GÖRÜŞ: ‘Ponsetto’nun Siyah bir erkek arkadaşı, kuzeni, en iyi arkadaşı veya uzun zamandır kayıp olan büyük-büyük-büyük büyükannesi olabilir ve yine de ırkçı olabilirdi’
İle tartışmalı röportajında CBS Haberleri Çapa Gayle King, Miya Ponsetto, 22, karma etnik kökenlere sahip bir Porto Rikolu olan kendisinin ırkçı olamayacağı konusunda ısrar etti. Görüşme, Keyon Harrold Jr., New York otel lobisinde cep telefonu hırsızlığından haksız yere suçlanan 14 yaşındaki Siyah bir çocuk.
Bu an ile Soho Karen, şimdi internet tarafından arandığı gibi, beni yaklaşık 12 yaşımdaki bir zamana götürdü – kan öğrendiğim zaman her zaman yarıştan daha kalın değil.
Tipik bir aile kavgasıydı, önemsiz bir şeydi, ancak iletişim eksikliği nedeniyle orantısız bir şekilde arttı.
Latin olan ve Siyah olmayan bir aile üyesi (özellikle Porto Rikolu), ailemden bir diğerine, Siyah olan N kelimesini çağırdı.
Görünüşe göre, grupların gelişigüzel bir şekilde “n ** ga” gibi ifadeleri ileri geri salladığı birçok karma toplulukta kullanılma şekli bu değildi.
“Kullanmayı nasıl bildiler? o kelime? ” Siyahi aile üyem olanları anlatırken düşündüm. “Neden kullanmak zorunda kaldılar? o kelime? “
Ailemin benimle bağlantı olarak evlenerek bağına rağmen, hiçbir şeyin gerçekten aynı olmayacağını bilmek beni dehşete düşürdü.
Bu iftira atan aile üyesi tarafından sağlanan birçok aşk eylemi, doğum günü partileri, Noel hediyeleri ve ev yapımı yemekler artık ırkçılıkla lekelenmiş gibi hissediliyor. Afrika kökenli Amerikalı mirasım nedeniyle babamın tarafında Latin kuzenlerimden daha koyu renkliydim: Beni aynı şekilde mi gördüler?
Çok kültürlü bir aile olarak, Amerika’da hepimiz “azınlık” olmuş olabiliriz, ayrımcılığa uğramış ve çeşitli nedenlerle fırsatları reddetmiş olabiliriz. Ancak çizgiler çizildiğinde, Siyah karşıtı ırkçılığın bu kadar kolay bir şekilde tercih edilen silah haline gelmesi üzücü.
Miya Ponsetto’yu izlerken bu çirkin ve rahatsız edici gerçek akla geliyor. Tüm hesaplara göre, Ponsetto röportaj boyunca King’e sadece dayanılmaz ve saygısız olmakla kalmadı, aynı zamanda habersiz beyaz olmayan insanlar arasında yaygın bir inkar yayınladı:
Ponsetto: “Ben hiçbir şekilde ırksal profillemiyordum. Ben Porto Riko’luyum, beyaz olmayan bir kadınım. Ben İtalyan, Yunan, Porto Rikolu.
Kral: Sürekli Porto Rikolu olduğunu söylüyorsun. Bu, siyahi bir kadın olduğunuz için ırkçı olamayacağınız anlamına mı geliyor? “
Ponsetto: “Kesinlikle.”
Kral: “Ben buna katılmıyorum.”
.@Filmdenkare: “Sürekli Porto Rikolu olduğunu söylüyorsun. Bu, siyahi bir kadın olduğun için ırkçı olamayacağın anlamına mı geliyor? Demek istediğin bu mu?”
Miya Ponsetto: “Kesinlikle.”
👑GK: “Pekala. Buna katılmıyorum.”
– Chris Stover (@ChrisStover) 11 Ocak 2021
Ponsetto, Porto Riko mirasına sahip “beyaz olmayan bir kadın” kimliğinin, onu, kendisinin de Porto Riko olan bir Siyahi çocuğu bir otel lobisindeki tartışmada öldürülmesine yol açabilecek bir suçlamadan koruduğuna inanıyordu.
Popüler “Tereyağlı ceviz Porto Rikolu” sözüne rağmen, Porto Rikolu olmak bir yarış değil. Mavi gözlü ve sarı saçlı beyaz Porto Rikolular, 4c afroslu Siyah Porto Rikolular ve çikolata kahverengi tenli ve aradaki her gölge var.
Ama açık konuşalım – Ponsetto’nun Siyah bir erkek arkadaşı, kuzeni, en iyi arkadaşı veya uzun zamandır kayıp olan büyük-büyük-büyük büyükannesi olabilirdi ve hala ırkçı olabilirdi.
Porto Rikolu olmak beni Siyah karşıtı eylem, düşünce veya eylemden kurtarmaz. Siyah biriyle evli olmak beni affetmez. Siyah çocukların olması beni affetmez.
Çocuklarımız bir bütün olarak büyümeli, + bunun için içselleştirilmiş siyahlık karşıtlığını incelemek gerekiyor. 💔 https://t.co/AHOZFhIykv
– Nelba Márquez-Greene, LMFT (@Nelba_MG) 4 Ocak 2021
Ponsetto baba şapkasını inkar ederken, kurbanın annesi, Kat Rodríguezaynı zamanda Porto Rikolu olan, çarpıcı şekilde farklı bir mesaj paylaştı. Ulusal Eylem Ağı basın toplantısında Rev. Al Sharpton’ın yanında durmak:
Rodríguez Ponsetto hakkında “Bu kadın ülkemizi yok eden ayrıcalığın bir sembolü” dedi.
“Bu kadın sadece ırkçı değil aynı zamanda toplum için bir tehdit … her zamanki gibi Amerika’da beyaz bir ayrıcalık.”
Bunlar, sistemik ırkçılığın büyük ölçüde farklı anlayışlarına sahip aynı toplulukla bağları olduğu tartışmalı iki siyahi kadın.
Onlarınki, “beyaz olmayan insanlar” gibi terimlerin neden Siyah Amerikalılar için otomatik olarak müttefikliğe veya siyasi kazanca dönüşmediğinin iyi bir örneğidir. Ama aynı zamanda beyaz olmayan insanlar müttefik olduklarında, Siyah karşıtı ırkçılığa seslenip hesap verebilirlik yaratabilirler.
Bu ülke, köleleştirilmiş Afrika halklarının ve onların soyundan gelenlerin insanlığını reddeden, benzersiz şekilde zalimce ve alçaltılmış bir kölelik biçiminden inşa edildi.
Amerika’nın birlikte yeşerme hayali, takdire şayan olsa da, her zaman ırksal hiyerarşiler tarafından baltalandı. Hem ırksal hem de etnik gruplar birbirleriyle savaşacak şekilde konumlandırılmış, özgürler diyarında zirvede bir yer için savaşıyorlar, ama her zaman beyazlığın altında.
Afrikalı Amerikalılar en altta yer alıyorlar, haksız bir şekilde klişeleşmişler ve bazı Siyah göçmenlerin bile kendilerini uzaklaştırmak için ilham aldıkları noktaya kadar fırsatları reddediyorlar.
Hatta içinde Afrikalı Amerikan topluluğu, renkçilik devam ediyor, bizi bölümlere ayırıyor, çünkü toplum kendi Karanlığımızdan melaninin gölgesine ve gözümüzün rengine kadar olan mesafeyi kutlar ve somut bir şekilde ödüllendirir.
Diğer yandan, ırkçılığın tamamen reddedildiği ve insanlara “aynı” oldukları söylenen ancak çevresel ırkçılık, ekonomik baskı ve adaletsiz polislik yoluyla farklı muamele gören “renk körü” toplumlar da tehlikelidir. (Bu, Latin Amerika ve Karayipler’de büyük bir sorundur, yeni Grio belgesel “Afro-Latinx Devrimi: Porto Riko, ”Bu hafta Amazon’da yayınlandı. İçinde adanın kendisini nasıl bir ırksal ütopya olarak görebileceğini keşfediyoruz, ancak çoğu Siyah sakin bunu farklı bir şekilde deneyimliyor).
Bu yüzden “farklı insanlar” Enrique TarrioKübalı olan Proud Boys’un gururlu liderleri olabilir ve Kara Hayatlar Önemlidir bayraklar.
Irk, aslında sosyal bir yapıdır. Ama “bizim için yaratılan kaplar” içinde yaşadığımız gerçekler Isabel Wilkerson En çok satan kitabı “Caste” de çok gerçektir.
İnsanlar Siyah Amerikalıların eşitlik ve adalet mücadelelerini fark edene kadar, aslında herşeySiyahların sahip olduğu işletmeleri, medya ve teknoloji platformlarını, HBCU’ları, Siyah adayları ve Siyah seçmen girişimlerini desteklemek gibi Siyahlığı merkeze alan konuşmalardan insanlar rahatsız olacak.
Siyahların Hayatlarının Önemli olduğu fikrini bir uyarı olmaksızın yükseltmeye devam edecekler (“tüm hayatların önemi yok mu?”) Veya tazminat, olumlu eylem ve seçmen korumaları gibi adanmış politikaları hak ettiğimizi düşünemeyecekler.
Eşsiz geçmişimize rağmen, birçok beyaz olmayan insan benzer mücadeleler yaşar. Birlik içinde güç vardır. Bunu 2020 yazında gördük George Floyd protestolar.
Organize etmek ve harekete geçirmek için kullandığımız farklı kelimeler zamanla “zenciden” “renkli” ye, “Siyah” a veya “azınlığa”, “renkli insanlara” ve şimdi bile en son tartışılan yineleme “BIPOC” (Siyah , Yerli ve Renkli İnsanlar), değişmeyen şey, görüldü.
Ayrıca Siyah insanların sorunlarını özellikle ve özür dilemeden ele almakta sorun yoktur.
Keyon Harrold Jr.’ın annesi bunu anladı. Miya Ponsetto hala yok.
Ülkemizin ilerlemesi, sadece bizi görmekle kalmayıp, hayatımızı ve güvenliğimizi tehdit eden her şeye karşı savaşmak isteyen beyaz olmayan insanlara güvenecektir.
Bu evde başlamak anlamına gelse bile.
Natasha S. Alford TheGrio’da Dijital İçerik Başkan Yardımcısı ve Kıdemli Muhabirdir. Onu Twitter ve Instagram’da @natashasalford’da takip edin.
Abone oldun mu theGrio’nun podcast’i “Sevgili Kültür”? En yeni bölümleri şimdi indirin!
TheGrio artık Apple TV, Amazon Fire ve Roku’da. TheGrio’yu bugün indirin!
Posta Miya Ponsetto sadece ‘beyaz olmayan kişi’ olmanın yeterli olmadığını kanıtladı ilk ortaya çıktı TheGrio.