Park Ga-young, büyük bir şehirde okula giden küçük bir kasaba kızıydı ve eğitimine yurtdışında devam etme hayalleri vardı.
Aslen Güney Kore’nin batısındaki kırsal bir kasaba olan Hongseong’dan, evinden çok uzak olmayan bir metropol olan Daejeon’daki Mokwon Üniversitesi’nde öğrenciydi. Ayrıca, Kanada’da moda tasarımı okumaya devam etme hayalini gerçekleştirebilmek için para biriktirmek için yarı zamanlı çalışıyordu.
19 yaşındaki Bayan Park Cumartesi günü, Cadılar Bayramı şenlikleri sırasında Itaewon mahallesinde kendini kalabalık bir kalabalığın içinde bulduğunda Seul’de bir kaçamak yapıyordu. Ölen 150 kişiden biriydi.
Salı günü 20 yaşına girecekti.
“Çocuğum için ne yapmalıyım? Çocuğum için ne yapmalıyım?” Bayan Park’ın annesi Choi Seon-mi, pazar günü ailelerin sevdiklerini öğrenmek için bekledikleri Hannam Toplum Merkezi’nde başı ve kolları duvara dayalı ağlarken söyledi.
49 yaşındaki Bayan Choi, kızının ölümü doğrulandığında sandalyesinden düştü. Haberleri geniş aile üyelerine anlattığı bekleme odasına çıkarken ağlamaya devam etti.
Bayan Choi, kızının Itaewon’da olmayı planladığını bildiğini söyledi ve Cumartesi gecesi orada insanların öldüğünü ilk duyduğunda, “Gökyüzü düşüyormuş gibi hissettim” dedi. Kızıyla son konuşmasının, Bayan Park’ın yurtdışında eğitim hazırlıkları hakkında olduğunu söyledi.
Bayan Choi ve 50 yaşındaki kocası Park Gye-soon, pazar günlerini sevdiklerinin ölenler arasında olup olmadığını görmek için acılı bir bekleyişle geçiren ebeveynler arasındaydı.
Bay Park ve Bayan Choi, Pazar öğleden sonra Seul’deki Kangdong Kutsal Kalp Hastanesinin cenaze evine gittiler ve yetkililer onlara kızlarının cesedinin orada olduğunu söylediler. Cenaze evinde, Bayan Choi’nin yüzünde gözyaşları kaldı.
Bayan Choi, nasıl hissettiğini tarif etmekte zorlanıyor gibiydi, kedere yenik düştü. “Kelimelerle nasıl anlatabilirim?” dedi.
Güzel bir çocuktu, dedi kızının fotoğrafını göstererek. “Çok güzeldi,” diye ekledi, gözyaşlarına boğulmadan önce. Yetkililer, ölenlerin çoğunun, Bayan Park gibi, genç ve 20’li yaşlardaki kadınlar ve genç yetişkinler olduğunu söyledi.
Pazar günü boyunca bazı anlarda Bayan Choi, uyuşmuş görünüyordu. Diğer zamanlarda suçluluğunu dile getirdi. “Sanırım ben bir günahkarım. Hepsi benim suçum,” dedi.
Ve yine de başka zamanlarda, kızgındı. Itaewon’da on binlerce insan ve bu kadar az polis memurunun olması nasıl mümkün oldu, diye merak etti? “Bu nasıl mantıklı?” dedi. “Her yıl büyük kalabalıkların orada toplandığını söylüyorlar ama polis hiçbir şey geliştirmedi.”
Bir anlık sessizlikten sonra Bay Park ve Bayan Choi iç çekerek ayağa kalktılar ve ifadesizce cenaze evinden çıktılar.
Su Hyun Lee katkıda bulunan raporlama.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2022/10/30/world/asia/victim-mother-mourns-daughter.html