Son on yılda; müzeler, galeriler, sanat fuarları ve dünya çapında sanat okulları önemli ölçüde büyüdü ve sanat insanlık tarihi için bambaşka önem arz etmeye başladı. İçeriğimizde listelenen her çalışma bir stile öncülük etti, bir sahneyi örnekledi, bir eğilim oluşturdu veya sanatın sınırlarını genişletti. Bazıları hepsini yaptı. Bugünün bakış açısından, bu eserlerin önemi özgünlüklerinden geliyor. Ama yüzyıllardır şahit olduğumuz gibi, son sözü söyleyen yargıç, yine “zaman” olacak.
1. Arthur Jafa, Love Is the Message, The Message Is Death, 2016
Arthur Jafa’nın yedi dakikalık izlemesi durdurmak kadar zor olan videosu bir bakış açısı niteliğindedir. Love is the Message, The Message is Death pop videoları, TV haberleri ve polis kameraları da dahil olmak üzere birden fazla kaynaktan klipleri bir araya getirir. Siyahilere uygulanan korkunç şiddetin hareketli görüntülerinin, Amerika eski başkanı Barack Obama’nın “Amazing Grace” şarkısını seslendirdiği görüntülerinin, hak ve özgürlük yürüyüşünün ve Beyoncé’nin 11 Eylül videosundan kesitlerin bulunduğu video, 2016 yılında yayınlanmıştır. Bu görüntüler, kızının düğünü, annesi dansı ve önceki eserlerin görüntüleri de dahil olmak üzere, Jafa’nın kendisi tarafından çekilen görüntülerle serpiştirilir ve kişisel deneyimini kolektif olanla karıştırır.
2. Kara Walker, A Subtlety, or the Marvelous Sugar Baby, 2014
Creative Time Brooklyn’in feshedilmiş Domino şeker fabrikasında heykel oluşturmak için Walker’ı görevlendirdi. 2014 yılının ilkbaharında, Creative Time, çağımızın en önemli sanatçılarından biri olan Kara Walker’ın ilk büyük ölçekli kamu projesini sundu. Heykel büyük ölçekli fakat aynı zamanda zarifti. Çekirdek; su ve şeker macununun birçok katmanı ile kaplanmış strafordan yapılmıştır. Yaklaşık yetmiş beş buçuk metre uzunluğunda ve otuz beş buçuk metre yüksekliğinde olan heykel, bir metafor ve gerçek olan ağartılmış şekerden yapılmış beyaz sfenkstir. Walker, şekerin beyazlığının estetik, temiz ve saf kalitesini referans aldığını öne sürmüştür. Ayrıca, şekerin işlenmesinin ayrılmaz bir parçası olan köle ticaretine de bu şekilde atıfta bulunmuştur.
3. Kerry James Marshall, Untitled (Studio), 2014
2016 yılında, New York’taki Metropolitan Sanat Müzesi, Kerry James Marshall’ın Untitled (Studio) eserini kalıcı koleksiyonu için satın aldı. Bu muhteşem çalışma, Met’in koleksiyonuna giren Kerry James Marshall’ın (1955 doğumlu) ilk eseriydi. Kısa bir süre sonra, bir video röportajında satın alma konusundaki düşüncelerini sorduklarında: “Dışarıda olduğunuzda, oraya ait olduğunuzu kanıtlamanız gerekir. ” diye cevap vermiştir. Marshall’ın eserlerinin konuları açıkça, evrensel olarak siyahtır. Untitled, siyah bir sanatçının stüdyosunu iş birliği ve görüntü oluşturma imkanı olarak gösteriyor. Çıplak bir adam poz vermeye hazırlanırken, bir kadın başka bir modeli konumlandırıyor. Met’in kazancı, renk sanatçılarını ihmal etmenin uzun bir tarihini ele almaya başlayan büyük bir sanat kurumunun en son işaretiydi; Marshall’ın resmi, her zaman yaptıkları inanılmaz işin bir görüntüsünü sunmaktadır.
4. Hito Steyerl, How Not to Be Seen: A Fucking Didactic Educational .MOV File, 2013
How Not to Be Seen: A Fucking Didactic Educational .MOV File, 2013, on dört dakikalık, tek kanallı bir video projeksiyonudur. Her biri ironik ve çoğu zaman mizahi yollar öneren beş bölümden veya dersten oluşur; bu yollar, bir bireyin dijital teknoloji ile görsel olarak yakalanmasını konu alır. Eğitici bir sunum yapısı ve ton kullanılmıştır. Videonun Başlığı, 1969 ve 1974 yılları arasında BBC One’da yayınlanan bir İngiliz komedi dizisi olan Monty Python’s Flying Circus’un bir taslağına atıfta bulunmaktadır. Orijinal hiciv taslağında, ‘How Not to Be Seen’, bir manzara içinde görünmez kalmanın önemini açıklayan bir İngiliz hükümeti filmi olduğunu iddia etmektedir.
5. Amy Sherald, First Lady Michelle Obama, 2018
Michelle Obama’nın Amy Sherald imzalı portresi, Şubat 2018’de Washington, DC’deki Ulusal Portre Galerisi’nde giriş yaptığında, sanatçı nispeten az biliniyordu. Onun samimi işi bunu çabucak değiştirdi. Eski First Lady, dinamik şekiller ve soyut oluşumlarla; desenli, akan bir elbise giyerek açık mavi bir zemine oturtulmuştur. Detaylar, parlak mor cilası gibi, öznenin tırnaklarında dikkatlice işlenmiştir. Eserin Abraham Lincoln’ün 209. doğum gününün yıldönümünde ortaya çıkmasından bu yana, sanatçı yaratıcılık için Pollock Ödülü’nü kazandı ve yakın zamanda New York’ta övülen bir kişisel sergiye sahip olduğu Powerhouse Gallery Hauser & Wirth’a katıldı.
6. Cameron Rowland, Attica Series Desk, 2016
New York’taki Artists Space kitlesel hapsetme ile ilgili 2016 gösterisinin bir parçası olan Attica Series Desk, Rowland’ın en iyi eserlerinden biridir. Attica Serisi masası Attica ıslah tesisi mahkumları tarafından üretilmektedir. Mahkumlar Attika’daki D-Yard kontrolünü 9-13 Eylül 1971 tarihleri arasında ele geçirdiklerinde, mahkumların acil taleplerini takiben, kararlaştırılan en pratik öneri New York Eyaleti Asgari Ücret Kanunu’nu uzatmak üzerine oldu. New York Eyalet hapishanelerinde çalışan mahkumlara şu anda saatte 0.16 ila 1.25 dolar ödenmektedir. Attika mahkumları devlet genelinde devlet daireleri için mobilya üretmektedir.
7. Christian Marclay, The Clock, 2010
The Clock, New York merkezli sanatçı Christian Marclay tarafından önemli bir sinematik eseridir. 2011 Venedik Bienali’nde Altın Aslan Ödülü’nü kazanan The Clock, saat kulelerinden kol saatlerine, uğultulu alarm saatlerine kadar zamanın geçişini gösteren film tarihinin binlerce alıntısını, sanatçının 24 saatlik bir montaj olarak düzenlediği bir çalışmadır.
The Clock, binlerce film ve televizyon klibinin 24 saatlik montajı, saatlerin ve saatin kaç olduğunu söyleyen insanların bakış açısıyla oluşturulmuştur. Bu inanılmaz kurulum, gösterilen zaman ne olursa olsun, aslında, o andan itibaren doğru zaman olacak şekilde ayarlanır.
8. Marina Abramović, The Artist Is Present, 2010
Klaus Biesenbach’ın küratörlüğünü yaptığı New York’taki Modern Sanat Müzesi’nde 2010 retrospektifinin bir parçası olarak, Marina Abramović yeni ve etkileşimli bir performans sergiledi: The Artist Is Present . Sanatçı, müzenin atriyumunda neredeyse üç ay boyunca günde sekiz saat oturdu ve ziyaretçilere onun karşısında oturma ve bir tür sessiz, duygusal olarak yüklü cemaate girme fırsatı sundu. Abramović’in en uzun sürekli solo performansı olan çalışma, sanatçının beden ve zihin sınırlarını test etme konusundaki uzun süredir devam eden ilgisiyle uyum içindedir. Performans, sanatçının gözlerine memnun oldukları sürece bakmak amacıyla müzeye binlerce ziyaretçiyi çeken kültürel bir an haline gelmiştir. Aynı zamanda çevrimiçi bir sansasyon olup ve Marina Abramović adlı bir blogun kurulmasına yol açmıştır. Çalışma, bir performansın uzunluğunun beklentilerin ötesine uzanmasının zaman algımızı değiştirmeye ve deneyimde daha derin bir katılıma teşvik etmeye hizmet ettiği inancından esinlenmiştir.
9. Nicole Eisenman, Sketch for a Fountain, 2017
Uzun zamandır ressam olarak bilinen Nicole Eisenman, son zamanlarda ses getiren heykeltraşlardan biri haline gelmiştir. Bir çeşme için karakteristik olarak eğlenceli beş parçalı heykel taslağı, ilk olarak 2017’de Skulptur Projekte Münster’de sunulmuştur. Heykel çeşmelerinin formatını ve sosyal işlevini yeniden canlandıran Eisenman, ziyaretçileri karakterlerin yanında dinlenmeye teşvik etmeyi amaçlamıştır.
10. Camille Henrot, Grosse Fatigue, 2013
Camille Henrot’un Grosse Fatigue (2013) eseri, birbirine bağlı iletişimin ve bilginin akıl almaz seviyelerinin doğduğu, aynı zamanda çevresel çöküşün ortaya çıktığı bir zamanın zevk ve gerginliğinin tuhaf karışımını yakalar. Bu video kurulumu, bir dizi pop-up ve bir ekranda açık pencerelerdeki görüntü ve kelimelerin üst üste ya da yan yana durmaları ve ilişkilerinin ritmine dayanmaktadır. Camille Henrot’un çalışması yoğun bir şekilde araştırmayla şekillenmiş ve antropoloji, etnografya ve teknoloji tarihi gibi geniş kapsamlı bilgi sistemlerini keşfetmek için arşivler kullanmıştır. 13 dakikalık kısa film, Jacob Bromberg iş birliği ile yazılmış ve Akwetey Orraca Tetteh tarafından seslendirilmiş bir çalışmadır.