Üreme yalıtımı mekanizmaları farklı ve değişik şekillerde sınıflandırılmıştır. Örneğin zoologErnst Mayr üreme yalıtımı mekanizmalarını, döllenmeden önce (ya da hayvanlarda çiftleşme öncesi olarak adlandırılan durumda) etki eden üreme yalıtımı ile döllenmeden sonra etki eden üreme yalıtımı olmak üzere iki geniş kategoride sınıflandırmıştır.[5] Bunun yanında üreme yalıtımına dair bu sınıflandırma, zigot öncesi (prezigot) ve zigot sonrası (postzigot) mekanizmalar olarak da adlandırılmıştır. Üreme yalıtımının farklı mekanizmaları genetik süreçlerle kontrol edildiği gibi bu mekanizmaların çoğunun coğrafi dağılımların birbirleriyle örtüştüğü türlerde (simpatrik türleşme) evrildiği veya allopatrik türleşmeye eşlik eden adaptif ıraksamanın sonuçları oldukları deneysel olarak kanıtlamıştır.
Üreme yalıtımı mekanizmaları allopatrik türleşmenin bir sonucu olabilir. İlk olarak Drosophila meyve sineğinin bir popülasyonu, nişasta ve maltoz olmak üzere iki farklı besin türüne uyum sağlamaları için alt popülasyonlara bölünür. Daha sonra, birçok nesil geçtikten sonra, bu iki popülasyonun birbirleriyle tekrar karışmaları sağlanır. Sonuç olarak “maltoz meyve sinekleri” diğer “maltoz meyve sinekleri”iyle, “nişasta meyve sinekleri” ise diğer “nişasta meyve sinekleri”yle çiftleşmeyi tercih etmiştir. Bu durum, farklı ortamlarda yalıtılmış popülasyonlarda üreme yalıtımının geliştiğini düşündürmektedir.[6]