Üçüncü Reich mitolojisinin temellerinden biri, “ırksal olarak yabancı” olan Hristiyanlığın Aryanlara (Almanlar) reddedilmesiydi. Hristiyan dini, "zayıfların dini" köleleri olarak kabul edildi. Imperial Security Service’in 28 Mart 1943 çalışanları için eğitim materyalleri “Hıristiyan dünya görüşü Pers ırkı ruhundan kaynaklanıyor ve halkın doğal değerlerinden gelmiyor” dedi. Ek olarak, Hristiyanlık, ulusal sosyalizmin aksine, ırksal ve ulusal farklılıkları tanımadı, bu nedenle Nazizme düşman bir ideoloji olarak kabul edildi. Bütün bunlar bir araya geldiğinde, kan ve ırkı olan "Aryan" dinine dönüş talebi ortaya çıktı.
Irk teorisinin resmi olarak yasal düzenlemeler çerçevesinde ilan edilip çerçevelenmesi ve savaştan önce bile yürütülmesi durumunda, “Üçüncü Reich’in tanrının inşasının” halen II. Dünya Savaşı öncesi ve sırasında kapalı hazırlık planları aşamasında olduğu belirtilmelidir. Alman seçkinleri savaşı kazandıktan sonra programı tamamen uygulayacaklardı. Üçüncü Reich'i kazanmak başarısız oldu ve planlar kağıt üzerinde kaldı. Ek olarak, tüm belgeler korunmamıştır, ayrıca kitlesel kanıt yoktur. Araştırmacılar bu konuyu dağınık parçalara geri yüklemeliler.
Nazi ideolojisinin anti-Hristiyan, neo-putperest tutumu pek çok çağdaş için belirgindi. Berlin’deki Nazi rejimi sırasında (Moskova Patrikhanesi’nden değil) görev yapan Ortodoks rahip, Archimandrite John (Shakhovsky), İç Savaş sırasında Denikin'in bayraklarıyla savaştı ve Nazi ideolojisinin “Hristiyan olmayan bir karakteriydi”. Ona göre, Almanya'daki 1930'ta “Hıristiyan inancının özü için bir mücadele” vardı. Öfkeli anti-komünist, Munster Katolik Piskoposu Piskopos, Kont Clemens von Galen, 18 Şubat 1937’in pastoral mektubunda doğrudan şöyle dedi: “Hitler’in durumu şeytanın işidir ve onun hizmetçisi, silahı ... . Piskopos von Galen, Ocak 1934'taki Ulusal Sosyalistlerin ırkçı ve dinsel teorisine karşı konuştu.
İlk olarak, Ulusal Sosyalistlerin gücünü ortaya koyma süreci yalnızca ilk aşamadayken, Hitler ve ortakları ideolojilerinin özünü gizleyerek, geleneksel değerlere hitap etmeyi tercih ediyorlardı. 1933 seçim kampanyası sırasında, Hitler defalarca Hristiyanlığa duyduğu sempatileri açıkça dile getirdi ve Hristiyanlığın “ulusal ahlakın temeli” olarak yayılmasını destekleme sözü verdi. Führer, Hristiyan kiliselerine "Alman halkının ruhunun korunmasında önemli bir unsur" dedi, "Kutsal Görüş ile dostane ilişkilerin güçlendirilmesi" hakkında konuştu. Bu, partiyi yalnızca orta sınıfı değil, aynı zamanda büyük burjuvaziyi, profesyonel bürokrasiyi, orduyu da çekmeyi mümkün kıldı. Hitler, Hristiyanlığa “sosyal değerlerin temeli” dedi. Seçimleri kazanmak için büro çevrelerinin, örneğin Katolik Merkez Partisi'nin desteğine ihtiyacı vardı.
Gelecekte, toplumun kendilerine karşı önemli bir kısmını kışkırtmamak için (1940 nüfus sayımına göre, Almanların% 95'i kendilerini Hıristiyan olarak adlandırır), taktiksel nedenlerle kiliseye karşı iyi bir resmi tutum sürdürüldü. Naziler kiliseye karşı güven verici jestler yaparak, uzun zaman önce Hristiyanlığın gelecekteki kaderine karar vermişti. Öyleyse, Goebbels hala 1928-1929 için günlüğünde. kaydedildi: "Kiliseler gitti." Dar bir çevrede, Naziler çoktan Hıristiyan kilisesine karşı eylem planları düşünüyorlardı.
Protestan askeri din adamları Kasım-Aralık'ta 1937’taki Hitler’e, Nazi’nin din karşıtı propagandasına karşı sertçe konuştukları bir mutabakat verdi. Belgenin yazarlarına göre, devlet ve parti Hristiyanlıkla mücadele ediyor ve durum “tamamen dayanılmaz” hale geldi. Belge yurtdışında yayınlandı ve Hitler rejiminin ününe bir darbe verdi. Aynı yıl, 1937, Katolikler, "nefret, iftira, güçlü düşmanlık, açık sözlü ya da gizli, birçok kaynaktan beslenen ve Mesih ve Kilisesi'ne karşı çeşitli araçlar kullanan" açık bir mesaj hazırladı. Buna karşılık Goebbels, tüm keşişlerin eşcinsellikle suçlandığı ve bu günahın tanıtılmasında manastırların bulunduğu bir cinsel yönelim kampanyası düzenledi. 1937-1938 içinde Gizli polis, cinsel sapkınlıklarla suçlanan Katolik rahiplere karşı çeşitli davalar düzenledi. Nazilerin propagandası, ahlaksız davranışlarla ilgili din adamları mensuplarına karşı binlerce soruşturma hakkında konuştu. Yüzlerce rahip, keşiş ve inanan toplama kamplarına ve hapishanelere gönderildi. Gestapo'da “siyasi Katoliklik” ile mücadele etmek için özel bir bölüm bile oluşturuldu. 1938'ta, Dachau'daki “uzman” din adamları kampında 304 rahipleri vardı, savaş yıllarında sayıları 2720 insanlarına yükseldi (Ortodoks rahipleri onların arasındaydı), çoğu öldü.
Birçok yönden, Almanya'daki Hristiyanlık karşıtı kampanya, 1920'taki SSCB'de ve 1930'in başlangıcında olduğu gibi oldu. Rahipler ve rahipler cinayetten ve para ihracatından sodomiye kadar her türlü günahla suçlandı. Fırtına görevlilerinin veya SS adamlarının eylemleri, Sovyet “Militan Ateistler Birliği” nin eylemlerine benziyordu.
Goebbels May 12, yılın 1937’i Hitler’in Hristiyanlıkla ilgili yaptığı tüm program konuşmasını yaptı. Führer’e göre, “kiliseyi bükmek ve hizmetçimize çevirmek”, bekarlığı iptal etmek, kilise mülklerini ele geçirmek, 24 yıllarına kadar teoloji çalışmasını yasaklamak, manastırları yok etmek ve eğitim ve yetiştirme sisteminin kilisesini mahrum bırakmak gerekliydi. Din adamlarına karşı gösterici süreç büyük bir rol oynamış olmalıydı.
Belçika'daki cemaatlere hükmeden, Avrupa Dışındaki Ortodoks Kilisesi İskender (Nemolovsky), 31 Temmuz 1938'tan yaptığı vaazında, aynı zamanda putperestliği yaymakta olan "Hitler" barbar "adını verdi.
II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla, Hristiyanlık üzerindeki baskı biraz azaldı. Hitler, kritik bir dönemde Alman toplumunda "sivil barışı" sürdürmenin gerekli olduğuna inanıyordu. Savaş sırasında Katolik ve Protestan kiliselerine karşı eylemler yasaklandı. Bununla birlikte, nihai amaç - Hitler Almanya’daki Hristiyan mezheplerinin ortadan kaldırılmasını reddetmedi. Hristiyanlık karşıtı kampanyaların yürütülmesine ilişkin kısıtlamalar, yalnızca Fransa’nın yenilgisinin tamamlanmasına kadar belli bir rol oynadı. Eylül ayı sonunda, 1940, Çalışma Bakanlığı, manastırlara giriş yasağı kararı verdi. 1941 sadece SSCB'ye yapılan saldırının yılı değil, aynı zamanda Almanya'daki Hristiyanlığa yönelik güçlü bir saldırıydı. 13 Ocak 1941, Gestapo ve SS tarafından Bormann'ın gizli bir gönderisini aldıktan sonra, tarla ölçerler ile birlikte Manastırları Storming Operasyonunu başlattı. Yaz aylarında, 120 manastırlarına el kondu, birkaç yüz keşiş toplama kamplarına gönderildi. Manastırların binaları, parti üyeleri, “Adolf Hitler’in okulları” (özellikle Avusturya’nın en büyük manastırlarından biri olan Klosterneuburg) ve ulusal-politik eğitim merkezlerinin tatil evlerine dönüştürüldü. Binaların bir kısmı SS ve Halk Eğitim ve Propaganda Bakanlığı tarafından devralındı. Ağustos ayında, bu operasyon din adamları ve halk tarafından yapılan protestolar nedeniyle askıya alınmak zorunda kaldı. Şaşırtıcı bir şekilde, Üçüncü Reich'de halk protestoları politik durumu etkileyebilirdi. Bu, Hitler’in rejiminin büyük ölçüde popülizme dayandığı ve Alman toplumunun “parti ve halk birliği” yanılsamasını dikkatle sürdürdüğü gerçeğiyle açıklanmaktadır.
Mart 1941’te Goebbels Hristiyan edebiyatının yayınlanmasını yasaklayan bir emir yayınladı (Reich Eğitim Bakanı ve Almanya’nın Propagandası, ülkedeki tüm basılı materyallerin yayınlanmasından sorumluydu). Yasağın nedeni "kâğıt eksikliği" idi. 9 Jun Borman, (Nazi Partisi'nin bölgesel organizasyonuna başkanlık eden Ulusal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin en yüksek parti görevlileri) tüm Gauleiters'a “Ulusal Sosyalizm ve Hristiyanlığın Tutumları” adlı bir mektup gönderdi. Ona göre, "ulusal sosyalist ve Hristiyan dünya görüşleri birbirine uymuyor." Hristiyanlık, halkın cehaletiyle hesaplanır ve böylece gücünü korur. Bilimsel bilgi, Hıristiyan kiliselerinin varlığına bir tehdit oluşturuyor. Kilise, araştırma verilerini susturmak ve tahrif etmek için ilahiyat gibi sahte bilimler kullanır. Bormann'a göre Ulusal Sosyalizm, "özü Yahudilikten alınmış olan Hristiyanlık kavramlarından" daha yüksek bir düzeydedir. Bu nedenle NSDAP, Hristiyan kilisesi olmadan güvenle yapabilir. Nazi Partisi Parti Şansölyesi başkanı, yeni nesiller bu din hakkında bilgi alamayacağından, Kilise'nin "otomatik" ölümüne yol açması gereken Hıristiyanlık propagandasını durdurmayı önerdi. Partinin, kilisenin güçlendirilmesine karşı çıkmak için Kilise'nin desteğini ve yardımını reddetmesi gerekiyordu.
Sadece devlet, Ulusal Sosyalist Parti ve organlarıyla birlikte halk arasında liderlik hakkına sahiptir. Clairvoyants, astrologlar ve diğer haydutların etkisi bastırıldığı için, devlet kilisenin etkisinin restorasyonunu önlemelidir. Bormann'ın mektubu yaygınlaştı ve hızla gizli olmaktan çıktı, bilgi yurt dışına da sızdı (Hitler bu mektubu geri çekmek zorunda kaldı bile). Ek olarak, Sovyetler Birliği ile savaşın başlangıcı Berlin'de göründüğü kadar muzaffer değildi. Temmuz ayının sonunda, yılın 1941'ini, Hitler’in Reich’te “sivil barışı” korumak için gizli düzeni izledi. Savaş sırasında kiliseye karşı yapılan tüm önemli faaliyetler yasaklandı.
Ancak, Hıristiyanlık üzerindeki gizli baskı devam etti. Kasım 1941'de, sanatsız veya tarihsel çan değerleri. Kilise çanlarının çoğunda böyle bir değere sahip belgeler yoktu, bu yüzden kaldırıldı ve 1942 baharında yeniden erime için gönderildi. Kararname ülkedeki "metal eksikliği" ile açıklandı. Bazı yerlerde hizmet yasaklandı, kilise tatilleri, kiliseler ve manastırlar askeri tesislere, depolara veya gözaltı yerlerine, Hıristiyanlığa yayılan propagandaya dönüştürüldü. Savaş yıllarında, devlet karşıtı faaliyetlerde Katoliklerin suçlamasıyla ilgili yaklaşık 9 bin dava ele alındı, yaklaşık 4 bin kişi bastırıldı. “Hristiyan Kilisesi sorununa nihai çözüm” hazırlanması son aşamaya girdi. Doğudaki zaferin Almanya'daki kilisenin yok edilmesini hızlandırması gerekiyordu. 18 Ağustos 1941'de Goebbels günlüğünde, savaştan sonra ülkedeki "kilise sorununun" genel bir tasfiye ile kolayca aşılacağını belirtti.
Gizli polis birimleri zaten bu "genel temizlik" için hazırlanıyorlardı. 22-23 Eylül 1941, Kilisesi "geliştiren" Gestapo birimlerinin toplantılarını yaptı. Onlara göre, Heinrich Muller, “bütün tehlikeli düşmanlardan en tehlikeli” devlet güvenlik organları tarafından “tam baskılanma” üzerine nihai kararın verildiğini astlarına bildirdi. Ona göre Kilise, Marksistlerin ve Spartaküs'ün 1918'ta oynadığı rolü üstlendi. “Bu nedenle, bu malzemeyi elimizdeki tüm yollarla eleyeceğiz.” İmparatorluk Güvenliği Genel Müdürlüğü'nün 1943 yılı öğretim materyallerinde, Kilise aynı zamanda komünizmden daha tehlikeli bir düşman olarak adlandırılır ve Reich'in Yahudi, Masonluk, Marksizm ve Liberalizm gibi “düşmanları” arasında durur.
Hitler “kilise sorununun” çözümüne büyük önem verdi. 13 Aralık 1941, Alman ordusu Moskova ve Leningrad duvarları altında savaşırken Führer, "çağımızın son büyük görevinin" kilisenin sorununu çözmek olacağına iddia etti. Ancak bu sorunu çözdükten sonra Alman milletinin geleceği için sakin olabilir. Devletin sahibi tam olmalı.
Alman liderliği, Polonya'nın yenilgisinden sonra Üçüncü Reich'e bağlı Poznan'da (Vartenland) merkezi olan Vartegau bölgesini bir test alanı olarak seçti. 1940-1941 içinde yetkililer, Poznensky Lutheran Consistory t. "13 öğe." Onlara göre, ayrılmaz bir örgüt olarak kilise tamamen tasfiye edildi, sadece ayrı özerk dini toplulukların var olmasına izin verildi. Almanya'daki diğer kilise yapılarıyla herhangi bir bağ kurmak yasaktı. Sadece yetişkinler kendi kendini yöneten topluluklara üye olabilirdi, okullardaki din dersleri yasaklandı. Tapınaklarda sadece Wartenlandlı rahipler görev yapabilirdi, bu durumda resmi bir mesleğe sahip olması gerekiyordu. Bu sistem daha sonra Almanya'nın tamamına yayıldı.
Hıristiyanlığın yerini almak için ne planlandı?
Hitler ve çevresi, Alman-İskandinav putperestliğinin ve asıl kültlerinin (Odin, Tevrat, Freyja ve diğer tanrılar) "yeniden doğuşuna" büyük önem verdi. Zaten 1930-lerde, eski inancın "canlanması" konusunda deneyler yapıldı. Vestfalya’da bütün köy kiliseyi terk etti, bir pagan tapınağı ve bir mezarlık koydu. 1935'taki Aşağı Saksonya'da Rosenberg, Charlemagne tarafından 782'ta yapılan Gentiles olan Saxons'a bir anma töreni düzenledi. "Sakson Korusu" adını aldı. Nazi kontrolündeki basın, kilise soykırımı hakkında putperestlere karşı kampanya yürüttü. Rosenberg, 10-15 yıllarından sonra, Lutheran ve Katolik kiliselerinin pozisyonlarının baltalanmasından sonra, Alman-İskandinav dini hareketinin Üçüncü Reich devlet dini olarak tanınacağını planladı.
Geçmişe dönüş, kendisini soy kanıtı, ata pasaportu, soyağacı gibi idari terimlerle buldu. Emperyal tarımın başkanı Richard Darre, ataların kuşatması için evlerde bir köşe düzenlemeyi önerdi. Bu, "Kan ve Toprak" ün ünlü teorisini formüle eden 1920'lerden bu yana, ırkçı teorinin ideologlarından biri olan Richard Walter Darre idi. Gerçekte, Darre liderliğinde Almanya'nın köylülüğü vardı, çünkü Gıda ve Tarım Bakanı, "köylülerin emperyal başı" ve SS’in Ana ırksal yerleşimi idare başkanı görevlerini birleştirdi. Darre, SS G. Himmler'in başında büyük bir ideolojik etkiye sahipti.
Ancak, bu frank pagan projesinin geçici olarak askıya alınması gerekiyordu. Hristiyan Kilisesi'nin egemenliği altında (nüfusun ezici çoğunluğu tarafından desteklendi) neo-paganlığın konumunu güçlendirmeye yönelik sert eylemlerle insanların Nazizm'den nefret etmesine neden olabileceği açıktı. Ek olarak, neo-paganizm, NSDAP'ın zirvesinin tamamen materyalist kanadında bile Hermann Göring’in “Nazi No. 2” gibi reddedilmesine neden oldu.
Buna ek olarak, Almanya'da, "Aryan" veya "ariized" Hıristiyanlığı seçenekten geçirin. Ulusal sosyalizmin standartlarına ve varsayımlarına dikkatlice uyarlandı. Aslında, Mesih'in öğretilmesi “Alman kanı ve ırkı” dinine dönüştürüldü. “Alman Hristiyanları” hareketi Weimar Cumhuriyeti yıllarında ortaya çıktı ve Naziler'de 1932'ta keskin bir artış döneminde kurumsallaştı. “Alman Hristiyanları” kendilerini “İsa Mesih'in fırtınası” olarak nitelendirdiler ve SA'yı, papazlarının vaazında fırtına şeklinde göründüğü şekilde taklit ettiler. Aslında, "Alman Hristiyanları" sağcı bir militan tarikat haline geldi. Sayıları küçüktü - Almanya'daki tüm Protestanların% 2'inden daha fazla değildi, ancak saldırganlıkları ve kibirleri nedeniyle dikkat çekiciydi.
Çok hızlı bir şekilde, “Alman Hristiyanları” İncil'i düzenlemeye başladı. 13 Kasım Berlin Spor Sarayında yılın 1933'i, kongresini düzenledi ve başkentin "Alman Hristiyanları" başkanı R. Krause'nin, kilise hizmetindeki tüm Alman olmayanlardan kurtuluşa ilk adımının Eski Ahit’in reddedilmesi için attığı ilk adım olduğunu söyledi. Yararlı ve tüccar hikayeleri ile Yahudi paralı ahlak. Alman olmayan katkıları ve “haham Paul” un eleştirildiği İncil'i “temizlemek” planlanıyordu. 20’te, Thuringian Alman Hristiyanlar Ulusal Birliği, Eisenach’ta Alman kilisesi üzerindeki Yahudi etkisinin incelenmesi ve yok edilmesi için bir enstitü kurdu. Enstitü'nün görevi “yargısız” bir İncil oluşturmaktı.
Şubat ayında 1937, Reich Diyanet İşleri Bakanı Hans Kerrl (Curl) açıkça ve açıkça kamuoyunda Ulusal Sosyalizmin Hristiyanlığın pozitif olduğunu ve Rab Tanrı'nın isteğini belirtti. Ona göre, “Hristiyanlığın gerçek kişiliği partidir” ve Führer yeni ilahi iradenin sözcüsüdür.
Sonuç olarak, "Alman Hristiyanları", Almanya Hristiyanları arasında lider bir konuma gelemedi ve gelecekteki tek İmparatorluk Evanjelik Kilisesi'nin temeli haline geldi. Borman senaryoyu "sadık" bir Kilise oluşturmak için çevirdi.
“Ulusal dinin” her iki versiyonu da başarısız oldu. Tabii ki, hem Neopaganizm hem de “milli Hristiyanlık” yasaklanmadı, takipçileri vardı, ama Reich'in devlet dini olma ihtimalini kaybetti. Genel olarak, Nazi partisinin aygıtı ve liderliği, tasavvuf fikirlerinden uzak, gerçekçi ve pragmatistlerdi. Rosenberg, Darre ve Kerrl gibi insanlar azınlıktaydı. Ayrıca, Almanya'da yeni, güçlü ve birleştirici bir halk kilisesinin ortaya çıkması - “Alman Hristiyanları” ya da neo-pagan liderliğinde İmparatorluk Protestan Kilisesi, NSDAP görevlilerinin konumunu tehdit eden yeni bir elitin oluşmasına yol açabilir. Nazi liderlerinin hiçbiri Katolik Kilisesi yerine yeni bir iktidar merkezi oluşturmak istemedi ve iktidarı paylaştı.
Reich’in önderliği, Hristiyan fikirlerini ulusal-sosyalist fikirlerle değiştirerek, Kilisenin nişini doldurmak istedi. Goebbels 7 Ağustos 1933, şöyle yazdı: “Kiliseye karşıyız. Kendimiz bir kilise olacağız. ” Hitler'e ve Nazi Partisi Ulusal Sosyalizminin tepelerine bir din ve parti oldu - kilise. Tüm halkın bu “dine” girmesi için Naziler, çocukların “inanca” dönüştürülmesinde muazzam bir etki bıraktı. Bu alandaki ana rol, partinin gençlik şubesi - “Hitler Gençliği” tarafından oynandı. “Nazi dini” doğrultusunda gençlerin daha fazla eğitimi zaten SS’de gerçekleşmiştir.