Rus yazar Leonid Nikolayeviç Andreyev'in Rusya'nın 1904 yılındaki Rus-Japon savaşından ağır bir yenilgi ve büyük can kayıplarıyla çıkmasının ardından kaleme aldığı savaşların insan hayatı ve psikolojisi üzerindeki etkilerini mahşeri bir tablo olarak okuyucuya aktardığı günlük benzeri yazılmış kısa eser. Uzun adı "kızıl kahkaha-bulunmuş bir elyazmasından parçalar". (Özgün adı ise: "Красный смех")
Yazar, kitabında savaşın askerler ve insanlar üzerinde yarattığı delilik, cinnet, cehennem, çıldırma, karamsarlık, umutsuzluk olgularını hikayenin kahramanı olan askerin yenilgi sonrası Mançurya'da tuttuğu günlüğü ve bu günlüğü bulan kardeşi üzerinden aktarıyor.
Günümüzün yazım ve hikaye örgüleme tekniklerine sahip olsa idi, yazarın Stephen King tarzı bir dünya yaratabilirdi diye düşünüyorum. Öyle mahşeri bir betimleme var ki; insan yazarın 1945 senesinde atılan atom bombalarını gözleriyle gördüğünü dahi düşünebilir.
Ülkemizin her bir tarafından bize ait olmayan savaşlardan dolayı gelen şehit haberlerinin üstüne okuyunca daha bir anlamlı hale geldi. Savaş çıkartanların savaşmadığı savaşlarda, yabancı bir müslüman ülke (Suriye) topraklarında şehit olan Mehmetçikler...
76 sayfalık ve neredeyse katıksız kötümserliğe, umutsuzluğa ve kasvetli havaya dayanamaycak olanlara tavsiye edilmez.