Bu atasözü, koruyucu veya destekleyici bir aile, topluluk veya sosyal çevre olmadan bireylerin kendilerini savunmasız ve korumasız hissedebileceklerini ifade eder. Kimsesiz veya desteksiz kişilerin, haksızlığa uğradıklarında yardım isteyecek kimseleri olmadığını ve bu durumun onları daha da savunmasız kıldığını vurgular. İşte bu atasözünün temel öğeleri:
Savunmasızlık ve Korunmasızlık: Atasözü, özellikle kimsesiz ve desteksiz bireylerin, zor durumlarda veya haksızlığa uğradıklarında yanlarında destek olacak birilerinin olmamasının yarattığı savunmasızlığı vurgular.
Sosyal Destek ve Koruyuculuk: Bireylerin, hayatta karşılaştıkları zorluklar ve haksızlıklar karşısında kendilerini koruyabilecek sosyal destek sistemlerine ve koruyuculara ihtiyaç duyduklarını belirtir. Bu, aile, arkadaşlar, topluluk veya sosyal hizmetler gibi koruyucu faktörler olabilir.
Haksızlığa Uğrama: Atasözü, toplumda bazı bireylerin haksızlığa uğrayabileceğini ve bu durumların özellikle desteksiz ve korumasız bireyler için daha yıkıcı olabileceğini ifade eder. Bu, toplumun en savunmasız üyelerine karşı daha fazla koruyucu ve destekleyici olması gerektiğinin altını çizer.
Yardım Çağrısı: "Arkam! demiş" ifadesiyle, bireylerin zor durumlarında yardım çağrısında bulunma ihtiyacını ve bu çağrıların bazen karşılıksız kalabileceğini vurgular. Bu, toplumun bu tür yardım çağrılarına duyarlı olması ve destek olması gerektiğini gösterir.
Toplumsal Sorumluluk: Atasözü, toplumun ve bireylerin, özellikle kimsesiz ve desteksiz kişilere karşı ekstra bir sorumluluk ve koruyuculuk görevi olduğunu hatırlatır. Bu, toplumsal dayanışma ve destek ağlarının önemini vurgular.
Sonuç olarak, "Öksüzün karnına vurmuşlar, arkam! demiş" atasözü, kimsesiz ve desteksiz bireylerin savunmasızlığını ve toplumun bu bireylere karşı göstermesi gereken koruyuculuk ve destekleyicilik görevini vurgular. Bu, her bireyin zor zamanlarında yanında olacak bir destek sistemine ihtiyaç duyduğunu ve toplumun bu konuda duyarlı olması gerektiğini hatırlatır.