Nuno için sokaklar sadece iki ay boyunca onun eviydi. Yardım isteme cesaretini buldu, ancak birkaç ay ödenmemiş ücret nedeniyle, giderek artan yüksek yaşam maliyeti ile başa çıkma yeteneğinden mahrum kaldı. Bu yıl 142. yıl ını kutlayan Porto'daki Albergues Noturnos Der neği'nde barınak buldu.
Çekincesiz, bir iş hayatından bahsetti. Nuno, 16 yaşından beri yalnız ve her zaman yaşadığı Lamego'da daha iyi bir yaşam arayışı içinde yaşadı.
Bir barajda çalıştı ve eğer bir “geri dönüş sorunu” olmasaydı, sokağa çıkmayabilirdi.
44 yaşında yeniden başlıyor. Yeni bir yolda, istihdama daha fazla özerkliğe izin veriyor. Ancak Nuno, yolun uzun ve zor olduğunu ve konut maliyetinin en büyük engel olduğunu kabul ediyor.
“İlk maaşımı alıp gitmek niyetindeyim, ama oda fiyatları bir sorun çünkü fahiş” diye yakındı.
Nuno'nun aklında bir oda bile vardı. Ancak geçmişte maksimum kira tutarı 250 civarındaysa, şu anda fiyat 300 ile 380 arasındadır ve bunun “abartılmış” olduğunu düşünüyor ve Hükümetin kira artışını durdurmak için önlemler almasını zorunlu kılmalıdır.
Derneğin genel müdürü Carmo Fernandes, Porto'nun Gece Hostellerinin konforunda gittikçe daha fazla Anunos bulunduğunu belirtiyor.
“Nuno'nun anlattığı hikaye, daha yakın zamanlarda, daha sık, daha sık, biriktirdikleri kayıplar nedeniyle yardım etme zorunluluğu nedeniyle, entegrasyon yolunda, konut çözümlerini işlemek bir anlaşmadır çünkü bu durumu daha zor ve hatta moral bozucu hale getirir,” dedi.
142 yıl önce dışlanma riski altındaki insanları geçici olarak karşılama misyonuyla kurulan kurumda, iki konaklama merkezindeki 97 yatağın yüzde 60'ı kalıcı olarak işgal ediliyor. Ve kalan yüzde 40'ı -geçici işgal için- yardım taleplerine cevap vermek için yeterli değil. 2022'de sadece yüzde 30'u katıldı.
Oda maliyetine veya başka herhangi bir konaklama türüne ek olarak, sorumlu kişi genellikle yöneticiden birkaç aya karşılık gelen miktarın istendiğini vurgular, bu da kendi kendine yetebilen, bunu yapacak ekonomik kaynaklara sahip olmayanlar için ek zorluklara neden olur.
Bu bir meydan okuma. Mümkündür, ancak zordur ve gittikçe zorlaşır, bu nedenle bu özerklik dönemi daha uzun olur.”, geçici barınma bağlamında sunulan altı ayın “yeterli olmadığını” kabul ederek, özellikle 65 yaşın üzerindeki insanlar söz konusu olduğunda.
“Biz bu gerçeklikte yaşıyoruz. Bizimle birlikte olan 65 yaşın üzerindeki insanlar olmamalı. Ancak, özellikle huzurevlerinde, yeterli boş yer olmadığı ve öncelik olarak kabul edilmedikleri için başka bir çözüm yoktur. Akıl sağlığı için de aynı şekilde stres altındaydı.
Carmo Fernandes, ayarlanmış yanıtlar olmadan hosteller bazen “tek alternatif çözüm” olduğunu açıkladı.Kendisinin
kahramanı olduğu kurumun sanat galerisinde “gardiyan” olarak gönüllü olarak çalışan Eduardo, bu istatistiğin bir parçasıdır. Nuno gibi sokak da annesinin ve erkek kardeşinin ölümünün ardından işini ve aile evini kaybettikten sonra iki ay boyunca onun eviydi. Sinema projektörü olarak çalışan Bay Eduardo, 65 yaşındayken ödünç alınan bir evde 20 yıldan fazla yaşayacağını asla hayal etmedi.
“Hayatta olan budur. Sanat bitti. Şehirdeki sinema bitti. Daha sonra da iflas eden bir fabrikada iş buldum ve o andan itibaren bir daha asla iş bulamadım. Seçemedim, dedi.
20 yıldan fazla bir süre sonra hala başka seçeneği olmadığını itiraf ediyor. “Bir oda bulursa” ama bunun için yeteri kadar para almıyorsa. 300'ün üzerinde bir yenileme maliyeti ve bir sağlık sorunu ile Hostellerde bulunandan başka bir adrese sahip olmak bir misyondur.
Gazeteye gidip üç yüz ya da dört yüz kişilik bir oda görüyoruz, bir odanın parasını nasıl ödeyeceğiz? “Hükümetin gözünde, şu ya da bu nedenle sokakta olan herkesin hala “görünmez” olduğuna yakınarak sordu.
Eduardo, kurumlara ve insanlara verilen desteğin artırılması gerektiğini belirtiyor.
Carmo Fernandes, “uzun vadeli” veya “kesin” bir entegrasyon yanıtının olmamasının bir sonucu olarak durumun “karmaşıklaştırıcı” olduğu bir zamanda, sorunların her birinin ölçeğini ve oranını karşılayacak yeni çözümlere ihtiyaç olduğunu kabul eder.
“Delikleri doldurmaya hazırız” diye belirtiyor ve konunun kurumları derinlemesine düşünmeye yönelttiğini vurguluyor.