Yıldız oluşum hızıyla ilgili yeni bir tahmine göre, Samanyolu önceden düşünülenden çok daha fazla yıldız üretiyor.
Araştırmacıların Ocak’ta arXiv.org’a sunduğu çalışmada bildirdiğine göre, öncelikle büyük yıldızlardan kaynaklanan bir radyoaktif izotop olan alüminyum-26’dan gelen gama ışınları, Samanyolu’nun her yıl dört ila sekiz güneş kütlesindeki yıldızlararası gaz ve tozu yeni yıldızlara dönüştürdüğünü ortaya koyuyor. 24. Bu aralık, geleneksel tahminin iki ila dört katıdır ve galaksimizdeki yaklaşık 10 ila 20 yıldızın yıllık doğum oranına karşılık gelir, çünkü yıldızların çoğu güneşten daha az kütlelidir.
Bu hızla, her milyon yılda bir – astronomik terimlerle göz açıp kapayıncaya kadar – galaksimiz 10 ila 20 milyon yeni yıldız üretir. Bu, Boğa takımyıldızındaki güzel Ülker kümesi gibi yaklaşık 10.000 yıldız kümesini doldurmak için yeterlidir. Aksine, Samanyolu’nun yörüngesinde dönenlerin çoğu da dahil olmak üzere birçok galaksi hiç yeni yıldız yapmaz.
Almanya’daki Würzburg Üniversitesi’nde astrofizikçi olan Thomas Siegert, “Galaksinin evrimini anlamak için yıldız oluşum hızı çok önemlidir” diyor. Bir galaksi ne kadar çok yıldız oluşturursa, kendisini oksijen, demir ve yıldızların yarattığı diğer elementlerle o kadar hızlı zenginleştirir. Bu elementler daha sonra yıldız oluşturan gaz bulutlarını değiştirir ve gaz bulutlarının oluşturduğu büyük ve küçük yıldızların göreli sayısını değiştirebilir.
Siegert ve meslektaşları, galaksimizde alüminyum-26 emisyonunun gözlenen yoğunluğunu ve mekansal dağılımını incelediler. Devasa bir yıldız bu izotopu hem yaşam hem de ölüm sırasında oluşturur. Yıldız, yaşamı boyunca güçlü bir rüzgarla alüminyumu uzaya üfler. Yıldız öldüğünde patlarsa, ortaya çıkan süpernova daha fazlasını oluşturur. Yarı ömrü 700.000 yıl olan izotop bozunarak gama ışınları yayar.
X-ışınları gibi ve görünür ışığın aksine, gama ışınları en genç yıldızları örten tozun içine nüfuz eder. Siegert, “Tüm galaksiye bakıyoruz” diyor. “Röntgenini çekmiyoruz; burada onu gama ışınlarıyla çekiyoruz.”
Galaksimiz ne kadar çok yıldız doğurursa, o kadar çok gama ışını ortaya çıkar. Araştırmacıların bulduğu gözlemlerle en iyi eşleşme, yılda dört ila sekiz güneş kütlesinin yıldız oluşum oranıdır. Bu, Samanyolu için yılda yaklaşık iki güneş kütlesi olan standart tahminden çok daha yüksek.
Almanya’daki Bonn Üniversitesi’nde çalışmaya dahil olmayan bir astronom olan Pavel Kroupa, gözden geçirilmiş oranın çok gerçekçi olduğunu söylüyor. “Yıldız oluşum sürecini nasıl açıkladıklarının ayrıntılı modellemesinden çok etkilendim” diyor. “Çok güzel bir eser. Bunu iyileştirmenin bazı yollarını görebiliyorum, ancak bu kesinlikle doğru yönde atılmış büyük bir adım.”
Siegert, gama ışınlarının bize ulaşmadan önce ne kadar yol kat ettiğini söylemenin zor olduğu konusunda uyarıyor. Özellikle, gözlemlenen emisyonun bir kısmı yakınlarda – bizden sadece birkaç yüz ışıkyılı içinde – ortaya çıkarsa, galakside araştırmacıların hesapladığından daha az alüminyum-26 bulunur, bu da yıldız oluşum oranının alt tarafta olduğu anlamına gelir. yeni tahmin Yine de, yılda standart iki güneş kütlesi kadar düşük olma ihtimalinin düşük olduğunu söylüyor.
Her halükarda Samanyolu, Yerel Grup adı verilen 100’den fazla yakın gökadadan oluşan bir koleksiyondaki en güçlü yıldız yaratıcısıdır. En büyük Yerel Grup gökadası Andromeda, her yıl güneş kütlesindeki gaz ve tozun yalnızca küçük bir kısmını yeni yıldızlara dönüştürür. Yerel Grup gökadaları arasında, Samanyolu boyut olarak ikinci sırada yer alır, ancak yüksek yıldız oluşum oranı, kesinlikle çok daha fazla çabaladığımız anlamına gelir.