Genel olarak, bu uçak kimseyi hiçbir şeyden kurtarmadı, B-24'ün kurtarabileceği tek şey bomba yükünden kendisiydi. Ama "Kurtarıcı" bunu ustaca yaptı.
Ama - hadi gidelim tarih.
Her şey, ordunun ve ordunun liderliğinin Haziran 1938'de başladı. filo Amerika Birleşik Devletleri, B-17 Uçan Kale'ye uçuş performansında üstün olan yeni bir ağır bombardıman uçağına ihtiyaç duyduğu sonucuna vardı.
Geliştirme, Consolidated firması tarafından baş tasarımcı A. Ladden ile gerçekleştirildi. Model 32 projesindeki çalışmaların çok orijinal olduğu ortaya çıktı. Gövde oval ve çok yüksekti. Bombalar iki bölmeye dikey olarak asıldı: ön ve arka.
Dört bomba 3630 kg'da veya sekiz bomba 908 kg'da veya 454'de 12 kg'da veya 227'de 20 kg'da olmak üzere 45 kg'lık bir bomba yükü öngörülmüştür.
Bir yenilik, bomba bölme kapılarının yeni tasarımıydı. Geleneksel anlamda kapı yoktu, bunların yerine bölmeye yuvarlanan ve bomba bölmesini açarken ek aerodinamik direnç yaratmayan metal perdeler vardı.
Şasi, burun direğine sahip üç sütunluydu. Yandan iniş takımları, her zamanki gibi motor kaportalarına geri çekilmedi, ancak avcılarda olduğu gibi kanada oturdu.
Projeye göre, silahlanma altı 7,62 mm makineli tüfek içeriyordu. Bir kurs, geri kalanı - üstte, altta ve yanlarda kapaklarda ve bir kuyruk blisterinde.
Ve yeni bombardıman uçağı arasındaki temel fark Davis kanadı. Mühendis David Davis tarafından icat edilen yeni kanat bir atılımdı. Bu kanadın aerodinamik profili, çoğu modern tasarımdan daha düşük bir sürtünme katsayısına sahipti. Bu, nispeten düşük hücum açılarında önemli bir yükselme yarattı ve uçağa daha iyi hava hızı özellikleri kazandırdı.
Tarihteki en keskin şey, ilk B-24'lerin ABD Ordusu'na teslim edilmesinin planlanmamasıdır. İlk siparişler denizaşırı ülkelerden, Fransa ve İngiltere'den geldi. Ancak Fransa'nın savaş bittiği için uçaklarını alacak zamanı yoktu. Ve Fransız emirleri İngilizlere geçti. Ve İngilizler, uçakları için Fransız siparişinden yaklaşık 160 tane daha aldı. Bunlar çoğunlukla keşif bombardıman uçaklarıydı.
Kraliyet Hava Kuvvetlerinde, uçaklar büyük bir isim olan "Kurtarıcılar", yani "Kurtarıcılar" olarak adlandırıldı.
Herkese uçak sağlamak için Amerikalı sanayicilerin koca bir holding oluşturması gerekiyordu. Douglas ve Ford, Consolidated'e katıldı ve uçak parçalarının ve bileşenlerinin piyasaya sürülmesine yardım etmeye başladı. Ve Ocak 1942'de, Kuzey Amerika şirketi, fabrikalarında B-24'ün tam montaj döngüsünde de ustalaşan triumvirate katıldı. Genel olarak, bu nedenle, uçak modifikasyonlarının, özellikle uçağın nerede ve kim tarafından üretildiğinin açıkça belirlenmesinde zorluklar bile ortaya çıktı.
Ve B-24'ün ilk seri versiyonu, ihracat için üretilen "Liberator" idi. 1940 sonbaharında gerçekleşti ve Aralık ayında ilk altı uçak Kraliyet Hava Kuvvetleri tarafından ele geçirildi.
İlkini geri kalanı takip etti ve sonuç olarak, B-24A, Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde kesin bir oturma izni aldı. Temel olarak, bu uçaklar eksiksiz bir denizaltı avcıları seti olarak üretildi.
Silah, 7,69 mm'lik altı makineli tüfekten oluşuyordu: biri burunda, ikisi arkada, biri alt kapak noktasında ve ikisi de yan kapaklarda. Saldırı silahları, 2-4 20 mm Hispano-Suiza topları olan bir konteynerden oluşuyordu ve arkadaki bomba bölmesine derinlik şarjları yerleştirildi. Ön bomba bölmesi, antenleri kanatlara ve pruvaya yerleştirilmiş bir radar tarafından işgal edildi.
1941 yazında, ilk sekiz B-24A Amerikan Hava Kuvvetlerine girdi. Bu partiden iki araba Eylül 1941'de, Ödünç Verme-Kiralama konularını görüşmek üzere Harriman liderliğindeki bir Amerikan heyeti tarafından Moskova'ya getirildi.
Aynı yılın Ağustos ayında, Amerikan ordusu sekiz B-24A'yı devraldı. Nakliye uçağı olarak kullanıldılar.
Bu arada İngiltere, uçağı modernize etmek için çok çalışmaya başladı. Değiştirilen uçak, "Liberator II" olarak adlandırıldı.
Aradaki fark, kokpitin önüne bir ek yapılarak gövdenin neredeyse bir metre, daha doğrusu 0,9 m uzatılmasıydı. Ortaya çıkan hacim kademeli olarak çeşitli yerleşik ekipmanlarla dolduruldu, bu nedenle adım yararlı olmaktan daha fazlası oldu. En ilginç şey, başlangıçta hiçbir şeyi etkilemeyen tamamen kozmetik bir hareketti. Ancak daha sonra, belirli miktarda kullanılabilir alan getirdi.
Ayrıca, uçağa hidrolik olarak çalışan iki Bolton-Paul kulesi teslim edildi. Her taret dört adet 7,92 mm makineli tüfek taşıyordu. Bu makineli tüfeklere ek olarak uçak, yerleşik kurulumlarda koaksiyel 7,92 mm makineli tüfeklerle ve alt ambar kurulumunda tek bir makineli tüfekle silahlandırıldı. Toplam 13 makineli tüfek.
Taretlerin, atıcıların yüksek hızlarda çalışmasını büyük ölçüde kolaylaştıran çok kullanışlı ekipman olduğu kanıtlanmıştır.
Ayrıca tüm yakıt depoları ve yakıt hatları mühürlendi.
Bu değişikliğin ilk uçağı, 1945'e kadar Liberator'ü uçuran Winston Churchill'in kendisi tarafından devralındı. Ardından başbakan, Avro şirketinden York'a taşındı.
Liberator II ile İngilizler Bombardımanda iki, Sahil Komutanlığında üç filoyu silahlandırdı. Bombardıman uçakları önce Orta Doğu'da sonra Burma'da savaş modunda kullanılmaya başlandı.
Amerikan B-24'leri ilk savaş görevlerini 16 Ocak 1942'de yaptı. Adalarda Japon hava alanları bombalandı. Kayıplar, yalnızca mürettebatın denizde uçmak için yetersiz eğitiminden kaynaklanıyordu. İki B-24 rotasını kaybetti, grubun gerisine düştü ve ortadan kayboldu. Birinin mürettebatı bir hafta sonra adada bulundu, yanında zorla yere düştüler, ikincisi maalesef bulamadı.
17 uçak daha radar aldı ve savaş boyunca devriye denizaltı karşıtı uçak olarak görev yaptıkları Panama Kanalı Güvenlik Grubu'na gönderildi.
"Kurtarıcı" yürüyüşüne başladı havacılık parçalar. Uçak, çok iyi uçuş özelliklerine, güvenilirliğine ve silahlanmasına sahip olduğu için olduğu gibi "girdi". Genel olarak, düşmana sorunsuz ulaşma, başına üç ton bomba atma ve sağ salim bırakma ümidi - mürettebat yardım edemedi ama hoşuna gitti. Sonuçta, yirmi beş tonluk bir bomba taşıyıcısı, o zamanlar çok etkileyici olan neredeyse 500 km / saate kadar hızlandırılabilirdi. Bir bombacının zamanında kaçması, bir savaşçıyı "yakalamak" ile hemen hemen aynıdır. Ebedi rekabet.
Savaşçı yakaladıysa, silahlar kullanıldı. Ve burada da birçok harika şey vardı.
V-24'ün geliştirilmesine paralel olarak (A'dan D'ye modifikasyon), silahlarla deneyler başladı.
B-24C'nin Amerikan versiyonunda, neredeyse İngilizler gibi, kokpitin arkasına iki Browning 250 mm makineli tüfekle Martin Model 3CE-12,7'ten bir sırt tareti yerleştirildi. Mühimmat varil başına 400 mermi. Taretin İngiliz versiyonu, kanadın arkasındaki kıç gövdeye yerleştirildi.
Amerikalılar, İngiliz Vickers'ın 7,92 mm'lik atış hızını, Browning'in 12,7 mm'lik menzilini ve hasarını tercih ettiler. Vurmak - vur. Ve uygulama göstermiştir ki, herhangi bir motor bir Browning'den gelen bir mermi ile kolayca boğulabilir.
Bu arada, Amerikalı mühendisler, kuyruk ünitesi kule yangın sektöründeyken makineli tüfek atışı hariç, bir senkronizöre benzetilerek otomatik bir kırıcı icat etmek zorunda kaldı.
Kuyruk bölümüne, Consolidated'den bir A-6 tareti iki adet 12,7 mm makineli tüfekle monte edildi. İki varil için mühimmat 825 mermi. Pruvaya bir makineli tüfek yerleştirildi. 12,7 mm'lik başka bir makineli tüfek, kuyruk bölümü yönünde gövdenin altına hareketli bir şekilde yerleştirildi. Yan camlarda iki makineli tüfek var.
Sonuç olarak, 8 makineli tüfek 12,7 mm. Kendinden çok eminim.
Sonra birinin aklına biraz para biriktirebilecekleri geldi. Ve uçağı savunmak için iki kule yeterli olmalıdır. Ön ve yan makineli tüfeklerin gereksiz yere kaldırılmasına karar verildi.
Uçağın aerodinamiğini iyileştirmek için Bendix şirketinden bir uzaktan kumanda ile geri çekilebilir bir taret kurmaya çalıştılar. Nişan alma sisteminin çok karmaşık olduğu ortaya çıktı ve çoğu zaman atıcıların yönünü şaşırttı. Böyle bir kuruluma sahip toplam 287 uçak üretildi ve ardından terk edildi.
Ve o zamana kadar savaş hız kazanıyordu ve silahları azaltılmış uçakların görünümü çok iyi karşılandı. "Zer bağırsağı!" - Almanlar "Arigato!" dedi. Japonlar haykırdı. Ve 1942'teki savaşçıların kayıp eğrisi çok dik bir şekilde yükseldi.
İlk önce, makineli tüfeği gövdenin altına iade ettiler. Focke-Wulfs'taki adamlar, Liberator'ün savunmasız karnına "salıncaktan" saldırmayı severdi ...
Bu arada, aynı "Fokkerler" ileriye dönük silahlanmayı güçlendirmek zorunda kaldı. FW.190'a önden saldırının çok etkili olduğu kanıtlandı. Bu nedenle, pruvada aynı anda üç "Browning" kurmaya başladılar. Birinin 190'ların sert alnını uygun miktarda kurşunla doldurmaya ve motorun ikiz "yıldızını" kesmeye vakti yoktu.
Ve sonra yan camlardaki makineli tüfekler iade edildi. Doğru, taretler geliştirildi, şimdi, makineli tüfeklere gerek yoksa, çıkarılabilirler ve pencereler kapatılabilirdi.
1944'te, gövde altı makineli tüfek, eş eksenli makineli tüfeklere sahip bir Sperry taretiyle değiştirildi. B-17E'ye benzer bir kurulum kuruldu. Kurulum 360 derece dönebilir ve makineli tüfekler 0 ila 90 derece aralığında yükselebilir.
Bu konfigürasyonda, silahlanma açısından, B-24 savaşın sonuna kadar savaştı. 11 büyük kalibreli makineli tüfek, B-24'ü bu konuda savaşın en korumalı uçaklarından biri yaptı.
Daha sonraki modifikasyonlar (B-24H), Emerson Electric'in A-15 baş taretini içeriyordu. Ardından Consolidated A-6A'dan benzer bir kurulum ortaya çıktı.
Uçak, Amerika Birleşik Devletleri'nde normal bir C-1 otopilotu alan ilk uçaklardan biriydi. Bu, hem Pasifik Okyanusu'ndaki adalara hem de Avrupa üzerindeki adalara uçarken çok faydalı oldu.
B-24J'nin modifikasyonunda, RC-103 koordinatlarının bir radyo yarı pusulası / yönlü alıcısı ortaya çıktı. Alıcıya sahip bir uçak, fotoğrafta, gövdenin ön tarafında bulunan at nalı şeklindeki bir antenle tanınabilir.
Aynı zamanda uçakta termal buzlanma önleme sistemi ortaya çıktı. Sistem, motorlardan gelen sıcak havayı kanatların kenarlarına (kanatçıklar ve kanatçıklar) ve kuyruğa yönlendirdi. Bunun önceki versiyonlarda olduğu gibi elektrikle ısıtılan sistemlerden daha verimli olduğu kanıtlanmıştır.
Hava akımlarının sürekli olduğu burun taretine ısı getirmek güzel olurdu, çünkü oklar açıkçası donuyordu. Ancak savaşın sonuna kadar bu sorun çözülemedi.
Tüm modifikasyonlar ve değişiklikler yapıldığı için, B-24 açıkçası "şişman" ve daha ağırdı. Motorların aynı kaldığı düşünülürse, ağırlık artışı "A" versiyonu için 17 tondan "D" versiyonu için 25 tona, "J" versiyonunun (en yaygın olanı) maksimum kalkış ağırlığına ulaşılmıştır. Tabii ki 32 ton, tüm bunlar uçuş performansını etkileyemezdi.
Kalkış sırasında aşırı yüklenmiş uçakların çarpışmaları olağan hale geldi. Ama sadece kalkışla ilgili olsaydı ... Kütle arttıkça, maksimum ve seyir hızları, menzil ve tırmanma oranı düştü. Uçağın daha halsiz hale geldiği, dümenlere daha kötü tepki verdiği ve uçuştaki dengenin bozulduğu kaydedildi.
Kanattaki yük arttı. Bu, araştırılan indirilen Kurtarıcılara dayanarak pilotlara uçaklara ateş etmeleri için tavsiyelerde bulunan Almanlar tarafından kullanıldı, bu da uçuşu hem kanat mekanizasyonunun zarar görmesi nedeniyle çok sorunlu hale getirdi hem de uçağın düşmesine neden oldu. bir kontrol hatası nedeniyle.
Ventral taret, kontrol üzerinde özellikle olumsuz bir etkiye sahipti. İrtifa yönetimi o kadar yavaşladı ki, savaş saldırılarından kaçınırken etkili manevradan söz edilmedi.
Kurulumun büyük ölçüde terk edilmeye başlandığı noktaya geldi ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki modernizasyon merkezlerinde, Pasifik Okyanusu'nda faaliyet göstermesi amaçlanan uçaklardan top ayakları çıkarıldı ve bunların yerine bir çift makineli tüfek kuruldu, ateş edildi. daha önce olduğu gibi, zemindeki bir kapaktan.
Avrupa harekat tiyatrosunda, bu enstalasyon, Thunderbolt ve Mustang savaşçılarının yeterli sayıda göründüğü ve Luftwaffe uçağının operasyonlarını önemli ölçüde karmaşıklaştırdığı 1944 yazında veda edildi.
Avrupa'da, bir dizi B-24J, kör bombalama için H2X radarı ile donatıldı. Radar, sökülen taretin yerine yerleştirildi. Yalnızca radar verilerine dayanan bombalarla çalışma deneyimi faydalı bulundu, ancak tekniğin çok kusurlu olması nedeniyle deneysel veriler gelecek için ertelendi.
Genel olarak, farklı çalışma koşulları için B-24'ün modifikasyon sayısı şaşırtıcıdır. Bomba bölmelerine 3 ila 6 kamera yerleştirilmiş keşif uçağı vardı, rota boyunca uçak gruplarına rehberlik etmek için lider uçak vardı, yakıt taşımak için tankerler vardı (C-109)
B-24'ün denizaltı karşıtı, devriye ve nakliye-saldırı uçağı olması oldukça iyi.
Bununla birlikte, tüm değerlerine rağmen, savaşın sonunda B-24'ün çok kilolu olduğu ortaya çıktı. Uçak açıkça daha güçlü motorlar, 1400-1500 hp motorların kurulumunu istedi. mürettebat için hayatı çok daha kolaylaştırabilirdi, ama ne yazık ki. Savaş, şartlarını dikte etti ve Amerikalılar bile bu sorunu şerefle çözemediler.
Özellikle savaşın sonuna doğru arabayı sürmenin çok zor olduğu ortaya çıktı. Tam bomba yükü ile kalkış bir problemdi. Enkaz halindeki arabayı havada bırakmak da çok zordu. Araba çok dengesiz davrandı ve kanatlarda en ufak bir hasarla düştü.
İlginç bir an olduğu ortaya çıktı: 1944-45'te birçok pilot, her anlamda modası geçmiş, ancak daha güvenilir B-24 olan daha hızlı ve daha modern B-17'ü açıkça tercih etti.
Bu arada, savaştan sonra B-24'ün büyük ölçüde hizmet dışı bırakılması ve sökülmek üzere gönderilmesi, yalnızca arabanın o ana açıkça uymadığı gerçeğini kanıtlıyor. Diğer makinelerin tarihi, bireysel modellerin savaştan sonra 15-20 yıl boyunca hizmet verdiğini gösteriyor. B-24 için kariyer savaşın sona ermesiyle sona erdi.
Bugüne kadar sadece beş uçak hayatta kaldı.
Ancak bu, savaş boyunca B-24'ün düşmana karşı kazandığı zafere olan katkıyı hiç azaltmaz. Çok zor bir uçaktı, ancak ABD, İngiltere ve diğer bazı ülkelerdeki uzun menzilli havacılığın iş gücüydü, bu uçak sınıfının diğer temsilcilerinden hiçbir şeyden aşağı değildi.
LTH B-24J
Kanat açıklığı, m: 33,53
Uzunluk, m: 19,56
Yükseklik, m: 5,49
Kanat alanı, м2: 97,46
Kütle, kg
- boş uçak: 17 236
- normal kalkış: 25 401
- maksimum kalkış: 32 296
Motorlar: ТН General Electric B-4 х 1830 hp ile 65 х Pratt Whitney R-22-1200
Maksimum hız, km / s: 483
Seyir hızı, km / s: 346
Pratik menzil, km: 2 736
Maksimum tırmanış hızı, m / dak: 312
Pratik tavan, m: 8 534
Mürettebat, pr: 10
silahlanma:
- Burun, üst, karın ve kuyruk taretlerinde ve yan camlarda 10-12 makineli tüfek "Browning" 12,7 mm.
- Bomba bölmelerindeki maksimum bomba yükü 3 kg'dır.
Kanadın orta kısmında iki adet 1 kg bombanın askıya alınması için raflar vardı.
Kısa menzilli uçuş sırasında maksimum bomba yükü (dış askı dahil) 5 kg'dır (dış askı dahil). Normal bomba yükü 806 kg.