Erasmus'un bu tutumu, kararsızlığı ya da bilinçli olarak kararsız kalışı, gerek çağdaşlarınca, gerekse daha sonra gelenlerce hemen korkaklık diye nitelendirildi; bilinçli duraksamaları, uyuşuk ve dönek diye suçlanmasına, alaylara hedef olmasına yol açtı. Gerçekten de Erasmus, hiçbir zaman açıktan açığa meydan okumadı; bu denli korkusuz kahraman olmak, onun harcı değildi. Bir kamış gibi eğilip büküldü, sağa sola sallandı ama bunu kırılmamak, her eğilişten sonra yine doğrulabilmek için yaptı. Bağımsızlığa olan inancını, nulli concedo ilkesini, bir sancak gibi önünde değil, hırsız feneri gibi pelerininin altında taşıdı; kitle çılgınlığın yol açtığı en vahşi çarpışmalar sürüp giderken zaman zaman gizli köşelere sığınarak arka yollardan geçerek korundu. Ama - en önemlisi- düşünce hazinesinin en değerli parçasını, insanlığa olan inancını, çağının nefret fırtınalarından zedelenmeksizin kurtarmayı başardı.