Sınır patolojilerde yıkıcılığın baskınlığı, cinsel ve saldırgan dürtülerin birleşememesinden kaynaklanır. Çok baskın olan yıkıcılık ya doğuran yıkıcı bir öfke ile nesneye yöneltilir ya da persekütif endişe (zarar görme endişesi) biçiminde nesneye yansıtılır. Bu yazının amacı bu yıkıcılığın kökenindeki nefret duygusunu irdelemektir. Freud (1915) nefreti kendini koruma dürtüsünün prototipi olarak görmüştür. Ona göre nefret kökenini benliğin maruz kaldığı hüsranda bulur. Benliğin nefret dolu yapılanmasında nesnenin belirleyici rolü konusunda bizi aydınlatan Freud sonrası yaklaşımlar olmuştur. Bu yazıda Klein, Winnicott ve Bion?un yaklaşımlarının yanı sıra, nefretin bağı yok etmek için değil bağı muhafaza edebilmek için devreye girebileceğini savunan Paul Denis?nin görüşmelerine de yer verilecektir.