Müdür: Divyang Thakkar
Yazar: Divyang Thakkar
Döküm: Ranveer Singh, Shalini Pandey, Boman Irani, Ratna Pathak Shah
Görüntü yönetmeni: Siddharth Divanı
Editör: Namrata Rao
Bollywood-sosyal-dramedy çetesinin Gujarat’a girmesi sadece bir zaman meselesiydi. Tanrı, Kuzey Hindistan’ın bir molaya ihtiyacı olduğunu biliyor. Ne yazık ki, modern Gujarati film endüstrisinden çıkan çoğu film gibi, Jayeshbhai Jordaar son derece temeldir. Kadın cinayetlerine ve kırsal ataerkilliğe karşı sahte bir Amar-Chitra-Katha-vari bir yaklaşım benimsiyor – öğrencilerin ilgisini çekmek için palyaço ve örnekleyici olmakta ısrar eden o neşeli öğretmen gibi. Karanlık meselelerin patlamış mısır tarafını görmekten yanayım. Hala, Jayeshbhai Jordaar daha çok bir stüdyo algoritması gibi geliyor. İyi yapılırsa, 2000’lerin ortalarında bir Rajkumar Hirani şovmeni elde edersiniz, burada şakşak, parodi ve melodramın özlü bir uyum içinde bir arada var olduğu görülür. Bunun yerine, bu filmin muamelesi çağa aittir. Laaga Chunari Mein Daag, Dil Bole Hadippa! ve Aaja Nachle. Yapımcılar, Yash Raj Films (YRF), tesadüfen bu türün yeniden doğuşunun ilk hamlelerinden biriydi. Dum Laga Ke Haisha. Manzara şimdi gelişti Badhaai Dove Jayeshbhai Jordaar güçlü bir çizim tahtasına dönüş hissi verir. Biz ilerledik ama film olmadı.
İlk eylem umut verici. Film başladığında hikayenin iyi gidiyor olması hoşuma gidiyor. Olayların çoktan gerçekleştiği, entrikaların çoktan çizilmiş olduğu önceden var olan bir dünya gibi geliyor; izleyiciler hareket eden bir trene tırmanmaya davet edilir. Kasaba Pravingarh’dır. Jayesh (Ranveer Singh), 9 yaşında bir kızın (Jia Vaidya) babasıdır ve genç karısı Mudra (Shalini Pandey) altı “düşük”ten sonra tekrar hamile kalır. Ailesi – korkunç Sarpanch (Boman Irani) ve onun uzun süredir acı çeken karısı Yashoda (Ratna Pathak Shah) – erkek olması için dua ediyor. (Doktor gizlice Jayesh’e bunun olmayacağını iletir; bu daha önce de olmuştu). Eve döndüğünde, Jayesh ve Mudra’nın yaklaşık on yıldır birlikte olduğunu gösteriyor. Örneğin, babasını yatıştırmak için yatak odasında onu dövüyormuş gibi yapar; kapalı kapılar ardında müthiş bir oyunculukları var. Bu bir rutin. Geceleri ona gizlice araba kullanmayı öğretir.
Dakikalar içinde çifti ve kızlarını kaçarken görüyoruz. Jayesh bu günün gelmesini bekliyordu, bu yüzden şimdiden bir varış noktası aradı ve bir harita yaptı; Mudra bu yüzden araba kullanmayı öğrendi. Ayrıca Jayesh’in anne babasından ve büyüklerinden farklı olduğunu anlatmada cep telefonunun büyük bir rol oynamasını seviyorum. Etraflarında büyümüş olmasına rağmen davranışlarını neden sorunlu buluyor? Bir filmin kahramanı olduğu için uyanık ya da geniş görüşlü değil. Eğitim bir yana, kızı onu, zihinsel ufkunu gerileyen ortamlarının ötesine genişletmiş gibi görünen Google ve Youtube (burada Alexa ‘Sarla’dır) dünyasına maruz bıraktı. Bunların hepsi metin değil, alt metindir. Babası, erkekler üzerindeki etkisinden dolayı kızların sabun kullanmasını yasaklayarak akşam alay konusu olan bir sorunu çözdüğünde, Jayesh’in şaşkın yüzü anlaşılabilir. Çoğu film bunu nesiller arası çatışmaya bağlar, ancak bu filmde daha iyi bilmenin bir özellik değil bir süreç olduğu anlaşılır. Karısına duyduğu empati de bir gecede olmadı; Filmin hayal etmemizi önerdiği yıllar aldı.
Jayesh’in Hint sinemasında nadir bulunan bir beta erkek olması da güzel. Bunun gibi filmlerde, bastırılmış Hintli kahramanın bir aksiyon kahramanı olmasını ve ailesini korumak için çılgına dönmesini bekleriz. Patlama her zaman köşede. Smartalec kızı bir noktada onu tam olarak bunu yapmaya teşvik eder. Bu erkeklik, başlıktaki “Jordaar”ın bir riff olduğu şeydir. Ancak Jayesh, otoriter babasından korkmaktan hiçbir zaman vazgeçmiyor. Hiçbir noktada tam kontrole sahip görünmüyor. Her yakalandıklarında, onları kancadan kurtaran ya şans ya da soytarılıktır. İttirmeye geldiğinde, yaptığı maksimum şey kendini hadım etmekle tehdit etmektir. Ranveer Singh kendini beti-bachao sularına atsa da testosteron yüklü ayak parmaklarını suya daldırmıştı. simba, maçoda hüküm sürmeyi iyi yapıyor. O bir erkek kurtarıcı olarak tasarlanmamıştır. O biraz genç versiyonu gibi Rab Ne Bana Di Jodi‘s Suri – beceriksiz, beceriksiz, duygusal olarak zayıflamış ve toplumun beklediği adam olmak için mücadele ediyor.
Ancak Singh’in performansını baltalayan, Jayesh’i iyi bir insandan çok fare gibi bir karikatüre dönüştüren basit yazıdır. Özellikle monologların çoğu son derece bayağıdır – duygu için değil, etki için yazılmıştır. Hatta biri, filmin üremeyi değil sevişmeyi özlediğini söylemenin sterilize edilmiş yolu olan “pappi” (öpücük) kavramına odaklanıyor. Jayesh’in kasabanın kadınlarının bir terasta gizli grup terapi seanslarını keşfettiği bir sahne, Jayesh’in ağlayan bir grup kucaklaşmasının ortasında sona eriyor. Bunlar, organik anlar değil, özenle oluşturulmuş kurşun noktalarıdır. Üç kişilik aile kaçarken, senaryo bir kontrol listesinde ilerliyormuş gibi geliyor: bir Pencap dhaba, uyuşturucu bağlantılı bir kaçış, kara bir kedi, sahte bir düşük. Kovalamaca çok hızlı bir şekilde tekrarlanır ve bir hastanedeki doruk noktasına ulaşan kaos – filmin en iyi hiciv aracına sahip olmasına rağmen: Köylerinde kadın kalmadığı için kadınlara saygı duyan Haryanvi pehelwans – bir çocuk filminin sonu gibi görünüyor. Sanki eski tarz YRF aşk hikayelerinin cömert arzularının yerine getirilmesi, şimdi onların sosyal mesaj dramaları tarafından miras alınmış gibi; ölçek ve ambalaj, çok belirgindir. Sonuç olarak, üslup genellikle filmin erişilebilirlik ve eğlence kisvesi altında seyirciye yukarıdan konuşuyormuş gibi görünmesini sağlar.
Ayrıca, kötü adamlar – bu durumda, cani kadın düşmanları – bir veya üç konuşma ile iyileştirilebildiğinde, ağır meseleler hakkındaki tasasız filmlerin verdiği mesajdan da emin değilim. Boman Irani’nin, geleneksel bir sistemin inatçı ürünleri kadar kötü olmayan böyle kötüleri oynamakta uzmanlaştığını anlıyorum, ancak Jayeshbhai Jordaar herhangi bir kefaret yayı ya da büyülü dönüşümü göze alamaz. Hareketleri ile hesaplaşması arasında bir uyumsuzluk var: bir çizgi romana sıkışmış gerçek bir insan gibi. Bazıları, bu hoşgörüsüzlük çağında filmin Gandhi-vari duruşuna iyi ve gerekli diyebilir, ancak bu, davanın bütünlüğü pahasına gelir. Bu, beğenilmek ve zevk alınmak için çok uğraşan filmlerin klasik bir işaretidir – fazladan bir iki gülümseme için kendileriyle alay etmeye bile isteklidirler. Filmin adının bir erkek olduğunu anlayana kadar, son jenerik aktrislerin isimleriyle açıldığında genişleyen bir gülümseme.