Haccın Maneviyatı: Arafat
9 Zilhicce'nin güneşin doğuşundan sonra hacı adayları, gün batımına kadar kalacakları Arafa'ya doğru yola çıkarlar. Arafe, Mekke'nin güneydoğusunda, yasal sınırları açıkça belirlenmiş geniş bir ovadır ve üç ovadan 'Arafah, Müzdelife ve Mina'dır. Arafe, Mekke'den en uzak noktadır.
Orada hacılar öğle ve ikindi namazlarını cemaatle kılarlar, önceki vakitlerde kısaltır ve birleştirirler. Namazdan sonra imam, hacılar tarafından dinlenmesi gereken hutbe (hutbe) verir.
Arafat Dağı, Arafat ovasında, Mekke'nin yaklaşık 20 km (12 mil) güneydoğusunda bulunan granit bir tepedir. Yaklaşık 70 m (230 ft) yüksekliğe ulaşır ve "Rahmet Dağı" (Jabal ar-Rahmah) olarak bilinir. Tepe, Hz. Muhammed'in (s) hayatının sonuna doğru Hac sırasında durup Veda Hutbesi verdiği yerdir
Temelde, bir hacının 'Arafah'tayken yapması beklenen tek şey budur. Onun asıl işi sadece orada olmak ve sonuna kadar ayakta durmak (kalmaktır). Bu nedenle haccın bu kısmına “el-vuquf bi 'Arafah” (Arafah'ta ayakta durmak) denir. Bazen, ayini ana hatlarıyla belirleyen ve ayırt eden zaman ve yeri hatırlatan 'Arafah (yevm 'arafah) günü olarak anılır.
Küçük ve basit görünüyor, ancak 'Arafat, Haccın en önemli yönüdür. Onun odak noktası ve çekirdeğidir. Bu onun mikrokozmosudur. O kadar ki, diğer hac ibadetlerinin geçerliliği Arafat'ta olup bitenlerin geçerliliğine bağlıdır.
Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Hac Arafattır, Hac Arafattır, Hac Arafattır. Arafe'nin tamamının kıyam yeri (mevkif, yani vukuf yeri) olduğunu da söyledi. Demek ki Arafe'ye gelip az bir süre bile durmayan kimse, daha sonra ve başka yerlerde ne yaparsa yapsın haccı kaçırır. Arafat'ın kefareti ödenmez, nimetleri ödenmez.
Arafat'ta durduktan sonraki gece - Müzdelife gecesi denir, çünkü insanlar o sırada Müzdelife'ye taşınırlar - ayrıca imtiyazın bir parçası olarak sunulur. Peygamber (s.a.v) şöyle buyurmuştur: “Hac, Arafattır. Kim Arafe gecesine şafak sökmeden yetişirse, Müzdelife gecesi de haccı tamamlanır.” Bunu bile başaramazsa, haccı kaçırır.
Coğrafi konum olarak Arafat (ayrıca 'Arafat) ve Hac ayini olarak Arafat, "tanımak", "öğrenmek", "tanımak", "tanımak", "tanımak", "tanımak" anlamına gelen "arafa" kökünden türetilmiştir. bilgi veya gözlem yoluyla farkına varmak” ve “tanımak”. Dolayısıyla, 'Arafah, bir kişinin temelinde yeni uygulamalar ve yeni davranış normları geliştirdiği bir öğrenme, tanışma ve farkında olma yeri, süreci ve deneyimidir.
Arafe'nin böyle anılmasının sebepleri konusunda alimler ihtilaf etmişlerdir. Genel olarak, Arafa'nın adını aldığı, çünkü burada insan sürülerinin birbirini tanıması ve birbirini tanıması; Çünkü İbrahim, kendisine haccın manasikini (ritüellerini) öğreten melek Cebrail (Cebrail) ile kutsal yerleri geziyordu ve ikincisi tarafından düzenli olarak soruldu: Biliyor musunuz (şimdi), biliyor musunuz? (a'arafta, a'arafta?), İbrahim'in cevap vereceği cevap: Biliyorum, biliyorum ('araftu, 'araftu); ve çünkü Hz. Âdem ve karısı Havva, Cennetten dünyanın farklı yerlerine gönderildikten sonra, Arafat'ta buluştular, bu yüzden o, onu ('arafaha) orada buldu ve tanıdı ve o da onu buldu ve tanıdı ('arafathu). ).
Bazıları, İbrahim'in melek Cebrail (Cebrail) ile yaptığı öğrenme turunun bir parçası olarak Arafa'ya ulaştığında, "araftu (burayı biliyorum) - çünkü o bölgeye daha önce gelmişti. Böylece yerin adı Arafe oldu.
Ancak belki de en yaygın ihtimaller olan Âdem ve İbrahim peygamberlerle ilgili rivayetlerin sıhhati ciddi şekilde sorgulanmaktadır. Ne Kuran'da ne de Hz. Muhammed (sav)'in güvenilir sünnetinde bu konuda bir şey söylenmiyor. Peygamberimiz (sav)'in bu konuya değinen birçok hadisi vardır, ancak bunlar gerek muhtevası gerekse ravi zincirleri bakımından çok zayıf hadislerdir.
“Bu konudaki tek sahih rivayetler, seleflerden bir kısmının, çoğu Kitap ehlinin kendi zamanlarında nakledilen bilgilerinden alınmış sözleridir. Bu tür haberlere güvenilemez, güvenilemez ve dinimizin sustuğu konularda onların anlattıklarına inanmak caiz değildir. Aksine, sadece hikaye anlatmak amacıyla anlatılabilirler.”
Her halükarda, tüm göstergeler, 'Arafah'ın temel ontolojik gerekçesinin, manevi bolluğunun yanı sıra ilim, ilim ve kaliteli kültür (marifet) alanıyla bağlantılı olduğu yönündedir. 'Arafat'ın başlı başına bilgi (ilm) ve hikmet (hikme) ile ilgili olmadığı dikkate değerdir; bunlar, yine de öncekinden kaynaklanan farklı alanlardır. Bilgi ve bilgelik birçok insanın erişiminin ötesinde olabilir ve yine de seçkin kulüplerin öğeleri olabilir, ancak öğrenme, farkındalık ve aşinalık kapsayıcı alanlardır ve üyelikleri ve katılımları her bireye açıktır. Sonuç olarak, bir kişi bilgili (kelimenin bilimsel veya akademik anlamında) ve bilge olmayabilir, ancak yeterince bilgili, eğitimli, bilgili, yetenekli ve kültürlü olmalıdır. Birincisi, İslam'da toplu görevdir,
'Arafah, bütünlük ve her şeyi kapsayan bir semboldür. Herkes aynı anda ve aynı yerde olmalı, aynı bakmalı, aynı şeyleri yapmalı ve aynı hedeflere ulaşmaya çalışmalıdır. 'Arafah, genel olarak varoluşun ve onun tanrısal yapısının bir görüntüsüdür. İnsanlığın ve kısmetinin minyatür bir kopyasıdır. Yine de, Müslüman ümmetinin küçük ölçekli versiyonu ve evrendeki saygıdeğer yeri, yine de düzenli bir zaman anında ve kontrollü bir uzay parçasında var.
Dolayısıyla Arafat, herkesi ilgilendiren ve herkesin elinde olanla ilgilidir. Herkes 'Arafah'ı ve dolayısıyla tüm Hac'ı deneyimleyebilir. İnsanların deneyimleri ve takdirleri kesinlikle değişse de, hepsi yine de sağlam ve uygulanabilir. Gerekli olan samimi, sadık ve özverili olmaktır; yani fiziksel, ruhsal ve duygusal olarak orada olmak. Sorun, bütün varlıkla ve bütün yaşam biçiminde orada olmamaktır. Bir kimsenin Arafe'den fiziki olarak yokluğu haccını bozarsa, onun duygusal ve manevi durumu da sonucu etkiler. Basit fiziksel çabalarını kolayca boşa çıkarmayabilirler, ancak kesinlikle nihai değerlendirmelerde büyük bir söz sahibi olabilirler.
Bu nedenle Arefe döneminin Allah'ı amansız bir şekilde anmak, dua etmek, telbiye okumak, Kur'an okumak ve tefekkürle (Kur'an'ın tefekkur ve tadabbur kavramları) doldurulması şiddetle tavsiye edilir. Hacılar bu faaliyetleri herhangi bir pozisyonda iken gerçekleştirebilirler. Uyanık, uykuda, oturma, ayakta, uzanma, yürüme, binicilik vb. olabilirler. Ayrıca kıbleye (Müslüman manevi ekseni olarak Kabe'nin yönü) bakmaları ve saf durumda olmaları tavsiye edilir. mümkün olduğu kadar, bunlar önkoşul olmasa da.
Ebu Hamid el-Ghazzali, dua ve zikir olarak kullanılacak en iyi şeyin Peygamber (s.a.v.) ve onun haleflerinden nakledilen emirler olduğunu söyledi. Bundan sonra hacı başına gelenler için dua etmeli, kendisi, ana-babası, erkek ve kadın tüm müminler için mağfiret dilemelidir. “Öyleyse, dualarında ısrar etsin ve isteğini genişletsin, çünkü Tanrı hiçbir şeyi çok büyük görmez. Mutarrif bin Abdullah, Arafe'de iken şöyle dedi: "Allah'ım, benim yüzümden bütün toplantıyı reddetme"; Bekir el-Müzemi dedi ki: "Bir adam dedi ki: Arafe halkına baktığımda, onların arasında ben olmasaydım hepsinin affedilebileceğini düşündüm?"
Hacılara, hac yapmayanlar için o gün oruç tutmak nafile oruçların en hayırlısı olmasına rağmen, bazı katı ve tanıdık olmayan zikir kalıplarına girmemeleri, nafile namazları kılmamaları ve Arefe günü oruç tutmamaları tavsiye edilir. . Bu hükümler, Arafa'nın gerçek öneminin de altını çizmektedir.
Burada verilen ders, zihnin ve ruhun performanslarının önüne geçmemeleri için saf fiziksel aktivitelerin minimumda tutulması gerektiğidir. Sağlam kafa sağlam vücutta bulunur diye bir özdeyiş varsa, aynı şekilde, zayıflamış bir zihin ve ruhun bitkin ve yıpranmış bir vücutta bulunduğu söylenebilir. Örneğin, aşırı yorgun bir hacı, uyuşukluk, uyku ve hastalanmaya yatkındır, bu nedenle maneviyatının ve zekasının durumlarını ve işlevlerini engeller.
'Arafah, hem dini doyuma hem de öğrenmenin yüceltilmesine ilişkindir, ancak aşağıdan başlayan ve kademeli olarak yukarı doğru yükselen çok kademeli bir düzendedir. Her hacının kendi öngörülerini ve ufkunu belirleme kapasitesi vardır. Yeteneklerinin onu itebileceği kadar yükselir ve büyür. Aynılık elbette meseleden başka bir şey değildir.
Arafat'ta (Hac) harekete geçirilen ve daha sonra da gelişmeye devam eden, genellikle kişisel reformlar ve devrimler anlamına gelen dini ve ilmî gelişmeler, salt dini törenlerle başlar, ancak sonunda dini kapsamlı hale gelir. mükemmellik ve ampirik bilgi (deney veya gözlem yoluyla gerçek dünyanın deneyimi veya algılanması yoluyla elde edilir) ve deneyimsel, pratik zeka ile birlikte, ancak sonunda aydınlanma ve bilgeliğe dönüşür. Alternatif olarak ifade edildiğinde, dini ve öğrenme gelişmeleri tikellerden evrensellere, fenomenlerden numenlere ve dünyevilikten aşkınlığa doğru hareket eder.
Yani dini bağlamda İslam (teslim) imanı (iman, kesinlik), sonra birlikte ihsan veya itkan (mükemmellik) kazanır. Benzer şekilde, epistemolojik bağlamda, eğitimle ilişkilendirilen öğrenme ve çalışma süreçleri, Arafat'ın anlamlarının çağrıştırdığı marifete yol açar. Daha sonra marifet bilgiye (ilme) yol açar ve marifet ile ilmin kaynaşmasından kaynaklanan evrimin son aşaması bilgeliktir (hikmet).
Adem ve İbrahim peygamberler hakkında -Arafah'ın dilsel kökenleri ile ilgili olarak- zikredilen rivayetler doğru olsun veya olmasın, 'Arafah yine de öğrenmek, keşfetmek ve idrak etmekle ilgilidir. Dilsel anlamlar yalnızca bir kanıtı temsil eder. Diğer deliller, sahih İslam hikmetinde ve insan ve İslam tarihinin güvenilir sûrelerinde bulunabilir.
İlk olarak, bir Yahudi'nin Ömer b. el-Hattab'a şöyle dediği nakledilmiştir: "Ey müminlerin emiri, eğer bu Kur'an ayeti: 'Bugün size dininizi kemale erdirdim, üzerinizdeki nimetimi tamamladım. ve senin için din olarak İslam'ı seçmiş olsaydık' (el-Maide, 3) bize vahyolunsaydı, o günü bayram günü olarak kabul ederdik. Ömer dedi ki: "Ben bu âyetin hangi günde nazil olduğunu biliyorum; Arefe günü, bir Cuma günü nazil olmuştur.”
Ayrıca Abdullah ibn 'Abbas, Allah'ın Adem'in sırtından Na'man'da, yani Arafe'de ahd ettiğini ve yaratıp Kendi huzuruna yaydığı bütün zürriyetini onun soyundan çıkardığını bildirmiştir. Sonra onlarla yüz yüze konuştu ve dedi ki: "Ben sizin Rabbiniz değil miyim?" “Evet, buna tanıklık ediyoruz” dediler. (Bu) kıyamet günü: "Biz bundan gafildik" demeyesiniz veya: "Bizden önce atalarımız müşrik, biz onlardan sonra zürriyet idik" demeyesiniz. Kibir işçilerinin yaptıkları yüzünden bizi yok edecek misin?”
Ayrıca Peygamber Efendimiz (sav) Veda Haccı'nda ve Arafat'ta insanlık tarihinin en güçlü ve en önemli hutbesini vermiştir. Vaazda kişisel, ailevi ve sosyal ilişkiler ile gelişmelere dair bir taslak yer aldı. Benzer şekilde, toplum, kültür ve medeniyet inşası için sadece kavramsal değil, aynı zamanda pratik bir çerçeve de içeriyordu. Kısacası vaaz, yaratıcılık ve eğitim mükemmelliği açısından dünyayı sarsan bir belgeydi ve başarıya ve gerçek mutluluğa ulaşmanın bir yol haritası olarak dünyaya sunuldu.
Son olarak, insanların sürekli öğrenip içselleştirmeye çalıştıkları en büyük Arefe dersi ile ilgili olarak Peygamberimiz (sav) şöyle buyurmuştur: Yaklaştıkça yaklaşır, sonra meleklerin önünde onlarla övünür ve 'Bunlar ne istiyorlar?' der.”
Peygamber (s.a.v.) bir başka hadisinde şöyle buyurmuştur: "Şüphesiz Allah, Arafe ehliyle gök ehli (melekler) karşısında övünür ve: "Bana başı dağınık ve toz içinde gelen kullarıma bakın" buyurur.
Şeytan bile kendi dersini alır. Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Şeytan, Arafat gününden daha aşağılanmış, daha dışlanmış, daha aşağılık ve öfkeli sayılmaz. Bu, rahmetin indiğini ve Allah'ın büyük yanlışları görmezden geldiğini gördüğündendir.”
Yukarıdaki geleneklerden çıkarılabilecek olan şudur ki, Arafat ve Hac sırasında orada olan her şeyle ilgili öğrenme o kadar kapsamlı ve o kadar evrenseldir ki, dersler zaman, mekan ve tarihin sınırlarını aşar. Bu derslerden etkilenen, insanlardan, cinlerden ve meleklerden olanlar için de aynı şey geçerlidir. Aynı şekilde, Arafe kavramı ve gösterisi, bir eğitim bilinci kurumu ve tükenmez bir öğrenme kaynağı olarak işlev görür.
Mucizeye hakim olan Yüce Allah ve Resulü Muhammed (s.a.v)'dir. Yanılmazlık özelliği ile vahiy, temel ve merkezdir. Arafat'ta melekler, genel olarak yaratılışın amacı ve özel olarak insanı yeryüzünde halife (halife) olarak atamanın amacı hakkında daha fazla şey öğrenirler. melekler ise Allah'ı hamd ile tesbih eden ve O'nu durmaksızın takdis eden meleklerdir. Allah, meleklere kendi ilahî planını bildirdiğinde ve onların bilmediklerini de bildiğini, insanın tayini konusunda (Bakara Suresi, 30) haber verdiğinde, bu, melekler için salt bir bilgi ve bir tür kavramsal bilgi olarak nitelendirilebilecek bir şeydi. melekler. Diğer boyut yaklaşıyordu.
Arafat, Cenab-ı Hakk'ın meleklerin bu apriori bilgisinin uygulamalı yönünü belirlediği ve Allah'ın en iyisini bildiği anlardandır. Sanki meleklerin bilgisi ve inancı, metafizik dünya bağlamında da olsa, bu sayede tamamlanmış olur. İşte Allah'ın Arafat'ta meleklerin önünde hacılarla övünmesinin ve onlardan onları gözetmelerini istemesinin sebeplerinden biri de budur. Tanrı'nın sözleri: “Bu insanlar ne istiyor?” ve "Bana darmadağınık ve toz içinde gelen kullarıma bak", melekleri, bilgilerini zenginleştirecek ve inançlarını doğrulayacak yöntemlere yönlendirdiğini gösterir.
Küçük bir ara söz olarak belirtilmelidir ki, Allah, Arafat'tan başka, melekler önünde kulları hakkında övünmek için başka bazı şartları da aynı amaçla kullanır. Abdullah bin Amr'ın şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Resulullah (s.a.v.) ile birlikte akşam namazını kıldık, sonra gidenler gittiler, kalanlar kaldılar. Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.), elbisesini dizlerine kadar çekmiş, nefes nefese ve aceleyle geri geldi ve: "Neşeli olun, Rabbiniz göklerin kapılarından birini açtı ve daha önce sizinle övünüyor" buyurdu. melekler: “Kullarıma bakın; bir farz görevi yerine getirdiler ve bir başkasını bekliyorlar.”
Arafat gününde Şeytan da Allah, Allah'ın kulları ve kendisi hakkında çok şey öğrenir. Ancak, kötü bir kaybeden olduğu kadar yavaş öğrenen biri olduğu için bunu zor yoldan yapar. Şeytan, ezelden beri Allah'ın kullarına karşı çok merhametli olduğunu ve müminlerin her zaman Yaratıcılarının ve Efendilerinin himayesinden, sevgisinden, şefkatinden ve bağışlayıcılığından yararlanacaklarını bildiği ve -hakkıyla bilgilendirildiği ve kendi çıkarımlarını yapabileceği- biliyordu. Şeytan, bitmek bilmeyen oyunlarına rağmen, Allah'ın planlarını engelleyemeyecek ve ilahi nuru söndürme çabaları her zaman başarısız olacaktır. Ve belki de en önemlisi, Şeytan çok az güçlü ve birçok zayıf yönü olduğunu bilir ve gerçeğin gerçek askerleriyle karşı karşıya geldiğinde tek bir sonuç vardır: Korku ve korkaklık gösterir ve normalde kaçar.
Bu çeşitler Kuran'da şöyle özetlenmektedir: “Şeytan onlara galip geldi ve onlara Allah'ı anmayı unutturdu. Bunlar Şeytan'ın partisidir. Şüphesiz şeytanın hizbi, hüsrana uğrayanlardır” (el-Mücadele, 19). Ve: "Allah onlardan (gerçek müminler) razı olmuştur, onlar da O'ndan razı olmuşlardır; işte bunlar Allah'ın hizbidir. Şüphesiz Allah'ın hizbi kurtuluşa erenlerdir." (Mücadele, 22).
Arafat ovalarını ve kutsal Mekke şehrini doğrudan, dolaylı olarak da tüm dünyayı (yeryüzünü) saran takva ve takvanın patlaması ortamı olarak, Arefe günü tüm dikkatleri şeytanla ilgili gerçeklere çevirmektedir. Öğrenmeye meyilli olduğu için, bariz olanı yeniden öğrenmeye mecburdur. Gerçeğin ışığı ve halkının erdemiyle yan yana geldiğinde hiç kimse olmadığını ve bu konuda hiçbir şey yapamayacak durumda olduğunu bir kez daha öğrenir. Ayrıca kendisinin bir kaybeden ve hasımlarının, iman ehlinin kazanan olduğunu da öğrenir. Ne olursa olsun, Şeytan'ın büyük hüsrana uğramasına, ne unvanların, derecelerin değiş tokuşu olur, ne de Allah'ın yolunda bir değişiklik olur.
Ancak Şeytan'ın öğrendikleri boşunadır. Her zamanki gibi, ona hiçbir şey kazandırmaz. Bu yüzden Arafat gününde şeytan kendini en çok aşağılanmış, reddedilmiş ve mağlup hisseder. Açığa çıkmış ve kapana kısılmış bir halde, aklına gelen ve onu havaya uçuran şeyin gücünden kaçamaz ya da görmezden gelemez. Belki başka vesilelerle (günlerde) kaçıp saklanabilir ama hem yeryüzünde hem de cennette manevi bayram olan bu günde değil. Bu nedenle Şeytan her zamankinden daha öfkeli ve mutsuz hissediyor, ancak durumu onu daha da kör ediyor. Arafat'ın bir kereye mahsus bir olay olmadığını, kıyamete kadar her yıl tekrar tekrar uğrayacağı bir olay olduğunu çok iyi biliyor. Eninde sonunda -Allah'ın nihai hükmü verildiğinde ve iş karara bağlandığında (İbrahim, 22) - Şeytan gerçeği kabul edecek ve kim olduğuna pişman olacak, çünkü “şüphesiz, zalimler için acıklı bir azap vardır” (İbrahim, 22). Şeytan'ın pişmanlıklarından biri - mantıklıdır - neden hiç öğrenmediği şeklinde olmalıdır.
Şeytan'ın durumunun ne boyutta olduğu tahmin edilebilir. Arefe'de Allah'ın rahmetinin inişine, Allah'ın büyük yanlışları görmezden geldiğine ve Allah'ın kalabalığı cehennem ateşinden azat ettiğine şahit olur. Aynı zamanda Peygamber Efendimiz (asm) Arafat'ın fırsatını, insanları şeytan ve onun aldatıcı stratejileri hakkında eğitmek ve onlara nasıl yüzleşeceklerini öğretmek için kullanmakta ve veda hutbesinde vurgulamaktadır: senin bu topraklarda ibadet ediliyor. Ancak bundan başka bir şeyde itaat edilirse, küçülttüğünüz şeylerde razı olur. Öyleyse dininizde ondan sakının.” Başka bir versiyona göre: “Dininizin güvenliği için Şeytan'dan sakının. O, sizi büyük şeylerde saptırabileceğinden ümidini kesmiştir, o halde küçük şeylerde onun peşine düşmekten sakının.” Bu şekilde, şüphesiz Şeytan'a çifte darbe vuruldu ve çabalarının geleceği karartıldı. Gerçek müminlere gelince, onun şansı (kaderi) adeta mühürlenmiştir.
Şeytan'ın Arafat'ta tekrar eden deneyimine ek olarak, tarihi Bedir savaşı sırasında aşağı yukarı aynı şeyi hissetti. O gün kendini rezil ve düşmüş hissetti - yani dersini acı bir şekilde öğrendi - bu yüzden kaçmaktan ve kendisini takipçilerinden soyutlamaktan başka seçeneği yoktu. Peygamber (s.a.v.), Bedir'i Arafat'la özdeşleştirerek, Cebrail'in (Cebrail) meleklerin saflarını (savaş için) düzenlediğini gösterdiği için şeytanın korktuğunu ve Bedir savaşından kaçtığını söyledi.
Kuran'da bunu şöyle bildirmektedir: "Hani şeytan onlara amellerini güzel kılmış ve: "Bugün insanlardan size kimse galip gelemez, doğrusu ben sizin velinizim" demişti. Fakat iki ordu birbirini görünce topuklarının üzerinde döndü ve dedi ki: "Şüphesiz ben sizden uzağım. Doğrusu ben senin görmediğini görüyorum; Doğrusu ben Allah'tan korkarım. Allah'ın cezası çetindir." (Enfal, 48)
Ve nihayet hacılar için de, 'Arafah, imanın ikizleri olarak öğrenme ve bilmeye odaklanır. Arafat'ın özüne göre yaşamak için, bir hacı kendisini ne kadar, neyi ve neden bildiğini sorarak değerlendirmelidir. Daha iyi bir Müslüman olmak ve toplumun ve bir bütün olarak Müslüman ümmetinin daha faydalı bir üyesi olmak için yeterince bilip bilmediğini araştırmalıdır. Kendisi, Müslüman kardeşleri, İslam, Peygamber (s.a.v), Yaratıcı ve yaşam misyonunun arenası olarak hayat hakkında ne kadar bildiğini sormalıdır. Cesaret verici cevaplar onu daha fazla teşvik etmeli ve cesaret kırıcı cevaplar onu endişelendirerek harekete geçirici bir çağrı üretmelidir.
Cevaplar ne olursa olsun, bir hacı, Arafat'ta (Hac sırasında) veya onurlu bir "el-hacc" unvanıyla eve döndüğünde, iyileştirmeler için stratejiler belirlemelidir. Arafa ona, uygun bilgi olmadan uygun iman ve uygun iman olmadan uygun bilgi olmayacağını öğretmelidir. Nitelik ile nicelik bir arada gereklidir.
Arafat'ın etkileri, bir hacıyı, evden başlayarak ve daha yüksek uygulanabilir seviyelere kadar kişisel öğrenme kültürünü ve bilgi takdirini ve çevresinin öğrenme kültürünü geliştirmeye yönlendirmelidir. Ayrıca bu çabalar kurumsallaştırılmalıdır. Küresel bir Müslüman konferansı olarak Hac, genellikle İslami eğitim ve bilgi kavramlarını ana tema olarak benimsemelidir. Konu ümmetin acil gündemi olarak tekrar tekrar tartışılmalı, kapsamlı eylem planları üretilmeli ve uygulanmalıdır. Nasıl ki insanın manevi esenliği doğru bilgiye bağlıysa, ümmetin kültürel ve medeniyet esenliği de -İslam'ı bir hayat tarzı olarak yaşamanın sonucu olarak- buna bağlıdır. Arafat'ın ruhu yaşamalı ve teslim etmekten vazgeçmemelidir.
Allah'ın Adem'in soyundan Arafat'ta ahit alması tesadüf değildir. Arafat'ın ne anlama geldiği ve bunlarla ilişkili olduğu birçok bireysel ve toplu sözleşme: anlaşmalar, sözleşmeler ve vaatler bunlardan çıkarılmalıdır. İnsan kendini ve Yaradan ile yaptığı antlaşmayı unutamaz. Zayıf yönleriyle savaşarak, kim olduğunu ve ne olması gerektiğini hatırlamaya çalışmalıdır. Bilinci, antlaşmanın şartlarıyla uyumlu olmalıdır. Onu yaşamak zorunda. Ve işte burada, ahdin evi ve bilincin öğrenildiği ve arıtıldığı bir yer olarak 'Arafah devreye girer ve değerini kanıtlar.
Ayrıca hac kökünün, “açık delil”, “inkar edilemez delil” ve “teyit” anlamlarına gelen “hüccet” kökünün de bu hususu destekler niteliktedir. Bu da, Hac'ın - ve özellikle Arafat'ın - semavi ahit (yani insanın varoluş amacı ve kaderi) hakkında açık bir delil ve göz açıcı bir delil sağlayıcısı olarak hizmet edebileceğini gösterir. Bu nedenle Ebu Hamid el-Ghazzali, hac ve insanların nasıl gerçekleştirdiği ve deneyimlediği konusunda hem kendileri için hem de aleyhlerine bir hüccet (delil) olabileceği konusunda uyardı.
Allah'ın İslam'ı mükemmelleştirmesi, Müslümanlara olan nimetlerini tamamlaması ve onlar için din olarak İslam'ı seçmesi ile ilgili Kuran ayetinin Arafat'ta nazil olması da bir tesadüf değildir. 'Arafah, yine, son vahyi tamamlama eylemi olan tarihin en muhteşem bölümlerinden birinin sahnesi olarak seçilmiştir. Başarı, çok sayıda manevi, sosyo-kültürel, epistemolojik ve medeniyetsel dönüşümün daha sonra gerçekleştiği bir temelin yaratılmasını temsil ediyordu. Öyle ki, bir Yahudi, Ömer b. el-Hattab'a, söz konusu ayetin nazil olduğu günün 'id' (bayram) günü olması gerektiğini önerdi. Ömer, o günün Arefe günü ve Cuma günü olduğu cevabını verdiğinde, olayın iki kat daha fazla anıldığını ve dolayısıyla uygun bir şekilde anıldığını ima etti.
Böylece, eğer bazı yönlerden Arafat, ilk insan ve peygamber olan Adem ile ve peygamberlerin babası İbrahim ile ilişkilendirildiyse ve daha sonra son peygamber Muhammed (asm) ile ve onun son vahyin ve vahyin mükemmelliği ile ilişkilendirildiyse. İslam'ın Allah'tan önceki tek din olduğunu kabul eden yukarıdaki Kuran ayeti, bir sürecin doruk noktasına ulaştığına ve aynı zamanda evrimin yanı sıra kökenlerinin de onaylandığına işaret ediyordu.
Sahne, yaratılışın başlangıcından itibaren kuruldu ve tarihin kritik kavşaklarında birkaç kez doğrulandı. Bir hacı buna hayran olmalıdır. Her şeyi olduğu gibi tanımaya ve kabul etmeye ve onları kişisel statüsünü ve çağrısını tanımak ve kabul etmek için bir sıçrama tahtası olarak kullanmaya hevesli olmalıdır. Gerçekleştiğinde, bunun gerçeği ve onunla kendi ilişkilerini tanımasına ve kabul etmesine yol açması beklenir. Süreç çok dinamik ve çok katmanlıdır ve çok asil ve bilgi merkezlidir.
Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Allah'ı (ta'râf ilâhî Allah'ı) kolaylık ve bolluk zamanında tanıyın ve ikrar edin, darlık zamanlarında da O sizi (ya'rifuka) zikreder ve tanır." Bu hadiste kullanılan anahtar kelimeler, "Arafah" yani "arafa" (bilmek) kelimesinin kök kelimesine aittir. Bu, bilgi ve bilinç evreninin anahtar olduğunu gösterir. İleriye giden yoldur. İnanç ve dini törenler esastır, ancak önemli olan sonuçları ve yaşam üzerindeki etkileridir. Gerçekten de, bilgi (öğrenme) manevi olmalı ve inanç, eşit ölçüde entelektüel olmalıdır. Gemideki bu ilişki ile kişi Allah'a ya ilim adına ya da maneviyat adına yakınlaşabilir. Bunlar aynı madalyonun iki yüzü.
Arafat'ın önemi ve rolü burada da kolayca görülür. Arafa, hacıları aydınlattığı (eğittiği) kadar ruhanileştirir. İçlerinde bir tür 'urf' üretir. Arafe ile aynı kökten gelen urf kelimesi, "yükseklik" ve "yükseklik" anlamlarına gelir, bu nedenle Kuran'ın suresi veya Araf suresidir. Bunun ışığında, 'urf, bir hacının gözlemlediği, deneyimlediği ve bir şeyler üzerinde çalıştığı yeni bir bakış açısı, perspektif ve bakış açısıdır.
Arafa'dan sonra - ve onun tüm Hac deneyimi - bir hacının hayatı artık eskisi gibi değil. Daha yüksek bir bilinç ve gerçeklik düzeyinde bulunur ve olayları farklı görür. Kendine yeni bir âdet yaratır ve buna göre yaşar ve buna 'urf' denir ve 'Arafah'la ilgili dil açısından da tesadüfi değildir. Arafe, çoğunlukla düz geniş bir ova olmasına rağmen, hacılar kalplerinde kişisel yükselmeler (vantages) inşa ederler. Onlar vasıtasıyla yükselmeye devam ederler ve böylece ibadet etmeye ve öğrenmeye devam ederler. Gökyüzü, limittir. Arafe'nin fiziki sınırları varsa, semavi genişliği ve potansiyelleri sonsuzdur.
Arafa'da sadece küçük bir dağ var. Buna Jabal 'Arafah ('Arafah'ın tepesi veya dağı) denir. Halk arasında - ve yanlışlıkla - birçok kişi ona Jabal al-Rahmah (merhamet dağı) diyor. Ancak Peygamber (s.a.v.) Arafat'ta bulunduğu süre içinde bu dağa tırmanmamış, bu dağın faziletleri ve tırmanmanın faziletleri hakkında bir şey söylememiştir. Arafat hakkında genel olarak söyledikleri Cebel Arafe için de geçerlidir. Peygamber (s.a.v.) vukufunun bir parçası olarak, sadece büyük kayaların olduğu dağın eteğinde duruyordu. Dağın özel olduğu ve tırmanmanın özel bir erdem olduğu konusunda ısrar etmek gereksizdir. Dini bir bid'at (bid'at) oluşturmaya yönelik bir adımdır.
Her halükarda, bu, manevi yükselmelerin (daha yüksek bakış noktaları ve daha iyi tutumlar) yükseltilmesinin ve tırmanmanın 'Arafah'ın hedefi olduğuna dair ek bir kanıttır, bu durumda fiziksel yükseklikler önemsiz olarak ortaya çıkar. Konunun özüne inemeyenler, potansiyel yüceliklerine rağmen hala engelleyen maddi yüksekliklere tırmanmaya ve fethetmeye takıntılı hale gelirler. Tüm uzunluklarına ve enginliklerine rağmen, fiziksel irtifalar yalnızca, karmakarışık ruhu onu zaten hapsetmiş bir kişiye yaklaşabilir ve onu sınırlayabilir. Arafa'nın bu durumu iyileştirmesi beklenir, kötüleştirmesi değil.
Dr. Spahic Omer'in "Hac Maneviyatı" adlı son kitabından uyarlanan bir dizi makale.