Analize dayalı yeni araştırma Amerika Birleşik Devletleri ve Avustralya’daki düzinelerce arkeolojik alan, istiridyelerin yerel gruplar tarafından toplu olarak yetiştirildiğini öne sürdü. yumuşakçalar yoğun bir şekilde hasat edilmesine rağmen bol bir besin kaynağıydı.
Temple Üniversitesi’nde antropoloji doçenti ve çalışmanın yazarı olan Leslie Rider-Myers, “Bu kadar çeşitli bir bölgedeki arkeolojik alanlarda bu kadar çok istiridye bulunması önemli bir ders” dedi. Philadelphia’da, bir açıklamada.
Temple’ın antropoloji laboratuvarı müdürü Rider-Myers, “Bu sistemlerin bir ton potansiyeli var ve ekosistem sağlıklıysa, çok sayıda istiridye uzun bir süre boyunca sürekli olarak hasat edilebilir” dedi.
Araştırmalar, bazı yerlerde tüketilen istiridye miktarının şaşırtıcı olduğunu göstermiştir.
araştırmacılar Milyarlarca mermi -esas olarak çöp yığınları- içeren belgelenmiş çöp yığınları. Tek bir site için en büyük sonuç, Florida kıyılarındaki Estero Körfezi’ndeki Mound Key adlı bir adaydı.
Çalışma, Key Hill’in bölgenin Kalusa kabilesi tarafından toplanan yaklaşık 18.6 milyar istiridye kabuğu içerdiğini tahmin ediyor. Florida, Cedar Key’in yaklaşık 200 mil (322 kilometre) kuzeyinde, Kabuk Höyüğü olarak bilinen bir bölgede yaklaşık 2,1 milyar istiridye kalıntısı var.
En büyük mermi ortada 30 fit (9 metre) yükselir önemli törenler kutsal ve sembolik yapılardı. Diğerleri daha küçüktü, belki de kampların yalnızca mevsimlik olarak kullanıldığını savunuyorlardı.
En eski istiridye ortaları bulundu California ve Massachusetts ve 6.000 yıldan daha eskiye dayanan bir çalışma. En uzun süredir devam eden siteler yaklaşık 5.000 yılı kapsıyor.
Bugün, Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu kıyısındaki Chesapeake Körfezi, San Francisco Körfezi ve Sidney yakınlarındaki Botanik Körfezi gibi bir zaman içinder istiridye yatakları bakımından zengin bölgelerde çift kabuklu popülasyonlar yok oldu.
İstiridye sayısı, bu ve diğer yerlerde ticari balıkçılık uygulamaları kuran ve hızla büyük miktarlarda istiridye toplayan Avrupalı sömürgecilerin gelişiyle azalmaya başladı. Araştırmalara göre, 19. yüzyılda dünyadaki istiridye kayalarının % 85’i 21. yüzyılın başlarında kayboldu.
Yazarlar, bu arkeolojik alanların geçmiş deniz seviyelerine, tuzluluğa ve gıda bileşimine ışık tutmaya yardımcı olabileceğini söylüyor.
Antropologlar ilaveten çalışmanın, bu bölgelerde yaşayan yerli halkların istiridyelerle derin bir bağlantısı olduğunu ve onların soyundan gelenlerin istiridye yataklarının nasıl yönetileceğine dair kararlara dahil edilmesi gerektiğini gösterdiğini söyledi.
Maine Üniversitesi’nde antropoloji doçenti ve Penobskot Indian Nation üyesi olan Bonnie Newsom, “İstiridye koleksiyonu 500 yıl önce Avrupalıların gelişiyle başlamadı” dedi.
“Yerli halkların bu türle bir bağlantısı vardı ve onu yaşam ve kültürel uygulamalarının bir parçası olarak kullanacak kadar iyi anladılar. Yerli halkların bu doğal kaynakla sürdürülebilir bir temelde nasıl başa çıkabileceği konusunda sunacak çok şey var.”