Rejim Değişikliği Kolaylaştırıldı (Tüm Sorun ve Maliyetleri Görmezden Gelerek)
Jamie Fly ve Gary Schmitt, İran’a rejim değişikliği savaşına saldırmak istiyor:
Birleşik Devletler askeri eylemi ciddiye alırsa, yalnızca nükleer programı etkilemekle kalmayıp, rejimi istikrarsızlaştırmayı ve İran nükleer krizini potansiyel olarak çözmeyi amaçlayan bir operasyon planlamak daha iyi olacaktır.
Tercih ettikleri yöntem “birçok hedefi bombalayıp devrimi beklemek” gibi görünüyor:
Özel olarak hükümeti devirmeyi amaçlayan bir toprak istilası bile olması gerekmeyecekti. ABD’nin, Cumhuriyet Muhafızlarının ve istihbarat bakanlığının ve diğer kilit devlet yetkilileriyle bağlantılı tesislerin kilit komuta ve kontrol unsurlarına ve nükleer programın ötesindeki hedef listesini genişletmesi gerekecektir. Amaç, hükümetin İran nüfusunu kontrol etme kabiliyetinden ciddi şekilde taviz vermek olacaktır.
Bu size çok düşkün geliyorsa, yalnız değilsiniz. Fly ve Schmitt, İranlıların ülkelerini kışkırtmak istemeyen saldırılarına karşı suçlamak yerine hükümetlerini desteklemek için toplayacakları itirazı hakkında ne söylüyor? Bu onların cevabı:
Aslında, hükümetin sevilmeyenliği göz önüne alındığında, nüfusun, rejimin saldırıları engellememesinin, imparatorun hiçbir kıyafeti bulunmadığına ve ülkeyi gereksiz yere umutsuz boğazlara götürdüğüne dair kanıt olarak görmesi daha muhtemel görünüyor. Bir şey olursa, İran milliyetçiliği ve gururu mevcut rejimde daha fazla öfkeye yol açardı.
Yazarlar havadar varsayımlar yapmayı biliyorlar, onlara bunu vereceğim. Savaştan bıkmış bir nüfusun savaş zamanlarında hükümetlerini ne zaman değiştirdiğini düşünebildiğim tek örnek, Birinci Dünya Savaşı'ndaki Rusya idi. Bu iki buçuk yıl sürdü, milyonlarca zayiat ve hatta o zaman yeni hükümet savaşa devam etti. Rusya nihayet savaştan çekildikten sonra, bunu büyük ölçüde daha kötü liderlik altına aldı.
Savaşlar genellikle kendi hükümetine karşı artan muhalefet nedeniyle kötü zamanlar geçirir ve ülke saldırı altında olduğunda ve rejim otoriter olduğunda daha da kötüleşir. Bütün bunlar, İran'daki rejim muhaliflerinin ülkelerine bir saldırıyı iktidarı ele geçirme fırsatı olarak göreceklerini ve bunu başarabileceklerini varsayıyor. Bunların doğru olduğunu düşünmek için hiçbir sebep yok gibi görünüyor.
İran milliyetçilerinin, ülkeleri saldırı altındayken öfkelerini rejime odaklayacakları herhangi bir anlam ifade ediyor mu? Bu, herhangi bir milliyetçi halkın doğal tepkisi oldu mu? Milliyetçiler, ulusal onuru savunmakta başarısız olduklarını algıladıklarında, hükümetleri ile karşı karşıya olma eğilimindedirler. Uluslarının küçük düşürülmesi, milliyetçileri en çok kızdıran şeylerden biridir ve İranlıların yabancıları yatıştırmak için ulusal haklar meselesi olarak algıladıkları bir şeyi terk etmek zorunda kalmak oldukça aşağılayıcı olacaktır.
Yazarlar, hükümetin çok sevilmeyen biri olduğunu varsayıyor. Bu doğru olabilir, ancak yabancılara saldırdığında hiçbir ulusun sevilmeyen rejimini açacağını izlemiyor. Ackerman dün bu fikri aştı:
Şimdi, neden İran rejiminin saldırıdan kurtulduğunu varsaymalıyız? Çünkü sorumlu stratejistler, eski makineyi zorlama lüksüne sahip değiller, çünkü onlar için zor problemleri çözecektir. Yabancı bir güç tarafından saldırıya uğrayan insanlar genellikle “Teyzemi öldüren yabancılar haklıdır! Bu rejim gitmeli! Hosain, Reza, hadi gidelim! ”
Bugün Fly ve Schmitt'in makalesinin, İran savaşının nasıl sonuçlanacağına dair sadece en iyi vakayı ele almanın aşırı bir örneğini içerdiğini başka bir yazıya ekliyor:
Nükleer bir İran'ın sonuçları hakkında bu kadar kıyameti olan iki adam için, Amerikan bombaları düştükten sonra, güneybatı Asya'yı yeni bir gün ışığıyla ısıtmanın kolaylığı konusunda kesinlikle güneşliler.
Bütün bunların planlarının bu olduğunu vurgulamak istiyorum: büyük bir saldırı barajı başlat ve daha sonra çok sayıda İranlı'nın işin geri kalanını bizim için yapacağını umuyorum. Fly ve Schmitt'in gerçekte önerdiği şey, ABD'nin 1953 darbesinin daha büyük bir versiyonunu, ülkeye büyük çaplı bir askeri saldırıyı tetikleyici olarak kullanmanın önemli bir farkıyla birlikte düzenlemesini ve planlarının İran halkının arsa. Bu kadar ciddi bir mesele olmasaydı gülünç olurdu.