Bölüm 656: Ölümlü Dünya
Üç Alem'de.
Çat, çat, çat…
Çok sayıda toynağın çıkardığı sesler duyuluyor ve sokakları kara çelik nehrine benzeyen bir görüntü dolduruyordu. Büyük, zırhlı atların üstünde zırhlı şövalyeler vardı ve hepsinin suratlarında donuk ifadeler mevcuttu. Adeta Cehennem'in ta kendisinden çıkmışa benzeyen bu grup yolun sonundaki devasa, heybetli kaleye doğru gidiyordu.
Kale surlarının üstündeki korumalar rahatlardı, zira işler uzun zamandır huzurlu bir şekilde gidiyordu. Tianxun Kalesi'nin gücüne kim meydan okumaya cüret edebilirdi ki?
“Eh?”
Atların yarattığı titreşim kaledeki korumalardan birinin dikkatini çekti. Koruma başını çevirdi ve mesafedeki şövalyeleri görür görmez korkudan şaşkına döndü. Hemen savaş borusunu çıkardı ve üfledi.
VUUUUUUUU!
Borudan çıkan derin ses kaleyi dolduruyordu. Kale anında hareketlenmeye başladı ve çok sayıda zırhlı savaşçı, surlara akın etmeye koyuldu. Kadınların ve çocukların da çoğu uyanmıştı.
Surların askerlerle kaplanması uzun sürmedi, hepsi ciddiyet dolu ifadeler takınmışlardı. Çoğu ölümcül, vahşi auralara sahipti ki bu auralardan daha önce adam öldürdükleri anlaşılıyordu.
“Tehlike borusu mu çalındı? Tianxun Kalesi'nde bu sesi duymayalı çok uzun zaman geçmişti.” Gri cübbeli, ak sakallı bir adam da kale surlarına indi; yanında bir grup insan vardı.
Tianxun Kalesi'nde tehlike için üç farklı uyarı aşaması vardı. Savaş borusunu çalmak en yüksek tehlikeyi temsil ediyordu!
“Birileri Tianxun Kalesi'nde sorun çıkarmaya cüret ediyor demek? Hmph.” Yaşlı adamın hemen yanında kaslı, yara izli bir adam daha vardı ve kendisi gülümseyerek konuştu, “Kim bu kadar cüretkâr, gerçekten merak ediyordum.
“Hadi, beşinci kardeşim. Gidip bakalım.”
Bir grup adam yaşlı adamla birlikte surlara adımladılar ve mesafeye bakmaya koyuldular. Suratları değişmişti. Artık kaleye daha da yaklaşmış olan şövalyeler net bir şekilde seçilebiliyorlardı ve öncü şövalyelerin kaleyle aralarında sadece üç yüz metrelik bir mesafe kalmıştı.
“Mistik Şövalyeler mi?” Ak sakallı yaşlı adamın gözleri kısıldı. Kendi kendine konuştu, “Burada ne işleri var?”
“Mistik Şövalyeler.”
“Toplamda otuz bin Mistik Şövalye var ve kaleye üç bin tanesi gelmiş. Sadece komutanlarından birisi bunu yapacak otoriteye sahip.”
“Baba, ne yapacağız?”
Grup ak sakallı adama bakıyordu; zira kendisi bu kalenin efendisiydi. Ak sakallı adamın suratı ekşidi, ardından kendisi konuştu, “Tianxun Kalesi olarak bütün heybetimizle savaşacak olursak bu Mistik Şövalyeler'i alt edebiliriz, ancak vereceğimiz kayıplar hafif olmayacaktır… Tabii Mistik Şövalyeleri'ni yaratan kişiyi de kızdırabiliriz…”
“Baba, o zaman…?”
“Tek çaremiz onları kendi istekleriyle buradan gitmeleri için ikna etmek.”
Tırırırım…
Gök gürültüsünü andıran toynak sesleriyle birlikte üç bin Mistik Şövalye kalenin önünde toplanıyordu. Çok geçmeden hepsi duraksadı. Liderleri gümüş zırhlara bürünmüş, suratında gri maske olan biriydi. Sadece gözleri görülebiliyordu ve surlardaki yaşlı adama bakarken sakince konuştu, “Li Tianxun, ölüm günün geldi.”
“Ölüm mü?” Surdaki insanların suratları değişti. Sözlere bakılırsa mesele öyle kolay kolay çözülemeyecekti.
“Komutan, sizi nasıl sinirlendirdiğimi sorabilir miyim?” Ak sakallı adam gülümseyerek konuştu, sesi dünyada yankılanıyordu. Sonuçta, kendisi Xiantian Alemi'nin zirvesindeydi. “Yeminli kardeşimin en büyük öğrencisi, ‘Ölümsüz Alim’ şu anda kalemde dinleniyor. Size buradan gitmenizi öneriyorum. Ölümsüz Alim'i rahatsız ederseniz büyük bir günah işlemiş sayılacaksınız.”
“Ölümsüz Alim mi? Sen söyledin diye burada olduğuna inanacak değilim ya?” Gümüş zırhlı şövalye konuştu.
Ak sakallı yaşlı adam hemen konuştu, “Ölümsüz Alim!”
“Amca, bana sadece Alim diyebilirsin. ‘Ölümsüz’ demene gerek yok.” Bir ışık huzmesi surlara atıldı. Kendisi uçan bir kılıcın üstünde duran mavi cübbeli bir adamdı. Soğuk bir rüzgâr esiyor ve adamın cübbesi dalgalanıyordu. Kılıcın üstünde dururken göklere doğru ilerliyordu, Tianxun Kalesi'ndeki bütün askerlerin heyecanlanmasına sebep olmuştu.
“Mistik Şövalyeler.” Mavi cübbeli adam aşağıya baktı, ardından sakince konuştu. “Karşıgök Sarayım ile Mistik Şövalyeler arasında gerçek bir olay yok. Sanırım buradan gitseniz iyi olacak.”
“Cidden buradaymış…” Gümüş zırhlı şövalye hafifçe konuştu.
“Tianxun Kalesi olarak bizler nerede ve nasıl Mistik Şövalyeleri kızdırdık, bilmiyoruz. Daha sonrasında, bu meseleyi kapatmak adına kesinlikle hediyeler göndereceğim.” Ak sakallı yaşlı adam hala direniyor, suratındaki gülümsemeyi sürdürüyordu. Ne Mistik Şövalyeler ne de Karşıgök Sarayı aşık atabileceği rakipler değillerdi!
“General haklıymış.” Gümüş zırhlı komutan konuştu, “Üstatlar, kusuruma bakmayın.”
“Şu Alim adlı çocuğu bize bırak.”
Vhoosh. Vhoosh.
İki ışık huzmesi havaya fırladı. Bunlar Mistik Şövalyeler arasında bulunan iki zırhlı şövalyeydi, ancak aniden ortaya çıkan auraları Ölümsüz Alim'den bile daha üstündü.
“Mistik Şövalyeler'in Üstatları mı?” Mavi cübbeli adamın suratı anında değişti. Bilindiği üzere Mistik Şövalyeler'in toplamda on komutanı vardı ve her bir komutan üç bin Mistik Şövalye'yi kontrol edebiliyordu… Lakin işin aslı bundan daha karmaşıktı. Ciddi manada konuşacak olursak, bu otuz bin şövalye, generalin rehberliğinde bulunan öğrencilerden farklı değillerdi ve daha iyi öğrenciler teğmen, yüz başı ve komutan olabiliyordu. Komutanlar genelde Xiantian'ın zirvesinde bulunan kimselerdi.
Eğer kişi Zifu'ya ulaşabilirse, işte o zaman artık ordu komutanı olarak görev yapmak zorunda kalmıyor, üstat rütbesine yükseliyordu.
Aslında her bir üstat, zamanında komutanlık yapmış kişilerdi. Mistik Şövalyeler'in en dehşet verici figürleri, üstatları ve generaliydi.
“Karşıgök Sarayı ve Mistik Şövalyeler…” Ölümsüz Alim telaşla konuşmaya başladı. Mistik Şövalyeler'deki bütün Zifu Öğrencileri sayısız savaş sonucunda yükselmiş kimselerdi. Hepsi dehşet vericiydi.
“Karşıgök Sarayı diye bir yer artık… Yok.” İki üstat da aynı anda söyleyerek havaya fırladılar.
“Ne?!” Ölümsüz Alim'in suratı tamamen değişti.
“Mezarda onlara eşlik et istersen.” Bu sözleri takip eden şey bir saldırıydı; üstatlardan birisi kıvrık, kanlı bir ay ışığını Ölümsüz Alim'e doğru gönderdi. Savaş anında patlak vermişti.
“ÖLDÜRÜN!” Gümüş zırhlı komutan emrini verdi.
Tianxun Kalesi panik halindeydi. Mistik Şövalyeleri arasından aniden iki Ölümsüz ortaya çıkmıştı ve bu durum kaledeki askerlerin cesaretlerini kırmaya fazlasıyla yeterliydi. Bir patlamayla birlikte kale kapıları parçalanarak açıldılar. Mistik Şövalyeler'in güçleri böyle bir şeyi yapmak için fazlasıyla yeterliydi.
Katliam başlıyordu.
Mistik Şövalyeler uzun zaman önce hazırlıklarını yapmıştı. Dehşete düşe Tianxun Kalesi'ndeki askerler ise onlara denk olabilecek seviyede değillerdi.
“Ahhh!” Korku içerisinde kaçmakta olan bir kadın can verdi.
“Anne! Anne!”
“Seni öldüreceğim!”
Birer birer çocuklar da öldürülüyordu.
Tianxun Kalesi kandan bir nehre dönüşüyordu.
Ak sakallı yaşlı adam tamamen çıldırmıştı, ancak yaşananlara engel olamıyordu. Öfkeyle kükredi, “Mistik Şövalyeler Karşıgök Sarayı'na karşı savaş açtılar, ancak neden Tianxun Kalesi'ne de saldırıyorsunuz? Biz size ne yaptık?!”
“Neden mi? Tianxun, yaşlı bunak, beni hatırlıyor musun?” Çılgınlar gibi savaşan gümüş zırhlı adam maskesini çıkardı ve yara izleriyle dolu sinsi suratını gösterdi.
“Kimsin sen?” Ak sakallı adam onu tanımıyordu.
“Görünüşe göre o kadar kötü şey yapmışsın ki beni unutmuşsun. Otuz dokuz yıl önce, o gecede, bir çocuğun yüzüne kesik üzerine kesik attığını hatırlamıyor musun?” Gümüş zırhlı şövalyenin sesi nefretle doluydu.
“S-sen… Ölmedin mi?!” Sonuçta, beyaz sakallı adam bir Xiantian ustasıydı; doğal olarak o gece yaşananları hemen hatırlamıştı ve gördüklerine inanamıyordu.
“Evet… Ölseydim senin için iyi olurdu; ancak ölmedim. Çok kan kaybetmeme rağmen ölmedim. Ben öyle kolay kolay ölecek biri değilim. Süründüm, o ceset yığınından dizlerimin üstünde sürünerek uzaklaştım… Uyandığımda, otuz binlik kabilemden geriye sadece ben kalmıştım. Hayatta kalmasına kalmıştım… Ancak hayatım ölümden de beterdi. O gün, günün birinde Tianxun Kalesi'ni parçalayacağıma yemin ettim. Adımı ‘Kannefreti’ diye değiştirdim. Adım adım ilerledim… Şimdiyse generalin öğrencilerinden biri oldum.”
“S-sen…” Beyaz sakallı adamın kalbi sıkışıyordu.
Mistik Şövalyeler bu komutanın suratındaki yara izlerini kolayca iyileştirebilirlerdi; lakin o bunu istememişti; nefretini böylece besliyordu.
“Kendini Karşıgök Sarayı'na bağlamayı becermişsin… Ancak ne yazık ki, ustam kalbimdeki nefreti bildiği için günün birinde bana sordu ve ben de ona her şeyi anlattım. Ustamın verdiği cevap ise şuydu: ‘O zaman Karşıgök Sarayı'nı yok edelim gitsin. Karşıgök Sarayı'nın efendisini öldürürsek bütün dünyaya bir iyilik yapmış oluruz.’.” Gümüş zırhlı adam savaşmaya devam ediyor ve yaşlı adama gitgide yaklaşıyordu.
“Bitti.”
Beyaz sakallı adam Mistik Şövalyeleri'nin generali olan şahsın sırf bu yüzden Karşıgök Sarayı'na saldırdığını hayal dahi edemezdi. Mistik Şövalyeleri'ndeki insanların hepsi çılgın kimselerdi ve onları yaratan general ise dünyadaki bir numaralı manyaktı. Kimse ona karşı çıkmaya cüret edemiyordu. Karşıgök Sarayı bile onlara karşı koyamamıştı.
…….