Arkadaş giyip pantolon giymeden kendinize nasıl inanabilirsiniz.
Dizlerimin kulaklarımın etrafında kıvrıldığı zaman, önceliklerimi yeniden değerlendirmem gerektiğini fark ettim. Beş dakika önce tanıştığım tam bir yabancı olan Teri, normalde beşinci randevu için ayrılmış bir şekilde yakından tanımak için sıcak balmumu kullanıyordu. Tüm bu tımar metodu için yeni, konuşkan olmamı ve elimdeki görevden aldırmama ihtimalinden etkilendim. Şimdiye kadar temelleri ele aldık. Burada mı büyüdün? Evet. Evde ne yapıyorsun Aile şeyler. Bir kar fırtınası geliyor gibi görünüyor, ha? Lütfen liseye birlikte gitmediğimizi söyle.
“Öyleyse ne iş yapıyorsun?” Diye sordu Teri, Michelangelo'nun hassasiyeti ile mor sopayı parçaladı.
Elbette bu beklenmeyen bir soru değildi. Ancak geçen bir buçuk yıl boyunca, cevabım profesyonel şeften uluslararası serseriye “kategorik olarak evsiz ve işsiz” e dönüştü, ancak bir kitap yazıyorum, böylece birlikte bir şeylerim varmış gibi görünüyor. Çoğunlukla işimin yetersiz satışını sürdürdüm, dünyayı dolaşıp, tacos ve hindistancevizdeki rakip utanç ve narsisizm duygularını gömdüm.
"Yazıyorum."
Orada durdum ve ayrıntılandırmadım, küçük, bilinmeyen bir yayıncı ile bir kitap anlaşması imzaladıktan sonra uygulamaya koyduğum kuralı çiğnedim. İlerlememi almadığım ve anlaşmanın profesyonelce olmadığı ve en kötüsü aldatmaca olduğu konusunda daha az bilinçli olma çabamda, insanlar geçim için ne yaptığımı sorduğumda kendimi hatıralarım hakkında konuşmaya zorladım. Hassas ama çok önemli bir konu hakkında yazı yazıyordum ve destek koğazı, doğumu etrafındaki durum kendilerini “girişimcileri” kabul eden Herbalife satıcılarının eşdeğeri olarak yayınlasa bile, kitabımın dünyada olması gerektiğine ikna etti.
Ayrıca her yazarın kıskanıyorum! Temsilim vardı! Ve bir yayıncı! Ve ikinci kitabımı yazıyordum! Ajansımın telefonu iki ay boyunca almadığını unutmayın, çünkü iki geriatrik köpeği olan bir Winnebago'da yaşıyordu ve yayıncım Steve Job’un adını yanlış yazdıracak bir teknoloji kitabı gönderdi. Ancak Stave'ın iPod shuffle'ın arkasındaki gerçek dahi olduğunu bilmek güzel.
Ve evet, ikinci kitabımı yazıyordum, ancak ilk kitabım büyük boy keklerle ilgili bir yemek kitabıydı. Görsel olarak çarpıcı ve kesinlikle sizin ve tüm temel brunch arkadaşlarınız için bir kopyasını satın almalısınız, ama sonuçta votka ve kek hakkında bir yemek kitabı yani edebi bir şaheser değil. Postacıyı ısırmaya çalışmadığı zaman çocuksuz bir köpek annesinin zorlu kurtarma görevinde kiriş yapmasından gurur duyuyorum, ancak Yasak Pastanesi yazmak beni bir kitap üzerinde çalışmak için hazırlamak için çok az şey yaptı “şeker” ve “içki” ve “alkolizm” kelimelerini tekrar tekrar kopyalayıp yapıştıramadı.
“Peki sen ne yazıyorsun?” Diye sordu Teri, şımarıklığı, pantolon giymediğimde konuşmak istediğim en son şey hakkında sessizce durup konu başından konuya sıçradı. Sohbeti şu anki durumumdan daha keyifli olması gereken tam bir kimyasal yanığa doğru hareket ettirmek için kendimi yapışkan tencereye daldırmayı düşündüm.
Kendi editörümü tuttuktan sonra, Yeni Yıl son teslim tarihim için tam zamanında bir makale hazırladım. Ancak göndermemden hemen önce, yayıncımın kitaplarını tatillerden önce hem mağazalarda hem de Amazon'da stoklayamadığını öğrendim, çünkü görünüşe göre para sevmiyorlardı. Ajansımdan anlaşmayı yapmasını ve kitabı başka bir yere koymaya çalışmasını istediğimde, komisyona ek olarak 5000 dolar ödediğimde, ancak acentelerin işe yaramayacağı bir kitap aldığını söyledi. Saygın ajanlar, telif ücretlerinde bir miktar indirim alır ve genellikle% 10-15 oranında avans alır. Para peşin, bir “hizmetçi” olarak gizlendiğinde bile, uzağa koşmak için büyük bir işarettir.
Yumruğumu havaya kaldırmak ve dahil olan herkese “kovuldun!” Diye bağırmak istememe rağmen, bu içgüdü beni bir Başkanın fermente edilmiş soya köftelerine rahatsız bir şekilde hissettiriyordu. Ben de avukat oldum ve yerine kibarca herkesten bana haklarımı geri vermelerini ve kızmamı isteyen manikürlü e-postalar gönderdim.
Sekiz hafta sonra kartal kavurucu balinalarla masaya yayıldı, şimdi gerçekten ayrıntılara girmek için en iyi zaman olup olmadığını merak ettim. Kitap anlaşması düştüğünde, onaylamam onunla gitti. Kendimi bir ajansın ifade ettiği gibi “geçit törenine son derece küçük” bir imza ile yeni ajanları sorgulama sürecindeki güven kırma sürecinden mahrum ettiğim için kendimi bir canavar sahtekarlık sendromu vakası ile boğuşmuş buldum.
“Nefes al ...” Teri çekilerek odayı insan cırt sesiyle doldurdu.
Lanet olası bir şey asla yaşanmayacaksa işim hakkında konuşmamın amacı neydi?
"…birazcık daha…"
Çalışmanızın korkunç olduğunu kabul etmeden önce kaç tane reddetmek gerekiyor?
“… Ve şimdi tavşan kuyruğu!”
Ya bunların hiçbiri önemli değilse?
RRRRRIIIIIIIIIIIIPPPPPPPP!
“Antidepresanlar hakkında yazıyorum!” Birdenbire karar verdim, kendi girişime şaşırdım. “Özellikle, antidepresanlardan kurtulma ve onlardan uzak durma hakkında yazıyorum.”
Kafamı masaya düşürdüm ve ateşli bir esinti sıcak bir iyilikle dağıldıkça, kitabımın asla satmamasının nedenleri hakkında düşündüm. Ben bir doktor, bilim adamı, araştırmacı veya farmakolog değilim. İsmimden sonra bir dizi mektubum yok ve beynim üniversite diplomasında bir milyon dolara değmez. 2000'li yıllarda Gold Rush sırasında blog dünyasına girmedim ve Tim Ferriss ile ketojenik kardeşler oldum. Instagram'da bir kölelerinin ligi yok, ne de bir gecede beni birkaç bin takipte bulabilecek özçekimler için göğüslerim yok. Ben sadece diğerleri gibi, yıllarca doktorlar tarafından asla düzgün bir şekilde düzenlenmeyen antidepresanlar için harcanan ev adresleri olmayan, vasat bir şefim. Diğerlerinin aksine, sistemi aldım ve sadece ilaçlardan nasıl kurtulacağımı değil, onlardan uzak durmayı ve bir zamanlar kronik ve “genetik olarak eğilimli” bir depresyon olduğuna inanılan şeyin tedavisini öğrendim. Ama bir örneklem büyüklüğünde, bana bu konuda konuşma yetkisi veren neydi? Otorite olmak için neye ihtiyacım vardı? Bir derece? Sertifika? Yüz bin e-posta abonesi? Bunların hiçbiri olmadan, kim dinlemek bile ister ki?
Teri yavaşça aletlerini bıraktı ve sesinin tınısı değişti. “Yazdıklarını okumak istiyorum” dedi, “Bu çok önemli.”
Beni yumuşak beyaz bir havluyla örttü, gözlerini düşürdü ve başını iki yana salladı. “Geçenlerde olduğu gibi annemle bu konuşmayı yapıyordum. 25 yıldır antidepresanlar için harcadığını bilmiyordum. Onlardan yeni ayrıldı ve şimdi… o farklı bir insan. Daha iyi bir insan, ama beni sürekli büyüttüğü sırada onlarla birlikteydi. Hiç bir fikrim yoktu. Ama onlardan kurtulmak… kimse bundan bahsetmiyor. ”
Aramızdaki pratik samimiyet, gerçek bir bağlantı anında erimeye başladı. Belimden aşağı çekip, paramı alacak olan bir yabancıyla iki şey farkettim:
İlk olarak, Teri geçmişimi bilmiyordu. Sosyal medya aracılığıyla açılıp konuşmaya başladığından beri, insanlar bana ulaştı, ancak hikayemi dinledikten sonra. 19 yaşındaki bir üniversite öğrencisi 9 yaşındayken antidepresan kullandığını ve nasıl hissettiğini sevmediğini ancak başka bir şey bilmediğini söyledi. Cinselliği ile mücadele eden 25 yaşında bir erkek, bana ilk ve tek psikiyatriste atanmasından sonra Klonopin verdiğini söyledi. Başka bir kadın, 10 yıldır antidepresanlar aldığını ve onlardan nasıl kurtulacağını merak etmediği bir gün olmadığını söyledi.
Ama Teri hikayemi bilmiyordu. Babamın onbeş yaşımdayken öldüğünü ve “kederimi yönetmek” için ilaç aldığımı bilmiyordu. On yıl boyunca aldığım 30.000'in üzerinde hapın ellerinde hafıza kaybı yaşadığımı bilmiyordu. ve bir yarım. Yazımın bile iyi olup olmadığını bilmiyordu. Tek bildiği, konunun hayatıyla ilgili olduğu ve kimsenin bu konuda konuşmadığıydı.
İkincisi, kitap anlaşmamı kaybettikten ve sorgu ve reddelerin dünyasıyla yüzleştikten sonra, çalışmamın reddedilmesi konusunda kendimi daha bilinçli olduğumu fark ettim çünkü kişisel balmumu alışkanlıklarımı bilmekten ziyade bir beyinbilimci değildim. Bu, hiçbir zaman sinirbilimci olmayacağım ve tımarhanenin anlamlı kelimeleri bir araya getirme yeteneğimle hiçbir ilgisi olmadığı göz önüne alındığında, hiçbir anlam ifade etmiyor. Aşağıdaki durum gibi, güvensizliklerimin de gitmesi gerekiyordu.
Çünkü, Teri'nin dediği gibi, bu çok önemli.
Duygularının kalıcı bir sorumluluk olduğu varsayımıyla çalışan, ilaçlı bir sersemlemede dünyayı dolaşan milyonlarca insan var. Anlıyorum ama artık satın alamıyorum. Başa çıkma yeteneğimi tanımlayan küçük turuncu şişelere sonsuza dek bağlı olduğumdan "sadece farklı şekilde kablolandığımı" düşünerek on yıl harcadım. Derin bir çalışmanın acısını reçetelerin akılsızlığı için aldım, başka bir seçim yapmam için beni zorlayan bir fırsat sundu. Bir yıl, 17 ülke ve yüzlerce saat boyunca süren şefkat terapisinden sonra, tüm ilaçlardan kurtuldum ve Siri kontrollü ışık şalterleriyle yenilenmiş bir Victoria evi gibi kendime yeniden bağlandım.
Sonra onun hakkında bir kitap yazdım ve bir araya geldiği kadar çabuk dağıldığını gördüm.
Ama şimdi biliyorum ki, derinlerde bir yerde kitabım bir gün ciltlenecek ve satın alınmaya hazır olacak. O günün nasıl, ne zaman veya neye benzediğini bilmiyorum, ancak Oprah'dan parlak bir inceleme alacağına eminim. Ya da en azından Oprah'ı izleyen birinden. Bu arada, tereyağı ve şekeri bir araya getirme yeteneğimle değil, kelimelerin gücüne inanma ve evrendeki radikal güveni uygulama becerisi ile tanımlanmış bir dünyaya giriyorum. ve serin bir esinti.
Brooke Siem, yazar, konuşmacı ve yarı emekli bir şef. Instagram, Twitter ve Facebook'ta onu takip et.