İncil hesabına göre, İsa bir marangoz Nasıralı Yusuf'un oğluydu (Matta 13,55).
MS 1. yüzyılda Roma'nın Celile eyaletinde bir marangoz ne kadar zengin olabilir? Bir Yahudi marangoz ailesinin sosyal konumu tam olarak ne olurdu?
Birincisi, İsa Judea'da değil, daha kırsal ve uzak Celile eyaletinde yaşıyordu. En büyük nüfus merkezi, Herod Antipas'ın iktidar koltuğu olan Sepphoris'ti. Tarihçiler genellikle İsa'nın ticaretini bu şehirde sürdüreceği konusunda hemfikirdir:
Sepphoris… paralıydı. Bölgenin ticaret merkeziydi. Ve eğer İsa Nasıra'da büyüyorsa, ki bu sağlıklı biri için sadece bir yürüyüştür... Sanırım bu üç mil gibi bir şey. Marangoz ya da bir tür zanaatkar olsaydı, Sephoris'te iş yapmış olabilirdi... Bu, İsa'nın sosyal sınıfı hakkında ne ima ediyor? Bilmek zor. Bence o dindar bir Yahudi olarak tasvir edildiğinden ve dindar Yahudilerin altı günlük bir çalışma haftası olduğundan ve yedinci günden beri uzun yolculuklara çıkmalarına izin vermeyen belirli yükümlülükleri olduğundan, (Şabat günü gerçekten Dinlenmen gerekiyor.Sephoris'e gitmen ve belki öğleden sonra bir oyun izlemen ya da onun gibi bir şey yapmaman gerekiyor.) Kültürel olarak, Sepphoris'in o kadar fark yaratacağını sanmıyorum. Sanırım, kendi döneminde, toprak sahibi olmayan çoğu insan gibi, İsa da geçimini sağlamak için haftada altı gün çalışır ve Şabat'ta dinlenirdi… -Paula Fredriksen, Boston Üniversitesi
İsa'yı ve babasını tanımlamak için kullanılan asıl kelime, bir işçiden (metaforik olarak) bir yazara kadar herkesi tanımlayabilen τέκτων'dur. Ancak, Dr. Fredriksen'in yaptığı gibi, servetin Pareto dağılımını varsayarsak, her iki adamın da geniş boş zaman ile kutsanmış olması pek olası değildir.
Luka'nın kaydı bize İsa'nın ekonomik durumuna ilişkin bir dizi ipucu sağlar:
Muhtemelen rahip bir aileyle akrabaydı.
İsa'nın ebeveynleri, Yahudi yasalarına göre, arınma kurbanı olarak bir kuzu ve bir kuş almaya gücü yetmeyen biri için bir imtiyaz olan "bir çift kumru ya da iki genç güvercin" sundular.
Ailesi her yıl Fısıh Bayramı için Kudüs'e seyahat etmekte özgürdü.
İsa gezici bir vaiz olmak için ailesini ve işini bıraktığında, bazı kadın takipçileri tarafından maddi olarak desteklendi:
Kısa bir süre sonra, Tanrı'nın krallığının iyi haberini duyurarak ve getirerek şehirleri ve köyleri dolaştı. Ve on iki kişi ve ayrıca kötü ruhlardan ve hastalıklardan iyileşmiş bazı kadınlar da vardı: Yedi cin dışarı çıkmış olan Magdalene adlı Mary ve Hirodes'in ev yöneticisi Chuza'nın karısı Joanna ve Susanna ve diğerleri, kim kendi imkanlarıyla kendilerine sağlanan.
Aynı kadınlar, cesedini ödünç alınmış bir mezara gömmek için hazırladılar.
Yahudi olmayanlar için Yahudi olmayan bir yazı olarak Luka'nın, İsa'nın statüsünü (ve dolayısıyla zenginliğini) şişirmek için her türlü nedeni olduğunu hatırlayın, bu nedenle, ağırlıklı olarak kadınlara bağımlı olarak tasvir edilmesi çarpıcıdır.
Özet
Antik tarihte belki de en çok çalışılan insan olan İsa, yaşamın büyüleyici bir dilimini temsil ediyor. O hiçbir şekilde zengin olmasa da, ailesi belli bir miktar boş vakit geçirebilecek durumdaydı ve varlıklı arkadaşları vardı. Aşırı yoksulluk altında acı çekmediğinden oldukça emin olabiliriz, ancak kendi kendine yeterli de değildi.
Sorunun sadece bir kısmını cevaplamak için:
Birinci yüzyıldaki marangozların servetini, geç kapitalizmdeki yüksek ücretli işçilerle karşılaştırmak imkansızdır. Zenginlik, toplumumuzda Antik Çağ'ınkinden temelde farklı bir anlama sahiptir; ve bu nedenle geçerli bir karşılaştırma imkansızdır.
Ancak birinci yüzyıldan itibaren zenginlik ve yoksulluğu modernlerin anlayabileceği şekilde açıklamak mümkündür. Umarım antik çağda belirli bir ekonomik tarih deneyimi olan biri yardımcı olabilir.
Her şey gibi, bu da kayan bir ölçek. Donald Trump, bir bakıma bir "marangoz". Çöp toplayıcı olmanın asgari ücretli bir iş olduğunu düşünebilirsiniz, ancak 50 çöp kamyonu filonuz varsa, oldukça zengin bir çöp toplayıcı olabilirsiniz. Aynı şekilde, tesisatçıları da alın. Ortalama bir tesisatçı çırak yılda belki de en fazla 45 bin dolar kazanıyor, ancak onun için çalışan dört ya da beş adamla usta bir tesisatçı yılda kolayca 250 bin dolar çekebilir. Marangozlarla aynı anlaşma.
Tahminim, Joseph ikinci bir koca olduğu için oldukça iyi durumdaydı. Kadınlarla olan deneyimim, genellikle ikinci kocanın biraz parası olduğundan emin olmalarıdır.
Araştırma
Keşfedildiği gibi tekne, 8.2 metre uzunluğunda, maksimum 2.3 metre genişliğinde ve 1.2 metre korunmuş yüksekliğe sahip. Muhtemelen bir kesme suyu yayı ve kıvrılan bir tarafı vardı. Tekne, görünüşe göre antik çağda gölde kullanılan en büyük tekne tipini temsil ediyor. Öncelikli olarak Celile Denizi'nin zengin sularında balık tutmaya hizmet edecekti, ancak aynı zamanda gölün çevresinde ve çevresinde yolcu ve malzeme taşımak için de kullanılmış olabilir.
Tekne yelken açmış veya kürek çekmiş olabilir. Geminin ortasına yapıştırılmış tek bir kare yelken kullanırdı. Geminin büyüklüğüne göre, muhtemelen beş ila dört kürekçiden oluşan bir temel mürettebata ve bir dümenci/kaptana sahip olacaktı. Tekne iki dümen küreği ile yönlendirilirdi.
MS 67'de Roma'nın Celile'yi fethi sırasında, Migdal şehri bir Yahudi isyanı yatağıydı. Olayların görgü tanığı olabilecek Yahudi tarihçi Josephus Flavius, geleceğin İmparatoru Titus'un altındaki Romalıların, Gennessaret ovasında dizilmiş bir Yahudi ordusunu yendikten sonra şehri nasıl ele geçirdiğini anlatıyor. Bir sur Migdal'ı kara işgalinden koruyordu, ancak gölün kıyısında korumasızdı. Titus, atlı süvarilerini surların etrafında dolaştırarak şehre girdi ve bir grup balıkçı teknesiyle kaçan ve daha derin sularda barınan birkaç kişi dışında sakinlerinin çoğunu katletti. Ertesi gün, Romalı General Vespasian, gölde mahsur kalan Yahudilere saldırmak amacıyla gemilerin - görünüşe göre bir tür katamaranların - inşa edilmesini emretti. Hazır olunca askerler ve okçular bu gemilerde yerlerini alarak göle doğru hareket ederek Yahudileri karşı karşıya getirdiler. Ardından gelen deniz savaşı sırasında, tüm Yahudiler boğuldu ve öldürüldü. Josephus Flavius, savaşın ardından gölün suyunun nasıl kanla kıpkırmızı olduğunu ve kıyıların terkedilmiş Yahudi tekneleriyle kaplandığını anlatıyor.
(Savaş 111: 462-542).
Aynı zamanda, gelişen göl kıyısındaki toplulukların, İsa'nın ve öğrencilerinin hizmetine ve Yeni Ahit ile ilgili mucizevi olaylara tanık oldukları zamandı. Örneğin, Luka 5:1-7'deki sahne, büyük olasılıkla, tıpkı Ginosar'da bulunan tekne gibi bir gemide gerçekleşti.
Luka 5: İlk Öğrencilerin Çağrısı
|Luka 5:1-7'nin tasviri.|
&ldquo1Bir gün İsa, insanlar etrafında toplanmış ve Tanrı'nın sözünü dinlemiş olarak, Gennesaret Gölü'nün kıyısında dururken, 2 su kenarında ağlarını yıkayan balıkçılar tarafından bırakılmış iki tekne gördü. 3 Simun'a ait olan teknelerden birine bindi ve ondan kıyıdan biraz uzaklaşmasını istedi. Sonra oturduk ve insanlara tekneden öğrettik. 4Konuşmasını bitirince, Simon'a, "Derin suya çık ve balık tutmak için ağları indir" dedi. 5Simon, "Usta, bütün gece çok çalıştık ve hiçbir şey yakalayamadık" diye yanıtladı. Ama sen öyle dedin diye ağları indireceğim."
6Bunu yapınca o kadar çok balık tuttular ki ağları kopmaya başladı. 7Böylece diğer teknelerdeki ortaklarına gelip kendilerine yardım etmelerini işaret ettiler ve gelip her iki tekneyi de o kadar doldurdular ki batmaya başladılar.&rdquo
Gemi, gövde kaplamasının çerçevelerin yerleştirilmesinden önce oluşturulduğu kabuk tabanlı teknik kullanılarak inşa edildi. Plakalar, zıvanalı ve zıvanalı bağlantılarla kenardan birleştirildi.
Bu inşaat yöntemi, MÖ 1300 gibi erken bir tarihte Roma dönemine tarihlenen Akdeniz gemi enkazlarından, MS birinci binyılda iskelet temelli inşaat ile değiştirilene kadar iyi bilinmektedir. Tekneyi kazısı sırasında inceleyen Texas A&M Üniversitesi Deniz Arkeolojisi Enstitüsü'nden seçkin gemi rekonstrüksiyonu uzmanı Prof. J. Richard Steffy, yapımında kullanılan tekniklerin MÖ 100 ve MS 200 yıllarında Akdeniz'de yaygın olan tekniklerle uyumlu olduğu sonucuna vardı. .
Tekneyi yapanlar ya bu ticareti Akdeniz'de öğrenmişler ya da bir Akdenizli gemicinin yanında çıraklık yapmışlardır. İlk bakışta, gövdede kullanılan kalas deseni ve ahşap seçimi garip görünüyor. Bazı kalaslar alışılmadık şekilde dardır ve çerçeveler gövde kıvrımlarına iyi oturmamıştır. Bununla birlikte, bu, uzman bir gemi yapımcısını daha düşük kaliteli keresteler kullanmaya zorlayan uygun fiyatlı ahşap kıtlığının bir sonucu olabilir - bunlar Akdeniz kıyısında uygunsuz olarak atılırdı. Gövde, geri dönüştürülmüş gibi görünen çok sayıda keresteye sahiptir.
|Gömme ve zıvana yapısının şeması.|
Tekne yapımcıları ya bu ticareti Akdeniz'de öğrenmiş ya da bir Akdenizli tekne yapımcısının yanında çıraklık yapmışlardır. İlk bakışta, gövdede kullanılan kalas deseni ve ahşap seçimi garip görünüyor. Bazı kalaslar alışılmadık şekilde dardır ve çerçeveler gövde kıvrımlarına yetersiz şekilde oturmuştur. Bununla birlikte, bu, uzman bir tekne yapımcısını Akdeniz kıyılarında uygunsuz olarak atılacak olan düşük kaliteli keresteleri kullanmaya zorlayan uygun fiyatlı ahşap kıtlığının bir sonucu olabilir. Gövde, geri dönüştürülmüş gibi görünen çok sayıda keresteye sahiptir.
Gövde kalaslarını kenardan birleştirmek için pimli zıvana ve zıvana bağlantıları kullanıldı ve dıştan sürülen demir çiviler, çerçeveleri tekneye sabitlemek için kullanıldı. Teknenin ince bir pruva ve derin bir yeri vardır. Gövde, esas olarak Lübnan sediri kalaslarından ve meşe çerçevelerinden yapılmıştır, ancak içinde on farklı ahşap türü belgelenmiştir. Bu, tekne yapımcısının uygun kereste temin edemediği bir odun kıtlığını gösterebilir veya
belki de tekne sahibi bunu karşılayamayacak kadar fakirdi.
Ahşap türleri
|Antik teknenin, yapımında ve onarımında kullanılan farklı ahşap türlerini gösteren yukarıdan düzeni.|
Gövde kerestelerinden alınan ahşap örneklerinin (Kudüs, İbrani Üniversitesi, Botanik Bölümü'nden Dr. Ella Werker tarafından) analizleri, geminin kalaslarının çoğunluğunun Lübnan sedirinden, çerçevelerinin çoğunun meşe olduğunu ortaya çıkardı. Ancak, teknenin yapımında tamamı bu bölgeye özgü en az on farklı ağaç türü kullanıldı.
Tekne alanında iki çanak çömlek, bir tencere ve bir kandil ortaya çıkarıldı. Teknenin dışında, pruvaya yakın bir yerde bulunan pişirme kabı, MÖ 1. yüzyılın ortaları ile MS 2. yüzyılın ortaları arasında bir zamana tarihlenebilir. Teknenin içinde bulunan lamba, MS birinci yüzyıldan ikinci yüzyılın ortalarına tarihlenen bir tipti. Bu eserler, tekneyi birinci yüzyıla tarihlendirmek için ek destekleyici kanıtlar olarak hizmet etse de, kesin değillerdi. Dalgalar veya akıntılar tarafından yıkanmış olma ihtimalleri vardı, bu yüzden tek başına geminin tarihini belirlemek için yeterli değildiler.
Çamur seviyesinin üzerinde açıkta kalan tekne çerçevelerinin ve kalasların zamanla parçalandığı yerlerden küçük demir çivi yığınları toplandı. Teknenin içinde ve çevresinde ek eserler de keşfedildi.
|Tekne alanında bulunan çivilerin yakından görünümü.||Tekne alanından bir sürü çivi.|
1:10 ölçekli bir model Texas A&M Üniversitesi'nden Bill Charlton tarafından inşa edildi ve müzelerin fuayesinde sergilendi, ziyaretçiye MS birinci yüzyıldan yirminci yüzyılın başlarından kalma genel bir Galile tekneleri hakkında bir fikir veriyor.
|Bill Charlton modeli inşa ediyor.|
Kitapçıkta 1. Yüzyıl Teknesi hakkında daha fazla bilgi,
"Celile Denizi'nde Bulunan Eski Bir Tekne."
Eski Yahudi Tarihi: CE Birinci Yüzyılda Celile, Samiriye ve Yahudiye
1. ŞİMDİ Fenike ve Suriye, Yukarı Celile ve Aşağı diye adlandırılan iki Celile'yi kapsıyor. Batlamyus'a ait toprakların sınırlarıyla ve daha önce Galileliler'e ait olan, ancak şimdi dağın Gaba'ya bitişik olduğu Surlara ait olan Karmel tarafından gün batımına doğru sınırlandırılmıştır. Atlılar Şehri, çünkü kral Hirodes tarafından görevden alınan bu atlılar orada oturdular, güneyde Samiriye ve Scythopolis ile, doğuda Ürdün Nehri'ne kadar Hippeae ve Gadaris ile ve ayrıca Ganlonitis ile ve krallığın sınırları ile sınırlandılar. Agrippa'nın kuzey kısımları Tire ve Tiranların ülkesi tarafından takip ediliyor. Aşağı denilen Celile'ye gelince, o, Tiberias'tan Zavulon'a kadar uzanır ve Ptolemais'in komşu olduğu deniz yerlerinin genişliği, büyük ovada uzanan Xaloth adlı köyden Bersabe'ye kadar uzanır. Buradan Tiranların topraklarını ayıran Baca köyüne kadar Yukarı Celile'nin genişliği de alınır, uzunluğu da Meloth'tan Ürdün yakınlarındaki bir köy olan Thella'ya kadardır.
2. Bu kadar büyük olan ve pek çok yabancı ulusu kuşatan bu iki Celile, Celileliler bebekliklerinden beri savaşa alışkın oldukları için her zaman her savaşta güçlü bir direniş gösterebilmişlerdir ve her zaman çok güçlü olmuşlardır. ne çok sayıda ne de ülke hiçbir zaman cesur adamlardan yoksun olmadı ya da çok sayıda onlardan bir grup istedi, çünkü toprakları evrensel olarak zengin ve verimlidir ve her türden ağaç dikimiyle doludur, o kadar ki en tembelleri acı çekmeye davet eder. ekiminde, verimliliğiyle buna uygun olarak, sakinleri tarafından yetiştirilir ve hiçbir parçası boş durmaz. Dahası, şehirler burada çok kalındır ve buradaki pek çok köy, topraklarının zenginliği nedeniyle her yerde o kadar insanlarla doludur ki, en azında on beş binden fazla insan vardır.
3. Kısacası, eğer biri Celile'nin büyüklük olarak Perea'dan daha düşük olduğunu varsayarsa, gücü bakımından onu ondan önce tercih etmek zorunda kalacaktır, çünkü bunların hepsi ekilebilirdir ve her yerde verimlidir, ancak Perea dışında her yerde verimlidir. gerçekten çok daha geniş, büyük kısmı çöl ve engebelidir ve daha yumuşak meyve türlerinin üretimi için çok daha az elverişlidir, ancak [diğer kısımlarda] nemli bir toprağa sahiptir ve her türlü meyveyi üretir ve onun ovalara her türden ağaç dikilir, oysa zeytin ağacı, asma ve hurma ağacı esas olarak orada yetiştirilir. Aynı zamanda, dağlardan dökülen sellerle ve köpek zamanlarında olduğu gibi, sel onları kestiğinde bile asla akmayan pınarlarla yeterince sulanır. Şimdi Perea'nın uzunluğu Macherus'tan Pella'ya kadardır ve genişliği Philadelphia'dan Ürdün'e kadardır ve daha önce de söylediğimiz gibi kuzey kısımları Pella ile sınırlıdır ve Batısı Ürdün ile birlikte Moab ülkesi onun güney sınırıdır ve onun güney sınırıdır. doğu sınırları Arabistan'a, Silbonitis'e, Philadelphene ve Gerasa'ya kadar uzanır.
4. Samiriye ülkesine gelince, Judea ve Celile arasında yer alır, Gine adlı büyük ovada bulunan bir köyde başlar ve Acrabben toparchy'de biter ve her iki ülke için de Judea ile tamamen aynı niteliktedir. tepelerden ve vadilerden oluşur, tarım için yeterince nemli ve çok verimlidir. Bol ağaçları var ve hem yabani olarak yetişen hem de ekimin etkisi olan sonbahar meyveleriyle dolular. Doğal olarak pek çok nehir tarafından sulanmazlar, fakat esas nemi, hiç istemedikleri yağmur suyundan alırlar ve sahip oldukları nehirler için, tüm suları çok tatlıdır: ayrıca sahip oldukları mükemmel otlar nedeniyle, sığırları diğer yerlerdekilerden daha fazla süt verir ve en büyük üstünlüğün ve bolluğun işareti olan her biri çok insan doludur.
5. Samiriye ve Yahudiye sınırları içinde Borceos olarak da adlandırılan Anuath köyü bulunur. Burası Judea'nın kuzey sınırı. Judea'nın güney kısımları, eğer uzunlamasına ölçülürlerse, orada yaşayan Yahudilerin Ürdün dediği Arabistan sınırlarına bitişik bir Köy ile sınırlandırılmıştır. Bununla birlikte, genişliği Ürdün nehrinden Joppa'ya kadar uzanır. Kudüs şehri tam ortada yer alır ve bazılarının yeterince bilgece bu şehri ülkenin Göbeği olarak adlandırdıklarına göre. Judea, denizden gelen bu tür zevklerden de yoksun değildir, çünkü deniz alanları Ptolemais'e kadar uzanmaktadır: krallık şehri Kudüs'ün en üstün olduğu ve tüm komşu ülkeye başkanlık ettiği on bir parçaya bölünmüştür. kafa vücut üzerinde yapar. Kendisinden daha aşağı olan diğer şehirlere gelince, Gophna bu şehirlerin ikincisiydi ve ondan sonra Acrabatta, Thamna, Lydda, Emmaus, Pella ve Idumea ve Engaddi, ve Herodium ve Jericho ve onlardan sonra komşu halka başkanlık eden Jamnia ve Joppa geldi ve bunların yanı sıra yine Agrippa krallığının bir parçası olan Gamala, Gaulonitis, Batanea ve Trachonitis bölgesi vardı. Bu [son] ülke, Libanus Dağı'ndan ve Ürdün pınarlarından başlar ve Tiberias gölüne kadar uzanır ve uzunluk olarak Arpha adlı bir köyden Julias'a kadar uzanır. Sakinleri Yahudiler ve Suriyelilerin bir karışımıdır. Ve böylece, mümkün olan tüm kısalıkla, Judea ülkesini ve onun çevresinde yatanları anlattım.
Kaynaklar: İnternet Antik Tarih Kaynak Kitabı. Flavius Josephus: Yahudi Savaşı. III.3, çev. William Whiston. Josephus'un tüm çalışmaları çevrimiçi olarak CCEL'de - http://ccel.wheaton.edu/j/josephus/JOSEPHUS.HTM
Yahudi Sanal Kütüphanesine hareket halindeyken erişim için mobil uygulamamızı indirin
Makale Yorumları
Richard Faussette tarafından Cmt, 06/20/2020 - 12:11 tarihinde eklendi
Olduğunu bilmiyorum…
Daha önce İsa'nın orta sınıf bir aileden geldiğini ya da Roma Filistin'inde ya da genel olarak ANE'de Yahudi bir orta sınıf olduğunu fark etmenin zor olduğunu bilmiyorum.
Yeremya 31:31-34'ün tamamını alıntılayan İbranilere Mektup'a (Paul?) inanacak olursak, kendini kurban etme teolojisi, yazılı Kanun'un, Tapınak'ın ve yok edildiklerinde ve kullanılamaz olduklarında rahipliğin yerini alacaktı. Yeremya'nın durumunda, Babilliler tarafından yok edildi. Daha sonraki diasporada benimsenecek olan fedakarlık yöntemi, yazılı Kanunun ezberlenmesi ve hayata geçirilmesi olan "Kanun'u yüreğinize yazmak"tı.Müjdelerde İsa'nın bu başarı ile anılması, bilgili, iyi eğitimli bir adama işaret ediyordu - modern tabirle "orta" sınıf bir adam.
"Ulusların Kaderleri, Bir Biyolojik Tarih Teorisi (Simon &amp Schuster 1980) kitabında Paul Colinvaux, Orta Asya bozkırının demografik döngüsüyle ilgili olarak "İnsan Lemmings: Cengiz'in Liderliğindeki Ordu"ya bir bölüm ayırıyor.
"[Pronatalizmin neden olduğu] amansız nüfus baskısı döngüsü ve ardından pastoral göçebelerin bozkırdan dağılması yüzyıllar boyunca izlenebilir. Asyalı bir halk olan Hyksos, Mısır'ın Doğu deltasına yaklaşık 3.600 yıl önce geldi. Srubnaya ve Andronovo kültürler 2.600 yıl önce bozkırdan Doğu Avrupa'ya fırladı.Andronovo'dan gelen bir başka torun grubu, Sarmatyalılar, İskitleri iktidardan mahrum ederek 2.100 yıl önce Doğu Avrupa'ya ulaştı.Bir kabileler konfederasyonu olan Hunlar (Xiongnu), Asya'ya hükmediyor. Mançurya'dan Pamir dağlarına kadar MÖ 300'den MS 500'e (1.500 yıl önce) bozkırlar.Avrupa'ya batıya saldırır ve sonunda Qin hanedanı tarafından Çin Seddi'nin inşası için ana teşvik haline gelen Çin'e akınlar yaparlar. 3. yüzyıla ait Hunlardan sonra Macarlar ve ardından Moğollar gelir.
Profesör Colinvaux, Orta Asya'nın demografik döngüsüne ilişkin tartışmasının sonunda şunları yazıyor:
"Elli yıl önce, çevre araştırmaları emekleme dönemindeyken, bazı tarihçiler ve antropologlar, göçebe ordularının ritminin arkasında basit bir doğal ritmin yatabileceğini düşündüler ve yanıtlarını iklim döngülerinde aradılar. Bu hipotez kulağa hoş geliyor. Hayvanlardaki popülasyon ritimlerini basit iklim döngülerinin işlevleri olarak açıklamaya çalışmaktan uzun zaman önce vazgeçmiş olan modern ekolojistler için saf ve şimdi tamamen gözden düşmüş durumda."
Ekolojist Paul Colinvaux, Ulusların Kaderleri'nde eğitimli bir sınıf tarafından pronatalizmin etkileri hakkında da şunları yazmıştır:
"Marksistlerin tüm iddialarına rağmen, toplumsal altüst oluşların, hatta devrimin yoksulların saflarından çıkmamasının insanlık tarihinin aksiyomatik olduğunu düşünüyorum. Bunlar orta sınıfın hoşnutsuz bireylerinden, deneyim sahibi insanlardan geliyorlar. gerçek ekolojik kalabalık ve kim kitleden daha iyi yaşama hakkı için rekabet etmeli."
Yine, ". Devrimler yoksulların saflarından çıkmaz."
. O halde, bilinen ekolojik yasayı alıp antik çağa yansıtalım ve toplumsal huzursuzluğa neden olan filizlenen "orta" ya da daha uygun şekilde "eğitimli" bir sınıf için elimizdeki kanıtları inceleyelim.
İbrahim'in Yaratılış'ta, Orta Asya'nın demografik döngüsünü oluşturan (sadece SSCB bozkıra sınırlar koyduğunda sona eren) geniş Orta Asya bozkırlarının pronatalist pastoral göçebeleri gibi bir pronatalist ve pastoral bir göçebe olduğunu biliyoruz. Colinvaux'un kitabı: Ulusların Kaderi.
Öyleyse, OT'de pronatalizmin ekolojik stres etkeninin ve toplum üzerindeki istikrarsızlaştırıcı etkilerinin belirgin olduğu eğitimli sınıfların (orta değil, modern yerelden bir terim) filizlenen bir nüfusa işaret eden toplumsal altüst oluşları ve devrimi doğrulayan pasajları yeniden inceleyelim.
“Artık İsrailliler verimli ve üretkendiler, sayıları arttı ve çok güçlü oldular, böylece ülke onlar tarafından istila edildi. Sonra Mısır tahtına Yusuf hakkında hiçbir şey bilmeyen yeni bir firavun çıktı. Halkına, “Bu İsrailliler bizim için çok fazla ve çok güçlü oldular” dedi.
Ezra 4:12-15 Pers imparatoruna asi ve fitneci şehrin yeniden inşa edilmemesini isteyen mektupta "asi ve fitneci".
Tapınağın yıkılmasına yol açan Yeni Ahit'te Roma'ya karşı isyanlar.
Doğu Akdeniz'de Yahudiler tarafından binlerce Yunanlı ve Romalı'nın katledildiği bir isyan (Loeb klasikleri Marcus Aurelius'un baskısındaki bir notta bahsedilmiştir) tümü, hızla büyüyen (doğum öncesi) nüfusları için gerekli nişleri sağlamadaki başarısızlıkları.
Modern çağda Yahudi devrimci hareketlerine girmeyeceğim. Çeşitli uluslardaki bu pek çok devrimci hareketin öncelikle pronatalizmin yarattığı ekolojik stresten ve gelişen ve rekabetçi "orta sınıf" içindeki nişleri müzakere etmeye çalışan eğitimli bir nüfustan kaynaklandığını söylemek yeterli.
Marangozluk Bugün Hala Hayati Nitelikli Bir Ticarettir
Günümüzde marangozlar, mutfak dolaplarından köprülere kadar her şey dahil olmak üzere birçok farklı türde inşaat projesinde iç ve dış mekanlarda çalışabilirler. Ahşap, plastik, fiberglas, alçıpan ve diğer maddeleri kesmek ve şekillendirmek için çeşitli el veya elektrikli aletler kullanabilirler. Marangozlar daha sonra bu malzemeleri çivi, vida, zımba ve yapıştırıcılarla sabitler. Sonuç, bir tahta parçasından daha kullanışlı olan tamamen yeni bir şey.
Marangozluğun tarihi, sürekli gelişen ve gelişen bir ticaretin hikayesidir. Basit ağaç kesmeden modern inşaata kadar, marangozlar dünyanın en önde gelen altyapısını inşa etmede önemli bir rol oynamıştır. Teknoloji değişmeye devam etse bile, marangozluk en hayati mesleklerden biri olmaya devam edecek.
Özellikleri
YENİ MAKALELER
Hıristiyan misyonerler, Yeni Gine, Papua'da, dönüşümlerinden önce birçok tanrıya sahip olan insanlara, sadece TEK TANRI'yı ilan eden İbranice Şema'yı okumayı öğrettiler. Aşağıdaki videoyu izleyin.
GERMANICUS’ FIRIN
TRAJAN PAZARINDA
ROMA'DA EN İYİ EKMEK!!
1. Nuh'un Gemisinde sadece 8 kişi vardı. T/F
2. Yunus 4 gün “balinanın” karnındaydı. T/F
3. “Gün” kelimesinin İbranice anlamı her zaman 24 saatlik zaman dilimi anlamına gelir. T/F
4. Hafta günlerimizin tüm isimleri Roma ve İskandinav/Anglo-Sakson tanrılarından gelmektedir. T/F
5. İsa, İyi Haberini vaaz etmeleri için 70 Havarisini gönderdi.
T/F
Suç ve Ceza
Nero MS 64'ten sonra Hıristiyanları idam ederken, neden elçi Pavlus'un kafası kesildi, ancak Peter çarmıha gerildi?
mozaiği lanet olası reklamlar Trablus yakınlarındaki Zliten villasından
Roma acımasız bir zamanda askeri bir toplumdu. Önce Cumhuriyet, sonra İmparatorluk yüzyıllarca sürekli bir savaş halindeyken, bir subay olarak hizmet etmek, “sivil” bir siyasi kariyerin temel ilk adımıydı. Roma toplumunun kurallarını belirleyen adamların, çağdaş insanların kanunları çiğneyenlere vahşice barbarca muamelede bulunacakları şekilde sertleşmesine şaşmamak gerek. Hapishaneler inşa eden bu toplumda, esas olarak sanıkları yargılanmayı beklemek için ölüm cezası standarttı. İnfazlar halka açıktı ve infaz araçları mahkumlar için kasten acı vericiydi ve seyirciler için sıklıkla eğlendiriciydi. İnfaz sahneleri ev dekorasyonu için bile kullanıldı. Buna rağmen, Roma, Batı medeniyetleri için mevcut hükümdarın kaprislerinden ziyade yazılı kanunla yönetme standardını belirledi.
Kişilikten ziyade hukukun üstünlüğü
Belki de Roma'nın en büyük miraslarından biri, yazılı bir hukuk kuralına dayanan bir hukuk sisteminin kurulmasıydı. MS 530'da, İmparator I. Justinian, neredeyse bin yıllık Roma hukukuna sahipti (ben) Medeni Hukuk Kitabında derlenmiştir (Codex Iuris Civilis), 1700'lere kadar Avrupa hukukunun çoğunun temeli olarak kaldı.
Hakimler, suçlamaların getirildiği ve savcılar tarafından tartışıldığı mahkemeleri denetledi ve avukatlar sanıkları savunmak için ayağa kalktı. Mahkeme davalarının kayıtları tutuldu ve sonuçlar, yasaların gelecekteki benzer davalarda nasıl uygulanacağını değiştirdi. Bazı durumlarda, hükümlü daha yüksek bir makama başvurma hakkına bile sahipti.
MÖ 449'da On İki Tablo'dan başlayarak, gelenek haline gelenler yazıya döküldü ve Roma davranışını yöneten iyi tanımlanmış yasalar haline geldi. Bin yıl boyunca, Senato kararları ile yazılı yasaya eklemeler ve değişiklikler yapıldı.senatus konsültası), imparatorların kararnameleri ve sulh hakimlerinin kararları. Avukatlık saygı duyulan resmi bir meslekti. Cicero gibi birçok ünlü Romalı, dava avukatı olarak büyük ün kazandı.
Hem kovuşturma hem de savunma için avukatlar, delillerin yanı sıra argümanların sunulması, bir kişinin yaşıtlarından oluşan bir jüri: bunlar, tüm yargılama usullerini olmasa da en azından bazılarını karakterize eder. Bazen imparatorlar ve valiler tarafından görmezden gelinmiş veya suistimal edilmiş olsa da, yazılı kanun Roma vatandaşlarına ve bir dereceye kadar vatandaş olmayanlara bile onu çiğnedikleri takdirde ne bekleyeceklerini bilmelerine izin verir.
Roma'nın ceza adaletine yaklaşımı iki kelimeyle özetlenir: ceza ve caydırıcılık. Çoğu için, yargılama çabucak geldi ve hüküm verildikten sonra ceza daha da hızlıydı. Aynı zamanda halka açıktı ve sıklıkla o kadar korkunçtu ki, mahkumiyet bekleyen bir sanık bunun yerine intihar edebilirdi. Üst sınıflara genellikle bu fırsat alt sınıflara verildi, belki de verilmedi.
Hapishaneler, sanıkların yargılanmak üzere tutulması ve hükümlülerin infazını beklemek içindi. Cezalandırma veya rehabilitasyon için belirli bir hapis cezasına çarptırılma ve ardından salıverilme fikri Roma düşüncesine yabancıydı. Hapis cezası yasal olarak onaylanmış bir ceza değildi, her ne kadar illerde bir sanık, yargıcın şehre gelmesini bekleyerek uzun süre kilitli kalabilse de. Eyaletlerde, bir valinin vatandaş olmayanları nasıl cezalandıracağı konusunda büyük bir serbestliği vardı ve adli işlemler ne hızlı ne de adil olabilir. Valiler bazen mahkumları zincire veya hapishanede tutulmaya mahkum etti, ancak bu Roma vatandaşları için “resmi” bir yasal ceza değildi.
Sanığın sosyal statüsüne ve belirli suça bağlı olarak, ceza genellikle para cezası, kamu projelerinde çalışma, sürgün veya hızlı veya kalıcı ölüme yol açan bir cezaydı.
Herkes için bir hukuk ve adalet mi? Numara.
Roma sisteminde, belirli bir suçun cezası vatandaşlık statünüze ve sosyal sınıfınıza bağlıydı. Genel olarak, senatörlük ve binicilik emirleri için verilen cezalar, sıradan vatandaşa göre daha hafifti. Cumhuriyet ve erken İmparatorlukta, bir vatandaş için ceza (sivil) vatandaş olmayan bir peregrine göre daha az şiddetliydi (peregrinus = yabancı, yabancı, yabancı) ve vatandaşların, atalara açık olmayan temyiz hakları vardı. Kişi bir köleyse, ceza genellikle özgür bir peregrine'den bile daha şiddetliydi.
MS 2. yüzyıla gelindiğinde, ceza hukuku resmi olarak “seçkin” ve “alçakgönüllü” kişilere farklı davranıyordu. Vatandaşlar iki gruba ayrıldı: dürüstler (daha onurlu) ve aşağılayıcılar (daha düşük). Ayrım sadece zenginliğe dayanmıyordu. NS dürüstler senatörler, atlılar, askerler ve yerel yetkililer dahil. Bu kategorilerden birinde yer almayan vatandaşlar aşağılayıcılar zenginliklerine bakmadan. Belirli bir suç için, idam veya sürgün, bir kişinin cezası olabilir. dürüst, ancak aşağılayıcı yanarak, hayvanlarla ya da çarmıha gerilerek ölecek ya da madenlerde ya da taş ocaklarında ölümüne çalıştırılmak üzere bir ceza kölesi olacaktı. kaderi aşağılayıcıvatandaş olmayanlarınkinden çok az daha iyi hale gelmişti.
Roma'daki ceza ve hukuk mahkemeleri: Beklediğiniz şeyi kovuşturmamak
Çok az şey bin yıldan fazla bir süre sabit kalır. Roma mahkeme sistemi Cumhuriyet'ten İmparatorluğa değişti ve İmparatorluğun yüzyılları boyunca daha fazla değişiklik meydana geldi.
Cicero zamanında (MÖ 1. yüzyılın başlarında), Roma şehrinde iki şehir mahkemesi vardı: biri vatandaşlar için diğeri vatandaş olmayanlar için. Bunlara, dönemin ikinci siyasi makamı olan praetor başkanlık ediyordu. cursus onur (onur dersi) ardından siyasi kariyer arayan senatörler. İki konsolos, istedikleri zaman yargı yetkisini alıp praetor'un kararını bozabilirdi. Bir karardan memnun olmayan bir kişi, pleblerin kürsüsüne aracılık ettirmeyi de deneyebilir, ancak temyiz için resmi bir süreç yoktu. Yavaş yavaş vatandaş/vatandaş olmayan ayrımı ortadan kalktı, mahkemelerin sayısı arttı ve her mahkeme belirli dava türlerinde uzmanlaştı. Italia eyaleti genelinde yerel mahkemeler vardı, ancak bunlar yalnızca üst limiti 15.000 sesterce olan hukuk davalarına bakabiliyordu ve davacılar yargılanmak üzere Roma'daki mahkemelere sevk edilmesini talep edebiliyorlardı.
Suç sayacağımız birçok suç, özellikle ilgili kişiler senatör veya binicilik emirlerinden değilse, Roma hukuk mahkemelerinde yargılandı. Her mahkeme, belirli suç türleri için davalara baktı. Şiddet içeren suçların çoğu ve yalnızca alt sınıf insanları içeren neredeyse tüm mülkiyet suçları “medeni” meselelerdi.
MÖ 2. yüzyılda, üst sınıf suçlular için farklı suç türlerinde uzmanlaşmış daimi ceza mahkemeleri kuruldu. Bu daimi jüri mahkemeleri (sürekli sorular) her biri, üst sınıfın yıllık listesinden seçilen büyük jüriler kullanarak belirli bir tür yasal suçla ilgilendi. Çoğunluk kararları temyiz edilemedi. NS sorular praetor başkanlık etti. İlk önce praetor olarak hizmet etmek, bir ilin valisi olarak hizmet etmenin şartıydı. Vali bir eyalette en yüksek yargıç olduğu için praetorluk faydalı bir eğitim veriyordu.
Bu mahkemeler, vatana ihanet gibi üst sınıfların siyasi suçlarını içeren davaları büyük ölçüde gördüler.maiestas) ve rüşvet, özellikle seçimleri veya siyasi liderleri etkilemek için. Alt sınıfları ilgilendiren ceza davaları hâlâ hukuk mahkemelerinde görülüyordu. MS 3. yüzyılda, senatörleri içeren suçlar Senato'da akranlarından oluşan bir jüri ile yargılandı. İmparator bazen davaları kendisi denedi.
Principate döneminde (MS 285'te Augustus'tan Carinus'a kadar) daimi jüri mahkemelerinin yerini yavaş yavaş imparatorun delegelerinin başkanlık ettiği “olağanüstü” mahkemeler aldı. rağmen sorular artık yoktu, ekstra sıra mahkemeler aynı standart yasal ücretleri ve cezaları korudu.
İllerdeki denemeler: Hemen hemen her şey olur
Eyaletlerde yasal işler, daha önce Roma'da praetor olarak görev yapmış olan valinin denetimi altındaydı. Roma vatandaşlarını içeren tüm davalar ona geldi. Vatandaş olmayanlarla sınırlı olan hukuk davaları, yerel yasalara ve geleneklere uygun olarak belediye mahkemelerinde ele alınabilir.
Ceza davalarında, valinin tek yetkisi vardı ve vatandaş olmayanlara nasıl davranacağı konusunda hiçbir sınırlaması yoktu. Cumhuriyet döneminde, halka hitap hakkı ile vatandaşlara sınırlamalar getirildi (provokasyon reklam popülasyonu) davayı Roma'daki bir mahkemeye havale edecekti. İmparatorluğun başlarında, bu Sezar'a yapılan bir temyize dönüştü ve herhangi bir vatandaş, davasının Roma'ya devredilmesi için itiraz edebilirdi. Bir Roma vatandaşı olarak Pavlus, Yeni Ahit'teki Havarilerin İşleri'nde bildirildiği gibi Sezar'a başvurdu ve Nero tarafından dinlenmek için Roma'ya gitti. Vatandaş olmayanların itiraz hakkı yoktu.
Bir eyalet valisi, Roma'daki mahkemeleri yöneten yasal suçlarla sınırlı değildi. Cumhuriyet döneminde kendi bölgesinde düzeni sağlamak için her türlü bahaneyi deneyebilir ve istediği cezayı verebilirdi. Gücü İmparatorluğun başlarında önemli ölçüde değişmedi, ancak eyalet türüne bağlı olarak kurallar biraz farklıydı. Sınırdan uzak ve genel olarak barışçıl olan senato eyaletlerinde, vali ölümle sonuçlanan suçları ele almak zorundaydı, ancak daha az ciddi davalar için bir delege atayabilirdi. Valinin en az bir lejyonun komutanı (legate) olduğu ve genellikle askeri işlerle meşgul olduğu imparatorluk eyaletlerinde, imparator bir lejyon atayabilir. legatus iuridus hukuki meselelerin günlük yükünü taşımak.
Bir vali, kendi eyaletinin sakinleri üzerinde aşırı bir güce sahipken, bir dereceye kadar onurlu davranması bekleniyordu. Aşırı yolsuzluk, Roma'ya döndüğünde, özellikle de kurbanlar vatandaşlarsa, yargılanmaya yol açabilir.
kolluk kuvvetleri
Roma'da sivil polis gücü yoktu. İcra illerde sıradan askeri personel tarafından sağlandı. Garnizonlar devriye sağlamak için stratejik olarak dağıldı. İmparatorluğu kapsayan binlerce kilometrelik yol göz önüne alındığında, haydutların askerlerin olmadığı yerlere saldırmasının ne kadar kolay olduğu tahmin edilebilir. Yalnız seyahat etmek tehlikeli bir teklifti ve yolcunun kaçırılıp köle olarak satılmasıyla sonuçlanabilirdi. adam kaçırma (surripio, praeripio) ciddi bir suçtu. suçu Plagium (özgür bir Roma vatandaşını veya bir başkasına ait bir köleyi bilerek gözaltına almak), ciddi olmakla birlikte, normalde para cezasıyla karşılanan bir sivil suçtu.
Özel askeri birlikler Roma'da yasayı uygun şekilde uyguladı. kentsel kaymakam (praefectus urbi) üç kohorta komuta eden bir senatördü (Augustus'un altında her biri 500, Vitellius'un altında iki katına çıkan 1000'e ve Severus'un altında 1500'e yükselen). Bunlar, şehirdeki ve etrafındaki 100 millik bir yarıçap içindeki sıradan suçları denetlemekten sorumluydu.
Mangalların ısınma ve yemek pişirmek için kullanıldığı, kötü inşa edilmiş apartmanlardan oluşan bir şehirde yangın ciddi bir sorundu. MS 6'daki bir yangından sonra Augustus, nöbetler, şehirde devriye gezen kalıcı bir itfaiye. Yangın tehlikelerini denetlemek için herhangi bir binaya girme yetkisine sahip olduklarından, genellikle suç faaliyetlerine rastladılar. Yangınla mücadele görevlerinin yanı sıra gece bekçiliği de yaptılar. 500 ila 1000 erkekten oluşan yedi kohort, nöbetler, altında praefect nöbeti binicilik derecesi. Her kohort şehrin farklı bir bölümünde dörde bölünmüştü.
Çarmıhtaki İsa (1846) Eugene Delacroix
cezalar
Roma hukuk sistemi altında, hüküm giymiş suçlu, iyi hal için olası bir izin ile iyi tanımlanmış bir hapis cezası bekleyemezdi. Ceza hızlı ve genellikle ucuzdu. Uzun süreli hapsetme için imparatorluk bütçesi yoktu.
İşkence yasal bir ceza olarak görülmedi. Doğru kanıtları çıkarmak için standart bir sorgulama yöntemiydi. Köleler için verdikleri delilin mahkemede kabul edilebilir olması zorunluydu. Onları doğrulayacak ya da çürütecek bazı önceden kanıtların olması gerekiyordu. Eğer bir efendi öldürülürse, onun bir parçası olup olmadıklarını görmek için tüm kölelerine işkence yapılırdı. Öyle olmasalar bile, cinayeti durduramadıkları için hepsi idam edilebilir. Öldürüldüğü sırada eski bir konsolos ve şehir valisi olan Lucius Pedanius Secundus, MS 61'de kölelerinden biri tarafından bıçaklandığında, Gaius Cassius Longinus liderliğindeki Senato, evdeki 400 kölesinin hepsinin idamını talep etti. izin verilir, ancak artık Roma hukuku tarafından gerekli değildir. Sıradan insanlar masum kölelerin serbest bırakılmasını talep etti, ancak Nero infazların gerçekleştirilmesini sağlamak için orduyu kullandı.
Vatandaş olmayanlar için işkence isteğe bağlıydı. Augustus, işkenceyi sermaye ve diğer iğrenç suçlarla sınırlamak istedi. Vatandaşların işkence görmesine Cumhuriyet döneminde genellikle izin verilmezdi, ancak bu durum daha sonraki İmparatorlukta vatandaşlığın Caracalla tarafından neredeyse tüm özgür insanlara genişletilmesinden sonra değişti. Prensipte (imparatorlar hüküm sürdüğünde) daha çok işkence kullanılırdı. Bir Roma vatandaşı işkenceye karşı itiraz edebilir. Ancak, vatana ihanet için, hatta vatandaşlar için bile standarttı.
Cumhuriyet ve erken İmparatorluk döneminde, bir suçla itham edilen herkes için Roma vatandaşı olmak çok değerliydi. Vatandaşlar, vatandaş olmayanlardan farklı mahkemelerde yargılandı ve aynı suçlardan mahkumiyet için çok daha hafif cezalar verildi. Çarmıha gerilmek yerine kafa kesmek, madenlerde veya taş ocaklarında kölelik yerine sürgün, ta ki ölümüne çalıştırılana kadar: vatandaş olmanın muazzam avantajları vardı.
Vatandaşlığın yararı, havariler Petrus ve Pavlus'un kaderlerinde çarpıcı biçimde kendini göstermektedir. Judaea eyaletinden bir Yahudi olan Peter, Nero tarafından çarmıha gerilirken, Kilikya eyaletindeki Tarsus'tan bir Roma vatandaşı olan Paul sadece(?) kafası kesildi.
Bir suçtan mahkumiyetten sonraki cümleler
Cümleler iki genel kategoriye ayrıldı. Hüküm giymiş suçlu, fiziksel çalışmaya veya derhal idama mahkum edilebilir.
Fiziksel çalışma cezasına çarptırıldı
Nispeten küçük suçlar için, bir kişi belirli bir süre için kamu projelerinde çalışmaya mahkum edilebilir. Projeler arasında yollar inşa etmek, su kemerlerinin bakımını yapmak ve kanalizasyon ve tuvaletler ve hamamlar gibi halka açık konaklama yerlerini temizlemek ve bakımını yapmak yer alıyordu. Hüküm giyen kişi Roma vatandaşlığını kaybetmedi ve emeğin tamamlanmasının ardından serbest bırakıldı.
Principate (İmparatorluğun başlarında) sırasında, çalışmaya mahkumiyetin yeni türleri, özünde yavaş ölüm cezalarıydı. Böyle bir cümleydi metalla lanet veya lanet olası reklam. Bu, hüküm giymiş kişileri vatandaşlıktan çıkardı ve onları cezalı köle yaptı. Madenlerde veya taş ocaklarında ölene kadar çalıştılar, ki bu genellikle uzun sürmedi.
Senatörler ve biniciler genellikle sıradan insanlardan daha hafif cezalar aldı. Üst sınıfların genellikle madenlere gitmek yerine sürgüne gitmesine izin verildi. Sürgünün iki seviyesi vardı. İle birlikte küme düşme, hüküm giymiş kişi Roma'dan veya bir eyaletten sınır dışı edildi, ancak vatandaşlığını korudu ve genellikle mülkü elinde tuttu. İle birlikte sınır dışı etme, mahkum olan vatandaşlığını ve mülkünü kaybetti ve belirli bir uzak yere sürgün edildi.
Çoğunlukla ölümcül olan ikinci bir cümle lanet olası ad gladyum. Hüküm giyen kişi vatandaşlıktan çıkarıldı ve bir ceza kölesi olarak savaşması için gladyatör okuluna gönderilebilirdi. Bu, silahlar konusunda çok yetenekli değilse, hızlı bir ölüm cezasıydı. Bir “milder” versiyonu oyunlara mahkûm ediliyordu (lanet olası reklamlar). Kılıcına mahkum olanlar genellikle arenaya ilk çıkışlarında öldürülürken, oyunlara mahkum olanlar yeterince iyi savaştıkları sürece hayatta kalabilirler. Teoride, kalabalığın sizi özgür bırakmanızı istemesine yetecek kadar uzun süre öldürülmekten kaçınabilirseniz özgürlüğü kazanmanız mümkündü. Hepsine cümlenin bu "hafif" versiyonu verilmedi. Bazıları, biri kılıçlı, diğeri kılıçsız iki mahkumun eşleştirildiği seri bir şekilde idam edildi. Silahlı adam silahsızları öldürdü. Daha sonra silahsızlandırıldı ve yeni bir silahlı mahkum onu öldürdü. O gün kalabalığın eğlenmesi için son mahkum idam edilinceye kadar süreç tekrarlandı.
Ölüme mahkum edildi
Bir Roma vatandaşı için en yaygın infaz şekli kafa kesmekti. Vatandaş olmayanlar, özgür ya da köle, bu kadar şanslı değildi. olarak adlandırılan birkaç özellikle şiddetli infaz biçimi vardı. özet talebi.
çarmıha germe (kruvaziyer desteği) genellikle vatandaş olmayanlar ve köleler için ayrılmıştır. Cumhuriyetin başlarında, ensest ve ihanet için kullanıldı. Her zaman köle isyanları için kullanıldı. Cumhuriyet döneminde üç büyük köle isyanı vardı: ikisi Sicilya'da (MÖ 135-132 ve 104-101) ve MÖ 73-71'de Trakyalı gladyatör Spartacus tarafından yönetilen biri İtalya'da. Spartaküs'ün köle ordusunu yenen konsolos Crassus, Roma'ya güneyden yaklaşan Appian Yolu'nun 350 mil boyunca 6000 adamı çarmıha gerdi. Etkili bir caydırıcı olduğunu kanıtladı. Bu, son büyük köle isyanıydı.
Diri diri yakma kundakçılık ve ihanet için kullanıldı. Nero, Hristiyanları MS 64 yangınını başlatmakla suçladığında, birçoğunu bahçesinde meşale olarak kullanarak idam etmeyi seçti.
Arenada hayvanlara yem olmak (lanet olası reklamlar) İmparatorluğun arenalarında sabah programının bir parçasıydı. Hayvanları besleyen herkes vatandaş olarak tüm haklarını kaybetti, vasiyet yazamadı ve mallarına el konuldu.
Damnatio ad gladyum (kılıca mahkum) birini savaşta ölmesi için arenaya gönderdi. Daha aşırı biçimde, mahkûm edilen adam, sonunda biri onu öldürene kadar yeni bir rakiple savaşmaya zorlandı.
Özel bir ceza (poena cullei) baba katili (kişinin ebeveynini veya diğer yakın akrabasını öldürmek) için ayrılmıştı. Bir kırbaçlamadan sonra, katil bir köpek, bir engerek, bir horoz ve bir maymunla birlikte deri bir çuvala dikildi. Engerek standarttı, ancak diğer hayvanlar zamanla değişmiş olabilir. Çuval daha sonra, yeterince su geçirmezse boğulma veya boğulma için yeterince derin olan en yakın su kütlesine atıldı. Tiber, Roma'da kullanıldı, ancak herhangi bir nehir veya okyanus kullanılabilirdi.
Hristiyan Şehitlerinin Son Duası (1863-1883) Jean-Léon Gérôme
En kötü suçlular arasında sınıflandırılan Hıristiyanlar
Hristiyanlar ilk birkaç yıl Yahudiliğin bir mezhebi olarak kabul edilirken, devlet tarafından kısmen hoşgörüyle karşılandılar. Bu kısa sürede değişti. Nero, MS 64'te Roma'nın geniş bölgelerini yakan ve özel sirkinde kendi eğlencesi için birçok kişiyi öldüren yangın için Hıristiyanları günah keçisi olarak kullandı. Trajan, Genç Plinius'un Bithynia ve Pontus'taki Hıristiyanlara, infazdan önce caymaları ve Sezar'a kurban vermeleri için üç şans verme politikasını onayladığını ifade etti.
Nasıralı İsa'nın takipçisi olmak neden Romalı yetkililer tarafından iğrenç bir suç olarak görülüyordu ve onları ölüme mahkûm ediyordu? lanet olası reklamlar İmparatorluğun etrafındaki arenalarda? Roma hukukuna dayanan çeşitli sebepler vardı.
1) ihanet
Hıristiyanlar ihanetten suçlu kabul edildi (maiestas). İmparatorun resimlerini içki ve tütsü ile onurlandırmak zorunlu hale geldiğinde, reddettiler. Yahudiler de reddetti, ancak resmi olarak onaylanmış bir dinin üyeleri olarak özel istisnalarla bunu yapmalarına izin verildi. Yeterince Yahudi olmayan Hıristiyan olduğunda ve inananlar Musa Kanununun ayrıntılarını takip etmekten vazgeçtiğinde, Hıristiyanlık artık Yahudiliğin bir mezhebi olarak kabul edilmedi. On İki Levha'nın kurallarına göre, Hıristiyanlar yeni, yabancı ve izinsiz bir dine uydular.dini nova, peregrina ve illicita).
2) Kutsallık
Hıristiyanların devlet tanrılarına tapmayı reddetmeleri, Roma tanrılarının gazabını azaltabilecek ve İmparatorluğu felaketle tehdit edebilecek bir saygısızlık olarak kabul edildi. Devlet dini, kutlayanların kişisel inançlarına bakılmaksızın, ritüellerin doğru bir şekilde yerine getirilmesine bağlıydı. Ritüellerde güçlü bir büyü unsuru vardı ve en ufak bir hata ritüeli etkisiz hale getirebilirdi. Bu nedenle, Hıristiyanların katılmayı reddetmesi kesinlikle kabul edilemezdi.
3) Yasadışı toplanma
Roma toplanma özgürlüğüne izin vermedi. Cumhuriyet döneminde, siyasi imalar içeren herhangi bir toplantıya bir sulh hakimi başkanlık etmek zorundaydı. Denetimsiz toplanmalara karşı duyulan hoşnutsuzluk İmparatorluk'ta da devam etti. Loncalar (üniversite) ve dernekler (sodalicia), özellikle gizli topluluklar, siyasi nedenlerle şüpheliydi. MÖ 50'li yılların ortalarından itibaren loncalar ve dernekler devletten izin almak zorundaydı ve ayda bir defadan fazla toplanmalarına izin verilmedi. Hıristiyanlar gizlice ve geceleri toplandılar, bu da onların toplanmalarını “yasadışı toplantılar” haline getirdi ve onları ayaklanmalarla aynı suç sınıfına attı.
Kullanımı lanet olası reklamlar çünkü sadece Hristiyan olma suçu Nero tarafından benimsendi, ancak ceza her zaman ve İmparatorluğun her yerinde uygulanmadı. Hiçbir arenanın kullanışlı olmadığı yerlerde başka infaz yöntemleri kullanıldı. Belirli bir eyaletin Hıristiyanlarına zulmetme coşkusu, yürürlükte olan belirli bir imparatorluk fermanı olmadığında valiye göre değişiyordu. İmparatorluk çapında zulme hükmeden imparatorlar arasında Marcus Aurelius (MS 177), Trajan Decius (MS 249-251) Diocletian (MS 284-305) ve Maximian (MS 286-305) vardı.
Aldrete, Gregory S. Roma Şehrinde Günlük Yaşam: Roma, Pompeii ve Ostia. Westport, CT: Greenwood Press, 2004.
Angela, Alberto. Antik Roma'nın Hayatında Bir Gün. Gregory Conti tarafından çevrildi. New York: Avrupa Yayınları, 2009.
Carkopino, Jerome. Antik Roma'da Günlük Yaşam: İmparatorluğun Zirvesindeki Halk ve Şehir. Henry T. Rowell tarafından düzenlendi. E. O. Lorimer tarafından çevrildi. New Haven ve Londra: Yale University Press, 1968.
Crook, J.A. Roma Hukuku ve Yaşamı, MÖ 90.―M.S. 212. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1967.
Knapp, Robert. Görünmez Romalılar. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2011.
Webster, Graham. MS Birinci ve İkinci Yüzyılların Roma İmparatorluk Ordusu. 3. baskı. Norman, OK: Oklahoma Üniversitesi Yayınları, 1985.
Görüntü Kaynakları:
Christian Martyrs'in Son Duası (1863-1883) Jean-Léon Gérôme ve Haç Üzerindeki İsa (1846) Eugene Delacroix, Walters Sanat Müzesi, Baltimore, MD'de
Zliten Leopard, Kuzey Afrika'da Trablus yakınlarındaki Zliten'de bulunan bir zemin mozaiğidir. Kamusal alanda görüntü.
AHŞAP YIĞINDA BİR KORKAKÇI
İşinde, İncil ve Yunanlılar, Ronald Nash, acemiyi şüpheli olgusal iddialar tarafından yanlış yönlendirilmekten korumak için bir avuç öneri sunuyor. xiii
Birincil kaynaklardaki kanıtları kontrol edin. Don&rsquot, bir web sitesinden alıntı yapan bir web sitesine atıfta bulunan bir web sitesine razı olur. Web gönderileri genellikle bir daire içinde yayınlanır ve her site birincil bir kaynak belgeye atıfta bulunmadan diğerlerinden alıntı yapar (antik efsanenin kendisinin orijinal bir yorumu). Yeniden anlatımda &ldquofacts&rdquo'un çarpıtılma olasılığını azaltmak için orijinal kaynağa mümkün olduğunca yaklaşmaya çalışın. Kanıtınızın, orijinal materyale erişimi olan, sahada yerleşik bir otoriteden geldiğinden emin olun.
Tarihleri kontrol edin. Orijinal kayıtların (orijinal efsane değil), onlardan ödünç alındığı iddia edilen hesaplardan önce geldiğinden emin olun. Eski masallar bile zamanla değiştirilir.
Paralellerin gerçekten paralel ve anlamlı olup olmadığını belirleyin. Benzerlikler sıklıkla abartılır veya aşırı basitleştirilir. Birçoğu önemsizdir, tıpkı eski tanrıların 25 Aralık'ta doğduğu iddiası gibi. Bazı rivayetler, &ldquobirth of the sun&rdquo ve ldquobirth of theoğlu&rdquo gibi ifadelerin akrabalığı üzerinden ticaret yapmaktadır. Ancak bu kelime oyunu yalnızca, bu olaylardan bin yıl sonra gelişen bir dil olan İngilizce'ye çevrildiğinde işe yarar.
Hristiyan diline ve eski hesaba geri okunan terimlere dikkat edin. Bazıları Osiris'in ölümünü "tutku" olarak nitelendiriyor ve var olmayan bir benzerliği ima etmek için Hıristiyan terminolojisini kullanıyor. Tutkuların kendileri çılgınca farklı olsa bile, herhangi bir ölüm tutku olarak adlandırılabilir. Ayrıca Mısır güneş tanrılarına &ldquoIşık&rdquo denildiğinde kimse etkilenmemelidir.
Olgusal iddialarla ilgili olarak ortaya çıktığı gibi, antik mitlerin birincil kaynaklarına başvurulduğunda, birçok iddia edilen benzerliklerin kurgu olduğu ortaya çıkıyor. Kalan paralellikler genellikle anlamlı olamayacak kadar geneldir.
Ayrıca, eski kayıtların birçoğunun tarihlendirilmesi argümanı tamamen baltalıyor çünkü hikayeler tarihte İnciller üzerinde herhangi bir etkiye sahip olamayacak kadar geç görünüyor.
Ama en kötüsü bu değil. Mithras'ın bir bakireden doğduğu ve Osiris'in ölümden dirildiği ve Horus'un bir düzine havarisi olduğu ve Dionysos'un suyu şaraba çevirdiği ve Attis'in çarmıha gerildiği ve hatta temelde başka bir şey olduğu konusunda mitlerin nitelendirmeleri doğru olsa bile. ile yanlış zamanın ruhu meydan okuma. Gerçekler doğru olsa bile, hiçbir şeyi kanıtlamaz. İşte nedeni.
Arabistan Tarihi
Arabistan'ın uçsuz bucaksız genişliği, çoğunlukla dünyanın en büyük ve en kurak çöllerinden biri ile kaplanmıştır. c kadar. 1000 BCE, bu bölgenin çoğu önemli insan popülasyonlarını destekleyemedi ve çöl koşulları, aralarındaki uzun mesafeli ticaret yollarını bile destekleyemedi. Eski Ortadoğu uygarlıklarının tarihleri, göçebe halkların bölge toplumları içinde önemli bir unsur oluşturduğunu göstermektedir. Bununla birlikte, koyun ve keçi sürülerini, hayvanlarının derilerini, etlerini ve süt ürünlerini takas edebilecekleri veya alternatif olarak zorla alabilecekleri mahsul fazlalarına kolayca erişebilecekleri çiftlik alanlarının çimenli kenarlarında otlattılar.
Devenin evcilleştirilmesi
MÖ 1000 civarında, muhtemelen birbiriyle bağlantılı iki gelişme bu durumu değiştirdi. İlk olarak, develer ilk kez evcilleştirildi ve göçebelere en kurak çöllerde uzun mesafeler kat etme olanağı sağladı. İkinci olarak, güney Arabistan'da krallıklar ortaya çıktı.
Develerin evcilleştirilmesi, zorlu çöl koşullarına uyarlanmış özel bir göçebelik biçimi olan Bedevi yaşam tarzının yükselişine yol açtı. Bedevi kabileleri büyüdü, her biri develerini sulayabilecekleri birkaç vahayı kontrol etti. Birbirlerinden nispeten izole edilmişlerdi ve yoğun bir kendi kimlikleri duygusu geliştirdiler. Her klan, her an tüm gelenlere karşı çıkarlarını ve onurunu savunmaya hazırdı.
Deve ayrıca, Bedevi kabileleri tarafından kontrol edilen bir çöl ötesi ticaretin büyümesini sağladı.
Sulu tarım ve çöl ticaret yolları
Güney Arabistan (modern Yemen ve Umman'dan oluşur) muson bölgesinde yer alır ve tarımı mümkün kılmak için yeterli yağışa sahiptir. Orada çiftçilik en az 2000 BCE'den kalmadır. Bununla birlikte, sofistike bir sulama sisteminin kademeli olarak geliştirilmesi, daha yoğun çiftçiliğin uygulanmasına izin verdi ve MÖ 1000 civarında şehirler ve krallıklar ortaya çıkmaya başladı.
Krallıkların ortaya çıkışı, develerin evcilleştirilmesi ve çöl ticaret yollarının yükselişiyle ilgili olabilir.
Güney Arabistan, antik dünyada çok değerli iki ürünün kaynağıdır, mür ve sığla. Mısırlılar buhuru dini törenlerde ve mumyalama için kullandılar. Mür, Orta Doğu'da pahalı parfümlerde ve ilaçlarda kullanıldı. Her ikisi de belirli türdeki küçük ağaçların aromatik sakızlarından gelir, mür bölgede yaygın olarak bulunur, sığla yeri çok daha sınırlıdır.
Yemen'den buhur – 2005'te alındı
Bu bölgede, Saba'da ilk gerçek krallığın ortaya çıkmasına izin veren, büyük ölçekli sulama sistemlerinin gelişmesiyle birlikte bu ticaretten elde edilen zenginlikti.
Saba krallığı
Saba tarihi rekora bir sıçrama ile giriyor. Mukaddes Kitap, Şeba Kraliçesi'nin İsrail kralı Süleyman'ı ziyaret ettiğini ve onu servetiyle etkilediğini kaydeder. Bu hikayenin tarihsel temeli, öncü bir ticaret misyonu olabilir.
Saba'nın başkenti, büyük bir rezervuar tarafından sulanan yoğun ekili bir alanda bulunan Marib kasabasıydı. Kasabanın yakınında bir barajın arkasına yığılmış bu rezervuar, krallığın sulama sisteminin temel özelliğiydi, verimli tarımı ve onunla birlikte kentsel uygarlığı mümkün kılan buydu.
Saba krallığı, MÖ 1. binyılın ilk yarısında genişleyen tütsü ticaretinde başarılı oldu. Saba halkı (Sabeliler) yönetimlerini komşu topluluklar üzerinde genişletmiş gibi görünüyor, ancak büyük ölçüde özerkliklerini elinde tutuyordu: krallık, merkezi bir devletten çok bir kabileler federasyonu gibi işlev görmüş gibi görünüyor. Kraliyet yazıtlarında Saba'nın "Sabiler ve ilişkili topluluklar" ve kralın kendisinin "birleştirici" olarak adlandırılması. Her topluluk, krala tavsiyede bulunan ulusal bir konseyde bir “yaşlı” tarafından temsil edildi.
Arkeolojik kayıtlar Saba'nın bölgenin önde gelen krallığı olduğunu öne sürse de, diğer krallıklar da MÖ 1. binyılın ortalarında ortaya çıkmıştı. Saba gibi, bunlar da iyi gelişmiş sulama sistemlerine bağlı olarak verimli tarımı destekleyebilecek alanlara odaklandı. Bunlardan en önemlisi Saba'ya rakip olan Evsan'dı. Erken bir Sabaean metni, Awsan'a karşı başka bir halkın, Katabanyalıların Awsanian egemenliğinden kurtuluşuyla sonuçlanan büyük bir zafer olduğunu iddia ediyor. Katabeliler üçüncü bir krallık kurdular.
Daha kuzeyde, kuzey Hicaz'daki Tayma vahası, Yeni Babil kralı Nabonidus'un (MÖ 556-539'da hüküm sürdü) 10 yıl boyunca orada ikamet etmesiyle kısa bir süreliğine tarihin ışığına çıktı. antik tarihin şaşırtıcı bölümleri (düşmanlarından kaçıyor muydu? dini bir inzivada mıydı?).
Tayma'dan Arapça yazıt (MÖ 6. yy)
Daha kuzeyde, bazı Arap kabileleri şimdi Filistin'e baskı yapıyordu. Belki de Babilliler tarafından MÖ 582'de Yahuda krallığının yıkılması bölgedeki tüm devletleri zayıflatmıştı. Arap kabileleri doğu çölünden bastırarak bölgenin yerel nüfusunun bir kısmını emdi ve geri kalanını batıya doğru itti. Orada bu eski halklar, MÖ 2. yüzyılda yeniden dirilen bir Yahudi devleti tarafından emileceklerdi.
Ticaretin genişlemesi
MÖ 1. binyılda Orta Doğu'nun büyük devletlerinin - Asur imparatorluğu, Yeni Babil imparatorluğu ve Pers imparatorluğunun - yükselişine, Arap çölü boyunca uzun mesafeli ticaretin genişlemesi eşlik etti ve güney Arap baharatını verdi. büyük bir destek ticareti yapın.
500 BCE'de Arabistan'ın TimeMap haritasına bakın
Ancak güney Arap uygarlığının tarihin gün ışığına daha fazla çıkması Helenistik dönemlerdedir. Bir Yunan yazar olan Eratosthenes, MÖ 3. yüzyılda orada bulunan dört büyük krallıktan, Sabiiler, Katabeliler, Mineliler ve Hadramitler'den söz eder (Awsan, daha sonra yeniden ortaya çıkmasına rağmen ortadan kaybolmuş gibi görünüyor).
Bu dört krallığın başkentleri, kendi bölgelerinin merkezlerinde bulunmuyordu. Bunun yerine, geniş bir çöl bölgesinin kenarlarındaki nispeten küçük bir alanda birbirine yakın bir şekilde uzanıyorlar ve toprakları onlardan uzağa yayılıyor. Bu başlıkların merkezden uzak yerleşimi, dört krallığın da pay sahibi olduğu tütsü ticaret yollarının önemine tanıklık ediyor.
Bu ticaret yolları, güney Arabistan'da buhurun üretilebildiği tek bölge olan bu küçük krallıkların en doğusundaki Hadhramaut'ta sona ermişti. Rotalar, Arap Yarımadası boyunca batıya ve kuzeye doğru yayılıyor ve en önemlisi Kızıldeniz kıyılarından iç kesimlere, Yemen'den Suriye'ye doğru ilerliyor.
MÖ 200'de Arabistan Zaman Haritasına Bakın
Güney krallıkları
Eski Saba krallığı güney Arabistan'da önemli bir güç olarak kaldı ve aslında MÖ 3. yüzyılda etkisini geniş bir alana yaymış görünüyor.
Sabi krallığı gibi, Mina ve Katabe devletleri de esasen farklı büyüklük ve öneme sahip daha küçük grupların federasyonları gibi görünüyor. MÖ 4. yüzyılda ortaya çıkan Mina krallığı, gerçekten de bir krallıktan çok bir cumhuriyet gibi işlev görmüş gibi görünüyor. Önde gelen yetkililerin her biri bir veya daha fazla ticaret yerleşimini kontrol ediyor ve her seferinde iki yıllığına atanıyordu.Kral, tüm Minaean gruplarını temsil eden bir konseyle birlikte karar verdi.
Mina krallığının zenginliği ticarete dayanıyordu. Minalılar, güney Arabistan'daki kasabalarda ticaret kolonileri kurdular ve başlıca merkezleri tipik "kervan şehirleri"ydi. Özellikle, kuzeye, Kızıldeniz kıyılarından içlere doğru uzanan batı ticaret yolunu kontrol ettiler (Kızıldeniz'in kendisi şu anda yaygın olarak kullanılmıyordu, çünkü sığlık ve sığlık ağları, navigasyon ve yelken teknikleriyle denize açılmayı zorlaştırıyordu. sonra kullanılabilir). Minaean yazıtlarında savaştan hiç bahsedilmiyor ve ticari etkilerini yol üzerindeki topluluklarla yapılan ticaret anlaşmaları yoluyla uygulamış olmaları muhtemel görünüyor. Minaean ticaret faaliyetinin Gazze kadar kuzeyde (Filistin'de) ve aslında Mısır ve hatta Yunanistan kadar uzaklarda olduğuna dair kanıtlar var.
Minalıların Akdeniz bölgesine giden ana ticaret yolunun hakimiyeti, diğer güney Arap devletlerinin ticaretten yararlanma derecesini sınırlamış olabilir. Ancak krallık MÖ 2. yüzyılda düşüşe geçti ve diğer devletler öne çıktı. Saba gelişti ve bu zamanda kısaca gelişen bir başka krallık da Evsan krallığıydı. Bu devlet, tarihsel kayıtlarda en son MÖ 500'den önce ortaya çıkmıştı ve o zamandan beri küçük bir devlet olarak varlığını sürdürüp sürdürmediği veya Kataban krallığına dahil olup olmadığı belirsizdir. Ancak, zengin bir krallık olarak göründüğünde şimdi yeniden canlandı.
Geç Helenistik dönemden Roma dönemine kadar gelişen bir başka krallık da Hadramaut'tur. Gerçekten de, bu şimdi muhtemelen en zenginiydi.
Hadramut ve doğusundaki bölge, Arabistan'da iklim koşullarının buhur üretimini mümkün kıldığı tek yerdir. Romalı yazar Pliny bize ticaretin bir tanımını bırakmıştır. Bütün mahsul, vergilendirildiği Hadramit başkenti Shabwah'ta toplandı ve ardından kuzeye Akdeniz ve Mezopotamya'ya taşımak için tüccar kervanlarına satıldı.
Yaşlı Plinius
Helenistik etkiler
Trans-Arap ticaret yolları, güney Arabistan'ı kuzeydeki büyük medeniyetlerle daha yakından ilişkiye soktu. MÖ 3. yüzyıldan itibaren, Güney Arap sanatında ve mimarisinde Helenistik stillerin etkisi görülebilir. Awsan krallığının özellikle Helenistik kültürden yoğun bir şekilde etkilendiği görülüyor. Krallarından biri, dönemin Ptolemy ve Seleukos kralları gibi tanrı olarak anılan tek güney Arap hükümdarıydı. Portre heykelciği, onu seleflerinin tercih ettiği yerel tarzlardan ziyade Yunan kıyafetleri içinde tasvir ediyor.
Arap yarımadasının güney kıyısında Himyarite Krallığı'nın madeni parası.
Bu aynı zamanda bir Augustus madeni parasının taklididir. 1. yüzyıl
Creative Commons 3.0 altında çoğaltılmıştır
Geç Helenistik ve erken Roma dönemleri muhtemelen antik dünyada güney Arap refahının zirvesini gördü. Bölgenin efsanevi zenginliği o kadar fazlaydı ki, Romalılar Doğu Akdeniz'e vardıklarında Güney Arabistan'dan "Arabia Felix" - Kutsanmış Arabistan olarak söz ettiler. Roma imparatoru Augustus, generallerinden birine burayı fethetmesini emretti, ancak sefer bir felaketti. Hastalık ve açlık Roma birliklerini yendi.
Kuzeybatı Arabistan'da, son birkaç yüzyıldır Doğu Filistin'e taşınan Arap kabileleri, Nebatiler adı verilen bir Arap hükümdarlar silsilesi altında birleşik bir krallıkta emilmişti. Başkentlerini çöl kasabası Petra'da kurdular. Arap-ötesi kervan ticaretinin kuzey ucunda kontrolü ele geçirdiler, müttefik Bedevi kabileleri ve bağımlı vaha ticaret kasabaları aracılığıyla geniş bir alana hakim oldular.
30 BCE'de Arabistan Zaman Haritasına bakın
Hint Okyanusu ticareti
Güney Arabistan'da, Hadramut'un başkenti Shabwah, özellikle muhteşem bir saraya sahip güney Arabistan'ın en büyük şehriydi. Hadramaut'un ticari zenginliği sadece francinsense ticaretine bağlı değildi. Ayrıca gelişen Hint Okyanusu ticareti için önemli bir merkez haline geldi.
MÖ 2. veya 1. yüzyıllarda Yunan denizciler Kızıldeniz ve Hint Okyanusu kıyılarını kuzeydoğu Afrika, Arabistan, İran ve kuzey Hindistan'da keşfettiler. Musonlar adı verilen ve bir zamanlar hakim olan ve Hindistan'a yapılan seferlere büyük ölçüde yardımcı olan ticaret rüzgarlarını keşfetmişlerdi. Denizciler ve tüccarlar, Arabistan ile Hindistan arasındaki deniz ticaret yollarına öncülük ettiler. MS 1. yüzyıla kadar Hint malları deniz yoluyla Arap limanlarına getiriliyor ve kara yoluyla çöl boyunca kuzeye taşınıyordu. Bundan en çok yararlanan krallık Hadramut oldu.
MS birinci yüzyılda, denizciler tehlikeli, sürülerle dolu kıyılara sarılmak yerine (eski gemilerin yaptığı gibi) onları denizin derin merkezinden aşağıya çeken bir rota izleyerek Kızıldeniz'den güvenli bir şekilde aşağı inebileceklerini keşfettiler. . Daha sonra Bab El-Mandeb Boğazı'ndan Hint Okyanusu'na yelken açmaya başladılar ve bu, Akdeniz'den Hindistan'a deniz ticareti için çok daha doğrudan bir yol açtı. Hindistan ile ticaret eskisinden çok daha karlı hale geldi.
Bu gelişme, Arap Yarımadası'nın güneybatı ucunda yer alan bölgede yeni ve güçlü bir krallığın yükselişiyle bağlantılı olmalıdır. Himyar tarihte ilk kez MS 1. yüzyılda ortaya çıktı ve hem Kızıldeniz hem de Hint Okyanusu kıyılarındaki limanları ile boğazlardan geçen gemi ticaretinden vergi almak için iyi bir konumdaydı.
Reddetmek
Güney Arabistan'ın diğer krallıkları, Kızıldeniz ticaret yolunun yükselişinden ciddi şekilde etkilendi. Uzak gelecekte, demiryollarının gelişine kadar, kara taşımacılığı her zaman deniz taşımacılığından çok daha pahalı ve genellikle çok daha yavaş olacaktı. Bu nedenle Kızıldeniz nakliye yolu, kara kervan ticaret yollarının azalmasına neden oldu.
MS ikinci yüzyıl, güney Arabistan'ın çoğu için artan çatışma ve azalan zenginlik zamanıydı. Arabistan'daki ticaret yollarının neleri kontrol ettiğini kontrol eden Bedevi kabileleri, ticaretten geriye kalanlar için kendi aralarında savaştı ve bazıları daha önce tarım arazilerine taşınarak bu süreçte çiftçileri uzaklaştırdı. Bu gelişmeler, güney krallıklarının zaten istikrarsız ekonomilerini daha da zayıflattı. İstisna, 3. yüzyılın sonlarına doğru, tüm güney Arabistan'ı kapsayan büyük, birleşik bir devlet oluşturmak için diğer tüm krallıkları emen Himyar krallığıydı.
Bu arada, kuzey Arabistan'da, Nebati krallığı güç ve zenginlik içinde büyüdü. Başkenti Petra, antik dünyanın en güzel şehirlerinden biri haline geldi. Kayaya oyulmuş tapınakları bugün bir BM Dünya Mirası Alanı ve önemli bir turist çekim merkezidir. Nabatean krallığının kendisine gelince, MS 106'da Roma İmparatorluğu tarafından işgal edildi ve Arabistan eyaleti oldu.
MS 200 yılında Arabistan'ın TimeMap'ini görün
Yeni Arap devletleri
4. yüzyılda, genişleyen Himyar devletinin kuzeyinde birkaç Arap “krallığı” ortaya çıktı. Bunlar, esasen, tek bir hükümdarlar silsilesinin gevşek otoritesi altındaki kabile konfederasyonlarıydı. Her krallık geniş bir alanı kapsıyordu ve içinden geçen önemli ticaret yollarını kontrol ediyordu. Kindah, modern Yemen'in kuzeyinden Mekke bölgesine kadar batı Arabistan'ı kapladı.
Kuzey Arabistan, o zamanlar Orta Doğu'nun çoğunu kendi aralarında bölen iki büyük imparatorluk, bir yanda Roma (ve daha sonra Bizans) imparatorluğu ve diğer yanda Pers (veya Sasani) imparatorlukları arasındaki bölünmeleri yansıtmaya geldi. Kuzeybatıda Ghassanid hükümdarları vardı. Temelleri, Celile Denizi'nin doğusundaki Roma imparatorluğu içindeydi ve Roma sınırlarını Bedevi saldırılarına karşı savunmakla görevli Roma savunma sisteminin bir parçasını oluşturuyorlardı. Arabistan'ın kuzey-batısında, güneyde Medine'ye kadar uzanan geniş bir alanı kontrol ediyorlardı.
Arabistan'ın kuzey doğusunda Lakhmid hanedanı tarafından yönetilen bir krallık vardı. Bu, Ghassanidlerin Romalılar için yaptığı rolün aynısını Sasani imparatorluğu için de gerçekleştirdi: Arap Çölü'nün göçebeleri ile Mezopotamya'nın yerleşik nüfusu arasında bir tampon devlet oluşturmak. Lakhmidler ve Gassaniler doğal olarak kalıtsal düşmanlardı ve düşmanlıkları, ilkinin görünüşte Nasturi Hıristiyanları iken ikincisinin Monofizit Hıristiyan olması gerçeğiyle keskinleşti.
Bir noktada, Kindah krallığının gücü düşüşe geçti, şüphesiz kuzeyden gelen saldırılarla zayıfladı (Lakhmid krallarından biri kendisini “Arabistan'daki tüm Bedevilerin Efendisi” olarak tanımladı, bu da Kindah'a başarılı bir kampanyaya işaret ediyor olabilir. bölge). Her halükarda, 5. yüzyılda, Kureyş adlı bir Bedevi grubu, Mekke kasabası ve çevresindeki toprakların kontrolünü ele geçirdi. Bu tabandan, Arabistan'ın batı yakasında uzanan (artık azalan) ticaret yoluna hakim oldular. Kuzeye Suriye'ye ve güneye Yemen'e kervanlar gönderdiler ve ticari etkileri tüm Arap Yarımadası'na ulaştı. Kureyş daha sonra İslam tarihinde çok önemli bir rol oynayacaktı.
500 CE'de Arabistan'ın TimeMap'ini görün
Daha fazla harika içerik için abone olun ve reklamları kaldırın
MS 1. yüzyılda Roma Celile'deki marangozlar ne kadar zengindi? - Tarih
Gennesaret Ovası
Gennesaret Ovası, Arbel kayalıklarının altında uzanır. Yaklaşık 8 km uzunluğunda ve 3 km genişliğinde, Celile Denizi'nin kuzeybatı kıyısındaki bu kara parçası, doğurganlığıyla ünlüydü. Josephus, özellikleri ve güzelliğiyle harika olduğunu yazdı. Zengin toprak sayesinde orada gelişmeyen bir bitki yok ve orada yaşayanlar her şeyi yetiştiriyor: Hava o kadar ılıman ki en çeşitli türlere uyuyor.'
Kuzeybatıdan görünüm
Celile Denizi, kuzey tarafında Ürdün Nehri, yağışlar ve kaynaklar tarafından beslenir. Daha uygun bir şekilde bir göl olarak adlandırılan Kinneret (Eski Ahit ve modern adı), 13 mil (21 km) uzunluğunda ve 7 mil (11 km) genişliğindedir. En derin noktasında, göl sadece 150 fit (45 m) derinliğindedir. Hahamlar bunun hakkında, 'Tanrı yedi deniz yaratmış olmasına rağmen, bunu kendisine özel bir zevk olarak seçmiştir' dediler.
Arbel'den görünüm
Celile Denizi'nin batı tarafındaki Arbel Dağı'nın zirvesinden tüm gölü, Tiberias şehrini, Celile dağlarını ve Golan Tepeleri görülebilir. Açık bir günde Hermon Dağı görünür.
Suaygırları ve Limanlar
Hippos (Susita), kıyıya bakan yuvarlak bir tepe üzerinde bulunan Decapolis'in önemli bir şehriydi. Kibbutz En Gev'in modern limanı altında görülebilir. Birinci yüzyılda göl üzerinde en az 16 liman bulunuyordu. Gölün tüm yerleşim yerlerinin çok küçük de olsa kendi limanı vardı. Gadara'ya ait olan en büyüğü 650 fit (200 m) dalgakırana sahipti.
Ahşap Tekne Rekonstrüksiyonu
1986'da gölün kuzeybatı kıyısında Nof Ginosar yakınlarında birinci yüzyıldan kalma ahşap bir gemi keşfedildi. Çalışmalar, kullanılan ahşabın türünü (çoğunlukla sedir ve meşe), yapım stilini (zıvana ve zıvana derzleri), tarihi (inşaat teknikleri, çanak çömlek ve Karbon 14 testleri temelinde) ve boyutu (26) belirlemiştir. 7 ft [42 m] – 15 adam için yeterince büyük). Sağdaki resimde antik teknenin nasıl görünmüş olabileceğine dair bir rekonstrüksiyon görülüyor. Bu daha önce Kibbutz En Gev'de sergileniyordu.
İncil koleksiyonumuza göz atın!
Matta, Markos, Luka ve Yuhanna'yı gösteren 10.000 slayt
Aziz Petrus Balığı
Antik çağda balıkçılar tarafından bu sularda öncelikle üç tür balık aranırdı. Sardalya, muhtemelen çocuğun 5.000'i beslemek için getirdiği "iki küçük balık"tı. Sardalya ve ekmek, yöre halkının temel ürünüydü. Bıyıklar, ağızlarının köşelerindeki dikenler nedeniyle çok bilinir. Üçüncü türe musht denir, ancak bugün daha popüler olarak “St olarak bilinir. Peter’s Balığı.” Bu balığın tarağa benzeyen uzun bir sırt yüzgeci vardır ve 0,5 m uzunluğa ve 1,5 kg ağırlığa kadar çıkabilir.
Gün batımı
Celile Denizi'nin barışçıl sakinliği, şiddetli bir fırtına tarafından hızla dönüştürülebilir. Rüzgarlar doğu-batı hizalı Celile tepe ülkesinden geçer ve suları hızla karıştırır. Golan Tepeleri'nin tepelerinden doğuya doğru esen rüzgarlar daha şiddetlidir. Havzada sıkışıp kalan rüzgarlar balıkçılar için ölümcül olabilir. Mart 1992'de bir fırtına, 10 fit (3 m) yüksekliğinde dalgalar gönderdi ve Tiberias şehir merkezine çarptı ve önemli hasara neden oldu.
Tüm Celile ve Kuzey fotoğraflarımızı indirin!
$39.00 $49.99 ÜCRETSİZ KARGO
İlgili Web Siteleri
Celile Denizi (İncil Ülkesi) Bölge hakkında, özellikle İncil'le ilgili genel bilgiler içeren ve biraz modern turizm bilgisi içeren kısa bir makale.
Celile Denizi (Yahudi Sanal Kütüphanesi) Bölgenin kısa ve ansiklopedik tarihini verir.
Celile Denizi – İsrail’s Müzikli Göl (Sar-El) Gölün bu daha uzun, daha kapsamlı tanıtımı birkaç güzel fotoğraf ve 8 dakikalık bir video ile gösterilmiştir.
Celile Denizi ve Yeni Ahit (İncil Tarihi Çevrimiçi) İncil, coğrafi ve kültürel gerçeklerle birlikte MS 1. yüzyılda güzel bir Celile haritası.
Celile Denizi'ndeki En İyi 10 Hristiyan Yeri (İsrail 21C) Bölgedeyken ziyaret edilecek önemli şehirler, parklar ve ilgi çekici yerlerin şık bir listesi.
Celile Denizi Hava Tahmini İçin İpuçları Verir (ScienceDaily Magazine) Texas A&M Üniversitesi tarafından bir su kütlesindeki akımları ve sıcaklıkları doğru bir şekilde tahmin etmenin sonuna doğru yapılan büyüleyici bir çalışma.
Galilee, Sea of (ChristianAnswers.net) Okuyucuyu, ilgili konulara dahili bağlantılar da dahil olmak üzere, hem fiziksel hem de İncil açısından açıklayıcı gerçeklerle ilgilendirir.
Tiberias Denizi (Bibleatlas.com, İncil Merkezi'nin alt kümesi) Bölge için bir harita ve derinlemesine bilgi. Öne çıkan özellikler, çevredeki coğrafyanın mükemmel bir tartışmasını ve balıklar ve fırtınalar hakkında özel bilgileri içerir.
Tiberias Denizi (The Catholic Encyclopedia) Hem İncil'de hem de modern zamanlarda bu bölgedeki yaşamın canlı bir resmini çiziyor. Sadece metin, fotoğraf yok.
Celile Denizi (Turist İsrail) Modern turist için nereye gitmeli ve oraya vardığınızda ne yapmalı.
Celile Denizi Limanları (Leen Ritmeyer) İsa'nın bilebileceği limanların bir haritasını, antik Capernaum limanının bir taslağını ve beraberindeki kısa metni içerir.
Celile Denizi Limanları (Ferrell Jenkins) Denizin yavaş yavaş azalan su seviyesini gösteren, özellikle Tabgha merkezli birkaç fotoğraflı güzel bir makale.
Celile Denizi Karşılaştırması: Düşük ve Dolu (YouTube) Bu ilginç video, 2018 ve 2020 yılları arasında Denizdeki su seviyesindeki kontrastı gösteriyor ve sonuçları tartışıyor. Bilgilendirici ve keyifli!
Celile Denizi'ndeki Birinci Yüzyıl Limanları (Urantia Kitap Bursu) Birinci yüzyıldaki liman dalgakıranlarının kalıntılarının bir haritasını içerir.
Celile Denizi'nden Roma Teknesi (İsrail MFA) Deniz kıyısında bulunan ve halkın görmesi için restore edilen antik teknenin hikayesini anlatıyor.
Celile Denizi'nde Antik Deniz Yolculuğu (Jesusboat.com) Antik teknenin keşfi, kazısı ve onu çevreleyen meselelerin birinci şahıs anlatımı.
Galilee (Encyclopedia.com) Bölgenin tarihöncesinden moderne kadar oldukça kapsamlı bir tarihi, kibbutzlarla ilgili bir bölüm de dahil.
Celile Denizi, İsrail (Çocuklar İçin Seyahat) Eşsiz bir bakış açısı sunan bu site, bölgenin çocuklu ailelerin ilgisini çeken yönlerine odaklanmaktadır.
Celile Denizi (Kendine Özgü) İlgili kişiler ve yerler hakkındaki makalelere birçok dahili bağlantı içeren kısa ansiklopedi türü makale. Sınırlı fotoğraflar.
Galilean Balıkçılık Ekonomisi ve İsa Geleneği (KC Hanson) “birinci yüzyıl Celilesi'nin politik-ekonomisi ve yerel-ekonomisi içinde bir alt sistem olarak balıkçılığı inceler.” İncil'deki kayıtların tarihsel olmayan bir görünümü olan makale, İsa'nın hizmetini yerleştirmek için mükemmel bir tarihsel-kültürel çerçeve sunmaktadır.