16 yaşında yalnız seyahat etmek nasıl bir duygu
Joseph Foley bizi çelişkili bir genç gezginin zihnine davet ediyor.
Yazar
EĞER BİR ŞEY VARSA bu makale özgürlükle ilgili. Konu gittiğim şehir ya da gittiğim yer değil. Bu makale 16 yaşında yalnız seyahat etme özgürlüğü ve bu özgürlüğün bana kucaklamayı öğrettiği arzu, bağımsızlık ve yaşam sevgisi hakkındadır.
Boston bölgesinden 16 yaşındayım. Geçen yıl annemi bazı gezilere yalnız gitmeme izin vermesi için ikna etmeyi başardım. Her şeyi kendi başıma yaptım: pansiyonlarda kalmak, uçaklarda uçmak, tren ve otobüs güzergahlarını bulmak ve turistik yerleri ziyaret etmek.
Yüksek işlevli bir otizm türü olan Asperger Sendromuna sahibim. Arada sırada yaşanan sosyal beceriksizliğin ve daha iyi bir not olarak, dünya hakkında yeni şeyler keşfetmeme ve öğrenmeme verdiği takıntılı tutkunun yanı sıra, bunun seyahatlerim için oyun değiştirici olduğunu düşünmüyorum. Beni engellemesine izin vermem. Okulda bu farklı bir hikaye, ancak seyahat açısından bunun bir fayda olduğuna inanıyorum. Bununla ilgili bütün bir makale yazabilirim, ama buradaki odak noktam bu değil. Yine de benim önemli özelliklerimden biri, bundan bahsetmek istedim.
Şimdi dört geziye çıktım. Biri Washington, DC'ye, biri İskoçya'ya, biri San Francisco'ya ve diğeri İzlanda'ya. Her biri benim için kendi açısından önemliydi, ancak daha önce de söylediğim gibi, bu makalenin konusu bu değil.
DC'ye seyahatimde Amtrak Acela treninden ilk indiğimde, çok kısa birkaç saniye boyunca daha önce hiç hissetmediğim bir "vay" hissi hissettim. Bunu ve bunu Washington DC'de birkaç haftadır yapmaktan heyecan duyuyordum. Ama o anlar boyunca kalbimde her zaman kalacak bir duygu hissettim. Bu gezinin benim için ne kadar önemli olduğunu anladığım için iç açıcı bir gurur duydum. Bir geçit töreni gibiydi.
Sonra İzlanda'da yaptığım yanardağ yürüyüşü vardı, bu her şeyden çok sebatın önemini gösteriyordu. İz kaygandı. Yanlış bir adım bir kanyonun düşmesine neden olabilirdi. Aynı zamanda aşırı rüzgârlıydı, sulu kar yüzümüze vuruyordu, ama biz yukarı çıkmaya devam ettik. Ben ve diğer tur grubu üyeleri sebat ettik ve zirveye ulaştık.
Dublin'de uzun bir konaklama sırasında sabah 6'da sokaklarda yürüdüm. Müzelerin hiçbiri açık değildi, bu yüzden sabahın erken saatlerinde şehrin hissini içine alarak amaçsızca dolaştım. Deneyim bana, seyahatin bu ve bu manzaradan uzaklaşmakla ilgili olmadığını, daha ziyade kendinizi içine çekeceğiniz, yabancı bir ülkede bir sokakta yürürken deneyimleyeceğiniz bir şey olduğunu öğretti.
Seyahat etme özgürlüğü, kaleleri ve müzeleri ziyaret etmeme, buzullara ve yanardağlara tırmanmama, bazı inanılmaz milli parklarda manzara görmeme izin verdi. Ancak seyahat böceği tarafından ısırılmak ve onu bir takıntı haline getirmek sadece bir lütuf değil, aynı zamanda lanet yönleri de var.
Seyahat yoluyla, zamanımız ve paramız olsaydı ne kadar çok şey yapabileceğimizi anlarız. Yine de her zaman ulaşılamaz. Benim durumumda okula gitmem gerekiyor. Yapmasaydım ve para sorun olmazsa, herhangi bir yere uçuş rezervasyonu yapabilir ve Avrupa ve Asya'yı boydan boya seyahat edebilirdim. Bunun yerine, bir sonraki seyahatim birkaç aylık değil. Bu kadar çok geziye çıktığım için çok şanslı olduğumu anlıyorum, ama yine de beklemek uzun bir süre gibi görünüyor.
Bakış açımın yanlış olduğunu biliyorum.
Bu da beni bir sonraki noktama getiriyor. Sık seyahat etmek bize korkunç derecede çarpık bir bakış açısı sağlar. Genç gezginler olarak durumumuz iyi ve neyi önemsiyoruz? Üçüncü dünya ülkelerinde, Batı dünyasında kabul ettiğimiz ayakkabı gibi temel ihtiyaçları satın alacak kadar para kazanması üç ay süren birçok çocuk varken, tek istediğimiz 'güzel bir yolculuk' bile. Lüks seyahat değilse, yine de bu seyahatlere hakkımız olduğunu hissetmemize ve onları hafife almamıza neden oluyor.
Bunun pek çok insan için ne kadar rahatsız edici olduğunu asla tam olarak anlayamayacağımdan eminim. Ne de olsa, üçüncü dünya kenar mahallelerinde hiç yaşam deneyimlemedim, bu yüzden asla gerçekten anlayamıyorum. Ama bakış açımın yanlış olduğunu biliyorum. Benim için pek çok kişinin sadece hayal edebileceği şeyler düzenli olarak oluyor. Bunu yazarken mutlu olmam için bunun yeterli olması gerektiğini anlıyorum.
Özgürlüğümle ne yaparsam yapayım, ondan yararlandığım halde bu özgürlüğü verili olarak kabul eden hala ayrıcalıklı bir Batılıyım. Bunun daha yoksul durumdakiler için haksız olduğunu hissediyorum ve bu konuda suçumu kabul etmeye hazırım. Tek bir dilek hakkım olsaydı, dünyadaki daha fazla insanın benim gibi seyahat etmesini isterdim.
[Öne çıkan fotoğraf: roberthuffstutter]