Bu zorunluluk; insanı devamlı araştırmaya, incelemeye, düşünmeye, çalışmaya
zorladı. Bu da bizim insan olarak varlık nedenimizdir.
Merak, bilmeyi zorluyordu. Bu, öylesine bir zorlamaydı ki; bilimsellik bile
önemli değildi. Önemli olan, o zamanki insanların bilgi ufkuna yanıt vermesiydi.
O zamanki bilinemezlere verilen yanıtlar, bugün bize yetmiyor. Eskiden yer
Tanrısına inananlar varken, bunlar bugün yoktur. Yer sarsıntısı olduğu zaman
insan buna bir isim verdi: DEPREM.
Bu depremin nedenlerini hemen bilemezdi. Bu yersarsıntıları kendisi gibi bir
çaresiz insan eliyle olamazdı.
Bu neydi, bunu yapan güç kimdi? Buna da bir isim bulmakta gecikmedi. Bunu
yapan çok güçlü olmalıydı: Yer Tanrısı.
Yer Tanrısı yeri sarsabilirdi. Hafif sarsıntıları, bir uyarı, şiddetli sarsıntıları
ise, cezalandırma gerekçesi saydı.
Cezalandırmaları kabullenemezdi.
Peki, ne yapmalıydı?
Bu güçlü ve görülmez ve görünemez yer Tanrısına adaklar adayıp, yalvarışlarda
bulundu. Bu olağanüstü yer Tanrısı, insan seviyesine inip onlarla konuşamazdı
ama onlara bir sinyal verebilirdi. Nasıl olsa insanlara zeka vermişti. Bu
akıl boşu boşuna verilmemişti. İnsanlar çözmeliydiler. Bu Tanrı kızdırılmamalıydı.
Bu güçlü, görülmez Tanrı her adağı kabullenemezdi. Sıradan bir adak olamazdı.
Bu, insanlar için en değerli hediyeler olmalıydı:
Genç ve güzel kızlar. Bu uğurda nice genç kızlar bu yer Tanrısına kurban
edildi.
Bu gün biz depremlerin nedenlerini biliyoruz. Bu yer olgularına yalvarıp kurbanlar
sunmuyoruz.
Bu yer Tanrısı bugün nerededir?
O gün bu yer Tanrısını yaratan insan, bu gün öldürdü.
Depreme yer Tanrısı diyen insan, bu Tanrıyı kendisi yaratmadı mı?