Doğal seleksiyon, hayatta kalmayı teşvik eden özelliklere sahip bireylerin daha yüksek oranlarda çoğaldığı evrimsel bir süreçtir. Bu olumlu özellikler bir popülasyon veya tür içinde daha yaygın hale gelir. Örneğin, gelişen uzun boyunlu zürafalar, diğerlerinin ulaşamadığı yapraklarla beslenmelerini sağlayarak hayatta kalmalarını kolaylaştırdı. Daha iyi bir besin kaynağı sayesinde, daha uzun boyunlu olanlar hayatta kalmayı başardılar. Böylece bu özelliği sonraki nesle aktarmış oldular. Daha kısa boylu ve daha az yiyeceğe erişimi olanların hayatta kalma olasılıkları diğerlerine göre daha düşüktür.
Charles Darwin ve Doğal Seleksiyon (Doğal Seçilim) Teorisi
Doğal seçilim, çevrelerine daha iyi adapte olmuş bireyleri destekleyen bir olgudur. Charles Darwin, süreci 1859 tarihli “Darwin ve Türlerin Kökeni” adlı yayınında şöyle anlattı:
“Bu yaşam mücadelesi sayesinde, herhangi bir çeşitlilik, ne kadar küçük olursa olsun ve hangi nedenle olursa olsun, herhangi bir türden bir birey için herhangi bir dereceye kadar karlı ise, diğer organik varlıklarla ve dış doğa ile sonsuz karmaşık ilişkilerinde olma eğiliminde olacaktır. Bu bireyin korunması ve genellikle yavruları tarafından miras alınmasını sağlayacaktır. Bu nedenle, yavruların da, periyodik olarak doğan herhangi bir türden birçok birey için hayatta kalma şansı daha yüksektir ancak küçük bir kısmı hayatta kalabilir. Bu prensibi, eğer yararlıysa, insanın seçilim gücüyle ilişkisini belirtmek için doğal seleksiyon terimiyle korunan her küçük varyasyonun adını verdim”.
Doğal seçilimden bahsederken yaygın olarak kullanılan ve sıklıkla Darwin’e atfedilen “en uygun olanın hayatta kalması” ifadesinin, Herbert Spencer tarafından icat edildiğini de belirtmek gerekir. Darwin daha sonra bu ifadeyi eserlerinde benimsemiştir.
Darwin, doğal seleksiyonla evrim teorisinin başlangıcında, seleksiyonun etki ettiği kalıtsal özelliklerin genler olduğunu bilmiyordu. Bu bilgi kısa süre sonra, Gregor Mendel’in 1865’te “Bitki Hibridizasyonunda Deneyler” makalesini yayınlamasıyla ortaya çıktı.
Doğal Seçilim Koşulları
Doğal seçilimin gerçekleşmesi için özellik çeşitliliğinin olması gerekir.
Ayrıca özelliğin evrimsel bir avantajı olması gerekir.
Üçüncü koşul, özelliğin kalıtsal olması gerektiğidir.
Doğal seçilim, popülasyonların uyum sağladığı ve evrimleştiği bir mekanizmadır.
Doğal seleksiyon, özünde, üreme ve ölüm oranları hakkında basit bir ifadedir. Bir çevreye en uygun olan birey hayatta kalır ve en başarılı şekilde çoğalır. Benzer şekilde iyi adapte olmuş pek çok torun üretir. Bu tür sayısız üreme döngüsünden sonra, daha iyi adapte olan egemen olur. Doğa, uygun olmayan bireyleri eler. Güçlülerle yoluna devam eder.