Yeni araştırmalar, çocuklukta yaşanan deneyimlerin - hem iyi hem de kötü - gelişmekte olan beyin üzerindeki etkilerine ışık tutuyor. Fakat okullar uyuyor mu?
“20. yüzyıl eğitim sistemi asla gelişen beyin bilgisi ile tasarlanmadı” diyor Pamela Cantor, öğrenme ve gelişme bilimini inceleyen uzmanlar arası disiplinler arası bir ekibin bir parçası . “Öyleyse öğrenmenin bir beyin işlevi olduğunu ve bu kritik bilgiye erişimi olmayan bir eğitim sistemimiz olduğunu düşündüğümüzde, soru şu şekilde ortaya çıkıyor: Onun tarafından bilgilendirilen bir eğitim sistemi oluşturma isteğimiz var mı? ”
Beyin olgunlaşmasının 6 yaşında büyük ölçüde tamamlandığı yönündeki inanca aykırı olarak, artık beyinlerimizin dövülebilir olduğunu ve 20'li yaşlarımızda çarpıcı biçimde değişmeye devam ettiğini biliyoruz. Bunun okul çağı boyunca öğrenme için derin etkileri vardır.
Sinir dokularımız çevremize, deneyimlerimize ve ilişkilere bağlı olarak değiştiği için, örneğin evde kalıcı bir sıkıntı yaşayan genç bir çocuk, kendilerini şiddet veya istismardan korumak için sık sık “savaş veya uçuş” moduna geri çekilir. Zamanla, beynin devresi biliş, akıl yürütme ve hafıza pahasına agresif ya da endişeli eğilimleri tercih eder. Son araştırmalara göre, bu çocukların da özel eğitim programlarına yerleştirilme, sınıfta kalma ve okulda davranışsal sorunları olma olasılığı daha yüksektir .
İyi haber şu ki, toksik stres ve küfürlü ilişkiler öğrenmeyi engelleyebilirken, olumlu ve destekleyici öğrenme ortamları gelgitten kaynaklanabilir. Bir yetişkinle (örneğin bir öğretmen veya rehberlik danışmanı) güvene dayalı bir ilişki, stresin olumsuz etkilerine karşı koruyucu bir tampon olabilir.
Beyin dövülebilir ve sürekli yetişkinlik dönemine doğru geliştiği için, bir öğrenci ilk veya hatta devam etmekte olan olumsuz deneyimlere rağmen hala tam potansiyelini karşılayabilir. Bir göre 2015 Harvard raporunda , istikrarlı, sevecen sağlar ve destekleyici bir ilişki dayanıklılığını artırmak sıkıntı karşı ölçeği yığını yardımcı olmak için en güçlü yollarından biridir çocuğun hayatında en az bir yetişkin olan.
Öğretmenler için bir diğer önemli paket, bilimin gelişen bir beyindeki değişkenliğin aslında istisna değil, norm olduğunu doğrulamasıdır. 5 yaşındaki çocuklarla dolu bir oda, gelişimsel olarak konuşulan ve 10 ila 16 yaşındaki çocuklar için geçerli olan beceri gamını kapsar. Fakat hepimiz yüksek değişkenliğe sahipken, hepimiz benzer yollardayız - sonunda aynı beceri setlerini kabaca aynı düzende kazanmak.
OKULLAR NE YAPABİLİR?
Stanford profesörü Linda Darling-Hammond, “Bilim bize, aslında beynin çalışma ve büyümesinin, güvenliğe, sıcaklığa, hatta sarılmaya bile ihtiyacı var” diyor. “Olumlu bir duygu durumunda, olumsuz bir duygu durumunda öğrenebileceğimizden çok daha etkili bir şekilde öğreniyoruz. Bunun okullarda yaptıklarımız için çok büyük etkileri var. ”
Darling Hammond'a göre, okulun bu içgörülerle daha iyi uyum sağlamak için kaydırabileceği birkaç yol var.
Fırsatı yakalayın: Çocukların orada geçirdikleri zaman nedeniyle okullar, öğrencilerin gelişmekte olan beyinlerini şekillendirmek için inanılmaz bir fırsata sahip. Yetişkinler ve okullardaki çocuklar arasındaki güçlü, uzun süreli ilişkiler kalıcı olumsuz deneyimleri geçersiz kılarak, daha karmaşık beceriler öğrenmek ve kazanmak için gelişen bir beynini hazırlayabilir.
Değişkenlik bekleyin ve benimseyin:Beyinlerimiz tam olarak kalibre edilmiş programlara olgunlaşmaz ve okul çağındaki öğrenciler geniş bir bilişsel, sosyal ve duygusal gelişim yelpazesini temsil eden sınıflara gelirler. Kişiselleştirme, her öğrencinin gelişimsel olarak nerede olduğunu anlamak ve mevcut seviyelerinde başlayan bir öğrenme deneyimini iskele etmektir.
Aidiyet ve güvenliği açıkça ele alan uygulamaları entegre edin: Artık okulların güvenli, bireysel kimliği destekleyen destekleyici yerler, her öğrenciye ait olmak için yollar yarattıklarını ve bilerek güçlü, uzun süreli ilişkiler kurduklarını biliyoruz. çünkü beynimiz güvenli ortamlarda öğrenmeye daha duyarlı ve açıktır.
Hem pedagojik hem de sosyal stratejiler, ortaya çıkan bilim ile tutarlı bir şekilde sınıflara ve okul sistemlerine entegre edilebilir. 2018 tarihli bir araştırmaya göre , güne basit bir ilişki kurma aktivitesiyle başlamak - öğrencileri kapıda karşılamak - akademik katılımı 20 puan artırabilir, yıkıcı davranışı 9 puan düşürür. Örneğin Maine'deki King Middle School'da, sekizinci sınıf İngiliz Dili Sanatlar Öğretmeni Catherine Paul konuşma hareketlerini öğretiyor- “Çünkü ben katılmıyorum çünkü ...” gibi kısa cümle başlatıcıları - sıkı akademik standartları korurken bir hoşgörü ve saygı kültürü oluşturmak. Paul, “Konuşma hamleleri yapıyorum çünkü harika bir tartışma için herkesin bir parçası gibi hissetmesi ve değer vermesi gerekiyor” diyor. “Gittiklerinde, belki de mutlaka konuşamayacakları veya o seviyede konuşamayacakları biriyle bir boşluk kurmuşlardı.”
Çok çeşitli sınıf seviyelerini temsil eden farklı okullardan diğer stratejiler, öğrenme ve gelişim bilimi, Nasıl Öğrenilir ?
Şimdi, insan gelişimi ve öğrenmesi hakkında anladığımız şey, okulları tasarlamaya başladığımızdan bu yana uzun bir yol kat etti ve bir kayma, öğretme biçimimizi öğrencilerin öğrenme biçimiyle daha iyi hizalayabilir. Bununla birlikte, yıllardır büyük öğretmenlerin sınıfta bilimin şimdi doğruladığı şeyi somutlaştıran şeyleri yaptıkları belirtilmelidir. Özetle: İlişkiler derinlemesine önemlidir, beyin kendini güvende hissettiğinde ve desteklendiğinde öğrenme gerçekleşir ve hiçbir çocuk kaybedilmiş bir neden değildir.
Cantor, “İnsani gelişme biliminde bu kadar doğru olan şey, bunun iyimser bir hikaye olduğudur” diyor. “Çocuğun başlangıç noktası ne olursa olsun, çocukların yaşadığı deneyimler ve ilişkilerde bilerek teşvik edilmesi halinde gelişmenin mümkün olduğunu bir hikaye anlatır.”
By Heather Riley , Youki Terada
https://www.edutopia.org/article/bringing-science-learning-classrooms