Oscar Wilde’a selam olsun
Bir yanlış anlaşılmaya daha mahal vermemek için gezegenimin ne olup ne olmadığını tarif edeceğim kısaca. Evet, gezegenimin bir cehennem olduğunu düşünüyorsunuz, biliyorum. Herkesin içinde cennet ve cehennem vardır, demişti Oscar Wilde. Gezegenimin içinde ben varsam doğal olarak ateşim ve şarap akan derelerim de yanımdadır. Geçmiş zamanların artığı birkaç cümleyi yıldız olarak kullanırım. Gezegenimin içinde değildirler fakat atmosferimin hemen dışında, uzay boşluğunda sarkar dururlar noktalarıyla virgülleriyle.
Biz hatıralarımızdan ne kadar arınırsak o kadar çabuk oluştururuz gezegenimizi. Ben öyle yaparak başardım bunu.
Küfe yandı, kitaplar ve kağıtlar. Kocaman bir ateş, dumanını da solumadık. Peki şimdi ne yapacağız? Bunlar kitaplarda yazmaz, unutmayın sakın.
Bir filozofun bilmemkaç bin yıl önce dediği saf kelâmı ben bugün, bu karmaşık, bu depresif beynimle yeniden düşündüm ve sanki ilk kez söyleniyormuş gibi heyecanla söyledim: Dünyayı seviyorum, çünkü bitecek.
Evet, az evvel kendini başrollerin imitasyon sırıtışlarından koruyan sakin bir figüranla konuştum. Peki o neyde düşünür? Figüran neyde ve nerede düşünür? Tek kelime konuşmayabilir, saçlarını savurmayabilir fakat görev bilinciyle, gözleri parlayarak elinde bir tepsiyle dikilebilir başrolün yanında. Sonra, markette kasiyer olabilir, sokakta mandalina dolu bir torba taşıyabilir, yemeyeceğini bile bile! Düşünelim biraz figüranı, umutlarını falan düşünelim.
Ne karmaşık bir hayat bu değil mi? Peki bunlar gezegenimin içine dahil mi? Bir bakıma evet. Bir uydusu var gezegenimin. Hayır, bunu şimdi söyleyemeyecektim, kafanız karışmasın isterdim ama karıştırdım. Onun hikayesi de başka zamana kalsın artık…