Japon işletme sahipleri bir halef bulamıyor. Bu Adam Kendini Veriyor.
Hidekazu Yokoyama, ülkenin sütünün çoğunu sağlayan bir bölge olan Japonya’nın karlı kuzey adası Hokkaido’da gelişen bir lojistik işi kurmak için otuz yılını harcadı.
Geçen yıl, hepsini vermeye karar verdi.
Dünyanın en gri toplumu olan Japonya’da giderek yaygınlaşan bir problema radikal bir çözümdü. Ülkenin doğum oranı düştükçe ve nüfusu yaşlandıkça, işletme sahiplerinin ortalama yaşı 62’ye yükseldi. Ülkedeki işletmelerin yaklaşık yüzde 60’ı gelecek için planları olmadığını bildiriyor.
73 yaşındaki Bay Yokoyama daha uzun süre devam edemeyecek kadar yaşlı hissetmesine rağmen, işi bırakmak bir seçenek değildi: çok fazla çiftçi onun şirketine bağımlı hale gelmişti. “Kesinlikle bırakamazdım” dedi. Ancak çocukları onu yönetmekle ilgilenmiyordu. Ayrıca çalışanı da yoktu. Ve birkaç potansiyel sahip, uzak, donmuş kuzeye taşınmak istedi.
Bu yüzden, uzak yerlerdeki küçük işletme sahiplerinin devralacak birini bulmasına yardımcı olan bir hizmetle ilgili bir duyuru yayınladı. Reklamı yapılan satış fiyatı: sıfır yen.
Bay Yokoyama’nın mücadelesi, Japonya’nın yaşlanan toplumunun potansiyel olarak yıkıcı ekonomik etkilerinden birini simgeliyor. Nüfus azaldıkça, birçok küçük ve orta ölçekli şirketin iflas etmesi kaçınılmazdır, ancak politika yapıcılar, yaşlanan şirket sahiplerinin kitlesel emekliliğinin ülke çapında daha fazla kapanmaya yol açabileceğinden korkmaktadır.
Kıyamet benzeri bir 2019 sunumunda, Japonya Ticaret Bakanlığı, 2025 yılına kadar yaklaşık 630.000 kârlı işletmenin mağazalarını kapatabileceğini ve bunun ekonomiye 165 milyar dolara ve 6,5 milyon istihdama mal olacağını tahmin etti.
Ekonomik büyüme zaten cansız ve Japon yetkililer felaketi önlemek için çabalıyor. Devlet daireleri, yaşlanan mal sahiplerini emeklilikten sonra işlerini sürdürme seçenekleri konusunda eğitmek için halkla ilişkiler kampanyaları başlattı ve alıcı bulmalarına yardımcı olmak için hizmet merkezleri kurdu. Potu tatlandırmak için yetkililer, yeni sahipler için büyük sübvansiyonlar ve vergi indirimleri getirdi.
Ancak, zorluklar hala büyük. Yüksek değerli küçük ve orta ölçekli işletmeler için alıcı bulma konusunda uzmanlaşmış Nihon Birleşme ve Satın Alma Merkezi’nin yöneticisi Tsuneo Watanabe, bir halef bulmanın önündeki en büyük engellerden birinin gelenek olduğunu söyledi. 1991 yılında kurulan şirket, geçen yıl 359 milyon dolar gelir elde ederek son derece karlı oldu.
Ancak bu işi kurmak uzun bir süreç. Geçmiş yıllarda, küçük işletme sahipleri, özellikle de ülkenin onlarca yıllık, hatta asırlık şirketlerini yönetenler, işi çocuklarının veya güvendikleri bir çalışanın devralacağını varsaydılar. Hayatlarının işini bir yabancıya, hatta bir rakibe satmakla ilgilenmiyorlardı.
Sosyal Güvenlik ve emeklilik hakkında daha fazla bilgi
- Emekli olduktan sonraki kazançlar: Çalışırken Sosyal Güvenlik toplamak zor olabilir. İşte akılda tutulması gereken bazı önemli şeyler.
- Yaşlı yoksulluğundaki artış: Yaşlı Amerikalılar pandemi sırasında pek iyi durumda değildi. Ancak uzun vadeli eğilimler de onların lehine çalışmıyor.
- Medicare Maliyetleri: Medicare’de, düşük gelirli Amerikalılar primlerini ve diğer masraflarını ödeme konusunda yardım alabilirler. Bu nasıl başvurulur.
- Sosyal güvenlik talebi: Bu avantajdan en iyi şekilde yararlanmak ister misiniz? Bu online araçlar, gelir ihtiyaçlarınızı ve ne zaman başvurmanız gerektiğini anlamanıza yardımcı olabilir.
Birleşmeler ve satın almalar “iyi değerlendirilmedi. Birçok kişi şirketi satmaktansa kapatmanın daha iyi olduğunu düşündü” dedi Bay Watanabe. Sektörün algıları yıllar içinde iyileşti, ancak “hala birleşme ve satın almanın bir seçenek olduğunu bilmeyen birçok iş insanı var” dedi.
Piyasa en olgun işletmeler için alıcı bulabilirken, birçok küçük ama ekonomik açıdan önemli şirket için devralacak birini bulmak neredeyse imkansız görünebilir.
Japonya Ticaret Bakanlığı’na göre, 2021’de devlet yardım merkezleri ve ilk beş birleşme ve satın alma hizmeti yalnızca 2.413 işletme için alıcı buldu. 44.000 kişi daha terk edildi. Bunların yüzde 55’inden fazlası kapandıklarında hala kârlıydı.
Bu işletmelerin çoğu, veraset problemunun potansiyel bir varoluşsal tehdit olduğu küçük kasaba ve şehirlerdeydi. İster büyük bir yerel işveren, ister bir köyün tek bakkal dükkânı olsun, bir işletmenin çökmesi, bu yerlerin yaşlanan bir nüfusun sürekli yıpranması ve kırsal alanları boşaltan kentsel kaçış nedeniyle hayatta kalmasını zorlaştırabilir.
Hükümet tarafından yürütülen bir eşleştirme programı Bay Yokoyama’nın yerini alacak birini bulamayınca banka, Bay Yokoyama’nın Japonya’nın en güneyindeki ana adası Kyushu’da bulunan bir şirket olan Relay’e başvurmasını önerdi.
Relay, potansiyel alıcıların topluluk duygusuna ve amacına hitap ederek kendisini farklılaştırır. Suşi dükkanlarını ve pastoral tarlaların önünde ışıldayan sahiplerini içeren listeleri, farklı bir yaşam tarzı arzulayan şehir sakinlerine hitap edecek şekilde tasarlandı.
Bay Yokoyama’nın durumunda, şirketin görevi kolay değildi. Çoğu Japon için, işlerinin bulunduğu şehir, yaklaşık 20.000 kişilik ve küçülen bir nüfusa sahip olan Monbetsu’nun Kuzey Kutbu olabilir. Tek endüstri balıkçılık ve çiftçiliktir ve günler kısaldıkça ve kar çatılara kadar biriktikçe çoğunlukla kış uykusuna yatarlar. Kışın ortasında, bazı turistler süs balığı yemeye gelir ve kasabanın mütevazi limanında kilitli buz parçalarını görürler.
1980’lerden kalma kabare ve restoranlarla dolu bir sokak, genç balıkçıların stres atmak ve büyük maaşlar harcamak için bir araya geldikleri daha müreffeh bir dönemin resmi. Bugün, solmuş posterler terk edilmiş vitrinleri soyuyor. Şehrin en büyük binası yeni hastanedir.
2001 yılında Monbetsu, Bay Yokoyama’nın şirketinin yakınına yeni bir ilkokul binası inşa etti. Sadece 10 yıl sonra kapandı.
Geçmişte, sınıflar yerel mandıra çiftçilerinin torunları ile doldurulurdu. Ancak kendi çocukları, daha yüksek maaşlı, daha az talepkar işler aramak için büyük ölçüde şehirlere göç etti.
Belirgin bir varis olmadığı için çiftlikler birbiri ardına katlanır. Pandemi ve Rusya’nın Ukrayna’daki savaşının getirdiği onlarca yıllık yüksek enflasyon, düzinelerce insanı erken emekliliğe zorladı.
Yerel çiftçiler yaşlandıkça ve kazançları azaldıkça, birçoğu çim biçme ve kar küreme gibi işler için Bay Yokoyama’ya bağlı. Günleri sabah 4’te başlar ve akşam 7’de biter. Ofisinin arkasındaki küçük bir odada uyuyor.
İşçi bulmanın zorlaşması nedeniyle büyük ölçüde otomasyona yönelen yakınlardaki bir mandıra kooperatifinin yöneticisi Isao Ikeno, işletmesi kapanırsa bunun “çok zor” olacağını söyledi.
Kooperatifin çiftliğinde 17 işçi 3.000 baş sığır besliyor ve Bay Yokoyama’nın şirketi boşlukları dolduruyor. Bay Ikeno, başka hiçbir saha tesisinin bu hizmeti sağlayamayacağını söyledi.
Bay Yokoyama, emekliliği yaklaşık altı yıl önce düşünmeye başladı. Ancak işin ne olacağı belli değildi.
Yarım milyon dolardan biraz fazla borç almasına rağmen, yıllarca süren cömert ekonomik teşvik faiz oranlarını düşük tuttu, yükü hafifletti ve şirketin yıllık kar marjı yüzde 30 civarındaydı.
Relay’deki reklamı, işin zor olduğunu kabul etti, ancak deneyim gerekmediğini söyledi. En iyi aday “genç ve çalışmaya hazır” olacaktır.
Kim seçilirse seçilsin, borçları üstlenecek, ancak aynı zamanda işletmenin tüm ekipmanını ve yaklaşık 150 hektarlık birinci sınıf tarım arazisini ve ormanı miras alacaktı. Bay Yokoyama’nın çocukları hiçbir şey alamayacak.
Onlara, “Almak istersen sana izin veririm, istemezsen de sıradaki adama veririm” dedim.
Otuz istek alındı. İlgilenenler arasında bir çift ve genişlemeyi planlayan bir şirketin temsilcisi var. Bay Yokoyama, 26 yaşındaki Kai Fujisawa adlı kara bir atın üzerinde oturuyordu.
Bir arkadaşı Bay Fujisawa’ya Relay’de bir ilan göstermişti ve Bay Fujisawa hemen arabasıyla Bay Yokoyama’nın kapısına geldi ve onu gençliği ve coşkusuyla etkiledi.
Yine de geçiş pürüzsüz olmadı. Bay Yokoyama, Bay Fujisawa’nın bu iş için doğru kişi olduğundan tam olarak emin değil. Öğrenme eğrisi, ikisinin de hayal ettiğinden daha dik ve Bay Yokoyama’nın büzüşmüş, zincirleme sigara içen çalışanları, Bay Fujisawa’nın patronun itibarına ulaşabileceğinden şüpheleniyor.
Şirketin 17 çalışanının çoğu 50’li ve 60’lı yaşlarında ve Bay Fujisawa’nın emekli olduğunda yerini alacak kişileri nerede bulacağı belli değil.
Bay Fujisawa, “Çok fazla baskı var. Ama “buraya geldiğimde, bunu hayatımın geri kalanında yapmaya hazırdım.”