Amerika Birleşik Devletleri Bağımsızlık Bildirgesi - United States Declaration of Independence
|Amerika Birleşik Devletleri |
Bağımsızlık Bildirgesi
|oluşturuldu||Haziran–Temmuz 1776|
|Onaylandı||4 Temmuz 1776|
|yer||İşlenmiş kopya: National Archives Building


Kaba taslak: Library of Congress
|Yazar(lar)||Thomas Jefferson , Beşli Komite|
|imza sahipleri||İkinci Kıta Kongresi'ne 56 delege|
|Amaç||Büyük Britanya'dan ayrılığı ilan etmek ve açıklamak|
|Bu makale, aşağıdakiler hakkında bir serinin parçasıdır.|
|Amerikan Devrimi |
1765-1783
Amerikan Bağımsızlık Bildirisi tarafından kabul pronouncement olan İkinci Kıta Kongresi toplantıya Philadelphia , Pennsylvania neden 4 Temmuz tarihinde, 1776 Bildirgesi açıkladı Onüç Kolonileri ile savaş Büyük Britanya Krallığı onüç bağımsız olarak kendilerini kabul egemen devlet , artık İngiliz egemenliğinde değil. Bildirge ile bu yeni devletler Amerika Birleşik Devletleri'ni oluşturmaya yönelik ortak bir ilk adımı attılar . Deklarasyon New Hampshire , Massachusetts Bay , Rhode Island , Connecticut , New York , New Jersey , Pennsylvania , Maryland , Delaware , Virginia , Kuzey Karolina , Güney Karolina ve Georgia'dan temsilciler tarafından imzalandı .
Lee Çözünürlük bağımsızlık hiçbir muhalif oy 2 Temmuz'da İkinci Kıta Kongresi tarafından kabul edildi. Beş Komitesi Kongresi bağımsızlığı oylanacak zaman hazır olması Deklarasyonu kaleme almıştı. Bağımsızlık için bastıran bir lider olan John Adams , komiteyi , Kongre'nin son halini üretmek için düzenlediği belgenin orijinal taslağını oluşturmak için Thomas Jefferson'u seçmeye ikna etmişti . Bildirge, Kongre'nin Amerikan Devrim Savaşı'nın patlak vermesinden bir yıldan fazla bir süre sonra Büyük Britanya'dan bağımsızlık ilan etmek için neden oy kullandığının resmi bir açıklamasıydı . Adams, karısı Abigail'e , "1776 Temmuz'unun İkinci Günü, Amerika Tarihindeki en unutulmaz Epocha olacak" diye yazdı - Bağımsızlık Günü aslında Bağımsızlık Bildirgesi'nin ifade edildiği tarih olan 4 Temmuz'da kutlanıyor olsa da. onaylandı.
Metni 4 Temmuz'da onayladıktan sonra Kongre, Bağımsızlık Bildirgesi'ni çeşitli şekillerde yayınladı. Başlangıçta , geniş çapta dağıtılan ve halka okunan basılı Dunlap bordası olarak yayınlandı . Bu baskı için kullanılan kaynak kopya kayboldu ve Thomas Jefferson'ın elindeki bir kopya olabilir. Jefferson'un orijinal taslağı, John Adams ve Benjamin Franklin tarafından yapılan değişikliklerin yanı sıra Jefferson'un Kongre tarafından yapılan değişikliklere ilişkin notlarıyla birlikte Kongre Kütüphanesi'nde korunmaktadır . Bildirgenin en bilinen versiyonu, Washington DC'deki Ulusal Arşivlerde sergilenen ve halk arasında resmi belge olarak kabul edilen imzalı bir kopyadır . Bu daldırılmış nüsha (sonlandırılmış, kaligrafi nüshası) Kongre tarafından 19 Temmuz'da emredildi ve esas olarak 2 Ağustos'ta imzalandı.
Bildirgenin kaynakları ve yorumu, çok fazla bilimsel araştırmanın konusu olmuştur. Bildirge, Kral III. George'a karşı 27 sömürge şikayetini listeleyerek ve devrim hakkı da dahil olmak üzere belirli doğal ve yasal hakları öne sürerek ABD'nin bağımsızlığını haklı çıkardı . Orijinal amacı bağımsızlığı ilan etmekti ve sonraki yıllarda Bildirge metnine yapılan atıflar çok azdı. Abraham Lincoln , 1863 Gettysburg Adresinde olduğu gibi, onu politikalarının ve retoriğinin merkezi haline getirdi . O zamandan beri, insan hakları konusunda iyi bilinen bir bildiri , özellikle de ikinci cümlesi haline geldi:
Bildiri, her insan için eşit haklar yaratmak için yapılmıştı ve sadece belirli bir kesime yönelik olsaydı, bunu "İngilizlerin hakları" olarak bırakırlardı. Bu, "Amerikan tarihindeki en güçlü ve sonuç olarak ortaya çıkan kelimeleri" içeren "İngiliz dilinde en iyi bilinen cümlelerden biri" olarak anılmıştır. Bu pasaj, Amerika Birleşik Devletleri'nin çabalaması gereken ahlaki bir standardı temsil etmeye başladı. Bu görüş özellikle, Bildirgeyi kendi siyaset felsefesinin temeli olarak gören ve onun Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın yorumlanması gereken bir ilkeler beyanı olduğunu savunan Lincoln tarafından desteklenmiştir .
Bağımsızlık Bildirgesi, diğer ülkelerdeki benzer birçok belgeye ilham kaynağı oldu; ilki , Avusturya Hollanda'sında Brabant Devrimi sırasında yayınlanan 1789 Birleşik Belçika Devletleri Bildirgesi'ydi . Aynı zamanda , 19. yüzyılın ilk yarısında Avrupa ve Latin Amerika'nın yanı sıra Afrika ( Liberya ) ve Okyanusya'da ( Yeni Zelanda ) sayısız bağımsızlık ilanı için birincil model olarak hizmet etti .
Arka fon
İnanın bana, sevgili efendim: Britanya imparatorluğunda, Büyük Britanya ile bir birliğe benden daha çok aşık olan bir adam yoktur. Ama beni yaratan Tanrı'ya yemin ederim ki, İngiliz Parlamentosu'nun önerdiği gibi bir bağlantıya teslim olmadan önce varlığımı sona erdireceğim; ve bunda sanırım Amerika'nın duygularını konuşuyorum.- Thomas Jefferson , 29 Kasım 1775
Temmuz 1776'da Bağımsızlık Bildirgesi kabul edildiğinde, On Üç Koloni ve Büyük Britanya bir yıldan fazla bir süredir savaş halindeydi. 1763'ten beri koloniler ve ana ülke arasındaki ilişkiler kötüye gidiyordu. Parlamento , kolonilerden elde edilen geliri artırmak için 1765 Damga Yasası ve 1767 Townshend Yasaları gibi bir dizi önlem çıkardı . Parlamento, bu eylemlerin meşru bir yol olduğuna inanıyordu. kolonilerin onları Britanya İmparatorluğu'nda tutmak için adil paylarını ödemelerini sağlamak .
Ancak birçok sömürgeci, imparatorluk hakkında farklı bir anlayış geliştirmişti. Koloniler doğrudan Parlamento'da temsil edilmiyorlardı ve sömürgeciler Parlamentonun onlara vergi koyma hakkının olmadığını savundular . Bu vergi anlaşmazlığı, İngiliz Anayasası'nın İngiliz ve Amerikan yorumları ile Parlamentonun kolonilerdeki yetkisinin kapsamı arasındaki daha büyük bir farklılığın parçasıydı . 1688'deki Şanlı Devrim'den kalma ortodoks İngiliz görüşü, Parlamentonun imparatorluk genelinde en yüksek otorite olduğu ve dolayısıyla tanımı gereği Parlamentonun yaptığı her şeyin anayasal olduğu yönündeydi. Ancak sömürgelerde, İngiliz Anayasasının hiçbir hükümetin, hatta Parlamentonun bile ihlal edemeyeceği bazı temel hakları tanıdığı fikri gelişmişti . Townshend Yasalarından sonra, bazı denemeciler Parlamentonun koloniler üzerinde herhangi bir meşru yargı yetkisine sahip olup olmadığını sorgulamaya bile başladılar . İngiliz Milletler Topluluğu'nun 1774'e kadar düzenlenmesini öngören Samuel Adams , James Wilson ve Thomas Jefferson gibi Amerikalı yazarlar , Parlamentonun yalnızca Büyük Britanya'nın yasama organı olduğunu ve kendi yasama organları olan kolonilerin bağlı olduğunu savunuyorlardı. imparatorluğun geri kalanı sadece Kraliyete bağlılıkları sayesinde.
Kongre toplanır
Parlamentonun kolonilerdeki otoritesi sorunu, Parlamento 1774'te sömürgecileri 1772 Gaspee Affair ve 1773 Boston Çay Partisi için cezalandırmak için Zorlayıcı Yasaları (kolonilerde Dayanılmaz Yasalar olarak bilinir) geçirdikten sonra bir kriz haline geldi. Zorlayıcı Eylemler, İngiliz Anayasası'nın ihlali ve dolayısıyla tüm İngiliz Amerika'nın özgürlüklerine yönelik bir tehdit olarak görülüyordu , bu nedenle Birinci Kıta Kongresi , bir yanıtı koordine etmek için Eylül 1774'te Philadelphia'da toplandı. Kongre , İngiliz mallarını boykot etti ve krala eylemlerin kaldırılması için dilekçe verdi . Bu önlemler başarısız oldu, çünkü Kral George ve Başbakan Lord North'un bakanlığı Amerika'da parlamenter üstünlüğü uygulamaya kararlıydı. Kralın Kasım 1774'te North'a yazdığı gibi, "darbeler bu ülkeye bağlı mı yoksa bağımsız mı olacaklarına karar vermeli".
Çoğu sömürgecilerin hala mücadele başladı sonra bile İngiltere ile mutabakat için umut Amerikan Bağımsızlık Savaşı at Lexington ve Concord Nisan 1775. yılında İkinci Kıta Kongresi toplandı Pennsylvania Eyalet Evi Mayıs 1775 yılında Philadelphia'da ve bazı delegeler nihai bağımsızlık umut ama henüz kimse bunu ilan etmeyi savunmadı. Birçok sömürgeci artık Parlamentonun üzerlerinde herhangi bir egemenliği olduğuna inanmıyordu, ancak yine de kendi adlarına aracılık edeceğini umdukları Kral George'a sadakatlerini ilan ettiler. 1775'in sonlarında kralın Kongre'nin ikinci dilekçesini reddetmesi , bir İsyan Bildirisi yayınlaması ve 26 Ekim'de Parlamento önünde isyanı bastırmak için "dostça dış yardım tekliflerini" düşündüğünü ilan etmesiyle hayal kırıklığına uğradılar . Parlamentodaki Amerikan yanlısı bir azınlık, hükümetin sömürgecileri bağımsızlığa doğru ittiği konusunda uyardı.
Bağımsızlığa doğru
Thomas Paine'in Common Sense broşürü Ocak 1776'da yayınlandı, tıpkı kolonilerde kralın uzlaştırıcı olarak hareket etmeye meyilli olmadığı netleştiği gibi. Paine, İngiltere'den kolonilere daha yeni gelmişti ve monarşiye ve kalıtsal yönetime bir alternatif olarak cumhuriyetçiliği savunarak sömürge bağımsızlığını savundu . Common Sense , Amerikan kolonilerinde henüz ciddi bir entelektüel değerlendirme yapılmamış olan bağımsızlık için ikna edici ve ateşli bir dava açtı. Paine, bağımsızlığı, belirgin bir Amerikan siyasi kimliğini sunmanın bir yolu olarak Protestan inançlarıyla ilişkilendirdi, böylece daha önce çok az kişinin açıkça tartışmaya cesaret ettiği bir konuda kamuoyunda tartışmayı teşvik etti ve Büyük Britanya'dan ayrılmaya yönelik kamuoyu desteği, yayınlanmasından sonra giderek arttı.
Bazı sömürgeciler hala uzlaşma umudunu koruyorlardı, ancak 1776'nın başlarındaki gelişmeler, halkın bağımsızlık için desteğini daha da güçlendirdi. Şubat 1776'da kolonistler, Parlamento'nun Amerikan limanlarını abluka altına alan ve Amerikan gemilerini düşman gemileri olarak ilan eden Yasaklama Yasası'nı kabul ettiğini öğrendiler . Bağımsızlığın güçlü bir destekçisi olan John Adams , Parlamentonun Amerikan bağımsızlığını Kongre'den önce fiilen ilan ettiğine inanıyordu. Adams, Yasaklama Yasasını "Bağımsızlık Yasası" olarak nitelendirerek, "Britanya İmparatorluğu'nun tam bir Parçalanması" olarak nitelendirdi. Bağımsızlık ilan etme desteği, Kral George'un Amerikan tebaasına karşı kullanmak üzere Alman paralı askerler tuttuğu doğrulandığında daha da arttı.
Bağımsızlık için artan bu popüler desteğe rağmen, Kongre bunu ilan etmek için açık bir yetkiden yoksundu. Delegeler, yasa dışı konvansiyonlar, geçici komiteler ve seçilmiş meclisleri içeren 13 farklı hükümet tarafından Kongre'ye seçilmişti ve kendilerine verilen talimatlara bağlıydılar. Kişisel görüşleri ne olursa olsun, delegeler talimatları böyle bir eyleme izin vermedikçe bağımsızlık ilan etmek için oy kullanamazlar. Aslında bazı koloniler, delegelerinin Büyük Britanya'dan ayrılma yönünde herhangi bir adım atmasını açıkça yasaklarken, diğer delegasyonların bu konuda belirsiz talimatları vardı; sonuç olarak, bağımsızlık savunucuları Kongre talimatlarının gözden geçirilmesini istediler. Kongre'nin bağımsızlık ilan etmesi için, delegasyonların çoğunluğunun buna oy verme yetkisine ihtiyacı olacak ve en az bir sömürge hükümetinin delegasyonuna Kongre'de bir bağımsızlık ilanı önermesi için özel olarak talimat vermesi gerekecek. Nisan ve Temmuz 1776 arasında, bunu gerçekleştirmek için "karmaşık bir siyasi savaş" yürütüldü.
Revize talimatları
Kongre talimatlarını gözden geçirme kampanyasında, birçok Amerikalı, etkin bir şekilde eyalet ve yerel bağımsızlık ilanlarında Büyük Britanya'dan ayrılmaya desteklerini resmen ifade etti. Tarihçi Pauline Maier , Nisan'dan Temmuz 1776'ya kadar On Üç Koloni'de yayınlanan bu türden doksandan fazla bildiriyi tanımlar. Bu "bildiriler" çeşitli biçimler aldı. Bazıları, Kuzey Carolina'nın delegelerine bağımsızlık için oy verme yetkisi veren ilk koloni olduğu 12 Nisan tarihli Halifax Kararları gibi Kongre delegasyonları için resmi yazılı talimatlardı . Diğerleri, Rhode Island yasama meclisinin 4 Mayıs'ta Büyük Britanya'ya olan bağlılığından feragat etmesi gibi bireysel kolonilerdeki İngiliz yönetimini resmen sona erdiren yasama eylemleriydi - bunu yapan ilk koloni. Birçok "deklarasyon", kasaba veya ilçe toplantılarında alınan ve bağımsızlık için destek sunan kararlardı. 23 Nisan 1776'da Güney Carolina'dan Baş Yargıç William Henry Drayton tarafından yayınlanan bildiri gibi birkaçı jüri talimatları şeklinde geldi : "ülke kanunu bana ... Üçüncü George , Kral olduğunu beyan etme yetkisi veriyor. arasında İngiltere ... bizim üzerinde yetkisi vardır ve biz ona hiçbir itaat borçluyuz." Bu beyanların çoğu, 2 Temmuz'da Kongre tarafından onaylanan ve 4 Temmuz'da imzalanan bildirgenin gölgesinde kaldığından, şu anda belirsizdir.
Bazı koloniler bağımsızlığı onaylamaktan çekindiler. Direniş, New York, New Jersey, Maryland, Pennsylvania ve Delaware'in orta kolonilerinde toplandı . Bağımsızlık savunucuları Pennsylvania'yı anahtar olarak gördüler; eğer bu koloni bağımsızlık yanlısı davaya dönüştürülebilirse, diğerlerinin izleyeceğine inanılıyordu. Bununla birlikte, 1 Mayıs'ta bağımsızlık karşıtları, bağımsızlık sorununa odaklanan özel bir seçimde Pennsylvania Meclisi'nin kontrolünü elinde tuttu . Buna cevaben Kongre, 10 Mayıs'ta John Adams ve Richard Henry Lee tarafından desteklenen ve " işlerinin gerekliliklerine yetecek bir hükümet" olmayan kolonileri yeni hükümetler benimsemeye çağıran bir kararı kabul etti. Karar oybirliğiyle kabul edildi ve hatta kolonisi için geçerli olmadığına inanan Kongre'deki bağımsızlık karşıtı fraksiyonun lideri Pennsylvania'lı John Dickinson tarafından desteklendi .
15 Mayıs önsözü
—John Adams, 15 Mayıs 1776
Gelenek olduğu gibi, Kongre , kararın amacını açıklamak için bir önsöz taslağı hazırlamak üzere bir komite atadı . John Adams, Kral George'un uzlaşmayı reddettiği ve kolonilere karşı kullanmak üzere yabancı paralı askerler tuttuğu için "söz konusu taç altındaki her türlü yetkinin uygulanmasının tamamen bastırılması gerektiğini" belirten önsözü yazdı. Adams'ın önsözü, hâlâ özel yönetim altında olan Pennsylvania ve Maryland hükümetlerinin devrilmesini teşvik etmeyi amaçlıyordu . Kongre, birkaç gün süren tartışmaların ardından önsözü 15 Mayıs'ta kabul etti, ancak ortadaki kolonilerin dördü buna karşı oy kullandı ve Maryland delegasyonu protesto için salonu terk etti. Adams, 15 Mayıs önsözünü etkin bir şekilde bir Amerikan bağımsızlık ilanı olarak gördü, ancak yine de resmi bir beyanın yapılması gerekecekti.
Lee'nin çözünürlüğü
Kongrenin Adams'ın radikal önsözünü kabul ettiği gün, Virginia Konvansiyonu resmi bir Kongre bağımsızlık ilanı için zemin hazırladı. 15 Mayıs'ta Sözleşme, Virginia'nın kongre heyetine "bu saygın organa Birleşik Koloniler'in Büyük Britanya Kraliyet veya Parlamentosu'na olan tüm bağlılık veya bağımlılıktan muaf, özgür ve bağımsız Devletler ilan etmesini önerme" talimatını verdi. Bu talimatlara uygun olarak , Virginia'dan Richard Henry Lee , 7 Haziran'da Kongre'ye üç parçalı bir karar sundu . Önerge John Adams tarafından desteklendi ve Kongre'yi bağımsızlık ilan etmeye, yabancı ittifaklar kurmaya ve bir sömürge konfederasyonu planı hazırlamaya çağırdı. Kararın bağımsızlık ilanına ilişkin bölümü şöyle:
Bu Birleşik Kolonilerin özgür ve bağımsız Devletler oldukları ve öyle olmaları gerektiği, İngiliz Kraliyetine her türlü bağlılıktan muaf oldukları ve onlarla Büyük Britanya Devleti arasındaki tüm siyasi bağların böyle olduğu ve böyle olması gerektiği konusunda kararlıdırlar. olmak, tamamen çözülmek.
Lee'nin kararı takip eden tartışmada direnişle karşılaştı. Kararın muhalifleri, bağımsızlık ilanının erken olduğunu ve dış yardımın güvence altına alınmasının öncelikli olması gerektiğini savunurken, Büyük Britanya ile uzlaşmanın olası olmadığını kabul etti. Kararın savunucuları, yabancı hükümetlerin bir iç İngiliz mücadelesine müdahale etmeyeceğini ve bu nedenle dış yardımın mümkün olması için resmi bir bağımsızlık ilanına ihtiyaç duyulduğunu savundu. Kongre'nin yapması gereken tek şey, ısrar ettiler, "zaten var olan bir gerçeği ilan etmek" idi. Pennsylvania, Delaware, New Jersey, Maryland ve New York'tan delegeler henüz bağımsızlık için oy kullanma yetkisine sahip değildi ve bazıları kararın kabul edilmesi halinde Kongre'den ayrılma tehdidinde bulundu. Kongre, bu nedenle, Lee'nin kararının daha fazla tartışılmasını üç hafta ertelemek için 10 Haziran'da oy kullandı. O zamana kadar Kongre, Lee'nin kararının Temmuz ayında tekrar gündeme geldiğinde onaylanması durumunda, bir komitenin bağımsızlığı ilan eden ve açıklayan bir belge hazırlaması gerektiğine karar verdi.
son itiş
Kongrenin bağımsızlık ilanına verilen destek, Haziran 1776'nın son haftalarında pekiştirildi. 14 Haziran'da Connecticut Meclisi, delegelerine bağımsızlık teklif etme talimatı verdi ve ertesi gün, New Hampshire ve Delaware yasama organları delegelerine bağımsızlık ilan etme yetkisi verdi. Pennsylvania'da siyasi mücadeleler sömürge meclisinin dağılmasıyla sona erdi ve Thomas McKean yönetimindeki yeni bir Komiteler Konferansı, Pennsylvania delegelerine 18 Haziran'da bağımsızlık ilan etme yetkisi verdi. Eyaleti Ocak 1776'dan beri New Jersey Eyalet Kongresi yönetiyordu; 15 Haziran'da Kraliyet Valisi William Franklin'in "bu ülkenin özgürlüklerinin düşmanı" olduğuna karar verdiler ve onu tutuklattılar. 21 Haziran'da Kongre'ye yeni delegeler seçtiler ve bağımsızlık bildirgesine katılmaları için yetki verdiler.
Sadece Maryland ve New York, Haziran ayının sonuna doğru henüz bağımsızlığa izin vermemişti. Daha önce, Kıta Kongresi Adams'ın radikal 15 Mayıs önsözünü kabul ettiğinde Maryland'in delegeleri dışarı çıkmış ve talimatlar için Annapolis Sözleşmesine göndermişlerdi . 20 Mayıs'ta Annapolis Konvansiyonu, Adams'ın önsözünü reddederek delegelerine bağımsızlığa karşı kalmaları talimatını verdi. Ancak Samuel Chase Maryland'e gitti ve bağımsızlık lehine yerel kararlar sayesinde 28 Haziran'da Annapolis Sözleşmesi'nin fikrini değiştirmesini sağladı. Sadece New York delegeleri revize edilmiş talimatları alamadılar. Kongre 8 Haziran'da bağımsızlık kararını düşünürken, New York Eyalet Kongresi delegelere beklemelerini söyledi. Ancak 30 Haziran'da Eyalet Kongresi, İngiliz kuvvetleri yaklaşırken New York'u tahliye etti ve 10 Temmuz'a kadar bir daha toplanmayacaktı. Bu, New York delegelerinin, Kongre kararını verene kadar bağımsızlık ilan etme yetkisine sahip olmayacağı anlamına geliyordu.
Taslak ve evlat edinme
Kararı açıklayan bir belge yazılırken bile siyasi manevralar resmi bir bağımsızlık ilanına zemin hazırlıyordu. 11 Haziran 1776'da Kongre , Massachusetts'ten John Adams , Pennsylvania'dan Benjamin Franklin , Virginia'dan Thomas Jefferson , New York'tan Robert R. Livingston ve Connecticut'tan Roger Sherman'dan oluşan bir bildiri taslağı hazırlamak üzere bir " Beşli Komite " atadı . Komite tutanak tutmadı, bu nedenle taslak hazırlama sürecinin nasıl ilerlediği konusunda bazı belirsizlikler var; çelişkili açıklamalar yıllar sonra Jefferson ve Adams tarafından kaleme alındı, çok uzun yıllar tamamen güvenilir olarak kabul edilmeyecek kadar - açıklamalarına sık sık atıfta bulunulmasına rağmen. Kesin olan şu ki, komite belgenin izlemesi gereken genel taslağı tartıştı ve Jefferson'un ilk taslağı yazacağına karar verdi. Genel olarak komite ve özellikle Jefferson, Adams'ın belgeyi yazması gerektiğini düşündü, ancak Adams onları Jefferson'u seçmeye ikna etti ve onunla kişisel olarak danışmaya söz verdi. Adams ayrıca Jefferson'ı ona biraz içki vererek ikna etti. Jefferson bunu yazarken biraz gergindi, bu yüzden Adams onu içkilerle sakinleştirdi. Kongre'nin yoğun programı göz önüne alındığında, Jefferson'ın muhtemelen önümüzdeki 17 gün boyunca yazmak için sınırlı zamanı vardı ve muhtemelen taslağı çabucak yazdı. Daha sonra diğerlerine danıştı ve bazı değişiklikler yaptı ve ardından bu değişiklikleri içeren başka bir kopya çıkardı. Komite, bu nüshayı 28 Haziran 1776'da Kongre'ye sundu. Belgenin başlığı "Amerika Birleşik Devletleri Temsilcileri tarafından toplanan Genel Kongrede Yapılan Deklarasyon" idi.
Kongre, taslağın "masanın üzerinde durmasını" emretti ve ardından Jefferson'un birincil belgesini önümüzdeki iki gün boyunca düzenli olarak düzenledi, dördüncü kez kısalttı, gereksiz ifadeleri kaldırdı ve cümle yapısını iyileştirdi. Jefferson'un, Kral III. George'un belgeyi yumuşatmak ve köle ticaretine önemli ölçüde dahil olan Güney Carolina ve Georgia'dakileri yatıştırmak için köleliği kolonilere zorla getirdiği iddiasını kaldırdılar . Jefferson daha sonra otobiyografisinde, Kuzey eyaletlerinin de maddelerin kaldırılmasına destek verdiğini yazdı, "çünkü halklarının kendileri çok az köleye sahip olsalar da, onları başkalarına oldukça önemli ölçüde taşımışlardı." Jefferson, Kongre'nin taslak versiyonunu "bozduğunu" yazdı, ancak sonunda üretilen Bildirge, biyografisini yazan John Ferling'in sözleriyle "hem çağdaşlara hem de gelecek nesillere ilham veren görkemli belge" idi .
Kongre Pazartesi, 1 Temmuz beyanının taslağını masaya ve bir içine kendini çözüldü bütün komite ile, Benjamin Harrison Virginia başkanlık ve bunlar bağımsızlık Lee'nin çözünürlüğü üzerindeki tartışmasına devam. John Dickinson , Kongre'nin önce yabancı bir ittifakı güvence altına almadan ve Konfederasyon Maddelerini tamamlamadan bağımsızlık ilan etmemesi gerektiğini savunarak kararı geciktirmek için son bir çaba sarf etti . John Adams, Dickinson'a yanıt olarak bir konuşma yaptı ve davayı acil bir açıklama için yeniden dile getirdi.
Uzun bir konuşma gününden sonra oylama yapıldı, her koloni her zaman olduğu gibi tek bir oy kullandı. Her koloninin delegasyonu iki ila yedi üyeden oluşuyordu ve her delegasyon koloninin oyu belirlemek için kendi aralarında oy kullandı. Pensilvanya ve Güney Carolina bağımsızlık ilanına karşı oy kullandı. New York delegasyonu, bağımsızlık için oy kullanma izni olmadığı için çekimser kaldı. Delaware oy vermedi çünkü delegasyon evet oyu veren Thomas McKean ile hayır oyu veren George Read arasında bölündü . Kalan dokuz delegasyon bağımsızlık lehinde oy kullandı, bu da kararın bütün komite tarafından onaylandığı anlamına geliyordu. Bir sonraki adım, kararın Kongre tarafından oylanmasıydı. Güney Carolina'dan Edward Rutledge , Lee'nin kararına karşıydı, ancak oybirliği istiyordu ve oylamanın ertesi güne ertelenmesini istedi.
2 Temmuz'da Güney Carolina pozisyonunu tersine çevirdi ve bağımsızlık için oy kullandı. Pennsylvania delegasyonunda, Dickinson ve Robert Morris çekimser kalarak delegasyonun bağımsızlık lehinde üçe iki oy kullanmasına izin verdi. Delaware delegasyonundaki bağ, bağımsızlık için oy veren Caesar Rodney'in zamanında gelişiyle bozuldu . New York delegasyonu, bir hafta sonra New York İl Kongresi tarafından kendilerine izin verilmesine rağmen, bağımsızlık için oy kullanmaya hala yetkileri olmadığı için bir kez daha çekimser kaldı . Bağımsızlık kararı on iki olumlu oyla ve bir çekimser oyla kabul edildi ve koloniler Büyük Britanya ile siyasi bağlarını resmen kopardı. John Adams ertesi gün karısına bir mektup yazdı ve 2 Temmuz'un büyük bir Amerikan tatili olacağını öngördü. Bağımsızlık oylamasının anılacağını düşündü; Amerikalıların bunun yerine Bağımsızlık Günü'nü bu eylemin duyurusunun kesinleştiği tarihte kutlayacaklarını öngörmedi .
[Bağımsızlık Günü]'nün sonraki nesiller tarafından büyük yıldönümü Festivali olarak kutlanacağına inanma eğilimindeyim. Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'ya Adanmanın Ciddi Eylemleriyle Kurtuluş Günü olarak anılmalıdır. Pomp ve Parade ile, gösterilerle, Oyunlarla, Sporlarla, Silahlarla, Çanlarla, Şenlik Ateşleri ve Aydınlatmalarla bu Kıtanın bir Ucundan bu Zamandan diğerine sonsuza dek daha fazla kutlanmalı.
Kongre daha sonra dikkatini komitenin bildirge taslağına çevirdi. Birkaç gün süren tartışmalar sırasında ifadelerde birkaç değişiklik yaptılar ve metnin neredeyse dörtte birini sildiler. Bağımsızlık Bildirgesi'nin metni 4 Temmuz 1776'da onaylandı ve yayımlanmak üzere matbaaya gönderildi.
Bildirge'nin bu orijinal geniş kenarlı baskısından ve son resmi resmi nüshadan ifadelerde belirgin bir değişiklik var. 19 Temmuz 1776'da kabul edilen bir Kongre kararının sonucu olarak "oybirliği" kelimesi eklendi:
Kararlı, Bildirgenin 4'ünde kabul edilmesi, "On üç Amerika Birleşik Devletleri'nin oybirliğiyle beyanı" başlığı ve üslubu ile parşömen üzerine oldukça meşgul olması ve aynı şeyin, meşgul olduğunda, Kongre'nin her üyesi tarafından imzalanması. .
Tarihçi George Billias diyor ki:
Bağımsızlık, yeni bir karşılıklı bağımlılık statüsü anlamına geliyordu: Birleşik Devletler artık bu statüyle birlikte gelen ayrıcalık ve sorumluluklara sahip egemen bir ulustu. Amerika böylece uluslararası toplumun bir üyesi oldu, bu da anlaşmaların ve ittifakların yapıcısı, diplomaside askeri bir müttefik ve daha eşit bir temelde dış ticarette bir ortak olmak anlamına geliyordu.
İşlenmiş beyanın açıklamalı metni
Deklarasyon resmi bölümlere ayrılmamıştır; ancak genellikle beş bölümden oluştuğu tartışılır: giriş , giriş , Kral III. George'un iddianamesi , İngiliz halkının kınanması ve sonuç .


Giriş


Doğal Hukuk meselesi olarak, bir halkın siyasi bağımsızlığını üstlenme kabiliyetini ileri sürer; böyle bir bağımsızlığın gerekçelerinin makul ve dolayısıyla açıklanabilir olması ve açıklanması gerektiğini kabul eder.


KONGRE'de, 4 Temmuz 1776.
On üç Amerika Birleşik Devletlerinin oybirliğiyle bildirdiği deklarasyon,
"İnsani olayların akışı içinde, bir halkın, kendilerini diğerlerine bağlayan siyasi bağları çözmesi ve dünyanın güçleri arasında, Doğa ve Dünya Yasalarının ayrı ve eşit bir konumu üstlenmesi gerekli hale gelir . Doğanın Tanrısı onlara yetki verir, insanlığın görüşlerine saygı duymak, onları ayrılığa iten sebepleri açıklamalarını gerektirir."


önsöz


Hükümet doğal haklara zarar verdiğinde devrimi haklı çıkaran genel bir hükümet felsefesini ana hatlarıyla belirtir.


"Biz olmak şu husus aşikar olduğunu, tüm insanların eşit yaratıldığı onların tarafından verildiğini ki Creator belli olan devredilemez hakları bunlar arasında olduğuna, Yaşam, Liberty ve Mutluluk peşinde .-O bu hakları güvence altına almak İnsanlar arasında, adil güçlerini yönetilenlerin rızasından alan hükümetler kurulur: - Herhangi bir Hükümet Şekli bu amaçlara zarar verdiğinde, onu değiştirmek veya kaldırmak ve yeni bir Hükümet kurmak Halkın Hakkıdır. Temelini bu ilkelere dayandırmak ve yetkilerini, onların Güvenlik ve Mutluluklarını etkilemesi en muhtemel görünecek şekilde düzenlemek.Aslında sağduyu, uzun zamandır kurulmuş olan Hükümetlerin hafif ve geçici nedenlerle değiştirilmemesini emredecektir; ve buna göre Tüm deneyimler göstermiştir ki, insanoğlu alıştıkları biçimleri ortadan kaldırarak kendilerini haklı çıkarmaktansa, kötülükler çekilebilirken, acı çekmeye daha yatkındır. es ve gasplar, her zaman aynı Hedefi takip ederek, onları mutlak Despotizm altına indirgemek için bir plan gösterir , böyle bir Hükümeti atmak ve gelecekteki güvenlikleri için yeni Muhafızlar sağlamak onların hakkıdır, görevidir ."


iddianame


Kralın, Amerikalıların hak ve özgürlüklerini "tekrarlayan yaralanmalarını ve gasplarını" belgeleyen bir ayrıntılar tasarısı.


"Bu Kolonilerin sabırlı tahammülü böyle olmuştur ve şimdi onları eski Yönetim Sistemlerini değiştirmeye zorlayan zorunluluk budur. Şu anki Büyük Britanya Kralı'nın tarihi, hepsi doğrudan doğruya, tekrarlanan yaralanmalar ve gasplar tarihidir. bu Devletler üzerinde mutlak bir Tiranlık kurulmasına itiraz edin.Bunu kanıtlamak için, Gerçekler samimi bir dünyaya sunulsun.
" Kamu yararı için en sağlıklı ve gerekli olan Yasaları Onaylamayı reddetti .
"O, Valilerinin, O'nun onayı alınana kadar operasyonları askıya alınmadıkça, acil ve acil öneme sahip Kanunları geçirmelerini yasakladı ve bu şekilde askıya alındığında, onlara katılmayı tamamen ihmal etti.
"Bu insanlar, onlar için paha biçilmez ve sadece zorbalar için korkunç bir hak olan Yasama Meclisindeki Temsil hakkından vazgeçmedikçe, geniş halk bölgelerinin barınması için başka Kanunlar çıkarmayı reddetti.
"O, yasama organlarını olağandışı, rahatsız edici ve Kamu Kayıtlarının deposundan uzak yerlerde, yalnızca onları kendi önlemlerine uymaları için yormak amacıyla bir araya getirdi.
" Halkın haklarına yönelik işgallerine erkekçe bir kararlılıkla karşı çıktığı için Temsilciler Meclisi'ni defalarca feshetti .
"Bu tür fesihlerden sonra, diğerlerinin seçilmesine neden olmayı uzun bir süre reddetti, bu sayede Yasama Yetkileri, İmha etmeye muktedir olmayan, uygulamaları için genel olarak Halkın yanına döndüler; bu arada Devlet, tüm bunlara maruz kaldı. dışarıdan istila ve içeride kasılma tehlikeleri.
"Bu Devletlerin nüfusunu engellemeye, bu amaçla Yabancıların Vatandaşlığa Kabul Yasalarını engellemeye, göçlerini teşvik etmek için başkalarını geçirmeyi reddetmeye ve yeni Arazi Tahsisi koşullarını yükseltmeye çalıştı.
"Yargı erkini tesis ettiği için Kanunları Kabul Etmeyerek Adaletin Yönetimini engellemiştir.
"Çok sayıda Yeni Ofis kurdu ve halkımızı taciz etmek ve onların özünü tüketmek için buraya bir sürü Subay gönderdi.
"Barış zamanlarında, yasama organlarımızın İzni olmadan Daimi Orduları aramızda tuttu.
" Geniş silahlı birlikleri aramıza gömdüğün için:
"Onları, bu Devletlerin Sakinleri üzerinde işlemeleri gereken herhangi bir Cinayetin cezasından sahte bir Yargılama ile korumak için :
"Dünyanın her yeri ile ticaretimizi kesmek için:
"Sahte suçlardan yargılanmak üzere bizi Denizlerin ötesine taşıdığın için:
" Komşu bir Eyalette özgür İngiliz Kanunları Sistemini ortadan kaldırmak, orada Keyfi bir hükümet kurmak ve Sınırlarını, onu bir kerede aynı mutlak kuralı bu Kolonilere sokmak için bir örnek ve uygun bir araç haline getirmek için genişletmek için:
"Tüzüklerimizi elimizden almak, en değerli Kanunlarımızı yürürlükten kaldırmak ve Hükümetlerimizin Biçimlerini temelden değiştirmek için:
"Kendi Yasama Meclislerimizi askıya almak ve her durumda bizim için yasama yetkisine sahip olduklarını ilan etmek için.
"Denizlerimizi yağmaladı, kıyılarımızı harap etti, kasabalarımızı yaktı ve halkımızın hayatını mahvetti.
"Şu anda , ölüm, ıssızlık ve tiranlık işlerini tamamlamak için, en barbar çağlarda neredeyse hiç paralel olmayan ve uygar bir ulusun Başkanına tamamen layık olmayan Zalimlik ve Hırsızlık koşullarıyla başlamış olan büyük yabancı Paralı Asker Ordularını taşıyor.
"Açık Denizlerde Esir alınan yurttaşlarımızı Ülkelerine karşı Silah taşımaya , arkadaşlarının ve Kardeşlerinin cellatı olmaya ya da Ellerinden düşmeye zorladı.
"Aramızdaki iç ayaklanmaları heyecanlandırdı ve bilinen savaş kuralları, her yaştan, cinsiyetten ve koşuldan ayırt edilemez bir yıkım olan , sınırlarımızdaki sakinleri, acımasız Hint Vahşilerini getirmek için çabaladı .
"Bu Zulümlerin her aşamasında en alçakgönüllülükle Tazminat Dilekçesi verdik: Tekrarlanan Dilekçelerimize sadece tekrarlanan yaralanmalarla cevap verildi. Karakteri bir Tiranı tanımlayabilecek her eylemle bu şekilde damgalanan bir Prens, olmaya uygun değildir. özgür bir halkın hükümdarı."


Başarısız Uyarılar


Sömürgecilerin İngiliz halkını kralın adaletsizliği ve İngiliz halkının harekete geçme başarısızlığı konusunda bilgilendirme ve uyarma girişimlerini anlatıyor. Öyle olsa bile, sömürgecilerin İngilizlerle "kardeşler" olarak bağlarını teyit ediyor.


"İngiliz kardeşlerimize de dikkat çekmek istemedik. Yasama organlarının üzerimizde yersiz bir yargı yetkisini genişletme girişimleri konusunda onları zaman zaman uyardık. Onlara göç ve yerleşimimizin koşullarını hatırlattık. doğal adaletlerine ve yüce gönüllülüklerine başvurduk ve onları, akrabalarımızın bağlarıyla, kaçınılmaz olarak bağlantılarımızı ve yazışmalarımızı kesecek olan bu gaspları reddetmeye çağırdık. Onlar da adaletin ve akrabalığın sesine sağır kaldılar."


ihbar


Bu bölüm esasen bağımsızlık davasını tamamlamaktadır. Devrimi haklı çıkaran koşullar gösterildi.


"Bu nedenle, Ayrılığımızı kınayan gerekliliğe boyun eğmeliyiz ve onları, insanlığın geri kalanını, Savaşta Düşmanları, Barışta Dostları tuttuğumuz gibi tutmalıyız."


Sonuç


İmzacılar, insanların hükümetlerini değiştirmeleri gereken koşullar olduğunu, İngilizlerin bu koşulları ürettiğini ve zorunlu olarak kolonilerin İngiliz Kraliyetiyle siyasi bağlarını koparıp bağımsız devletler haline gelmeleri gerektiğini iddia ediyorlar. Sonuç, özünde 2 Temmuz'da kabul edilen Lee Kararını içeriyor.


"Bu nedenle, biz Amerika Birleşik Devletleri Temsilcileri, Genel Kongrede , Dünyanın En Yüksek Yargıcına niyetlerimizin doğruluğu için çağrıda bulunarak, bu iyi Halkın Adında ve Otoritesi ile yapıyoruz. Koloniler, ciddiyetle yayınlar ve ilan eder: Bu birleşik Koloniler, Hür ve Bağımsız Devletlerdir ve Haklılar olmalıdırlar; İngiliz Kraliyetine olan tüm Bağlılıklarından Muaf olduklarını ve Büyük Britanya Devleti ile aralarındaki tüm siyasi bağlantıların, tamamen feshedilmiş ve olmalıdır; ve Hür ve Bağımsız Devletler olarak, Savaş çıkarmak, Barış yapmak, İttifaklar sözleşmesi yapmak, Ticaret kurmak ve Bağımsız Devletlerin haklı olabilecekleri diğer tüm Eylemleri ve Şeyleri yapmak için tam yetkiye sahiptirler. Bu Bildirgeyi desteklemek için, ilahi Takdir'in korunmasına kesin bir güven duyarak, birbirimize Hayatlarımızı, Servetlerimizi ve kutsal Onurumuzu karşılıklı olarak taahhüt ediyoruz."


imzalar


İşlenmiş nüshadaki ilk ve en ünlü imza , Kıta Kongresi Başkanı John Hancock'un imzasıydı. Müstakbel iki başkan ( Thomas Jefferson ve John Adams ) ve diğer iki başkanın babası ve büyük büyükbabası ( Benjamin Harrison V ) imzacılar arasındaydı. Edward Rutledge (26 yaşında) en genç imzacıydı ve Benjamin Franklin (70 yaşında) en yaşlı imzacıydı. Bildirgeyi imzalayan elli altı kişi yeni devletleri şu şekilde temsil etti (kuzeyden güneye):


Etkiler ve yasal durum
Tarihçiler genellikle Bağımsızlık Bildirgesi'nin sözlerini ve siyaset felsefesini en çok etkileyen kaynakları belirlemeye çalışmışlardır . Jefferson'ın kendi kabulüne göre, Bildirge orijinal fikirler içermiyordu, bunun yerine Amerikan Devrimi'nin destekçileri tarafından geniş çapta paylaşılan duyguların bir ifadesiydi. 1825'te açıkladığı gibi:
Ne ilke ya da duygunun özgünlüğünü amaçlamak, ne de belirli ve önceki herhangi bir yazıdan kopyalanmak amacıyla, Amerikan zihninin bir ifadesi olması ve bu ifadeye olayın gerektirdiği uygun tonu ve ruhu vermesi amaçlandı.
Jefferson'un en yakın kaynakları, Haziran 1776'da yazılmış iki belgeydi: Virginia Anayasası'nın önsözünün kendi taslağı ve George Mason'ın Virginia Haklar Bildirgesi taslağı . Bu belgelerin her ikisindeki fikirler ve ifadeler Bağımsızlık Bildirgesi'nde yer almaktadır. Mason'ın açılışı şöyleydi:
Bölüm 1. Tüm insanların, doğaları gereği eşit derecede özgür ve bağımsız oldukları ve bir toplum durumuna girdiklerinde, herhangi bir sözleşmeyle, gelecek nesillerini mahrum bırakamayacakları veya mahrum bırakamayacakları belirli doğuştan gelen haklara sahip oldukları; yani, mülk edinme ve sahip olma, mutluluk ve güvenliğin peşinden gitme ve elde etme araçlarıyla yaşam ve özgürlükten yararlanma.
Mason, sırayla, Kral II . James'in saltanatını resmen sona erdiren 1689 İngiliz Haklar Bildirgesi'nden doğrudan etkilendi . Amerikan Devrimi sırasında Jefferson ve diğer Amerikalılar, adaletsiz bir kralın saltanatına nasıl son verileceğinin bir modeli olarak İngiliz Haklar Bildirgesi'ne baktılar. İskoç Arbroath Bildirgesi (1320) ve Hollanda Fedakarlık Yasası (1581) de Jefferson'ın Deklarasyonu için model olarak önerildi, ancak bu modeller şimdi birkaç bilim adamı tarafından kabul ediliyor.
Jefferson, bazı yazarların Bildirge'nin sözleri üzerinde genel bir etkisi olduğunu yazdı. İngiliz siyaset teorisyeni John Locke , Jefferson'ın "şimdiye kadar yaşamış en büyük üç adamdan" biri olarak adlandırdığı bir adam olarak genellikle birincil etkilerden biri olarak anılır. 1922'de tarihçi Carl L. Becker , "Çoğu Amerikalı, Locke'un eserlerini bir tür politik müjde olarak özümsemişti ve Bildirge, biçimi ve anlatım biçimiyle, Locke'un hükümet hakkındaki ikinci incelemesindeki belirli cümleleri yakından takip ediyor " diye yazdı . Bununla birlikte, Locke'un Amerikan Devrimi üzerindeki etkisinin kapsamı, daha sonraki bazı bilim adamları tarafından sorgulanmıştır. Tarihçi Ray Forrest Harvey 1937'de İsviçreli hukukçu Jean Jacques Burlamaqui'nin baskın etkisi için tartıştı ve Jefferson ve Locke'un siyasi felsefelerinde "iki zıt kutupta " olduklarını ilan etti. "mülk" yerine mutluluk". Diğer bilim adamları, Locke'un klasik liberalizminden ziyade cumhuriyetçiliğin etkisini vurguladılar . Tarihçi Garry Wills , Jefferson'ın, şiddetle eleştirilen bir yorum olan Locke'tan ziyade İskoç Aydınlanmasından , özellikle Francis Hutcheson'dan etkilendiğini savundu .
Hukuk tarihçisi John Phillip Reid, Bildirge'nin siyaset felsefesine yapılan vurgunun yersiz olduğunu yazmıştır. Reid, Bildirge'nin doğal haklar hakkında felsefi bir kitap olmadığını, bunun yerine yasal bir belge olduğunu, Kral George'a karşı sömürgecilerin anayasal haklarını ihlal ettiği için bir iddianame olduğunu savunuyor . Bu nedenle, Kutsal Roma İmparatoru Charles V'e karşı direnişi şimdi Küçük sulh doktrini olarak bilinen çok aşamalı bir yasal formülde meşrulaştıran 1550 Magdeburg İtirafı sürecini takip ediyor . Tarihçi David Armitage , Bildirge'nin, de Vattel'in , dönemin egemen uluslararası hukuk incelemesi olan Milletler Hukuku'ndan ve Benjamin Franklin'in "sürekli olarak Kongre üyelerinin elinde olduğunu" söylediği bir kitaptan güçlü bir şekilde etkilendiğini savundu . Armitage, "Vattel bağımsızlığı devlet tanımının temelini oluşturdu" diye yazar; bu nedenle, Bildirge'nin birincil amacı "ABD'nin uluslararası yasal egemenliğini ifade etmek" idi. Amerika Birleşik Devletleri'nin Avrupalı güçler tarafından tanınma umuduna sahip olması için, Amerikan devrimcilerinin öncelikle artık Büyük Britanya'ya bağımlı olmadıklarını açıkça ortaya koymaları gerekiyordu. Bağımsızlık Bildirgesi ülke içinde kanun hükmünde değildir, ancak yine de Anayasa ve diğer kanunlar hakkında tarihsel ve yasal netlik sağlamaya yardımcı olabilir.
imza
Bildirge, Kongre 4 Temmuz'da oy verdiğinde resmi hale geldi; resmi hale getirmek için delegelerin imzalarına gerek yoktu. Kongre tarafından imzalanan Bağımsızlık Bildirgesi'nin el yazısı nüshası 4 Temmuz 1776 tarihlidir. Elli altı delegenin imzaları yapıştırılmıştır; ancak, her bir kişinin imzaladığı kesin tarih uzun zamandır tartışma konusu olmuştur. Jefferson, Franklin ve Adams, Bildirge'nin 4 Temmuz'da Kongre tarafından imzalandığını yazdılar. Ancak 1796'da, imzacı Thomas McKean , Bildirge'nin 4 Temmuz'da imzalandığına itiraz etti ve bazı imzacıların, birkaç kişi de dahil olmak üzere orada bulunmadığına dikkat çekti. o tarihe kadar Kongre'ye bile seçilmeyenler.
Bildirge, Kıta Kongresi tarafından kabul edildi ve Kongre Başkanı John Hancock tarafından 4 Temmuz 1776'da, ABD Dışişleri Bakanlığı'nın Sekreter Philander C. Knox'un 1911 tarihli olay kaydına göre imzalandı . 2 Ağustos 1776'da, Bildirge'nin parşömen kağıdına bir kopyası 56 kişi tarafından imzalandı. Orijinal Bildirge 4 Temmuz'da kabul edildiğinde bu imzacıların çoğu orada değildi . New Hampshire'dan İmzacı Matthew Thornton Kasım ayında Kıta Kongresi'nde oturuyordu; o sırada imzasını ekleme ayrıcalığını istedi ve aldı ve 4 Kasım 1776'da imzaladı.
Tarihçiler, Bildirge'nin ünlü imzalı versiyonunun 19 Temmuz'dan sonra oluşturulduğunu ve 2 Ağustos 1776'ya kadar Kongre tarafından imzalanmadığını savunarak, olayların McKean'ın versiyonunu genel olarak kabul ettiler. 1986'da, hukuk tarihçisi Wilfred Ritz, tarihçilerin birincil olanı yanlış anladıklarını savundu. 4 Temmuz'da Kongre'de hazır bulunmayan McKean'e çok fazla itimat verdi ve Ritz'e göre, yaklaşık otuz dört delege 4 Temmuz'da Deklarasyonu imzaladı ve diğerleri 2 Ağustos'ta veya daha sonra imzaladılar. 4 Temmuz imzası, çoğu delegenin 2 Ağustos'ta imzaladığını ve mevcut olmayan nihai imzalayanların isimlerini daha sonra eklediğini iddia ediyor.
İmzacılar arasında geleceğin iki ABD başkanı vardı: Thomas Jefferson ve John Adams. En ünlü imza dalmış kopya bunun ise John Hancock muhtemelen ilk imzalanan Kongre Başkanı . Hancock'un büyük, gösterişli imzası ikonik hale geldi ve John Hancock terimi Amerika Birleşik Devletleri'nde "imza" için gayri resmi bir eşanlamlı olarak ortaya çıktı. Yaygın olarak dolaşan ancak uydurma bir hesap, Hancock imzaladıktan sonra, Massachusetts'ten gelen delegenin "İngiliz bakanlığı bu ismi gözlüksüz okuyabilir" yorumunu yaptığını iddia ediyor. Başka bir uydurma rapor, Hancock'un gururla "İşte! Sanırım Kral George bunu okuyabilecek!"
Belgenin önemli bir ulusal sembol haline geldiği Bildirge'nin imzalanmasıyla ilgili yıllar sonra çeşitli efsaneler ortaya çıktı. Ünlü bir hikayede, John Hancock sözde, Bildirgeyi imzalayan Kongre'nin şimdi "hep birlikte asılması" gerektiğini söyledi ve Benjamin Franklin şöyle cevap verdi: "Evet, gerçekten hepimiz birlikte takılmalıyız, ya da en kesin olarak hepimiz ayrı ayrı takılacağız." Alıntı, Franklin'in ölümünden elli yıl sonrasına kadar basılı olarak görünmedi.
Syng hokkalık imzalanması sırasında kullanılan ayrıca 1787 yılında Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın imzalanması sırasında kullanıldı.
Yayın ve tepki
Kongre, 4 Temmuz'da Bildirge'nin son şeklini onayladıktan sonra, birkaç blok ötedeki John Dunlap'ın matbaasına el yazısıyla yazılmış bir kopya gönderildi . Dunlap, gece boyunca dağıtım için yaklaşık 200 geniş sayfa bastı . Yakında, izleyicilere okundu ve 13 eyalette gazetelerde yeniden basıldı. Belgenin ilk resmi halka açık okumaları 8 Temmuz'da Philadelphia'da ( John Nixon tarafından Independence Hall'un bahçesinde), Trenton, New Jersey ve Easton, Pennsylvania'da gerçekleşti ; bunu yayınlayan ilk gazete 6 Temmuz'da Pennsylvania Evening Post'du . Bildirgenin Almanca çevirisi 9 Temmuz'da Philadelphia'da yayınlandı.
Kongre Başkanı John Hancock, General George Washington'a bir borda gönderdi ve ona "Ordunun başında en uygun olduğunu düşündüğünüz şekilde" ilan etmesini talimat verdi. Washington, Bildirgeyi 9 Temmuz'da New York'taki birliklerine, limandaki gemilerde binlerce İngiliz askeriyle okuttu. Washington ve Kongre, Bildirge'nin askerlere ilham vereceğini ve diğerlerini orduya katılmaya teşvik edeceğini umuyordu. Bildirgeyi duyduktan sonra, birçok şehirde kalabalıklar kraliyet otoritesini temsil eden işaretleri veya heykelleri yıktı ve imha etti. New York'ta Kral George'un atlı bir heykeli indirildi ve kurşun, tüfek topları yapmak için kullanıldı.
İngilizler tarafından Bildirgesi'nin ilk okumalar biri de gerçekleşmiş olduğuna inanılan Rose and Crown Tavern on Staten Island, New York varlığında Genel Howe . Kuzey Amerika'daki İngiliz yetkililer, Deklarasyonun kopyalarını Büyük Britanya'ya gönderdi. Ağustos ortasından başlayarak İngiliz gazetelerinde yayınlandı, Eylül ortasına kadar Floransa ve Varşova'ya ulaştı ve Ekim ayına kadar İsviçre'de bir Almanca çevirisi çıktı. Deklarasyonun Fransa'ya gönderilen ilk nüshası kayboldu ve ikinci nüshası ancak Kasım 1776'da ulaştı. Nîmes'te Thomas Jefferson ile görüşen Brezilyalı tıp öğrencisi "Vendek" José Joaquim Maia e Barbalho tarafından Portekiz Amerika'sına ulaştı.
İspanyol-Amerikalı yetkililer Deklarasyonun yayılmasını yasakladı, ancak geniş çapta iletildi ve tercüme edildi: Venezüellalı Manuel García de Sena, Kolombiyalı Miguel de Pombo, Ekvadorlu Vicente Rocafuerte ve New England'lı Richard Cleveland ve William Shaler tarafından dağıtıldı. 1821'de Şili'deki Creoles ve Meksika'daki Kızılderililer arasında Bildiri ve Birleşik Devletler Anayasası. Kuzey Bakanlığı Bildirgeye resmi bir cevap vermedi, bunun yerine gizlice broşür yazarı John Lind'i Amerikan Bildirgesine Cevap başlıklı bir yanıt yayınlaması için görevlendirdi. Kongre . Britanyalı Muhafazakarlar, Bildirgeyi imzalayanları aynı "yaşam, özgürlük ve mutluluk arayışı" ilkelerini Afrikalı Amerikalılara uygulamadıkları için kınadı. Massachusetts'in eski kraliyet valisi Thomas Hutchinson da bir çürütme yayınladı. Bu broşürler Deklarasyonun çeşitli yönlerine meydan okudu. Hutchinson, Amerikan Devrimi'nin, başlangıçtan itibaren bağımsızlık isteyen ve sonunda, aksi takdirde sadık sömürgecileri isyana teşvik ederek bunu başaran birkaç komplocunun eseri olduğunu savundu. Lind'in broşüründe , Fransız Devrimi sırasında tekrarladığı bir argüman olan Jeremy Bentham tarafından yazılan doğal haklar kavramına isimsiz bir saldırı vardı . Her iki broşür de Kongre'deki Amerikalı köle sahiplerinin kendi kölelerini özgür bırakmadan "bütün insanların eşit yaratıldığını" nasıl ilan edebildiklerini sorguladı.
Savaşta savaşan Bağımsızlık Bildirgesi'ni imzalayan William Whipple , devrimci idealleri nedeniyle kölesi Prens Whipple'ı serbest bıraktı . Savaş sonrası yıllarda, diğer köle sahipleri de kölelerini serbest bıraktılar; 1790'dan 1810'a kadar, Yukarı Güney'deki özgür siyahların yüzdesi, siyah nüfusun yüzde birden azından yüzde 8,3'e yükseldi. Kuzey eyaletleri, Bağımsızlık savaşının başlamasından kısa bir süre sonra köleliği kaldırmaya başladı ve hepsi 1804'te köleliği kaldırdı.
Belgelerin tarihi
Bağımsızlık Bildirgesi'nin resmi kopyası, Jefferson'un gözetiminde 4 Temmuz 1776'da basılan kopyaydı. Eyaletlere ve orduya gönderildi ve gazetelerde geniş çapta yeniden basıldı. Biraz farklı olan "karıştırılmış kopya" (bu makalenin başında gösterilmiştir) daha sonra üyelerin imzalaması için yapılmıştır. Meşgul versiyon, 21. yüzyılda yaygın olarak dağıtılan versiyondur. Açılış satırlarının iki versiyon arasında farklılık gösterdiğine dikkat edin.
Kongre tarafından imzalanan Bildirgenin kopyası, daldırılmış veya parşömen kopyası olarak bilinir . Muhtemelen katip Timothy Matlack tarafından oyalanmıştır (yani dikkatlice el yazısıyla yazılmıştır) . 1823'te yapılan bir faks, 19. yüzyıl boyunca daldırılmış kopyanın zayıf korunması nedeniyle orijinalden ziyade çoğu modern reprodüksiyonun temeli haline geldi. 1921 yılında Bildirgesi'nin dalmış kopyanın saklama nakledilmişti Dışişleri Bakanlığı için Kongre Kütüphanesi ile birlikte Amerika Birleşik Devletleri Anayasası . Sonra Pearl Harbor Japon saldırısı 1941 yılında, belgeleri saklaması için taşındı Birleşik Devletler Külçe Altın Deponun en Fort Knox onlar 1952 yılında 1944 yılına kadar tutuldu Kentucky, içinde, Beyan nakledildi dalmış Milli Arşivleri ve şimdi Ulusal Arşivlerde " Özgürlük Bildirgesi için Rotunda" da kalıcı olarak sergileniyor .
Ulusal Arşivlerinde Kongre tarafından imzalanmış ve korunan belge genellikle olarak kabul edilir Bağımsızlık Bildirgesi, ama tarihçi Julian P. Boyd gibi Bildirgesi, iddia Magna Carta , tek bir belge değil. Boyd, Kongre tarafından sipariş edilen basılı broşürleri de resmi metinler olarak görüyordu. Deklarasyon ilk olarak 4 Temmuz gecesi Philadelphia'dan John Dunlap tarafından basılan bir borda olarak yayınlandı . Dunlap, 26'sının hayatta kaldığı bilinen yaklaşık 200 borda bastı. 26. kopya, 2009 yılında İngiltere'deki Ulusal Arşivlerde keşfedildi .
1777'de Kongre, Mary Katherine Goddard'ı Dunlap bordasının aksine Bildirgeyi imzalayanları listeleyen yeni bir borda basması için görevlendirdi . Goddard bordasının dokuz kopyasının hala var olduğu bilinmektedir. Bunlardan biri, 2015 yılında St. Louis'deki Washington Üniversitesi tarafından satın alınan Solomon Southwick bordasının yedi kopyası da dahil olmak üzere, eyaletler tarafından basılan çeşitli geniş sayfalar da mevcuttur .
Bildirgenin birkaç erken el yazısı kopyası ve taslağı da korunmuştur. Jefferson, hayatının sonlarında "orijinal Kaba taslak" olarak adlandırdığı dört sayfalık bir taslak tuttu. Jefferson'ın bundan önce kaç taslak yazdığı ve metnin ne kadarının diğer komite üyelerinin katkısı olduğu bilinmiyor. 1947'de Boyd, Jefferson'un el yazısıyla daha önceki bir taslağın bir parçasını keşfetti. Jefferson ve Adams, kaba taslağın kopyalarını küçük değişikliklerle arkadaşlarına gönderdi.
Yazma sürecinde Jefferson, kaba taslağı Adams ve Franklin'e ve belki de taslak komitesinin birkaç değişiklik daha yapan diğer üyelerine gösterdi. Örneğin Franklin, Jefferson'un orijinal ifadesini "Bu gerçekleri kutsal ve inkar edilemez olarak kabul ediyoruz" ifadesini "Bu gerçekleri apaçık tutuyoruz" olarak değiştirmekten sorumlu olabilir. Jefferson, bu değişiklikleri komite adına Kongre'ye sunulan bir kopyaya dahil etti. 28 Haziran'da Kongre'ye sunulan nüsha kayboldu ve belki de basım sürecinde yok edildi ya da Kongre'nin gizlilik kuralına uygun olarak tartışmalar sırasında imha edildi .
21 Nisan 2017 tarihinde, ikinci bir dalmış kopya en arşivlerinde keşfedildi duyuruldu Batı Sussex County Council in Chichester , İngiltere. Bulucuları tarafından "Sussex Deklarasyonu" olarak adlandırılan bu belge, Ulusal Arşivler kopyasından (bulanların "Matlack Deklarasyonu" olarak adlandırdığı) farklıdır, çünkü üzerindeki imzalar Devletler tarafından gruplandırılmaz. İngiltere'de nasıl ortaya çıktığı henüz bilinmiyor, ancak bulanlar, imzaların rastgeleliğinin , Deklarasyonun Devletler tarafından değil, tüm insanlar tarafından yapıldığını şiddetle savunan imza sahibi James Wilson'dan bir kökene işaret ettiğine inanıyor .
Yıllarca zararlı aydınlatmaya maruz kalmak, orijinal Bağımsızlık Bildirgesi belgesinin mürekkebinin çoğunun 1876'ya kadar solmasına neden olacaktı.
eski
Bildirge, Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımsızlığını ilan etmede asıl amacına hizmet eden Amerikan Devrimi'ni hemen takip eden yıllarda çok az ilgi gördü. Bağımsızlık Günü'nün erken kutlamaları , Devrim'in ilk tarihlerinin yaptığı gibi, Bildirgeyi büyük ölçüde görmezden geldi. Hareket oysa bağımsızlığını ilan arasında önemli kabul edildi metin o eylemi duyuran az dikkat çekti. Bildirge, Birleşik Devletler Anayasası hakkındaki tartışmalar sırasında nadiren bahsedildi ve dili bu belgeye dahil edilmedi. George Mason'ın Virginia Haklar Bildirgesi taslağı daha etkiliydi ve dili eyalet anayasalarında ve eyalet haklar bildirgelerinde Jefferson'un sözlerinden daha sık yankılandı. Pauline Maier, "Bu belgelerin hiçbirinde, Bağımsızlık Bildirgesi'nin Amerikan siyasi ilkelerinin klasik bir ifadesi olarak insanların zihninde yaşadığına dair herhangi bir kanıt yok" diye yazdı.
Diğer ülkelerdeki etkisi
Fransız Devrimi'nin birçok lideri Bağımsızlık Bildirgesi'ne hayrandı ama aynı zamanda yeni Amerikan devlet anayasalarıyla da ilgileniyorlardı. Fransız İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'nin (1789) ilhamı ve içeriği, büyük ölçüde Amerikan Devrimi'nin ideallerinden doğmuştur . Lafayette , Paris'te arkadaşı Thomas Jefferson ile yakın işbirliği içinde çalışarak ana taslaklarını hazırladı. Aynı zamanda gelen dil ödünç George Mason 'ın Virginia Haklar Bildirgesi . Bildiri ayrıca Rus İmparatorluğunu da etkiledi ve Decembrist isyanı ve diğer Rus düşünürler üzerinde özel bir etkisi oldu .
Tarihçi David Armitage'e göre , Bağımsızlık Bildirgesi, uluslararası düzeyde etkili olduğunu kanıtladı, ancak bir insan hakları beyanı olarak değil. Armitage, Bildirge'nin yeni devletlerin kuruluşunu ilan eden yeni bir bağımsızlık bildirgesi türünde ilk olduğunu savunuyor . Diğer Fransız liderler, Bağımsızlık Bildirgesi'nin metninden doğrudan etkilendiler. Of Flanders İli Bildirgesi (1790) `Bildirisi ilk dış türev idi; diğerleri arasında Venezüella Bağımsızlık Bildirgesi (1811), Liberya Bağımsızlık Bildirgesi (1847), Amerika Konfedere Devletleri (1860-61) ve Vietnam Bağımsızlık Bildirgesi (1945) yer alır. Bu beyanlar, orijinalin siyasi felsefesini zorunlu olarak onaylamadan, yeni bir devletin bağımsızlığını ilan eden Amerika Birleşik Devletleri Bağımsızlık Bildirgesi'ni tekrarladı.
Diğer ülkeler Deklarasyonu ilham kaynağı olarak kullandılar veya doğrudan ondan bölümler kopyaladılar. Bunlar sırasında, 1 Ocak 1804 arasında Haiti beyanı dahil Haiti Devrimi , Yeni Granada Birleşik İller 1811 yılında, Kurtuluş Arjantin Bildirgesi 1816 yılında, Kurtuluş Şili Bildirgesi 1818 yılında, Kosta Rika 1821 yılında, El Salvador 1821 yılında, Guatemala 1821 yılında, Honduras 1821 yılında, 1821 yılında Meksika , Nikaragua 1821 yılında, Peru 1821 yılında, Kurtuluş Bolivya Savaşı 1825'te, Uruguay 1825'te, Ekvador 1830 yılında, Kolombiya 1831 yılında, Paraguay 1842'de, Dominik Cumhuriyeti 1844 yılında, Teksas Bildirgesi Mart 1836'da Bağımsızlık , 1836 Kasım'da Kaliforniya Cumhuriyeti , 1849'da Macar Bağımsızlık Bildirgesi, 1835'te Yeni Zelanda Bağımsızlık Bildirgesi ve 1918'den Çekoslovak Bağımsızlık Bildirgesi, Gutzon Borglum'la birlikte Washington DC'de taslaklar arasında hazırlandı . Bağımsızlık Rodosluların beyanı de, Kasım 1965 onaylamış gibi ifadeler atlar rağmen, Amerikan birine dayanmaktadır " bütün insanlar eşit yaratılmıştır ve" " idare onayını ". Ayrılma South Carolina beyanı "tüm insanlar eşit yaratılmıştır" ve "idare onayı" için referanslar atlar rağmen Aralık 1860 den de, Kurtuluş ABD Bildirgesi'ni bahseder.
İlginin canlanması
Bildirgeye ilgi 1790'larda Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk siyasi partilerinin ortaya çıkmasıyla yeniden canlandı . 1780'ler boyunca, Bildirgeyi kimin yazdığını bilen veya önemseyen çok az Amerikalı vardı. Ancak sonraki on yılda, Jefferson Cumhuriyetçileri , hem Bildirge'nin önemini hem de yazarı olarak Jefferson'u teşvik ederek rakipleri Federalistlere karşı siyasi avantaj aradılar . Federalistler, Jefferson'un yazarlığı veya özgünlüğü hakkında şüphe uyandırarak ve Jefferson'ın taslak komitesinin sadece bir üyesi olarak bağımsızlığın tüm Kongre tarafından ilan edildiğini vurgulayarak yanıt verdiler. Federalistler, Kongre'nin Federalist John Adams'ın önemli bir rol oynadığı bağımsızlık ilan etme eyleminin, onu ilan eden belgeden daha önemli olduğunda ısrar ettiler. Ancak bu görüş, Federalist Parti'nin kendisi gibi kayboldu ve çok geçmeden, bağımsızlık ilan etme eylemi belgeyle eşanlamlı hale geldi.
Bildirge için daha az partizan bir takdir , 1812 Savaşı'nı takip eden yıllarda , büyüyen Amerikan milliyetçiliği ve Devrim tarihine yeniden ilgi sayesinde ortaya çıktı . 1817 yılında, Kongre devreye John Trumbull bireyin ünlü bir tabloyu takılmadan önce büyük kitlelere sergilendi imzalayanlardan ait Capitol . Bildirge'nin en eski hatıra baskıları da bu sırada ortaya çıktı ve birçok Amerikalıya imzalı belgeye ilişkin ilk görüşlerini sundu. İmzacıların toplu biyografileri ilk olarak 1820'lerde yayınlandı ve Garry Wills'in "imzacılar kültü" dediği şeyi doğurdu. Takip eden yıllarda, belgenin yazılması ve imzalanması ile ilgili birçok hikaye ilk kez yayınlandı.
Bildirgeye ilgi yeniden canlandığında, 1776'da en önemli olan bölümler artık geçerli değildi: Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımsızlığının ilanı ve Kral George'a karşı şikayetler. Ancak ikinci paragraf, apaçık gerçekler ve devredilemez haklardan söz ederek, savaş sona erdikten çok sonra uygulandı. 18. yüzyıldan bu yana doğal hukukun kimliği, geçmişte görüldüğü gibi doğa, Tanrı veya insan doğası yasasına karşı siyasi ve ahlaki normlara yönelik artan bir yükseliş gördü. Anayasa ve Haklar Bildirgesi , haklar ve eşitlik hakkında kapsamlı ifadelerden yoksundu ve şikayetleri olan grupların savunucuları destek için Bildirge'ye döndü. 1820'lerden başlayarak, işçilerin, çiftçilerin, kadınların ve diğerlerinin haklarını ilan etmek için Bildirge'nin varyasyonları yayınlandı. 1848 yılında, örneğin, Seneca Falls Kongre kadın hakları savunucularından ilan "Tüm kadın ve erkek eşit yaratılmıştır" söyledi.
John Trumbull'un Bağımsızlık Bildirgesi (1817-1826)
John Trumbull'un Bağımsızlık Bildirgesi resmi , Bağımsızlık Bildirgesi'nin popüler anlayışlarında önemli bir rol oynamıştır. Tablo 12 x 18 fit (3,7 x 5,5 m) boyutundadır ve 1817'de Amerika Birleşik Devletleri Kongresi tarafından görevlendirilmiştir ; 1826'dan beri Amerika Birleşik Devletleri Capitol Rotunda'da asılıdır. Bazen Bağımsızlık Bildirgesi'nin imzalanması olarak tanımlanır, ancak aslında Beşli Komite'nin Bildirge taslaklarını 28 Haziran 1776'da İkinci Kıta Kongresi'ne sunarken gösterir. ve daha sonra gerçekleşen belgenin imzalanması değil.
Trumbull mümkün olduğunca hayattan figürler çizdi, ancak bazıları öldü ve görüntülerin yeri bulunamadı; bu nedenle tablo, Bildirge'nin tüm imzacılarını içermiyor. Bir kişi taslağın hazırlanmasına katılmış, ancak nihai belgeyi imzalamamıştır; diğeri imzalamayı reddetti. Aslında, İkinci Kıta Kongresi üyeliği zaman geçtikçe değişti ve resimdeki figürler asla aynı odada aynı anda olmadılar. Bununla beraber, oda doğru bir anlatımıdır Independence Hall , en önemli parçası Independence National Historical Park içinde Philadelphia, Pennsylvania .
Trumbull'un resmi birçok kez ABD para birimi ve posta pullarında tasvir edilmiştir. İlk kullanımı 1863'te basılan 100 Dolarlık Ulusal Banknotun arka yüzündeydi. Birkaç yıl sonra, banknotların basılmasında kullanılan çelik gravür , 1869 Resimli Sayının bir parçası olarak yayınlanan 24 sentlik bir damga üretmek için kullanıldı. . İmza sahnesinin bir gravürü, 1976'dan beri Amerika Birleşik Devletleri iki dolarlık banknotunun arka tarafında yer alıyor .
Kölelik ve Bildirge
"Bütün insanlar eşit yaratılmıştır" iddiası ile Amerika Birleşik Devletleri'nde köleliğin varlığı arasındaki bariz çelişki , Bildirge ilk yayınlandığında yorum aldı. Kurucuların çoğu, doğal eşitlik ifadesinin kölelik kurumuyla bağdaşmadığını anladı, ancak “İnsan Haklarından” yararlanmaya devam etti. Jefferson, ilk taslağına, Kral III. George'un köle ticaretini kolonilere zorladığını iddia eden bir paragraf eklemişti , ancak bu, son versiyondan silindi. Jefferson , Monticello çiftliğinde altı yüz köle Afrikalıya sahip olan, Virginia'nın önde gelen bir köle sahibiydi . Bu çelişkiye atıfta bulunan İngiliz kölelik karşıtı Thomas Day , 1776 tarihli bir mektupta, "Doğada gerçekten gülünç bir nesne varsa, bu bir Amerikan vatanseveridir, bir yandan bağımsızlık kararlarını imzalarken, diğer yandan elinin üzerine kamçı sallar. korkmuş köleler." Afrikalı-Amerikalı yazar Lemuel Haynes , "Özgürlük Daha Genişletilmiş" adlı makalesinde benzer bakış açılarını dile getirdi ve burada "Özgürlük, bir Siyah adam için, beyaz bir adam için olduğu kadar eşit derecede değerlidir" diye yazdı.
19. yüzyılda Bildirge, kölelik karşıtı hareket için özel bir önem kazandı. Tarihçi Bertram Wyatt-Brown , "kölelik karşıtlarının Bağımsızlık Bildirgesi'ni siyasi olduğu kadar teolojik bir belge olarak yorumlama eğiliminde olduklarını" yazdı. Abolisyonist liderler Benjamin Lundy ve William Lloyd Garrison , felsefelerinin temeli olarak "İncil ve Bağımsızlık Bildirgesi"nin "ikiz kayalarını" benimsediler. Garrison, "Ülkemizde Bağımsızlık Bildirgesi'nin veya İncil'in tek bir kopyası kaldığı sürece," diye yazdı, "umutsuzluğa kapılmayacağız." Garrison gibi radikal kölelik karşıtları için Bildirge'nin en önemli kısmı , devrim hakkının iddiasıydı . Garrison, Anayasa uyarınca hükümetin yıkılması ve Bildirge'nin ilkelerine adanmış yeni bir devletin yaratılması çağrısında bulundu.
Amerika Birleşik Devletleri'ne ek köle devletlerinin girmesine izin verilip verilmeyeceği konusundaki tartışmalı soru , Bildirge'nin artan önemiyle aynı zamana denk geldi. Kölelik ve Bildirge hakkındaki ilk büyük kamusal tartışma , 1819-1821 arasındaki Missouri tartışması sırasında gerçekleşti. Kölelik karşıtı Kongre üyeleri, Bildirge'nin dilinin Amerika Birleşik Devletleri'nin Kurucu Babalarının köleliğe ilke olarak karşı olduklarını gösterdiğini savundu ve bu yüzden ülkeye yeni köle devletleri eklenmemelidir. Kuzey Carolina'dan Senatör Nathaniel Macon liderliğindeki kölelik yanlısı Kongre üyeleri , Bildirge'nin Anayasa'nın bir parçası olmadığını ve bu nedenle sorunla hiçbir ilgisi olmadığını savundu.
Kölelik karşıtı hareket ivme kazanırken, John Randolph ve John C. Calhoun gibi köleliğin savunucuları , Bildirge'nin "tüm insanlar eşit yaratılmıştır" iddiasının yanlış olduğunu veya en azından siyah insanlar için geçerli olmadığını savunmayı gerekli buldular. . Örneğin, 1853'teki Kansas-Nebraska Yasası hakkındaki tartışmalar sırasında, Indiana'dan Senatör John Pettit , "tüm insanlar eşit yaratılmıştır" ifadesinin "apaçık bir gerçek" değil, "açık bir yalan" olduğunu savundu. Salmon P. Chase ve Benjamin Wade de dahil olmak üzere Kansas-Nebraska Yasası'nın muhalifleri , Bildirgeyi ve onun kölelik karşıtı ilkeleri olarak gördüklerini savundular.
John Brown'un Özgürlük Bildirgesi
Kölelik karşıtı John Brown , Stephen Douglass'ın ABD'deki köleliğin sonunun başlangıcı olduğunu söylediği Harpers Ferry baskınına hazırlanırken , Geçici Anayasa'nın birçok kopyasını basmıştı . ( Ayrılık yapan devletler 16 ay sonra Amerika Konfedere Devletleri'ni oluşturduklarında, Geçici Anayasa uyarınca bir yıldan fazla bir süre faaliyet gösterdiler .) Bu, Appalachian Dağları'nda kurmayı umduğu yarı-ülkede hükümetin üç kolunu özetliyor . Bu, basında ve John Brown'ın ayaklanması üzerine Seçilmiş Senato Komitesi raporunda ( Mason Raporu) tam olarak yeniden üretildi .
Brown'ın bastırmadığı için çok daha az bilinen, Kennedy Çiftliği'ndeki kağıtları arasında bulunan 4 Temmuz 1859 tarihli Özgürlük Bildirgesi'dir . Yuvarlanabilmesi için kumaşa yapıştırılmış kağıda yazılmıştır ve bulunduğunda yuvarlanmıştır. El, genellikle babasının velisi olarak hizmet eden Owen Brown'a aittir .
73 yıllık ABD Deklarasyonu'nun kelime dağarcığını, noktalama işaretlerini ve büyük harf kullanımını taklit eden 2000 kelimelik belge şöyle başlıyor:
4 Temmuz 1859
Amerika Birleşik Devletleri Köle Nüfus Temsilcileri Tarafından Bir Özgürlük Bildirgesi
İnsani olaylar sırasında, Ezilen Halkın Ayaklanması ve İnsan Olarak, Özgür bir Cumhuriyetin Yerli ve Karşılıklı Yurttaşları olarak Doğal Haklarını ileri sürmesi ve bu kadar haksız olan o iğrenç zulmün boyunduruğundan kurtulması gerekli hale gelir. hemşerileri tarafından onlara yüklendi ve Dünya'nın güçleri arasında Doğa Kanunlarının ve Tanrı'nın onlara bahşettiği aynı eşit ayrıcalıkları üstlenmek; İnsanoğlunun fikirlerine ılımlı bir saygı, onları bu adil ve layık eyleme teşvik eden sebepleri açıklamalarını gerektirir.
Bu gerçekleri Apaçık olarak kabul ediyoruz; Tüm İnsanların Eşit Yaratıldığı; Onlara Yaratıcıları tarafından devredilemez bazı haklar bahşedildiklerini. Bunların arasında Yaşam, Özgürlük; & mutluluk arayışı. Bu Doğa, tüm İnsanlara özgürce tam bir Hava Kaynağı verdi. Su ve Toprak; Sürdürmeleri ve karşılıklı mutlulukları için, Hiç Kimsenin, Suçun cezalandırılması dışında, diğer İnsanları bu Doğal haklardan mahrum etme hakkı yoktur. Bu hakları güvence altına almak için insanlar arasında adil güçlerini yönetilenlerin rızasından alan hükümetler kurulur. Herhangi bir Yönetim biçimi bu amaçlar için yıkıcı hale geldiğinde, Halkın hakkıdır, onu değiştirmek, Değiştirmek ya da Yeniden Düzenlemek, Bu İlkelere Dayanmak ve yetkilerini onlara en çok görünecek biçimde düzenlemek, Halkın hakkıdır. İnsan Irkının güvenliğini ve mutluluğunu etkilemesi muhtemeldir.
Belgenin yüksek sesle okunması amaçlandı, ancak bilindiği kadarıyla Brown, Harpers Ferry baskınının başladığı gün Geçici Anayasa'yı yüksek sesle okumasına rağmen bunu asla yapmadı. Amerikan Devrimi tarihinin çok iyi farkındaydı , isyan başladıktan sonra Bildirgeyi yüksek sesle okurdu. Belge, 1894 yılına kadar ve önemini fark etmeyen biri tarafından yayınlanmadı ve bir belge ekine gömdü. John Brown'un çalışmalarının hepsinde olmasa da çoğunda eksik.
Lincoln ve Deklarasyon
Bildirge'nin kölelikle ilişkisi, 1854'te , Kurucu Ataları putlaştıran, az tanınan eski bir Kongre üyesi olan Abraham Lincoln tarafından ele alındı . Lincoln, Bağımsızlık Bildirgesi'nin Amerikan Devrimi'nin en yüksek ilkelerini ifade ettiğini ve Kurucu Ataların köleliği, sonunda yok olacağı beklentisiyle tolere ettiğini düşünüyordu. Lincoln, ABD'nin Kansas-Nebraska Yasası'nda köleliğin yayılmasını meşrulaştırmasının Devrim'in ilkelerini reddetmesi gerektiğini düşündü. Ekim 1854 Peoria konuşmasında Lincoln şunları söyledi:
Yaklaşık seksen yıl önce, tüm insanların eşit yaratıldığını ilan ederek başladık; ama şimdi bu başından itibaren, bazı erkeklerin diğerlerini köleleştirmesinin "kutsal bir özyönetim hakkı" olduğu şeklindeki diğer beyana geçtik. ...Cumhuriyetçi cübbemiz kirlenmiş ve toz içinde sürüklenmiş. ...Yeniden arındıralım. Bağımsızlık Bildirgesi'ni ve onunla uyumlu uygulamaları ve politikayı yeniden benimseyelim. ... Bunu yaparsak, sadece Birliği kurtarmış olmayacağız, aynı zamanda onu sonsuza dek kurtarılmaya layık olacak şekilde kurtarmış ve muhafaza etmiş olacağız.
Bildirge'nin anlamı, 1858'de Lincoln ve Stephen Douglas arasındaki ünlü tartışmalarda yinelenen bir konuydu. Douglas , Bildirge'deki "bütün insanlar eşit yaratılmıştır" ifadesinin yalnızca beyaz erkeklere atıfta bulunduğunu savundu. Bildirge'nin amacının yalnızca ABD'nin bağımsızlığını haklı çıkarmak olduğunu ve herhangi bir "aşağı veya aşağı ırkın" eşitliğini ilan etmek olmadığını söyledi. Ancak Lincoln, Bildirge'nin dilinin kasıtlı olarak evrensel olduğunu ve Amerikan cumhuriyetinin hedeflemesi gereken yüksek bir ahlaki standart oluşturduğunu düşündü. "Bildirgenin her yerdeki tüm insanların durumundaki ilerici iyileşmeyi tasarladığını düşünmüştüm" dedi. 15 Ekim 1858'de Alton, Illinois'de Steven Douglas ile yapılan yedinci ve son ortak tartışma sırasında Lincoln, deklarasyon hakkında şunları söyledi:
Bu kayda değer belgenin yazarlarının tüm insanları kapsamayı amaçladıklarını düşünüyorum, ancak tüm insanları her açıdan eşit ilan etmek istemediler. Bütün erkeklerin renk, boyut, zeka, ahlaki gelişim veya sosyal kapasite bakımından eşit olduğunu söylemek istemediler. Tüm insanların eşit yaratıldığını düşündükleri şeyleri kabul edilebilir bir belirginlikle tanımladılar - "yaşam, özgürlük ve mutluluk arayışının da aralarında bulunduğu bazı devredilemez haklar"da eşit. Bunu söylediler ve bunu demek istediler. O zaman herkesin bu eşitlikten gerçekten yararlandığı ya da bunu hemen onlara bahşetmek üzere oldukları şeklindeki bariz yalanı ileri sürmek istemediler. Aslında onların böyle bir nimeti bahşetmeye güçleri yoktu. Sadece, koşulların izin verdiği kadar hızlı bir şekilde uygulanması için hakkı ilan etmek istediler. Hür toplum için herkesin aşina olduğu, sürekli aranması, sürekli olarak üzerinde çalışılması ve hatta hiçbir zaman tam olarak elde edilemese de sürekli olarak yakınlaştırılması gereken ve böylece etkisini sürekli yayan, derinleştiren ve mutluluğu artıran standart bir özdeyiş oluşturmayı amaçladılar. ve hayatın değeri, tüm insanlar için, her renkten, her yerde.
Pauline Maier'e göre, Douglas'ın yorumu tarihsel olarak daha doğruydu, ancak Lincoln'ün görüşü nihayetinde galip geldi. Maier, "Lincoln'ün ellerinde", "Bağımsızlık Bildirgesi, her şeyden önce, "zaman içinde gerçekleştirilecek bir dizi hedefle" yaşayan bir belge haline geldi.
—Abraham Lincoln, 1858
Gibi Daniel Webster , James Wilson ve Joseph Story ondan önce, Lincoln Bağımsızlık Bildirgesi ABD'nin kurucu belgesi olduğunu ve bundan sonra on yıldan uzun süre önce onaylanmış olan Anayasayı yorumlama için önemli etkileri olduğunu ileri sürdü Beyanname. Anayasa "eşitlik" kelimesini kullanmadı, ancak Lincoln "tüm insanların eşit yaratıldığı" kavramının ulusun kurucu ilkelerinin bir parçası olarak kaldığına inanıyordu. 1863 Gettysburg Konuşmasının açılış cümlesinde bu inancını ünlü bir şekilde dile getirdi : "Dört puan ve yedi yıl önce [yani 1776'da] atalarımız bu kıtada yeni bir ulus yarattı, Liberty'de tasarlandı ve herkesin erkekler eşit yaratılmıştır."
Lincoln'ün Bildirge hakkındaki görüşü, onu Anayasa'yı yorumlamak için ahlaki bir rehber olarak görerek etkili oldu. Garry Wills 1992'de şöyle yazmıştı: "Artık çoğu insan için Bildirge, Lincoln'ün bize söylediği anlama geliyor, Anayasa'yı devirmeden düzeltmenin bir yolu olarak." Harry V. Jaffa gibi Lincoln hayranları bu gelişmeyi övdü. Lincoln'ü eleştirenler, özellikle Willmoore Kendall ve Mel Bradford , Lincoln'ün Ulusal hükümetin kapsamını tehlikeli bir şekilde genişlettiğini ve Bildirge'yi Anayasa'ya okuyarak eyaletlerin haklarını ihlal ettiğini savundu .
Kadınların oy hakkı ve Bildiri
Temmuz 1848'de, ilk kadın hakları sözleşmesi olan Seneca Falls , New York'ta Seneca Falls Sözleşmesi yapıldı . Elizabeth Cady Stanton , Lucretia Mott , Mary Ann McClintock ve Jane Hunt tarafından organize edildi . Kadınlar için sosyal ve politik eşitlik talep ettikleri Bağımsızlık Bildirgesi'nde " Duygu Bildirgesi " ni şekillendirdiler . Sloganları "Bütün erkekler ve kadınlar eşit yaratılmıştır" idi ve oy hakkı talep ettiler.
Yirminci yüzyıl ve sonrası
Deklarasyon ilk sayısallaştırılmış metin olarak seçildi (1971).
Bağımsızlık Bildirgesi 56 imzalayanların için Memorial 1984 yılında ithaf edilen Anayasa Gardens üzerinde National Mall içinde Washington, DC tüm orijinal imzalayanların imza isimlerinin, ikamet yerleri ve meslekler ile taşa oyulmuştur.
Popüler kültür
Bağımsızlık Bildirgesi'nin benimsenmesi, 1969 Tony Ödüllü müzikal 1776 ve 1972 film versiyonunda ve ayrıca 2008 televizyon mini dizisi John Adams'ta dramatize edildi . 1970'de The 5th Dimension , Deklarasyonun açılışını "Declaration" şarkısında Portre albümlerinde kaydetti . İlk olarak 7 Aralık 1969'da Ed Sullivan Show'da yapıldı ve Vietnam Savaşı'na karşı bir protesto şarkısı olarak alındı. Bağımsızlık Bildirgesi, 2004 Amerikan filmi National Treasure'da bir komplo aracıdır . Radyo yayıncısı Paul Harvey'in 2009'daki ölümünden sonra , Focus Today, Harvey'in Bağımsızlık Bildirgesi'ni imzalayan tüm kişilerin hayatları hakkında konuştuğu bir "klip" yayınladı .
Ayrıca bakınız
Referanslar
bibliyografya
- Armitage, David. Bağımsızlık Bildirgesi: Küresel Bir Tarih , Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 2007. ISBN 978-0-674-02282-9 .
- Bailyn, Bernard . Amerikan Devriminin İdeolojik Kökenleri . Genişletilmiş baskı. İlk olarak 1967 yayınlandı. Harvard University Press, 1992. ISBN 0-674-44302-0 .
- Becker, Carl . Bağımsızlık Bildirgesi: Siyasi Fikirler Tarihinde Bir Araştırma . 1922.ve Google Kitap Arama . Gözden geçirilmiş baskı New York: Vintage Books, 1970. ISBN 0-394-70060-0 .
- Boyd, Julian P. Bağımsızlık Bildirgesi: Metnin Evrimi . Orijinal olarak 1945 yayınlandı. Gerard W. Gawalt tarafından düzenlenen gözden geçirilmiş baskı. University Press of New England, 1999. ISBN 0-8444-0980-4 .
- Boyd, Julian P., ed. Thomas Jefferson'ın Kağıtları , cilt. 1. Princeton University Press, 1950.
- Boyd, Julian P. "Bağımsızlık Bildirgesi: Kayıp Orijinalin Gizemi" . Pennsylvania Tarih ve Biyografi Dergisi 100, sayı 4 (Ekim 1976), 438-67.
- Burnett, Edward Cody. Kıta Kongresi . New York: Norton, 1941.
- Christie, Ian R. ve Benjamin W. Labaree. İmparatorluk veya Bağımsızlık, 1760-1776: Amerikan Devrimi'nin Gelişinde Bir İngiliz-Amerikan Diyaloğu . New York: Norton, 1976.
- Detweiler, Philip F. "Kölelik ve Bağımsızlık Bildirgesi, 1819-1821 Üzerine Kongre Tartışması", American Historical Review 63 (Nisan 1958): 598-616. JSTOR'da
- Detweiler, Philip F. "Bağımsızlık Bildirgesinin Değişen İtibarı: İlk Elli Yıl". William ve Mary Quarterly , 3. seri, 19 (1962): 557-74. JSTOR'da
- Dumbauld, Edward. Bağımsızlık Bildirgesi ve Bugünkü Anlamı . Norman: Oklahoma Üniversitesi Yayınları, 1950.
- Elis, Yusuf . Amerikan Yaratılış: Cumhuriyetin Kuruluşunda Zaferler ve Trajediler . New York: Knopf, 2007. ISBN 978-0-307-26369-8 .
- Dupont, Christian Y. ve Peter S. Onuf, ed. Bağımsızlık Bildirmek: Amerika'nın Kuruluş Belgesinin Kökenleri ve Etkisi . Gözden geçirilmiş baskı. Charlottesville, Virginia: Virginia Üniversitesi Kütüphanesi, 2010. ISBN 978-0-9799997-1-0 .
- Ferling, John E. Karanlıkta Bir Sıçrama: Amerikan Cumhuriyetini Kurma Mücadelesi . New York: Oxford University Press, 2003. ISBN 0-19-515924-1 .
- Fridenwald, Herbert. Bağımsızlık Bildirgesi: Bir Yorum ve Bir Analiz . New York: Macmillan, 1904. İnternet Arşivi aracılığıyla erişildi .
- Gustafson, Milton. "Özgürlük Şartlarının Seyahatleri" . Prologue Dergisi 34, sayı 4. (Kış 2002).
- Hamowy, Ronald . "Jefferson ve İskoç Aydınlanması: Garry Wills'in Amerika'yı İcat Etmesine Bir Eleştiri : Jefferson'ın Bağımsızlık Bildirgesi ". William ve Mary Quarterly , 3. seri, 36 (Ekim 1979), 503-23.
- Hazelton, John H. Bağımsızlık Bildirgesi: Tarihçesi . Orijinal olarak 1906 yayınlandı. New York: Da Capo Press, 1970. ISBN 0-306-71987-8 . 1906 baskısı Google Kitap Arama'da mevcut
- Kıta Kongresi Dergileri, 1774-1789, Cilt. 5 ( Kongre Kütüphanesi, 1904–1937)
- Jensen, Merrill . Bir Ulusun Kuruluşu: Amerikan Devrimi Tarihi, 1763-1776 . New York: Oxford University Press, 1968.
- Mahoney, DJ (1986). "Bağımsızlık Bildirgesi". toplum . 24 : 46-48. doi : 10.1007/BF02695936 . S2CID 189888819 .
- Lucas, Stephen E., "Amerika'yı haklı çıkarmak: Bir Retorik Belge Olarak Bağımsızlık Bildirgesi", Thomas W. Benson, ed., American Retoric: Context and Criticism , Carbondale, Illinois: Southern Illinois University Press, 1989
- Maier, Pauline . Amerikan Kutsal Yazıları: Bağımsızlık Bildirgesi Yapma . New York: Knopf, 1997. ISBN 0-679-45492-6 .
- Malone, Dumas . Virginian Jefferson . Jefferson and His Time'ın 1. cildi . Boston: Küçük Brown, 1948.
- Mayer, David (2008). "Bağımsızlık Bildirgesi". Gelen Hamowy, Ronald (ed.). Liberteryenizm Ansiklopedisi . Thousand Oaks, CA: SAGE ; Cato Enstitüsü . s. 113–15. doi : 10.4135/9781412965811.n72 . ISBN'si 978-1-4129-6580-4.
- Mayer, Henry. Hepsi Yanıyor: William Lloyd Garrison ve Köleliğin Kaldırılması . New York: St. Martin's Press, 1998. ISBN 0-312-18740-8 .
- McDonald, Robert MS "Thomas Jefferson'un Bağımsızlık Bildirgesi Yazarı Olarak Değişen İtibarı: İlk Elli Yıl". Erken Cumhuriyet Dergisi 19, no. 2 (Yaz 1999): 169-95.
- McPherson, James. Abraham Lincoln ve İkinci Amerikan Devrimi . New York: Oxford University Press, 1991. ISBN 0-19-505542-X .
- Middlekauff, Robert . Şanlı Nedeni: Amerikan Devrimi, 1763-1789 . Gözden geçirilmiş ve genişletilmiş baskı. New York: Oxford University Press, 2005.
- Norton, Mary Beth ve diğerleri , A People and a Nation , Eighth Edition, Boston, Wadsworth, 2010. ISBN 0-547-17558-2 .
- Rakove, Jack N. Ulusal Politikanın Başlangıçları: Kıta Kongresi'nin Yorumlayıcı Tarihi . New York: Knopf, 1979. ISBN 0-8018-2864-3 .
- Ritz, Wilfred J. "4 Temmuz 1776'da Oyalanmış Bağımsızlık Bildirgesinin Doğrulanması". Hukuk ve Tarih İncelemesi 4, no. 1 (Bahar 1986): 179-204.
- Ritz, Wilfred J. " Jefferson'ın Bağımsızlık Bildirgesi'nin El Yazısı Kaba Taslağının Buradan Basılı Dunlap Bordasının Oraya " . Pennsylvania Tarih ve Biyografi Dergisi 116, no. 4 (Ekim 1992): 499–512.
- Tesis, İskender . Özgürlük ve Eşitlik İçin: Bağımsızlık Bildirgesi'nin Yaşamı ve Zamanları (Oxford University Press; 2012) 397 sayfa; taslağının hazırlanmasından bu yana Amerikan siyaseti, hukuku ve toplumu üzerindeki etkisini araştırıyor.
- Warren, Charles. "Dört Temmuz Mitleri". William ve Mary Quarterly , Üçüncü Seri, cilt. 2, hayır. 3 (Temmuz 1945): 238-72. JSTOR 1921451 .
- Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı, " Bağımsızlık Bildirgesi, 1776 , 1911.
- Will, Garry . Amerika'yı İcat Etmek: Jefferson'ın Bağımsızlık Bildirgesi . Garden City, New York: Doubleday, 1978. ISBN 0-385-08976-7 .
- Will, Garry. Gettysburg'da Lincoln: Amerika'yı Yeniden Yazan Sözler . New York: Simon & Schuster, 1992. ISBN 0-671-76956-1 .
- Wyatt Brown, Bertram. Lewis Tappan ve Köleliğe Karşı Evanjelik Savaş . Cleveland: Case Western Reserve Üniversitesi Yayınları , 1969. ISBN 0-8295-0146-0 .
- National Endowment for the Humanities'den 9-12. sınıflar için "Nedenleri Bildirin: Bağımsızlık Bildirgesi" ders planı
- Ulusal Arşivlerde Bağımsızlık Bildirgesi
- Kongre Kütüphanesinde Bağımsızlık Bildirgesi
- Mobil Uyumlu Bağımsızlık Bildirgesi