Söylemeliyim ki, bu adam orijinalliği ile hemen göze çarpıyordu. Hiç bir şekilde taşımayı sevmiyordu - tüm makinelere “büro” adını verdi ve inançlarının olmadığına inandı.
Ben, zorluk ve korku olmadan, arabaya tırmandım. “Ofis” aracı bana daha güvenilir ve üç kat daha hızlı gibi geldi. Dedem Ignat, koyun derisi ceketini, kalın koyun derisi kokulu kucağıma attı. Ve eski galoşlarda ayaklarını salladı ve ata kızdı: “Gel, kuyruğu olan ruh! ..”
Ignat bana çocukluğundan bahsetti ve en gizli ve güvenilir kişiyi düşük rütbeli bir gezgin için duymak biraz garipti. Büyükbaba rahatça konuştu ve bu nedenle, bu akşam da aniden telaşsız ve sakin görünüyordu, eski bir koyun derisi gibi kokuyordu.
Savaş Rusanovka'ya geldi (burası Lipetsk bölgesinin Dolgorukovsky bölgesi), Ignatkin’in umutlarını takip ediyor ve acımasızca kökünden kesiyor.
Eylül ayında Ignatka okula, komşusu öğretmen Sim Simych'e gidiyordu. Fakat Sim Simich öne çıktı, karısını ve üç çocuğunu evde bıraktı. Onunla birlikte, matematik ve diğer tam bilimler öğretmeni Pyotr Mikhalych de büyük çocuklar tarafından gerçekleştirildi.
Eski bir Anna Pavlovna okulda kaldı, daha önce azgın bir kabilede dil, edebiyat ve coğrafya sevgisi yaratmıştı. Düşünen ve tartışan köylüler, küçüklerin kışın okula gitmesini sağlamıştır. Bak, bu zamana kadar Hitler çoktan kırılacak.
Ignatka, durmadan eski evrak çantasına bakarak, ağabeyi Ivan'ın bir mirası olarak bıraktığı için koştu. Ve birinci sınıf öğrencisinin derecesini hala göremediğini tahmin ederek ciddiye almadığı için sinirlendi. Annemden büyük bir bıçak çaldım ve sabahları faşistleri çabucak parçalamak için acele etmemize karar verdim. Anne bıçağı buldu ve evden kaçmayı düşünmemesi için Ignat'a döktü.
Sonra Ignatka depresyona girdi. İlk yaşındaki arkadaşı, kızıl saçlı, ince Petka da üzüldü. Şimdi sahip oldukları derslerin okul öncesi çocuklarla aynı olduğu ortaya çıktı - ev işlerine ve balık tutmaya yardımcı olmak için. Birinci sınıf öğrencilerinin onuru ise anlaşılmaz bir süre için ertelendi. Köydeki incelik ve küçük boy için bir iş mili olarak adlandırılan Petka, yine de bir şekilde bağlandı. Ancak Ignatke tamamen adaletsizdi. Uzun boylu değildi, sağlam yumruklarıyla sağlamdı, kuyudan iki kova getirdi ve nefes bile almadan daha da fazlasını getirebildi. Sekiz yaşına girecek ve okul öncesi eğitimde kalacak mı?
Daha fazla uzatmadan Petka, Fritz'den intikam sahibi bir şekilde intikam almayı teklif etti. Nasıl - henüz bilmiyordu ve düşüneceğini açıkladı.
Ignatke fazla düşünmüyordu - ağabeyi Ivan savaşa girdi.
Ignatka'nın babası savaştan kısa bir süre önce öldü. O bir oduncu idi ve bir keresinde hesaplamamıştı - düşmüş bir ağaç onu ölümüne ezdi. Annem Ivan ve Ignatka ile kaldı.
Vanya, Ignatka'nın ilk öğretmeni idi, o zamanlar - herkes tarafından çapakları için alay edilen kabarık bir çocuk. Hiçbir şekilde “lapasını” Ignatk'ın ağzında çiğneyemedi ve bu nedenle her türlü sakar tuhaflık ağzından uçtu. Ignatka, karşı koymadığı üç harfe intikamcı nefretle yandı: "b", "s" ve "sh".
Bu yüzden İvan, erkek kardeşine bu mektuplarla anlaşılmaz çeşitli kelimeler söyledi. Ignatka onlarla konuşmaya çalıştı, yulaf lapasını çiğnedi, sinirlendi ve güldü. Vanya'nın kuyuya “vinç” dediği gibi “kırmızı kefal” bulmak özellikle zordu.
- Wan, biraz su ver! - Ignat istedi.
- Dame, ama nereye gitmeliyim?
- Kuyuya.
- O zaman kendin al.
Ve bu küçük kefal söyleyene kadar istediğini yap. Vanya sıkı bir öğretmendi.
Ve şimdi cepheye gitti. Ignatka o zamana kadar çok iyi konuşmuştu, ama kardeşini sevdiğini söyleyemedi. Bu kelimeleri nasıl söyleyeceğini bilmiyordu, bilmiyordu ve eğer bilseydi, bir kız için zayıflık olarak değerlendirirdi. Ve İvan'a evin dışına kadar eşlik ederek, kendisini yalnızca bir anlığına erkek kardeşinin ellerinde duman ve saman kokulu gömdü.
Ignatka, sadık arkadaşı kırmızı Petka ile kaldı. Birlikte faşistleri nasıl yeneceklerini, bu şekilde davranıp, doğru olanı bekleyeceklerini düşündüler. Şansın ellerinde olduğunu göründüğü zaman - köyde kızlarının ikisinin savaş için toplandığı gerçeği hakkında konuşmaya başladılar - canlı siyah gözlü Anuta ve sessiz, açık renkli Zina. Çocuklar onlara katılmaya karar verdiler - belki birlikte öne çıkarlardı. Fakat kızlar düpedüz reddetti.
Ve Annie Ignatka'yı alnındaki şapkayı gözlerinin üzerine çekti ve şapka büyükken onu savaşa götürmeyeceklerini söyledi. Ve şapka babalıktı - bir daha hiç sığmayacak mı?
Kızlar yalnız kaldı.
Yakında bir cenaze töreni Pansy'ye geldi. Ve sonra Zina'nın annesine.
Rusanovka'da soğuk güçlü geldi. Geceleri, Ignatka'nın kovadaki kuyulardan getirdiği su dondu. Buz Ignatka, Fritz'i ezdiğini hayal ederek sopayla dövdü.
Petka nehre balık tutmaya gitti. Ama her zaman eve boş elle döndü. Ve bir kez deliğin yanında uyuyakaldı ve neredeyse soğuk suya düştü. Annesinin oraya durulama yapmak için geldiği ve oğlunu gördüğü gerçeğinden kurtuldu.
Petka artık deliğe gitmedi ve bu olaydan sonra Ignatka bir haftadan fazla görünmedi. Sonra beklenmedik bir şekilde, zaten akşama doğru göründü, darmadağınık, gizemli ve köyün üzerinde Ignat'ı ormana sürükledi.
- Nesin sen, hayrete? - Ignatka ona çarptı. - Şimdi anne işten eve gelecek, ama kovalarım boş. En son orada olmadığını gördüm, içine döktü - oturamadım! Ayakta çorba bile düştü.
- Kes sesini! - Petka'yı tısladı. - Fritz'i buldum. Çalıların altına girdi. Sanırım karanlıkta köyün içinden geçmeye karar verdin, piç kurusu!
Ignatka topuklarında üşüdü ve paslı bir tırnağı kaşıdı. Geri döndü, ama durdu. Fritz ile ne yapmalı? Gerçekten onları öldürecek mi? Ya da Almanya'ya götürmek? Annesi, Almanların çocuklarını oraya kamyonla götürdüğünü söyledi. Ve kim köpeklerle kaçmaya ya da avlanmaya çalışıyor.
Ve Petka korkmadı. En Ignatkin kulağının üzerinden yüksek sesle nefes alıyordu ve şimdi onu yakalayamazsa Fritz'in ayrılacağını fısıldadı. Ignatka Petka'nın peşinden gitti, ama çirkin çivi hala ruhu ovalayıp temizliyordu.
Kısa bir süre sonra çocuklar yoldan ayrıldılar ve karın içindeki bellere takılıp irmikteki sinekler gibi ormana doğru yol almaya başladılar. Sert, sanki saman gibi, Ignatka'nın saçı ıslanmış ve alnına yapışmış.
Kar, yakayla, kılıflara, botlara, keçelere gömülmüş. Erdi, vücudunun sıcaklığını hissetti, terle karıştırdı. Ve Ignatka, ruhu ya da eriyen karı soğutmanın korkusu olup olmadığını bilmiyordu.
- İşte burada! - aniden Petka'yı soludu ve dizlerini çöktü, Ignatka'yı arkasına çekti.
Leylak alacakaranlıkta Ignatka, bir çalının altında hareketsiz siyah bir gövde gördü. Asker bir şekilde saçma sapan bir şekilde yana doğru uzanıyordu ve sol elini öne çıkardı; Çenenin altına takılan kulak tıkacı bir kapak yüzün üzerine kaymış. Ancak yaslanmış Fritz, onu tamir etmeye çalışmadı bile. Hiç hareket etmedi.
- öldü mü? - tekrar ayağa kalkarak kulak Petka üzerinden nefes aldı.
Fakat asker aniden korkunç bir kısa elini kaldırdı. Kürek gibi kar ile çizik - sanki ahşaptan oyulmuşmuş gibi el bükülmedi.
- Hey casus! - sessizce Petka dedi. - Pes et! Etrafınız sarıldı!
Asker hala karı kaşıdı, başını kaldırdı. Yüzünün alacakaranlıkta görmek değildi.
Ignatka bir süre durdu ve aniden kendisine doğru yol almaya başladı.
- Neredesin? diye bağırdı Petka. - Bir piç gibi davranmak!
Ancak Ignatka zaten askerin yaralandığını fark etti. Belki Fritz, ama yaralandı. Ondan korkacak hiçbir şey olmadığı ortaya çıktı - zayıflamış, onlara ne yapacak?
Ignatka Fritz'e yaklaştı ve durdu. Ne yapmalı? Peki ya göğsünde bir dolandırıcı varsa? Şimdi bir damak gibi ...
“Hey…” asker aniden saf Rus dilinde titredi. - Hey ... Ignat, ya da ...
Ve yine karı elinle çizdi. Ignatke yine korktu. Adı biliyor - ve nereden? Ne de olsa, Ignatka bu garip adama aşina değil. Ama Fritz gerçekte olduğu gibi ne yapıyor? Ama neden Rusça'da bu kadar iyi konuşuyor?
Durumda, o uzaklaştı ve korku ve yorgunluktan kısık bir ses çıkardı:
- Ayağa kalk! Tutuklandınız!
- Olduğu gibi, tutuklandı - Petka'nın arkadan özeti. - Nasıl ... burası nasıl? - Ve düzeltti, yabancı kelimeyi ne kadar başarıyla bozduğuyla gurur duydu.
Asker hareket etmeye çalıştı, ancak karı ayakları ile zayıf bir şekilde kapattı. Kapak kafasından düştü - bir paçavra sarıldı. Bir kelebeğin kozası gibi.
“Bara… kırmızı kefal”, asker aniden nefes aldı ve kısık öksürdü. - Tak.
Ve sakin ol ...
... Partizanların görevini yerine getiren İvan, Ignatkin'in kardeşi, aslında iki köyü birbirine bağlayan nehir üzerinde bir köprü havaya uçurdu. Fakat ayrılacak zamanı yoktu. Elini koparıp bir patlama ile yakalandı. Yandı, reddedildi, yönünü belirledi ve zaman kaybettiği için eve süründü. İvan ne kadar süründüğünü bilmiyordu - gün, hafta. Bazen ona, tam da böyle bir yıl boyunca hareket ettiğini, öyle görünüyordu. Sonra İvan, karın henüz erimemiş olduğunu ve zeminde görünür çiçek olmadığını hatırladı. Ve bu nedenle, zaman bir tabaktaki jöle gibi, çok uzun, gergin ve bulaşmış görünüyor. Ve tekrar sürünerek kendi kendine gelmeyi hayal ediyordu. Sonuçta, çok uzak olmayan bir yerde, akrabalarının bulunduğu yer olduğundan, çılgınca olsa bile, o öğrendim!
O zamanlar Ignatka'nın anneleri, İvan'ın kayıp olduğunu belirten bir bildiri gönderdi. Ignatka hiçbir şey söylemedi, talihsizliği yaşadı, annesinin yüreği oğlunun hayatta olduğunu tahmin etti. Ve yanılmamıştım.
Kurtarırken, İvan tekrar savaşa girdi. Sadece şimdi hep sol elinde bir tüfek tutuyordu.
Ve Almanlar yakında Rusanovka'yı işgal etti. Ama bu Ignatkin çocukluk bu sayfa hakkında - başka bir zaman.