Bu, David Vann'ın şimdiye kadar okuduğum üçüncü kitabı: PiFor English, please visit CommunityBookStop. Bu yazının orijinali canlabirsene'de yayınlandı.
Bu, David Vann'ın şimdiye kadar okuduğum üçüncü kitabı: Pislik ve Keçi Dağı'nı burada yorumlarım zaten. Şimdi okumadığım bir tek Caribou Adası kaldı. Caribou Adası nasıldır, okumadan bilemeyeceğim tabii ama şimdi Bir İntihar Efsanesi'ni de okumuş olarak bu adamın her seferinde "yok, bu sefer şaşırmam" dememe rağmen beni şoktan şokta koşturmaya devam ettiğini söyleyebilirim...
Pislik yorumumda da Vann'ın oldukça tuhaf, acı ve aklıma gelmeyen daha bir çok sıfat ile tarif edilebilecek bir hayatı olduğunu belirtmiştim: üvey annesinin annesi, önce kocasını sonra kendisini vuruyor; Vann'ın babası da yine kendini vuruyor... Anneannesinin intihar notları Vann'a kalıyor... Bir İntihar Efsanesi'nin sonundaki teşekkür yazısında Vann, "Son olarak aileme teşekkür ederim, çünkü babamın intiharı konusu son derece rahatsız edici bir konuydu ve bu öyküler özel hayatımızı ilgilendiriyor. Öyküler kurgu olmakla birlikte, gerçek olan birçok şeye de dayanıyor. Üvey annem, Nettie Rose, yıllar boyunca bir sürü şeyi benimle konuşarak, benden desteğini hiç esirgemedi. Hayatında başka ölümler de yaşamış olan bu kadın cesaretiyle beni etkilemiştir."
Eğer hayat hikayesini az buçuk bilerek başlarsanız kitaba, siz de bir düşünüyorsunuz okurken, "acaba gerçekleri mi yazdı be?" diye. Onunda bu yazıyı görünce de insan ne kadarının gerçek, ne kadarının kurgu olduğunu düşünürken buluyor kendini. Sanki kurgu olduğunu umduğum kısımlar gerçek, gerçek olabileceğine inandığım kısımlar ise kurguymuş gibi geliyor bana nedense... Bunda önceden iki kitabını okumuş olmamın da etkili olduğunu düşünüyorum: Vann, insanın içinde var olduğunun farkına bile varamadığı ve belki de hiç varamayacağı öyle karanlık, öyle ürkütücü köşeleri deşiyor ki kaleme aldığı çoğu olayı sözcüklere dökebilmek için ucundan, kenarında da olsa hissetmiş olmak lazım.
Sizler için de şok efektini bozmak istemediğimden öykülerin konusuna çok da fazla girmek istemiyorum. Ama zaten başlıktan da anlaşılacağı gibi kitabın merkezinde intihar var. Okumaya değer yanı ise insanların bu harekete nasıl sürüklendiği... Bir İntihar Efsanesi sayesinde bir kez daha anladım ki sadece kendini düşünen, kendisi yalnız kalmasın diye başkalarını zorla, akıl oyunlarıyla peşinden sürükleyen, sürekli depresif olup bu negatif enerjiyi durmaksızın etrafındakilere saçan, dünyadaki minik güzelliklerle mutlu olmayı bilemeyen insanlara hiç ama hiç tahammülüm yok!...more
2015’te şimdiye kadar 16 tane kitap okumuşum ve bunların 2-3 tanesi dışında çoğunluğu sürpriz bir şekilde şaşırtıcı oYazarla söyleşi de Zimlicious'ta.
2015’te şimdiye kadar 16 tane kitap okumuşum ve bunların 2-3 tanesi dışında çoğunluğu sürpriz bir şekilde şaşırtıcı oldu; hiçbir şey beklemeden başladığım kitaplar bir baktım beni sürükleyip, götürüyor… İşte Nessahira da bunlardan biri. “Türk yazar okumuyorum” çok klişe bir laf, biliyorum. Ama evet, çoğunlukla okuyamıyorum. Nessahira‘nın içimi kıpır kıpır yapan yanlarından biri de bu oldu. Türk bir yazarın kaleminden çıkmasıyla kalmıyor, kitabın kalbinde de canıma okuyan İstanbul yer alıyor… Türünün de fantastik bilimkurgu olduğunu söylemiş miydim?
Nessahira, özünde bir aşk hikayesi olsa da öyle mıncık mıncık, “ben onu sevdim, o beni sevmiyor ama yaaaa” tarzı romanlardan biri değil. İçinde çok daha fazlasını da barındırıyor: insanın evinin yok olması, sevdikleriyle başka bir yerde yuva kurarak eski hayatına biraz da olsa geri dönmeye çalışması, sevdiklerine zarar vermeye çalışanları durdurmaya çalışması, yapmasının yanlış olduğu şeyleri bile bile yapması, kendini tutamaması; beyniyle kalbinin ters köşe yapması, altından kalkamayacağını düşündüğü sorumlulukların üzerine yıkılması bunlardan bazıları…
Konuya girip de spoiler vermek istemiyorum ama şunu söyleyeyim, kitabı okuduğum süre zarfı boyunca kendime sorduğum soru şu oldu: “Birini sevmek, ona aşık olmak için ille de görmek mi gerekir? Dokunmak mı gerekir? Görmeden, dokunmadan, sadece konuşarak aşık olabilir miyiz? Gözlerinin içine bakamadan, elini kolunu nasıl salladığını görmeden sevebilir miyiz?”
Gizemi muhakkak ki kulağa hoş geliyor. Ama kendim böyle bir duruma düşsem ne hissederdim, ne düşünürdüm, orasını pek de kestiremiyorum işte. Bazen birine ilk bakışta vurulursunuz ya hani, içiniz kıpır kıpır olur ama ağzını açtığı an bütün çekiciliği toz olup uçuverir? Peki bunun tam tersi olsa? Ne olurdu ki acaba? İşte, baş karakterlerden Hayal’in yerine kendinizi koyup bunu uzun uzun düşünebilirsiniz. ...more
İtiraflardan bir demetle başlamak uygun sanırım bu yoruma: 1. Simsiyah kapağı, üzerindeki tuhaf gözlerleBu yazının orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
İtiraflardan bir demetle başlamak uygun sanırım bu yoruma: 1. Simsiyah kapağı, üzerindeki tuhaf gözlerle daha baştan asabımı bozdu. 2. BOY’un Hollanda’nın en prestijli edebiyat ödülü Libris Literary Prize’a aday gösterilmiş ve BNG Bank Edebiyat Ödülü’nü kazanmış olması konunun tahmin ettiğim kadar ağır olacağını iyice bir hissettirdi. 3. Tanıtım yazısı “Evlatlık bir çocuk almak ve onunla yaşamak nasıl bir histir?” diye başlıyor. Çok uzun süredir eğer çocuk sahibi olmaya karar verirsem evlat edineceğime inanmış biri olaraktan bir “amanııııın!” dedim zaten burada. 4. İntihar kelimesinden ve anlamından ve her şeyinden nefret ediyorum; şimdiye kadar çok sevdiğim iki kişi hayatı değil, onu tercih etti çünkü. 5. Ölümün yaşı olmaz tabii bir çocuğun ölümü hiçbir zaman, hiçbir yerde, hiçbir şart altında insana dokunmayan, içini parçalamayan bir şey olamaz bence…
BOY da böyle başlıyor işte… Evlat edindiği çocuğunu kaybediyor bir anne-baba ve çocuğun intihar ettiğine inanılıyor. Kadın baştan beri çocuğun diğerleri gibi olmadığının, genel olarak bakıldığında da hatta biraz değişik, tuhaf bir kişilik olduğunun farkında ama ebeveynler çocuklarını ne kadar tanıyabiliyor, okulda olup bitenler, bunlardan nasıl etkilendiklerini ne kadar bilebiliyorlar ki? Çocuğu mutlu etmeye çalıştığı belli ama olmuyor işte, anlayamıyorlar birbirlerini…
Bunun neden, nasıl ve ne diye kendi çocuğunun başına geldiğini anlamaya çalışan anne, onunla en son iletişim kurmuş olan öğretmeninin peşine düşüyor. İlk başlarda “ben nerde yanlış yaptım?” türü iç çatışmalarına tanık olurken mesela, birinci tekil şahıs ağzından dinliyoruz hikayesini. Sonradan, öğretmen Hannah’nın yanındayken, BOY’la ilgili ayrıntılar, sırlar, hiç bilmedikleri ortaya çıkarken ise üçüncü tekil şahısa geçiş yapıyor. Bu çok minik gözükse de bence çok akıllıca düşünülmüş bir ayrıntı: oğluyla ilgili daha fazla şey öğrendikçe aslında bir yandan ondan daha fazla uzaklaşmış oluyor çünkü kendisine anlatılan çocuk, onun tanıdığı, öpüp kokladığı çocuk değilmiş aslında…
Onun bu kadar kırılgan olmasını, onu koruyamayacağını; ileride, ona marka giysiler giydirmenin bir şey değiştirmeyeceğini, kursların ve kendini savunma eğitimlerinin fayda etmeyeceğini, çocukların bunlara bakmayacaklarını; bütün bunları beklemiyordun.
İnsan tabii bir yandan da çocukların ne kadar acımasız olabileceklerini düşünmeden edemiyor. Toplumun ve illa ki ailelerinin de etkisiyle farklı olandan bilinçsizce çekinerek, korkarak, farklı olanı dışlayarak, onunla alay ederek, hayatını zehir ederek, kendilerini başkasının yerine koyma duyguları gelişmeden büyüyorlar. Çok ama çok yazık! Anlayacağınız üzere BOY kolay okunmayan ama gerçekten okuduğunuza değecek bir kitap.
Bazen bir şey olur ve olduğunu kendin bile fark etmezsin ve daha sonra neden böyle olduğunu, her şeyin neden böyle ters gittiğini anlamaya çalışırsın.
Geceyarısı Çocukları'nı okurken düşündüklerimden bazıları: Salman Rushdie Bridget Jones'un filminde oynamamış mıydı? Orada uyuz bir adama benziyordu sanki? E o zaman nasıl bir espri yeteneği bu? Hindistan'a ne zaman gidebilirim acaba? Gidersem yerel halkın arasına karışma, başıma büyülü bir şey gelmesi şansım yüzde kaçtır? Marquez'le Rushdie tanışıyor mu acaba? Bu bölümü bitirip uyusam uykuya kaç saatim kalıyor acaba? İşi ekip kitabı mı bitirsem..?
Hiç bir şey beklemeden, Salman Rushdie'yi merak edip de The Satanic Verses'ı bulamadığım için "Geceyarısı Çocukları'nı okuyayım bari" diyerek başladığım bu kitaptan inanılmaz etkilendim. Hindistan, şimdiye kadar bir damla bile ilgimi çeken bir ülke olmadı açıkçası. Şimdiye kadar yollarımın kesiştiği insanların da etkisiyle pis, karmaşık, neyin ne olduğu belirsiz; hayattan baymış, şımarık, zengin insanların kendini atıp 1-2 ayda zen'e ulaştıklarına dair kendilerini kandırarak döndükleri bir yer gibi geliyordu bana. Rushdie'nin insanın aklını alan, büyülü bir şekilde kaleme aldığı Geceyarısı Çocukları'ndaki Hindistan ise hiç (ama hiç!) böyle değil.
Rushdie'nin Hindistan'ı tuhaf ama sevimli insanlarla, batıl inançlarla, insanın burnunun büyüklüğünün kaderini belirlediği olaylarla dolu. Hindistan'ın bağımsızlığının ilan edildiği gece dünyaya gelen, bu nedenle de bir anda ülke çapında meşhur olan ana karakterimiz Salim Sina, hikayesini anlatmaya ta babaannesi ve dedesinin tanışmasından başlayınca "of, yandık şimdi" dedim kendi kendime. Geceyarısı Çocukları'na sıra gelene kadar bayacağım diye düşündüm. Ancak Rushdie'nin esprili, içten ve oraya buraya büyülü gerçekçiliği serpiştirdiği yazısı sayesinde 300 küsür sayfa okuduğumda ne kadar zaman geçtiğini hissetmemiştim bile!
Geceyarısı Çocukları'nda bambaşka bir Hindistan ile tanışmakla kalmayıp büyünün gerçek olduğuna inanacaksınız....more
Çocuk kitaplarını severim; Rico ve Oskar Derin Gölgeler’i de sevimli göründüFor English, please visit my link text. Orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
Çocuk kitaplarını severim; Rico ve Oskar Derin Gölgeler’i de sevimli göründüğü, Her Ülkeden Bir Kitap ve Kitaplık Kedisi Reading Challenge’da yol almama yardım edeceği için seçtim kitapta gördüğümde… Ve ben bu çocuklara bayıldım! Özellikle Rico’ya. Onlar üzerinden de böyle sevimli, heyecanlı ve yaratıcı bir hikâye yazdığı için Andreas Steinhöfel’e…
Rico, tam adıyla Frederico Doretti, Berlin’in Dieffe 93 caddesinde, annesiyle birlikte yaşayan, 11 yaşında, “derin yetenekli” bir çocuk. “Derin yetenekli de ne demekmiş?” derseniz, anlatayım hemen… Bu, Rico’nun sokak aralarına girmeden sadece düz yolda yürümesi gerektiği, sağını solunu ayıramadığı için pek dışarı çıkamadığı, anlatılan her şeyi aklında tutamadığı, özellikle heyecanlandığı zaman aklında bingo toplarının çılgınlar gibi uçuşmaya başladığı ve bu nedenle de kafasının karıştığı anlamına geliyor.
Rico’nun annesi, taşındıklarında tüm apartmana bu durumu anlatmış, herkes de ona yardımcı oluyor. Hatta evlerine girip, bakınmasına bile izin veriyorlar. Bazı akşamlar birlikte film izlediği bir teyze bile var hatta. Macera, Rico’nun yolda bir makarna tanesi bulmasıyla başlıyor. O bir Rigatoni mi, başka bir şey mi diye sorarak apartmanın hemen hemen tüm sakinlerini gezen Rico, bir gün tesadüfen kendisinin tam tersi olan, üstün zekâlı, başına bir iş gelir korkusuyla sürekli kafasında kaskla dolaşan Oskar ile tanışıyor.
Bu sırada Berlin’de terör estiren, Mister 2000 lakaplı, çocukları kaçırıp ailelerinden normalin (ki bu laf da bir tuhaf oldu ama idare edin) çok daha altında fidye istediği için “ucuz çocuk rehinecisi” olarak anılan bir adam var. Tüm çocuklar da, aileler de korku içerisinde yaşıyor haliyle. Rico’cuğum da tam “OSkar benim arkadaşım; gerçek arkadaşım” diye düşünmeye başlarken, Oskar Mister 2000 tarafından kaçırılıyor. Babası da parayı bulamadığından polise haber verince işler iyice sarpa sarıyor.
Rico’nun dünyaya bakışı, gözlemleri, düşüncelerinin karmaşıklığı arasından bir şeyleri çözemeye çalışması keyifle okunuyor. Çocuk kitabı, evet, ama şunu da söyleyeyim ki kitabın sonuna kadar Mister 2000’in kim olabileceğine tahminlerimin hepsi bitirdiğimde darma duman olmuştu. “Vay arkadaş!” diyebildim sadece. Rico ve Oskar – Derin Gölgeler, hem çocukların, hem de yetişkinlerin büyük keyifle okuyabileceği bir kitap. Serinin ikinci ve üçüncü kitabı da Tudem Yayınları tarafından dilimize kazandırılmış. Onları da bir an önce edinmem, Rico ve Oskar’ın daha nasıl maceralara koştuğunu hemen öğrenmem lazım!...more
Asabi bir ergenken Bram Stoker’ın kaleme aldığı Dracula’yı okuduğum günden beri içinde vampir olan her şeye hop diye atlıyorum; durduramıyorum kendimi. Eskiden, yani yine ben ergenken, pek de kolay bulunmuyordu böyle şeyler. Sonrasında Twilight’ın patlamasıyla (ki o seriyi bile zevkle okudum; vampir açlığıma veriyorum) coşup gittiler. Aslında iyi bir şey olması lazımdı bunun, özellikle benim gibi okurlar için. Ancak “insan kanı içmeyen vampirler” veya “insanlığını özleyen vampirler” ya da “insanlara özenen vampirler” derken iş iyice zıvanadan çıktı. Vampirliğin özü kayboldu resmen. İşte Carmilla, bana vampirleri ve bu hikayelerin beni neden heyecanlandırdığını tekrar hatırlattı.
Zaten hikaye Avrupa’da bir şatoda (kitaptaki adıyla ‘schloss’) başlayınca daha kafadan bir heyecan bastı beni. Babasıyla ve hizmetçileriyle bu şatoda yaşayan genç bir kız… Birdenbire misafirleri olan, büyüleyici güzellikte, tuhaf huylara sahip bir misafir, Carmilla… Biz ‘babaya yavşar bu’ derken kıza sulanan bir misafir hatta… Ürkütücü binalar, kasvetli sokaklar, gri ormanlar ve kana olan açlığın yanı sıra akıl oyunları… Tam bir gotik vampir hikayesi yani!
Kitabın tanıtımında “Sheridan Le Fanu’nun kadınları, karanlığa eğilimleri ve ölüme yakınlıklarıyla, içimizdeki vampire ayna tutuyor” diye bir cümle var. Bunu da ana karakterimiz Laura ile babasına bakınca açıkça görebiliyoruz; Laura, biraz yaşından da olsa gerek bilinmeyene, karanlığa inanmaya daha meyilli. Babası ise her şeyi bilime bağlamaya meraklı. Le Fanu, son zamanlardaki pek çok örneğin tam tersine kan ve vahşet ile sekse değil, psikolojik gerilime ve karakterlerin içine işleyen karanlığa odaklanıyor.
“Edebiyatın ilk lezbiyen vampiri” Carmilla, atmosferiyle, bilinmezlikleriyle, tesadüfleriyle şaşırtacak sizi. Eğer Dracula’yı okuduysanız da Bram Stoker’ın bu kitaptan ne kadar etkilendiğini açıkça göreceksiniz. Bazı sahneler pat pat gelecek gözlerinizin önüne. Böyle orijinal bir hikaye bana çok iyi geldi açıkçası, umarım size de iyi gelir....more
Florida’nın yakınlarında bir adada yaşıyor Bigtree ailesi.For English, please visit Community Bookstop. Bu yazının orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
Florida’nın yakınlarında bir adada yaşıyor Bigtree ailesi. Büyükbaba Sawtooth Bigtree, ‘bunama’ teşhisi ile suyun üzerinde yüzen bir huzurevine yatırılmış. Anne Hilola Bigtree ise kanserden dolayı hayata gözlerini yummuş. Geride kalan eşi ve üç çocuğu, onsuz oldukça zor durumda çünkü Timsah Park’ın olayı, yüzlerce insanın Hilola’nın timsahlarla güreşmesini görmeye gelmesi. Timsah Park’ın yıldızını kaybetmesi yetmiyormuş gibi, bir de Karanlıklar Alemi diye yeni bir eğlence parkı onlara rakip oluyor. Babanın da (Şef), üç çocuğun da (Kiwi, Ossie ve Ava) parkı nasıl kurtarabilecekleri hakkında çeşitli fikirleri var tabii…
Şef, Timsah Park’a getirebilecekleri yenilikleri planlıyor. Çocukların en büyüğü olan Kiwi, parkı satmaları gerektiğini söylüyor ancak kimse buna razı olmayınca ana karaya giderek, rekabeti incelemek adına Karanlıklar Alemi’nde işe başlıyor. Bir yandan da okula girme aşkı ile üniversiteye girmeyi hayal ediyor. Annelerinin ölümünün ardından tuhaflaşmaya başlayan ortanca kız Ossia, anneleriyle konuşma umuduyla ruhiyatçılığa sarıyor ve hayaletlerle konuşuyor, hatta bunlardan bazılarının erkek arkadaşı olduğunu iddia ediyor. En küçükleri Ava ise annesi kadar iyi bir timsah güreşçisi olmaya ve bu sayede parkı kurtarmaya kararlı.
Karen Russell, gerçeklik ve fanteziyi ustaca bir şekilde bir araya getirmiş. İnsanların ait olduklarını düşündükleri yere nasıl tutunduklarını, bazılarının ise bunun tam tersine, çok uzaklara kaçabilmek için yanıp tutuştuklarını insanın yüzüne vura vura gösteriyor. Farklı insanların aynı problemi farklı şekillerde atlatmaya çalıştığını, bazılarına öyle gelebilse de bunlardan hiçbirinin “yanlış” olarak nitelendirilemeyeceğini ortaya koyuyor. Swamplandia_cover
Çocukluğun naifliği ve bu nedenle başlarına kötü şeyler gelebileceği düşüncesi de kol geziyor kitapta. Nitekim Ava’nın Ossie’yi bulmasına yardım etmesi için para verdiği adam Bird Man ile başına gelenler, Ossie’nin hayalet sevgilisiyle evlenecekken terk edilmesi gibi olaylar insanın içini burkuyor; hatta sinirlendiriyor, isyan ettiriyor. Eğer gerçekle fantezinin birleştiği, tuhaf bir kitap okumak istiyorsanız Siren Yayınları’nın dilimize kazandırdığı Timsah Park tam size göre olabilir....more
Daha ilk sayfasındaki alıntıyla kalbimi çaldı bu kitap:
“‘İnsanlığın selameti’ için o Tanrıbilimci antikalarının hepsinden çok daha önemli bir sorun var ki, beni daha başka türlü ilgilendirir: beslenme sorunu.” NIETZCHE, Ecce Homo
“Okuru alternatif bir felsefe yolculuğuna çıkarma” hedefiyle yola koyulan Michel Onfray, söz verdiğini yapmayı başarmış Filozofların Karnı kitabında. Felsefeyle ilgili pek çok konuda filozofların beyni odak noktasıyken, Onfray onların midelerini didiklemeyi tercih etmiş ve ortaya hem düşündüren, hem de (itiraf etmeden olmaz) yer yer insanın karnını acıktıran bir kitap çıkmış.
Filozofların Karnı’nın benim için en ilginç bölümü, “Beslenme Üzerine Yaşamöyküsel Deneme” başlıklı, Onfray’ın bu kitabı yazmaya nasıl karar verdiğini anlatan bölümdü. Hayat şartlarına bağlı olarak insanın ne yediğinin nasıl değiştiğini, bu yediklerimizin ruh halimizin yanı sıra paramızdan vücut sağlığımıza kadar pek çok şeyi nasıl etkilediğini gözler önüne seren bir bölüm bu. Bası insanların yemeğe, iyi yemeklere zaafı olduğunu, genellikle “lezzetli” diyebileceğimiz tüm yemeklerin de aslında bizim için ne kadar zararlı olabileceğini gösteren bir bölüm. Yine bile Onfray, kalp krizi geçirdikten sonra ona bir diyet yazan doktora “ölmeden önce son sözünü söyler gibi, kahramanca bir çıkışla, hayatını margarinle idare etmektense, tereyağı yiyerek ölmeyi yeğlediğini açıklayan” bir adam. E böyle bir adamı da sevmemek imkansız!
“Ölümüm yemekten olacak” ve “tatlıya sıra gelmeden ölürsem hepinize hortlarım” gibi cümleleri çok kullanan bir insan olaraktan şıp diye, hem yalanarak, hem de öğrenerek okuduğum bir kitap oldu Filozofların Karnı....more
Hani bazı kitaplar vardır ya tüm satırların altını çizesiniz, her kelimFor English, please visit CommunityBookStop. Orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
Hani bazı kitaplar vardır ya tüm satırların altını çizesiniz, her kelimeyi, cümleyi hatırlayasınız gelir? İşte Stoner da bu kitaplardan biri oldu benim için. Karakterleri mi çok sevdim? Hayır. Olaylar mı ilginç geldi? Hayır. Ama kitabın hissettirdikleri altüst etti beni. En son lunaparkta gondola bindiğimde yükseklik korkum dört bir yanımı sarmış, beni hüngür hüngür ağlatmış, önümde oturan kızcağızın saçına tutunmama neden olmuştu. İndiğimde tir tir titriyor, o saç çekme kısmını ve saydırdığım küfürleri hatırlamıyordum; arkadaşlarıma dalga konusu olsa da beni bayağı sarsmıştı bu durum. İşte, Stoner’ı bitirdikten sonra kalan his de aynı bu his oldu…
Kitabın tek kelimeyle özeti şöyle: William Stoner ile 19 yaşındayken tanışıyor, ölüm anına kadar ensesinden ayrılmıyoruz. Çiftçi bir aileden gelen Stoner’ın babası onu bu alanda okumak için üniversiteye gönderiyor. Ancak Stoner’ın gönlü edebiyata tutuluyor. Öğretmen olmaya karar veren Stoner, üniversitede kalarak edebiyat dersleri vermeye başlıyor. Özünde böyle devam eden hayatında pek çok dalgalanma da oluyor tabii.
Mesela savaşa katılmamaya karar veriyor. Edith isimli bir kıza aşık oluyor ve onunla evleniyor. Nesini, nasıl sevdi anlamadım ama evliliklerinin çoğu birbirlerinden uzak durarak, Edith’in Stoner’a dokunmak bile istememesiyle geçiyor. Kadın, nasıl olduysa bir çocuk istediğine karar veriyor ve biz kız çocukları oluyor. Edith, çocukla da ilgilenmiyor; ancak kız belli bir yaşa geldiğinde onun popüler olması gerektiğine, belirli kıyafetleri giymesi gerektiğine, vs. karar veriyor. Birbirlerini yemelerine rağmen ayrılmıyorlar da.
Stoner, sevgiye ve ilgiye aç bir insanmış gibi geldi bana. Ama adamcağız bunu bir türlü bulamıyor. Bunun yanında, “iyi bir öğretmen olmak” dışında kendisine pek de hedef koymayan, etrafındaki olayları tepkisiz bir şekilde karşılayan bir insan olmasını da inanılmaz tuhaf buldum. Hedefinin önünde bir engel olunca sesini yükseltinde rahatladım ama çoğu zaman da Stoner’ı omuzlarından sarsarak, “bir tepki versene adam! Bağırıp çağırsana!” diye ciyaklayasım geldi.
Özünde oldukça basit bir roman Stoner. Ancak o kadar duygu dolu ki, Stoner teninizin altına girip damarlarınıza karışıyor. Acısını, heyecanını, açlığını, sinirini, her şeyi onunla birlikte hissediyor, hatta zaman zaman kitabın içine girip adama yardımcı olabilmeyi arzu ediyorsunuz. Sevgili Kitaplık Kedisi’nin tavsiyesi üzerine kitabın orijinalini okudum ancak dilimize de Koton Kitap tarafından çevirilmiş. Okumamak için bir bahaneniz yok yani!...more
Kitabın en büyük sırrını vermeden nasıl yorum yapacağım pek biFor English, please visit Community BookStop. yazının orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
Kitabın en büyük sırrını vermeden nasıl yorum yapacağım pek bir fikrim yok. Ancak şunu söyleyebilirim ki Hepimiz Tamamen Kendimizi Kaybettik’teki Cooke ailesi bazı yönlerden alışık olduğumuz, klasik bir aile. Bazı yönlerden oldukça sıra dışı bir aile. Kitabın kendisi de hem komik, hem ciddi, hem de hüzünlü…
Anlatıcımız Rosemary eskiden çok konuşan bir kızmış. Ailesi, onun mümkün olduğunca minimum miktarda konuşmasını sağlamak için “hikayeye ortasından başla” derlermiş. Hepimiz Tamamen Kendimizi Kaybettik ’te de söz dinliyor; hikayeye ortadan başlıyor. Kızkardeşi bir şekilde ortadan yok olmuş, ağabeyi nerede olduğu bilinmez, FBI tarafından aranan bir tip, annesi fiziksel olarak orada olsa da diğer yönlerden nerede olduğu belirsiz bir kadın, babası da duygularından arınmış, alkolik bir adam Rosemary ile tanıştığımızda. Kendisi de hayatının bazı kısımlarını hem hatırlamaya, hem de unutmaya çalışan bir kız.
…bir hikayenin yaşanması ve anlatılması farklı şeylerdir. Bu hikayenin doğru olmadığı anlamına gelmiyor, yalnızca onu hala hatırlıyor muyum, yoksa yalnızca nasıl anlatacağımı mı hatırlıyorum, artık gerçekten bilmiyorum anlamına geliyor.
Ortasından başladığı hikaye, başına sonuna gidip geliyor. Dediğim gibi, spoiler vermeden neler olduğunu anlatmak imkansız. O nedenle neler hissettirdiğini, neleri düşündürdüğünü yazmaya çalışayım diyorum:
- Farklı olmak, kendinden farklı olanı sevebilmek, severken kıskanabilmek, yokluğunda özlemek - İnsanoğlunun bilim uğruna ne kadar ileri gidebildiği ve sonucunda pişman olup olmadığı - Çok konuşmanın iyi mi, kötü mü olduğu - Her şeyi içine atan insanların sonunda nasıl patladığı - Sorunları içine atmanın mı, dışa vurmanın mı iyi olduğu - Bir kişi eksilirse ailenin hala aile olmaya devam edip edemediği - Çocuklarının birini diğerinden daha çok seven ebeveynlerin olup olmadığı - İnsanların hayatları boyunca yanlarında olan birinin yokluğunda kendilerini nasıl tam hissedebileceği
Hepimiz Tamamen Kendimizi Kaybettik’in sonunda hüngürfoş ağlıyor, hatta böğürerek ağlıyor olabilirsiniz. Demedi demeyin!...more
Kara Sohbet, 110 sayfalık minicik bir kitap. Amelie Nothomb da bu kadar az sayfaya kocaman kocaman konBu yazının orijinali canlabirsene'de yayınlandı.
Kara Sohbet, 110 sayfalık minicik bir kitap. Amelie Nothomb da bu kadar az sayfaya kocaman kocaman konular sığdırabilen, tuhaf bir yazar. İsmini Google’a yazdığınızda çıkan resimleri adeta Morticia Addams’ı andırıyor. Jerome Angust ve Textor Texel arasında, bir havaalanında geçen diyalogdan oluşan Kara Sohbet’i okurken ancak kitabın sonuna geldiğinizden başından beri oraya buraya serpiştirilmiş olan ipuçlarının ne olduğunu anlıyorsunuz.
Olayımız şudur: Jerome Angust, uçağının uzunca bir süre rötar yapacağını öğrenmesinin ardından bulunduğu havaalanında kitabını okumaktadır. Bir adam gelir oturur yanına; hani o okuduğunuz veya müzik dinlediğiniz halde sizinle konuşmakta ısrar eden tiplerden bir adam. Adı Textor Texel. Jerome, adamı dinlememekte ısrar etmesine rağmen adam iflah olmaz ve anlatır da anlatır. Konuşmaları, Textor’un sadece beyin gücüyle bir sınıf arkadaşını öldürdüğüne inanmasından, iğrenç kedi mamalarını yediğini itiraf etmesine kadar uzanır. Ve bu diyalog tuhaflaştıkça tuhaflaşır…
Sözde, Kara bir Sohbet’e dalmış olan bu adamlardan biri “normal,” diğeri “manyak.” Kitap okurken ilgisini çeken, hatırlamak istediği kısımların altını çizen bir okur olaraktan kitabımı epey karalamış olduğumu belirtmem gerekiyor. Belirtiyorum, çünkü sonunda fark ettim ki ağırlıklı olarak “manyak” damgası yiyen Textor’un söylediklerinin altını çizmişim. Şeytan, melekten daha ilgi çekici sanırım.
Ne yazık ki hayat, arzu ettiğiniz kadar kusursuz değil.
Spoiler vermeden derdimi tam anlatamayacağım için kitabın sonunun Fight Club-vari bir son olduğunu belirterek yorumu noktalıyorum. Bunu GoodReads’e yazıp da “kim ne demiş bu kitap hakkında” diye bakarken de fark ettim ki, sonunu okuyup da aklına Fight Club gelen de tek ben değilmişim. He bir de Kara Sohbet, ilk kez Duru Tiyatro tarafından 2005 yılında ülkemizde tiyatro sahnelerine taşınmış. Oyun olarak da ilk kez Türkiye’de oynanmış. O zaman bilseydim de gitseydim keşke diyorum.
Buradan satın alın; Kara Sohbet – Amelie Nothomb Bu kitapla ne içilir: Viski Bu kitapla ne dinlenir: Pink Floyd – Dark Side of the Moon...more
Ann Hood, ismini sağda-solda gördüğüm, bu gördüklerimi okFor English, please visit Community BookStop. Bu yazının orijinali canlabirsene'de yayınlandı.
Ann Hood, ismini sağda-solda gördüğüm, bu gördüklerimi okumadan geçemediğim için kitaplarını yazarken gerçek tarihi referanslara dayandığını bildiğim bir yazar. Tanışmamız ise Ölüm İlanı Yazarı ile oldu: arkasını bile okumadan, sırf ismi çekici geldiği için seçtiğim bir kitap. Tarihi romanları da (tamamen aşk odaklı olmayanları) severim tabii ve Ölüm İlanı Yazarı da kendini hem merak ettirerek, hem okuru üzerek, hem heyecanlandırarak okutanlardan.
Romanın iki baş karakteri var: Claire ve Vivien. İkisinin hayatını, üzüntülerini, ne aradıklarını ayrı ayrı, ayrıntılı bir şekilde görüyoruz. Ancak kafada sürekli gezen soru şu: Claire, 1960’larda yaşıyor; Vivien’in hikayesi ise 1919’larda geçiyor— bu kadınların yolu bir şekilde kesişecek ama nerede?! İşte sırf bu sorunun yanıtını alabilmek için bile haldır huldur okuyorsunuz kitabı ve Ann Hood, sonuna kadar bu gizemi açıklığa kavuşturmamakta direniyor.
Aile bağlarının, insan ilişkilerinin sorgulandığı kitapları her zaman sevmişimdir. Ölüm İlanı Yazarı da böyle bir kitaptı. Diğer yandan o zamanki günlerden şurada burada minik alıntılar olması da hoşuma gitti; telgraf göndermek için Western Union’a gitmelere gerekmesi mesela. Ölüm İlanı Yazarı olan Vivien’in ölen kişilerin yakınlarıyla ilişkilerini ilgiyle okudum. Sonradan da bugünkü ölüm ilanlarının çok basit ve özensiz yazıldığını farkederek üzüldüm. Her na kadar yüzyıllar değişse de insanların dertlerinin, mutluluklarının pek de değişmediğini yine gördüm. Bu da iyi bir şey mi, kötü bir şey mi onu bilemiyorum gerçi. Demem şudur ki, sizi yormayacak, merakta bırakacak bir maceraya atılmak istiyorsanız, Ölüm İlanı Yazarı tam size göre!
Bu kitapla ne içilir: Sütlü çay Bu kitapla ne dinlenir: Brenda Lee – I’m Sorry...more
Toni Morrison’ın Sula‘sını daha yarılamışken Instagram’e fotoğrafını kFor English, please visit Community Bookstop. Orijinali Zimlicious'ta yayınlandı.
Toni Morrison’ın Sula‘sını daha yarılamışken Instagram’e fotoğrafını koyup, altına “tokat üstüne tokat atan kitap” yazmıştım. Sonuna gelene kadar daha ne tokatlar yiyeceğimden haberim yokmuş tabii… Kitabın arkasında, Toni Morrison’ın Sula’da anlatmak istediğini şöyle özetlemişler: “Toni Morrison, kadınlar arasında cinselliğe dayanmayan o gizemli dostluğu ele almış, iki kadın arasındaki dostluğun tansıklı yanını göstermek istemiştir: Bu dostluk öylesine önemlidir ki hiçbir küçük ihanet, ‘koca’nın çalınması bile bunu bozmamalıdır.” Çok ama çok iyi bir özet bu aslında…
Peki, ne var bu kitapta?
Ohio’nun The Bottom (Taban) mahallesinin tarihi var. - Ulusal İntihar Günü’nün nasıl oluştuğuna ve kutlandığına (ya da kutlanmadığına) dair bilgiler var. - Çocukluklarında, tamamen farklı tipler olmalarına rağmen arkadaş olan ve ileride de birbirlerinin yanında olan Sula ve Nel ve onların tuhaf ailelerinin hikayeleri var. - Afrikan-Amerikan kültürü odaklı olsa da ve 1919-20’lerde geçse de ne yazık ki bugünkü kadınlar için de geçerli olan konular var. - Erkeklerin kadınlara bakışı, kadınların toplumdaki yeri ve erkeklerle ilişkilerine dair gözlemler var. - Annesinin alevler içerisinde yanışını kılını bile kıpırdatmadan izleyen bir kız var. - Oğlunu içine düştüğü durumdan kurtarmanın tek yolunun onu öldürmek olduğuna inanan bir anne var. - Çocukları aç kalmasın diye tek bacağını satan bir kadın var. - Arkadaşlık, aile, acı ve zor bulunan mutluluklar var.
Toni Morrison, sözünü sakınmayan, hem olayları, hem de duyguları çırılçıplak anlatan bir yazar. Aynı En Mavi Göz‘de olduğu gibi, Sula‘da da hayatın ve insanların ne kadar acımasız olabileceğini paldır küldür gözler önüne koyuyor. “Bunu biraz sevimlileştireyim de okurlarım bana cadı demesin” gibi bir derdi yok. Okurunun asabını ne kadar bozduğu, onu ne kadar ağlatabileceği umurunda değil. Hatta bile bile, başta da dediğim gibi, tokat üstüne tokat indiriyor insanın suratına. Bunu yaparken de insana hayatın farkı bileşenlerini sorgulatıyor. Ölümü mesela…
Can yakan bir şiir gibi bir kitap okumak istiyorsanız hemen Sula‘yı edinin diyorum....more
Pislik'i okuduktan sonra aklımdan geçen bir düşünce olmuştu; Keçi DFor English, please visit Community Bookstop. Orijinali, canlabirsene'de yayınlandı.
Pislik'i okuduktan sonra aklımdan geçen bir düşünce olmuştu; Keçi Dağı'nı okurken de aynı şeyi düşünürken buldum kendimi: "David Vann yazmayı seçmeseymiş çok iyi bir seri katil falan olabilirmiş." Adamı tanımam, etmem haliyle. Önce kocasını, sonra kendisini vurmuş bir üvey anneanne, intihar eden bir baba gibi kısıtlı bilgilerim var hakkında. İki kitaptan çıkarabildiğim kadarıyla bu büyük travmalar ona yetmiş de artmış bile. Damarlarımın içinin yandığını hissediyorum Vann'ı okurken. Yatağımda rahat rahat yatarak okusam da tüm bedenim acıyor. Bu da yetmezmiş gibi kalbim ve beynim acıyor. Bir yandan da hayran kalıyorum kendisine... Acı ve zevk arasındaki o garip çizgide gidip geliyorum yani.
Kitap, bir baba, oğul ve dede ile babanın en yakın arkadaşı Tom'un (ki ismi geçen tek karakter de Tom) ormanda geleneksel geyik avına çıkmalarıyla başlıyor. Silahını hak ettiğin, artık büyüdüğünü kanıtlamak için bir geyik vurması gerektiğinin farkında olan oğul, geyik vuramıyor. Onun yerine bir kaçak avcıyı vuruyor. Adamlar hep birlikte "ne yapsak, ne etsak?" moduna girince olaylar zaten sarpa sarmaya başlıyor. Oğlumuzun da Vann'ın Pislik kitabındaki derecede bir saykoluğa sahip olduğunu da söylemek lazım...
Cesedin yanına varıp ona bakabildim ve bir geyiğin leşine bakmaktan daha fazla rahatsız olmadım. Hatta heyecanlandığımı bile söyleyebilirim.
Vann, bu tek bir olaydan çıkarak, tüylerimizi ürperte ürperte daha büyük şeyleri sorgulatıyor bize. Ana sorusu da şu: NEDEN AVLANIRIZ? Öldürmek, insanın sağ kalmak için mecburen yaptığı bir şey mi mesela, yoksa içine kazınmış bir güdü mü? Öldürmekten zevk almak psikopatlık mı, içgüdüsel bir his mi? Hayvanları öldürmek doğruyken insanları öldürmek neden yanlış? Neden yaşıyoruz? Neden ölüyoruz? Neden "öldürmek" diye bir şey var? Nedir olayımız, ne?! Kalbi sağlam olmayanlar uzak dursun bu kitaptan.
Bu kitapla ne içilir: Buz gibi su içilir anca Bu kitapla ne dinlenir: Talking Heads - Psycho Killer...more