Erica Rimlinger’a söylendiği gibi
Üç çocuğum ve ben emzirmek için kolay zaman geçirdik ve çocuklarımı mümkün olduğunca uzun süre emzirdim. Arkadaşlar alay ettiler, “Bu bebekler soda isteyecek kadar büyük” ama umurumda değildi. Ben ticari olarak bir sigorta acentesiyim ve tutkuyla bir sağlık savunucusuyum. Hamileler için egzersiz dersleri verdim ve kadınlara emzirme eğitimi verdim. WIC programı. Sağlıklı yaşam için amigo kızıyım ve emzirmenin anneler ve bebekler için sağlığı iyileştiren faydalarını tanıtıyorum. Sağlık yolunda benim şeridim önlemdir.
Üçüncü oğlumu emzirirken sert bir yumru göründüğünde, tıkalı süt kanalı. Emzirdiğim ve emziren kadınlarla çalıştığım yıllarda tıkanmış süt kanalları görmüştüm ama daha önce hiç olmamıştı. Normal sıcak kompresyon ve masaj ilaçları işe yaramadı, bu yüzden şaşkınlıkla doktora gittim.
Kısa süre önce Rochester, New York’tan Houston, Texas’a taşındım. kinesiyoloji Texas Woman’s University’de (TWU) sağlık koçluğuna odaklanarak. TWU kampüsünden bir blok ötede, Texas Tıp Merkezi yakınında yaşıyordum. Özel sağlık hizmeti sağlayıcısı (HCP) olmadan, Texas Üniversitesi tarafından yönetilen TWU’nun Öğrenci Sağlık Ofisine gittim. Şaşırtıcı bir şekilde, sağlık uzmanı bana bir mamogram. Daha sonra mamografiyi gördükten sonra bana bir doktordan randevu almamı söyledi. onkolog.
“Neden emzirme sorunu için bir onkolog göreyim?” Diye sordum. “Doğru söyle. Ne oluyor?” HCP’nin gözümün içine bakmasını sağlamaya çalıştım. Bakışlarımdan ve sorumdan kaçındı ve dedi ki, “Birisi ihtiyacın olmadığını söylerse, mastektomisana yalan söylüyorlar.”
43 yaşında ve sağlıklı bir anneydim. Haftanın altı günü spor yaptım. Hiç ilaç almadım ya da almam gerekmedi, hatta aspirin bile. Şimdi, “onkolog” kelimesi bir hayalet gibi havada asılı kaldı. Babam ve iki erkek kardeşi pankreas kanserinden ölmüştü. Bir onkoloğun ne yaptığını biliyordum.
Çocuklarıyla Tamiko Byrd, 2022. (Fotoğraf/Kakao Rae David)
Tamiko Byrd, çocuklarıyla birlikte, 2022. (Fotoğraf/Cocoa Rae David)
İki hafta sonra, beş tıp uzmanından oluşan bir ekiple Texas Üniversitesi MD Anderson Kanser Merkezinde yuvarlak bir konferans masasına oturdum. Net cevabımı aldım. Tam bir gün testten geçtim ve öğrendiğimi 4. evre meme kanseri. Sol göğsüm tümörlerle delik deşik olmuştu. metastaz yapmış omuz bıçağıma.
Uygulayıcı hemşire olan kız kardeşimin babamıza 4. evre kanser teşhisi konduğunda söylediği şeyi hatırladım: “Evre 5 yok.” O gün kız kardeşimi arayıp söylediğimde Kosta Rika’da bir iş gezisindeydi. Bayıldı.
Ben de baygın hissediyordum ama kazanmam gereken bir savaş vardı. Bir hafta içinde annem ve kız kardeşim, neredeyse hemen başlayan tedavimi desteklemek için Houston’a geldiler. kemoterapi.
Şimdi, teşhisimin ima ettiği kadar hasta hissettim. Yorgunluğun ne olduğunu bildiğimi sanıyordum ama bilmiyordum. Ne kadar hasta olup hayatta kalabileceğimi bildiğimi sanıyordum ama yapmadım. Saçımı, kaşlarımı ve kirpiklerimi kaybettim: kadınlığımın özü. Kanser merkezinin beni traş ettikleri bir güzellik salonu vardı, bu yüzden saçlarımın tel tel dökülmesini izlemek zorunda kalmam. Sessizce dua ettim, “Sadece sen ve ben varız, Tanrım! Korkuyorum. Ölmek istemiyorum, Tanrım!”
Okula devam ederken haftada 30 saat çalışıyordum. Sağlık sigortam 90 gün sonra başlayacaktı, ancak sigorta başlamadan bir hafta önce kanser teşhisi kondu, bu yüzden sigortam reddedildi. Neyse ki yıllarca sigortada çalıştım ve itiraz edebileceğimi biliyordum. Çalışırken, okula giderken, oğullarımı büyüttüğümde ve vücudumun her hücresiyle yaşam mücadelesi verdiğimde, sağlık sigortası şirketiyle de savaşa gittim, kararına itiraz ettim. Hastane temyizim sırasında tedaviye devam etmeme izin verdiği için son derece ve alışılmadık bir şekilde şanslıydım. Aylarca savaştıktan sonra sonunda temyizi kazanırdım. Bu arada Medicaid’e başvurdum ve aldım.
Sigorta geçmişim olmasaydı, karmaşık ve zaman alıcı temyiz sürecini asla aşamayacağımı biliyorum. İçinde bulunduğum durumda zar zor idare edebildim.
Ayak parmaklarımda ve parmaklarımda his kaybı yaşadım. Eklemlerim ağrıyordu. Tırnaklarım ve dişlerim gevşedi. Ama en kötüsü bu değildi. Beşinci kemoterapi turumdan sonra işteyken bağırsaklarımın kontrolünü kaybettim. Kusma nöbetleri arasında ince kahverengi kağıt havlularla banyodaki pisliğimi temizlemek için çılgınca koşarken, “Bu olamaz,” diye hıçkırdım. O gün işten ayrıldım ve bir daha geri dönmedim.
Bu ne kadar zor olsa da, Tanrı’nın benimle olduğuna inanıyordum. Destek toplamak ve arkadaşlarıma ve aileme kavga ettiğimizi bildirmek için yolculuğumu Facebook’ta kaydettim. Afrika, Rochester ve Kosta Rika kadar uzaklardan, topluluğum dua çevreleri, bakkaliye, yiyecek, peruk, çocuk bakımı yardımı ve daha fazlasıyla bir araya geldi. Mastektomimden önce sol göğsüm için bir veda partisi verdim. Göğsüm için şarkı söylediğim, ağladığım, dua ettiğim ve yas tuttuğum samimi bir andı. Rochester’da haftada 10 saat Soul Fitness adlı ücretsiz bir topluluk egzersiz programı yürütmüştüm. Şimdi eski öğrencilerim bana, topluma bir şey verdiğinizde, toplumun da geri verdiğini öğretiyorlardı.
Mastektomimden bir ay sonra not ortalamam 2.99’a düştü ve otomatik olarak okuldan atıldım. Aylardır, ruh halim topluluğumun ve ailemin sevgisiyle şamandırıyordu. Ama aynı zamanda, öğrenerek ve zihnimi aktif tutarak ve sertifikalı bir sağlık koçu olma hayalimin peşinden koşarak, okulun entelektüel teşviki ile de desteklenmiştim.
Sinirlendim. Sonunda sigorta şirketine yaptığım itirazı kazanmıştım ve şimdi kanser eğitimimi elimden almaya geliyordu. “Aklıma da sahip olamazsın,” dedim kansere ve okula itiraz ettim.
Lisansüstü eğitim programındaki dekan ve yönetim neden kalmak istediğimi anlayamadı. “Neden sağlığınızı yeniden kazanmaya odaklanmak için biraz zaman ayırmıyorsunuz?” sordular. Ama sağlığıma kavuşup kavuşamayacağımı bilmiyordum ve kalan zamanımı hayalimin peşinden gitmek için harcamak istiyordum.
İnsanların neden istifa ettiğini anladım – ama ben bırakmayacaktım. Asla bırakmazdım.
Okul yumuşadı ve bana “Tamam, Bayan Byrd. Hiç bu kadar sert mücadele eden birini görmemiştik.” Yarıyılımı tekrar almama izin verildi. Ama beni uyardılar: Mali yardım bunu karşılayamazdı ve eğer başarısız olursam sonsuza kadar giderdim. Onlara o kadar çok savaş verdiğime dair güvence verdim, bir tanesini daha kaldırabilirim.
Bir hafta sonra, planlanmış tam vücut taramam için hastaneye gittim.
Tarama hastalık kanıtı bulamadı.
Her adımda savaşarak 4. evre meme kanserini yenmiştim.
okula döndüm. Tekrar girdiğim derslerde A+ aldım. Executive MBA ve kinesiyoloji alanında yüksek lisans derecesi ile mezun oldum, sınıfımda iki derece ile mezun olan tek öğrencim.
Şimdi, insanlar bana bunu nasıl yaptığımı sorduğunda, onlara kanser teşhisi konmadan önce hayatımda öğrendiğim tüm derslerin beni girmek zorunda kalacağımı asla düşünmediğim bir savaşa hazırladığını söylüyorum. En önemli ders şuydu: Savaşmaya devam edin. Kazanamayacakmış gibi görünse bile – özellikle kazanamayacakmış gibi göründüğünde – yine de savaşın.
Bu kaynak, Merck & Sanofi’nin desteğiyle oluşturulmuştur.
Kaynak : https://www.healthywomen.org/created-with-support/i-thought-my-breast-lump-was-a-clogged-milk-duct