İç diyaloğumuzun yapısı ve içeriği büyük ölçüde şunlardan etkilenir: bizi etkileyen tüm dış olaylar. Bu deneyime dahil olan tüm dış sesler, ilerleme şeklimiz ve bizim hakkımızda söyleyebilecekleri hakkında söyleyecek bir şeyleri vardır; başkalarını kendilerine nasıl davrandıklarını nasıl algıladığımızdan da etkilenir. Bu nedenle, öz-anlayış seviyemiz de dalgalanıyor.
A) Evet, Diyaloğumuzda bulduğumuz bir zamanlar dış olan iç sesler ve içeriğini içselleştirdiğimiz. Kendimizi yargıladığımız gibi, aynı sertlikle, aynı merhamet eksikliğiyle yargılamak bizim için kolaydır. Nasıl başka birinin hatalarını suçladığını gördük, biz de suçlayacağız.
Hata yapmaktan korkmayan bir çocuk neden hata yapmaktan korkan bir yetişkin olur? Neden yetişkin, kendisine şefkat ve kendine acıma ile davranmak yerine, onu yargılamayı bırakmayan o insan grubunun bir parçasıdır?
Bulduğum şeyle benlik kavramını inşa etmek
Yaklaşık 50 yıl önce, Shavelson (1976) başkalarının benlik kavramı deneyimlerini oluşturan algıların, başkalarıyla ve benlikle ilgili yüklemelerin inşasına zaten dahil olmuştur. Bakım veya bağlanma figürlerinin yaydığı erken deneyimler temeldir. Onlar bizimle birlikte gelişen şeyler oldukları için, onların bize içkin olduğunu varsaymak da kolaydır.
Bir kişi hatalarından dolayı sürekli olarak eleştirildiyse, bu kalıbı içsel olarak taklit etmeye başlaması onun için kolaydır. Bu özellikle, referans figürlerinin onun için işlediği duygunun hata yapıp yapmamasına bağlı olduğu durumlarda geçerlidir. Bir başkası, vücudu onu normatif veya sosyal olarak arzu edilen şeylere yaklaştıran değişikliklerden geçtiğinde övgü aldığında, hak ettiği ilginin ağırlığına bağlı olduğunu varsayması kolaydır.
Birkaç çalışma şu hipotezi desteklemiştir: insanların refahı, benlik kavramı ve kendini kabul ile yakından ilişkilidir, öz-şefkat olmadan gerçekleşemez.
Kişinin kendi iç diyaloğu tüm bu dış yargılarla -artık içsel- doğru olarak kabul edildiğinde, diğerleri arasında bağımlılık sorunları, aile ilişkilerinde zorluk veya aile içi şiddet ortaya çıkabilir (García, Musitu ve Veiga, 2006).
Öz şefkate karşı içselleştirilmiş eleştiri
Suçluluk ve kendine acıma yakından ilişkilidir. Suçluluk da dahil olmak üzere tüm özbilinçli duygular, benliğe ilişkin bir değerlendirme yoluyla ortaya çıkar. Bu tür duygular bazen kültürün içselleştirilmesinde ortaya çıkan, içinde doğru ve yanlışın ne olduğu ve sosyal bağlamda ortaya çıkan sosyal duygular olarak değerlendirilmektedir (Etxebarria, 2003).
Suçluluğu karakterize eden şey, bazı eylemlerin olumsuz olarak yorumlanmasıdır; genellikle ona eşlik eden rahatsızlığı sona erdirmeye başlayan düzeltici eyleme ek olarak.
Sorun şu durumlarda görünür:
- Negatif eylemler olarak yorumluyoruzAhlaki modelde veya bağlamsal deneyimde hatalı olarak etiketlenmiş olsa da, gerçekte öyle değildir.
- Gözden geçirilmiş değer sistemimizde eylem doğru bir şekilde “yanlış” olarak etiketlendiğinden, düzeltmek için araçlarımız yok – Bu genellikle geçmişte gerçekleştirilen eylemlerde/duygularda olur.
O zaman bir ebeveynle çatışmalı bir ilişkinin, yaptığımız bir şey yüzünden sona eren bir arkadaşlığın, kaçırdığımız bir fırsatın suçluluğuyla yaşamaya mahkum muyuz?
Varsayımsal duygusal mirasımızın mekanizmalarını değiştirmeden uygularsak, yıllarca bu duyguyla koşullanmış yaşayabiliriz. Yine de, suçluluğun sınırladığı ve kahramanın belirli bir duygusal miras alma gerçeği bizi mahkum etmez. Neyse ki bugün, sınırlama eğilimimizi yönetmemize yardımcı olabilecek iyi bir grup yay ve duygusal müdahale biliyoruz.
Sevmediğim bir şeyin benim gibi kabul edilmesi mi, yoksa evet mi?
Kendinden şefkatli terapi, yetiştirmeyi önerir benlik kavramının yeniden yapılandırılması için anahtar bir beceri: öz-şefkat. Öz-şefkatte kişi, deneyimi yargılamadan ve reddetmeden duyguları deneyimlemek için bir alan bulur. Ayrıca daha az eleştirel bir irade ile durum hakkında fikir sahibi olabilmek için alan açan bir araçtır. Ayrıca bize belirli deneyimlerin tüm sonuçlarını anlama fırsatı verir.
Duyguları olumlu ya da olumsuz olarak etiketlemekten kaçınarak onları düzeltme ihtiyacı ortadan kalkar. Onları düzeltme ihtiyacı ortadan kalktıkça, onu değiştirmeye gerek kalmadan olduğu gibi deneyimlemeye odaklanabiliriz. Değişiklik yaparken kaçınırız, deneyde kabul ederiz.
Boş sandalye tekniği: yüzüne söyle
boş sandalye tekniği başlamak için iyi bir araç olabilir Suçun içinde yattığı içselleştirilmiş inanç sistemini ortadan kaldırmak. Ayrıca öz-şefkat ve anlayış üzerinde çalışmak, artık farklı gözlerle gördüğümüz uzak durumlara dönmek için de yararlıdır.
Birçok kez tekrarladık: “Aptalım, bunu yapmamalıydım”, “Nasıl o ilişkide kalabilirdim”, “Annem artık yanımda değil ve ona ergenliğimde nasıl davrandığıma pişmanım”, “Nasıl olabilirdim ki? o işi bıraktın mı? Ne kadar zayıf!”.
Bu durumu yaşarken, bağlamımızın bize çok kötü hissettirdiği ve bizi bu kadar kötü hissettirdiği yargıları nasıl yapabiliriz? Boş sandalye tekniği yüz yüze veya uzaktan terapide yapılabilir. İstersek kendimiz de uygulamaya çalışabiliriz.
İçinde bir kişiyi oturabileceğimiz bir boşluk (sandalye, yatak…) bulacağız. O kişi kendimiz olacak, ama geçici bir an seçmemiz gerekecek. Annesiyle anlaşamayan benle oturmak ister miyim? Başarısız olan ve istediğim kariyeri okuyamayan ben miyim? Kötü niyetli bir ilişkide kalan ben mi? Belirli bir yaş seçeceğiz.
Ne olursa olsun, oturduğunuzda, o “ben”i tarif edeceğiz: anılarımızdan getirebildiğimiz her şey. Giydiğimiz saç modeli, haftanın o günü mutlaka giyeceğimiz kıyafetler, çok karakteristik bir giysi, farklı gözlükler, dinlediğimiz müzik. Kendimizi adil bir şekilde yargılamaya cesaret ettiğimiz bir senaryoya taşımamıza yardımcı olan her şey çünkü her seferinde daha da uzaklaşıyor, daha az anlıyoruz.
Kendimizi başka bir çağda bulan alıştırma çok basit: tüm bunları önümüzde oturan “ben”imize söyleyin. “Nasıl bu kadar aptal olabilirim?” Ona sor. “İşe yaramazdım!” Ona söyle. “Başıma gelen her şeyi hak ettim”. Onu temin et. Bütün o sıfatlar, o eleştiriler, o iddialar, onları karşınızda oturan o kişiye sunar.
Öz şefkat: pes etmeme cesareti
İlk fikir, kişinin tamir etmesidir. uzun zamandır unutulmuş ayrıntılarda. Geçmişteki kişiyle ve o durumdan uzaklaştığımız için hesaba katmadığımız tüm o duygu ve koşullarla yeniden bağlantı kurun.
Öz-şefkat, dış şefkatten bile daha önemlidir. Bu farklı durumları yaşayan biz olduğumuz için tam bilgiye sadece biz sahibiz.
O kızı, ona hissettirdiklerini ve hissettiği yalnızlığı hesaba katarak annesiyle anlaşamadığı için suçlayabilir misin? O adama, kolejden döndükten sonra kot pantolonunu giymiş Çarşamba öğleden sonra hissettiği tecrit ve çaresizliği göz önünde bulundurarak, istismarcı bir ilişkide kalmasının faydasız olduğunu söyleyebilecek misiniz? O geçmişte yaşadığı tek şey reddedilmekken o kişiye ne kadar reddedildiğini söyleyebilecek misin?
Ya da belki yargılamadan anlamaya başlayacağız, çünkü bizi yargılayanlar ve yargılayanlar, tüm acılarımızın gerektirdiği tüm duygusal deneyimlerden yoksun mu? Boş sandalye tekniği, öz-duyarlılığın yerine öz-anlayış ve kabulü koymak için iyi bir başlangıç olabilir. Birkaç yıl önceki benlikle, on dakika önceki benlikle.
Öz şefkat nedir?
Öz-şefkat, hepimizin daha doyumlu ve mutlu hissetmek için geliştirmemiz gereken bir beceridir. Ne olduğunu ve nasıl tanıtılacağını görelim. Devamını oku “
Öz şefkat oluşturmak için boş sandalye tekniği girişi ilk olarak 1ipucu.net Uzmanlardan İpuçları Blog’da yayınlandı.