkında 300'i oluşturdu. Üç gün süren savaştan sonra Japonlar Rusların sağ tarafını devirdi. Mart ayında 1905, Kuropatkin Harbin'e çekildi ve binlerce 100 öldü.
Karada daha aktif savaşlar gerçekleşmedi.
Tsushima
Baltık Filosunun gemileri arasında 2 inci Pasifik Filosu vardı. Görevi Port Arthur'u serbest bırakmaktı. Gemiler denize sadece Ağustos ayında girdiler ve filo, Mart ayından daha önce Uzak Doğu'ya gelemedi. O zamana kadar Port Arthur için her şey bitti; Böylece Baltık Filosunun başından beri başlattığı kampanya anlamsızdı. Ancak rock ve St. Petersburg yetkilileri, kötü niyetli filoyu cehennemin tüm çevrelerinde sürmek için yola çıktılar.
Rusya uluslararası tecrit altındaydı, İngiltere ve Fransa, Rus gemilerinin limanlarına girmesini yasakladı ve Genel Vali ZP komutasındaki filo Rozhestvensky Hint Okyanusu boyunca yürüdü.
Sıra dışı tropik iklimde çalışmak ekibi çok yordu. Şubat ayında, 1905, Z.P. Rozhestvensky, Petersburg'a şunları söyledi: "... filo kendisini yiyor ve fiziksel ve ahlaki olarak ayrışıyor."
Amiral şansını iyi biliyordu. Port Arthur'un düşmesiyle, tamamen küçülmüşlerdi. St. Petersburg'a, yürüyüşe çıkan güçlü bir filonun değerli bir barışın sonucu olarak hala bir koz olarak kullanılabileceğini ima ederek açıklamaya çalıştı. Fakat kırılmış filo tüm diplomaları ve diplomaları alacak.
Ancak, ültimatomda Vladivostok'a ve en kısa sürede takip etmesi emredildi.
2-I Pacific filosunda 8 filo savaş gemileri, 8 kruvazör, 9 destroyeri ve çok sayıda yardımcı gemi vardı. Ancak savaş gemileri bile, yalnızca 4 moderndi, geri kalanlar ise eskiden düşük hızlı kıyı savunma gemileriydi. Düşük hızlarından dolayı, filo tam hızda gelişemedi. Mürettebatlar eğitimlerinde farklılık göstermedi - ekipleri acele etme ve en önemlisi, subayların açık korkuları da, savaş eğitimi ile alt sıraları “baskılama” huzursuzluğa neden olmadı. Kronstadt'ta alınan devrimci fikirler kampanya sırasında olgunlaştı ve büyüdü.
Ünlü yazar Tsikov-Priboy ("Eagle" savaş gemisinin eski denizcisi) ünlü "Tsushima" romanında, filo'nun kaderini yalnızca en basit şeyleri gerçekleştiremeyen aptal memurlar üzerinde suçluyor. Söylesene, gemilerin siyah renklenmesi (gri Japonların aksine) ve kötü toplar ve subayların saflarında yönetememeleri filonun ölümüne neden oldu.
Ancak bu, Bolşevikler tarafından propaganda yapılan güverte denizci imalatlarından başka bir şey değil. Amiral Rozhestvensky ve memurları her şeyi anladılar ve çok şey sağladılar. Gemilerin siyah rengini koruyarak, filonun atılımı geceleri planlanmıştı. Rus gemilerinin topçuları mükemmeldi, Rus zırh delici mermileri dünyanın en iyisi olarak kabul edildi - ve Japonlar da bunu kabul ettiler. Manevralara gelince, denizciler kendi komutanlarını davranışlarıyla minimum egzersiz yapmaya mahkum ettiler.
Bununla birlikte, amiral'in zor pozisyonu bir rol oynadı. Çok gizliydi - bu, Port Arthur'daki Rus gazetelerinin bir gün önce bildirildiği Vitgeft filosunun üzücü kaderi tarafından açıklanmış olabilir. Bu nedenle Rozhestvensky, savaş planını sadece kafasında tuttu. Ciddi bir şekilde yaralandığında, genel planı bilmeden, gemilerin komutanlarının çoğu rastgele hareket etti.
Ancak asıl rol yol seçimi tarafından oynandı.
Japonya'yı atlayıp Kuril Boğazları'ndan Vladivostok'a geçmek mümkündü. Orada, düşmanın ana güçleriyle görüşme olasılığı neredeyse yok denecek kadar azdı. Veya - Japon filosunun üslerinin hemen yakınında, taze ekiplerle buluşmaya hazır olan Tsushima Boğazı boyunca ilerleyin.
Bununla birlikte, St. Petersburg’un siparişi: Vladivostok’a ulaşmak için mümkün olan en kısa sürede! Ve 14 Mayıs 1905, Amiral Rozhestvensky ikinci seçeneği seçti. Birçok yönden, bu, 2 Pacific filosunun kaderine karar verdi.
... Sadece Almaz kruvazörü, Bravy ve Korkunç muhripler Vladivostok'a geçti.
Portsmouth Dünyası
Kayıp filosunun, savaşın parçaladığı ekonomisiyle Rusya ve Japonya'nın eşit derecede çaba gösterdiği barış anlaşması, Portsmouth'da (ABD) yılın 6 Eylül 1905'inde imzalandı. Rusya, Port Arthur'u terk etti, Mançurya'yı terk etti ve Sakhalin'in yarısını kaybetti. Ancak, adayı geride bırakabilirdi, ama burada da huzursuz S.Yu. Witte.
İlk olarak, Rus delegasyonu Sakhalin’in devri talebini reddetti. Ancak görüşmelerin durma noktasına geldiğini gören II. Nicholas, aşırı uçlarda adanın yarısını feda edebileceğini söyledi. Witte tereddüt etmedi ve hemen bu seçeneği Japonlara sundu. Daha sonra “Polusakhalinsky” takma adını aldı.
Peki ya Petersburg? Kalbi kırık mı?
Hiç de değil. Burada her şey aynı kaldı.
Genel merkez, Tsushima'daki insanların "çok" öldürüldüğünü biliyordu, ancak iki ay boyunca tam olarak ne kadarını bilmiyorlardı. Ve tam da, ALL (!) Denizciler aileleri para ödemeyi bıraktı. Her kim istese, hayatta olduğunu kanıtlamak zorunda kaldı ...
Bu çok önemli. Savaşın başından itibaren, toplumun en geniş tabakasında buna karşı tavır vatanseverlikten uzaktı.
V. Veresaev şunları yazdı: “Çevresinde, entelijansiyanda, Japonlara karşı hiç de olsa düşmanca bir tahriş vardı. Savaşın sonucu sorunu rahatsız etmedi, Japonlarla bir düşmanlık izi yoktu, başarısızlıklarımız baskı yapmadı; Aksine, delice gereksiz fedakarlıklar için acının yanında neredeyse kürek çekiyordu. Birçok kişi, yenilginin Rusya için en faydalı olacağını açıkça belirtti. ” (Japon Savaşında. Notlar.)
O yıllarda Petersburg'da çalışan Alman gazeteci G. Ganz'a göre, sadece liberallerin değil, aynı zamanda pek çok Rus muhafazakârının da en içteki düşünceleriydi: “Tanrı bize ezilmemize yardım ediyor!”
Ancak, liberaller var! Pompous S.YU. Yılın Temmuz'undaki 1904’teki Witte, açık sözlü bir sinizmle ilan etti: “Hızlı ve mükemmel Rus başarılarından korkuyorum; önde gelen St. Petersburg çevrelerini çok kibirli yaparlardı ... Rusya hala birkaç askeri başarısızlık yaşamalı ”.
Görünüşe göre Rusya savaşı kaybetti, çünkü istedi.
Sonuç bölümü
Geçmiş savaşların inşa ettiği bir dünyada yaşıyoruz. Rusya’nın Uzak Doğu’daki mevcut zayıflığı, büyük ölçüde ülkenin yüz yıldan fazla bir süre önce içinde bulunduğu maceradan kaynaklanıyor.
Ama bu sadece değil.
Geçmişe bakıldığında: on yedinci, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyılların başlaması, şiddetli askeri ayaklanmaların işareti altına girdi - ülke, daha sonra Napolyon ile birlikte İsveç'le savaş olan bir Zaman Sorunları yaşadı. Yirminci yüzyılda Rus-Japon ve Birinci Dünya Savaşı getirildi.
21. Yüzyıl bize hangi şokları getirecek?
Sadece yerel çatışmalar? İnanmak isterim
- Andrey Orlov
- russian7.ru
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.