Neden Seyahat? - 21. Yüzyıl Varoluşsal Krizi
Grafiti çığlık atıyor ve şok ediyor. Bir duvara siyah renkte püskürtülmüş bir insan silueti, kafasına kırmızı bir hedef fırlattı ve “Onları vuramazsak neden turizm sezonu diyoruz?” Kelimeleri. Burası, militanların lastikleri kestiği ve turist otobüslerine ateş açtığı Barselona; oteller boya bombalandı ve göstericiler kitle turizmi için artan bir direniş hareketiyle sokakları doldurdu. Euro News'teki bir makalede şunlar belirtiliyor: “Sorunun bir adı var:“ terramotourizm ”ya da turizm depremi.”
Muhalefet, sadece Avrupa'nın büyük şehirlerinde değil, dünyanın dört bir yanındaki önemli turistik destinasyonlarda hızla ilerliyor. Bali'deki yoğun ticaret yapan plajların kapanmasından tonlarca turist çöpü Tayland'daki popüler bir tropik adadan gelen ziyaretçilerin yasaklanmasına ve UNESCO'nun Venedik hakkındaki açıklamalarına temizlendi. Şehir kitle turizminin ağırlığı altında ölüyor.
Venedik bir uyarı olmalı. Bir zamanlar zengin ve gürültülü bir finans ve ticaret sermayesi olan Venedik, yerel nüfusun yaklaşık 50.000'e (1950'lerde nüfusunun üçte biri) küçüldüğüne tanık olurken, yılda 20 milyon turist yolcu gemilerinden ve jumbo jetlerden istila ediyor. Bir ev yaşamını desteklemek için gerekli mağazalar ve hizmetler kayboldu.
Turizm istilacı, sömürücü, çarpıtılmış ve yıkıcı olabilir. Fodor'un 2018 seyahat rehberi, turistlerin turizmden kaynaklanan çevresel bozulma nedeniyle Galapagos Adaları'nı ve Çin Seddi'ni ziyaret etmeyi durdurmalarını önerdi. Venedik'in yanı sıra Tayland'daki Amsterdam ve Phang Nga Park'tan uzak durmalarını tavsiye ediyorlar.
Kitle turizmi sadece doğal ve yapılı dünyaların bozulmasına neden olmakla kalmadı, aynı zamanda yerel su kaynaklarını, özellikle de suyu da şaşırttı. Kamboçya, Siem Reap'deki Angkor Wat, su masasını boşaltan otellerin aşırı inşasından batıyor. Tapınaklar, üzerinde yürüyen ve her şeye dokunan çok fazla turistten parçalanıyor.
Allison Jane Smith kışkırtıcı makalesinde, “Seyahatte Yeni Trend… Yapmayın.” Bali'li bir topluluk aktivisti Viebeke Lengkong'dan alıntı yapıyor. “Bu aslında milyonlarca turist için ne tür hizmetler sunabileceğimiz sorusudur. Bali bir su krizinin ortasında. Bali kuruyor. ” Bu açıklama, Meksika gibi diğer dünya turizmi sıcak noktaları için, Meksika'nın su rezervuarlarının çoğunun, küresel ısınma ve kuraklık nedeniyle, yerel nüfusu sürdürmek için savunmasız bir durum olan yarı yolun altına düştüğünü belirtti. Yine de turistik tatil yerleri Maya Rivierası ve Pasifik sahillerinde ortaya çıkıyor.
Venedik ve Barselona, turizmin yerel nüfusu bunalttığı tek yer değil. Tanzanya'da kırsal topluluklardaki binlerce yerli sakin taşındı ve daha büyük oyun rezervlerine yol açmak için yüzlerce ev yakıldı. Jonathan Watts The Guardian'da Tanzanya hükümetinin yabancı safari şirketlerinin - özellikle ABD merkezli Thomson Safaris ve Birleşik Arap Emirlikleri merkezli Otterlo Business Corp - Maasai sürü topluluklarının “çevresel olarak” ihtiyaçlarını karşıladığını bildirdi Serengeti milli parkının saçaklarında gerginlikler büyüyor… koruma adına yapılsa da, bu önlemler zengin yabancıların aslanları, zebraları, antilopları, zürafaları ve diğer vahşi yaşamları izlemelerini veya avlamalarını sağlarken, yetkililer yerel insanları ve sığırlarını sulama delikleri ve ekilebilir alanlar… ”
Kamboçya kıyılarında, başka yerlerdeki tropik sahillerde olduğu gibi, yerel sakinler - genellikle geleneksel balıkçılık toplulukları - daha fazla tatil oteline yol açmak için zorla taşındı. Meksika'nın Baja, Kaliforniya sahillerindeki küçük bir balıkçı kasabası, yerel balıkçıları - tatil köyleriyle doymuş bir kıyı üzerinde - zaten stresli yerel su kaynaklarını tehlikeye atacak bir “eko tatil köyü” kurmak için itmek isteyen mega Amerikalı bir şirkete karşı başarıyla organize edildi. . Şimdi, kısmen inşa edilen proje harabelerde yatıyor ve balıkçılık topluluğu kıyı erişimine sahip. Belgesel bir film, iki buçuk yıllık savaşı izliyor.
Çevreciler bize tüm uzun mesafeli jet seyahatlerimizin ve artan sayıda ve boyutta yolcu gemilerinin yanı sıra otomobiller, otobüsler ve klimalı oteller ve tatil köyleri ile muazzam bir karbon ayak izine katkıda bulunduğunu hatırlatıyor. İçeride tarihi Dubrovnik kenti de dahil olmak üzere aşırı kalabalık Dünya Mirası alanlarının yanı sıra, altyapı ve kamu hizmetleri üzerindeki baskılar, lüks uluslararası otel zincirleri yerel tesislerin yerini aldığında yerel kültüre saygısızlık ediyor, böylece dünyadaki her konaklama aynı görünüyor ve hissediyor. Her yerde tehlike, San Francisco veya Şanghay'da aynı markalı otel ve mağaza zincirlerinin göründüğü gibi kültürel özgünlüğün kaybıdır. Kültürel özgüllüğün düzleşmesi sadece sıkıcı değil, aynı zamanda gurur, kimlik, karmaşıklık ve ruhları da yok ediyor.
Ve daha derin sosyal problemler var. Çocuk seks ticareti Kamboçya gibi turistik meccaslarda patladı. Buna ek olarak, yetimhane turizmi yoksul ebeveynleri çocuklarını turistlerin hediye getirebileceği ve çocuklarla oynayabileceği tesislere göndermeye teşvik etmiştir.
Vancouver'dan New Orleans'a, Barselona'dan Berlin'e kadar en önemli turistik şehirlerin çoğunda, kiraları artırarak ve toplulukları bozarak yerlileri zorlarken AirBnB kiralamalarını düzenlemek için popülist hareketler oldu.
Bu, ucuz seyahat meraklılarına yönelik üst sınıf züppe değildir. Biz, seyahat eden sınıflardan - sırt çantalı gezginlerden aile birleşimi gezicilerine, iş turistlerinden yolcu gemisi kitlelerine, lüks safari müdavimlerine veya dijital göçebelere - biz hepimiz suçluyuz.
BM, hükümetler, işletme sahipleri ve hatta biz turistler, seyahatin barış ve karşılıklı anlayışa yol açabileceğini iddia ederken, çevrelerin, kültürlerin, toplulukların ve tarihi alanların tahribatına yönelik çözümlerin sadece hükümetler tarafından ve bilincin küresel olarak radikal dönüşümü.
Bu proje anıtsal olacak çünkü turist dolarlarının cazibesi bozuluyor. BM Dünya Seyahat ve Turizm Konseyi'nin 2018 raporu, seyahat ve turizmin en büyük küresel endüstrilerden biri olduğunu ve 2017 yılında dünya çapında 8.2 trilyon ABD doları gelir elde ederek, 313 milyon veya ondan biri gezegende bir iş yarattığını ortaya koyuyor. Sektörün büyüme hızı, küresel ekonominin büyüme hızını geçti. Şimdi her yıl sınırları aşan bir milyardan fazla turist gezisi var. Birleşmiş Milletler yeni Çin ve Hint orta sınıfları yola çıktıkça bu sayının 2030'a kadar neredeyse iki katına çıkacağını tahmin ediyor.
Hükümetler turizmi ekonomik kalkınmanın motoru olarak görmektedir. Turizm Fransa'dan Tayland'a ülkeler için en büyük gelir kaynağıdır. New York City'nin beş ilçesi yaklaşık 8 milyonluk bir nüfusa ev sahipliği yapıyor, ancak şehir güçlendirmesi, çoğunlukla Manhattan alanlarını, kültürel kurumları, Ubers ve taksileri olan boğucu yolları, bunaltıcı kaldırımları ve ufalanan metro sistemini kalabalık olan 62 milyondan fazla yıllık turiste yol açtı. . Ancak ziyaretçilerin 67 milyar dolarlık harcaması, üniversite eğitimi olmayanlar için bile orta sınıf işleri destekliyor. Manhattan'da 45 yıl yaşadıktan sonra, geçen yıl kocam ve ben taşındık. Bir sebep, turizmden aşırı kalabalık.
Endüstrinin anıtsal ölçeğine ve çevresel, altyapı ve kaynak stresine rağmen, basında nadiren eleştirel olarak ele alınmaktadır. Daralan gazete ve dergilerimizin seyahat sayfalarına soru sormak için güvenilemez. Yine para konuşur. Turizm endüstrisi için reklam gelirleri çok tatlı. Seyahat yazarlarının çoğu, endüstrinin kendisi tarafından varış yerleri, oteller ve restoranlar ziyaret etmek için para alır. Son zamanlarda, endüstri destekli yazmaya izin vermeyen birkaç gazeteden biri olan New York Times'ta bir seyahat editörü, yolcu gemisi seyahati yan adımlarında kritik sorular hakkında parlak bir rapor yazdı. Bu gezegene bir kötülük… ve sonuç olarak insan projesi.
Seyahat ve turizm endüstrisi hakkında kapsamlı ve eleştirel bir şekilde yazan Elizbeth Becker, endüstrinin “artık çok büyük olduğu için iklim değişikliği, kirlilik ve göç konusundaki görüşmelerin bir parçası olacağı” endişesi taşıyor.
Buraya nasıl geldik?
İnsanlar iki ayağa kalktığımızdan beri seyahat ediyorlar - insan nüfusunun dünyanın dört bir yanında dolaşması ilk büyük göçlerden biri. Yerli göçebeler topluluklarını ve krallıklarını yüzyıllarca yerinden oynattılar. Ve Yunanlılar tarihlerini kaydetmeye başladığından beri Odysseus'un Homer'dan yolculuklarını okuyoruz; ya da Herodotus dünya çapındaki çatışmaların ilk elden hesaplarını toplamak için seyahat eder. Orta Çin'den Budist bir keşiş olan Xuanzang, yedinci yüzyılda Orta Çin'den Hindistan'a 17 yıllık bir hac yaptı ve yazdı. Marco Polo gibi seyahat eden tüccarlar ters yönde ilerledi. Asya ve Güney Pasifik'ten gelen kaşifler dünyanın yarısındaki akımları, rüzgarları ve yıldızları izledi. Vikingler de cesur ve meraklı denizcilerdi. Dini hacılar vardı. Haçlılar. Şövalye sersemletir - romantik maceraları hayal edilse bile.
Seyahat, altın, baharat ve kırmızı renk açlığı ile motive Avrupa'da zengin şehirler inşa etti. İster Asya'ya bir yol arayışı, ister kunduz peletleri ve şeker olsun, kaşifler ve fatihler Amerika'ya girmeye başladı.
18. ve 19. yüzyıllar maceracılara ve bilim adamlarına Yeni Dünya habitatlarını flora ve faunayı incelemek için ikna ederken, partilerindeki diğerleri yerel insan kültürlerini eziyor, sonra doğal kaynakları tüketiyor ve pazarlıyorlardı. Seyahat diyalektiği.
Emperyalizmin bu büyük döneminde, seyahat imparatorluk kurucularını takip etti: askerler, yöneticiler, işadamları, eşler ve misyonerler denizleri kolonilere sürdü. Hindistan, Seylan, Burma, Avustralya, Yeni Zelanda, Kanada. Emperyal gündemdeki bu gezginlerin çoğunlukla beyaz olduğu bir sır değil.
Fatihlerin ayak izlerini “eski dünyadan” göçmen yerleşimciler ve emekçiler izledi. Bu devasa hareket, I. Dünya Savaşı'ndan sonra altı çocuğuyla birlikte kayaları yetiştirmek için Kanada çayırının sert ve ıssız manzarasına girişmek için İngiltere'de pastoral bir tarım köyü bırakan büyükanne ve büyükbabamı içeriyordu. Bu, itme, çekme fenomeniydi - tasarımında emperyalist - ama yine de maceracı, cesur seyahat. Seyahat maceralarının, bir zamanlar kıtanın geniş bir alanı boyunca genişçe dolaşan, ancak şimdi rezervasyonlarla sınırlı olan, geçim kaynaklarının yok olduğu yerli nüfusların pahasına olduğu konusunda cahil kaldılar. Daha fazla çelişki.
İngiltere'deki aristokratlar Avrupa Büyük Turu'nda tuzlanırken veya yeni sömürgeleştirilmiş bir Arap dünyasının egzotizmini araştırırken, köle tüccarları Afrikalılar, şeker ve rom kaçakçılığı yapan üçgen yoluna katıldılar.
Seyahat her zaman çok farklı hikayeler üretti. Dünyanın bir tarafındaki ayrıcalıklı gezginler kültürel aydınlanma ve fırsatlar arayışında sınırları aşarken, Amerika Birleşik Devletleri'nde gece boyunca bataklıklar ve uğursuz ormanlarla - hayal edilemez tehlikelerle karşı karşıya kalan - sınırdan Kanada'ya geçiş yapmak için seyahat eden kaçak köleler .
Gezgini turistlerden ayırmak için bir yüzyıldan fazla bir süredir mürekkep dökülmüştür. Bazıları gezginlerin zaman aldığını, varış yerlerinin tarihini ve dilini araştırdığını ve dönüştürücü bir deneyim istediğini savunuyor. Tarihsel olarak gezginler her zaman cahil, kibirli veya kötü hareket eden turistleri hor gördüler. Bazılarına göre turist koştu, sadece tarihi mekanlarda varlığını kanıtlamakla ilgileniyor (bu nedenle tüm bu fotoğraflar ve şimdi selfie'ler). Turist, bu argüman gider, genellikle bilinmeyenden korkar. Belki de korku unsuru ayırt edici özelliktir. Sadece arzu değil.
Camus bir keresinde tüm seyahatlerin korku içerdiğini savundu. Gerçek seyahati zevk olarak değil, bizi “kendimize” getiren “manevi test” olarak gördü.
21. yüzyıla atla ve kitle turizminin patlaması. 3.000 parti yolcu taşıyan yolcu gemileri, dünyadaki en büyük septik insan atık tanklarının tepesinde oturan Akdeniz'e katılırken, savaştan, yoksulluktan ve iklim değişikliğinden kaçan 8.000'den fazla göçmen ve mülteci sızan teknelerde boğuldu veya aynı deniz geçişinde kayboldu Avrupa'da güvenlik ve özgürlük arayışı içinde. 85 milyondan fazla mülteci bugün hareket halinde veya ülkeleri dışındaki kamplarda yaşıyor. Evet, onlar da gezgin. Mültecilerin yaşamı tehdit eden seyahati, tarihsel olarak, bir tür kurtuluş, keşif veya dönüşüm vaat eden nadir seyahat fikrini bozmuştur.
Seyahat ve turizm endüstrisi geçen yüzyıl boyunca değişti. Kaçış, rahatlama, rekreasyon, hedonizm ve tüketim için seyahat yavaş yavaş merak, aydınlanma veya meditasyonla motive edilen seyahatin yerini aldı.
1958'de, öğretmen adayı Avrupa turu için Kanada BC'nin batısında Victoria Victoria'yı terk eden bir öğrenci grubunun parçasıydım. Yüzden fazla sayıya ulaştığımız ve dört haftadan az bir sürede sekiz ülkede tarihi binaları, siteleri ve müzeleri işgal etmek üzere olduğumuz için kitle turizminin ilk aşamalarını temsil ettik. Kanada genelinde bir tren yolculuğundan sonra, Londra'dan inmeden önce Newfoundland, Gander, sonra İrlanda, Shannon'da yakıt ikmali yapmak zorunda kalan bir pervaneli uçakla Montreal'den uçtuk. Aynı yıl, ilk jet uçağı yakıt doldurmadan New York'tan Brüksel'e uçtu. Kitle turizmi artık resmen başlatıldı.
Bazıları bunun çok daha erken başladığını iddia ediyordu. 19. yüzyılın sonlarında (çoğunlukla İngiliz aristokratlar) seyahat edenler, artan orta sınıf turist saldırısı ve Avrupa Büyük Turundaki eğitimsiz davranışlarından şikayet ettiler. Bu artan sayılar daha büyük ve daha hızlı gemiler tarafından hızlandırıldı.
1960'larda ve 70'lerde, daha düşük uçak biletleri ve daha rahat pasaport düzenlemeleri, ABD'den gelen turistlerin şu anda üç hafta içinde kıta turu yapması anlamına geliyordu. Orta sınıf Amerikalılar dünyanın en büyük turist sınıfı oldular. 1950'den 1980'e kadar olan otuz yıl içinde sınırları aşan küresel turistler on kat arttı. Daha büyük jetler, düşük maliyetli yakıtla daha uzun mesafelere gidiyor ve merak arayanlar öncelikle Avrupa'ya taşındı. Daha sonra 1980'lerde Çin'in açılışı ve ardından 1991'de Sovyetler Birliği'nin çöküşüyle birlikte, dünyanın büyük bir yeni yığını şimdi ziyaretçilere açıktı.
ABD turistleri son altmış yıl boyunca en büyük turizm geliri kaynağı iken, şimdi milyonlarca Amerikalı, Alman ve Alman'ı geçerek seyahat eden yeni Çin orta sınıfı.
BM, 2017'yi Uluslararası Sürekli Turizm Geliştirme yılı olarak ilan etti, ancak çok az geç olabilir, bu yüzden daha radikal bir soru olabilir, kendi ülkelerimize olan seyahatimizi sınırlamalı mıyız… ya da evde mi kalmalıyız? Fakat bu turist felaketi o kadar büyük ki gönüllülüğe bırakılamaz. Çoğu ekonomik, çevresel ve sosyal sorun gibi çözümler de siyasi eylem gerektirir.
Kruvaziyer Endüstrisi
Hükümetler ve uluslararası kuruluşlar için ilk zorluk, denizlerdeki devin üstesinden gelmek olacak - cruise gemisi endüstrisi, eğlence turizmi endüstrisinin 2016 yılında yaklaşık 27 milyon yolcu taşıyarak brüt gelir yaratan en hızlı büyüyen sektörü. Kirli yakıt yakarken milyarlarca galon kanalizasyon, atık su, yağlı sintine suyu ve yiyecek çöpü de üretiyor.
Almanya'nın Sueddeutsche Zeitung'sunda yakın zamanda yayınlanan bir makale olan “Cruises, Dirty Business”, Avrupa'daki yolcu gemilerinin, nikel dahil olmak üzere çeşitli metaller içeren ısıtma yağı gibi en kirli yakıtlar arasında ağır yakıt yaktığını iddia ediyor. “Avrupa'nın nehirlerine katlandıklarında motorlarında filtre yok.”
Univision ve Columbia Journalism School'un ortak bir projesindeki Damian Bonmati ve muhabir arkadaşlarına göre, “Bir hafta boyunca 3.000 yolcu ve mürettebatla seyahat eden bir gemi aşağıdakileri üretebilir: 210.000 galon kanalizasyon, 1 milyon galon gri su (duşlardan ve lavabolardan) 130 galondan fazla tehlikeli atık, sekiz tona kadar katı atık ve yağ kalıntılarıyla kirlenmiş 25.000 galon su. ” Bu arada gittikçe daha büyük gemiler geliyor. Bazıları 2.000'den fazla mürettebat dahil olmak üzere 5.400 kişiyi taşıyabilir.
Karayip kruvaziyer hatları toplam küresel kruvaziyer iş ve kirliliğinin üçte birinden fazlasını oluşturuyor. Bu rotalara üç şirket hakimdir: Royal Caribbean, Carnival ve Norway. Merkezi Florida'da olmasına ve çoğunlukla ABD'den yolcu ve gelir elde etmesine rağmen, bunlar yabancı ülkelerde kayıtlıdır. Royal Caribbean, Liberya'da, Panama'da Karnaval'da ve Bermuda'da Norveç'te kayıtlıdır. Bu, ABD vergi, çalışma, çevre ve güvenlik yasalarından kaçınabilecekleri anlamına gelir.
Univision / Columbia J School soruşturması, geçtiğimiz on yıl içinde bu şirketlerin ABD hükümetini lobi yapmak için 31 milyon dolar harcadığını ve “harcama kategorilerinin sektörün etkilemek istediği alanları yansıttığını ortaya koydu: deniz düzenlemeleri, vergiler ve çevre… ve aynı yıllarda bunlar şirketler gelirlerinin% 1'inden daha azını vergi olarak ödedi. ”
Çevre ve hükümet incelemeleri yirmi yıl önce başladığından beri bu şirketler raporlarında daha az şeffaf hale geldi. ABD Sahil Güvenlik ve denizdeki diğerleri, muhtemelen yolcular uyurken gece boyunca insan atıklarını ve plastik poşetleri boşaltan video bantlı yolcu gemilerine sahiptir. Sayın Sam Farr (D-CA), ABD Kongresi'nin Temiz Yolcu Gemisi Yasası adı verilen zorlu bir çevre mevzuatı tasarısını onaylamasını sağlamaya çalıştı. 2004, 2005, 2008, 2009 ve 2013 yıllarında denedi, ancak tedbir için yeterli desteği alamadı. Senatör Richard Durbin (D-Ill) 2013-14 yıllarında Senato'da benzer bir yanıta benzer bir yasa tasarısı sundu. Bir ABD Donanması gemisi şu anda bir yolcu gemisinden daha fazla çevresel düzenlemeye uymak zorundadır.
İyileşme belirtileri var. Yeni gemiler daha iyi atık su ve kanalizasyon arıtımı ve daha verimli yakıt kullanımı ile inşa edilmektedir. Ancak, günümüzde gezegendeki yolcu gemilerinin neredeyse yarısı, kirlilik ve güvenlik sorun yaratan eski modeller. Ve yeni gemilerde bile, personel düşük ücretler için yedi gün hafta çalışıyor.
Bölgeler, eyaletler ve şehirler mücadele ediyor. 2016 yılında Uluslararası Denizcilik Örgütü, Baltık Denizi'ndeki damperli yolcu gemisi atıklarını yasakladı. Alaska güçlü deniz kirliliği yönetmeliklerine sahip olabilir, ancak bu yıl bir Prenses gemisi Ketchikan limanına dökülen petrolle kirlenmiş suya yakalandı. Bu, Karayipler Prenses Cruise hattından (Carnival'ın sahibi olduğu) sonra, Doğu ABD, Virgin Adaları ve Porto Riko boyunca 2013'e kadar uzanan ve daha sonra yalan söyleyen eyaletlerde petrolle kirlenmiş suları boşaltmak için şimdiye kadarki en büyük para cezası - 40 milyon dolar - toplandı. ABD'nin Kuzeydoğu kıyısı boyunca uzanan devletler de limanlarına atık boşaltımı için daha katı düzenlemeler getirdiler. Ancak gemiler yine de kıyıdan üç mil uzakta atık dökebilirler.
Birçok şehir artık limanlarını yeniden monte etmeleri gerektiğini anlıyor, böylece yerleştirildiğinde gemiler yüksek derecede kirleten jeneratörlerini çalıştırmak yerine yerel güç şebekesine girebiliyor. Bir yolcu gemisi bir gün Venedik'te boşta kaldığında, boşta 12.000 araba motoruna eşdeğerdir. Ancak sektöre ilişkin açık düzenlemeler, uluslararası koordinasyonu gerektirmektedir.
2016 Yeryüzü Dostları karnesi hangi yolcu gemisi şirketlerinin hava kirliliği ve atık yönetim sistemlerini geliştirdiğini belirledi. (Karnaval en düşük notu aldı.) Dünya Dostları'nın yakın tarihli bir raporu, Arktik denizlerindeki Karnaval hattında sürekli olarak ağır akaryakıt kullanımına karşı eylem çağrısında bulunuyor: “Egzoz o kadar çok kurum içeriyor ki Arktik Denizi buzu erimeyi hızlandırır. ”
Hava ve su kirletici kirliliği yolcu gemileri için tek sorun değildir. Yüzeyin altındaki gürültü kirliliği de çevresel açıdan rahatsız edicidir. Alejandra Vargas, Univision / Columbia Univ. çalışma, yolcu gemilerinin “okyanusun geniş yankı odasında” yaptıkları desibel seviyelerini ölçen bilim adamlarının çalışmaları hakkında raporlar. Çalışmalar, balinaların bir yolcu gemisinin motorlarını bir saat kadar dinlediğini ortaya koyuyor. 2000'den 2009'a kadar balinaları ve kruvaziyer gemisi ses kirliliğini inceleyen Christine Gabriele, “Bu gürültü hayvanlara kulakları sağır ve gemi uzun süre bitene kadar birbirleriyle yer bulmalarını ve iletişim kurmalarını engeller” diyor.
Bu yüzen şehirlerin çevreye karşı yarattığı ciddi tehdidin ötesinde, kruvaziyer endüstrisinin ev sahibi ülkelere ve limanlara sağladığı ekonomik faydalar incelenmeye değer. Karayip kruvaziyer gemileri giderek daha fazla bir kaplıca tesisi ile kaynaşmış eğlence tema parkları haline geldi. Destinasyonlar daha az önemli görünmektedir ve sonuç olarak ev sahibi limanların ekonomik faydaları azalıyor olabilir.
CREST (Sorumlu Seyahat Merkezi) Martha Honey, Karayipler kruvaziyer hattı işindeki değişiklikleri takip ediyor. O, kruvaziyer hatlarının limanda geçirilen süreyi kısarken, şirketler karasal gezilerin çoğunu kontrol ettiğini bildirdi. CREST'e göre, yolcuların% 75'i gezilerini gemide satın alıyor. Tüketici harcamaları kruvaziyer endüstrisinin kazançlı bir parçası olsa da, yolcular çoğunlukla kruvaziyer hatlarına komisyon ödeyen mağazalarda mücevher ve saat satın alıyorlar. CREST, kıyı gezileri ve mağazalardan alınan komisyonların% 100'e kadar ulaşabileceğini ortaya koyuyor. “Turistler limanda veya kendi seyahat gezilerinde kaldıklarında,” diyor Honey, “Cruise turistlerinin harcadıkları neredeyse on iki kat daha fazla harcıyorlar, böylece“ kalmak ”turizmi yerel ekonomiler için çok daha faydalı.”
Şimdi kruvaziyer şirketleri kendi özel adalarını kuruyor; bu nedenle mevcut hükümet yöneticileri ile yapılan bir kiralama anlaşmasının ardından ev sahibi ülke işletmelerine çok az fayda sağlar.
İronik bir şekilde, yolcu gemileri üzerindeki en güçlü düzenlemelerden bazıları vergi cenneti Bermuda'dan geliyor. Gemilerin yanaşma sayısını kontrol ederler ve hafta sonlarında limanlara girmelerine izin vermezler, böylece yerel otellerle rekabeti azaltırlar. Hükümet, gemilerin yedi günlük bir seyahat planından üç veya dört gün kalmalarını istiyor. Bu tür düzenlemeler, günlük tetikleyicilerle gerçekleşmeyen yerel ekonomi için faydalar sağlar.
Bir yolculuk cazibesi, otel gibi konforlu bir oda ve yiyebileceğiniz tüm yiyecek içeren ucuz bir bilettir. Sueddeutsche Zeiting makalesine göre, yalnızca Almanya'da yolculuk yapan yolcuların sayısı son on yılda üç katına çıktı. Bir iç kabinden memnun olan herkes on gün boyunca 800 Euro'dan daha az bir ücretle Avrupa'yı gezebilir. Geçen yıl, 4040'lık bir şehir olan Dubrovnik'e 740.000 kruvaziyer turist geldi. Bu turistler tarihi şehir merkezinde sadece beş veya altı saat harcıyor, ancak para harcamıyorlar. Yemek ve uyumak için gemiye geri dönüyorlar.
Bazı şehir ve eyalet hükümetleri, yolcu gemisi yolcuları tarafından yaratılan saldırıda ve aşırı kalabalıklıkta hüküm sürmeye çalışıyor. Dubrovnik Belediye Başkanı, kentinin aşırı kalabalıklaşmasını kolaylaştırmak için güçlü kruvaziyer hattı birliği ile çalıştı. Her yıl kenti ziyaret eden gemi sayısını azaltmakta başarılı olmasa da, geliş ve gidiş zamanlamasını kademelendirmeyi başardı.
Yunanistan'daki Santorini belediye başkanı, bu küçük adaya günlük olarak gelen yolcu gemisi yolcuları için bazı sınırlar koymayı başardı. 25.000 kişilik yerel nüfusu ile en yoğun turistik günlerinde altyapı ve kaynakları tehdit eden 10.000 ziyaretçiye ulaşıyorlar. Yerel yönetim bunu günde 8.000 ziyaretçiyle sınırlamak istiyor. Ancak işletme sahipleri günlük tripper harcamalarına bağlı ve değişime direndi.
Güney Carolina, Charleston sakinleri, Güney Carolina liman otoritesinin daha fazla ve daha büyük yolcu gemilerine açılmasını engellemek için başarısız bir şekilde dava açtı. Yerel halk, ekonomik faydaların yolunda çok az tecrübe ederken, kamu hizmetlerindeki stresin yanı sıra tarihi merkezdeki tıkanıklık ve hasardan korkuyor.
Atlantik'in diğer tarafında, Sueddeutsche Zeitung Avrupa Birliği düzeyindeki düzenlemeler için şunları savunuyor: “Yakıt türlerini kontrol etmek bir başlangıç olur… Ayrıca, neden tüm çevre için herhangi bir vergi ödemeden başka bir yere kayıtlı bir geminin karaya çıkmasına izin vermek stres?"
Airbnb
Hükümetler için bir başka zorlu zorluk, AirBnB'nin konut piyasası ve nihayetinde yerel topluluklar üzerindeki etkisini kontrol etmektir. Daha ucuz turist konaklama yerleri, küresel şehirlerde turizmin patlamasına katkıda bulunmuştur. Kocam ve ben bu on-line fenomenin bir parçası olduk. Geçmişte bir tatil kiralama platformunda evimizi kiraladık ve gelecekte tekrar olabiliriz. Mexico City şehrinden Viyana şehrine gitmek için harika fırsatlar yakaladık. Ancak AirBnB apartmanlarının ve evlerinin hızlı bir şekilde genişlemesi, bazı şehirlerde ve mahallelerde çok fazla turiste yol açtı ve daireleri uzun süreli kiralamalardan kaldırarak yerel konut pazarlarını çarpıtır. Bazı şehirlerde aşırı turizmin toplumun sosyal, kültürel ve ticari dokusunu dönüştürdüğü duygusu var. Alman Marshall Fonu blogunda Paul Costello'nun yanı sıra küresel ve teknolojik gelişmeleri kabul etmeye yatkınlıkları “Bu, insanların yer ve yerel kimlik duygularını etkiliyor” diyor.
Costello'ya göre, Lizbon 2015-2017 yılları arasında ev paylaşım listelerini neredeyse iki katına çıkardı. Yarıda, ortalama kira yüzde 23 oranında artarak birçok sakinleri şehirlerinden çıkardı. Son on yılda Costello, Barselona'nın Gotik mahallesindeki sakinlerinin yarısını “binaların yüzde ellisinin turiste ev sahipliği yaptığı” kaybettiğini bildirdi. Gidenlerin neredeyse% 90'ı “kiraların artması ve günlük yaşamın imkansız hale gelmesi nedeniyle ayrıldıklarını” söyledi.
New Orleans'da, Next City'de Nina Feldman şöyle yazıyor: “Bütün ev kiralama başına gecelik ortalama fiyat 229 $ - otellerle çok rekabetçi ve bu nedenle turistler için cazip. Öte yandan, bir ev sahibi uzun vadeli kiracıya kiraladılarsa aynı ev için gecelik yaklaşık 45 dolar kazanabiliyordu ”. City Controller Scott Stringer'e göre, City Controller, “AirBnB'de listelenen konutların yüzde biri için mahallede kiralar yüzde 1,8 oranında arttı ve 2016'da kiracıların ek olarak 616 milyon dolar ödemesine neden oldu.”
Otel dernekleri, özel konutların genellikle sprinkler sistemleri, engelli erişimi, acil çıkış yönleri, aydınlatma ve yangın kapıları gibi oteller ile aynı güvenlik standartlarına uygun olmadığını savunmaktadır.
Şehirlerin AirBnB'yi düzenlemedeki zorluğu, bir tarafta AirBnB'in önemli lobicilik gücü ile desteklenen ucuz konaklama arayan gezginlerle birlikte biraz ekstra para kazanmaya çalışan ev sahiplerinin çıkarları arasında orta bir yol bulmak ve diğer tarafta otel lobisinin desteklediği uygun fiyatlı konut ve mahalle organizasyonları.
Bu nedenle şehir hükümetleri, hiç yaşamadıkları daireleri - genellikle sahibi başına birden fazla - listeleyen bireyler ve şirketler - gerçek vergileri hedef alıyorlar. Uygun vergiler ödemeden bir otel işletmesi yapıyorlar. Lizbon, New Orleans, Boston ve Roma'daki listelerin yarısından fazlası tam zamanlı işletmeler olarak yürütülmektedir.
Elaine Povich The Pew'de şöyle yazıyor: “San Francisco bu yıl bir yıl süren gecelerin sayısını sınırlamaya başladı, sahiplerinin mülklerini AirBnB veya benzeri platformlarla kiralayabiliyor. Konutlarında yaşayan sahipleri sınırsız kiralayabilirler. ” Yeni düzenlemelerden sonra kısa vadeli kiralamalar yüzde 55 oranında düştü.
Bu yıl Barselona, AirBnB'ye, şehir onaylı bir lisans olmadan faaliyet gösterdiğini veya önemli bir para cezasına çarptırıldığını tespit ettiği 2.577 listeyi kaldırmasını söyledi. City Lab için yazdığı Feargus O'Sullivan'a göre, şehir aynı zamanda en yüksek emlak vergilerini ödemek için tatil kiraları istiyor. Barselona, şehrin eski bölgelerinde turist gettoları haline gelen daha fazla tıkanıklığı önlemek için yeni otel izinlerini de sınırladı. Balear adaları, Mayorka ve Ibiza da AirBnB kiralamalarını sınırlayan katı düzenlemeler getirmiştir.
Paul Costello, “Şimdiye kadar sadece Barcelona, AirBnB'yi yerel makamlara verilerine erişim sağlama konusunda başarıyla zorladı” diyor. New York'un 2019'da yürürlüğe giren yeni yasası benzer hedefler için çabalamaktadır. “Bu teknolojik platformun suistimalleri ele alınmazsa,” diyor Costello “su altındaki toplulukların turist karşıtı duyguları genel olarak yabancılara, küreselleşmeye ve teknolojik gelişmeye karşı dönebilir.”
Bu reformların çoğu parça parça, bir topluluktan diğerine tutarsız. Hükümetler turizmin çevresel, kaynak ve kültürel tahribatını kontrol etmek için ne yapabilir? Sadece vizeleri, geliştirme izinlerini, lisansları ve sübvansiyonları düzenleme yetkisine sahiptirler. İlk olarak, turizmi Fransa, Butan ve Kosta Rika gibi kendi yararlarına kontrol eden birçok ülkeden öğrenebilirler.
Fransa, on yıllardır çoğu dünya turistinin bir numaralı hedefi olmuştur. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ekonomisini yeniden başlatmanın bir yolu olarak turizme yatırım yapmaya başladı. Hükümet, otel ve tesis gelişimini düzenleyen, toplu taşımaya yatırım yapan, tarımsal ve şarapçılık bölgelerini sübvanse eden, kıyı şeridi de dahil olmak üzere peyzajların korunmasına yatırım yapan bir kuruluştur. Ve tatil evi kiralamalarını düzenlerler.
Kosta Rika, yağmur ormanlarını ve ekolojik parkları belirledi ve korudu. Bhutan, mevcut otel odalarının sayısını kontrol eder ve turistlerin günde harcaması gereken belirli bir miktarı belirler.
Diğer ülkeler kontrolü ele almaya başlıyor. Danimarka, turistleri bisiklet taşımacılığını kullanmaya teşvik ederken barları ve restoranları sınırlandırarak Kopenhag'da “sessiz bölgeler” belirledi. Hükümet, yabancıların sahilleri üzerinde tatil evi satın almasını da yasakladı. Elizabeth Becker, “sessiz bölgelerin turistlere yönelik Danimarka felsefesini simgelediğini söylüyor: Danimarka'nın yaşam tarzıyla uyum içinde olmalılar, tersi değil.”
Becker ayrıca, dünya genelindeki UNESCO Dünya Mirası alanlarının (genellikle büyük turist çekimleri) turizmi yönetme planlarının olması gerektiğini hatırlatıyor. Ama neredeyse yarısı yok. Malezya, hükümetin sakinleri komitelere “turizm için ortak bir vizyon yaratmak” için katılımlarını teşvik ettiği bir model olarak belirtiyor. Sakinler ayrıca geleneksel binaları kültür ve tarihlerini koruyacak şekilde yeniden amaçlayan planlara dahil edildi. yerel topluma finansal faydalar sağlar. ”
Bireyler ne yapabilir?
Ayrıcalıklı seyahat eden sınıfların kendilerine derin sorular sorma zamanı. Seyahat ve turizmin büyük bölümünün istilacı ve yıkıcı doğası göz önüne alındığında, neden seyahat etmeye devam ediyoruz? Seyahat etmemiz gerekiyorsa, hasarın en aza indirilmesine nasıl katkıda bulunabiliriz?
Her şeyden önce, küresel ısınma ve iklim değişikliğinin ciddiyeti göz önüne alındığında, seyahatimizin karbon ayak izini azaltmamız gerekiyor. Ucuz uçak bileti ile birlikte otomobiller için kolay kredi gezegeni öldürmeye yardımcı oluyor. Fosil yakıtlarla çalışan otellerde tekneler, trenler, otobüsler ve klima, gezegen krizimize büyük katkıda bulunuyor. Neden eve daha yakın seyahat etmiyorsun? Toplu taşıma araçlarını kullanabilir misiniz? Yürüyebilir misin? Bisiklet?
Neden seçtiğiniz hedefe gidiyorsunuz? Gerçekten cesetlerin ve selfie çubuklarının otobüs yüklerini göremediğiniz aşırı turistik bir şehirde olmak ister misiniz? Sıkışık bir şehre veya siteye seyahat etmeniz gerekiyorsa, neden sezon dışı seyahat etmiyorsunuz? Daha da iyisi, daha iyi bir hedef seçin. İnşallah, birisi kelime haznesimizden “grup listesini” çizer. Dünya turizminin sadece% 5'i Afrika'ya, o kıtadaki iki ya da üç ülkeye gidiyor. Küçük bir araştırma ile daha az seyahat edilen yolda yeni bir hedef keşfedin.
Bani Amor, Karayipler'deki tatil yerlerine veya düşük ücretli renk işçilerinin hizmet verdiği diğer dünya yerlerine giden beyaz insanlar gibi sömürgeciliği yeniden üreten seyahat hakkında eleştirel bir şekilde yazdı. Gezginlerin, o topluluğa bağlantısı olmadıkça yerlere gitmemesi gerektiğini savunuyor. Örneğin, ailenizin atalarına bağlı yerlere seyahat etmek. Belki de İskoçya veya Senegal'deki o yalıtılmış köy.
Amor, “Seyahat Kültürünün Sönümsüzleştirilmesi Hakkında Gerçek Olmak” başlıklı makalesinde Amor, kitle turizminin “küresel eşitsizlik olmadan işleyemeyeceğini… kültürlerinin nasıl tüketilmesini veya iletilmesini istediklerini şekillendirmek için egemenliği veya kendi kaderini tayin etmeyen topluluklarda, ekonomilerinin yönetilmesini istediğini iddia ediyor ve çevreleri işlendikten sonra turizm ve seyahat kültürü sadece emperyalist uygulamaların devamıdır… Bu gerçekten toplulukların yaptığı bir seçim değildir. Onlar için yapılmış. ”
Amor, bir zamanlar çoğunlukla erkek ve beyaz olan ve çok uzun zaman önce seyahat yazmayı “ölü” olarak telaffuz eden yeni nesil seyahat yazarlarını temsil ediyor. Ancak bu müthiş yeni yazar kohortu seyahat konseptimize meydan okuyor.
Amor, “Evet, seyahat edebilir ve büyüyebilirsiniz, ya da her neyse,” diyor Amor, “ama bunu neden başkaları pahasına yapıyor? Ya da neden evde büyüyemiyorsun? ”
Ayrıcalıklarla sorumluluk ve alçakgönüllülük gelmelidir. Belki de karbon ayak izimize karşı koymanın bir yolu olarak alternatif bir enerji projesine zaman ya da para katkıda bulunabiliriz? Meksika'da yağmur toplama, Etiyopya'da güneş paneli dağıtımı, Sri Lanka'da plastik geri dönüşüm, bozulmuş ortamların restorasyonu. Veya yerel dil, tarih ve kültür derslerinin yanı sıra orman yönetimi projelerine de kaydolun. Yetimhaneler? Kendi şehrini ziyaret etmeye ne dersin?
Doğal dünya sizi çağırıyorsa, neden bu andaki ekolojik dönüşümün tarihi ile birlikte yerler, bitkiler ve hayvanlar için bilimsel ve yerli isimleri öğreninceye kadar kentinizin çevresindeki alanları keşfetmiyoruz.
Ana ilgi alanınız gevşeme ve eğlence veya alışverişse, neden şehrinizin, eyaletinizin veya ülkenizin tadını çıkarmıyorsunuz? Kaplıcalar ve tema parkları eve çok daha yakın. Bir gezintiye çıkmanız gerekiyorsa, en iyi atık arıtımı, hava kirliliği kontrolleri, güvenlik geçmişi ve işçiler için maaşlara sahip olanları keşfetmek için önce tüm seyir hatlarını araştırın. Bu endüstrinin paylaştığınız değerleri temsil edip etmediğini kendinize sorarak başlayın.
Daha anlamlı bir yolculuk için acı çeken daha zengin turistler, ağır markalı “lüks” deneyimden vazgeçerek başlayabilirler. Bali'deki otel zinciri Tayland veya Honduras'takine benzer. Neden sizi turist “kabarcıklarından” kurtaran ve çok uluslu şirketler yerine yerel işletmelere ve sakinlere katkıda bulunan bir şey denemiyorsunuz? Oh, evet, biliyorum - yerel millet bu otellerde kazançlı bir şekilde istihdam ediliyor. Aynı zamanda bu oteller, yerel ekosistemi zorlayan muazzam kaynaklar kullanıyor. Her şeyi yeniden düşünmemiz gerekiyor.
Bu yılın başlarında kocam ve ben Etiyopya gezisi yaptık. Oraya gitmek istemek için birçok nedenimiz vardı. Ancak yabancı kültürlerin cazibesine ve aydınlanma potansiyeline karşı bağışık değiliz. Biz iç havayolu, yerel oteller, restoranlar, sürücüler ve kılavuzları para harcamak ve el sanatları satın alırken, biz Etiyopya - Güney egzotik kabileleri pahalı gawking tur büyük turist çeker kaçındı. Omo bölgesi. Hayvanlardan ziyade rengarenk süslenmiş insanlara göz yummak için bir safari. Bu yolculuğu yapan turistlerin bu izole çalı kabilelerine mikroplardan başka bir şey kattığı açık değil.
Bu tür egzotik “diğerlerine” çekim, 19. yüzyıl Avrupa üst sınıfının, hepsi emperyalist projenin ardından sanatçılar ve yazarlar tarafından öngörülen Yakın ve Uzak Doğu, Kuzey Afrika ve Güney Pasifik halklarını görme arzusunun bir mirasıdır. Sanatsal çıktıları, seyahat sınıflarının hayal güçlerini eve getirdi. Edward Said'in 1978 kitabı Oryantalizm, Avrupa dışı kültürlerin “romantikleşmesine” ve Avrupa bursunu, yaratıcı çalışmalarını ve nihayetinde dünyanın bu bölgelerine karşı politik tutumları zorlayan üstünlüğü ele alıyor. Ne yazık ki, bu ideoloji turizmi zamanımızda bilgilendirmeye devam ediyor.
Ama eğer hala “ötekini” “tanıma” ya da “tanık olma” arzusuyla yönlendiriliyorsak ve Kuzey Amerika'lıysak, Kanada ya da ABD'de bir İlk Ulus rezervasyonunu ziyaret etmek daha önemli olabilir ve dönüşebilir. tarih, kültür, düşünce ve yüzlerce yıllık imha sorunlarıyla ilgili daha fazla bilgi edinin.
Bazı eleştirmenler “yavaş seyahat” öneriyor. Belki de bizi manzara ve doğa, yerel halk ve gelenekler hakkında derin düşünmeye zorlayan bir yürüyüş turu veya hac. Ama lütfen İspanya'daki Santiago Compostela hacını seçmeyin. Zaten turist yürüyüşçüler ile mobbed, meşgul asfalt yollarda ya da yakın, asla otomobil, motosiklet ve cep telefonları earshot dışında. ABD ve Kanada'da muhteşem derin doğa olanlar da dahil olmak üzere birçok hac ve parkur var. Torre DeRoche'nin Kuzey İtalya ve Ghandi'nin Hindistan'daki rotası boyunca bir hac yolculuğu yapan iki kadının harikası için Dünyanın Sonu İçin Kurtuluş Rehberi'ni okumaktan keyif alabilirsiniz. “Hiçbir şey daha davetkar değil,” diye yazıyor DeRoche, “yavaş ilerleme ve sıkı çalışma ile ulaşılan bir destinasyondan daha fazla; gezegendeki konumu ve diğer her şeyden uzaklığı size çok yakın çünkü dünyanın cildine yavaşça ulaşmak için onu takip ettiniz. ”
DeRoche, keşfetmeye değer yeni seyahat yazarlarından biridir. “Herkes için önemli görünen tek şey,” diye vurguluyor, “tüm arayışçıların aradığı nedenden ötürü uzun bir yolculuğa çıkmış hacılardık: bir şey olduğumuzu kanıtlayabiliriz dev bir mavi topun üzerinde siyah uzayda uçan sıcak bağırsaklarla dolu saçma etlerden daha fazlası. ”
Avrupalı yazarlar, ressamlar ve filozoflar, 18. yüzyılın sonları ve 19. yüzyılın başlarında Romantik dönemde, yaşamın, çevrenin ve bir benliğin anlamını düşünmenin bir yolu olarak doğada tek başına yürüyüş veya yürüyüş erdemlerini övdü. Paris İncelemesinde Cody Delistraty, “Wanderlust, bir Alman fikri” diyor, “Yürüyüş veya dolaşım anlamına gelen Wandern ve elbette arzunun anlamı boş zaman etkinliği olarak değil, ciddi bir varoluş olarak başladı. kendi içine girmek için doğaya çıkma egzersizi. ”
Romantik dönemde yazarlar ve ressamlar “ruhu açmanın bir yolu olarak seyahat ettiler” diyor Delistraty, “… kendi içinde bir hac”.
Jean-Jacques Rousseau, 18. yüzyılın sonlarında, birçok arkadaşının onu terk ettiği bir zamanda, doğanın meditasyon ruhuna yansıyan bir dizi Soliter Walker'ın Reveries'i yazdı. Bu makaleler, çok acı ve cesaretle çağdaşlarından birini, feminist Mary Wollstonecraft'ı etkiledi, hayatının çoğunda yalnız bir yürüteçti - Fransız Devrimi sırasında sadece Londra'dan Paris'e gitmek ve daha sonra yansıtıcı bir seyahat kitabı hazırlamak İskandinavya'daki yalnız yolculuğu, yedekte bir bebek olan bekar bir anne olarak.
Rebecca Solnit bizi kaybolmamıza zorluyor. Alan Kaybolma Rehberi'nde, “Asla kaybolmamak yaşamak değildir. “Kaybolduğumuzda, dünyanın sizin bilginizden daha büyük hale geldiğini savunuyor. Bırakmak demek… ve keşif potansiyeli. Kaşif kaybolan kişidir. "Kaybolduğunda - bilinmeyene sahibiz."
Solnit, hayatı ve vahşi doğayı ve anlamı dolaşan aynı sanat olan Thoreau'dan alıntı yapıyor: “Kaybolana kadar değil, başka bir deyişle, dünyayı kaybedene kadar değil, kendimizi bulmaya başlıyoruz ve nerede olduğumuzu ve sonsuz olduğumuzu anlıyor muyuz ilişkilerimizin boyutu. ” Solnit, “Dünyayı kaybet, ruhunu kazan” diyor İncil.
Italo Calvino'nun Görünmez Kentleri, büyük Moğol İmparatoru Kublai Khan ile ünlü gezgin ve seyahat yazarı Marco Polo arasındaki konuşmaları hayal ediyor. “Uzak şehirlerin tanıdık olmayan mahallelerinde ne kadar çok insan kaybolduysa, oraya gelmek için geçtiği diğer şehirler o kadar çok anladı,” bu da tanıdık ve evden ne kadar uzaklaşırsak o kadar çok takdir edersek veya anlarsak biz nereliyiz.
Bildiğim çok az sayıda yolcu başka bir kültüre “al” ile geri dönüyor. Insights. Anahtarlar. Kısmen bu bir dil sorunu. Çok az Kuzey Amerikalı başka bir dil ile uğraşmak istiyor. Turistik yolculuklar kısa olduğu için paket servisi olan restoran bir otel, yemek, birkaç parça manzara, bir hikaye ya da iki tanedir.
İlham kaynağı olan edebiyat seyahat yazarlarının bizi kışkırttığı ve “Ne gördüm?” daha ziyade “Ne gördüm?” Gözlemlerimizi ve görüşlerimizi nasıl soyutlayabiliriz? Kitlesel göçler, çevresel krizler ve coğrafi politikaları yeniden hizalama çağında, başka bir yeri, toplumu, eko sistemi, kültürü anlamanın anahtarı olan güçlü semboller nelerdir?
Seyahat arzumuzun en iyisi aydınlanma ile ilgiliyse, o zaman dünyamızda yeni sesler okumak kirletici ve istilacı fiziksel seyahatin yerini alabilir. Örneğin, Günbatımı ve Deniz Arasında: Simon Ingram'ın 16 İngiliz Dağından Bir Görünümü, önemli dağlarda maço olmayan bir yürüyüş yaparken hayal gücümüze nasıl hakim olduklarını keşfediyor. Bölümler şiir, bilim, terör, ölüm ve sanatla doludur. Ya da Emily Raboteau'nun Zion'u Araştırması, İsrail'den Jamaika ve Etiyopya'ya yaptığı yolculuğu izliyor ve burada Kara Yahudilerin, Rastafarianların ve onları bağlayan tarihi bağların kökenlerini araştırıyor. Ya da Panorama: Dünyanın her yerindeki yazarların Akıllı Seyahat Dergisi'ne bakın.
Tamam. Tamam. Sen ve ben. Bilgi arzusu, maceraya susamışlık, dünyanın geri kalanıyla deneyim ve karşılaşmalar, muhtemelen seyahat etmeyi bırakmayacağız. Ancak turizmin dünyaya yönelik tehdidi, yaratmaya yardım ettiğimiz krizle ilgili inkar etmemizle yüzleşmemizi talep ediyor. Kursumuzu değiştirmeliyiz.
Yıllar önce Bruce Chatwin'in SongLines'ını okuduğumda, Avustralya'ya acele etmeme gerek yoktu. Kafatasımı kıran o kadar çok şey öğrendim ki, kendi yatağımın rahatlığında hayal edebiliyorum.
Yayınlanan 22-04-2020