Çekirge ve Özellikleri!
Böcekler sınıfının düzkanatlılar takımından eklembacaklı türlerindendir. Latince adı Orthoptera’dır. Çekirge yaklaşık olarak 50 türü bulunmaktadır. Ilıman bölgelerde yaşayan düzkanatlıların çoğunlukla ot yemelerine karşılık, tropikal bölgleerde yaşayan çekirgeler her türlü bitki ile beslenirler.
Düzkanatlılar genellikle yumurtadan çıktıkları yerin yukanında yaşarlar. Yumurtalarını sonbaharda nemli toprağa bırakırlar; kışın ve ilkbaharda toprakta kalan yumurtalar yaz başında açılır. Yumurtadan çıkan yavrular, çevrelerindeki otları yiyerek büyürler.
Yıllık yağışların çok olduğu yerlerde, toprak üstü sık bir bitki örtüsüyle kaplandığından, çekirge yumurtalarını gömecek yer bulmakta güçlük çeker ve üremeleri kısıtlı kalır. Böyle olmayan yerlerde iseyumurtalar bulabilirler; fakat bitki örtüsünün az oluşu, besin almalarını etkilediğinden, yılda ancak bir kuşak üreyebilirler.
Afrika’da, Büyük Sahra’nın güneyinde yuşayan Kırmızı çekirge yani Nomadacris Septemfasciata’lar yumurtadan çıktıkları yerden ayrılmazlar. Buna karşılık Orta Afrika’nın bazı yerlerinde yaşayan kırmızı çekirgeler, 2000 km2 lik bir çevreye yayılabilirler. Çekirgeler, kurak mevsimde yumurtlarlar; yumurtalar aralık ayının sonlarına doğru açılır. Yumurtadan çıkan çekirgeler çevrelerindeki bitkilerle beslenerek büyürler. Kanatlar, bitkilerin azaldığı mart ayında çıkar. Çekirgeler, bu mevsimde kuzeyde Sudan, batıda Gadon, doğuda Somali’ye kadar giderek bu bölgelerdeki bitkilerden yararlanırlar. Genellikle akarsu kıyılarında rastlanan Afrika göçmen çekirgeleri yani Locusta migratoria, Asya’da, Afrika’da ve Fransa’nın Ren havzasında bulunur. Afrika’da, Büyük Sahra’nın dışında bütün bölgelerde yaygındır. Ağustos ve eylül yağmurları başlayıp ırmaklar taşınca, çekirgeler tepelere çekilerek orada çiftleşirler. Irmakların suları çekilmeye başlayına da yumurtlarını buralara bırakırlar. Suların çekilmesi geçiktiği taktirde 2 kez yumurtlarlar. Bulundukları bölgelerdeki bitkiler tükenince göç etmeye başlarlar. En zararlı çekirge, Sudan çekirge yani Schistocerca Gregaria dır. İspanya’dan Bangledeş’e kadar yaygın olan Sudan çekirgeleri, diğer çekirge türlerinden farklı olarak yüksekliği 1800 metreden daha az olan yerlerde sürüler halinde bulunurlar. Yalnız yağmur yağdığı zaman çiftleşirler. Diğer çekirgeler gibi bunlarda da yumurtalarını toprağa bırakırlar.
Genel olarak yavru çekirgeler erginleşme öncesi dönemde “nimfa” adı verilen bir evre geçirirler. Bu evre sonunda erginleşmiş olarak nimfa kütikülünden çkıarlar. Çekirgelerin en yoğun oldukları bölgeler, yıllık yağış ortalaması 5 cm den az olan yerlerdir. Yıllık yağış ortalaması 20 cm olan yerlerde çekirgelerin sayısı 1-10 oranında düşer. Yarı çöl olan yerlerde çekirgeler yağışlardan önce yumurtlarlar. Yavrular, yağışların geliştiğini bitkilerle beslenirler; sürüler oluşturarak göç etmeye başlarlar. Bitki, yaprak ve çalılarla beslenen yavru çekirgeler, büyüdükçe daha fazla yani günde 1500 metre kadar yol alırlar. Kanatları çıkıp uçacak duruma gelen çekirgeler, günde ortalama 50 km yol alırlar ve yollarının üzerindeki bitkileri harap edeler. Çekirgeler genellikle az hareket ederler; çayırlara, çalılara konarlar. Renkleri çevrelerindeki yaprakların, toprağın rengine uygun yeşil ya da kahverengidir. Çekirge sürüleri uçmaya başlayınca renkleri değişir ve sürüler siyah, sarı turuncu renklere bürünürler. Bunun, bir çekirgenin bağlı olduğu sürüyü şaşırmmasını sağladığı sanılmaktadır.
Yumurtadan yeni çıkan çekirgeler, çevrelerindeki bazı etkenler tarafından toplu halde yaşamaya zorlanmadıkça, ayrı ayrı yaşarlar. Bu etkenlerden en önemlisi güneşlenebilecekleri yerin az olmasıdır. Çekirgeler en fazla, vücut sıcaklığını sağlamak için sabahları güneş ışınlarıyla ısınırlar. Bu ısınma sırasında kolaylıkla yakalanabilirler. Çölde bir devenin ayak izi, 400 kadar yavru çekirgeyi barındırabilir. Çekirgeler genellikle sürü halinde bulunurlar. Tek olarak yaşayan çekirgelerin görünüşleri ve yaşayışları, sürü halinde yaşayan çekirgelerden çok değişiktir.
Çekirgelerin düşmanları kuşlardır; fakat kuşlar susuz yaşayamadıklarından çöllerde yaşayan çekirgeleri izleyemezler. Çekirgeler ekinlere önemli ölçüde zarar verirler. Örneğin 1958 yılında Sudan çekirgesi sürüleri, Etopya’da 1 milyon kişiyi 1 yıl besleyecek buğdayı tahrip etmişlerdir.
Çekirge türlerinden en yaygın olanları şunlardır; Ocakçekirgesi, Ekinçekirgesi, Yeşil Çekirge, İtalyan Çekirgesi, Mısır Çekirgesi, Sopaçekirgesi’dir. Ocak ve fırınlarda tuğlaların arasında yaşayan ocakçekirgesi büyük başlı ve kısa kanatlıdır. Ses çıkartmak için ön kanatlarını birbirine sürter. Rengi koyu sarıdır. Ekinçekirgesinin vücudu ince ve uzundur. Başın ön bölgesi koni biçimindedir. Duyargaları yassı ve kısadır. Rengi açık yeşille, sarımsı külrengi arasında değişir. Yeşil çekirgenin uzunluğu 5-6 cm kadardır. Duyargaları çok uzundur. Rengi ot yeşilidir. İtalyan çekirgesinin art ayakları kırmızıdır. Mısır çekirgesi göçücü bir tür olup oldukça zararlıdır. Sopaçekirgesinin vücudu sopa biçiminde ve oldukça uzundur.