J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine PDF Oku indir, e-kitap sitemizde J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine kitabını araştırdık. Ayrıca J. R. R. Tolkien tarafından kaleme alınan J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine kitap özetinin yanı sıra, J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine pdf oku, J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine yandex, J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine e-kitap pdf, J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine PDF Drive, J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine Epub gibi indirme linklerini de bulacaksınızdır.
J. R. R. Tolkien – Peri Masalları Üzerine PDF indir Oku
Peri masalı nedir? Bu sözcüğü bulmak için Oxford İngilizce Sözlüğü’ne boş yere başvurursunuz. Bu sözlükte, peri masalı bileşimine dair hiçbir bilgi bulunmaz ve periler hususunda da genelde işe yaramaz. Oxford’un Eki’nde peri masalının ilk kez 1750’de kayıt edildiği ve başlıca anlamının (a) periler ile ilgili bir masal yahut genelde bir peri efsanesi, açılan açıklamalarıyla, (b) gerçek olmayan veya olağanüstü bir öykü ve (c) bir yalan olduğu yazılıdır. Son iki anlamın benim konumu umutsuzca genişleteceği ortada. İlk anlam ise bi hayli dar. Bir deneme için çok dar değil: bir çok kitap için bile yeterince geniş ama gerçek kullanımı görmek için bi hayli dar. Bilhassa de sözlükçünün periler ile ilgili yaptığı, “genelde sihirli güçlere sahip ve bireylerin meseleleri üzerinde iyi veya kötü büyük etkileri olduğu kabul gören mini mini boyutlarda doğaüstü yaratıklar” tanımını kabul edersek. Doğaüstü, ister dar ister geniş anlamıyla olsun, tehlikeli ve zor bir sözcüktür. Bu sözcük perilere pek de uygun düşmez, “-üstü” sözcüğü yalnızca üstünlük derecesi bildiren bir ek olarak ele alınmazsa tabii. Onun için perilerin tersine doğaüstü olan insandır (ve çoğunlukla mini mini boyutlarda); oysa periler doğaldır, insanlardan çok daha yüksek. Bu onların talihsizliğidir. Periler Diyarı’na giden yol, Cennet’e giden yol değildir; hatta bence bazıları dolaylı olarak Şeytan’a ödenecek bir vergiyle oraya varılacağını düşünse de, Cehennem’e giden yol da değildir. Ah, sizler göremediniz mi şu dar yolu Dikenler ve çalılarla öylesine dolu? İşte bu Doğruluk’un yoludur, Hemen ardından gelse de, çok az kişi peşindedir. Ve sizler görmediniz mi, şu geniş yolu Zambaklarla kaplanmış uzanan? İşte o da Kötülük’ün yoludur, Bazıları ona Cennet’e Giden Yol der. Ve sizler görmediniz mi, şu güzel yolu Eğrelti otlarıyla kaplı yamaçta rüzgârlar eser? İşte bu da Periler Diyarı’nın yoludur, Sizin ve benim bu gece mırıldandığımız.
Mini mini boyutlar’a gelince: Bu görüşün modern kullanımda çok yaygın olduğunu inkâr etmiyorum. Sık sık bu kanının nasıl meydana geldiğinı keşfetmeye çalışmanın enteresan bulunacağını düşündüm; ama sahip olduğum bilgiler kesin bir yanıt bulabilmek için yeterli değil. Eskiden Periler Diyarı’nın ufak olan (ama pek de mini mini olmayan) bazı sakinleri gerçekten vardı, ama ufaklük o halkın bütününün taşıdığı bir özellik değildi. Mini mini boyutlardaki yaratık, elf veya peri olsun, (sanırım) asıl olarak İngiltere’deki edebi fantezinin gelişkin bir ürünüdür. {1} İngiltere gibi, inceliğe ve zerafete duyulan sevginin sanatta kendini yoğun olarak gösterdiği bir ülkede, fantezinin bu noktada zarif ve mini mini şeylere yönelmesi herhalde pek garip değildir; tıpkı Fransa’da saraya yönelmesi, üzerine pudra ve elmaslar konması gibi. Yine de ben bu çiçeklere ve kelebeklere gösterilen özenin, bunun yanı sıra, bir “modernleşmenin” ürünü olduğundan şüphe ediyorum. Bu modernleşme, Elf Diyarı’nın çekiciliğini basit bir güzelliğe, görünmezliğini yabani bir çuhaçiçeğinin ardına saklamaya veya bir otun ince uzun yaprağının ardına gizlemeye dönüştüren bir modernleşmedir. Bu olay bence, büyük yolculukların dünyayı hem insanları hem de elfleri aynı anda barındıramayacak kadar daraltmasının, yani Hy Breasail’in Batı’daki sihirli ülkesi yalnızca Brezilya’ya, kırmızı boya ağacı ülkesine dönüşmesinin ardından modaya uygun bir hale gelmiştir. {2} Her durumda bu, asıl olarak William Shakespeare ve Michael Drayton’ın öncülük ettiği edebi bir meseleydi. {3} Benim çocukken nefret ettiğim ve kendi adlarına çocuklarımın da nefret ettiği Drayton’ın {4} Nymphidia’sı, bi hayli eski zamanlardaki çiçek perilerinin ve çırpınan antenli cinlerin atalarından biridir. Andrew Lang de benzer hisleri taşıyordu. Leylak Peri Kitabı’nın önsözünde sıkıcı çağdaş yazarların masallarına gönderme yapar: “Bu masallar sürekli olarak olarak, evinden uzaklaşan ufak bir erkek veya kız çocuğunun çuha çiçeği, gardenya ve elma çiçeği perileriyle tanışması ile başlar … Bu periler gülünç olmaya çalışır ve bunu beceremezler veya akıl vermeye çalışır ve bunu becerirler.” Ama, dediğim gibi, işler on dokuzuncu yüzyıldan çok öncedenye dayanır ve çoktan sıkıcı olmuştur, kesinlikle gülünç olmaya çalışıp becerememekten doğan bir sıkıntı vericiliktir bu. Drayton’ın Nymphidia’sı şuana dek yazılmış peri masalları (periler ile ilgili bir masal) içinde en kötülerden biri sayılır. Oberon’un sarayının duvarları örümcek bacaklarından oluşmuştur.
Ve kedi gözünden pencereler, Ve çatıysa, tahtalar yerine, Yaraşa kanatlarıyla kaplanmıştır.