14 Temmuz 2014 Pazartesi
Anlamadım. Bir gün anlamış olmayı çok isterim. Ya da bilmiyorum, emin değilim. Çünkü bana garip geliyor. Belki de içselleştiremiyorum şu "yanında değilse sana layık olmadığındandır" meselesini. Bana çok boş beleş bir teselli geliyor bunlar. Bu kadar basit değil bence ve aslında çok basit. Kendini bu kadar önemsememen gerektiği kadar basit. Karşındakini bu kadar küçümsememen gerektiği kadar da karmaşık. İnsanın kendiyle yüzleşmesi, çatışmaya düştüğü biriyle empati kurması, evvela kendi yanlışını araması.. Kabul ediyorum zor işler. Ama yerinde saymaktan ve kendi duvarları arasında kendi kendini pohpohlamaktan zevk alınıyor mu sahiden? Peki ya bu kadar doğru, düzgün, mükemmel olmayı herkes birbirinden bambaşkayken nasıl beceriyor? Buna gerçekten inanıyorlar mı? Ben anlamadım.
3 Temmuz 2014 Perşembe
Biraz önce bir haber gördüm. Babası bir trans birey olan Okyanus'a "kendini as, artık senden kurtulalım" demiş. Okyanus kendini balkon demirlerine asarak intihar etmiş. Ve dünya hala dönüyor, Okyanus'a rağmen dönmeye devam edecek. Hakedilmemiş çocuklar, doğmaya ve öldürülmeye devam edecek. Kendiyle bir türlü barışamayan kalabalıklar, her rengi karartmaya devam edecek. Biz izlemeye devam edeceğiz. Yutkunmaya devam edeceğiz. Her zaman olduğu gibi. Balkon demirinde sallanan bir yitik umut olmaya devam edeceğiz. Her zaman öldüğü gibi.