Onet.pl: 20-26 Eylül, Rusya-Beyaz Rusya stratejik askeri tatbikatları Zapad-2013, Rusya ve Beyaz Rusya birliği devletinin savunma senaryosunun yanı sıra bölgesel güvenlik alanında işbirliğinin yürütüldüğü düzenlenmiştir. Bu iki ülke “kaslarla oynuyor” mu, yoksa savunmasını barışçıl bir şekilde test ediyor mu?
Andrzej Wilk (Andrzej Wilk): Muhalefetin objektifinden askeri tatbikatları düşünmezdim: politik bir gösteri bir eğitim etkinliğidir. Manevralar her zaman eğitim seviyesini test etmeye yarar. Bir diğer şey, alıştırmaların sonucunun ve sonraki sonuçların değerlendirilmesidir. “Kaslarla oynamak”, devletin savunma politikasından ziyade, dış alanla ilgili olan küçük bir meseledir. Askeri tatbikatlar, ölçeğinden bağımsız olarak, mümkün olduğunca halka açıklanabilir veya onları susturmaya çalışabilirsiniz. Uydu istihbarat çağında, öğretileri öğrenmesi gereken herkes hala onlar hakkında bilgi edinecek ve bu bilgiyi herkese açık hale getirebileceklerdir (her ne kadar misyonerlik adımlarından korkmak olmasa da). Bu, Rusya için de geçerlidir: son yıllarda yapılan birkaç yüz manevranın sadece bir kısmı “kas oyunu” gibi görünüyordu, ancak hepsi silahlı kuvvetlerin durumunu değerlendirmek için kullanışlıdır.
Tabii ki, öğretilerin bazı yönleri önceden düzenlenmiş ve “halka” gösterilmesi için tasarlanmıştır: Bu, her zaman otorite temsilcilerinin test sitesinde göründüğü durumdur. Bu durumda, başkanlar Putin ve Lukashenko ve tabii ki medya. Başka bir deyişle, en ilginç şeyler kesinlikle Grodno bölgesindeki Gozhsky’nin ispatladığı yerde gerçekleşmedi.
Şahsen, en son Rus roket korvetlerinin inişlerini yansıtan iniş kuvvetlerinin (senaryoya göre, teröristlerin senaryosuna göre) yapısını bilmek ilgimi çekerdi. Bu arada, birkaç yıl önce, Ruslar, Çin'le birlikte nükleer bir denizaltının su basmasını uyguladılar.
- Gazeta Wyborcza ile yaptığı röportajda, Savunma Bakanı Tomasz Semoniak (Tomasz Siemoniak), "Rusya'nın Avrupa ve Batı'nın onu tehdit ettiğine inanmaya devam ettiği" gerçeğiyle "endişe ve sürpriz" olduğunu belirtti. Kremlin en ciddi tehlikenin kaynağını nerede görüyor?
- Rusya’da yürürlükte olan askeri doktrini ciddiye alırsanız, o zaman asıl tehlike NATO’dur ve yakın zamanda İttifak’ın eylemleriyle bağlantılı olan her şey: toprakları dışındaki faaliyetler; eski Varşova Paktı ülkeleri olan NATO’nun yalnızca resmi üyeleri değil, fiili olarak yorumlanması; ve ayrıca Rus etki alanında “yönetim”.
Siyasi açıdan durum biraz farklı görünmeye başlar: NATO, ABD’nin (Rusların bakış açısından) uydularının Rusya’nın her türlü çıkarlarına zarar verirken gerçekliği şekillendirmeye çalıştığı bir tabela haline gelir. Moskova uzun yıllar boyunca İttifak’ı Soğuk Savaş’ın askeri ittifakına düşman bir tek olarak ele almadı, ancak elbette resmen ortadan kaldırıldığını görmek istiyor. Rus bakış açısına göre, bu, neredeyse müttefik Rus ülkelerinden (Yunanistan), cana yakın ve tarafsız (Fransa, Almanya, İtalya) ve (gerçekçi veya potansiyel olarak) düşmanlardan (en büyük "devlet" liderliğindeki ABD ve bağımlı ülkelerden) oluşan tuhaf bir varlık - İngiltere).
Avrasya'nın diğer tarafında, Washington'un elinin Japonya olduğu aynı şey olur. Öte yandan, son yıllardaki Rus tatbikatlarına ve Rus ordusunda meydana gelen değişikliklere göre, Rusya Federasyonu'nun silahlı kuvvetleri için ana potansiyel savaş alanının CIS'in toprakları olduğu ve potansiyel bir rakibin, 2008 yılında Gürcistan gibi Rus hakimiyetine direnecek olan devlet ordusu olduğu açık. Ancak, halen devam etmekte olan Sovyet beyin yıkamasının etkilerini küçümsemem.
Çok sayıda Rus ve belki de istisnasız ordu, tehdidin Amerika'dan geldiğine inanıyor. ABD’nin Rusya’ya saldırısı, Washington’un şu anki politikasının mantıklı bir sonucu olarak görülüyor. Öte yandan, Moskova batı ülkelerini gördükleri tehditlerden tamamen habersiz görünüyor: Orta Asya'da, Çin'de.
Çin’in nasıl olduğunu bilmiyorum ve Orta Asya hakkında Rusların mantığına şaşırmam: en azından biraz zaman geçiren herkes bu devletlerin öncelikle kendileri için bir tehlike olduğunu biliyor. Öngörülebilir bir gelecekte, çevreleri için bir tür tehdit tehdidi yatağı haline gelirlerse, askeri nitelikte olmayacaklardır.
- Ekim ayında, 2008, Kremlin, orduda çok fazla tartışmalara neden olan silahlı kuvvetlerin radikal bir reformuna başladı. Değişimin ana yönleri nelerdir ve ordudan en çok ne hoşnutsuzluk duyuyor?
“Uzun yıllardır, Rusların kendileri için sözde bağımsız askeri uzmanlar tarafından dayattığı efsanelerle mücadele ediyorum, kendileri için herhangi bir sonucu olmayan tüm köpekleri düzenli olarak orduya bırakıyorlar ve ülke dışına tamamen ayrıştırma fikrini destekliyorlar. Rus ordusunun biçimi hakkında hiçbir zaman sivil liderlikte yer almadı (Rusya'da silahlı kuvvetleri anlayacak ve bu konuda eski askeri erkekler olmadıkça, bu konuda bir planları olacak hiçbir sivil yok), orjinal olarak bir iç ordu ilişkisi vardı. Daha doğrusu, bunlar genellikle Afganistan’da, SSCB’nin dağılması sırasında başlayan askeri kariyeri ile Brezhnev’in altın yıllarında başlamış, Sovyet ordusu için özür dileyen ve emekli olan ve emrinin etkisi altında kalmayan askeri emekli grubu arasındaki anlaşmazlıklar. Popüler mitlerin aksine, Rus ordusunun reformu Gürcistan ile savaşın ardından başlamamış, ancak on yıl önce başlamıştır. NATO’nun 1998’teki Çeçenistan’la savaşından bir dizi aşağılanma, NATO’nun İttifak’ın Moskova’nın Yugoslav müttefiki olanlarına 1994’e yaptığı darbe, yılın 1996’in mali kriziyle başladı.
Özel isimler yazarsanız, reformun temeli General Anatoly Kvashnin tarafından atıldı. Askeri nitelikte olmayan iki faktör reformun gerçekleştirilmesi için belirleyici oldu: Başkan Vladimir Putin ve Rusya'nın petrol gelirlerinin artması. Silahlı kuvvetlerin gerçek modernizasyonu sürecinin başlangıcı 2004 üç olayına atıldı: yeni askeri teçhizat ve silahların tedariki (küçük miktarlarda ilk); hizmet sözleşmesine geçiş programının uygulanması ve Uzak Doğu'da deneysel ortak bir komuta oluşturulması.
Reform, en başından beri, Sovyet ordusunun mirasından ve yüksek hareket kabiliyetine sahip modern silahlı kuvvetler fragmanları ve önde gelen Batı ülkelerinin yakınlarına yakın bir profesyonelleşme seviyesinden kurtulma amaçlıydı. Gürcistan'ın 2008'taki savaşı belirleyici bir darbeye yol açtı ve eski ve yeni kadrolar arasında tampon rol oynayan Serdyukov'un reformu, Sovyet ordusu sisteminin tabutunda bir çiviydi. En büyük hoşnutsuzluk (ve sadece ordu arasında değil), devletin içinde olan bir devlet olan Sovyet lojistik destek sisteminin tasfiyesi sonucu meydana geldi. Bu vesileyle protesto eylemleri düzenleyen komünistler, Putin karşıtı muhalefetten sokaklara birkaç kez daha fazla insan aldı. Orduyu en çok ne endişelendiriyordu? Tabii ki, para: 2012 kadar, büyük ek ücret aldı. Bir Rus sözleşmeli asker şimdi bir Polonyalı müteahhitle aynı miktarda - 800 dolar hakkında ve memurlar çok daha fazla (nükleer denizaltılarda dokuz bin dolara kadar) alıyor. Rusya’daki ordunun hâlâ çok fazla sosyal imtiyazı var, Moskova’nın dışındaki yaşam giderleri Polonya’dan çok daha düşük. Rusya'da hizmet etmek artık sadece karlı bir hale geldi.
- Rusya Federasyonu’nun askeri potansiyeli nasıl değerlendirilebilir? Rus silahlı kuvvetleri, yılın 2008 Rus-Gürcü savaşı ile karşılaştırılabilir bir operasyon yürütebilecek kapasitede midir?
- Son yıllarda, Rus ordusu dünya büyük ligine geri döndü ve sıkı ve mümkün olduğu kadar yüksek bir yer almaya çalışıyor. Ekipman sayısı ve kalitesi bakımından, hiç şüphesiz Amerikalılardan aşağı kalıyor. Daha hızlı bir şekilde gelişmesine rağmen, ABD ordusuna yetişebileceğine dair bir gösterge yok. Teknoloji açısından bakıldığında, yine de güvenle kaldığı halde, Çin ordusundan daha az sayıda kalır ve kalır.
Bu, Çin’in Rusya Federasyonu'nun son dört ay içinde özellikle dikkat çeken Büyük Dörtlü'ye yaklaşan Hindistan'la paylaşmayı tercih ettiği Rus askeri teknolojilerini edinme çabalarıyla en iyi şekilde gösteriliyor. Avrupa ordularının birikmesi gittikçe daha belirgin hale geliyor. Zaten şimdi Ruslar teknolojik terimlerle onların arkasında değiller, eğitimden geçmeye başlıyorlar. En önemlisi, Avrupa'da giderek zorlaştığı hedefleri açıkça tanımladılar. Eğitim faaliyeti açısından, Rus silahlı kuvvetleri Sovyet seviyesine geri döndü. İlk başta, bu fenomen seçici ve asimetrikti, bireysel parçaları etkiledi filove sonra hava kuvvetleri. Apogee, 2008 yazında ve sonbaharın başlarında, toplam 200 bin kişinin operasyonel-taktiksel ve operasyonel-stratejik düzeydeki egzersizlerde yer almasıyla meydana geldi. O andan itibaren, her yıl yeni taktik derneklerin veya en azından yeni birimlerin yüksek rütbeli etkinliklerde yer aldığı giderek daha fazla taktiksel egzersiz yapıldı. Bu yılın Şubat ayında (Sovyet döneminden bu yana ilk kez) başlayan ani savaşa hazır olma testleri, elde edilen eğitim faaliyet düzeyinin optimal olarak tanınmasını mümkün kılıyor.
Rusya Federasyonu’nun silahlı kuvvetleri yalnızca şu anda Gürcistan’la savaşa benzer bir operasyon yürütebilecek kapasiteye sahip değil, aynı zamanda hazırlık sürecini azaltan daha küçük güç ve araçlarla daha hızlı bir şekilde gerçekleştirebiliyorlar. Korkarım ki, bütün dikkat çeken ve daha az dikkat çeken kusurları olan Rus ordusunun çok daha büyük bir çatışmaya katılması mümkün. Bununla birlikte, bu ordunun, özellikle BDT'deki gücünün, muhtemel rakiplerinin zayıflığıyla da bağlantılı olduğu unutulmamalıdır.
- Yetkililerin projesine göre, 2015 tarafından, ordunun ekipmanları yeni neslin askeri teçhizatı ile% 30'e ve 2020 - 70-100'e ulaşacak. Rusya bu planları finansal açıdan uygulayabilir mi? Kremlin modernizasyonu gerçekleştirecek mi, kendi teknik düşüncesine mi yoksa Batı'da satın alınan silahlara mı dayanacak?
- Rus ordusunda son on yıldaki hemen hemen tüm değişiklikler son derece elverişli bir finansal ortam zemininde gerçekleşti. Askeri harcamalar giderek arttı: 2001'taki sekiz milyar dolardan 51'taki 2011 milyarda. Bu fonlar, askeri yeteneklerin bozulmasını önlemeye yardımcı oldu ve 2004 yılından bu yana bir reform başlattı. Küresel mali krizle ilgili karışıklıklara rağmen, Moskova’nın askeri harcaması artmaya devam ediyor.
Silahlı kuvvetlerin reformu, Rus makamları için tartışılmaz bir öncelik olmaya devam ediyor. 2009 krizinde askıya alınmadı ve ülkenin ekonomik büyümesinde yavaşlama olmasına rağmen şimdi askıya alınma olasılığı düşük. Bu, Eylül ayında Duma’ya iletilen taslak bütçede görülebildiği gibi, ulusal savunma hariç neredeyse tüm makaleler kesintileri etkiledi. Bu yıl, Rusya askeri amaçlar için yaklaşık 70 milyarlarca dolar harcadı ve gelecekte bu sektöre 77 milyarlarca tahsis edecek.
Şaşırtıcı bir şekilde, Başbakan Dimitri Medvedev'in sosyal harcamalarını sınırlandırmak zorunda kaldığını ve aynı zamanda orduyu arttırırken - böyle bir “petrol yerine böyle bir“ savaş topu ”- olduğunu öne süren ifadelerinden biri medyamızda farkedilmedi. Belki bu sözler yankılanmadı, çünkü son yıllarda Batı'daki herkes Medvedev'i liberal olarak görüyordu. Finansal problemler (özellikle pahalı teknik modernizasyon süreci için), enerji fiyatlarında ancak uzun ve önemli bir düşüşle başlayabilir. Silahlar, yalnızca büyük güç siyasetinin bir aracı olarak değil, aynı zamanda bir ekonomik kalkınma motoru ve bir sosyal politika unsuru olarak yorumlanmaktadır. Silahlı kuvvetlerin modernizasyonuna Rus gücünün bir simgesi olarak toplumun onayı eşlik ediyor.
İddiaya girsem, Rusya’nın mevcut silahlanma programından vazgeçmek yerine iflas edeceğini söyleyebilirim. Sınırlamaya karar verirse, tamamen sembolik ve büyük olasılıkla geçicidir. Ve iktidarda olanın kim olduğuna bakılmaksızın çok böyle olacak: Putin veya Navalny.
Öngörülebilir gelecekte, şu anda reformun ana unsuru olan teknik modernizasyonun asıl sınırlayıcısı, Rus ordusunun yüksek taleplerini karşılamayı zorlaştıran bazı askeri girişimlerin yapısal ve teknolojik gecikmesi olabilir.
Özellikle gemi yapımında dikkat çeken bu gecikmenin üstesinden gelmek, Batı Avrupa ve Hindistan ülkeleriyle işbirliği yaparak gerçekleştirilmelidir. Sorun (özellikle yeni ürünlerini Fransızlar, Almanlar veya İtalyanlar’ın test alanında Moskova bölgesinde test etmeye istekli olanlar için), Rusların otomobillere (evetse minimum miktarda) değil, bitmiş araçlara gereksinim duyması gerektiğidir. Başka bir sorun farklı bir uçakta yatmaktadır: kıta Avrupası'nın Moskova'ya sunacağı çok az şey vardır. Elbette, Amerikalılar ve İngilizler gerekli gelişmelere sahipler, ancak bariz nedenlerden dolayı, onları Ruslarla paylaşmak istemiyorlar.
Bir bütün olarak Rusya programı için Batı ile işbirliğinin önemi hakkındaki soruyu cevaplamak zorunda kalsaydım, bunun minimum olduğunu söyleyebilirim. Devlet Silahlanma Programı kapsamında 650 - 2011 yılı için tahsis edilen 2020 milyarlarca doların sadece% 1'i yurtdışındaki ekipmanı almaya gidiyor. Tabii ki, Rusya’nın resmi program çerçevesi dışında teknolojiler aramaya devam ettiği ve bazen de Batı özel hizmetlerinden gelen raporlarla ima edilen daha az dürüst yöntemlerle olduğu söylenemez. Bununla birlikte, ilk yer kendi (ya da göreceli olarak kendi) teknolojik düşüncesi tarafından işgal edilmiştir.
Birçok alanda, Rusya dünya liderleri grubunda kalmaktadır. En azından Jane’in uzmanlarının değerlendirmesini hatırlamakta fayda var; bu görüşe göre, yalnızca ABD, Büyük Britanya ve Rusya, beşinci nesil savaşçıyı yaratacak teknolojilere sahip olan ülkeler grubuna atfedilebilir ve öngörülebilir bir gelecekte sadece Güney Kore onlara katılabilir.
- Rusya'da en çok hangi teknolojiden yoksun?
- Eğer ürün yelpazesine bakarsanız - her şeyden mahrumdur. Rus filosunun henüz yeni uçak gemileri sipariş etmediğini söylemek doğru olur.