Son dönemde, Pakistan ile Suudi Arabistan arasındaki ikili ilişkilerde önemli bir güçlenmeye tanık oluyoruz. Başbakan Mian Muhammed Nervaz Şerif, Mayıs 2013’te Pakistan’da iktidara geldiğinde, bu ülkenin dış politikasındaki gidişat, komşu devletlerle bağları güçlendirerek bölgeselcilik üzerine alındı. “Yurtdışına yakın” ülkelerle (Afganistan, Hindistan, İran, Çin, Türkiye) ilişkilerine dikkat ederek, İslamabad ayrıca Basra Körfezi ülkeleriyle ilişkilerin gelişmesini vurgulayarak Suudi Arabistan Krallığı'nı (KSA) onlardan vurguladı.
Şu anda ülkeleri birbirine doğru iten başlıca nedenler arasında şunlar yer almaktadır:
- Pakistan ve Suudi Arabistan, yirminci yüzyılın 60'inden kalma askeri-politik ve ekonomik ilişkilere sahip;
- Bir dereceye kadar, Navah Şerif’in “geri ödeme borçları” na gelme zamanı geldi (Riyad’ın 2001’e yaptığı müdahalenin, Pakistan Yüksek Mahkemesini eski vaiz Nawaz Şerif’in ölüm cezasını kaldırmasına ve daha sonra monarşinin kaldırılmasına neden olduğunu hatırlayın kendi ülkesinde politik sığınma);
- Batı Asya, Basra Körfezi ve Kuzey Afrika ülkelerini kapsayan bölge şu anda ülkelerin bağımsız bir gücü veya ittifakı için yeni bir bölgesel lider oluşturma sürecinde. Son yıllarda dünya iki faktöre tanık oldu. Bunlardan ilki, ABD / NATO / ISAF koalisyon birliklerinin Afganistan’dan çekilmesinin böyle bir dünyanın bölgesini ABD’de bırakma konusunda eşdeğer olduğu ve herkes bunun bir yenilgiyle ayrıldığını anlıyor. Potansiyel boşluk kaçınılmaz olarak başka bir büyük bölgesel güç, örneğin Çin, Hindistan veya küçük devletler birliği tarafından doldurulacaktır. İkinci faktör, İslam dünyasının tanınmış birçok liderinin fiziksel olarak elimine edilmesi, İslam dünyasının tanınmış liderlerinin birçoğunun iktidardan kaldırılması: Filistin'de, J. Arafat, Suriye'de, Esad Sr., Libya'da, M. Gaddafi, Mısır'da, H. Mubarak.
Buna dayanarak, İslamabad ve Riyad'ın stratejik ortaklığı, İslam Ümmetinin çıkarlarına bağlıdır ve çıkarlarını göz önünde bulundurarak Washington'un bölgedeki çıkarları için lobi yapacaktır.
Suudi Arabistan Krallığı, tüm Müslümanlar tarafından çokça saygı duyulan İslam topraklarının özel statüsüne sahiptir. Dini yakınlık, coğrafi yakınlık, Pakistan'ın jeostratejik konumunun önemi, Körfez ülkelerindeki Pakistan işgücü (Pakistan medyasına göre - Suudi Arabistan'da - Pakistan'dan 1.5 milyon göçmen işçi) bu ülkeyi Suudi Arabistan'ın pek çok uluslararası ve bölgesel konuda yakın bir müttefiki yapıyor.
60'lı yılların sonlarında İslamabad, ÖSO'nun ulusal savunma kuvvetlerinin inşasını destekledi. Her iki ülke de yirminci yüzyılın 80'li yıllarında Afganistan'daki savaş konusunda, Afgan Mücahidleri için mali ve askeri-teknik destek konusunda benzer bir konuma sahipti. O zamandan beri Suudi Arabistan tarihsel Taliban ile ilişkiler. Mayıs 1998'de İslamabad ilk nükleer testlerini yaptı ve Riyad bunu destekledi (hatırlayın, bu Nawaz Şerif'in prömiyerinin ikinci döneminde oldu). Pakistan İslam Cumhuriyeti, Suudi Arabistan Krallığı ve Birleşik Arap Emirlikleri, Afganistan İslam Emirliği'ni resmen tanıdı ve 1996-2001 yılları arasında onunla diplomatik ilişkileri sürdürdü.
Benzer bir pozisyon, monarşinin, Washington’un terörle mücadele kampanyasına katıldığı Eylül 2001’ta (1999 - 2008’te Pakistan’ın başında olduğu) Eylül’de General P. Musharraf ile ilişkilerinin soğumasını açıklar. Riyad, Afganistan'daki Taliban rejimi ile ilişkilerinin kopmasını bir ihanet olarak nitelendirdi. Fakat aynı zamanda, Suudilerin Pakistan'daki sağcı dini liderler ve anti-federal unsurlarla kendi ilişkilerini kurmaya devam etmelerini engellemedi. Riyad’ın Afgan Taliban’a ve daha sonra Pakistan’a verdiği destek, Pakistan, Afganistan ve ABD’nin Kabil ve İslamabad’taki müzakere sürecinde arabuluculuk yapmalarına yardımcı oldu ve Taliban’ın Suudi Arabistan’daki temsilciliğini açtı.
Pakistan ile Suudi Arabistan arasındaki ilişkiler, iktidardaki Pakistan Halk Partisi (PNP) hükümeti 2008 - 2013’te iktidara geldiğinde yeni bir ivme kazandı. Taraflar bölgesel ve uluslararası konularda ortak görüşlere dikkat çektiler; Serbest Ticaret Anlaşmasını imzalamak için stratejik ortaklığı daha da genişletmek için mevcut kurumsal mekanizmaları kullanmak için tasarlanan bir eylem planının ana hatlarını çizdi. Riyad’ın İslamabad’a ticari faydalar sağlama niyetinin kısmen Pakistan-İran doğal gaz anlaşmasının imzalanmasını engelleme amaçlı olduğu belirtilmelidir. KSA, PNP eşbaşkanı olan Pakistan Cumhurbaşkanı Asif Ali Zardari'nin siyasal kariyeri hakkında ayrıldı. Mart ayında 2013 ile bir gaz boru hattı inşaat anlaşmasının imzalanmasının ardından İran Cumhurbaşkanı M. Ahmedinejad monarşiyi parlamento seçimlerini beklemeye ve Pakistan'ın yeni lideri Nawaz Sharif'i desteklemeye ikna etti.
Pakistan'a verilen başlıca hidrokarbon hammadde tedarikçileri, Yakın ve Orta Doğu ülkeleri - Birleşik Arap Emirlikleri, İran, Suudi Arabistan, Katar. Aynı zamanda, Riyad, İslamabad'ın ithal ettiği toplam ham petrol hacminin yüzde XN'ine kadar taşıyarak satışlara hükmediyor; ve alımları artırma konusunda kararlıdır.
Nawaz Sharif'in ilk döneminin kısa vadesi, hem uluslararası hem de eyaletler arası seviyelerde Pakistan ve KSA arasında ikili işbirliğinin güçlendirilmesi ile karakterizedir. Ekim ayında Suudi Arabistan Krallığı 2013, Pakistan Büyükelçisi Muhammed Naim Khan'ın Asya İşbirliği Teşkilatı Asya Şubesi Genel Sekreter Yardımcısı görevine adaylığını destekledi. İkili işbirliği konusunda "devletler arasında yeni bir stratejik ortaklık çağı geliştirilmesi" çağrısında bulunan Nawaz Sharif olduğu da unutulmamalı.
2014, kraliyet ailesinin üyelerini Pakistan’a iki önemli ziyaret gerçekleştirdi - Ocak ayında, KSA Dışişleri Bakanı İslamabad’ı ziyaret etti 15 - 17 Şubat, Suudi Arabistan Savunma Bakanı Prens Salman Ben Abdelaziz El-Saud, İslamabad’tan askeri teçhizat ve teçhizat alımı için bir paket anlaşma görüşmesi yaptı ekipmanı. Az önce Pakistan Güvenlik Genelkurmay Başkanı General R. Sharif'in odaklandığı güvenlik ve savunma konularında Suudi Arabistan'dan yeni döndü.
Pakistan ile KSA arasındaki ikili ilişkilerin gelişmesiyle ilgili olarak, kuşakların hafızası gibi bir faktör göz ardı edilmemelidir. Suudi Arabistan ve ABD’nin Pakistan’ın dış politikası üzerindeki etkisi, Sovyet’in Afganistan’ı Aralık 1979’te işgalinden sonra çarpıcı bir şekilde arttı ve Washington’ın Afganistan’dan sınırlı bir koşullu çekilmesinin ardından on bir yıl sonra, Washington İslamabad’a verdiği sözlerin tümünü unuttu, o zaman Riyad bu söze bağlı kaldı. ülke. Bu, yabancı birlikler Afganistan'dan çekilme arifesinde, Pakistan İslam Cumhuriyeti ve Suudi Arabistan Krallığı'nın 2014'taki pozisyonlarının koşulsuz yakınlaşmasını açıklar.
Pakistan İslam Cumhuriyeti ile Suudi Arabistan Krallığı arasındaki bağların güçlendirilmesine rağmen, ilişkiler tarihinin olumsuz dönemleri vardır. 54 Pakistanlı, sadece Mayıs-Kasım 000 döneminde KSA topraklarından sürülmüşken, 2013 Pakistanlı aynı dönemde Suudi Arabistan'daki statülerini yasallaştırdı. Monarşi, işçi göçmenlerine yönelik iç politikalara sıkı sıkıya bağlıdır.
Müslüman devletlerin Pakistan ve Suudi Arabistan Krallığı üzerindeki potansiyellerinin pek çok uluslararası konuda (diğer faktörlerin birleşimiyle) konumlarının birleştirilmesi, tüm geniş bölgenin paradigmasında Batı Asya, Basra Körfezi, Kuzey Afrika'dan bir değişikliğe yol açabilir; bölgede “gerçek İslami lider” oluşumuna.
Askeri-politik yönü
Pakistan İslam Cumhuriyeti (PRI) ile Suudi Arabistan Krallığı (KSA) arasında savunma ve güvenlik alanındaki işbirliğinin güçlendirilmesi, Orta Doğu'nun engin bölgesindeki Hürmüz Boğazı'nın her iki tarafındaki mevcut siyasi eğilimlerin çoğunu yansıtıyor.
“Arap Baharı” olayları, bölgenin politik reformu, Arap dünyasının tanınmış otoritelerinin ayrılması (Y. Arafat, M. Gaddafi, H. Mubarak) ve son olarak, Suriye çatışmasının değişen paradigması, Riyad'ı bir yandan siyasi liderliğe yöneltti. yeni bir güç merkezinin oluşumu; diğer yandan, ekonomik, bölgesel ve diğer çıkarların güvenliğine. Buna, Bahreyn'deki son karışıklıkla ilgili gerekçeli kaygıları eklemeliyiz (Mart 2011-th Riyad sınırlı bir askeri birlik yolladı), Yemen, Irak, Şii hakimiyetinin yanı sıra Şii’nin dış politikasının güçlendirilmesi, Ürdün’ün anayasal monarşisinin güçlenmesi ile birlikte uluslararası ekonomik yaptırımların zayıflamasının bir sonucu olarak.
Suriye'deki kriz, KSA bölgesel dosyasında ayrı bir dosyadır. Silahlı çatışmada Riyad büyük bir rol oynuyor. İlk aşamada amaç, Cumhurbaşkanı B. Esad'ın silahlı devrilmesiydi. Suriye’de iç savaş sıkılaştırıldı ve yayıldıkça, dünya güçleri ve Riyad’ın konumu düzeltildi.
2013’un sonunda, bir yandan ABD’nin (uluslararası çabaların bir parçası olarak) Suriye’nin hedeflerine füze bombalama saldırıları yapmayı reddetmesinden sonra durum değişti; Öte yandan, yaygın olan İslamcı radikaller, monarşiyi kontrol dışına çıkmanın olası yolunu anlamaya itti ve Riyad’ın bölgedeki cihatçılıkla yalnız kaldığını söyledi. Bu durumda, suçlu aşırılıkçılığın “dokuzuncu dalgası” kontrol edilemez bir dizine sahip olabilir ve “Arap baharından” henüz etkilenmemiş olan Suudi Arabistan'ın kendisine düşebilir.
Tüm bunlar, Riyad'ı dış politikasını düzenlemeye ve güç dengesini değiştirmeyi ve bölgedeki konumunu güçlendirmeyi düşünmeye ikna etti. Kendisiyle siyasi ve askeri anlaşmaları zorlayan güvenilir bir kanıtlanmış bölgesel ortak olan İslamabad'a başvuruyor.
Sırasıyla, İslamabad için Riyad ile müttefik temaslarda bulunmak her zaman prestijli ve faydalı olmuştur. Suudi Arabistan, yirminci yüzyılın 60'lerinden bu yana Pakistan'a diplomatik, ekonomik ve politik destek sağlamıştır. Savunma alanındaki geleneksel ikili ilişkiler, hidrokarbon bağımlılığı (monarşi, ham petrolün% 70'ini sağlar), kraliyet ailesinin yönetici seçkinlerin iç siyasi farklılıklarına arabuluculuğu ve muhalefet (askeri, sivil, sivil yönetimler sırasında), Pakistan ve ABD’de arabulucu rolü Sonunda kişisel sempati vb. - bütün bunlar başkentleri birbirine doğru itti.
Ancak Suriye’nin açıklamasına göre, Riyad ve İslamabad’ın bütün dünyaya ortak bir siyasi komünite yayınladıkları açıklandı. KAA'nın Savunma Bakanı Taç Prens Salman Ben Abdel Aziz El-Saud'un Şubat ayında, 15'un Şubat ayında Pakistan'a yaptığı 17 - 2014 ziyareti çerçevesinde yapıldığı vurgulanmalıdır. Her iki taraf da, ülkedeki barışı ve güvenliği sağlamak ve Suriye halkının kan dökülmesini önlemek için BM kararına göre Suriye'deki çatışmaya hızlı bir çözüm bulma gereğini dile getirdi. Özellikle, taraflar önemini doğruladı:
- tüm yabancı silahlı kuvvetlerin ve yasadışı unsurların Suriye topraklarından derhal geri çekilmesi;
- Suriyeli şehirlerin ve köylerin kuşatmasının kaldırılması ve hava ve topçu bombardımanının durdurulması;
kuşatılmış Suriyeli vatandaşlara uluslararası kontrol altında gıda ve insani yardım sağlanması için güvenli koridorların ve bölgelerin oluşturulması;
- Ülkedeki durum için sorumluluk almasını sağlayacak, geniş yürütme gücüne sahip bir geçici yönetim organının oluşturulması.
İslamabad ve daha önce benzer pozisyonlara bağlı kaldık. Suriye'deki düşmanlıkların patlamasıyla birlikte, bu ülkede "Müslüman Ümmetin ayrılmaz bir parçası olan" ayaklanmalar ve huzursuzluklar "konusundaki endişelerini dile getirdi; Suriye'deki uzun vadeli istikrarsızlığın bölge için ciddi sonuçları olacağı konusunda uyardı. İslamabad, BM özel elçisi Kofi Annan tarafından Suriye'nin egemenliğine ve toprak bütünlüğüne saygı konusunda geliştirilen Altı Noktalı Barış Planını destekledi. Ayrıca, uzun zamandır devam eden güçlü Ankara bağlarına rağmen, İslamabad Suriye'yi Türkiye topraklarından bombardımanına kınadı, “anlaşılmaz” dedi ve Suriye hükümetine bu konuda son derece dikkatli davranmasını tavsiye etti; kimyasal kullanımına karşı konuştu оружия Suriye'de, SAR soruşturması yürüten BM soruşturma ekibine destek verdi.
İslamabad’ın konuya yaklaşımı, egemenliği ve toprak bütünlüğünü, özellikle Afganistan’dan sınır ötesi geçişleri kınayan sınır meselesi ve Hindistan’la Keşmir’in sınır bölgesindeki Kontrol Hattı’nın dokunulmazlığını koruma konusundaki tutumuyla belirlenir. Bu nedenle, Riyad'ın Suriye hakkındaki son açıklamaları, İslamabad'ın pozisyonuyla tamamen çakıştı.
İleriye baktığımızda, Pakistan-Suudi toplantılarının, yasaklanmış Pakistanlı Taliban (DTP) hareketi ile federal hükümetin açılması diyalogu kapsamında yapıldığını not ettik. İslamabad / Riyad’ın, silahlı saldırıların (amaçlarına ulaşmak için bir yöntem olarak) federal orduna karşı kabul edilemezliği ile ilgili sert ifadeleri, sivil nüfusun (öncelikle dini azınlıklar) Pakistan ve Afgan militanlarına bir uyarı olarak görülmesi gerekiyor. 80-lerden başlayarak, KSA'nın finansal olarak ve silahların Afgan Mücahidlerini desteklediği bilinmektedir. Pakistan'da generallere ve yönetici seçkinlere ek olarak, ana odak grubu dini partilerdi ve kalıyor. Bunlardan bazıları, Pakistan'daki çok sayıda medresenin yanı sıra, Basra Körfezi ve hepsinden öte Suudi Arabistan'daki devlet ve devlet dışı kaynaklardan fon aldı ve aldı. Halen, bu partilerin bir kısmı bir komite oluşturmuş ve İslamabad ile müzakerelerde kaza adına konuşuyorlar.
İki ülkenin savunma alanındaki işbirliği, yirminci yüzyılın 60 in ikinci yarısında başladı ve iki ana alanda gelişti: KSA silahlı kuvvetlerinin orta ve üst düzey komutanlarının Pakistan ordusu tarafından eğitilmesi ve Pakistan'da silah alımı. 1967'te, iki ülkenin Silahlı Kuvvetleri arasında İkili İşbirliği Programı başlatıldı. Aralık ayında, Suudi-Pakistan Silahlı Kuvvetlerini Teşkilatı Riyad'daki 1982 genel merkeziyle kuruldu. Profesyonel personelin eğitimi ve Pakistan'ın Suudi topraklarındaki askeri teçhizat uzmanlarının bakımına ilişkin paragraflara ek olarak, anlaşma askeri üretim ve bilimsel araştırma alanında ortak işbirliği konulu bir hüküm içermektedir. Yarım yüzyıl sonra, trendler aynı kaldı, ancak değişiklikler askeri uzmanların sayısında ve mali akışlarda bir artışa neden oldu. Geçmiş zamanlardan temel fark şu anda CSA'nın İslamabad'ın savunma sanayi potansiyeli ile ilgilenmesidir.
1990'ta İran-Irak savaşı, Suudi Arabistan liderlerinin sınırlarının güvenliği konusundaki algılarını değiştirdi. Bu, Riyad ve İslamabad’ın, Suudi Arabistan’daki sınırlı bir Pakistan birlik birliğinin konuşlandırılması üzerine müzakerelere başlamasına neden oldu. Buna karşılık, Suudi Arabistan'daki Pakistan birliklerinin varlığı, İslamabad'ı Tahran'la kavga etti.
Savunma ve güvenlik alanında yeni bir işbirliği aşaması 2004'te başlatıldı, ardından ilk kez iki ordunun ortak askeri tatbikatları Al-Samsaam (Sharp Sword) adı altında yapıldı. Bunların düzenli olarak yapılmasına karar verildi (en son egzersizler 2011'ta yapıldı).
2010'te - 2011 Bazı sebeplerden dolayı, Suudi Arabistan makamları yine Pakistan birliklerinin işe alınması sorunuyla karşı karşıya kaldı. Bu durum, Riyad’ın Pakistan sivil hükümetine itiraz etmesine yol açan erken bir uzlaşma talebinde bulundu. Monarşi, Cumhurbaşkanı Asif Ali Zardari'nin siyasi kariyerine karşı temkinli ve esas olarak o zamanki kara kuvvetleri genelkurmay başkanı General AP Kiyani ile görüştü. Başlıca konu Pakistan'ın güvenlik güçlerini güçlendirmek için Bahreyn'e (emekli olan) personel memurları yönünde destek almasının yanı sıra, olası iç huzursuzluğun yerelleştirilmesi için güvenlik görevlilerinin Suudi Arabistan'a gönderilmesiydi. Bütün bunlar, daha sonra Prens Türki El Faysal tarafından 2012'te ilan edilen "tek bir askeri kuvvet, açık bir emir komuta zinciri" nin oluşturulması konusundaki Riyad kavramına karşılık geldi.
2011’te çok az kişi, o zamanlar kara kuvvetleri genelkurmay başkanı, Suudi Arabistan’ı “Pakistan’ın en önemli ülkesi” olarak nitelendiren Genel AP Kiyani’nin sözlerine dikkat etti. O yıl, İslamabad’ın dış politika vektörünü Washington’dan uzaklaştıran Pak-ABD ilişkilerinde keskin bir yüzleşmeye yol açan olaylarla doluydu. Fırsatçı politik seçkinlerin aksine, generaller, Arap monarşileri ve özellikle de KSA ile tarihsel olarak kurulan askeri bağlara bağlı kalmaya devam etti.
Şu anda, birçok analiste göre, Suudi Arabistan güvenlik güçleri çoğu iç sorunla başa çıkabiliyor. Ancak, durumları kontrolden çıkarsa, acil durumlarda yabancı birliklerin (öncelikle Sünniler) kullanılması planlarını sürdürüyor.
Pakistan ile Suudi Arabistan arasındaki diplomatik trafik son aylarda aşırı derecede doymuş oldu. 6 - 7 Ocak 2014 Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı'nın İslamabad'a ilk ziyareti, 2013'in Haziran ayında Başbakan Mian Muhammad Nawaz Sharif olarak göreve başlamasından sonra gerçekleşti. Yakında, Savunma Bakan Yardımcısı KSA Pakistan'a uçtu. Daha sonra Pakistan Dışişleri Bakanlığı brifinginde, Suudi Arabistan’ın Pakistan JF-17 Thunder savaş uçağı satın alma konusundaki ilgisi hakkında savunma ve güvenlik konuları dahil olmak üzere bir dizi ikili anlaşmanın imzalanmasıyla ilgili soru gündeme getirildi. Birkaç gün sonra, Şubat ayında 4 - 6, 2014, KSA'nın üst düzey siyasi ve askeri liderleriyle görüşerek Pakistan Ordusu Genel Merkezinin Ern'e yaptığı üç günlük ziyaret sırasında güvenlik ve savunma alanında işbirliğine odaklanan ikili ilişkiler geliştirdi. Özellikle, 2014'teki ortak Al-Samsaam tatbikatlarının koordinasyon konularının gündeme getirildiği Riyad.
Pakistan'a vardıklarında CSA Taç Prens Salman Ben Abdülaziz Al Saud, bir dizi ekonomik projenin finansmanını tartıştı ve onayladı. Aynı zamanda birçok askeri siteyi ziyaret etti; Pak-Çin JF-17 Thunder jet avcı uçağı avcı uçağı satın almakla ilgilendiğini ve bu projeye katılmak istediğini belirtti.
İslamabad ile Riyad arasında askeri teçhizat temini sözleşmesiyle ilgili ana sözleşmeye varıldı. Askeri teknik işbirliği konusunda geniş çaplı bir anlaşma çerçevesinde sonuçlandırılabilir. Pek çok analist, Pakistan / Suudi Arabistan Krallığının ABD ile olan zorlu ilişkilerini ilişkilendirmekte olduğunu düşünüyor.
Nükleer işbirliği
Pakistan İslam Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı, Suudi Arabistan Krallığı (KSA) ile nükleer işbirliği hakkında bilgi vermedi. Dışişleri Bakanlığı sözcüsü, 2013 Kasım ayında Hava Kuvvetleri'nin bu tür bir işbirliğine ilişkin yayınlarına yanıt olarak "tamamen temelsiz ve zararlı" olarak nitelendirdi. İslamabad şu anda benzer bir konuma bağlı kalıyor ve işbirliğiyle ilgili tüm verileri reddediyor. Bununla birlikte, son zamanlarda dünya basını İslamabad ile Riyad arasındaki muhtemel nükleer anlaşma raporlarıyla doludur. Potansiyel nükleer işbirliğinin temeli nedir ve neden şu anda konuyla ilgili?
Riyad, 1998'in ilkbaharında Pakistan'ın nükleer programına ilgi gösterdi, bu yılın Mayıs ayında İslamabad Balçistan eyaletinde ilk nükleer testini yaptı. Chagai'deki bir nükleer cihazın patlamasını test etme kararı, o zamanki Başbakan Nawaz Sharif başkanlığında (iktidardaki ikinci dönemde, Şubat 1997 - Ekim 1999), ülkenin üst odası Savunma Komitesi tarafından verildi. Riyad, XX. Yüzyılın 90'unun sonunda Washington’un ekonomik yaptırımlarına yanıt olarak düşük oranlarda ham petrol tedarik etme sözü veren İslamabad’a destek verdi.
Pakistan’ın nükleer testlerinin birkaç gün önce Yeni Delhi tarafından yapılanlara benzer bir yanıt olmasına rağmen, Suudi Arabistan kendi çıkarlarını sürdürdü. O zamana kadar Pakistan-Suudi işbirliğinde savunma ve güvenlik alanında uzun yıllara dayanan tecrübe birikimi yaşanmıştı. Rawalpindi (Pakistan Ordusu yer personelinin bulunduğu yer) uzmanlarını KSA askeri personelini eğitmek için görevlendirdi, sırayla Suudi monarşisi İslamabad'a silah temin etti. Gelişmesinden bu yana, Pakistan’ın nükleer programı ülkenin savunma doktrininin merkezinde yer alıyordu ve monarşi “Pakistan’a gerektiği gibi bir nükleer güvenlik şemsiyesi sağlamaya” dayanıyordu; KSA'ya varsayımsal bir saldırı olması durumunda, Riyad, İslamabad'ın nükleer potansiyelini kullanarak yeterli bir yanıt konusunda çalışıyor olmalıydı.
2011'te, İran'a yönelik uluslararası yaptırımlar arifesinde, Suudi Arabistan istihbarat biriminin eski başkanı Prens Türki El Faysal, "İran nükleer silah geliştirirse bölgedeki herkes aynı şeyi yapacak" dedi.
Dünya medyası yine 2013’te İslamabad ile Riyad arasındaki nükleer işbirliği konusunu gündeme getirdi ve ilgisi yerel, bölgesel ve dünya düzeni faktörleri tarafından belirlendi. “Arap Baharı” olayları, çoğu Orta Doğu ülkesinin politik reformu, Kasım ayındaki Cenevre 24 anlaşmaları 2013, İran’a yaptırımları hafifletmeyi, ABD’nin / NATO koalisyon birliklerinin Afganistan’dan çekilmesini, Pakistan’ın İran’a yönelik dış politikasının 2013’in ikinci yarısında 2014 yıl. ve benzeri - tüm bu bileşenler ve dikkate alınması gereken.
Birincisi, İran nükleer programının reddedilmesi, bölgesel Riyad politikasının baskın faktörlerinden biri. Geçmiş yıllarda, Orta Doğu'daki 2011 olaylarından önce Beyaz Saray, Suudi Arabistan'a İran'ın nükleer tehdidine karşı bazı güvenlik garantileri verdi. Bununla birlikte, KSA şüpheleri 24'in Kasım ayında 2013'ten çok önce ortaya çıktı ve “Geneva 1” den sonra doğrulandılar. Monarşi, İran’ın nükleer silahlarının “bastırılmasının” bölgedeki mevcut güç dengesinin ihlal edilmesine yol açacağından korkuyor. Halen, Suudi Arabistan, ABD ve Batı ülkelerinden Tahran'a uygulanan yaptırımları hafifletme konusundaki memnuniyetsizliğini dile getiriyor. İran'ın Şii nüfusunun Amerikan karşıtı ve Suudi karşıtı duyguları geçmişte defalarca defalarca Suudi Arabistan, Bahreyn vb. Şiilerin hoşnutsuzluğuna neden oldu ve Pers Körfezi monarşileri Şii ayaklanmalarından korkuyor. Pek çok siyasi analist, nükleer silah kullanımının olası olmadığı görüşündeyken, aynı zamanda Riyad'ın sınırlı çatışma konusunda endişeli olduğu yönünde bir öneri vardı.
İnsanlık tarihindeki nükleer silahlar bir kez kullanılmış ve modern dünyada uzun yıllardır caydırıcı olmuştur. Riyad, kendisine sahip olmadan, KSA'ya karşı silahlı saldırganlığı engellemede bir faktör olarak Pakistan'ın silahlı kuvvetlerinin elindeki nükleer silahların kullanılmasıyla ilgileniyor. Bu bağlamda, monarşi İslamabad ile siyasi ve ekonomik işbirliğini geliştirmekle ilgileniyor ve bu ülkenin savunma potansiyelinin gelişmesi için finansal destek sağlamaya hazır. Buna karşılık, İslamabad'ın nükleer potansiyelinin geliştirilmesi, bölgedeki, Hindistan, İran vb. İlişkiler üzerindeki bir siyasi baskı kolu olarak kullanılabilir. Kasım ayında, Pakistan Dışişleri Bakanlığı 2013, "Pakistan’ın nükleer programının yalnızca kendi kendini savunma ve asgari caydırıcılık düzeyini korumak için tasarlandığını" belirtti.
İkincisi, ABD ile Suudi Arabistan arasındaki tüm ilişkilerde gerginlik. İlk işaretler, modern ABD yönetiminin aslında uzun zamandır müttefiki olan H. Mubarak'ı devirmiş Mısır Devlet Başkanı kaderinin insafına bıraktığı 2012'ta ortaya çıktı. B. Obama'nın halefi M. Mursi'yi destekleme kolaylığı, Basra Körfezi'nin tüm monarşileri için örnek bir ders haline geldi.
Örneğin Suudi Arabistan ve Suriye sorunu için akut kalır. Riyad, Batı muhaliflerini Suriye muhalefetine destek vermede apostasy yüzünden eleştirdi. Sempatizanlar çevresini genişletmek isteyen KSA, Suriye’deki koalisyon hükümetini destekleme çağrısına Pakistan’ı çekti.
Üçüncüsü, ABD / NATO koalisyon birliklerinin Afganistan’dan 2014’te çekilmesi gibi bir faktör düşünün: Bu, Afganistan’ın Sovyet’ten çekilmesinin ardından yirminci yüzyılın sonlarında olduğu gibi, İslamabad’ın Washington ile stratejik işbirliğinin zayıflamasına neden olacak. Böyle bir gelişme, ABD’nin ABD’nin ekonomik yardımını Pakistan’ın Suudi’yle değiştirmesi ihtiyacını doğurabilir ve bu bağlamda İslamabad gerçekten de Riyad’ın yardımına güvenebilir. Mart ayında, Riyad, 90 zaten İslamabad'a 2014 tahsis etti. Pakistan Başbakanlığına Ulusal Güvenlik ve Dış Politika Danışmanı Aziz, bu miktarın ekonomik destek sağlamak amacıyla sağlandığını doğruladı. Pakistan ekonomisine yapılan finansal yatırımlar, Riyad’ın İslamabad’taki ideolojik, politik ve askeri etkisinin güçlendirilmesini gerektiriyor. Aynı zamanda, İslamabad, ülkenin nükleer programının tamamen ulusal kaynaklardan finanse edildiği ve yerli bilim adamları tarafından geliştirilen olduğu fikrine sıkı sıkıya bağlı kalıyor.
Pakistan ve Suudi Arabistan, bölgedeki ortak bir stratejik alan tarafından birleştirildiği için öncelikle güvenlik sorunlarını dile getiriyor. Yukarıda verilenler göz önüne alındığında, İslamabad, Riyad’ın nükleer işbirliği talebine (bir şekilde veya başka bir şekilde) cevap verme hakkını kendisi görmektedir.