Yazarlar ve sanatçılar arasındaki ilişki tek yönlü bir yol olma eğilimindedir. Sanatçılar yapar, yazarlar eleştirir. Ama içinde Altın Saklamasanatçı Barbara Bloom ve şair/romancı Ben Lerner’in yeni kitabı, tepki ve yaratma eşzamanlı, işbirlikçi bir süreçtir.
Altın Saklama hafif; devasa bir sehpa kitabı değil, ama ince bir roman da değil. Lerner’in çerçevelenmiş ve kısmen Bloom’un fotoğraflarından esinlenilmiş, sırayla Lerner’in metinlerine yanıt olarak toplanmış ve bir araya getirilmiş 13 düzyazı şiirinden oluşuyor. Bloom’un kitaptaki fotoğrafları, Temmuz ayının başlarında David Lewis Gallery’nin East Hampton postasında sergilendi.
Bu, Lerner’in benzer bir çağrı ve yanıt modunda bir sanatçıyla ilk kez işbirliği yapması değil. İçinde Polonyalı Binici (2018), Lerner, sanatçı Anna Ostoya ile birlikte yaptığı, Ostoya’nın iki resmini kaybettiği bir gece ile ilgili bir kurgu parçasının kısa filmini yaptı. Kısa öykü, başlangıçta Lerner’in kurgusuna ilham veren bir dizi resimle serpiştirilmiştir ve her şeyi taçlandırmak için Ostoya, projenin kendisine yanıt veren yeni bir resim yapmıştır.
İçinde Altın Saklamaişbirliği yanıt vermekten daha fazlası gibi görünüyor, ancak birlikte yaratma.
Barbara Bloom ve Ben Lerner ile yaptıkları röportajda ikili, işbirliklerinin inceliklerini, onlara ilham veren temaları ve onları hayata geçiren hikayeleri tartışıyor. Altın Saklama hayata.
ARTnews: Bu işbirliği nasıl başladı?
barbara çiçek: Kademeli olarak. Ben ve ben birbirimizin çalışmalarını takdir ettik ve ortak arkadaşlarımız var ve bu karşılıklı takdir iletildi. Birbirimize biraz e-posta gönderdik. Benden oldukça büyük, ortak bir proje yapmam istendi ve Ben’e benimle çalışıp çalışmayacağını sordum. Pandemi öncesi planlanmış birçok şey gibi, proje de öylece dağıldı, gerçekte olmadı. Böylece kendimizi bir projeyi düşünmenin ortasında bulduk ve çalışmaya devam etmemizi öneren Ben’di, ama kitap şeklinde.
Ben Lerner: Bir kitabın gerçek uzaydan tuhaf sanal uzayına geçiş, sadece pandemide çalışmaya devam etmek için değil, aynı zamanda kendi içinde bir yeniden çerçeveleme anıydı ve bu her ikisinin de ortak endişesiydi. bizim ve kalıcı bir temas noktası gibi. Bence bu süreç aslında işin özüyle ve daha spesifik olarak Barbara’nın çalışmasıyla oldukça ilgili.
Çiçek açmak: Zamanın tasvirine ve zamanın imkansız tasvirlerine, nerede uzadığı, nerede unutulduğu ve nerede adım atabileceğinize ilgi duyduğumuzu düşünüyorum.
Ben’in eserini ilk okuduğumda, “Aman Tanrım, işte bu bir bilimkurgu ya da sihirli gerçekçilik olmaksızın zamanda esnekliğe sahip olan bu kişi.”
ARTnews: Görünüşe göre yazarların sanatçılar ve sanat hakkında söyleyecek çok şeyleri var, yani yazarlar ve sanatçılar arasında bir tür tek yönlü sokak ilişkisi var. Merak ediyorum senin için Barbara, sanatçılar yazmaya ve yazarlara cevap vermekten ne tür kazançlar elde edebilir?
Çiçek açmak: Yazarları çok kıskanıyorum ve Ben’in sanatçıları kıskandığını düşünüyorum. Somut dünyaya ihtiyaç duymayan, bir şeylerin zamanla oluşmasına ve kaymasına izin verebilen yazarları çok kıskanıyorum. Her zaman şaka yollu bir şekilde, aslında bir yazar olduğumu düşündüğümü söylerim, ama yanlış çizgide durdum ve bir sanatçı olmak için kaydoldum.
Ben ile çalışırken, bir şekilde yazmanın öğrencisiydim, görsel dünyada çalışma şeklim ile yazma dünyasında çalışma şeklim arasındaki farkın öğrencisiydim. Ama bu projedeki amacım Ben’in metnini örneklemek değildi. Amacım, Ben’in bu metinlerde ne yaptığını resmi olarak anlamaya çalışmak ve onları örneklemekten farklı bir tür görsel eşdeğer vermekti.
Ben, işlerimle bir şekilde gevşek ya da daha az gevşek bir şekilde ilgili olan bu metinleri bana atardı ve sonra onlarla birlikte gelen görüntüleri geri verirdim ve bazen Ben’e bir şeyler gönderirdim ve o “Sen gittin, sen” gibi olurdu. Bunun muhtemelen başka bir şeyden daha az önemli olan bir yönüne odaklandım.”
ARTnews: Süreç nasıldı?
Lerner: Benim için türlü türlü başlangıç yerleri vardı. Barbara’nın Vermeer’den bu ayrıntılardan oluşan bir çalışması vardı ve ayrıntılardan değil de bir katalogdan oluşan bir şiir yapmanın ne anlama geldiğini merak ettim. İnci, sanat kataloglarından dile bir yanıt oldu. Sanat eserlerindeki tüm bu farklı kadın tasvirleri ve hemen hemen tüm dilleri aldığım ve daha sonra biraz değiştirdiğim yer burası. Bu aynı zamanda Barbara’nın bulunan ve bulunan ile orijinal arasındaki sınırın bulanıklaştığı şekilde değiştirilen çalışmasıyla da ilgilidir. Yani bu resmi bir prosedür örneği, bazen [the connection between the text and the art work] bu kadar doğrudan mıydı.
Ama bazen babası hakkında bir konuşma yapıyor olurduk ya da bir telefon görüşmesi hakkında konuşuyorduk ve ben bunu soyutlamanın kendisiyle ilgili endişe gibi soyut endişelere bağlardım. Sürecimiz sadece bir prosedür değildi, daha sonra şiirlerin daha soyut makinesine yakalanan konuşmanın olumsallıkları tarafından bilgilendirildi.
Çiçek açmak: İşin kendisinin bir nevi devraldığı bir nokta var, tam olarak farkında olmadığınız, ancak merkezi hale gelen bazı konular var. Ben ve ben onun çok Yahudi olduğu gerçeği hakkında birbirimize şaka yapardık. Ve biz çok laikiz, o Kansaslı ve ben Californialıyım ve ailemin Holokost ile hiçbir ilişkisi yok. Ama birdenbire babalar ve Yahudi gelenekleri hakkında tüm bu metinler ve konuşmalar var.
Lerner: Temalardan biri yeniden çerçeveleme, nesiller arası bir hikayenin yanlış olduğu ortaya çıktığında ve bir anda gerçek olarak yaşadığınız bu şey bir kurguya dönüştüğünde ve hayatınız bu vahiy tarafından bir şekilde yeniden düzenlendiğinde ne olur?
Çiçek açmak: Talmudik bir metnin ne olduğunu anlatmak istiyorum. Bu bir metin dikdörtgenidir. Ve sonra bu metnin etrafında, bir yıl veya birkaç yıl sonra veya yüzlerce yıl sonra metne verilen yazılı yanıt vardır. Ve bu yanıtlar metnin çerçeveleridir, aslında metni çerçeveleyen sayfada dizilmiştir. Görsel olarak şimdiye kadar gördüğünüz en dikkat çekici tipografik şeylerden biri. Bu, fikirlerin gerçek bir çerçevelemesidir. Biri bana bunu ilk tarif ettiğinde, “Aman Tanrım, bu tam olarak bir kitap, bir metin veya bir sanat eserinin nasıl olması gerektiği” diye düşündüm. 1999’da bir sanat eseri yapsan ve daha sonra onu yaptığın başka bir sanat eseriyle çerçevelesen harika olmaz mıydı?
Lerner: Talmud metni, görsel bir nesne ve zaman içinde ortaya çıkan metinsel bir nesne olarak bir tür işbirliği örneğidir. Bir bakıma, otoritenin zamanla boşalması ve yeniden doldurulması biraz komik.
Yeniden çerçevelemekten bahsetmişken: Bu düzyazı şiirlerden biri, babasının söylediği, Yahudi Ukrayna halk sahneleri gibi olduğunu düşündüğü tüm bu sözlerin, onun uydurduğu bir bok olduğunu öğrenen bir kadın hakkında. Caspar Rappaport’tan bahsetmeli miyiz?
Çiçek açmak: Yani kitap Caspar Rappport’a ithaf edilmiştir. Bu hikaye, babalar ve sahte otorite hakkındaki konuşmalarımızdan birinde ortaya çıktı. Ben’e babamın kız kardeşlerime ve bana bir anda anlatacağı bu hikayeyi anlattım. “İşten eve gelmezsem, benim hakkımda hikayeler duyacaksınız ve bu bir illüzyon olacak. Santa Monica İskelesi’nde kırmızı ringa balığı olacak. İskeleden atlamış gibi görünecek, ama aslında bekleyen bir arabam var ve bütün gece ve bütün gün, bütün gün ve bütün gece Tucumcari, New Mexico’ya gittim. Adımı Casper Rappaport olarak değiştirdim. Hayat sigortası satıyorum.” Ne hakkında konuştuğunu bilmiyorduk, 50’lerde üç çocuklu bir baba olmaktan çıktı. En ufak bir korkutucu ya da rahatsız edici ya da bununla ilgili bir şey değildi. Bize Tucumcari, New Mexico’da yaşadığı ve adını Casper Rapoport olarak değiştirdiği alternatif bir gerçeklik hakkında bu komik hikayeyi anlatıyordu.
Lerner: Daha fazlası yok muydu, hikayeyi nereden öğrendiğini sonradan öğrenmedin mi?
Çiçek açmak: Hayır… aslında evet. Mısır’da bir oteldeydik ve kız kardeşlerim ve ben, akşam yemeğine gitmek için anne babamın odasındaydık. Siyah beyaz televizyon açık ve Billy Wilder filmi Apartman açık ve o filmdeki her satır babamın bütün pisliği. Ona bunu sordum ve “Ne, bilmiyor muydun?” Dedi.
ARTnews: İlham veren metinsel öncüller var mıydı? Altın Saklama? Formatı yönlendirmeye yardımcı olan herhangi bir şey var mı?
Lerner: Devasa olmamasını ve 1000 kilo ağırlığında olmasını istedik. Biçimi, okumanın ve bakmanın zirvesinde olmalıydı, her iki şey de mümkün olmalıydı, ama aynı zamanda zamanla ortaya çıkması için, çünkü pek çok sanat kitabı, aynı zamanda zaman içinde ortaya çıkıyormuş gibi hissetmiyor. çünkü çok anıtsallar. Sanırım bir şey icat ettik.
Çiçek açmak: Ne çaldığımızı bile hatırlamıyoruz.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-news/news/artist-barbara-bloom-and-writer-ben-lerner-gold-custody-interview-1234635418/