We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Gail Jarvis, Dunning Okulu'na yaptığı bir övgüde şunları yazıyor:
William A. Dunning köleliğe hararetle karşı çıktı, ancak zamanın eğilimlerini okuması onu kurumun sona ermekte olduğu sonucuna götürdü. Köle ticaretinin kendisi 1808'de sona erdi, bu nedenle Fort Sumter'ın ateşlenmesinden 50 yıldan fazla bir süre boyunca yeni köle ithal edilmedi. Güneyli köleler özgürlüklerini 1700'lerde özgürlüklerini satın almak için para biriktirerek elde etmeye başladılar; devlet veya yerel topluluk için hizmet vererek (bazıları Devrim Savaşı'na yardım etmek için serbest bırakıldı) ve çoğu, sahiplerinin son iradesi ve vasiyetiyle "sadık hizmet" için azat edildi.
Ancak şu ana kadar okuduklarımdan farklı bir izlenim edindim. Özellikle kölelik gerçekten kendi kendine sönüp gidiyorsa, genellikle köle tacirlerinin saldırısı olarak anlaşılan Kansas-Nebraska Yasası ve Dredd Scott kararı nasıl açıklanır?
Bu konuda objektif istatistiksel çalışmalar var mı? Jarvis'in sözleri kulağa hoş bir retorik gibi geliyor ama herhangi bir rakamı alıntılamaktan dikkatle kaçınmasını şüpheli buluyorum.
GÜNCELLEME Benzer görüşleri benimseyen bir başka etkili tarihçi Ulrich Phillips'ti:
Plantasyon köleliğinin pek karlı olmadığı, coğrafi sınırlarına 1860'ta ulaştığı ve muhtemelen gereksiz bir çatışma olarak gördüğü Amerikan İç Savaşı olmadan ortadan kalkacağı sonucuna vardı.
Hayır, kölelik yolda değildi. Dunning ve Phillip gibi tarihçiler, bu soruya bakış açımızı tamamen değiştiren ekonomik tarihteki kliometrik devrimden yarım yüzyıl önce yazıyorlar. Fogel ve Engerman'ın 1974 tarihli "Time on the Cross", köleliğin onu uygulayanlar için ne kadar karlı olduğunu göstermede oldukça etkiliydi. Özellikle, plantasyonlar küçük çiftliklerden daha verimli ekonomik kurumlardı.
Fogel ve Engerman'dan bu yana daha birçok kliometrik çalışma yapılmıştır. Ayrıntılarda farklılık gösterebilirler, ancak çoğu ekonomi tarihçisi, köleliğin en azından herhangi bir zamanda ortadan kalkmadığı konusunda hemfikirdir. Unutmayın, hala bir yerli köle ticareti vardı ve bu yüzden piyasanın Güney'in köle stokuna meta olarak ne kadar değer verdiğini tam olarak biliyoruz. Bu fiyatlara dayanarak, aşağıdaki gibi tahminler alıyoruz:
Başkent köleleştirilmiş insanlardı: 1860'ta en az 3 milyar dolar değerinde dört milyon insan, bu da Birleşik Devletler'deki demiryollarına ve fabrikalara yatırılan tüm sermayenin toplamından daha fazlaydı. Bu açıdan bakıldığında, kölelik ve kapitalizm arasındaki geleneksel ayrım anlamsızlığa dönüşüyor.
Ransom ve Sutch'tan alınan bu grafik, Amerika'nın kölelerinin piyasa değerinin giderek artan bir hızla büyüdüğünü gösteriyor. Bu, Güneyli seçkinlerin kendilerine özgü kurumlarını savunmak için neden bu kadar çok kan ve hazine harcamaya istekli olduklarını açıkça ortaya koyuyor: piyasa, onların insan mülkiyeti stoklarını her zamanki gibi değerli görüyordu.
Köleliğin sonunda öleceğine dair bir argüman, köle sisteminin genişlemek istediği, hatta buna ihtiyaç duyduğudur ve Amerika'nın güneybatısındaki pamuk tarımına uygun olmadığını biliyoruz. Ancak bunun da köleliğin ölümüne yol açacağı sonucuna varamayız. Savaş öncesi Demokrat Parti'de Küba ve Meksika'nın zengin, tropik topraklarını fethetmek ve onları Amerikan köle kültürünün yeni beşiği yapmak isteyen güçlü yayılmacı hizipler vardı. Bu yayılmacılar için iyi bir kaynak Yonatan Eyal'in "Genç Amerika Hareketi ve Demokrat Partinin Dönüşümü, 1828-1861"dir.
Hayır, yakın bile değil.
Alan T Nolan, kitabında derlediği "The Anatomy of the Myth" adlı makalesinde bunu Kayıp Neden Mitinin bileşenlerinden biri olarak listeler. Kayıp Dava Efsanesi ve İç Savaş Tarihi (Gary Gallagher ve Nolan, Indiana University Press, 2000). McPherson diyor Savaş narası 1860'ta köleliğin 1820'de olduğundan daha sağlam bir şekilde yerleştiğini. 1860'a gelindiğinde köleleştirilmiş kişilerin "stoğu" ABD'deki tek en değerli servet yoğunlaşmasıydı - ülkedeki tüm demiryollarından ve imalat işletmelerinden daha değerliydi. . Mississippi History Now web sitesinde şöyle bir sayfa var:
[C]otton Amerika'nın önde gelen ihracatıydı ve ham pamuk Avrupa ekonomisi için gerekliydi. Pamuk endüstrisi dünyanın en büyük endüstrilerinden biriydi… Pek çok açıdan pamuğun 19. yüzyıldaki mali ve siyasi etkisi, 21. yüzyılın başlarındaki petrol endüstrisininkiyle karşılaştırılabilir.
Gruplar genellikle bir itiraz olmaksızın bu kadar servet/güçten vazgeçmezler.
1860'a gelindiğinde Güney'de kölelik karşıtı yayınların (birçok Kuzey gazetesi dahil) postayla gönderilmesi yasa dışıydı: Güneyli müfettişler postaları açıyorlardı. (Örneğin şuraya ve buraya ve buraya ve buraya bakın.) İfade özgürlüğü ihlal edildi: kölelik karşıtı görüşleri dile getirmek yasa dışıydı. 1860'a gelindiğinde, Güney eyaletlerinin çoğunda özgür bir zenci olmak bile yasa dışıydı: eğer köleleştirilmiş bir insansanız ve bir şekilde özgürlüğünüz verilmişse, eyaletten HIZLA defolup gitseniz iyi olur. Kenneth Stampp yazıyor Tuhaf Kurum (1956), 1860'a gelindiğinde, birçok Güney mahkemesinin, ölmekte olan bir köle sahibinin köleleştirilmiş kişileri serbest bıraktığı vasiyetleri gözden geçirmeye ve köleleştirilmiş kişilerin köle olarak tutulmasını emreden vasiyetnameyi geçersiz kılmaya başladığını söyledi. Görünüşe göre Güney'de bir köle sahibi, köleleştirilmiş kişileriyle onları özgür bırakmak dışında her şeyi yapabilirdi. Yani köle eyaletlerindeki yasalar 1860'a kadar hiç olmadığı kadar sıkıydı.
Federal durum, köleleştirilmiş kişiler (ve özgür siyahlar) için daha da kötüydü. 1850 tarihli Kaçak Köle Yasası, 1820'de yürürlükte olan her şeyden daha acımasızdı: yarı yasal adam kaçırmaydı. 1857 tarihli Dredd Scott kararı, zencilerin ABD'de vatandaşlık için uygun olmadığını iddia etti. herhangi devlet - Anayasanın onaylanması döneminde siyahların vatandaşlık sahibi olduğu ve oy kullanabildiği 5 eyalette DAHİLDİR. Başka bir deyişle, 1857 Yüksek Mahkeme kararı alıp götürdü 1789'dan beri vatandaşlık sahibi oldukları 5 eyalette siyah vatandaşlık. Kuzeyde, Roger Taney'in mahkemesinden gelecek bir sonraki kararın, köleliği herhangi bir eyalette HARİÇ TUTMAmayı anayasaya aykırı kılabileceğine dair çok gerçek bir korku vardı. Lincoln, 1858'de Springfield'da Dred Scott wikipedia sayfasında alıntılanan "House Divided" konuşmasında bunu vurguladı. Aynı sayfa, önümüzdeki on yılın (Dred Scott kararından sonra) Boston Common'da köle müzayedeleri göreceğini övünen Güneyli radikallere atıfta bulunuyor. (Lemmon / New York, Mahkemeye bir fırsat sağlamış olabilir.)
Ve tabii ki köle devletleri köleliği Meksika ve Küba'ya yaymak istiyorlardı. Birçok Güneyli, Karayipler havzasının her tarafına yayılan bir kölelik cenneti öngörebilirdi. Buraya ve buraya bakın.
Bu census.gov bağlantısı, 1790'da 700.000'in biraz altında olan köleleştirilmiş kişilerin gerçek sayısının 1860'ta 4 milyonun biraz altına düştüğünü gösteriyor:
Bu, ölmekte olan bir kuruma benzemiyor. Bu, yılda %2,5, on yılda %28'lik bir ortalama büyüme oranıdır. Köle ticaretinin sona ermesi, bu büyüme grafiğinde bir an bile değil: 1810'da 1800'den 293.000 daha fazla köle ve on yıl sonra 347.000 daha köleleştirilmiş insan. (Ve elbette köle ticaretinin sona ermesi, bir kez kurulduktan sonra bu büyümede bir engel oluşturmayacaktır. Birkaç gemi yükü veya birkaç düzine, 893.000 kişinin sahip olabileceği çocuk sayısına kıyasla hiçbir şey değildir.) "Delta" üstel bir büyüme ile beklediğiniz gibi her on yılda bir büyüdü. 1860'ta, 1850'dekinden 750.000 daha fazla köleleştirilmiş insan vardı, bu şimdiye kadarki en yüksek deltaydı. Bu oranda, 1870'te 5 milyondan fazla köleleştirilmiş insan olurdu, 1860'a göre 1,1 milyonluk bir artış.
Gail Jarvis ve Dunning okulu, bazı gerçeklerin aşırı derecede aldatıcı bir şekilde yanlış yorumlanmasını sunuyor. Öncelikle:
"Tarla sahipleri ve aileleri, Haiti'de ve yüzlerce Beyaz'ın katledildiği diğer Karayip adalarındaki köle isyanlarının gayet iyi farkındaydı. Bu hikayeler, Amerika'nın güneyindeki köle ayaklanmalarıyla ilgili raporlarla birleştiğinde, kesinlikle pek çok sertleşmiş yanlısı uzlaştırmış olmalı. kölelik duruşu."
Evet, Güneyli köle sahipleri Haiti ve Karayipler'deki isyanların ve güneydeki ayaklanmaların raporlarının gayet iyi farkındaydılar. Stampp, aslında onların aşırı derecede farkında olduklarını belgeliyor. Bu farkındalık, şüphe ve baskı ortamında yaratıldı. Bu, sertleştirilmiş köle tacirlerini "uzlaştırmanın" tam tersini yaptı. Bunun yerine, bu raporlar, köle devriyelerinin komplo kurduklarından şüphelenilen köleleştirilmiş kişilere işkence yaptığı ve öldürdüğü periyodik panik ve misillemelere neden oldu. Bu, köleleştirilmiş kişileri hizada tutan düzenli terör ve baskı modelinin ayrılmaz bir parçasıydı. Uzlaşmanın tam tersi.
Haiti ve arkadaşlarının Güney'in farkındalığı, ayrılma kararına kadar uzandı. Güneyliler birbirlerine Siyah Cumhuriyetçilerin Güney'i başka bir Haiti'ye çevireceğini söylediler. (Bkz. Apostles of Disunion, Charles Dew, 2001) Ailelerini ve özellikle kızlarını korumak için ayrılmak zorunda kaldıklarını söylediler.
İkinci:
"Güney'de, yalnızca Charleston ve New Orleans gibi büyük şehirlerde değil, daha küçük kasabalarda da 250.000'den fazla Renkli Özgür İnsan vardı."
Güney'deki 250 bin özgür siyah, 4 milyon köleleştirilmiş kişiyle karşılaştırıldığında kovada bir düşüş: sadece %6 1860'ta 1850'ye göre YENİ köleleştirilmiş kişilerin yalnızca üçte biri. %, diğer %94'ü görmezden gelirken "temsilci"dir. Bu kasıtlı bir çarpıtmadır.
Stampp ayrıca köleliğin karlılığı hakkında da yazıyor. Köle sahiplerinin tipik olarak, çocuklukları boyunca besleyip giydirdikleri ve daha sonra sattıkları köleleştirilmiş çocuklar üzerinde para kaybettiklerini iddia ettiklerini söylüyor. Bu köle sahipleri, olumsuz çağrışımları olan "köle yetiştirme" işinde olduklarını inkar edeceklerdi. Köleleştirilmiş çocukları kalplerinin iyiliğinden beslediler ve anlaşmadan para kaybettiler. Ancak Stampp, çeşitli çağdaş yayınlarda kaydedildiği gibi, bu köleleştirilmiş kişiler için satış fiyatlarını gözden geçirir ve köleleştirilmiş kişileri yetiştirip satmanın, bunu yapacak kadar büyük plantasyon sahipleri için büyük para olduğu sonucuna varır. Belirli sayılara girmiyor; ama bu Ulrich Phillips'in iddiasıyla doğrudan çelişiyor. Plantasyon köleliğinin kârlılığı yalnızca pamuk üretimine değil, aynı zamanda "çiftçi kölelerine" de bağlıydı.
Hayır, köleliğin ABD'nin antebellum'unda bir şekilde çıkış yolunda olduğu fikri, onu destekleyen en ufak bir kanıt olmaksızın Dunning Okulu tarafından tamamen uydurulmuş bir fikirdir. Kanıtlanabilir gerçeklerle o kadar çelişiyor ki, düpedüz bir yalan, bir aldatma girişimi olmalı. Ve aslında, Dunning Tarihi Okulu'nun tamamı buydu: Jim Crow sistemini desteklemek ve haklı çıkarmak için propaganda. İşte 10'daki Eric Foner:
Geleneksel veya Dunning Yeniden Yapılanma Okulu, yalnızca tarihin bir yorumu değildi. Jim Crow Sisteminin yapısının bir parçasıydı. Yeniden Yapılanma sürecinde siyahilerin oy kullanma hakkını tamamen suistimal ettikleri gerekçesiyle ellerinden alınmasının bir açıklaması ve gerekçesiydi. Beyaz Güney'in, başka bir Yeniden Yapılanma endişesiyle ırk ilişkisini değiştirme çabalarına direnmesi için bir gerekçeydi.
Yeniden Yapılanma'nın tüm iddia edilen dehşetleri, beyaz Güney'in zihinlerini herhangi bir değişikliğe karşı direnerek dondurmaya yardımcı oldu. Ve ancak Sivil Haklar devrimi, bu eski görüşün ırkçı temellerini – yani siyahların Amerikan demokrasisinde yer almaktan aciz olduklarını – ortadan kaldırdıktan sonra, geniş çapta kabul gören yeni bir Yeniden Yapılanma görüşüne sahip olabilirsiniz. Uzun bir süre beyaz Güney'in çoğu için entelektüel bir deli gömleğiydi ve tarihçilerin bu ülkede ırkçı bir sistemin yayılmasına yardımcı olmak için cevap vermesi gereken çok şey var.
İç savaş olmasaydı, köleliğin ne zaman sona ereceği konusunda spekülasyon yapmak ilginçtir. Plantasyon köleliğinin karlı olmaktan çıkacağı iki olası "dış sınır", 1920'lerin başındaki koza böceği istilası ve ilk gerçekten başarılı mekanik pamuk toplayıcı veya biçerdöverinin icadı olan International Harvester modeli "H-10-H"dir. , 1942'de. 20. yüzyılda Amerika'da köleliği hayal etmek zor: bu öneriler, yalnızca en geç olası tarihlerle ilgili saf spekülasyonlardır. plantasyon kölelik hala ekonomik olarak uygulanabilir olabilirdi. Ama tabi ki köleleştirilmiş kişiler fabrikalarda ve madenlerde de çalışabilirdi.
Lincoln ve Cumhuriyetçiler, köleliği mevcut köle devletleriyle sınırlayarak ve onu toprakların ve yeni devletlerin dışında tutarak "nihai yok olma yolunda" koymak istediler. Buradaki fikir, eğer kölelik olduğu yerde tutulursa, sonunda, belki de hükümetin köle sahibine azatlı köleler için indirimli bir değer ödeyeceği "tazminatlı özgürleşme" yardımıyla yok olacağıydı. Bir yerde, Lincoln'ün bunun gerçekleşmesinin ne kadar süreceğine dair kendi tahmininin yaklaşık 50 yıl olduğunu okumuştum. (Bunun için kaynağımı bulursam güncelleyeceğim.)
Bu, elbette, köle devletlerinin tam olarak korktuğu ve neden ayrıldıklarıdır. İronik olarak, ayrılık, aslında köleliği sona erdiren top yuvarlanmasını başlattı. Ancak ayrılıktan önce kölelik hâlâ çok güçlüydü ve görünürde sonu yoktu.
Aldığım mükemmel cevapların bir başka ilginç tamamlayıcısı da burada. Aeon dergisindeki yakın tarihli bir makalede Matthew Karp aşağıdaki çok önemli bilgileri gün yüzüne çıkarıyor:
Ve antebellum Güneyli yazarlar için, ABD'nin kaderi açıkça hem emperyal hem de köle sahibiydi. Gelecekleri, köleliğin gelişmeye devam edeceği bir gelecekti. New Orleans editörünün (ve daha sonra ABD Nüfus Sayımı müfettişi) James DB De Bow'un hesaplamalarına göre, kara köle nüfusu 1910 yılında 10.6 milyona ulaşacaktı. Daha sonra, Alabama'lı bir politikacı, 1920 yılına kadar 31 milyon Amerikalı siyahı zincire vuran başka bir tahminden alıntı yaptı. Richmond merkezli Southern Literary Messenger, '1950 yılında kölelik sorununun durumunu' inceleyen 1856 tarihli bir makalesinde, en görkemli öngörüyü sundu. hepsinden öte, ABD köle nüfusunun "gelecek yüzyılda 100.000.000" olacağı.
Makalesinin adı yerinde bir şekilde "1850'lerde Amerikan köleliğinin geleceği parlak görünüyordu".
Evet, kölelik bitiyordu. Bu yüzden Güney köleliği korumak için ayrıldı. Güney, yasal köle tutma haklarını korumak için yaklaşık 90 yıllık bir siyasi mücadeleden geçti ve kaybettiler. Secession, onu korumaya çalışırken aldıkları son evlilik geçişiydi. Eğer halefiyet başarılı olsaydı, o zaman belki de kölelik karşıtı dava bir süreliğine geri alınabilirdi; bununla birlikte, savaş onlara karşı dönerken, Güney liderliği bile Kurtuluş'u ele almak zorunda kaldı. (bkz. Cleburne-Davis'in Southern Emancipation önerisi.
kölelik gerçekten kendi kendine sönüyorsa, genellikle köle tacirlerinin saldırısı olarak anlaşılan Kansas-Nebraska Yasası ve Dredd Scott kararı nasıl açıklanır?
Parmağınızı neden köleliğin mahkum olduğuna koydunuz. Kansas-Nebraska Yasası, köleliğin büyümesine ilişkin önceki tüm kısıtlamaları masadan kaldırdı. Aynı zamanda, özgür devletlerle siyasi dengelerini koruyan köle devletlerin önceki tüm garantilerini masadan kaldırdı. Kansas Nebraska Yasası, tüm yeni eyaletlerin özgür mü yoksa köle mi olacağına kendileri karar vereceğini ve bu kararın Federal Hükümet tarafından devlet olmanın bir koşulu olarak dikte edilmeyeceğini belirtti. Kulağa kölelik karşıtı gibi gelmese de, net etkisi buydu. Köleliği destekleyenler için sorun, yeni eyaletlerin öncelikle daha kalabalık kuzey eyaletleri ve kölesiz Avrupa'dan gelen göçmenler tarafından doldurulmasıydı. Ek olarak, yer değiştirmeye ve sınır devletlerinin zorluklarına dayanmaya istekli insanların, ezici bir çoğunlukla yoksul işçi olma olasılığı daha yüksekti. Yoksul işçilerin köle sahibi olma olasılıkları daha düşüktü ve kendilerini iş için kölelerle rekabet halinde görme olasılıkları daha yüksekti. Bu nedenlerle kültürel ve ekonomik; bir seçenek verildiğinde, yeni eyaletler hem Kansas (29 Ocak 1861) hem de Nebraska'nın (1 Mart 1867) Birliğe girdiklerinde yaptıkları gibi özgür olmak için oy kullanacaklardı. Kansas Nebraska yasasının bu etkisi Güney için çok belirgin hale geldi. İç Savaşın başlangıcında Birlikten ayrılan ilk eyalet olan Güney Carolina, Kansas'ın Birliğe özgür bir devlet olarak girmesinden yaklaşık bir ay önce yaptı. Kansas'ın Birliğe girmesi ve Güney Carolina yanlısı Kölelik'ten ayrılmasıyla iki olay doğrudan ilişkiliydi.
Kansas Nebraska Yasası, batı açılırken, yeni eyaletlerin büyük çoğunluğunun özgür olacağı anlamına geliyordu. Senato'da, birliğin ilk 90 yılı boyunca köleliğe karşı herhangi bir yasal itirazı engellemesine izin veren bir dengeye sahip olan güney, bu yeteneğini kaybedecekti.
Kansas Nebraska yasası (1854), köle ve özgür devletler arasındaki dengeyi yasal olarak koruyan Missouri Uzlaşmasının (1819) yerini almıştı. Kansas Nebraska Yasası, 1854'te değil, Güney'in siyasi gücünü parçaladı, ancak yazı duvardaydı ve herkes bunu biliyordu ve nihayetinde ilk güney ayrılık dalgasına yol açan önemli parçalardan biriydi.
Yine Dred Scott kararına (1857) gelince, kölelik neden mahkum edildi. Haklısınız, Dred Scott kararının esası köleliği destekliyor gibi görünüyor. Kuzeyde köleliği etkin bir şekilde yasallaştırdı. Güneylilerin yerel yasalardan korunan köleleriyle Kuzey'de seyahat etmelerine izin verdi. Bu, federal kurumların, eyalet yasalarını ihlal etseler bile, kaçak köleleri ülkesine geri göndermek için özgür Kuzey'de istihdam edilebileceği anlamına geliyordu. Bazı durumlarda, özgür Afrikalı Amerikalıların kaçırılması ve köleliğe maruz kalma anlamına geliyordu, çünkü bir kişiye kaçak köle adını vermek için gereken tek şey bir yeminli ifadeydi.
Güney'e kuzey üzerindeki tüm bu gücü vererek ve eyalet yasalarının yerini alarak, federal hükümet köleliği kuzeyde merkezi bir siyasi mesele haline getirdi. Kuzey artık bunu başka bir yerde olan bir şeymiş gibi görmezden gelemezdi. Şimdi kendi eyaletlerinde oluyordu. Bu, kuzeyi politik olarak köleliğe karşı çıkmak için birleştirdi ve odakladı. Bu, Kuzey'deki kölelik karşıtı hareketin popülaritesine ve ana akımlaşmasına yol açtı. Whig Partisi'nin dağılmasına ve köle meselesinde 90 yıllık uzlaşma geçmişinin kınanmasına yol açar. Köleliğin siyasi yıkımına adanmış bir parti olan yeni Cumhuriyetçi Parti'nin yükselişine yol açtı.
Dred_Scott vs Sandford
(ABD Yüksek Mahkemesi Başkanı Yargıç Roger B.) Taney, (Dred Scott) kararının, tartışmalı bir siyasi konuyu yerleşik bir hukuk meselesine dönüştürerek kölelik sorununu bir kez ve herkes için çözecek bir uzlaşmayı temsil ettiğine inansa da, bunun tam tersini üretti. sonuç. Kuzey'in köleliğe karşı muhalefetini güçlendirdi, Demokrat Parti'yi bölümlere ayırdı, Güney kölelik taraftarları arasındaki ayrılıkçı unsurları daha cesur taleplerde bulunmaya teşvik etti ve Cumhuriyetçi Parti'yi güçlendirdi.
.
Dred Scott Kararı
Karar, İç Savaş'a patlamadan önce dört yıl daha yanan bölgesel gerilimleri alevlendirdi.
.
Korkunç Scott Kararına Tepki
Kölelik sorununu bir kez ve herkes için çözmesi ve daha da önemlisi ülkenin büyüyen bölgesel krizini hafifletmesi beklenen bu yüklü karar, ülkede Kuzey ve Güney arasında daha fazla gerginliğe neden oldu. Karara tepkiler bölgeye ve siyasi partilere göre değişiklik gösterdi; karar kuzeyliler ve Cumhuriyetçiler tarafından eleştirildi ve güneyliler ve Demokratlar tarafından övüldü. Ülkenin Dred Scott kararına yoğun tepkisi sadece 1850'lerin sonlarında siyaset üzerinde bir etkiye sahip olmakla kalmadı, aynı zamanda Amerikan siyasetindeki, güneydeki ayrılma ve İç Savaş'taki nihai çöküş için birkaç çökeltiden biri olarak hizmet edecekti.
.
Dred Scott Kararı Bugün Hala Rezonansa Giriyor
Karar aynı zamanda Cumhuriyetçi Parti'yi ulusal bir güç haline getirdi ve 1860 cumhurbaşkanlığı seçimleri sırasında Demokrat Parti'nin bölünmesine yol açtı.
Kuzey eyaletlerinden önemli ölçüde destek alan Cumhuriyetçilerin artan gücü, doğrudan Güney'de köleliğin sona ereceği yönündeki korkulara yol açtı ve bu korkular bölünme ve İç Savaş için ivme kazandı.
Dred Scott, Kuzey'i öfkelendirdi ve radikalleştirdi.
Soru, iç savaşa katılıp 1865'te köleliği sona erdirmek ya da savaşa katılıp köleliği 1866'da sona erdirmek değildi. İç savaş olmadan köleliğin sona ermesi on yıllar alabilirdi. Ancak Senato'da yasama koruması olmadan, uzun süre devam edemezdi. Yüksek Mahkeme Dred Scott kararı o kadar çirkin bir şekilde adım dışıydı ve çoğunluğa saldırgandı ve yüzleşme için zemin hazırladı. Karar, iki tarafın üzerinde bulunduğu çatışma rotasını tırmandırdı ve kuzeyde devrimci savaş günlerinden beri var olan uzlaşma odasının çoğunu ortadan kaldırdı. Güney köleliği korumayı umut edemezdi. Dred Scott, kurumu en önemli konu haline getirdi ve Kansas Nebraska yasası, kurumun en güvenilir korumasını kaldırmıştı. Artık uzlaşmayı destekleyebilecek tarafsız bir zemin yoktu ve kuzeydeki en popüler siyasi parti artık temel kurucu ilkelerinden biri olarak köleliğin ortadan kaldırılmasına sahipti.
Güney kontrol çiftiydi ve bunu biliyorlardı. Bu nedenle, köleliğin gelişmesine izin veren büyük uzlaşmalara katılan Whig partisi feshedildi ve yerini köleliği sona erdirme yetkisine sahip kölelik karşıtı Cumhuriyetçi Parti aldı. Bu yüzden Güney 1860 seçimlerine katılmayı reddetti. Bu yüzden Kuzey, savaş anlamına gelebileceğini bile bile kölelik karşıtı bir Başkan seçti. Güney'in Birlik'ten ayrılma nedeni de budur. Çünkü Birlik artık toplumlarının ve ekonomilerinin etrafında örgütlendiği kurumu köleliği destekleyecek bir yer değildi.
Kitap Başka Bir İsimle Kölelik (Douglas Blackmon), Yeniden Yapılanma sonrasında, hem mahkûmların köle işçi olarak kullanılmasına izin veren (tartışmalı olarak bu güne kadar devam eden) yasaların, hem de insanları hapsetmeyi son derece kolaylaştıran yeni yasaların (sersemlik yasaları) yürürlüğe konduğunu ikna edici bir şekilde savunuyor. örnek olması) ve hapsedilmeleri yasalaştı. Bu, köleliğin İç Savaş olmadan da devam edeceğini gösteriyor - alternatifi olmayan ucuz işçilere sahip olmak için ekonomik teşvik (tartışmalı olarak yine modern Amerika'da var - sadece mahkumlar değil, aynı zamanda yasadışı uzaylılar ve sadece aciz olan fakir insanlar da var. yoksulluk döngüsünden çıkmak) güçlü bir şeydir.
Hayır, Kölelik Amerika'yı Zengin Etmedi
Kölelik olmadan pamuğunuz olmaz, modern endüstriniz olmaz… köleliğin ortadan kalkmasına neden olur ve Amerika'yı uluslar haritasından silmiş olursunuz.
Ekonomiyle ilgili varsayımlarının çoğunda olduğu gibi, Marx'ın da yanlış olduğu kanıtlandı.
İç Savaş ve 1865'te köleliğin kaldırılmasının ardından, tarihsel veriler bir durgunluk olduğunu gösteriyor, ancak bundan sonra, savaş sonrası ekonomik büyüme oranları, savaş öncesi büyüme oranlarına rakip oldu veya onu aştı ve Amerika, bir numara olma yolunda ilerlemeye devam etti. sonuçta Büyük Britanya'nın yerini alan bir siyasi ve ekonomik süper güç (bkz. Ek Şekil 1).
Savaş sonrası ekonominin tarihsel kaydının, köleliğin, Marx'ın düşündüğü gibi, Amerikan ekonomik egemenliğinin ne merkezi bir itici gücü ne de ekonomik olarak gerekli olmadığını açıkça gösterdiğini düşünebiliriz. Yine de, bir şekilde, geriye dönüp bakmanın yararına olsa bile, bugün hala Marx'ı yankılayan birçok akademisyen ve medya uzmanı var.
Örneğin, yayınladığı makalesinde NS New York Times' 1619 Projesi, Princeton sosyolog Matthew Desmond, kölelik kurumunun "fakir, acemi bir ulusun finansal bir dev haline gelmesine yardımcı olduğunu" iddia ediyor.
Noam Chomsky, benzer şekilde, "Sanayi devrimi, Amerika Birleşik Devletleri'nin köle çalışma kamplarında üretilen pamuğa dayanıyordu" dedi. Zamanlar. Her iki iddia da köleliğin sanayileşme ve/veya Amerikan ekonomik hegemonyası için gerekli olduğu izlenimini veriyor ki bu doğru değil.
Güneyde Pamuk Ekonomisi
Güneyde, pamuk tarlaları çok kârlıydı, en azından aşırı ekim, besin maddelerinin çoğunu topraktan süzene kadar. Eli Whitney'in çırçır makinesinden elektrikli dokuma tezgahlarının ve dikiş makinelerinin geliştirilmesine kadar elyafın işlenmesindeki ilerlemeler, Güney'den İngiltere'ye ve New England'daki fabrikalara ihraç edilecek pamuğa olan talebi artırdı. Plantasyon sahipleri, özellikle 1830'da Hindistan Uzaklaştırma Yasası'nın kabul edilmesinden sonra, çok az parayla büyük araziler elde edebildiler. Bu plantasyonlar, mahsulü yetiştirmek ve hasat etmek için büyük bir köle emeği gücüne bağlıydı - 19. yüzyıldaki çoğu beyaz çiftçi bunu istiyordu. ABD güneye ve batıya doğru genişledikçe kendi çiftliklerini elde edebildiler ve köleler yalnızca istifa edemeyecek veya daha yüksek ücret talep edemeyecek bir emek kaynağı sağlamakla kalmadı, onların nesilleri, emek kaynağının nesiller boyu devam edeceğini garanti etti.
Köle emeği talebi ve ABD'nin Afrika'dan daha fazla köle ithal etme yasağı, köle fiyatlarını artırdı ve Virginia gibi daha eski yerleşim bölgelerindeki daha küçük çiftliklerin kölelerini daha güneyde ve batıda satmasını karlı hale getirdi. Güney'deki çoğu çiftçinin az sayıda kölesi olan küçük ila orta ölçekli çiftlikleri vardı, ancak büyük plantasyon sahiplerinin çoğu kez sahip oldukları köle sayısına yansıyan serveti, onlara hatırı sayılır bir prestij ve siyasi güç kazandırdı. Aşırı ekimden dolayı toprağın kalitesi düştükçe, köle sahipleri servetlerinin çoğunluğunun köleleri şeklinde olduğunu giderek daha fazla keşfettiler, Teksas'ta ve daha batıda, ayrıca Karayipler ve Orta Amerika'da yeni topraklar aramaya başladılar. varlıklarını genişletebilecekleri ve yaşam tarzlarını sürdürebilecekleri yerler olarak.
İçindekiler
Amerikan köle ticaretinin sonu
Sonunda Atlantik köle ticaretini ortadan kaldıran yasalar, Quakers olarak bilinen Dostlar Derneği ve William Wilberforce liderliğindeki Evanjelikler gibi İngiliz kölelik karşıtı Hıristiyan grupların çabalarının bir sonucu olarak ortaya çıktı. Köle Ticareti, 1807'de İngiliz parlamentosu tarafından 1807 Köle Ticareti Yasası'nın kabul edilmesine yol açtı. [3] Bu, Amerika'da hem Kuzey hem de Güney'den ABD Kongresi üyeleri ve Başkan tarafından desteklenen, Amerika'da köleliğin kaldırılması çağrılarının artmasına neden oldu. Thomas Jefferson. [4]
Afrika'dan köle ithalatı kısıtlanır veya ortadan kaldırılırken, Birleşik Devletler Derin Güney'de ve Batı'da pamuk, şeker kamışı ve pirinç üretiminde hızlı bir genişleme yaşıyordu. Çırçır makinesinin icadı, diğer türlerden daha yaygın olarak üretilebilen kısa lifli pamuğun karlı bir şekilde yetiştirilmesini sağladı ve bu, Pamuğun Derin Güney'de ekonomik üstünlüğüne yol açtı. Köleler, hem sahipleri hem de tüccarlar tarafından bir meta olarak görülüyordu ve üçgen ticaretini besleyen kazançlı nakit mahsullerin üretimi için çok önemli bir emek olarak görülüyordu. [5] [6]
Köleler, çiftlik hayvanlarına benzer bir mal varlığı olarak yönetiliyordu. Köle sahipleri, finansal yatırımlarını korumak için tasarlanmış köleliği ve köle ticaretini düzenleyen yasalar çıkardı. Köleleştirilmiş işçilerin bir inek ya da attan daha fazla hakkı yoktu ya da ABD Yüksek Mahkemesi'nin Dred Scott kararında ünlü olarak belirttiği gibi, "beyaz adamın saygı duymak zorunda olduğu hiçbir hakları yoktu". Büyük plantasyonlarda, köleleştirilmiş aileler farklı iş türleri için ayrıldı. Erkekler büyük saha çetelerine atanma eğilimindeydi. Gözetmenin kararına göre işçiler, fiziksel olarak en uygun oldukları göreve atandılar. [7] [8]
Köle ithalatının sona ermesine yanıt olarak üreme
1808'den sonra ABD'ye köle ithalinin yasaklanması, Birleşik Devletler'deki köle arzını sınırladı. Bu, çırçır makinesinin icadının, kısa lifli pamuğun yaylalarında ekimin genişlemesini sağladığı ve Derin Güney'in geniş alanları, özellikle Kara Kuşak boyunca pamuk yetiştiren arazilerin açılmasına yol açtığı bir zamanda geldi. Bölgedeki emek talebi keskin bir şekilde arttı ve iç köle pazarının genişlemesine yol açtı. Aynı zamanda, Yukarı Güney, tütünden daha az emek yoğun olan karma tarıma geçiş nedeniyle aşırı sayıda köleye sahipti. Köle arzına katkıda bulunmak için köle sahipleri, üretkenliklerinin bir parçası olarak köle kadınların doğurganlığına baktılar ve aralıklı olarak kadınları çok sayıda çocuk sahibi olmaya zorladılar. Bu süre zarfında "yetiştiriciler", "köle yetiştirenler", "çocuk doğuran kadınlar", "yetiştirme dönemi" ve "üremek için çok yaşlı" terimleri tanıdık geldi. [9]
Yukarı Güney eyaletlerindeki yetiştiriciler, genellikle Franklin ve Armfield gibi köle tüccarları aracılığıyla Derin Güney'e köle satmaya başladılar. Ohio Nehri üzerindeki Louisville, Kentucky, büyük bir köle pazarı ve Mississippi tarafından güneye kölelerin nakliyesi için limandı. New Orleans, ülkedeki en büyük köle pazarına sahipti ve 1840'a kadar ABD'nin dördüncü büyük şehri ve çoğunlukla köle ticareti ve ilgili işletmeleri nedeniyle en zengini oldu. [10]
Antebellum yıllarında, kaçan çok sayıda köle, köle anlatıları adı verilen kitaplarda deneyimlerini yazdı. Birçoğu, köle sahiplerinin en azından bir bölümünün kölelerinin (genellikle kadınların) cinsel yaşamlarına sürekli olarak müdahale ettiğini anlattı. Köle anlatıları ayrıca köle kadınların tecavüze, görücü usulü evliliklere, zorla çiftleşmelere, efendiler, oğulları veya gözetmenler tarafından cinsel tacize ve diğer istismar biçimlerine maruz kaldıklarını da doğruladı.
Tarihçi E. Franklin Frazier, kitabında zenci ailesi, "kölelerinin tercihlerini hiç dikkate almadan, insan mallarını hayvanlarını yaptıkları gibi çiftleştiren efendiler vardı" dedi. Eski köle Maggie Stenhouse, "Kölelik sırasında stokçular vardı. Tartılıp test edildiler. Bir adam stokçuyu kiralar ve onu çocuk yetiştirmek istediği birkaç genç kadınla birlikte bir odaya koyardı." [11]
Kişilikten şeyliğe Düzenle
18. yüzyılın sonunda kölelerin yetiştirilmesini yaygın bir uygulama haline getirmek için bir araya gelen birkaç faktör, bunların başında kölelerin görüşünü "kişilik"ten "şeyliğe" dönüştüren yasaların ve uygulamaların çıkarılması. Bu şekilde, köleler, toplumun genel olarak dini inançlarına ve sosyal törelerine meydan okumadan, mal olarak alınıp satılabilirdi. Tüm haklar kölenin sahibine aitti ve köle ne kendi şahsına, ne eşine ne de çocuklarına kendi kaderini tayin etme hakkına sahip değildi.
Köle sahipleri köleliğin İncil'e dayandığını düşünmeye başladılar. Bu görüş, kısmen Yaratılış pasajının bir yorumundan esinlenmiştir "Ve dedi ki, Kenan lanetli olsun, hizmetkarların hizmetkarı, kardeşlerine olsun." (Yaratılış 9) Nuh'un oğlu ve Kenan'ın babası olan Ham, Afrika halkının tufan öncesi atası olarak kabul edildi. Bazı beyazlar, köle emeğinin ekonomik kullanımını haklı çıkarmak için Mukaddes Kitabı kullandılar. Kölelere boyun eğdirmek, beyaz köle sahiplerinin doğal bir hakkı olarak kabul edildi. Kölenin ikinci sınıf konumu, köle efendisiyle olan ilişkisiyle sınırlı değildi, tüm beyazlarla ilişkisi olacaktı. Köleler beyaz kişilere tabi olarak kabul edildi. [12]
Demografi Düzenleme
Ekonomist Richard Sutch tarafından 1860 yılında 2.588 köle üzerinde yapılan bir çalışmada, en az bir kadının bulunduğu köle işletmelerinde kadınların erkeklere oranının ortalama 2:1'i aştığını buldu. Dengesizlik "satış durumlarında" daha büyüktü, [ açıklama gerekli ] kadınların erkekler üzerindeki fazlalığının binde 300 olduğu yer. [ açıklama gerekli ] [13]
Doğal artışa karşı sistematik üreme
Ned Sublette, ortak yazar Amerikan Köle Sahili, "kadın yetiştiren" üreme değerinin genç ülkenin genişlemesi için sadece emek için değil, aynı zamanda gümüş, altın veya sağlam kağıt ihalesinden kaynaklanan mal ve teminat olarak da gerekli olduğunu belirtiyor. Kölelerin ve onların soyundan gelenlerin, köleliğin sürekli genişlemesine dayanan bir piyasada para ve kredinin temeli olarak işlev gören faiz işlevi gören yeni doğanlarla birlikte insan tasarruf hesapları olarak kullanıldığı sonucuna varır. [14]
Robert Fogel ve Stanley Engerman bu fikri reddederler. sistematik 1974 kitaplarında köle yetiştiriciliği büyük bir ekonomik kaygıydı çarmıhta geçen zaman. [15] 19. yüzyılda Yukarı Güney'de pazarda satılık kölelerin sistematik olarak yetiştirildiğine dair çok yetersiz kanıt olduğunu iddia ediyorlar. Sistematik üremeyi (doğurganlığı artırmak veya arzu edilen özellikleri teşvik etmek amacıyla efendiler tarafından normal cinsel kalıplara müdahale), doğum yanlısı politikalardan, geniş ailelerin bir ödül kombinasyonu yoluyla genelleştirilmiş teşvikinden, doğurgan kadınlar için iyileştirilmiş yaşam ve çalışma koşullarından ayırt ederler. ve çocukları ve ustalar tarafından yapılan diğer politika değişiklikleri. Demografik kanıtların bir takım yorumlara tabi olduğuna dikkat çekiyorlar. Fogel, yetiştiricilerin kölelerin özel hayatlarına müdahale etmesinin aslında nüfus artışı üzerinde olumsuz bir etkisi olduğunu savunuyor. [2]
Kelimenin Amerika'da ilk kullanımı 1800'lerde Eski Güney'de bulunan plantasyon mimarisiyle ilgiliydi ve sonunda İç Savaş öncesi Güney'in diğer kültürel unsurlarına daha geniş bir referans aldı.
Bu yıl, Amerikalıların artık onun anlamı ve önemine odaklanmasıyla bu kelime daha fazla önem kazandı. Kısa bir süre önce, ülke grubu Lady Antebellum, kelimenin olumsuz çağrışımlarından yola çıkarak adını ‘Lady A,’ olarak değiştirmeye karar verdi. Fakat ‘Antebellum’ gerçekten ne anlama geliyor ve Amerikalılara iletiyor ve neden bu kadar tartışmalı?
Antebellum mimarisi, başlık görüntüsündeki plantasyondur - İspanyol yosunuyla kaplı büyük bir ev ve ağaçlar tanıdık bir tasarımdır. Plantasyonlara ve görkemli bir malikaneye bakan Yunan sütunlu mülkleri, antebellum Güney ile ilişkili basmakalıp bir görünümdür. Güney tarihinin bu dönemini tanımlamaya ve romantikleştirmeye başlayan bir estetik, özellikle Rüzgar gibi Geçti gitti. Ancak Güney'in antebellum dönemini romantikleştirmek, bu dönemde tüm bir grubun mücadelesini marjinalleştirmek için sert bir şekilde kınandı.
Antebellum romantizasyonu genellikle beyaz plantasyon sahiplerini asil toprak sahipleri olarak tasvir eder - siyah Amerikalılar için acı verici bir dönemi etkili bir şekilde yüceltir. O dönemde bölgenin ekonomik gücünün mihenk taşı olan 300 yılı aşkın bir süredir bir halkın köleleştirilmesini marjinalleştiriyor.
Bu, özellikle 'Kayıp Dava Tarikatı'nın tarihi yeniden yazmaya çalışmakla suçlandığı Güney'de tartışmalı. Tarihçilere göre, Kayıp Dava Kültü'nün kökleri Güney'in meşruiyet arayışına ve İç Savaş'ta zaferin yerini alacak bir şey bulma ihtiyacına dayanmaktadır.
Teori, yenilgiyle başa çıkmaya çalışarak, Güneylilerin savaşın büyük bir kahramanlık destanı olarak bir imajını yaratmış olmalarıdır. Margaret Mitchell'in 8217'leri gibi kurgu Rüzgar gibi Geçti gitti birçok Güneyli beyaz arasında bu fikri daha da pekiştirdi. Güney tarihinin antebellum dönemini yüceltmek, mağlup edilenlerin İç Savaş'ı biri onurlu diğeri açgözlü iki medeniyet arasındaki bir çatışma olarak resmetmesine yardımcı oldu.
Kuzey'in mücadelesini 'materyalist, zenginlik ve güç peşinde koşan' olarak resmeder. Buna karşılık, Güney pozisyonu trajik kahramanlardan biriydi ve üstün medeniyetlerini korumak için asil ama kaçınılmaz bir mücadele veriyordu. 8221 Aslında, siyah Amerikalıları zincire vurmak için savaşan ve bunu bir devlet hakları savaşı kılığına sokan aynı insanlar.
Leydi Antebellum bu ismi kulağa Güneyli gibi geldiği için seçti - ama sonunda milletimizin tarihindeki sancılı bir dönemi yücelttiği için değiştirdi.
Grup, adını İç Savaş kıyafetleri giydikten sonra Güney mirasına bir selam olarak seçti. Ama şimdi, antebellum romantikleşmesine katkıda bulunmanın en hafif tabirle sorunlu olduğunu düşünüyorlar. Belki de deneyim farkı şu şekilde özetlenebilir: beyaz kadınlar kitap okurken Rüzgar gibi Geçti gitti ve Scarlett O’Hara olmanın nasıl bir şey olduğunu merak ediyor, siyahlar bunu okuyor ve Anne olmanın ne kadar korkunç olacağını merak ediyor.
Şahsen, tüm bunları Güney'de büyümüş ve ırkçılığa daha sık tanık olmuş biri olarak söylüyorum. Bu kadar çok Güneylinin, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki hainlerin heykellerini ve bayraklarını kaldırmak için miraslarını 'onursuzlaştırıyor' dediğini duymak cesaret kırıcı. Ama aynı zamanda, siyah Amerikalı kardeşlerimizin baskılarının sembollerini onurlandırmaya devam etmeleri de onur kırıcıdır.
Ağustos ayında, Hapsedilen İşçiler Organizasyon Komitesi adlı bir örgüt, en az 17 eyaletteki mahkumların hapishane koşullarını protesto etmek için grev yapma sözü verdiğini duyurdu. 19 günlük greve gerçekte kaç mahkumun katıldığı belli değil, ancak organizatörler “binlerce kişinin” çalışmayı reddettiğini, oturma eylemleri düzenlediğini ve “hapishane köleliğine derhal son verilmesi” talebiyle yemeklerini geri çevirdiğini söyledi. Ülke çapında, mahkûmların emeği, hapishaneleri işletmek için çok önemlidir.Yemek pişiriyorlar, temizlik yapıyorlar, çamaşır yıkıyorlar, saçlarını kesiyorlar ve saatlik ücretle dolar bazında sentler için sayısız idari görevi yerine getiriyorlar. Mahkumlar Starbucks kahvesini paketlemek ve iç çamaşırı yapmak için kullanıldı. Kaliforniya'da mahkûmlar, eyaletteki orman yangınlarıyla saatte sadece 1 dolar artı günde 2 dolar karşılığında savaşmak için gönüllü oluyorlar.
Hapishane işçiliği ve kölelik arasındaki bağlantı sadece retorik değildir. İç Savaşın sonunda, 13'üncü değişiklik, “suçun cezası dışında” köleliği kaldırdı. Bu, birçok yönden kölelikle aynı ve bazı yönlerden daha kötü olan bir yüzyıldan fazla zorunlu çalıştırmanın kapısını açtı. Aşağıdakiler yeni kitabımdan bir alıntıdır, Amerikan Hapishanesi: Bir Muhabirin Ceza İşine Gizli Yolculuğu. Kitap, Louisiana'da kar amacı gütmeyen bir hapishanede gardiyan olarak gizli görevde geçirdiğim zamanı ayrıntılarıyla anlatıyor. Aynı zamanda, hapishane sistemimizin, Güneyli işadamlarının köleliği canlı tutma girişiminden nasıl geliştiğinin de izini sürüyor.
İç Savaş sona erdikten birkaç yıl sonra, Samuel Lawrence James, Louisiana'nın Batı Feliciana Bölgesi'ndeki Mississippi Nehri'nin uykulu bir kıvrımında bir plantasyon satın aldı. Bir zamanlar orada köleleştirilmiş birçok insanın menşe ülkesi olarak adlandırılan Angola olarak biliniyordu. Savaştan önce yılda 3100 balya pamuk üretiyordu ki bu miktar Güneydeki birkaç plantasyonun rekabet edebileceği bir miktardı. Çoğu yetiştirici için o günler sona ermiş gibiydi. Köleler olmadan bu üretim seviyelerine ulaşmak imkansızdı.
Ama James iyimserdi. Kölelik gitmiş olabilir, ancak buna benzer bir şey diğer eyaletlerde çoktan geri gelmeye başlamıştı. Antebellum hükümlüleri çoğunlukla beyaz iken, 10 mahkumdan 7'si artık siyahtı. Mississippi'de, “Pamuk Kralı” Edmund Richardson, devleti mahkumlarını kendisine kiralamaya ikna etti. Savaş sırasında kaybettiği pamuk imparatorluğunu yeniden inşa etmek istedi ve hapishanesi küle döndü, devletin mahkumlarını gönderecek bir yere ihtiyacı vardı. Devlet, bakımı için ona yılda 18.000 dolar ödemeyi kabul etti ve emeklerinden elde edilen kârı elinde tutabilirdi. Hükümlü emeğin yardımıyla, yılda 50 tarlada 12.000'den fazla balya üreterek dünyanın en güçlü pamuk ekicisi olacaktı. Hapishanesi General Sherman tarafından yıkılan Georgia, mahkumlarını bir demiryolu inşaatçısına kiralıyordu. Alabama, mahkumlarını eyalet çapında madenlerde ve demiryolu inşaat kamplarında zorunlu çalıştırma için onlara kiralayan kukla bir firmaya kiralamıştı.
Louisiana'nın aynı yolu izlememesi için hiçbir sebep yoktu. Siyah Amerikalılar, çoğunlukla hırsızlık mahkûmiyetleri üzerine hapishane sistemini dolduruyorlardı. 1868'de devlet, hapishaneyi işletmek için bir önceki yıla göre üç kat daha fazla para ayırmıştı. Anlaşma yapmak için mükemmel bir zamandı ama birisi James'i yendi. Huger ve Jones adlı bir şirket, tüm eyalet mahkumları için bir kira kontratı kazandı. James onları şaşırtıcı bir şekilde 100.000 $ (2018 doları ile yaklaşık 1.7 milyon $) karşılığında satın almadan önce sözleşmedeki mürekkebi zar zor kurumuştu. James, tüm Louisiana mahkumlarının kullanımı karşılığında ilk yıl 5.000 dolar, ikinci yıl için 6.000 dolar ve böylece 21. yıl için 25.000 dolara kadar ödeyeceği 21 yıllık bir kira sözleşmesi yaptı. Kazanılan tüm kazançlar onun olacaktır. Devlet hapishanesini üç katlı bir fabrikaya dönüştürmek için hemen yüz binlerce dolarlık makine satın aldı. Bir gazete bunu “devlete şimdiye kadar getirilen en ağır makineler” olarak nitelendirdi. Hapishane günde 10.000 yarda pamuklu kumaş, 350 melas fıçı ve 50.000 tuğla üretebilecek hale geldi. Ayrıca, "Ohio'nun güneyinde kurulmuş en eksiksiz ayakkabı makinesi" ile haftada 6.000 çift ayakkabı üretecekti. Fabrika o kadar büyüktü ki Daily Advocate, pamuk, yün, kereste ve diğer hammaddelere olan talebi artırarak Louisiana'nın ekonomisini canlandıracağını savundu.
1873'te, senatörler ve temsilcilerden oluşan ortak bir komite, Louisiana Eyalet Hapishanesi'ni denetledi ve neredeyse terkedilmiş olduğunu gördü: "Eskiden bütün gün ve bütün gece çalıştırılan dokuma tezgahları, şimdi mezar kadar sessiz." Gardiyan ve kiracılar cezaevinde değildi. Müfettişler raporlarında, "Kiracıların kim olduğunu ya da gerçekten olup olmadığını bulmak oldukça zor" diye yazdı. Suçlular neredeydi? James'in hapishane fabrikası çalışmaya başlar başlamaz, onu terk etmişti. Tutsaklarını su setlerinde ve demiryollarında çalıştırıldıkları çalışma kamplarına taşeronluk yaparak çok daha fazla para kazanabileceğini keşfetmişti. Kaldırım ve demiryolu işi yapan bir hükümlü, bir ücretli işçinin emeğinin yirmide birine mal olur.
Louisiana'nın Yeniden Yapılanma yasama meclisindeki bazıları James'i dizginlemeye çalıştı. 1875'te, mahkumların hapishane duvarlarının dışında kullanılmasını yasakladı - senatörler ve temsilciler, seçmenlerini işlerinden mahrum bırakacağından endişeliydi - ancak James yasağı göz ardı etti ve çalışma kamplarını devam ettirdi. Bir Baton Rouge bölge avukatı, James'e kirasını ödemediği için dava açtı. James onu görmezden geldi ve sonraki altı yıl boyunca hiçbir ödeme yapmadı. Dokunulmaz olmuştu.
Samuel L. James, kendisi için çalışmaya zorlanan insanlardan çok, kendisinin nasıl yaşadığı hakkında kayıtlar yaptı. James, New Orleans'ta, kendisinin ve karısının şehrin seçkinlerini alacağı ikinci bir evi tuttu. “Çok zarif tuvaletleri ve samimi konukseverlikleri” gazetenin dedikodu sütunlarında belirtilecekti. New Orleans'ı ziyaret ettikten sonra, James ailesi vapuruyla Angola'ya döner, lezzetli yemekler yiyip güvertede poker oynar ve mahkumları aşağıdaki kargoda taşırdı. Çiftlikte, aile, yaklaşık 50 mahkumu, dokuz yatak odalı malikanelerinden yarım mil uzakta bulunan, hava almayan 15'e 20 fitlik bir kulübede tuttu. Gün boyunca, bazı hükümlüler geniş avluya, meşe, ceviz ve incir ağaçlarına ve ailenin ahırına yönelirdi.
Sabahları mahkûm uşaklar, James'e kahve getirir ve atını eyerlerlerdi; o, işlerin başladığını görmek için şafak söktüğünde tarlalara giderdi. Mahkumlardan kaydedilen birkaç yetersiz rapor muhabiri, şafaktan gün batımına kadar bir çalışma rejimini, kırbaçlamayı ve çamurlu giysilerle uyumaya zorlanmayı anlattı. Saha çalışanları "açlık tayınları" yerken, James sabahları büyük eve pastırma, yumurta, irmik, bisküvi, hamurlu kek, şurup, kahve, krema ve meyve ile dönerdi. Öğle yemeğinde, “küçük bir zenci çocuk” merdivenlere oturur ve aileyi serinletmek için bir yelpaze döndürecek bir ip çekerdi. Saha çalışması gün boyunca devam etti, ancak en sıcak saatlerde James ailesi uyudu, daha sonra arabalarında plantasyonda dolaşmak için ayağa kalktı.
Neden Çıkmak Amerikan Köleliği Hakkında Yapılmış En İyi Film
Jordan Peele'nin korku filmi siyah cisimlerin çalınmasıyla ilgili ama Güney Antebellum'da geçmiyor.
Gve Dışarı Alfred Hitchcock sonunda ırkın varoluşsal terörünü düşünmüş gibi, bir tür gergin Evrensel sürtüşmedir. Çıkmak gerçekten bir başyapıt Afrofütürizm, zaman ve uzayda bir teknoloji olarak ırkı anlamak için sanatsal ve bilimsel çerçeve. Yazar-yönetmen Jordan Peele, kahramanı Chris'in (Daniel Kaluuya) kız arkadaşının annesinin hipnozundan uzay boşluğunun çok derinlerine tökezlediğinde Siyah bedenin çalınmasını betimlerken arsızca klasik Afrofütürist imgeler kullanıyor. kendi hayatı ve hareket edemez hale getirildi. Afrofütürizm'de yinelenen bir görüntü, farklı çağlarda ve yerlerde köleleştirme için bir alegori olarak uzaylılar tarafından kaçırılan Siyah bedendir.
Peele'nin ellerinde, gözlerimi Chris'in yüzen vücuduna bakarken ve üzerinde deneyler yapılan (veya denize atılan) çalıntı Afrikalıları, Henrietta Lacks'in çalınan HeLa hücrelerini, Emmett Till'in 14 yaşındaki küçük linç edilmiş bedeni, müzik ve spor yıldızlarını düşünürken buldum. Beyazların çıkarları için Siyah mahallelerinden çıkarılan hükümet, Tuskegee'deki yüzlerce Siyah erkekte frengiyi tedavi etmiyor ve lobotomize edilmek üzere olan Chris'e geri dönüyor.
deneyimlemedim Çıkmak bir korku filmi olarak, ama Amerikan köleliği hakkında gördüğüm en iyi kahrolası film olarak. Bizim "tuhaf kurumumuz" çok saçmaydı, Quentin Tarantino'nunkini çoktan bulmuştum. Zincirsiz Amerikan tarzı sapkınlığını tasvir etmede Steve McQueen'in stentoryeninden daha etkili bir film olmak 12 yıllık kölelik. Ama Peele'nin Çıkmak ikisinden de çok daha hırslı bir şey yapıyor: NBA draftından aşıklarına tamamen insan muamelesi yapmayan beyaz seks partnerlerinin yataklarına kadar Siyah bedenin süregelen hırsızlığına dair yakıcı bir iddianame.
deneyimlemedim Çıkmak bir korku filmi olarak, ama Amerikan köleliği hakkında gördüğüm en iyi kahrolası film olarak.
Peele gibi, ben de karışık ırktan bir Siyah insanım ve son zamanlarda ne hakkında çok düşünüyorum?YarışBaitr editör Hari Ziyad aramalar "Beyaz partner kırılganlığı": Beyaz yakın partnerleri olan Siyah insanların, kendilerini gizleme ve kendi Siyah insanlıklarını ve öfkelerini ifade etmekten ziyade partnerlerinin beyazlığını koruma konusunda daha hassas olma eğilimi. Kendisi beyaz bir kadınla evli olan Peele, Chris'in beyaz kız arkadaşlarının en beyazı Rose'dan (Allison Williams) özür dileyip ailesinin ırkçılığına karışmadığından emin olması için bu dinamiği araştırıyor.
Ancak dinamik, en ilginç şekilde, Chris'in bir parti olduğunu düşündüğü yerde gördüğü diğer Siyah misafiri (aslında onun müzayedesi) karşılamaya çalıştığında keşfedilir: Andrew (Lakeith Stanfield) adında genç bir Siyah adam, bir kadının hiperseksüel sevgilisidir. yaşlı beyaz kadın. O zaman Chris, Andrew'un lobotomize edildiğini ve beyaz bir adamın beyninin (muhtemelen beyaz kadının kocasının) Siyah vücuduna yerleştirildiğini bilmiyor. Bu, bilgin Ann duCille'in nihai olarak adlandırdığı şeyi dramatize ediyor. "mandingoizm" beyaz erkeklerin fantezisi: "siyah erkek penisine yönelik kendi gizli arzularını beyaz kadınlara yansıtmak ve siyah erkekleri, kendilerine ait olan bir arzu için cezalandırmak: siyah bir adamı becermek, siyah bir adam gibi sevişmek, beyaz kadınları becermek. siyah bir penisle."
Beyaz kadın Chris ve Andrew'un birbirleriyle konuşmasını engellemeye çalıştığında Get Out, beyaz insanlarla çıkan Siyah erkeklerin beyaz sosyal çevrelerde nasıl ödüllendirildiğine dair gerçek bir gerçeği ortaya koyuyor. Ne de olsa, beyaz bir partnerle olmak beyazlığı merkezde tutarken, başka bir Siyahla birlikte olmak (hatta onunla konuşmak) Siyahlığa dikkat çeker ve liberal beyazlığı tehdit eder. Ancak bu ödülün bedeli yüksek&mdashas, bir flaş Andrew'un korkmuş benliğinin kalan kısmını ortaya çıkardığında ve Chris'in nakavt edildiğinde öğreniyoruz.
Chris gelip gözlerinin kör bir adama verileceğini öğrendiğinde (kelimenin tam anlamıyla beyaz bir bakış için kendi vizyonunu çalarak), onu kaçıranlara bir soru sorar: Neden Siyah insanların bedenlerini çalıyorlar? Bunun bir nedeni, bunların kullanılıp atılabilir olarak görülmesidir, ancak bunun nedeni, beyaz hırsızların Siyah bedenleri fiziksel olarak üstün görmeleridir. Eğer Kara zihninden, duygularından ve siyasetinden ayrılmıştı. Ama bazı parlaklık Çıkmak kölelikle ilgili bir paradoksu nasıl araştırıyor: Bir bakıma, köleliğin başlangıçta ırkla hiçbir ilgisi yoktu, çünkü henüz ırk yoktu. geri dönersen yeterince uzak kölelik tarihinde, bunun Çalınması ırk kavramının kendisini yaratan beyaz bedenler tarafından ele geçirilen siyah bedenlerin. Yarış NS Siyah bedenlerin çalınması, beyazların Yerli halka karşı soykırım yapması, Meksikalıları sömürgeleştirmesi ve tehlikeli iş için Çinlileri ithal etmesiyle daha da gelişti. hariç tutulan).
Peele, beyaz liberallerin Siyah bedenlerin çalınmasını bir Güney Antebellum plantasyonunun uzak bir çerçevesinde görmelerine veya kaba Trump destekçilerini suçlamalarına izin vermiyor.
Üstelik Peele, beyaz liberallerin Siyah bedenlerin çalınmasını bir Güney Antebellum plantasyonunun uzak bir çerçevesinde görmelerine veya kaba Trump destekçilerini suçlamalarına izin vermiyor. Bunun yerine, Çıkmak hırsızlıktan çağdaş, Kuzeyli beyaz Obamaniac'ları sorumlu tutuyor. Amerikan liberalizmi, sadece Trumpizm değil, beden hırsızlığı yoluyla ırk yaratmaya devam ediyor. ne zaman istersem eleştiri Hillary Clinton 2016'daki ırk hakkında, beyaz liberaller tarafından yerimden çıktığım için alay konusu olurdum. Trump'ın kazanmasını istemedim, ama Clinton ve Demokratların Amerikan liberalizminin nasıl Müslümanlara karşı korku aşıladığını, polis kontrolünü nasıl savunduğunu, Siyah çocukları "süper yırtıcılar" olarak kınadığını, beyazların neden altüst olmasını dile getirmesini ve düzeltmesini istedim. Siyahların on iki katı serveti var, milyonları şiddetle sınır dışı ediyor ve Kahverengi insanları öldürmek için insansız hava araçları kullanıyor.
2016'da beyaz liberaller tarafından siyahi seçmenlerin boyun eğip yutmaları istendiği tüm siyasi öfke ve utancı düşündüğümde, Chris'in lobotomisinden sonra kendisinin bir parçasının kalacağı söylendiğinde ağladığını düşünüyorum. onu kendi bedeninde sadece bir yolcuya dönüştürecek olan eski benliği. Bedeniniz başkalarının yararlanabileceği bir şey haline gelirken, sizin, kendinizin asla tamamen duygusal, özgürce hareket etmenize, duygularınızla temas halinde olmanıza, sevilmenize veya sevilmenize izin verilmediğinde, Siyah Amerikalı yaşamının sosyal ölümünün ne kadar uygun bir temsili.
Irklar arası ilişkilerin gücü hakkında yakın zamanda başka filmler de var (sevgi dolu, Birleşik Krallık) ihtimallerin üstesinden gelmek için. Daha cesurca, Çıkmak başka bir şey yapar: Beyazlığın kullandığı samimi yolları ve aslında beyazlığın nasıl kullandığını gösterir. ihtiyaçlar kullanmak ve kullanmak yukarı&mdashSiyah cisimler varlığının devamı için. Kaluuya'dan Chris, 1962'lerde bir linçle karşı karşıya kalan Brock Peters'ı kanalize ediyor gibi görünüyor. Bir alaycı kuş öldürmek için 1967'lerde Sidney Poitier'den çok daha fazlası Bil bakalım akşam yemeğine kim geliyor.
Oscar'lardan sonraki dönem genellikle sinema salonlarında bir hayal kırıklığıdır ve 2016, özellikle Siyah filmler için iyi bir yıldı. Ama Oscar kazananların enfes şöleninden sonra Ay ışığı ve çitler ve Oscar adayları 13, Ben Senin Zencin Değilim, ve Gizli Figürler bize bu mevsimde yemek verdi, Çıkmak en lezzetli çikolatalı tatlıdır.
Kölelik Argümanı
Köleliğin savunucuları, köleleri, efendileri ve bir bütün olarak toplumu koruduğunu savundu.
Öğrenme hedefleri
Kölelik yanlısı argümanın temel ilkelerini tanımlayın
Önemli Çıkarımlar
Anahtar noktaları
- Güneyli köle sahiplerinin kölelik yanlısı argümanları, kölelik karşıtlarının, alt sınıfların ve beyaz olmayanların daha eşit bir sosyal yapı kurma girişimlerine karşı plantasyon sahiplerinin çıkarlarını savundu.
- Güneyli kölelik teorisyenleri, topraksız yoksullar sınıfının kolayca manipüle edildiğini ve bu nedenle bir bütün olarak toplumu istikrarsızlaştırabileceğini savundu.
- Henry James Hammond'ın “mudsill teorisi”'i, üst sınıfların dayanabileceği bir alt sınıf olması gerektiğini savundu.
- John C. Calhoun gibi “pozitif iyilik” teorisyenleri, katı ve değişmez toplumsal hiyerarşisi ile köleliğin, farklı geçmişlere sahip ücretli işçilerin aktif olarak demokratik siyasetle uğraştığı Kuzey eyaletlerindekinden daha istikrarlı bir toplum yarattığına inanıyorlardı. .
- William Joseph Harper, köleliğin yalnızca gerekli bir kötülük değil, olumlu bir sosyal iyilik olduğu fikrinin önde gelen savunucularından biriydi ve “Memoir on Slavery” adlı eseri bu fikri pekiştirdi.
Anahtar terimler
- özür dileyen: Bir inancı, bir davayı veya bir kurumu savunmak için konuşan veya yazan kimse.
- çamurluk teorisi: Üst sınıfların isme dayanması için bir alt sınıfın olması gerektiğine ve her zaman var olduğuna dair sosyolojik bir fikir, bir binanın temelini destekleyen en alt eşikten türetilmiştir.
1830'ların sonlarından 1860'ların başlarına kadar, kölelik yanlısı argüman, kısmen küçük ama sesli kölelik karşıtı hareketin artan görünürlüğünden ve kısmen de Nat Turner'ın 1831'deki isyanından dolayı en güçlüydü. kölelik yanlısı argümanı yaymak için James Henry Hammond, John C. Calhoun ve William Joseph Harper vardı. James Henry Hammond'ın ünlü "Mudsill Speech" (1858), ideolojinin en olgun olduğu dönemde kölelik yanlısı siyasi argümanı dile getirdi.
James Henry Hammond: James Henry Hammond’s 1858“Mudsill Konuşması“ köleliğin, topraksız yoksullar sınıfını ortadan kaldırarak toplumsal hastalıkları ortadan kaldıracağını savundu.
Bu kölelik yanlısı teorisyenler, Amerikan antebellum toplumunun sınıfa duyarlı bir görüşünü savundular. Geçmiş toplumların çoğunun belasının, topraksız bir yoksul sınıfının varlığı olduğunu hissettiler. Güneyli kölelik teorisyenleri, bu topraksız yoksul sınıfının doğası gereği geçici olduğunu ve kolayca manipüle edildiğini ve bu nedenle çoğu zaman bir bütün olarak toplumu istikrarsızlaştırdığını hissettiler. Dolayısıyla, demokrasiye yönelik en büyük tehdidin, bir ulusun ekonomisini, toplumunu ve hükümetini istikrarsızlaştıran ve yasaların barışçıl ve uyumlu bir şekilde uygulanmasını tehdit eden sınıf savaşından geldiği görüldü.
Bu "mudsill teorisi", üst sınıfların dayanabileceği bir alt sınıf olması gerektiğini ve her zaman öyle olduğunu varsayıyordu. (Çamurluk, bir binanın temelini destekleyen en alt katmandır.) Güneyli zengin bir plantasyon sahibi olan James Henry Hammond, bu teoriyi, beyaz olmayanların sıradan işleri yapmaya istekli olmaları olarak gördüklerini haklı çıkarmak için tanımladı: uygarlığı ilerletmek için üst sınıflar. Bu görüşe göre, sınıf veya ırk eşitliğine yönelik herhangi bir çaba bu teoriye ve dolayısıyla uygarlığın kendisine aykırıydı.
Güneyli kölelik teorisyenleri, köleliğin, tüm özgür insanları “vatandaş” statüsüne yükselterek ve topraksız yoksulları (“mudsill”) siyasi süreçten tamamen çıkararak eşitliğe yönelik bu tür herhangi bir girişimi engellediğini iddia ettiler. Yani demokratik toplumun ekonomik istikrarını ve siyasi uyumunu en çok tehdit edecek olanların, buna katılmalarına izin verilmediği için onu baltalamasına izin verilmedi. Bu nedenle kölelik yanlısı erkeklerin zihniyetinde kölelik, kölelerin, efendilerin ve bir bütün olarak toplumun ortak iyiliğini korudu.
1837'de John C. Calhoun, ABD Senatosunda köleliğin 'olumlu iyilik' teorisini savunan bir konuşma yaptı ve köleliğin 'kötülük yerine iyi, olumlu bir iyilik' olduğunu ilan etti. “olumlu iyilik”, katı ve değişmez toplumsal hiyerarşisiyle köleliğin, farklı geçmişlere sahip ücretli işçilerin aktif olarak demokratik siyasetle uğraştığı Kuzey eyaletlerindekinden daha istikrarlı bir toplum yarattığına inanıyordu.
Bu argümanlar, mülk sahibi seçkinlerin, kölelik karşıtı, alt sınıflar ve beyaz olmayanlardan daha yüksek yaşam standartları elde etme tehdidi olarak algılananlara karşı haklarını savundu. John C. Calhoun ve İç Savaş öncesi diğer Demokratlar, Güney ekonomisi üzerindeki hâkimiyetlerini sürdürmek için mücadele ederken bu teorileri kölelik yanlısı söylemlerinde kullandılar. Köleliğin kaldırılmasını, neredeyse tamamen plantasyon sistemi etrafında dönen ve siyah köleliğin kullanımıyla desteklenen bir pazar olan yeni, güçlü Güney pazarları için bir tehdit olarak gördüler.
William Joseph Harper
William Joseph Harper (1790-1847), Güney Carolina'dan bir hukukçu, politikacı ve sosyal ve politik teorisyendi. En çok kölelik yanlısı düşüncenin erken bir temsilcisi olarak hatırlanır. İlk kez 1838'de ders olarak verilen “Kölelik Üzerine Anıtı”, Harper'ı köleliğin aslında gerekli bir kötülük değil, aksine olumlu bir sosyal iyilik olduğu fikrinin önde gelen savunucusu olarak kurdu.
Senatör William Harper: Senatör William Harper en çok kölelik yanlısı düşüncenin erken dönem temsilcisi olarak hatırlanır. Köleliğin aslında gerekli bir kötülük olmadığını, aksine olumlu bir sosyal iyilik olduğunu savundu.
Harper, kölelik adına birçok felsefi, ırksal ve ekonomik argüman geliştirdi, ancak onun ana fikri, "köleliğin medeniyetin faydalarını öngördüğü ve medeniyetin kötülüklerini geciktirdiği" idi. Harper'ın dünyadaki diğer milletlere ilişkin değerlendirmesi doğrulandı. bu bakış açısı. Büyük Britanya gibi kuzey iklimlerindeki köle sahibi olmayan medeniyetler, eşitsizlik, siyasi radikalizm ve diğer tehlikeler tarafından parçalandı. Bu arada, İspanya, İtalya ve Meksika gibi daha güneydeki bölgelerde köle sahibi olmayan uygarlıklar hızla "yozlaşmaya ve barbarlığa" kayıyordu. 8220olumlu ilerleme.”
1840'tan önce köleliğin hemen hemen tüm savunucularının yaptığı gibi, Harper köleliğin soyut bir düzeyde bir tür (zorunlu) ahlaki kötülük oluşturduğunu sözde kabul etti. Yine de kurumun sosyal ve ekonomik faydalarına yaptığı güçlü, olumlu vurgu, onu önceki on yılların köleliği savunan zayıflarından ayırıyor.
Sanayi devrimini finanse eden sermayeyi kölelik mi yarattı?
Cevap, Avrupa sanayi devrimini finanse eden sermayenin büyük bir bölümünü "kölelik" yaratmadı. Köle ticaretinin ve Batı Hint plantasyonlarının birleşik kârları, sanayi devrimi sırasında Britanya'nın milli gelirinin yüzde beşine tekabül etmiyordu.
Yine de kölelik, Yeni Dünya'nın Avrupalı gelişimi için vazgeçilmezdi. Avrupalı sömürgecilerin köle emeği olmadan Kuzey ve Güney Amerika ile Karayipler'e yerleşip gelişebilecekleri düşünülemez. Ayrıca, köle emeği, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında dünya ticaretinin temeli olan başlıca tüketim mallarını üretti: kahve, pamuk, rom, şeker ve tütün.
İç Savaş öncesi Amerika Birleşik Devletleri'nde, köleliğin ekonomik kalkınmada kritik bir rol oynadığına dair daha güçlü bir dava yapılabilir. Bir mahsul, köle yetiştirilen pamuk, tüm ABD ihracat kazançlarının yarısından fazlasını sağladı. 1840'a gelindiğinde Güney, dünya pamuğunun yüzde 60'ını yetiştirdi ve İngiliz tekstil endüstrisi tarafından tüketilen pamuğun yaklaşık yüzde 70'ini sağladı. Böylece kölelik, Amerikan ekonomik büyümesinin temelini oluşturan sermaye, demir ve mamul malların önemli bir payını ödedi. Buna ek olarak, tam olarak Güney pamuk üretiminde uzmanlaştığı için Kuzey, tekstil fabrikaları, et işleme endüstrisi, sigorta şirketleri, nakliyeciler ve pamuk komisyoncuları dahil olmak üzere köle Güney'e hizmet sağlayan çeşitli işletmeler geliştirdi.
Güney Antebellum'da Yoksul Beyazlar ve Kölelik: Tarihçi Keri Leigh Merritt ile Bir Röportaj
Robin Lindley, Seattle merkezli bir yazar ve avukat ve History News Network'ün (hnn.us) uzun metraj editörüdür. Makaleleri HNN, Crosscut, Salon, Real Change, Documentary, Writer's Chronicle, Billmoyers.com, Huffington Post, AlterNet ve diğerlerinde yayınlandı. Çatışma tarihine ve insan haklarına özel bir ilgisi var. E-postası: [email protected]
Tarihçi Keri Leigh Merritt
Kırbaçların efendileri yalnızca siyahların mutlak efendileri değil, aynı zamanda özgürlükleri yalnızca nominal olan ve benzersiz cehaletleri ve alçalmaları kasıtlı ve şeytani bir şekilde sürdürülen köle sahibi olmayan beyazların kahini ve hakemleridir.
Hinton Yardımcısı, Güney'in Yaklaşan Krizi (1857)
Güneyli kölelik karşıtı Hinton Helper, zalim kölelik kurumundan nefret ederken, aynı zamanda, köle sahibi yönetici sınıfın egemenliği altında “ikinci derece bir köleliğe” maruz kaldığını gördüğü 1850'lerin güneyindeki yoksul beyazların durumundan da dehşete düşmüştü. Zengin köle sahipleri, zengin beyaz köle sahibi sınıfın katı hiyerarşisini alt üst edebilecek, hoşnutsuz paryalar olarak gördükleri fakir beyazları bastırıp aşağılarken, siyahların köleleştirilmesini vahşice uyguladılar.
Tarihçi Keri Leigh Merritt, yeni kitabında köleliğin bu kötü niyetli ve gözden kaçan yönüne dair kapsamlı bir çalışma sunuyor. Efendisiz Adamlar: Güney Antebellum'da Zavallı Beyazlar ve Kölelik (Cambridge University Press). İç Savaş'tan önceki on yıllar boyunca Güney'deki yoksul beyazların dünyasını ortaya çıkarmak için ekonomi, hukuk, sınıf, emek, ırk, sosyal ilişkiler, mahkeme sistemi ve kanunsuz şiddeti araştıran çığır açan bir disiplinlerarası perspektif sunuyor. .
Dr. Merritt, Derin Güney'de bir alt sınıf beyaz insanın nasıl büyüdüğünü ayrıntılarıyla anlatıyor. 1840'larda ve 1850'lerde pamuğa olan küresel talep hızla arttı ve Yukarı Güney'den köle sahipleri Aşağı Güney eyaletlerine 800.000'den fazla Afrikalı Amerikalı sattı. Bu köle akını, özellikle İrlanda'dan gelen beyaz göç nedeniyle safları da artan beyaz işçilere olan ihtiyacı azalttı. Canlı bir şekilde tanımladığı gibi, bu beyazlar topraksız, işsiz veya eksik istihdam edilmişti ve okuma yazma bilmiyordu ve gönülsüz kölelik, düşmanca bir hukuk sistemi, hastalık, açlık, taciz ve sürekli şiddet tehdidiyle karşı karşıya kaldı - serveti genişletmek için tasarlanmış politikaların sonucu. ve fiili bir polis devletinde köleliği ne pahasına olursa olsun korurken beyaz köle sahibi usta sınıfının gücü.
Dr. Merritt, Güney'deki neredeyse tüm beyazların köleliği ve ayrılmayı desteklediği fikri de dahil olmak üzere, bu zamanla ilgili mitleri de ortadan kaldırıyor. Zavallı beyazların köleliğin sona ermesinden nasıl yararlandıklarını, özgür bir ekonomide rekabet etme yeteneği kazanırken, ironik bir şekilde, özgür siyahların ekonomik sistemden dışlandığını ve ısrarla “başka bir isimle köleliğe” tabi tutulduklarını anlatıyor. beyaz üstünlüğü ve ırkçı adalet sistemi.
Savaş öncesi Güney'deki çoğu yoksul beyazın okuma yazma bilmemesi nedeniyle, çok az yazılı belge bıraktılar. Bu sorunu ele almak için Dr. Merritt, bölge mahkemesi kayıtlarından, hapishane ve cezaevi kayıtlarından, gazetelerden ve adli tabip raporlarından köle anlatılarına, köle sahiplerinden ve kölelik karşıtlarından ve gazilerden gelen hesaplardan, emekçilerden gelen dilekçelerden gelen kaynakları inceleyerek hikayelerini ortaya çıkarmak için kapsamlı orijinal araştırmalar yaptı. , ve daha fazlası.
Dr. Merritt, Georgia, Atlanta'da bağımsız bir akademisyen olarak çalışmaktadır. Georgia Üniversitesi'nden tarih alanında doktora derecesi aldı. Masterless Men'e ek olarak, Dr. Merritt aynı zamanda Matthew Hild of Reconsidering Southern Labor History: Race, Class, and Power (University Press of Florida, 2018) ile ortak editördür. Halen Yeniden Yapılanma sırasında radikal siyah direnişi ve on dokuzuncu yüzyıl Güneyinde şerif ve polisin rolü üzerine kitaplar araştırıyor. Eşitsizlik ve yoksulluk konusundaki yazıları ve araştırmaları için sayısız ödül kazandı ve akademik olmayan basına güncel olayları tarihsel bir perspektif içinde yerleştiren makaleler düzenliyor.
Dr. Merritt Seattle ziyareti sırasında kitabından ve tarihçi olarak yaptığı çalışmalardan cömertçe bahsetti.
Robin Lindley: Yeni kitabınız Dr. Merritt'e geçmeden önce, 19. yüzyılın Güney Amerika'sında tarih okuyup kölelik, emek, ırk ve ekonomi konularında nasıl uzmanlaşmaya karar verdiğinizi sormak istedim.
Dr. Keri Leigh Merritt: Tarih her zaman ilgimi çekmiştir. Gençliğimden beri tarih kitapları okurum. Güneyde büyümek ve oradaki ırkçılığı görmek beni daha da içine çekti.
Fakir beyazları ve on dokuzuncu yüzyıl Güneyini bir lisans öğrencisi olarak incelemeye başladım ve hikayelerinin büyük ölçüde anlatılmamış olduğunu fark ettim. Okuma yazma bilmedikleri için neredeyse her zaman tarihin dışında kaldılar. Lisansüstü okula gitmek ve bu konuyu incelemek istediğimi biliyordum, çünkü bunun ırk ve sınıfın nasıl etkileşime girdiğine ve Amerika'da ırkçılığın nasıl sürdürüldüğüne çok fazla nüans kattığına inanıyorum.
Robin Lindley: Hukuki, sosyal ve ekonomik tarihi ve hikayenin diğer yönlerini dönemin birçok tarihinin odak noktasının ötesinde getirdiniz.
Dr. Keri Leigh Merritt: Evet. Bence sadece kendi disiplinimizin içinde kalarak tarihçiler olarak çok şey kaçırıyoruz. Örneğin, son birkaç yılda ekonomistlerin köle fiyatlarına ilişkin ortaya koydukları şey, Güney ve kölelik hakkında ne düşündüğümüzün tüm dinamiklerini değiştiriyor. Disiplinlerarası yöntemler kullanarak ve diğer konulara güvenerek, durumun gerçekliğine biraz daha yaklaşıyoruz.
Robin Lindley: Güney antebellum'da ırk ve köleliğin gözden kaçan bir yönü hakkında öncü araştırmalar yaptınız. Yeni kitabınızı kısaca nasıl tanımlarsınız? efendisiz erkekler okuyuculara?
Dr. Keri Leigh Merritt: efendisiz erkekler siyah köleliğinin - ve ardından siyah özgürlüğünün - Derin Güney'deki yoksul beyazları nasıl etkilediğini inceliyor. Temel olarak, 1800'lerin ortalarında Yukarı Güney'den Aşağı Güney'e köle akını ile, yoksul beyazlar kendilerini giderek daha fazla işsiz ve eksik işsiz buldular ve döngüsel olarak yoksullaştılar. Zavallı beyazlar kesinlikle köleliğin korkunç vahşetine yakın bir şey yaşamamış olsalar da, tuhaf kurum yüzünden sosyo-ekonomik olarak acı çektiler.
Daha yoksul beyazların köleleştirilmişlerle nasıl ticaret yaptığını ve sosyal olarak etkileşime girdiğini ve köle sahiplerinin sürekli olarak gruplar arasında nasıl ayrım yapılacağını anlamaya çalıştıklarını belgeliyorum.
Etkin bir kölelik sistemini sürdürmek için onları cahil ve cahil tutmaktan onları polisliğe ve terörize etmeye kadar sayısız yolu kullanan köle sahipleri tarafından yoksul beyazların nasıl sömürüldüğünü gösteriyorum. Tersine, siyahların özgürleşmesinin yoksul beyazları belirli, çok önemli şekillerde, genellikle Afrikalı Amerikalılar pahasına “özgürleştirdiğini” de savunuyorum.
Robin Lindley: Yoksul beyazlar üzerine araştırmanızı ateşleyen bir olay ya da okuma oldu mu?
Dr. Keri Leigh Merritt: Ben de anne tarafından yoksul beyazlardan geliyorum. Eski bir değirmen köyünde büyüdü. Büyükannem okuryazar değildi - çalışmak için yedinci sınıfta okulu bırakmak zorunda kaldı.
Yazları büyükannemi ziyaret ettiğimi ve sadece bölgenin yoksulluğunu değil, aynı zamanda kasaba bölgesindeki hem beyazları hem de siyahları nasıl etkilediğini gördüğümü hatırlıyorum. Kasabanın geri kalanı - üst orta sınıf ve üst sınıf bölümleri - ayrılmıştı. Ama gerçekten fakir olan bölge tamamen entegreydi. Bu, zavallı beyazların ırkçı olmadığı anlamına gelmiyordu ama yine de siyahlarla yaşıyorlardı. Siyah insanlarla çalıştılar. Yeraltı ekonomisine sahiptiler. Tarihte anlatıldığını görmediğiniz bir hikaye ve hakkında konuşmadığımız fakir insanların etkileşimiydi.
Her zaman on dokuzuncu yüzyıla çekildim çünkü Derin Güney'de büyürken nereye giderseniz gidin, özellikle Mississippi Deltası gibi kırsal alanlarda köleliğin izleri var. Plantasyon zamanlarına dönmüş gibi hissediyorsunuz.
Zenginlikten eğitime ve gelire kadar her türlü eşitsizliğin, kölelik sona erdiğinde, tüm bir sınıf insanın sıfır servetle özgür kalmasına bağlı olduğunu erken fark ettim.
Bugünün pek çok sorununun başlangıcı olarak bu döneme odaklanıyorum.
Robin Lindley: Yaptığınız orijinal araştırmayı takdir ediyorum. efendisiz erkekler. Siz yazdıkça, Güney'deki savaş öncesi dönemdeki yoksul beyazların çoğu okuma yazma bilmiyordu, bu yüzden arkalarında belgesel kanıt bırakmadılar. Araştırmanızda hangi kaynak materyale güvendiniz?
Dr. Keri Leigh Merritt: Ne zaman okuma yazma bilmeyen insanları incelemeye çalışsak, insanların fark ettiğinden çok daha fazla zorluk doğurur, bu nedenle okuma yazma bilmeyen bilim adamları daha yaratıcı olmalı ve bu insanların hayatlarını anlamak için birçok farklı yol bulmalıdır.
Şansıma, güvenebileceğim tüm WPA [Works Progress Administration] köle anlatılarına sahiptim. Bu eski kölelere yöneltilen soruların çoğu, sınıfa ve zavallı beyazlar hakkında ne düşündüklerine odaklanıyordu. Yani orada çok fazla bilgi vardı.
Ayrıca Tennessee İç Savaş Gazileri anketlerini de kullandım. 1914-1922 yılları arasında Tennessee'lilere verilirken, o zamanlar Tennessee'de yaşayan birçok farklı güneyli vardı. Derin Güney, kölelik ve sınıf meseleleri hakkında konuştular.
Eyalet mahkeme kayıtları ve adli tabip raporları gibi devlet kayıtlarına büyük ölçüde güvendim. İnsanların nasıl öldüğü size bir toplum hakkında çok şey anlatır. Ayrıca gazetelerden, valilere af için dilekçelerden ve sendikalar veya o zamanki adıyla “dernekler” hakkında dilekçelerden yararlandım. Nüfus sayımı kayıtları, aile yapılarını ve insanların hareketliliğini incelemek için çok önemliydi.
Kısacası, bu insanların hayatlarını ortaya çıkarmak için elime geçen her türlü belgeyi kullandım.
Robin Lindley: Kitabınızın ana teması, köle sahibi beyaz aristokrasinin zenginliklerini ve güçlerini genişletmek için ırkçılığı kullanması ve hem kölelerin hem de yoksul beyazların ezilmesidir. Köle sahibi olan beyazların yüzdesi hakkında bir fikriniz var mı?
Dr. Keri Leigh Merritt: Evet. Derin Güney'de, yüzdeler, Derin Güney'de Yukarı Güney'den daha fazla köle sahibi ile yoğunlaşmıştır. Çalıştığım Derin Güney eyaletleri Güney Carolina, Georgia, Alabama ve Mississippi'dir. Louisiana'yı dahil etmiyorum çünkü ırksal ve yasal açıdan çok farklı.
1860'taki bu Derin Güney eyaletlerinde, köle sahibi olan veya köle sahibi ailelerde yaşayan beyazların yaklaşık üçte birine sahipsiniz. Beyaz insanların yaklaşık üçte biri orta sınıf statüsü olarak sınıflandırabilir - köle değil toprağa sahip olan yeomen veya gelecek vaat eden orta sınıf tüccarlar, avukatlar ve bankacılar ve ardından gözetmen olan ve gelmemiş erkekler henüz onların mirasına. Ve son üçte biri zavallı beyazlar.
Robin Lindley: Pek çok insanın kölelerin ne kadar pahalı olduğunu anladığını sanmıyorum. O zaman kölelerin fiyatı hakkında ne öğrendiniz ve bu şimdi ne anlama geliyor?
Dr. Keri Leigh Merritt: Ekonomistler Samuel Williamson ve Louis Cain, “Köleliği Ölçmek” adlı bir makale yayınladılar. Köle fiyatlarına sadece nakit değeri açısından değil, bu tür bir paraya sahip olmanın, bu tür bir satın alma yapmak için ne tür bir güç ve statü gerektirdiğine baktılar. Herhangi bir yerde sadece kredi limiti almıyordunuz.
Yani, sadece bir şeyi (ya da bazılarını) satın alma gücüne sahip olmak içinbir) çok pahalı, alıcının inanılmaz derecede zengin olması gerektiği anlamına gelir. Williamson ve Cain, bugün bir köle satın almanın 130.000 dolara mal olacağı konusunda bir rakam buldular. Bu, 1970'lerde kliometrist bilim adamlarının köle fiyatlarını tahmin etmek için kullandıklarından tamamen farklı bir rakam.
Robin Lindley: Zavallı beyazların hiçbir zaman köle sahibi olamayacakları açık. Fakir beyazların sabit gelirleri olmadığını, toprakları olmadığını ve okuma yazma bilmediğini ve köle sahibi aristokrasinin onları cahil ve fakirleştirdiğini vurguluyorsunuz. Bu bazı okuyucuları şaşırtabilir. Köle sahipleri bu sonucu neden istediler?
Dr. Keri Leigh Merritt: Köle sahiplerinin çoğu, yoksul beyazları baş belası olarak görüyordu - köleliğin kendisine bir engel olarak. Efendi değil, köle değil, hiyerarşik bir dünyada esasen “efendisiz erkekler ve kadınlar” idiler. Ancak yoksul beyazlar aynı zamanda köleleştirilmişlerle sosyal ve ekonomik düzeyde etkileşime giriyorlardı ve birlikte ticaret yaptıkları bir yeraltı ekonomisine sahiptiler. Öncelikle, köleler tarlalardan gıda maddelerine el koydular ve genellikle likör ve diğer mallar için fakir beyazlarla ticaret yaptılar - bu Amerika'nın orijinal “kara borsası”ydı.
Köle sahipleri, köleliği sürdürülebilir ve kârlı tutmak ve bu büyük alt sınıfların bir araya gelip bu konuda bir şey yapmalarını engellemek için yoksul beyazları kontrol etmek ve yönetmek zorunda olduklarını biliyorlardı.
1860'a gelindiğinde, Derin Güney'de yoksul beyaz işçi dernekleri (veya sendikaları) vardı ve işçiler köle emeğiyle rekabet etmek zorunda kalmayı protesto ediyorlardı. Ücretlerini yükseltmek için bir şey yapılmazsa köleliğe verdikleri desteği geri çekmekle tehdit edecek kadar ileri gittiler. Kelimenin tam anlamıyla kölelikle rekabet edemediler ve geçimlik bir ücret kazanamadılar.
Peki yetiştiriciler ne yaptı? Eh, hem hukuk sistemini kullandılar ve Bu potansiyel olarak patlayıcı nüfusu kontrol etmek için kanunsuz şiddet.
Robin Lindley: Güneyli seçkinler, bu köle toplumunda bu kadar güçsüz ve alçaltılmış görünen zavallı beyazlar tarafından neden bu kadar tehdit altında hissettiler?
Dr. Keri Leigh Merritt: Dediğim gibi, onlar her zaman baş belası oldular. Kölelerle ticaret yapıyorlar ve bu şekilde köleliği bozuyorlar.
Ama aynı zamanda köleleştirilenlerle sosyal olarak etkileşime girdiler. İki grup arasındaki ırklar arası ilişkiler nadir olmaktan uzaktı. Aslında, zavallı beyaz kadınlar, bir çocuğun statüsü annenin ırkına dayandığından, özgür bir siyah ırkı yaratma gücüne sahipti. Yani, fakir bir beyaz kadının siyah bir adamdan çocuğu olursa, o çocuk özgür siyah nüfusa ek olarak yasal özgürlüğe hak kazanır. Böylece ırk hiyerarşisini de bozma yeteneğine sahiptiler.
Ve sonra 1840'larda İrlanda kıtlığı yaşadınız ve tüm bu zavallı beyaz göçmenler Derin Güney'in her yerine, özellikle liman kentlerine akmaya başladı. Charleston, Savannah, New Orleans ve hatta Mobile gibi şehirlerde, beyaz göçmenlerin oranları 1850'lerde patlıyordu. Yani, büyüyen ve sisteme karşı çıkan militan bir beyaz iş gücünüz var.
Güney Carolina'nın köleleştirilmiş işçilerinin önemli bir yüzdesi Mississippi ve Teksas gibi batı eyaletlerine satılırken, Charleston'da cüretkar beyaz göçmen işçilerde hızlı bir artış yaşandığı için Charleston'da ayrılık baskısının başlaması şaşırtıcı değil. Zavallı beyaz emekçilerin safları büyüyordu - özgür olmayan, vahşileştirilmiş emekle rekabet etmek zorunda kalmama konusundaki militanlıkları gibi.
Robin Lindley: Köleleştirilmiş siyahlara yapılan muameleyle karşılaştırıldığında, bu Güney kast sisteminde fakir beyazlara yapılan muameleyi nasıl görüyorsunuz?
Dr. Keri Leigh Merritt: Karşılaştırma yok. Köleler korkunç muamele gördü. Katlandıkları şiddetli taciz ve tecavüzün boyutu hala tam olarak ortaya çıkmadı - ve asla ortaya çıkmayabilir. Ed Baptist gibi insanlar ve son on veya on beş yılda kitap yayınlayan yeni nesil tarihçiler tarafından anlatılmaya başlandı.
Elbette, bazı yoksul beyazlar zorunlu işçi ve bağlı işçiydi - yasal olarak çocukları onlardan alınabilir ve başka insanlar için çalışmaya zorlanabilirdi. Bu özgür olmayan emekçiler görünüşte sık sık “efendilerinin” ellerinde tacize uğradılar, ancak her zaman bağlı çalışma koşullarının bir bitiş tarihi vardı. Durumlarını asla kölelikle karşılaştırmam.
Robin Lindley: Antebellum Güney'deki neredeyse tüm yoksul beyazların köleliği desteklediği efsanesini ortadan kaldırıyorsunuz.
Dr. Keri Leigh Merritt: Açıkçası, köle sahibi sınıfın tamamı yaptı ve bence orta sınıfların büyük çoğunluğu köleliği koşulsuz olarak destekledi.
Zavallı beyaz sınıflarda daha fazla muhalefet olduğunu düşünüyorum. Çoğunun ırkçı olduğundan eminim ama köleliğin sosyoekonomik düzeyde kendileri için zararlı olduğunu gördüler. Kölelik onları giderek tarımın dışına ittiğinden, düzgün bir ücret alamayacaklarını ve iş bulamayacaklarını anladılar.
Ayrılık olasılığı gerçeğe dönüşürken, ayrılık için baskı yapanlar yoksul beyazlar değildi. Bazıları İttihatçıydı, ancak Derin Güney'de çoğu Konfederasyon karşıtıydı - sadece yalnız kalmak istiyorlardı. Köle sahipleri ve köle sahiplerinin kârları için savaşmak istemiyorlardı. Ancak birçok durumda temelde savaşmaya zorlandıklarını iddia ediyorum. 1862 tarihli Zorunlu Askerlik Yasası'ndan önce bile, tüm bölgede zavallı beyaz erkekleri ölüm tehdidiyle Konfederasyon ordusuna katılmaya zorlayan kanunsuz gruplar var.
Robin Lindley: Dolayısıyla, İç Savaş, beyaz güney aristokrasisinin köleliğin hayatta kalmasını sağlamak ve onun zenginliğini ve gücünü korumak için demokrasiye karşı ateşlediği bir savaş olarak görülebilir.
Dr. Keri Leigh Merritt: Doğru. Manisha Sinha gibi bilim adamları, ayrılık hareketinin liderlerinin nasıl oligarklar olduğu hakkında yazdılar. Onlar aristokrattı. Ben de bunun kanıtını gösteriyorum – onlar sadece demokrasiye inanmıyorlardı. Fakir insanların rengi ne olursa olsun oy vermesini istemiyorlardı. Yoksul insanların siyasi düzeyde yer alması gerektiğini düşünmediler. 1840'larda ve 50'lerde köle sahipleri, yoksul beyazlardan sivil özgürlükleri giderek daha fazla kaldırmaya çalışıyorlardı. Ayrıca, Konfederasyon tarafından kabul edilen yasalara bakarsanız, hem yoksul beyazlar hem de demokrasinin kendisi için daha fazla uzaklaşma kanıtı görürsünüz.
Robin Lindley: Ve savaş yaklaştıkça ayrılıkçılar, köleliğin kaldırılmasına karşı vaaz veriyor ve köleliğin sona ermesi durumunda ırk savaşı ve diğer dehşet korkularını artırıyorlardı.
Dr. Keri Leigh Merritt: Kesinlikle - İç Savaş yaklaşırken, Güney gazetelerinde bir propaganda patlaması oldu. Ve yoksul beyazların çoğu okuma yazma bilmese de, kasaba meydanlarında ve diğer toplanma yerlerinde hala gazete okunduğunu duyuyorlardı, bu yüzden haberlere biraz erişimleri vardı. Ancak bu propaganda sadece onlara yönelik değildi, aynı zamanda orta sınıflar için de bir uyarıydı. Daha zengin beyazlar, kölelerin binlerce beyazı katleteceğini ve köle sahiplerinin bölgeden taşınacak kadar zengin olduğunu, ancak daha fakir beyazların köleleştirilmişlerin elinde acı çekmeye bırakılacağını söyleyerek yaklaşmakta olan bir ırk savaşı öngördü. Siyahların Güney'i ele geçireceklerini ve yoksul beyazların siyahların kölesi olacağı ve Afrikalı Amerikalı erkeklerin evlenip karılarına ve kızlarına tecavüz edeceği hükümeti yöneteceklerini söylediler. Tamamen kışkırtıcı ve aşağılık, kısır ırkçı bir dildi. Burada Jim Crow döneminin vitriolünün başlangıcını açıkça görebileceğinizi iddia ediyorum.
Robin Lindley: Bu zavallı beyazların çoğu okuma yazma bilmiyor ve eğitimsizdi. İç Savaştan önceki yıllarda Güney'de halk eğitiminin durumu neydi?
Dr. Keri Leigh Merritt: Derin Güney'de esasen halk eğitimi yoktu. Eyaletlerin hiçbirinde halk eğitimine yakın bir şey yoktu. Sorunun bir kısmı elbette yoksulluktu: sadece üst-orta ve seçkin sınıflar çocuklarının emeğine ihtiyaç duymuyordu. Ve birçok yoksul beyaz, kasabalardan ve okul evlerinden uzakta, toplumun en uç kısımlarında yaşıyordu.
Seçkin beyazların, yoksul beyazların okumayı öğrenmelerini birkaç nedenden ötürü istemediklerini iddia ediyorum – sadece onların köle devletlerin dışında hayatın nasıl olduğunu görmelerini veya işçi hakları hakkında okumalarını engellemek için değil, aynı zamanda istemediler. zavallı beyazların kölelere okumayı öğretebilmesi için. Irklar arasındaki yeraltı ekonomisiyle, yoksul beyazlar neden köleleştirilmişlerden bir kilo mısır ya da et karşılığında okuma ya da yazma dersleri almıyorlardı?
Ayrıca, Güney'e giren her türlü bilgi için gayretli bir polislik de vardı. Köle sahiplerinin ve onların müttefiklerinin, bölgeye giren tüm postaları ve kitapları kelimenin tam anlamıyla inceledikleri devasa bir sansür kültürü vardı.
İlginç bir şekilde, 1850'den sonra birçok politikacının ayrılma veya savaşın bir olasılık olduğunu fark ettiğinde, Güney için asker olmaları için zavallı beyazların nasıl “eğitileceği” hakkında konuşmaya başladıklarını gördüm. Onların büyük fikri, özenle seçilmiş güneyli erkekler olan öğretmenlere beyinlerini aşılamaktı. Daha sonra köle sahipleri, öğretmenleri Güney kurumlarında beyinlerini yıkamak için Güney okullarına göndereceklerdi - tabii ki köle sahibi olma hakkı merkezli. Bu öğretmenler daha sonra kitlelere düzgün askerler olmaya yetecek kadar öğretmek için eve döneceklerdi.
Robin Lindley: İnsanların bu eğitim eksikliğinin büyük sansürle birleşmesi karşısında şaşıracaklarını düşünüyorum. Sansürü kim yapıyordu?
Dr. Keri Leigh Merritt: Hem eyalet düzeyinde hem de yerel düzeyde yürütülüyor. Kendileri köle sahibi olmasalar bile, tüm yerel ofislerin köleliğe bağlı kişiler tarafından yönetildiğini hatırlamak önemlidir. Sansürlemelerin çoğu postanelerde gerçekleşti. Ancak seçkin beyaz Güneyliler, "yetkisiz" fikirleri ve okuma materyallerini avlamak ve onaylamadıkları bir şeyi okumaya cüret edenleri şiddetle cezalandırmak için şiddet yanlısı kanunsuz gruplar da kurdular.
Robin Lindley: Ve genel eğitim eksikliği beni şaşırttı.
Dr. Keri Leigh Merritt: Siyahların özgürleşmesinin aslında zavallı beyazları özgürleştirdiğini öne sürmemin yollarından biri de bu. On Üçüncü Değişiklikten sonra ve esas olarak Freedman Bürosu sayesinde, Derin Güney'de nihayet gerçek devlet okulları vardı.
Robin Lindley: Ayrıca sendika kuran yoksul beyazlar hakkında da yazıyorsunuz ama ceza adaleti sistemi ve şiddet içeren teyakkuz komiteleri onlara meydan okuyor. İşçi savunucularının köle sahibi sınıfın bu ajanları tarafından linç edildiğini gördünüz mü?
Dr. Keri Leigh Merritt: İşçi liderlerinin linç edilmesiyle ilgili özel bir şey ortaya çıkarmadım. Ama kesinlikle sistemi herhangi bir şekilde tehdit eden herkes linç edilmeye mahkum edildi. Ve açıklığa kavuşturmalıyım: “linç” kullandığımda, her zaman cinayet olmayan, ancak işkence, katranlama ve tüy atma, birinin kafasını traş etme, tırabzana sürmeyi içeren antebellum anlamında demek istiyorum. Sık sık kendi topluluğundan sürgün edilen kişiyi utandırmak, aşağılamak ve küçük düşürmek anlamına geliyordu.
Robin Lindley: Bazı korkunç vahşetleri detaylandırıyorsun.
Dr. Keri Leigh Merritt: İnanılmaz derecede şiddetli bir toplumdu çünkü kölelik şiddete dayanıyor.
Robin Lindley: Karışık ırk çocukların annesi olan beyaz kadınların yüksek intihar oranı gibi birçok bulgunuz beni de etkiledi.
Dr. Keri Leigh Merritt: Mahkeme raporlarını ve adli tabip soruşturmalarını kullanarak, bu zavallı beyaz kadınlardan bazılarının günlük yaşamları hakkında biraz bilgi edindim. Kuşkusuz, Güney intiharı, bebek öldürme seviyeleri gibi harika bir kitap konusu olacaktır. Her iki oran da görünüşte çok yüksek. Yaptığım sınırlı araştırmalara göre, bellum sonrası dönemde eskiden köleleştirilenlerin bebek öldürme seviyeleri de görünüşte yaygındı. Bu büyüleyici bir araştırma olurdu: Bu kadınlar neden bebeklerini öldürüyorlardı?
Robin Lindley: Bu yüksek orandaki bebek öldürme hakkında ne düşünüyorsunuz?
Dr. Keri Leigh Merritt: Antebellum dönemindeki beyaz bir kadın için açıkçası bencillik olduğunu düşünüyorum. Bir kez ortaya çıktıklarında, tamamen sosyal olarak dışlandılar ve toplumdan kovuldular. Şiddet ve hatta ölümle karşılaşabilirler. Charleston ve New Orleans gibi şehirlerin dışında özgür siyahlar olarak yaşamaya çalışırken çocukları korkunç hayatlar yaşayacaktı. Derin Güney'in kırsal kesimlerinde, özellikle de ayrılma yaklaştıkça, aslında çok az sayıda özgür siyah vardı.
Tahminimce bu kadınlar kendi kendilerine hayatta kalmaya çalışıyorlardı. Ayrıca, melez bir çocuk, bu toplumda yasal olarak bir anneden alınıp, çocuğun emeği için başka bir kişiye bağlanabiliyordu. Bu elbette kölelik değil, ama bir tür kısa süreli esaret. Bununla birlikte, çocukları bağlamak sadece melez çocuklara özgü değildi - yoksul beyazların her çocuğu risk altındaydı.
Robin Lindley: Bu melez çocuklar da köleleştirilebilir mi?
Dr. Keri Leigh Merritt: Öyle bir vakaya rastlamadım ama 1850'lerin sonlarında Derin Güney'de eyaletlerin hareket ettiği bir hareket oldu. NS özgür siyahları yeniden köleleştirmeye çalışıyor. Bu eyaletlerden taşınmaya ya da bir usta seçmeye zorlandılar. Çağ İç Savaş'a yaklaştıkça özgür siyahlar için daha az hak vardı.
Robin Lindley: Köleliğin sona ermesiyle birlikte Güney'deki yoksul beyazların koşullarının önemli ölçüde iyileştiğini, ancak bir zamanlar köleleştirilenler için özgürleşmenin kusurlu olduğunu vurguluyorsunuz. İç Savaş'tan sonra fakir beyazlar ve özgür siyahlar arasında olan birkaç şey nedir?
Dr. Keri Leigh Merritt: Afro-Amerikalıların özgürleşmesiyle birlikte, yoksul beyazlar, en altta olmasına rağmen, sonunda beyaz ayrıcalık sistemine dahil edildi. Güneyli seçkinler, bunun siyasi bağlılıklarını satın almanın ve yoksul beyazlar ile ekonomik çıkarları çoğu zaman örtüşen eski köleler arasındaki siyasi ittifakı önlemenin bir yolu olduğunu anladı.
Yoksul beyazlar, yalnızca ırka dayalı olarak hızla belirli yasal, siyasi ve sosyal avantajlar elde ettiler ve beyaz ayrıcalığına bu dahil olma, eski köle sahiplerinin Yeniden Yapılanma'dan sonra Güney eyaletlerinin kontrolünü yeniden ele geçirmelerine izin verdi. Yine de çoğu kez bu yeni özgürlükler, artık “özgür” toplumun en alt basamağını işgal eden Afrikalı Amerikalıların pahasına geldi.
En önemlisi, yoksul beyazlar sonunda özgür bir emek toplumunda rekabet edebildiler. Ama aynı zamanda artık ceza adalet sisteminin hedefi de değillerdi - Afro-Amerikalılar aniden yerlerini aldılar. Ve bazı yoksul beyazların Çiftlik Yasası'ndan yararlanarak toprak ve dolayısıyla servet kazanabildiklerini iddia ediyorum. Ve elbette, savaştan sonra Derin Güney nihayet ne kadar ilkel de olsa bir halk eğitim sistemi uygulamaya başladı. Bu nedenle, hem siyahlar hem de yoksul beyazlar özgürleştikten sonra daha iyi durumdaydılar, ancak ikisi de hala yoksulluk ve köleliğin kalıntıları tarafından kısıtlandı.
Robin Lindley: Son zamanlarda, şu anki başkan ırk ayrımını teşvik ederken karşı karşıya olduğumuz ırk ve beyaz üstünlüğü konularında bu tarihin rezonansı hakkında da yazdınız. Ağustos ayında Charlottesville'deki Nazi ve beyaz üstünlükçü şiddetinde paylaştığınız tarihin yankılarını buldunuz.
Dr. Keri Leigh Merritt: Açıkçası, ırkçı söylem, başkanlık kampanyasının başladığı andan itibaren son iki yılda güçlendi. Trump, aynı ırksal ve yabancı düşmanlığı korkularını kullanarak taraftarlar kazanıyordu. Amerika'yı ele geçiren “diğer” insanlar hakkında olabildiğince fazla korku ve endişe yaratmak için seçilmiş medya kuruluşlarını kullandı. Kampanya mitinglerinde sefil bir şiddet vardı ve bu konuda kelimenin tam anlamıyla hiçbir şey yapılmadı. Medyayı, uzmanları ve aydınları bile susturmaya çalıştılar.
Trump'ın başkan olacağını tahmin ettiğimi söyleyemem ama kesinlikle endişeliydim çünkü insanların öfkesini ve korkularını yalnızca ırk ve etnik köken çizgisinde bölünmüş diğer Amerikalılara yönelttiğini tamamen fark ettim. Ve insanlar ezildiklerinde, sisteme kızdıklarında, öfkeleri politikacılar tarafından kolayca yönlendirilir.
Robin Lindley: Charlottesville'de silahlı beyaz üstünlükçüler Konfederasyon Generali Robert E. Lee'nin heykelini savunmak için toplandılar ve şiddetleri genç bir kadının ölümüne ve bir düzineden fazla karşı göstericinin ciddi şekilde yaralanmasına yol açtı. Ve polis, Naziler ve benzerleri, onların nefret ve ırkçılık mesajlarına yanıt verenlere saldırırken, seyirci kaldı. Kitabınız Güney'deki antebellum'daki benzer olayları detaylandırıyor.
Dr. Keri Leigh Merritt: Kölelik ve özgür olmayan çalışma uygulamalarından ceza adalet sistemine kadar Güney'de uzun ve sefil bir şiddet geçmişi var.
Polis devlet tarafından görevlendirilir ve kime karşı sorumlu olduğunu, kime hizmet ettiğini bilir. Ayrıca, toplum tarafından reddedildiğini hisseden ve kanıtlayacak bir şeyleri olduğunu hisseden bir sınıf insanı çeken uzun bir polis tarihi var - bazılarının gerçekten sömürdüğü biraz güç yoluyla. Ve son politikalar - sadece Trump döneminde değil, Obama döneminde de - onları ağır bir şekilde askerileştirdi. Özellikle şu anda Başkan olarak sahip olduğumuz ırkçı demagog altında, bu son derece askerileştirilmiş polis gücü ile gelecekte çok korkutucu olacak.
Robin Lindley: Bu, Yeniden Yapılanma'dan beri aşikar olan bir sorun olan Afrikalı Amerikalıların toplu olarak hapsedilmesiyle bağlantılı.
Dr. Keri Leigh Merritt: Evet. İç Savaş öncesi hapsedilme oranlarına baktığınızda, hapishanelerde ve hapishanelerde çoğunlukla yoksul beyazlar vardı - ve bu mantıklı, çünkü köle sahipleri genellikle "disiplinli" - gerçekten, işkence gördü - köleleştirilenlere tam orada plantasyonda. Onları cezadan hemen sonra işçi olarak kullanabilmek istediler. Kölelik sona erdikten hemen sonra, tutuklanan insanların büyük çoğunluğu siyahtı. Bu tür ağır polislik, yalnızca bir emek denetimi biçimi olarak değil, aynı zamanda bir toplumsal denetim biçimi olarak da hizmet etti.
Robin Lindley: Kitabınız, üst sınıfların iktidarı elinde tutmak için ırkçılığı nasıl kullandığıyla ilgileniyor. Bugün Amerika'ya baktığınızda bu denklemin bir parçası gibi görünüyor.
Dr. Keri Leigh Merritt: Evet - bunu sistematik olarak çoğu kurumumuzda ve hükümetimizde görüyoruz. Güney'in çoğunda - ve giderek artan bir şekilde ulusta - yoksullar ve işçi sınıfı beyazları hala yoksulluğun bedelinin altında eziliyorlar. Öfkeleri olgun ve demagoglar ve politikacılar tarafından kolayca yönlendiriliyor. Eğitimi, medyayı ve siyaseti kontrol eden seçkin beyazlar - Trump dahil - göçmen korkularını, Afrikalı Amerikalılara karşı nefreti ve hükümete ve uzmanlara karşı yoğun bir güvensizlik yaratmaya devam ediyor.
Robin Lindley: Gördüğünüz gibi zenginler, insanları ırklarına göre bölerek kontrollerini ve servetlerini koruyorlar.
Dr. Keri Leigh Merritt: Kesinlikle. Bunu işçi hareketinde kesinlikle görüyoruz. Güneyli işletmeler, işçi sınıflarını bölmek için her zaman ırkçılığı kullandılar - ve teşvik ettiler ve teşvik ettiler. Güney'in hala çok az sendikaya sahip olmasının başlıca nedeni budur.
Ancak seçkinler, mümkün olduğunca çok sayıda işçi sınıfı ve yoksul insanı haklarından mahrum ederek ve gerrymandering yoluyla kontrollerini sürdürüyorlar. Ayrıca eğitimi ve medyayı da kontrol ediyorlar. Aynı fikirde olmadıkları uzmanları ve gazetecileri itibarsızlaştırıyorlar. Bunun sadece başlangıcını gördük, ancak birkaç ay içinde akademisyenlere ve entelektüellere yönelik saldırıların giderek artacağına inanıyorum.
Robin Lindley: Trump'ın yoksullar veya işçi sınıfından beyazlar yüzünden seçildiğine dair bir his var. Ancak, beyaz kadınlar da dahil olmak üzere beyaz orta ve üst sınıfın da Trump için bir zafer sağladığını vurguladınız.
Dr. Keri Leigh Merritt: Doğru. Sonunda seçimle birlikte ortaya çıkan tüm beyaz toplulukta çok sayıda ırkçı öfke var.
Bence Trump, her zaman orada olan, ancak yakın zamana kadar gentil veya kodlanmış bir dille konuşulan şeyleri yüzeye çıkardı. Ancak Trump bunu bize doğrudan veriyor ve beyaz üstünlükçüler, bodrumlarından ve çevrimiçi dünyalarından çıkıp nefretlerini halka açıklayabileceklerini düşünecek kadar cesaretli. Bunu yapmaları için onları cesaretlendirdi.
Robin Lindley: Bu mevcut değişken ortam göz önüne alındığında, Konfederasyon anıtları ve anıtları hakkında ne yapılması gerektiğini düşünüyorsunuz?
Dr. Keri Leigh Merritt: Burada kesinlikle radikalim – bence en iyi seçenek hepsinin yok edilmesi. Tek bir neden için dikildiler: beyaz üstünlüğünü korumak. İç Savaştan hemen sonra ölüleri onurlandırmak için dikilmediler. Çoğu, 1900'lerin ilk on yıllarında, hepsi Jim Crow'u korumaya çalışan Birleşik Konfederasyon Kızları gibi beyaz üstünlükçü gruplar tarafından dikildi. Çocuklara beyinlerini aşılamak ve siyah erkekleri kayıt yaptırmaktan veya oy kullanmaya çalışmaktan caydırmak anlamına geliyordu. Yaşadığım yer olan Atlanta'da, birçoğu öfkeli, ırkçı beyazların çok sayıda Afrikalı Amerikalıyı öldürdüğü ve aynı zamanda siyahların sahip olduğu işletmeleri yok ettiği ve yerle bir ettiği kanlı ırk ayaklanmasına tepki olarak adanmıştı.
Kısacası, anıtlar iğrenç. Onlar acı verici. Bu anıtların her gün onlara bakmak zorunda kalan Afrikalı Amerikalılar için ne kadar korkunç olduğunu anlayamamak için bir ülke olarak temel bir empati eksikliği gösterdiğimizi düşünüyorum.
Geçenlerde Georgia'nın Konfederasyon Anıtı Decatur'un kaldırılmasına yanıt olarak söylediğim gibi, neden kölelik ve beyaz üstünlüğünün görsel bir hatırlatıcısına ihtiyacımız var? Kölelik ve beyaz üstünlüğünün izleri hala belirgin Her gün bu ülkede.
Robin Lindley: Ve Sivil Haklar Hareketi sırasında bazı Konfederasyon anıtları dikildi.
Dr. Keri Leigh Merritt: Bu doğru, ancak hangi zaman dilimi olursa olsun, değişmeyen bir şey var - bir nedenden dolayı ortaya çıktılar: Afrikalı Amerikalılara "yerlerinde" kalmalarını hatırlatmak.
Bununla başa çıkmanın iyileştirici bir yolu, onların yerine ne koyacağınızı bulmaktır. Güney, her şeye rağmen uzun bir çift ırklı ittifak geçmişine sahiptir. Ya da köleleştirilmişlerin kendilerine bir anıt dikin - bu ülkeyi yaratan, altyapıyı oluşturan, zenginliğin çoğunu yaratan insanlar. Büyük siyah insanlara anıtlar dikin.
Bana göre bunun hakkında tartışıyor olmamız bile saçma. Neyin doğru, adil ve iyi olduğuna odaklanmalıyız.
Robin Lindley: Tarihçilerin rolünü nasıl gördüğünüz konusunda açık sözlüydünüz.Kendinize “aktivist tarihçi” dediniz. Rolünüzü nasıl görüyorsunuz ve kariyerinizde ne yapmak istersiniz?
Dr. Keri Leigh Merritt: Bir blog yazısında “aktivist tarihçi” terimini kullandım ve belki de en doğru terim bu değil ama şimdilik oldukça doğru.
Meslekte iki grup arasında keskin bir ayrım ortaya çıkıyor gibi görünüyor. Bir grup, tarihin sadece tarih olduğunu ve bunun şimdiki zamancı bir amacı olmaması gerektiğini düşünen insanlardan oluşur. Ancak kendilerini aktivist tarihçiler olarak gören -tarihin derslerini daha iyi, daha adil, daha adil bir gelecek yaratmak için kullanmak isteyen ve bilgimizi ve uzmanlığımızı kamu politikasını ve ırksal konuları etkilemek için kullanmamız gerektiğini düşünen- giderek artan sayıda genç bilim insanı var. politika ve emek sorunları - her türlü - ve bildiklerimizi gelecek için iyi bir şeye dönüştürün.
Robin Lindley: Okurların sunduğunuz tarihi nasıl algılayacağını düşünüyorsunuz? efendisiz erkeklerörneğin, paylaştığınız dersleri ırk, emek ve ekonomik eşitsizlik gibi konularla ilgili mevcut endişelerimizi ele almak için mi kullanıyorsunuz?
Dr. Keri Leigh Merritt: En büyük ders, Amerikan tarihinde her zaman ırklar ayrımının olmadığıdır. Farklı ırklardan insanların birlikte yaşadığı ve birlikte çalıştığı inanılmaz, umut verici anlar oldu. Bu işin umut verici yönü.
Bunun aynı zamanda tüm yanlısı ve Neo-Konfederasyon argümanlarının yanlışlığını da gösterdiğini düşünüyorum. Konfederasyon bayrakları sallayan ve anıtların kalmasını savunan insanların çoğu, aslında köleliği korumak için savaşmak istemeyen Güneyli beyaz İttihatçıların veya Güneyli beyaz Konfederasyon karşıtı torunlarıdır.
Ayrıca, özgürleşme yoluyla yoksul beyazların nasıl özgürleştirildiğini ve daha sonra azad edilen kadın ve erkeklerin başına gelenleri göstererek, tazminatlar hakkında düşünmemize bir ara vermemiz gerektiğini düşünüyorum.
Robin Lindley: Aktivist tarihçi arkadaşlarınızı düşündüğünüze göre şu anda yazan tarihçilerden bazıları kimler?
Dr. Keri Leigh Merritt: O kadar çok var ki, daraltmak zor. Ed Baptist, Manisha Sinha, Chad Pearson, William Horne, Michael Landis, Karen Cox ve Keisha Blain, Ibram Kendi ve Black Perspectives için yazan tüm insanların çalışmalarını seviyorum. Washington DC'de kendilerine Aktivist Tarihçiler diyen bir grup yüksek lisans öğrencisi var.
Ayrıca, özellikle emek tarihiyle ilgilenen ve daha çok işçi sınıfından gelen, eylemci olarak çalışan bir grup Güneyli tarihçimiz var. Sosyal medya, hepimizin bağlantı kurmasını ve daha geniş bir hareket yaratmasını çok daha kolay hale getirdi.
Emek ve İşçi Sınıfı Tarihi Derneği olan LAWCHA'ya da buradan sesleniyorum. Bu yaz konferanslarına gittim ve bana bu işi neden yapmak istediğimi hatırlattı.
Robin Lindley: Tarihçi olmayı düşünürken size ilham veren başka tarihçiler var mı?
Dr. Keri Leigh Merritt: Kesinlikle Eugene Genovese. Çalışmalarını bir lisans öğrencisi olarak okudum ve tamamen etkilendim. Ve tüm kliometristler: Robert Fogle, Stanley Engerman ve köleliğin ekonomik yönleri hakkında yazan diğerleri. Ve elbette, Eric Foner büyük bir etki yarattı - inanılmaz, inanılmaz bir tarihçi.
Lisansüstü okula başladığımda, Victoria Bynum, Charles Bolton ve Jeff Forret gibi yoksul beyazları araştıran insanlardan büyük ölçüde etkilendim. Bunu itiraf etmekten utanıyorum ama W.E.B.'yi hiç okumamıştım. DuBois' Siyah İmar yüksek lisansımın son yılına kadar ama bunu yapınca aklım başımdan gitti.
Robin Lindley: Şu anda ne üzerinde çalışıyorsun?
Dr. Keri Leigh Merritt: Şu an araştırdığım iki kitap projem var.
İlki, Güney'deki ceza adaletinin geçişine bakacak. Antebellum döneminde şerifler tarafından yönetilmekten Yeniden Yapılanma'da profesyonel, üniformalı polis güçlerinin egemenliğine geçer. Şerifler hakkında bilinmesi gereken önemli bir şey, Güney'deki kölelerin yaklaşık yarısının satışını gerçekleştirmiş olmalarıdır. Bunlar mahkemeler tarafından borçlar ve hacizler için alınan kölelerdi ve daha sonra şerifler maliyetleri telafi etmek için onları sattılar. Hatta çok az bilim adamı bu gerçeği kabul etmiştir.
Diğer kitap projesi, erken Yeniden Yapılanma'daki radikal siyah direnişi ele alıyor. Bu kitaptaki birincil figür Aaron Alpeoria Bradley'dir. O bir köleydi, kölelikten kaçtı ve New York'a taşındı ve ülkenin ilk siyah avukatlarından biri oldu. 1865'te, savaştan hemen sonra, sıradan siyah işçiler adına savaşmak üzere Savannah'a geri döndü. Gürcistan siyasetine yoğun bir şekilde dahil oldu ve polis vahşetine ve oligarşiye karşı savaştı. Ayrıca popülistlerden önce altın sikkeye karşı savaştı. Hakkında tonlarca bilgi bulmak zor ama deniyorum.
Robin Lindley: Bu kitap projeleri kulağa büyüleyici geliyor. Bugünkü işiniz veya Amerika ile ilgili okuyucular için düşüncelerinize eklemek ister misiniz?
Dr. Keri Leigh Merritt: Ülkemizde çok önemli bir yol ayrımında olduğumuza inanıyorum. Bu ülkenin elit olmayan insanları ya bir araya gelip hakları için savaşmaya başlayabilir ya da bu zehirli ırkçılık ve nefret yolunda devam edebiliriz. Anlaşılır bir şekilde endişeliyim, ama hala umutluyum.
Robin Lindley: Yeni kitabınız Dr. Merritt hakkındaki düşünceli görüşlerinizi ve tebriklerinizi paylaştığınız için çok teşekkürler.