“Kimse yokken bile yalnız sen vardın” dedi, gözlerini karşıya dikerek. “Ağlarken yanımdaydın ve çoğu zaman sebebi sendin. Senin acizliğin, içinde biriktirmiş olduğun kara bulutların, tam ayağa kalkarken geri yerine oturuşların, hepsi gözlerimde birikti ve sen bunların olmasına hiç saşırmadın. Evet kimseler yokken sen vardın, ama belki de hiç olmamalıydın. Yeni bir hayat istiyor oluşum senin kalbinde hiç yer etmedi, böylece ben de inancımı kaybettim. Seni hep sevdim, ama hiç tasvip etmedim. Keşke herkes olsaydı, sen olmamış olsaydın. Yanımdaydın, ama beni düşürmek için vardın. Aslında anlayamadığın koca bir hayat vardı. Onu yakalamaya çalıştığım ve sana bir sihirli değnek gibi uzatmaya çalıştığımda, beni ilk sen yoldan çıkardın. Beni daima sen yıktın, ama hep toparladın. Kızgınlık veya kırgınlık hissetmiyorum. Aksine seni her gün anlamaya çalışıyor, büyütmeye uğraşıyorum. Bazen bir ateşin üstünden geçtiğimi anladığım anlarda sesini çıkarmadın, fakat yandıktan sonra yanımdaydın. Görüyorsun ya, hep sen ve ben vardık, biz vardık, ben vardım” . Sözlerini bitirdikten sonra aynanın önünden yavaşça kalktı, yorulmuş ve yıpranmış hissederek yatağa uzandı ve biraz uyumaya çalıştı.