Allah'a iman
Allah'a iman Tanrı'nın bir hediye, onun vücut bulmuş Oğul köklü ve Kutsal Kutsal Ruh'un tanık yoluyla yaptığı sonsuz Sözü aydınlanmak olduğunu. Tanrıya iman, insanın kalbini ve anlamını Tanrı'nın lütuf, kurtuluş armağanına alıcı yapar. İsa Mesih ve Kutsal Ruh aracılığıyla inanç, bize manevi dostluk ve Tanrı'ya, Baba'ya aktif sadakat kazandırır. İsa Mesih, imanımızın yazarı ve tamamlayıcısıdır ve iman sayesinde, eserler yoluyla değil, lütufla kurtuluş alırız. (Ephesians 2,8; Acts 15,9; 14,27; Romalılar 12,3; John 1,1.4; Acts 3,16; Romalılar 10,17; İbraniler 11,1; Romalılar 5,1-2; 1,17; 3,21;
Allah'a iman tepki
Tanrı harika ve iyidir. Tanrı, insanlara karşı sevgi ve lütuf vaadi vaadini desteklemek için güçlü gücünü kullanır. Meek, sevgi dolu, öfkeyle yavaş ve zarafetle zengin.
Güzel, ama bizimle ne ilgisi var? Hayatımızda ne fark eder? Hem güçlü hem de sağlam olan bir Tanrı'ya nasıl tepki veririz? En az iki şekilde yanıt veriyoruz.
güven
Tanrı'nın istediği her şeyi yapma gücüne sahip olduğunu ve bu gücü her zaman insanlık için bir nimet olarak kullandığının farkına vardığımızda, emin ellerde olduğumuza kesinlikle güvenebiliriz. Bizim isyanımız, nefretimiz ve kurtuluşumuz için ona ve birbirlerine karşı ihanet etmemiz dahil, her şeyi yapma amacının yanı sıra kabiliyetine de sahiptir. O tamamen güvenilir - güvenimize layık.
Duruşmaların, hastalıkların, ıstırabın ve hatta ölmenin ortasındayken, Tanrı'nın hala bizimle olduğundan, bizi umursadığı ve her şeyin kontrol altında olduğundan emin olabiliriz. Öyle görünmeyebilir ve kesinlikle kontrolde olduğumuzu hissediyoruz, ancak Tanrı'nın şaşıracak olmayacağından emin olabiliriz. Her durumu, her talihsizliği elimizden gelenin en iyisini yapabilir.
Tanrı'nın bize olan sevgisinden asla şüphe etmemeliyiz. "Ama Tanrı bize olan sevgisini, hala günahkarken Mesih'in bizim için öldüğü gerçeğinde gösteriyor" (Romalılar 5,8). "İsa Mesih'in bizim için hayatını verdiği sevgiyi böyle tanıdık" (1 Yuhanna 3,16). Oğlunu ebedi mutluluk için ihtiyacımız olan her şeyi bize vermesi için oğlunu bile yedeklemeyen Tanrı'ya güvenebiliriz.
Tanrı başka kimseyi göndermedi: Tanrı'nın başı için gerekli olan Tanrı'nın Oğlu insan oldu, böylece bizim için ölebilir ve tekrar ölümden yükselebilirdi (İbraniler 2,14). Hayvanların kanıyla değil, iyi bir insanın kanıyla değil, insan olan Tanrı'nın kanıyla kurtarıldık. Her ayeti aldığımızda, bize olan sevgisinin boyutu hatırlatılır. Bizi seveceğinden emin olabiliriz. o
güvenimizi kazanmıştır.
"Tanrı sadıktır," diyor Paul, "gücünüzü denemenize izin vermez, ama onu ayarlayabilmeniz için günaha son verir" (1 Korintliler 10,13). «Ama Rab sadıktır; seni güçlendirecek ve kötülükten koruyacak »(2. Selanikliler 3,3). "Biz sadakatsiz olsak da, sadık kalır" (2.Timoteos 2,13). Bizi istemek, bizi aramak, bize karşı nazik olmak hakkındaki fikrini değiştirmeyecek. "Bırakalım umut itirafına yapışalım; çünkü ona vaat eden sadıktır »(İbraniler 10,23).
O bize bağlılıktır, bizi kurtarmak, ebedi hayat vermek, bizi sonsuza dek sevmek için bir söz vermiştir. O bizsiz olmak istemiyor. Güvenilirdir, ancak ona nasıl cevap vermeliyiz? Endişeli miyiz? Onun sevgisine layık olmak için mücadele ediyor muyuz? Yoksa ona güvenir miyiz?
Tanrı'nın gücünden asla şüphe duymamıza gerek yoktur. Bu, İsa'nın ölümden dirilişinde gösterilmiştir. Bu, ölümün kendisi üzerinde gücü, yarattığı tüm varlıklar üzerinde gücü, diğer tüm güçleri üzerinde gücü olan Tanrı'dır (Koloseliler 2,15). Haç yoluyla her şeye galip geldi ve bu onun dirilişi ile kanıtlandı. Ölüm onu tutamadı çünkü o yaşamın prensi (Elçilerin İşleri 3,15).
İsa'nın ölümden dirilttiği güç aynı zamanda bize ölümsüz bir hayat verecektir (Romalılar 8,11). Bizim için tüm vaatlerini yerine getirme gücüne ve arzusuna sahip olduğundan emin olabiliriz. Ona her şeye güvenebiliriz - ve bu iyi çünkü başka bir şeye güvenmek aptalca.
Kendi başımıza başarısız olacağız. Kendi başına, güneş bile başarısız olur. Tek umut, güneşten daha büyük, evrenden daha büyük, zaman ve mekândan daha sadık, bize sevgi ve sadakat dolu olan bir Tanrı'da yatıyor. Kurtarıcımız İsa'da bu kesin umudumuz var.
İnanç ve güven
İsa Mesih'e iman eden herkes kurtarılacaktır (Elçilerin İşleri 16,31). Fakat İsa Mesih'e inanmak ne demektir? Şeytan bile İsa'nın Tanrı'nın Oğlu Mesih olduğuna inanır. Sevmiyor, ama bunun doğru olduğunu biliyor. Ayrıca Şeytan, Tanrı'nın var olduğunu ve onu arayanları ödüllendirdiğini bilir (İbraniler 11,6).
Peki inançlarımız ve Şeytan'ın inançları arasındaki fark nedir? Birçoğumuz James'ten bir cevap biliyoruz: Gerçek inanç eylemlerle gösterilir (Yakup 2,18-19). Yaptığımız şey gerçekten inandığımızı gösterir. Bazı insanlar yanlış nedenlerle itaat etseler de, davranış inancın kanıtı olabilir. Şeytan bile Tanrı'nın getirdiği kısıtlamalar altında faaliyet gösterir.
Peki inanç nedir ve "doğru tutma" dan farkı nedir? Bence en basit açıklama inançtan kurtulmanın güven olduğudur. Tanrı'nın bize bakması, kötü yerine bizi iyi yapması, bize sonsuz yaşam vermesi için güveniriz. Güven, Tanrı'nın var olduğunu, onun iyi olduğunu, istediğini yapma gücüne sahip olduğunu ve bu gücü bizim için en iyisini yapmak için kullanacağına güvenmesi anlamına gelir. Güven, ona sunduğumuz ve ona itaat etmeye hazır olduğumuz bir isteklilik anlamına gelir - korkudan değil, sevgiden. Tanrı'ya güvenirsek, onu seviyoruz.
Güven ne yaptığımızı gösterir. Ancak, hareket güven değildir ve güven yaratmaz - sadece güvenin sonucudur. Gerçek inanç esasen İsa Mesih'e olan güvendir.
Tanrı'dan bir hediye
Bu tür bir güven nereden geliyor? Bu kendimizden üretebileceğimiz bir şey değil. Kendimizi ikna edemeyiz veya gevşek ve sağlam bir durum oluşturmak için insan mantığını kullanamayız. Muhtemel itirazlarla, Tanrı ile ilgili tüm felsefi tartışmalarla uğraşmaya asla zamanımız olmayacak. Ancak her gün bir karar vermek zorunda kalıyoruz: Tanrıya güvenip güvenmeyecek miyiz? Kararı geciktirmeye çalışmak kendi başına bir karardır - henüz güvenmiyoruz.
Her Hristiyan Mesih'e güvenmek için bir noktada bir karar verdi. Bazıları için iyi düşünülmüş bir karardı. Diğerleri için bu yanlış nedenlerle verilmiş mantıksız bir karardı - ama kesinlikle doğru karardı. Başka kimseye güvenemedik, kendimize bile. Kendi başımıza hayatımızı mahvederdik. Diğer insan otoritelerine de güvenemedik. Bazılarımız için inanç, çaresizlikten yaptığımız bir seçimdi - Mesih'ten başka bir yere gidemedik (Yuhanna 6,68).
İlk inancımızın olgunlaşmamış bir inanç olması normaldir - iyi bir başlangıç, ama durdurmak için iyi bir yer değil. İnancımız içinde büyümeliyiz. Bir adamın İsa'ya söylediği gibi:
«Bence; inanamama yardım et! » (Markus 9,24). Öğrencilerin yükselen İsa'ya ibadet ettikten sonra bile bazı şüpheleri vardı (Matta 28,17).
İnanç nereden geliyor? O Tanrı'nın bir armağanıdır. Efesliler 2,8 bize kurtuluşun Tanrı'dan bir armağan olduğunu söyler, yani kurtuluşa giden inancın da bir armağan olması gerektiği anlamına gelir.
Elçilerin İşleri 15,9'da Tanrı'nın müminlerin kalplerini imanla arındırdığı söylenir. Tanrı içeride çalıştı. "İnancın kapısını" açan odur (Elçilerin İşleri 14,27). Tanrı bunu yaptı çünkü inanmamızı sağlayan odur.
Bize ona güvenme yeteneği vermeseydi Tanrı'ya güvenmeyeceğiz. Günah, insanları kendi güçleri veya bilgelikleriyle Tanrı'ya inanmak veya güvenmek için bozdu. İnancın bizi kurtuluşa hak kazanan bir "iş" olmasının nedeni budur. Ün kazanmıyoruz çünkü hak kazanıyoruz - inanç sadece hediyeyi almak, hediyeye minnettar olmak demektir. Tanrı bize armağanı alma, armağandan zevk alma yeteneği verir.
güvenilir
Tanrı'nın bize inanması için iyi bir nedeni var, çünkü inanması ve kurtarılması için tamamen güvenilir bir kişi var. Bize verdiği inanç, kurtuluşumuz için ete dönüşmüş olan Oğlu'nda kurulmuştur. İnanmamız için iyi nedenlerimiz var çünkü bizim için kurtuluş satın alan bir kurtarıcımız var. İhtiyacı olan her şeyi, bir defada ve herkes için imzaladı, mühürledi ve teslim etti. İnancımızın sağlam bir temeli var: İsa Mesih.
İsa imanın yeni başlangıcı ve tamamlayıcısıdır (İbraniler 12,2), ama işi yalnız yapmaz. İsa sadece Babanın istediklerini yapar ve O, Kutsal Ruh aracılığıyla kalbimizde çalışır. Kutsal Ruh bize öğretir, hüküm verir ve bize iman verir (Yuhanna 14,26:15,26; 16,10;).
Kelimesiyle
Tanrı bize nasıl verir (baba, oğul ve kutsal ruh) inancı? Genellikle vaaz yoluyla olur. "Öyleyse inanç vaaz vermekten gelir, ama vaaz Mesih'in Sözünden gelir" (Romalılar 10,17). Vaaz, Tanrı'nın, İncil'in yazılı kelimesinde bulunur ve kilisede bir vaazda veya bir kişinin diğerine basit bir ifadesinde olsun, Tanrı'nın sözlü ifadesidir.
Müjdenin sözü bize İsa'yı, Tanrı'nın sözünü anlatır ve Kutsal Ruh bu kelimeyi bizi aydınlatmak için kullanır ve bir şekilde kendimizi bu kelimeye emanet etmemizi sağlar. Bu bazen “Kutsal Ruh'un ifadesi” olarak adlandırılır, ancak mahkemede soru sorabileceğimiz bir tanık gibi değildir.
Daha çok yeniden düzenlenmiş ve vaaz edilen iyi haberi kabul etmemize izin veren bir iç anahtar gibi. Kendini iyi hissediyor; Hala sorularımız olsa da, bu mesajla yaşayabileceğimize inanıyoruz. Hayatımızı üzerine inşa edebiliriz, buna göre kararlar alabiliriz. Mantıklı. Mümkün olan en iyi seçimdir. Tanrı bize ona güvenme yeteneğini verir. Ayrıca bize iman içinde yetişme yeteneği veriyor. İman birikimi büyüyen bir tohumdur. Müjde'yi daha fazla anlamak için zihinlerimizi ve duygularımızı güçlendirir ve güçlendirir. Kendisini İsa Mesih aracılığıyla açığa vurarak Tanrı hakkında gittikçe daha fazla anlamamıza yardımcı olur. Eski Ahit imajını kullanmak için, Tanrı ile birlikte yürümeye başlarız. Onun içinde yaşıyoruz, onun içinde düşünüyoruz, ona inanıyoruz.
Zweifel
Ancak çoğu Hıristiyan, inancıyla zaman zaman mücadele eder. Büyümemiz her zaman pürüzsüz ve tutarlı değildir - sınavlar ve sorularla gerçekleşir. Bazıları için, bir trajedi yüzünden ya da ağır ıstırap nedeniyle şüpheler doğar. Diğerleri için, bilinçaltı olarak Tanrı'dan daha maddi şeylere güvenmeye çalışan refah ya da iyi zamanlardır. Birçoğumuz inancımız için iki tür zorluklarla karşılaşacağız.
Yoksul insanlar genellikle zengin insanlardan daha fazla inanca sahiptir. Sürekli yargılamalara maruz kalan insanlar Tanrı'dan başka umutlarının olmadığını, ona güvenmekten başka seçenekleri olmadığını biliyorlar. İstatistikler, yoksul insanların gelirlerinin kiliseye zengin insanların oranından daha yüksek bir oranda verdiğini göstermektedir. İnançları (mükemmel olmasa da) daha kararlıdır.
Görünüşe göre, inancın en büyük düşmanı her şeyin yolunda gittiği zaman. İnsanlar, zekâlarının gücünün, onları çok daha fazla başarmasına neden olduğuna inanma eğilimindedir. Çocukça olan Allah'a bağımlılık tutumlarını kaybederler. Tanrı yerine neye sahip olduklarına güveniyorlar.
Yoksul insanlar, bu gezegendeki yaşamın sorularla dolu olduğunu ve Tanrı'nın en az söz konusu olduğunu öğrenmek için daha iyi durumdalar. Ona güveniyorlar, çünkü her şey güvenilmez olduğunu kanıtladı. Para, sağlık ve arkadaşlar - hepsi kararsız. Ona güvenemeyiz.
Sadece Tanrı'ya güvenebilirsiniz, ancak durum böyle olsa bile, her zaman sahip olmak istediğimiz kanıtlara sahip değiliz. Bu yüzden ona güvenmeliyiz. Job'un dediği gibi: Beni öldürse bile, ona güvenmek istiyorum (İş 13,15). Sadece ebedi yaşam için umut verir. Sadece o hayatın mantıklı veya bir amacı olduğunu umuyor.
Büyüme parçası
Bununla birlikte, bazen şüphelerle mücadele ediyoruz. Bu sadece Tanrı'ya daha çok yaşam ile güvenmeyi öğrenerek, inançta büyüme sürecinin bir parçasıdır. Önümüzde yatan seçimleri görüyoruz ve yine Tanrı'yı en iyi çözüm olarak seçiyoruz.
Blaise Pascal'ın yüzyıllar önce söylediği gibi, başka bir nedene inanmamıza rağmen, en azından Tanrı'nın en iyi bahis olduğuna inanmalıyız. Onu takip edersek, o yok olmazsa, hiçbir şey kaybetmedik. Ama eğer onu takip etmezsek ve var olursa, o zaman her şeyimizi kaybettik. Yani kaybedecek hiçbir şeyimiz yok, onun evrendeki en gerçek gerçeklik olduğunu düşünerek yaşayarak ve Tanrı'ya inanarak her şeyi kazanmaktan başka bir şeyimiz yok.
Bu her şeyi anlayacağımız anlamına gelmez. Hayır, asla her şeyi anlamayacağız. İnanmak her zaman anlamasak bile Tanrı'ya güvenmektir. Şüphelerimiz olsa bile ona ibadet edebiliriz (Matta 28,17). Kurtuluş bir istihbarat yarışması değildir. Bizi kurtaran inanç, şüpheye cevap veren felsefi argümanlardan gelmez. İnanç Tanrı'dan gelir. Her sorunun cevabını bilmeye güvenirsek, Tanrı'ya güvenmiyoruz.
Tanrı'nın krallığında olmamızın tek nedeni lütuf, Kurtarıcı İsa Mesih'e iman etmektir. İtaatimize güvenirsek, yanlış bir şeye, güvenilmez bir şeye güveniriz. Mesih'e olan inancımızı (Tanrı'nın imanımızı düzeltmesine izin ver) ve sadece O'na. Yasalar, hatta iyi yasalar bile kurtuluşumuzun temeli olamaz. Yeni Antlaşma'nın emirlerine bile itaat etmek güvenliğimizin kaynağı olamaz. Sadece Mesih güvenilirdir.
Manevi olgunlukta büyüdükçe, genellikle günahlarımızın ve günahkârlığımızın daha fazla farkına varırız. Tanrı'dan ne kadar uzak olduğumuzu anlıyoruz ve bu da Tanrı'nın Oğlunu bizim gibi yozlaşmış insanlar için ölmeye göndereceğinden şüphelenmemize neden olabilir.
Şüphesiz, yine de büyük olan şüphe bizi Mesih'e daha fazla inanmaya götürmeli, çünkü sadece O'da hiç şansımız var. Dönebileceğimiz başka bir yer yok. Sözleriyle ve eylemleriyle, günahlarımız için ölmeden önce ne kadar yozlaştığımızı bildiğini görüyoruz. Kendimizi ne kadar iyi görürsek, kendimizi Tanrı'nın lütfuna teslim etme gereğini o kadar fazla görüyoruz. Sadece bizi kendimizden kurtarabilecek kadar iyidir ve sadece bizi şüphelerimizden kurtaracaktır.
Gemeinschaft
Tanrı ile verimli bir ilişkimizin olduğuna inanmakla olur. İman ettiğimiz inançla, ibadet ettiğimiz inançla, vaazlarında ve toplumda sözlerini duyduğumuza inançla. İnanç, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh ile dostluk içerisinde paylaşmamızı sağlar. İnanç sayesinde, Tanrı'ya olan sadakatimizi Kurtarıcımız İsa Mesih aracılığıyla yüreklerimizde çalışan Kutsal Ruh aracılığıyla gösterebiliriz.
Diğer insanları sevebileceğimize inanmakla olur. İnanç bizi alay etme ve reddetme korkusundan kurtarır. Diğerlerini bize yapacaklarından endişe etmeden sevebiliriz, çünkü Mesih'e güveniyoruz, cömertçe bizi ödüllendiriyor. Tanrıya iman ederek başkalarına karşı cömert olabiliriz.
Tanrı'ya iman ederek O'nu ilk önce hayatlarımıza koyabiliriz. Tanrı'nın söylediği kadar iyi olduğuna inanırsak, ona her şeyin ötesinde bir değer vereceğiz ve bizden istediği fedakarlıkları getirmeye istekli olacağız. Ona güveneceğiz ve bu kurtuluş sevincini yaşayacağımıza inanmaktır. Hristiyan hayatı, başından sonuna kadar Tanrıya güven meselesidir.
Joseph Tkach