Londra’daki bir çocuk yurdundaki bir dizi genç erkek çocuk arasından SEÇİLEN Tony Costa’ya güneş ışığı, kanguru gezintileri ve taze toplanmış meyvelerle dolu daha iyi bir yaşam için Avustralya’ya gönderildiği söylendi.
Bunun yerine, korkmuş 11 yaşındaki çocuk – ailesinin izni olmadan sınır dışı edildi – “orospu çocuğu” olarak etiketlendiği bir eve gönderildi, diğer çocukların önünde soyuldu ve kırbaçlandı ve bel kırmaya zorlandı. çıplak ayakla çalışır.
Şu anda 81 yaşında olan Tony, 1970’lere kadar uzanan çocuk göçmen programı kapsamında Avustralya ve Kanada da dahil olmak üzere eski kolonilere gönderilen 130.000 çocuktan biriydi ve birçoğu, bakması gereken kurumlar tarafından korkunç tacizlere maruz kaldı. onlara.
Çocukları İngiltere’deki ailelerden ayıran korkunç uygulama, BBC One’ın 1950’lerdeki draması Ten Pound Poms’un konusu. Michelle Keegan, ondan vazgeçmeye zorlandıktan sonra küçük oğlunu arayan bekar anne Kate’i canlandırıyor.
Tony için Londra’daki evinden 9.000 mil uzakta Avustralya’ya taşınmak, ömür boyu sürecek bir travma başlattı.
Şöyle diyor: “Bize ağaçlardan meyve toplayabileceğimiz ve güzel bir yaşam sürebileceğimiz söylendi ama kaba bir uyanışla karşılaştık.
“Acımasız ve sert bir yetiştirilme tarzıydı ve insanlık dışı muameleye, aşağılanmaya ve fiziksel tacize maruz kaldık.”
Savaş sonrası çocuk göçmen politikası uyarınca, yaşları üç ila 14 arasında değişen tahmini 10.000 çocuk, dolup taşan İngiliz yetimhanelerini boşaltmak ve Avustralya’yı “iyi beyaz stok” ile doldurmak amacıyla gönderildi.
İngiltere Kilisesi, Metodist Kilisesi, Kurtuluş Ordusu ve Katolik Kilisesi ile birlikte Barnardos gibi çocuk bakımı hayır kurumları, çocukların sınır dışı edilmesinde önemli roller oynadı.
Gösteride, Michelle’in karakteri Kate, bir rahibe tarafından oğlunun Avustralya’ya götürüldüğü bilgisini alır ve onu bulmak için onu orada takip eder.
Ancak gerçek hayatta çoğu ebeveyne danışılmadı ve bazen çocuklarının öldüğü söylendi.
Perth’de yaşayan Tony için, acımasız kalp kırıklığı, kendi annesinin onu almak için Londra’daki çocuk yurduna geri döndüğünü ve ona sadece “Gitti” dendiğini öğrendiğinde yetişkinliğinde de devam etti.
Ve çocuk yurdunda Amerika’da bir adres bıraktığı halde, kendisi göç ettiğinde bu adres asla oğluna geçmedi.
sadist lider
Tony şunları hatırlıyor: “Fahişelerin oğulları olarak adlandırıldık ve mumyalarımıza ve babalarımıza bizi istemediği söylendi ki bu bir sürü saçmalıktı.
“Annem beni almak için yetimhaneye geri döndü ama ona çok geç kaldığı ve rızası olmadan ‘daha iyi bir yaşam kalitesi’ için gönderildiğim söylendi.”
Kuzey Londra, Islington’da yaşayan İrlandalı bir ailenin oğlu olan Tony, hayatta kalma mücadelesi veren ve kalışının geçici olmasını isteyen anne Kathleen tarafından iki yaşında bir Katolik yetimhanesine götürüldü.
Diyor ki: “Bunlar zor zamanlardı. Birçoğumuz eski çocuk göçmenler, annelerimiz ve babalarımız tekrar ayağa kalkana kadar bize bakmaları gereken bu kurumlara yerleştirildik.
“Ama 1953’te, ben 11 yaşındayken, kurumlar çocukların Avustralya’ya ya da denizaşırı ülkelere gitmelerinin daha iyi olacağına karar verdiler. Bizi seçtiler ve kelimenin tam anlamıyla, ‘Sen, sen ve sen orada – Avustralya’ya gidiyorsunuz’ oldu.
“Bizim ilgilendiğimiz kadarıyla Mars ya da Ay olabilirdi.”
Tony, SS Oronsay gemisiyle yaptığı dört haftalık yolculuğu “heyecanlı bir zaman” olarak hatırlıyor ve ekliyor: “Bize hiç bu kadar iyi davranılmamıştı çünkü biz bu gemide özel çocuklardık.
“Sonra Fremantle’a yanaştık ve bir kamyonun arkasına bindirildik ve sözde Christian Brothers tarafından yönetilen Boys Town, Bindoon adlı bir yere 65 mil sürdük.”
Perth’in 60 mil kuzeyindeki terk edilmiş bir tarım arazisindeki yetimhanede, yeni gelenler, hayatının birkaç santim yakınında kırbaçlanan neredeyse çıplak bir çocuk görüntüsüyle karşılandı.
Hepsi, Christian Brothers’ın ve özellikle de metal parçaları dikilmiş özel yapılmış deri kayışlar kullanarak dayakları dağıtan sadist lider Brother Francis Keaney’nin elindeki gaddarlıkla karşı karşıya kalacaktı.
Kardeşler cömert yemekler yerken çocuklara yulaf lapası veya ekmek ve damlamadan başka bir şey verilmedi.
Tony şöyle diyor: “Yetersiz besleniyorduk ve her zaman açtık. Meyve almak için bahçeye baskın yaparken yakalanırsak, diğer çocukların önünde alaya alınır ve kırbaçlanırdık.
“Biri yatağı ıslatırsa, seni kırbaçlarlardı – ve ben yatağımı ıslatıyordum, bu yüzden sert bir şekilde disipline edildim.
“Keaney ayrıca bir kemer kullanır ve bazı durumlarda botu uygulardı.”
1947’de kurulan Boys Town yerleşkesi kısmen, bazıları on yaşında olan çocuklar tarafından inşa edilmişti.
Tony yıpratıcı çamaşırhane işlerine koyuldu ama aynı zamanda şantiyede çıplak ayakla ve eski püskü giysilerle el emeği de yaptı.
Görevlerinde geri kalanlar o kadar şiddetli dövüldü ki, çoğu zaman kemikleri kırıldı.
Cinsel taciz de yaygındı, bazı çocuklar tarikatı “Hıristiyan Fahişeler” olarak adlandırıyordu.
16 yaşında Tony, kendisi için bir kuru temizleme fabrikasında iş ayarlandığı Perth’e gönderildi. Ancak 21 yaşına kadar devletin vesayeti altında kaldı.
Doğum belgesi ancak o zaman kendisine verildi, ancak şöyle dedi: “Bunca zaman annemi veya babamı tanımadığım ve sürekli olarak bizi istemedikleri söylendiği için benim için hiçbir şey ifade etmiyordu.”
Daha fazlasını öğrenmek için İngiltere’ye geri döndüğünde, annesinin Amerikalı bir havacıyla evlendiğini ve ABD’ye taşındığını keşfetti.
Onu bulmaya gelmesi ihtimaline karşı kilisesine adresinin olduğu bir mektup vermişti – Tony Katolik yetkililerden yardım istemesine rağmen yardım ona iletilmemişti.
Yıllar sonra, Çocuk Göçmenler Vakfı’nın yardımıyla onu Amerika’da arayabildi – ama o zamana kadar trajik bir şekilde vefat etmişti.
‘Mezara yatıp ağladım’
Tony şöyle diyor: “Yeniden evlendikten sonra oldukça rahat bir hayatı oldu ama kocası Leon bana asla ulaşamayacağını bildiği için çok rahatsız olduğunu söyledi.
“Annemin eşinin daveti üzerine Amerika’ya gittim ve beni mezarına götürdü.
“Anneme ilk kez bu kadar yakındım. Yerde yatanın kendi bedeni olduğuna inanamadım.
“Mezarına uzandım ve ağladım. Annemi tanıma şansım elimden alınmıştı.”
Tony, Avustralya’daki demiryollarında çalıştı ve 11 yıl boyunca Subiaco’nun Perth bölgesinin belediye başkanıydı. Çocukluğunun zihinsel yaralarının aşkı bulmasını engellediğini söylüyor.
Şunu açıkladı: “Hiç evlenmedim ve bunu bir annenin sevgisini asla bilmemek olarak görüyorum. Bugüne kadar aşkın ne olduğunu nasıl bilebilirim?”
“Ben hayatta kaldım ama delikanlıların çoğu yolunu kaybetti ve her türlü sorunla karşılaştı – alkolizm ve bozulan evlilikler.”
Birçok çocuğa, anne babalarının öldüğü kurumlar tarafından anlatılırken, takip edilmemeleri için doğum tarihleri ve isimleri değiştirilmiştir.
Adını göç için alınan işlem ücretinden alan 1950’lerde geçen TV dizisinin hikayesini yansıtan Tony’nin babası, oğlu henüz Bindoon’dayken on poundluk bir pom olarak Avustralya’ya göç etti.
Ancak Tony’nin 50. doğum gününe kadar yeniden bir araya gelmediler ve sonrasında yakın durmadılar.
Tony şöyle diyor: “Az konuşan bir adamdı. Onunla tanıştıktan sonra olmak istediğim kadar bilgili değildim. Ancak annesi ve dokuz yaşında bir büyükanne olan ve şu anda Wisconsin’de yaşayan Leon’un kızı olan üvey kız kardeşi Kathleen ile iletişim halindedir.
Tony, “Telefonda konuşuruz ve mektuplaşırız,” diyor. “Kathleen benim için büyük bir rahatlık kaynağı.
2016’da Christian Brothers, bakımı altındaki istismara uğramış çocuklardan “kayıtsız” bir özür diledi ve acımasız lider Keaney’nin kalıntılarını süslü bir mermer mezardan mütevazı bir arsaya taşıdı.
Başbakan Gordon Brown, 2010 yılında İngiliz göçmen çocuklardan hükümet adına resmi olarak özür dilemişti.
“En savunmasız olduklarında gönderilmelerine izin verildiği için üzgünüz” dedi.
Ayrıca aileleri yeniden bir araya getirmeye yardımcı olmak için 6 milyon sterlinlik bir fon duyurdu – ancak 13 yıl sonra, Tony dahil kampanyacılar yeniden unutulmuş hissediyorlar.
Şöyle diyor: “Londra’da hala bir anma töreni yok ki bu başından beri istediğimiz bir şeydi.
“Aile birleşimleri için fon tükeniyor ve eski çocuk göçmenler, ailelerimizi bir daha asla göremeyeceğimizden endişe ediyorlar.
“Ne Boris Johnson ne de Rishi Sunak, çocuk göçmenlere destek beyanında bulunmadı ve bizi unutmuş görünüyorlar.
“İnsanlar bana Birleşik Krallık ile herhangi bir yakınlığım olup olmadığını soruyor ve ben de ‘Bu konuda hiçbir şey yapılmıyorken neden yapayım?
“Avustralya hükümeti, bu kurumların korkunç davranışlarını ve buna izin veren hükümetlerin başarısızlığını kabul etti.”
1987’de Çocuk Göçmenler Vakfı’nı kuran eski sosyal hizmet uzmanı Dr Margaret Humphreys, Avustralya’dan bir kurbandan uzun süredir kayıp olan aile üyelerini bulmak için yardım isteyen bir mektup aldıktan sonra göçmen planının dehşetini ortaya çıkardı.
Şöyle diyor: “On üç yıl önce, eski çocuk göçmenlere “Sizi tüm hayatınız boyunca destekleyeceğiz” taahhüdünde bulunan eski Başbakan Gordon Brown, ulusun özrünü dile getirdi.
Çok şey başarıldı, ancak artık ulusumuzun özrünü tam olarak onurlandırdığımızdan emin olmanın zamanı geldi” dedi.
Kaynak : https://www.thesun.co.uk/news/22444390/ten-pound-pom-baby-australia-tony-costa/