Metropolitan Sanat Müzesi’nin Beni Şimdi Duyun: Güney Karolina, Eski Edgefield’ın Kara Çömlekçileri şair-çömlekçi David Drake’in (c. 1800–70-80) ve onun yazılı taş işçiliğinin ilk vitrini değil. Bu, Drake’in çanak çömlek pratiğini Güney Karolina, Edgefield’de eş zamanlı olarak üretilen isimsiz “yüz sürahileri” ile bağlamsallaştıran ilk sergi de değil – 2021’de, Shin Gallery’s David Drake’ten Bill Traylor’a: Fırının Pişirdiği Yer ve Tencerenin Biles Drake’in pratiğinden ve praksisinden esinlenen çağdaş Siyah sanatçıların Edgefield yüz testileri ve seramik parçalarının yer aldığı Met gösterisinin habercisi. Yine de küratöryel öncülüğün önemi, dikkatli ve bilgili bir şekilde sunulan bu Met sergisinin, hem Edgefield’ın muhteşem sanatına hem de Drake’in zorluklara meydan okuyan hayatına dair hatırı sayılır bir izleyici kitlesine şüphesiz farkındalık getirmesi gerçeğinden daha az önemli.
Savaş öncesi Güney’de kuşaklar boyu köleleştirilmiş Afrikalılar tarafından üretilen bir taş eşya merkezi olan Old Edgefield’den yaklaşık 50 seramik objeden oluşan sergi, Afro-Amerikan çömlekçiler tarafından üretilen seramiklerin kapsamlı bir araştırmasını Drake’in olağanüstü, alkalin sırlı seramiğiyle bir araya getiriyor. serginin çapası olarak hizmet ediyor. Drake’in cüretkar kişisel hayatından estetik başarılarını ayırt etmek neredeyse imkansız – özellikle de Drake’in mallarına oyulmuş köleleştirilmiş bir adam olarak hayatı üzerine tefekkür yansımalarını, transkripsiyonlarını düşündüğümüzde. Laban Carrick Hill’in anlattığı gibi Dave the Potter: Sanatçı, Şair, Köle (2010), Drake, aileye ait çanak çömlek fabrikalarında çalışan Güney Carolina’nın Edgefield Bölgesi’nde yakalanıp köleleştirilen 76 kişiden biriydi. Bir Amerikan endüstrisi olarak, alkali sırlı taş eşya, 1800’lerin başında, Abner Landrum’un Batı Carolina’da kaolin yatakları bulması ve kısa süre sonra gelişen bir plantasyon ekonomisinin ekonomisini karşılamak için Pottersville köyünü dönüştürmesiyle başladı – bu gemiler bölgeye depolama sağlayacaktı. yiyecek ve eşya.
1840’tan önce, Drake olası bir tren kazasında bacağını kaybetti. Emekleri genellikle Reuben Drake, Jasper Gibbs, Rahip John Landrum, Dr. Abner Landrum ve Lewis Miles dahil olmak üzere isimsiz bir “Harvey Drake”in aile üyeleri ve iş ortaklarıyla paylaşıldı veya kiralandı. Sadece kavanozları çevirmeyi değil, okumayı ve yazmayı da öğrendi ve köleleştirilmiş insanların okuryazar olmasının yasak olduğu, aynı zamanda ciddi şekilde cezalandırıldığı (bazı hesaplar ceza olarak ampütasyon içerir) bir zamanda okuryazar oldu. Drake, yaşamı boyunca 100’den fazla sürahi üretti ve ilk yazıtı – tek kelimelik “birleştirme” (“birbirine bağlamak” anlamına gelir) – 1834’te imzasız, iki kulplu bir saklama kavanozunda göründü.
Kısa ama dokunaklı şiirine ek olarak, Drake’in uzmanlığı muazzam, ağır saklama kavanozları yaratmaktı. Parlak bister-koyu boya ve çekici yosun yeşili dereler, çamurlu akıntılar gibi kavanozların dudaklarından aşağıya doğru akıp gidiyor. Drake’in kireç veya odun külüyle kaplı anıtsal taş testileri, alacalı, basamaklı damlamalarla dolu havuz, öyle ki bu kaplar aynı anda hem faydacı hem de estetik saygı nesneleri. Drake’in sözleri genellikle hüzünlüdür (örneğin, “16 Ağustos 1957 tarihli “Acaba tüm ilişkim nerede…”); bazen esrarengiz (“atlar, katır ve domuzlar – tüm ineklerimiz bataklıklarda – akbabalar onları alıp götürene kadar orada kalacaklar”, “29 Mart 1836”); ve bazı durumlarda, keskin ama küstah bir sosyopolitik güç tarafından harekete geçirilerek (“Lm, “28 Haziran 1854″teki “Lm, bu sapın çatlayacağını söylüyor”; burada “Lm”, merhum köleleştiricisi Louis Miles’a gönderme yapıyor; sapın olumsuzluk cracked, hem Drake’in erdemli zanaatkarlığının hem de Miles’ın cahilliğinin bir kanıtıdır).
Drake genellikle köleleştirenin adını eklerdi, “Mr. 1840’larda L. Miles” veya başka bir varyantı ve genellikle ilk adını da imzaladı. Edgefield’de köleleştirilmiş isimsiz kişiler tarafından üretilen diğer isimsiz sürahiler sergiyi dolduruyor. Benzer şekilde, yalnızca gölgede bırakmakla kalmayıp gerçek sanatçının rolünü de ortadan kaldıran köleleştiricilerin imzasını taşıyorlar. The Met’in yaptığı gibi, yazarlığı kararlı bir şekilde zanaatkarların kendilerine iade etmek zorunludur.
Met, Drake’in gemilerini 1830’ların sonlarından 1850’lere kadar karşılaştırmasına rağmen, bilinen en son Drake gemisi 1865 tarihlidir – bu, Drake’in kölelikten kurtulduğu İç Savaş’ın sonunu işaret eder. Bu sergide gezinirken, insan eleştirel ve genellikle atlanan bir dersle karşı karşıya kalıyor: Köle emeği, olumsuzluk deneyimsiz ama genellikle yetenekli zanaatkârların işi. Drake’in yükselen gemilerinin derinliği saygı uyandırıyor – Arthur Goldberg ve Deborah Goldberg gibi Not, Edgefield çömlekçilerinin çoğu üç ila beş galonluk saksıları çevirirken, Drake “rutin olarak 10 galon kapasiteli kavanozlar ve 40 galon büyüklüğündeki parçaları çevirdi.” Büyük ölçekli seramiği döndürmeye çalışan “Anıtçılık” hareketinin bir parçası olan Mark Hewitt, Daniel Johnston ve Kim Jones gibi çağdaş çömlekçilerin 20 galonluk çömlekler ürettiklerini düşündüğümüzde bu daha da etkileyici.
Drake’in benzersiz miraslarından biri, tarihin tamamını günde yalnızca bir kap üzerine kazımaktı ve sergide bu türden birkaç seramik yer alıyor. Bunlar hiçbir şekilde ikincil olarak anlaşılmamalıdır. Drake yaklaşık 25 yıldır her gün saksı yapıyor gibi görünüyor. Drake’in bu tek tarihleri kesinleştirme gerekçesi bilinmemekle birlikte, flört uygulamasının Drake’in köleleştirilmişkenki yaşamının kronolojisini temsil ettiğini tahmin edebiliriz. Gün be gün bu tarihleri yazmak, hem kendisinin hem de kamuya açık mesajına hitap ediyor. okuryazar ve genel kabul gören tarih görüşüne karşı etkili bir söylemsel protesto eylemidir. Akla gelen karşılaştırılabilir bir flört uygulaması, bir mahkumun hücre duvarına kapatıldığı günleri işaretlemesidir. Drake’in tarihli çanak çömlek üretimi, iyi bilinen On Kawara gibi kavramsal sanatçıların habercisi olarak değerlendirilmesini hak ediyor. Bugün dizi veya Tarih Tabloları (1966’dan 2014’teki ölümüne kadar) yaşayan bir yaşamı indeksler. Drake’in mirası, estetik, tarihi, sosyopolitik, teorik ve faydacı amaçlar dahil olmak üzere birçok nedenden dolayı önemlidir.
Sergide, köleleştirilmiş anonim kişiler tarafından yapılan diğer Edgefield gemilerinin yanı sıra, Drake ve Mark Jones’un (Drake’in olası çırağı) “Mark ve Dave” imzalı bir çalışması da yer alıyor. Lewis Miles tarafından köleleştirilen başka bir çömlekçi Jones, Drake’in bir bacağı eksik olduğu düşünülürse, gemileri döndürmesine yardım etmiş olabilir. Bu eserler, transatlantik köle ticaretinin Amerika Birleşik Devletleri’nde yasaklanmasından 50 yıl sonra yüzlerce tutsak Afrikalıyı yasadışı bir şekilde taşıyan köle gemilerinin gelişiyle aynı zamana denk gelen, on dokuzuncu yüzyılın ortalarında ortaya çıkan yüz sürahileriyle eşleştirildi. Bu köleleştirilmiş yüzlerce insan Edgefield’a gönderildi. Bu yüz sürahileri – çıkıntılı dişler, sallanmayan diller ve çıkıntılı gözlerle küçük ve ayrıntılı – yakından benzer minkisi, Batı-Orta Afrika’daki kutsal dini nesnelerin, yaşayanlar ve ölüler arasındaki iletişimi kolaylaştırdığı anlaşıldı. Bu eşleştirme, sergilenen tüm kapların adanmışlık soyağacından bahsediyor – hem günlük kullanımlarında kaplar hem de yapımlarının kaba koşullarından uzağa işaret eden metafizik kaplar. Woody de Othella, Robert Pruitt ve Theaster Gates gibi diğer çağdaş Siyah sanatçıların yanı sıra Simone Leigh’in bir Edgefield sürahisinden ilham alan ve gözler ile burun yerine deniz kabukları bulunan “Large Jug” (2021–22) eserini dahil etme seçeneği, övgüye değer. Sanat tarihini, ıstırap ve üstesinden gelmelerle dolu gerçek bir zincirleme olarak aktarır. Şimdi beni dinle defalarca gözden kaçan yapımcıları tarafından kronikleştirildiği şekliyle maddi tarihi gözler önüne seriyor – müzeler ve küratörler bu tür anlatımlardan çekinmemeli.
Beni Şimdi Duyun: Güney Karolina, Eski Edgefield’ın Kara Çömlekçileri Metropolitan Museum of Art’ta (1000 Fifth Avenue, Upper East Side, Manhattan) 5 Şubat’a kadar devam edecek. Serginin ortak küratörlüğünü Adrienne Spinozzi, Ethan Lasser ve Jason Young üstlendi; serginin planlanmasında bir grup sanatçı ve akademisyen yer aldı.
Kaynak : https://hyperallergic.com/795130/shining-a-light-on-a-dark-chapter-of-american-pottery-black-potters-of-old-edgefield-south-carolina/