1951’de, Topeka’nın küçük topluluğundaki 13 aile, Kansas haksız bir durum hakkında bir şeyler yapmak için bir araya geldi. Topluluklarının eğitim kurulu, 1879 tarihli kanuna dayanarak okul sisteminde ırk ayrımcılığına izin veriyordu. İlgili ebeveyn grubunun lideri Oliver J. Brown’du ve birkaç ebeveyn olarak çocukları için hayatı daha iyi hale getirmeye çalışanların sonucu, tarihte Brown’a karşı bilinen Brown’ın en rezil ve etkili yargıtay davalarından biri oldu. Eğitim Kurulu.
Okul ayrımı uygulaması, siyah toplumun beyazdan ayrılmasını durdurmak için medeni haklar tarihindeki birçok harekete rağmen Amerikan toplumunda yaygın ve kabul görmüş bir uygulama haline geldi. Ayrıştırmanın, eğitime fayda sağlayan “ayrı ama eşit” bir ortam sağladığının gerekçesi, gerçek şu ki, Afrikalı Amerikalı çocukları, modern dünyada tüm insanların mükemmelleşmesi gereken eğitim kalitesinden mahrum bırakma çabasıydı.
Dava, 1954 yılının Mayıs ayında Yargıtay’a gelinceye kadar ivme kazanmaya devam etti. Karar, 9-0 geldiğinde çarpıcı ve belirleyici oldu. Mahkemenin ifadesi kısa ve netti ve “ayrı eğitim olanaklarının doğası gereği eşit olmadığını” belirten bir noktaya geldi.
Şimdi, Yüksek Mahkeme’den bu kadar kesin bir açıklama bile, ayrılıkçılar ile Afrikalı Amerikalı çocukları kaliteli eğitimden mahrum bırakan uygulamayı sonlandıranlar arasındaki mücadeleye son vermedi. 1957’de Arkansas valisi okulların devlete entegrasyonunu engellemeye çalıştı ve onu durdurabilecek tek şey Başkan Eisenhower tarafından gönderilen federal birliklerin müdahalesiydi. Benzer bir ancak çok daha iyi duyurulmuş bir olay Alabama Valisi’nde oldu. Vali George Wallace, siyah öğrencilerin Alabama Üniversitesi’ne girmesini fiziksel olarak engelledi. Anayasa Mahkemesi tarafından öngörüldüğü üzere toprak yasalarının yerine getirildiğinden emin olmak için fiziksel olarak çıkartılması için federal marşallere müdahale etti. Ve o zamandan ve sonsuza dek sonsuza dek süren toprak kanunları, bu ülkede bu ayrımcılığın yasadışı olduğu kanısındaydı.
Bu dönüm noktası kararından bu yana, ayrımcılığı yeniden diriltmek için başka kurnazca denemeler yapıldı. Fakat onlarca yıl boyunca, sosyal kurumlarımızın nasıl kurulduğuna dair bu tür görüşlerin eski moda ve eğitimsiz olduğu düşünüldüğü yönündeki tutumlar değişti.
Okulların entegrasyonu devam eden mücadelede gerçekten eşit bir toplum oluşturma ve siyah çocukların bu ülkedeki diğer tüm çocuklarla aynı fırsatlarla büyüme şansını arttırma yönünde önemli bir adımdı. Gittikçe daha fazla Afrika kökenli Amerikalı çocuk iyi eğitimli hale geldikçe, siyah halk kültürün ve öğrenmenin her disiplindeki bilginin ilerlemesine güçlü bir katkı yaptı. Ayrıca, büyüyen eğitimli siyah nüfus, toplumu ekonomik açıdan eşitleyen siyah orta sınıfı da beraberinde getirdi. Afrikalı Amerikalılar, orta sınıf refahının onlara sağladığı tüm ekonomik fırsatlara katılmaya başladıkça, beyazların şansı,
Ancak, belki de okulların entegrasyonunun en önemli sonucu, tüm ırkların çocuklarına öğrenmek, oynamak ve birlikte büyümek için verdiği fırsattır. Genç siyah-beyaz öğrenciler derslere katıldıklarında, futbol maçlarına gittiler ve birlikte bir araya geldiklerinde arkadaş oldular. Takımlar üzerinde birlikte çalışma ve birçok durumda sosyalleşme şansları vardı ve bu sosyal norm haline gelince, ırkçılık genç Amerika’nın kalbinden buharlaşmaya başladı.
Sonuç olarak, modern zamanların gençliği ırkçılığa, uzun zaman öncesinden tuhaf ve ilkel bir bakış açısı olarak bakmakta ve dünyaya dair güncel bir bakış açısı ile adım atmamaktadır. Hem beyazlara hem de siyahlara beyazlara karşı bu tür bir gerçek kabul, nihayetinde ırk ayrımcılığını ve hoşgörüsüzlüğü sona erdirmek için herhangi bir isyan veya protesto ya da yürüyüş ya da hatta Yargıtay’ın karar verebileceğinden daha fazla ileri gidecek. Ve Oliver Brown ve Topeka, Kansas’tan gelen bu küçük ebeveyn grubuna teşekkür ediyoruz. Çocukları için en iyi olanı yaparak, hem şu anda hem de gelecek nesiller için Amerika’nın tüm çocukları için harika bir şey yaptılar.