Victor Santana Santana itibaren Vedapatti, Tamil Nadu, Hindistan
Siz okuyorsunuz ve okuyorsunuz ve sonra nefesini tuttuğunuzu anlıyorsunuz. Bir gözden geçirme, bu "fevkalade atlamalı bir gerilim ... Hitchcock layık bir yanlış adam arsa" denir ve bu konuda geliştiremezsiniz. Sizi kulaklarından tutar ve yüzünüzü sayfalara zorlar. Harika zengin karakterler.
Tanrım, yardım et. Şu anda lise için okuyorum ve kitabın bir alamet olarak iki parçaya düştüğü gerçeğini alıyorum. Kötü bir olay muhtemelen sayısız başkalarına yol açacaktır. Girişten bile çıkmıyorum, ancak bu kitap zaten cehennemde bir yürüyüş. (Dürüst olmak gerekirse.) Ama dürüst olmak gerekirse, ben bir AP öğrencisiyim- yani, okudum ve yazmayı seviyorum- ama yine de sadece düşünce treninden sonra baş ağrım var - 20 şeyden oluşan bir sayfa olduğumdan bahsetmiyorum bile ve henüz bir işlem yapılmadı. Dürüst ve gerçekten nefret ediyorum. Neredeyse Lord of the Flies'ı sıcak ve davetkar bir hayal gibi seslendiriyor.
Belirsiz otobiyografik, bir hikayenin kahramanının zihnine ve kalbine dikkatle bakmaktan hoşlanan insanlar için iyi bir okuma.
Belki de daha sonra okuduktan sonra bunu okumak Atwood yargılamayı haksızlaştırır, ama kesinlikle karşılaştırmalı olarak "Yüzey" biraz düz düşer. O kadar da yanlış bir şey yok - diğer işlerinden daha iyi. Roman, örneğin "Cat's Eye" ve "Blind Assassin" adlı iyi bir kadın kahramanı, sağlıklı bir introspeksiyon dozu ve sizi çözmek için yeterli plana sahip kılan bir şablon. Buna ısınmak daha zor.
I had read this about four years ago, and I gotta say it wasn't as great. I though the relationship between Marpessa and Alastor could have been further developed, as well Xanthe's final fate. The war part was very realistic and sad to see how wars separate people and bring forth harsh feelings. I liked the cameos from the gods, since I adore Greek mythology, although I would have liked a little bit more love than war. It was nice to see the Trojan War from the Trojans' POV, versus the Greeks'POV. The character of Helen was very interesting, especially seeing her selfish side and her selfless side; although when only concerning her daughter and Marpessa. I didn't really like Helen, and I felt extreme empathy for Andromache. Overall, it was nice to dwell into the past and could have been, something to escape into, which is what readers search for...