Tarihçi ve filozof posidonius2. yüzyılda popüler olmaktan çok, yazılarında hakkında ilginç bir hikaye anlattı. Elis Pyrrhon. Mürettebatı sallayan bir fırtına koptuğunda arkadaşı denizlerde yelken açıyordu. Yükün ağırlığı, geminin ölüme mahkum gibi görünmesine neden oldu; boğulmanın üzücü kaderi. Ama “sakinliğini koruyarak gemide yemeye devam eden bir domuz yavrusu göstererek moralini yükseltti.” Sesini yükseltti ve herkesi akıl sağlığını kaybetmemeye ve o domuz gibi kalmaya ikna etti; ne de olsa endişelenmek yağmurları durduramayacaktı. Onun özdeyişi, “bilgenin soğukkanlı bir durumda kalması” ve varoluşun zirvesine ulaşmak için sakin olması gerektiğiydi.
Kuşkuculuk akımının en yüksek temsilcisi olan Pyrrho’nun bahsettiği bu soğukkanlılık ataraksiydi. Kavram daha sonra aşağıdakiler gibi diğer birçok filozof tarafından çoğaltıldı: Altıncı Ampirik MS ikinci yüzyılda. C.: “Şüphecilik, fenomenlerde ve teorik düşüncelerde antitezler oluşturma yeteneğidir, bu sayede önce yargının askıya alınmasına, sonra ataraksiye doğru yöneliriz.” Onun deyimiyle ilk durum, “hiçbir şeyi reddetmediğimiz veya koymadığımız bir zihin dengesine” ulaşmaktan ibaretti; ikincisi, doruk noktası ise “ruhun esenliği ve güvenliği” idi.
Şimdiye kadar, ataraksi bir teori olarak tanımlanabilir. Elbette felsefi düşüncede anahtar, ancak saf Tarih’in bir bölümünün sınırlarından uzak. Ancak tarihçi Steven Gambardella, ‘Stoacılık: Ataraksiya Nedir?’ bu zihin ve zihin durumu Yunanlılar tarafından o kadar takdir edildi ki, hoplitler onu eğitti: “Bir askerin savaşa girmesi için mükemmel bir ruh hali olduğu için genellikle askeri bir bağlamda kullanıldı.” Uzman, savaşçıların “savaşmadan önce korkmamaları” ve aynı zamanda hoplitlerin ünlü ve kompakt oluşumlarını bozmamak için “çok şiddetli veya kana susamış olmaması” gerektiğini savunuyor.
Hoplitler iş başında
Gambardella’nın vizyonu baştan sona uyuyor. Elis’li Pyrrho, felsefi teorilerini demokritan Anaxarco’nun bir öğrencisi olarak Büyük İskender’in ordusuna Hindistan’a kadar eşlik ettikten sonra kendisi oluşturdu. Her ne kadar dayandıracağı yazılar bırakmadığı için yaşadıklarından emin olmak zor olsa da. Öğretmeninin özdeyişlerini derleyen ve şüphecilik ve atarakside temel bir figür olarak konumunu savunan öğrencisi Timon’du. Bu, Eski Dünya Tarihi Profesörü Marco García Quintela tarafından ‘Antik dünyanın Tarihi Sözlüğü’nde doğrulanmıştır: «Sertleşme durumuna ulaşmanın gerekli olduğu sonucuna vardı; insan oğlu”.
Gambardella ayrıca, askerlerin düşmanla karşı karşıya geldiklerinde ünlü Helen savaş düzenini bozmalarını önlemede ataraksinin kilit bir faktör olduğuna inanıyor. Tarihçi Carlos Ventura i Santasusana, ‘Yunan dünyasının askeri tarihine giriş’te, hoplitik falanksın aynı disipline sahip bir grup insanın toplu eylemine dayandığını doğrular. Her dövüşçünün ortağının kanadının bir kısmını kalkanıyla koruduğu bir zincir gibi çalıştı. Tarihçi ve filozof Thucydides, MÖ 5. yüzyılda doğdu. C., Mantinea savaşını anlatırken şunu açıkça belirtiyordu: “Sıradaki adamlar, sağdaki yoldaşlarının kalkanının koruması altında kalmaya çalıştılar.”
O zincirin bir kısmının yok edilmesi Yunan ordusu için ölümcül oldu. Aslında Ventura, hoplitik savaşların karşı hattın kırılmasıyla kazanıldığını doğruluyor. Normalde belirli bir noktaya uygulanan basınç sayesinde. Elbette Gambardella da aynı fikirde: «Bu tür oluşumlarda çalışmak katı bir zihinsel disiplin gerektiriyordu. “Pezhetairoi” ya da “yayan yoldaşlar” olarak bilindiklerinden, oklar yağdığında ya da düşman süvarileri üzerlerine hücum ettiğinde tutkularının onlara hükmetmesine izin vermekten kaçınmak zorundaydılar. Buna karşılık, M.Ö. 8. yüzyıldan itibaren yaygınlaşan bu tür savaşlar C.– savaşın köylüler ve taraftarlar tarafından yürütülmesine izin verdi.
tren ataraksisi
Ataraksiya eğitimini doğrudan doğrulayan hiçbir kaynak olmamasına rağmen, Yunanlıların soğukkanlılığa verdikleri önemi gösteren düzinelerce örnek vardır. Sokrates, General Lakhes’ten mükemmel cesur adamı tanımlamasını istediğinde, basitçe şöyle yanıtladı: “Sırasında sağlam durmaya, düşmana direnmeye ve kaçmamaya istekli olan herkes.” Formasyondaki gerginlik ve sinirlilik belirtileri, aslında, eğitimli göz için belirgindi. MÖ 422’de C. general Brásidas, Atinalıların onlara saldırmayacaklarını takdir etti. “O adamlar bize karşı gelmeyecek; mızrakların ve kafaların hareketinden bellidir. Heyecanlandılar ya da o öyle düşündü.
Ataraksiya’yı Yunanlıların eğittiği teorisi ne kadar güvenilir? İlk başta, gerçekleşmesi zor görünüyor. Tarihçi Gonzalo Ollero de Landáburu, ‘Klasik Yunanistan’da günlük yaşamın kısa tarihi’nde, hoplitlerin çok ilkel bir eğitim aldıklarını kabul ediyor. Mantıklı, çünkü onlar profesyonel askerler değil, belirli anlarda ve ihtiyaç duyduklarında silaha sarılan vatandaşlardı. “Ordunun amatörlüğü, savaşın sıklığını ve yoğunluğunu da etkiledi, çünkü her biri düşündüğü gibi uyguladı,” diye açıklıyor. Onun sözleriyle, Spartalılar ve Theban kutsal kohortunun özel durumları dışında, “geri kalanların seviyesi arzulanan çok şey bıraktı.”
Arkaik Yunan’da bu anlamda var olan tek eğitim, ephebia. MÖ 4. yüzyılda. C., Aristoteles’in ‘Atinalıların Anayasası’nda onayladığı gibi, genç askerin iki yıllık zorunlu askerlik hizmetine tabi tutulduğu iki yıllık bir eğitim sistemi haline geldi. Erişmek için en az on iki yaşında olması gereken gençler spor yaparak vücutlarını geliştirdiler. Ollero, çalışmasında “Hazırlığı neredeyse tamamen atletik egzersizlere, özellikle güreş, koşma, zıplama, disk atma ve cirit egzersizlerine dayanıyordu” diye açıklıyor. Bir silahın nasıl kullanılacağını öğrenmek isteyen, cebinden ödemek zorundaydı.
En popüler ve yaygın egzersiz, ‘hoplitodromes’ adı verilen bir yarışmaydı. 2. yüzyıl filozofu Pausanias, yazılarında 65. Olimpiyatlarda “savaşa hazırlık” olarak yaratıldığını iddia ediyor. Ve gençler, savaşçının tüm teçhizatıyla donatılmış olarak katıldıkları için garip görünmüyor. Buradan, yazarların bu konuyu araştırmaya cesaret ettikleri kadar çok küçük alıştırma var. Örneğin tarihçi JE Lendon, “Askerler ve hayaletler: klasik antik çağda bir savaş tarihi”nde, oyuncuların tüm ekibiyle katıldığı ve falanksların bazı hareketlerini yeniden yarattığı rekabetçi bir dansın -pirüs- tasarlandığını doğrular. savaş alanı.
Geleceğin hoplitlerinin aldığı tek saha eğitimi, 18 ila 19 yaşındakilerin Yunan ordusuna katılmadan kısa bir süre önce kırsal alanlarda devriye gezmeye gönderildikleri zamandı. Ve bu, tek bir çatışma yaşayacaklarını garanti etmiyordu. Bu, yaş gibi belirleyici bir faktörle birlikte, bir savaşa katılmayı ilk başta sanıldığı kadar yaygın olmayan bir şey haline getiriyordu. «Atina’daki bir seferberlik sırasında kaç yaşında olduğunuza bağlı olarak, şu veya bu işleve sahip olabilirsiniz. 20 ila 49 yaş arası erkekler toplu halde seferber edilebilir. Biraz daha büyükseniz, 50 ile 59 arasında, garnitür olarak servis yapma sırası sizde. 60 yaşından itibaren tüm askeri yükümlülüklerden kurtuldunuz, “diye ekliyor İspanyol uzman.
Her halükarda Yunan şehir devletlerinin savaşa önem vermediği yanılgısına düşmemek gerekir. Sparta’da bunun bir yaşam biçimi olduğu ve savaşı bir sanata dönüştürdükleri doğruysa da, diğer ‘polisler’ için yaşamın kilit bir unsuru olduğu da doğrudur. Bir örnek, ephebelerin eğitimleri sırasında telaffuz etmek zorunda kaldıkları yemindir:
“Bu kutsal silahlara leke sürmeyeceğim ve savaş sırasındaki yoldaşımı kaderine terk etmeyeceğim. Hem kutsal hem de dünyevi yerleri savunacağım ve torunlarıma küçültülmüş bir vatan değil, arkadaşlarımın ve benim gücümüzün yettiği ölçüde genişletilmiş ve daha güçlü bir vatan teslim edeceğim ve her zaman gücü elinde tutanlara itaat edeceğim. , ayrıca çıkarılan kanunlar ve çıkarılan kanunlar ve birileri onları kaldırmak isterse, arkadaşlarımın ve benim gücümüz yettiği ölçüde buna izin vermeyeceğim ve ataların kültlerini onurlandıracağım. Tanıklarım tanrılar Aglauro, Hestia, Enio, Enialio, Ares, Athena Areia, Zeus, Talos, Auxo, Hegémone, Herakles, ülkenin sınırları ve buğdayı, arpası, üzüm bağları, zeytin ağaçları ve incir ağaçlarıdır.
Gerisi, dedikleri gibi, tarih. Eski ama tarih…