Tayland'da öğretmenlik yaptıktan beş yıl sonra Anne Merritt oradaki eski uğrak yerlerini arar.
Bangkok'a vardığımızda GECE GECESİ OLDU. Bir fırın kapısını açmak gibi taksi kuyruğuna çıktığımızda bir nem duvarı bekliyordum. Tayland'a geldiğimde, orkidelerin ve motosiklet dumanlarının kokusundan eski anıların canlanacağı derin bir an bekliyordum.
Bunun yerine hava sıcaktı, ama agresif değildi. Havanın kokusu tanıdıktı, evet, ama ezici bir çoğunlukla nostaljik değildi. Henüz değil.
Taksi şoförüne nereye gittiğimizi söyledim kırık bir Tay fışkırmasıyla. Uçakta, arkasında elle karalanmış Tay-İngilizce sözlük olan eski bir not defterine göz gezdiriyordum.
Dilin kolayca geri geleceğini düşündüm, ancak sözler sürücüye karmakarışık çıktı: bozuk Tayca verilen talimatlar, bazı Korece ekleri alışkanlıktan çıktı. Öğrendiğim diller birbirine karışmıştı.
Sinirli bir şekilde defterimi taradım ve aklımda bir araya gelen ilk Tayca cümleyi bir araya getirdim.
"Taksileri sever misin?" Bu sürücüyü güldürdü.
Altı yıl önce Tayland'a taşındım. Yeni basılmış bir üniversite mezunuydum, hâlâ bir ayrılıktan dolayı ağrıyordum, öğrenci hayatını terk etmekten gelen uçsuz bucaksız özgürlükten hâlâ aklım karışıyordu.
Hayatımda yeni bir dönemin yeni bir yerde başlaması gerektiğini düşündüm. Uzak ve egzotik bir yer.
Yolculuk yaklaştıkça sesi yükselen soru şudur: Beş yıl içinde nasıl değiştim?
Her gün ESL sitelerini taradım ve öğrencilerin birlikte öğle yemeği yedikleri ve birbirlerinin yolculuk tutkusunu kışkırttıkları bir TEFL kursuna katıldım. Bir kız Tayland'ı gezmiş ve gün be gün bu konuda hayalperest konuşmuştu. Satıldım
Sağlık sorunları, kültür şoku veya işverenimin kimlik bilgileri hakkında çok az araştırma yaptım. National Geographic'in fotoğraf denemeleri ve büyük hacimli seyahat yazıları üzerine çok araştırma yaptım. Kendimi yüzen pazarlarda harika bir şekilde sallanarak ya da pirinç tarlalarının önünden geçen bir motosiklet üzerinde soğukkanlı bir şekilde sürerken hayal ettim. Kendimi Tayca öğrenirken ve yeni yerel arkadaşlarımı güldürecek ve güldürecek şakalar yaptığımı hayal ettim.
Bir motosiklet süremeyeceğimi ve dillerde hiç başarılı olmamamı boşver. Bir gezgin olarak hayal ettiğim kişi olmaya istekliydim: sakin, uyumlu, kendinden emin ve korkusuz. Hep kıskandığım ve asla tam olarak başaramadığım özellikler.
Beş yıl önce, bir göçmen tükenmişliği dalgasıyla Tayland'dan ayrıldım. Küçük, düzensiz bir dil okulundaki iş tam anlamıyla öyleydi. Yabancı arkadaşlarım Çin ve Singapur'daki yeni öğretim sözleşmelerine geçiyordu. Taylandlı oda arkadaşım aylardır mesafeli davranıyordu. Daha sonra benden para aldığını öğrendim.
Sırt çantalı gezginler küçük kasabamdan geçip Vietnam'daki yürüyüşlerin ve Melbourne'daki galerilerin hikayelerini anlattıklarında seyahat kıskançlığının ısırığını hissettim. Tayland'a aşık olmak, kültüre dalmak istemiştim. Bunun yerine, ilişkinin sert yamaları vardı ve kendimi suçladım.
Ne zaman peynirli sandviç yediğimde ya da vatan hasretiyle ağladığımda, bu yeni deneyime sorunsuzca kaymadığım için kendimi suçlu hissettim. Hâlâ uyumlu, kendinden emin veya korkusuz değildim. Hâlâ çok mutluydum ama ayrılırken ağlamadım. Ben de kendimi suçlu hissettim.
Şimdi erkek arkadaşım olan Nick'le ilk tanıştığımda ona Tayland'daki zamanımın hikayelerini anlattım. Hâlâ komik anılara gülerdim, rahatsız edici kısımlara hâlâ ürkerek, kendi iri gözlü saflığıma. Hep gitmek istemişti.
Geçen sonbaharda oraya, plajlara ve dağlara, evlat edinilmiş eski memleketime ve eski uğrak yerime bir gezi planladık. Nick maymun tapınakları ve baharatlı pazar yemekleri hakkındaki açıklamalarıma sırıtarak bana ne kadar heyecanlı olduğunu söyledi.
Yarım on yıl sonra, her şeyin şimdi ne kadar farklı olduğunu merak ederek endişeli hissettim. Yolculuğun tüm sevdiğim anılarımı pekiştirip sağlamlaştıracağını yoksa daha zor hatıraları mı karıştıracağını merak ediyordum.
Uçuştan günler önce blog yazdım:
Arkadaşlarımla gezi hakkında konuştuğumda, beş yıl içinde yerin nasıl değiştiğini yüksek sesle merak ediyorum. Gerçek şu ki, nasıl değiştiğini bildiğime eminim. Ülke ve eski şehrim biraz daha kablosuz, biraz daha inşa edilmiş; turist balonu biraz daha genişledi.
Yolculuk yaklaştıkça sesi yükselen soru şudur: Beş yıl içinde nasıl değiştim?
Taksimiz bizi şehir merkezine getirdi ve çok eski olmayan bir otel bulduk. Ertesi sabah, kaldırımdaki bir yemek standında plastik taburelerde kahvaltı ettik, erişte höpürdük ve ananaslı shake içerdik. Satıcıyla hala titrek Tay dilinde sohbet ettim ve tüm İngiliz tabelalarına baktım. Her zaman bu kadar çok İngilizce işaret var mıydı?
Beş yıl önce beni konserlere götüren ve beni viski tezgahlarıyla tanıştıran eğlenceli ve esprili bir çift olan arkadaşlarımı ziyaret ettik. Nick, eski şehrimizi anımsarken sabırla dinledi: oradaki karakterler, oradaki zamanımız.
Biri, "çok mutlu görünüyorsun" dedi.
Onu en son gördüğüm zamanı düşünmeye başladım. O zaman mutlu muydum? Şimdi daha mutlu muydum?
O zaman anladım ki kendimi ne kadar çok ölçersem o kadar az eğlenmiştim.
Güvensiz bir çocuğa verdiğiniz öğütler gibi bariz bir paralel gibi geliyor, ama buna ihtiyacım vardı. Geçmişe ne olduğu için bakmak daha eğlenceliydi; arkadaşlarla güzel anılara gülmek ve diğerlerine omuz silkmek.
Yüzen bir pazarda hiç kürek çekmedim veya akıcı Tayca öğrenmedim. Bu gezide münzevi bir öğleden sonrayı İngiliz televizyonunu izleyerek geçirdim ve batı pastanesi ikramlarını birden fazla kez yedim.
O zamanlar pişirdiğim "mükemmel gezgin" ölçüsünü hâlâ kullanırsam, yine de yetersiz kalırdım.
Beş yıl sonra, bu konuda pek endişeli değilim.
Daha önce yaşadığınız yabancı bir ülkeyi hiç ziyaret ettiniz mi? Yorumlarda bize deneyiminizi anlatın.