ilahiler henüz kaynağında olduğu gibi. Yakın zamana kadar, Latin halkının muazzam malzemesi, genel halk arasında yayılmasında kullanılan prime rağmen, özellikle Latin Mezmurları hakkında genel bir bilgi ve şarkı sevgisi yayını almasına rağmen, genel olarak Avrupa’nın çeşitli kütüphanelerinin orijinal kopyalarında yer aldı. Onikinci yüzyıl; ve konunun İngiltere, Fransa ve Almanya’da araştırıldığı eylemden bağımsız olarak kalan yüzyılın merkezinden beri.
“Realencyclopadie Protestan Teorisinin Gizliliğini Gizle” dediği gibi: “Ortaçağ’ın Latin dini ayetiyle ilgili bir kural olarak, şarkılar hakkında keşif, on dokuzuncu yüzyılda çok etkin bir şekilde aranan incelemelere rağmen, bugüne dek çok az bir zemin kazanmıştır. Neale, Mone, Daniel ve diğerlerinin meclislerinin sormak için gerçekten tam malzemeler verdiğine inanılmış olabileceğine inanılıyordu, o zamandan beri, bu noktaya kadar gerçekleşen malzemenin miktarının ve kalitesinin ne kadar yetersiz olduğuna karar verdik. 1886’da Cizvit Babası Dreves tarafından başlatılan “Analecta Hymnica”, 1896’dan sonra kendi Cizvit Babası Blume ile [ve 1906’dan beri en son Rev.
HM Bannister tarafından desteklenerek devam etti] ile devam etti. Orta Çağların Latin ilahilerinin geniş bir tasviri düşünülemez olacak ve yine de, hepsinden öte, her şeyden öte en çok anlayacağınız ve dikkatli bir inceleme yapacak “(Op. cit., üçüncü baskı, s.v. “Kirchenlied”, II). Bu arada “Analecta Hymnica” elli saniyelik hacme ulaştı ve altı ek cilt ve birkaç dosyada bitecek. Bu çalışma, olması gerektiği gibi, bu noktaya kadar temelde varolmayan, ilahilerle dolu bir geçmiş için çerçeveler oluşturuyor.
Doğu’nun ilahisiyle ilgili olarak son derece daha korkunç bir durumdayız; Suriyeli, Ermeni ve Yunan şarkıları için, Pitra, Zingerle, Bickell, Krumbacher ve diğerlerinin örnek çalışmalarına rağmen, genellikle yayınlanmadan ve hatta araştırılmadan kalmaktadır. Bu nedenle, şu anda, sadece ilacın kaynağının ve ilahinin en geniş diyagramları şu anda verilebilir ve şarkı denemecilerin önemsiz sayılmazlığı için gelecekteki sayısız düzeltmeler ve sayısız artışlar öngörmeliyiz. En son araştırmalar konunun bütün bölümünü etkili bir şekilde değiştirdi.
Açık sevgiyle Tanrı’yı ezgilerden ya da mezmurlar aracılığıyla alkışlamak, kelimenin en gergin önemine bakmak (bkz. HYMN), ham Hıristiyanların onlarla birlikte Sinagog’dan taşıdığı bir gelenek. Dolayısıyla, Hıristiyanların ve Yahudilerin Mesih’ten sonraki yüzlerce yıldaki dini melodileri temel olarak karşılaştırmalıdır. Çoğunlukla ilahilerden ve Eski ve Yeni Ahitlerin kantinlerinden oluşuyordu.
Toplanma (kanaryalara aykırı bir şekilde) yönetimde toplandı, öyle görünüyor ki, tepkimeleri dile getirerek ya da geri çekerek, tek tanınma, Doxolojiler, Allelular, Hosannas, Trisagion ve özellikle Kyrie Eleison, böylece Hristiyan başladı. toplum melodisi. Terimin en geniş anlamında bile sertifikalı mezmurlar henüz karşılanamadı. Aslında, dört melodi bile bize gündüz başlangıcına, geceleri, akşam yemeğinden önce ve alev aydınlatmasında zıtlık olarak planlanan “Constitutiones Apostolicae” aracılığıyla bize geçti. Bazı girişlerde açıkça görülen ayet tonunu ve müzik kalitesini göz ardı ederek, yazılı olarak ezgiler olarak kabul edilmesi gereken, Kitle’nin Tercihleri gibi esasen Kutsal Yazılardan elde edilen dilekçelerdir.