Küba film yönetmeni Juan Carlos Cremata’nın yeni filmi, evden kaçan genç bir kız hakkında, çünkü annesi Fidel Castro’nun Küba’yı terk etmeyi planlıyor ve o da gitmek istemiyor..
Ama “Viva Küba” siyasi bir film değil – bu bir insan..
Cremata, yakın tarihli bir röportajda Associated Press’e “Kızın Devrim nedeniyle Küba’da kalmasını istemiyor” dedi. Kalmak istiyor, dedi, çünkü Küba “arkadaşlarının olduğu yerde, okulunun nerede ve her şeyden önce, sevgili büyükannesinin gömüldüğü yer.”
Kübalı sürgünlerin konusunu çözümsüzleştirmek, bir elmalı turtadan meyve almak kadar kolaydır, ancak uluslararası tepkiden yola çıkarak, Cremata milliyetçiliğin ötesine geçerek evrensel bir kitleye ulaşmayı başarmıştır..
Film, 2005 Cannes Film Festivali’nde çocuk hakem heyetinden Grand Prix Ecrans Juniors da dahil olmak üzere Guatemala, Almanya, Tayvan ve Fransa gibi politik ve kültürel olarak çeşitli ülkelerde ödüle layık görüldü.
Şimdi, vızıltı tüm Amerika Birleşik Devletleri’nin en çok anti-Castro ülkesinde bir yabancı dil Akademi Ödülü için aday gösterebilir..
Oscar adaylığı Salı günü, 5 Mart’ta verilecek ödüllerle açıklanacak. “Viva Küba” yabancı dil kategorisindeki 58 kayıttan biridir – sadece beş aday gösterilecek.
Cremata ülkesini çok seviyor ama kendini bir komünist olarak görmüyor. Filmdeki bütün siyasi referanslardan kaçınmak için büyük özen gösterdi.
Ünlü manzaraları
12 yaşında görünen kızın hangi ülkeye taşınması gerektiği asla netleşmedi. Annesi, babasından ayrı olarak, zamanının çoğunu telefondaki “yabancıyla” adadaki gündelik sorunları hakkında şikayet ederek geçirir. Genç Malu, ayrılma planlarına kulak misafiri yaparken, en iyi arkadaşı Jorge ile birlikte, babasının bir deniz fenerinde çalıştığı Küba’nın uzak doğu ucuna gidiyor..
Film, adanın dört bir yanından, süslü sahil beldelerinden il kasabalarına ve kırsal dağlara kadar kaçan yetkilileri kaçırıyor. Şarkı söylüyorlar, dövüşüyorlar, kayboluyorlar, uyuyorlar. Sonunda deniz fenerine vardılar, ama bir kez orada koşacak başka bir yerlerinin olmadığını anladılar..
Sorun küresel birKüba göçü yönetmenin her gün yüzünü çiziyor: Havana’daki Amerikan misyonunun yakınında yaşıyor ve ABD’li vize almayı umuyordu..
Ancak sorun, John Simon Guggenheim Bursu’nda bir yıl boyunca New York da dahil olmak üzere dünyadaki şehirlerde yaşayan Cremata için küresel bir sorun..
“Bırakıp gitmemek ya da ayrılmamanın çıkmazı sadece bir Küba sorunu değildir” dedi. “Dünyanın her yerinde var.”
Cremata, kendi ülkesini seçti ve ABD’de 1996’dan sonra Küba’ya döndü..
“Bu yıl New York’un merkezinde, çok para ve her şeyle yaşamak, istediğim şeyin Küba’ya dönüp Küba filmleri yapmak olduğunu fark ettim” dedi..
Yönetmenin ilk uzun metrajlı filmi “Nada” ya da “Nothing” idi. Bu, 2001 yılında göç meselesinin etrafında dönen bir komedi. Film bir üçlemenin ilk örneğidir, ancak Cremata hala sonraki iki tesis için finansman arayışındadır: “Nadie”, “Kimse” ve “Nunca” veya “Asla”.
“Nada” uluslararası tanınırlık kazandı, ancak Küba’nın resmi film kurumu filmden çıldırmaktan uzaktı, açık sözlü ve samimi Cremata. “Viva Cuba” projesini başlatırken, kapalı bir kapıyla karşı karşıya geldiğini ve filmin tamamını küçük bir dijital kamerayla ve 15 kişilik bir kadroyla filme aldığını söyledi..
“Tüm süreç çok zordu, çünkü kimse bu filmde bize yardım etmek istemedi” dedi. “Filmin bizi nereye götüreceği hakkında hiçbir fikrim yoktu. Emin olduğum tek şey, Küba’nın ilk çocuk oyuncağı yapmak istediğimdi. ”
Proje bir aile meselesi oldu. Cremata, erkek kardeşi ile uluslararası alanda tanınan tiyatro grubundan çocuk oyuncuları çekti ve annenin çocuk televizyon programcılığında edindiği uzun yıllara dayanan tecrübesine kulak verdi. Annesi Iraida Malberti, “Viva Küba” nın eş yönetmeni olarak görev yaptı.
Cremata, Malu’nun büyükannesi rolünü oynamak için kendi büyükannesini bile kullanıyordu. Bu filmde, kızın, yaşlı kadının yüzünü makyajla boyadığı komik bir sahnenin ardından filmin başlangıcına yakın bir yerde ölüyor..
Genç aktörler senaryo boyunca çalışmayı tercih ettiler ve film boyunca doğal, kendine güvenen tonu ödünç verdiler. Cremata, küçük kameraların rahatlamasına yardımcı oldu.
“Çocuklar oynadılar, kendilerini ifade ettiler” dedi. “Onlarla çalışmakta sorun yoktu. Yetişkin aktörler kendileri çocuk gibidir – sadece daha çok şımarık. ”
Cremata, aynı zamanda yetişkinliğe de direneceğini söyledi. 44 yaşındaki yönetmen, filmi Havana’nın uluslararası film festivalinde Aralık ayında sunarken üniformalı bir Küba okul çocuğu gibi giyinmişti..
Adanın film enstitüsü sonunda Cremata’nın projesine – özellikle Cannes ödülünü kazandığında – ısındı. “Artık resmi olarak herkes beni seviyor” dedi.
Cremata annesinin çalıştığı televizyon stüdyolarında büyüdü, “gerçeklik ile fanteziler arasındaki kafa karışıklığı” dünyası.
13 yaşında, bir Küba uçağının 1976 bombalanmasıyla babasını kaybetti..
Cremata, yaratıcılığın yaratıcılığa yardımcı olduğunu söyledi.
“Üçüncü dünyada ve elbette ülkemde, hayatın şartları hayal gücünün gereğinden fazla zor – bu acil bir durum” dedi. “Yaşadığı dünyaya katlanmak için başka bir dünyaya gitmeliyiz” dedi.
İran gibi ülkelerden gelen sessiz filmleri ve yabancı filmleri seven Cremata, Hollywood’dan çok az şey çıkarıp “plastik” bulduğu ve öngörülebilir filmlerden hoşlandığını söyledi. Amerika Birleşik Devletleri’nin zenginliği ve elverişliliği ülkenin özgünlüğünü ortadan kaldırmış gibi görünüyor, dedi.
Bu yüzden, belki de, her zaman Küba’ya geri döndü, başka yerde yaşayan milyonlarca Kübalı’ya asla katılmadı.
“Bu ülkenin, tüm sorunları olan, dünyadaki herhangi bir gelişmiş ülkeden çok daha zengin, insan ısısında çok daha zengin bir hayal gücü olduğunu düşünüyorum” dedi..