Bir deniz kıyısında oturduğumuzu düşünün, upuzun bir sahil, yukarıdan bakmadığınız müddetçe haritanın tam olarak neresinde durduğunuzu bilemezsiniz, tabii elinize bir akıllı telefonda google maps falan verilmezse -ki o da bir nevi yukarıdan bakmak oluyor, sadece yukarıdaki bakan siz olmuyorsunuz, sizi gözlemleyen bir başkası oluyor..
kabul edebilir miyim içimdeki kötülüğü iyiliği ettiğim gibi ve affedebilir miyim kendimi bunun için? sevebilir miyim karanlığımı, ışığıma ulaşmak için değil, sadece orada olduğu için, benim olduğu için?