İstanbul'da hava bugün biraz serin.
Ellerimi kollarıma götürdüğümde,
Havanın değişimini hissediyorum.
Boya kokusu nedeniyle biraz pencereleri açtım.
Bugün ikinci on metrekareyi boyuyorum.
Bu taraflarda yara yok.
Pürüzsüz.
Pürüzsüz bir yüzeye boya sürmek keyifliymiş.
Hem seni uğraştırmıyor.
Hem de sürdüğün boyanın kanını canını görüyorsun.
Yani ben boyandım diyor.
Aklım hala birinci onmetrekarede.
Zira tam kapanmadı yaralar..
Pürüzleri duruyor.
Sabah nasıl çözüm bulurum diye bakarak geçirdim.
Üzerine bir resim assam..
Ya da bir çiçek koysam kenarına.
Kendini br sanat eserinin bir parçası gibi hisseder belki.
Deniz kabuğu rengine boyadım tenini duvarın.
Ellerini sürdüğünde.
Ellerin kalıyor üzerinde.
Nar, duvarlar insanların bakışları gibidir bazen.
Dolu dolu bakarlar.
Daha yirmi metrekare daha var.
İnce belli bardakta bir çay yaptım.
Bardağın kısa kırımızı elbise giymiş bir çay tabağı var.
Biraz dinlenip bir şeyler okuyacağım.
Geri kalana yarın akşam devam edebilirim sanırım.