We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Sitcom oyuncusu Candice Bergen, 30 kiloluk kilo alımını benimsediğini ve 'şişman olmayı' umursamadığını söyledi
Sonunda hepimizin anlayabileceği bir aktris… karbonhidrat seven biri!
Kendiniz ve diyet/fitness alışkanlıklarınız hakkında kötü hissetmek istiyorsanız, bir ünlü dedikodu dergisi alın. Hollywood'un çoğu karbonhidratsız, çiğ, meyve suyu çılgınlığı bu bizi irkiltir ve dün geceki pizzadan hemen pişman olur. (Size bakıyoruz, Gwyneth ve Jessica.) Ama Candice Bergen, 68, 90'ların sitcom yıldızı Murphy Brown, bizim tarafımızda. Geçenlerde, son 15 yılda sadece 30 kilo almakla kalmayıp, bunu tamamen benimsediğini kabul etti.
"Yemek için yaşıyorum. Bu 'yaşamak için ye' laflarının hiçbiri benim için değil," yeni anısına yazıyor, Güzel Bir Romantizm. “Ben bir şampiyon yiyiciyim. Hiçbir karbonhidrat güvenli değildir - yağ da yoktur."
Seni duyuyoruz Candice. Tabii ki, karbonhidratlar ve yağlar bağımlılık yapar, ancak dengeli, ancak hoşgörülü bir yaşam tarzı yaşamanın yanlış bir tarafı yoktur. Bergen, yeme alışkanlıklarını diğer Hollywood yoldaşlarınınkiyle karşılaştırıyor:
Bergen anılarında, "Son bir akşam yemeğinde kocamla birlikte ekmek ve zeytinyağı, ardından çikolatalı dondurma paylaştım" dedi. "Yakınımdaki bir kadın dehşet içinde bana baktı ve 'Umurumda değil' diye düşündüm... [Zayıf kadınlar] bir dilim biftek veya bir balık filetodan oluşan ana öğünlerden sonra rutin olarak kusarak kilolarını koruyorlar. Buna gücüm yetmez."
Yayınlanma: 02:48 BST, 29 Mart 2015 | Güncelleme: 15:44 BST, 29 Mart 2015
Hatırlayabileceğiniz gibi, Reader's Digest (baba tarafından büyükanne ve büyükbabam, Exmoor tepe çiftçileri hevesli abonelerdi) vücudun farklı bir bölümünün amacını sıradan bir dille açıkladığı düzenli bir tıbbi özelliğe sahipti.
İnsan vücuduyla ilgili neredeyse tüm bilgilerimi, "Ben Joe'nun kalbiyim" veya "Ben Jane'in göğsüm" başlıklı resimli bir sayfaya dönmenin heyecanını unutabilen bu makale dizisine borçluyum.
Ben büyürken, hastalık, sağlık ve modern tıbba dair detaylı, güncel bilgilerin birkaç tık ile ulaşılabileceği internetimiz yoktu. Marie Stopes'tan bu yana kadın üreme sağlığı konusunda herhangi bir kadından daha fazlasını yapmış olduğu iddia edilen Angelina Jolie de yoktu.
2013'te Jolie, Angelina Etkisi adı verilen bir sendroma ve ABD'de erken kontrol isteyen kadınların sayısında yüzde 40'lık bir artışa yol açan bir ameliyat olan, halka açık önleyici bir çift mastektomi geçirdi. Sonra geçen hafta, yumurtalıklarını ve Fallop tüplerini çıkarmak için başka bir ameliyat geçirdiğini ve ceviz büyüklüğünde iki organın kısaca dünyanın en büyük haberlerinden biri olduğunu açıkladı.
39 yaşındaki oyuncu, ameliyatını milyonlarca kadına teselli ve ilham verecek sözlerle anlatırken, aynı zamanda akıllarda soru işaretleri uyandıran bir açıklık ve dürüstlük sergiledi.
Gelecekte, uzak bir noktada bizde neyin yanlış gidebileceğini görmek için testler yaptırmalı ve ardından potansiyel olarak Jolie kadar radikal ve istilacı önlemler almalı mıyız? Bu yeni normal mi? Eğer öyleyse, Ulusal Sağlık Servisi ve hatta özel sağlık sistemi nasıl başa çıkacak?
The Mail on Sunday için Rachel Johnson'dan daha fazlası.
- RACHEL JOHNSON: Kırık burnum ve kırışıklarımla yaşamayı öğrendiğim gün 01/09/18
- RACHEL JOHNSON: İttiremeyecek kadar lüks mü? 26/08/18 yerine seçilmiş bir sezaryen için 1.000 £ 'bebek vergisi acısını deneyin
- RACHEL JOHNSON: Mükemmel erkeğiniz oralarda bir yerlerde bayanlar, sadece sizi istemiyor.
- Rachel Johnson: Kardeşim Boris adına özür dilerim. NEREDEYSE yeterince uzağa gitmedi! 11/08/18
- Rachel Johnson: Erkek saldırganımı savuşturdum - ama kimseye söylemeye cesaret edemedim 05/08/18
- RACHEL JOHNSON: Evlilik gerçekten yaşam için değil. 25 yıl sonra HEPİMİZİN boşanmaya ihtiyacı var 29/07/18
- Kıyafet yakmak sadece züppelik değil, alevli bir müstehcenliktir: RACHEL JOHNSON, 'yanlış insanlara' gitmesini önlemek için pahalı teçhizatı yakmak için etiketlere çarptı 21/07/18
- RACHEL JOHNSON: Trump, el çantası olan bu 92 yaşındaki bayanla boy ölçüşemez 15/07/18
- Evet, Tayland'da mahsur kalan çocuklar için dua edeceğim, yazıyor RACHEL JOHNSON 08/07/18
- TAM ARŞİVİ GÖRÜNTÜLE
Ortaya çıkanların ardından, huzursuzluklar mırıldandı: Jolie, 1,7 trilyon dolarlık kanser endüstrisini güçlendiriyordu, bazılarının, yaklaşık 4,700 sterline (her zaman özel sağlık sigortası tarafından karşılanmayan bir prosedür) maliyeti olan bir ameliyat için ödeme yapma imkanına sahip olduğu için şanslı olduğunu kokladığını söyledi. . Profesyonel Twitter trolü Katie Hopkins, tweet attı: 'Angelina Jolie. Smug bunu kapsamaz. Yaşam beklentisini en üst düzeye çıkarmak için organlarını iyileştiriyor. Sırada ne var ibne külü lil? Akciğerlerin mi?'
Annemin Parkinson hastalığı var ve iki kardeşi de öyle, bu da büyük olasılıkla genetik olduğu anlamına geliyor. Bir testim olabilir ve kardeşlerim de olabilir. Şimdiye kadar, İmparator Marcus Aurelius'un "Başınıza bir şey geldi mi? İyi ki tüm olan büyük ağın bir parçasıydı.” Bilmenin nasıl bir faydası olabileceğini anlayamıyorum. Ama onun yazısını okuduktan sonra Jolie'nin ne yaptığını ve neden yaptığını daha iyi anladım. Yüzde 12'miz meme kanserine yakalanacak, ancak BRCA1 genindeki mutasyonu ile Jolie'nin hastalık riski yüzde 87 idi. Yani hiçbir göğüs ve hiçbir yumurtalık onun için önemsizdi.
Jolie'yi (zihinsel olarak 'Ben Angelina'nın yumurtalıklarım' adını verdiğim bir parçada) kendi doğurganlığına tam bir son verdiği için daha az kadınsı hissetmediğini yazdığı için alkışlıyorum. Bunu söyleyerek, henüz doğmamış kız bebekleri de dahil olmak üzere tüm kadınlara bir hizmette bulunmuştur. Başkalarının yaşayabilmesi için tatlı ve çekici film yıldızı imajını feda etti ve kendi sağlık krizini tüm dünya için "öğretilebilir bir an" haline getirdi.
Senin ve benim yapabileceğimiz gibi, başını kuma gömmek yerine, doktorların 'olumlu sağlık sonucu' dediği şeyi elde etmek için elinden geleni yaptı ve yolda kadın sağlığı elçisi ve yaşayan bir reklam oldu. menopoz, o kadar tarif edilemez kabul edilen bir durum ki, hala çekinerek 'değişim' veya 'M-kelime' diyoruz.
Birinin çevrimiçi makalesinin altına yorum yaptığı gibi: 'İç ve dış güzel bir insan.'
Okuyucuların, altı çocuk annesi Bayan Jolie-Pitt'e Oprah'ın "yolculuk" dediği şeyde çok iyi olmasını dileme konusunda bana katılacaklarını biliyorum.
LA's Downtown Wunderkammer: Christian Charity, Commercial Oblation ve Clifton's Cafeteria'nın Kalıcı Harikası.
Orada sürpriz yok. Bunu her zaman söyleyeceğim.
Ancak bazen hikayenin arkasındaki hikaye daha da ilginçtir.
Ipso facto, hikayenin arkasındaki hikaye olay haline gelir. Sürüklenmemi yakalarsan.
Örnek olarak, Los Angeles şehir merkezindeki Clifton'u ele alalım. Eski zamanlardan kalma bir kafeterya, çok merak edilen, hatta sihir olan bir yer. Clifton 1935'te açıldı ve o zamandan beri neredeyse kesintisiz devam etti, bu on yılın başlarında sevgiyle restore edildiği, yenilendiği ve daha da harika bir şeye yeniden doğduğu birkaç yıl dışında.
Clifton's, dünya savaşlarını ve pek çok türden toplumsal kargaşayı kapsayan zamanında, ayrıcalık için cüzdanlarına ve cep defterlerine dalmaktan mutlu olan müşterilere ve ayrıca kendileri için sıcak, besleyici yemek, mali imkânlarının ötesindeydi.
Clifton'un sahibinin insani ilkeleri gereği, kimsenin aç kalmasın diye bir şirket politikası vardı. Ve bu, geniş çapta duyurulmamasına veya tanınmamasına ve özellikle restoranın Depresyon'un tam ortasında açılmasına rağmen dikkate değer olmasına rağmen, mucizenin bir parçasıydı.
Clifton's hakkında, nesiller boyu Angelinos ve ziyaretçiler tarafından hatırlanan şey, ziyaretin çok özel bir olay olduğudur.
Çünkü kendilerini asla isimsiz bir restoranda oturup sıradan bir yemek yiyormuş gibi hissetmediler. Hollywood rüya fabrikalarından herhangi birine eşit duvar resimleri ve dekorlarla, patronlar kendilerini Great Outdoors'ta, görkemli yüksek sekoyalar ve ormanlık yaratıklarla çevrili kuzey Kaliforniya ormanlarını andıran bir ortamda yemek yerken buldular.
Dışarıda şehir zonklarken, doğanın sükuneti patronları sardı. Tramvaydan yeni inmiş, yoğun trafikten kaçmış veya Bullock'un büyük mağazasında yoğun bir sabah alışverişinden sonra rahatlıyor veya Los Angeles Tiyatrosu'nun Fransız Barok ihtişamında en son Tyrone Power swashbuckler'ı yakalamaya hazırlanıyor olabilirler veya Başkan Roosevelt için en son zorlukları incelerken Examiner'ın ön sayfasına eleştirel bir göz atarak ofis rutininde aksama süresinin tadını çıkarın.
İçeride, ister rosto, isterse dana eti ve lahana konservesi olsun, belki Jello tarafından takip edilen bir tepsi rahat yemekle, müşteriler kendi hayal güçlerinin sakin bir sığınağına götürüldü. Elbette, Clifton's bir tema restoranıydı, bu tür için her zaman kalıcı ve aynı zamanda çekici bir cazibeye sahip olan bir şehrin en eski restoranlarından biriydi ve misafirperverlik endüstrisinin bu dalının tamamıyla ilgili olan şey hiledir.
Ama Clifton's hem ünlü hem de öyle olmayan insanlar için özeldi. Walt Disney, genellikle kızıyla birlikte düzenliydi ve Clifton'ın Disneyland'ın yaratılmasını etkilediği ve yıllar içinde Ray Bradbury, Robert Heinlein, Charles Bukowski, Jack Kerouac ve David Lynch'in de dahil olduğu söyleniyor. Belki de bu tür hayallerin Jello ile sahte bir kızılağaç ormanının yan yana gelmesiyle büyülendiğini öne sürmek pek mümkün değil (kesinlikle Clifton's ile Twin Peaks'in kuzeybatı ortamı arasında tematik bir benzerlik var).
Bugün var olan Broadway'deki Clifton'lar ve bir zamanlar Los Angeles'ta var olan zincirdeki diğerleri, Clifford Clinton'un yaratılmasıydı. Babası Edmond Jackson Clinton, Quaker olmalarına rağmen San Francisco'da bir restorancıydı, tüm Clinton ailesi - E.J., karısı, Gertrude, Clifford ve kardeşleri - bir Kurtuluş Ordusu misyoneri olarak denizaşırı seyahat etti.
1905 yılında, Clifford henüz genç bir çocukken, tüm hayatı boyunca onunla birlikte kaldığına tanık olduğu inanılmaz zorluk ve yoksullukla Çin'e giden aileye eşlik etti. Ertesi yılki San Francisco depremi babasının işlerini harap etti ve aile Amerika'ya döndü, ancak en kısa sürede fakirlere yardım etmeye devam etmek için Çin'e döndüler.
Babasının restoranlarında günde on saate kadar uzun saatler çalışarak paha biçilmez bir deneyim kazandı, daha okuldayken. 1911 yılında E.J. Clinton, yemek yiyenlerin kendilerine hizmet ettiği, kafeterya adı verilen nispeten yeni bir tür restoran açtı. Adıyla Quaker Kafeterya, San Francisco'daki türünün ilk örneğiydi.
Birinci Dünya Savaşı'nın sonraki aşamalarında Avrupa'da görev yaptı, eve döndü, evlendi ve çocukları oldu, babasının lokantalarında çalıştı.
Sonunda, genç bir aileye sahip evli bir adam olarak kendi işini kurma zamanının geldiğini hissetti. Los Angeles'a taşındı ve 1931'de şehir merkezindeki South Olive Caddesi'nde bir kafeterya açtı. Doğru ismi aradıktan sonra, Clifford ve Clinton'un bir daralması olan Clifton'a yerleşti.
Restoran ticareti damarlarında dolaştığı kadar, kökleşmiş Hıristiyan değerleri de iş planı Altın Kuralı, karşılıklılık etiğini resmileştirdi - başkalarına kendinize davranılmasını istediğiniz gibi davranın.
Olive Street Clifton'daki açılış gününden itibaren iki politika uygulamaya konuldu: "Dilediğini Öde ve Memnun Olmadıkça Bedava Yemek" ve "Hiçbir Konuğun Öğle Yemeği Yokluğundan Aç Kalmasına Gerek Yok".
Tüm iyi niyetine rağmen, zamanlaması daha kötü olamazdı. Buhran'ın ortasıydı ve o kadar çok aç ve yoksul, kapılardan içeri akın etti ki, acemi şirket muhtemelen sular altında kalmış gibi görünüyordu, operasyonların ilk üç ayında on bin kişiye bedava yemek verildi.
Clifford, sorunu Clifton'daki Altın Kuralı sınırlayarak değil, 1932'de Third ve Hill caddelerinde yakınlardaki The Penny adlı başka bir kafeterya açarak ele aldı. Orada, besleyici porsiyonların her biri sadece bir sente mal oldu ve tam bir öğün dört sente yenebilirdi. Açılıştan birkaç hafta sonra, Penny günde 4.000 öğün yemek veriyordu. Restoran o kadar iyi işletiliyordu ki, kapandığında Buhran'dan sağ çıktı, yaklaşık iki milyon öğün yemek servis etmişti.
Hastanede kalış masraflarını karşılayan bir tıbbi plan da dahil olmak üzere, çalışanlara sağlanan faydaların zamanının çok ötesinde olduğu yalnızca müşteriler değildi. Clifford'un mükemmel işverenin tam modeli olduğunu söylemek doğru olur, özellikle de çok çalışmaktan korkmadığı ve masaları dolduran yoğun dönemlerde sıklıkla bulunabileceği için.
1935'te Downtown'un tiyatro bölgesinin tam kalbinde, 7 th Street'in hemen yakınında, 649 South Broadway'de yeni bir Clifton's açtı. Clifford, yeni girişimiyle dikkat çekecek ve onu rekabette öne çıkaracak bir fark yaratmak için oradaydı.
Beş ay boyunca, yeni kafeterya gece gündüz çalışırken, işçiler onu başka bir dünyaya dönüştürdü.
Bir ilham kaynağı olarak, Clifford, kuzey Kaliforniya'nın Santa Cruz Dağları'nın kızılçam ormanlarının ortasında yer alan ünlü bir dönüm noktası olan Brookdale Lodge'a gençken yaptığı ziyaretleri hatırladı. Locanın içinden canlı alabalıkların dolandığı gerçek bir derenin olduğu yemek odasını hep hatırlamıştı.
Downtown'ın kaotik koşuşturmacasının ortasında sakin bir orman ortamını yeniden yaratmak niyetindeydi. Duvarlara sekoya ormanlarının resimleri çizilmiş, sütunlar ağaç kabuğuyla maskelenmiş, tamamen işleyen bir dere ve şelale, alabalık olmasa da doğanın seslerini yemek salonuna taşımıştı. Ambiyansa arkadan aydınlatmalı dağ manzaraları ve vergilendirilmiş orman hayvanları eklendi.
Tadilat tamamlandığında, yeni kafeteryanın adı Clifton's Brookdale olarak değiştirildi. Anlık bir yükselişti.
Temalı restoranlar, ilk olarak 1885'te Paris'te ortaya çıkan nispeten yeniydi. Burası, mahkum olarak hizmet veren garsonların bulunduğu, hapishane olarak dekore edilmiş bir kafeydi. Yine Paris'te, orta çağ temalı bir başkası, rahibe ve keşiş gibi giyinmiş garsonlara sahipti.
İlk Amerikan temalı restoran, New York City'deki Pirate's Den gibi görünüyor. 1917'de restauranteur Don Dickerman tarafından açıldı ve çılgınca popüler oldu. Eğlendiriciler Rudy Vallee, Bing Crosby ve Bob Hope tarafından finanse edilen bir Los Angeles şubesi 1940'ta açıldı.
Kesinlikle en kalıcı tema ve popülaritesi tekrar artan tema Tiki bar. En iyi bilinen zincirler, Zombi kokteylini (LA barı 1933'te açıldı) icat etmesiyle ünlü Don The Beachcomber ve Mai Tai'ye hak iddia eden Trader Vic's (ilk olarak 1936'da Oakland, California'da açıldı).
Clifford'un işi güçlenirken, sosyal adalet duygusu onu zaman zaman garip yollara sürükledi.
Bu tesadüfen oldu, ancak 1930'ların ortalarında, Clifford'un insani çabalara olan bağlılığıyla birleşen ticari hassasiyeti, onu yolsuzluk ve hükümet israfıyla mücadele eden siyasi reformcu rolüne çekti. Bu, yakındaki bir hastanenin yemek dağıtım hizmetlerini gözden geçirmenin bir sonucu olarak oldukça masum bir şekilde gerçekleşti, onun acımasız bulguları büyük verimsizlikleri, israfı ve yerel politikacıların destekçilerine bağlı tedarikçi sözleşmelerini vurguladı.
Nihayetinde, yolsuzluğun çoğu, 1925'te belediye meclisine giren ve 1933'te Los Angeles Belediye Başkanı olan bir işadamı olan Frank L. Shaw'a kadar uzandı.
Shaw'un yönetiminin bazı hoş yönleri olsa da (LAX ve Union Station her ikisi de onun zamanında başlatılmıştı), şehrin daha kötü şöhretli organize suç figürleri de dahil olmak üzere birçok insan, statükonun korunmasına bağlıydı ve çabaları takdir etmedi. karışmak.
Siyasi muhalifler, Clifford'un Büyük Jüri soruşturması Shaw'daki yardımını köşeye sıkıştırılmış, geri itilmiş hissederek seçtiler.
Şehrin Sağlık Departmanı, uydurma ihlallerle Clifton'un restoranlarına yaslanmaya başladı. Los Angeles Polis Departmanı da 1937'de onu hedef aldı, Clifford'un evinin bir kısmı bir bomba patlamasıyla yıkıldı. Şans eseri kimse yaralanmadı. Bir araba bombası Büyük Jüri için çalışan bir özel dedektifi ciddi şekilde yaraladığında ve kanıtlar bir LAPD dedektif kaptanına geri döndüğünde, durum tersine döndü ve 1938'de Belediye Başkanı için özel bir geri çağırma seçimi yapıldı. Shaw'a verilen destek buharlaştı ve görevi kaybetti.
Siyasi reformcu olarak kariyeri sona erdiğinde, dikkatini sadece restoranlarını meşgul etmek için bırakarak Hawaii'de bir tatil geçirmeyi başardı. Ancak Clifford bunu kendi lehine çevirmeyi bile başardı.
Brookdale restoranının ne kadar iyi performans gösterdiğinin ve orijinal South Olive Street mülkünün ilgiye ihtiyacı olduğunun farkında olarak, Hawaii Adaları'nın egzotik Güney Denizi cazibesiyle karşı karşıya kaldığında, tam olarak doğru dekorasyon fikrini bulduğuna karar verdi.
Eve Los Angeles'a dönerken tadilat başladı - kafeterya açık kaldı. Toplamda 100.000 ABD Doları harcandı. Clifton'ın Pasifik Denizleri, adıyla, 1938'de piyasaya çıktı. Bu, flamingo kırmızısı neon, orman duvar resimleri, canlı eğrelti otları, sekiz metre uzunluğunda kauçuk palmiye ağaçları, şelaleler, akvaryumlar, bir volkan ve bir yağmur kulübesinden oluşan bir isyandı. her 20 dakikada bir fırtına çıktı.
Eleştirmenleri onu kaba ve tatsız olarak nitelendirdi. Genel halk daha az kabul edemez veya umursayamazdı. Clifton'un Güney Denizleri muazzam bir başarıydı. Operasyonların zirvesinde, günde 12.000 öğün yemek servisi yaptı.
Ve zirvesi, Clifton'daki Brookdale kadar uzun olmasa da oldukça uzun sürdü. Güney Denizleri 1960'ta kapandı ve Joni Mitchell'i anımsatan bina yıkılarak otopark haline getirildi.
Her zaman gidiyor gibi görünmüyor mu /
O gidene kadar neye sahip olduğunu bilmiyorsun
Aslında. Vale Clifton'un Güney Denizleri.
Ve Clifton'ın Los Angeles'taki diğer şubeleri, hepsi de değişen derecelerde başarı ve uzun ömürlülüğe sahipti. 1950'lerde ve 60'larda Lakewood, West Covina ve Century City gibi ileri karakolların hepsi Clifton imparatorluğunun ileri karakollarıyla övünüyordu. Bugün hiçbiri yok.
Brookdale'in işine yarayan şey, onun Downtown olmasıydı. Bir zamanlar LA'in perakende ve eğlence sektörünün nabzını tutan, 1960'lara gelindiğinde önemi azalmış, aynı zamanda şehrin banliyöleşmesi ve ademi merkeziyetçiliği diğer yöne doğru gidiyordu.
Böylesine genişleyen bir şehirde, Downtown sessizce bir tür kış uykusuna yattı. Arazi, ekonomik veya sosyal olarak yeniden gelişmek için yeterince önemli görülmedi. Büyük eski büyük mağazalar, Art Deco ofis binaları, çok sayıda gösterişli sinema sarayları başka amaçlar için yeniden tasarlandı.
Gerçekten gerekli olmadıkça artık kimse Downtown'a gitmiyordu. Clifton'ın Brookdale'i, Mac ve Peynir'in bir yanıyla hoş bir pişmiş anakronizmle birlikte atıldı. İlerleme, sonunda, eski zamanların Los Angeles'ında olduğu gibi, Brown Derby (ikisi de), Bullocks Wilshire, Mocambo, Coconut Grove (aslında tüm Ambassador Oteli) gibi yoluna girecekti, Clifton'ınki emilecekti. zaman içinde gizlice yüzeyin altında.
Önce alakanızı kaybedersiniz. Sonra yıllar sonra hayatını kaybedersin.
Ama harika bir şey oldu. Tamamen beklenmedik bir şey tarafından takip edildi.
İlk olarak, Downtown uyanmaya başladı. Geliştiriciler, tarihi ofis binalarını kınamak ve çatı katı daireleri olarak yenilemek için taşındı. Şimdi diğer birçok yerde, geliştiricilerin ortaya çıkması iyiye işaret etmeyecek, ancak yeniden canlanan bir CBD'de yaşamaya istekli bir pazarla birlikte uygulanan miras korumaları, tesadüfi bir yakınlaşma olduğunu kanıtladı.
İkincisi, 1969'daki ölümünden beri Clifton's'ı yöneten Clifford Clinton'ın ailesi, restoranı 2010'da Andrew Meieran'a sattı. Alacakaranlık Bölgesi yaratıcısı, Rod Serling).
Geliştirici tarafında, eski bir Downtown elektrik santralini ultra modern Edison Bar'a dönüştüren adam olarak bilinir. Meieran, Clifton's için 3,6 milyon ABD Doları ödedi ve ardından dört yıl ve 10 milyon ABD Doları'nı tüm yeri eski haline döndürmek için değil, aynı zamanda daha iyi hale getirmek için de harcadı.
Depolar düştüğünde kimse ne bekleyeceğini bilmiyordu ama yeniden açılışın büyük gününde June Lockhart (televizyonun Lost In Space'inden Dr Maureen Robinson) kurdeleyi kestiğinde meraklılar içeri akın etti. Büyülenmiş olduklarını söylemek oldukça güvenli. değişiklikler tarafından.
Meieran, özgün tasarım konseptlerine bağlı kalırken, kendine özgü bazı cüretkar orijinal dokunuşlar ekledi. Arka yemek alanında, yukarıdaki katlar boyunca merkezi bir atriyum kesilmiş ve on iki metreye ulaşan dev bir suni kızıl ağaç oluşturulmuştur. İçinde şömine bulunan sekoyanın alt katında Monarch Bar, üst katında ise Gotik Bar yer almaktadır.
Meieran'ın popüler barlar yaratması, Clifton'un yemek saatlerini ve müşterisini gelenekselin ötesine taşıyan kurnaz bir ticari karardır. Downtown daha kalabalık hale geldikçe, yeniden doğmuş Clifton's, şimdi bir hedef yeme ve içme tesisi, yerel topluluğun ayrılmaz bir parçası olacak.
Clifton's'ın içinde gizlenmiş başka bir bar var, bu çabaya kesinlikle değer olsa da bulması biraz daha zor. Üst kattaki aynalı bir kapının arkasında ve birkaç kat merdiven çıkarak, eski Güney Denizlerine saygılı bir selam olan ve şimdiden LA'nın en yeni Tiki Barı olarak kutlanan Pasifik Denizleri var. En önemli parçası, 1930'lardan kalma tam boyutlu bir maun Chris-Craft sürat teknesidir.
Gün boyunca, yeni canlandırılan Clifton's, WTF anlarını yaşamadan önce kapıdan birkaç adım atarak inananların yanı sıra ziyaretçileri (her zaman meraklı turistler) çekerek harika bir iş çıkarıyor. Geceleri, tamamen yeni bir top oyunu. Los Angeles'ı kendilerine ait yapan sıra dışı, kulüpçüler, sanatçılar, aktörler ve yaratıcıların zenginliğine düşkün, nakite çevrilmiş Y kuşağı.
Romantik bir kavram olsa da, bunun tamamen yeni bir Bradbury ve Bukowski, Lynch ve Disney türü olduğunu, hayal güçleri geleceklerine güç veren ve Clifton'a çekilen, çünkü dışarıdan, kendi iç dünyalarını tamamlayan bir yer olduğunu düşünmeyi seviyorum. diyalog. Ve harika olanı tezahür ettirmeyi biraz daha kolaylaştırır. Çünkü hikaye olaydır.
Daha fazla bilgi için, Clifton's & Clifford Clinton: A Cafeteria and a Crusader (Angel City Press, 2015), Clifford'un torunu Edmund J. Clinton III tarafından yazılmıştır. Bu yazıyı doldurmak için bu biyografiden yoğun bir şekilde yararlandım.
Clifton's'u deneyimlemenin harika bir yolu, Clifton's Living History Tour'dur. Büyüleyici ve bilgili Kahlil Nelson tarafından yönetilen, geçmişi ve bugünü en eğlenceli bir şekilde perspektife koyuyor. Bu turu şiddetle tavsiye ederim. Facebook, Instagram veya http://www.cliftonstour.com üzerinden iletişime geçin.
Sözler ve fotoğraflar telif hakkı 2017