Ekonomik krizle birlikte, Lehman Brothers’ın iflas etmesinin ardından işini kaybeden Litvinov seçenekler arasında sıkışıp kalmıştı. Her şeyini riske edip Marvin Gardens’ı mı satın almalıydı yoksa parasını başlangıç noktasını geçene kadar vergiden muaf tahvillere mi yatırmalıydı? Borsa bugün 100 puan daha düşmüş ve bir meslektaşı ücretsiz park yerinde kalp krizi geçirmişti. Çünkü çektiği “Güzellik yarışmasında ikinci oldunuz. 10 dolar alınız.” yazan şans kartını gizliyordu ama Maliye, bu 10 doların bir bankanın off-shore hesabında saklandığını fark edince hemen soruşturma başlatmıştı. Litvinov, sarı renkli kareye geldiğinde elleri titriyordu. Burada mülk satın almamasını öneren Morgan Stanley yatırım bankasından arkadaşı Schnabel’i aradı. Schnabel: “Piyasanın nereye doğru gittiğini kimse bilmiyor.” dedi. “Senin yerinde olsam 6 ay daha beklerdim. Ben Barnanke ve Tim Geithner yarın Washington’da bir toplantı yapacak ve şu sarı kareleri konuşacaklar. Yakında netleşir.”
“6 ay” diye düşündü Litvinov. “Engel olmazsam Schwimmer o zamana kadar üç sarı karenin hepsini alır.” dedi kendi kendine. Schwimmer, Litvinov’un ortağıydı. Başlangıç noktasını geçmiş ve nakitte kalmıştı. Yatırım yapabilirdi. Bu süreçte Litvinov iki mavi kare sahibi olmuştu. Vermont ve Connecticut. Ama eski karısı Jessica kalan tek mavi bölge olan Oriental’ı almıştı ve Litvinov kadının onu asla takas etmek istemeyeceğini biliyordu. Hampton’daki evi, çocukları görebilmesi için daha cömert ziyaret saatleri ve Doğalgaz İşletmesini önermesine rağmen kadın nuh diyor peygamber demiyordu. Litvinov’un işleri kadınlarla hiç yolunda gitmezdi. Zar atmaktaki yeteneksizliği de şimdiki nişanlısı Bea ile korkunç bir kavgaya sebep olmuştu. Nişanlısının her nasılsa sahil şeridindeki otelini finanse etmek için Citigroup’a sahip olan Paul Kindler ile bir ilişkisi olduğuna emindi. Sahil şeridi ona iki kahverengi kareyi de kazandırmıştı ama ekonomi kriz nedeniyle turizm çökünce kimse gelip arazisine yatırım yapmadı. Bunun üzerine yenileme projelerine girişti. Her odasında LCD televizyon olan lüks oteller yapmaya başladı. Ancak artan inşaat maliyetleri ve sendikalarla yaşadığı problemler elinde birkaç daireden başka bir şey bırakmayacak gibi görünüyordu. Kindler on birinci kareye yaklaşmışken Breslau, bir Noel partisinden eve sarhoş geliyor, üç dairesiyle birlikte ücretsiz park yerine konuyordu. Birdenbire Breslau’nun 1100 dolara ihtiyacı oldu. Kindler’e beklemesi için yalvardı ancak Kindler şans kartı çekmeyi tercih etti. Kartta “Okul taksidini öde. 150 dolar” yazıyordu ve böylece Kindler’den borç almak hayal oldu. Mülklerini rehine vermek istemediği için de Breslau tefecilere başvurmak zorunda kaldı. Zamanında ödeyemeyince de adamlar dizkapaklarını kırmakla tehdit ettiler. Sonunda yapılan anlaşmaya göre St. Charles bölgesini onlara vermek şartıyla sadece bir dizkapağını kırmalarına karar verildi.
Breslau’nun karısı Rita seksi biriydi. Hollywood senaristlerinin “cute meet” dedikleri şekilde tanışmıştı onunla. “Tranvayla bir tur at” yazan bir şans kartı çekmişti ve böylece aynı kareye gelmişlerdi. Önce ilerlemediler, sonra Rita elbiselerini çıkararak Breslau’ya risk-kazanç oranı kavramını açıkladı. Bu sırada kadına âşık olmuştu. Rita kriz sırasında ve piyonlar dağıtılırken erkeğinin arkasında durmuştu. Breslau fötr şapkayı istiyordu. Fötr şapka Litvinov’a gittiğinde Breslau büyük bir hayal kırıklığına uğramıştı. Yüksüğü almak zorunda kaldı ki doktorlar bunu onun depresyona girmesine ve yıllar sürecek yoğun bir psikoterapi seanslarına mal olduğunu iddia ediyorlardı. Bir anlık dalgınlık sonucu birisi arazisini ele geçirmiş ve atılan bir zardan sonra mülklerini kiraya vererek kendini Parker Brothers ile disiplin kurulu arasında karmaşık bir davaya sürükleyecek müşkül bir duruma sokmuştu.
Lou Daimler ise ayrı bir hikâyeydi. Fakirlik içinde büyümüş ve mutlaka bir şekilde yırtacağına dair kendi kendine söz vermişti. Bütün mor ve eflatun karelere sahip olma fikriyle ortaya çıktığında herkes onun bir dahi ya da deli olduğunu düşünmüştü. Harvard’da burslu okumuş ve Bostonlu bir kıza âşık olmuştu. Ailesi üç yeşil kareye de sahipti. Oteller vardı tabi. Daimler’in servet düşmanı olduğunu düşündüler ama “Bankada lehinize bir hata oldu. 200 dolar alın.” yazan şans kartını çektiğinde parayı bir internet şirketi kurmak için harcadı. Kısa zaman içinde 6 milyar dolar ve en az bir adet “Kodesten çık” kartı önerilmesine rağmen şirketi satmadı. Sonra Porchnick… Bir sürü ufak tefek mülkü bulunuyordu ve iflas için başvurmuştu. Fakat maliye müfettişleri binlerce doları sarı karelerde ve 500 dolarlık bonoları da çorabında sakladığını ve bunları İsviçre bankalarındaki hesaplarına transfer etmeyi planladığını ortaya çıkardı. Zavallı Porchnick bir anda işsiz kaldı ve elli sekizinci karede iflas ederek bir kutu uyku ilacı içti. Veda mektubu çok anlamlıydı: “Canım karım Claire’e Akdeniz Bulvarı’nı bırakıyorum. Umarım 2 dolarlık kira geliri seni alışık olduğun biçimde yaşatmaya yeter.”
Son trajedi Milo Vorpich’inkiydi. Merrill Lynch adlı yatırım bankası battığında Vorpich bütün varlığını yastık altına koydu. Bütün depozitler ve ödemeler yastığından yönetiliyordu. Derken yeni hükümet parası yastık altında olanlar için iki milyar dolarlık bir destek paketi açıkladı ve federal devlet onu büyüklüklere göre tahsis etti. Vorpich’in yastığı devasa boyutlarda olduğu için esaslı bir ödeme almış oldu. Çocukluk aşkıyla evlenmeye karar verdi ama “Üç kare geri git” kartını çekince kadın onu beklemeyi reddetti. Bir daha kadını yakalayamadı. Bu yetmezmiş gibi bir de “Kodese gir” karesine geldi. Hapishanede birkaç yıl kaldı. Nihayet tünel kazıp İllionis Bulvarı’ndan su yüzüne çıktığında orada kendisini tek motorlu bir uçak ve Meksika pasaportuyla bir arkadaşı bekliyordu. Planı, yüksek kiralardan kurtulmak için ücretsiz park yeri ve sahil şeridi üzerinden uçarak Meksika’nın Cuernavaca kentine ulaşmaktı. Ama maalesef yakıtı tükenen uçak Pennsylvania Bulvarı’na inmek zorunda kaldı ve orada pusuya yatmış federal ajanların yaylım ateşi sonucu hayatını kaybetti.
* The New Yorker, 24 Ocak 2011, çev: B.C.Y.