Tokyo metrosundaki yolcular düşünceli şekilde oturuyorlar. Masashi'yi fark etmeleri için hiçbir neden yok, ama bu her an değişebilir. Bunu düşünmek bile 21 yaşındaki öğrencide koltuğunun altına saklanıp kafasını koruma içgüdüsü yaratıyor. Kalbi patlayacak gibi daha hızlı atıyor. Masashi hareketsiz kalmaya çalışıyor. Yüzü terden parlıyor. Şimdi rahatsızlanırsa, herkesin gözleri onun üzerinde olacak.
Bugün Masashi 35 yaşında. Hayatını anlattığında, çocukluğundan beri düşük seviyede bir korku hissi onunlaymış gibi görünüyor. O zamanlar babasının öfkeyle sesini yükseltmesi, güçlü çocukların onu yere indirmesi, öğretmeninin Masashi'ye kızması korkunun ta kendisiydi.
Kendisini bu gibi olaylara karşı savunması çoğu zaman zordu. O kadar içine çekildi ki bunu kırmaya çalışsa da, bunu yapamadığını fark etti. O gün metroda yaşadığı ilk defa olmuyordu. Ama en şiddetlisi buydu. Son dönemde el titremelerini ve terlemeleri daha fazla yaşıyordum, ancak metrodaki o gün kadar korkutucu değildi. Geceleri bedeni donuyor gibi hissediyordu. Görebiliyor, düşünebiliyor ama hareket edemiyordu.
Kısa bir süre sonra anksiyete tanısı aldı. Ancak bu durum kaygının hayatını işgal etmesini engellemedi. Kısa bir süre sonra, Masashi evden ayrılmaya cesaret edememeye başladı ve arkadaşlarına ulaşması söz konusu bile değildi.
“Onlardan destek isteyemezdim. Zayıflığımı nasıl itiraf edebilirdim? Hepsi beni başarılı biri olarak biliyordu. Perişan hissetmek beni utandırıyordu! Masashi Fujisawa
Kendine neler olduğunu ifade edemeyen sadece Masashi değildi.
Ailesinin tamamına bir sessizliğin çöktüğünü hatırlıyor. Metrodaki olaydan dört yıl sonra hastalık hayatının kontrolünü tamamen ele geçirdi. İşinden ayrıldı, evde yaşadı ve engelli maaşıyla geçinmeye başladı. Bir öğleden sonra, oturup TV kanallarında gezinirken dikkatini çeken bir şey duydu. Bir psikiyatrist konuşuyordu. Bu psikiyatrist sosyal içe kapanma konusunda uzmanlaşmıştı. Masashi uzmanın sözlerine anında tepki verdiğini hatırladığında sesi yükseliyor: “Hissettim, o benim! Beni anlatıyor!”
Bu deneyim, Masashi'yi harekete geçirdi ve kısa süre sonra kendisini babasıyla birlikte aynı psikiyatristin danışma odasında otururken buldu. Bu ilk konsültasyondan birkaç yıl sonra, Masashi bir işyerinde çalışmaya hazırdı. Şimdi, tam zamanlı çalışabiliyor ve mezun olmak için son sınavlarına girdi.
Hatta artık metroya da binebiliyor.
It was a rare moment. I felt so comforted. The psychiatrist was on my side! Masashi Fujisawa
Hayatını geri kazanmak
Masashi o sırada 25 yaşındaydı ve korkuyordu. Korku, hayatını ondan geri alması gereken güçlü bir zorbaydı. Psikiyatrist, yeni hastasına başarılı olması için birçok zorlu görev verdi - ve aynı zamanda buna aileyi de dahil etti. Masashi’nin babasından oğluna bağırmayacağına ve sözünü kesmeden onu dinleyeceğine söz verdiği bir sözleşme imzalamasını istedi. Masashi’nin babası imzaladı. Bugün Masashi gülümseyerek, babası kesinlikle her zaman sözleşmenin şartlarını yerine getirmemiş olsa da birçok şeyin eskisi gibi olmadığını söylüyor.
Bu ilk görüşmeden birkaç yıl sonra Masashi, bir işyerinde çalışmaya hazırdı. Başlangıçta günde üç saat çalıştı. Muhabir üniversitede psikoloji dersleri almaya başladı. Onlarda, yalnızca kendisini değil, aynı zamanda yardım etmesi gereken insanları da anlamayı öğreniyordu - çünkü Masashi, fiziksel ve zihinsel engelleri olan insanlara yardım eden bir kuruluş tarafından işe alındı. “Benim işim müşterilerimize iş bulmaları konusunda destek olmak. Psikolojik bilgimi, problemlerini çözmede onlara koçluk yapmak için kullanabilirim”. diyordu.
Hayatım yavaşça değişti” diye ekliyor. Yine de değişiklikler önemli oldu: şimdi tam zamanlı çalışabilir halde ve üniversite diploması için son sınavlara girdi. Hatta tekrar metroya da binebilir.
Bu, bir daha asla savunmasız hissetmeyeceği anlamına gelmez. Masashi’nin yeni kazanılan dayanıklılığı sık sık test ediliyor. Örneğin geçenlerde müdürünün onu ofisine çağırdığını söylüyor. Yöneticinin gürleyen sesi genellikle Masashi'nin "Aklıma gelen şu: Neyi yanlış yaptım?” düşüncesini başlatıyor. “Ama korkularımla nasıl başa çıkacağıma dair talimatları izlemeye çalışıyorum: Yanıtımı geciktiriyorum. Kendimi izliyorum. Ve kendime, son çare olarak psikiyatristimden benim adıma müdahale etmesini isteyebileceğimi hatırlatırım. "
Sadece psikiyatristinin koruması altında olma düşüncesi yeterliydi. Yaklaşan kaygıyı uyaran iç titreme azalmaya başladı. Vücudu ona sakin olduğunu söyledi.
Sonra müdürünün ofisine girdi.