Sina ve Filistin kampanyası -Sinai and Palestine campaign
|Sina ve Filistin kampanyası|
|Birinci Dünya Savaşı'nın Orta Doğu tiyatrosunun bir parçası|


10.5 cm Feldhaubitze 98/09 ve Güney Filistin saldırısından önce 1917'de Hareira'da Osmanlı topçuları
|kavgacılar|


Osmanlı İmparatorluğu Almanya Avusturya-Macaristan


|Komutanlar ve liderler|


Julian Byng Archibald Murray Edmund Allenby Charles Dobell Philip Chetwode Edward Bulfin Harry Chauvel T.E. Lawrence Hüseyin bin Ali Faysal bin Hüseyin


Cemal Paşa F. K. von Kressenstein Erich von Falkenhayn O. L. von Sanders Gustav von Oppen Mustafa Kemal Paşa Fevzi Paşa Cevat Paşa Mersinli Cemal Paşa


|İlgili birimler|


||Alman Asya Kolordusu|
|Kuvvet|


1.200.000 (toplam)


Tahmini 200.000–400.000
|Yaralılar ve kayıplar|


5,981+ hastalıktan öldü
Fransız ve İtalyan kayıpları: bilinmiyor
Toplam: 168.000+ zayiat


Birinci Dünya Savaşı'nın Orta Doğu tiyatrosunun Sina ve Filistin kampanyası, Arap İsyanı ve İngiliz İmparatorluğu tarafından Osmanlı İmparatorluğu'na ve İmparatorluk Alman müttefiklerine karşı savaştı . 1915'te bir Osmanlı'nın Süveyş Kanalı'na baskın yapma girişimiyle başladı ve 1918'de Mondros Mütarekesi ile sona erdi ve Osmanlı Suriye'sinin bırakılmasına yol açtı .
Savaş, Ocak 1915'te, Alman liderliğindeki bir Osmanlı kuvvetinin, o zamanlar Mısır'ın İngiliz Himayesi'nin bir parçası olan Sina Yarımadası'nı, Süveyş Kanalı'na başarısız bir baskın yapmak için işgal etmesiyle başladı . Gelibolu seferinden sonra, İngiliz İmparatorluğu gazileri Mısır Seferi Kuvvetleri'ni (EEF) kurdu ve Osmanlı İmparatorluğu gazileri 1916'da Sina Yarımadası için savaşmak üzere Dördüncü Ordu'yu kurdu. Ocak 1917'de yeni kurulan Çöl Sütunu, Sina'nın yeniden ele geçirilmesini tamamladı. Rafa Savaşı . Bu önemli Mısır topraklarının geri alınmasını, Mart ve Nisan aylarında, güney Filistin'deki Birinci ve İkinci Gazze Muharebeleri'nde Osmanlı topraklarındaki iki EEF yenilgisi izledi .
Nisan-Ekim 1917 arasında Güney Filistin'de bir çıkmaz döneminden sonra General Edmund Allenby, III. Kolordu'dan Beersheba'yı ele geçirdi . 8 Kasım'da Osmanlı savunması ele geçirildi ve takip başladı. EEF zaferleri, 10-14 Kasım Mughar Sırtı Muharebesi ve 17 Kasım-30 Aralık Kudüs Muharebesi'nde izledi. Erich Ludendorff'un Alman bahar saldırısı sırasında Mart 1918'de Batı Cephesinde ciddi kayıplar, İngiliz İmparatorluğunu EEF'den takviye göndermeye zorladı. İlerleme, Allenby'nin kuvveti Eylül ayında Megiddo Savaşı'nın manevra savaşı sırasında taarruza yeniden başlayana kadar durdu. Tulkarm ve Tabsor'daki başarılı piyade savaşları, Osmanlı cephe hattında boşluklar yarattı ve takip eden Çöl Atlı Kolordusu'nun Judean Tepeleri'ndeki piyade savaşını kuşatmasına ve Nasıra Savaşı ve Samah Savaşı'nda savaşmasına, Afulah, Beisan, Cenin ve Tiberias'ı ele geçirmesine izin verdi. . Bu süreçte EEF, Şaron Muharebesi, Nablus Muharebesi ve Üçüncü Ürdün saldırısı sırasında üç Osmanlı ordusunu yok ederek binlerce esiri ve büyük miktarda teçhizatı ele geçirdi. Şam ve Halep, Osmanlı İmparatorluğu'nun 30 Ekim 1918'de Mondros Mütarekesi'ni kabul etmesinden ve Sina ve Filistin seferini sona erdirmeden önceki takip sırasında ele geçirildi. İngiliz Filistin Mandası ve Suriye ve Lübnan Mandası, ele geçirilen toprakları yönetmek için oluşturuldu.
Kampanya, savaş sırasında genellikle iyi bilinmedi veya anlaşılmadı. Britanya'da halk bunu küçük bir operasyon, Batı Cephesinde daha iyi harcanacak değerli bir kaynak israfı olarak düşünürken, Hindistan halkları Mezopotamya seferi ve Bağdat'ın işgali ile daha çok ilgileniyorlardı . İlk Avustralya Resmi Fotoğrafçısı Kaptan Frank Hurley, Batı Cephesini ziyaret ettikten sonra 1917 Ağustos'unda gelene kadar Avustralya'nın bölgede bir savaş muhabiri yoktu . İlk Resmi Savaş Muhabiri Henry Gullett, Kasım 1917'de geldi.
Bu kampanyanın uzun süreli etkisi, Fransa'nın Suriye ve Lübnan mandasını, İngiliz İmparatorluğu'nun ise Mezopotamya ve Filistin mandasını kazandığı Osmanlı İmparatorluğu'nun bölünmesi oldu . Türkiye Cumhuriyeti, 1923'te Türk Kurtuluş Savaşı'nın Osmanlı İmparatorluğu'nu sona erdirmesinin ardından ortaya çıktı. Avrupa mandaları, 1932'de Irak Krallığı, 1943'te Lübnan Cumhuriyeti, 1948'de İsrail Devleti ve 1946'da Ürdün Haşimi Krallığı ve Suriye Arap Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla sona erdi .
Arka fon
1805'ten beri Mısır, Osmanlı İmparatorluğu'nun hukuki bir parçası olarak kalmasına rağmen, Muhammed Ali Hanedanlığı altında fiilen bağımsız bir devletti . Birleşik Krallık'ın 1882'den itibaren Mısır'ı işgali, Mısır'ın fiili bağımsızlığını ciddi şekilde kısıtladı, ancak Mısır Hidiv'inin teknik olarak Osmanlı Padişahının bir vasalı olarak kalmasıyla yasal statüsünü değiştirmedi . Ülkedeki İngiliz işgaline son vermek isteyen II. Hidiv Abbas, Osmanlı İmparatorluğu'nun Birinci Dünya Savaşı'na İttifak Devletleri'nin yanında girmesi üzerine Osmanlı'nın yanında yer aldı. Bu, Birleşik Krallık'ı Abbas'ı görevden almaya, Mısır üzerindeki Osmanlı egemenliğinin hala devam eden yasal kurgusunu sona erdirmeye ve Mısır Sultanlığı'nın, devrik Hidiv'in amcası Hüseyin Kamel'in Sultan olarak yeniden kurulduğunu ilan etmeye sevk etti . Saltanat, yalnızca Birleşik Krallık tarafından kontrol edilen savaş çabalarıyla ilgili tüm konularla birlikte bir İngiliz koruyucusu olarak yönetilecekti. Süveyş Kanalı İngilizler için hayati bir stratejik öneme sahipti ve Hindistan, Yeni Zelanda ve Avustralya'dan Avrupa'ya sefer süresini kısalttı. Sonuç olarak Mısır, savaş sırasında, özellikle Gelibolu seferi sırasında önemli bir üs haline geldi . Almanya ve Osmanlı İmparatorluğu için kanal, İngiliz iletişiminin en yakın ve en zayıf halkasıydı. Kanalın savunması, tek başına kontrol etmeyi zorlaştıran büyüklüğü ile bir dizi sorun yarattı. Kahire'den hiçbir yol yoktu, sadece bir demiryolu hattı, kuzeyde Port Said'e ve güneyde Süveyş'e dallanmadan önce, Kahire'den İsmailiye'ye 30 mil (48 km) çölü geçti . İsmailiye çevresindeki merkezi bölgenin kontrolü büyük stratejik öneme sahipti, çünkü bu üç kanal kasabası, Tatlı Su Kanalı yoluyla Nil'den gelen tatlı suya, oradaki ana kapılara ve savaklara güveniyordu.
Kasım 1914'te İngiltere ile Osmanlı İmparatorluğu arasındaki düşmanlıkların başlangıcında, 30.000 kişilik İngiliz savunma gücü, Sina Yarımadası'nın kanalın doğusunda kalan kısmını tahliye ederek savunmalarını kanalın batı tarafında yoğunlaştırdı. İngiliz kuvveti 10. ve 11. Hint Tümenleri, İmparatorluk Hizmet Süvari Tugayı, Bikaner Deve Kolordusu, üç Hint dağ topçu bataryası ve bir Mısır topçu bataryasından oluşuyordu. Bunlar, kanaldaki Müttefik gemilerinin toplarıyla destekleniyordu. Karşılarında 25. Tümen de dahil olmak üzere yaklaşık 25.000 adam vardı . Osmanlı İmparatorluğu, 1915'te Osmanlı kuvvetleri Mısır'daki İngiliz kuvvetlerine saldırdığında Mısır'a iade edilme konusundaki ilgisini gösterdi. Almanlar, Batı Mısır'a saldırdıklarında ve Senussi kampanyası sırasında Sudan'ı tehdit ettiklerinde, şimdi Libya olan yerde Senussiler arasında huzursuzluk çıkmasına da yardımcı oldular .
Mısır'ın savaş çabalarına katkısı
Mısır ne bağımsız bir müttefik ne de Britanya İmparatorluğu'nun bir üyesiydi ve bu nedenle savaşanlar arasında benzersiz bir konuma sahipti. Kısa süre önce atanan Yüksek Komiser Sir Reginald Wingate ve Murray, Mısır'ın katkılarının ülkenin demiryolu ve Mısır personelinin kullanımıyla sınırlı olacağı konusunda anlaştılar. Ancak Maxwell, 6 Kasım 1914'te Mısır'ın Britanya'nın savaş çabalarına yardım etmesi gerekmeyeceğini ilan etmişti. Sıkıyönetim, İngiliz yönetiminin yabancı Avrupalı sakinleri kontrol etmesine, yabancı ajanları izlemesine ve düşman ulusların tebaası olan tehlikeli kişileri staj yapmasına izin verdi. Yetkiler ayrıca fuhuş ve alkol satışını denetlemek için de kullanıldı. Ancak kapitülasyonlar, bu iki endüstriyi de kontrol eden Avrupalılara bir miktar koruma sağladı. 1917 sonbaharında GHQ Kahire'den cepheye transfer edildi ve garnizon taburlarından ayrıldı. Bu hamle, sıkıyönetimden sorumlu olan EEF başkomutanını sivil yetkililerle temastan çıkardı ve 1917/18 kışında Mısır'daki huzursuzluk ciddileşti.
1917'ye kadar, 15.000 Mısırlı gönüllü, EEF'de üç taburla esas olarak Sudan'da konuşlandırılmış Mısır Ordusunda görev yapıyordu ve 23.000'i denizaşırı ülkelerde görev yapan 98.000 işçi ile birlikte. Zorunlu askerlik, çok ihtiyaç duyulan gıda ve pamuk üretimini ve Mısır'ın istikrarını tehdit edebileceğinden, Mısırlı askerlerin sayısı artırılamadı. Ayrıca bu zamana kadar, Mısır'daki pamuk, şeker, tahıl ve yem üretimi için çok önemli olmayan demiryolu hatlarının çoğu, İskenderiye'den Dabaa'ya mevcut olan Hidiv Demiryolu hariç, askeri demiryolunda kaldırılmış ve kullanılmıştı. acil durumlar için. Mısır İşçi Kolordusu ve Mısır Deve Taşıma Kolordusu, Sina seferi sırasında paha biçilmez hizmette bulunmuşlardı ve yaklaşan Filistin seferi sırasında daha da büyük hizmet ve zorluklar yapacaklardı. Savaş uzadıkça ve çatışmalar Mısır sınırının ötesine geçtikçe, birçok Mısırlı savaşın kendilerini artık ilgilendirmediğine inanıyordu. Aynı zamanda Mısırlı personele artan ihtiyaç, gönüllüleri yerel müdirler tarafından kontrol edilen bir sistemde "yüksek ücretli" olmalarına rağmen zorunlu çalışmaya dönüştürdü.
Süveyş Kanalı Savunması (1915-1916)
26 Ocak - 4 Şubat 1915 tarihleri arasında Süveyş Kanalı, Osmanlı Ordusu'nun büyük bir kuvveti tarafından saldırıya uğradı. 26 ve 27 Ocak'tan başlayarak, Osmanlı Ordusunun iki küçük yan kolu, Kanalın kuzey kesiminde Kantara yakınlarında ve güneyde Süveyş yakınlarında ikincil saldırılar düzenledi. Bunları 3 ve 4 Şubat'ta Süveyş'in doğusundaki Süveyş Kanalı'na Kantara Demiryolu'na yapılan ana saldırılar izledi. Kress von Kressenstein'ın Osmanlı Süveyş Seferi Kuvvetleri, 3 Şubat 1915 sabahı İsmailiye yakınlarındaki Kanalı geçmeyi başardıklarında 2 Şubat'ta Kanal'a varmak için Güney Filistin'den ilerledi.
Sadece iki Osmanlı bölüğü kanalı başarıyla geçti, öncü grubun geri kalanı, Mısır Ordusu ve Hint dağ topçuları tarafından desteklenen İmparatorluk Hizmet Süvari Tugayı ve Bikaner Deve Kolordusu'ndan 30.000 kişilik güçlü İngiliz savunmasının bir sonucu olarak geçme girişimlerini terk etti . İngilizler daha sonra olay yerine asker topladı ve bu da başka bir geçişi imkansız hale getirdi. Osmanlı bölükleri, komutanın geri çekilmelerini emrettiği 3 Şubat 1915 akşamına kadar görevlerinde kaldılar. Geri çekilme "düzenli bir şekilde, önce İsmailiye'nin on km doğusundaki bir kampa" devam etti.
Daha sonra, Sina yarımadasında El Ariş ve Nekhl arasındaki bir hat üzerinde, Gazze ve Beersheba'da kuvvetlerle birlikte Osmanlı ileri birlikleri ve ileri karakolları tutuldu. Sonraki birkaç ay boyunca Kress von Kressenstein seyyar birimlere komuta etti ve Süveyş Kanalı'ndaki trafiği bozmak amacıyla bir dizi baskın ve saldırı başlattı.
Albay Kress von Kressenstein, İngilizleri işgal altında tutmak için elinden gelen her şeyi yaptı, 8 Nisan 1915'te bir devriye tarafından tespit edilen ve devre dışı bırakılan Süveyş Kanalı'na bir mayın yerleştirildiğinde bir saldırı başlattı ve 5-13 Mayıs 1915 arasında bizzat liderlik etti. bir ücret. Gelibolu seferi sırasında bu taktikler terk edildi. Von Kressenstein ayrıca Şubat 1916'da varacağı vaat edilen Alman özel kuvvetlerinin Kanal'a karşı başka bir sefer hazırlamasını istedi. Ağustos ayında Dördüncü Ordu'nun Ain Sofar'daki karargahına, ardından Kudüs'teki yeni karargaha taşındı ve Alman uzmanlarını bekledi. Ancak Osmanlı demiryolunun 17 Ekim 1915'te açılan Beerşeba'ya uzanan 100 millik (160 km) bölümünün tamamlanmasıyla Osmanlı muhabere hattı Mısır'a doğru uzatıldı.
İngiliz savunması uzatıldı
Von Kressenstein'ın baskınları, Savaştan Sorumlu Devlet Bakanı Lord Kitchener tarafından Kasım 1914'te tanımlanan, Süveyş Kanalı'nı batı tarafından savunmanın pratik olmadığını doğruladı. 1915 yılının sonlarına doğru, Gelibolu seferinin sona ermesiyle birlikte Kabine, Kanalın yaklaşık 11.000 yard (10 km) doğusundaki çölde yeni mevziler kurulmasına izin vererek, kanalın uzun menzilli silahlara karşı savunmasını güçlendirdi ve şunları kabul etti: ek birlikler sağlar.
Port Said, Kantara'da gelişmiş bir karargah ile bu yeni savunmaların karargahı oldu. Savunmalar üç sektör halinde organize edildi:
- 1 (Güney): Süveyş'ten Kabrit Karargahına Süveyş – IX Kolordu
- No. 2 (Merkezi): Kabrit'ten Ferdan Karargahı İsmailiye'ye – I ANZAC Kolordusu (Avustralya ve Yeni Zelanda Kolordusu)
- 3 (Kuzey): Ferdan'dan Port Said'e – XV Kolordu
1915'in sonunda, merkezi Kahire'de bulunan General Sir John Maxwell, Mısır Deltası, Batı Çölü ve Sudan'daki birliklerin sorumluluğunu üstlendi ve Süveyş Kanalı da dahil olmak üzere tüm bölgede sıkıyönetim uyguladı. İngiliz Savaş Ofisi, Selanik, Gelibolu, Mezopotamya ve Hindistan'daki İngiliz İmparatorluğu güçlerini yönetmekten sorumlu olan Levant Üssü'nü kontrol ediyordu ve karargahı İskenderiye'deydi. Gelibolu'daki geri çekilen kuvvetler ve Birleşik Krallık'tan gelen tümenler, Korgeneral Sir Archibald Murray tarafından komuta edilen ve merkezi İsmailiye'de bulunan Akdeniz Seferi Kuvvetleri'ni kurdu. Gelibolu'dan tahliyenin ardından Mısır'daki toplam İngiliz kuvveti, tüm İmparatorluğun stratejik yedeği olarak kabul edilen 13 piyade ve atlı tümende yaklaşık 400.000 adamdı. Mart 1916'da, Sir Archibald Murray, yeni Mısır Seferi Kuvvetleri'nde birleştirilen tüm bu kuvvetlerin komutasını aldı .
Murray, Qatiya/Katia'yı işgal etmek için Sina'da bir İngiliz ilerlemesinin, yakın zamanda kurulan statik savunmalardan daha uygun maliyetli olacağına inanıyordu. Savaş Dairesi bunu kabul etti, ancak Osmanlı sınırına ilerlemek için daha iddialı planını kabul etmedi. El Arish veya Rafa'ya kadar önceden ele geçirilen bölgenin, Süveyş Kanalı'nın pasif bir savunması için gerekli olandan daha az askerle tutulabileceğine inanıyordu. Murray, 250.000 kişilik bir kuvvetin Sina'yı geçebileceğini ve Katia bölgesinde 80.000 askerin muhafaza edilebileceğini tahmin etmişti. Böyle büyük bir Osmanlı kuvveti Katia'ya ulaşacak olsaydı, İngilizlerin Süveyş Kanalı'nı savunmak için çok büyük bir kuvvete ihtiyacı olacaktı. Romani ve Katia'dan doğuya, antik ipek yolu boyunca Bir el Abd'e uzanan vaha bölgesinin İngiliz işgali, herhangi bir Osmanlı işgal kuvvetine içme suyu vermezdi.
Murray, Katia bölgesinde 50.000 kişilik bir garnizon planladı ve tatlı Nil suyunu pompalamak için bir boru hattı ve piyade tümenlerini ve malzemelerini taşımak için bir demiryolu inşa etme yetkisi aldı. Ayrıca Moya Harab'daki su sarnıçlarını boşaltmaya karar verdi, böylece merkezi Sina yolunun Filistin'den ilerleyen Osmanlı sütunları tarafından tekrar kullanılamaması ve Süveyş'te kasabayı savunmak için bazı askerler bulundurması gerekiyordu. Bu operasyonlar, Şubat 1916'da, Qantara/Kantara'dan Qatiya/Katia'ya giden 25 mil (40 km) uzunluğunda 4 fitlik 8 inç standart ölçülü Sina demiryolu ve su boru hattının inşaatı başladığında başladı. Mart ayının sonunda veya Nisan ayının başlarında, dış cephe kaplamaları da dahil olmak üzere 16 mil (26 km) yol döşenmişti.
Jifjafa'ya baskın
Sina'yı geçen merkez yol üzerindeki bozulmamış su sarnıcı ve kuyuları, Osmanlı Ordusu güçlerinin her an Kanal'ı tehdit etmelerine hala olanak sağlıyordu. 11 ve 15 Nisan tarihleri arasında, 25 Bikaner Deve Kolordusu, 8'inci Hafif Süvari Alayı'ndan 12 erkek ve 9'uncu Hafif Süvari Alayı'ndan 117 erkekle (Mızraklı 30 hafif süvari) 127 Mısır Deve Taşıma Kolordusu ile birlikte 10 Mühendis, 84 km yol kat etti. ) Jifjafa'da kuyu açma tesisini, kuyulara dikilen gynleri, su kuyularını ve pompa ekipmanlarını yok etmek . Avusturyalı bir mühendis subayı ve dördü yaralı 33 kişiyi ele geçirdiler ve altı Osmanlı askerini öldürdüler. 9 Haziran 1916'da Kanal Savunmasının 2 Nolu Bölümünden birlikler, 3. Hafif Süvari Tugayının bir parçası, 900 deve, savaşmayan birlikler ve 9. Hafif Süvari Alayı'ndan bir filo ve 10. Bikaner Deve Kolordusu. Mühendisler, Mukhsheib Vadisi'ndeki havuzları ve sarnıçları beş milyon galonluk suyu boşalttı, sarnıçları gelecek sezonun yağmurlarında yeniden doldurmalarını önlemek için mühürledi ve 14 Haziran'da geri döndü. Aynı zamanda, Middlesex yeomanry'nin bir müfrezesi Moiya Harab'a ilerledi. Merkezi Sina rotası kendilerine verilmediği için, Osmanlı kuvvetleri sadece kuzey kıyısı boyunca Süveyş Kanalı'na doğru ilerleyebildi.
Roman mesleği
Kress von Kressenstein, 23 Nisan 1916'da Aziz George Günü olan Paskalya Pazarında, Kanalın doğusunda ve El Ferdan İstasyonu'nun kuzeyinde sürpriz bir saldırı başlattı. Köylü 5. Atlı Tugay, çölde Romanlara doğru inşa edilen su boru hattını ve demiryolunu koruyordu. Üç alay geniş çapta dağılmışken, filolar şaşırdılar ve Romani'nin doğusundaki Katia ve Oghratina'da ezildiler ve yaklaşık iki filo kaybına uğradılar.
Katia ve Oghratina'ya yapılan bir baskın sırasında vahalar bölgesi için savaşmak, her iki taraf için de önemini gösterdi. Vahalardaki bir üste çok sayıda Osmanlı askeri Süveyş Kanalı'nı tehdit edebilir ve kanattan saldırı tehdidiyle Sina Yarımadası'nı kontrol edebilir . Avustralya 2. Hafif Süvari Tugayı ve Tümgeneral Harry Chauvel'in Avustralya ve Yeni Zelanda Atlı Tümeni'nin (Anzak Atlı Tümeni) Yeni Zelanda Atlı Tüfek Tugayları'na, Katia ve Oghratina'daki çatışmalardan bir gün sonra Roman bölgesini işgal etmeleri emredildi. Burada, Kantara'dan 23 mil (37 km) uzakta, agresif bir şekilde devriye gezdiler ve bölgeyi keşfettiler. Avustralya 1. Hafif Süvari Tugayı 28 Mayıs 1916'da Romani'ye ulaştı.
Pelusium İstasyonu'na ve Romani'ye giden demiryolu ve su boru hattı inşa edilene kadar, tüm su, yiyecek (çoğunlukla kabadayı eti ve bisküvi, paketleme ve taşıma yöntemleri taze et ve sebzelere izin vermediğinden), barınaklar, diğer ekipman ve mühimmatın taşınması gerekiyordu. Mısır Deve Taşıma Kolordusu tarafından bu pozisyon. At çöpü vb. tarafından çekilen sineklerle, güvenli temizlik sağlanması sürekli bir savaştı. Yakma fırınları, kumla doldurulmuş kullanılmış kabadayı eti tenekelerini istifleyerek çöpleri yakmak için inşa edildi. Bu dönemde erkekler, kötü beslenmeye, sert hava koşullarına, güneşten çok az korunmaya ve çok az dinlenme süresine rağmen sürekli devriye gezmek zorunda kaldı.
[In] Nisan 1916 – Her şey aceleye getiriliyor. Kampımızın yakınındaki büyük İngiliz uçuş okuluna mümkün olduğu kadar çabuk pilot yetiştirmesi emredildi ve gün boyu havada ortalama on sekiz uçak, başımızın üstünde. Gürültü tarif edilemez, ancak atlar asla yukarı bakmazlar ya da uçakları en ufak bir şekilde fark etmezler. Uçuş saatleri olarak hesaplanan bir pilotun ömrü acınacak kadar kısadır; çoğu öğrenirken öldürülür. Karım İsmailiye'deki bir hastanede gönüllü asistan olarak çalışıyor ve o ve ortakları, ilk yalnız uçuşlarında belki de küçük bir hata yapan ve bunun bedelini hayatlarıyla ödeyen bu çocuklar için sürekli kefen yapıyorlar. Ordu bu gençler için mantıklı her şeyi yapacaktır. Ata binmelerine izin vermemiz emredildi ve ara sıra çakalların ardından Saluki tazılarıyla oldukça güvenilir bir av yapıyoruz.— AB Paterson, Remounts Görevlisi
Mayıs 1916'da Osmanlı uçakları Süveyş Kanalı'nın üzerinden geçerek Port Said'e bombalar atarak 23 kişinin ölümüne neden oldu. 18 Mayıs'ta Osmanlı işgali altındaki El Ariş'teki şehir ve havaalanı, ilk Osmanlı akınlarına misilleme olarak 5 . -mil (72 km) ön kanala paralel. Mayıs ayının ortasına kadar, demiryolu Romani'ye tamamlanmıştı ve 52. (Ova) Tümeni'ni oraya yerleştirmek için yeterli mağaza ve ekipmanın getirilmesini mümkün kıldı. Varır varmaz kumda hendekler kazmaya başladılar ve Akdeniz kıyılarına yakın Mahemdia'dan güneye, Romanların önünde yüksek bir nokta olan Katib Gannit'e kadar tabyalarla bir savunma hattı oluşturdular.
Osmanlı Ordusu birimleri, Haziran başında artan İngiliz İmparatorluğu varlığına misilleme yaptı ve Romanlara yönelik birçok hava saldırısının ilki, 1. Hafif Süvari Tugayı'ndan sekiz askeri öldürdü ve 22'yi yaraladı. Ayrıca yaklaşık 100 at da kaybedildi. Bu sırada ileri Osmanlı hava üssü Romanların 42 mil (68 km) doğusundaki Bir el Mazar'daydı.
Sina keşifleri Mayıs ve Haziran 1916
Anzak Atlı Tümeni tarafından yapılan erken keşifler, Romanlardan Oghratina'ya, Bir el Abd ve Bir Bayud'a kadar önemli mesafeler kat etti. En uzun baskın 31 Mayıs 1916'da Yeni Zelanda Atlı Tüfek Tugayı tarafından Salmana'ya yapıldı ve 36 saatte 100 kilometre (62 mil) yol kat etti.
Mayıs ortasından sonra ve özellikle Haziran ortasından Temmuz sonuna kadar Sina çölündeki sıcaklık aşırıdan şiddetliye doğru değişiyordu. Daha da kötüsü, birkaç saat veya birkaç gün boyunca her 50 günde bir esen ve atmosferi sıcak güney rüzgarıyla uçuşan yüzen kum parçacıklarından oluşan bir pus haline getiren Hamsin toz fırtınalarıydı. Koşullara alışık olmayan birlikler ve komutanları, bu erken devriyeler sırasında sıcak çarpması ve susuzluktan önemli ölçüde acı çektiler. Üssünden uzakta ve çok az su bulunan uykusuz bir gecenin ardından günün en sıcak saatlerinde dönen böyle bir devriye, sıcaktan bitkin düşen 160 kişinin zayiatına uğradı.
Su temininde, monte edilmiş birimlerin keşif sırasında kayalık çöl alanları ve kum tepeleri gibi geniş alanlarda daha etkin çalışmasını sağlayan önemli bir yenilik, bir pompaya takılmak üzere tasarlanan Avustralyalı Mühendisler tarafından geliştirilen Spear Point idi:
2 ½ inçlik bir boru sivriltilmiş, delinmiş ve bir ince delikli pirinç levha ile kaplanmıştır. Bu, küçük bir makara ve maymun ya da bir balyoz ile su alanına sürüldü; ve gerekirse ilave boru uzunlukları eklendi. Sıradan Genel Servis "Kaldırma ve Kuvvet Pompası" daha sonra eklendi. Bu düzenleme o kadar etkili oldu ki, Bölümdeki her Filoya "Mızrak Puanları" verildi ve RE Birlikleri bunlardan birkaçını taşıdı. Böylece adamlarımız çok kısa bir süre içinde çöldeki herhangi bir barakadan su alabildiler. [ sır ]
Acı su bulunduğunda, bir sağlık görevlisi içme suyu, at suyu veya atlara uygun değil olarak değerlendirdi ve işaretler dikildi.
Haziran ayında 1. Hafif Süvari Tugayı Bir Bayud, Sagia ve Oghratina'ya, Bir el Abd, Hod el Ge'eila, Hod um el Dhauanin ve Hod el Mushalfat'a keşifler gerçekleştirdi. 2. Hafif Süvari Tugayı tarafından başka bir rutin keşif 9 Temmuz'da El Salmana'da gerçekleşti. Sadece on gün sonra, El Salmana, Roman Savaşı için yoğunlaşan Osmanlı Ordusu birlikleri tarafından işgal edildi .
Haziran ayının ortasında 1 Nolu Filo, Avustralya Uçan Kolordusu, Süveyş'teki "B" Uçuşu ile keşif çalışmaları yaparak aktif hizmete başladı ve 9 Temmuz'da "A" Uçuşu, Yukarı Mısır'daki Sherika'da, Kantara merkezli "C" Uçuşu ile konuşlandırıldı. .
Roman Savaşı
Roman savaşı, Süveyş Kanalı'nın 23 mil (37 km) doğusunda, bu adı taşıyan Mısır kasabası yakınlarında, 3/4 Ağustos gece yarısından kısa bir süre sonra, işgalci güç 5 Ağustos sabahı ve öğleden sonra geri çekilinceye kadar gerçekleşti. Kress von Kressenstein liderliğindeki Avusturya, Alman ve Osmanlılardan oluşan Merkezi Güçler kuvveti, Britanya İmparatorluğu'nun Sina Yarımadası'ndaki Mısır topraklarını geri almasını durdurmaya ve Süveyş Kanalı'nı topçu menziline getirerek kesmeye çalıştı. Bedevi düzensiz birlikleri, Alman makineli tüfekleri ve Paşa 1'den Avusturya topçuları ile ağırlıklı olarak 3. Piyade Tümeni'nden 12.000'di. Romani, 52. (Ova) Tümeni ile 1. ve 2. Hafif Süvari Tugayları tarafından savunuldu. Kanal, 5. Atlı, Yeni Zelanda Atlı Tüfek Tugayları ve 5. Hafif Süvari Alayı tarafından savundu.
Sürekli çatışmalar erken saatlerde başladı ve 4 Ağustos'ta saat 11:00 civarında Avusturya, Alman ve Osmanlı kuvvetleri iki Avustralya tugayını siperlerindeki 52. (Ova) Tümeni'nin saldırganlara saldırabileceği bir noktaya geri itti. ' sağ kanat ve Yeni Zelanda Atlı Tüfek ve 5. Atlı Tugaylar Avustralya Hafif Süvari hattını genişletmek için zamanında geldi. Osmanlı ilerleyişi, piyade ve atlı birliklerden gelen birleşik Müttefik ateşi, derin kum, yaz ortası gün ortası sıcağı ve susuzluk tarafından durduruldu. Yaz ortasında çöl koşullarında, İngiliz piyade ertesi gün geri çekilen sütunları takip etmek için etkili bir şekilde hareket edemedi ve tek başına Anzak Atlı Tümeni, Von Kressenstein'ın Katia'ya düzenli bir geri çekilme yapan ve sonunda geri dönen büyük kuvvetine saldıramadı ve ele geçiremedi. Üsleri Bir el Abd'de. Bir el Abd, 12 Ağustos 1916'da Anzak Atlı Tümeni'nin 9 Ağustos'ta İngiliz İmparatorluğu'nun iletişim hatlarının ucundaki bir saldırısı sırasında şiddetli çatışmalardan sonra terk edildi . Bu, Müttefiklerin I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı İmparatorluğu'na karşı kazandıkları ilk önemli zaferdi ve Süveyş Kanalı'nın Savunmasını sona erdirdi. Kanal, savaşın geri kalanında kara kuvvetleri tarafından bir daha asla tehdit edilmedi. Müttefikler daha sonra yedi ay boyunca taarruza geçtiler, Osmanlı Ordusunu Sina Yarımadası'na geri ittiler, Magdhaba ve Rafa Savaşları ile savaştılar ve Mart 1917'de Birinci Gazze Savaşı'nda güney Filistin'deki Osmanlı topraklarında durduruldular .
Arap İsyanı
Haziran 1916'nın başlarında, Mekke Emiri Şerif Hüseyin'in Şerif Ordusu, güneybatı Arap Yarımadası'ndaki Mekke ve Cidde'deki Osmanlı garnizonlarına saldırılar başlattı . Cidde, Kraliyet Donanmasının limanı kullanmasına izin vererek hızla düştü . Mekke'de savaş üç hafta sürdü. Büyük bir Osmanlı garnizonu Taif'te Eylül ayının sonlarına kadar teslim olurken, Şerif Hüseyin'in üçüncü oğlu Faysal Medine'deki Osmanlı garnizonuna saldırdı . İngilizler, Hicaz Demiryolunun kuzeyden güneye, İstanbul'dan Şam'a ve oradan Amman, Maan, Medine ve Mekke'ye kadar uzandığı Osmanlı İmparatorluğu'nun bölümlerini istikrarsızlaştırarak Arap İsyanı'nı genişletmeye hevesliydi . Hacıları taşımak için Alman yardımı ile inşa edilen demiryolu, sadece Osmanlı haberleşmesi için önemli olmakla kalmayıp, savunma mevzileri oluşturabilecek sağlam inşa edilmiş taş istasyon binalarını içeriyordu. Kuzey Sina'daki güç dengesi İngilizler lehine hareket ederken, Şerif isyanına Şam'ın kuzeyindeki Baalbek kadar kuzeyden destek aramaya teşvik edildi. Londra'da, Savaş Ofisi, Osmanlı Arap topraklarında huzursuzluk çıkarmayı umarak Murray'in El Ariş'e ilerleme planını teşvik etti.
Manevra savaşının Sina seferi
12 Ağustos 1916'da Roman Savaşı'nın sonunda, Osmanlı Ordusu, Roman bölgesinden uzanan serinin son vahası olan Bir el Abd'deki ileri pozisyonuna geri itilmişti. Osmanlıların ana ileri üssü, güvenilir bir şekilde su sağlayan küçük bir kuyu grubunun bulunduğu Bir el Mazar'da güçlendirilmiş bir ileri karakolla El Ariş'e geri itildi. El Arish, 18 Haziran 1916'da Albay WGH Salmond komutasındaki 5. Kanatın 11 uçağı tarafından bir hava saldırısının hedefi oldu. Uçaklar El Ariş'in doğusuna kadar denize açıldı, ardından güneydoğudan yaklaşmak için iç bölgelere döndü. Yerdeki iki Osmanlı uçağı ve on uçak hangarından ikisi ateşe verildi; bombalar dört kişiyi vurdu ve askerlere de saldırıldı. Biri denizde olmak üzere üç İngiliz uçağı iniş yapmak zorunda kaldı.
Mısır Seferi Kuvvetleri, El Ariş'e ilerlemek için büyük miktarda mühimmat ve malzeme ve güvenilir bir su kaynağı gerektiriyordu. Bunu sağlamak için İngiliz Kraliyet Mühendisleri, Tuğgeneral Everard Blair'in önderliğinde Sina Yarımadası'ndan El Ariş'e uzanan bir demiryolu ve boru hattı inşa ettiler . Ağustos ayının ortasından 23 Aralık 1916'daki Magdhaba Savaşı'na kadar İngiliz kuvvetleri bu gerekli altyapının kurulmasını bekledi. Bu dört ay, büyük bir savaş olmadığı için genellikle Anzak Atlı Tümeni için bir dinlenme dönemi olarak tanımlandı. Ancak, atlı birlikler inşaat için ekranlar sağlamak, yeni işgal edilen bölgelerde devriye gezmek ve yeni işgal edilen alanların haritalarını iyileştirmek için hava fotoğraflarını artırmak için keşifler yapmakla meşguldü.
Bir devriye sırasında, 19 Ağustos'ta, 68 Osmanlı askerinden oluşan bir grup, 5. Hafif Süvari Alayı (2. Hafif Süvari Tugayı) tarafından susuzluktan yarı ölü bulundu . Komutan ve adamları, Osmanlı Ordusu askerlerini, nakliye ile karşılaşana kadar derin kumdan 5 mil (8,0 km) boyunca atları üzerinde yönlendirdi. "Bu çok tuhaf bir manzaraydı ve Hunların [bu] zavallı kurbanlarının hareketli bir resmine layıktı."
İngiliz piyadeleri, demiryolu boyunca garnizonları güçlendirmek ve sağlamak için öne sürüldü. Anzak Atlı Tümeni ve 52. (Ova) Tümeni'ni desteklemek üzere demiryolu ile ilerleyen devasa idari teşkilat için mobil operasyonlar ve derinlemesine savunma için sağlam bir temel oluşturdular. Piyadenin Sina'daki hareketi, Mısır İşçi Kolordusu tarafından da kullanılan tel örgü yolların, hafif araçların, arabaların ve ambulansların inşasıyla kolaylaştırıldı. Batmayan bu oldukça dengeli yüzey, iki veya dört rulo tavşan telinden yapılmıştır; bir inçlik ağ teli yan yana yuvarlanır, kenarları kuma sabitlenmiş uzun çelik veya tahta mandallarla makul bir iz oluşturmak için birbirine bağlanır.
Cephe Sina boyunca doğuya doğru ilerlemiş olsa da, Kanal'da savunma birliklerini sürdürmek hala gerekliydi. 12. Hafif Süvari Alayı, Gebel Heliata, Serapeum'da Kanal Savunmasının bir parçası olarak görev yaparken 28 Ağustos'u andı: erkekler kantini." Eylül 1916'ya kadar, Alman ve Osmanlı İmparatorlukları, Avrupa'da konuşlandırılan artan Osmanlı güçlerini tanımak için anlaşmalarını yeniden müzakere ederken, Filistin'deki Osmanlı ordusunu güçlendirmek için Alman ve Avusturya yardım ve teçhizatı artırıldı.
Luftstreitkräfte'nin Alman uçakları, 1 Eylül 1916'da Port Said'i bombaladı ve Avustralyalı ve İngiliz havacılar, üç gün sonra On iki bomba uçaksavar silahlarını susturup birkaç çadırı havaya uçurduğunda Bir el Mazar'a bombalı saldırı düzenledi. Bir el Mazar, 7 Eylül'de tekrar bombalandı. Sina boyunca ilerlemenin bir parçası olarak, Avustralya Uçan Filosu'nun "B" Uçuşu, hangarlarını 18 Eylül'de Süveyş'ten Mahemdia'ya (Romani'den 4 mil uzaklıkta) taşıdı; "C" Uçuşu 27 Eylül 1916'da Kantara'ya taşındı.
Tıbbi destek
Askeri tıbbi tekniklerdeki ilerlemeler, gecikmiş primer cerrahi kapatma ile yaraların cerrahi olarak temizlenmesini (veya debridmanını), bileşik bacak kırıklarını stabilize eden Thomas Splint'i, 1916'da başlayan intravenöz salin kullanımını ve kan naklini önlemek ve hatta tersine çevirmek için kan naklini içeriyordu. şokun etkileri. Yaralılar, hafif ata bağlı sahra ambulansları ve atlı tugayların sedye taşıyıcıları ile atış hattına yakın alay yardım noktasından arkadaki gelişmiş bir pansuman istasyonuna nakledildi. Sina boyunca uzanan demiryolu hattına geri tahliyeler, atlı ambulanslarda, kum kızaklarında veya develerdeki kakotlarda yapıldı; hayvanın hareketi".
Atların durumu
1916 yazında ve sonbaharında, Roman Savaşı'ndan sonra Ağustos ayından itibaren, El Arish'in ele geçirilmesi ve Savaş sırasındaki yorucu yürüyüş ve çarpışmalardan sonra Anzak Atlı Tümeni'nden tahliye edilen az sayıda hayvanın gösterdiği gibi, binicilikte ilerici bir gelişme oldu. Magdaba'nın. Bu gelişme, idari veterinerlik görevlileri tarafından yapılan düzenli teftişlerle, alay komutanları tarafından sunulan tavsiyelere uyulduğunda artırıldı. Yıl boyunca Sina cephesinden hasta at ve katırların ortalama kaybı haftada yaklaşık 640 idi. Her biri sekiz at taşıyan otuz kamyonluk tren yükleriyle taşındılar. Aktif görevdeyken ölen veya yok edilen hayvanlar, uygulanabilir olmadığı sürece en yakın kamptan 2 mil (3.2 km) uzağa gömüldü. Bu durumda, leşler birliklerden uzakta uygun yerlere nakledildi, burada bağırsakları çıkarıldı ve kuru çöl havasında ve yüksek sıcaklıklarda parçalanmaya bırakıldı. Kantara, Ismalia, Bilbeis ve Quesna'daki veterinerlik birimlerinde ölen ya da yok olan hayvanlara bu şekilde müdahale ediliyor ve dört gün güneşte kurutulduktan sonra, derileri kurtarılıp satıldıktan sonra karkaslar samanla doldurulup yakılıyor. yerel müteahhitler
Doğu Sınır Kuvvetlerinin Oluşturulması
Eylül 1916'da General Murray, Batı Çölü'ndeki Senussi tehdidiyle daha verimli bir şekilde başa çıkmak için karargahını Süveyş Kanalı üzerindeki İsmailiye'den Kahire'ye geri taşıdı . General Lawrence, 1918'de Mareşal Haig'e Genelkurmay Başkanı olarak görev yaptığı Fransa'ya transfer edildi. İmparatorluk Genelkurmay Başkanı Mareşal William Robertson, bu dönemdeki küresel askeri politikasını Murray'e 16 Ekim tarihli bir mektupta açıkladı. 1916'da "Dünyanın herhangi bir çeyreğini kazanmak niyetinde değilim. Tek amacım savaşı kazanmak ve bunu Hicaz'da da Sudan'da da yapmayacağız. Askeri politikamız son derece açık ve nettir. basit ... [Bu] Batı Cephesinde saldırgan ve bu nedenle diğer her yerde savunmacı".
Bu savunma amaçlı askeri politika ortamında, küçük operasyonlarda sağlam çalışmalarıyla ün kazanmış olan Tümgeneral Sir Charles Dobell, GOC Doğu Sınır Kuvvetleri unvanı verilerek teğmen general rütbesine terfi ettirildi ve görevlendirildi. kanaldaki ve çöldeki tüm askerler. Karargahı İsmailiye'de kuruldu ve komutasını Kanal Savunmaları ve Çöl Kolonu olmak üzere iki parça halinde düzenlemeye başladı . Ekim ayında Doğu Gücü, Sina çölüne ve Filistin sınırına operasyonlara başladı. İlk çabalar, Sina boyunca bir demiryolu ve bir su hattı inşa etmekle sınırlıydı. Demiryolu, Mısır İşçi Kolordusu tarafından ayda yaklaşık 15 mil (24 km) hızla inşa edildi ve İngiliz cephesi aynı hızla doğuya doğru hareket etti. 19 Ekim'e kadar Anzak Atlı Tümeni Karargahı Bir el Abd'deydi ve burada 52. (Ova) Tümen 24 Ekim'de onlara katıldı.
Bir el Mazar'a baskın
2. ve 3. Hafif Süvari Tugayları, İmparatorluk Deve Kolordu Tugayı (ICCB) 1. 16–17 Eylül 1916. Hafif at, piyade, makineli tüfek ve topçu, iletişim hatlarının sınırında kararlı bir duruş sergileyen 2.000 kişilik güçlü, sağlam yerleşik garnizonu ele geçiremedi. İlerleyen ordunun gücünü gösterdikten sonra, başarılı bir şekilde Anzak Atlı Tümeni'nin 20 mil (32 km) batıdaki Bir Sulmana'daki Karargahına geri çekildiler. Osmanlı kuvveti kısa bir süre sonra Bir el Mazar'ı terk etti. 2. Hafif Süvari Tugayı'nın raporunda, operasyonlar sırasında 5. Hafif Süvari Alayı'na uçaksavarlarla ateş açıldı ve bir kişinin öldüğü ve dokuz kişinin yaralandığı bildirildi. 3. Hafif Süvari Tugayı, İmparatorluk Deve Kolordu Tugayı birliklerinin ve topçu bataryasının saldırıya katılmak için yeterince hızlı hareket edemediğini ve tugaylarının üç ölü, üç yaralı ve iki yaralı kaybettiğini kaydetti. 1 No'lu ve 14 No'lu Filo havacıları, hafif ata uçaksavar silahlarının ateşlendiğini doğrulayarak, kara angajmanını, Osmanlı Ordusu askerlerinin bu aşırı tedbire başvurarak, uçaksavar silahlarını saldıran uçaklardan uzaklaştırmak için çok sert olarak nitelendirdi. Osmanlı askerleri Lahfan ve Magdhaba'daki garnizonlarla Vadi El Ariş'e çekildi.
Maghara Tepelerine Baskın
Müttefikler ilerledikçe, Romani'nin 50 mil (80 km) güney doğusundaki Bir El Maghara'da sağ kanatta Osmanlı işgali altındaki bir konum, ilerlemeleri için bir tehdit olmaya başladı. Tümgeneral AG Dallas, Mısır Deve Taşıma Kolordusu'ndan 800 Avustralya Hafif Süvarisi, 400 City of London Yeomanry, 600 Mounted Camelry ve 4.500 deve ile Ordu Tabipleri için 200 deveden oluşan bir birliğin komutasına verildi . Kolon Bayoud'da kuruldu ve 13 Ekim'de Zagadan ve Rakwa üzerinden Maghara Tepeleri'ne iki gecelik bir yürüyüşle hareket etti.
Varışta, 12. Hafif Süvari Alayı'nın A ve C Filoları merkezde konuşlandı, 11. Hafif Süvari Alayı sağda ve Yeomanry sol kanatta tepelerin eteklerinde indi. Öncü atlarını mükemmel bir koruma altında teslim eden bu atından inen adamlar daha sonra yükseklere tırmandı ve savunucuları şaşırttı, ancak ana savunma pozisyonunu ele geçiremedi. 11. Hafif Süvari Alayı, yedi Osmanlı esiri ve üç Bedevi'yi esir alarak 17 Ekim'de üsse geldikleri yoldan çekildiler ve 21 Ekim 1916'da Süveyş Kanalı'ndaki Ferdan demiryoluna geri döndüler.
Beersheba'nın havadan bombalanması
Daha fazla bombalı hava saldırısına maruz kalan 2 Ekim'e kadar hava keşif fotoğrafları, daha önce El Arish'te bulunan Alman uçak hangarlarının ortadan kaybolduğunu ortaya çıkardı. 25 Ekim'e kadar El Arish'te uçaksavar ateşi rapor edilmedi ve oradaki Osmanlı-Alman kuvvetindeki azalmalar belirgindi. Bu zamana kadar demiryolu inşaatı, bir İngiliz ileri havaalanının yapım aşamasında olduğu ve 1 Nolu Filonun El Arish ve Magdhaba çevresindeki alanı fotoğraflamakla meşgul olduğu ve 14 Nolu Filonun Rafah'ı araştırdığı Salmana'yı çoktan geçmişti .
11 Kasım'da bomba ve benzin yüklü bir Martinsyde ve dokuz BE2c şafak vakti Kantara ve Mahemdia havaalanlarından ayrıldı ve Bir el Mazar'ın hemen batısındaki Mustabig'de toplandı. Orada beş BE2c'den oluşan bir baskın kuvveti ve Martinsyde, Avustralyalılar veya Doğu'daki diğer herhangi bir hava filosu tarafından organize edilen en büyük kuvveti oluşturdu, benzin ve bombalarla doldurdu ve düzen içinde Beersheba'ya doğru yola çıktı. Beersheba üzerinde uçaksavar topları, yüksek patlayıcı ve şarapnel parçalarıyla onlara saldırdı; akıncılar beyaz, siyah ve yeşil patlamalar halinde uçtu. Martinsyde, havaalanının merkezine 100 librelik (45 kg) bir bomba fuarını düşürdü; iki adet 20 libre (9,1 kg) bomba çadırlara isabet etti; diğerleri demiryoluna Beersheba ve istasyona doğrudan isabet etti . Bir Fokker ve bir Aviatik havaya uçtu, ancak sürüldüler. Beersheba'yı ve bombaların neden olduğu hasarı fotoğrafladıktan sonra, havacılar geri dönerek Khan Yunus ve Refah'ı yolda keşif ettiler. Tüm makineler, uçuşta yedi saat geçirdikten sonra güvenli bir şekilde geldi. İki gün sonra bir Alman uçağı Kahire'yi bombalayarak misilleme yaptı.
Demiryolu inşaatı: Sina
17 Kasım'da EEF demiryolu hattı, Kantara'dan 54 mil (87 km) Salmana'nın 8 mil (13 km) doğusuna ulaştı, su boru hattı, Ordu Mühendisleri ve Mısır İşçi Kolordusu tarafından inşa edilen karmaşık bağlantılı pompa istasyonlarıyla birlikte Romanlara ulaşmıştı. Eskiden Osmanlı Ordusunun ileri üssü olan Bir el Mazar, tren yolundan bir gün önce 25 Kasım 1916'da Anzak Atlı Tümeni tarafından ele geçirildi. 1 Aralık'a kadar, en son döşenen demiryolu hattının sonu, Kantara'dan 64 mil (103 km) Mazar'ın doğusundaydı. Osmanlılar, Yafa-Kudüs demiryolu üzerinde Ramleh'den güneye, Yafa-Ramleh hattından alınan rayları aktararak Beerşeba'ya uzanan bir yan demiryolu hattı inşa ettiler. Hat Beersheba'dan uzatıldığında, Alman mühendisler kesme taş köprülerin ve menfezlerin yapımını yönetti . Aralık 1916'da Magdhaba yakalandığında Wadi el Arish'e neredeyse ulaşmıştı.
Magdhaba Savaşı, Aralık 1916
21 Aralık'ta 48 km'lik bir gece yürüyüşünden sonra, İmparatorluk Deve Kolordusu Tugayı'nın bir kısmı ve Chauvel komutasındaki Anzak Atlı Tümeni, Magdhaba'ya çekilen Osmanlı kuvvetleri tarafından terk edilmiş olan El Ariş'e girdi.
Magdhaba'nın Türk karakolu, Akdeniz kıyısındaki El Ariş'ten Sina çölüne yaklaşık 29 km güneydoğudaydı. Bu, Müttefiklerin Filistin'e ilerlemesinin önündeki son engeldi.
Chetwode'un altındaki Çöl Sütunu da o gün geldi. Chauvel, Chetwode'un anlaşmasıyla, Anzak Atlı Tümeni ile Magdhaba'daki Türk kuvvetlerine saldırmak için yola çıktı. Anzak Atlı Tümeni, 22 Aralık gece yarısı yaklaşık olarak 23 Aralık'ta 0350'ye kadar, birkaç mil ötedeki Magdhaba'da Osmanlı kamp ateşlerini görebilecek bir konumdaydı.
1. Hafif Süvari Tugayı yedekteyken, Chauvel Yeni Zelanda Atlı Tüfekler Tugayı ve 3. doğrudan Magdhaba'da. 1. Hafif Süvari Tugayı, İmparatorluk Deve Kolordu Tugayı'nı tabyalara yönelik bir saldırıda güçlendirdi, ancak şiddetli şarapnel ateşi onları vadi yatağında ilerlemeye zorladı. Öğleye doğru üç tugay ve Camel Tugayının bir bölümü, Vickers ve Lewis Gun bölümleri ve HAC topçuları şiddetli çatışmalara girdi. Altı tabya iyi kamufle edilmiş olsa da, Osmanlı mevzilerini keşfetmek için yapılan hava keşifleri saldırıya büyük ölçüde yardımcı oldu.
23 Aralık sabahı saat 13:00 sularında sert bir çarpışmadan sonra Chauvel, Türklerin bölgedeki suyun çoğunu hâlâ kontrol ettiğini duydu. Şu anda saldırıyı durdurmaya karar verdiği iddia ediliyor. Ancak aynı zamanda, Chauvel ve Chetwode arasındaki bir telefon görüşmesinden sonra, tüm İngiliz birlikleri saldırdı ve Türklerin kaybettiğine dair hiçbir şüphe yoktu. Hem 1. Hafif Süvari Tugayı hem de Yeni Zelanda Atlı Tüfekler Tugayı ilerleme kaydetti ve yaklaşık 100 mahkumu ele geçirdi ve 15:30'a kadar Türkler teslim olmaya başladı. 16:30'a kadar tüm garnizon teslim oldu, ağır kayıplar verdi ve kasaba ele geçirildi. Zafer, EEF'ye 22 ölü ve 121 yaralıya mal olmuştu.
Rafa Savaşı, Ocak 1917
8 Ocak 1917 akşamı, Anzak Atlı Tümeni, İmparatorluk Deve Kolordu Tugayı, 5. Atlı Yeomanry Tugayı, 7 Nolu Hafif Araba Devriyesi ve topçu da dahil olmak üzere, Atlı Çöl Kolordu birimleri, ertesi gün saldırmak için El Arish'ten çıktılar. 9 Ocak, El Magruntein'de Rafa veya Rafah olarak da bilinen 2.000 ila 3.000 kişilik bir Osmanlı Ordusu garnizonu.
Ayrıca 9 Ocak'ta dört İngiliz uçağı öğleden sonra Beersheba'daki Alman havaalanını bombaladı ve akşam dönüş yolunda Weli Şeyh Nuran yakınlarında hatırı sayılır bir Osmanlı kuvveti gördü .
İngilizler, Mısır Sina Yarımadası'nın kuzey kesimini neredeyse Osmanlı İmparatorluğu'nun sınırına kadar geri aldılar, ancak David Lloyd George'un yeni İngiliz hükümeti daha fazlasını istedi. Mısır'daki İngiliz Ordusuna, kısmen 1916'nın başlarında başlayan Arap isyanını desteklemek ve Ağustos'ta Romanlar'da ve Aralık 1916'da Magdhaba'da kazanılan zaferlerin yarattığı ivmeyi geliştirmek için Osmanlı Ordusu'na karşı taarruza geçmesi emredildi. .
Bu sonraki stratejik hedef, Mısır'ın İngiliz Koruyucusu ile Osmanlı İmparatorluğu'nun yaklaşık 30 mil (48 km) uzaklıkta, piyade için çok uzak ve bu nedenle Chetwode tarafından komuta edilen yeni kurulan Çöl Sütunu, kıyı boyunca Osmanlı pozisyonuna saldırmaktı. .
Müttefik birlikler kasabayı ve müstahkem mevkiyi akşama kadar ele geçirdi ve 71 kişi öldü ve 415 kişi yaralandı. Osmanlı garnizonu ağır acılar çekti, 200 kişi öldü ve 1.600 kişi esir alındı.
Sina kampanyasının sonu
Osmanlı Ordusu'nun savunmasında büyük bir yeniden yapılanmanın ilk işaretleri, 28 Aralık 1916'da El Ariş'in ele geçirilmesi ve Magdhaba Savaşı'ndan sonra keşif uçaklarının Osmanlı kuvvetlerinin karargahlarını geri taşıdığını tespit etmesiyle gözlendi. Rafa'daki zaferden günler önce, 7 Ocak'ta yapılan hava keşifleri, Hafir El Auja'daki garnizonla birlikte El Auja ve El Kossaima'daki Osmanlı kuvvetlerinin biraz arttığını bildirdi. Ancak 14 ve 19 Ocak tarihleri arasında Beersheba, 1 Nolu Avustralya Uçan Kolordusu tarafından gündüz ve gece baskınlarında birkaç kez bombalandı; bu baskınlardan biri sırasında on iki 20-libre düştü. bombalar doğrudan en büyük Alman hangarına. Bu baskınlardan sonra Alman havacılar Beersheba'yı tahliye etti ve havaalanlarını Ramleh'e taşıdı. Ve 19 Ocak'ta hava keşifleri, Osmanlı Ordusunun El Kossaima'yı tahliye ettiğini ve El Auja'daki ana çöl üssünde güçlerinin azaldığını bildirdi.
Alman/Osmanlı havacıları tarafından gerçekleştirilen birçok misilleme hava saldırısından biri, aynı gün, 19 Ocak'ta at hatlarının hedef alındığı El Arish üzerinde gerçekleşti. At hatları havadan kolay ve açık hedeflerdi; savaş boyunca hava saldırılarından ağır şekilde acı çekmeye devam ettiler.
Yine 19 Ocak'ta, Osmanlı ordusunun Beit Jibrin, Bethlehem, Kudüs ve Jericho kasabaları üzerindeki ilk hava keşifleri, Martinsydes'de Murray Jones ve Ellis eşliğinde Roberts ve Ross Smith tarafından gerçekleştirildi. Kavşak İstasyonu da 27 Ocak'ta yeniden keşfedildi.
Ocak ayının sonunda her iki taraf da ağır hava saldırıları gerçekleştiriyordu; Alman ve Osmanlı pilotları El Ariş'teki ana üsdeki depoya bombalar atıyor ve 1 ve 14. Filolar düzenli olarak Beerşeba, Weli Şeyh Nuran ve Ramleh'e misilleme yapıyor. Almanlar ayrıca Mısır İşçi Kolordusunu bombalıyor ve şu anda El Burj yakınlarında, El Arish ile Rafa arasında yarı yolda olan ve neredeyse Şeyh Zowaiid'de olan demir yolunun inşasını geciktiriyorlardı. Sonuç olarak, 3 Şubat'ta Tümgeneral Chauvel, misillemelerin de sona ereceği umuduyla, demiryolu hattı ve boru hattı üzerindeki çalışmaların devam edebilmesi için Müttefik bombalamalarının durdurulmasını emretmek zorunda kaldı. Boru hattı 5 Şubat'ta El Arish'e ulaştı.
Şubat 1917'de, Osmanlı Ordusu'nun Tel el Şeria'dan Shellal'e, Weli Şeyh Nuran yakınında hafif bir demiryolu hattı inşa ettiği ve Şeria'nın Gazze-Beersheba savunma hattının ortasında ana Osmanlı üssü haline geldiği gözlemlendi.
Sina seferinin son iki eylemi Şubat 1917'de General Murray'in Nekhl ve Bir el Hassana'daki Osmanlı garnizonlarına saldırı emri vermesiyle gerçekleşti. 11. Hafif Süvari Alayı 17 Şubat'ta Nekhl'e baskın düzenledi . Bu arada, İmparatorluk Deve Kolordusu 2. Taburu (İngiliz), Hong Kong ve Singapur (Dağ) Bataryası ile birlikte, 18 Şubat'ta asgari direnişle teslim olan Bir el Hassana'ya baskın düzenledi .
Filistin kampanyası başlıyor
Filistin seferi 1917'nin başlarında, kuzeyde 370 mil (600 km) uzanan Osmanlı İmparatorluğu topraklarının ele geçirilmesiyle sonuçlanan aktif operasyonlarla başladı ve Ekim ayının sonundan Aralık 1917'nin sonuna kadar sürekli olarak savaştı. Ürdün Vadisi ve Transjordan'a, Şubat ve Mayıs 1918 arasında savaşan , Ürdün Vadisi'nin İngiliz işgali tarafından takip edilirken, Judan Tepeleri'nden Akdeniz'e kadar çıkmaza giren siper savaşı devam etti. Son Filistin taarruzu Eylül ortasında başladı ve 30 Ekim 1918'de Osmanlı İmparatorluğu ile Mütareke imzalandı.
Rafa'daki zaferle Murray, kendisinin ve Savaş Dairesi'nin tüm hedeflerini başarıyla gerçekleştirmişti; Süveyş Kanalı'nı ve Mısır'ı herhangi bir ciddi kara saldırısı olasılığından korumuştu ve kuvvetleri, Sina Yarımadası'nı, Kantara'dan başlayarak demiryolu ve boru hattına dayalı önemli bir iletişim hattı boyunca, derinlemesine kuvvetle tahkim edilmiş bir dizi mevzi ile kontrol ediyordu. Süveyş Kanalı'ndan Rafa'ya.
Bununla birlikte, 11 Ocak 1917'de Rafa'daki zaferden sonraki iki gün içinde, General Murray'e, Savaş Dairesi tarafından, Magdhaba ve Rafa'daki zaferlerin son iki buçuk haftada yarattığı ivmeyi geliştirmek yerine, onu cesaretlendirerek bilgilendirildiği bildirildi. Daha fazla birlik vaadiyle ilerlemek için, stratejik önceliğin bir bahar taarruzunu planlamaya odaklandığı belirleyici tiyatro olan Batı Cephesini güçlendirmek için 17 Ocak'ta 42. (Doğu Lancashire) Tümenini göndermesi gerekiyordu.
Ancak 42. Tümen'in ayrılmasından sadece bir hafta sonra, 26 Şubat 1917'de Calais'te bir İngiliz-Fransız konferansı, bir dizi taarruzdaki tüm cepheleri, Batı Cephesinde bahar taarruzunun başlamasıyla aşağı yukarı aynı anda başlamaya teşvik etmeye karar verdi. Ve böylece İngiliz Savaş Kabinesi ve Savaş Ofisi, Murray'in Gazze'ye saldırma önerisini kabul etti, ancak ayrılan piyade tümenini değiştirmeden veya başka herhangi bir takviye teklif etmeden ve saldırı 26 Mart'a kadar gerçekleşemedi.
Bu siyasi entrikalar kendi rotasında ilerlerken, Anzak Atlı Tümeni, bol tatlı su ve erzak için kolay erişimin olduğu Akdeniz'den çok da uzak olmayan El Ariş'e döndü. Son on ayın zorlu çöl harekatının ardından çok ihtiyaç duyulan bu dinlenme ve iyileşme döneminde, deniz banyosu, futbol ve boks ile birlikte demiryolu ve boru hattının ilerlemesine olan ilgi, Ocak ayının başından sonuncusuna kadar birliklerin ana işgalleriydi. Şubat 1917'nin haftaları.
İngiliz savaş makinesi Sina Yarımadası boyunca ilerlerken, altyapı ve İngiliz garnizonlarını desteklemek, işgal ettikleri tüm toprakları güçlü bir şekilde elinde tuttu. 1917 Şubat ayı sonunda 388 mil demiryolu (günde 1 kilometre hızla), 203 mil metal yol, 86 mil tel ve çalılık yol ve 300 mil su boru hattı inşa edildi. Boru hattı, 6.000.000 galonluk bir rezervuarın yakınında, Kantara'da günde 24 saat çalışan üç büyük pompa tesisini gerektiriyordu. Yerel kullanım için, pompalar suyu 5 inçlik bir borudan Dueidar'a, 6 inçlik bir borudan Pelusium, Romani ve Mahemdia'ya ve 12 inçlik bir borudan ana besleme, pompa istasyonundan pompa istasyonuna çöl boyunca itildi. Romani'de bir beton rezervuar 6.000.000 galon daha, Bir el Abd'de 5.000.000 ve Mazar'da 500.000 ve El Arish'te 500.000 galon daha içeriyordu. Ve demiryolu hattı Rafa'dayken, Gazze o sırada sadece yirmi mil uzaktaydı, piyade ve atlı birimler için beş ila altı saat yürüyüş mesafesinde ve atlar için tırıs için 2 saat uzaklıktaydı.
Sykes-Picot ve Saint-Jean-de-Maurienne
İngilizlerin Filistin'i işgal etme ihtimali ilk ortaya çıktığında, Filistin ve Suriye'de de çıkarları olan Fransa ile bir anlaşmaya varılması gerekli hale geldi. Daha 16 Mayıs 1916 gibi erken bir tarihte, Mezopotamya ve Suriye'nin siyasi sorunları üzerine çalışmış olan Sir Mark Sykes, eskiden Fransız Beyrut Konsolosu olan M. Picot ile İngiltere'nin Filistin'i, Fransa'nın da Suriye'yi işgal edeceği konusunda anlaşmıştı. Ayrıca, Mısır Seferi Kuvvetleri'ne tüm silahlardan oluşan bir Fransız birliğinin eklenmesi konusunda anlaştılar.
İtalya'nın Filistin'de karada katılmaya yönelik ilk çabaları reddedildi, ancak Saint-Jean-de-Maurienne'de yapılan gizli bir anlaşmayla müttefikleri, onu savaştan sonra Filistin hükümetiyle ilgili müzakerelere dahil etme sözü verdi. 9 Nisan 1917'de İtalya'nın Londra büyükelçisi Guglielmo Imperiali, sonunda Filistin'e "sadece temsili amaçlarla... yaklaşık üç yüz adamdan fazlasını" göndermeme onayını aldı. Sonunda 500 piyade gönderildi. Bunlar arasında, Kudüs'ün düşüşünden fotoğraflarda ünlü kaperkailli tüyleri görülen bazı Bersaglieriler de vardı. Onların "esas olarak siyasi" rolü, "Kudüs ve Beytüllahim'deki Hıristiyan kiliseleriyle bağlantılı olarak kalıtsal dini ayrıcalıklar" iddia etmekti. 1918 sonbaharında, Allenby daha fazla İtalyan yardımını kabul etmeye istekliydi, ancak İtalyan dışişleri bakanı Sidney Sonnino söz vermesine rağmen, onlardan hiçbir şey gelmedi.
Doğu Kuvvetleri yeniden yapılanması
42. (Doğu Lancashire) Tümeni'nin Batı Cephesi'nden ayrılmasıyla El Arish'teki yerini Senussi'nin yenilgisinden sonra Yukarı Mısır'daki garnizon görevinden ayrılan 53. (Gal) Tümen aldı . Ve Süveyş Kanalı Savunmasının Güney Bölümünde bulunan 54. (Doğu Angliyen) Tümeni de doğuya El Ariş'e hareket ederken, yeni 74. (Yeomanry) Tümeni Mısır'daki atsız askeri tugaylardan oluşuyordu.
6. ve 22. Atlı Tugayların Selanik cephesinden gelişi, Çöl Kolonisi'nin yeniden düzenlenmesine yol açtı. İki yeni tugayı 4. Hafif Süvari Tugayı (kuruluş sürecinde) ve 5. Ordu Tümgenerali HW Hodgson) Anzak Atlı Tümeni'nin 3. Hafif Süvari Tugayı transfer edildi ve yeni gelen 22. Atlı Tugay Anzak Atlı Tümeni'ne bağlandı.
Böylece Mart 1917'ye kadar Doğu Kuvvetleri Komutanı General Charles Dobell 52. (Ova) ve 54. (Doğu Angliyen) Tümeni ve doğrudan kendi komutasında İmparatorluk Deve Kolordusu Tugayı ve Binbaşı tarafından komuta edilen 53. (Gal) Tümeni'nden oluşan Chetwode komutasındaki Çöl Kolordusu vardı. General Dallas, Chauvel komutasındaki Anzak Atlı Tümeni şimdi 1. ve 2. Hafif Süvari, Yeni Zelanda Atlı Tüfekleri ve 22. 6. Atlı Tugaylar ve iki Hafif Araba Devriyesi. 3. Hafif Süvari Tugayı, eski adı Anzak olan Gelibolu'daki hizmetleriyle olan bağlantısını kaybettikleri için bu değişikliğe oldukça içerlediler.
İmparatorluk Atlı Tümeni, 28 Şubat ve 9 Mart tarihleri arasında Gazze yolunda El Arish'i hemen geçtikten sonra El Burj'daki Desert Column'a katılmak için Feribot Karakolundan taşındı; 3. Hafif Süvari Tugayı 2 Mart'ta, İmparatorluk Atlı Tümeni ise 10 Mart 1917'de Desert Column'un emri altında geliyor. Vapur Karakolunda oluşum sürecinde olan 4. Hafif Süvari Tugayı 18 Mart'ta ayrılmayı planlıyordu.
Ulaşım da yeniden düzenlendi; Doğu Kuvvetleri demiryolu hattının ötesinde yaklaşık yirmi dört saat çalışabilmesi için atlı ikmal sütunları deve trenleriyle birleştirildi. Bu çok büyük bir girişimdi; Savaş kuruluşunda bir Hafif Süvari tugayı (ve altı vardı) yaklaşık 2.000 askerden ve bir piyade tümeninden oluşuyordu; hepsi rızık gerektirir.
Osmanlı Ordusu birimleri
Şubat ayında İngiliz istihbaratı, Osmanlı Ordusu'nun iki tümeninin bölgeye geldiğini bildirdi; 3. Süvari Tümeni (Kafkasya'dan) ve 16. Piyade Tümeni (Trakya'dan). Bölgedeki üç piyade tümenine katıldılar; 30 kilometre (19 mil) uzunluğundaki Gazze-Beersheba hattı boyunca, Dördüncü Ordu'nun yaklaşık on sekiz bin askeri vardı. Kress von Kressenstein, hem Gazze'ye hem de Beersheba'ya bazı birlikler tahsis etti, ancak çoğunluğu Tell esh Sheria ve Jemmameh'de yedekte tuttu ve Mart ortasına kadar Osmanlı Ordusu'nun 53. Piyade Tümeni bu birlikleri takviye etmek için Yafa'dan güneye doğru yola çıktı. Yedi taburdan oluşan Gazze'deki garnizon, Müttefik uçaklarını geride bırakan ve Osmanlı Ordusu'na yerel hava ustalığı kazandıran yeni gelen Alman Halberstadt savaş uçaklarından oluşan bir filo tarafından desteklenen 3.500 tüfek, makineli tüfek bölüğü ve 20 tabancalık beş pil toplayabilirdi.
Osmanlı Ordusunun, Gazze ve Tel el Şeria'ya yakın rezervleri olan ağır sahra ve makineli tüfeklerle desteklenen 7.000 tüfeğe sahip olduğuna inanılıyordu.
Rafa zaferi ile Şubat ayının sonu arasında 70 kaçak İngiliz hatlarına girdi ve Arapların ve Suriyelilerin çoğunluğu Filistin ve Ürdün'ün kasaba ve köylerinde kaybolduğu için bunun küçük bir oranı temsil ettiğine inanılıyordu.
Gazze kampanyası
Gazze'nin Birinci Savaşı, 26 Mart
Osmanlı Ordusu, Akdeniz kıyısındaki Gazze'ye çekilmek için güney Osmanlı İmparatorluğu'nun küçük bir bölgesinden vazgeçti ve bölgeye yayılmış büyük garnizonları Beerşeba'ya taşıdı; kuzey doğu, doğu ve güney doğuda Hareira, Tel el Sheria, Jemmameh, Tel el Negile, Huj ve Beersheba'da.
Çöl Sütunu'nun Anzak ve kısmen oluşturulmuş Atlı İmparatorluk Tümenleri, Osmanlı takviye kuvvetlerinin Gazze'deki Osmanlı garnizonuna katılmak için ilerlemesini engellerken, 26 Mart'ta 54. (Doğu Angliyen) Tümeni'nden bir tugay tarafından desteklenen 53. (Gal) Tümeni güçlü siperlere saldırdı. şehrin güneyinde. Öğleden sonra, Anzak Atlı Tümeni tarafından takviye edildikten sonra, tüm silahların saldırısı hızla başarılı olmaya başladı. Çoğu hedef ele geçirildiğinde, gece saldırıyı durdurdu ve komutanlar ele geçirilen kazanımların tam olarak farkında olmadan geri çekilme emri verildi.
Londra hükümeti, Dobell ve Murray'in önemli bir zafer kazanıldığını gösteren raporlarına inandı ve Murray'e ilerleyip Kudüs'ü ele geçirmesini emretti. İngilizler, Gazze'deki Osmanlı savunmasını henüz kırmadıkları için Kudüs'e saldıracak durumda değildiler.
aradan
Kampı Deir Beulah köyünün yukarısındaki bir tepeden, bir tatlı su gölünün kıyısında ve denize yakın bir koruda ıssız bir yere taşıdık. En bereketli sürüngenlerin ve çalıların ağaçları ve yumakları ayrıca bazı tarla bataryalarını ve yüzlerce ton mermi ve yüksek patlayıcıyı gizler. Arkamızda ağırlarımız ve süvarilerimiz, önümüzde ise temas halinde olduğumuz yerleşik piyadelerimiz var. Saçma bir şekilde bunlara yakın Türk mevzileri, siperleri ve tabyaları var. [1 Nisan] Palm Pazar günü, ovayı ve küçük bir tepe sırtını yeni konumuma geçerken, Türk HE [Yüksek Patlayıcı] mermileri oldukça serbest bir şekilde düşüyordu, ancak görünüşte oldukça amaçsız bir şekilde ve aynı ihtiyatlı ateş her şeyi sürdürdü. Pazartesi. Uçak ve uçaksavar silahları neredeyse her zaman sürekli bir gürültü koparmakla meşguldü. Ertesi gün, 3 Nisan Salı, Türkler saldırdı ve piyade saldırılarının püskürtülmesi de dahil olmak üzere tüm gösteri için bir tür ön koltuğa sahip olacak kadar şanslıydım.— Joseph W. McPherson, Mısır Deve Taşıma Birlikleri
Palmiyeler ve zeytinliklerle çevrili Deir el Belah, Han Yunus'un 8 mil (8.0 km) kuzey doğusunda ve Gazze'nin 13 km (13 km) güneybatısındadır. Deir el Belah'tan Şeriat ve Beerşeba'ya doğru aktif devriye devam etti. Burada 1. Hafif Süvari Tugayı Anzak Atlı Tümeni'ne yeniden katıldı, her filoya üç adet Hotchkiss hafif makineli tüfek verildi, atlı piyadelerin ateş gücü önemli ölçüde artırıldı ve bunların kullanımı ve gazlı miğferler konusunda eğitim verildi. Deir el Belah, demiryolu 5 Nisan'da oraya ulaştıktan ve 74. (Yeomanry) Tümeni'nin gelişiyle gücü dört piyade tümenine çıkardıktan sonra Doğu Kuvvetleri'nin karargahı oldu.
General Murray, Birinci Gazze Muharebesi'nin olduğundan daha iyi bittiği ve savunucuların Londra'daki İmparatorluk Genelkurmay Başkanı William Robertson ile daha fazla acı çektiği izlenimini yaratmıştı . Fransa'da devam eden sonuçsuz çatışma, Murray'in 2 Nisan'da büyük bir taarruza başlaması için teşvik edilmesine neden oldu; moral vermek umuduyla Kudüs'ü hedeflemek. 18 Nisan'a gelindiğinde, Nivelle'in saldırısının başarılı olmadığı açıktı, yeni demokratik Rusya'ya, Filistin ve Mezopotamya'yı güçlendirmek için onları serbest bırakan Alman veya Osmanlı imparatorluklarına saldırmak için artık güvenilemeyecekti ve sınırsız Alman denizaltı savaşının yeniden başlaması batıyordu.13 İngiliz gemileri, 1916'daki ortalamanın sadece üç olduğu bir günde. Güney Filistin'deki fiili konumun bu yanlış anlaşılması "tam olarak General Murray'e aittir, çünkü kasıtlı olsun ya da olmasın, raporların ifadeleri, onlara yapılan yorumu tamamen haklı çıkarmaktadır."
İkinci Gazze Savaşı, 17-19 Nisan
Birinci Gazze Savaşı, hız ve sürprizin vurgulandığı bir "karşılaşma savaşı" sırasında atlı tümenler tarafından yapıldı. O zamanlar Gazze, Akdeniz'den doğuya doğru uzanan bir hattın yan tarafında güçlü bir müfreze tarafından garnizon edilmiş bir ileri karakol olmuştu. Birinci ve İkinci Gazze Muharebeleri arasındaki üç hafta boyunca, kasaba, Gazze'nin 19 km doğusunda Hareira'ya ve güney doğuda Beersheba'ya kadar uzanan bir dizi güçlü yerleşik mevzide hızla en güçlü nokta haline geldi. Osmanlı savunucuları sadece cephe hatlarının genişliğini ve derinliğini artırmakla kalmamış, ideal savunma zemininde karşılıklı olarak destekleyen güçlü ikilikler geliştirmişlerdir.
Bu savunmaların inşası, 17-19 Nisan 1917 tarihleri arasında yapılan İkinci Gazze Savaşı'nın doğasını değiştirerek, açık alanda iyi hazırlanmış siperlere karşı bir piyade ön saldırısına dönüştü ve atlı birlikler destekleyici bir rol oynadı. Piyade, 4.000 mermi 4.5 inçlik gaz mermisi ile birlikte sekiz Mark I tankının ayrılmasıyla güçlendirildi . Tanklar, arkalarında ilerleyen piyadelere barınak sağlamak için cephe boyunca konuşlandırıldı, ancak tanklar hedef haline geldikçe piyade de acı çekti. İki tank amaçlarına ulaşmayı başardı. Bombardımanın ilk 40 dakikasında bir ormanlık alana gaz bombaları atılsa da etkisiz olduğu görülüyor.
Osmanlı tahkimatlarının gücü ve askerlerinin kararlılığı EEF'i yendi. EEF'nin Gazze için yapılan iki savaştan önce Filistin'e ilerlemeyi destekleyebilecek gücü şimdi kırılmıştı. EEF komutanı Murray ve Doğu Kuvvetleri komutanı Dobell komutalarından kurtuldu ve İngiltere'ye geri gönderildi.
çıkmaz
Nisan'dan Ekim 1917'ye kadar Osmanlı ve İngiliz İmparatorluğu güçleri, Gazze'den Beerşeba'ya kadar olan savunma hatlarını korudu. Her iki taraf da, Gazze ve Beersheba'da siperlerin neredeyse birleştiği yerlerde özellikle güçlü olan geniş siperler inşa etti. Hattın ortasında Atawineh, Sausage Ridge, Hareira ve Teiaha'daki savunmalar birbirini destekledi. Neredeyse düz bir ovayı gözden kaçırdılar, önden saldırıyı neredeyse imkansız hale getirdiler. Siper hatları Batı Cephesindekilere benziyordu, ancak çok geniş değildiler ve açık bir kanatları vardı.
Çıkmazda her iki taraf da Filistin'deki ordularını yeniden örgütledi ve yeni komutanlar atadı. Yıldırım Ordu Grubu (Thunderbolt Ordu Grubu ve Ordu Grubu F olarak da bilinir) Haziran ayında Alman İmparatorluğu Generali Erich von Falkenhayn komutasında kuruldu . General Archibald Murray İngiltere'ye geri gönderildi, yerine Haziran ayında Mısır Seferi Kuvvetleri'ne komuta etmek üzere Edmund Allenby getirildi. Allenby iki ayrı karargah kurdu, biri Mısır'ı yönetmek için Kahire'de kaldı, savaş karargahı ise Han Yunis yakınlarında kuruldu. Ayrıca kuvveti iki piyade ve bir atlı kolordu olarak yeniden düzenledi. 28 Ekim 1917'ye kadar EEF savaş birliklerinin tayın gücü 50.000 idi. 70.000 daha onaylanmamış Mısırlı vardı.
Osmanlı demiryoluna baskın
Beerşeba'dan güneydeki Hafir el Aujah ve Kossaima'ya kadar olan ana iletişim hattı, 23 Mayıs 1917'de, demiryolu hattının önemli bölümlerinin Anzak Kraliyet Mühendisleri ve İmparatorluk Atlı Tümenleri tarafından yıkıldığı sırada saldırıya uğradı . Bu baskın, Beersheba'ya yönelik bir gösteri de dahil olmak üzere iki atlı tümen tarafından karşılandı.
Buqqar Sırtı Savaşı
22 Ekim 1917'de Müttefikler tarafından Karm'ın işgali, yakın bölgedeki birlikler için önemli bir ikmal ve su noktası oluşturdu. Osmanlı kuvvetleri için, Karm'da bir tren istasyonunun kurulması, tehdit altındaki herhangi bir Müttefik harekâtına karşı güçlü bir siper oluşturan Hareira Redoubt ve Rushdie Sistemi olarak bilinen savunma mevzilerini yerleştirdi.
Bu tehdidi önlemek için Yıldırım Grubu Komutanı General Erich von Falkenhayn iki aşamalı bir saldırı önerdi. Plan, 27 Ekim'de Beersheba'dan yürürlükte olan bir keşif çağrısında bulundu ve bunu Hareira'dan 8. Ordu tarafından başlatılan topyekün bir saldırı izledi. Bu ikinci aşamanın, Beerşeba Savaşı'nın başladığı gün olan 31 Ekim 1917 sabahı gerçekleşmesi ironik bir şekilde planlanmıştı.
Güney Filistin Taarruzu
Beerşeba Savaşı, 31 Ekim
Güney Filistin Taarruzu, III. Osmanlı Kolordusu'nun Beersheba'daki karargahına yapılan saldırıyla başladı. Kasaba 4.400 tüfek, 60 makineli tüfek ve süvari mızraklı ve piyade alayları da dahil olmak üzere 28 sahra topuyla korunuyordu. Beerşeba'nın kuzey batısı, batısı ve güney batısındaki tahkim edilmiş savunmalarla güçlendirilmiş, bazı tellerle korunan iyi inşa edilmiş siperlerde konuşlandırıldılar. Bu yarım daire, kasabadan 4 mil (6,4 km) uzaklığa kadar bir dizi yükseklikte iyi konumlanmış tabyaları içeriyordu. Bunlar arasında Osmanlı 48. Alayının bir taburu ve bir makineli tüfek bölüğü tarafından savunulan Beerşeba'nın doğusundaki Tel el Saba da vardı. XX Kolordu 53. (Gal) Tümeni, 60. (2/2 Londra) Tümeni ve 74. (Yeomanry) Tümeni ile 10. (İrlanda) Tümeni ve 1/2. County of London'da 47.500 tüfekle saldırıya uğradılar. Yeomanry bağlı ve Anzak ve Avustralya Atlı Tümenlerinde (Çöl Atlı Birlikleri) yaklaşık 15.000 asker.
Piyade ilerlemesini desteklemek için kapsamlı ve karmaşık düzenlemelerden sonra, 60. (2/2. Londra) ve 74. (Yeomanry) Tümenleri batıdan Beersheba'ya saldırırken, Anzak Atlı Tümeni yedekte Avustralya Atlı Tümeni ile şehre saldırdı. doğuda, Beersheba'nın çevresini dolaşmak için 25 ila 35 mil (40 ila 56 km) arasında sürdükten sonra. Piyade saldırıları bir bombardımanla başladı ve silahların Beersheba'yı savunan siperleri hedef almak için ilerlemesini sağlayan Tepe 1070'in ele geçirilmesiyle başladı. Yoğun göğüs göğüse çarpışmalar, Beerşeba'nın batı yakasındaki Osmanlı siper hattının ele geçirildiği 13:30'a kadar devam etti. Bu arada, Anzak Atlı Tümeni, Beersheba'dan takviye ve geri çekilmeyi önlemek için kuzeyi Hebron ve Kudüs'e giden yolu kesmek için Beersheba'yı çevreleyerek ilerledi ve Tel el Saba'ya saldırılarını başlattı. Tel el Saba'da güçlü bir şekilde yerleşik savunuculara başlangıçta Yeni Zelanda Atlı Tüfekler Tugayı tarafından saldırıya uğradı, ancak 10:00'da 1. Hafif Süvari Tugayı tarafından takviye edildiler. 3. Hafif Süvari Tugayına (Avustralya Atlı Tümeni) daha sonra, Anzak Atlı Tümeni'nin bu Osmanlı mevzisine yönelik saldırısını güçlendirmesi emredildi, ancak daha pozisyon alamadan 14:05'te genel bir saldırı başladı ve Tel el Saba'nın ele geçirilmesiyle sonuçlandı. 15:00.
Atından indirilen 1. ve 3. Hafif Süvari Tugayları ve atlı 4. Hafif Süvari Tugayı tarafından Beersheba'ya genel bir saldırı için emir verildi. Viktorya Dönemi 4. Hafif Süvari Alayı'nın önde gelen filoları ve 70 ila 80 yarda (64-73 m) önlerinde gözcüleri bulunan Yeni Güney Galler'in 12. savunmalar "doğrudan yollarında", bir dizi at sürekli hızlı ateşle vuruldu. 4. Hafif Süvari Alayı, siperleri atladıktan sonra atından inen bu tahkimatlara saldırırken, soldaki 12. Hafif Süvari Alayı'nın çoğu, garnizonu ele geçirmek için Beersheba'ya dörtnala atlamak için savunmadaki bir boşluktan geçti.
Beersheba'nın yakalanmasından sonra
[Allenby] düşmanı Filistin'e asker yönlendirmeye zorlamak ve böylece Maude üzerindeki baskıyı hafifletmek ve Arap durumundan yararlanmak için kaynaklarınız ölçüsünde size karşı olan Türkleri baskı altına alacaktı . Politikayı ne ölçüde güvenli bir şekilde uygulayabileceğinize karar verirken, şu anda emrinizde olan kuvvetlerde bir artışın imkansız olduğu gerçeği size rehberlik edecektir.- Robertson'dan Allenby'ye, 2 Kasım 1917'de alındı
1-6/7 Kasım tarihleri arasında Judean Hills'deki Tel el Khuweilfe'de, ovada Hareira ve Sheria'da ve Akdeniz kıyısındaki Sausage Ridge ve Gazze'de güçlü Osmanlı artçıları, Mısır Seferi Kuvvetlerini ağır çatışmalarda tuttu. Bu süre zarfında Osmanlı Orduları, 6/7 Kasım gecesi karanlığın örtüsü altında geri çekilmeyi başaran güçlü artçı garnizonları tarafından korunan düzenli bir şekilde geri çekilebildi. Huj'daki İngiliz Yeomanry süvari Taarruzu, 8 Kasım'da bir Osmanlı artçı muhafızına karşı başlatıldı. Allenby, Mısır Seferi Kuvvetlerine ilerlemesini ve geri çekilen Osmanlı Yedinci ve Sekizinci Ordularını ele geçirmesini emretti, ancak güçlü artçılar tarafından bunu yapmaları engellendi.
Tel el Khuweilfe savaşı, Osmanlı rezervlerini Khuweilfe bölgesine yönlendirdiği ve Hareira ve Şeria'daki Osmanlı hattının merkezini güçlendirmek için kullanılmalarını önlediği için "Gazze'den Beersheba'ya kadar tüm Türk cephesinin çöküşüne yönelik önemli bir yan gösteri" idi. . Aynı zamanda Kudüs'e saldırı tehdidinde bulundu ve Gazze'nin yardımına gelemeyecek kadar uzak olan Kudüs ve Tel el Khuweilfe yolunun savunmasını güçlendirmek için Şeria'dan doğuya önemli kuvvetler sevk eden Osmanlı komutanlığına baskı yaptı. Şeriat'ı savunan gücü zayıflatarak, iki piyade tümeni ve üstelik bu kadar uzağa konuşlandırılabilen Çöle Binmiş Kolordu için, kalan Osmanlı kuvvetlerine saldırmak, "onu yenmek ve onu takip etmek ve kuzeye doğru Yafa'ya götürmek" mümkün hale geldi.
Jaffa ve Judean Hills'e ilerleyin
12 Kasım'da Osmanlı 8. Ordusunun dört tümeni tarafından, Yafa-Kudüs demiryolu üzerindeki hayati Bağlantı İstasyonu (Wadi Sara) önünde İngiliz ilerleyişini durdurmak ve durdurmak için bir girişim, iki ek tugayla güçlendirilmiş Avustralya Atlı Tümeni tarafından gerçekleştirildi. .
13 Kasım'da Mısır Seferi Kuvvetleri, aceleyle inşa edilmiş ancak doğal olarak güçlü bir savunma hattında konuşlanmış 20.000 kişilik bir Osmanlı kuvvetine saldırdı. Ana saldırı, sağ kanatta Avustralya Atlı Tümeni ve solda Anzak ve Yeomanry Atlı Tümenleri ile merkezde XXI. Kolordu'nun 52. (Ova) ve 75. Tümenleri tarafından gerçekleştirildi. Merkezdeki piyade, 6. Atlı Tugay (Yeomanry Atlı Tümeni) tarafından bir süvari hücumuyla desteklenen galip geldi. Ve 14 Kasım'da Yeni Zelanda Atlı Tüfekler Tugayı önemli bir artçıyı bozguna uğrattı; Ayun Kara'daki 3. Osmanlı Piyade Tümeni . Osmanlı Ordusu'nun bu yıkıcı başarısızlıkları dizisinin birleşik etkileri, 8. Ordularının Yafa'dan vazgeçip Nahr el Auja'da emekli olurken, 7. Ordularının Kudüs'ü savunmak için Judean Hills'e çekilmesiydi. Yaklaşık 50 mil (80 km) geri çekildiler, 10.000 mahkum ve 100 silah kaybettiler ve ağır kayıplar verdiler.
Ekim ile Kasım 1917 arasındaki ilk EEF saldırısı sırasında, Avustralyalı yaralılar esas olarak Kahire'deki Abbassia Kışlası'ndaki 14 Nolu Avustralya Genel Hastanesinin 1.040 yatağında tedavi edildi. Moascar'daki 2 Nolu Avustralya Sabit Hastanesi, her türlü tıbbi veya cerrahi iş için organize edilmiş, donatılmış ve personele sahip olmasına rağmen, DMS, EEF tarafından bir Kamp Takas Hastanesi olarak korunmuştur. Kasım 1917'de 14 Nolu Genel Hastanenin zührevi bölümü ona devredildi.
Kudüs'ün ele geçirilmesi
17-24 Kasım tarihleri arasında yapılan Nebi Samwill Muharebesi ile başlayan Kudüs harekatı, 21-22 Aralık tarihleri arasında tali Yafa Muharebesi ile devam ettirilmiş ve 26-30 Aralık 1917 tarihleri arasında Kudüs'ün savunulması ile son bulmuştur. XX, XXI ve Çöl Atlı Kolordusu, Judean Hills'deki Osmanlı 7. Ordusuna ve onların 8. Ordusuna karşı. Savaş hatları, Akdeniz'de Yafa'nın kuzeyinden Judean Tepeleri boyunca Bireh'e ve Zeytin Dağı'nın doğusuna kadar uzanıyordu.
Nebi Samwil Savaşı'nın yapıldığı savaş alanı, Kudüs'ün İngilizler tarafından işgal edildiği Aralık ayı başlarına kadar saldırılara ve karşı saldırılara maruz kalmaya devam etti. Çatışmalar Bireh civarında ve Kudüs üzerinden şehrin kuzeyindeki Nablus yolu boyunca uzanan ana Osmanlı ikmal hattında da devam etti.
Osmanlı Ordusu Kudüs'ü boşalttıktan sonra, şehir 9 Aralık 1917'de işgal edildi. Bu, David Lloyd George'un İngiliz hükümeti için önemli bir siyasi olaydı. Batı Cephesi.
Osmanlı tarafında bu yenilgi, İstanbul'a dönen Cemal Paşa'nın çıkışını işaret ediyordu. Cemal, ordusunun fiili komutasını bir yıldan fazla bir süre önce von Kressenstein ve von Falkenhayn gibi Alman subaylarına devretmişti, ancak şimdi Enver Paşa'nın Sarıkamış Savaşı'nda mağlup olması nedeniyle, nominal komutadan bile vazgeçerek geri döndü. Başkent. Hükümetten atılmasına bir yıldan az bir süre kaldı. Falkenhayn da Mart 1918'de değiştirildi.
Kış 1917–18
Ele geçirilen bölgenin yönetimi
Allenby, Mısır Seferi Kuvvetleri'nin komutasını ilk kez üstlendiğinde, Mısır Mandası ile ilgili siyasi ve idari sorunları, uygun bir kadroya sahip bir Hükümet atamasına bırakarak hızla sahada orduya katıldı. Eskiden Osmanlı topraklarının şimdi işgal altında olan bölgesi de yönetim gerektiriyordu ve Hükümetin onayı ile Allenby, Filistin için bir Baş Yönetici atadı. Ülkeyi dört bölgeye ayırdı: Kudüs, Yafa, Majdal ve Beersheba, her biri askeri bir valiye bağlı. Bu yönetim altında halkın acil ihtiyaçları karşılandı, tohumluk tahıl ve canlı hayvan ithal edildi ve dağıtıldı, Ordu bankacıları aracılığıyla kolay koşullarda finansman sağlandı, istikrarlı bir para birimi kuruldu ve posta hizmetleri yeniden sağlandı.
15 Ocak 1918'de Allenby, DMI'ye Kudüs'ün işgaline yönelik tutumları hakkında rapor verdi. Raporda, Müslümanların çoğunlukla tarafsız oldukları, Şerif'in yandaşlarının ise gerçekten memnun oldukları, ancak Yahudi etkisinden endişe duydukları belirtildi. Bedevilerin Kudüs'ün doğusundan Bir El Saba'ya (Beersheba) karşı tutumu farklıydı; bazıları yetersizdi ancak kutsal Müslüman yerlerin korunması genel olarak tatmin edici olarak kabul edildi. Yahudiler, Balfour Siyonizm Bildirgesi'nde yer alan destekten çok memnundu ve Hıristiyanlar işgalden memnundu.
Allenby, Filistin'de yabancı yönetimler kurma baskısı altındaydı. Daha şimdiden Filistin'deki Fransız temsilcisi Picot, Fransız temsilcisinin savaştan önce sahip olduğu kilisedeki hak ve saygınlıkları üstlenmeye zorlayarak Kutsal Topraklardaki bir Fransız Himayesinin yönetiminden pay almak için baskı yapıyordu. Onun varlığı ve davranışı İtalyanlar tarafından kızdırıldı ve kilise temsilcileri kızdı. Allenby, Kudüs'te zaman zaman Kutsal Yerlerde öfkeli rahiplerin kavgaya tutuştuğunun farkındaydı. Askeri yönetim gerekliyken, bunun yalnızca İngiliz Başkomutanının altında olması gerektiğinde ısrar etti.
EEF bölgesel kazanımlarının konsolidasyonu
Hava düzelmeye başlıyordu ve demiryolları ve yollar onarılıyor ve geliştiriliyordu. Yafa'dan Kudüs'e giden yolun kuzeyindeki yanal bir iletişim hattı, Mısır İşçi Kolordusu tarafından Amwas'tan Beyt Sira'ya kadar olan yolun tamamen yeniden inşasını gerektiriyordu. Standart ölçü çizgisi Ludd'a ulaştı ve Allenby'nin genel merkezinin Ramleh'in 2 mil (3.2 km) batısında .25 mil (400 m) içindeydi. 25 Ocak'ta şunları yazdı: "Hakkımı genişletmek istiyorum, Jericho ve Lut Gölü'nün kuzeyini de dahil etmek istiyorum." 3 Ocak'ta iki Avustralya uçağı, Amman'daki kuvvetler için Ölü Deniz'in doğu ve güneydoğusundaki ovalarda üretilen mısır ve saman taşıyan tekneler keşfetti. Denizin kuzey ucundaki Ghor el Hadit (Point Costigan'ın arkasında) ve Rujm el Bahr'dan hareket eden tekneler, tekne servisi durana kadar tekrar tekrar dönen Avustralya uçakları tarafından bombalandı ve mermilerle püskürtüldü.
Allenby'nin bir sonraki stratejik hamlesi, Jericho'yu dahil etme hakkını genişletmek, ardından Ürdün Nehri'ni geçmek ve Amman'a ilerlemek ve Osmanlı güçlerini Medine yakınlarındaki tecrit etmek ve daha fazla Arap ayaklanmasını teşvik etmek için Hicaz demiryolunun 10-15 milini (16-24 km) yok etmekti. .
İngiliz ileri operasyon üssünün tamamı Deir el Belah'tan kuzeye yeni demiryolu hattına taşınmıştı ve Ramleh'de Tıbbi Hizmetler Müdürünün genel merkezi aynı zamanda Motorlu Ambulans Konvoyunun merkeziydi. Yafa ve Kudüs'ten Kantara'ya iletişim hatları boyunca on üç yaralı takas istasyonu ve sabit hastane kurulmuştu ve Mart 1918'de ambulans trenleri Ludd'dan Kantara'ya gitti.
Batılılar Doğululara Karşı
1917'nin sonunda Kudüs'ü ele geçirme kampanyasının tüm hedeflerine ulaşılmıştı; Bağdat'a yönelik Osmanlı-Alman operasyonları boşa çıkmış, Osmanlı askerlerinin son yedekleri devreye girmiş ve İngiliz ulusunun morali yükselmişti.
Birleşik Krallık Başbakanı David Lloyd George, 1918'de Osmanlı İmparatorluğu'nu savaştan çıkarmak istedi. Mezopotamya'dan 7. (Meerut) Tümeni Filistin'e gönderildi ve pek çok kişi, önemli güçlerin ortaya çıkmasından endişe duyuyordu. Batı Cephesi'nden Filistin'e yönlendirilen İngiltere, sömürgelerini koruyabilir ancak savaşı kaybedebilir.
Batılılar, Osmanlı İmparatorluğu'nun gerçek kalbinin, İstanbul'un hâlâ Şam'a ve hatta Halep'e kadar olan bir ilerlemeden yüzlerce mil uzakta olduğunu ve Osmanlı İmparatorluğu'nun aynı zamanda Almanya'nın Fransa'yı ele geçirdiğini görmesi halinde, Osmanlı'yı zorlamak için yeterli olmayacağını savundular. Savaştan imparatorluk. Rusya savaştan çıkınca, Rus donanmasına erişimin artık hiçbir önemi olmadığı için Çanakkale Boğazı artık İngiliz İmparatorluğu için bir hedef değildi.
Doğulular, Fransa ve Belçika'daki kuvvetleri Batı Cephesinde tutmanın gerekli olduğunu, ancak cepheyi sağlam tutmak için zaten yeterli olduklarını kabul ettiler. 'Her yerde inisiyatifi teslim etmenin ve tüm savaş hattı boyunca tamamen pasif bir savunma politikasına odaklanmanın bir umutsuzluk öğüdü olduğunu' savundular. Almanya, Rusya ile Almanya arasındaki ateşkes sayesinde, Batı Cephesinde Müttefik kuvvetlere saldırmak için kısa bir fırsat penceresine sahip olacaktı, daha önce savaşa girmiş olan ABD, Almanya'nın savaşını sona erdirmek için yeterli sayıda getirmişti. Ancak Doğulular, iki yıllık savaş sırasında Müttefiklerin, Almanların Rus cephesinden getirebileceklerinden daha fazla sayı ve malzeme üstünlüğüne sahip olduklarını ve Alman hatlarını kıramadıklarını iddia ettiler. Filistin tiyatrosunun gemicilik açısından savurgan olabileceğini, ancak Batı Cephesi'nin hayat savurgan olduğunu savundular; Çıkmazda ölmek için kesin bir zaferin kazanılabileceği Filistin'den tecrübeli askerler almanın aptallık olacağını.
13 Aralık 1917'de Savaş Kabinesi, Genelkurmay'a iki politikayı düşünmesi talimatını verdi; yaklaşık 100 mil (160 km) bir ilerlemeyi içeren Filistin'in fethi veya Osmanlı'nın Mezopotamya ile iletişimini kesmek için Halep'e bir ilerleme. 14 Aralık'ta Allenby, yağışlı mevsimin en az iki ay boyunca başka saldırıları önleyeceğini bildirdi.
Osmanlı ordularını yok etmek ve direnişi ezmek için kararlı bir taarruz için Yüksek Harp Şurası'nın nitelikli onayı 12 No'lu Müşterek Nota'da yer alıyordu. Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasının 'genel askeri durum üzerinde geniş kapsamlı sonuçları olacağı' iddia edildi. ' Şubat 1918'in başlarında General Jan Christiaan Smuts ( İmparatorluk Savaş Kabinesi'nin bir üyesi ), Müşterek Nota'nın uygulanması konusunda Allenby ile görüşmek üzere gönderildi. Fransızlar, Müşterek Nota'ya önemli bir nitelik yüklediler; Fransa'daki hiçbir İngiliz askerinin Mısır Seferi Kuvvetleri'ne konuşlandırılamayacağını söyledi. Smuts, Allenby'ye niyetin Mısır Seferi Kuvvetlerini Fransa'dan bir ve muhtemelen ikinci bir Hint süvari tümeni, Mezopotamya'dan üç tümen ve daha fazla top ve uçakla takviye etmek olduğunu bildirdi. Smuts ayrıca Ürdün'ü geçmeyi, Hicaz Demiryolu'nu ele geçirmeyi ve onu Şam'ı kuşatmak için kullanmayı önerdi.
Judean Hills operasyonları
Turmus 'Aya Muharebesi' olarak da bilinen bu harekât, 8-12 Mart tarihleri arasında Mısır Seferi Kuvvetleri'nin cephe hattını Akdeniz'den Ürdün Vadisi'nin kenarındaki Ebu Tellul ve Mussalabeh'e kadar kuzeye doğru itti. Allenby'nin sağ kanadı güvenliydi, ancak Ürdün'den Hicaz demiryoluna kadar planlanan operasyonları destekleyecek kadar geniş değildi; daha fazla derinlik vermek için daha fazla bölgeye ihtiyaç vardı. Bu operasyon sırasında, hem XX hem de XXI Kolordusu tarafından 14-26 mil (23-42 km) ve maksimum 5-7 mil (8,0-11,3 km) derinliğe kadar genel bir ilerleme, 7. ve 8. Akdeniz kıyısında Auja Nehri'nden kuzeye, Ürdün Vadisi'nin kenarında Abu Tellul ve Mussallabeh'den ve Kudüs'e kadar Nablus yoluna kadar Ras el Ain'i ele geçiren Osmanlı Orduları.
Berukin Eylemi, 9-11 Nisan
General Allenby, Amman'daki Hicaz Demiryolu'nun kesilmesini Tulkarm ve Nablus'a ilerleyerek takip etmeyi amaçladı ve Amman saldırısının başarısız olmasına rağmen Tulkarm'ı ele geçirme planlarıyla devam etti.
Osmanlı Ordusu tarafından Berukin eylemi olarak bilinen 9-11 Nisan tarihleri arasındaki taarruz, 75. Tümen'in Arara'daki yüksek yerle birlikte Berukin, Şeyh Subi ve Ra-fat köylerini ele geçirmesiyle başlaması planlanmıştı . 7. (Meerut) Tümeni daha sonra 5 mil (8.0 km) cephede 2.000 yarda (1.800 m) ilerleyecek ve Jaljulia ve Tabsor'u bombalamak için top pozisyonları hazırlayacaktı . 54. ve 75. Tümen daha sonra sol kanatları Qalqilye ve Jaljulye'ye doğru Wadi Qarna'ya ilerleyecek ve 54. (Doğu Angliyen) Tümeni Osmanlı savunması boyunca Tabsor'a kadar batıya doğru ilerleyecekti. Jaljulye ve Qalqilye temizlendikten sonra, Avustralya Atlı Tümeni Et Tire'ye doğru hızla ilerleyecek ve geri çekilen Osmanlı birliklerini Tulkarm'a kadar şiddetle takip edecekti.
75. Tümen'in 9 Nisan günü saat 05:10'da başlattığı ön taarruz, üç Alman sahra bataryası tarafından desteklenen şiddetli Osmanlı direnişiyle karşılaştı ve Alman taburları havan ve makineli tüfekler kullanarak karşı taarruzlarda aktifti .
Her üç piyade tugayı da başarılı bir şekilde ele geçirilen Berukin, El Kufr, Ra-fat ve Three Bushes Hill'e ilk saldırıyı gerçekleştirdi, Berukin nihayet saat 16:00'da yakalandı. Berukin'in ele geçirilmesindeki gecikme, diğer piyade tugaylarının saldırısını yavaşlattı ve Alman ve Osmanlı savunucularına savunmalarını güçlendirmeleri için zaman verdi ve bunun sonucunda Mogg Sırtı, Şeyh Subi ve Arara'ya yapılan saldırılar ertesi güne ertelendi. Gece boyunca neredeyse sürekli karşı saldırılar oldu, ancak saldırı 2/3. Gurkhalar ( 232 . Buradaki çatışmalar bütün gün devam etti ve Şeyh Subi'de saldırı bozuldu, daha batıda Arara'ya yapılan saldırı 09:30'a kadar kısmen başarılı oldu. Mogg Ridge'in neredeyse tamamı sonunda ele geçirildi, ancak başarılı bir şekilde karşı saldırıya uğradı, Alman ve Osmanlı piyadeleri kararlı İngiliz savunması ve başarılarını takip etmelerini engelleyen ağır bir İngiliz topçu barajı tarafından yakalandı. Yine gece boyunca belirlenen Osmanlı ve Alman karşı taarruzları devam etti ve kısmen başarılı oldu. 11 Nisan'da savunmanın tüm saldırılara şiddetle karşı çıkacağı açıktı ve devam etmenin maliyetinin çok yüksek olacağına karar verdi, ancak sonraki yedi gün boyunca İngiliz ve Osmanlı/Alman silahları arasında uzun menzilli bir topçu düellosu devam etti. Nihayet 21 Nisan'da Üç Bush Tepesi tahliye edilirken Berukin, El Kufr ve Ra-fat, Ra-fat çıkıntısı da dahil olmak üzere muhafaza edilip konsolide edildi.
İki günlük sert göğüs göğüse mücadelenin sonunda 75. Tümen hala hedeflerine ulaşmaktaydı ve yorgunluk ve tükenen sayılar nedeniyle elde ettiği az şeyi elinde tutmakta zorlanıyordu. 9-11 Nisan tarihleri arasındaki üç günlük çarpışma, Judean Hills'de Alman ve Osmanlı makineli tüfeklerinin herhangi bir ilerlemeyi yavaş ve pahalı hale getirebileceğini bir kez daha kanıtladı.
Berukin'in bu eylemi, hattın beş ay sonra son taarruzunun bir parçası haline gelecek olan bir bölümünde meydana geldi, piyade saldırısı, o sırada Müfreze Français de Filistin et de Syrie tarafından yapılacak olan Ra-fat çıkıntısı üzerinde dönecekti. . Bu durumda kayıplar ağırdı: 1.500 İngiliz zayiatı, savaş alanında yaklaşık 200 Osmanlı ölüsü ve 27 Osmanlı ve Alman esir.
Judean tepelerinde yaz
1918 yazında savaşın ana odak noktası doğal olarak Batı Cephesi idi; Londra'daki Savaş Ofisi'ndeki Genelkurmay Başkanı (CIGS), Allenby'nin malzemelerini artırmak için yalnızca Allenby demiryolu inşaatçıları ve nakliyede olası bir artış teklif edebilirdi. Sir Henry Wilson, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra demiryollarını genişletmek için bir plan yaptı. "Halep'in Musul'a bağlı Bakü'ye bağlı Uralların Japon ordusuna katıldığını ve bu üste Bochelere karşı ilerlediğini görmek istiyorum."
Bu sırada cephe hattı Akdeniz'den Ölü Deniz'e kadar uzanıyordu. Mayıs ayının ortasından Ekim ayının ortasına kadar, hattın geçtiği ülke neredeyse kuruydu, ancak sıcaklıklar büyük ölçüde değişebilirdi. Deniz ovasında iklim, deniz meltemleri ve ortalama 80 °F (27 °C) sıcaklık ile neredeyse subtropikaldir. Judean Hills'de sıcaklıklar tek bir gün boyunca 20 °F (11 °C) kadar değişebilir ve Ürdün Vadisi'nde 100-120 °F (38-49 °C) arasındaki gölge sıcaklıkları yaygındır, yüksek nem. Bu ısıya, hattın tüm bölümlerinde, tüm cephe boyunca yaygın olan kum sinekleri ve sıtma sivrisinekleri dahil olmak üzere toz ve böcek zararlıları eşlik ediyor.
Filistin cephesi 1918 baharının sonlarında ve yaz ortasındaki kısa süreli çatışmalar dışında nispeten sakindi. 1918'in sıcak yaz aylarında, kıyı ovasında ve Judean Tepeleri'nde Müttefiklerin mevzilerini iyileştirmek için, çoğunlukla küçük ölçekli birçok İngiliz baskınları yapıldı. Bunlar, kıyıdaki cepheyi iyileştirmek için tasarlanmış küçük bir İngiliz saldırısı, çok büyük ölçekli bir baskın ve bir küçük Osmanlı saldırısı dahil olmak üzere birkaç İngiliz saldırısıydı.
8 Haziran 1918'de 7. (Meerut) Tümeni denizden 1 mil (1.6 km) uzaklıkta iki tepeye saldırdı. 9 Haziran'da 21. (Bareilly) Tugayı tarafından 03:45 taarruzunun ardından hedeflerine hızlı bir şekilde ulaşıldı, ancak Osmanlı savunucuları Hint tugayına ağır topçu ateşi açtıktan sonra 06:40'ta karşı saldırıya geçtiler; bu karşı saldırılar geri püskürtülür. İngiliz kayıpları 63 kişi öldü ve 204 kişi yaralandı; İki ağır ve beş hafif makineli tüfekle birlikte 110 mahkum ele geçirildi. Osmanlı Ordusu birliklerine faydalı gözlem noktaları olan iki tepe konsolide edilerek İngiliz kontrolünde kaldı.
13 Temmuz'da 3/ 3'üncü Gurkha Tüfekleri (232. Tugay) tarafından düzenlenen Ra-fat çıkıntısına yönelik bir Osmanlı saldırısının öncesinde Filistin'de yaşanan en ağır bombardımanlardan biri gerçekleşti. Bir saatten biraz fazla süren bombardıman 17:15'te başladı ve köyün yanmasına neden oldu, ancak Gurkalar hemen savunmalarına geçerek saldırganlarla karşılaştı. Çatışmalar hava kararana kadar devam etti ve bu sırada 52 asker öldü.
27 Temmuz gecesi, beş müfreze 53. Sihler (Sınır Kuvvetleri) ( 28. Hint Tugayı ) tarafından, El Haram'da Akdeniz kıyısının 3 mil (4,8 km) doğusunda "Piffer Sırtı" üzerindeki Osmanlı siperlerine başarılı bir baskın gerçekleştirildi . Osmanlı garnizonu gafil avlandı ve 33'ü dört zayiat pahasına ele geçirildi.
Kapsamlı bir eğitimden sonra, 12/13 Ağustos gecesi (İrlanda) Bölümü, Kudüs'ün hemen batısındaki 5.000 yard (4.600 m) uzunluğundaki Burj-Ghurabeh Sırtı'nda Osmanlı savunmasına bir dizi saldırıdan oluşan bir baskın gerçekleştirdi. Nablus yolu ve Hint birliklerinin alayları, tugayları, şirketleri ve müfrezeleri tarafından cephe hattından yaklaşık 2.000 yard (1.800 m). 53. Tümen Topçusunun 147 top ve obüsü (iki obüs bataryası ve IX İngiliz Dağ Topçu Tugayı) tarafından desteklendiler.
12 Ağustos'taki bu saldırılardan biri, Nablus yolunun batısında, Khan Gharabe'yi de içeren ve Osmanlı savunmasının neredeyse olduğu XX Kolordu cephesinin bir parçasını oluşturan 4.000 yard (3.700 m) uzunluğunda, dik yüzlü bir sırttaydı. sürekli. Karşı hat, Osmanlı 33. Alayına (11. Tümen) ait 600 tüfek tarafından tutuluyordu. İngiliz ve Hint piyade kuvvetleri, dik kayalık zemine tırmanmadan önce birkaç yüz metrelik bir iniş yaptı. Osmanlı savunmasının güçlü bir şekilde tutulmasına ve iyi bağlanmış olmasına rağmen, yakın mesafelerde şiddetli çatışmalar yaşandı ve bu sırada her iki kanattan gelen saldırılar tamamen başarılı oldu. Osmanlı birliklerine 450 olduğu tahmin edilen ağır kayıplar verildi ve yakalanan 250 esir.
12 Ağustos'ta saat 21:55'te bir tel kesme bombardımanı başladı ve 54. Sihler (Sınır Kuvvetleri) ve Galler'in 6 . 101. Grenadiers ve batı ucundaki 6. Galler Prensi Leinster Alayı'nın iki bölüğü 2,5 mil (4,0 km) uzaktaydı. İki Hint alayı aynı anda ilerledi ve yan taraftaki Osmanlı siperlerini ele geçirdi, ardından Galler Prensi'nin Leinster Alayı bölükleri, önlerinden her iki taraftan da içeriye doğru dönen bir baraj eşliğinde içeriye döndü. İki solcu bölük hedeflerine ulaşamasa da saldırı tamamen başarılı oldu ve kuvvetler 13 Ağustos günü 12:15 sularında geri çekildi. Yakalanan 239 mahkum, 14 makineli tüfek ve Osmanlı zayiatı 450 olarak tahmin edilirken, 29. Tugay 107 kayıp verdi.
Nablus yolunun batısından taarruz yapılırken, 60. (2/2. Londra) Tümeninin 179. ve 181 . Nablus Yolu, Keen's Knoll'dan Kh'e 9 mil (14 km) cephedeyken ağırlıklı olarak topçu desteği olmadan. 'Amuriye saldırıya uğradı. Masa Tepesi, Bidston Tepesi, Forfar Tepesi Fife Knoll, Kh. 'Amuriye ve Turmus 'Aya köyü başarılı bir şekilde saldırıya uğradı, ancak sadece sekiz mahkum 57 kayıp pahasına ele geçirildi.
Ürdün Vadisi operasyonları
Jericho'nun yakalanması, Şubat 1918
Allenby, Jericho'yu ve Ölü Deniz'in kuzey kısmını da dahil etme hakkını genişletmek istedi. Hafif Süvari ve Yeni Zelanda Atlı Tüfek Tugayları ile 53. (Gal) ve 60. (2/2. Londra) Tümenleri, XX Kolordu'nun 53. (Gal) Tümeni tarafından tutulan Kudüs'ün doğusundaki Alman ve Osmanlı savunmasına saldırdı . Talat ed Dumm ve Jebel Ekteif'e yapılan piyade saldırısı ilerledikçe, atlı tugaylar Beytüllahim'den Ürdün Vadisi'ne doğru ilerledi; Yeni Zelanda Atlı Tüfekler Tugayı el Muntar'daki mevzilere ve Neby Musa'yı koruyan güçlü bir mevziye başarılı bir şekilde saldırırken, 1. Hafif Süvari Ürdün Vadisi'ne ulaşıp Jericho'ya girdi.
Ürdün Vadisi'nin işgali
Şubat ayında vadinin işgali başladı ve Auckland Atlı Tüfekler Tugayı (Yeni Zelanda Atlı Tüfekler Tugayı) Jericho'nun ele geçirilmesinden sonra bölgede devriye gezmeye devam etti. İki Transjordan saldırısı sırasında Ürdün Vadisi, Anzak ve Avustralya Atlı Tümenleri, 4. ve 5 . ve Amman.
İlk Transjordan avans
Jericho yakalanmadan önce Allenby, Ürdün Nehri'ni geçmeyi ve 'Tuz'u geçerek Hicaz Demiryoluna karşı büyük bir baskın düzenlemeyi' planlıyordu . Amman'a yapılan Birinci Taarruz, İngilizler tarafından bilindiği gibi, Osmanlı Ordusu tarafından Birinci Ürdün Savaşı olarak anılırdı. 21-30 Mart tarihleri arasında gerçekleşti.
60. (2/2. Londra) ve Anzak Atlı Tümenlerinden oluşan Shea'nın Gücü, Ürdün Nehri'ni geçmeye zorladı, Es Salt'ı işgal etti, Amman'a saldırdı ve Hicaz Demiryolu'nun yaklaşık 48-64 km (48-64 km) bölümlerini kısmen yok etti. ) Jericho'nun doğusunda.
Osmanlı 48. Piyade Tümeni, 3. ve 46. Taarruz Bölükleri ve Alman 703. Piyade Taburu ile birlikte Amman'ı başarıyla savundu ve Shea'nın Kuvvetinin ilerlemesini durdurdu. Kuzeyden Es Salt'a doğru hareket eden 2.000 takviye tarafından tehdit edilen iletişim hatlarıyla, asıl amaç olmasına rağmen, sonunda başarılı bir şekilde emekliye ayrılma emri verildi; Amman'da büyük bir viyadüğün yıkılması başarılı olmamıştı.
Emeklilik 2 Nisan akşamı tamamlandı ve tek toprak kazanımı Ghoraniye ve Mahadet Hajla'da iki köprübaşı kaldı. Bu, Nisan 1917'deki İkinci Gazze Savaşı'ndan bu yana Mısır Seferi Kuvvetleri birimlerinin ilk yenilgisiydi. Ertesi ay Es Salt'a yapılan İkinci Ürdün saldırısıyla birlikte, bu iki saldırı dikkatleri hattın Akdeniz kıyı sektöründen uzağa odakladı. Eylül 1918'deki İngiliz İmparatorluğu saldırısı kapsamlı bir şekilde başarılı olacaktı.
İkinci Transjordan avans
Shea'nın gücüyle Amman'a yapılan başarısız ilk Transjordan saldırısının ardından, Allenby isteksiz bir Chauvel'e Amman'a saldıran kuvvetten üçte bir daha büyük bir kuvvetle Shunet Nimrin ve Es Salt'a saldırmasını emretti. Ancak bu iki operasyon arasındaki beş hafta içinde İngiliz GHQ, bölgedeki Alman ve Osmanlı kuvvetlerinin iki katına çıktığını tahmin ediyordu.
İkinci Transjordan saldırısı da aynı şekilde başarısız oldu; Allenby'nin atlı tümenlerinden birinin ele geçirilmesini riske attı, ancak rakibinin dikkatini Transjordan bölgesine ve Eylül ayında başarılı bir atılım gerçekleştireceği Akdeniz kıyılarından uzağa odaklama stratejik amacını yerine getirdiği yaygın olarak kabul ediliyor.
Alman ve Osmanlı saldırısı
14 Temmuz'da Alman ve Osmanlı kuvvetleri tarafından iki saldırı düzenlendi; biri, ağırlıklı olarak Alman kuvvetlerinin bozguna uğratıldığı vadideki ön cephe mevzilerini koruyan Avustralya Hafif Süvari tarafından tutulan bir çıkıntının üzerindeki tepelerde. İkinci bir operasyon, Ürdün Nehri'nin doğusunda, bir Osmanlı süvari tugayının El Hinu ve Makhadet Hijla köprü başlarına saldırmak için altı alay yerleştirdiği ovada yapıldı. Hint mızraklıları tarafından saldırıya uğradılar ve bozguna uğradılar.
Odak Batı Cephesine taşınıyor
Alman bahar taarruzu, Ludendorff tarafından Batı Cephesinde başlatıldı ve aynı gün Amman'a ilk Transjordan saldırısı başladı ve başarısızlığını tamamen gölgede bıraktı. Somme'nin her iki tarafında 750.000 kişilik bir kuvvet tarafından başlatılan güçlü saldırı, Picardy'deki İngiliz cephesini sadece 300.000 adamın elinde tuttu. Gough'un Beşinci Ordusu neredeyse Amiens'e geri dönmek zorunda kaldı. Bir günde; 23 Mart Alman kuvvetleri 12 mil (19 km) ilerledi ve 600 silah ele geçirdi; Toplamda İngilizler 1.000 silah ve 160.000 adam kaybederek savaşın en kötü yenilgisini aldı. İngiliz Savaş Kabinesi, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasının en azından ertelenmesi gerektiğini hemen kabul etti.
Bu saldırının Filistin seferi üzerindeki etkisi 1 Nisan 1918'de Allenby tarafından şöyle anlatılmıştır: "Burada, Ürdün'ün 40 mil doğusundaki Hicaz demiryoluna baskın yaptım ve çok zarar verdim ama küçük şovum şimdi çok yetersiz [önemsiz] hale geldi. Avrupa'daki olaylarla karşılaştırıldığında." Bir gecede Filistin, İngiliz hükümetinin birinci önceliği olmaktan çıkıp bir "yan gösteri"ye dönüştü.
EEF piyadelerinin yeniden düzenlenmesi
52. (Ova) Tümen Nisan ayı başlarında Fransa'ya gönderildi . 74. (Yeomanry) Tümeni ile 10., 53., 60. ve 75. Tümenlerin her birinden dokuz İngiliz piyade taburu 1918 Mayıs ve Ağustos ayları arasında Fransa'ya gönderildi . bölümler. Piyade tugayları, bir Güney Afrika ve üç İngiliz Hint Ordusu taburundan oluşan 53.
Nisan 1918'de 35 Hintli piyade ve iki Hintli öncü tabur Filistin'e taşınmaya hazırlanıyordu. Sayıları 150'den yukarı olan bu taburlar, deneyimli alaylardan tüm birliklerin çıkarılması ve ardından yeni taburlar oluşturmak üzere Mezopotamya'da görev yapmasıyla oluşturuldu. Ebeveyn taburları ayrıca birinci hat taşımacılığı ve deneyimli subaylara savaş zamanı hizmeti sağladı. 38. Dogra'dan 3/151 . Hint Piyadesine transfer edilen 198 adam, komutan, diğer iki İngiliz ve dört Hintli subayı içeriyordu . Transfer edilen sepoylar da çok tecrübeliydi. Eylül 1918'de, 2/151. Hint Piyade Allenby için bir onur kıtası sağladığında, geçit törenindeki erkekler arasında 1914'ten beri beş farklı cephede ve sekiz savaş öncesi kampanyada görev yapanlar vardı. Bu Kızılderili taburlarının tamamı piyade tümenlerinde görev yapmadı, bazıları iletişim hatlarını savunmak için kullanıldı.
Bu taburların yeniden düzenlenmesi ve yeniden yapılandırılmasının karmaşıklığı sonuçsuz değildi. Filistin'de konuşlandırılan 54 İngiliz Hint Ordusu taburundan 22'si yakın zamanda muharebe tecrübesine sahipti, ancak her biri deneyimli bir bölüğü kaybetmişti ve bunların yerini yeni askerler almıştı. Birlikte hiç savaşmamış veya eğitim görmemiş deneyimli birliklerden on tabur oluşturuldu. Diğer 22'si savaşta daha önce herhangi bir hizmet görmemişti, toplamda birliklerin neredeyse üçte biri acemiydi. 44 İngiliz Hint Ordusu taburunda, "küçük İngiliz subayları yeşildi ve çoğu Hindustani konuşamıyordu . Bir taburda yalnızca bir Hintli subay İngilizce konuşuyordu ve sadece iki İngiliz subayı adamlarıyla iletişim kurabiliyordu."
İki İngiliz Hint Ordusu tümeni 1918 yılının Ocak ve Nisan aylarında Mezopotamya harekatından geldi . Onlar 7. (Meerut) Tümeniydi, ardından 3. (Lahor) Tümeni idi . Sadece 54. (Doğu Angliyen) Tümeni, daha önce olduğu gibi, bir İngiliz tümeni olarak kaldı.
EEF süvarilerinin yeniden düzenlenmesi
İngiliz Hint Ordusu'nun 1914'ten beri Batı Cephesinde savaşan 4. ve 5. Süvari Tümenleri dağıtıldı. Batı Cephesinde kalan İngiliz düzenli süvari alaylarının yerini alan yeomanry alayları ile Orta Doğu'da reform yaptılar. Yeomanry Atlı Tümeni'nden (Çöl Atlı Kolordu) dokuz İngiliz yeomanry alayı, Bahar Taarruzu ile savaşan İngiliz Seferi Kuvvetlerini güçlendirmek için Fransa'ya gönderildi.
Geri kalan üç yeomanry alayı, 1/1 Dorset Yeomanry, 1/1 Londra Yeomanry İlçesi ve daha önce 6., 8. ve 22. Atlı Tugayların bir parçasını oluşturan 1/1 Staffordshire Yeomanry, yeni gelenlerle birlikte Fransa'dan transfer edilen İngiliz Hint Ordusu birimleri, 4. Süvari Tümeni'ni kurdu . Kalan iki yeomanry alayı, 1/1 Kraliyet Gloucestershire Hussars ve 1/1 Sherwood Rangers Yeomanry, 5. ve 7 . Hizmet) Süvari Tugayı, 5'inci Süvari Tümeni'ni kurdu . 15. (İmparatorluk Servisi) Süvari Tugayı , Süveyş Kanalı'ndaki Osmanlı Baskını sırasında ve Aralık 1914'ten bu yana Sina ve Filistin'de İmparatorluk Servisi Süvari Tugayı olarak görev yapıyordu. Hem 4. hem de 5. Süvari Tümenleri, yeniden yapılanma sırasında Yeomanry Süvari Tümeni'ni kaybeden Çöl Atlı Kolordusu'na atandı.
4. ve 5. Süvari Tümenlerindeki altı tugaydan beşi, bir İngiliz askeri ve iki Hint süvari alayından oluşuyordu. Altıncı tugay (5. Süvari Tümeni'nde), 15. (İmparatorluk Servisi) Süvari Tugayı, Hint Prensi eyaletleri Jodhpur, Mysore ve Haydarabad tarafından temsil edilen ve tamamen korunan İmparatorluk Hizmet Birliklerinin üç alayından oluşuyordu . Altı tugaydaki 18 alaydan sekizi silahlıydı ve mızraklı olarak adlandırıldı. Avustralya Atlı Tümeni'nin 5. Atlı Tugayı da atından indirildi ve Fransa'daki İngiliz Seferi Kuvvetlerini güçlendirmek için gönderildi. Yerine, İmparatorluk Deve Kolordusu Tugayı ve Fransız Alayı Mixte de Marche de Cavalerie'den transfer edilen Avustralyalılardan oluşan 14. ve 15. Hafif Süvari Alaylarından oluşan yeni kurulan 5. Hafif Süvari Tugayı aldı. Bu tümeni tamamlayan 3. ve 4. Hafif Süvari Tugayları, bir karargah ve üç filodan oluşan üç hafif at alayından oluşuyordu. Hafif Süvari Tugayına uymak için, bu alayların her birindeki 522 asker, süngü yerine kılıç ve Lee-Enfield tüfekleriyle silahlandırıldı.
Yıldırım Ordu Grubu
|tüfekler||kılıçlar||makineli


tüfekler
|Art.Rifles [sic]|
|Dördüncü Ordu||8.050||2.375||221||30|
|Yedinci Ordu||12.850||750||289||28|
|Sekizinci Ordu||15.870||1.000||314||1.309|
|Kuzey Filistin İletişim Hattı||950||-||6||-|
Yıldırım Ordular Grubu'ndaki Osmanlı orduları, 31 Ekim ve 31 Aralık 1917 tarihleri arasında önemli kayıplar vererek zayıflamıştı. Yedinci Ordu, 110 subay kaybetti ve 1.886 adam öldü, 213 subay ve 5.488 adam yaralandı, 79 subay ve 393 adam esir alındı ve 183 subay kaybedildi. ve 4.233 erkek kayıptı. Bu ordu ayrıca 7.305 tüfek, 22 hafif ve 73 ağır makineli tüfek ve 29 top kaybetti. Sekizinci Ordu, 2.384 yaralı olduğunu bildirdi ancak kayıp tüfek, makineli tüfek veya topçu silahı yok. Dönem için toplam Osmanlı kayıpları 25.337 ölü, yaralı, esir veya kayıptı, aynı dönemde İngiliz kayıpları ise 18.000 kişiydi. Aynı dönemde İngilizler 70 subay ve 1.474 adamın öldüğünü, 118 subayın ve 3.163 adamın yaralandığını, 95 subayın ve 5.868 adamın yakalandığını ve 97 subayın ve 4.877 adamın kayıp olduğunu bildirdi. Bu, İngilizlerin lehine, piyadede ikiye bir, süvaride sekize bir, ayrıca büyük bir topçu, lojistik ve deniz üstünlüğüne sahip olmasına rağmen oldu. Bu nedenle, herhangi bir Osmanlı biriminin saldırıdan sağ kurtulması ve Osmanlı savaşını baskı altında geri çekmesini büyük bir başarı haline getirmesi dikkat çekicidir.
Ancak, Yıldırım Ordu Grubu 1918'in başında hâlâ yetkin bir savaş gücüydü. 31 Ekim'de Beersheba'da savaşan her piyade tümeni sağlamdı ve bazılarının gücü önemli ölçüde azalmış olsa da, hala savaşıyordu. Bu kayıpları telafi etmek için Aralık 1917'de takviye geldi. 2. Kafkas Süvari Tümeni ve 1. Piyade Tümeni Kafkaslardan Filistin'e nakledildi. Nitekim, Kudüs seferinin sonunda Osmanlı askerleri, savaşçıların en sert, en inatçı ve en profesyoneli olarak ortaya çıktı. Eğitim devam etti ve Şubat ayı başlarında alay seviyesindeki 20. Piyade Alayı, gündüz ve gece tahkimat ve muharebe tatbikatında yoğun eğitim aldı.
Enver Paşa ve Osmanlı Genelkurmay Başkanlığı taarruza odaklanmaya devam ederken, Osmanlı orduları saldırgan ve kendinden emin kaldı. Cephe hattı, karargahı Tul Keram'da Akdeniz kıyı bölgesini savunan Sekizinci Ordu, Nablus'ta karargahı Judean Hills sektörünü savunan Yedinci Ordu, Amman'da karargahı olan Dördüncü Ordu (Amman'a yapılan ilk Ürdün saldırısından sonraya kadar) tarafından tutuldu . karargahı Es Salt'a taşındı) Transjordan sektörünü savundu. Ancak Alman hava üstünlüğü, biri 12 Aralık'ta üç Alman Albatros izcisini yok eden SE5.a ve Bristol avcı uçaklarının gelişiyle sona erdi. Ocak 1918'den itibaren bu İngiliz uçakları giderek daha fazla gökyüzüne hakim oldu.
Osmanlı yüksek komutanlığı, Filistin'deki Yıldırım Ordu Grubu komutanı von Falkenhayn'dan memnun değildi. Beerşeba'daki yenilgiden ve Osmanlı kurmay subaylarının muharebe operasyonlarının planlanmasına katılmalarına izin vermeyi reddetmesinden sorumlu olduğu görülüyordu. Enver Paşa, 19 Şubat'ta yerine General Otto Liman von Sanders'ı getirdi ve bu yeni liderin altında, yerleşik 'aktif, esnek savunma' tarzı daha katı bir savunmaya dönüştü.
Yeni bir Alman komutanın gelişi
Liman von Sanders, 1 Mart 1918'de Filistin'deki Osmanlı Ordusu'nun komutasını von Falkenhayn'dan devraldı. Varışta, Osmanlı cephe hattının Ürdün'ün batısında özellikle zayıf olduğunu anladı ve her iki kanadı da birer güçle güçlendirmek için hemen harekete geçti. kuvvetlerinin yeniden dağıtılması.
Mayıs 1918'de, iki Transjordan saldırısından sonra çatışmalardaki durgunluk sırasında, Nasıra'daki karargahından Liman, Filistin'deki Osmanlı ordu güçlerini yeniden organize etme fırsatını yakaladı. Cevad Paşa (Kress von Kressenstein'ın halefi) komutasındaki Tul Keram'da karargahı bulunan Sekizinci Ordu, XXII. 703 Alman Taburları). Bu ordu, Akdeniz kıyısından doğuya doğru Furkhah'taki tepelere doğru yaklaşık 20 mil (32 km) uzanan bir hat tuttu. Mustafa Kemal Paşa'nın (Fevzi'nin halefi) Karargahı Nablus'ta bulunan Yedinci Ordusu, III. Kolordu (1. ve 11. Tümen) ve XXIII. Ürdün Nehri'ne; Bu, esas gücü Kudüs'ten Nablus'a giden yolun her iki tarafında olmak üzere yaklaşık 32 km'lik bir cepheyi temsil ediyordu.
48. Piyade Tümeni Ürdün Nehri'nde cephe hattını elinde tutarken, savaş taktikleri, makineli tüfekler, el bombaları ve alev püskürtücüler üzerine kurslar yürüterek eğitime devam etti. 37. Piyade Tümeni Kafkasya'dan geldiğinde, tümen birlikleri Nablus yakınlarında sopa bombalarının kullanımı konusunda iki haftalık bir kursa başladı.
Arap saldırıları
15-17 Nisan tarihleri arasında Maan'a Arap saldırıları düzenlendi. Bu eylemler sırasında 70 mahkum ve iki makineli tüfek ele geçirdiler ve tren istasyonunu geçici olarak işgal ettiler, ancak ana konumu ele geçiremediler.
Megiddo saldırgan
Kurak mevsim yaklaşırken Allenby, Tiberias, Hayfa ve Yarmuk Vadisi'ni Hauran, Celile Denizi ve Şam'a doğru güvence altına almak için ilerlemeyi amaçladı. Şaron muharebe sahası bölgesinde yaşayan halklar, geçmişleri, dini inançları ve siyasi görüşleri bakımından büyük farklılıklar gösteriyordu. Eriha'dan kuzeye doğru yaşayanlar, Samiriye'de yerli Yahudiler, Celile'de Moravyalılar , bazı Dürziler, Şii Metawals ve birkaç Nussiri (pagan) idi . Doğuda Bedeviler vardı . Hayfa kasabasında, nüfusun yaklaşık yarısı Müslümandı ve Akka'da neredeyse tamamı Müslümandı. Esdraelon Ovası'nda Beisan'a kadar Sünni Araplar ve Afulah yakınlarında yeni bir Yahudi kolonisi vardı. Kuzey Celile'nin eteklerinde Müslümanlar, Hıristiyanlar ve Yahudiler yaşıyordu. En az beş mezhepten Hıristiyanlar, Nasıra kasabasında ve çevresinde büyük bir çoğunluk oluşturdu. Bu Kuzey Celile bölgesinin doğu kesiminin sakinleri, ağırlıklı olarak, her zaman Tiberias ve Safed'de yaşayan yerli Yahudilerdi . Nablus savaş alanı bölgesinde, Beerşeba'dan Eriha'ya kadar yaşayanlar da oldukça çeşitliydi. Nüfus ağırlıklı olarak İslam'ın Sünni kolunun Arap'ıydı ve bazı Yahudi sömürgeciler ve Hıristiyanlar vardı . Nablus'ta, orijinal Yahudilerden oluşan Samiriye mezhebinin 200'den az üyesi dışında, neredeyse yalnızca Müslümanlardı . Ürdün Vadisi'nin doğusunda Es Salt bölgesinde Suriyeli ve Rum Ortodoks Hıristiyanlar, Amman yakınlarında ise Çerkezler ve Türkmenler yaşıyordu .
Allenby nihayet uzun zamandır ertelenen saldırısını 19 Eylül 1918'de başlattı. Sefer Megiddo Savaşı olarak adlandırıldı (bu, batıda Armageddon olarak bilinen eski bir şehrin İbranice adının çevirisidir ). İngilizler, Osmanlı Ordusunu asıl amaçlanan operasyon hedefleri konusunda aldatmak için büyük çaba sarf ettiler. Bu çaba başarılı oldu ve İngilizler aniden Megiddo'ya saldırdığında Osmanlı Ordusu şaşırdı. Osmanlı birlikleri tam ölçekli bir geri çekilmeye başladığında, Kraliyet Hava Kuvvetleri havadan kaçan adam sütunlarını bombaladı ve bir hafta içinde Filistin'deki Osmanlı ordusu askeri bir güç olarak varlığını bıraktı.
Adına rağmen, Megiddo Savaşı'nın (1918) gerçek savaş alanı, İncil şehrinin bölgesinden nispeten uzaktı. "Meggido" adının kullanılmasının vurgulanması, kısmen, Orta Doğu'daki zaferi İncil'den yurtiçinde iyi bilinen yerlere bağlamaya yönelik genel propaganda çabasıyla ilgiliydi ve böylece evde İngiliz moralini artırdı. "Armageddon" savaşı neredeyse beklenebilecek bir ilgiyi görmedi, ancak Eiten Bar-Yosef, "[e]Cyril Falls'un Armageddon 1918'i (1964), Allenby'nin ilerleyişinin ayrıntılı bir incelemesi değil. metaforu ayrıntılı bir şekilde ele alın ve nedenini anlamak zor değil: Allenby'nin Şam'a kadar olan hızlı ilerlemesi, kesinlikle John'un Vahiyi'nde tasavvur edilen kanlı, devasa, kesin çatışma değildi; bu Batı Cephesi siperlerinde gerçekleşiyordu."
Bazı tarihçiler, Gazze'nin Beersheba hattına ve Kudüs'e alınmasıyla sonuçlanan saldırının ve Megiddo operasyonunun benzer olduğunu iddia etti. Bu bağlamda hem Osmanlı kanadının bir süvari kuşatması olduğu hem de atılımların beklenmedik yerlerden geldiği tartışılmaktadır. Gazze -Beersheba'da, Osmanlıların beklediği gibi, cephe hattının doğu ucundaki Beersheba'da atılım meydana geldi, Megiddo'da ise, cephe hattının batı ucunda, Akdeniz kıyılarında beklendiği gibi atılım gerçekleşti. Ürdün.
Suriye kampanyası
Şam peşinde
Filistin'deki savaş bitmişti ama Suriye'de bir ay daha sürdü. Allenby'nin ve Faysal'ın ordularının nihai hedefi Şam'dı . İki ayrı Müttefik kolu Şam'a doğru yürüdü. Çoğunlukla Avustralyalı ve Hintli süvarilerden oluşan ilki, Celile'den yaklaşırken, Hint süvarilerinden ve TE Lawrence'ı takip eden özel milislerden oluşan diğer sütun, Hicaz Demiryolu boyunca kuzeye doğru gitti . Avustralya Hafif Süvari birlikleri, Baramke Kışlası'nda yaklaşık 12.000 Osmanlı askerinin varlığına rağmen, 1 Ekim 1918'de Şam'a rakipsiz yürüdüler . Avustralya 10. Hafif Süvari Alayı'ndan Binbaşı Olden, şehrin resmi teslimiyetini sabah saat 7'de Serai'de aldı. O günün ilerleyen saatlerinde Lawrence'ın çeteleri Şam'a girdi.
Bölgenin sakinleri, geçmişleri, dini inançları ve siyasi görüşleri bakımından büyük farklılıklar gösteriyordu. Doğu Havran'da nüfusun büyük kısmı Dürzilerden oluşurken, Jaulan'da daha fazla Çerkes, Metawala ve bazı Cezayirli sömürgeciler yaşıyordu. Güney Jaulan bölgesi fakir ve kayalıktı, doğu çölünde Wuld Ali'den gelen çok küçük bir nüfusu ve göçebe gruplarını destekliyordu, kuzey ise Kuneitra ve çevresinde büyük bir Çerkes kolonisi ile daha verimli . Kuzey-batı Jaulan bölgesi, bazı Metawala köylerini ve doğuda, 1850'lerde Şam'a sığındıktan sonra Emir Abdülkadir tarafından tanıtılan bazı Cezayir kolonilerini içeriyor . Bunların arasında, Nukra ovasındakilere benzer yerleşik Araplar ; doğuda ise Bedevi Araplar var.
Megiddo Savaşı'nın Üçüncü Transjordan saldırısı sırasında Amman'a ve savaşın sonlarına doğru Şam'a yapılan ilerlemeler, "Avustralya kuvvetlerinin maruz kaldığı en yüksek sıtma vakası" ile sonuçlandı.
Halep'in ele geçirilmesi
Osmanlı İmparatorluğu'nun üçüncü büyük şehri olan Halep, 25 Ekim'de alındı . Osmanlı hükümeti, Türk olmayan bu eyaletleri teslim olmadan feda etmeye oldukça hazırdı. Gerçekten de, bu savaş şiddetlenirken, Osmanlı İmparatorluğu, imparatorluğun etnik Türk unsurlarını genişletmek için Rusya'ya bir sefer kuvveti gönderdi. Osmanlı Devleti'ni işgale karşı savunmasız bir duruma sokan Bulgaristan'ın teslim olmasından sonra, Osmanlı hükümeti 30 Ekim 1918'de Mondros'ta bir ateşkes imzalamak zorunda kaldı ve iki gün sonra hemen teslim oldu.
Özet
İngilizler ve Dominyonları toplam 51.451 savaş zayiatı verdi: 12.873 ölü/kayıp, 37.193 yaralı ve 1.385 esir. Ek 503.377 kişi, çoğunlukla hastalıktan olmak üzere, savaş dışı yaralılar olarak hastaneye kaldırıldı; Bunlardan 5,981'i öldü ve geri kalanların çoğu görevlerine iade edildi. Savaş dışı kayıpların kaçının, tiyatrodan tahliyeyi gerektirecek kadar ciddi durumda olduğu bilinmiyor, ancak Mezopotamya kampanyasıyla (%19'unun tahliye edildiği) karşılaştırıldığında, sayının 100.000 civarında olduğu söylenebilir. Hint savaş kayıpları bilinmiyor, Hint savaş kayıpları ise 10.526: 3.842 ölü, 6.519 yaralı ve 165 kayıp/yakalandı.
Toplam Osmanlı kayıplarını tahmin etmek daha zordur, ancak neredeyse kesinlikle daha büyüktür: savaşta bütün bir ordu kaybedildi ve Osmanlı İmparatorluğu üç yıllık savaş boyunca cepheye çok sayıda asker gönderdi. Osmanlı Arşivleri'ne erişimi olan Amerikalı tarihçi Edward J. Erickson, 2001 yılında bu seferdeki Osmanlı muharebe kayıplarını tahmin etmeye çalıştı. Bu sefer için hastalıktan kaynaklanan kayıpları tahmin etmeye çalışmadı, ancak Osmanlıların yaklaşık 2.66 katı kayıp olduğunu kaydetti. savaş boyunca KIA olarak hastalık ölümlerinin sayısı (466,759 v 175,220), savaş dışı zayiatların savaş zayiatlarına oranının en yüksek olduğu yer Kafkaslar ve Mezopotamya'da bulunuyor. Osmanlı muharebe kayıpları için yaptığı tahminler şöyleydi:
- Sina 1915: 1700 (192 KIA, 381 WIA, 727 MIA, 400 POW)
- Sina 1916: 1.000 (250 KIA, 750 WIA)
- 1. Gazze 1917: 1.650 (300 KIA, 750 WIA, 600 POW)
- 2. Gazze 1917: 1.660 (82 KIA, 1.336 WIA, 242 MIA)
- 3. Gazze/Kudüs 1917: 28.057 (3.540 KIA, 8.982 WIA, 9.100 MIA, 6.435 POW)
- 2. Ürdün 1918: 3.000 (1.000 KIA, 2.000 WIA)
- Megiddo/Suriye 1918: 101.300 (10.000 KIA, 20.000 WIA, 71.300 POW)
Toplam 138.367 savaş kaybı (15.364 KIA, 34.199 WIA, 10.069 MIA, 78.735 POW). WIA rakamları yalnızca geri dönüşü olmayan kayıpları (sakatlanmış veya daha sonra yaralardan ölmüş) içerir. Erickson'ın tahminlerine göre, toplam yaralı sayısı savaş için 2,5:1'lik ciddi yaralı sayısından fazla. Aynı oranı Sina ve Filistin seferine uygulamak, yaklaşık 189.600 (15.364 KIA, 10.069 MIA, 85.497 WIA, 78.735 POW) toplam savaş zayiatı verir. Ayrıca, onun listelenen hastalık ölümlerinin KIA'ya oranı, Sina-Filistin'de yaklaşık 40.900 hastalık ölümü anlamına geliyor. Bu, kabaca 230.500 (15.364 KIA, 10.069 MIA, 40.900 hastalıktan öldü, 85.497 WIA/DOW, 78.735 POW) toplam kayıp anlamına gelir.
Kayıp sayılarının belirsizliğine rağmen, bu kampanyanın tarihsel sonuçlarını anlamak kolaydır. İngilizlerin Filistin'i fethi doğrudan Filistin ve Trans-Ürdün üzerindeki İngiliz mandasına yol açtı ve bu da İsrail, Ürdün, Lübnan ve Suriye devletlerinin kurulmasının yolunu açtı .
Ayrıca bakınız
Notlar
Dipnotlar
alıntılar
Referanslar
- "12. Hafif Süvari Alayı Savaş Günlüğü (Şubat-Aralık 1916, Şubat 1918)" . Birinci Dünya Savaşı Günlükleri AWM4, 10-17-2, 13 . Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. 1916–1918.
- "1. Hafif Süvari Tugayı Savaş Günlüğü (Mayıs, Haziran 1916)" . Birinci Dünya Savaşı Günlükleri AWM4, 10-1-22, 23 . Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. 1916.
- "2. Hafif Süvari Tugayı Savaş Günlüğü (Kasım 1915 - Eylül 1916)" . Birinci Dünya Savaşı Günlükleri AWM4, 10-2-10 ve 20 . Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. 1915–1916.
- "3. Hafif Süvari Tugayı Savaş Günlüğü (Nisan, Haziran, Eylül 1916, Mart 1917)" . Birinci Dünya Savaşı Günlükleri AWM4, 10-15, 17, 20, 26 . Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. 1916–1917.
- "Anzak Atlı Tümeni Genelkurmay Savaş Günlüğü (Mart 1917)" . Birinci Dünya Savaşı Günlükleri AWM4, 1-60-13 Bölüm 1 . Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. 1917.
- "İmparatorluk Tümeni Genelkurmay Savaş Günlüğü (Şubat-Mart 1917)" . Birinci Dünya Savaşı Günlükleri AWM4, 1-56-1 Bölüm 1 . Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. 1917. 21 Mart 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi . Erişim tarihi: 31 Ocak 2011 .
- Avustralya Ordusu (1902). Avustralya Topluluğu Atlı Birlikleri için Atlı Servis El Kitabı . Sidney: Hükümet Yazıcısı. OCLC 62574193 .
- İstihbarat Bölümü; Mısır Seferi Kuvvetleri; Büyük Britanya Ordusu (1917). Filistin Üzerine Askeri El Kitabı (1. geçici baskı). Kahire: Hükümet Basını. OCLC 220305303 .
- Büyük Savaş, 1914-1919 ve Üçüncü Afgan Savaşı sırasında Britanya İmparatorluğu'nun Askeri Kuvvetleri tarafından gerçekleştirilen Savaşların ve Diğer Çatışmaların Resmi Adları, 1919: Ordu Konseyi Tarafından Onaylanan Savaş Adlandırma Komitesi Raporu Parlamentoya Sunuldu Majestelerinin emriyle . Londra: Hükümet Yazıcısı. 1922. OCLC 29078007 .
- Blenkinsop, Layton John; Rainey, John Wakefield, der. (1925). Resmi Belgelere Dayanan Büyük Savaş Tarihi Veterinerlik Hizmetleri . Londra: HMSO . OCLC 460717714 .
- Bostock, Harry P. (1982). Büyük Yolculuk: Hafif Süvari Tugayı İzci Günlüğü, 1. Dünya Savaşı . Perth: Artlook Kitapları. OCLC 12024100 .
- Bou, Jean (2009). Hafif Süvari: Avustralya'nın Atlı Kolunun Tarihi . Avustralya Ordusu Tarihi. Port Melbourne: Cambridge University Press. ISBN'si 978-0-521-19708-3.
- Bowman-Manifold, MGE (1923). Mısır ve Filistin Kampanyalarının Anahatları, 1914 - 1918 (2. baskı). Catham: Kraliyet Mühendisleri Enstitüsü, W. & J. Mackay & Co. OCLC 224893679 .
- Bruce, Anthony (2002). Son Haçlı Seferi: Birinci Dünya Savaşında Filistin Seferi . Londra: John Murray. ISBN'si 978-0-7195-5432-2.
- Carver, Michael, Mareşal Rab (2003). Türk Cephesi 1914-1918 Ulusal Ordu Müze Kitabı: Gelibolu'da, Mezopotamya'da ve Filistin'de Seferler . Londra: Pan Macmillan. ISBN'si 978-0-283-07347-2.
- Chappell, Mike (2002). İngiliz Süvari Teçhizatı 1800–1941 . 138 Silahlı Askerler (gözden geçirilmiş baskı). Oxford: Osprey Yayıncılık. OCLC 48783714 .
- Coulthard-Clark, Chris (1998). Avustralyalıların Savaştığı Yer: Avustralya'nın Savaşları Ansiklopedisi . Aziz Leonards, Sidney: Allen ve Unwin. ISBN'si 978-1-86448-611-7.
- Cutlack, Frederic Morley (1941). Batı ve Doğu Savaş Tiyatrolarında Avustralya Uçan Kolordu, 1914-1918 . 1914-1918 Savaşında Avustralya'nın Resmi Tarihi . Cilt VIII (11. baskı). Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. OCLC 220900299 .
- Dennis, Peter; Jeffrey Grey; Ewan Morris; Robin Prior; Jean Bou (2008). Avustralya Askeri Tarihine Oxford Companion (2. baskı). Melbourne: Oxford University Press, Avustralya ve Yeni Zelanda. OCLC 489040963 .
- DiMarco, Louis A. (2008). Savaş Atı: Askeri At ve Binicinin Tarihi . Yardley, Pensilvanya: Westholme Yayıncılık. OCLC 226378925 .
- Downes, Rupert M. (1938). "Sina ve Filistin'de Kampanya" . Butler'da, Arthur Graham (ed.). Gelibolu, Filistin ve Yeni Gine (Bölüm II) . Avustralya Ordusu Sağlık Hizmetlerinin Resmi Tarihi, 1914-1918. Cilt ben (2. baskı). Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. s. 547-780. OCLC 220879097 .
- Duguid, Charles Scotty'nin Kardeşi; Avustralya'ya Geri Dönüş Departmanı (1919). Çöl Yolu: Hafif Süvari ile Sina'dan Filistin'e . Adelaide: WK Thomas & Co. OCLC 220067047 .
- Erickson, Edward J. (2001). Ölmek Emri: Birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı Ordusunun Tarihi: General Hüseyiln Kıvrikoğlu tarafından ileri . 201 Askeri Çalışmalara Katkılar. Westport Connecticut: Greenwood Basın. OCLC 43481698 .
- Erickson, Edward J. (2007). Gooch, John; Reid, Brian Holden (ed.). Birinci Dünya Savaşında Osmanlı Ordusunun Etkinliği: Karşılaştırmalı Bir Çalışma . Cass Askeri Tarih ve Politika Serisi, No. 26. Milton Park, Abingdon, Oxon: Routledge. ISBN'si 978-0-203-96456-9.
- Esposito, Vincent, ed. (1959). Amerikan Savaşlarının West Point Atlası . Cilt 2. New York: Frederick Praeger Basını. OCLC 5890637 .
- Evans-Pritchard, EE (1954). Cyrenaica'nın Sanusi'si . Oxford: Clarendon Basın. OCLC 13090805 .
- Fromkin, David (2009). Tüm Barışı Bitirecek Bir Barış: Osmanlı İmparatorluğu'nun Çöküşü ve Modern Ortadoğu'nun Yaratılışı . Macmillan. ISBN'si 978-0-8050-8809-0.
- Grainger, John D. (2006). Filistin Savaşı, 1917 . Woodbridge: Boydell Basın. ISBN'si 978-1-84383-263-8.
- Büyük Britanya, Ordu, Mısır Seferi Kuvvetleri: Kuzey Filistin ve Güney Suriye El Kitabı (1. geçici 9 Nisan baskısı). Kahire: Hükümet Basını. 1918. OCLC 23101324 .
- Gullett, Henry S.; Barrett, Charles, ed. (1919). Avustralya, Filistin'de . David Baker (Sanat Editörü). Sidney: Angus ve Robertson. OCLC 224023558 .
- Gullett, Henry S. (1941). Sina ve Filistin'de Avustralya İmparatorluk Kuvvetleri, 1914-1918 . 1914-1918 Savaşında Avustralya'nın Resmi Tarihi. Cilt VII (11. baskı). Canberra: Avustralya Savaş Anıtı. OCLC 220900153 .
- Hamilton, Patrick M. (1996). Kader Binicileri: 4. Avustralya Hafif Süvari Ambulansı 1917-18: Bir Otobiyografi ve Tarih . Gardenvale, Melbourne: Çoğunlukla İsimsiz Askeri Tarih. ISBN'si 978-1-876179-01-4.
- Hart, Peter (2013). Büyük Savaş: Birinci Dünya Savaşı'nın Savaş Tarihi . Oxford Üniversitesi Yayınları. OCLC 1257340010 .
- Tepesi, Alec Jeffrey (1978). Hafif Süvari Chauvel: General Sir Harry Chauvel'in Biyografisi, GCMG, KCB . Melbourne: Melbourne University Press. ISBN'si 978-0-522-84146-6.
- Hughes, Matta (1999). Gooch, John; Reid, Brian Holden (ed.). Allenby ve Ortadoğu'da İngiliz Stratejisi 1917-1919 . Askeri Tarih ve Politika. Cilt I. Londra: Frank Cass. OCLC 470338901 .
- Hughes, Matta, ed. (2004). Filistin'de Allenby: Mareşal Vikont Allenby'nin Ortadoğu Yazışmaları Haziran 1917 – Ekim 1919 . Ordu Kayıtlar Derneği. Cilt XXII. Stroud, Gloucestershire: Sutton. ISBN'si 978-0-7509-3841-9.
- Hurley, Frank; Daniel O'Keefe (1986). Hurley Savaşta: İki Dünya Savaşında Frank Hurley'in Fotoğrafları ve Günlükleri . Sidney: Daniel O'Keefe ile birlikte Fairfax Kütüphanesi. OCLC 16709045 .
- Jones, Ian (1987). Avustralya Hafif Süvari . Avustralyalılar Savaşta. Sydney: Time-Life Books (Avustralya) ve J. Ferguson. OCLC 18459444 .
- Keegan, John (1998). Birinci Dünya Savaşı . New York: Random House Press. ISBN'si 978-0-3754-0052-0.
- Kempe, Humphrey (1973). katılım _ Melbourne: Alıç Basını. OCLC 1057436 .
- Keogh, EG; Joan Graham (1955). Süveyş'ten Halep'e . Melbourne: Wilkie & Co. OCLC 220029983 tarafından Askeri Eğitim Müdürlüğü .
- Kinloch, Terry (2007). Atlı Şeytanlar: Ortadoğu'da Anzakların Sözlerinde 1916-19 . Auckland: Exisle Yayıncılık. ISBN'si 978-0-908988-94-5.
- Lewis, Paul (2014). Kent ve Ülke için . Brighton: Reveille Basın. ISBN'si 978-1-9083-3614-9.
- Liman von Sanders, Otto (1919). Fünf Jahre Türkei (Almanca). Berlin: Scherl . 11 Ocak 2015 alındı .
- Lindsay, Neville (1992). Göreve Eşit: Avustralya Kraliyet Ordusu Hizmet Birlikleri . Cilt I. Kenmore: Historia Productions. OCLC 28994468 .
- Macmunn, George Fletcher; Falls, Cyril Bentham (1996) [1928]. Askeri Operasyonlar: Mısır ve Filistin, Almanya ile Savaşın Başlangıcından 1917 Haziranına kadar . İmparatorluk Savunma Komitesi'nin Yönergesine Göre Resmi Belgelere Dayanan Büyük Savaş Tarihi. Cilt I. eşlik eden Map Case (2. (tekrar) Imperial War Museum ve The Battery Press, Londra ve Nashville, TN ed.). Londra: HMSO. ISBN'si 0-89839-241-1.
- Macmunn, GF; Falls, C. (1930). Askeri Operasyonlar: Mısır ve Filistin, Haziran 1917'den Savaşın Sonuna Kadar Bölüm I. İmparatorluk Savunma Komitesi'nin Yönergesine Göre Resmi Belgelere Dayanan Büyük Savaş Tarihi. Cilt II. eşlik eden Harita Vakası (1. baskı). Londra: HMSO. OCLC 6823528 .
- Macmunn, GF; Falls, C. (1930). Askeri Operasyonlar: Mısır ve Filistin, Haziran 1917'den Savaşın Sonuna Kadar II . İmparatorluk Savunma Komitesi'nin Yönergesine Göre Resmi Belgelere Dayanan Büyük Savaş Tarihi. Cilt II. eşlik eden Harita Vakası (1. baskı). Londra: HMSO. OCLC 656066774 .
- McPherson, Joseph W. (1985) [1983]. Carman, Barry; McPherson, John (ed.). Mısır'ı Seven Adam: Bimbashi McPherson . Londra: Ariel Kitapları BBC. ISBN'si 978-0-563-20437-4.
- Manuel, Frank E. (1955). "İtalyan Diplomasisinde Filistin Sorunu, 1917-1920". Modern Tarih Dergisi . XXVII (3): 263–80. doi : 10.1086/237809 . S2CID 154362416 .
- Massey, William Thomas (1920). Allenby'nin Son Zaferi . Londra: Constable & Co. OCLC 345306 . 11 Ocak 2015 alındı .
- Moore, A. Briscoe (1920). Sina ve Filistin'deki Atlı Tüfekçiler: Yeni Zelanda'nın Haçlılarının Öyküsü . Christchurch: Whitcombe ve Mezarlar. OCLC 561949575 .
- Montjovet-Basset, Luc (Aralık 2000). "Courier des Lecteurs" [Okuyucu Mektupları]. Avionlar: Toute l'Aéronautique et son histoire (Fransızca) (93): 2–4. ISSN 1243-8650 .
- Neulen, Hans-Werner & Cony, Christophe (Ağustos 2000). "Les aigles du Kaiser en Terre Sainte" [Kutsal Topraklarda Kaiser'in Kartalları]. Avions: Toute l'Aéronautique et son histoire (Fransızca) (89): 34-43. ISSN 1243-8650 .
- Neulen, Hans-Werner & Cony, Christophe (Eylül 2000). "Les aigles du Kaiser en Terre Sainte" [Kutsal Topraklarda Kaiser'in Kartalları]. Avionlar: Toute l'Aéronautique et son histoire (Fransızca) (90): 38-46. ISSN 1243-8650 .
- Paget, GCHV Anglesey Marki (1994). Mısır, Filistin ve Suriye 1914 - 1919 . İngiliz Süvari 1816-1919 A History . Cilt V. Londra: Leo Cooper. ISBN'si 978-0-85052-395-9.
- Palazzo, Albert (2001). Avustralya Ordusu: Örgütü 1901-2001 A History . Güney Melbourne: Oxford University Press. OCLC 612818143 .
- Paterson, AB (1934). "Mutlu Gönderiler" . Sidney: Angus ve Robertson. OCLC 233974420 .
- Perry, Roland (2009). Avustralya Hafif Süvari: Muhteşem Avustralya Kuvvetleri ve Birinci Dünya Savaşı'nda Arabistan'daki Belirleyici Zaferleri . Sidney: Hachette. ISBN'si 978-0-7336-2272-4.
- Powles, C. Guy; A. Wilkie (1922). Sina ve Filistin'deki Yeni Zelandalılar . Resmi Tarih Yeni Zelanda'nın Büyük Savaştaki Çabaları. Cilt III. Auckland: Whitcombe ve Mezarlar. OCLC 2959465 .
- Preston, RMP (1921). Çöl Atlı Kolordu: Filistin ve Suriye'de 1917-1918 Süvari Operasyonlarının Bir Hesabı . Londra: Constable & Co. OCLC 3900439 .
- Pugsley, Christoper (2004). Anzak Deneyimi: Birinci Dünya Savaşı'nda Yeni Zelanda, Avustralya ve İmparatorluk . Auckland: Kamış Kitapları. ISBN'si 978-0-7900-0941-4.
- Cecil Sommers (1919). "Geçici Haçlılar" . Londra: John Lane, Bodley Başkanı. OCLC 6825340 .
- Wavell, Mareşal Earl (1968) [1933]. "Filistin Kampanyaları". Sheppard'da, Eric William (ed.). İngiliz Ordusunun Kısa Tarihi (4. baskı). Londra: Constable & Co. OCLC 35621223 .
- Woodward, David R. (2006). Kutsal Topraklarda Cehennem: Ortadoğu'da I. Lexington: Kentucky Üniversitesi Yayınları. ISBN'si 978-0-8131-2383-7.
- Woodward, David R. (2006). Birinci Dünya Savaşı'nın Unutulmuş Askerleri: Ortadoğu Cephesinden Kayıp Sesler . Stroud: Tempus Yayıncılık. ISBN'si 0752438549.
- Birinci Dünya Savaşı.com. Süveyş Kanalı Savunması, 1915 . Erişim tarihi: 19 Aralık 2005.
- Avustralya Hafif At Çalışmaları Merkezi
- Sina ve Filistin'deki Yeni Zelandalılar (resmi tarih)
- Sina kampanyası (NZHistory.net.nz)
- Filistin kampanyası (NZHistory.net.nz)
- Filistin Kampanyası Fotoğrafları
- Kudüs'ün Fotoğraf Albümünde Kongre'nin Amerikan Kolonisi Kütüphanesi