Image Gerd Altmann
Editörün Notu: Biz bir alıntı yayınladı Makalenin tamamı düşünce için çok fazla yiyecek sunuyor ve bu yüzden şimdi bütünüyle yeniden üretiyoruz. Zaten yürüttüğümüz bölüm "Ölüm Savaşı" nda başlıyor ve "Hayat Toplum" dur.
Yıllar boyunca, normallik neredeyse kırılma noktasına kadar gerildi, bir ip daha sıkı ve sıkı bir şekilde çekildi, siyah kuğu gagasının bir ucunu iki yerine oturmasını bekliyor. Halat koptuğuna göre, uçlarını birbirine bağlıyor muyuz, yoksa onlardan ne örebileceğimizi görmek için sarkan örgülerini daha da geri almalı mıyız?
Covid-19 bize insanlığın ortak nedenlerle birleştiği zaman olağanüstü hızlı bir değişimin mümkün olduğunu gösteriyor. Dünyadaki sorunların hiçbirinin çözülmesi teknik olarak zor değildir; insan anlaşmazlığından kaynaklanırlar. Tutarlılıkta, insanlığın yaratıcı güçleri sınırsızdır.
Kolektif İrademizin Gücü
Birkaç ay önce, ticari hava yolculuğunu durdurma önerisi mantıklı görünüyordu. Aynı şekilde sosyal davranışlarımızda, ekonomimizde ve hükümetin hayatımızdaki rolünde yaptığımız radikal değişiklikler için. Covid, neyin önemli olduğuna karar verdiğimizde kolektif irademizin gücünü gösterir.
Tutarlılıkla başka ne başarabiliriz? Neyi başarmak istiyoruz ve hangi dünyayı yaratalım? Birisi kendi gücüne uyandığında her zaman bir sonraki soru budur.
Covid-19, bağımlılık yapıcı normallik ilkesini kıran bir rehabilitasyon müdahalesi gibidir. Bir alışkanlığı kesmek, onu görünür kılmaktır; onu bir zorlamadan seçime çevirmektir. Kriz azaldığında, normale dönmek isteyip istemediğimizi veya geleceğe getirmek istediğimiz rutinlerde bu mola sırasında gördüğümüz bir şey olup olmadığını sorma fırsatımız olabilir.
Sorabiliriz ...
Birçoğu işlerini kaybettikten sonra, hepsinin dünyanın en çok ihtiyaç duyduğu iş olup olmadığını ve emeğimizin ve yaratıcılığımızın başka yerlerde daha iyi uygulanıp uygulanmayacağını sorabiliriz. Bir süre onsuz yaptıktan sonra gerçekten çok fazla hava yolculuğuna, Disneyworld tatillerine veya ticaret fuarlarına ihtiyacımız olup olmadığını sorabiliriz. Ekonominin hangi kısımlarını geri yüklemek isteyeceğiz ve hangi kısımlarını bırakmayı seçebiliriz?
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Covid askeri gibi görünen şeyi kesintiye uğrattı rejim değiştirme operasyonu Venezuela'da - belki de emperyalist savaşlar, küresel işbirliğinin geleceğinden vazgeçebileceğimiz şeylerden biridir. Ve daha karanlık bir notta, şu anda götürülmekte olan şeyler arasında ne - sivil özgürlükler, toplanma özgürlüğü, bedenlerimiz üzerinde egemenlik, yüz yüze görüşmeler, sarılmalar, el sıkışmaları ve kamusal yaşam - kasıtlı siyasi uygulama yapmamız gerekebilir ve kişisel irade geri?
İnsanlık bir dönüm noktasında
Hayatımın çoğunda, insanlığın bir dönüm noktasına yaklaştığı hissine kapıldım. Her zaman, kriz, çöküş, kırılma yakındı, virajın etrafındaydı, ama gelmedi ve gelmedi. Bir yolda yürüdüğünüzü hayal edin ve ileride onu görüyorsunuz, kavşakları görüyorsunuz. Tepenin hemen üstünde, virajın etrafında, ormanları geçiyor. Tepeyi tepelemek, yanıldığını görüyorsun, bu bir seraptı, düşündüğünden daha uzaktı.
Sen yürümeye devam et. Bazen görüşe girer, bazen gözden kaybolur ve bu yol sonsuza kadar devam eder gibi görünüyor. Belki bir kavşak yoktur. Hayır, yine var! Her zaman neredeyse burada. Asla burada değil.
Şimdi, birdenbire, bir viraj etrafında gidiyoruz ve işte burada. Seleflerimizin yoluna yıllar süren hapsedildikten sonra, şimdi nihayet bir seçeneğimiz olduğuna inanıyoruz. Durma hakkımız var, durumumuzun yeniliğine şaşkına döndük.
Önümüzde yayılan yüz yoldan, bazıları zaten yöneldiğimiz yöne doğru gidiyor. Bazıları yeryüzünde cehenneme yol açar. Ve bazıları, mümkün olduğuna inandığımızdan daha iyileştirilmiş ve daha güzel bir dünyaya yol açar.
Bu sözleri burada sizinle birlikte durmak amacıyla yazıyorum - şaşkın, belki de korkmuş, aynı zamanda yeni bir olasılık duygusu ile - bu ayrık yolların noktasında. Bazılarına bakalım ve nereye götürdüklerini görelim.
Yaptığımız Seçimler ve Neden
Bu hikayeyi geçen hafta bir arkadaşımdan duydum. Bir bakkaldaydı ve koridorda ağlayan bir kadın gördü. Sosyal uzaklaşma kurallarını yüzerek kadına gitti ve ona sarıldı. "Teşekkür ederim," dedi kadın, "ilk kez beni on gün boyunca kucaklayan biri."
Birkaç hafta boyunca sarılmadan gitmek, milyonlarca can alabilecek bir salgına neden olacaksa ödemek için küçük bir fiyat gibi görünüyor. Başlangıçta, sosyal mesafelendirme argümanı, Covid vakalarının ani bir yükselişinin tıbbi sistemi ezmesini önleyerek milyonlarca hayatı kurtaracağıydı. Şimdi yetkililer, bazı sosyal mesafelerin en azından etkili bir aşı olana kadar süresiz olarak devam etmesi gerekebileceğini söylüyor.
Özellikle uzun vadeye baktığımızda bu argümanı daha geniş bir bağlamda ele almak istiyorum. Çevresindeki mesafeli ve yeniden yapılandırıcı toplumu kurumsallaştıramazsak, hangi seçimi yaptığımızı ve nedenini bilmemize izin verin.
Aynı şey, koronavirüs salgını çevresinde meydana gelen diğer değişiklikler için de geçerlidir. Bazı yorumcular, totaliter kontrolün bir gündeminde nasıl düzgün bir şekilde oynadığını gözlemlediler. Korkmuş bir halk, herkesin hareketlerinin her zaman izlenmesi, zorla tıbbi tedavi, istemsiz karantina, seyahat kısıtlamaları ve toplanma özgürlüğü, yetkililerin ne düşündüğünün sansürü gibi haklı çıkarılması zor olan sivil özgürlüklerin kısaltmasını kabul eder. dezenformasyon, habeas corpus'un askıya alınması ve sivillerin askeri polisliği. Bunların çoğu Covid-19'dan önce devam ediyordu; gelişinden beri karşı konulmazdı.
Aynı şey ticaretin otomasyonu için de geçerlidir; spor ve eğlenceye katılımdan uzaktan izlemeye geçiş; yaşamın kamusal alanlardan özel alanlara göçü; mekana dayalı okullardan çevrimiçi eğitime geçiş, küçük işletmelerin imhası, tuğla ve harç mağazalarının azalması ve insan iş ve boş zamanlarının ekranlara taşınması. Covid-19, daha önce var olan, politik, ekonomik ve sosyal eğilimleri hızlandırıyor.
Yukarıdakilerin tümü, kısa vadede, eğrinin düzleştirilmesi gerekçesiyle (epidemiyolojik büyüme eğrisi) gerekçelendirilmiş olsa da, “yeni normal” hakkında da çok şey duyuyoruz; yani değişiklikler hiç geçici olmayabilir. Bulaşıcı hastalık tehdidi, terörizm tehdidi gibi, asla ortadan kalkmadığından, kontrol önlemleri kolayca kalıcı hale gelebilir.
Zaten bu yöne gidecek olsaydık, mevcut gerekçe daha derin bir dürtünün parçası olmalı. Bu dürtüyü iki kısımda analiz edeceğim: kontrol refleksi ve ölüm savaşı. Böylece anlaşıldı, Covid-19'un ilham verdiği dayanışma, merhamet ve bakım biçiminde gördüğümüz bir inisiyatif fırsatı ortaya çıkıyor.
Kontrol Refleksleri
Nisan ayının sonuna gelindiğinde, resmi istatistikler Covid-150,000'dan yaklaşık 19 kişinin öldüğünü söylüyor. İlerledikçe, ölüm sayısı on kat ya da yüz kat daha büyük olabilir. Bu insanların her biri, aileleri ve arkadaşları sevdi. Şefkat ve vicdan bizi gereksiz trajediyi önlemek için elimizden geleni yapmaya çağırıyor. Bu benim için kişisel: kendi sevgilim ama zayıf annem çoğunlukla yaşlıları ve sakatlıkları öldüren bir hastalığa karşı en savunmasız olanlar arasında.
Nihai sayılar ne olacak? Bu sorunun bu yazının yazıldığı sırada cevaplanması imkansızdır. İlk raporlar endişe vericiydi; haftalarca medyada sonsuz bir şekilde dolaşan Wuhan'ın resmi sayısı% 3.4 şok ediciydi. Bu, son derece bulaşıcı doğasıyla birleştiğinde, dünya çapında on milyonlarca ölüme, hatta 100 milyona işaret etti.
Daha yakın zamanlarda, tahminler, çoğu vakanın hafif veya asemptomatik olduğu ortaya çıktığı için düşmüştür. Test ciddi hastalığa doğru eğildiğinden, ölüm oranı yapay olarak yüksek görünüyordu. Yeni bir makale Science dergisinde enfeksiyonların% 86'sının belgelenmediğini ve bu da mevcut vaka ölüm oranının göstereceğinden çok daha düşük bir ölüm oranına işaret ettiğini savunuyor.
A daha yeni makale daha da ileri giderek, mevcut ABD vakalarının yüzlerce kez doğrulanmış vakalarda tahmin edilmesi (% 0.1'den az bir CFR anlamına gelir). Bu makaleler bir sürü süslü epidemiyolojik tahmin gerektiriyor, ancak çok yeni çalışma bir antikor testi kullanılarak Santa Clara, CA'daki vakaların 50-85 faktörü tarafından yetersiz bildirildiğini bulmuştur.
Hikayesi Elmas prenses gemisi bu görünümü destekler. Gemideki 3,711 kişiden yaklaşık% 20'si virüs için pozitif test etti; bunların yarısından azında semptomlar vardı ve sekizi öldü. Bir yolcu gemisi bulaşma için mükemmel bir ayardır ve virüsün herhangi bir şey yapmadan önce gemide yayılması için bolca zaman vardı, ancak sadece beşte biri enfekte oldu.
Ayrıca, yolcu gemisinin nüfusu büyük oranda çarpıktı (çoğu yolcu gemisinde olduğu gibi) yaşlılara doğru: Yolcuların yaklaşık üçte biri 70 yaşın üzerindeydi ve yarıdan fazlası 60 yaşın üzerindeydi. Bir araştırma ekibi sonucuna Çin'deki gerçek ölüm oranının% 0.5 civarında olduğu çok sayıda asemptomatik vakadan; daha yeni veriler (yukarıya bakınız)% 0.2'ye yakın bir rakamı göstermektedir. Bu hala mevsimsel gripten iki ila beş kat daha fazladır. Yukarıdakilere dayanarak (ve Afrika, Güney ve Güneydoğu Asya'daki çok daha genç demografik özelliklere göre) tahminim ABD'de yaklaşık 200,000 ölüm ve dünya çapında 2 milyon. Bunlar, Hong Kong Grip 1968/9 salgını.
Ne Biliyoruz ve Ne Bilmiyoruz
Her gün medya, toplam Covid-19 vakası sayısını rapor ediyor, ancak hiç kimsenin gerçek sayının ne olduğu hakkında hiçbir fikri yok, çünkü nüfusun sadece küçük bir kısmı test edildi. Eğer on milyonlarca asemptomatik olarak virüse sahip olursak, bilemeyiz. Konuyu daha da karmaşıklaştıran şey, Covid-19 ölümlerinin overrepart (birçok hastanede, biri ölürse ile Covid öldükleri kaydedildi itibaren Covid) veya az rapor (bazıları evde ölmüş olabilir).
Tekrar edeyim: kimse de dahil olmak üzere gerçekte ne olduğunu bilmiyor. İnsan işlerindeki çelişkili iki eğilimin farkında olalım. Birincisi, histeriyi kendi kendine besleme, korkuya girmeyen veri noktalarını dışlama ve dünyayı kendi imajında yaratma eğilimidir. İkincisi inkâr, normalliği ve rahatlığı bozabilecek bilginin irrasyonel reddi. Gibi Daniel Schmachtenberger soruyor, Neyin doğru olduğuna inandığını nereden biliyorsun?
Bunlar gibi bilişsel önyargılar, özellikle bir politik kutuplaşma atmosferinde öldürücüdür; örneğin, liberaller Trump yanlısı bir anlatıya dokunabilecek her türlü bilgiyi reddetme eğilimindeyken, muhafazakarlar onu kucaklama eğiliminde olacaklar.
Belirsizlik karşısında, bir tahmin yapmak istiyorum: Kriz oynayacak, böylece asla bilemeyeceğiz. Kendisi bir anlaşmazlık konusu olacak olan son ölüm talihsizliği korkulandan daha düşükse, bazıları bunun kontroller çalıştığı için olduğunu söyleyecektir. Diğerleri bunun hastalığın bize söylendiği kadar tehlikeli olmadığını söyleyecektir.
Bana göre, en şaşırtıcı bulmaca şu anda Çin'de neden yeni vakalar görünmüyor. Hükümet, virüs kurulduktan sonraya kadar kilitlenmeyi başlatmadı. Çin Yeni Yılı boyunca, birkaç seyahat kısıtlamasına rağmen, neredeyse her uçak, tren ve otobüsün ülkenin dört bir yanından seyahat eden insanlarla dolup taştığı yaygın bir şekilde yayılmış olmalıdır. Burada neler oluyor? Yine bilmiyorum ve siz de bilmiyorsunuz.
Biraz Bakış Açısı Almak
Son ölüm ne olursa olsun, biraz perspektif elde etmek için başka sayılara bakalım. Demek istediğim, Covid o kadar da kötü değil ve hiçbir şey yapmamalıyız. Benimle ayı. 2013 itibarıyla, FAO'ya göredünya çapında her yıl beş milyon çocuk açlıktan ölüyor; 2018 yılında159 milyon çocuk bodur, 50 milyon çocuk israf edildi. (Açlık yakın zamana kadar düşüyordu, ancak son üç yılda tekrar yükselmeye başladı.) Beş milyon Covid-19'dan bugüne kadar öldüğünden çok daha fazla insan, ancak hiçbir hükümet olağanüstü hal ilan etmedi veya onları kurtarmak için yaşam tarzımızı kökten değiştirir.
ABD'de yılda bir milyondan fazla insanı öldüren intihar ve depresyon buzdağının sadece bir ucu olan intihar etrafında karşılaştırılabilir düzeyde bir alarm ve eylem görmüyoruz. Veya ABD'de 50,000 kişiyi öldüren uyuşturucu aşırı dozları, 70,000 milyon (NIH figürü) ila 23.5 milyon (AARDA) ya da obeziteyi etkileyen otoimmünite salgını veya 50 milyonu aşan şişmanlık. Bu nedenle, nükleer armagedon veya ekolojik çöküşün önlenmesi konusunda bir çılgınlık içinde değiliz, aksine, bu tehlikeleri büyüten seçimleri takip ediyoruz?
Lütfen, buradaki nokta, çocukların açlıktan ölmesini engelleme yöntemlerimizi değiştirmediğimizden değil, bu yüzden onları Covid için de değiştirmemeliyiz. Aksine: Covid-19 için bu kadar radikal bir şekilde değişebilirsek, bu diğer koşullar için de yapabiliriz. Bu virüsü köklendirmek için kolektif irademizi neden birleştirebildiğimizi soralım, ancak insanlığa yönelik diğer ciddi tehditleri ele almayalım. Neden şimdiye kadar toplum mevcut yörüngesinde bu kadar donmuş durumda?
Cevap açığa çıkıyor. Basitçe, dünyadaki açlık, bağımlılık, otoimmünite, intihar veya ekolojik çöküş karşısında toplum olarak ne yapacağımızı bilmiyoruz. Çünkü savaşacak dışsal bir şey yok. Tamamı kontrolün bir versiyonu olan kriz durumlarına yönelik tepkilerimiz bu koşulların ele alınmasında çok etkili değildir. Şimdi bulaşıcı bir salgın geliyor ve sonunda harekete geçebiliriz.
Kontrolün işe yaradığı bir krizdir: karantinalar, kilitlenmeler, izolasyon, el yıkama; hareket kontrolü, bilgi kontrolü, bedenlerimizin kontrolü. Bu, Covid'i inchoate korkularımız için uygun bir yuva haline getiriyor, dünyayı sollayan değişiklikler karşısında artan çaresizlik duygumuzu kanalize eden bir yer. Covid-19 nasıl buluşacağımızı bildiğimiz bir tehdit. Diğer birçok korkumuzun aksine Covid-19 bir plan sunuyor.
Medeniyetimizin yerleşik kurumları zamanımızın zorluklarını karşılamak için gittikçe çaresiz kalmaktadır. Sonunda karşılaşabilecekleri bir meydan okumayı nasıl karşıladıklarını. Bunları en büyük kriz olarak benimsemeleri ne kadar istekli. Bilgi yönetimi sistemlerinin en endişe verici portreleri için doğal olarak nasıl seçtikleri. Halkın paniğe ne kadar kolay katıldığı, yetkililerin yapamayacağı çeşitli açıklanamayan tehditler için bir vekil olarak ele alabileceği bir tehdidi benimsedi.
Bugün, zorluklarımızın çoğu artık zorlanmıyor. Antibiyotiklerimiz ve ameliyatlarımız, otoimmünite, bağımlılık ve obezitenin artan sağlık krizlerini karşılayamıyor. Orduları fethetmek için inşa edilmiş silahlarımız ve bombalarımız yurtdışındaki nefreti silmek veya ev içi şiddeti evimizden uzak tutmak için işe yaramaz. Polisimiz ve hapishanelerimiz suçun üreme koşullarını iyileştiremez. Böcek ilaçlarımız yıkık toprağı geri yükleyemez.
Covid-19, bulaşıcı hastalıkların zorluklarının modern tıp ve hijyene yenik düştüğü, Nazilerin savaş makinesine yenik düştüğü ve doğanın kendisinin teknolojik fetih ve iyileştirmeye yenik düştüğü eski günleri hatırlıyor. Silahlarımızın çalıştığı günleri hatırlıyor ve dünyanın her kontrol teknolojisi ile gerçekten gelişmekte olduğu görülüyor.
Egemenlik ve kontrol konusunda ne tür bir sorun var? Dışarıdan gelen bir şeyden, diğer bir şeyden kaynaklanan tür. Sorunun nedeni, evsizlik veya eşitsizlik, bağımlılık veya obezite gibi kendimize samimi bir şey olduğunda, savaşacak hiçbir şey yoktur. Örneğin, milyarderler, Vladimir Putin veya Şeytan'ı suçlayarak bir düşman kurmaya çalışabiliriz, ancak daha sonra milyarderlerin (veya virüslerin) çoğalmasına izin veren zemin koşulları gibi önemli bilgileri kaçırırız.
Medeniyetimizin iyi olduğu bir şey varsa, bir düşmanla savaşıyor. Teknolojilerimizin, sistemlerimizin ve dünya görüşümüzün geçerliliğini kanıtlayan, iyi olduğumuzu yapma fırsatlarını memnuniyetle karşılıyoruz. Ve böylece düşmanları üretiyoruz, suç, terörizm ve hastalık gibi sorunları bize karşı terimlere dönüştürüyor ve kolektif enerjilerimizi bu şekilde görülebilen çabalara doğru harekete geçiriyoruz. Böylece, nükleer armagedon, ekolojik çöküş ve beş milyon çocuğa açlık olasılığını normal olarak ele alırken, Covid-19'u silah çağrısı olarak seçtik.
Komplo Anlatısı
Covid-19 totaliter istek listesindeki pek çok öğeyi haklı görüyor gibi göründüğü için, kasıtlı güç oyunu. Amacım, bu teoriyi ilerletmek ya da onu tartışmak değil, ancak bazı meta düzeyli yorumlar sunacağım. Önce kısa bir genel bakış.
Teoriler (birçok varyant var) Olay 201 (geçen yıl Gates Vakfı, CIA, vb. Tarafından desteklenmektedir) ve her ikisi de otoriter yanıtı düzenleyen “Lockstep” adlı bir senaryoyu detaylandıran bir 2010 Rockefeller Vakfı tanıtım belgesinden bahsediyor. varsayımsal bir pandemiye.
Sıkıyönetim için altyapı, teknoloji ve yasal çerçevenin uzun yıllardır hazır olduğunu gözlemliyorlar. Tek gereken şey, halkın onu benimsemesinin bir yoluydu ve şimdi geldi. Mevcut kontroller kalıcı olsun veya olmasın, aşağıdakiler için bir emsal hazırlanmaktadır:
- İnsanların hareketlerinin her zaman izlenmesi (çünkü koronavirüs)
- Toplanma özgürlüğünün askıya alınması (çünkü koronavirüs)
- Sivillerin askeri polisliği (çünkü koronavirüs)
- Yargısız, süresiz gözaltı (karantina, çünkü koronavirüs)
- Nakit yasağı (çünkü koronavirüs)
- İnternet sansürü (dezenformasyonla mücadele etmek için, çünkü koronavirüs)
- Devletin bedenlerimiz üzerinde egemenliğini tesis eden zorunlu aşılama ve diğer tıbbi tedaviler (çünkü koronavirüs)
- Tüm faaliyetlerin ve destinasyonların açıkça izin verilen ve açıkça yasak olanlara sınıflandırılması (bunun için evinizi bırakabilirsiniz, ancak bu değil), polissiz, hukuki olmayan gri bölgeyi ortadan kaldırır. Bu bütünlük totaliteryanizmin özüdür. Gerçi şimdi gerekli, çünkü, koronavirüs.
Bu komplo teorileri için sulu bir malzemedir. Bildiğim kadarıyla, bu teorilerden biri doğru olabilir; ancak, olayların aynı şekilde ilerlemesi bilinçsiz sistemik bir eğimden sürekli artan kontrole doğru gelişebilir.
Artan Kontrole Doğru Eğim?
Bu eğim nereden geliyor? Uygarlığın DNA'sına dokunmuştur. Bin yıl boyunca, medeniyet (küçük ölçekli geleneksel kültürlerin aksine) ilerlemeyi dünya üzerinde kontrolün genişletilmesi meselesi olarak anlamıştır: vahşi yaşamı evcilleştirmek, barbarları fethetmek, doğanın güçlerine hakim olmak ve toplumu yasa ve akla göre düzenlemek.
Yeni zirvelere “ilerleme” başlatan Bilim Devrimi ile kontrolün yükselişi hızlandı: gerçekliğin nesnel kategorilere ve niceliklere sıralanması ve teknolojiyle birlikte maddiliğin hakimiyeti. Son olarak, sosyal bilimler, mükemmel bir toplumu oluşturmak için aynı yolu ve yöntemleri (Platon ve Konfüçyüs'e kadar uzanan) tutmayı vaat etti.
Bu nedenle uygarlığı yönetenler kontrollerini güçlendirmek için herhangi bir fırsatı memnuniyetle karşılayacaklar, çünkü sonuçta, insan kaderinin büyük bir vizyonuna hizmet ediyor: hastalık, suç, yoksulluk ve belki de acı çekmenin mükemmel bir şekilde düzenlenmiş olduğu dünya varoluşun dışında.
Hain sebeplere gerek yok. Tabii ki herkesi takip etmek istiyorlar - ortak iyiliği sağlamak için daha iyi. Onlar için Covid-19 bunun ne kadar gerekli olduğunu gösteriyor. “Koronavirüs ışığında demokratik özgürlükleri karşılayabilir miyiz?” onlar sorar. “Şimdi, zorunluluktan, bunları kendi güvenliğimiz için feda etmeli miyiz?” 9/11 gibi geçmişte diğer krizlere eşlik ettiği için tanıdık bir nakarat.
Çekiçiniz Olsaydı ...
Ortak bir metaforu yeniden çalışmak için, çekiçli bir adamın, onu kullanmak için bir neden aradığını düşünün. Aniden dışarı çıkmış bir çivi görür. Uzun zamandır bir çivi arıyor, vida ve cıvatalara çarpıyor ve çok şey başaramıyor. Çekiçlerin en iyi araçlar olduğu bir dünya görüşü yaşıyor ve tırnaklara çarparak dünya daha iyi hale getirilebiliyor. Ve işte bir çivi!
Onun hevesinde çiviyi oraya yerleştirdiğinden şüphelenebiliriz, ama bu hiç de önemli değil. Belki de çıkmış bir çivi bile değildir, ancak vurmaya başlamak için yeterince birine benziyor. Araç hazır olduğunda, onu kullanmak için bir fırsat ortaya çıkacaktır.
Ve yetkililerden şüphe etme eğiliminde olanlar için, belki de bu sefer gerçekten bir çivi olduğunu ekleyeceğim. Bu durumda, çekiç doğru alettir - ve çekiç prensibi daha güçlü, vidaya, düğmeye, klipse ve yırtılmaya hazır olarak ortaya çıkacaktır.
Her iki durumda da, burada uğraştığımız sorun, Illuminati'nin kötü bir zekasını devirmekten çok daha derin. Var olsalar bile, medeniyetin eğimi göz önüne alındığında, aynı eğilim onlarsız kalacaktı ya da eskinin işlevlerini üstlenmek için yeni bir Illuminati ortaya çıkacaktı.
Savaş Zihniyeti: Kendimizden Ayrı Bir Kurban
Doğru ya da yanlış, salgının kamuoyunda kötücülerin uyguladığı korkunç bir komplo olduğu fikri, patojen bulma zihniyetinden çok uzak değil. Haçlı bir zihniyet, bir savaş zihniyeti. Sosyopolitik bir hastalığın kaynağını kendimizden ayrı bir mağdur olan, daha sonra savaşabileceğimiz bir patojenin içinde bulur. Parselin ele geçirilmesi için toplumu verimli kılan koşulları göz ardı etme riski vardır. Bu zeminin kasten mi yoksa rüzgar tarafından mı ekildiği, benim için ikincil bir sorudur.
Bundan sonra söyleyeceğim, SARS-CoV2'nin genetik olarak tasarlanmış bir biyodizel olup olmadığı ile ilgilidir. 5G ile ilgili "ifşa" önlemek için kullanılıyor, totaliter dünya hükümeti için bir Truva atıdır, bizden daha ölümcüldür, bizden daha az ölümcüldür. Fort Detrickveya CDC ve DSÖ'nün bize söylediği gibi. Aşağıdaki durumlarda da geçerlidir herkes tamamen yanlış SARS-CoV-2 virüsünün mevcut salgındaki rolü hakkında.
Fikirlerim var, ama bu acil durum boyunca öğrendiğim bir şey varsa, ne olduğunu gerçekten bilmiyorum. Kimsenin, haber, sahte haberler, söylentiler, bastırılmış bilgiler, komplo teorileri, propaganda ve interneti dolduran siyasal anlatımlardan oluşan farrago arasında nasıl olabileceğini görmüyorum.
Keşke çok daha fazla insan bilmeden kucaklasaydı. Hem baskın anlatıyı kucaklayanlara hem de muhalif olanlara hevesli olanlara söylüyorum. Bakış açılarımızın bütünlüğünü korumak için hangi bilgileri engelliyor olabiliriz? İnançlarımızda alçakgönüllü olalım: bu bir ölüm kalım meselesidir.
Ölüm Savaşı
7 yaşındaki oğlum iki haftadır başka bir çocuk görmedi veya oynamadı. Milyonlarca kişi aynı gemidedir. Çoğu, tüm bu çocuklar için sosyal etkileşimi olmayan bir ayın, bir milyon hayatı kurtarmak için makul bir fedakarlık olacağına katılıyor. Ama 100,000 hayat kurtarmaya ne dersin? Ya kurban bir ay için değil, bir yıl için ise? Beş yıl? Altta yatan değerlerine göre farklı insanlar bu konuda farklı görüşlere sahip olacaktır.
Yukarıdaki soruları daha kişisel bir şeyle değiştirelim, insanları istatistiklere dönüştüren insanlık dışı faydacı düşünceyi delip, bir kısmını başka bir şey için feda edelim. Benim için önemli olan soru, annemin ölme riskini azaltabilecekse ya da bu konuda kendi riskimle karşılaşacak olursa, tüm ulusun çocuklarından bir sezon için oyundan vazgeçmelerini ister miyim? Ya da sorabilir miyim, İnsan sarılmasının ve el sıkışmasının sonunu, kendi hayatımı kurtaracaksa karar verir miyim? Bu annemin hayatını ya da benimkini değerli kılmak değil, her ikisi de değerli. Hala bizimle birlikte olduğu her gün için minnettarım. Ancak bu sorular derin sorunları beraberinde getiriyor. Yaşamak için doğru yol nedir? Ölmenin doğru yolu nedir?
İster kendi adına ister toplum adına sorulan bu tür soruların cevabı, ölümü nasıl tuttuğumuza ve sivil özgürlüklere ve kişisel özgürlüğün yanı sıra oyuna, dokunmaya ve beraberliğe ne kadar değer verdiğimize bağlıdır. Bu değerleri dengelemek için kolay bir formül yoktur.
Güvenlik, Güvenlik ve Risk Azaltma Vurgu
Yaşamım boyunca toplumun güvenlik, emniyet ve risk azaltmaya gittikçe daha fazla önem verdiğini gördüm. Özellikle çocukluğu etkiledi: genç bir çocuk olarak, denetlenmeyen evden bir mil dolaşmamız normaldi - bu, ebeveynlere bugün Çocuk Koruma Hizmetlerinden bir ziyaret sağlayacak.
Ayrıca daha fazla meslek için lateks eldiven şeklinde kendini gösterir; her yerde el dezenfektanı; kilitli, korumalı ve gözetimli okul binaları; yoğunlaştırılmış havaalanı ve sınır güvenliği; yasal sorumluluk ve sorumluluk sigortası bilincinin artırılması; metal dedektörleri ve birçok spor alanına girmeden önce arama yapar ve kamu binaları, vb. Büyük yaz, güvenlik durumu biçimini alır.
"Önce Güvenlik" Diğer Değerleri Değer Kaybetti
“Önce güvenlik” mantra, hayatta kalmayı en öncelikli hale getiren ve eğlence, macera, oyun ve sınırların zorlanması gibi diğer değerleri amorti eden bir değer sisteminden gelir. Diğer kültürlerin farklı öncelikleri vardı. Örneğin, birçok geleneksel ve yerli kültür, Jean Liedloff'un klasiğinde belgelendiği gibi, çocukları daha az koruyor, Süreklilik Kavramı. Çocukların kendine güven ve iyi yargılama geliştirmeleri için gerekli olduğuna inanarak, çoğu modern insan için çılgınca görünecek risklere ve sorumluluklara izin veriyorlar.
Bence çoğu modern insan, özellikle de genç insanlar, hayatı tam olarak yaşamak için güvenliği feda etme konusundaki bu doğal istekliliğin bir kısmını korumaktadır. Ancak çevre kültür bizi sürekli olarak korku içinde yaşamak için lobi yapar ve korkuyu somutlaştıran sistemler inşa eder. Onlarda, güvende kalmak aşırı derecede önemlidir. Bu nedenle, çoğu kararın risk hesaplamalarına dayandığı ve doktorun nihai başarısızlığını işaret eden en kötü sonucun ölüm olduğu bir tıbbi sistemimiz var. Yine de her zaman ölümün bizi beklediğini biliyoruz. Kurtarılan bir hayat aslında ertelenen bir ölüm anlamına gelir.
Ölüm Reddi ve Ölmek
Medeniyetin kontrol programının nihai olarak yerine getirilmesi, ölümün kendisini yenmek olacaktır. Bunu başaramayan modern toplum, bu zaferin bir faktörüne yerleşir: fetihten ziyade inkar. Bizimki, cesetleri uzak tutmaktan, gençlik için fetişine, yaşlıları huzurevlerinde depolamaya kadar bir ölüm inkar topluluğudur. Para ve mülke olan takıntısı bile - “benim” kelimesinin gösterdiği gibi, kendiliğin yayılması -, kalıcı kendiliğin ekleri yoluyla kalıcı hale getirilebileceği yanılsamasını ifade eder.
Modernitenin sunduğu kendine özgü öykü göz önüne alındığında, tüm bunlar kaçınılmazdır: Diğer dünyasında ayrı birey. Genetik, sosyal ve ekonomik rakipler tarafından kuşatılmış, bu kendini geliştirmek için korumalı ve egemen olmalıdır. (Ayrılık hikayesinde) tamamen imha olan ölümün önlenmesi için elinden geleni yapmalıdır. Biyoloji bilimi bize, doğamızın hayatta kalma ve üreme şansımızı en üst düzeye çıkarmak olduğunu bile öğretmiştir.
Bir arkadaşım, Peru'daki Q'ero ile zaman geçiren bir tıp doktoru, Q'ero'nun hayatını uzatmak için birini entübe edip edemeyeceğini sordum. “Elbette hayır,” dedi. “Şamanı iyi ölmesine yardımcı olmak için çağırırlardı.”
İyi ölmek (acısız bir şekilde ölmekle aynı şey değildir) günümüzün tıbbi kelime dağarcığında pek fazla değildir. Hastaların iyi ölüp ölmediğine dair hastane kayıtları tutulmaz. Bu olumlu bir sonuç olarak sayılmaz. Ayrı benliğin dünyasında ölüm nihai felakettir.
Ama öyle mi? Düşünmek bu bakış açısı Lissa Rankin'den: “Hepimiz, kendimiz için bir makine solumakta olan, yalnız ölme riski olan sevdiklerinden izole edilen bir yoğun bakım ünitesinde olmak istemeyiz - bu, hayatta kalma şanslarını artırabilecekleri anlamına gelse bile. Bazılarımız evde sevilenlerin kollarında tutulmayı tercih edebilir, bu zamanımız gelmiş olsa bile .... Unutmayın, ölüm bir son değildir. Ölüm eve gidiyor. ”
Güvende Kalmak İçin Ne Kadar Hayat Alacaksınız?
Benlik ilişkisel, birbirine bağımlı, hatta varoluşsal olarak anlaşıldığında, o zaman diğerine kanar ve diğeri kendine kanar. Kendini bir ilişki matrisinde bir bilinç odağı olarak anlamak, artık bir düşmanı her sorunu anlamanın anahtarı olarak aramaz, bunun yerine ilişkilerdeki dengesizlikleri arar.
Ölüm Savaşı, iyi ve eksiksiz yaşama arayışına yol açar ve ölüm korkusunun aslında yaşam korkusu olduğunu görürüz. Güvende kalmak için ne kadar yaşamdan vazgeçeceğiz?
Totaliterizm - kontrolün mükemmelliği - ayrı benliğin mitolojisinin kaçınılmaz son ürünüdür. Savaş gibi yaşam için bir tehdit dışında başka ne var ki tam kontrolü hak ederdi? Böylece Orwell, sürekli savaşı Parti yönetiminin önemli bir bileşeni olarak tanımladı.
Kontrol programının, ölüm inkârının ve ayrı benliğin zeminine karşı, kamu politikasının ölüm sayısını en aza indirmeye çalışması gerektiği varsayımı neredeyse oyunun ötesinde, oyun, özgürlük vb. Diğer değerlerin tabi olduğu bir hedef. . Covid-19 bu görüşü genişletmek için bir fırsat sunuyor. Evet, hayatı kutsal, her zamankinden daha kutsal tutalım. Ölüm bize bunu öğretir. Her bir insanı, genç ya da yaşlı, hasta ya da iyi, kutsal, değerli, sevgili varlık olarak tutalım. Ve kalplerimizin çemberinde, diğer kutsal değerlere de yer açalım. Hayatı kutsal tutmak sadece uzun yaşamak değil, iyi, doğru ve tam yaşamaktır.
Tüm korku gibi, koronavirüs etrafındaki korku da bunun ötesinde ne olabileceğini ima ediyor. Yakın birinin geçmesini deneyimleyen herkes, ölümün sevilecek bir portal olduğunu bilir. Covid-19, onu reddeden bir toplumun bilincinde ölümü öne çıkardı. Korkunun diğer tarafında, ölümün kurtardığı sevgiyi görebiliriz. Bırak dökülsün. Kültürümüzün toprağını doyurmasına ve akiferlerini doldurmasına izin verin, böylece kabuklu kurumlarımızın, sistemlerimizin ve alışkanlıklarımızın çatlaklarından sızacak. Bunlardan bazıları da ölebilir.
Hangi Dünyada Yaşayacağız?
Güvenlik sunağından ne kadar yaşam feda etmek istiyoruz? Bizi daha güvenli tutarsa, insanların asla toplanmadığı bir dünyada yaşamak istiyor muyuz? Her zaman halka açık maske takmak istiyor muyuz? Yılda bir kaç hayat kurtaracaksa, her seyahatimizde tıbbi muayene olmak istiyor muyuz? Vücudumuz üzerindeki nihai egemenliği tıbbi otoritelere (siyasi olanlar tarafından seçildiği gibi) dağıtarak genel olarak yaşamın tıbbileştirilmesini kabul etmeye istekli miyiz? Her etkinliğin sanal bir etkinlik olmasını istiyor muyuz? Korku içinde ne kadar yaşamak istiyoruz?
Covid-19 nihayet azalır, ancak bulaşıcı hastalık tehdidi kalıcıdır. Buna cevabımız gelecek için bir rota belirliyor. Kamusal yaşam, toplumsal yaşam, paylaşılan fizikselliğin hayatı birkaç nesil boyunca azalmaktadır. Mağazalarda alışveriş yapmak yerine işleri evimize teslim ediyoruz. Dışarıda oynayan çocuklar yerine oyun tarihlerimiz ve dijital maceralarımız var. Kamusal meydan yerine, çevrimiçi forumumuz var. Kendimizi birbirimizden ve dünyadan daha da soyutlamaya devam etmek istiyor muyuz?
Özellikle sosyal mesafenin başarılı olması durumunda Covid-19'un yolunu sürdürmesini beklediğimiz 18 ayın ötesinde devam ettiğini hayal etmek zor değil. Bu süre zarfında yeni virüslerin ortaya çıkacağını hayal etmek zor değil. Acil durum tedbirlerinin normal hale geleceğini hayal etmek zor değil (başka bir salgın olasılığını ortadan kaldırmak için), tıpkı 9 Eylül'den sonra ilan edilen acil durumun bugün hala yürürlükte olması gibi. (Söylendiğimiz gibi), yeniden enfeksiyonun mümkün olduğunu hayal etmek zor değil, böylece hastalık asla ilerlemeyecek. Bu, yaşam tarzımızdaki geçici değişikliklerin kalıcı olabileceği anlamına gelir.
Başka bir pandemi riskini azaltmak için, sonsuza dek sarılmadan, el sıkışmasından ve beşliğinden uzak bir toplumda yaşamayı seçmeli miyiz? Artık toplanmadığımız bir toplumda yaşamayı seçelim mi? Konser, spor yarışması ve festival geçmişte kaldı mı? Artık çocuklar başka çocuklarla oynamayacak mı? Tüm insan temaslarına bilgisayarlar ve maskeler aracılık edecek mi? Artık dans dersleri yok, karate dersleri yok, konferans yok, kilise yok mu? Ölüm azaltma ilerlemeyi ölçmek için standart mıdır? İnsan ilerlemesi ayrılık anlamına mı geliyor? Bu gelecek mi?
Aynı soru insanların hareketini ve bilgi akışını kontrol etmek için gerekli idari araçlar için de geçerlidir. Mevcut yazıda, tüm ülke kilitlenmeye doğru ilerliyor. Bazı ülkelerde, evi terk etmek için bir hükümet web sitesinden bir form yazdırılmalıdır. Bana, bulunduğu yerin her zaman yetkilendirilmesi gereken okulu hatırlatır. Veya hapishane.
Ne Öngörelim?
Hareket özgürlüğünün devlet yöneticileri ve yazılımları tarafından sürekli olarak yönetildiği bir sistem olan elektronik salon geçişlerinin geleceğini sürekli olarak öngörüyor muyuz? İzin verilen veya yasaklanan her hareketin nerede izlendiği? Ve sağlığımızı tehdit eden bilgilerin (yine çeşitli otoriteler tarafından kararlaştırıldığı gibi) kendi iyiliğimiz için sansürlendiği korumamız için? Acil bir durum karşısında, tıpkı bir savaş hali gibi, bu tür kısıtlamaları kabul eder ve özgürlüklerimizi geçici olarak teslim ederiz. 9 Eylül'e benzer şekilde, Covid-11 tüm itirazları ortadan kaldırır.
Tarihte ilk kez, en azından gelişmiş dünyada böyle bir vizyonu gerçekleştirmek için teknolojik araçlar mevcuttur (örneğin, cep telefonu konum verilerini kullanma sosyal mesafeyi zorlamak; buraya da bakınız). İnişli çıkışlı bir geçişten sonra, neredeyse tüm yaşamın çevrimiçi olduğu bir toplumda yaşayabiliriz: alışveriş, toplantı, eğlence, sosyalleşme, çalışma, hatta randevu. Bu bizim isteiğimiz şey mi? Kaç hayat kurtarıldı bu değer?
Bugün yürürlükte olan kontrollerin çoğunun birkaç ay içinde kısmen rahatlayacağından eminim. Kısmen rahat, ama hazır. Bulaşıcı hastalık bizimle kaldığı sürece, gelecekte tekrar tekrar yeniden kullanılmaları veya alışkanlıklar şeklinde kendilerine dayatılmaları muhtemeldir. Deborah Tannen'in dediği gibi, Politico makalesi koronavirüsün dünyayı nasıl kalıcı olarak değiştireceği konusunda,
'Artık şeylere dokunmanın, başka insanlarla birlikte olmanın ve kapalı bir alanda havayı solumanın riskli olabileceğini biliyoruz ... El sıkışmaktan veya yüzlerimize dokunmaktan geri tepmek ikinci doğa olabilir - ve hepimiz topluma miras bırakabiliriz geniş bir OKB, çünkü hiçbirimiz elimizi yıkamayı bırakamayız. ”
Binlerce yıl, milyonlarca yıl, dokunma, temas ve beraberlikten sonra, insan ilerlemesinin zirvesi, bu tür faaliyetleri çok riskli oldukları için durdurmamız mı?
Hayat Toplumdur
Kontrol programının çelişkisi, ilerlemesinin nadiren bizi hedefine yaklaştırabilmesidir. Hemen hemen her üst orta sınıf evde güvenlik sistemlerine rağmen, insanlar bir nesil öncesine göre daha az endişeli veya güvensiz değiller. Ayrıntılı güvenlik önlemlerine rağmen, okullar daha az kitlesel atış görmüyor. Tıbbi teknolojideki olağanüstü ilerlemeye rağmen, insanlar kronik hastalıkların çoğalması ve yaşam beklentisinin durması ve ABD ve İngiltere'de azalmaya başlaması nedeniyle son otuz yıl içinde daha az sağlıklı hale gelirse.
Covid-19'u kontrol etmek için uygulanan önlemler de benzer şekilde önlediklerinden daha fazla ıstırap ve ölüme neden olabilir. Ölümleri en aza indirmek, nasıl tahmin edeceğimizi ve ölçeceğimizi bildiğimiz ölümleri en aza indirmek anlamına gelir. Örneğin, izolasyona bağlı depresyondan kaynaklanabilecek ilave ölümleri veya işsizliğin neden olduğu umutsuzluğu veya sağlıkta azalan bağışıklık ve bozulmayı ölçmek imkansızdır. kronik korku neden olabilir.
Yalnızlık ve sosyal temas eksikliğinin arttığı gösterilmiştir iltihap, Depresyon, ve demans. Göre Lissa Rankin, MD, hava kirliliği ölme riskini% 6, obeziteyi% 23, alkol bağımlılığını% 37 ve yalnızlığı% 45 arttırmaktadır.
Defter dışı bir başka tehlike, aşırı hijyen ve mesafenin yol açtığı bağışıklıkta bozulmadır. Sağlık için gerekli olan sadece sosyal temas değil, aynı zamanda mikrobiyal dünya ile temastır. Genel olarak konuşursak, mikroplar düşmanlarımız değil, sağlıktaki müttefiklerimizdir. Bakteriler, virüsler, mayalar ve diğer organizmaları içeren çeşitli bağırsak biyomları, iyi işleyen bir bağışıklık sistemi için gereklidir ve çeşitliliği diğer insanlarla ve yaşam dünyasıyla temas yoluyla korunur.
Aşırı el yıkama, aşırı antibiyotik kullanımı, aseptik temizlik ve insan teması eksikliği yapabilir iyiden çok zarar. Ortaya çıkan alerjiler ve otoimmün bozukluklar, değiştirdikleri bulaşıcı hastalıktan daha kötü olabilir. Sosyal ve biyolojik olarak sağlık toplumdan gelir. Hayat tek başına gelişmez.
Dünyayı Bizlere Karşı Görün
Dünyayı bize karşı terimlerle görmek bizi yaşamın ve sağlığın toplumda gerçekleştiği gerçeğine kör eder. Bulaşıcı hastalıkların örneğini almak için, kötü patojenin ötesine bakıp, 'Rolünün rolü nedir?' mikrobiyomdaki virüsler? (Görmek Ayrıca burada.) Zararlı virüslerin çoğaldığı vücut koşulları nelerdir? Neden bazı kişilerde hafif semptomlar, bazılarında ise şiddetli semptomlar görülür (“düşük direnç” in hepsinin açıklanmamasının yanı sıra)? Flus, soğuk algınlığı ve diğer ölümcül olmayan hastalıklar sağlığın korunmasında hangi olumlu rol oynayabilir?
Mikroplarla savaş düşüncesi Terörle Savaş, Suçla Savaş, Yabani Otlarla Savaş ve politik ve kişilerarası savaştığımız sonsuz savaşlara benzer sonuçlar getirir. Birincisi, sonsuz savaş üretir; ikincisi, dikkati hastalık, terörizm, suç, yabani otlar ve geri kalanını doğuran zemin koşullarından saptırır.
Politikacıların barış uğruna savaş peşinde koştukları iddialarına rağmen, savaş kaçınılmaz olarak daha fazla savaş üretiyor. Ülkeleri teröristleri öldürmek için bombalamak sadece terörizmin temel koşullarını göz ardı etmekle kalmaz, aynı zamanda bu koşulları da şiddetlendirir. Suçluları kilitlemek sadece suçu doğuran koşulları göz ardı etmekle kalmaz, aynı zamanda aileleri ve toplulukları parçalar ve suçlulara hapsedilirse bu koşulları yaratır. Ve antibiyotik, aşı, antiviral ve diğer ilaç rejimleri, güçlü bağışıklığın temeli olan vücut ekolojisine zarar verir.
Vücudun dışında, tarafından püskürtülen büyük püskürtme kampanyaları zika, Dang humması ve şimdi Covid-19 doğanın ekolojisine açıklanamayan hasarı ziyaret edecek. Antiviral bileşiklerle kullandığımızda ekosistem üzerindeki etkilerin ne olacağını düşünen oldu mu? Böyle bir politika (Çin ve Hindistan'ın çeşitli yerlerinde uygulanmaktadır), yalnızca virüslerin yaşam ağının ayrılmaz bir parçası olduğunu anlamayan ayrılık zihniyetinden düşünülebilir.
Zemin koşulları hakkındaki noktayı anlamak için bazı ölümleri göz önünde bulundurun İtalya'dan istatistikler (Ulusal Sağlık Enstitüsü'nden), yüzlerce Covid-19 ölümünün analizine dayanmaktadır. Analiz edilenlerin% 1'inden azında ciddi kronik sağlık sorunları yoktu. % 75'inde hipertansiyon,% 35'inde diyabet,% 33'ünde kardiyak iskemi,% 24'ünde atriyal fibrilasyon,% 18'inde düşük böbrek fonksiyonunda, diğerlerinden deşifre edemediğim durumlar vardı İtalya raporu. Ölenlerin neredeyse yarısı bu ciddi patolojilerden üç veya daha fazlasına sahipti.
Obezite, diyabet ve diğer kronik rahatsızlıklar ile beslenen Amerikalılar, en az İtalyanlar kadar savunmasızdır. O zaman virüsü suçlamalıyız (sağlıklı olmayan birkaç kişiyi öldürür), yoksa sağlığın altında yatan suçu mu suçlayabiliriz? Burada yine gergin ipin benzeşmesi geçerlidir. Modern dünyada milyonlarca insan güvencesiz bir sağlık durumundadır, sadece normalde onları kenara göndermek için önemsiz bir şey beklemektedir.
Mikrop Teorisi ve Arazi Teorisi
Elbette kısa vadede hayatlarını kurtarmak istiyoruz; tehlike, kendimizi kısa süreli sonsuz bir arka arkaya kaybetmemiz, bir bulaşıcı hastalıkla birbiri ardına savaşmamız ve insanları bu kadar savunmasız hale getiren zemin koşullarıyla asla meşgul olmamamızdır. Bu çok daha zor bir problem, çünkü bu zemin koşulları savaşarak değişmeyecek. Diyabet veya obezite, bağımlılık, depresyon veya TSSB'ye neden olan patojen yoktur. Onların nedenleri Öteki değil, kendimizden ayrı bir virüs değil, biz de kurbanlarıyız.
Pavidik bir virüsü adlandırabileceğimiz Covid-19 gibi hastalıklarda bile, konular virüs ve kurban arasındaki bir savaş kadar basit değildir. Mikropları daha büyük bir sürecin parçası olarak tutan mikrop hastalığı teorisine bir alternatif vardır. Koşullar doğru olduğunda, vücutta çoğalırlar, bazen konakçıyı öldürürler, ancak aynı zamanda, örneğin mukus deşarjı yoluyla birikmiş toksik birikintileri temizleyerek veya onları yakarak (mecazi olarak konuşarak) başlatacak koşulları iyileştirirler. ateş ile. Bazen “arazi teorisi” olarak adlandırılır, mikropların hastalığın nedeninden daha fazla semptom olduğunu söyler. Bir memün açıkladığı gibi: “Balığın hasta. Mikrop teorisi: balığı izole edin. Arazi teorisi: tankı temizleyin. ”
Belli bir şizofreni modern sağlık kültürünü etkiler. Bir yandan, alternatif ve bütünsel tıbbı kucaklayan gelişen bir sağlık hareketi var. Bağışıklığı artırmak için otlar, meditasyon ve yoga savunur. Hastalığın ya da iyileşmenin tutum ve inançların gücü gibi sağlığın duygusal ve manevi boyutlarını doğrular. Bütün bunlar, toplum eski ortodoksiyi temerrüde düşürdüğü için Covid tsunami altında kayboldu.
Vakaya göre: Kaliforniya akupunktur uzmanları “zorunlu değil” olarak kabul edilmekle birlikte kapanmaya zorlandı. Bu, geleneksel viroloji perspektifinden mükemmel bir şekilde anlaşılabilir. Ancak Facebook'ta bir akupunktur uzmanının gözlemlediği gibi, “Sırt ağrım için opioidlerden kurtulmak için birlikte çalıştığım hastam ne olacak? Onları tekrar kullanmaya başlamak zorunda kalacak. ”
Tıbbi otoritenin dünya görüşünden, gerçek virüslerin neden olduğu gerçek hastalıklar söz konusu olduğunda, alternatif modaliteler, sosyal etkileşim, yoga dersleri, takviyeler vb. Kriz karşısında eterik bir “sağlıklı yaşam” alanına düşerler. Covid-19 altında ortodoksinin yeniden canlanması o kadar yoğundur ki, uzaktan alışılmadık bir şey, örneğin intravenöz C vitamini, birkaç gün öncesine kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde tamamen masa dışındaydı (makaleler hala C vitamininin Covid-19 ile savaşmasına yardımcı olabileceği “efsane” nden “çürütülüyor”).
Ayrıca CDC'nin mürver özü, tıbbi mantar, kesme şeker alımı, NAC (N-asetil L-sistein), astragalus veya D vitamininin faydalarını evangelize ettiğini duymadım. kapsamlı araştırma ve fizyolojik açıklamalar ile. Örneğin, NAC (Genel Bilgi, çift kör plasebo kontrollü ders çalışma) grip benzeri hastalıklarda semptomların görülme sıklığını ve şiddetini önemli ölçüde azalttığı gösterilmiştir.
Sağlık Kriziyle Karşı Karşıyayız
Daha önce otoimmünite, obezite vb. İle ilgili sunduğum istatistiklerin belirttiği gibi, Amerika ve genel olarak modern dünya bir sağlık kriziyle karşı karşıyadır. Yaptığımız işin cevabı sadece daha ayrıntılı mı? Covid'e şu ana kadar yanıt ortodoksiyi ikiye katlamak ve alışılmadık uygulamaları ve muhalif bakış açılarını bir kenara atmak oldu.
Başka bir yanıt, lensimizi genişletmek ve kimin için ödeme yaptığı, erişimin nasıl verildiği ve araştırmanın nasıl finanse edildiği gibi tüm sistemi incelemek, aynı zamanda bitkisel ilaç, fonksiyonel tıp ve enerji tıbbı gibi marjinal alanları da içerecek şekilde genişletmek olacaktır. Belki de bu fırsatı, mevcut hastalık, sağlık ve beden teorilerini yeniden değerlendirmek için kullanabiliriz. Evet, şu anda en iyi şekilde hastalanmış balığımızı koruyalım, ama belki de bir dahaki sefere tankı temizleyebiliyorsak çok fazla balığı izole etmek ve ilaçlamak zorunda kalmayacağız.
İlerlemek için Hangi Yolu İzleyelim?
Size şu anda tükendiğinizi ve NAC veya başka bir ek almanızı söylemiyorum, ne de toplum olarak aniden tepkimizi değiştirmeliyiz, derhal sosyal mesafeyi durdurmalı ve bunun yerine takviyeleri almaya başlamalıyız. Ancak bu molayı bir kavşak noktasında normal olarak kullanabiliriz, ilerleyerek hangi yolu izleyeceğimizi bilinçli olarak seçebiliriz: ne tür bir sağlık sistemi, hangi sağlık paradigması, ne tür bir toplum.
ABD'de evrensel ücretsiz sağlık hizmeti gibi fikirler yeni bir ivme kazandığından, bu yeniden değerlendirme zaten gerçekleşiyor. Ve bu yol çatallara da yol açar. Ne tür sağlık hizmetleri evrenselleştirilecek? Sadece herkes için mi, yoksa herkes için mi zorunlu olacak - her vatandaş bir hasta, belki de görünmez bir mürekkep barkod dövmesi ile onaylayan bir kişi tüm zorunlu aşılar ve kontroller konusunda günceldir. Daha sonra okula gidebilir, uçağa binebilir veya bir restorana girebilirsiniz. Bu bizim için mevcut olan geleceğe giden yollardan biridir.
Şimdi başka bir seçenek daha mevcut. Kontrole ikiye katlanmak yerine, sonunda kenar boşluklarında bekleyen, merkezin çözülmesini bekleyen bütünsel paradigmaları ve uygulamaları benimseyebiliriz, böylece yuvarlanmış durumumuzda onları merkeze getirebilir ve yeni bir sistem kurabiliriz çevrelerinde.
Taç Giyme
Mükemmel kontrol cennetine, medeniyetimizin uzun süredir takip ettiği ve ufuktaki bir serap gibi ilerlememiz kadar hızlı bir şekilde geri çekildiği bir alternatif var. Evet, daha büyük yalıtım, izolasyon, hakimiyet ve ayrılma yolunda olduğu gibi ilerleyebiliriz. Artırılmış ayrılık ve kontrol seviyelerini normalleştirebilir, bizi güvende tutmak için gerekli olduklarına inanabilir ve birbirimize yakın olmaktan korktuğumuz bir dünyayı kabul edebiliriz. Veya bu duraklamadan, normalde bu kopmadan, yeniden birleşme, holizm, kayıp bağlantıların yeniden kurulması, toplumun onarımı ve yaşam ağının yeniden birleşmesi yoluna dönüşebiliriz.
Ayrı benliği korumayı ikiye katlıyor muyuz, yoksa hepimizin birlikte olduğu bir dünyaya davetiyeyi kabul ediyor muyuz? Sadece tıpta bu soru ile karşılaşmıyoruz: bizi politik, ekonomik ve kişisel yaşamlarımızda da ziyaret ediyor.
Örneğin, “Herkes için yeterli olmayacak, bu yüzden benim için yeterli olduğundan emin olacağım” fikrini somutlaştıran istifleme konusunu ele alalım. Başka bir yanıt şöyle olabilir: “Bazılarının yeterince yok, ben de onlarla olanı paylaşacağım.” Hayatta kalma ya da yardımcı olma mıyız? Hayat ne için?
Daha büyük bir ölçekte, insanlar şimdiye kadar aktivist marjlarını gizleyen sorular soruyorlar. Evsizler hakkında ne yapmalıyız? Hapishanelerdeki insanlar hakkında ne yapmalıyız? Üçüncü Dünya gecekondu mahallelerinde? İşsizler hakkında ne yapmalıyız? Tüm otel hizmetçileri, Uber sürücüleri, tesisatçılar ve kapıcılar ile evden çalışamayan otobüs şoförleri ve kasiyerler ne olacak? Ve şimdi, son olarak, öğrenci borçlarının hafifletilmesi ve evrensel temel gelir gibi fikirler çiçek açıyor.
“Covid'e duyarlı olanları nasıl koruyoruz?” bizi "Genel olarak korunmasız insanlara nasıl bakıyoruz?"
Bu, Covid'in ciddiyeti, kökeni ya da ele alınması için en iyi politikası hakkındaki görüşlerimizin yüzeyselliğine bakılmaksızın içimizi heyecanlandıran şeydir. Diyorlar ki, birbirimize bakmak konusunda ciddi olalım. Hepimizin ne kadar değerli olduğunu ve yaşamın ne kadar değerli olduğunu hatırlayalım. Medeniyetimizin envanterini alalım, onu saplamalarına ayıralım ve bir tane daha güzel yapıp yapamayacağımızı görelim.
Covid şefkatimizi körükledikçe, gitgide daha fazla, normalde çok eksik olan bir normale geri dönmek istemediğimizi fark ediyoruz. Şimdi yeni, daha şefkatli bir normal yapma fırsatımız var.
Bunun olduğunu umutlu işaretler boldur. Uzun zamandır kalpsiz şirket çıkarlarını esir almış gibi görünen Birleşik Devletler hükümeti, ailelere doğrudan ödemelerde yüzlerce milyar doları serbest bıraktı. Şefkat paragonu olarak bilinmeyen Donald Trump, haciz ve tahliyelere moratoryum koydu. Kuşkusuz bu iki gelişme de alaycı bir görüşe sahip olabilir; yine de, savunmasız kişilere bakım ilkesini somutlaştırmaktadır.
Hayal etmek...
Dünyanın her yerinden dayanışma ve şifa hikayeleri duyuyoruz. Bir arkadaş, korkunç ihtiyacı olan on yabancıya 100 dolar göndermeyi açıkladı. Birkaç gün öncesine kadar Dunkin 'Donuts'ta çalışan oğlum, insanların normal oranın beş katına kadar eğildiğini söyledi ve bunlar, çoğu ekonomik açıdan kendilerini güvende olmayan İspanyol kamyon şoförleri. Diğer mesleklerdeki doktorlar, hemşireler ve “temel çalışanlar” halka hizmet etmek için hayatlarını riske atarlar.
İşte sevgi ve nezaket patlamasının bazı örnekleri, nezaket ServiceSpace:
Belki de bu yeni hikayede yaşamanın tam ortasındayız. İtalyanca hayal et hava kuvvetleri kullanma Pavoratti, İspanyolca askeri hizmet eylemleri ve sokak polisi yapmak gitar çalmak -- ilham vermek*. şirketler veren beklenmedik ücret zamları. Kanadalılar başlangıç "İyilik Değişimi." Avustralya'da altı yaşında olumlu hediye onun diş perisi para, 8 yapımında Japonya'da 612. sınıf öğrencisi maskelerve her yerde kolej çocukları yiyecek satın alma yaşlılar için. Küba "beyaz elbiseler"(doktorlar) İtalya'ya yardım edecek. Kiracılara izin veren bir ev sahibi kalmak kira olmadan İrlandalı bir papaz şiir viral, engelli aktivistler üreten el dezenfektanı. Hayal etmek. Bazen bir kriz en derin dürtümüzü yansıtır - her zaman merhametle cevap verebiliriz.
Rebecca Solnit'in muhteşem kitabında açıkladığı gibi, Cehennemde Bir Cennet, felaket genellikle dayanışmayı özgürleştirir. Daha güzel bir dünya yüzeyin hemen altında parlar ve su altında tutan sistemler kavramalarını gevşettiğinde sallanır.
Uzun zamandır, kolektif olarak, sürekli hastalanan bir toplum karşısında çaresiz kaldık. Sağlığı düşürmek, altyapıyı azaltmak, depresyon, intihar, bağımlılık, ekolojik bozulma veya zenginlik yoğunluğu olsun, gelişmiş dünyada uygarlık rahatsızlıklarının belirtilerini görmek kolaydır, ancak bunlara neden olan sistemlere ve kalıplara sıkıştık . Şimdi, Covid bize bir sıfırlama hediye etti.
Önümüzde bir milyon çatal yol var. Evrensel temel gelir, ekonomik güvensizliğin sona ermesi ve milyonlarca kişinin Covid'in bize düşündüğümüzden daha az gerekli olduğu çalışmalarından kurtulduğu için yaratıcılığın çiçek açması anlamına gelebilir. Ya da, küçük işletmelerin yok oluşuyla, katı koşullarla gelen bir ödenek için devlete bağımlılık anlamına gelebilir.
Kriz totaliteryanizm ya da dayanışmayı başlatabilir; tıbbi sıkıyönetim veya bütünsel bir rönesans; daha fazla mikrobiyal dünya korkusu veya ona katılımda daha fazla esneklik; kalıcı sosyal uzaklaşma normları veya yeniden bir araya gelme arzusu.
Çatal yollarının bahçesinde yürürken, bireyler ve toplum olarak bize ne rehberlik edebilir? Her kavşakta, takip ettiklerimizin farkında olabiliriz: korku veya sevgi, kendini koruma veya cömertlik. Korku içinde yaşayalım ve buna dayalı bir toplum kuralım mı? Ayrı benliklerimizi korumak için yaşayalım mı? Krizi siyasi düşmanlarımıza karşı silah olarak kullanalım mı?
Bunlar ya hep ya hiç soru, korku ya da aşk değil. Sevgiye atılacak bir sonraki adım bizden önce yatıyor. Cesur hissediyor, ama pervasız değil. Ölümü kabul ederken hayatı değerlidir. Ve her adımda bir sonraki adımın görünür hale geleceğine güvenir.
Korku Virüsü
Lütfen korku üzerindeki aşkı seçmenin yalnızca bir irade eylemiyle gerçekleştirilebileceğini ve bu korkunun da bir virüs gibi ele geçirilebileceğini düşünmeyin. Burada karşılaştığımız virüs, ister Covid-19 korkusu olsun, ister totaliter tepki korkusu olsun ve bu virüsün de arazisi var. Korku, bağımlılık, depresyon ve bir dizi fiziksel hastalıkla birlikte, ayrılık ve travma alanında gelişir: kalıtsal travma, çocukluk travması, şiddet, savaş, istismar, ihmal, utanç, ceza, yoksulluk ve sessiz, normalize travma para kazandıran bir ekonomide yaşayan, modern eğitim gören veya topluluk ya da yer bağlantısı olmadan yaşayan neredeyse herkesi etkiler.
Bu arazi değişmişIle, travma iyileşmesi kişisel düzeyde, daha merhametli bir topluma doğru sistemik bir değişimle ve ayrılığın temel anlatısını dönüştürerek: başka bir dünyadaki ayrı benlik, sizden ayrı, insanlık doğadan ayrı. Yalnız kalmak temel bir korkudur ve modern toplum bizi gittikçe daha yalnız kılmıştır. Fakat yeniden birleşme zamanı burada. Her şefkat, nezaket, cesaret veya cömertlik eylemi bizi ayrılık hikayesinden iyileştirir, çünkü hem aktör hem de tanıkta birlikte olduğumuzu garanti eder.
Virüsler ve Evrim
İnsanlar ve virüsler arasındaki ilişkinin bir boyutunu daha çağırarak sonuca varacağım. Virüsler sadece insanların değil tüm ökaryotların evriminin ayrılmaz bir parçasıdır. Virüsler DNA transferi Organizmadan organizmaya, bazen de germline (kalıtsal hale geldiği yer) içine sokar. Yatay gen transferi olarak bilinen bu, evrimin birincil mekanizmasıdır ve yaşamın rastgele mutasyonla mümkün olandan çok daha hızlı gelişmesine izin verir. Lynn Margulis'in bir zamanlar söylediği gibi, bizler virüslerimiz.
Şimdi spekülatif bölgeye girmeme izin verin. Belki de büyük medeniyet hastalıkları biyolojik ve kültürel evrimimizi hızlandırdı, kilit genetik bilgi vererek hem bireysel hem de kolektif inisiyasyon sağladı. Mevcut pandemi sadece bu olabilir mi?
Yeni RNA kodları insandan insana yayılıyor, bizi yeni genetik bilgilerle aşıyor; aynı zamanda biyolojik olanların arkasına geçen, anlatılarımızı ve sistemlerimizi bir hastalığın bedensel fizyolojiyi bozacağı şekilde bozan başka ezoterik, “kodlar” alıyoruz. Olgu, başlangıç şablonunu takip eder: normallikten ayrılma, ardından bir ikilem, bozulma veya çile, ardından yeniden entegrasyon ve kutlama ile (tamamlanacaksa).
Kim Olabiliriz Gücü
Şimdi soru ortaya çıkıyor: Neyin başlatılması? Bu inisiyatifin spesifik doğası ve amacı nedir? Pandemi için popüler isim bir ipucu sunuyor: koronavirüs. Korona bir taçtır. “Yeni koronavirüs pandemisi” “herkes için yeni bir taç giyme töreni” anlamına gelir.
Zaten kim olabileceğimizin gücünü hissedebiliyoruz. Gerçek bir egemen hayattan ya da ölümden korkmaz. Gerçek bir egemen hüküm sürmez ve fethetmez (bu bir gölge arketipi, Tyrant). Gerçek egemen insanlara hizmet eder, hayata hizmet eder ve tüm insanların egemenliğine saygı duyar.
Taç giyme, bilinçaltının bilincin ortaya çıkışını, kaosun düzene kristalleşmesini, zorlamanın seçime geçişini işaret eder. Bizi yönetenlerin hükümdarları olduk. Komplo teorisyenlerinin korktuğu Yeni Dünya Düzeni, egemen varlıklar için mevcut görkemli olasılığın gölgesidir. Artık korku vassalleri değil, krallığa düzen getirebilir ve ayrılık dünyasının çatlaklarında parlayan aşk üzerine kasıtlı bir toplum kurabiliriz.
Bu Yazarın Kitabı:
Kalplerimizin Tanıdığı Daha Güzel Bir Dünya Mümkün
Charles Eisenstein tarafından
Sosyal ve ekolojik bir kriz zamanında, dünyayı daha iyi bir yer yapmak için bireyler olarak ne yapabiliriz? Bu ilham verici ve düşündürücü kitap, sinizme, hayal kırıklığına, felce ve bunalmaya karşı güçlü bir panzehir görevi görüyor, bu nedenle çoğumuz hissettiğimiz, onu neyin doğru olduğuna dair bir toprak hatırlatmasıyla değiştiriyoruz: hepimiz birbirimize bağlıyız ve küçük, kişisel seçimlerimiz beklenmedik dönüşüm gücü taşır. Birbirine bağlı olarak adlandırılan bu birbirine bağlılık ilkesini tam olarak benimseyerek ve uygulayarak değişim için daha etkili bir ajan haline gelir ve dünya üzerinde daha güçlü bir pozitif etkiye sahibiz.
Yazar Hakkında
Charles Eisenstein, medeniyet, bilinç, para ve insani kültürel evrim temalarına odaklanan bir konuşmacı ve yazardır. Viral kısa filmleri ve çevrimiçi makaleleri onu türlere meydan okuyan bir sosyal filozof ve kültürlerarası entelektüel olarak kanıtladı. Charles, Yale Üniversitesi'nden 1989'ta Matematik ve Felsefe derecesi ile mezun oldu ve önümüzdeki on yılını Çince-İngilizce çevirmen olarak geçirdi. O da dahil olmak üzere çeşitli kitapların yazarıdır. Kutsal İktisat ve İnsanlığın Yükselişi. Adresindeki web sitesini ziyaret edin charleseisenstein.net
Charles Eisenstein tarafından daha fazla makale okuyun. Onun ziyaret yazar sayfası.