-
kesinlikle bana göre olmayan şehir. ve muhtemelen ben de ona göre değilim zaten. daha uçaktan indiğim an kendimi ceylan gibi tedirgin hissetmeye başlıyorum. peşimde sanki avcı varmış da çırpı bacaklarım üstünde avcımdan kaçmaya çalışıyormuşum gibi hissediyorum arkadaş! koşturmasam itip üstüme basacaklar sanki. "koştur koştur hurrra" bir güruha dahil olup hep bir ulaşım aracı kapma yarışı sonra... görüntüsü bile göz yorgunluğu. o kapılan ulaşım aracıyla varılacak noktaya niyeyse hep bir en hızlı gidilebilecek yarıklar açma çabası. vardığın noktada her şeyi hep ama hep çok hızlı yapmak zorunda olan insanlar. kabus gibi. canhıraş bir şehir. denize bakmaya fırsat dahi olmuyor. yoruyorsun beni be şehir! senin hızına göre "kaplumbağa" ruhuma yorgunluk verdin yine.
-
artık cidden kaçmayı düşündüğüm, izmir'e doğru falan yol alıp ne iş olsa yaparım yeter ki buradan kurtulayım dediğim şehir. yoruyor sadece. yoruyor.
-
istanbul'u sevme konusu abartılıyor. tabii ki muhteşem bir şehir ama yani sırf istanbul'da olmayı üstünlük olarak gören bi tavır var insanlarda. metrobüste üst üste yolculuk yapan iki arkadaşın kendi aralrında konuşmalarına şahit olmuştum. istanbul'dan başka yerde yaşayamam diyerek onaylıyorlardı birbirlerini :))
finlandiyalı bir gazeteci şöyle demiş istanbul için: 1453'te almışsınız ama hala yerleşememişsiniz.