Ukrayna'daki olaylar, Rusya liderliği için Rusya'nın acil çıkar alanını uygun karşı önlemlerle kabul edilemez bir şekilde istila etmek anlamına gelen kırmızı çizgiyi işaretledi. Batı toplumunun Ukrayna olaylarına tepkisinin eşiğindeki gerginlik, NATO liderlerinin Moskova'ya baskı yapmaları için gerçek fırsatların açık olmamasına rağmen, onların güvencelerinin tersine, bloğu doğuya, eski sosyalist topluluk devletlerine ve Sovyet sonrası alana taşıma stratejisinin gerçekten hedeflendiğini doğruluyor. Rus nüfuzunu herhangi bir biçimde sınırlama dönüşü: siyasi, ekonomik ve hatta daha fazlası askeri.
Rusya'nın Kırım'da güçlendirilmesi ve en önemlisi ordusundan sıkılanların tamamlanması filo Sivastopol'den gelen, Moskova'nın Karadeniz bölgesindeki konumunu büyük ölçüde güçlendirmekle kalmıyor, aynı zamanda dünya toplumu için de bir sinyal - Amerika Birleşik Devletleri'nin hem en yakın müttefiklerine hem de geçici koalisyonlara dayandığı tek kutuplu bir dünya çağı. veya başka bir ülke veya bölge, kendi çıkarları doğrultusunda sona erdi. Uluslararası ilişkilerin gelişiminde yeni dönemin çok kutuplu mu yoksa kutupsuz bir dünya mı olacağını zaman gösterecek.
Moskova, kendisine karşı yürütülen enformasyon savaşının propaganda klişelerine rağmen, kendi ülkesi dışında savaşan bir ordunun, yurtdışındaki sayısız askeri üssün ve dünyanın dört bir yanında uydu bulundurmanın muazzam maliyetleri de dahil olmak üzere, bu durumun tüm dezavantajlarıyla bir süper güç statüsüne geri dönme iddiasında değildir.
ABD gücü sınırsızdır
Bu tür bir konumlanma, Amerika Birleşik Devletleri'nin tipik bir örneğidir ve büyük olasılıkla uzun bir süre için onların ayrıcalıklı olarak kalacaktır. Herhangi bir potansiyel düşmana ezici bir darbe vurma yeteneği bu durumda şüphesiz bir avantajdır. 2000'li yılların Orta Doğu askeri harekatlarından çıktığı gibi Amerika, tüm ekonomik potansiyeline rağmen aynı anda iki savaşı fiziksel olarak başarılı bir şekilde yürütemez. Buna göre, nükleer programı tarafından şartlandırılan İran'a defalarca ilan edilen grev bile uygulanmıyor ve büyük olasılıkla gelecekte Başkan Barack Obama yönetimi tarafından uygulanmayacak. Mevcut Amerikan liderliği, ABD Ordusunun Yakın ve Orta Doğu'daki varlığını kısıtlamakla meşgul ve kendisini askeri üsleri korumakla sınırlıyor.
Suudi Arabistan ve İsrail'in aktif lobiciliğinin Beyaz Saray'ın İran İslam Cumhuriyeti ile ilgili konumunu değiştirmediğini ve Washington'un eski müttefikler üzerindeki etkiyi sürdürmeye (veya sürdürmeye çalışarak) paralel olarak İran liderliğiyle temas kurma konusundaki ilgisini azaltmadığını unutmayın. Bu, onları bir kez daha şu olguyla karşı karşıya getirdi: Amerika, liderliği şahsen kendisi için yararlı olduğuna veya her zaman bir bütün olarak ülke için örtüşmeyen bir şekilde, ortakların güvenliğini ve kendi yükümlülüklerini ihmal ederek, yalnızca kendi çıkarları için hareket eder.
Bu, her iki taraftaki politikacıların ve diplomatların kamuoyuna verdiği güvencelerin aksine, Washington'un Kudüs ile ilişkilerinde, özellikle Riyad'la ilişkilerde daha da önemli bir soğuma zemininde göze çarpan ciddi bir ürperti yarattı.
Bakan Kerry'nin İsrail'deki "barışı koruma" misyonunun feci başarısızlığı ve Başkan Obama'nın Suudi Arabistan'a yaptığı başarısız ziyaret, Mısır'daki durumun ABD'nin çabalarının tersine gelişmesine ve Adalet ve Kalkınma Partisi'nin (AKP) yerel seçimlerinde Türkiye'deki zafere ekleniyor. İkincisi, Türk toplumunun yüksek çatışma potansiyeline ve AKP'nin üst düzey liderliğine karşı kitlesel olarak uzlaşmacı kanıtlar fırlatarak konumunu zayıflatmaya yönelik tüm çabalara ve Gülen'in "Cemaat" üyelerinin polis, savcılık ve ülkenin yargı makamlarında temsil ettiği "beşinci kol" un kullanılmasına rağmen gerçekleşti.
Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın en yakın çevresine göre saldırı, Erdoğan'ın Türkiye'yi kendi liderliğinde bir cumhurbaşkanlığı cumhuriyetine dönüştürme planlarını engellemek için bizzat kendisine ve doğrudan Barack Obama tarafından yönetildi, bu da Washington'a olan sempatisini güçlendirmiyor. Aynı şekilde, Mareşal Abdül-Fettah el-Sisi'nin, Müslüman Kardeşler'in iktidardan uzaklaştırılmasını engellemeye yönelik aktif girişimleri ve selefi Muhammed Mursi'nin tutuklanmasının ardından Mısır'da olup bitenlere sert baskılar ve ülkedeki faaliyetlerin yasaklanması nedeniyle ABD Başkanı'nı affetmesi olası görünmüyor " Kardeşler. " Bu aynı zamanda Sina'daki terörle mücadele savaşının ortasında ABD askeri yardımının askıya alınması için de geçerli.
Pentagon ve CIA'daki "Suudoskeptikler", Suriye'de Beşar Esad rejimine karşı savaşan Jabhat al-Nusra birimleri de dahil olmak üzere, El Kaide ve onun Afrika'daki birçok klonu ve BSV için Suudi Arabistan Krallığı Genel İstihbarat Müdürlüğü'nün desteğine hala başvurabilirler. ... Ancak bu, tahminlerimize göre Suudi liderliğini terörist yöntemlerle hareket eden Selefi gruplara güvenmekten vazgeçmeye zorlamayacak ve zorlamayacaktır. Bildiğiniz gibi, Çeçenya'da olduğu gibi ve Afganistan, Irak, Libya, Mali, Nijerya, Suriye ve diğer ülkelerde de devam eden yerel başarılar durumunda, katılımcıları etnik ve mezhepsel azınlıklara ve kamuoyunda kafa kesme gibi zulümlere karşı soykırım yapıyor ve ardından internette fotoğraflar yayınlıyor. - ve video malzemeleri. Bununla birlikte, Katar'ın bu bakımdan Suudilerden nasıl farklı olduğu ve Suriye'deki Jabhat al-Nusra militanlarıyla tamamen aynı ortaçağ yöntemlerini kullanarak savaşan Irak İslam Devleti ve Levant dahil olmak üzere bir dizi terörist grubu desteklediği belirsizdir.
ABD, Müslüman Kardeşler ve onun Katar'ı Suudi yanlısı Selefi grupların faaliyetlerine doğrudan askeri ve lojistik katılımdan kendi kendine çekilme arka planına karşı desteklediğine dair iddiaya girdi, radikal militan Sünni İslam'dan yararlanmaya çalışmak için otuz yıldan fazla bir süredir değişmeden kalan stratejik rotanın düzeltilmesinden başka bir şey ifade etmiyor. Afganistan'da Sovyet varlığının başlamasıyla 80'li yıllarda başladı. Ne 9 Eylül mega-terörist saldırısı ne de Boston terör saldırısı da dahil olmak üzere tüm sonraki olaylar, Amerikan liderliğinin İslamcıları hem gerçek muhalifleri hem de rakip olarak gördüklerini (özellikle Rusya'yı) ve aşırı bağımsız müttefikleri zayıflatmak için kullanma istekliliğini değiştirmedi.
İkincisi, Dışişleri Bakanlığı'nın Mısır'da "laik liberal muhalefet" ya da Suriye'de "laik milisler" oluşturma girişimleri başarısız olduğu için oldukça doğaldır. Türk istihbarat servisi MİT ve Batı askeri-istihbarat camiasının aktif desteğine rağmen birliklerinin kontrol mekanizmalarını kaybeden yaratıcısı Riyad Esad'ın yaralanmasının ardından Suriye Özgür Ordusu'nun bozulması, durumu BSV'de sallamak için kullanılabilecek bir başka etkili silahlı gücün olduğunu gösterdi. cihatçılar dışında yok. Savaşın mantığı, ABD'yi Suriye de dahil olmak üzere şu anda yaptığı gibi davranmaya zorluyor.
Yüksek bir olasılıkla, ikincisi, Suriye kimyasalının tasfiyesinin tamamlanmasından sonra оружия saldırıya uğrayacak havacılık NATO, öncelikle Amerikan. Şam rejimini devirme görevi, Suriye'deki iç savaşın tüm başlatıcıları ve sponsorlarında kalıyor: ne Ankara, ne Riyad ne de Doha bundan vazgeçmedi. Bu davada Selefi ikilisi içindeki çatışma önemsizdir: Katar ve İran arasında Suriye ve Lübnan'da KSA'ya karşı ortak eylemler konusunda yapılan anlaşmalar, yalnızca Arap Yarımadası'nın yönetici evleri arasındaki ortodoks Sünni İslam'ın Vahhabi versiyonuna bağlı olarak çelişkilerin maksimum seviyeye ulaştığı anlamına gelir.
Bu aynı zamanda Katar'ın, bölgedeki monarşileri baltalamayı amaçlayan Müslüman Kardeşler'in eylemlerine sürekli destek olması durumunda, Basra Körfezi Arap Devletleri İşbirliği Konseyi'nde (KİK) sınır dışı edilmesi tehdidi ile tecrit edilmesiyle de kanıtlanmaktadır. Körfez ülkelerindeki Kardeşlerin tutuklanması, Katar'a resmi bir ültimatom ve Suudi Arabistan, Bahreyn ve Birleşik Arap Emirlikleri büyükelçilerinin Doha'dan geri çağrılması, niyetlerinin ciddiyetini gösterdi, ancak Katar tamamen görmezden geldi.
Öte yandan Suudi Arabistan'ın, Rusya-Belarus birliğini anımsatan Bahreyn'i entegre etme ve onunla tek bir devlet alanı oluşturma yönündeki zoraki girişimleri, diğer tüm KİK üyelerinin aynı derecede sert tepkisine neden oldu. Bu dernek içinde böyle bir ittifakın kurulması, üyelerinin çoğu tarafından Suudiler tarafından fiilen Bahreynli bir Anschluss olarak görülüyor ve İşbirliği Konseyi'nin varlığını tehlikeye atıyor.
Ayrıca Körfez'deki Arap monarşilerinin, Katar ve Suudi Arabistan'ın yayılmacı planlarının yanı sıra, AB ve ABD ekonomisi açısından önemi düşünüldüğünde, Batı bloğunun şu ya da bu şekilde uğraşmak zorunda kalacağı KİK'deki çelişkiler, İran sorunuyla daha da şiddetleniyor. Bölgedeki geleneksel olarak uzak Umman Sultanlığı ve komşularıyla çatışmaya giren Katar Emirliği, Tahran ile Kuveyt ve BAE'den çok daha güçlü ilişkiler sürdürüyor, İran'ın Suudi Arabistan'ın Doğu eyaletindeki Şii çoğunluk arasında artan etkisini gören Bahreyn ve Suudi Arabistan'dan bahsetmeye bile gerek yok. Bahreyn'de güvenlikleri için ana tehdit.
Aynı şey, Şii Nuri el Maliki liderliğinde, genel olarak "Arap Baharı" nın ve özelde Katar ve Suudi Arabistan'ın Suriye'deki politikasının en tutarlı eleştirmenlerinden biri olan ve İran'ın bir ortağı olarak bu yönde hareket eden Irak için de geçerlidir. Onu Washington'a sadık, ancak bloğunun son parlamento seçimlerindeki başarısına rağmen bir kabine kurmayı başaramayan Alevi ile değiştirmek, Amerika Birleşik Devletleri için ana Amerikanın geri çekilmesinden sonra Afganistan'da istikrarın görünümünü sürdürmekten daha az önemli bir sorun haline gelemezdi. askeri birlik. Afgan uyuşturucu trafiği ve bu ülkenin topraklarının çoğunda kaçınılmaz olarak iktidara geri dönmesine rağmen, Taliban açıkça ABD liderliğini pek ilgilendirmiyor.
Rusya karşıtı politika aracı
Washington'un Arap müttefiklerinin saflarındaki birlik eksikliği ABD liderliği tarafından dikkate alınıyor ve Rusya için de pek çok fırsat sağlasa da mümkün olduğu kadar kullanılıyor. Batı'da beyan edilen siyaset hedefleri, liberal retorik ve İslamcı "ölüm mangaları" uygulamaları arasındaki çelişkiler kimseyi rahatsız etmiyor ve yeni Soğuk Savaş ruhu içinde histeriyi kışkırtma koşullarında, onları rahatsız etmeleri olası değil. Dahası, Ukrayna'daki darbenin durumu ve Kırım'daki sonuçlarının gösterdiği gibi İslamcılar, Rus karşıtı politikanın tek etkili aracı olmaya devam ediyor.
Bu, Suudi Arabistan'ın faaliyetlerinden birinde (sonuncusu da dahil olmak üzere Arap "komiserleri" döneminde - Moganned), Mikhail Saakaşvili'nin yakın çevresi (organizasyon sırasında) Suudi Arabistan'ın desteğine güvenip güvenmediğine bakılmaksızın, merhum Doku Umarov'un uygulamasıyla ikna edici bir şekilde kanıtlanmıştır. Moskova - St.Petersburg demiryoluna ve Domodedovo havaalanına) veya Kafkasya Emirliği'nin web sitesini finanse eden Katar'a yönelik terörist saldırılar.
Dağıstan'daki terörist yeraltının geleceğinde öngörülebilir aktivasyon ve Kafkasya Emirliği'nin yeni lideri, etnik Avar Aliaskhab Kebekov, Suudi müşterilere ve sponsorlara güvenmenin yanı sıra, Volga bölgesi, Urallar ve Sibirya da dahil olmak üzere Rus vilayetindeki İslamcılar ve yetkililer arasındaki çatışmanın tırmanması buna tam olarak uyuyor. strateji. Kırım Tatar cemaatindeki İslamcı radikalleri Rusya'ya karşı kullanmak henüz mümkün olmamasına rağmen, Türkiye'nin liderliğinde etkili olan özel konumu nedeniyle mümkündür.
İkincisi, bir NATO üyesi olarak, Batı'nın konumunu desteklemekten açıkça kaçınan İsrail'in (ve 92 diğer ülkenin) aksine, BM Genel Kurulu'nda Rusya'ya karşı oy kullandı. Bununla birlikte, Katar ve Suudi Arabistan'ın aksine, Türkiye'nin Rusya ekonomisinde önemli çıkarları, Ankara için stratejik öneme sahip bir dizi alanda Moskova ile olumlu bir işbirliği deneyimi ve enerji sektörü dahil olmak üzere büyük bir karşılıklı ticaret hacmi var. Ayrıca özellikle önemli olan bu ülke, dünya düzeni vizyonu ve içindeki yeri açısından Amerika Birleşik Devletleri'nden büyük ölçüde farklı bir konuma sahiptir.
Diğer şeylerin yanı sıra bu, Türk şirketlerinin Kırım'ın altyapısının ve bir bütün olarak ekonomisinin modernizasyonuna katılmaya hazır olması anlamına geliyor. Neyse ki, Rusya ile Kırım'da işbirliği, hem kendi pazarında bulunanlar hem de yeni oyuncular için yeni umutlar açıyor, hem de kendi liderliğinin, IMF uzmanlarının ve Washington ve Brüksel'den politikacıların güvencelerinin aksine, Ukrayna'nın geleceği için herhangi bir umut vaat etmiyor. Mevcut durumun karakteristik özelliği olarak, İsrail, Türk ve Arap iş çevrelerinin ve siyasi çevrelerin Ukrayna üzerinden Rusya ile Batı arasındaki ilişkilerin şiddetlenmesine tepkinin tesadüfi olması (bir yandan İran'ın tepkisi - diğer yandan Suudi Arabistan ve Katar - öngörülebilirdi) Washington'un en yakın ortaklarının bile mevcut durumda kendileri için büyük fırsatlar gördü.
Tüm darbelerin, devrimlerin ve sınır değişikliklerinin ancak ABD tarafından başlatılabildiği ve desteklenebildiği, 90'lı yılların başında kurulan oyunun kurallarına uymayı göstererek reddeden bir ülkenin eylemlerine karşı hayırsever tarafsızlık, Amerikan çıkarlarının egemenlik sisteminin ne kadar kırılgan olduğunu göstermektedir. geri kalan her şey ve Amerikan müttefiklerinin çoğu, onları tehdit etmemesi koşuluyla, ne kolaylıkla terk edecek.
"Son hikayeler»Henüz varmadı
Onlarca yıldır dünya toplumunun "kamçı çocuğu" olan aynı İsrail rahat bir nefes alabilirdi. Artık Obama nükleer silahsızlanma, Golan Tepeleri ve Ürdün Vadisi'nden ve büyük olasılıkla herhangi bir Amerikan veya uluslararası güvenlik garantisi altında Judea ve Samaria'daki yerleşimlerin işgal ettiği topraklardan çekilme başaramayacak. Elbette, durum Amerikan ve İsrail liderlikleri arasındaki kişisel düşmanlığın yanı sıra, İsrail liderlerinin Rus liderliğiyle olan güçlü kişisel ilişkilerinden de etkileniyor. Bununla birlikte, aynı durum Türkiye, Mısır ve Ukrayna'daki ABD-Avrupa politikasının başarısızlığını ulusal çıkarlarının gerçekleştirilmesi için fırsatlar olarak gören (ve fiilen başarısız olan) bir dizi etkili uluslararası oyuncu için de geçerlidir.
İkincisi, dünyayı daha güvenli hale getirmez, ancak öngörülemeyen sonuçlarla patlayana kadar çelişkilerin birikimine daha çok tercih edilir görünmektedir. Sorunların ABD, AB ve kontrol ettikleri "barışı koruma görevlileri" tarafından teorik yapılar, rüşvet, entrika ve değersiz garantilerden başka hiçbir şeye dayanmayan yapay yapılar inşa eden baskısı altında korunması başlı başına tehlikeli. Büyük güçlerin doğal egoizmini ve gösterdikleri askeri-politik uygulamaları hesaba katarsak, rakiplerin gerçek güç dengesine dayanan ilişkiler dengesinden çok daha kötüdür.
Batı bloğunun güç ve yeteneklerinin Fukuyama üslubunda yeniden değerlendirilmesi Moskova, Washington ve Brüksel arasındaki ilişkilerdeki mevcut değişikliklerden büyük ölçüde “tarihin sonu” teorisiyle sorumludur. 90'lı yılların başında Rusya'da anlaşıldığı üzere aralarında güvene dayalı tam teşekküllü bir ortaklık işe yaramadı ve bugün açık olduğu gibi gelişemedi. Rolü Amerika Birleşik Devletleri olan lider oyuncunun mutlak egemenlik kurallarına boyun eğmenin Rusya için kabul edilemez olduğu ortaya çıktı. Bu, otomatik olarak doğrudan katılımcıları için Saakaşvili'nin birliklerinin Güney Osetya'daki Rus barış güçlerinin pozisyonlarına saldırdığı 2008'den çok daha hafif bir çatışmaya yol açtı, ancak yaptırım retoriğine bakılırsa Batı topluluğu için çok daha acı verici.
Dünya siyasetinin çeşitli meselelerinde "önde gelen güçler kulübünün" birliğini koruma dönemi kapandı. Ülkenin liderlik tarafından aşırı gerildiği ve aynı anda her yönde hareket etmeye çalıştığı, nihayetinde parçalandığı Sovyet döneminin deneyimini dikkate alarak, korunmaları için Rus önceliklerini ve mekanizmalarını inşa etmek hala ileride. Yerli finansal sistemin şu anda Sovyet dönemindekinden daha büyük rezervlere sahip olması ve özel mülkiyetin ve piyasa ekonomisinin tüm avantajlarını kullanabilmesi önemlidir.
Müşterilerin ve uyduların "sosyalist yönelimi" yerine gerçek çıkarlara dayalı uluslararası ilişkiler ve Rusya'nın dünya ekonomisinin sistemine geniş çaplı entegrasyonu, herhangi bir seviyedeki yaptırımlara geçmişte olduğundan çok daha esnek bir şekilde yanıt vermeyi mümkün kılıyor. Ülkenin zayıf noktaları, iç ekonominin hammadde yönelimi, yüksek düzeyde yolsuzluk, idari aygıtın düşük verimliliği ve bir zamanlar bu iki devleti de deviren, geç Rus İmparatorluğu veya SSCB'ye özgü arkaik sosyal ve ideolojik yapıları restore etme girişimleridir. Bununla birlikte, mevcut dış politika krizinde bu sorunların üstesinden gelmek, onsuz olmaktan çok daha olasıdır.
Her ne olursa olsun, ABD ve diğer NATO ülkeleriyle savaşmak Rusya'nın görevi değil. Aşırı radikallerle veya Ukrayna'da olduğu gibi faşistlerle işbirliği pahasına bile olsa, bloğun çevresinde bir yer edinme girişimlerine başarılı muhalefet, Kırım'da kansız ve hızlı bir şekilde gösterildi. Yanukoviç hükümetinin devrilmesinden önce bölgede var olan duruma geri dönüş gerçekçi değil - ve Batı bloğunun tüm liderleri bunu anlıyor.
Üstelik şu anda asıl sorun yaptırımlarla Moskova'da değil. Ve imajıyla Batı bile değil. Soru şu ki, Rusya'nın GXNUMX'deki eski ortaklarından herhangi biri, kendi varlığı pahasına bile olsa Amerika Birleşik Devletleri'ni yok edebilecek dünyadaki tek ülke ile ilişkilerin Batı bloğu tarafından tamamen bozulmuş olduğunu anlıyor mu? Ve tekrarlıyoruz, bu kesinlikle bir Rus sorunu değil.