Uzay keşfinin ve uzay araştırmalarının, uzay yolculuğunun başlangıcı ve gelişmesi. Uzay yolculuğundaki tarihi gelişmeler, tarihçesi.
Uzay Yolculuğu Tarihi
İnsanlar her zaman gece gökyüzüne baktılar ve uzayı hayal ettiler. 20. yüzyılın ikinci yarısında, yörünge hızlarına ulaşmak için yerçekimi kuvvetini yenecek kadar güçlü roketler geliştirildi ve uzay araştırmalarının gerçeğe dönüşmesinin önünü açtı.
1930’larda ve 1940’larda Nazi Almanyası, uzun mesafeli roketleri silah olarak kullanma olanaklarını gördü. İkinci Dünya Savaşı’nın sonlarında Londra, İngiliz Kanalı üzerinde saatte 3.500 milden fazla hızla 60 mil yükselen 200 mil menzilli V-2 füzeleri tarafından saldırıya uğradı. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra ABD ve Sovyetler Birliği kendi füze programlarını oluşturdular.
4 Ekim 1957’de Sovyetler ilk yapay uydu olan Sputnik 1’i uzaya fırlattı. Dört yıl sonra 12 Nisan 1961’de Rus Lt. Yuri Gagarin, Vostok 1’de Dünya yörüngesine giren ilk insan oldu. Uçuşu 108 dakika sürdü ve Gagarin 327 kilometre (yaklaşık 202 mil) yüksekliğe ulaştı.
İlk ABD uydusu Explorer 1, 31 Ocak 1958’de yörüngeye girdi. 1961’de Alan Shepard, uzaya uçan ilk Amerikalı oldu. 20 Şubat 1962’de John Glenn’in tarihi uçuşu, onu Dünya yörüngesine giren ilk Amerikalı yaptı.
Ay’a İniş
“On yıl içinde bir adamı aya indirmek ve onu güvenli bir şekilde Dünya’ya geri döndürmek” 1961’de Başkan John F. Kennedy tarafından belirlenen ulusal bir hedefti. 20 Temmuz 1969’da astronot Neil Armstrong, “insanlık için dev bir adım” attı ve aya ayak bastı. 1969 ve 1972 yılları arasında ayı keşfetmek için altı Apollo görevi yapıldı.
1960’larda, insansız uzay aracı, astronotlar inmeden önce ayı fotoğrafladı ve inceledi. 1970’lerin başında, yörüngedeki iletişim ve navigasyon uyduları günlük kullanımdaydı ve Mariner uzay aracı, Mars’ın yüzeyini yörüngeye alıp haritalıyordu. On yılın sonunda, Voyager uzay aracı Jüpiter ve Satürn’ün, halkalarının ve uydularının ayrıntılı görüntülerini geri gönderdi.
Amerika’nın ilk uzay istasyonu olan Skylab, dünyanın ilk uluslararası mürettebatlı (Amerikan ve Rus) uzay görevi olan Apollo Soyuz Test Projesi gibi 1970’lerin insan-uzay uçuşunun en önemli özelliğiydi.
1980’lerde, uydu iletişimi televizyon programlarını taşıyacak şekilde genişledi ve insanlar uydu sinyallerini ev çanak antenlerinden alabildiler. Uydular, Antarktika üzerinde bir ozon deliği keşfetti, orman yangınlarını saptadı ve bize 1986’da Çernobil’deki nükleer santral felaketinin fotoğraflarını verdi. Astronomik uydular yeni yıldızlar buldu ve bize galaksimizin merkezinin yeni bir görünümünü verdi.
Uzay mekiği
Nisan 1981’de, uzay mekiği Columbia’nın piyasaya sürülmesi, çoğu sivil ve askeri uzay görevi için yeniden kullanılabilir mekiğe bir güven dönemi başlattı. Yirmi dört başarılı mekik fırlatma, kalkıştan sadece 73 saniye sonra Challenger uzay mekiği patlayana kadar, 28 Ocak 1986’ya kadar birçok bilimsel ve askeri gereksinimi karşıladı. New Hampshire’dan uzaya çıkan ilk sivil olacak öğretmen Christa McAuliffe de dahil olmak üzere yedi kişilik mürettebat öldürüldü.
Columbia felaketi ikinci mekik trajedisiydi. 1 Şubat 2003’te mekik, Dünya atmosferine yeniden girerken parçalandı ve yedi mürettebat üyesini de öldürdü. Felaket Teksas’ta meydana geldi ve Kennedy Uzay Merkezi’ne inmesi planlanmadan sadece birkaç dakika önce. Bir soruşturma, felaketin, mekiğin yakıt deposunu kıran ve mekiğin sol kanadının kenarına zarar veren bir köpük yalıtım parçasından kaynaklandığını belirledi. Bu, 113 mekik uçuşunda ikinci mekik kaybıydı. Her felaketten sonra, uzay mekiği uçuş operasyonları iki yıldan fazla süreyle askıya alındı.
Discovery, emekliye ayrılan üç aktif uzay mekiğinden ilkiydi ve son görevini 9 Mart 2011’de tamamladı; Endeavour bunu 1 Haziran’da yaptı. Son mekik görevi, 21 Temmuz 2011’de Atlantis’in inişiyle tamamlandı ve 30 yıllık uzay mekiği programı sona erdi.
Körfez Savaşı, modern çatışmalarda uyduların değerini kanıtladı. Bu savaş sırasında müttefik kuvvetler, belirleyici bir avantaj elde etmek için uzayın “yüksek zemini” üzerindeki kontrollerini kullanabildiler. Uydular, düşman birliklerinin oluşumları ve hareketleri, düşman füze saldırılarının erken uyarısı ve özelliksiz çöl arazisinde hassas navigasyon hakkında bilgi sağlamak için kullanıldı. Uyduların avantajları, koalisyon güçlerinin savaşı hızlı bir şekilde sonuçlandırmasına ve birçok hayat kurtarmasına izin verdi.
Uzay sistemleri, yurt savunması, hava gözetimi, iletişim, navigasyon, görüntüleme ve kimyasallar, yangınlar ve diğer afetler için uzaktan algılama ile giderek daha fazla bütünleşmeye devam ediyor.
Uluslararası Uzay istasyonu
Uluslararası Uzay İstasyonu, düşük Dünya yörüngesindeki bir araştırma laboratuvarıdır. Tasarımına ve yapımına katkıda bulunan birçok farklı ortakla birlikte, bu yüksek uçan laboratuvar, eski rakiplerinin şimdi birlikte çalıştığı uzay araştırmalarında işbirliğinin bir simgesi haline geldi.
İstasyon, 2000 yılının Kasım ayında 1. Seferin gelişinden bu yana sürekli olarak işgal edilmiştir. İstasyona çeşitli ziyaret eden uzay araçları tarafından hizmet verilmektedir: Rus Soyuz ve Progress; Amerikan Ejderhası ve Cygnus; Japon H-II Transfer Aracı; ve eskiden Uzay Mekiği ve Avrupa Otomatik Transfer Aracı. 17 farklı ulustan astronotlar, kozmonotlar ve uzay turistleri tarafından ziyaret edilmiştir.
Uzay fırlatma sistemleri, maliyetleri azaltmak ve güvenilirliği, emniyeti ve güvenilirliği artırmak için tasarlanmıştır. ABD askeri ve bilimsel uydularının çoğu, çeşitli görevler için tasarlanmış harcanabilir fırlatma araçları ailesi tarafından yörüngeye fırlatılır. Diğer ulusların kendi fırlatma sistemleri vardır ve ticari fırlatma pazarında yeni nesil fırlatma sistemlerini geliştirmek için güçlü bir rekabet vardır.
Uzay Araştırmalarının Geleceği
Modern uzay araştırmaları, bir zamanlar sadece hayal edilen alanlara ulaşıyor. Mars, modern uzay araştırmalarının odak noktasıdır ve insanlı Mars keşfi, uzay araştırmalarının uzun vadeli bir hedefidir.
Amerika Birleşik Devletleri. NASA, 2030’larda insanları Kızıl Gezegene gönderme hedefiyle Mars’a bir yolculuğa çıkıyor.
NASA ve ortakları, gezegen hakkındaki bilgimizi artırarak yörünge araçları, iniş araçları ve geziciler gönderdi. Curiosity Rover, astronotları korumak için radyasyon verileri topladı ve MARS 2020 Rover, oksijen ve diğer Mars kaynaklarının mevcudiyetini inceleyecek.