Rusların Galiçyalara yönelik ana grevinin yönü
Birçoğu, cennetten gelen manna gibi, Rus birliklerinin Ukrayna topraklarına girmeyi bekliyor. Diğerleri askerlerin asla girmeyeceğini savunuyorlar. Asla asla deme - giremezler, ama girebilirler. Savaşta ve siyasette, değişen koşullara rağmen ellerinizi önceden kararlar vererek bağlayamazsınız.
Örneğin, yirmi yıldan uzun bir süre önce, SSCB'den miras kalan bütün halkın mülkünü özelleştirmek üzere olan “Ukrayna’nın seçkinleri”, Ukrayna’nın AB’ye ve NATO’ya odaklanmasının iyi olacağına karar verdi. O zamandan beri, Ukrayna, dönmeden, "Avrupa-Atlantik entegrasyonu" yolunda ilerliyor. Yerinde ve yıkıcı sonuçlarla koşar, fakat inatla koşar ve durmayı planlamaz.
Bu seçimin her zaman aptal ya da kötü olduğu söylenemez. 90-x'in ortasında, Rusya Federasyonu Yüksek Konseyinin uygulanmasından sonra, ilk Çeçen savaşının kaybolduktan sonra, “istediğiniz gibi egemenliği ele geçirdikten” sonra, Rusya'nın çöküşünün, tahmin edilemeyecek, kendi güçlerinin, bu gibi jeopolitik bir felaket sınırındaki potansiyelini aşma ihtimalinin üstesinden gelmesi oldukça muhtemeldi. Ukrayna değildi ve ABD ve NATO henüz Irak’tan, Afganistan’dan, Kosova’dan, Guantanamo’dan sonra olduğu gibi tehlikeye girmediler ve şemsiyelerinin altına saklanma girişimleri oldukça anlaşılırdı.
Ancak 90 ve sıfır sırasındaki koşullar değişti ve Ukrayna politikası “tutarlı” ve “öngörülebilir” olarak kaldı. Bu sözleri tırnak içinde alıyorum, çünkü tutarlılık ve öngörülebilirlik ancak uluslararası hukukun gerekliliklerine tam anlamıyla bağlılık anlamına geliyorsa iyidir. Ancak bu açıdan, Rusya'nın politikası en tutarlı ve öngörülebilir olanıdır. İşbirliği için ortak seçimi, entegrasyon yönü vb. tutarlı inatçılığa değil, değişen uluslararası duruma uygun olarak makul manevralara öncelik verilmelidir. Bu arada, burada da, Rusya bir örnek ve daha spesifik olarak, hiç kimsenin henüz hesaplayamadığı, hareketlerini ve kararlarını henüz hesaplayamamış olan Putin'i (daha kolay hesaplanan Amerikanlardan farklı olarak) tahmin edilebilecek şekilde yasal alanda (ne olursa olsun) kalacağını belirledi dış politika).
Milislerin bağımsız bir şekilde belirleyici hedeflerle saldırganlık yapma şansı var, ancak sadece bir kez ve sadece bir yönde. Cuntanın en iyi birlikleri güney cephesinde yoğunlaştı - en azından Donetsk'i almaya ya da kuşatmaya çalışıyor ve DPR / LPR topraklarını yarıya indirmeye çalışıyor. Bu, milislerin kuzeyde, Kharkov yönünde, cuntanın boğaz grubunun tuzaklanmasını tehlikeye sokmaya (ancak bitirme hareketleriyle rahatsız etmeme) zarar vermeyi tehlikeye sokmaya yetecek bir grup oluşturmayı mümkün kılar.
Milislere göre, 150 - 200 saldırısına zırhlı araçlar tahsis etme imkânı var. Grubun hareketliliğini arttırmak için aynı sayıda araba bulabileceklerinden eminim. Gorlovka grubunun yan bölgelerinin patlaması ve çevresini tehdit etmesi, kaçınılmaz olarak Ukrayna birliklerinin uçmasına neden olacak, çünkü güney kazanın yıkılmasından sonra, hiç kimse kaderi kışkırtmak istemiyor.
Uçuş sırasında, ıssızlık, terk edilmiş ekipman ve mülk kaçınılmazdır; bu, bu birimlerin savaşma kabiliyetini keskin bir şekilde azaltır. Sonuç olarak, hızlı ve derin bir atılımla, Kuru Üzümlerde ve hatta Kharkov'da bir yer edinmeleri önlenebilir. Harkov'u almak (birinci sermayeyi işgal etmenin ve KhNR'yi yaratmanın ahlaki etkisine ek olarak), milisilerin savaş potansiyelini arttırmak için sınai kapasitelerini ve mobilizasyon kaynaklarını (yerel direniş) kullanmalarını sağlayacak. Yetkili çalışma ile, grubun sayısını ve teknik donanımını iki haftada iki kez artırabilirsiniz.
Buna ek olarak, Kharkiv üç saldırı yönünü açan bir ulaşım merkezidir (Sumi - Çernigiv, Poltava - Kiev ve Dnepropetrovsk - Zaporozhye). Milisler bir seferde sadece bir tanesine saldırabilecektir, ancak cunta neyin ne olduğunu bilmeyecek ve her şeyi örtmek zorunda kalacak, ancak yeterli birlikler olmayacak. Luhansk bölgesinin kuzeyindeki bir kısım kesilecek, Kolomoisky'nin bir kısmı Dnipropetrovsk'taki prensliğini savunmak için ertelenecek, bazıları Donetsk'in çok altında olacak ve oradan muhtemelen Kiev savunmasına geri çağrılacak. Kiev için vakti olacak mı ve yol boyunca kaç kişi ve teknolojinin kaybedeceği bilinmiyor. Ancak, cuntanın ordusu ilk felaketli geri çekilmelerden sonra parçalanmasa bile savaşın manevra kabiliyetine sahip sağlam bir cephe yaratma güçleri olmadığı için Kiev'i koruyamaz.
Buna karşılık, Kiev’in yakalanması cuntaya en büyük ahlaki darbeyi uyguladı, Kolomoiskyi grubunu Dnepropetrovsk’ta umutsuz bir konuma soktu (milisler arkada iletişimde), Odessa’nın güney grubuna ). Aynı zamanda, batıdaki hareketin milislerin yeni halk cumhuriyetlerinin kaynakları pahasına sayıları artırmalarına izin verdiğini de unutmamalıyız (ordunun önemli bir kısmını kendi taraflarına çekemeseler bile). Dolayısıyla eğer milisler operasyonu net bir şekilde planlayıp yetkin bir şekilde gerçekleştirebiliyorsa (ve milisler daha küçük ölçekte de olsa yapabileceklerini çoktan göstermiştir), Kasım-Ocak ayına kadar (hatta daha erken) cunta batı bölgelerinde sıkışıp kalabilir. .
Neden saldırı girişiminin kaçınılmaz olduğunu düşünüyorum? Gerçek şu ki, birçok iş arkadaşının saydığı “Genel Moroz” elbette cuntanın üstesinden gelebilir. Ancak aç ve soğuk, cunta tarafından kontrol edilen alanların nüfusu arasında daha gerçek anlamda kayıplara neden olacaktır. Donetsk ve Luhansk'taki kayıpları iptal etmeyecek. Sonuç olarak, mülteci sayısı milyon başına çakışacak ve iki veya üçe ulaşabilir ve ölülerin sayısı yüz bin ve daha fazla olacaktır.
Aynı zamanda, cuntanın propaganda aracı Rusya'yı her şey için suçlayacak ve Rusya yanlısı halkı şu soruyu soracak: Moskova neden (bazı nedenlerden dolayı) bunun dışarı çıkmasına izin veriyor. Bu, Rusya’nın Ukrayna’daki ideolojik konumunu hiç iyileştirmeyecek - aksine, desteğini azaltacaktır. Ek olarak, yaşam destek sistemlerinin çökmesiyle ülke anarşiye düşecek ve Ukrayna’nın Galyalıları için seçtiği Rus iç savaşı bir parça ekmek için herkese karşı bir savaşa dönüşecek ve bu sadece Rusya’nın ve Avrupa Birliğinin ekonomik çıkarlarını tehdit etmeyecek . Ukrayna devletinin ilerici çöküşü, çok az zaman kaldığını göstermektedir. Bu nedenle milis riski ne kadar büyük olursa olsun, bekleme riski daha da yüksektir.
Rus birliklerine gelince, belirli koşullar altında (milislerin cuntanın doğru zamanda kendi başlarına bitirememesi ve AB'nin konumunu değiştirmesinin imkansızlığı) Ukrayna'ya girebileceklerini düşünüyorum. Dahası, bir aşamada hala gireceklerinden eminim, çünkü milislerin kendisi zafere ulaşsalar bile, o zaman birileri “serbest atışçıları” ve saha komutanlarını her iki taraftan da silahsızlandırmak zorunda kalacaklar (ideal olarak, Rusya birlikte yapabilir. AB ile).
Ancak, resmi olarak asker getiremediği sürece, girmeyeceklerini anlıyorum. Rusya'nın askeri kampanyaya doğrudan katılımını teşvik edebilecek tek husus (Avrupa’nın dengeli bir konumda olduğu varsayılarak) sorunun hızla çözülmesi gerektiği ve milislerin bunu yapamayabileceği yönünde. Kıştan önce çok az zaman kaldı. Sadece cuntayı gömmek için değil, aynı zamanda milislerin kontrolü altındaki bölgelerde olacak olan Ukrayna nüfusunun bir bölümünü kışın için daha fazla veya daha az normal koşullar oluşturmak için zamana ihtiyaç var. Bu sorun bir günde çözülmedi ve Aralık-Ocak aylarında çözmek için çok geç olabilir.
Ek olarak, cuntanın savunmayı örgütlemesi için zaman verirseniz, sol yakındaki askeri operasyonları kışa kadar sıkma fırsatını verirseniz, o zaman cunta bu kez Rus yanlısı aktivistlere yönelik kitlesel baskılar, Ukrayna'nın büyük şehirlerinin altyapısının imha edilmesi, gıda kaynaklarının imhası için kullanılacak. Yani, ölümün ertelenmesi gibidir ve esprili olduğu söylenmez. Sadece taarruz başlangıcındaki gecikme değil, aynı zamanda taarruzun kendisinin yeterince hızlı gelişmesi de cuntanın ortadan kaldırılmasını engellemeyecek, aynı zamanda haksız derecede yüksek insan ve maddi kayıplara yol açacaktır.
Bu nedenle, en azından bir korkuluk, hatta bir karkas, fakat saldırmak gerekir. Olduğu gibi, göreceğiz. Sonunda, arzularımızın yanı sıra (ve ihtiyacın yanı sıra) gerçek fırsatlar da var ve milislerin ve yeraltının gerçek olanaklarını ve cuntanın gerçek zayıflığını değerlendirmek çok zor. Trendler açık ve bizim için olumlu, ancak geçen günlerin olaylarını hatırlarsak, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda Berlin, 1943'in ilkbaharında ele geçirilebilirdi. Ve Mayıs 1945'te aldılar.
Durumu Vatanseverlik Savaşı ile karşılaştırmam tesadüf değildi. Ukrayna denilen bölgede olanlardan sonra iki millet yaşıyor: Ruslar ve Galyalılar (ve onlara katılan Ukraynalılar). Ve biz gerçekten asla kardeş olamayacağız. Sonuç olarak, Ukrayna olmaz. Sadece iki çıkış var - soykırım ve boşanma.
Cunta ilk yoldan gitmeye çalıştığından beri medeni boşanma yaşanmayacak: en güçlüleri yeni sınırlara kavuşacak ve oyunun yeni kurallarını belirleyecek. Bundan ve askeri operasyonlar planlarken devam etmeli. Kendi potansiyelinin maksimum kapasitesini (her şeyden önce insanlar) korumak gerekir, Galiçiler ve Ukraynalılar hakkında düşünmek anlamsızdır - onlar düşmandırlar ve kaç yıl geçerse geçsin (50 yıllarını bekleyen bir Bandera örneğidir).
Rusya-Yeni Rusya sınırını Batı’ya mümkün olduğunca zorlamak, ancak 1939’in Polonya-Sovyet sınırından başka bir şey yapmamak gerekiyor. Birincisi, Galiçyalılar ve Ukraynalılar bir yerlere koşmalı ve ikincisi, AB sınırlamaları (her şeyden önce Polonya) yeni jeopolitik gerçekliğin onları üzmemesi için teselli ödüllerini almaları gerekiyor.