“Sen öldün,” dedi Dany.
Öldürüldüm. Viserys’in dudakları hiç kıpırdamıyordu ama Dany her nasılsa onun fısıltılı sesini duyabiliyordu. Benim için yas tutmadın kardeşim. Yasın tutulmadan ölmek çok zor.
“Bir zamanlar seni seviyordum.”
“Bir zamanlar, dedi Viserys, sesi öyle acıydı ki Dany’yi titretti. Sen benim karım olmalıydın, kanımızı ejderha saflığında tutmak için bana gümüş saçlı ve menekşe gözlü çocuklar doğurmalıydın. Ben seninle ilgilendim. Sana kim olduğunu öğrettim. Seni doyurdum. Seni doyurabilmek için annemizin tacını sattım.”
“Bana zarar verdin. Beni korkuttun.”
“Sadece ejderhayı uyandırdığında. Seni sevdim.”
“Beni sattın. Bana ihanet ettin.”
“Hayır, ihanet eden sendin. Bana düşman oldun. Kendi kanına düşman oldun. Beni kandırdılar. Senin at efendisi kocan ve onun pis kokulu yabanileri. Bana altın bir taç vadettiler ve bunu verdiler. “
Viserys, ucundan duman tüten parmaklarıyla, yüzünden aşağı akan erimiş altına dokundu.
Fotoğraftaki sözler kitap serisinde yok aslında ama büyük ihtimal ile Viserys’ın duygularını doğru şekilde ifade eden cümleler onlar.
Bunun dışında kitaptaki şu alıntı da ister istemez biraz Viserys’a acıma duymamı sağlıyor.
Evet, Dany POV’larını okuduğumuzda, bu abi ciddi manada rezalet biri ama diğer yandan onu, bu hale getiren olaylar zincirini göz önüne aldığımızda sizce de -nispeten- haklı nedenlerle delirmiş değil mi?
Bütün aileniz katledilmiş, anneniz doğumda ölmüş ve siz, aile olarak sadece yeni doğmuş bir bebeğe ve sizi korumaya çalışan yaşlı bir şövalyeye sahipsiniz ki o da çok uzun süre yaşamadan öldü ve sonrasında iki kardeş, sefalet içerisinde sağda solda dolanmaya başladı; suikastçılardan kaçtı, açlık çekti ve Viserys, annesinden kalan tek hatırayı da satmak zorunda kalınca tamamen koptu.
Onca kayıp, onca acı, sefalet ve kendince üzerinde binen “hanesini eski haline getirme” ve “eve dönme” vazifesi/hayalleri…
Dany’nin gözünden bakınca abisi onunla alay edildiğini vs. anlamıyordu, yahut tersi mi? Anlıyor ama anlamıyormuş gibi mi yapıyordu? Bu daha katlanılır mı kılıyordu her şeyi? Bilmiyorum. Belki zamanla gerçekten de görmez, duymaz olmuştur.
Burada amacım onun eylemlerini haklı çıkartmak değil ama son senesini gördüğümüz- en kötü haliyle gördüğümüz- için de eksik bir parçayla mı bakıyoruz bu Viserys denen abimize diye düşünüyorum.
Bir yerde Dany de abisini anlıyordu diye düşünüyorum, sonuçta tüm bu yolu beraber geçirdiler, yaşadılar.
Viserys gülümsedi ve kılıcını indirdi. En hüzünlü şeydi bu. Daha sonra kalbini parçalayan en hüzünlü şey… gülümsemesi. “Bütün istediğim buydu,” dedi. “Bana söz verilen şeydi.”
İyi bir ağabey olsaydı, daha doğrusu bir zamanlar olduğu -delirmeden zamanlar- ağabey olsaydı, belki daha farklı şeyler okuyor olurduk, Dany için daha iyi olabilirdi belki…
Viserys için karmaşık duygu ve düşüncelerim var, öyle ki yazarken bile toparlayamıyorum.