İlkokul öğrencileri gün boyunca sürekli olarak dikkat dağıtıcı duyusal uyaranlarla karşı karşıya kalırlar, ancak bu basit, hızlı egzersizler onların yolda kalmalarına yardımcı olabilir.
İlkokul öğrencileri gün boyunca, okul saatlerinde ve evde sürekli olarak duyusal uyaranların bombardımanı altındadır. Duyusal işleme, öz-düzenlemede ve çocukların okulda nasıl işlev gördüğü, etkileşime girdiği ve öğrendiği konusunda kritik bir rol oynar, bu nedenle duygusal düzenleme konularını, sıklıkla bağlantılı oldukları için duyusal işleme kaygılarından ayırmak zor olabilir.
İşlevsel duyusal işleme becerilerine sahip çocuklar, duyusal bilgileri alabilir, alakasız olanı filtreleyebilir ve nispeten sakin ve kendi kendini kontrol edebilir. Zaman zaman tırnak yeme, nesnelerle oynama, su içme veya tuvalete gitme (ihtiyacı olmadığında kısa bir süreliğine), bacaklarına vurma, ayaklarıyla oynama gibi telafi edici davranışlarda bulunabilirler. eller ve benzeri.
Çocuklar duyusal bilgileri işlemede güçlük çektiklerinde, hareketsiz oturmalarını, öğretime katılmalarını, akranlarıyla sosyal olarak etkileşimde bulunmalarını ve başkalarıyla oyun oynamalarını veya işbirliği yapmalarını gerektiren okul ve ev temelli görevleri tamamlamakta zorlanabilirler. Uygun duyusal geri bildirim alamadıkları için, çevreleri ve akranlarıyla işlevsel olarak etkileşim kurmakta çok zorlanırlar. Uyumsuz davranışlarda bulunabilirler – örneğin, koltuklarında oturamayabilirler ve okul ortamında gezinirken nesnelerle veya akranlarıyla çarpışabilirler, nesneleri ağızlarına sokabilirler ve çok adımlı yönergeleri takip etmekte zorlanabilirler (diğer zorlukların yanı sıra).
Genç öğrencilere gün boyunca düzenli aralıklarla duyu sistemleri hakkında artan farkındalık sağlamak, davranışlarını ve genel öz düzenlemelerini iyileştirmeye yardımcı olabilir.
KATILIMI GELİŞTİRMEK İÇİN BASİT DUYUSAL STRATEJİLER
Dizlerinize sarılın: Öğrencilerinizden yere oturmalarını, dizlerini yukarı kaldırmalarını, ayakları yere sağlam basmasını isteyin. Dizlerini çenelerinin altına getirip sıkıca sarılmalarını sağlayın. Sanki masa olarak kullanıyormuş gibi çenelerini kısa bir süre dizlerinin üzerine koyabilirler. Bu strateji, propriyoseptif girdiyi (vücudun pozisyonunu ve hareketini algılama yeteneği) eklem sıkıştırması (derin basınç uygulayarak) ile bütünleştirir.
Geriye sarılma: Yerde olabildiğince uzun oturarak, öğrenciler bileklerini sıkmak için ellerini çaprazlamalı, iki kollarını da geriye doğru uzatmalıdır. Bu strateji aynı zamanda eklem sıkıştırma yoluyla proprioseptif girdiyi de bütünleştirir.
Kendi öğrenme alanım: Bu, işitsel ve/veya görsel girdilere duyarlı olabilecek öğrenciler için iyi bir stratejidir. Bir çocuk güçlü duygusal duygulara sahip olduğunda, “yer açmak” veya eldeki zorlu durumdan uzaklaşmak (örneğin, anlaşılması zor bir ders sırasında hayal kırıklığına uğradıklarında) genellikle yardımcı olabilir. Bu strateji, öğrencilerin öğrenirken yer edinmelerini sağlar. Bu alıştırma için üzerinde anlaşmaya varılmış bir yer belirleyin. Öğrencinin nereye gideceğine dair bir kılavuzu olması için, ressamın kaseti gibi alan için görsel bir sınır oluşturmayı düşünün.
Duyusal uyarımı daha da azaltmak için, gürültü azaltan kulaklıklar gibi duyuları engelleyen araçlar ve öğrencinin görsel alanını engelleyen, örneğin dikey olarak duran bir klasör gibi bir şey eklemek isteyebilirsiniz.
Halı yerinde cırt cırt: Velcro’yu öğrencinin masa altı, zemin gibi öğrenme alanının etrafına ve hatta öğrenme materyallerinin üzerine (defterlerinin arkasına, kalemlerinin üzerine vb.) yerleştirmeyi düşünün. Eklenen duyusal uyarım için yumuşak ve sert dokuları değiştirmeyi seviyorum. Öğrencinin halı yerinde yerde Velcro’yu hissetmek, gözlerini üzerinizde tutmalarına yardımcı olabilir ve kesinlikle ellerinde bir stres topuna sahip olmaktan daha az dikkat dağıtıcı olacaktır.
Sandalye: Sizi dinlerken bir sandalyeye sırtınız dönük oturmak, öğrencinin enerjisi düşük olduğunda odaklanmasına yardımcı olabilir. Sırt desteği onlara bedenlerinin boşlukta nerede olduğu bilgisini verirken, bedenleri yerçekimine karşı oturmaya odaklanmak zorunda kalmaz. Bu strateji, dokunsal ve proprioseptif geri bildirim sağlar.
Yer masası: Öğrencinin etrafında fiziksel ve görsel bir sınır sağlayan küçük bir sıradır. Yüksek enerji hissettiklerinde yardımcı olabilir. Ayrıca, siz öğretirken öğrenciye bir yazı yüzeyi sağlar. Bu strateji, artan proprioseptif ve görsel geribildirimden yararlananlar için faydalı olabilir.
Dolaşmayan/ipli kıpırdama araçları: Bu tür kıpırdama araçları biraz daireseldir, böylece öğrenci fazla enerjiden kurtularak onlarla tekrarlayan ve işlevsel bir şekilde kıpırdanabilir. Bu araç ayrıca dokunsal geri bildirim sağlar.
Büyük beden molaları: Sınıfı kontrol etmek ve herkesin kendini doğru hissedebilmesi için düzenli aralıklarla büyük beden molaları vermek çok üretken olabilir. Öğrencilere bazen vücudumuzun daha sık check-in yapması gerekebileceğini ve bunda bir sorun olmadığını hatırlatın. Öğrencilerinizden aşağı doğru köpek/yukarı köpek yoga pozları ve baş-diz altı pozları yapmalarını ve ayak bileklerinden başlayıp omuzlarına kadar çalışarak vücutlarının her bir eklemini bükmelerini ve sıkmalarını isteyin.
Bu stratejiler, öğrencilerin bu bileşenlere sahip tutarlı büyük hareket egzersizleri yapmalarını sağlamak için artan proprioseptif (eklem sıkıştırma yoluyla vücut farkındalığı) ve/veya vestibüler (baş diz altı ve rotasyonel) girdilere izin vermek için bir hatırlatma sağlar.
Yastıklarla doldurulmuş karton kutu/çamaşır sepeti: Bu, birkaç yastıkla doldurulmuş büyük, sağlam ve sığ bir karton kutudur. Öğrenciler, defterlerini/çalışma sayfalarını ve bir pano getirerek, orada hafifçe ezilerek oturabilmelidir. Bu koltuğu sınıf arkadaşlarıyla birlikte halı üzerinde doğru şekilde kullanmak, onların oturdukları ve katıldıkları anlamına gelir. Bu strateji, artan proprioseptif, görsel ve dokunsal geri bildirim sağlar.
Yukarıdaki stratejiler, genç öğrencilerin sürekli duyusal uyaran dalgasından deneyimledikleri aşırı duyusal yükü hafifletmeye yardımcı olabilir ve onları öğrenme için zihin çerçevesinde tutar.