İSLAM ÖNCESİ ARAP TARİHİ
Yerleşik topluluklardan bazıları farklı medeniyetlere dönüştü. Bu topluluklar hakkındaki bilgiler sınırlıdır ve arkeolojik kanıtlar, Arabistan dışında yazılan kayıtlar ve daha sonra İslam alimleri tarafından kaydedilen Arap sözlü geleneklerinden bir araya getirilmesiyle oluşmaktaydı. En önemli medeniyetler arasında M.Ö. 3000 civarında ortaya çıkan ve MS 300 civarında süren Thamud medeniyeti ve dördüncü binyılın sonunda ortaya çıkan ve yaklaşık MÖ 600 civarında hüküm süren Dilmun medeniyeti vardı.
Buna ek olarak, MÖ ilk binyılın başlangıcından itibaren Güney Arabistan, Sabalar gibi bir takım krallıklara ev sahipliği yaptı ve Doğu Arabistan, Samad nüfusu gibi muhtemelen güneybatıdan göç eden semitik dillerini konuşan kabilelerden oluştu. Birkaç düğüm noktasında İran Part ve Sassani kolonistleri tarafından kontrol edildiği dönemdir.
Arabistan’daki İslam öncesi din; yerli çoktanrıcı inançları, Hıristiyanlık , Yahudilik ve Zerdüştlük gibi biçimlerini içeriyordu .
ÇALIŞMALAR
İslamiyetten öncesi Araplara ait Bilimsel araştırmalar, eski Güney Arabistan (10 yüzyıl M.Ö. ), Antik Kuzey Arap (6 yüzyıl) ve İslam öncesi Arabistan’ın diğer yazılarının 19. yüzyılda epigrafik deşifre çalışmaları ile başlamıştır. Dolayısıyla, öncül çalışmaların referans olarak aldığı Arap tarihçilerinin sözlü tarih aktarımcılığından ibaret olmamıştır. Geçmiş dönemlere ait materyalin azlığı, diğer kültürlerden ( Mısırlılar, Yunanlılar, Romalılar vb.) yazılı kaynaklarla telafi edilmişti. MS 3. yüzyıldan itibaren, Arap tarihi yükselişi ile daha somut hale Himyarite ve görünümü ile Ortadoğu sahilinde kahtaniler ve Kahtaniler tarafından kademeli asimilasyona uğrayan Nabataeanler, İslam öncesi Arap medeniyetini güçlü dönemlerini oluşturmuştur.
Tarihin Kaynaklar olanarkeolojik kanıtlar, yabancı hesaplarını ve şunları sözlü gelenek daha sonra İslam bilginlerinin -özellikle İslam öncesi şiirlerde -, diğer medeniyetlerin arşiv atıfları güçlü argümanlar olarak kabul görmektedir.
Arap yarımadasında ki Arkeolojik keşifler, seyrek ama verimlidir. Modern kazılarla birçok antik alan tespit edilmiştir. İslam öncesi Arabistan’ın en son ayrıntılı çalışması, 2015 yılında Oxford Üniversitesi Yayınları tarafından yayınlanan İslam’dan Önce Araplar ve İmparatorluklar’dır. Bu kitap, bu dönem boyunca özellikle kuzey bölgesinin tarihi için çeşitli eski metinler ve yazıtlar toplamaktadır.
TARİH ÖNCESİ – DEMİR ÇAĞI
- Ubaid dönemi (MÖ 5300) – Doğu Arabistan’da doğmuş olabilir.
- Umm an-Nar Kültürü (MÖ 2600-2000)
- Sabr kültürü (MÖ 2000)
- Wadi Suq Kültürü (MÖ 1900–1300)
- Lizq / Rumaylah = Erken Demir Çağı (MÖ 1300–300)
- Samad Dönemi Geç Demir Çağı (MÖ 100 – MS 300 dolayları)
- Yakın Dönem İslam Öncesi Dönem (MÖ 150 – MS 325)
MAGAN, MİDYAN VE MAJAN MEDENİYETLERİ
- Magan , Sümerlerin ticaret ortağı olarak bilinmektedir. Genellikle Umman’da olduğu varsayılır .
- A’adidler kendilerini Qahtan kabilesinin doğusuna yerleşen Güney Arabistan’da (modern Yemen ) kurdular. Milattan önce MÖ 10. yüzyıla kadar MS 3. yüzyıla kadar Krallıklarının egemenliklerini sürdürdüler.
Bölge ulusu Yunanlılar ve Mısırlılar tarafından biliniyordu. Claudius Ptolemy ‘nin Jeografos (MS 2. yüzyılda) efsane bir bölge ‘Iobaritae area’ olarak alanı ifade etmiştir. [2]
Midyanların kökeni belirlenmemiştir. Midyan Dönemi seramiği olarak anılan Miken motifleri nedeniyle, George Mendenhall, [3] Peter Parr [4] ve Beno Rothenberg [5] de dahil olmak üzere bazı bilim adamları Midyanların başlangıçta Ege bölgesinden göç eden Deniz Halkları olduğunu ileri sürmüşlerdir ve kendilerini önceden var olan bir Semitik tabakaya dayandırırlar. Midyanlıların kökeni sorunu hala açıktır.
BÜYÜK KRALLIKLARA GENEL BAKIŞ
İslamiyet öncesi Arabistan’ın 610’larda İslam’ın yükselişinden önceki tarihi ayrıntılı olarak bilinmemektedir. Arap yarımadasında arkeolojik araştırmalar ve yerli yazılı kaynaklar seyrek olmuştur. Veriler diğer bölgelere Güney Arabistan’dan gelen birçok yazıt ve madeni para ile sınırlıdır. Mevcut materyal, öncelikle diğer geleneklerden (Mısırlılar , Yunanlılar , Persler , Romalılar vb.) Yazılı kaynaklardan ve daha sonra İslam alimleri tarafından kaydedilen sözlü geleneklerden oluşur. Birçok küçük krallık Kızıldeniz ve Hint Okyanusu ticaretinden gelişti. Büyük krallıklar arasında Sabaeans , Awsan, Himyar ve Nabateanlar sıralanabilir
Hadram Krallığı’nın ilk bilinen yazıtları MÖ 8. yüzyıldan bilinmektedir. İlk önce MÖ 7. yy’ın başlarından kalma Karab’il Watar’ın eski bir Sabaik yazıtında dış medeniyet tarafından atıfta bulunuldu.
Dilmun ilk olarak Uruk şehrinde tanrıça Inanna tapınağında bulunan MÖ 4. binyılın sonuna tarihlenen Sümer çivi yazısı kil tabletlerinde ortaya çıkar. Sıfat Dilmun, bir balta türünü ve belirli bir yetkiliyi ifade eder; buna ek olarak, Dilmun’la bağlantılı insanlara verilen yün rasyonları listesi vardır. [6]
Sabaeanler, Güney Arabistanda yemenin güneybatsında, MÖ 2000’den MÖ 8. yüzyıla kadar yaşamış antik arap medeniyetidir. Bazı Sabalular, Kızıldeniz üzerindeki hegemonyaları nedeniyle kuzey Etiyopya ve Eritre’de bulunan bölgede MÖ 2. binyılın başından MÖ 1. yüzyıla kadar bulundular. [7] . İ.Ö.1 .yy yılında Himyariteler tarafından fethedildi, ancak ilk dağılmasından sonra Himyarite imparatorluğun Saba Krallığı ve DHU-Raydan Orta ait Sebe Krallığı 2. yüzyılın başlarında yeniden ortaya çıktı. Sonunda 3. yüzyılın sonlarında Himyarlılar tarafından bölge tamamen fethedildi.
Antik Awsan Krallığı, Hagar Yahirr bir parçası olarak Wadi Markha, Wadi Bayhan güneyindeki, girşi şimdi yasak olan Hagar Asfal Höyükde kuruldu. Bir zamanlar Güney Arabistan’ın en önemli küçük krallıklarından biriydi. Şehir, MÖ 7. yüzyılda, Saba Karib’il Watar’ın kralı ve mukarribı tarafından, Sabaalılar için önemini kanıtlayan zaferi bildiren bir Sabayan metnine göre yıkılmış gibi görünüyor .
Himyar antik bir devlet olarak, Güney Arabistan’da MÖ 110 yılında kuruldu. . Saba’ya göre siyasi kaderi, sonunda MS 280 civarında Saba Krallığı’nı fethedinceye kadar sık sık değişti. [5] MS 525 yılına kadar Arabistan’da baskın devlet oldu. Ekonomisi tarıma dayanıyordu.
Dış ticareti, sığla ve mür ihracatına dayanıyordu. Uzun yıllar aynı zamanda Doğu Afrika ve Akdeniz dünyasını birbirine bağlayan başlıca aracıydı. Bu ticaret büyük ölçüde Roma İmparatorluğu’nda satılmak üzere Afrika’dan fildişi ihraç etmekten ibaretti. Himyar’dan gelen gemiler düzenli olarak Doğu Afrika kıyılarını dolaştı ve devlet ayrıca Doğu Afrika’nın ticaret şehirlerinde önemli miktarda siyasi kontrol gerçekleştirdi.
Nabatça dilinin kökenleri belirsizdir. Seslerin benzerliği üzerine Jerome, Genesis’te bahsedilen Nebaioth kabilesi ile bir bağlantı önerse de modern tarihçiler erken bir Nabatean tarihi konusunda temkinlidir. MÖ Babil Sürgünü ile başlayan bir güç boşluğu açıldı. .Edomite topraklarında (MS 312 Petra ). İlk kesin görünüm, bir Seleukos subayı olan Cardia Hieronymus’un bir savaş raporunda Nabateanlardan bahsettiği M.Ö. 312’de ortaya çıktı. MÖ 50’de Yunan tarihçi Diodorus Siculus raporunda Hieronymus’tan alıntı yaptı ve şunları ekledi: “Tıpkı Seleuksların onları bastırmaya çalıştığı gibi, Romalılar da bu kazançlı ticarete el koymaya çalıştılar.”
Petra veya Sela Edom’un eski başkenti idi; Nabatalyalılar, Edomlular Güney Judaea’ya baskı yapmak için Babil esaretinden yararlandıktan sonra eski Edomite ülkesini işgal ederek ticareti yönetmeyi başardılar. Tarihi belirlenemeyen bu göçler, onları Akabe Körfezi kıyıları ve Elath’in önemli limanının ustaları yaptı. Burada, Agatharchides’e göre, enkazlar ve korsanlar olarak, İskenderiye’nin Ptolemaik hükümdarları tarafından aziz oluncaya kadar, Mısır ve Doğu arasındaki yeniden ticarete çok zahmetliydi.
Lakhmid Krallık dışına göç Lakhum kabilesi tarafından kuruldu Yemen 2. yüzyılda ve yönettiği Banu Lakhm nedenle adı vermiş. Güney Irak’ta yaşayan ve El-Hirah’ı başkentleri yapan bir grup Arap Hıristiyandan oluştu (266). Hanedanlığın kurucusu ‘Amr ve oğlu Imru’ el Kais’di. Yavaş yavaş bütün şehir bu imana dönüştü. Imru ‘el-Kais birleşik ve bağımsız bir Arap krallığı hayal etti ve bu rüyadan sonra Arabistan’daki birçok şehri ele geçirdi .
Gassaniler erken 3. yüzyılda göç olduğunu Güney Arabistan Hıristiyan kabileleri bir grup Yemen için Havran güney yılında Suriye , Ürdün ve Kutsal Topraklar onlar ile evlilikler Helenleşmiş Roma yerleşimciler ve Yunanca konuşan Erken Hıristiyan toplulukların. Ghassanid göçü güney Suriye’nin zengin sözlü geleneğinde aktarıldı . Gassaniler kentinden geldiği söylenir Ma’rib içinde Yemen. Bu şehirde bir baraj vardı, ancak bir yıl o kadar çok yağmur vardı ki baraj, sonraki sel tarafından taşındı. Böylece oradaki insanlar gitmek zorunda kaldı. Bölge sakinleri daha az kurak bölgelerde yaşamak için göç etmiş ve uzaklara dağılmışlardır. ” Saba halkı gibi dağılmışlar” atasözü tarihte bu göçü ifade eder. Göçmenler güney den edildi. Arap kabilesinin AZD ait Kahlan Qahtani kabilelerin dalı.
DOĞU ARABİSTAN
İslam öncesi Doğu Arabistan’ın yerleşik halkı esas olarak Aramice ve bir dereceye kadar Farsça konuşmaktaydılar. Süryanice ise edebi bir dil olarak işlev gördü. [9] [10] İslamdan önce Doğu Arabistan nüfusu Hıristiyanlaştırılmış Araplar (dahil Abd el Kays), Aramlaşmış Hıristiyanlar, Pers konuşan Zerdüştleri [11] ve Musevi çiftçilerden oluşuyordu. [9] [12] Robert Bertram göre, Zerdüştlük Doğu Arabistan’da da vardı. [15] [16] [17] Doğu Arabistan Zerdüştleri İslamiyet öncesi zamanlarda ” Majoos ” olarak biliniyordu. [18] Bahrani Arapça dahil olmak üzere Doğu Arabistan’ın yerleşik lehçeleri Akkad dili, Aramice ve Süryanice dillerinden etkilenmiştir . [19] [20]
DİLMUN
Dilmun uygarlığı, gücünün zirvesinde Basra Körfezi ticaret yollarını kontrol eden önemli bir ticaret merkeziydi [21]. [21] Sümerler olarak Dilmun kabul kutsal topraklara. [22] Dilmun, Ortadoğu’daki en eski antik medeniyetlerden biri olarak kabul edilmektedir. [23] [24] Sümerler bir cennet bahçe Dilmun tarif Gılgamış Epik . [25] Dilmun’un bahçe cenneti Sümer hikayesi, Cennet Bahçesi hikayesi için bir ilham kaynağı olabilir. [25] Dilmun ilk olarak Sümer’de ortaya çıktı. Uruk şehrinde tanrıça Inanna tapınağında bulunan MÖ dördüncü binyılın sonuna tarihlenen çivi yazısı kil tabletleri . “Dilmun” sıfatı bir balta tipini ve belirli bir yetkiliyi tanımlamak için kullanılır; ayrıca Dilmun’la bağlantılı insanlara verilen yün rasyonları listesi var. [26]
Dilmun, dördüncü binyılın sonlarından MÖ 1800 yılına kadar önemli bir ticaret merkeziydi. [21] Dilmun, ikinci binyılın ilk 300 yılında çok başarılıydı. [27] Dilmun’un ticari gücü MÖ 2000 ile MÖ 1800 arasında azalmaya başladı, çünkü Basra Körfezi’nde korsanlık gelişti. MÖ 600’de Babiller ve daha sonra Persler imparatorluklarına Dilmun’u eklediler.
Dilmun uygarlığı, erken dönemlerde İndus Vadisi ve Mezopotamya gibi çeşitli bölgeler ile daha sonraki dönemde Çin ve Akdeniz arasında (3. yüzyıldan 16. yüzyıla kadar) karadaki geleneksel tarım ile deniz ticaretini birbirine bağlayan ticari faaliyetlerin merkeziydi. . [24]
Dilmun dönemine tarihli iki harflerle belirtilmiştir Burna-Buriash II (c. 1.370 BCE) elde Nippur sırasında Kassite sülalesinden Babylon . Bu mektuplar, Dilmun’daki bir il yetkilisi Ilī-ippašra’dan Mezopotamya’daki arkadaşı Enlil-kidinni’ye aitti. Adı geçen isimler Akkadian’dır . Bu mektuplar ve diğer belgeler, o zaman Dilmun ve Babil arasındaki idari ilişkiye işaret ediyor. Kassite hanedanının yıkılmasının ardından Mezopotamya belgeleri, Asur kralı Dilmun ve Meluhha kralı ilan eden MÖ 1250 tarihli Asur yazıtları dışında Dilmun’dan bahsetmez.. Asur yazıtları Dilmun’dan haraç kaydetti. İlk MÖ bin yıl boyunca Dilmun üzerindeki Süryani egemenliğini gösteren başka Süryani yazıtları da vardır. [28] Dilmun daha sonra Mezopotamya’daki Kassite hanedanlığı tarafından kontrol edildi . [29]
Bazen “güneşin doğduğu yer” ve “Yaşayanların Ülkesi” olarak tanımlanan Dilmun, Sümer yaratma mitinin bazı versiyonlarının ve selin tanrılı Sümer kahramanının Utnapishtim (Ziusudra), sonsuza dek yaşamak için tanrılar tarafından alındı. Thorkild Jacobsen’in Eridu Genesis çevirisi, ona “uzak, yarı efsanevi bir yer” olarak bulduğu “Dilmun Dağı” adını verir . [30]
Ninlil , hava ve güney rüzgarı Sümerlerin tanrıça Dilmun evinden vardı. Ayrıca Gılgamış Destanı’nda da yer almaktadır .
Ancak, erken epik “Enmerkar ve Aratta Efendisi” , ana olaylar, üzerinde merkezi Enmerkar ‘s inşaat ziggurats içinde Uruk ve Eridu , ‘Dilmun henüz yerleşmiş olmuştu önce’ bir dünyada gerçekleşiyor olarak tarif edilir .
GERRHA
Gerrha ve Uqair, Arap Yarımadası’nın doğu kıyısındaki arkeolojik alanlardır. [31] [32] Gerrha ‘dan önce bölge, MÖ 709’da Asur İmparatorluğu tarafından fethedilen Dilmun uygarlığına aitti . Gerrha, yaklaşık M.Ö 650’den MS 300’e kadar bir Arap krallığının merkeziydi. Krallık, MÖ 205-204’te Büyük Antiochus III tarafından saldırıya uğradı , ancak hayatta kalmış gibi görünüyor. Gerrha’nın tam olarak ne zaman düştüğü henüz bilinmiyor, ancak bölge MS 300’den sonra Sasani Pers kontrolü altındaydı .
Gerrha, Strabo [33] tarafından , tuz evlerini inşa eden ve tuzlu su uygulamasıyla onarılan Babil’den Keldani sürgünlerin yaşadığı olarak tanımlanmıştır. Yaşlı Pliny (şehvet Nat. Vi. 32), kare tuz bloklarından inşa edilmiş kulelerle çevrede 5 mil olduğunu söylüyor.
Gerrha, tüm sakinlerin katledildiği 9. yüzyılın sonunda Karmatlar tarafından yok edildi (300.000). [34] Bugünkü Hofuf yakınlarında Basra Körfezi’ne 3,2 km uzaklıktaydı . Araştırmacı Abdulkhaliq Al Janbi adlı kitabında belirttiği [35] Gerrha büyük olasılıkla günümüz bulunan Hacer antik kenti, olduğu Al Ahsa , Suudi Arabistan . Al Janbi’nin teorisi, modern akademisyenler tarafından en yaygın kabul gören teoridir, ancak Al Ahsa’nın iç kısımda 60 km olduğu ve bu nedenle bir takıcının rotası için başlangıç noktası olma olasılığı daha düşük olduğu için bu argümanda bazı zorluklar vardır. modern Bahreyn Krallığını oluşturan adalarözellikle Bahreyn ana adasının kendisi, başka bir olasılık. [36]
Sitenin Çeşitli diğer tanımları, çalışılmışsa Jean Baptiste Bourguignon d’Anville seçerek Qatif , Carsten Niebuhr Bahreyn adaları arkasında koyun başındaki kalıntıları Kuveyt’in bazı bölgelerinde keşfedilmiştir.
TYLOS
Qalat Al Bahrain’deki arkeolojik alan Basra Körfezi’nde bir Seleukos üssü olarak önerilmesine rağmen, Bahreyn’in Seleukos İmparatorluğu’nun bir parçası olup olmadığı bilinmemektedir . [42] Alexander Yunan kolonistler ile Basra Körfezi doğu kıyılarına yerleşmek planlıyordu ve bu o öngörülen ölçekte gerçekleştiğini açıkça belli olmasa da, Tylos Helenistik bir yapıya dünyanın pek bir parçası oldu: üst sınıfların dil Yunanlıydı (Aramice günlük kullanımda olmasına rağmen), Zeus’a Arap güneş tanrısı Şems şeklinde ibadet edildi. [43] Tylos, Yunan atletik yarışmalarının mekanı bile oldu. [44]
Tylos isminin Semitik, Tilmun’un (Dilmun’dan) Helenleşmesi olduğu düşünülmektedir. [45] Tylos terimi, halk için ‘Thilouanoi’ olarak anılan Ptolemi Coğrafyası’na kadar adalar için yaygın olarak kullanılmıştır. [46] Bahreyn’deki bazı yer adlarının Tylos dönemine kadar gittiği, örneğin, Muharrak’ta ki Arad’ın yerleşim banliyösünün, Muharrak adasının antik Yunan adı olan “Arados” dan kaynaklandığına inanılmaktadır. [47]
Tarihte en iyi bilgilenen Perslere göre Fenikeliler tartışmaya başladı. Daha önce Erythraean Denizi’nin ( Arabistan yarımadasının doğu kısmı) kıyılarında yaşayan , Akdeniz’e göç etmiş ve şu anda yaşadıkları bölgelere yerleşmiş olan bu insanlar, bir keresinde, uzun süre maceraya başlamaya başladılar. Mısır ve Asur mallarıyla gemilerini yükleyen seferler …
Yunan tarihçi Strabo , Fenikelilerin Doğu Arabistan’dan geldiğine inanıyordu. [48] Herodot , Fenikelilerin anavatanının Doğu Arabistan olduğuna da inanıyordu. [49] [50] Bu teori 19. yüzyıl Alman klasik sanatçısı Arnold Heeren tarafından kabul edildi: “Yunan coğrafyacılarında, örneğin Tyrus veya Tylos adında iki ada okuduk ve Bahreyn , Fenikelilerin ana ülkesi olduklarını ve Fenike tapınaklarının kalıntılarını sergilediklerini söyledi.” [51] Özellikle Tire halkı uzun süredir Basra Körfezi’ni koruyorkökenleri ve benzerlikleri “Tylos” ve “Tire” üzerine yorumlanmıştır. [52] Ancak, bu tür göç güya yerini almıştı süre içinde Bahreyn’de hiç işgal az kanıt vardır. [53]
Seleukos Yunan gücünün azalmasıyla Tylos, MÖ 127’de Hyspaosines tarafından Kuveyt olarak kurulan devlette Characene veya Mesenian’a dahil edildi . Bahreyn’de bulunan bir yapı yazıtları, Hyspoasines’in adaları işgal ettiğini gösterir (ve ayrıca karısı Thalassia’dan bahseder).
PARTYAN VE SASANİLER
MÖ 3. yüzyıldan MS 7. yüzyılda İslam’ın gelişine kadar Doğu Arabistan, Partilerin ve Sasanilerin diğer iki İran hanedanı tarafından kontrol edildi .
MÖ 250’ye gelindiğinde, Seleuksiler Orta Asya’dan İranlı bir kabile olan Partileri topraklarını kaybetti. Part hanedanı Basra Körfezi’ni kontrol altına aldı ve etkilerini Umman’a kadar genişletti. Basra Körfezi ticaret yolunu kontrol etmeleri gerektiğinden Partiler, Basra Körfezi’nin güney kıyısında garnizonlar kurdular. [54]
MS 3. yüzyılda Sasani , Partileri başardı ve bölgeyi dört yüzyıl sonra İslam’ın yükselişine kadar elinde tuttu. [54] Ardeşir , İran ilk hükümdarı Sassaniler hanedanı Umman ve Bahreyn Basra Körfezi boyunca yürüyerek ve Sanatruq mağlup [55] (veya Satiran [38] ), muhtemelen Part Doğu Arabistan valisi. [56] Oğlu Shapur I’yi Doğu Arabistan valisi olarak atadı. Shapur orada yeni bir şehir inşa etti ve babasından sonra Batan Ardashir adını verdi. [38] Şu anda Doğu Arabistan, Basra Körfezi’nin güney kıyısını artı Bahreyn takımadalarını kapsayan Güney Sasani eyaletini birleştirdi. [56] Sasanileri güney il Haggar (üç bölgeye bölünmüştür Hofuf , Suudi Arabistan), Batan Ardashir ( el-Qatif il , Suudi Arabistan) ve Mishmahig ( Muharraq ; ayrıca şu şekilde de ifade, Bahreyn Samahij ) [38 ] ( Orta Farsça / Pehlevi’de daha önce Aval olarak adlandırılan Bahreyn takımadalarını içeren “koyun balığı” anlamına gelir. [57] ). [38] [56]‘Ewe-fish’ anlamına gelen ad / Tulos / isminin İbranice / ṭāleh / ‘kuzu’ (Strong’s 2924) ile ilgili olduğunu gösterir. [58]
BETH QATRAYE
Kuzeydoğu Arabistan’ı kapsayan bölge için kullanılan Hıristiyan adı Beth Qatraye veya “Adalar” dır. [59] Adı Süryanice ‘Katar’ın bölgesi’ anlamına gelir. [60] Bahreyn, Tarout Adası , El-Hatt, El-Hasa ve Katar’ı içeriyordu . [61]
5. yüzyılda Beth Qatraye, Basra Körfezi’nin güney kıyılarına hakim olan Nestorian Hıristiyanlığı için önemli bir merkezdi . [62] [63] Bir tarikat olarak, Nestorians genellikle Bizans İmparatorluğu tarafından sapkın olarak zulüm gördü , ancak Doğu Arabistan İmparatorluğun kontrolü dışında bir miktar güvenlik sağladı. Nineveh İshakı , Dadisho Qatraya , Katar Gabriel’i ve Katar Ahob’u da dahil olmak üzere birkaç önemli Nestorian yazarı Beth Qatraye’den kaynaklandı . [62] [64] Hıristiyanlığın önemi, İslam’ın Doğu Arabistan’a 628 yılında gelmesiyle azaldı. [65]676’da Beth Qatraye piskoposları sinodlara katılmayı bıraktı; her ne kadar Hıristiyanlık pratiği bölgede 9. yüzyılın sonlarına kadar devam etti. [62]
Beth Qatraye’nin piskoposlukları, yedinci yüzyılın ortalarından sonlarına doğru kısa bir dönem dışında, dini bir eyalet oluşturmadı . [62] Bu yerine Metropolitan tabi tutulmuştur Fars .
BETH MAZUNAYE
Umman ve Birleşik Arap Emirlikleri, Beth Mazunaye olarak bilinen dini eyaletten oluşuyordu. Adı, Umman ve Birleşik Arap Emirlikleri’nin Farsça adı ‘Mazun’ dan türetilmiştir . [59]
GÜNEY ARAP KRALLIKLARI
Minaean döneminde ise, sermaye (şimdi olarak bilinen Karna’nın oldu Sa’dah ). Diğer önemli şehirleri Yathill’di (şimdi Baraqish olarak bilinir). Minaean Krallığı kuzeybatı Yemen’de merkezlenmişti ve şehirlerinin çoğu Wādī Madhab boyunca uzanıyordu . Mina yazıtları Maīin Krallığı’nın çok ötesinde, kuzeybatı Suudi Arabistan’daki al-ālā kadar ve hatta Delos ve Mısır adasında bulundu . Bu ilkiydi Yemenli krallıkların sona ve Minaean dil etrafında MÖ 100 öldü. [66]
SEBA KRALLIĞI (MÖ 9. yüzyıl – MS 275)
Sabaean yönetimi sırasında ticaret ve tarım gelişti ve zenginlik ve refah yarattı. Sebe krallığı Yemen’de bulunduğu ve bunun sermaye, Marib , şimdi Yemen’in San’a yakınında yer alır. [67] Güney Arabistan inanışa göre Nuh’un oğlu Sam, Ma’rib kenti kurdu.
Sabaean yönetimi sırasında Yemen’e, zenginliği ve refahından etkilenen Romalılar tarafından “Arabia Felix” adı verildi. Roma imparatoru Augustus , Aelius Gallus komutası altında “Arabia Felix” i fethetmek için askeri bir sefer gönderdi. Ma’rib’in başarısız bir kuşatmasından sonra, Roma generali Mısır’a çekildi, filosu ise Hindistan’a giden Roma ticaret yolunu garanti etmek için Aden limanını yok etti .
Krallığın başarısı, sığla ve mür de dahil olmak üzere baharat ve aromatiklerin yetiştirilmesine ve ticaretine dayanıyordu . Bunlar Akdeniz , Hindistan ve Habeşistan’a ihraç edildiler, burada birçok kültür tarafından büyük ölçüde ödüllendirildiler, Arabistan’daki güzergahlarda develer ve deniz yoluyla Hindistan’a ihraç edildiler.
MÖ 8. ve 7. yüzyıllarda, Etiyopya’nın kuzeyindeki Dʿmt Krallığı ile Eritre ve Saba arasındaki kültürlerle yakın temas vardı. Medeniyet yerli olmasına ve kraliyet yazıtları bir çeşit proto- Etiyosemitik yazılsa da, krallıkta bazı Dʿmt yazıtlarının kanıtladığı gibi bazı Saba göçmenleri de vardı. [68] [69]
Yemen’de tarım, dağlarda ve barajlarda büyük su tünellerinden oluşan gelişmiş bir sulama sistemi nedeniyle bu dönemde gelişti. Marib Barajı olarak bilinen bu toprak işlerinden en etkileyici olanı ca. 700 M.Ö. ve yaklaşık 25.000 dönüm (101 km 2 ) arazi için sulama sağladı [70] ve bir milenyumun üzerinde durdu, nihayet yüzyıllar boyunca ihmalden sonra 570 CE’de çöktü.
HADRAM KRALLIĞI (MÖ 8. yüzyıl – MS 3. yüzyıl)
Hadramaut’un bilinen ilk yazıtları MÖ 8. yüzyıldan bilinmektedir. İlk olarak, MÖ 7. yy’ın başlarından kalma Hadbasut Kralı Yada”il’in müttefiklerinden biri olduğu Karab’il Watar’ın eski bir Sabaik yazıtında dışarıdan bir medeniyete atıfta bulunuldu. Bununla birlikte, Mina’lılar MÖ 4. yüzyılda kervan rotalarını kontrol altına aldıklarında, Hadramaut muhtemelen ticari çıkarları nedeniyle konfederasyonlarından biri haline geldi. Daha sonra bağımsız oldu ve MÖ 1. yüzyılın sonuna doğru büyüyen Himyar krallığı Himyar tarafından işgal edildi, ancak saldırıyı geri püskürtmeyi başardı. Hadramaut Qataban’ı ilhak ettiMS 2. yüzyılın ikinci yarısında en büyük boyutuna ulaştı. Hadramaut krallığı nihayetinde Güney Arap krallıklarının tümünü birleştirerek MÖ 300 civarında Himyarit kralı Shammar Yahrih tarafından fethedildi . [71]
AWSAN KRALLIĞI (MÖ 8. yüzyıl – MÖ 6. yüzyıl)
Güney Arabistan’daki eski Awsān Krallığı (modern Yemen), Wadidī Bayḥān’un güneyinde, wadi Markhah’da Ḥagar Yaḥirr’de bir sermayeye sahip, şimdi yerel olarak Asajar Asfal olarak adlandırılan bir söyle veya yapay höyük ile işaretlenmiştir.
QATABAN KRALLIĞI (MÖ 4. yüzyıl – MÖ 3. yüzyıl)
Qataban, Beihan vadisinde gelişen antik Yemen krallıklarından biriydi . Diğer Güney Arap krallıkları gibi, sunaklarda yakılan sığla ve mür tütsü ticaretinden büyük bir servet kazandı. Qataban’ın başkenti Timna olarak adlandırıldı ve diğer Hadramaut, Saba ve Ma’in krallıklarından geçen ticaret yolundaydı . Katarlıların baş tanrısı Amm veya “Amca” idi ve insanlar kendilerini “Amm’ın çocukları” olarak adlandırdılar.
HİMYAR KRALLIĞI (MÖ 2. yüzyılın sonu – MS 525)
Himyarlılar Katar’a karşı isyan ettiler ve sonunda Güneybatı Arabistan’ı (Hicaz ve Yemen) birleştirdiler, Kızıldeniz’i ve Aden Körfezi kıyılarını kontrol ettiler . Başkenti Ẓafār’dan Himyarite kralları başarılı askeri kampanyalar başlattı ve alan adını doğu Yemen kadar doğu ve Necran kadar kuzeyde genişletti [72] Kindite müttefikleriyle birlikte en fazla kuzey kadar uzadı Riyad ve Yabrīn kadar doğuda.
MS 3. yüzyılda Güney Arap krallıkları birbirleriyle sürekli çatışma halindeydi. Gadarat ait (GDRT) Aksum Saba ile ittifak imzalama Güney Arabistan işlerine karışmaya başladı ve Hadramaut ve Qataban da krallık karşı müttefik olduğunu bir Himyarite metin notları. Bunun sonucunda Aksumite İmparatorluğu , 3. yüzyılın ilk çeyreğinde Thifar’ın Himyarit başkentini ele geçirmeyi başardı. Ancak ittifaklar sürmedi ve Saba’dan Sha`ir Awtar beklenmedik bir şekilde Hadramaut’a döndü, Aksum ile tekrar ittifak yaptı ve başkentini 225’te aldı. Himyar daha sonra Saba ile ittifak yaptı ve yeni alınan Aksumite bölgelerini işgal etti. Gadarat’ın oğlu Beygat’ın kontrolü altında ve Aksum’u Tihama . [73] [74] Taçlı bir adamın ayakta kabartma görüntüsü, muhtemelen Yahudi kralı Malkīkarib Yuhaʾmin’in veya daha çok Hıristiyan Esimiphaios’un (Samu Yafa ‘) bir temsili olarak kabul edilir . [75]
YEMEN’İN AKSUMİTE İŞGALİ (MS 525 – 570)
Aksumite müdahale ile bağlı Dhu Nuwas , devlet dinini değiştiren bir Himyarite kral Yahudilik ve zulmetmeye başladı Hıristiyanları Yemen’deki. Öfkeli, Aksum’un Hıristiyan Kralı Kaleb , Bizans İmparatoru Justin’in teşvikiyle Yemen’i işgal etti ve ilhak etti. Aksumitler Himyar’ı kontrol etti ve MS 570 yılında Mekke’yi işgal etmeye çalıştı . Doğu Yemen için ittifak kaldı Sasaniler ile aşiret ittifaklar yoluyla Lakhmids sonradan getirdi Sasani ordusu Aksumite dönemi biten Yemen içine.
SASANİ DÖNEMİ (MS 570-630)
Pers kralı Hüsrev’in ben komutasında asker gönderdi. Vahriz ( Farsça : اسپهبد وهرز ), yarı efsanevi yardım eden Sayf ibn Dhi Yazan Etiyopya sürücü Aksumites Yemen dışına. Güney Arabistan, Yemenli bir vassal altında bir Pers hakimiyeti haline geldi ve böylece Sasani İmparatorluğu ‘nun etki alanına girdi. Lakhmidlerin ölümünden sonra Yemen’e başka bir ordu gönderildi ve bu da onu Farsça satrap altındaki Sasani İmparatorluğu’nun bir eyaleti haline getirdi . 628’de II . Khosrau’nun ölümünden sonra Güney Arabistan’daki Pers valisi Badhan İslam’a dönüştü ve Yemen yeni dini takip etti.
HİCAZ
SEMUD
Semud ( Arapça : ثمود ) antik bir medeniyet olduğu Hicaz’ın 3000 M.Ö. 200 M.Ö. kadar gelişti. Son arkeolojik çalışmalar çok sayıda Thamudik kaya yazıları ve resimleri ortaya çıkarmıştır . Bunlar gibi kaynaklarda belirtilen Kuran’da, [76] [77] [78] [79] [80] [81] eski Arap şiir, Asur a Annals (Tamudi), Yunan şakak km üzerindeki yazı Hicaz bölgesinin 169 CE, 5. yüzyıldan kalma bir Bizans kaynağında ve Eski Kuzey Arap grafiti içindeTayma . Ayrıca, bu insanları kuzey Arabistan’daki bir kampanyada yenen Yeni Asur Kralı Sargon II’nin (MÖ 8. yüzyıl) zafer yıllarında da belirtilmiştir . Yunanlılar ayrıca Aristoteles, Batlamyus ve Pliny yazılarında bu insanlara “Tamudaei”, yani “Thamud” derler . İslam’ın yükselişinden önce, MS 400-600 yılları arasında, Thamud tamamen ortadan kayboldu.
KUZEY ARAP KRALLIKLARI
QEDAR KRALLIĞI (MÖ 8. yüzyıl -?)
Kuzey Arap kabilelerinin en örgütlü, İ.Ö. 6. yüzyılda yönetiminin zirvesinde olan Qedar Krallığı, Basra Körfezi ile Sina arasında geniş bir alana yayılmıştır . [83] MÖ 8. ve 4. yüzyıllar arasında etkili bir güç olan Qedarite hükümdarları ilk olarak Asur İmparatorluğu’nun yazıtlarında belirtilmiştir. Bazı erken Qedarite hükümdarlarıydı vasaller 7 asırdan daha yaygın hale Asur karşı ayaklanmaları, o imparatorluğun. Qedaritlerin sonunda MS 2. yüzyılda öne çıkmalarından sonra Nabataean devletine tabi tutulduğu düşünülmektedir.
KUZEY ARABİSTAN’DA AHAMENİŞLER
Ahamenid Arabistan, daha sonra Arabistan Petraea olarak bilinen Mısır ve Mezopotamya arasındaki topraklara karşılık geldi. Herodot’a göre, Cambyses MÖ 525’te Mısır’a saldırdığında Araplara boyun eğmedi. Halefi Büyük Darius, hükümdarlığının ilk yıllarından Behistun Yazıtı’ndaki Araplardan bahsetmez, ancak daha sonraki metinlerde bahseder. Bu, Darius’un Arabistan’ın bu bölümünü fethettiğini gösteriyor. [84] [85]
NEBATİLER
Nabateanlar, Arap soybiliminde listelenen kabileler arasında bulunmazlar, çünkü Nabat krallığı İslam’ın gelişinden çok önce sona ermiştir. Ölü Deniz ile Kızıldeniz arasındaki Syro-Afrika çatlağının doğusuna , yani bir zamanlar Edom olan topraklara yerleştiler. Ve ilk kesin referans M.Ö. 312’den kalmalarına rağmen, daha önce mevcut olmaları mümkündür.
Petra (dan Yunan petra içinde yalanlar ‘kaya’ anlamına gelen) Ürdün Rift Valley doğusunda, Wadi `Araba içinde Ürdün güney Ölü Deniz’in 80 km (50 mil) hakkında. Baharat ticaretinin başarısı ile MÖ 1. yüzyılın sonlarında ön plana çıktı . Şehir, eski Nabataea’nın ana kentiydi ve her şeyden önce iki şeyle ünlüdür: ticareti ve hidrolik mühendislik sistemleri. Trajan hükümdarlığına kadar yerel olarak özerkti , ancak Roma yönetimi altında gelişti. Kasaba 1. yüzyılda Sütunlu Caddesi çevresinde büyüdü ve 1. yüzyılın ortalarında hızlı kentleşmeye tanık oldu. Taş ocakları muhtemelen bu dönemde açılmış ve orada MS 1. ve 2. yüzyıllarda neredeyse sürekli bir bina izlenmiştir.
ROMA DÖNEMİ ARABİSTAN
Kuzey Arabistan’da Sezar Augustus’un hükümdarlığına (MÖ 27 – MS 14) ait Roma hakimiyetine dair kanıtlar vardır. Devrinde Tiberius (14-37 CE), Roma Suriye ve Akdeniz limanları ile İran’ı birbirine bağlayan kervan yollarının üzerinde bulunan Palmyra zaten zengin ve zarif kuzey Arap kenti, Fenike , parçası haline getirildiğinde Roma eyaleti arasında Suriye . Bölge, İran, Hindistan, Çin ve Roma İmparatorluğu’nu birbirine bağlayan bir ticaret yolu olarak giderek daha fazla önem kazandı . Sonraki büyük refah döneminde, Palmyra’nın Arap vatandaşları hem İran Parthian dünyasından doğuya hem deGraeco-Roman batı. 129’da Hadrian kenti ziyaret etti ve şehir tarafından o kadar büyülenmişti ki, özgür bir şehir ilan etti ve adını Palmyra Hadriana olarak değiştirdi .
Son zamanlarda keşfetti kanıtlar olmuştur Roma lejyonları işgal Mada’in Salih in Hicaz dağlar “Arabia Petraea” ilin uzantısı artırarak, kuzeybatı Arabistan alanında. [86]
Arabistanlı Petraea’nın çöl sınırına Romalılar Limes Arabicus deniyordu . Sınır bölgesi olarak, göçebe Saraceni’nin yaşadığı kuzeydoğu Arabistan’ın çöl bölgesini içeriyordu .
KAFTANLAR
Sasani döneminde Arabistan Petraea, Roma ve Pers imparatorlukları arasında bir sınır eyaletiydi ve yüzyılın başlarından itibaren CE, özellikle 3. yüzyıldan kuzeye göç eden Ghassanidler ile Güney Arap etkisinden giderek daha fazla etkilendi .
- Gassaniler sonra Yunanlılaşmıştır Suriye Sami varlığını canlandı. Esas olarak Hauran bölgesine yerleştiler ve modern Lübnan, İsrail , Filistin ve Ürdün’e yayıldılar . Ghassanidler Suriye’yi İslam’ın genişlemesi ile yutulana kadar tuttular.
Yunanlılar ve Romalılar Yakın Doğu’daki çölün tüm göçebe nüfusuna Arabi adını verdiler . Yunanlılar Yemen’e “Arabistan Felix” (Mutlu Arabistan) adını verdiler. Romalılar Petra kentinden sonra Roma İmparatorluğu’nun “Arabistan Petraea” içindeki vassal göçebe devletlerini çağırdılar ve güney ve doğu Arabistan Magna (Büyük Arabistan) veya Arabistan Deserta’ya (Issız Arabistan) imparatorluğu sınırlayan fethedilmemiş çöller çağırdılar .
- Lakhmids orta yerleşmiş Dicle onların sermaye etrafında bölgeyi El-Hirah onlar gassaniler karşı Sasani ve Bizans İmparatorluğu ile ittifak sona erdi. Lakhmidler Orta Arap kabilelerinin Kindite’larla kontrolüne itiraz etti ve sonunda O zamanki Kindah’ın ana müttefiki Himyar’ın düşmesinden sonra 540’ta Kindah’ı yok etti. Sasani’ler Lakhmid krallığını 602’de feshetti.
- Kindites gassaniler ve Lakhmids birlikte Yemen göç, ancak geri çevrildi Bahreyn Abdul Qais Rabi’a kabilesi tarafından. Yemen’e döndüler ve Orta Arabistan’da Orta Arabistan’ı Qaryah dhat Kahl’den (günümüzdeki Qaryat al-Fāw ) yöneten vassal bir krallık olarak kuran Himyaritlerle ittifak kurdular . MS 525’te Himyarlıların düşmesine kadar Kuzey / Orta Arap Yarımadası’nın çoğunu yönettiler.
ORTA ARABİSTAN
KİNDAH KRALLIĞI
Kindah, Kindah kabilesi tarafından bir Arap krallığıydı, kabilenin varlığı MÖ 2. yüzyıla kadar uzanıyor. [87] Kindites bir krallık kurdu Necd organize devletler aksine merkez Arabistan Yemen ; Kralları, bir dizi ilişkili kabileyi, zorlayıcı yerleşik otoriteden çok kişisel prestijle etkiledi. İlk başkentleri bugün Qaryat Al-Fāw olarak bilinen Qaryat Dhāt Kāhil idi. [88]
Kindites, MS 6. yüzyıla kadar çoktanrıcıydı , Güney Orta Arabistan’daki (bugünkü Suudi Arabistan) antik başkentlerinde bulunan Athtar ve Kāhil idollerine adanmış ritüellere dair kanıtlar . Yahudiliğe mi dönüştükleri ya da pagan mı oldukları belli değil , ancak Yahudi kralın Yemen’deki Hristiyanlığı baskılama girişimi sırasında Dhū Nuw’un güçlerindeki kabileler arasında olduklarına dair güçlü bir arkeolojik kanıt var . [89] Onlar ortalarında 7 yüzyılda CE müslüman ve bazı alt kabileleri ilan rağmen, çevrelerini Arap fethi sırasında önemli rol oynadığı döneklik sırasında ridda Muhammed’in ölümünden sonra.
Eski Güney Arabistan yazıtlar yerleşti bir kabile söz Necd denilen KDT adlı bir kral vardı, MHK den (Rabi’ah) dw EAH-m Sebe ve DHU Raydan kralına bağlılık yemini etmişti (Sevr halkı). [90] Daha sonra Arap soybilimcileri Kindah’ı Thawr ibn ‘Uqayr adlı bir kişiye geri götürdüklerinden beri, modern tarihçiler bu rbˁt ḏw ṯwrm’in (Thawr Halkının Rabīahı ) Kindah’ın kralı olması gerektiği sonucuna vardılar ; Müsned yazıtlar o kral hem olduğundan bahsetmiş KDT (Kindah) ve qhtn (Qaḥṭān). Himyarit’te büyük rol oynadılar- ḑaḑramit savaşı. Himyarite zaferin ardından Kindah bir kolu kendilerini kurulan Marib Kindah çoğunluğu orta Arabistan’da toprakları içinde kalırken, bölge.
Kindah’dan bahseden ilk Klasik yazar, İmparator Justinian tarafından bölgeye gönderilen Bizans büyükelçisi Nonnosos’du. Yunanca insanlara Khindynoi (Yunanca Χινδηνοι, Arapça Kindah) olarak atıfta bulunur ve onlar ve Maadynoi kabilesi (Yunanca: Μααδηνοι , Arapça: Ma’ad ) bölgedeki en önemli iki kabiledir ve sayı. O Kindah kralını çağırır Kaïsos (: Yunan Καισος , Arapça: Kays ), yeğeni Aretha (Yunanca: Άρεθα , Arapça: Harith ).
KİŞİLER
YERLEŞİK ARAPLAR
BEDEVİ KABİLELERİ
Büyük klanlardan oluşuyordu ve kabileler göçebe idi. Kabileler erkek atalardan sonra isimlendirildiğinden, soy erkekler aracılığıyla takip edildi.
SOLLUBA
Solluba , Arap Yarımadası’nın kuzey kesiminde Araplardan açıkça ayırt edilebilen bir tayutaymi kabile grubuydu . Solubba, izole göçebeler olarak farklı bir yaşam tarzı sürdürdü. Solluba’nın kökeni belirsizdir. Onlar ile tespit edilmiştir Selappayu içinde Akkad kayıtları ve kökenlerine bir ipucu onların kullanmaktır çöl uçurtmalar onları öncesi Arabistan Sami nüfusu kılan ilk etrafında 7.000 M.Ö. olarak belgelenmiş ve oyun tuzakları,. [91]
Cambridge dilbilimci ve antropolog Roger Blench, Solubba’yı bir zamanlar Arabistan’a egemen olan Paleolitik avcıların ve tuz tüccarlarının son kurtulanları olarak görüyor . Bunlar, MÖ 6. binyılda inek, vahşi eşek, koyun ve köpek, vahşi deve ve keçi tanıtan sığır çobanlarından oluşan bir sonraki insan dalgasında asimile edildi. Bu halklar Kızıldeniz boyunca Cushitic veya Nilo-Saharan konuşmacıları ile ticaret yapmış olabilirler. M.Ö. 3. ve 2. binyılda Semitik dil konuşmacıları Yakın Doğu’dan geldi ve gerisini ötekileştirdi ve emdi. [92]
Batılı gezginler bildirdi Bedevi torunları olmak Solluba olarak görmediği Qaḥṭān. Bir efsane, eski Hıristiyan gruplarından, muhtemelen Bedevi tarafından köleliğe alınan Haçlılardan geldiğinden bahsediyor. [93] Werner Caskel , Haçlı köken teorisini eleştiriyor ve bunun yerine “Solluba” teriminin farklı kökenlerden gelen bir grup grubu tanımladığını öne sürüyor: el-āasā’ın 12. yüzyıldan 13. yüzyıla kadar Güney İran’dan gelen CE göçmenleri ve batısındaki grup, Vahabiler tarafından yenilgisinden sonra ortaya çıkan topluluklardan oluşuyor . [94] Başka bir teori, Solubba’yı sürülerini kaybeden ve diğer Bedevilerin gözlerine düşen eski bir Bedevi grubu olarak görüyor. [95] [96]
ARAPLARDA ŞECERE GELENEĞİ
Arap kabilelerinin kökenleri ve sınıflandırılması ile ilgili Arap gelenekleri, İncil soyağacına dayanmaktadır. 14. yüzyıl Arap soybilimcileri arasındaki genel fikir birliği Arapların üç çeşit olduğu yönündeydi:
- “Perishing Arabbs”: Tarihi çok az bilinen kadim insanlar bunlar. Bunlara ʿĀd, Thamud, Tasm, Jadis, Imlaq ve diğerleri dahildir. Jadis ve Tasm soykırım yüzünden öldü. Andd ve Thamud çöküşlerinden dolayı öldüler. Geçmişte bazı insanlar varlıklarından şüphe ediyordu, ama Imlaq ‘Amaleeq’in tekil formudur ve muhtemelen İncil Amalek ile eş anlamlıdır .
- “Saf Araplar” ( Qahtanite ): Bunların geleneksel olarak Ya’rub bin Yashjub bin Qahtan’ın soyundan geldiği düşünülür, bu nedenle Qahtanite Arapları olarak da adlandırılır. [97]
- ” Araplaştırılmış Arapları” ( Adnanite ): Geleneksel olarak soyundan sahip olarak görülür Adnan . [97] [98] [99]
Modern tarihçiler, bu ayrımların Emevi döneminde farklı siyasi grupların nedenini desteklemek için yaratıldığına inanmaktadır . [97]
Arap tarihi boyunca birkaç farklı Bedevi kabileleri geleneksel olarak iki ana kola çıkmış olan olarak kabul edilmektedir: Rabi`ah diğerleri arasında hangi, Banu Hanîfe ortaya çıkmış ve Mudhar hangi diğerleri arasında, Banu KİNANE (ve daha sonra Muhammed’in kendi kabilesi , Kureyş ) ortaya çıktı.
İNANÇ
Diğer dinler değişen ve daha az derecelerde temsil edildi. Bitişik Roma , Aksumite ve Sasani İmparatorluklarının etkisi Arabistan’ın kuzeybatı, kuzeydoğu ve güneyindeki Hıristiyan topluluklarla sonuçlandı. Hıristiyanlık daha az etki yaptı, ancak yarımadanın geri kalanında bazı dönüşümler sağladı. Kuzeydoğudaki ve Basra Körfezi’ndeki Nestorianizm dışında Hristiyanlığın egemen biçimi Miaphysitism idi . Yarımada, Roma döneminden beri Yahudi göçü için bir yerdi ve bu da yerel dönüştürmelerle desteklenen bir diaspora topluluğuyla sonuçlandı . Ayrıca, Sasani İmparatorluğu’nun etkisisonuçta yarımadada İran dinleri vardı . Zerdüştlük doğu ve güney Arabistan’da bulunurken , Mekke’de Maniheizm’in varlığı yoktu . [100] [101]
SANAT
Sanat komşu kültürlerinkine benzer. İslam öncesi Yemen, estetik ve tarihi cazibenin stilize edilmiş alabaster (heykel için en yaygın malzeme) üretti.
GEÇ ANTİK ÇAĞ
Arabistan’da 7. yüzyılın başları, Bizans-Sasani Savaşlarının en uzun ve en yıkıcı dönemi ile başladı . Hem Bizans hem de Sasani imparatorluklarını, özellikle yeni kurulan bir din altında birleşmiş göçebe Araplardan, üçüncü taraf saldırılarına tükenmiş ve duyarlı bıraktı . Tarihçi George Liska’ya göre, “gereksiz yere uzayan Bizans-İran çatışması İslam’ın yolunu açtı”. [102]
Demografik durum Arap genişlemesini de destekledi: aşırı nüfus ve kaynak eksikliği Arapları Arabistan’dan göç etmeye teşvik etti. [103]
İMPARATORLUKLARIN YIKILIŞI
Önce 602-628 Bizans-Sasani Savaşı , Justinianus Veba Pers içinden ve içine yayılan, (541-542) patlak vermişti. Bizans topraklarında. Vebaya tanıklık eden Bizans tarihçi Procopius , Konstantinopolis’te vatandaşların günde 10.000 oranında öldüğünü belgeledi. [104] Tam sayı; ancak, genellikle çağdaş tarihçiler tarafından tartışılır. Her iki imparatorluk da, her imparatorluk daha fazla bölge için kampanya yaptıkça artan ağır vergilemenin yanı sıra ölümle de mücadele etmek için salgın olarak salgın olarak zayıfladı.
Neredeyse vebaya yenik düşmesine rağmen, Bizans imparatoru I.Ivanyan (hüküm süren 527-565), Arabistan’a genişleyerek Roma İmparatorluğu’nun gücünü diriltmeye çalıştı. Arap Yarımadası, ticaret gemileri için uzun bir sahil şeridine ve Bereketli Hilal olarak bilinen yemyeşil bitki örtüsüne ve Avrupa ve Kuzey Afrika’ya genişlemesine fon sağlamaya yardımcı olabilecek bir alana sahipti . İran topraklarına yönelik saldırı, Sasani’lere yapılan haraç ödemelerine de son verecek ve bu da ateşkes karşılığında Perslere yıllık 11.000 lb (5.000 kg) haraç verme anlaşmasına yol açacaktı. [105]
Ancak, Justinian Arabistan’da daha fazla kayıp alamadı. Bizanslılar ve Sasani’ler, Arabistan’daki saldırganlık olasılığını ortadan kaldıracak kadar güçlü olan çölden gelen güçlü göçebe paralı askerlere sponsor oldular. Justinian, paralı askerlerini çatışmayı önlemek için o kadar değerli gördü ki, şeflerine , herkese verebileceği en yüksek onur olan patrici, filark ve kral unvanlarını verdi . [106] 6. yüzyılın sonlarında, paralı askerler ve patron imparatorlukları arasında anlaşmazlıklar çıkana kadar tedirgin bir barış kaldı.
Bizans’ın müttefiki, çölün sınırlarından Ghassanidler olarak bilinen bir Hıristiyan Arap kabilesiydi . Sasani’lerin müttefiki; Lakhmids da vardı Hıristiyan Araplar, ama şimdi neden Irak. Ancak, Tanrı hakkındaki mezhepsel anlaşmazlıklar ittifaklarda bir şemayı zorladı. Bizanslıların resmi dini, İsa Mesih ve Tanrı’nın bir varlıkta iki doğa olduğuna inanan Ortodoks Hıristiyanlığıydı . [107] gassaniler olarak Monofizit Hıristiyanlar Irak’tan, Tanrı ve İsa yalnızca bir doğa olduğuna inanıyordu. [108] Bu anlaşmazlık uzlaşmaz oldu ve ittifak içinde kalıcı bir ara.
Bu arada Sasani İmparatorluğu, Lakhmid liderinin ihanet ettiği yanlış suçlamalar nedeniyle Lakhmidlerle ittifakını bozdu; Sasani’ler 602’de Lakhmid krallığını ilhak ettiler. [109] Irak’ın verimli toprakları ve önemli ticaret yolları artık ayaklanma için açıktı.
İSLAM’IN YÜKSELİŞİ
Son Bizans-Sasani savaşı 628’de sona erdiğinde, Arabistan Muhammed’in politik-dini liderliği altında birleşmeye başlamıştı. Müslümanlar, her iki imparatorluğa da saldırdılar, bu da Sasani İmparatorluğu’nun yıkılması ve Bizans’ın Levant, Kafkasya , Mısır, Suriye ve Kuzey Afrika’daki topraklarının fethi ile sonuçlandı. [102] Sonraki yüzyıllarda, Bizans İmparatorluğu’nun çoğu ve Sasani İmparatorluğu’nun tamamı Müslüman hakimiyeti altına girdi.
“Muhammed ile tanışan ve Peygamberimizin dizlerinin üzerine oturan bazı çocukların yaşamları boyunca Arap orduları , Avrupa’daki Pireneler Dağlarından Güney Asya’daki İndus Nehri vadisine kadar uzanan kara kütlesini kontrol etti . beş bin millik bir alanı yönetmeye geldi. ” [110]


KAYNAKÇA