Loewe's Jonathan Anderson On Knitting, Noguchi ve Daha Fazlası
Moda tasarımcısı Jonathan Anderson, maddi saplantılarını yeni bir dünyaya doğru takip ediyor
Jonathan Anderson takıntılı. Örgü yapıları ile. Isamu Noguchi ile. Magdalene Odundo ile: “Muhtemelen son 100 yılın en önemli seramikçisi” diyor. (Bugün erken saatlerde eserlerinden birini satın aldı.) Kelimeyi özgürce kullanıyor - ve öyle görünüyor ki, gerçekten - sevilen bir çağdaş sanatçı ya da 17. yüzyıldan kalma el yapımı bir Fransız battaniyesi hakkında şakalar eşit coşkuyla.
Şimdi, neredeyse dört yıl sonra yaratıcı yönetmen olarak İspanyol lüks markası Loewe, 32 yaşındaki İngiliz moda tasarımcısı diğer tutkularının onu gömleklerin, elbiselerin ve fil şeklindeki deri çantaların dünyasının ötesine, "en önemli alan: ev" dediği şeye götürmesine izin veriyor.
Anderson, Loewe'nin avlusunda şöyle diyor: "Birçok proje yapmayı seviyorum," Milan amiral gemisi, sonuncusunu sundu: 25 mobilyadan oluşan bir koleksiyon. "Mobilya yapabilmek her zaman benim hayalim olmuştur."
Yeni koleksiyonun bir parçası olarak oturduğu minimalist metal sandalye, Loewe'de uzun süredir birlikte çalıştığı merhum İspanyol mimar Javier Carvajal tarafından 1950'lerde tasarlanan bir koltuğa dayanıyor. Anderson, "Bunu boru şeklinde değil köşeli metale indirgemek istedim" diyor. En yeni koleksiyonundaki parçaların çoğu - ev için üçüncü lansmanı ve bugüne kadarki en kapsamlı parça - Anderson'ın geniş görsel kütüphanesinden benzer referanslardan yararlanıyor. O sandalyenin sert kenarlı geometrik şekilleri ve sopalama detayları - ve banklar ve perde - Arts and Crafts dönemi İngiliz mimar Edward Godwin'e selam verirken, renkli deri yığını Her sandalyede oturan kareler, çağdaş bir ustanın çalışmalarına saygı duruşunda bulunur: galeri müdavimlerini davet eden heykelsi kağıt yığınlarıyla tanınan sanatçı Felix Gonzalez-Torres levha. Anderson, "Derinin en ham haliyle nasıl kullanılacağını göstermek istedik" diyor.
Anderson, "Müzelere gitmekte zorlanıyorum," diye itiraf ediyor. Evleri tercih ederim. Tasarım Haftası sırasında yalnızca yıldırım hızında bir ziyaret için Milano'dayken, bir süre boyunca ayakkabı çekmeyi başardı Piero Portaluppi tarafından 1930'larda tasarlanan ve daha sonra Tomaso tarafından yeniden dekore edilen göz kamaştırıcı rezidans Villa Necchi Campiglio'ya Buzzi. "Her şeyin olduğu gibi bırakıldığını görmek harika," diyor. Çalışmalarındaki en büyük ilham kaynaklarından biri olarak İngiltere, Cambridge'deki Kettle’s Yard'dan bahsediyor: "Bir Miró veya Brancusi'ye cam top veya tüy ile aynı sanatsal değer verilir."
Charlotte Mello Teggia tarafından set tasarımı; tüm ürünler Loewe'nin izniyle
Deri şeritli, sınırlı sayıda üretilen beyaz seramik kap.
Jonathan Anderson, bu koleksiyona benzer bir zihniyetle yaklaştı, geniş bir yelpazedeki referanslarını büyük bir tencerede, her zaman bir tutam zekayla karıştırdı. Biraz bozuk bir şeye ihtiyacın var, diye tavsiye etti. Bir avuç yetenekli zanaatkârın atölyelerinde hazırlanan sonuçlar, kendi ev ortamının parçaları. İspanyol bir zanaatkâr, her biri esnek bir deri şeritle süslenmiş hafif, elde atılmış seramikler yaptı. Anderson, sanat ve zanaat dünyasının soyundan gelen bir ağaç işçisi Robert Thompson ile büyüleyici bir hepsi Thompson’un arsız imzasıyla oyulmuş meşe merdiven, kase, oda ayırıcı ve şamdan: minik fareler. Provence'tan 17. yüzyıl battaniyesinin görünümünü ve hissini taklit etmek için, tekniğe doğru bir şekilde hakim olmak için Hindistan'da bir grup zanaatkâr buldu. Kalbi zayıf olanlar için değil, çıplak erkeklerin şeklindeki bir dizi örgü şekerleme elektriksel bir saygısızlık sarsıntısı ekler. O akşam modaya uygun hayranları, büyüleyici genç yeteneklerle bir kelime (veya selfie) için yarışırken, "Fikir," diyor, "kendi evimde istediğim şeyleri tasarlamak."
Hikayenin tamamı için hemen abone olun ve dijital baskıyı hemen edinin.