Bavyera’da Demans Haftası: Bavyera’da şu anda yaklaşık 240.000 kişi bunama ile yaşıyor ve bu eğilim artıyor.
Demans, yaşlılıkta en sık görülen hastalıklardan biridir. Toplamda demansın 50’den fazla farklı belirtisi vardır. Alzheimer hastalığı, yaklaşık yüzde 60 ila 65’lik bir oranla en yaygın geri dönüşü olmayan bunama şeklidir. Hepsinin ortak bir yanı var: beynin verimliliği bozuluyor. Etkilenenler ve akrabalar için hastalıkla baş etmek genellikle kolay değildir. Bununla birlikte, bunama hakkında daha iyi bilgi, onunla başa çıkmada yardımcı olabilir.
Demansın en yaygın türü olan Alzheimer hastalığında, beyindeki protein birikimlerinin sinir hücrelerinin yıkımı ve zihinsel performanstaki düşüş ile ilişkili. olduğunu artık biliyoruz. Diğer demans türlerinde, örneğin alkol veya uyuşturucu kullanımının neden olduğu kronik zehirlenme belirtileri bunamanın nedeni olabilir. Bu gibi durumlarda ikincil bir bunama biçiminden söz edilir.
Demansı nasıl tanırım?
Demansın tipik belirtileri artan unutkanlık, oryantasyon bozukluğu, kelime bulmada zorluk, kafa karışıklığı ve azalan konsantrasyondur. Bununla birlikte, tüm bunlar yaşa bağlı bozulma nedeniyle de ortaya çıkabilir. Bununla birlikte, bu belirtiler daha sık ve tekrar tekrar ortaya çıkarsa, bu demans belirtisi olabilir. Sadece bir doktor kesin bir teşhis koyabilir. “Demans” tanısı nasıl konur? Demans teşhisi için öncelikle etkilenen kişiyle görüşmenin yanı sıra çeşitli psikolojik testler, fiziksel ve nörolojik muayeneler yapılmalıdır. Bunu laboratuvar tespitleri ve bilgisayarlı tomografi veya MRI gibi çeşitli görüntüleme prosedürleri takip eder.
Demansın hangi formları ve yolları vardır?
Demansın birçok farklı formu vardır. Geri dönüşü olmayan demans formlarından Alzheimer hastalığı en yaygın olanıdır, bunu kan damarlarının neden olduğu vasküler demanslar takip eder. Onların payı yüzde 20 ila 30’dur. Her iki hastalığın bir kombinasyonu yaklaşık yüzde 15 oranında mevcuttur. Demans hastalarının sadece yüzde 5 ila 15’i başka bir demans formuna sahiptir.
Demans sinsi başlar. Hastalığın erken evrelerinde, etkilenenler genellikle yorgun, unutkan, yeni bir ortama uyum sağlamakta zorlanan, sinirli, huysuz ve içine kapanık kişilerdir. Hastalık ilerledikçe, dil ve dil anlayışı azalır ve başlangıçtaki ilgisizlik genellikle huzursuzluk ve huzursuzluğa dönüşür. Gündüz-gece ritmi karışıyor. Durum daha da kötüleşirse, yakın akrabalar bile demans hastası tarafından artık tanınmaz ve tüm fiziksel işlevler üzerindeki kontrol kaybolur. Hastalığın bu son aşamasında, etkilenenlerin günün her saatinde bakıma ihtiyacı vardır.