Bir film festivalinde yeterince film izleyin ve elbette, potansiyel çifte faturalar ortaya çıkmaya başlar. Darren Aronofsky hakkında hiçbir şey Balinaiçinde morbid obez bir adamın (Brendan Fraser) ölümüne yemeye başladığı ve Florian Zeller’in Oğul, depresif çocuklarına (Zen McGrath) ulaşmaya çalışan yabancı bir çift hakkında (Hugh Jackman, Laura Dern), filmlerin ortak bir yanının olacağını belirtti. Yine de art arda iki gün (acımasız bir uykusuzlukla birleştiğinde) bakıldığında, çarpıcı benzerlikler ortaya çıkıyor..
Her ikisi de, ebeveynlerin kelime dağarcığını öğrenmek için can attıkları bir dili, gençlerin konuşma biçimlerinin bir anlık görüntüsünü sunar; Dikiz aynasından bakıldığında korkunç seçimlerin bile pişmanlık yaratmayabileceğini. Her ikisi de zihinsel rahatsızlıklarla (aşırı yeme, depresyon) ilgilenir. Daha spesifik olarak, her ikisinde de, çocuklarının kullanılmayan potansiyeline odaklanan ve boşa harcanan hediyelerini görmezden gelen babalar yer alıyor. Bu adamların ikisi de evliliklerini bozdu ve çocuklarını genç yaşta terk etti, bu yüzden ebeveynliği bir meslekten ziyade bir kurtuluş yayı olarak görüyorlar belki de. Her iki filmde de önemli anlar, açık denizde geçen geçmişe dönüşlerdir. Bir çocuk büyüyüp babası gibi olmayacağından ölesiye korkar. Diğeri de yapacağından korkuyor. Bir filmin duyguları ancak son 10 dakikasında hararetli bir seviyeye ulaşır. Diğeri, duyguyu hedefleyen ancak bunun yerine bariz manipülasyona dayanan bir doruğa sahiptir.
Ayrıca Okuyun: TIFF 2022: Cam Soğan Daha Büyük, Daha Bombalı Bıçaklar Çıktı
Bununla birlikte, bu anlatı paralelliklerinin ötesinde, her iki film de başka türlü usta yönetmenlerini kendi tarzlarıyla uyumsuz buluyor. Tekleme çok güçlü bir kelime, ama ikisi de Balina ve Oğul garip bir şekilde düzdür, kendi yönetmenlerinin önceki filmlerine damgasını vuran çarpıcı görüntülerden ve tam olarak gerçekleştirilmiş dünyalardan yoksundur.
Oğul avukat Peter Miller’ın (Jackman) eski karısı Kate’den (Laura Dern) oğulları Nick’in (McGrath) okulu astığını öğrenmesiyle başlar. Kışkırtılan Nick, “Hayat bu, beni ağırlaştırıyor” (bu kurşun senaryoya uygun bir duygu) yanıtını veriyor. Daha sonraki bir sahnede, kamera Peter, yeni karısı Beth (Vanessa Kirby) ve Nick’in oturma odalarında birlikte dans etmelerinden, Nick’in gruptan ayrılmış, boş boş boşluğa bakan Nick’e kesiliyor. Onun ıstırabının görselleştirilmesi, içsel olmaktan çok dışsal olarak kalır, bu da depresyonla ilgili bir film için tehlikeli bir stratejidir. Ne de olsa, Nick mutlu “göründüğü” sürece, Peter onun gerçekten mutlu olduğunu varsaymaktan memnundur.
Zeller, filmdeki kahramanıyla yaptığı canlı, görsel açıdan yaratıcı şekilde bizi Nick’in kafasına sokmuyor. The Baba (2020), demansın bir dizi doğrusal olmayan sahne olarak ekranda temsil edildiği, aynı karakteri oynayan birden fazla aktör ve yeniden ortaya çıktıklarında değişmiş görünen setler. Neresi Baba doğal olarak yürek parçalayıcıydı, Oğul seyircide bu duyguyu uyandırmak için çok çalışıyor. karakterler aslında aktarmadan nasıl hissettiklerini açıklayan yazarca satırlarda konuşun.
Çok daha cezbedici bir filmin kısa görüntüleri ortaya çıkıyor – Nick, Peter ve Beth’in arasını açarak, anne babasını tekrar bir araya getirmek için durumunu silahlandıracak mı? Peter, ilk oğluna katılmak için çılgınca bir koşuşturma içinde ikinci oğlunu ihmal edip, döngüyü tekrar tekrar mı yapacak? – ancak bu fikirler ortaya çıkar çıkmaz çöpe atılır. Sonu hem bariz hem de kendinden öncekileri ucuzlaştıran gerçekten şaşırtıcı bir seçim.
Buna karşılık, son, şimdiye kadarki en iyi bölümdür. Balina, tekrarlayan, neredeyse sıkıcı bir drama Ölmekte olduğunu bilen bir İngilizce öğretmeni Charlie’nin (Fraser), ayrı yaşadığı kızıyla (tırtıklı bir bıçağın insan versiyonunu oynayan müthiş bir Sadie Sink) yeniden bir araya geldiği filmde. 300 kilo protezle desteklenen 600 kiloluk soluk bir Fraser, Ormanın George’u (1997) kaslılık ile ilişkilendirilmeye başlandı. Aronofsky’nin oda dramının kapsayıcı teması empatidir, ancak o zaman bile, kamerası Charlie’nin sarkan göbeğini, sırtındaki şişkin kıvrımlarını ve çenesine bulaşmış kızarmış tavuk yemeğinden arta kalan yağı yakalamaya direnemez. Karakter, film boyunca birçok küçük düşürmeye maruz kalıyor – gülmek nefesini kesiyor. Mastürbasyon yapmak da öyle.
Ayrıca Okuyun: TIFF 2022: Causeway Sessizce Yıkıcı, Jennifer Lawrence’ın Kusursuz Performansıyla Bağlanıyor
Tek bir fikir veya görüntü yok Balina Aronofsky’nin filmografisinin geri kalanının yaptığı gibi bir saplantının insan vücuduna zarar verebileceği cezalandırıcı ücreti aktarıyor. Bu, uzun zamandır hayallerinin pürüzlü parçalarını doğrudan beynimize sıkıştırmaya meyilli olan bir yönetmen olduğu düşünülürse, biraz hayal kırıklığı yaratıyor. Bir Rüya İçin Ağıt (2000) veya bir balerin sırtından geçen tüyler Siyah Kuğu (2010). Bu üslup seçiminin yavaş yavaş filmin tasarımının bir parçası olduğu ortaya çıkıyor – Samuel D Hunter’ın senaryosu Charlie’yi zavallı, aşağılık bir insan olarak resmetmek istiyor. aksine onun ağırlığı, onun yüzünden değil.
Senaryo fazla mesai yapıyor, giren ve çıkan her karakterle birlikte Charlie’nin evine yeni temalar ve fikirler sokuyor. Aldatma, öğrenci-öğretmen ilişkisi, örgütlü dinin acımasızlıkları, cinselliğin sorgulanması ve ruhsal kurtuluş fikri var. Karakterler arasındaki diyaloglar aynı konularda sonsuz çeşitlemeler haline gelse de, fikir birliğine varmaya hiç yaklaşmıyorlar ve döngü devam ediyor. Charlie’nin öğrencilerini çalışmalarını yapılandırmaya teşvik etmeye devam etmesi, hayatının ve filmin uzantısı olarak eksik olan şeyi anlatıyor. Sadece sonlara doğru bir son toplantı ve bir mobi sik Charlie’nin takıntılı olduğu -filmin kurnaz adını aldığı deneme- bir duygu dalgası, tekrar eden ritmik diyalog ve gerçekten aşkın bazı kesişmelerde birleşiyor. Bir süre için, Balina yücedir. Diğer her şey sadece ölü ağırlıktır.