İngiltere'nin en meşhur ve en büyük müverrihlerinden Edward Gibbon (Edvor Gibon) "Roma İmparatorluğu'nun İnhitat ve Sukutu" adlı eserinde şöyle diyor :
Ganj Nehri ile Bahr-i Muhit-i Atlasî (Atlas Okyanusu) arasındaki memleketler, Kur'anı bir kanun-u esasî ve teşriî hayatın ruhu olarak tanımışlardır.
Kur'anın nazarında, satvetli bir hükümdarla, zavallı bir fakir arasında fark yoktur.
Kur'an bu gibi esaslar üzerinde öyle bir teşri' vücuda getirmiştir ki, dünyada bir naziri yoktur.
Müslümanlığın esasatı; teslisiyet ve Allah'ın tecessüdiyetini ve vahdet-i vücud akidesini reddetmektedir.
Bu mutasavvıfane akideler üç kuvvetli uluhiyetin(ilahın) varlığını ve Mesih'in Allah'ın oğlu -hâşâ- olduğunu öğretmektedir.[1]
Fakat bu akideler, ancak mutaassıb Hristiyanları tatmin edebilir.
Halbuki Kur'an bu gibi karışıklıklardan, ibhamlardan âzadedir.
Kur'an, Allah'ın birliğine en kuvvetli delildir.
Feylesofane bir dimağa mâlik olan bir muvahhid, İslâmiyetin nokta-i nazarını kabul etmekte hiç tereddüd etmez.
Müslümanlık belki bugünkü inkişaf-ı fikrîmizin seviyesinden daha yüksek bir dindir.
EDWARD GİBBON
Kaynaklar
- Edward Gibbon. Roma İmparatorluğu'nun İnhitat Ve Sükutu.