- Listed: 9 Ekim 2017 04:40
Description
Ve yedi yıldır oyun hakkında konuşmak ve yazmak dışında yaşadım. Bu yüzden futboldan çok şey borçluyum.
Oyun başta maaşımın yaz aylarında haftada 10, sezonda 12 yaş olmak üzere, bana ve aileme iyi bir yaşam standardı sağladı. Bonuslar kazanmak için 4, beraberlik için £ 2 idi. Birçok eski oyuncuyla birlikte çok erken doğdum!
O 48 yılda oyunu geliştirip iyileştirmeyi hem sahada hem de sahadan iyileştirmeyi gördüm. Fakat iki şeyin büyük oranda yok olduğunu seyrettim.
Önce eğlenceli gitti. Artık çok ciddi. Özellikle baskı olduğunda, kahkaha atmak için çok fazla para tehlikede. İkincisi, taraftarlar ve oyuncular arasındaki bağlantı, neredeyse geçmişe ait bir şey. Para, pek çok taraftarla ilişkili olarak iyi topuklu bir toplumda yerini nasıl idare edeceğini bilmeyen birçok oyuncu için ünlü bir statü yarattı.
Futbol ailesini ikiye bölen Premier Lig’in gelişini suçlamak kolaydır. Ancak adalet içinde, bir şey yapılması gerekiyordu, çünkü oyun Yedinci ve Sekizli yıllarda düşük bir boşa tükendi.
Watford’daki başkan Elton John’u Seksenler’de olası bir kopuş Süper Lig’i tartışmak üzere bir toplantıya davet ediyorum. Bir süre aldı, ancak 1992’de FA Premiership açıldı ve inan bana, gecede olmadı.
Ödüller o kadar büyük ki kaybetme bir seçenek değil. Ancak sadece başkasını yenerseniz kazanabilirsiniz. Kazanma soyunma odasından daha iyi bir şey yoktur ve kaybedenlerden daha kötüsü yoktur.
Ancak bu haftaki Crystal Palace-Aston Villa ve Stoke-Manchester City maçlarında gördüğümüz gibi, her zaman sorumlu bir hakem var.
Hatalar yapıldı; Bu açıktı. Ancak kamera açılarında ve yavaş modda, bir hakemin bugün şansı yok. İşler nasıl değişti!
Genç bir profesyonel olarak ilk yılımda Grimsby Kasabası rezervleri için oynuyordum ve resmi görevli Gordon Hill’di.
İngiltere’nin baş hakemi oldu ancak futbol kuruluşu tarafından sevilmedi, sadece hakem gördüğü gibi hakem oldu.
Bana karşı bir faul verdi ve içgüdüsel olarak dedim ki: “Şaka yapıyor olmalısın!” Oyun oynamayı bıraktı ve bana işaret verdi. O günlerde kartlar yoktu, bu yüzden bir konuşma, bir rezervasyon ya da bir gönderme oldu.
Dedi ki: “Graham, [ilk adımı bildiğinden çok etkilendim] eğer iyi oynamışsanız, konuşabilmenizin yanı sıra kanlı bir uluslararası olursanız. Şimdi devre dışı bırak ve oyuna hakemlik yapmama izin ver ve kendinizi geliştirmeye çalışıyorsunuz, ki bu da şüpheli. ”
Gülmekten çöküştüm ve o günden itibaren muazzam derecede iyi anlaştık. Artık olmazdı ve olamazdı. Ve futbol bunun için daha fakir. Ref Neil Midgley başka bir karakterdi. Oyuncularla ve yöneticilerle olan ilişkisi mükemmeldi ve mizahı hiçbir şeyden önce değildi – eğer bir oyuncu yemin ederse, ona kitap vermeyeceğine yemin ederdi.
Ancak şimdi hakemler oyunun bir parçası olmak yerine düşman haline gelmiş görünüyorlar.
Futbolu bıraktıktan sonra hayranlarla karıştırma gözlerimi açtı – en son dün Milan’da Manchester United’ın oyundan geri döndü.
Farklı görüşleri, şakaları ve gülüşleri dinlemek çok eğlenceliydi. Ancak konuştuğum tek bir oyuncu birleşmiş bir oyuncuyla tanışmamıştı. Zaman değişiyor, ancak eminim ki böyle bir temas eksikliği oyunun her zamankinden daha kurumsal olmasına neden oluyor. Ve bu hiç komik değil.
Paul Scholes’ın “voleybolu” nun United’ın ilk golünü üstlenmek bir gülümseme yarattı. Top ayak ayaklarına çarptı ve döndü. Scholes mu demekti?
Ona sahip olsaydım, ‘evet’ derdim, ardından bir kahkaha attı. Oyunun eksikliği de buydu. Gerçekten daha eğlenceli olmalı.
GRAHAM TAYLOR, Precision Training’in marka elçisi, İngiltere’nin önde gelen spor eğitimi tedarikçileri tedarikçisi ve futbol Ligi’ne uzman eğitim yardımlarının resmi tedarikçisidir.
No views yet