“Fedot-Archer Hakkında, Cesur Fellow” Filatov'un en ünlü şiirsel eserlerinden biridir. Rus halk masalından sonra yazılan bu kitap, bir halk hikayesini, şairin parlak bir konuşmasını ve derhal popülerlik kazanmış sert bir hicivi birleştirir.
"Baş olmadan ihtiyacımız yok
- ne hizmette ne de evde
Çünkü bütün anlamımız gereği
- sadece akılda "
"Sen kurnaz insanlarsın -
Azhno bere alır!
Diğer herkes ucube gibi düşünüyor,
Bu ucubenin kendisine rağmen "
"Akla gelince -
Beni aptal kopyala "
"Akla gelince -
O çok zeki:
Tanrıya şükür ayırt ediyoruz
Unutma beni boktan "
"Öyleyse, o zaman -
Yemek yemeyi reddediyorum!
İşte sen benim babam
Politik intikam!
Burada havyar yemeyeceğim
Her zamanki gibi kovada, -
Ve tükenme temelinde
Emeceğim ve öleceğim! ... ”
Leonid Filatov, “Fedot-Archer Hakkında, Cesur Fellow” adlı oyundan alıntıları okuyor
Şiir "Puşkin"
Yani, duyuruldu
Düello koşulları
Ve kaderin kararı
Gürültü yapma ...
Ve Puşkin - tam olarak o
Korkunç şeyi unuttum -
Dağınık sessiz
Ve karlara bakarken ...
Nereye bakıyorlar?
Bu acıklı razini
Kime söylediklerini
O en pahalıydı
Burada dururken
Tüm Rusya'da Yalnız
Sessizce sessiz
Ve karlara bakarken ...
Daha fazla acı yok
Ceza dünyasında,
Bu ölümü görmek için ne
Acın ve günahın gibi ...
O şimdi duruyor
Gözlerimizden önce
Dağınık sessiz
Ve karlara bakarken ...
O hala yaşıyor
Hala nefes alıyor, -
Onu ara
Bir yüzyılda bile olsa ...
Fakat - sanki camın arkasındaki gibi -
Dolu duymuyor
Sessizce sessiz
Ve karlara bakarken ...
Leonid Filatov'un şiirlerine şarkı "Ah, uçma, bu yüzden yaşam"
Sağlık genellikle Leonid Filatov'u hayal kırıklığına uğrattı. İçinde yaşadığı çılgın hız, normal bir kişi tarafından zorlukla tolere edilebilirdi. İlk vuruş, 1993'te “Orospu çocuğu” filmindeki sette kendi senaryosuna göre yazılan ve onun tarafından çekilen filmde aktöre yakalandı.
"Orospuların oğulları" filminden bir sahne
Daha sonra tamir etmeye devam etti, ancak bir kez daha güçlü faaliyetlerde bulunamadı. 2003 yılında Filatov iki taraflı pnömoniden öldü. Şairin son şiiri torunu Ole'ye adanmıştır:
“Uzun yıllar boyunca bu klyat yıl, bazen hastane yatağından süründüm.
Parçalarını ve enkazını topladı ve iskeletini yeniden inşa etti.
Ve kendini hassas hemşirelerden çaldı, iradenin keskin kokusunu burun delikleriyle kokladı,
Ole'nun iki yaşındaki torununa, orada, açık alan kokulu yaşam koştum.
Olya ve ben çocuk parkına gittik, en sevdiğimiz salıncakta oturduk.
Meyve suyunu sıktılar, dondurma yediler, yürüyen köpekleri izlediler.
Geziler bir düzine kuruşmuş, ama gün yanıyordu ve güneş soğuyordu.
Olya yoruldu, düştü ve sessizce ağladı: “Büyükbaba, bir dakika bekle.”
Pazar günü geride bırakarak, hastane misafirlerinin duvarlarına geri döndüm.
Fakat koğuşta Olin bir ses duydu: "Bana elini ver, büyükbaba, büyükbaba, bir dakika bekle ..."
Ve ben bir yaşındaydım, ne kadar güçlü olursam olalım, ama sonraki yataklarda yıllarım yoktu,
Hasta, kuru, bodur, sol, kimse onlardan bir dakika beklemelerini istemedi.
Göğsümde yanma hissi hissettiğimde, alanın diğer tarafından nasıl olduğunu anlıyorum.
Küçük Olya bana yüreklendirici bir çığlık attı: "Deda-aa, bir dakika bekle ve ..."
Ve gidiyorum, hala gidiyorum ve herhangi bir unu tolere edebiliyor gibiyim.
Yorgun elimdeki o küçük el hala tuttuğu sürece "
Leonid Filatov