Fotoğraf: tengrinews.kz
Kazakistan'a dönüş
Kazakistan konusuna dönmek istiyorum.
Geçen gün, birçok ünlü I. Strelkov'un yanı sıra Kazakistan konusunda konuşmaya davet edilen iki konuk, K. Sivkov ve E. Mikhailov ile yapılan bir röportaja baktım (bilmiyorum, Bu doğru, neyle ünlüler). Çok ilginç görüşler. Kim isterse YouTube'da nasıl bir kanal bulup bakar demeyeceğim.
İçinde bana bir şey dokundu: Kazakistan'da sadece bir Maidan darbe girişimi değil, aynı zamanda yetkililere karşı kimsenin beklemediği gerçek bir isyan olduğu yönünde ifade edilen görüş. Daha doğrusu, bunu planlayanlar tarafından bekleniyordu ... ama bir şeyler ters gitti.
Ve bu “o kadar da değil” herkesi çok korkuttu.
Asya zihniyeti, isyanın ana itici güçleri olan marjinallerin üzerine bindirildi ve uzaklaşıyoruz ... ve gidiyoruz.
Orada ayrıca, Rus yetkililerin ilk başta tutarlı bir politika geliştirmediği, ancak bundan sonra beklenmedik bir şekilde inisiyatifi kendi ellerine aldıkları ve acilen oldukça büyük bir KGAÖ kuvvetleri birliğini yardıma gönderdikleri söylendi. Ayrıca, normal barış gücü birimleri değil, motorlu bir tüfek tugayı veya diyelim ki bir bölüm gönderildi. Ve Hava Kuvvetlerinin birimleri ve hatta Hava Kuvvetlerinin özel kuvvetleri.
Yani oyun hemen kozlarla gitti.
Bu konuşmanın ana sonucu, Kazakistan'daki olayların Ukrayna'da olanlara hiç benzememesiydi. Elbette birçok tesadüf var ve görünen o ki görevler aynı ama hedefler farklı çıktı. Ve senaryonun benzerliği ve uygulanması nedeniyle bu hedefler Rusya Federasyonu'na çok iyi aktarılabilir.
Beğenin ya da beğenmeyin, söylemek zor, ben bir analist değilim ve bunun için para almıyorum. Daha fazla bilgiye ihtiyacınız var ve alışılmışın dışında değil Haberler bantlar.
Ama ilk izlenimim bu büyük kalibreli güçsüz otoritelerin ya da orta kalibrelilerin görüşleriyle örtüşüyor, onların kalibresi çok spekülatif bir duygu.
Ancak, içinde bir şey var.
Haber videolarından birinde kuyumculuk yapan bir kadın hatırlıyorum. Maidan sakinlerine (ya da Kazakça ne denirse) yiyecek taşıdı ve onlar (ya da onlar değil, ya da neredeyse olanlar) sanki onunla alay edercesine kuyumcu salonunu yağmaladılar.
1917 darbesi
Bu bağlamda, 1905 olayları ve 1917, Şubat olayları hatırlandı.
Orada pek çok ilginç şey vardı ve şimdi, unutulmadıysa, o zaman perestroika sonrası glasnost dikkate alınarak bile çıkıntı yapmıyor.
Örneğin, 1917 devriminin ana hareket ettiricisi, hiçbir şekilde ne olup bittiğini anlamayan köylüler, ne de çok az sayıdaki işçiler değildi ve hepsi devrimci krizden muzdarip değildi. hastalık.
Ana koşul, devrimi kendileri için isteyen ve ondan moda bir hastalık gibi acı çeken hanımlardı.
Ve sonra oligarklar ve hükümet yetkilileri vardı ve sonra rüşvet ve benzeri vardı, ancak herhangi bir ülkede ve herhangi bir zamanda, her şeyi özel mağazalar ve özel distribütörler markası altında saklayan cesur SSCB'yi hariç tutmadan, yanı sıra doğru kişilerin liderlik pozisyonlarına atanması.
Ama kurbanlar aslında şimdi yağmalanan mülk için ağlayan aynı kişilerdi, aslında o zaman her şeylerini ve hayatlarının çoğunu kaybettiler.
Her şey o zaman, tıpkı şimdi olduğu gibi, seçkinlerin bir bölümünün ihanetiyle başladı.
Komplo, Büyük Dükler, Generaller Alekseev ve Ruzsky, sanayiciler Ryabushinsky, Tereshchenko, Konovalov, Guchkov ve Milyukov gibi çeşitli partilerden liberaller ve diğerlerini içeriyordu, ancak zaten yurtdışından.
Sonuç, prensipte herkes bilir. Yalnız, yoldaşlar ve baylar, isyanı yaratan aydınlar değil, sadece onlar planlıyor - ama şehrin dibi. Ve bunu yönetebilmek için ya bir dahi olmak ya da bu ortamı ve bu zihniyeti tam olarak bilmek ve hatta bir maceracıya daha uygun belirli bir mizaca sahip olmak gerekir.
Diyebilirsiniz - devrimci denizciler, ama bu bir genellemedir ve başka yerlerde olduğu gibi, devrimci denizciler birçok kategoriye ayrılır ve deniz subaylarına ilk ateş edenler en iyilerine ait değildi, ne yazık ki: öyleydi. , bu yüzden sonsuza kadar böyle olacak.
Rus İmparatorluğu'nda korkunç bir küfür vardı - Asya. Eğitimli bir kişinin bakış açısından, uygunsuz eylemlerde bulunan herkes bir mühür olarak damgalandı.
Ve sizce kalabalığın Şubat 1917'de yapmak için acele ettiği ilk şey nedir?
Sağ…
Polisi vur, sitelerine ve hapishanelerine saldır. Birisi çatı katlarında ve köşe evlerde, kavşakta makineli tüfekli polislerin oturduğunu söyledi. Öldürmek, sırayla, insanları ifade eder. Ve eğlence başladı!
Hem 1917 baskısında hem de sonrasında birçok kitapta, erkek ve yaşlı kadınların bile polisi aradıkları ve onlara firavunlar (şimdiye kadar bölge polisi tarafından bilinmiyor) adını verdikleri belirtilir. Ve yakalandıklarında, kelimenin tam anlamıyla onları paramparça ettiler, ölümüne dövdüler, ama devrim kansızdı. Yani en azından resmi olarak açıklandı.
İşin garibi, makineli tüfeklerle ilgili bilgiler ne o zaman ne de şimdi doğrulanmadı.
İcra memurlarının, polis memurlarının ve diğer jandarmaların öldürülmesinden sonra, çok az sayıda asker ve işçinin ve daha da çok köylünün bulunduğu kalabalık, dükkânları ve içki dükkanlarını yıkmak için koşturdu. Daha doğrusu - depolar, çünkü 1914'ten beri kuru bir yasa vardı.
Bundan sonra ne oldu, prensipte Kazakistan ile ilgili haberlerde görebilirsiniz.
Düşman tarafına geçmek, isteksizlik, beklemek, amorf gevezelik: nasıl olur da beklemedik.
İlkinin özünde 1905'te ülkemizde gerçekleştiğini unutarak herkes renkli devrimlerden bahsediyor.
Büyük Fransızlar ve diğerleri hâlâ bizimkinden farklıydı.
İkinci prova 1910'da Portekiz'de, üçüncü prova ise ek olarak Şubat 1917'de gerçekleşti.
Ve yoldaşlar, kafanızı karıştırmamanızı rica ediyorum: 1930'dan sonra Bolşevik basında bile Ekim Devrimi'nden Ekim Devrimi olarak söz ediliyordu. Yani, Rusya'da yalnızca 1917 Şubat Devrimi vardı.
Bu arada, Şubat 1917'de ve sonrasında da kalabalığın vahşi zulmünün açıklamasına kısmen rastladım.
O zamanlar uyuşturucu yasak değildi ve morfin ve kokain çok yaygındı ve eczanelerde bile satılıyordu.
Sözde "marafetler" ve aslında "marafet", yani çeşitli ilişkili çöplerle karıştırılmış kokain vardı.
Ve ünlü "Baltık çayı" vardı - aynı kokain, sadece dahili olarak votka ile alındı, denizciler ve birçok deniz subayı tarafından da kullanıldı.
Uyuşturucu almanın sonucu prensipte açıktır.
Bu da ayaklanmanın bahçesindeki başka bir parke taşı. Herhangi bir ayaklanma.
renk isyanı
Yani her şey böyle başlayan bir renk devrimi değil. Ve isyan, sonuçta, farklı olabilir, çoğunlukla korkunç, ama daha sık - çirkin.
Ve son olarak, tamamen düşünmek için, 1918'de ABD'de sürgünde yazılan A. A. Bublikov'un sözleri. Kendi ülkesine kötülük etmiş eğitimli bir insanın altın sözleri.
“Gerçekten Rus bir insanın ebedi rüyası, bir adalet duygusu, yüksek bir şey arzusudur. Kendisinin sık sık çok uzakta olduğunu anlamadığı, ancak bir zamanlar kimsenin bilmediği bir şey duyduğu gerçeğine. En yüksek idealler için çabalıyor, onların yalnızca hayal gücünde var olduklarının farkında değil.
Yeniden okuduğum birçok hatıradan anladığım herhangi bir devrim hakkında söylenebilecek tek bir şey var.
Bir Rus, yani Rus ya da kendi ulusal zihniyetini kendisine empoze etmeden tamamen Rus kültürüyle yaşayan (ve bunu vurguluyorum - onun zihniyetine göre), gerçeklerle, yasalarla yaşarlarsa tüm insanların daha iyiye doğru değişeceğini düşünür. , kurallara göre , komünizm altında.
Ancak gerçeklik, en iyi temsilcilerinin yüzünü sürekli pisliğe sokar ve onlar, kendi insanları tarafından yanlış anlaşılarak ölürler, aldatma konusunda deneyimli insanların icat ettiği ideolojik at gözlüklerine bakarlar. İnsan doğası, birçok kişinin arzularının önüne geçmesine izin vermez.
Şehvet, açgözlülük, şöhret arzusu, rahatlık ve başkaları üzerinde yüceltme, en iyi temsilcilerinin tüm eylemlerini aşar. Birbiri ardına yere yatarlar, kanlarıyla doldururlar ve üzerinde, tereddüt etmeden ve daha iyisi için hiçbir şeyi değiştirmeye çalışmadan, her zaman arkalarında duranlar, değişiklik isteyenler, ama herkes için değil, ama kişisel olarak kendileri için.
Başkalarını manipüle etme becerisine sahip olanlar, teoriler ortaya atanlar, ne istediklerini ve diğer herkesin ne istediğini bilenler. Hepsi kamuya açık değil, hepsi tanınabilir değil, ancak hepsi her zaman ve her yerde iktidarda. Kendileri gibi insanlarla güç için savaşırlar, birbirlerini yok ederler ve bunu daha parlak bir gelecek için mücadele olarak herkese sunarlar.
Hatırlanıyorlar, beğeniliyorlar, putlaştırılıyorlar, ülkeyi neye götürdüğünü anlamadan. Kandırılmış, iftira edilmiş, asla olmayacak bir şeye inanarak yaşayan, en iyi ve en kötü, renkli bayraklar altında yükselmeye devam ediyor, başkalarının iktidarı ele geçirmesine yardımcı oluyor.
Kalabalık meçhul, kalabalık şekilsiz, kalabalık zalim, nasıl düşüneceğini bilmiyor, eylemden bıkmış, herhangi bir yönde harekete, yapma arzusuna ihtiyacı var.
Ama her biri ayrı birer bireydir.
Öyleyse neden herkes yolun olmadığı ve hiç kimsenin gitmediği bir yere gitmeye çalışıyor?
Neden herkes, bir zamanlar birileri tarafından icat edilen idealleri, üzerinde düşünmeden ve ulaşılmaz olduklarını anlamadan bu kadar öfkeyle savunuyor.
İşte bu yüzden her zaman düşünmeniz gerekir, bir hata daha yapmamak için her zaman karşılaştırmanız gerekir, çünkü her biri son veya ölümcül olabilir.
Bazen nasıl düşüneceğimi bilmiyorum, bazen anlatamadığım bir şeyler hissediyorum ama olacağını biliyorum, kesinlikle olacak ve sonra kalbim, kaybettiğim için umutsuz bir özlemle sızlıyor.
Diğer insanların özlemleri uğruna sonsuza dek yere düşen tüm Rus halkı için kişisel olarak üzülüyorum, herkes: askerler, köylüler, aristokratlar, aydınlar, işçiler, din adamları. Ülkesini daha iyiye götürmek için can atan, ancak bunun bedelini kanlarıyla ödeyen, ancak istediklerini elde edemeyen, asla geri dönemeyecek olanlar.
Asla elde edilemeyecek bir şey, onu organize edenlerin bildiği şeyler.
Hepsine iftira atılmış, lanetlenmiş ve unutulmuş, sonsuz bir ağıt. 1917'de yaşananları tekrar etmeyelim...
Ve Kazakistan...
Kazakistan ne yaptığını ve kimin için yaptığını anlamayanlara bir uyarı görevi görsün. Kendi kaderleri ve kendi karmaları var.