43 yıldır Türkiye, Avrupa Birliği'nin kapısını çalmakta. Soğuk Savaş boyunca samimi bir biçimde Batı ile aynı çizgide olarak NATO'nun güney kanadının muhafızı olmasına rağmen, diktatörlük geçmişi ve kırılgan ekonomileri olan diğer ülkelerin -İspanya, Portekiz, Yunanistan ve Doğu Avrupa ülkeleri- birer birer üye oluşlarını izledi.
Avrupalı devlet adamlarının, genişlemenin istikrar toplumu, refah demokrasileri ve küresel alanda AB'yi kendinden emin dışa dönük bir oyuncu olacağı için doğru bir biçimde genişlemeyi övücü sözlerini dinledi. Ancak Türkiye, başvurusunu rayında tutmak için, kendisini bu süreçten mahrum edecek nedenler konusunda çok çalıştı, sadece gerçekleştirdiği iç reformlar aracılığıyla değil, aynı zamanda Kuzey Kıbrıslı Türkleri, Kıbrıslı Rumlar inatçı bir biçimde birleşmeyi reddetmeseydi, adanın bölünmüşlüğüne son verecek bir BM planını onaylamaya ikna etti. AB, 2005 Ekim'inde nihayet üyelik müzakerelerinin başlatılması sözü vererek Türkiye'nin çabalarını ödüllendirdi ve iyi niyet içinde süreci takip edecekleri taahhüdünde bulundu.
Ancak hiç de öyle olmadı. Daha müzakerelerin başında bunun imkansız olduğunu kanıtladı; çünkü Kıbrıs, Türkiye'nin Kıbrıs gemilerine limanlarını açıncaya kadar müzakere başlıklarının açılmasını engelledi. Türkiye'nin yasal olarak tüm AB üyelerine piyasalarını açması gerektiği doğru. Fakat Birlik de, ahlaki olarak söz verdiği gibi Kuzey Kıbrıs üzerine uyguladığı seyahat ve ticaret engelini eş zamanlı olarak kaldırmalıydı.
Rum Kesimi hükümeti bu süreci engelledi ve Türkiye ne yaparsa yapsın çözüm önünde engel olmayı sürdürmekte ısrar ediyor. Kıbrıs'a baskı yapmak yerine AB, bu saçma tartışma nedeniyle tüm suçu Türkiye'nin üzerine yıktı ve Ankara'nın tek taraflı olarak uzlaşıya varmak için attığı cesur tekliften sonra bile bu inatçılığını sürdürüyor. Ve bu haftaki AB Zirvesi'nde, Türkiye'nin üyeliği derin dondurucuya konulmak isteniyor. AB, böyle bir şey yapmamalı. (The Times Başyazı, 11 Aralık 2006)
ZamanGüncelleme Tarihi: 06 Temmuz 2018, 09:31