"... Dolaştım bunca diyar. Bulamadım, bulamadım oy! Senin gibi yar..."
Aytmatov'un en belirgin özelliği, aslında sıradan denilen insanların hikayesini içtenlikle anlatmasıdır bence. Bu öyküsünde Aksay'daki soğuğu öylesine betimlemiş ki, soğuk sanki iliklerime kadar işledi okurken. Tarlayı süren terlemiş atların halini, Sultanmurat'ın çaresizce ağlayışını anlatan satırları içim ezile ezile okudum. Baharın gelişini müjdeleyen satırları da sanki yaşıyormuşçasına hayal ederek keyifle okudum. Savaşın arka planında kalan halkın çaresizlik, hayatla tutunma mücadelesini anlatan acıklı bir öykü Sultanmurat... Bunu anlatırken bir de 15 yaşında, Sultanmurat adlı, öyküye adını veren karakterin, sınıf arkadaşı Mirzagül'e olan çocuksu aşkını da dile getiriyor. Kitapla ilgili şunu da belirtmeliyim unutmadan, Aytmatov'un diğer kitaplarında olduğu gibi, Kırgız geleneklerini ve Kırgız dilindeki kelimeleri öğrenme şansını da yakalayabiliyorsunuz. Yalnız bu öykünün sonu yok. Öykü çok ilginç bir şekilde bitiyor ve 'Eee, yani?!' diye kalakalıyorsunuz. Devamını görmek isteyeceğiniz, 'Böyle bitmesin!' diyeceğiniz bir öykü çıkıyor karşınıza. Keyifle okumalar değerli okur.