Donald J. Trump’ın Cuma akşamı Twitter’dan çıkarılması, bir teknoloji şirketinin dahili bir kararı olabilirdi, ancak bu Amerikan siyasi medyası tarihinde sismik bir olaydı. @RealDonaldTrump hesabının 2009 yılında ortaya çıkmasıyla, Twitter'ın kendisi, utanç verici bir tartışma veya kayda değer bir ünlü duyurusu durumunda yalnızca ana akım tarafından ele alınan bir teknoloji dünyası merakıydı. Dün gece Trump’ın yasaklandığı zaman, platform Amerikan siyasetinin ana konuşma forumu haline gelmiş ve her gün milyonlarca insanı beyaz-ateşli ilgi odağına çekmişti. Neredeyse her zaman, @realDonaldTrump bu merkezdi.
Yalnız kurtlu bir ünlü geliştirici olarak, Trump hükümet bürokrasisini geleneksel yolla yönetmeyi asla öğrenmedi. Ancak Twitter – ve onu düşünmeden, hatta pervasızca kullanma konusundaki istekliliği – ona bir CEO'nun isteyebileceği her şey kadar anında bir yönetim aracı sağladı. Platformu, Kabine sekreterlerine işten çıkarıldıklarını söylemek ve büyük şirketleri ismen ağzından çıkarmak için kullandı; bunu bir diplomasi aracı olarak kullandı, eğer bu kelimeyi kullanırsanız, şahsen İran cumhurbaşkanına karşı savaşı tehdit etmek ve Kuzey Kore'yi yıldırmak için Amerikan nükleer bombalarıyla övünmek için. Transseksüel Amerikalıları ordudan yasaklamaya karar verdiğinde ve tüm Pentagon'u bir sonraki hamle için bıraktığı gibi, politikayı baş parmaklarıyla belirleyecek ya da yapmaya çalışacaktı. Ve tabii ki, aşırı sağcı komplo ateşi bataklıklarından gelen mesajlar için güçlü bir megafon önerdi, düşmanlarına hakaret eden veya onu kişisel olarak gururlandıran her şeyi pervasızca retweetledi.
Eleştirmenler için, Trump'ın her tweetinin sohbeti nasıl yönlendirdiğinden şikayet etmek kolaydı ve Amerika'nın önde gelen haber odalarında, toplantı odalarında ve yemek masalarında karar alma, ancak bunun iyi bir nedeni vardı: Gerçek politika oluşturma ve yönetimin ayrıntılarıyla ilgisi olmayan ve ilgisiz olan Trump, Twitter'ı kendi yönetiminin dışından yönetmek için kullandı ve ahlaki kararını verdi. posta yoluyla estetik ve ideolojik terimler. O ilk gaddar başkanıydı – dışardan gelen talk-show arayanları ve internet yorumcu tarzını alarak bunu Amerikan siyasi gücünün sesine dönüştürdü.
Aynı zamanda hesap siyasete damgasını vurdu, Amerikan'ı da renklendirdi. kültür. Trump’ın özlü, deyimsel konuşma kalıpları, ister ciddiyetle ister ironik bir şekilde, Amerikan yaşamında komik bir kısaltma haline gelecek şekilde Twitter'a çevrildi: "Üzgün!", "Cadı Avı!" "SAYIYI DURDUR!" Hatta İngilizce sözlüğüne yeni bir kelime ekledi, yönetiminin yaygın kafa karışıklığı ve profesyonellik eksikliği için etkili bir kısaltma haline gelen basit bir yazım hatası: " covfefe ."
Trump'ın Twitter hesabı yeni bir şey yapmadı kendine göre. Ancak, mümkün olan en büyük ölçekte, ona hayat veren platformun kalbindeki çarpık teşviklere örnek teşkil ediyordu: gerçeğe, içeriğe veya ikincil zarara bakmaksızın gösteri ve eylem üretmek.
En dikkat çekici ve açıklayıcı olanlardan biri. Trump'ın platforma hakimiyetiyle ilgili şeyler, septuagenarian başkanın, çoğunlukla bilgisayar kullanmayı bile reddeden bir "dijital yerli" olabileceği kadar uzak olduğu gerçeğidir. Sosyal medya hakkında özel bir hesaplama dehası yok, sadece kendi neslinin özellikle bağnaz bir üyesinin sahip olabileceği standart fikir ve estetik tercihler dizisi ve yardımcı bir kısıtlama eksikliği. Bu müstehcenlik ve utanmazlığı, pişmiş ünlüyle birleştiğinde, öfkenin para birimi olduğu Twitter'da mükemmel çıkışlarını buldu.
Başkan olmadan önce Trump, narsisizmini ve saflığını daha önemsiz ve bazen düpedüz tuhaf sonlara yaydı. 4 Mayıs 2009'da ilk tweetini yayınlayarak takipçilerine, ardından gerileyen bir realite şovunun yıldızı olan Trump'tan üstünkörü bir görünüm için CBS'nin "Late Show With David Letterman" ı ayarlamalarını hatırlattı. Oradan, Trump'ın hesabı kendisini pugilist, gerici bir popülist olarak yeniden markalamak için kullanması, onu kablolu haber sineğinden Cumhuriyetçi parti kapıcılığına, nihayetinde özgür dünyanın lideri konumuna yükselten uzun bir yoldu.
İlk yıllarında, @realDonaldTrump, daha çok sahibi için bir tanıtım aracı olarak hizmet etti ve ünlü ünlülerini desteklemek istedi. Aynı zamanda onun kişotik ve görünüşte keyfi kültürel saplantıları için bir araçtı. Coca-Cola gibi kutsal ineklere saldırdı, içmeye devam etme sözü vermesine rağmen "çöp" olarak adlandırdı; “Twilight” genç gönül yarası Robert Pattinson'a tekrarlanan, istenmeyen ilişki tavsiyesi sağlandı ; ve son rapçi Mac Miller'ın sözde övgüye değer bir müzik ödülü üzerine yasal işlem yapma tehdidinde bulunuldu.
Ama en önemlisi, sonunda Beyaz Saray'da başarılı olacağı adama takıldı: Barack Obama. Trump, algılanan şeffaflık eksikliği ve aşırı golf alışkanlığı nedeniyle alay ederek eski başkanı Twitter üzerinden defalarca saldırdı, ancak her şeyden önce Amerika'nın ilk Siyahi başkanının aslında Amerika Birleşik Devletleri'nde doğmadığı şeklindeki yanlış komplo teorisini yayıyordu
Bu tür tweetler, Trump'ı çevrimiçi muhafazakar medyanın gelişen dünyasında bir yıldız yaptı. Yorumları, 2011 Beyaz Saray Muhabirleri Yemeği'nde Obama'nın kendisinden kader şahsen kızartma da dahil olmak üzere ana akım tarafından bir yan gösteri olarak değerlendirilirken, tweet'lerine Breitbart gibi aşırı sağ yayınlar tarafından sık sık atıf yapıldı, InfoWars ve Ağ Geçidi Pundit. Olasılıksız bir şekilde ve ilk başta biraz alay konusu olarak, Twitter yıldızlığını Cumhuriyetçi bir başkanlık ön seçim kampanyasına dönüştürdü. Twitter hesabı kısa süre sonra, Trump’ın daha iyi finanse edilen, daha profesyonel rakipleriyle mücadelede paha biçilmez bir kaynak oldu ve sosyal medyanın halihazırda siyasi iletişim ve sivil katılım dünyalarını ne ölçüde altüst ettiğini ortaya koydu. Bunu, siyasi rakipleri için bir dizi lakap takmak için kullandı, bunlardan bazıları hesabını uzun süre yaşayacak, hatta muhtemelen adamın kendisi: " Düşük enerjili Jeb ," " Crooked Hillary "" Çılgın Bernie "" Küçük Marco "" Uykulu Joe . "
Trump başkan olunca hesabı kullandı yönetişimin bürokratik ayrıntılarıyla uğraşmak zorunda kalmadan bir politika gündemi yürütmek. Aynı zamanda, başkanı eleştirecek herhangi birine karşı durmaksızın intikam peşinde koşan sadık takipçilerden oluşan bir lejyona günlük ilham kaynağı oldu; çevrimiçi tacizin tanımı üzerine uzun süredir devam eden, çözülmemiş tartışmaya çok daha yüksek bir profil getirdi. Aynı zamanda politikacılara, özellikle seçilmiş Cumhuriyetçilere, tweet ile yönetmeye yönelik en karmaşık ve en pervasız girişimlerine yanıt olarak defalarca kullanılan sorulardan kaçmak için yeni bir araç sağladı: "Twitter'da değilim." Bu mazeret o kadar yaygındı ki, Capitol Hill'deki muhabirler, cahil olduğunu iddia eden senatörlere fiziksel olarak gösterebilmeleri için Trump'ın en son misyonlarını basmaya başladılar.
Bu, zamanla daha da zorlaştı. Geçen haftanın ABD Kongre Binası'ndaki Trump'tan esinlenen şiddetinden çok önce, hesabın en açık sözlü eleştirmenleri, hem ciddi hem de daha az @ realDonaldTrump'ın büyük bir platform ve yüzsüzce göz ardı ettiği kombinasyonunu savundu. gerçek sivil sağlık için bir tehditti – ülke çapında şiddet içeren ve tuhaf suçlarla sonuçlanan bir dezenformasyon hattını besliyordu. Sahibi cehalet olduğunu iddia etse de @realDonaldTrump, açık beyaz milliyetçi gruplardan ve hesaplardan gönderileri tekrar tekrar retweetledi ve mesajlarını normalde ulaşamayacağından çok daha geniş bir kitleye yaydı.
Son aylarında @realDonaldTrump, yayınladıkları konuşmadan teknoloji platformlarının ne ölçüde sorumlu olması gerektiğine dair gelişen tartışmalar için bir mihenk taşı haline geldi; bu, başkanın İletişim Ahlakı Yasası'nın 230. Kısmını siyasallaştırmasıyla örneklendirildi. Bu yasaya göre, internet hizmetleri, kullanıcıları tarafından yayınlanan içerikten yasal olarak sorumlu değildir, bu da onlara içeriği kendi şartlarına göre düzenleme özgürlüğü sağlar.
Ve ılımlı bir şekilde Çarşamba günü yaptılar ve @ realDonaldTrump’ın uzun vadesini Twitter'da en çok takip edilen hesaplardan biri olarak sonlandırdılar. Geçtiğimiz iki ay içinde, cumhurbaşkanının gündemdeki zamanı sona erdi, mem başkanlığının mucizesi hem yenilik hem de gerçek güçte azaldı. Böylece nihayet meşhur köşeye geri dönerek, Marx'ın meşhur sözünün kutupluluğunu tersine çevirmeye ve saçmalığı trajediye çevirmeye karar verdi. Nihai çevrimiçi olmanın kaçınılmaz kaderi: günün sonunda tweet atmak ve öfkelenmek, postalamak, postalamak, ışığın ölmesine karşı… sonuçta
moderatörler tarafından takip ediliyor . Kısım 230'daki tuhaf kısıtlamalar göz önüne alındığında, buna bir tür yasa ve düzen diyebiliriz.