Abaca Press / Alamy Hazır Fotoğraf
Ürdün kraliyet ailesi ne zaman 11 Nisan'da toplandı krallığın kuruluşundan bu yana geçen 100. yılı kutlamak, hanedan birliğinin bir resmiydi. Kral Abdullah'ın yanında üvey ağabeyi, dünya basınında "" olarak yer alan haberlerin ardından ev hapsine alınan eski veliaht Hamza bin el-Hüseyin de vardı.darbe girişimi”. Kral röportaj verdi dış dünyaya her şeyin yolunda olduğuna ve Ürdün tahtının eski varisinin ona sadakatini sunduğuna dair güvence verdi.
Dünyanın başka hiçbir yerinde kraliyet aileleri siyasete Orta Doğu'daki kadar hakim değildir. Arap yarımadasındaki devletlerden altısı, Ürdün ve Fas gibi monarşidir. Kraliyet ailesi sadece bu eyaletlerde hüküm sürmekle kalmaz, aynı zamanda çoğu durumda kraliyet ailesinin üyeleri hükümet ve iş sektörlerinde nüfuz pozisyonlarına hakimdir.
Orta Doğu'daki bu mutlak monarşilerin yaygınlığı, bilim adamlarını on yıllardır şaşırttı. Birçoğu biraz kibirli bir şekilde, bu yönetişim biçimlerinin devletler olarak ortadan kalkacağını varsayıyordu. modernize ve "kaçınılmaz olarak" batı modelini takip ederek cumhuriyet oldular veya anayasal monarşi modelini benimsediler. Yine de monarşiler oldukça dirençli olduklarını kanıtladılar.
2010'dan itibaren Arap Baharı'nın sismik bölgesel kargaşası sırasında, bir dizi cumhuriyet devrimle sarsıldı. Ancak, birkaç monarşi önemli protestolara katlanırken, hiçbiri düşmedi - ve çok azı gerçekten ölümcül bir tehlike içindeydi.
Monarşiler nasıl ayakta kalır?
Bu dayanıklılığın köklerini araştırmak, burs patlaması. Bazı bilim adamları, monarşilerin kültürel veya başka bir şekilde yerel olarak uyumlu olduğunu ve basitçe yaygın kabile miraslarına uyduğunu iddia ettiler. Diğerleri, monarşilerin muhalefeti kontrol etmede daha etkili olduğunu veya göreli istikrara giden yolda baskı yaptıklarını öne sürdü.
Ancak bu tür açıklamalar bölgenin tarihi ile mücadele etmekte zorlanıyor. Orta Doğu'da monarşi için herhangi bir özel tercih duygusu, kesme vuruşu Mısır, Tunus, Irak, Kuzey Yemen, Güney Arabistan, Libya ve İran'da olduğu gibi, geçtiğimiz yüzyılda pek çok monarşinin düştüğü gerçeğiyle.
Daha ikna edici bir açıklamanın başka bir yerde olması muhtemeldir. Körfez monarşileri için devasa hidrokarbon kaynaklarının dönüştürücü etkisinden kurtulmak zordur.
Tek başına servet, her derde deva olmaktan uzaktır - sadece Irak, İran veya Venezuela'daki vatandaşlara sorun. Ancak servetin dikkatli ve etkin bir şekilde dağıtılması, kesinlikle kritik faktör monarşilerde karşılaştırmalı istikrarın sağlanması. Sadece bu değil, tüm monarşiler önemli jeostratejik konumları işgal ediyor. Bu nedenle, Körfez monarşileri ve Ürdün örneğinde ABD ve Fas örneğinde Fransa dahil olmak üzere, statükonun korunmasında etkili dış devletlerin desteğinden tartışmalı olarak yararlanıyorlar.
Bu devletlerin kralları ve emirleri seçilmez ve onları veya konumlarını eleştirmek genellikle vatandaşların geçmediği parlak kırmızı bir çizgidir. Yine de, despot da değiller ve genellikle bir dizi seçim bölgesinden şaşırtıcı derecede bir destekle yönetiyorlar.
E-posta ile son alın
Gerçekten de, kraliyet seçkinlerinin çoğu, kendilerini zenginliğin zirvesine yerleştirmek veya devletin politik ekonomisinde pişirilen yeniden dağıtım planlarını desteklemek için sistemler yarattı. Bu, toplumda, yararlandıkları statükoya bağımlı olmaya devam eden güçlü ve bazen çeşitli bireyler ve yapılar oluşturdukları anlamına gelir.
Bu faydalar ülkeden ülkeye değişmektedir. Körfez'deki hükümdarlar uzun zamandır dünyanın en cömertlerinden bazılarını denetlediler. refah devleti sistemlerin yanı sıra düşük vergi oranları, bazen devlet sektöründe açık iş vaatleri ve bir dizi sübvansiyon. Benzer şekilde, Ürdün'de uzun zamandır elitlerin hükümet bildirilerini kullandığı ve himaye kilit aşiret seçim bölgelerinde desteği artırmak için.
Sorunları saklamak
Bu sistem onlarca yıldır çalışıyor, ancak çöküyor artan baskı. Gerçekten de, farklı derecelerde de olsa monarşilerin karşılaştığı temel sorun, ekonomilerinin rantiye ekonomileri olarak sınıflandırılmasıdır. Bu, gerçekte, nüfusun nispeten küçük bir yüzdesinin, madencilik endüstrilerinden (petrol, gaz, mineraller) veya uluslararası destekten gelme eğiliminde olan devlet gelirinin çoğunluğunun sağlanmasıyla ilgili olduğu anlamına gelir.
Buradaki bariz sorunlar, bu kaynakların sınırlı olması ve çılgınca değişen talep ve fiyatlara tabi olmasıdır. Örneğin, hidrokarbonların yerel ekonomiler üzerindeki etkisi o kadar yaygındır ki, özerk, işleyen bir ekonominin ortaya çıkmasını engelleme eğilimindedir. Genel olarak, bu, devletin GSYİH'sının etrafta dolaşıyor sürdürülebilir, açık ve uzun vadeli bir bütçe belirlemeye çalışan hükümetlere uzun süredir zarar veren devletin kontrolünün çok ötesinde faktörlere göre.
Bu tür temel gelir kaynaklarına bağımlılıktan uzak bu ekonomileri çeşitlendirmek nesiller boyunca bir hedef olmuştur. Sonuçlar, devletlerin mecbur kalmadıkça anlamlı bir şekilde çeşitlenemediklerini gösteriyor - ve kuyular neredeyse kuruduğunda bile, Bahreyn gibi, devletlere geçiş yapıyorlar. güvenerek mali destek için diğer monarşilere.
Ürdün'deki son elit tükürüğü ve mini krizin köklerinin tam da bu tür ekonomik kaygılardan kaynaklandığı tartışılabilir. Ancak, son raporlara inanılacak olursa, aile kavgası çözüldü, düzen yeniden sağlandı ve - en azından şimdilik - statüko devam ediyor gibi görünüyor.
Yazar hakkında
David B Roberts, Doçent, Güvenlik Araştırmaları Okulu, King's College London
Bu makale şu adresten yeniden yayınlandı: Konuşma Creative Commons lisansı altında. Okumak Orijinal makale.