“Merhaba sevgili babam, annem ve Tasenka. Ön tarafta bir aydan biraz daha fazla olmam gerektiğini söylüyorum. Saldırıda 100 kilometreden fazla yol geçti. 13 Mart, kendimden biriyim bir tank büyük Yavkino köyünü işgal etti (1167 haritasında 1930 metre). 15 Mart gecesi Almanlar bir saldırı başlattı ve köyü işgal etti. Gece sayesinde tankım tanksavar hendeğine düştü. Radyo operatörü ile birlikte kaldık. Acil bir durumda ölmeye karar verdiler, ama yakalanmamaya karar verdiler. Almanlar tanka iki ya da üç kez yaklaştı ama henüz açılmadı. Belki de son dakika yaşıyorum. İşte size kısa bir özet. Benim için endişelenme. Savaş var. Size mutlu bir gelecek hayatı diliyorum. Size son istek: Izhevsk'te tüm adamları ölümüm hakkında bilgilendirin. İşte bu kadar, ben bitiyorum. Sonsuza kadar elveda. Oğlunuz Vadim Sivkov. 15 Mart 1944, sabah 7 ”
İşte Mart 1944, Sarapul şehri, Alexander Arkhipovich ve Maria Efimovna Sivkov'a gelen bir mektup. Ve eğer burada, bir yabancıyı yıllar boyunca okurken, bir ürperti arkadan koşar, tankerin ailesine ne oldu? Hayatının son anlarında, adam yavaşça onlara dönüp güven vermeye çalışacak gücü buldu. Bir tankta değil, sessiz bir odada yazılmış gibi görünüyor. Acılık, çaresizlik, kaderde küskünlük değil - hiçbir şey! "Bir savaş var ..."
Bu çizgiler, yazarlarını, olduğu gibi, bir başkasının hayatı boyunca ortaya çıkmayacaklarını ortaya koymaktadır. Ve şimdi daha fazla gerçekler ekleyin.
Vadim, 1925 yılında Usolye şehrinde doğdu (Perm bölgesidir). O orta oğul. Bugün bu tür çocuklar için kalpsizce modern bir terim var: bir sandviç çocuk. Kural olarak, ailesi için daha az zaman verilir: Yaşlılar, kendilerini ilan eder ve küçüklerin denetlenmesi gerektiğini söylüyor. İşte ortalama ve kendi başına kalır.
Belki şimdi birçok ailede bu doğrudur, sadece Vadim Sivkov sandviç değildi ve böyle bir karşılaştırma için kesinlikle özür dilerim, yüzüne yumruk atmıştım. Genç ve güçlü bir şekilde büyüdü, ebeveynlerini destekledi, abisi Zhenya'ya yardım etti, kız kardeşi Tamara'yı korudu. Ailenin reisi askeri bir adamdı ve bu nedenle Sivkovlar birkaç kez taşındı. Önce - sonra Izhevsk, sonra - Sarapul'da. Vadim çabucak her yerde arkadaş buldu. Spor yaptı, sabahları kilometrelerce dolaştı, ilkbahardan ilkbahara kadar geç kaldı, fotoğrafçılığa büyük ilgi gösterdi, iyi atış yaptı, satranç oynadı. O da iyi çalıştı, onu sınıfta sevdiler. Vadim yalandan nefret ediyordu. Bir şeylerin yanlış olduğunu düşünürse sessiz olamazdı. Bazen bir kavga geldi. Oldu, yönetmene sürükledi - burada duvar gazetesinde gösteriler için daha fazla şey var. Bu arada, çocuk da bir hikaye anlatıcısıydı. Neredeyse her değişiklik adamlarla çevriliydi ve sorgulandı. Peki ya Evet, çocukça kalbi önemseyen her şey hakkında. Belki de hepsinden önemlisi - av hakkında. Vadim erken yaştan itibaren bu konuda büyülenmiş, kuşu ve küçük canavarı iyi tanıyor ve çok şey biliyordu.
Savaş başladı. Ve Vadim sadece 16 yaşında. Hangisi asker? Çocuk öne gitmek istedi, bir kere bile kaçtı - trenden geri döndü. Gazete kupürleri topladı - önden raporlar. Merakla mesajı dinledi. Ve her şey gibiydi: geri çekiliyoruz çünkü o, Vadim, henüz onlara yardım etmiyor.
Bir keresinde Ukraynalı bir köy hakkında bir gazete makalesi getirdim. Faşistler, partizan dekolmanı komutanının karısı olan kadını evinden çıkardılar. Oğullarla birlikte sürüklediler ve yedi kişi vardı. Çocukları annelerinin önünde sıraya dizdiler, ona ekibin nerede saklandığını söylemesini söyledi. Reddetti. Birkaç dakika sonra oğlumu başlarım olmadan gördüm - doğradılar ... Kadın çıldırdı.
"Anne! - Vadim konuştu. “Etrafta bu olduğunda nasıl evde kalabilirim?” İhtiyacım var, gitmem gerek! Bizimkine yardım edeceğim. Gitmesine izin vermeyeceğim - kendimden kaçacağım! ”
Ve sonra kabul etmiş olan baba, oğlunu Kazan'a tank okuluna gönderdi. Böylece Vadim ve öne çıktı - 212'inci ayrı tank alayında - zaten genç teğmen.
... Mart ayındaki 13'ten 14'e kadar olan gecede, alayın rotasını takip eden Sivkov tankı (1943 sayısı vardı), 17 alayının rotasını takip ederek Ukrayna'daki Yavkino köyü ile karşılaştı (tank teknik arızalar nedeniyle biraz geride kaldı). Büyük bir köy - veda mektubunda Vadim bile avlu sayısını gösterdi. Faşistler burada neredeyse üç yıl boyunca, acımasızca acımasızca davrandılar. Birçok çocuk ve ergen Almanya'ya kaçırıldı - ormanda kaçmayı ve saklanmayı başaranlar vardı, ancak onları aramak için köpeklerle kopma gönderildi. Hepsi bulundu, köye döndü, sakinleri topladı ve kaçakları ölümüne dövmeye başladı. Tekrar ediyorum, çok sayıda ev köydeydi - ve herkes, herkes soyuldu! Şimdi, 1943'in Mart ayında, düşman nihayet geri çekildi. Ve geri çekiliyor, Yavkino'da durdu.
Ve sabah saat üçte three17 azami sürat tankında köye girdi. Manevra yaptı, ateş etti, büyük bir saldırı başladı gibi görünüyordu. Nazilere tek bir tank tarafından büyük zarar verildi: iki yüzden fazla insanı yok etti, yüz vagona ve yaklaşık yetmiş araca çarptı. Panik, Naziler kaçıyor. Zaten öğlen köy temizlendi. Tankçılar adil bir şekilde gurur duyabilirdi: iyi bir iş çıkardılar. Kendi beklemek için kaldı. Ancak Naziler Yavkino güçlerine çekti ve sabahın erken saatlerinde bir karşı saldırı düzenledi. Tank tekrar savaşa girdi ancak geceleri manevra yapan bir çukura indi.
Naziler tankı kuşattı ve mürettebata teslim olmalarını önerdi. Sivkov ambar kapağını açtı. Ancak vazgeçmek yerine, bir kaç el bombası attı, bağırdı: "Komsomol üyeleri teslim olmaz!" - ve anında ortadan kayboldu. Savaşçılarımızın pozisyonu umutsuzdu ve elbette biliyorlardı. Ancak cephane bitene kadar savaştılar. Vadim ile bir radyo operatörü Peter Krestyaninov (Kirov bölgesinden) idi. Bir dakika düzeldikten sonra tanktan atladı ve bir miktar kâğıt fırlatıp attı. Faşistler Peter'i vurdular ve bedeni süngülerle delindi (ortaya çıktığı gibi, tankerlerin isimleri bu gazetelerde yazıyordu, Komsomol üyeleri en azından kendileri hakkında bir haber vermek istediler). Vadim yalnız kaldı. Ve yakında bir patlama oldu ...
Tabii ki, soru ortaya çıkıyor: tankta, ilk olarak beş, diğerleri nerede? Köylülerin anılarını buldum, ki bunlardan birkaç tankerin atladığı ve kaçabileceği çizgiler var. M.A. Rylova-Sokolovskaya tarafından hazırlanan bir belgesel kitap var, mürettebat üyelerinden birinin mektuplarından alıntılar var, ancak bunlardan tankçıların kaçtığını, yardım için gittiğini veya başka bir iş yapıp yapmadığı belli değil.
Gerçek şu ki: XXUMX numaralı tankta iki kişi vardı ve Komsomol'un iki üyesi de ölümcül bir mücadele aldı.
Belki de okuyucular arasında, şunu söyleyenler olacaktır: “Feat'i devam ettirmek için isimlerini kağıda yazdılar. Hayır, tankerler bunu yapmadı. İnsanlara Anavatan'a ve bize, barışçıl bir gökyüzü altında yaşayan görevlerini yerine getirdiklerini söylemek istediler.
"Tanklarından biri Yavkino köyünü işgal etti ..."
- Yazar:
- Sofya Milyutinskaya
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter