Kan dolaşımının on yıllarca süren durmuş halinden sonra, Ortadoğu kargaşa içinde. Tek bir yere çok fazla odaklanırsak, dört kilit ülkenin gelişmelerini bir gözden geçirelim.


Muammer el-Kaddafi tam askeri ihtişam içindeyken.
Belki Obama şanslı olacak ve Kaddafi hızlıca çökecek. Ancak kimse isyancıların kim olduğunu ve açık uçlu çabaların sürüncemesini iyice bilmiyor, bedeli teröristik ve siyasal açıdan popüler de olmayabilir. Eğer öyleyse, Libya Obama'nın Irak'ı olarak riske giriyor- ya da daha kötüsü İslamcılar ülkeyi ele geçiriyor.
Obama ABD'yi Libya'daki "pek çok ortaktan biri" yapmak istiyor ve Çin devlet başkanı yerinde olmayı dileyerek, bu savaşı ABD hükümeti için büyük bir deneyim olarak, Belçika'da bahane olarak gösteriyor. Bu yaklaşıma sempatimi itiraf ediyorum; 1997'de, yine sızlanmıştım çünkü Washington düzeni sürdürmek için aceleye getiriyor ve sorumluluğu alıyordu. "Amerikan yetişkinleri diğerlerine çocuk gibi yorumluyordu." Washington'ı hakkını daha saklı tutması ve diğerlerinin gelmesi ve yardım talep etmesine izin vermesi için uyarmıştım.
Obama'nın beceriksiz ve kötü hazırlanmış yolundan gidilmiştir. Sonuçlar kuşkusuz ABD'nin geleceğini etkileyecektir.
Mısır: Silahlı Kuvvetler Yüksek Konseyi 19 Mart'ta anayasal referandumu destekledi ve 77-23 geçti. , Tahrir Meydanı'nda laikler ülkenin rotasını değiştirirken, referandum Müslüman Kardeşlik ile Hüsnü Mübarek'in Ulusal Demokratik Partisi'nin kalıntılarını güçlendirdi. Yeni askeri liderlik böyle yaparak, hükümetin zekice ancak uzun vadede İslamcılar'la gizlice anlaşarak yönetme niyetini ortaya koydu.
İki gerçek bu gizli anlaşmayı destekliyor: Mısır 1952'deki bir askeri darbeden beri ordu tarafından yönetilmektedir; ve askeri darbeyi yapan sözde Hür Subaylar'ın, Müslüman Kardeşlik'in askeri kanadıyla yakın ilişkileri vardır.


1952'de "Hür Subaylar". Not: Cemal Abdül Nasır en solda oturuyor ve Enver el Sedat en sağda oturuyor.
Tahrir Meydanı ruhu gerçekti ve kaçınılmaz olarak galip geldi, ancak şimdi, Mısır'da alışılan iş oluyor, hükümetle Mübarek'in tanıdık yarı İslami çizgisi devam ediyor.


Mahmud Ahmadinejad Beşşar el-Esad'ı Tahran'da 2010'da ağırladı.
2011'in değişim rüzgarları Suriye'ye ulaştı, kalabalıklar bebek diktatörden duydukları korkuyu bırakarak, Suriya, hurriya ("Suriye, özgürlük") diye bağırdılar. Panikleyen Beşşar şiddet ve yatıştırma arasında dalgaladı. Eğer Esad hanedanı feragatle karşılaşirsa, bu potansiyel olarak azınlıktaki Alevi cemaati için harap sonuçlar türetecektir. İç yörüngeye sahip olan Sünni İslamcılar, Esadlar'ı Suriye'den muhtemelen çekilmesini ve İran liderliğindeki direniş bloğundan çıkmasını başaracaklardır. Rejim değişikliği Batı ve özellikle İsrail için karışık etkiler anlamına gelecektir.
Yemen: Yemen rejimin devrilmesi ve İslamcıların iktidarı kazanması için en büyük olasılığı sunmaktadır. Ne var ki yetersiz bir otokrat ve bununla birlikte sınırlı iktidara sahip kurnaz Ali Abdullah Salih, 1978'den beri iktidardadır ve Batı'nın iyi bir müttefiğidir, Saddam Hüseyin'le ve İran İslam Cumhuriyeti'yle bağları olmamıştır, hinterlandının üstünde kontrol uygulamıştır, tahrikleri sınırlamıştır ve El Kaide'yle savaşmıştır.
Protestoları beceriksizce kullanması, kendisini hatta askeri liderliği yabancılaştırmış (gelmiş olduğu köken) ve kendi Haşid kabilesi, iktidarı kendisinden sonra gelene küçük bir kontrolle terk etmesini önermiştir. Ülkenin kabile yapısını vererek, silahların geniş dağıtımı, Sünni-Şii bölünmesi, dağlık arazi, ve engelleyen kuraklık, bir İslamcı çınlayan anarşi (Afganistan'daki gibi) sonuç olarak belli belirsiz görünmektedir.
Libya, Suriye ve Yemen'de – daha az olmamak üzere Mısır'da- İslamcılar iktidarlarını genişletmek için kayda değer fırsatlara sahiptirler. Beyaz Saray'da ikamet eden eski Müslüman ne kadar iyi, bu yüzden ABD'de "karşılıklı saygı" hakkındaki hoşgörüsüzlük, Batılılar'ın çıkarlarını tehdide karşı koruyacak mıdır?