dün uğur bey'le görüşmeye gittim ve hiç hoş bir görüşme değildi sanki. gelsin çeşitli buhranlar. perdeleri tutuşturmaya kalkmamı pek hoş karşılamadı, serin kanlı da karşılamadı. böyle şeyler yapmaya devam edersem beni hastaneye kapatması gerekebilirmiş. "ne kadar bi süre mesela?" dedim, bilmediğini söyledi, bir kaç ay için bile olabilirmiş. "çokmuş, sıkılırım ben o kadar uzun kalırsam. tamam o zaman siz şeyapmayın ben delirirsem size haber veririm zaten, şimdilik bunu düşünmeyelim" dedim. delirirsem de bok haber veririm arkadaşlar. değil perdeleri, tüm ankara'yı tutuştursam "hadi beni hastaneye kapatın" demem.
sonra konu bir senedir okula gitmeyişime ve hiçbir şey yapmayışıma geldi. ay hayatımızda böyle dönemler olabilir, olamaz mı? ona da söyledim, şu anda hayatta ne yapmak istediğimi bilmiyorum ve bu koşullar altında seçim yapmamayı daha güvenli buluyorum. ayrıca dersler de çok erken başlıyor, ne yapabilirim? hiçbir şey yapmadığım, bomboş bir hayatın çok anlamsız olduğunu söyledi. ben de fransızların tam da bu durumu tanımlayan bir sözcüğü var dedim. ne olduğunu sordu, hatırlamadığımı ama roussou'nun bunu muhteşem bir şey olarak tanımladığını söyledim.
duymaya son derece alışkın olduğum üzere, bir potansiyelim olduğundan bahsetti. bence herkesin bir veya bir çok konuda potansiyeli olabilir gerçekten ama illa ki bunu kullanacaklar diye bir koşul da yok. yani ben de tabii ki geçirdiğim son iki seneden memnun değilim ama yine de hayat konusunda çok geç kalmış hissettirilmekten de son derece bezdim.
bana verdiği ilaç kaşlarımı döküyor arkadaşlar. sorun bakalım bana, "cessie, kaşların mı yoksa akıl sağlığın mı?" diyin. TABİİ Kİ KAŞLARIM.