"Yeminli Komşular"
Karşılıklı düşmanlık, 1821-1829 ulusal kurtuluş savaşında Yunanistan ve Türkiye arasındaki ilişkilere eşlik ediyor. Yunanistan Osmanlı İmparatorluğu'ndan siyasi bağımsızlık kazandı. Önümüzdeki yüzyılda, Yunanistan ve Türkiye, dört kez - 1897'deki Greko-Türk Savaşı'nda, Birinci Balkan Savaşı'nda, Birinci Dünya Savaşı'nda ve 1919-1922'deki Greko-Türk Savaşında birbirleriyle savaştılar. Yunanlıların Türkiye'ye yönelik nefretinin ana nedeni sadece tarihsel yüzyıllar boyu süren Osmanlı egemenliği ve Bizans İmparatorluğu'nun yıkılması değil, aynı zamanda Yunan devletindeki tüm Yunan topraklarını birleştirme arzusu. Bu arada, Yunanistan'ın bağımsızlık ilanından sonra bile, Yunan topraklarının önemli bir kısmı Osmanlı İmparatorluğu içinde kaldı - bunlar Epirüs, Trakya ve Makedonya ve Kıbrıs ve Girit dahil olmak üzere Ege Denizi'nin çok sayıda adası ve batı ve kuzey (Pontus bölgesi) Malaya sahili Asya XIX yüzyıl boyunca Osmanlı İmparatorluğu toprakları yavaş yavaş azaldı, ancak tüm Yunan topraklarının Yunanistan'ın bir parçası olarak birleşmesi gerçekleşmedi. Sadece Balkan savaşlarının bir sonucu olarak Yunanistan, büyük Selanik şehri, Girit adası ve Ege Denizi'nin diğer birkaç adası olan Epirus, Trakya, Makedonya'ya geri dönmeyi başardı. 1917'de Birinci Dünya Savaşı'na giren Yunanistan, Teşebbüsün zaferinden sonra sadece Kıbrıs adasını değil, Yunan dünyası için tarihsel olarak önemli şehirler olan Konstantinopolis'i (İstanbul) ve Smyrna'yı (İzmir) da kazanmayı umuyordu. 1919-1922 yıllarında. Yunanistan Türkiye ile savaştı. 1922'de Mustafa Kemal Atatürk'ün birlikleri, Yunan ordusunu 1919'da işgal ettiği Smyrna'dan devirmeyi başardı.
Yunanistan Konstantinopolis ve Smyrna'yı geri kazanamadı. Dahası, Atatürk rejimi, Türkiye'deki bütün Hristiyan Hristiyan azınlıklara - Süryani, Ermeni ve Rumlara karşı en ağır baskıları başlattı. Yunanistan-Türk nüfus değişimi sonucunda Türkiye'den yaklaşık yarım milyon etnik Rum Hristiyan, Yunanistan'a tahliye edildi ve yaklaşık yarım milyon Müslüman Türk, Arnavut, Bulgar ve Yunanlıları Yunanistan'dan terk etti. Birinci Dünya Savaşı ve Yunan-Türk Savaşı sonuçlarına göre, Yunanistan Türkiye'yi, Küçük Asya sahillerinde bulunan Pont bölgesinde yaşayan Pontik Yunanlıların soykırımı ile suçluyor. Çeşitli tahminlere göre, Türk birliklerinin ve paramiliter güçlerin ellerinden, Pontik Yunanlılardan 350 000'ten 1 700 000'a kadar öldü. Ancak, Yunan-Türk nüfusu değişiminden ve Pontik Yunanlıların kitlesel yıkımından sonra bile, yeterince büyük bir Yunan ulusal azınlığı Türkiye'de kaldı. Yunanlıların çoğu İstanbul'daydı - sonuçta, Yunan-Türk nüfus değişimi 1923'in anlaşmasına göre, İstanbullu Rumlar takas edilmedi. Her zaman haklı olan pogrom ve baskı korkusuyla yaşadılar. Böylece, Eylül ayında 1955, İstanbul pogromu gerçekleşti. İlk olarak, Türk milliyetçiler arasında, Mustafa Kemal Atatürk'ün yaşadığı Selanik'teki evin Rumlar tarafından tahrip edildiği söylentileri yayıldı. Buna karşılık, İstanbul'daki Yunan evlerine saldırı başladı. 13 İki papaz da dahil olmak üzere Yunanlılar öldürüldü, onlarca insan yaralandı ve kızlara ve kadınlara tecavüz edildi. Azgın milliyetçiler yaklaşık bin ev, dükkan, okul, kilise yaktılar. İstanbul'daki pogrom, Türkiye'den etnik Yunanlıların yeni bir kitlesel göç dalgasına yol açtı. Türkiye'nin Yunan nüfusunun 1924'tan 2008'a olan nüfusu, 200 000'ten 2,5-3'a bin kişiye düşmüştür. Doğal olarak, Yunanlılar, Yunanistan hükümetinin NATO bloku ile resmen müttefik olarak müttefik olup olmadıklarına bakılmaksızın, Türk makamlarının Yunan karşıtı politikası nedeniyle Türkiye’yi affedemezler.
Kıbrıs Türklerinin kendi kaderini tayin etmesi veya eklenmesi?
1950'ten başlayarak. Türk-Yunan ihtilafının en önemli nedeni Kıbrıs adası konusundaki anlaşmazlıktı. Büyük Britanya’nın himayesinde Kıbrıs, nüfusunun% 82’unu oluşturan Yunanlılar ve nüfusun kalan azınlığını oluşturan Türkler tarafından işgal edildi. Kıbrıslı Rumların çoğunluğu, Londra’ya güçlü bir siyasi ve ekonomik bağımlılık yapan İngiliz hükümeti ve Yunanistan’ın otoriteleri tarafından karşılanan Yunanistan’la yeniden birleşmeyi savundu. 1960’te, Kıbrıs adası bağımsız ilan edildi, daha sonra hem Yunanistan’a hem de Türkiye’ye, Yunan ve Türk nüfusunun sırasıyla küçük yerleşim yerlerinin korunması görevi verilen adaya ordu birimleri kondu. Adada Kıbrıslı Rumlar ve Kıbrıslı Türkler arasında kitlesel isyanlar ve çatışmalar defalarca patlak verdi. Ağustos ayında, Türk Hava Kuvvetleri 1964, Türklerin Erenka köyünün birlikleri tarafından işgal edilen bölgedeki konumlarına saldırdı. Kıbrıs'ta silahlı çatışmanın başlamasından sonra, Türkiye'de yaşayan Rumlara karşı yeni bir saldırı eylemi başladı. "Türk" Yunanlıların çoğu ülkeden kaçmak zorunda kaldı. Türk milliyetçileri adına, Konstantinopolis’in patrisini İstanbul’dan çıkarma talepleri bile vardı.
Nisan 1967'de tarihe "Kara Albay Juntaş" adı altında giren sağcı subayların ortaya çıkmasından sonra Türkiye ile ilişkiler yeniden tırmandı. Yunan milliyetçileri Kıbrıs'ın Yunanistan'a girişini planladılar. 15 Temmuz 1974'te Kıbrıs'ta bir askeri darbe gerçekleşti, bunun sonucunda Kıbrıs Cumhurbaşkanı Başpiskopos Makarios iktidardan çıkarıldı ve Büyük Britanya'ya kaçtı. Ele geçirilen güç Nikos Sampson, Yunan milliyetçi çevreleriyle yakından ilişkiliydi ve Yunanistan ile ittifakı savunuyordu. 20 Temmuz 1974'te Girne'ye yakın Kıbrıs'ta Türk birlikleri indi. Düzenli Türk ordusu, Kuzey Kıbrıs topraklarından Yunan birliklerini sorunsuz bir şekilde sıkabildi ve adanın% 37'sini işgal etti. Sampson darbesi başarısız oldu ve Başkan Makarios Kıbrıs'ta hüküm sürdü. Ancak Türk birlikleri Kuzey Kıbrıs'ta kaldı, tanınmayan bir devlet olarak kabul edilen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ilan edildi. Hem Yunanistan hem de dünya topluluğu Kuzey Kıbrıs'ı Türkiye'nin işgal ettiği bölge olarak görüyor. Ancak Türkiye, Yunan tarafının iddialarına dikkat etmiyor - ABD, NATO için en önemli ABD Akdeniz müttefiki olarak kalırken, Kuzey Kıbrıs'taki pozisyonunun değişmeyeceğinden emin. Zaten 1990'larda - 2000'lerde. Kıbrıs-Türkiye arasındaki anlaşmazlıklar ve diğer bazı sorunlar, iki ülke arasındaki gerginliğin devam etmesine neden olsa da, Yunan-Türk ilişkilerinde kademeli bir iyileşme oldu. 2010 yılında Türkiye Başbakanı Recep Erdoğan Atina'nın Yunan başkentine resmi bir ziyarette bulunurken, Türkiye Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu Türkiye'nin Yunanistan ile ilişkilerde “psikolojik değişimlere” doğru ilerlediğini söyledi.
Türkiye'nin izniyle yasadışı göç
Ancak son yıllarda iki ülke arasındaki ilişkiler hızla bozulmaya başlamıştır. Ve bunun birkaç nedeni var. Bunlardan birincisi, Türkiye'den Yunanistan'a yapılan yüksek düzeyde kaçak göç. Türkiye'den farklı olarak, Yunanistan, Orta Doğu, Afrika ve Türkiye'nin kendi ülkelerinden yabancı göçmenleri kendine çeken bir Avrupa Birliği üyesidir. Yunanistan'da, göçmenlerin çoğunluğunun kalmak istemediği, ancak daha sosyal ve ekonomik açıdan zengin olan Avrupa ülkelerine daha fazla seyahat etmek için onu sıçrama tahtası olarak kullanmayı tercih ettiği açıktır. Sadece 2010’te, Evros nome’daki yasadışı göçmenlerin tutuklanma sayısı bir önceki yılın aynı dönemine göre% 371,94 arttı. Diğer birçok Avrupa ülkesinden farklı olarak Yunanistan, Asya ve Afrika'daki göçmenleri topraklarında karşılamaya hevesli değil. Zamanla, Osmanlı genişlemesi Yunan halkına çok fazla üzüldü, böylece bugün Yunanlılar sakince Osmanlı kabilelerine veya ortak dindarlarına bakabildiler. 21. yüzyılın yeni on yılı başından beri, Yunan makamlarının katı göç politikasıyla ilgili memnuniyetsizlik Uluslararası Af Örgütü de dahil olmak üzere liberal ve insan hakları örgütlerini defalarca ifade etmişlerdir. İnsan hakları eylemcileri, Yunan-Türk deniz ve kara sınırının binlerce denizci ve askeri personel tarafından devriye gezmesi gerçeğinden öfkelenmişti. Yunan makamları, Afro-Asya göçmenlerinin çoğunluğunu Türkiye topraklarına geri götürmek istedi. 20 Ocak 2014 Asya ülkelerinin mültecileri olan 27 adasını taşıyan Yunan adası Farmakonisi'nin yakınlarında bir balıkçı teknesi battı. 11 çocukları da dahil olmak üzere Afganistan ve Suriye'den 8 göçmenleri öldü. Hayatta kalan göçmenlere göre, Yunan Sahil Güvenlik botu, botu Türkiye'ye doğru hızla çekti. İnsan hakları savunucuları derhal Yunan güvenlik güçlerinin eylemlerini çağırdılar ve bu trajedi gerektirdi.
6 Mart 2014 Yunanistan'ın sahil güvenlik görevlisi silahla ateş etti оружия 16 Suriyelilerini taşıyan tekne. Suriye'den gelen göçmenler, Türkiye kıyılarından Yunanistan'ın Oinous adasına kadar yüzmeye çalıştılar. Avrupalı yetkililere göre, göçmenlerin Yunan hükümetine uygunsuz davranması zaten AB liderliği tarafından azarlandı. Yunan uzmanlarına göre, Türkiye, Türkiye-Yunanistan sınırını geçmeye çalışan on binlerce mültecinin ve göçmenin hareketlerinin farkında; ancak bu girişimlere karşı koymak için neredeyse hiçbir gerçek önlem almıyor. Alman basınına verdiği röportajda, Yunanistan Cumhurbaşkanı Prokopis Pavlopoulos tarafından yapılan bir açıklamada, verilere göre, Türk makamlarının mültecilerin ve göçmenlerin Türkiye kıyılarından Yunanistan topraklarına yasadışı transferinde yer alan mafya yapılarını desteklediklerini belirtti. Neredeyse her gün binlerce mülteci ve göçmen Yunanistan'dan Türkiye'ye geliyor. Bu kadar çok insanı taşımak için, onları kıyıya götürecek tüm otobüs sütunlarının yanı sıra, yüzlerce olmasa bile, denizde taşıyacak olan düzinelerce tekneye ve tekneye ihtiyacınız var. Doğal olarak, Türk kıyı otoriteleri ve Türk polisi, bu tür güçlü bir faaliyet izliyor, ancak Ankara, bunu askıya almak için herhangi bir adım atmıyor. Yunan araştırmacılar, Türkiye'nin polis ve güvenlik makamlarının çok çalıştığı ve toplumun tüm yönlerini dikkatle kontrol etmeyi amaçlayan bir polis devleti olduğunu vurguladı. Türk yetkililerin yüzlerce otobüsün sahile doğru hareketi konusundaki cehaletine herkesin inanması pek mümkün değildir. Buna göre, yasadışı göçmenler, Türk makamlarının bilgisi ve desteği olmadan - doğrudan söylemeyle Yunanistan'a nüfuz etmektedir. Türkiye'nin, göçmenlerin ve mültecilerin Avrupa yönündeki göçünü engellemeden, Yunanistan'da hali hazırda karmaşık olan siyasi ve sosyo-ekonomik durumun istikrarsızlaştırılmasını gerektiren ilave sorunlar yarattığı ortaya çıktı.
Kuzey Kıbrıs sorunu da önemlidir
İlgili kalır ve Kuzey Kıbrıs sorunu. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, Türkiye dışındaki BM üye devletleri tarafından resmi olarak tanınmamaktadır. Ancak, KKTC (Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti) İslam Konferansı Örgütü'ne gözlemci olarak dahil edilmiştir. Bu, onunla bir dizi diğer İslam devletinden belli bir dostane ilişki anlamına gelir. Uluslararası düzeyde, KKTC'nin çıkarları en çok Türkiye'nin kendisi tarafından temsil edilmektedir. Bu arada Türkiye, Kıbrıs hükümetini tanımıyor. Kıbrıs'ın iki kesimi arasındaki silahlı çatışma her an patlayabilir - kesin olarak önlemek için Birleşmiş Milletler kuvvetleri adada konuşlandırılmış ve Kıbrıs Cumhuriyeti ile kendi ilan ettiği Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti arasındaki sınırı koruyor.
12 Mayıs 2014 Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Türk hükümetinin, Kuzey Kıbrıs'ta Türk makamları tarafından tutuklanan Kıbrıslı Rumların yakınlarının uğradığı akrabaların tazminatı olarak Kıbrıs'a 30 milyon avro ödemesi gerektiğine karar verdi. Türk ordusu tarafından engellenen, Karpaz yarımadasında yaşayan Yunanlılara manevi zarar için bir 60 milyon avro daha ödenmesi gerekiyordu. Aslında, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin bu kararı, mahkemenin Kıbrıs Cumhuriyeti tarafında olduğu ve kendi ilan ettiği Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni tanımadığı anlamına geliyordu. Doğal olarak, Ankara, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararıyla aynı fikirde değildi ve ardından Türkiye Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, Türkiye'nin mahkemenin kararını yerine getirmeyeceğini söyledi. Doğru, Avrupa adaletine karşı böyle bir tavırla Türkiye'nin Avrupa topluluğuna entegrasyon umudunu nasıl sürdürdüğü açık değil mi? Ancak öte yandan, Ankara’nın Türkiye’yi Avrupa Birliği’nin oluşumuna dahil etmenin imkansızlığını fark ettiği görülüyor, bu nedenle kendi çıkarlarına göre hareket etmeyi tercih ediyor.
Bu arada, Türkiye Cumhuriyeti'nin Kuzey Kıbrıs topraklarında ilan edilmesinden hemen sonra, yetkilileri, Ankara'nın desteğiyle, kontrol altındaki bölgeyi, Kıbrıs'ın geri kalanıyla birlikte olası yeniden birleşme girişimlerine karşı kontrol altına almaya karar verdi. Halen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kendi milisleri var - Güvenlik Güçleri. İşlevsellikleri bakımından sınır ve iç birliklere yaklaşır, sınırları koruma ve kamu güvenliğini sağlama görevini yerine getirirler. Güvenlik Güçlerinin yönetimi, 18'tan 40 yaşlarına kadar erkekler tarafından gerçekleştirilir. Güvenlik Güçlerinin Gücü - 3,5 4 Piyade Alayı'nda binlerce asker görev yaptı. Ayrıca, 11 bin kişi ilk etapta, 10 bin kişi - ikinci etapta, 5 bin kişi - üçüncü etapta (50 yaş ve üstü erkekler). Güvenlik Güçlerinin Silahlı Kuvvetleri küçük kollardan, 73 harçlardan ve Milan ATGM'nin 6'inden oluşur. KKTC ayrıca 5 devriye botlarıyla sahil korumasına sahiptir. KKTC Güvenlik Kuvvetlerinin emri, genellikle Türk ordusunun genel rütbesi rütbesi olan bir Türk subay tarafından yürütülür. Doğal olarak, KKTC'nin küçük güvenlik güçleri hiçbir zaman Kıbrıslılara karşı ciddi bir güvence olarak görülmedi veya dahası, Yunan saldırısı nedeniyle, etkileyici Türk silahlı kuvvetleri Kuzey Kıbrıs'ta konuşlandırıldı. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti 11 piyade tümen (2-I ve 28-ı Piyade Tümeni), 39-inci ayrı zırhlı tugayı, bir mekanize "Turdik 'Tugayı ve diğer birimlerin bir dizi parçası olarak Türkiye'de Silahlı Kuvvetler 14-inci Kolordu konuşlu. Türk Silahlı Kuvvetleri 11 Ordusu Birliği'nin gücü 40 bin asker ve subayını aşıyor. Bu nedenle, Kıbrıslı Türklerin ve Türkiye’nin yaklaşık 45 bin birliği kuvvetinde etkileyici bir silahlı birliği Kuzey Kıbrıs’ta konuşlandırıldı.
Ege Adaları ile ilgili anlaşmazlık
Yunanistan ile Türkiye arasındaki çatışma ilişkileri Kuzey Kıbrıs sorunu ile sınırlı değil. Ege tartışması daha da önemlidir, çünkü iki devlet arasındaki sürekli çatışmaların en önemli nedenlerinden biridir ve bu da onları neredeyse düşmanlıkların eşiğine getirmiştir. Yunanistan ile Türkiye arasında Ege Denizi'nde kesin sınır henüz belirlenmedi, bunun nedeni iki devletin karşılıklı anlaşmazlıkları. Türkiye ve Yunanistan kıtasal kıyı şeridinin uzunluğunun yaklaşık olarak aynı olmasına rağmen, Ege Denizi'nin hemen hemen tüm adaları (İmbros ve Tenedos adaları hariç) Yunanistan tarafından yönetilmektedir. Yunanistan ayrıca, Türkiye kıyılarına yakın bulunan adalara sahiptir. Tarihte ve nüfusun bileşiminde Yunanca oldukları tartışılmaz - bunlar Sakız Adası, Samos, Midilli ve Oniki Adalar. Bununla birlikte, Türkiye bu kadar yakın bulunan Yunan adaları nedeniyle, deniz ve hava etki bölgelerini genişletemez. 1996 şehirde Türkiye ve Yunanistan neredeyse gerçek bir savaşın eşiğindeydi ve iki NATO üyesinin silahlı çatışması yalnızca Amerikan müdahalesiyle önlendi. Her şey, Türk kargo gemisi Figen Akat'ın kaptanı ve seyircisi 25 Aralık 1995 hatası sonucu ortaya çıkmasıyla başladı. Türk haritalarında “Çardak Adaları” olarak adlandırılan Imia adalarından birinin kıyılarına uçtu. Bu adalarda ne nüfus ne de hiçbir nesne yoktur. Yunanistan kurtarma servisi, acil durum müdahalesinde kuru kargo yardımının kaptanını teklif etti, ancak kaptan reddetti ve Türkiye'nin karasularında bulunduğunu belirterek, yardım için Türk sahil güvenlik görevlisine döndü. 29 Aralık 1995 şehir Türkiye, Kardak Adaları bölgesini ilan etti ve ardından her iki ülke de birbirlerine karşı bir bilgilendirme kampanyası başlattı. Ocak 26 1996 şehir Yunan Adası Kalimios belediye başkanı, bir rahip ve iki taşralıyla birlikte, Imia adasına indi ve üzerindeki Yunan bayrağını kaldırdı. Ancak 27 Ocak'ta Hürriyet gazetesinden gelen Türk muhabirleri adaya indiler ve Yunan bayrağını indirdi ve Türk ulusal bayrağını kaldırdı. Türk bayrağını yükseltme töreni ulusal televizyonda yayınlandı ve 28 Ocak'ında zaten bir grup Yunan özel kuvvetinin adaya indiğini ve Türk bayrağını yine Yunan bayrağını değiştirdiğini ortaya koydu. İki ülkenin çatışması kaçınılmaz görünüyordu, çünkü hem Yunanistan hem de Türkiye Imia (Kardak) adalarına savaş gemileri çekmeye başladı. Ocak 30 Türk firması bir Yunan gemisine silah gönderdi ve Yunanistan'ın karasularına girdi. Ondan sonra, neredeyse Yunan deniz kuvvetlerinin tüm mürettebatı Ege Denizi'ne girdi. Ocak 31 1996 şehir Yunanistan donanması Fırkateyn "Navarino" keşif helikopter yükseldi. Üzerinde üç pilot vardı - Christodoulos Karatanasis, Panagiotis Vlahakos ve Ektoras Gialopsos. Imia adalarının batısından uçan pilotlar, komutanlara, bilinmeyen silahlı erkeklerin adadaki Türkiye'nin ulusal bayrağını yükselttiklerini bildirdi. Bu bayraklar değiştirmek için aynı amaç için adaya iniş yapan Türk özel kuvvetler birliğinin savaşçılarıydı. Kısa süre sonra helikopterle bağlantı koptu. Durumun karmaşıklığını anlayan ABD, çatışmaya müdahale etti. Cumhurbaşkanı Clinton'un müdahalesinin ardından Yunanistan ve Türkiye, birliklerin geri çekilmesine ve Imia (Çardak) Adaları statükonunun restorasyonuna gitti. Ancak, Yunanistan ve Türkiye adalarına ilişkin toprak iddiaları bu güne kadar sürüyor.
Ege Denizi'nin raflarında petrol bulunduktan sonra ülkeler arasındaki toprak anlaşmazlıkları gerildi. Şu anda, Yunanistan, karasularını uluslararası hukukun gereklerine uygun olarak 12 deniz mili seviyesine çıkarmayı iddia ediyor. Karasularını halihazırda 12 deniz millerine genişleten Türkiye, bu girişimlere Yunanistan tarafından çok olumsuz olarak atılıyor ve uluslararası hukukun reddedildiğini gösteriyor. Aynen iki ülkenin hava sahasında ve hava sınırlarında da aynı durum var. Doğal olarak, anlaşmazlıklar rafın ekonomik sömürüsünden kaynaklanmaktadır. Yunanistan ayrıca, Ege Denizi'nin uluslararası bölgesinde askeri hava tatbikatları yapma hakkı için de mücadele ediyor. Türkiye, Imia Adası (Kardak) da dahil olmak üzere birçok küçük ada hakkında bölgesel iddiada bulunuyor. Türk makamları, Yunanistan'ın Ege Denizi üzerinde tam kontrol kurma arzusundaki korkularıyla pozisyonlarını açıklıyor. Yunanistan da Türkiye'yi "Ege Denizi'nin yarısını yakalamak" ve etki bölgesini Midilli, Sakız Adası, Sisam ve Onikiada adaları adalarının ötesinde genişletmek istemekle suçlamakta ve bunun sonucu olarak da Türkiye karasuları ile çevrili olacaktır.
Hava sahasına kim sahip?
Yunan hava sahasının Türk askeri uçakları tarafından sürekli ihlalinin bağlantısı "Ege anlaşmazlığı" ile bağlantılıdır. Bilindiği gibi, ulusal hava sahası, devlet bölgesinin ve komşu karasularının kara kısmının üzerindeki hava sahasıdır. Buna göre, ulusal hava sahasında dış hava trafiğini yürütme hakkı sadece özel olarak yetkilendirilmiş yabancı uçağa sahiptir. Yolcu ya da kargo taşıyan sivil hava araçlarının genellikle uluslararası antlaşmalara uygun olarak ulusal hava sahasından geçmekte sorun yaşamaması durumunda, o zaman askeri uçaklarla çok daha zordur. Dünyanın pek çok ülkesi, ülkedeki otoritelerin uygun izni olmadan hava sahasındaki yabancı askeri uçakların varlığına müsamaha göstermez. Türkiye, 1974’te, Yunanistan’ın arkasındaki 4 mil uzunluğundaki hava sahasını tanımayı kesinlikle reddetti. Aynı zamanda, Ankara, 1948'te kabul edilen Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü (ICAO) Şartına atıfta bulundu Bu savaş sonrası belgeye göre, her iki hava sahası alanı aynı büyüklükte olmalıdır. Ancak Yunanistan, 10'teki 1931 deniz kilometresindeki Yunan bölgesinin resmi olarak tanınması gerçeğini öne sürüyor ve bu tanıma Türkiye'nin kendisi de dahil olmak üzere tüm komşu devletler tarafından doğrulandı. Tartışmalı bir durumun bir sonucu olarak, düzenli çatışmalar kaçınılmaz olarak, Türk askeri havacılığının Ege Denizi üzerindeki uçuşlarını, yani Yunanistan'ın ulusal hava sahasında patlak veriyor. Türkiye, dört kilometrelik bir şeritte uçma hakkına tam olarak inanıyor, ancak Yunanistan, ulusal hava sahasını koruma ilkesine uygun olarak, her seferinde Türk uçaklarına müdahale etmek için savaşçılarını artırıyor. Havadaki defalarca çarpışmalar zayiatlara yol açtı. Bunların arasında, Türk pilot Nail Erdoğan, 1996'te bir Yunan uçağı tarafından vurulmuş, Yunan pilotu Nikolaos Sialmas, Agios Efstratios adasının yakınında düştü ve Türk uçağı F-16'e müdahale ederken, Yunanistan pilotu Kostas Iliakis, çarpışma sonucu Karpatos adasının yakınında düştü Türk F-16 uçağı ile.
- Yüzbaşı Nail Erdoğan
8 1996 Ekim Türk Hava Kuvvetleri uçağı F-16, bir eğitim uçuşu için Türk Balıkesir ilindeki hava üssünden gökyüzüne yükseldi. Sakız adası bölgesinde, uçak düştü. Uçak komutanı, Teğmen Albay Osman Chilekli çıkarmayı başardı. Yunan kurtarma ekipleri tarafından yakalandı ve Türk komutanlığına devredildi. İkinci pilot kaptan Nail Erdoğan kayboldu. Cesedi bulunamadı. Kısa süre sonra Nail Erdoğan'ın akrabaları basına, Türk makamlarının uçak kazasının asıl nedenini gizleme ihtimalinin olduğunu söyledi - Yunan Hava Kuvvetleri tarafından vuruldu. Ankara bu bilgiyi reddetti. 16 yılı geçti ve 2012 yılında, Teğmen Albay Chilekli hala “sessizlik yeminini” bozdu. Uçağın gerçekten de Yunan tarafının vurulduğunu doğruladı. Teğmen Albay Chilekli'nin konuşması, resmi bir yorumda bulunmak ve Türkiye silahlı kuvvetlerinin liderlerini vermek zorunda kaldı. Gazetecilere konuşan Savunma Bakanı İsmet Yılmaz, 1996’te Yarbay Albay Şilekli ve Yüzbaşı Erdoğan'ın pilotluğunu yaptığı F-16D, Yunan Hava Kuvvetleri'ne ait Mirage-2000 uçaklarından fırlatılan havaya bir füze ile vuruldu. O zamandan beri, trajedinin gerçek nedenleri hakkındaki anlaşmazlıklar azaltılmadı. Türk ordusu, Türk Hava Kuvvetleri uçağının silahsız olduğunu, Yunan tarafının ise aksine uçağa silahlı ve başka bir uçakla eşlik ettiğini iddia ediyor. Dahası, Türk pilotun kendisi bir çarpışmaya girerken, Yunan pilot Tanos Grivas, tetiğe basarken, Türk uçaklarını imha etmek niyetinde değildi. On yıl sonra, Türk tarafı yanlışlıkla ya da kasıtlı olarak, ancak Kaptan Erdoğan'ın Yunanlılar tarafından vurularak öldürüldüğü bir “oyundur”. 23 Mayıs 2006, iki Türk uçağı F-16 ve keşif uçağı F-4, Yunanistan hava sahasını 8200 metre yükseklikte ihlal etti. Yunan havacılık hizmetleri bu konuda bilgilendirilmedi, bu nedenle Türk uçaklarına müdahale etmek için iki Yunan F-16 savaşçısı yetiştirildi. Karpathos adası üzerinde Türk ve Yunan uçakları çarpıştı. Yunan pilot Kostas Iliakis öldüğü sırada Türk pilot Halil İbrahim Özdemir de atmayı başardı. Türk ve Yunan hava kuvvetlerinin yukarıdaki zararlarının, iki ülkenin Ege Denizi üzerindeki hava sahası için karşı karşıya gelmelerinde bir öncekinden çok uzak olması muhtemeldir. Ne Türkiye ne de Yunanistan uzlaşmaya razı değil. Dahası, Türk tarafı, protestocu yöntemler kullanarak, Yunanistan'dan gelen protestolara karşı saygısızlığını kanıtlayan her şekilde. Türk Hava Kuvvetleri bir Rus Su-24 uçağını düşürdüğünde ve Türk gruptaki aşırılık yanlıları Yarbay Albay Oleg Peshkov'un pilotunu öldürdüğünde, Yunanistan Dışişleri Bakanı Nikos Kotzias, Rusya Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov'a başsağlığı dile getirdi. Yunan tarafı, Türkiye'nin hava sahasında nasıl davrandığının bilincindedir. Her yıl, Yunanistan hava trafik kontrol hizmetleri, 1,5'in binlerce Türk askeri uçağının Yunanistan hava sahasına girmesiyle ilgili vakalarını kaydeder. Günde birkaç kez, Türk uçakları Yunan hava sahasına uçuyor. Buna karşılık olarak Yunanistan, sınır davetsiz misafirleri engellemek için savaş uçaklarını yükseltmek zorunda kaldı. Böylece, Temmuz ayında 2015, altı Türk F-18 uçağı yine Yunanistan hava sahasını ihlal etti ve Yunanlılar havaya dört avcı uçurmadan önce, en azından 20 bir kez daha Yunan hava sınırını ihlal etti. Türk askeri havacılık için Yunanistan hava sahasının ihlalleri uzun zamandır tanıdık bir gerçek haline geldi.
- Yunan askeri pilotu Kostas Iliakis
15 Şubat Yunan Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı 2016, altı Türk askeri uçağı tarafından işlenen Yunanistan hava sahasının 20 ihlallerini bildirdi. Yunan ordusu tarafından bildirildiği üzere, bu tür olaylar en sık Ege Denizi sularındaki devriyeler sırasında mültecilerin Türkiye kıyılarından Yunanistan'a sızmasını önlemek için meydana geliyor. Diğer bir olay ise Yunanistan Başbakanı Alexis Tsipras'ın İran'a ziyareti ile ilgili oldu. Türk hükümetinin anlaşmazlığı nedeniyle, Yunanistan Başbakanı’nın uçağı rotasını değiştirmek zorunda kaldı. Bilindiği gibi, Yunanistan Başbakanı, Yunanistan Savunma Bakanlığı'na ait bir askeri uçakla uçuyor ve Hava Kuvvetleri subayları tarafından pilotluk yapıyor. Bu, Türk tarafının, Yunan uçaklarının, Türkiye'nin silahsızlaştırılmış bir bölge olarak gördüğü Rodos adasında yakıt ikmali hakkını inkar etmesi için yeterliydi (Rodos adası Yunanistan'a aittir). Bu nedenle, Yunanistan Başbakanı, Suudi Arabistan Kralı tarafından "Suudi Arabistan - İran" uçuşu için izin verilmesi gereken Mısır, Ürdün ve Suudi Arabistan üzerinden dolambaçlı olarak uçmak zorunda kaldı.
Türk Hava Kuvvetleri ve Yunan Hava Kuvvetleri - kim?
Türkiye ve Yunanistan hava kuvvetlerinin potansiyeli, Türkiye'ye karşı “önyargılı” olmasına rağmen, tam teşekküllü bir askeri çatışma için hala oldukça karşılaştırılabilir. Türk ordusunun, ABD ordusundan sonra NATO’da askeri teknik potansiyeli açısından ikinci, Yunan ordusu da NATO’da üçüncü sırada olduğunu unutmamalıyız. Düzenli Türk Hava Kuvvetleri'nde 48 000 kişiye, rezerv 29 000 kişiye hizmet veriyor. Türkiye'nin savaş havacılığı 8 avcı-bombardıman uçağı, 7 avcı uçağı, 2 keşif ve 4 eğitim ve savaş havacılık filoları, yardımcı havacılık - 5 taşımacılık, 5 eğitim ve 1 taşımacılık ve yakıt ikmali filosunu içermektedir. Türk Hava Kuvvetleri, 249 savaş uçakları, 103 nakliye uçakları, 192 eğitim ve savaş eğitim uçakları, 40 helikopterleriyle donanmıştır. Türk pilotlarının ve kara havacılık hizmetlerinin savaş eğitimi, ülkenin hava kuvvetlerinin sürekli savaşa hazırlıklı olmalarını sağlamayı amaçlayan yüksek bir düzeyde ayırt edilir. Türkiye topraklarında yapay pistlere sahip bir 34 havaalanı bulunmaktadır. Ek olarak, Türk Deniz Kuvvetleri de kendi havacılığına sahiptir - 6 deniz devriye uçağı, 22 denizaltı karşıtı helikopterleri ve 4 arama ve kurtarma helikopterleri vardır.
Yunanistan'ın etkileyici sayıda savaş uçağı olmasına rağmen, daha az sayıda hava kuvvetleri var. Bu nedenle, Yunan Hava Kuvvetleri ile hizmette olan 250 savaşçıları, 15 nakliye uçakları, 4 uçakları, radar algılama ve kontrol, 27 helikopterleri. Ek olarak, Yunan Donanması ayrıca denizaltı karşıtı 19 ve ABD'nin eski muharebe devriye uçağı 7 olan iki çok amaçlı helikopteri ile donanmış deniz havacılığına da sahip. Yunanistan Hava Kuvvetleri uzmanlarının eksileri arasında yetersiz miktarda finansman, çok sayıda eski uçak ve yetersiz düzeyde uçuş ve yer personeli eğitimi bulunuyor. Bu nedenle, iki ülkenin hava kuvvetlerinin teknik potansiyeli ve silahlandırılması oldukça karşılaştırılabilir olmakla birlikte, kara kuvvetlerinin personel sayısı bakımından Türkiye hala Yunanistan'ı geçmektedir. Ayrıca, Türk ordusunun aksine, Türk ordusu, Güneydoğu Türkiye’deki Kürdistan İşçi Partisi’nin silahlı kuvvetlerine karşı karşı gerilla savaşında mücadelede önemli deneyime sahip. Yunan ordusu, Afganistan’daki NATO’nun bir parçası olarak düşmanlıklara katılma tecrübesine sahip, ancak çoğunlukla yardımcı Yunan birimleri ve Afganistan’da 2002’tan 2012’e kadar olan Yunan askerlerinin sayısı vardı. (on yıl boyunca), 3,5 bin kişiyi geçmiyor. Hava çarpışmalarına gelince, Türkiye ile Yunanistan arasındaki savaş durumunda, havaya kimin galip geleceğini söylemek zor. Modern tarihte, 1996 yılında gerçekleşen Yunan ve Türk havacılığının hava muharebesinin sadece bir ünlü örneği var - yukarıda bahsetmiştik. Bu çarpışmadaki Türk uçağının sayısal üstünlüğü olmasına rağmen, Yunan pilotlarının zaferiyle sona erdi.
Türkiye'nin emperyalist emelleri Ankara'ya çok pahalıya mal olabilir. Mevcut Türk hükümetinin yetersizliği, daha önce olumlu bir ilişki içinde olanlar da dahil olmak üzere ülkenin tüm komşularıyla kavga etmiş olmasına yol açmıştır. Türkiye'nin başlıca muhalifleri arasında yalnızca komşu İran, Yunanistan ve Suriye değil, aynı zamanda yakın zamana kadar Ankara'nın en önemli ekonomik ortaklarından biri olan Rusya da bulunuyor. Aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri, Türkiye’nin liderlik politikası gibi daha da azlaştı, ancak şu ana kadar Washington Ankara’nın açık kınama yoluna gitmeye hazır değil. Türkiye, Rusya ile stratejik öneme sahip sınırların hemen yakınında, NATO'nun temel bir bileşeni olarak Amerika Birleşik Devletleri için önemlidir. En azından, Romanya, Ukrayna veya Baltık ülkeleri gibi Doğu Avrupa’daki Amerikan müttefiklerinin aksine, Türkiye’nin çok büyük ve gerçekten verimli bir ordusu var. Başka bir şey de, Birleşik Devletlerin, örneğin aynı Yunanistan ile olan diğer NATO üyeleriyle olan ilişkiler de dahil olmak üzere, Ankara'yı ne kadar süreyle hazır tutacağı. Elbette, şimdilik Türkiye ile Yunanistan arasında açık bir silahlı çatışma olması pek mümkün değil, ancak özellikle Erdoğan’ın artan emelleri ve Yunanistan’ın hava sahasının bitmeyen ihlalleri göz önüne alındığında, tamamen göz ardı edilemiyor. Atina’nın sabrı elbette harika, ama sona erebilir.