II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar Nelerdir? Konferanslarda alınan kararlar nelerdir? Atlantik Bildirisi (1941) Amerika Başkanı Roosevelt ile İngiltere Başkanı Churchill yayınlamıştır. ABD savaşa girmeden önce, İngiltere ile savaş sonrasının şartla
II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar
II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar
Sinavtime
II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar hakkında değerlendirme yaptık. II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar için aşağıda oyunuzu kullanarak değerlendirme yapabilirsiniz
II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar
II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar Nelerdir? Konferanslarda alınan kararlar nelerdir?
Atlantik Bildirisi (1941)
Amerika Başkanı Roosevelt ile İngiltere Başkanı Churchill yayınlamıştır. ABD savaşa girmeden önce, İngiltere ile savaş sonrasının şartlarını belirlemiştir.
Buna göre;
Savaştan sonra toprak kazanılmayacak.
İlgili halkın onayı olmadan toprak değişikliği yapılmayacak.
Uluslar kendi geleceklerini kendileri saptayacak.
Uluslararası iş birliği gerçekleştirilip geliştirilecek.
Temel ham maddelerden eşit biçimde faydalanılacak.
İnsanlar korku ve açlıktan kurtarılacak.
Açık denizlerde ticaret serbestliği gerçekleştirilecek.
Mihver Devletler silahtan arındırılacak ve savaştan sonra topyekün silahsızlanmaya gidilecek.
Kasablanca Konferansı (14-24 Ocak 1943)
Roosevelt ile Churchill arasında yapıldı. Alınan kararlara göre,
Mihver Devletler kayıtsız şartsız teslim alınacak, uzlaşmaya gidilmeyecektir.
Türkiye savaşa sokulacak, Balkanlar'da yeni bir cephe açılacaktır.
Washington Konferansı (12·26 Mayıs 1943)
ABD başkanı Roosevelt ile İngiltere Başbakanı Churchill arasında yapıldı. Alınan kararlara göre, İtalya'nın düşmesi ile Türkiye de savaşa girecek böylece Türk hava sahası kullanılarak Romanya petrol alanları da bombalanacaktır. Dünya barışı için Amerika, Avrupa ve Uzakdoğu'da bölgesel konseyler oluşturulacaktır. Türkiye Avrupa Konseyinin Balkan Federasyonu'na üye olacaktır.
Quebec Konferansı (14-24 Ağustos 1943)
İngiltere ve ABD arasında gerçekleştirilmiştir. Konferansta, İtalya'da ortaya çıkan yeni durum nedeniyle ikinci cephenin Fransa yerine, Türkiye'nin de savaşa katılmasıyla Balkanlar'da açılması gündeme gelse de kabul edilmemiştir. Ayrıca konferansta Pasifik Savaşı yeniden gözden geçirilmiş, konferanslara Sovyetler Birliği'nin de davet edilmesi ve bundan böyle müttefikler arası görüşmelerin ikili değil, üçlü bir nitelik alması karara bağlanmıştır. Bu konferans Tahran Konferansı'nın çıkış noktasıdır.
Moskova Konfenmsı (19-30 Ekim 1943)
Dışişleri düzeyinde toplanmıştır. İngiltere'den Sir Anthony Eden, ABD'den Cordell Hull, Sovyetler Birliği'nden Molotof ile Çin dışişleri bakanı katılmıştır. Konferansta, İkinci cephenin 1944 ilkbaharında açılması Türkiye'ye savaşa girmesi için baskı yapılması Savaş sonrasında barışın sağlanması için işbirliği yapılması Bütün sömürgelerin milletler arası vesayet rejiminin altına konulması Savaş suçlularının etkili bir şekilde cezalandırılması konuları ele alınmıştır.
Tahran Konferansı (28 Kas•m-1 Aralık 1943)
Tahran Konferansı, Roosevelt, Churchill ve Stalin'in katılmasıyla gerçekleşmiştir. Konferanste şu kararlar alınıştır;
İkinci cephe 1 Mayıs 1944'de açılacaktır. Türkiye savaşa katılacaktır.
Savaş sonrasında barış düzeninin korunması için uluslararası bir örgüt kurulacaktır.
Roosevelt, savaş sonunda SSCB ile sıkı bir işbirliği yapabileceği hayaline kapıldığı için, Rusya'yı Türk Boğazları ve sıcak denizlere çıkma arzusunda serbest bırakmıştır.
Churchill ise Balkanlar'a giren Rusya'nın buradan bir daha çıkarılmasının zor olacağını bildiğinden ikinci cephenin Balkanlar'da açılmasında ısrarcı olmuş; ama ABD'yi ikna edememiştir.
Dumbarton Oaks Konferansı (1944)
Müttefikler bu konferansta Birleşmiş Milletlerin anayasası üzerinde konuşmuştur. Hemen hemen her noktada görüş birliğine varılmışsa da Güvenlik Konseyindeki oylama konusunda anlaşmaya varılamamış ve bu konu Yalta Konferansı'na bırakılmıştır.
Yalta Konferansı (4 - 11 Şubat 1945)
Konferans ABD (Roosevelt), SSCB (Stalin) ve İngiltere (Churchill) arasında yapıldı. Konferansta alınan kararlar şunlardır:
Almanya; İngiltere, ABD ve SSCB arasında üç işgal bölgesine ayrıldı.
Kurulacak olan Birleşmiş Milletler örgütünde hangi ülkelerin veto hakkına sahip olduğu belirlendi.
Türk Boğazları'nın statüsünün Rusya lehine değiştirilmesine ve çalışmalardan Türkiye'nin de haberdar edilmesine karar verildi.
Rusya, Türkiye'nin Birleşmiş Milletlere üye olmasını istemedi. Ancak tartışmalardan sonra, 1 Mart 945'e kadar Mihver Devletleri'ne savaş ilan eden ülkelerin üyeliğe alınmasına karar verildi.
Yalta Konferansı, Churchill'in de belirttiği gibi Müttefik Devletler için "Final" oldu ve savaş sonrası çıkarları çalıştığı için yolları ayrılmaya başladı. Yine Churchill'in adını koyduğu gibi ABD ve İngiltere'nin başını çektiği Batılı devletlerle, SSCB arasında Demir erde çekilmiş, iki taraf arasında rekabet ve mücadele başlamıştır.
San Francisco Konferansı (25 Nisan-26 Haziran 1945)
Birleşmiş Milletler Örgütü'nün kurulmasını gerçekleştirmek için toplanan bir konferanstır.
Fransa'nın da katılımıyla ABD, İngiltere, SSCB ve Çin'e Birleşmiş Milletler'in Güvenlik Konseyi'nde daimi üyelik ve veto hakkı verilmiştir.
Konferans 26 Haziran'da 51 ülkenin Birleşmiş Milletler Antlaşması'nı imzalaması ile sona ermiştir.
Potsdam Konferansı (17 Temmuz-2 Ağustos 1945)
II. Dünya Savaşı sırasında Üç Büyüklerin (ABD, İngiltere, SSCB) yaptıkları son önemli toplantıdır.
Berlin yakınlarında Potsdam'da yapılan toplantıya Roosevelt öldüğü için Harry Truman, İngiltere'de seçimleri kaybeden Churchill yerine Ciement Attlee temsil etmiştir. Konferansta alman kararlar şunlardır;
Almanya'daki bütün Nazi kurumları ortadan kaldırılacaktır.
Alman savaş sanayii barış ekonomisine hizmet eder hale getirilecektir.
Savaş suçluları yargılanacaktır. Avusturya da dört devlet tarafından işgal edilecektir.
Sovyetler, Boğazlar'daki serbest geçiş hakkını garantiye alamadığını ileri sürmüştür. Bu nedenle Boğazlar'dan bir üs isteyerek gidiş-geliş trafiğinin SSCB ile Türkiye'nin ortak düzenlemesi gerektiğini savunmuştur.