Hitler'e karşı oy verme adlı bir mekanizma vardı. Ne yazık ki, Hitler'in rakipleri farklılıklarını bir kenara bırakıp ona karşı birleşemediler.
Hitler'in diktatörlük yetkilerini yalnızca demokratik bir seçimi kazanarak elde etmediğini anlamak önemlidir (ancak Nazi seçim performansı büyük ölçüde yardımcı oldu. ). Aslında, Weimar Almanya'sının genel olarak özgür son seçiminde, Nazi partisinin oy payı aslında bir öncekine kıyasla % 4'ün üzerinde düştü a>.
Hitler'e diktatörlük yetkilerini gerçekten veren şey, muhalefet partileri de dahil olmak üzere Reichstag idi. Nazi Partisi'nin, oldukça demokratik olmayan Mart 1933 seçimlerinden sonra bile, orada sandalyelerin çoğunu kazanmayı başaramadığını hatırlayın. Ancak, Hitler yasama organını Etkinleştirme Yasasını 444'ten 84'e geçirmeye ikna etti. Böylece Reichstag kendisini yetkilendirdi ve Almanya'da etkili bir şekilde yasal bir diktatörlük kurdu.
Mekanizma bu - Hitler'in Diktatör Yapma Yasası'na karşı oylama. Muhalefet delegelerinin bu yasayı desteklemesi gerekmiyordu. Aslında 84 tanesi olmadı. Geri kalanlar Hitler'in önerdiği yasaya karşı oy kullanma haklarını kullanmış olsaydı, Naziler bu sözde demokratik tarzda diktatörlük yetkileri elde edemezlerdi.
Hitler, Almanya'nın diktatörü yapıldığında, Nazileri demokratik olarak iktidardan çıkarmak için gerçekçi bir seçenek yoktu. Teknik olarak, Yetkilendirme Yasasının yerleşik bir son kullanma tarihi vardı (1937), ancak bu bir fanteziydi çünkü Naziler tüm muhalefet partilerini yasaklayabildi (ve yaptı). Böylece, zamanı geldiğinde tamamen Nazi Reichstag bir yenilemeyi lastik damgaladı. Benzer şekilde, Hitler'in Yetkilendirme Yasası'nın zaten cömert şartlarını ihlal etmesi mahkemede teknik olarak sorgulanabilir, ancak gerçekte Naziler kolluk kuvvetlerini kontrol ettiğinde başarı şansı yoktur.
Tüm bunları söyledikten sonra, Hitler'in iktidara yükselişi büyük ölçüde Nazi paramiliter kasları tarafından desteklendi. Süreç boyunca o ve Nazi partisi, sindirme taktiklerini liberal olarak kullandı. "Demokratik olarak" diktatör olması engellense bile, onun yerine zorla devralmayacağını söyleyen bir şey yok.
5 Mart 1933 seçimi, bugün ABD ve Avrupa'da yapılan seçimlerden farklı olarak, artık özgür ve adil bir seçim değildi. Muhalefet partisi üyeleri tutuklandı ve insanlar sindirildi, bu nedenle Reichstag muhalefet üyeleri, hepsi de yoktu, bu konuda hiçbir şey yapmamaları için yoğun baskı altındaydı.
@Tyler Durden büyük ölçüde haklıdır, yani Wermier Başkanı (o zamanki Büyük 1. Dünya Savaşı Generali Hindenburg), Hitler'i istediği zaman Almanya Şansölyesi olarak görevden alma anayasal yetkisine sahipti.
Druden'in ve bugüne kadarki tüm diğerlerinin cevabında eksik olan şey, Alman demokrasisinin şu ya da bu şekilde mahkum olduğuna dair kabul.
SSCB'de Komünist Parti'nin doğrudan komutası altında faaliyet gösteren komünistin merkezi, kontrol edici rol tarihinde ürkütücü bir hava dalgası yaşandı. İtalya ve Almanya'da faşizmin yükselişinde oynadı. Kısacası, komünist olmasaydı faşist olmazdı.
Geri dönüp o güne ait birincil kaynaklara bakarsanız, Faşistin sokakta kiminle savaştığı kolayca anlaşılır. Kırmızı Sosyalist şiddetin, terörizmin, sabotajın ve grevlerin o kadar yıkıcı bir şekilde büyüdüğü İtalya'da başladı, insanlar gerçekten büyük şehirlerde açlıktan ölmeye başladılar. Mussolini iktidara gelmedi ve trenleri zamanında çalıştırdığı için bir Cole Porter şarkısı yapmadı, büyük başarı yakaladı çünkü Kızıl Sosyalist kafaları kırarak yemek trenlerini çalıştırdı.
Komünist İtalya'yı asla uçurumun eşiğine getirmemiş olsaydı, Mussolini bir başka başarısız Marksist editör olarak kalacaktı.
Aynısı Almanya'da da oldu. Sokak kavgalarında "rakipleriyle" savaşan veya "muhalefeti" terörize eden kahverengi gömleği okuduğunuzda, bunlar Komünistlerin ve onların bilen ve bilmeyen yolcular için şifreli kelimelerdir. Komünist olmayanlara karşı yapılan savaşların, saldırıların ve savunma savaşlarının sayısı önemsizdir.
Komünistin rolünü havaya uçuran tarihsel anlatılarda bir şeylerin eksik olduğunu bilmek için biraz sağduyu yeterlidir. Almanlar, onu ılımlı bir şekilde ifade etmek için emir seven bir kültürdür ve 1930'larda, en geç 1820'lerden beri Amerika'da görülmeyen bir dereceye kadar sınıfa ayrılmışlardı (belki derin güney veya 1800'lerin başındaki Hudson Nehri vadisi hariç). onları iki kötülükten daha küçük olarak görmedikçe, şiddetli, alt sınıf sokak kavgacıları kitlesine asla oy vermediler ve koalisyon kurmadı.
Hitler'in, diktatörlük yetkilerine veya medyayı kontrolüne sahip olmadan önce Reichstag yangınında Komünist'i suçlamayı ne kadar kolay bulduğunu hatırlamanız yeterlidir. Alman halkı, Komünistlerin Reichstag'ı yaktığını son derece inandırıcı buldu çünkü Komünistler yangın çıkarıyordu, altyapıyı sabote ediyordu, grevleri kışkırtıyordu, ayaklanmalara neden oluyordu, sokaklarda insanları dövüyordu ve bu noktaya kadar yaklaşık 15 yıldır cehennemi yükseltti.
Komünist şiddet, Kahverengi Gömleklilerin kendilerinin Alman yaşamlarının, mallarının, sosyal düzeninin ve kültürünün kahramanca koruyucuları olarak bir anlatı oluşturmasına izin verdi. Daha kötüsü, anlatı siyaset için yeterince doğruydu.
Almanların büyük çoğunluğu (Soğuk Savaş'ın sonunun en sonunda ispat edeceği gibi) Alman Komünistinin Sovyetler Birliği'nin kontrolü altında faaliyet gösterdiğine inanıyordu, 1932'de Stalin'in kontrolünü ele geçirmek anlamına geliyordu. Almanların çoğu, Alman Komünistinin, Komünist ideolojinin kaçınılmaz olarak ortaya çıkacağını ve Komünist ütopyaya yol açacağını söylediği kapitalizmin krizlerini tetiklemek için Alman ekonomisini, siyasi sistemini ve sosyal yapıyı istikrarsızlaştırmaya çalıştığını anlamıştı. Ütopyaya giden yoldaki yol noktalarından birinin Komünist olmayan tüm kültür ve inançların ortadan kaldırılması olduğunu da biliyorlardı. (En aşırı tezahür olarak Mao'nun Kültür Devrimi'ne bakın.) Stalin'in 1930-31'de başlayan kiliseleri yıkması, Alman kültürünün Komünist yönetiminde hayatta kalamayacağını inandırıcı hale getirdi. (O zaman kimse Komünistlerin bir nesil içinde iğrenç milliyetçi hale geldiğini bilmiyordu.)
Komünizmin oluşturduğu tehdidi anlamanın yanı sıra, Almanya'nın Hitler'i seçmesini değerlendirirken, geriye dönüp bakmanın avantajına sahip olduğumuzu hatırlamamız gerekiyor. birçok sorun. Hitler'in o zamana ve Nazilere nasıl baktığını görmeye çalışmalıyız nerede yeni bir fikir.
Ne yazık ki, Hitler'in kamusal ideolojisi o gün için aslında aşırı değildi. Uzay engelliyor, ancak
Soğuk Savaş sırasında, başta dehşet verici bir inkar olduğundan şüphelendiğim çok sayıda faktör Komünizmi, özellikle Stalinizmi aklımızda tutmamız ve kendimize bunun o kadar da kötü olmadığını söylememiz için. Doğduğumuzdan beri hepimiz Faşizmin dehşetine doymuştuk ama Komünizm sahneden uzak tutuldu ve aktif bir şekilde bastırıldı. Bu çarpık merceklerde, Almanların, İtalyanların, İspanyolların vb. Komünizmden kaçmak için yaptıkları aşırı ve gereksiz görünüyor.
Ancak Komünizm çöktükten sonra demir perdenin arkasında zirveye ulaştıktan sonra öğrendiğimiz her şeyden sonra, bu artık güvenilir bir model değil. Stalin, saldırı ordularını kuran fabrikaların masraflarını karşılamak için holomador'da kasıtlı olarak en az 4 milyon Ukraynalıyı öldürdü. Marksist tarihsel kaçınılmazlık doktrinine ve komünizmin şiddetli zaferine açıkça inanıyordu ve bunu gerçekleştirmeyi planladı. 1936'da, Büyük Terör'den önce, Sovyetler Birliği dünyanın en büyük, teknolojik ve doktrinsel olarak en gelişmiş ordusuna sahipti. Almanya 1930'ların başında Komünizme düşmüş ya da Stalin'e karşı çıkamayacak kadar altüst olmuş olsaydı, Stalin paranoyaya kapılmak yerine dışarıya döndü ve tıpkı Hitler gibi ve kanlı bir şekilde Avrupa'yı süpürdü.
1932'de, Komünistlerin somut gerçekliği bitmek bilmeyen kesintileri ve saldırıları ile Stalin'in oluşturduğu çok gerçek ve bariz varoluşsal tehdide karşı yan yana getirilerek Nazilerin iktidara gelmesine izin vermek kabul edilebilir bir risk gibi görünüyordu. Pek çok anti-nazi, anti-komünist Alman, bunu ateşle ateşle mücadele olarak görüyor gibiydi. (Sanırım gerçek yangınla mücadelede geri tepmelerin ne kadar zor olduğunu unuttular.)
Sonuçta, kalıtsal bir aristokrat olarak Hindenburg, sosyal açıdan aşağı durumdaki Hitler'den ve onun (ırksal olarak) eşitlikçi Sosyalist ideolojisinden son derece nefret etse de ve Hitler'i iktidardan uzak tutmak için anayasal güce sahipti; Hindenburg, diğer tüm Nazi karşıtı ve anti-komünist Almanlarla birlikte, duvara dayandıklarına ve Hitler'e tahammül ve ittifak yapmaya zorlandıklarına inanıyordu. Hitler'i iktidara getiren ve onu diktatörlüğünü kuracak kadar uzun süre orada tutan, anayasal bir mekanizmanın eksikliği değil, Komünistin tehdidiydi.
Tam istihdam sağlayan üst düzey Keynesçi ekonomi politikasının ardından Rhineland'ı geri alma darbesinin izlediği birkaç yıldan sonra, Hitler, nüfusun çoğunluğu tarafından saygı gördü. O zaman bile, orduda ve büyük iş dünyasında önemli bir muhalefet vardı, ancak hiç kimse Komünistleri içeri alma riski olmadan hiçbir şey yapamazdı. Savaş sırasında bile, Alman nüfusunun büyük kesimlerini öğrendikten çok sonra bile savaşmaya devam ettiren büyük ölçüde Komünizm korkusuydu. aksi takdirde savaş kaybedildi.
Komünizm, 1917-1992 arasındaki tüm uluslararası olayların etrafında döndüğü merkezi eksendi. Komünizmin oynadığı rolü anlamadan, faşizmin yükselişi veya dönemin diğer büyük uluslararası olayları hakkında hiçbir şey anlayamazsınız.
Hiç kimse Hitler'in parti lideri pozisyonuna yönelik birkaç parti içi oylamaya da direndiğinden bahsetmedi. Bu oyların adil olup olmadığını ve çoğunluğu sağlayamazsa ne olacağını söylemek zor, ancak en azından Mussolini'nin parti içi araçlarla görevden alındığını biliyoruz.
Sorunuzu yanıtlamak gerekirse: Elbette her şeyi yapmak için "yasal" mekanizmalar vardı. Başkan Hitler'i her an görevden alabilirdi. Reichstag, Hindenberg ve Hitler'in kaldırılması da dahil olmak üzere, istedikleri her şeyi yapmak için yasalar çıkarabilirdi. "Yasal" araçlar her zaman oradadır. Ancak önemli olan halkın iradesidir.
Sorunuzu özellikle yanıtlamak gerekirse ... Weimar Anayasası uyarınca:
Başkan Şansölyeyi görevden alabilir (Hitler) herhangi bir zamanda.
Reichstag, herhangi bir zamanda Şansölye'nin (Hitler) veya başka bir hükümet bakanının istifasını güvensizlik oyu ile zorlayabilir.
Hitler Başkan olduğunda ve olağanüstü hal kararnamesi ile iktidarı ele geçirdiğinde, Reichstag bu kararı yasal olarak hükümsüz kılabilirdi.
Dolayısıyla, Hitler'i seçildikten sonra bile engellemek ya da kaldırmak yasal olarak Reichstag'ın yetkisindeydi. Başkan olduktan sonra bile, Reichstag sadece olağanüstü hal kararnamesini bloke etmekle kalmazdı, güvenmeden oy verebilir ve bir referanduma dayanması için onu zorlayabilirdi ve bu referandumu geçse bile, Reichstag her iki cüzdanın da yetkisine sahipti Reich ve HERHANGİ bir bakanı görevden alma gücüne sahipti, bu yüzden yasal olarak konuşursak, Başkan Hitler'i bile güçsüz hale getirebilirlerdi.
Durumun dinamikleri, Hitler'in gerçekte azınlık bir destek almasıydı. ama onu destekleyenler neredeyse fanatikti; bu yüzden devralmayı başardı. O zamanlar, çoğu insan, tipik olarak üst orta sınıftan ücretliler, Ulusal Sosyalistlerin yükselişinden dehşete düşmüşlerdi, ancak o partinin geçit törenleri, kutlamaları ve ruhu tarafından boğulmuşlardı.
Obama'nın seçilmesinin nasıl bir şey olduğunu, büyük alkışlanan kalabalıkların, Oprah'ın ağladığını ve haber yapanların coşkuyla yeni bir çağı ilan ettiğini hatırlarsanız. Bunu hayal edin ve 100 ile çarpın ve nasıl bir şey olduğu hakkında bir fikriniz olacak. Her kasabada Naziler pankartlarla sokaklarda bir aşağı bir yukarı yürüyüş yapıyorlardı. Eski yozlaşmış bürokratları kovuyorlar ve onların yerine yeni "modern", "verimli" yetkililer getiriyorlardı. Su işlerini, yardım sistemlerini, yol yapımını yeniden düzenliyorlardı, adını siz koyun. Buna karşı çıkan eski muhafazakarlar çoğunluktaydı, ancak bu kasırga yanlarından geçerken temelde ağızları açık olarak beklediler.
William Allen'ın "Nazi İktidarı Ele Geçirmesi" adlı bir kitap var. Bu, tek bir şehrin merceğinden neler olduğunu anlatıyor. İlgili siyasi güçleri anlamak istiyorsanız, o kitapla başlamanızı öneririm.