Tehlike, belirli bir kokudan sorumlu olan geosmin adlı bir kimyasal tarafından taşınır. Bu arada, insanın koku alma duyusu o kadar hassastır ki, trilyon diğer molekülde sadece beş (!) geosmin molekülü olduğunda bu kokuyu koklayabiliriz.
Yere düşen damlalar, mikropları nazikçe “mancınık” hale getirir. Bir damla belirli bir oranda yere çarptığında, her biri bir insan saçından daha geniş olmayan küçük hava kabarcıkları içerir. Bir kişi içine daldırıldığında havuzun dibinden yükselen hava kabarcıkları gibi, bunlar da yukarıya doğru yönelirler ve bu nedenle damlayı delip yüzeye ulaştıklarında patlarlar. Sonuç olarak, ince su akışlarıyla birlikte havaya bakteri gönderen bir çeşme oluşur.
Yere düştüğünde, bir damla su, her biri binlerce bakteri içeren yüzlerce küçük damlacık halinde parçalanır. Organizmalar bu mikroskobik damlacıklarda bir saat yaşayabilir, rüzgar onları ilçenin her yerine taşır.
Korkunç olan çok fazla bakteri değil, aynı zamanda yağmurlar sırasında yayılan enfeksiyonlardır. Örneğin, güneydoğu Asya ve kuzey Avustralya’da yağışlı mevsimde melioidoz salgınları bununla ilişkilidir. Bu bulaşıcı hastalık tedavi edilebilir, ancak doğru antibiyotikler olmadan ölüm oranı %90’a kadar çıkabilir (yani 10 kişiden 9’u ölecektir).