Anarı, işçi arıların ve bu dişilerin arasından seçilerek özel olarak yetiştirilecek yeni anaarıların çıkacağı yumurtaları yumurtladığı için kovanın hem en önemli, hem de en tembel üyesidir. Toprak arılarında anarı çiçektozu toplarken, balarılarının anaarısı kendini bile besleyemez. Çevresinden hiç eksik olmayan işçi anların ağızlarıyla taşıdıkları besinleri kendi ağzına vermelerini bekler. Son derece ürkek olan ve dokunulduğunda bile sokmayan anarılar birbirleriyle karşılaştıklarında kıyasıya dövüşürler.
Anaarının yumurtalarından çıkan larvalar arasından en sağlıklıları yeni anaarı adayları olarak seçilir. İşçi arıların hazırladıkları özel petek gözlerinde beslenen bu genç adayların öldürücü iğnelerine hedef olmak istemeyen eski anaarı, 15 bin kadar arıyla birlikte kovandan ayrılıp yeni bir sürü oluşturmak üzere başka bir yere yerleşir. Bu arada petekteki özel yuvalarında gelişmelerini tamamlayan genç anaarı adayları da kalabalık bir sürüyle kovandan ayrılabilir. Böylece kovandaki arı sayısı iyice azalıp, işçi arı fazlası kalmadığında oğul verme eylemi sona erer. 0 zaman işçi arılar, büyük olasılıkla kovandaki yeni anaarılardan birinin de yardımıyla, henüz petek gözlerinden çıkmamış olan bütün anaarı adaylarını öldürürler. Rakipsiz kalan anaarı bir çiftleşme uçuşuna çıkarak kısa sürede 10 kadar erkek arıyla çiftleşir ve kovana dönerek koloninin başına geçer.
Bir an kovanı her yıl oğul vermez. Bu olay büyük ölçüde kovanda biriken bal miktarına, kolonideki birey sayısına ve hava koşullarına bağlıdır. Anarı öldüğünde ya da üretkenliğini yitirdiğinde, işçilerin kendileri için yeni bir anarı yetiştirmesi balarısı topluluklarının en ilginç özelliklerinden biridir. İşçiler, larvalar arasından seçtikleri yeni adayları, tükürük bezlerinden salgıladıkları arısütüyle beslerler. Böylece, kendileri gibi bir işçi an olması gereken herhangi bir larvayı bir anaarıya dönüştürürler. Bir anarı yıllarca yaşar ve bu süre içinde 1,5 milyon yumurta üretebilir. Erkek balarıları genellikle anarının döllenmemiş yumurtalarından çıkar.