"Anlıyor musun, babadan oğula devrediyorlardı korkuyu. Doğdukları an korku başlıyor, ancak öldüklerinde sonra eriyordu. Bu nedenle, korkunun adını hayat takmışlardı. Ama bir gün, bir adam çıktı ortaya. Ufak tefek, işçi kasketli, işçi giysili, çekik gözlü bir adam. Dilenci gibi kapılara vurmakla işe başladı; kulübelere girmek, mujiklerle konuşmak istiyordu. Onlara ne diyordu biliyor musunuz? Olağanüstü şeyler değil, bildikleri ama bir süredir unuttuklarını anlatıyordu: İnsan olduklarını, bir ruhları bulunduğunu, açlık çektiklerini. Yeryüzünde özgürlük adı verilen bir şey, adalet denen başka bir şey daha bulunduğunu, bir de...
Meyhaneci kulak kabartıp öfkeli öfkeli konuşulanları dinlediğinden, yahudi sesini alçalttı.
-Bir de ne var? diye sordu birbirine sokulan masa arkadaşları.
Korkudan tortop olan Yahudi alçak sesle:
-İhtilal,diye cevap verdi.