Şövalye dişlerini sıktı.
Adeta kralla alay eder gibi görünen bu adamı yerle bir etmek istiyordu.
Ama rakip bir büyücüydü.
Kule Ustası konumuna yükselmiş bir büyücü, sıradan bir büyücü değil.
Onlar sırlarla dolu varlıklardı ve sadece bir parmak hareketiyle bedenleri parçalamaları garip olmazdı.
Böylece şövalye kılıcını kınına aldı.
“Geri çekiliyoruz.”
Askerleri yönetti ve boş arabayla Cohen’e döndü.
“En azından şimdilik, bu çatışma sona erdi.”
Reed araya girip havuçları zorla satın aldığından, artık çiftlik evini rahatsız etmeyeceklerdi.
Orta yaşlı adam diz çöktü, başını eğdi ve ağzını açtı.
“Özür dilerim, Kule Efendisi!”
“Ne için özür diliyorsun?”
“Senin bir asil olduğunu bilmediğim için kaba davrandım. Lütfen kabalığımı bağışla.”
O kabalık yemek yerken aralarında geçen sohbetti şüphesiz.
O kadar kibar görünüyordu ki az önce şövalyenin karşısına çıkan adam olduğuna inanmak zordu.
Reed telaşlandı ama ona sakince baktı ve şöyle dedi:
“Kafanı kaldır. Kimliğimi açıklamadım, yani benim bir soylu olduğumu da bilmiyor musun?”
“Hayatımdan vazgeçmeye hazırdım… ama bu sinek benzeri hayatı kurtarmak için bir soylunun devreye gireceğini hiç düşünmemiştim.”
Reed ona ifadesizce baktı ve onu övdü.
“Hayatın pahasına bile olsa inançlarını esnetmemek, bir şövalyenin gerçek ruhu budur. Biz soylular da bu ruhu korumalıyız.”
“Çok naziksin. Ben sadece kraliyet kararnamesine karşı çıkan bir asiydim.”
“Hayatını kurtaran öyle söylüyor. Kendine karşı dürüst olabilirsin.”
“B-teşekkür ederim!”
Orta yaşlı adam Reed’e baktığında karşı konulamaz duygularla doluydu.
Sadece orta yaşlı adam değil, aynı zamanda kraliyet zulmü tarafından ezilen bölge sakinleri de Reed’e minnettarlıklarını dile getirdiler.
“Köyümüzü kurtardığınız için teşekkürler Kule Efendisi!”
“Teşekkür ederim büyücü!”
Reed minnettarlıklarına tepki göstermedi ve havuç yığınına baktı.
1.000 UP değerinde çok fazla havuç vardı.
Onlarla nasıl başa çıkacağını düşünürken çiftçilere şunları söyledi:
“Yakında bütün havuçları alacağım. Şimdilik iyi kalsınlar.”
“Evet anladım.”
Reed başka bir şey söylemedi ve kapüşonunu kaldırdı.
Rosaria ile birlikte köyden ayrıldı ve kuleye döndü.
* * *
“Haberleri duydunmu?”
“Evet, Kule Ustasının küçük bir köyden vergi toplamaya çalışan askerlere müdahale ettiğini duydum.”
Haber çabuk yayıldı.
Sadece bir gün içinde, Sessizlik Kulesi’ndeki herkes Kule Ustası Reed’in ne yaptığını biliyordu.
“Eğer Süper Krallık ise, küçük bir krallıktır, ama yine de kışkırtılsalar, sorun çıkarmaktan kaçınmazlar.”
“Zaten bilge kralı övmekle meşguller, kulemizi rahat bırakırlar mı?”
“Hala sessiz ama endişe verici… Ya imparatorluk da bu olayı izliyorsa?”
Reed’in eylemleri bir felakete dönüşebilir.
“En kötü senaryoyu düşünmeyelim. Kule Ustasına güvenmiyor muyuz ve ne yapmamız gerekiyor?”
“Yine de… Nasıl endişelenmeyelim? Sorunun seni de etkileyeceğini hiç düşünmedin mi?”
“Ne yapabiliriz? Kule ailesi, Kule Ustasına güvenemez mi?”
“Doğru, henüz hiçbir şey düzgün bir şekilde ortaya çıkmadı ve sadece telaşlanırsak daha kötü görünürüz.”
Mutlak güven gösterenler olsa da, çoğunluk hala Reed’e şüpheyle yaklaşıyor gibiydi.
Sihir mühendisliğine geçmek ve 50’den fazla kişiyi kovmak için cesur bir dürtüye sahipti, ancak gerçekten yeteneği olup olmadığına karar vermek hala zordu.
Yani her şey sonuca bağlıydı.
Durum öyle bir hale geldi ki Kule Ustasının desteği, sonuçların nasıl olacağına göre belirlenecek.
* * *
“Süper Krallık’tan bir mektup geldi!”
Phoebe yaygara kopararak içeri girdi.
Elinde dikdörtgen bir kağıt parçası vardı.
“Geldi mi?”
Reed işini durdurdu ve mektubu ondan aldı.
Reed kibarca sunulan mektubu aldı, mührü yırttı ve açtı.
Mektup şöyleydi:
– Yakında seni ziyaret edeceğim.
Sadece bir cümle içerdiği için bunun kraliyet ailesi tarafından gönderilen bir mektup olduğuna inanmak zordu.
Normalde, bir katip uzun bir giriş yazardı.
Reed bunun birinin hayatını riske attığı bir şaka olup olmadığını merak etti, ama alttaki imzayı ve mührü görünce bu şüphe ortadan kalktı.
“Farklı düşünelim.”
Reed bakış açısını genişletti ve Morgan Huper tarafından gönderilen mektubun içeriğini yeniden okudu.
“Katip kullanmamak, kullanamayacakları anlamına gelir. Bu da, onu kendilerinin yazmaları için bir neden olması gerektiği anlamına gelir.”
Bu, onu duyan kulak sayısını en aza indirmek için kendi yazdığı anlamına geliyordu.
Bu meseleyi büyütmemek için çaresizce yalvarmaktan farksızdı.
“Dostça olmayabilir, ama muhtemelen düşmanca da olmak istemedikleri anlamına geliyor.”
Bilgi belirsiz olsa da, birleştirmek tek bir sonuca götürdü.
“Morgan Huper, benim çirkin davranışlarıma rağmen itibarını lekelememeye çalışıyor.”
Bu, krallık ve büyü kulesi arasındaki karışmama kuralını bozmak anlamına gelse bile, kendi lekesini bırakmamaya çalışıyordu.
Reed mektubu bıraktı ve pencereden dışarı baktı.
“Ne kadar aşağılık.”
Bu soyluların dünyası mı?
Reed öldükten sonra her şey anlamsız olacakken neden böyle şeylere odaklandıklarını anlayamıyordu.
Böyle bir maske takmaktansa sıradan bir kral olarak kalmak daha kolay olurdu.
“Sadece birkaç yüz UP’yi kurtarmak için küçük bir köy üzerindeki gücü kötüye kullanmak…”
Tabii ki, sadece o köy olmazdı.
Huper Krallığı’na yayılmış düzinelerce orta ve küçük ölçekli köy olacaktı ve onlar da aynı şekilde yiyecek ve malzeme almak için senet vereceklerdi.
Ama bunu yaparak ulusal hazinenin yüzde kaçını kurtaracaklardı?
“Huper Kingdom’da durum nedir?”
“Görünüşe göre Kule Ustası’nın davranışları kafalarını karıştırmış, efendim. Görünüşe göre her şeyi örtbas etmeye çalışıyorlar?”
“Bu müdahale hiç olmamış gibi mi davranmaya çalışıyorlar?”
“Evet.”
Daha fazlası olmalı.
Para biriktirmeye çalışmaktan daha fazlası.
Ancak Reed, o şeyin ne olduğunu bilemediği için hüsrana uğradı.
“Ama bunu bilmek bile çok büyük bir bilgi.”
Huper King’in ölmeden önce ne yapmaya çalıştığını iyice araştırabilecekti.
“Um, Kule Efendisi, mektuba nasıl yanıt verelim?”
“Mektubu gönderdikleri için onlara teşekkür edin ve onlara mesajı aldığımı söyleyin. Lütfen iletin.”
“Evet.”
Phoebe kibarca selamladı ve geri çekildi.
“Şahsen tanışırsak, biraz daha fazla şey öğrenebilirim.”