Etrafındaki birçok gözün bakışından utanmayan Aria, yavaşça güldü ve hala genç olan onlara yaklaşmak için oturduğu yerden kalktı.
“Uzun zaman oldu Cain, kardeşim ve… Bay Oscar.”
Reveransı o kadar nazik ve zarifti ki, kelimeler bir kez daha erkeklerin akıllarından silindi. Yanlarında Mielle’in yüzünün solduğunu görünce, Aria onunla alay etme dürtüsüne direnmeye çalıştı.
“Peki, bir hata mı yaptım…?”
Aria bunu sorduğunda merhaba demesine rağmen cevap vermeyenlerden aklı başına gelen Oscar sonunda cevap verdi. Cain hala Aria’nın görünüşündeki değişikliğe uyum sağlayamıyor gibiydi.
“Kabalığım için beni bağışlayın. Seni uzun zamandır görmedim.”
“Bağışlamak mı? Böyle bir söz söyleme.”
Oscar, merhaba dedikten hemen sonra gözlerini çevirdi. Bakışının yavaş yavaş ona geri döndüğünü fark eden Aria, cevap vermemesinin onu görmek istemediğinden ya da ondan nefret ettiğinden olmadığını fark etti.
İnsanların gözleri doğal olarak onun üzerine düştüğünden engel olamadı. Aria, planladığı gibi hareket etmemesine rağmen Mielle’in doğum gününü mahvettiğini hissettiğinde duygularını taze bir gülümsemeyle ifade etti.
“Hasta mısın, kardeşim?”
Cain hâlâ sessizce değişen Aria’ya bakıyordu. Ona iki kez ima ettikten sonra bile, davranışını düzeltmeyi düşünmedi, sadece Aria’ya daha dikkatli baktı.
“… Kardeşim?”
Ancak o zaman Cain hızlı bir şekilde göz kırparak yanıt verdi. Ancak uzun bir aradan sonra kavuştuğu üvey kardeşini selamlamak yerine yüzünü başka yöne çevirip kısaca “Hayır” dedi.
Aria buna garip bir şekilde gülümsedi.
‘Çocuk gibi değil mi? Bir kadının yaşına gelince, o artık bir yetişkin, peki neden doğru dürüst bir cevap veremeyecek kadar korkarak yüzünü çeviriyor?’
Eskiden ondan korkardı. Teslim olmuş ve onun canını almasına izin vermişti… Şimdi düşününce bile komik değildi.
Sessiz salonu yalnızca yaylı çalgılardan gelen melodi doldurdu, bu yüzden Aria bakışlarını indirdi. Kaşlarını hüzünle eğdi ve pembe dudaklarını ısırdı. Şimdi Mielle’e hakaret etmenin sırası değildi. Orada ona sadece bir hakaretten daha büyük eziyet verecek bir adam vardı.
“Ah, burasının bana göre olduğunu sanmıyorum… O yüzden yukarı çıkacağım.”
Aria, sefil ifadesi ve kambur omuzlarıyla çok acınası görünüyordu.
Ne zaman ve nerede olduğunu unutan Oscar ona uzandı. Ancak, aceleyle eğilip gözden kaybolduktan sonra eli çabucak yerine geri döndü. Aria’nın ayrıldığı salonda Cain, Oscar ve Mielle sessiz kaldılar, içlerinde farklı duygular dönüyordu.
* * *
Aria odasına geri dönmedi. Hedefi ikinci kattaki kapalı bahçeydi. Mekan misafirlere açık olduğundan tamamen dekore edilmişti, ancak bugünkü partinin merkezi Mielle birinci kattan ayrılmadığından kimse yoktu.
Aria, Oscar’ın orada görünüp görünmeyeceğini merak ederken Jessie’nin masadaki kum saati ile birlikte getirdiği içeceklerin tadını çıkardı. Erkeklerle avucunun içinde oynama konusundaki uzun deneyimine bakılırsa, Oscar’ın gözleri ve mizacı ona karşı iyi duygularının kanıtıydı.
Haşin karakterinden dolayı kalbinde ne olduğunu bile bilmiyordu ama bakışları ve tavırları farklı olduğu için Aria bunu anlayabiliyordu. Belki de Mielle’in yanında kalbinin sürekli sallanması onu üzüyordu.
‘Yani doğum günü partisine bu yüzden mi geldi? Suçlu zihnini biraz olsun rahatlatmak mı istedi? Çok tatlı.’
Yeşil çay küp şeker olmadan bile hala tatlıydı. Kırmızı diliyle tatlılığın tadını çıkaran Aria, duruşunu gevşetti ve kanepeye yaslandı. Sevmediği birini kendisine ait etme süreci çok keyifli ve heyecanlıydı.
‘Her gece yüzümü düşünüyor mu?’ Bu yüzden mektubuna cevap veremedi. Suçlu bir vicdan azabı çekmiş olabilir. Oscar’ın az önce gösterdiği şey Aria’yı böyle düşündürdü.
Nedeni ne olursa olsun iyiydi. Oscar ve Mielle arasındaki ilişki böyle devam ederse ters gidecekti. Bozulan ilişkileri hakkında bir söylenti yaratmak için yeterliydi, ama o bir engel olacaktı. Bu şekilde Mielle, hayatı sona erene kadar adım adım umutsuzluğun tadına varacaktı.
Aria kahkahalara boğulduğunda onunla ilgilenen Jessie de neşeyle gülümsedi. Bunun nedeni, efendisinin partide çok mutsuz görünmesine rağmen gülümsemesini yeniden kazanmayı başarmasıydı. Tabii ki, ani ruh hali değişikliği karşısında Jessie’nin kafası karışmıştı ama iyi olan her şey güzeldi. O sadece efendisi mutlu olduğunda mutluydu.
Aria uzun süre bahçede tek başına Oscar’ı bekledi. Çay üç kez değiştirilene ve atıştırmalıklar ıslanana kadar bekledi. Canı sıkıldığı için Jessie’den ona bir kitap getirmesini bile istedi. Neyse ki Oscar, Aria birkaç sayfa çevirdiği sıralarda ortaya çıktı.
“… Sizi rahatsız ediyor muyum?”
“Hiç de bile. Herkese açık bir bahçe.”
İfadesi karmaşıktı. Bir şeyden pişman ama bu hiçbir şeyi değiştirmemiş gibiydi. Aria’nın eğlendiği bahçedeydi. Karşısında oturan Oscar, kolundan bir şey çıkardı.
“Bu nedir?”
“Bu bir cevap mektubu. Onu getirdim çünkü nasılsa bugün buluşacağımızı düşündüm.”
Oscar’dan uzun zamandır beklediği cevap mektubuydu. Şahsen getireceğini düşünmedi, bu yüzden Aria, ifadesini gizleyemeden mektubu kabul etti. Kolunun içine koyulduğu için sıcaktı.
“… Teşekkür ederim.”
Mümkün olmamalıydı, ama cevap vermediği için endişelenmişti. Bu yüzden sıcak mektubu almak onu garip hissettirdi.
Bu sadece günlük olaylarla ilgili olabilirdi, ama oraya şahsen teslim etmek için gitmiş olması onu garip hissettirmişti. Garip hislerinden kurtulmak için birkaç kez gözünü kırpan Aria, maskesini yeniden uyguladı.
“Partide eğlendin mi?”
“Şey, pek beğenmedim.”
“Ah, anlıyorum.”
Parti hoş bir yer değildi. Daha çok test etmek ve başkaları hakkında kötü konuşmak için bir yer gibiydi.
Geçmişte pek çok partiden keyif almış ve katılmıştı, ama partilerin kendisinden ziyade orada onu seven insanlardan keyif alıyordu. Tabii ki, sevdikleri tek şey Aria’nın görünüşüydü.
“Tanıdıklar olmadan, daha da zor.”
“Katılıyorum. Partiye katılacak herhangi bir tanıdığım yok.”
“Parti tanışmak için eğlenceli bir yer mi?”
“Şey, kişisel olarak, başka yerlerde yeni arkadaşlarla tanışmayı daha iyi buluyorum.”
Aralarındaki fikir birliği sayesinde, ikisi herhangi bir itiraz duygusu olmadan konuşabildiler. Oscar’ın pişman ifadesi biraz gevşedi.
“Bu doğru. Şimdi bahçede konuşmak, birinci katta tanıştığımız zamandan daha uygun, değil mi?”
“… Öyle de diyebilirsin,” Oscar, Aria’nın sorusunu biraz duraksadıktan sonra yanıtladı.
Onunla konuşmayı kolaylaştıran sadece burası değildi. Mielle burada olmadığındandı. Mielle’in önünde Aria ile konuşurken kendini suçlu hissetti.
‘Neden, niçin?’
Oscar’ın içinden kısa bir acı dalgası geçti.
Aria basit bir tanıdık olsaydı, Mielle orada olsun ya da olmasın, onunla arkadaş olarak mektup alışverişi yapmak onun için sorun olmazdı. Ancak, Mielle etraftayken neden dürüst olamıyordu? Aria ile mektuplaştığını Mielle’e söyleyemedi bile.
Mektup alışverişinden nefret etmiyordu. Aksine, Aria’nın basit, günlük rutinini aktaran mektubundan biraz memnundu. Uyumadan önce, Mielle’i hiç böyle düşünmemiş olsa da, mektubunu ciddiyetle yazan Aria’nın yüzünü bile düşündü.
“Ne zaman döneceksin?”
“Akşam dönerim.”
“Yemekten sonra mı döneceksin?”
Yapmayı planlamıyordu. Geçen seferden farklı olarak, bu sefer nerede olduğunu dükün malikanesine bildirmişti, bu yüzden evine gidip orada yemek yiyecekti.
Ayrıca, reşit olmayan birinin doğum günü partisi için oradaydı, yani her şey gün batımından önce bitecekti. Bu nedenle o rahatsız edici köşkte gece geç saatlere kadar vakit kaybetmeye gerek yoktu. Bunu yapmayı planlamamıştı.
“… Evet.”
“Bu harika! Arkadaşımla tanışmayalı uzun zaman olduğundan seninle biraz daha konuşmak istedim.”
Her şeyin aşırı pahalı olduğu dönemde siteye katkıda bulunmak ister misiniz? O zaman lütfen AdBlock’u bu sitede durdurun ve bana yardımcı olun. İyi Okumalar~~