15 Nisan 1848 gecesi boyunca, köleler efendilerinin evlerinden kaçtılar ve Washington, D.C. sokaklarında süzüldüler. inci, gemiye sığabilecek kadar çok insana özgürlük vaat eden bir yelkenli. Gittikçe daha fazla insan tekneyi doldurdukça -toplamda 77- bir araya getirilen köleler ve teknenin beyaz mürettebatı arasında umut dolaşmaya başladı. Özgürlük sadece 225 mil uzaktaydı… yani, o kadar ileri gittilerse.
Şimdi basitçe İnci Olayı olarak bilinen olay örgüsü, döneminin en cüretkar ve en kötü şöhretlilerinden biriydi. Bu, Amerikan tarihindeki en büyük köle kaçış girişimiydi - en başından beri mahkum edilmişti.
Kölelerin gemiye binme kararı inci kendiliğinden değildi; aylarca süren bir planlamanın ürünüydü. Kısmen, köleliği ilk elden gören iki özgür siyah adamın buluşuydu. Bahisler yüksek olsa da, potansiyel getiri buna değdiğinden daha fazlaydı.
Paul Edmonson riskleri ve ödülleri iyi biliyordu. O özgürdü, ama karısı Amelia değildi ve Maryland yasası, köleleştirilmiş karısından 14 çocuğunun da metresi Rebecca Culver'a ait olduğu anlamına geliyordu. Çocuklarından dördü özgürlüklerini satın almış olsa da, geri kalanı hala köleydi ve emekleri zengin DC ailelerine kiralandı.
Karısı Dolley onu vasiyetiyle serbest bırakana kadar Başkan James Madison'ın ailesinin kölesi olan Paul Jennings, şehrin kölelik karşıtı hareketinde de aktifti ve iki adam Washington'un en önemlilerinden biri olan William Chaplin'e ulaştı. önde gelen kölelik karşıtları. Chaplin ve diğerleri, zenginliklerini kölelik karşıtı çabaları finanse etmek ve Afrikalı-Amerikalılara yardım etmek için kullandığı bilinen bir hayırsever olan Gerrit Smith de dahil olmak üzere planı finanse etmeyi kabul etti.
Kaptan Daniel Drayton, kölelikten nefret ediyordu ve yıllar boyunca Atlantik kıyılarında bir aşağı bir yukarı yelken açtığında, köleleştirilmiş insanlardan duyduğu yakarışlar yüreğine dokundu. "Neden efendilerinden kaçmak için bu kadar hevesli olan bu siyahiler, özgürlükleri için benim benimkine olduğu kadar iyi bir ışık olmadı?" olayın bir anısına yazdı. Drayton işe aldı inci kaçış gemisi olarak, geminin beyaz kaptanı Edward Sayres'i ve kaçışa yardımcı olması için tek bir kayıkçıyı görevlendirdi.
Geminin 15 Nisan'da yola çıkacağı haberi yayıldı ve köleler o gece Potomac'taki iskeleye gitmek için planlar yaptılar. Aralarında 13 yaşındaki Mary ve 15 yaşındaki Emily'nin de bulunduğu altı Edmonson kardeş vardı.
Ancak umutlar yüksek olsa da, gelgit - kelimenin tam anlamıyla - kaçış girişimine karşıydı. Tekne, serbest bir eyalet olan New Jersey'e giderken Chesapeake Körfezi'ne kayarken, şiddetli bir rüzgarla karşılaştı ve gelgit gemiyi saatler içinde durdurdu. NS inci Maryland, Point Lookout yakınlarında demir atmak zorunda kaldı.
Saatler sonra, kölelerin öfkeli sahipleri tarafından kiralanan bir ekip, tekneyle buluştu. Gemiyi, köleleri ve mürettebatı Washington'a geri sürüklediler. Yerel bir gazete şöyle yazdı:
Ancak asıl tehlike onları, öfkeli bir kalabalığın rıhtımda toplandığı Washington DC'de bekliyordu. Birçoğu kelepçeli ve zincirli köleler sokaklarda dolaştırıldı. Kalabalık onlarla alay etti, tehdit etti ve Drayton ve işbirlikçilerine müstehcen şeyler bağırdı.
Sonra yakınlardaki bir kölelik karşıtı gazetenin ofisini açtılar ve kaçışı desteklemekle suçladıkları açıkça kölelik karşıtı bir Kongre üyesini tehdit ettiler. Çıkan isyan üç gün sürdü.
Sonrası, kaçmaya cesaret eden köleler için acımasızdı. Hepsi ceza olarak daha güneydeki plantasyonlara satıldı - bu, ağır çalışmayı ve ailelerinden ayrılmayı sağlayan yaygın bir uygulama. Drayton ve Sayres yargılandılar, bir köleyi yasa dışı yollardan taşımak ve bir köleye yardım etmekten 77 ayrı suçlamadan hüküm giydiler ve cezalarını ödeyemeyince hapse atıldılar. Sadece dört yıl sonra, bazen Güneyli düşmanları tarafından kölelik karşıtı olmakla suçlanan Başkan Millard Fillmore onları affettiğinde hapisten çıktılar.
77 kölenin hepsinin akıbeti bilinmiyor, ancak en az ikisi sonunda özgürlüğüne kavuştu. Paul Edmonson, reklamın tanıtımını kullandı. inci Kızlarının serbest bırakılması için para toplamak için bir felaket oldu ve Kasım 1848'de beyaz kölelik karşıtları tarafından toplanan fonlarla özgür bırakıldılar. Her ikisi de köleliğe karşı çıktı ve eğitimliydi, ancak Mary daha 20 yaşındayken trajik bir şekilde öldü.
Kaçmaya cesaret eden köleler için kaçış bir felaketti. Ancak ironik bir şekilde, feci kaçış girişimleri Washington DC'deki köle ticaretinin sona ermesine yardımcı oldu. inci Washington Riot o kadar iyi tanındı ki, ülkenin başkentindeki köle ticaretini durdurma baskısı arttı. 1850 yılında, inci Olay, Kongre, Columbia Bölgesi'ne köle ithalatı ve satışına izin vermeyi durdurdu. Bununla birlikte, Bölgedeki mevcut köleler hala şehrin gelişen köle pazarında satıldı.
NS inci olay köleliği başka bir şekilde durdurmaya da yardımcı oldu: Ünlü kölelik karşıtı yazar Harriet Beecher Stowe, başarısız kaçışı kitabına ilham kaynağı olarak gösterdi. Tom amcanın kabini. Ve bu kitap, Amerika'yı köleliği tamamen ortadan kaldırması için şok etmeye yardımcı oldu.
En İyi 10 Siyahi Köle Sahibi
ABD, kültürünün neredeyse her bölümünü etkilemiş, uzun ve korkunç bir kölelik geçmişine sahiptir. Okuldaki çocuklar, kölelerin birlikte yaşamaya zorlandıkları çetin koşulları ve beyaz köle sahiplerinin onlara gösterdiği inanılmaz zulmü öğrenirler. Amerikalı tarih öğretmenleri, köleliğin dehşetini öğretmenin ne kadar önemli olduğunu bilirler; bunun nedeni sadece geçmişin yanlışlarının tekrarlanması değil, aynı zamanda siyahlara yönelik uzun vadeli baskı ve zulmün, polis vahşeti ve polis şiddeti gibi önemli kültürel konularda modern zamanlara kadar uzanmasıdır. köleliğin neden olduğu ırkçılıkla doğrudan bağlantılı yoksulluk döngüsü.
Sıklıkla öğretilmeyen şey, yalnızca köle ticaretine katılmakla kalmayıp, bundan sıklıkla büyük kazanç sağlayan birçok siyah insan olduğudur. Tarlaları için ücretsiz işgücü sağlayarak kendi ekonomik refahlarını geliştirmek için mülk olarak kölelere sahiptiler. Birçoğu eski beyaz efendilerin iki ırklı çocuklarıydı ve ya serbest bırakıldı ya da bir vasiyette bazı mülkler bırakıldı. Güney Amerika, büyük plantasyonlarında köle kullanmakla ünlüdür ve bu listedeki siyah köle sahiplerinin çoğu Güney Carolina ve Louisiana'dandır. Bazıları köle patronları olarak kabul edildi (50'den fazla köleye sahip oldukları için), ancak diğerleri sadece benzersiz hikayeleri için yerlerini kazandılar.
İnci Olayı, 1848
1848'deki İnci Olayı, Amerika Birleşik Devletleri tarihinde köleleştirilmiş insanlar tarafından kaydedilen en büyük tek kaçış girişimiydi. 15 Nisan 1848'de 77 köle, The Pearl adlı bir yelkenliyle Washington DC'den kaçmaya çalıştı. Potomac Nehri boyunca güneye ve sonra kuzeye Chesapeake Körfezi'ne doğru ilerlemeyi, karadan Delaware Nehri'ne ve ardından yaklaşık 225 mil uzaklıktaki New Jersey'nin serbest eyaletine gitmeyi planladılar.
Kitlesel kaçış girişimi Washington, DC'deki hem siyahi hem de beyaz kölelik karşıtları tarafından organize edildi. Washington DC beyaz kölelik karşıtı William Chaplin'in yardımına başvurdular ve bu da Philadelphia kölelik karşıtı Daniel Drayton, Kaptan ve The Pearl'ün sahibi ve pilot Edward Sayres ile temasa geçti. New Yorklu zengin kölelik karşıtı Gerrit Smith, kaçış için mali destek sağladı.
Washington'un özgür siyah topluluğunun sayısız üyesinin yardımıyla, şehrin ve çevresindeki bölgelerden 77 köleleştirilmiş erkek, kadın ve çocuk, 15 Nisan akşamı işyerlerinden veya ikamet ettikleri yerlerden kaçtılar ve The Pearl'e doğru yola çıktılar. Potomac'ta bir iskele. Potomac Nehri'ne yelken açan ve sonra kuzeye Chesapeake Körfezi'ne dönen gemiye bindiler. Ancak rüzgar yelkenliye karşı eserek onu gece için demir atmaya zorladı. Ertesi sabah, çok sayıda Washington DC köle sahibi, kölelerinin ve İnci'nin kayıp olduğunu fark ederek, Salem vapuruna 35 kişilik silahlı bir ekip gönderdi. Ekip, Maryland, Point Lookout yakınlarındaki İnci'yi yakaladı, gemiye bindi ve köleleri ve gemiyi Washington'a geri götürdü.
Köleliğin destekçileri, kaçma girişiminde çileden çıktı. Öfkeli bir kalabalık oluştu ve sonraki üç gün boyunca, ilk Washington İsyanı olarak bilinecek olan, şüpheli beyaz kölelik karşıtlarına ve Washington'un tüm özgür siyah topluluğuna saldırdı. Çete, gazabının çoğunu Gamaliel Bailey'e ve onun kölelik karşıtı gazetesi The New Era'ya odakladı. Bailey'nin toplu kaçışın planlanmasına yardım ettiğine ikna olan (o yardım etmemişti), mafya gazetenin ofisinin birkaç camını kırdı, ancak polis tarafından Bailey'e zarar vermekten alıkonuldu.
Washington İsyanı sona erdiğinde, köle sahipleri kaçma girişiminde bulunanları Georgia ve Louisiana'dan köle tüccarlarına sattılar ve onlar da onları derhal New Orleans, Louisiana'ya götürdü. Edmonson çocuklarından ikisi, Mary ve Emily, Henry Ward Beecher'ın Brooklyn, New York'taki Plymouth Cemaat Kilisesi tarafından toplanan fonlarla satın alındı ve serbest bırakıldı. Geminin aşçısı Drayton, Sayres ve Chester English tutuklandı ve kölelerin kaçmasına yardım etmekle suçlandı. Ana avukatları olarak tanınmış eğitim reformcusu ve Massachusetts Kongre Üyesi Horace Mann'ı tuttular. Drayton ve Sayres, bir kölenin kaçmasına yardım etmek ve bir köleyi yasadışı yollardan taşımakla suçlandı.
Jüri, hem Drayton'ı hem de Sayres'i mahkum etti, ancak kaçma girişiminde hiçbir rolü olmadığına inanarak İngilizleri serbest bıraktı. Kaptan ve pilota hapis cezası verildi, çünkü ikisi de kabaca 10.000 dolar olan para cezalarını ve mahkeme masraflarını ödeyemedi. Adamlar hapis cezalarının dört yılını çektikten sonra, Massachusetts Senatörü ve önde gelen kölelik karşıtı Charles Sumner, Başkan Millard Fillmore'a serbest bırakılmaları için dilekçe verdi. Başkan, Drayton ve Sayres'i affetti.
Pearl kaçış girişiminin beklenmedik sonuçları oldu. Kongre tarafından çıkarılan 1850 Uzlaşmasının bir hükmü, orada köleliği kaldırmasa da, Columbia Bölgesi'ndeki köle ticaretine son verdi. Pearl olayının, 1852'de yayınlanan Tom Amca'nın Kulübesi adlı yazısında Harriet Beecher Stowe'a ilham verdiği söyleniyor.
Edmonson Kızkardeşler (1832-1895)
Mary Edmonson (1832-1853) ve Emily Edmonson (1835-1895), özgürlüklerini kazandıktan sonra Birleşik Devletler kölelik karşıtı harekette öne çıkan köleleştirilmiş Afrikalı Amerikalılardı. 15 Nisan 1848'de The Pearl adlı gemide Washington DC'den New Jersey'e kaçmaya çalışan 77 köle arasındaydılar.
Edmonson kardeşler, Maryland, Montgomery County'de özgür bir siyah adam ve köleleştirilmiş bir kadın olan Paul ve Amelia Edmonson'un kızlarıydı. 15 ve 13 yaşlarında, kız kardeşler, maaşlarının sahibine gitmesini gerektiren bir kira sözleşmesi uyarınca Washington DC'deki iki seçkin özel evde hizmetçi olarak çalışmak üzere işe alındı.
15 Nisan 1848'de kız kardeşler ve dört erkek kardeş, ABD tarihinde köleleştirilmiş kişilerin en büyük kaçış girişimi olan İnci'de 71 diğer köleye katıldı. Washington, DC bölgesi köle sahipleri tarafından düzenlenen bir grup, Maryland, Point Lookout'ta Chesapeake Körfezi'ndeki İnci'yi ele geçirdi ve gemiyi ve yükünü Washington, DC'ye geri çekti.
Edmonson kardeşler ve diğer 75 köle satıldı ve yeni sahipleri, köle tüccarı ortakları Bruin & Hill'in onları alıcıları çekmek umuduyla sokağa bakan açık bir verandada sergiledikleri New Orleans'a gönderildi. New Orleans'ı sarsan bir sarı humma salgını, Bruin & Hill'i yatırımlarını korumak için iki kızı Alexandria, Virginia'ya geri göndermeye zorladı.
Bu arada Paul Edmonson, kızlarını serbest bırakma kampanyasına devam etti. Bruin & Hill, kız kardeşlerin serbest bırakılması için 2.250 dolar talep ettiğinde, Edmonson New York'a gitti ve Amerikan Kölelik Karşıtı Cemiyet'in üyeleriyle bir araya geldi ve ona savunmasını önde gelen bir kölelik karşıtı ve Plymouth papazı olan Rahip Henry Ward Beecher'a götürmesini söyledi. Brooklyn, New York'ta Cemaat Kilisesi. Edmonson, Rahip Beecher ve kilise üyelerini kızları satın almak ve onları kurtarmak için para toplamaya ikna etti.
Edmonson kardeşler 4 Kasım 1848'de azat edildiler. Plymouth Cemaat Kilisesi onların eğitimleri için para bağışlamaya devam etti. Ağustos 1850'de New York, Cortland'daki karma ve ırklar arası New York Central College'a kaydoldular. Oradayken, önerilen 1850 tarihli Kaçak Köle Yasasını protesto etmek için Cazenovia, New York'taki Köle Hukuku Konvansiyonuna katıldılar. Orada bir araya geldiler. Frederick Douglass ve kölelik karşıtı hareketle tanıştırıldılar.
Edmonson kardeşler eğitimlerine 1853'te Ohio'daki Oberlin Koleji'nde devam ettiler. Oberlin'e girdikten altı ay sonra Mary Edmonson, yirmi yaşında tüberkülozdan öldü. Emily Edmonson Washington, D.C.'ye döndü ve çalışmalarına Normal School for Colored Girls'de devam etti.
1860'da Emily Edmonson, Larkin Johnson ile evlendi ve 12 yıl Sandy Spring, Maryland'de yaşadıktan sonra Washington DC'ye taşındılar, şehrin güneydoğu kesimindeki Anacostia semtinde arazi satın aldılar ve çoğunlukla siyah Hillsdale topluluğunun kurucu üyeleri oldular. . Emily Edmonson, Anacostia sakini Frederick Douglass ile olan ilişkisini sürdürdü ve her ikisi de Afro-Amerikan sivil ve siyasi hakları için çalışmaya devam etti.
Emily Edmonson, 15 Eylül 1895'te, daha önde gelen komşusu Frederick Douglass'ın ölümünden yedi ay sonra Anacostia'daki evinde öldü.
Köleler Nasıl Kaçtı?
Yaklaşan İç Savaş sergisi için en iddialı video programımız, ziyaretçinin özgürlüğe kaçmaya çalışan ve nereye gideceğine ve ne yapacağına dair kararlarla karşı karşıya kaldığı bir köle kimliğine büründüğü interaktif bir programdır. Amaç, birçok Virginialı tarafından katlanılan üzücü bir deneyimi tekrarlamak.
Anlaştığımız video şirketi Boston Productions Inc., Virginia manzarasının çekimlerini yapıyor, oyuncuları işe alıp filme alıyor ve bir senaryo geliştiriyor. İşlerimizden biri - bu blogda ele alınan - gerçek kölelerin gerçekte nasıl kaçtığına dair gerçek bilgiler sağlamak.
"Köleler Sally Port of Fort Monroe'ya Giriyor"," Frank Leslie'nin Resimli Gazetesi, 8 Haziran 1861 (Library of Congress)
- Kölelerin çoğu kaçmaya çalışmadı - yeni gözetim sistemleri yürürlükteydi, başarısızlık kırbaçlanmayı ve hatta ölümü getirebilirdi, başarılı kaçakların aileleri suistimal edildi, söylentilere göre Yankees kaçakları hapse atıyor, Küba'da köleliğe gönderiyor ve suç işlemeye devam ediyor. köle kadınlara karşı "en canavarca ve rezil karakter" eylemleri.
- Birlik ordularının yolundaki bazı köleler, kaçma ya da yakalama yoluyla kaybolmamaları için Richmond'un iç kısımlarına, güneyine veya güneybatısında “sığındı”. İç kısımda, özgürlük şansı azaldı.
- Erken Konfederasyon politikası, Chesapeake Körfezi boyunca ve Yorktown yakınlarında tahkimatlar inşa etmek için erkek köleleri askere alma politikası, bir kaçış fırsatı sağladı - Afrikalı Amerikalıları Birliğin elindeki Fort Monroe'nun yanına getirdi ve onlara bölgenin coğrafyasını öğretti. 1863'e gelindiğinde, yaklaşık 10.000 köle orada özgürlüğe kaçmıştı.
- George McClellan'ın Birlik ordusu 1862 baharında Yarımada'ya taşındığında, oradaki birçok köle kaçma fırsatını yakaladı.
- 1863'ün başlarında, Richmond'un doğusundaki ve kuzeydoğusundaki çoğu köle ya çıkarılmış ya da kaçmıştı. Bölgeden geçen kaçaklar boş bir manzara ile karşılaştı.
- Köleler yalnızca Birlik hatlarına değil, aynı zamanda ormanlara veya bataklıklara - genellikle siper kazmaktan kaçınmak için - ve hatta Konfederasyon ordusuna ("askerler yemek pişirmek, atlarını temizlemek vb. için kaçak zencileri kullanır") kaçtı.
- Kaçaklar bazen devriyelerle, onları aramak için gönderilen yerel köle devriyeleriyle ve yollarını kesen Konfederasyon ve Yankee süvari birimleriyle karşılaştılar. Belgelerde “erkekler, kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere tüm Afrikalıları aramak için sefer[ler] toplama” olarak tanımlanan Birlik devriyelerinden bazıları, 1863'ten başlayarak Yorktown ve Norfolk'tan çıktı.
- Kaçaklar sendika hatlarına ulaştıklarında işçi, aşçı, taşıyıcı, çamaşırcı kadın veya hemşire olarak iş bulabilirler. Hampton ve Norfolk yakınlarındaki terk edilmiş arazilerde bulunan hükümet tarafından işletilen çiftliklerde çalışabilirler. Veya refahlarıyla ilgilenmeyen birimler tarafından geri çevrilebilirler. Norfolk-Suffolk bölgesindeki bazı Birlik birlikleri, köleleri esarete geri sattılar (“yüzlerce kaçağı yakaladılar ve onlar için para aldılar”).
- On binlerce siyah Virginialı özgürlüğe kaçtı. Bunlardan altı bini 1863'ten başlayarak Birlik ordusunda görev yaptı.
Civil War şovuna yüklendikten sonra bu etkileşimi denemek ister misiniz? Verdiğiniz kararlara bağlı olarak, köle ya Birlik sınırlarına ve (çoğu durumda) özgürlüğe ulaşır ya da yakalanır ve köleliğe döndürülür.
William M. S. Rasmussen, Virginia Tarih Kurumu'nda Baş Küratör ve Lora M. Robins Küratörüdür.
1825 - 1860
Virginia'da yaşayan 550.000 köleleştirilmiş Siyah insan, 1860'ta eyalet nüfusunun üçte birini oluşturuyordu. Virginia'ya seyahat edenler, orada uygulandığını gördükleri kölelik sistemi karşısında dehşete düştüler. 1842'de İngiliz romancı Charles Dickens, "bu korkunç kuruma" bağladığı "kasvet ve keder" ve "yıkım ve çürüme" hakkında yazdı.
Virginia'nın bazı doğu ilçelerinde yaşayanların çoğu esaret altında tutuldu. Batı eyaletlerinde, engebeli arazi köleliği uygulanamaz hale getirdi. 1829'da oradaki beyaz vatandaşlar, farklı çıkarlara sahip doğulular tarafından kontrol edilen bir hükümette temsil edilmeyi talep etti. 1861'de Konfederasyon'a katılmak yerine yeni Batı Virginia eyaletini kurdular.
Köleleştirilmiş erkeklerin, kadınların ve çocukların çoğunluğu, kölelerine tarım işçiliği sağlıyordu. Eğitimli zanaatkarlar, işbirliği, demircilik ve marangozluk gibi yetenekli mesleklerde çalıştı. Daha küçük bir erkek ve kadın grubu, kölecinin ailesinin çocuklarını pişirdi, temizledi, yemek servisi yaptı ve büyüttü. Pazar günleri, köleleştirilmiş bireyler, kölecilerin sağladığı kendi bahçelerine ve hayvanlarına yöneldiler, dini uyguladılar ve aileleri ve arkadaşlarıyla meşgul oldular.
Afrikalı Amerikalılar, aileleri, dinleri, folklorları ve müziklerinin yanı sıra daha doğrudan direniş biçimleri aracılığıyla köleliğin zayıflatıcı etkilerine direndiler ve insan onurunu destekleyen hayati bir kültür yarattılar.Aynı zamanda, köleleştirilmiş Siyah insanlar Amerikan kültürünün tüm yönleri üzerinde derin bir etki yarattı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki dil, müzik, mutfak ve mimari, Afrika geleneklerinden büyük ölçüde etkilenir ve benzersiz bir Amerikan kültürünün parçasıdır.
Köle Din ve Folklor
Kölelik ve ötesinde, maneviyat ve kilise, Siyah topluluklarda hayati bir rol oynadı. Dini uygulamalar, köleliğin ve ayrımcılığın insanlıktan çıkarıcı etkileri karşısında ruhu besledi ve gururu ve kimliği besledi. Baptist ve Metodist vaizler, Hıristiyan müjdelerini kurtuluş, kurtuluş ve direnişle ilgili ortak bir ruhsal müzik haline getiren köleleştirilmiş insanlara umut ve kurtuluş vaaz ettiler. Ayrıca müzik, cenaze gelenekleri ve çağrı ve yanıt ibadet biçimleri aracılığıyla Afrika geleneklerinin korunmasına yardımcı oldular. İster ormanda gizli toplantılar olsun, isterse kilise cemaatleri olsun, dini toplantılar kolektif aktivizmin potaları haline geldi.
Köleleştirilmiş Afrikalı Amerikalılar, zengin bir Afrika meselleri, atasözleri ve efsaneler geleneğini sürdürdüler. Folklor aracılığıyla bir kimlik duygusunu sürdürdüler ve çocuklarına değerli dersler verdiler. Ana figürler, daha güçlü düşmanları güç ve otoriteyle değil, zeka ve kurnazlıkla yenen, genellikle kaplumbağa, örümcek veya tavşan olarak temsil edilen kurnaz düzenbazlardı.
Müzik ve Yemek
Köleleştirilmiş toplulukların müzik gelenekleri, Avrupa uygulamalarını karmaşık ritim kalıpları, anahtar olmayan notalar, ayak vuruşları ve güçlü bir ritmik dürtü ile birleştirdi. Müzik, bağırışlar ve “kederli şarkılar” “tarla haykırışları” olarak dini törenlere dahil edildi ve çalışma şarkıları grup görevlerini koordine etmeye yardımcı oldu ve hicivli şarkılar köle sisteminin adaletsizliklerini yorumlayan bir direniş biçimiydi.
Afrika kökenli Amerikalılar, derin yağda kızartma, bamya ve fricassee gibi Yerli, Avrupa ve Afrika yemek geleneklerini hem kendi ailelerini hem de kölelerinin ailelerini beslemek için uyarladılar. Domuz eti ve mısır, köleleştirilenlere verilen başlıca tayınlardı, ancak bunlar, yakındaki nehirlerden ve tarlalardan yetiştirilen, yetiştirilen veya toplanan bitki ve hayvanlarla destekleniyordu.
Köle Ticareti ve Köle Müzayedesi
1808 tarihli bir Kongre yasası uluslararası köle ticaretini kaldırdıktan sonra, bir iç ticaret gelişti. Richmond, Yukarı Güney'deki en büyük köle ticareti merkezi haline geldi ve köle ticareti, Virginia'nın en büyük endüstrisiydi. Pamuk endüstrisinin köleleştirilmiş emek için bir pazar sağladığı Richmond'dan Derin Güney'e kadar iki milyon kadar Siyah insanın satışını ve bunun sonucunda ailelerin ve sosyal ağların yıkımını açıklıyordu.
Köleleştirilmiş kişilerin fiyatları zaman içinde büyük farklılıklar göstermiştir. 1830'ların sonundaki pamuk patlaması sırasında yaklaşık 1.250$'a yükseldiler, 1840'larda bu seviyenin yarısının altına düştüler ve 1850'lerin sonlarında yaklaşık 1.450$'a yükseldiler. Erkekler, on yaşındaki kadınlardan yüzde 10 ila 20 daha değerliydi, çocukların fiyatları, birinci sınıf bir erkek tarla elinin yaklaşık yarısı kadardı.
Köleleştirilmiş bir işgücünün yönetimi, köle sahipleri arasında sıkça tartışılan bir konuydu. Zamanla, köleleştirilmiş insanları çalışmaya devam ettirmek için yasal sistem, din, teşvikler, fiziksel ceza ve gözdağı içeren ayrıntılı bir kontrol sistemi geliştirildi. Hiçbiri tamamen başarılı olmadı.
Köle sahipleri iş güçlerinin sadık olduğunu iddia ederken, aynı zamanda sürekli bir isyan korkusu içinde yaşadılar. Beyaz güneyliler, köleleştirilmiş Afrikalı Amerikalıların okumayı öğrenmesini yasakladı, hareketlerini kısıtladı, gruplar halinde toplanmalarını engelledi ve kölelikten kaçmaya çalışanları alenen cezalandırdı. Köle kodları, Siyah insanlara kodları ihlal etmede yardım eden beyaz Virginianları da cezalandırdı.
Ellerinden alınamaz özgürlük haklarını ve mutluluk arayışını reddeden köleleştirilmiş Amerikalılar, acımasız ve kabul edilemez bir yaşam tarzının tuzağına düştüler. Bazı köleleştirilmiş Virginialılar, başarının olası olmamasına ve cezaların infaz ve şekil bozukluğunu içermesine rağmen, organize, silahlı isyan veya kaçma girişiminde bulundular. Çoğu, günlük direnişle uğraşıyor - ekipmanı kırmak, gıda maddelerini çalmak, çalışma temposunu yavaşlatmak. En etkili direniş, Afro-Amerikan müzik, hikaye anlatımı ve mutfak geleneklerini sürdüren ve güçlü dini inançlarla desteklenen ayrı bir kültürün oluşumuydu.
Virginia'ya seyahat edenler, orada uygulandığını gördükleri kölelik sistemi karşısında dehşete düştüler. 1842'de İngiliz romancı Charles Dickens, "bu korkunç kuruma" bağladığı "kasvet ve keder" ve "yıkım ve çürüme" hakkında yazdı. Kaçınılmaz olarak, dayanılmaz suistimaller birçok kişinin intihar etmesine neden oldu. Birkaç kişi isyan başlattı –– köle sahibi tarafından hayal edilen nihai kriz.
Gabriel'in Komplosu, 1800
Gabriel, Henrico County'den kölesi Thomas Prosser tarafından Richmond'da çalışmak üzere kiralanan okuryazar bir köleleştirilmiş demirciydi. Biraz hareket özgürlüğü, diğer köleleştirilmiş erkeklere erişim ve başka yerlerdeki ayaklanmalar hakkında bilgi ile Gabriel, merkezi Virginia'da köleliğe karşı bir isyan planladı. İki köleleştirilmiş adam komploya ihanet etti. Buna karşılık, beyaz Virginialılar ayaklanma ve komplo için yetmişten fazla erkeği tutukladı ve yargıladı. Gabriel ve yandaşlarından yirmi beşi asıldı.
Nat Turner İsyanı, 1831
Köleleştirilmiş bir vaiz ve kendi kendini peygamber ilan eden Nat Turner, Southampton County'de ABD tarihinin en kanlı köle isyanına öncülük etti. 1831 Ağustos'unun sonlarında iki gün boyunca, o ve komplocuları, hükümet birlikleri ayaklanmayı bastırmadan önce 58 beyaz erkek, kadın ve çocuğu öldürdü. Devlet, Turner'ı ve 19 komplocuyu yargıladı ve idam etti. Beyaz kanunsuzlar şiddetle misilleme yaptı ve yaklaşık 40 ek ölümle sonuçlandı.
Olay, ülke genelinde şok dalgaları gönderdi ve kölelik konusundaki bölünmeyi derinleştirdi. Kurumun savunucuları, “Yankee” etkisini ve Siyah insanların şiddet içeren karakterine inandıklarını suçladılar. Kölelik karşıtı hizipler, bu isyanın köleliğin yozlaştırıcı etkilerini gösterdiğini savundu ve kölecilerin “mutlu” köle iddialarını çürüttü.
Turner'ın isyanı ayrıca Virginia'nın Genel Kurulunu 1831-1832 oturumunda köleliğin kaderini tartışmaya sevk etti. Yasa koyucular, kaldırılma önerilerini düşündüler, ancak sonunda köleliği sürdürmeye karar verdiler. Ayrıca, Siyahi cemaatlerin beyaz bir bakan tarafından denetlenmesini zorunlu kılmak ve Siyah insanlara okuma öğretmeyi yasa dışı hale getirmek de dahil olmak üzere, Siyah Virjinyalılara yeni kısıtlamalar getirdiler. Bu, bir köle devletinin hükümetinin İç Savaş'a kadar köleliği sona erdirmeyi düşündüğü son seferdi.
John Brown'ın Baskını, 1859
Radikal kölelik karşıtı John Brown tarafından yönetilen on sekiz beyaz ve beş Afrikalı Amerikalı, Ekim 1859'da Virginia'daki (şimdi Batı Virginia) Harpers Ferry'deki ABD cephaneliğini ele geçirdi. Bunların arasında Shenandoah Vadisi'nden eski bir köle olan Dangerfield Newby de vardı. Newby için sebep son derece kişiseldi: karısı ve çocukları hala esaret altındaydı. Özgürlüklerini satın alma girişiminde başarısız olduktan ve Derin Güney'e satılmalarından korkan Newby, Brown'ın küçük ordusuna katıldı. Çatışmanın ilk gününde öldürüldü. Brown'ın orada saklanan tüfekleri alma, dağlara kaçma ve bir köle isyanı başlatma girişimi başarısız oldu. Beş akıncı kaçtı, on kişi öldü ve Brown dahil dokuz kişi yakalandı ve idam edildi. Güneyliler ek şiddetten korktukça, bölgesel gerilim arttı.
Virginia'daki Kölelik Karşıtı Hareket ve Azaltma
1790'da kaldırılmayı teşvik etmek için bir dernek kuruldu ve yayınlar, St. George Tucker'ın 1796 tarihli Tezi kadar erken bir tarihte ortaya çıktı. Ancak, özeleştiri ve kaldırma çabaları, Nat Turner'ın 1831 isyanından sonra sona erdi. O andan itibaren, çoğu beyaz Virginialılar uygulamayı onayladılar, kötülüklerini reddettiler ve onu “olumlu bir iyilik” olarak savundular.
1782'de Genel Kurul, kölelerin köleleştirdikleri insanları serbest bırakmalarına izin verdi. Bazıları yaptı. Azat belgelerinin çoğu, köleliğin “adaletsizliği ve suçluluğu”nu kınayarak yazılmıştır: “Özgürlüğün tüm İnsanlığın Doğal Hakkı olduğuna ve bana yapılmasını istediğim şeyleri başkalarına da yapmanın benim görevim olduğuna tamamen ikna olmak. benzer bir durumda, söz konusu Köleyi ______ Özgürleştirir ve serbest bırakırım.”
Kolonizasyon Hareketi
Virginia'da artan sayıda özgür Siyah birey - 1810'da 30.000'den fazla - siyah derinin köleliğe eşit olduğu varsayımına meydan okudu. Özgür renkli insanlar, kölecilerin korktuğu şeyi tehlikeli bir örnek olarak da sundu. Bu gerilimler, 1816'da, özgür Siyah Amerikalıları Afrika'ya göndermeye adanmış Amerikan Kolonizasyon Derneği'nin kurulmasına yol açtı. James Monroe ve Roanoke'den John Randolph da dahil olmak üzere bir dizi beyaz Virginialı, bu çabada kölelik karşıtı kuzeylilere katıldı.
Sömürgeleştirme hareketi Siyah Amerikalılar arasında tartışmalıydı. New York City'nin Renkli Amerikan gazetesinin açıkladığı gibi, "Bu Ülke Bizim Tek Evimiz. Amerikan halkı arasında eşit bir yer talep etmek bizim görevimiz ve ayrıcalığımızdır.” 1830'da Liberya'da sadece yaklaşık 1.400 yerleşimci vardı. Sonunda, 15.000 Siyah insan göç etti ve - bir şekilde - toplumlarını Güney Amerika'dan sonra şekillendirdi.
Sütun: Amerika neden köleliğin üstesinden gelemiyor, en büyük utancı
Vahşi kırbaç, bu eski kölenin sırtını kötü bir şekilde biçimsiz bıraktı, bu fotoğrafta görüldüğü gibi, adam Birlik ordusunda asker olmak için İç Savaş sırasında kaçtıktan sonra çekildi. (Fotoğraf: Associated Press)
Kölelik. Amerika'nın açık yarasıdır. Amerika'nın üçte birinin yaşadığı ve ülkenin geri kalanının görmezden gelmeye çalıştığı acı verici bir yara çünkü onlar için bu çok eski bir yara ve şu ana kadar iyileşmedi mi?
Adının kendisi o kadar güçlü duygular uyandırıyor ki, birçok Amerikalı artık onun hakkında konuşmamamızı talep ederken, diğerleri - kalıcı etkisi ile yaşayanlar - Amerika'nın nihayet onunla ilgili konuşmayı reddettiği ümidiyle yüksek sesle haykırıyor. yaklaşık 400 yıldır.
Köleliğin uzun süreli yasal varlığı, siyah dili, müziği ve modayı benimserken, haksız bir eğitim sistemi, haksız istihdam sistemi ve bu görüşü destekleyen sosyal kurumlar üzerine kurulu sahte beyaz üstünlüğünü ve siyah aşağılığını koruyan Amerikan kast sistemini yarattı.
Hiçbir şikayet ya da ayrımcılık, kölelik ve sonrasındaki gerçek bir tartışmaya yol açmadı - ve Amerika'nın inşasına yardım eden bir halka borçlu olunan şey. Bazıları, maliyetin çok büyük olacağını söylüyor.
King's Resurrection City'e giden uzun, zorlu yol
MLK'nın Amerika'sı hala sorunlu bir dünya
Sesler: Kral'ın dağ zirvesinin gölgesinde
Afro-Amerikan Araştırmaları Profesörü Michael Simanga, “Kölelikten bahsetmememizin iki nedeni var: Birincisi, Amerikan tarihinin güzelliğine karşı tarihimizin çirkinliğiyle yüzleşmemize neden olan bir konu” diyor. Georgia Eyalet Üniversitesi'nde. “Daha sonra, ülkenin henüz ele almaya hazır olmadığı yapısal değişikliklere, ayrımcı uygulamalarla ilgili değişikliklere - eşit olmayan bir eğitim sistemi, eşit olmayan istihdam, eşit olmayan konut ve tüm Amerikalıları dahil etmeden tarihimizi nasıl öğrettiğimize bağlı kalmaya zorluyor. ”
Kölelik hakkında konuşmak "tamamen farklı bir Amerikan anlatısını benimsememizi gerektirecek" dedi ve "eskisini bırakmaya hazır değiliz" dedi.
Tartışmasız konuşma, ırk ve kölelik açısından tarihin tartışmasız en önemli yıllarından biri olan 1968'in dokusuna işliyor. Bu, İngiliz Parlamentosu'nun bir kişiye renk, ırk, etnik veya ulusal köken nedeniyle barınma, istihdam veya kamu hizmetlerini reddetmeyi yasa dışı hale getiren Irk İlişkileri Yasası'nı kabul ettiği ve “uyumlu toplumu teşvik etmek için bir Topluluk İlişkileri Komisyonu” oluşturduğu yıldı. ilişkiler.”
Amerika, zaman içinde, başlıklarında ırktan bahsetmeyen ve siyah Amerikalıların hükümeti yürürlüğe koymak için hala savaşmaları gereken bir dizi medeni haklar yasasını da geçirmedi.
Kurallarımız, politikalarımız, eşitlik girişimlerimiz, dünya kökeninin kölelik olduğunu bildiği halde, bu ülkenin zavallı ırk ilişkilerinin kökenini gizlemeye yönelik bir dizi zavallı girişimden ibaretti.
Neden bunun hakkında konuşmuyoruz? Çünkü onun hakkında konuşmak onu gerçek kılıyor, görmezden gelmeyi imkansız kılıyor.
Amerika'da hala köleliğin Afrikalı Amerikalılara bir hediye olduğuna ve iki buçuk asırlık korkunun Afrika'dan kaçmak için ödenmesi gereken küçük bir bedel olduğuna inanan insanlar var. Yakalamak. Amerika'nın devlet okullarında kölelik hakkında eğitim olmadığı için, büyük konut hırsızlığının Afrika'ya ne yaptığı veya yüzyıllarca süren kötü muamelenin Afrika kökenli Amerikalılara ne yaptığı hakkında bir tartışma yapılmadı.
Amerika, köleliğe dayanan adaletsizliğin devam etmesiyle tanımlanır. Eğitim eksikliği ve bu konuda konuşulmaması ülkemizi zincirleyen bir eksikliktir. Amerika'yı, okul çocuklarına kölelerin sadece göçmen işçiler, yaşayacak bir yer karşılığında araziye yönelen ortakçılar olduğunu öğretmeye çalışan mit ve revizyonizm için verimli bir zemin haline getiriyor. Adı geçmeyen tecavüz ve işkence, sakat bırakma, yetersiz beslenme ve cinayetler - ve hatta kölelerin okumayı öğrenmesine yasal olarak getirilen yasak bile - hepsi sadece küçük rahatsızlıklardı.
O yılların dehşeti için bir tazminat tartışmaya yönelik her girişim, çoğunlukla, “Ben değildim” diyen beyaz Amerikalılar tarafından öfkeyle karşılanıyor.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki köle ticaretinin sessiz başlangıcı bu tarihsiz gravürde resmedilmiştir. Ayar, 1619'da bir Hollanda gemisinin kaptanının John Rolfe ve diğer yerleşimcilerle yaptığı bir anlaşmada 20 Afrikalıyı yiyecek için takas ettiği Jamestown, Va. Afrikalılar muhtemelen bir İspanyol gemisinden kaçırılmıştı. 20 köle, ticaret durdurulmadan önce ithal edilen ve köleleştirilen 15 milyondan fazla Afrikalıya ulaşacaktı. (Fotoğraf: İLİŞKİLİ BASIN)
Ve haklı olarak, bu, hiç olmamış gibi davranmaya devam eden ve onu onarmak için bir şeyler yapılması gerektiği ya da Amerika'nın ırkla ilgili sorunlarının asla ortadan kalkmayacağı ile yüzleşmeyen hepimiz olduğumuz anlamına geliyor.
Kölelik, siyah seçmenlerin baskı altına alınmasına ve barınma kısıtlamalarına ve Amerika'da siyahların hayatını beyazlardan daha zor hale getirmeye devam eden eğitim politikalarına izin veren bir yasal sistemde varlığını sürdürüyor.
Kölelik, aynı suçlar için beyazlardan daha fazla siyah adamı hapse atmaya devam eden adaletsiz bir sistemde varlığını sürdürüyor.
Ve kölelik, ilk köleleştirilmiş Afrikalıların Jamestown, Va'ya gelişinin 400. yıldönümünü andığımız andan itibaren bir yıldan biraz daha fazla sürecek.
Tarihsel kayıtlara göre, bu kölelerin 1619'da gelişi, okul çocuklarına Pocahontas'ın kocası olduğu öğretilen, ancak transatlantik köle ticaretinin Birleşik Devletler'e doğuşuna dair görgü tanığı nedeniyle nadiren bahsedilen John Rolfe tarafından bir mektupta anlatılmıştır. Devletler. Londra Virginia Şirketi'nin saymanı Sir Edwin Sandys'e bir mektupta “20. ve tuhaf zenciler." Kaçırılan bu insanlar, gönülsüz işçi olarak kullanılmak üzere satın alındılar, genellikle altı ila 13 hafta süren, hiç görmedikleri gemilerin bağırsaklarına zincirlenmiş, planlamadıkları bir yolculuktan sonra satıldılar.
Virginia'nın ilk Afrikalıları, çeşitli tarihsel hesaplara ve 2006 Washington Post analizine göre, Bantu dilleri Kimbundu ve Kikongo'yu konuşuyorlardı ve Ndongo ve Kongo krallıklarından, günümüz Angola bölgeleri ve Kongo'nun kıyı bölgelerinden olduklarına inanılıyordu. Zaten Jamestown yetiştiricilerinin “hizmetinde” olan 15 siyah erkek ve 17 siyah kadına katıldılar.
Kölelik hakkında bir tartışma yapmanın en büyük ve en sık alıntılanan caydırıcılarından biri, köleliğin yalnızca Amerika'nın sorunu olmadığıdır. Çeşitli araştırma projelerine göre, MÖ 6800 gibi erken bir tarihte, savaş düşmanlarının Mezopotamya'da köleleştirildiği ya da İngiltere'nin kırsal, tarımsal ekonomisinde köleliğin rutin olduğu 1000 veya Portekizli tüccarların Batı Afrika'dan köleleri getirdiği 1444'te tanındı. Avrupa.
Ancak köleliğin tarihsel varlığından bahsetmek, Amerika'nın buna katılımını değiştirmez. Massachusetts, 1641'de köleliği yasallaştıran ilk İngiliz kolonisi oldu. Yüz 35 yıl sonra, ülkenin ataları bağımsızlık ilan ettiğinde, bunu tüm Amerikalılar için ilan etmediklerini bilerek yaptılar - ve çoğu umursamadı.
2008'deki tarihi seçimin Amerika'nın ırk ilişkileri sorununa bir son verdiğine dair yaygın bir inanç vardı ve bazıları bunun ulusal bir kölelik tartışmasına ve bunun için olası tazminatlara kapı açacağına inanıyordu.
Ünlü Harvard tarihçisi Henry Louis Gates, 2010 yılında New York Times'ta yayınlanan bir makalesinde, "tarih ve genetiğin olası bir birlikteliği sayesinde - Afrika kökenli Amerikalı ve başkan olduğu gerçeği - Barack Obama'nın tartışmayı yeniden şekillendirmek için eşsiz bir fırsatı var. Amerika'nın ırksal mirasının en tartışmalı meselelerinden biri üzerinde: tazminatlar, Amerikan kölelerinin soyundan gelenlerin atalarının ödenmemiş emeği ve esareti için tazminat almaları gerektiği fikri."
Ancak böyle bir görev, Obama'nın devasa misyonlar listesinde üst sıralarda yer almıyordu ve Amerika, onun görev süresi boyunca ulusun en büyük utancıyla uğraşmayacaktı.
Köleliğin acı gerçeği buydu. Konuşmalar kimin sorumlu olduğuyla başlar ve biter - ve suçlama oyunu devam ettiği sürece gerçek konuşmalar olmaz.
Bu arada, Jamelle Bouie ve Rebecca Onion'un Eylül 2015'teki Slate analizinde belirttiği gibi, kölelik, "sömürge Amerika'nın ve daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'nin politik ekonomisini şekillendiren ve tanımlayan devasa bir kurum" ... özgürlükten sonra bile neredeyse bir asırlık şiddete, haklarından mahrum bırakılmaya ve günümüze kadar devam eden sosyal, ekonomik ve kültürel etkileri olan yaygın baskıya maruz kalan köleleştirilmiş Afrikalıların torunları için derin bir miras.”
Kölelik, sadece bir tarafın yapmak istediği ve diğer tarafın on yıllar sonra on yıl sonra ertelemeye devam ettiği bir konuşmanın konusu olmaya devam ediyor.
Rochelle Riley, Detroit Free Press'te köşe yazarı ve “The Burden: African Americans and the Enduring Impact of Slavery”nin (Wayne State University Press, Şubat 2018) yazarıdır.
İçindekiler
Mülkün ilk yerleşimcileri, doğu Virginia'nın tanıdık yapılarını yeniden yaratma eğilimindeydi, büyük araziler üzerinde Gürcü ve Federal evler inşa etti. Doğu panhandle ilçeleri, özellikle Jefferson ve Berkeley, doğu Virginia'yı en çok andırıyordu. Washingtons, Fairfaxes ve Lees gibi birçok önde gelen ailenin burada mülkleri vardı. 1817'de Preston County'den Albay John Fairfax, oğulları ve 30 kölenin yardımıyla malikanesi Fairfax Malikanesi'nin inşaatına başladı.Eskiden Albay Fairfax ve ailesinin ikametgahı olan arazideki eski kütük evler, köle mahalleleri oldu. [2] 1836'da David Gibson, 100 kölenin yardımıyla Romney, Hampshire County'de Sycamore Dale'in inşaatına başladı.
Ebenezer Zane'in günümüz Wheeling yakınlarındaki yerleşimine ilişkin haberler ve ucuz ve verimli toprak beklentisi, New England kadar uzaklardan yeni yerleşimciler çekti. Kanawha ve Ohio Nehri vadilerine giderken Maryland ve kuzey Virginia'da bazen köle satın alırlardı. 1790'dan sonra toprakların büyük ölçüde temizlenmesi başladı. Yeni yerleşimciler de bu bölgelere doğu Virginia ve Kuzey Carolina'dan taşındı. [3] 19. yüzyılın başlarında, Missouri topraklarına giden yeni yerleşimciler Kanawha Vadisi'nden Ohio Nehri'ne geçecek ve kölelerini yerel tuz üreticilerine kiralayarak elde edilen düşük toprak ve para maliyetinin cazibesine kapılarak genellikle orada kalacaklardı. . [4]
1800'de Harman Blennerhassett, Parkersburg yakınlarındaki Ohio Nehri üzerinde, şimdi Blennerhassett Adası olarak adlandırılan Belpre Adası'nda büyük bir Palladyan evi inşa etti. [5] Benzer yapılar ve beraberindeki köleler kısa süre sonra Ohio Nehri boyunca kuzey kanadına kadar yayıldı. [6] 1814'te Zadok Cramer, Ohio Nehri'ndeki seyahatlerini yazdı. Batı Gleaner- "Nehrin farklı tarafları arasında, birinde köleliğin yasaklanması ve diğerinde hoşgörü gösterilmesinden kaynaklanan açık bir karşıtlık var. Virginia tarafında, birbirinden uzak mesafelerde ama zencilerin eşlik ettiği bazı iyi evler vardı. Diğer tarafta, nehir boyunca her küçük mesafede düzenli kulübeler ve konforlu kabinler görülüyordu. " [7]
Wheeling, batı Virginia'daki en büyük şehir ve Virginia'daki dördüncü en büyük şehirdi ve Ohio ile Pennsylvania arasında kuzeye doğru ilerliyordu. Kuzey kanadındaki kölelerin sayısı nispeten azdı, 1850'de 4 ilçede 247 köle vardı. Batı Virginia'nın en kuzeydeki plantasyonlarından biri, 1798'de Moses Shepherd tarafından inşa edilen, köle mahalleleri, kendi değirmeni ve tabakhanesi olan bir Federal ev olan Shepherd Hall'dı. Frances Trollope, 1829'da Amerika Birleşik Devletleri'ne yaptığı ziyarette Wheeling'de "bu ülkede bir köle devletini diğerlerinden ayıran tüm o yoğun ilgiyi" buldu. [9] Wheeling gazeteleri, Ohio insancıl toplumlarının faaliyetlerini ve kaçak kölelere verdikleri desteği eleştirdi. [10] Tekerleme Günlük İstihbaratçı1856'da Cumhuriyetçi Archibald Campbell tarafından satın alınana kadar, rutin olarak köleliği savunan ve köleliğin kaldırılmasına karşı çıkan makaleler basıldı. [11] Campbell, gazeteyi satın aldıktan sonra, Virginia'nın kaldırma propagandasını kısıtlayan yasalarını çiğnemeden, köleliğe karşı ılımlı saldırılar yayınladı. Wheeling'in dönemin en tanınmış yazarı Rebecca Harding Davis, Wheeling'in olağandışı konumunu şöyle açıkladı: "Hawthorne'un iki tarafı da gören talihsiz adamının yerini aldık." [12]
Wheeling, yerel tuz endüstrisine ve aşağı güneydeki pazarlara köle kiralamak veya satmak için önemli bir bölgesel merkez haline geldi. [13] Orada ve ayrıca Charleston'da haftalık köle müzayedeleri yapıldı. Köleler bir mülkün parçası olduğunda, müzayedeler genellikle ilçe adliyesinde yapılırdı. [14] 1835'te Jefferson County, Charlestown'da büyük bir müzayede düzenlendi. Bir erkek köle 1200 dolara, bir kadın ve dört çocuk 1950 dolara satıldı, [15] modern eşdeğeri sırasıyla 30.000 dolar ve 49.000 dolar. Köle sahipleri Batı Virginia'da bir azınlık olmasına rağmen, daha yüksek oranda toprak ve servete sahiptiler ve genellikle kamu politikasını kendi çıkarlarına göre uyarlayabilecekleri ilçe ve eyalette kamu görevlerinde bulundular. [16]
1860'a gelindiğinde Batı Virginia'da köle emeğinin kullanımı tarımda yaklaşık %48, ticarette %16, sanayide %21 ve karışık mesleklerde %15 idi. [17]
Batı Virginia'da çiftçilik, her on çiftlik işçisinden biri köle olmak üzere, geçim için ihtiyaç duyulandan yaklaşık iki kat daha fazla tahıl ve hayvan üretti. [18] Kadınlar, erkeklerle birlikte tarlalarda çalıştılar, bazen çobanlık, gözetmenlik yaptı ve çit korkuluklarını kesmek gibi genel bakım işlerini yaptılar. Gözetmenlere bağlı kalmak yerine, görevler günlük veya haftalık olarak tamamlanacaktı. [19] Tarımla uğraşan kölelerin çoğu, sahiplerinin de genellikle tarlalarda çalıştığı 10'dan az köleye sahip çiftliklerde bulunuyordu. Daha zengin hanelerde köleler ev işleri ve hizmetçi olarak kullanılacaktı. [20]
Tuz, Batı Virginia'dan yapılan ilk ihracatlardan biriydi. 1828'de Kanawha Nehri boyunca bulunan altmış beş kuyu yılda 787.000 kile tuz üretti ve 1835'te endüstri, çoğu köle olan yaklaşık 3.000 erkeğin emeğini kullandı. Charleston'ın büyümesinin çoğu bu kaynağın bir sonucuydu. 1852'ye gelindiğinde, yılda 400 düz tekneden oluşan bir filo, üç milyon kile tuzu güney ve orta batı pazarlarına taşıdı. Tuz endüstrisinin büyümesi aynı zamanda kereste, kömür ve gaz kaynaklarının sömürülmesiyle ve köle emeğinin kullanımının artmasıyla sonuçlandı. Ancak 1860'a gelindiğinde, Kanawha, Mason, Marion ve Mercer ilçelerinde bulunan sadece 14 kuyu ile tuz üretimi düşüşe geçti. Kanawha İlçesi kuyuları, ilçedeki tüm erkek kölelerin %63'ünü ve tüm kadın kölelerin %29'unu kullandı. Köleler, ücretsiz işçi maliyetinin yarısına kiralanabiliyordu ve daha az denetim gerektiriyordu. [21] Kölelerin yaşam koşulları sağlıksızdı ve sıklıkla kolera salgınları meydana geldi. 1844'te üç aylık bir süre içinde yüz köle koleradan öldü. [22] Tuz endüstrisindeki kiralık kölelerin değişen nüfusu nedeniyle Kanwaha Vadisi'ndeki gerçek köle sayısı belirtilen nüfus sayımı sayılarını aştı. [23]
Kanawha Vadisi'ndeki tuz ocaklarını yakmak için kömür kullanıldı ve 1860'a gelindiğinde Batı Virginia'da yirmi beş şirket, en büyüğü Winifrede Madencilik ve İmalat Şirketi olan kömür madenciliği ile uğraşıyordu. Bu şirketler, kiralık köleler için yılda 120 ila 200 dolar arasında reklam yaptı. Madenlerde kadın ve çocuklar da çalıştırıldı. Kömür madenciliğinde yaklaşık 2000 köle çalıştırıldı. Kaydıraklar, tramvaylar ve demiryolu sistemi, kömürü Louisville, Cincinnati ve aşağı güneye ihraç edilmek üzere mavnalara taşıdı. [24]
1860'a gelindiğinde Batı Virginia'da 14 demir tarlası vardı. En büyüklerinden biri, Monongalia İlçesindeki Ice's Ferry Iron Works idi. Zirvede, 1838 ve 1848 arasında, Ice's Ferry Iron Works, 1.700 köle ve özgür işçi çalıştırdı. [25] Bu tesisler genellikle kendi ülkelerindeki arazinin dörtte birinden üçte birine kadarını işgal ediyordu ve ortalama 12.000 dönümlük (49 km 2 ). Köle emeği, işgücünün yaklaşık %75'ini oluşturuyordu. [26]
Güney Batı Virginia'nın mineral kaynakları, güney toplumunun tatil için tercih edilen yerleriydi ve Louisiana ve Körfez Ülkeleri kadar uzaklardan ziyaretçi çekiyordu. Amerika Birleşik Devletleri başkanları, Yüksek Mahkeme yargıçları ve John C. Calhoun, Henry Clay ve Daniel Webster gibi politikacılar burada buluşup sosyalleştiler. gibi süreli yayınlar Debow'un İncelemesi güneylileri kuzeye yıllık göçler yerine dinlenmek için yaylalarından yararlanmaya çağırdı. Richmond köle borsaları, tatil köyleri ve kaplıcalar için işe alınan işçileri. Greenbrier County'deki White Sulphur Springs'teki "Old White", varlıklarını 100.000 $ gayrimenkul ve 56.000 $ köle olarak değerlendirdi. Eski Beyaz'da bir gezgin, gece danslarında keman, tef ve eşek kafatası kullanarak oynayan üç köleden söz etti. [27] Başka bir ziyaretçi, Eski Beyaz'daki perde arkasındaki görüşünü şöyle anlattı: "Çeşitli bölümlerde, takdire şayan bir sistem, sağlıklı, muhtemelen köleler istihdam edildi, ancak açıkça fazla çalıştırılmamış veya baskı altına alınmamıştı - görevleri bu şekilde düzenlenmiş bir astlar birliği, ne zaman iş çetin geçse birbirini çabucak rahatlattılar.Yönetimin mükemmelliği ister yöntemdeki azimden, isterse verimli hizmetkarlardan kaynaklansın, sonuç kesinlikle takdire şayan." [28]
Monroe County'deki Sweet Springs, Virginia Üniversitesi'nin inşasında Thomas Jefferson'a yardım etmiş olan William B. Phillips tarafından tasarlanan binalara sahipti. Köleler ve üniforma için çerçeve yapıları sağlandı. Batı Virginia'daki en eski tatil beldelerinden biriydi ve ilk otel 1792'de orada inşa edilmişti. [29] Otelin herhangi bir azatlıya veya köleye sert içki satması yasaktı. [30] Kölelik dönemindeki diğer popüler tatil yerleri ve kaplıcalar, Salt Sulphur Springs, Red Sulphur Springs, Shannondale Springs, Berkeley Springs, Blue Sulphur Springs ve Capon Springs idi.
Batı Virjinya ürünleri, hayvancılık, tuz, tahıl, tütün, kereste ve kömürün taşınmasında su yollarında ve karada köleler kullanıldı. Yılda birkaç kez düz tekne filoları, hem köle hem de özgür işçiler tarafından yönetilen Charleston'u Cincinnati ve New Orleans'taki pazarlara terk etti. [31] B&O Demiryolu, inşaat çetelerinde ve yolcu hizmetlerinde çalışmak üzere Batı Virjinya kölelerini kiraladı ve satın aldı. [32] Köleler bazen perakende mağazalarının işleyişinde kullanıldı. Martinsburg gibi bazı kasabalarda, siyah nüfus toplam sakinlerin yaklaşık üçte birine ulaşabilirken [33] Charleston'da bu sayının sadece birkaçı serbest bırakılan nüfusun dörtte birinden biraz fazlaydı. [34]
|Yıl||Nüfus [35]|
|1820||15,178|
|1830||17,673|
|1840||18,488|
|1850||20,428|
|1860||18,371|
Batı Virginia'nın köle nüfusu 1850'de 20.428 köle veya nüfusun yaklaşık %7'si ile zirveye ulaştı. 1860 yılında köle sayısı 18.371 idi. [36] [ tam alıntı gerekli ] Batı Virginia'daki azalan köle sayısının çoğu, aşağı Güney'deki yüksek köle talebinden kaynaklanıyordu. Kuzey Georgia ve Alabama'da Cherokee topraklarının açılması, pamuk ve tütün üretiminin artmasıyla sonuçlandı ve oradaki köle nüfusu 1840'tan 1860'a kadar neredeyse üç katına çıktı. [37] Köle "kafeleri" Batı Virginia'da sıkça görülen bir manzara haline geldi. Bunlar, çoğunlukla karadan aşağı güneydeki pazarlara taşınan, genellikle iple birbirine bağlanan köle gruplarıydı. Kaçma veya direnme korkusuyla kölelere çoğu zaman gidecekleri yer söylenmezdi. [14] [38] 1840'larda ve 1850'lerde kölelerin değerinin artmasıyla birlikte, köleler bazen yeniden satılmak üzere kaçırıldı. [39]
1860 ABD Nüfus Sayımı, Batı Virginia'daki 3.605 köle sahibini saydı. Bu sayının 2.572'si (%71) 5 veya daha azına sahipti. Bu sahipler toplam köle sayısının %33'ünü oluşturuyordu. 15 ilçede 20 veya daha fazla kölenin toplam 92 sahibi vardı. En fazla sayıda köle Jefferson (3.960), Kanawha (2.184), Berkeley (1.650), Greenbrier (1.525), Hampshire (1.213), Monroe (1.114) ve Hardy (1.073) ilçelerinde meydana geldi. Ayrıca Batı Virginia'da 2.773 serbest bırakılmış kişi yaşıyordu.
Batı Virginia'da Kentucky, Maryland veya Delaware'deki gibi organize bir kölelik karşıtı hareket yoktu ve çok az kölelik karşıtı vardı. [40] Köleliğe karşı direniş, genellikle dini bağlılıktan veya ekonomik ilkelere dayanıyordu. [41] Almanlar gibi bazı göçmen yerleşimci topluluklarında kölelik karşıtı duygular baskındı. [42] Bazı Batı Virjinya kölelik karşıtı duygular, köle sahiplerinin Genel Kurul'da eşit olmayan temsil ve vergi avantajları elde etmek için kurumu kullanmaları nedeniyle siyasi temele sahipti.
1831'de, Nat Turner'ın köle isyanından sonra, 1831-32 Genel Kurulu, artan kölelik sorunlarına çözümler bulmakla görevlendirildi. Bazıları hemen özgürleşmeyi, bazıları tedrici özgürleşmeyi ve sınır dışı etmeyi önerirken, diğerleri statükoyu tercih etti. Thomas Jefferson Randolph kademeli bir özgürleşme önerdi ve Kanawha İlçesinden George W. Summers projeyi kamu arazilerinin satışından finanse etmeyi önerdi, ancak Genel Kurul herhangi bir işlem yapmadan ertelendi. [43] [44]
1844'te Metodist Kilisesi, kölelerin mülkiyeti konusunda bakanları tarafından bölündü. Lynchburg'dan batıya, kuzeyinde köle sahipliğinin yasak olduğu bir çizgi çekildi. Bu, Batı Virginia'nın çoğunu içerirdi. Ancak, Batı Virginia'daki birçok Metodist kilisesi bu karara uymayı reddetti. [45] Metodist kilisesinin Batı Virjinya Konferansı, 1861 Mart'ındaki toplantısında, "efendi ve hizmetkarın yasal ilişkisine müdahale etmeye yönelik her türlü girişimi tamamen kınamaya" karar verdi. [46] Marion ilçesinde bir cemaat, kiliseyi "aramıza, sivil kurumlarımıza karışmadan sevindirici haberi vaaz etmelerini sağlayacak bilgeliğe ve lütfa sahip bakanları göndermeye" teşvik etti. [47] Benzer bir bölünme, Batı Virginia'daki Baptist mezhebinde meydana geldi.
Lexington, Virginia'dan Henry Ruffner, Washington College'da profesördü ve 1836'dan 1848'e kadar onun başkanıydı. Babasının Kanawha Vadisi'nde arazisi ve köleleri vardı ve Shepherdstown'da okula gitmişti ve kendisi de bir köle sahibiydi. [48] 1847'de bir broşür yayınladı, Batı Virginia Halkına Bir AdresLexington'da Franklin Society'de yaptığı bir konuşmanın sonucu olarak, genellikle "Ruffner broşürü" olarak adlandırılır. Köleliğin gelişmeyi ve büyümeyi geciktirdiğine inanarak, ekonomik ve sosyal nedenlerle batıda köleliğin sona ermesini savundu. [49]
1840'larda, yeni kurulan kölelik karşıtı Özgürlük Partisi, Virginialıları davalarına çekmeye çalıştı ve Batı Virginia'dan bazı üyeler çekti. [50] Bununla birlikte, köleliğin kaldırılmasının savunulması, kölelik yanlısı Virginianlardan şiddetli tepkiler getirdi. 1840'tan 1850'lere kadar, Virginia'daki kölelik karşıtlarına karşı kayda değer mafya eylemlerinin çoğu, Batı Virginia'da gerçekleşti. 1839'da Guyandotte'den bir mafya Ohio Nehri'ni geçti ve katran ve tüy atmak için bir adamı kaçırdı. 1854'te Batı Virjinyalılar, kölelik karşıtlarını yenmek için nehri tekrar Quaker Bottom'a (şimdi Proctorville) geçtiler. [51]
Richmond'daki 1850-51 Anayasa Konvansiyonu, Batı Virjinyalıların şikayetlerinin çoğunu ele aldı ve sonunda, 21 yaşındaki tüm erkek sakinlere oy verdi ve nüfus sayımındaki beyaz nüfusa dayanarak Genel Kurul Delegeler Meclisi'nde temsil edildi. Ancak Senato'daki temsil keyfi olarak belirlendi, doğuda 30 senatör ve batıda 20. Köle sahipleri ayrıca kendilerine bir vergi avantajı sağladılar, 12 yaşın altındaki köleler vergilendirilmedi, yaşlı köleler ise sadece bir değer üzerinden vergilendirildi. 300 dolar. Bu eşitsizliklere rağmen, yeni anayasaya sadece doğudaki birkaç ilçe karşı çıktı. [52]
1856'da Massachusetts kölelik karşıtı Eli Thayer, güneyde kölelikten arınmış bir çalışma kolonisi kurabileceği mülk arıyordu. Sonunda Wayne County'ye yerleşti ve Ceredo köyünü inşa etti. Kendisi de yakınlardaki Cabell County'deki 30 kadar kölesiyle Green Bottom Plantation'ın sahibi olan ABD Kongre Üyesi Albert G. Jenkins tarafından kolonisine şiddetli muhalefetle karşılaştı. [53]
İlk başta yeni yerleşim memnuniyetle karşılandı, ancak John Brown'un 1859'da Harpers Ferry'e yaptığı baskın sonrasında yerel sakinler Ceredo kolonisine düşman oldu. [54] Savaş sırasında Ceredo, Sendikacılığın odak noktası haline geldi ve Birlik milislerini büyüttü. Bu, onu William "Rebel Bill" Smith gibi yerel Konfederasyon akıncıları için favori bir hedef haline getirdi ve savaşın sonunda Ceredo neredeyse terk edildi.
Zaman zaman köle sahipleri, mülklerinin bir parçası olarak kölelerinin bir kısmını veya tamamını serbest bıraktılar. Doğu Virginia'da 1848'de Amherst County'den John Warwick ve Henrico County'den Frances Eppes, mülklerindeki tüm köleleri serbest bıraktı. Batı Virginia'da Cabell County'den Sampson Sanders, 1849'da ölümü üzerine kölelerini serbest bıraktı. [55] Azatlı kölelerin bir yıl içinde devleti terk etmelerini gerektiren bir Virginia yasası nedeniyle, mülklerin çoğu ekipman ve yerleşim için fon sağladı. diğer eyaletlerdeki azatlıların. [56] Sanders'ın vasiyeti yapıldığında eski köleler Indiana'ya yerleştirilecekti, ancak Indiana o zamandan beri serbest bırakılanların göçünü yasaklayan bir yasa çıkarmıştı. Bay Sanders'ın infazcıları bunun yerine yeni serbest bırakılan köleleri Michigan, Cass County'ye yerleştirdi. [57]
Azat edilmiş bir kişi, Virginia'da kalma izni için Genel Kurul'a veya bölge mahkemesine başvurabilir. Azat edilmiş bir adamın hayatı genellikle tehlikeliydi ve yeniden köleleştirme olasılığı sürekli bir tehlikeydi. Azat edilmiş bir adam, yasa ihlalleri, borç veya serserilik nedeniyle köleleştirilebilir. 1829'da Monroe County'de şerife, vergilerini ödemedikleri için sekiz azat edilmiş kişiyi köle olarak satması emredildi. [30] Azatlılardan ayrıca durumlarının kanıtı olarak evraklarını taşımaları istendi ve bunu yapmamaları para veya hapis cezasıyla sonuçlanabilirdi. Köle devriyeleri kaçakları veya denetimsiz köleleri ararken, sahibinin mülkünden uzakta olan herhangi bir kölenin yazılı bir geçiş belgesi taşıması gerekiyordu. [58]
Amerikan Kolonizasyon Derneği, 1816'nın sonlarından İç Savaş'ın sonuna kadar aktifti; amaçları, eski kölelerin Amerika Birleşik Devletleri'nde hiçbir yerde bulunmayan bir özgürlüğü deneyimleyebilecekleri bir Afrika cumhuriyeti kurmaktı. Köle sahipleri, köle sistemini bozdukları, kaçışları teşvik edip kolaylaştırdıkları için azatlılardan, özgür siyahlardan kurtulmak istediler. Kuzey azatlı adamdaki bazı kölelik karşıtları arasında bile, onların Amerikan toplumu vizyonlarıyla bağdaşmaz olarak görülüyordu. [ kaynak belirtilmeli ] [ niye ya? ]
"Siyahları Afrika'ya geri döndürme" fikri soyut bir çekiciliğe sahipken, beyaz Amerikalıların İngiliz olduklarından daha fazla Afrikalı olmadıklarını söyleyen Siyah nüfus tarafından ezici bir şekilde karşı çıktı. (Bkz. Amerikan Kolonizasyon Derneği#siyahlardan Muhalefet.) Yetersiz finansman ve gemi eksikliği nedeniyle (tüm ABD Donanmasının yeterli olmayacağı belirtilmişti) Liberya'ya yalnızca bir avuç eski köle ulaştı: Batı Virginia örneğinde, 1860 nüfus sayımına göre 18.000 köle ile, yaklaşık 25 yılda sadece 184 Batı Virjinya siyahı gelecekteki Liberya'ya göç etti. Gerrit Smith'in gözlemlediği gibi, kolonizasyon projesi, Amerikan köleliğine "çözüm"ün uygulanmakta olduğu izlenimini veren bir oyundan başka bir şey değildi. Smith'e göre, Anerikan Kolonizasyon Derneği'nin amacı köleliği kaldırmak değil, korumaktı. (Bkz. Amerikan Kolonizasyon Derneği#Gerrit Smith.)
Batı Virginia'dan Liberya'ya göçün tarihi
Batı Virginia'dan Liberya'ya ilk göçmenler Berkeley ilçesindendi. Isaac Stubblefield, karısı ve üç çocuğu, harriet 1829'da Norfolk'tan göç ettiler. Göçleri, Virginia Kolonizasyon Derneği'nin başkanı olan Başyargıç John Marshall'ın yeğeni Edward Colston tarafından desteklendi. 1830'larda Jefferson ilçesindeki Washington-Blackburn ailelerinin kadınları, Liberya'ya göç etmek için bir grup özgür insan topladı, bazı aileleri bu amaçla bir araya getirdi ve göçmenler için malzeme ve mal bağışları topladı. Genç bir ilahiyat öğrencisi olan A.H. Lamon, ailelere Washington DC'ye kadar eşlik etti.Cin 1830'dan başlayarak Ann, Susan ve Rebecca Vanmeter ve kız kardeşleri Hannah Vanmeter Hopewell, toplam on üç azatlı köleden oluşan iki gruba sponsor oldular.
John Augustine Washington ve eşi Jane Blackburn Washington, Mount Vernon ve Blakeley olmak üzere iki plantasyona sahipti. Jane Washington, 1849'da Liberya'ya giden Lewis Wiggins, Charles Starkes ve ailelerini özgürleştirdi. Vasiyetinde yine 1854'te Liberya'ya gönderilen Charles Starkes ailesinden bir başkasını özgürleştirdi.
1836'da Tyler ilçesinden William Johnson, serbest bırakılan 12 kişiyi Liberya'ya taşımaya çalıştı, ancak Blackburn ve Washington ailelerinin bağlantılarından ve zenginliğinden yoksundu. Dernek fon için bir çağrı yayınladı, Wheeling'deki sömürgecilerden ve diğer arkadaş ve ailelerden bağışlar alındı. Yeni göçmenlere Washington, D.C.'ye ve ardından Norfolk'a, oradan da yola çıktıkları yere kadar eşlik etti. saluda 1840 yılında Liberya için.
1833'te ve yine 1850'de Virginia yasama meclisi tarafından Liberya'ya ücretsiz siyah göçü teşvik etmek için faturalar kabul edildi. Bununla birlikte, yasama organının özgürleşmeyi teşvik etmek gibi bir isteği olmadığından, fonlar yeni azat edilmiş köleler için mevcut değildi. Tasarı kısmen 21 ve 55 yaş arasındaki tüm erkek özgür siyahlar için bir dolarlık yıllık vergi ile finanse edildi.
1843'te Liberya'da bir nüfus sayımı yapıldı ve Batı Virginia'dan gelen ilk göçmenlerin birkaçı listelendi. Manzara ve iklim yeni yerleşimcilere yabancıydı ve sıtma nüfusa ağır bir zarar verdi. Jefferson ilçesinden yaşlı bir adam olan Jacob Snyder, ateşi "aç bırakarak" yenebileceğine inanıyordu, ancak geldikten sonra dokuz gün boyunca bir şey yemediği veya içmediği için açlığa yenik düştü. Judith Blackburn, sıtma nedeniyle ölüm oranının yüksek olduğu düşmanca bir ortamı tanımlayan eski kölelerden kendisine yazılan ilk raporlar karşısında dehşete düştü.
1850'lerin sonlarında Batı Virginia'dan Liberya'ya giden son göçmen grupları görüldü. 1834'te Buckhannon'dan ayrılan Batı Virginia'dan bir Liberyalı olan Samson Caesar, Liberya'nın geleceği için umutsuzluğa kapıldı ve eski kölelerin reddedildiği eğitim ve öğretim eksikliğinden ABD'yi sorumlu tuttu. "Yalnızca şunu söyleyebilirim ki, Coulard adamı Beyaz adamla aynı fırsata sahip olsaydı, hiçbir şekilde ondan bir Adım geride olmazdı" diye yazdı.
Bu sürgün döneminde toplam 184 özgür insan Liberya'ya nakledildi. Jefferson ilçesi 124, Berkeley ve Hardy ilçeleri 13'er, Tyler ilçesi 12, Hampshire ve Randolph ilçeleri 9'ar ve Lewis, Marion, Monroe ve Pendleton 1'er kişi gönderdi. [59]
Daha açık tenli köleler bazen Pittsburgh'a ulaşmak için B&O demiryolundan geçiş satın alırlardı. Diğer köleler, Pennsylvania'ya ulaşmak için Maryland'in dar iki tarafını yürüyerek geçtiler. Çok sayıda özgür siyah, kaçmayı kolaylaştırmak için bu alanda Quaker'larla çalıştı. 1845'te Pennsylvania'dan Dr. Robert Mitchell, Hardy County'den Garret van Meter tarafından kölesi Jared'in kaçmasına yardım ettiği için dava edildi. Pittsburgh'da yapılan iki davada Bay van Meter, kölesini kaybettiği için Dr. Mitchell'den 500 dolar kazandı. [60]
Morgantown bölgesinden Pennsylvania'ya giden iki yol vardı. Biri Mount Morris, Pa.'dan Greensboro, Pa'ya giden bir yoldu. Diğer rota Morgantown'dan ayrıldı ve Monongahela Nehri'ne paralel olarak New Geneva, Pa., Uniontown kasabasından geçiyordu. A.M.E. Zion Kilisesi'nin hem Morgantown'da hem de sınırın ötesindeki Fayette County, PA'da cemaatleri vardı. [61]
Batı Virginia'nın içlerinden kaçan köleler Kanawha Nehri'ni Point Pleasant'a kadar takip edebilirler. Oradan Ohio Nehri'ni kuzeyden Parkersburg'a kadar takip edebilirlerdi. Parkersburg'dan nehrin karşısında, Col. John Stone'un demiryolu için bir ajan olarak hareket ettiği Ohio'nun Belpre kasabası vardı. Kaçaklar, nehri geçene kadar Parkersburg'da "Jenny Teyze" adlı siyah bir kadın tarafından saklandı. 1847'de Wood County plantasyon sahibi George Henderson, Ohio'da Marietta, Ohio'dan kölelik karşıtı David Putnam'a 9 kölenin kaybı için dava açtı. Dava sonunda 1853'te düştü. [62] Demiryolunun diğer ajanları, Point Pleasant'ı ziyaret eden ve Portsmouth, Ohio'daki kölelere yardım edecek olan Jackson, Ohio'dan isimsiz bir berber ve Morgan County, Ohio'dan bir öğretmen olan Rail Cheadle idi. . [63]
Wheeling, Ohio ve Pennsylvania arasında olduğu gibi kaçaklar için önemli bir duraktı. Demiryolunun bir kolu Wheeling ve Wellsburg arasında doğuya, Washington'un Pennsylvania kasabalarına veya West Middletown'a gidiyordu. West Middletown'daki McKeever ailesi, kaçakları kümes hayvanı vagonlarında saklar ve onları Pittsburgh'a götürürdü. A.M.E. Wheeling'deki Zion Kilisesi de kölelere özgürlüğe yardım etmede etkindi. [64] Wheeling House Oteli'nin sahibinin kaçaklar için güvenli evler bulduğu söylendi. Otel, köle müzayede bloğunun bitişiğindeydi. [65]
1835'te Jefferson County'deki köle sahipleri, kaçak kölelerin kaybının giderilmesi için Genel Kurul'a dilekçe verdiler. Buna karşılık, Genel Kurul Charlestown'daki "Virginia Köle Sigorta Şirketi"ni içeren bir yasayı kabul etti. [66] Kaçak Köle Yasası bazı köleleri Batı Virginia'ya iade etti. İç Savaştan hemen önce, Harrison County'deki Jackson ailesine ait bir köle, bir at çalarak Ohio'ya kaçtı, ancak yasa kapsamında iade edildi ve daha aşağı güneye satıldı. [67] Yasa kapsamında geri dönen son kölelerden biri de Ohio'ya kaçan ve 24 Ocak 1861'de Wheeling'de sahibine iade edilen Sara Lucy Bagby'ydi. [68] Sara Bagby savaş sırasında serbest bırakıldı ve taşındı. Pittsburgh'a. [69] Kaçıp geri gönderilen ya da kaçma riski altındaki köleler sıklıkla satılırdı. 1856'da Mason County, Point Pleasant'ta iki köle sahibi, bir kaçış planladıklarını öğrendiğinde on sekiz kölelerini bir Richmond satıcısına 10.600 dolara sattı. [70] Kanwaha İlçesindeki bir köle sahibi, ikisi kaçtıktan sonra kalan kölelerini satılık olarak Natchez'e gönderdi. [71]
General George B. McClellan komutasındaki Indiana ve Ohio eyalet birlikleri 26 Mayıs 1861'de Batı Virginia'yı işgal ettiğinde, General McClellan "Batı Virginia'daki Birlik Adamlarına" bir bildiri yayınladı. aranızda gelişimizin kölelerinize müdahale ile bildirileceğine sizi inandırmak için hainler tarafından söylendi, bir şeyi açıkça anlayın - sadece bu tür tüm müdahalelerden uzak durmayacağız, tam tersine demir bir el ile yapacağız. , kendi taraflarında herhangi bir ayaklanma girişimini ezin." [72] 3 Ocak 1862'de Fayetteville'deki günlüğünde yazan Albay Rutherford B. Hayes, "Bu ordudaki hiç kimse kaçak kölelerini İsyancılara vermeyi düşünmez. Sendika erkekleriyle belki farklı bir şekilde ilgilenilebilir - muhtemelen olurdu. " [73]
Savaş, çok sayıda kölenin Ohio ve Pennsylvania'ya kaçması için bir fırsat sağladı. Federal ordu, kaçak köleleri kaçak veya savaş ganimeti olarak görüyordu. Bazıları Amerika Birleşik Devletleri Renkli Birliklerinin bir parçası olarak Federal orduya katıldı. Hem Federal hem de Konfederasyon orduları, bazı erkekleri işçi çetelerine soktu, demiryollarını ve köprüleri onardı. Eşlerinin veya eski sahiplerinin desteği olmadan kadınlar ve çocuklar çok acı çekti. Köle aileleri, yalnızca Birlik ve Konfederasyon askerlerine baskın düzenleyerek değil, aynı zamanda şiddete başvurma olasılıkları en yüksek olduğu için en çok korkulan partizan gerillalar tarafından da yağmalandı. Bununla birlikte, Birlik'in elindeki topraklara ulaşmak bir özgürlük garantisi değildi. Greenbrier ilçesinden kaçan Preston adında bir köle tutuklandı ve 4 Haziran 1862'de Ohio nehri kıyısında Mason ilçe hapishanesine yerleştirildi. [74]
Savaş, sadece kölelerin kaçmaları için değil, aynı zamanda isyan etmeleri için de bir itici güç sağladı. 27 Mayıs 1861'de Lewisburg'da Reuben adlı bir köle, "söz konusu ilçede isyan etmek ve ayaklanmak için" komplo kurmaktan suçlu bulundu. Kamarasında tabancalar ve diğer silahlar bulundu ve mahkeme onu asmaya mahkûm etti. Benzer bir olay 21 Mayıs 1861'de Mecklenburg İlçesinde meydana geldi. [75]
Birlik birlikleri, Batı Virginia'nın kuzey ilçelerini Konfederasyon savunucularına karşı güvence altına alırken, Wheeling'de, Virginia'nın Restore Edilmiş Hükümeti olarak adlandırılan bir Birlikçi hükümet, Virginia'nın batı ilçelerinden yeni bir devlet kurulması için bir kararname çıkardı. 24 Ekim 1861'de kararnameyi onaylayan seçmenler, yeni devletin anayasasını yazacak bir kongreye de üye seçtiler. Anayasa Konvansiyonu 26 Kasım 1861'de Wheeling'de 61 üyeyle toplandı. Karşılaştıkları sorunlardan biri kölelikti. Çoğu, Federal hükümetin anayasaya bir özgürleşme maddesi olmaksızın devletlik vereceğini umuyordu. Metodist bakan Robert Hagar gibi bazı yerli Virginialılar kademeli özgürleşmeyi tercih etseler de, bunun için ajitasyonun çoğu Gordon Battelle, William E. Stevenson ve Granville Parker gibi yerli olmayan delegelerden geldi. Gordon Battelle, özgürleşme maddesini önerdiğinde Granville Parker, "O vesileyle, daha önce hiç olmadığı kadar, gizemli ve aşırı güçlü 'tuhaf kurumun' erkekler üzerinde başka türlü aklı başında ve güvenilir olduğunu keşfettim. kararlar, bir tür titreme - kutsal bir korku, evin her yerinde görülebiliyordu." [76]
Sözleşme, yeni anayasaya bir özgürleşme maddesi eklemek yerine, serbest bırakılanların ve kölelerin yeni devlete girmesini yasaklayan bir madde içeriyordu ve bunun Kongre'yi tatmin etmek için yeterli olacağını umuyordu.
|Yaşlar||Köleler|
|<1||354|
|1-4||1,866|
|5-9||2,148|
|10-14||2,072|
|15-19||1,751|
|20-29||2,400|
|30-39||1,589|
|40-49||1,030|
|50-59||617|
|60-69||378|
|70-79||145|
|80-89||42|
|90-99||14|
|100'ün üzerinde||4|
|Bilinmeyen||1|
Eyalet yasa tasarısına, bir şekilde özgürleşme konusunda ısrar eden Senatörler Charles Sumner ve Benjamin Wade karşı çıktı. 31 Aralık 1862'de Başkan Lincoln, yeni devletin bir tür kurtuluş sağlaması koşuluyla Batı Virjinya eyalet yasasını imzaladı. Wheeling'deki Restore Hükümet'in himayesinde Virginia Senatörü Waitman T. Willey, 26 Mart 1863'te halk oylamasıyla onaylanmak üzere anayasada bir kurtuluş değişikliği hazırladı. Bu değişiklik Willey Değişikliği olarak tanındı.
Willey Değişikliği Bin sekiz yüz altmış üç Temmuz ayının dördüncü gününden sonra bu Devletin sınırları içinde doğan kölelerin çocukları özgür olacak ve bu eyaletteki, yukarıda bahsi geçen zamanda, on yaşın altında olacak olan tüm köleler, yirmi bir yaşına geldiklerinde özgür olacaklar ve on yaşından büyük ve yirmi bir yaşından küçük tüm köleler yirmi beş yaşına geldiklerinde özgür olacaklar ve hiçbir kölenin Devlete girmesine izin verilmeyecektir. daimi ikamet için therin. [77]
1 Ocak 1863'te Lincoln, Federal kontrol altında olmayan isyan topraklarındaki tüm köleleri serbest bırakan Kurtuluş Bildirgesi'ni yayınladı. Bu, eyalet yasa tasarısında adı geçen 48 ilçeyi, bu ilçelerin çoğu aktif isyan halinde olmasına rağmen muaf tuttu. Daha sonra 1863'te Batı Virginia'ya iki ilçe daha eklendi, Jefferson ve Berkeley. Berkeley County'deki köleler de bildiriden muaf tutuldu, ancak Jefferson'dakiler değil. Böylece, Batı Virginia'nın 50 ilçesinden 49'u muaf tutuldu.
Willey Değişikliği, Batı Virginia'nın bir eyalet haline gelmesinde hiçbir köleyi özgür bırakmadı: özgür bırakılacak ilk köleler 1867'ye kadar böyle olmayacaktı. 21 yaşın üzerindeki hiçbir köle için özgürlük hükmü yoktu. 1860 nüfus sayımına göre, Willey Değişikliği, Batı Virginia'daki kölelerin en az %40'ını, 6.000'den fazla köleyi azatsız bırakacaktı. 21 yaşın altındakilerin çoğu 20 yıl kadar kölelik yapacaktı. Değişikliğin ifadesi ayrıca, 20 Haziran 1863 ile 4 Temmuz 1863 arasında doğan kölelerin çocuklarının köle olarak doğacağı iki haftalık bir pencere oluşturdu.
Willey Değişikliği 20 Nisan 1863'te halk oylamasıyla onaylandı. Başkan Lincoln, Batı Virjinya'nın tüm şartları yerine getirdiğini ve 20 Haziran 1863'te bir eyalet olacağına dair bir bildiri yayınladı. [78] 13. Değişikliğin geçmesi beklentisiyle Wheeling yasama meclisi, 3 Şubat 1865'te ABD Anayasası'na Batı Virginia'da köleliği sona erdiren bir yasa tasarısını kabul etti. Öyle olsa bile, yasama özgürlüğü yasasının etkisi hemen anlaşılmadı. Clarksburg Haftalık Ulusal Telgraf Mart ayında hâlâ kaçak köle ilanları basıyordu. [79]
Savaşın sonu ve özgürleşme, birçoğu hayatlarını nasıl yeniden yapılandıracağını bilemeyen hem sevinç hem de endişe getirdi. Özgürlüğe kavuşmada bazı köle sahipleri tüm eski köleleri mülklerinden tahliye ederek tepki gösterdiler, diğerleri iş sözleşmeleri veya ortakçılık anlaşmaları müzakere etti. Bu anlaşmaların çok azı yasal olarak sözleşmeli olduğundan ve yeni serbest bırakılan kölelerin yasal sisteme çok az erişimleri olduğundan, genellikle mağdur edildiler. Eski Kanawha İlçesi kölesi Lizzie Grant açıkladı: "Kölelik sona ermemişti, hayır sadece kölelerden piyonlara gittik. Kelimenin bir anlamıyla onları özgürleştirdiler, ama onları serbest bıraktıkça çok daha kötü bir şekle soktular. [W]e bir şeyimiz varsa, çoğunlukla [eski sahiplerimizle] kalmak zorundaydık. T]hey hala savaştan sonra istedikleri gibi yapmamızı sağladı." [80]
1866'da eyalet meclisi siyahlara mahkemede beyazlara karşı tanıklık etme hakkı verdi. Bundan önce, yalnızca siyah sanıkları içeren davalarda ifade vermelerine izin verilmişti. [81] 1867'de 14. Değişiklik onaylandı, vatandaşlık ve kanuna göre yargılanma hakkı verildi.
Bir Birlik devleti olarak Batı Virginia, Yeniden Yapılanma'nın kısıtlamalarının çoğundan muaftı. Freedmen Bürosunu oluşturan tüzük, bununla birlikte, yetkilerini "asi devletlerden veya ordunun operasyonlarında benimsenen topraklar içindeki herhangi bir ülkeden gelen mülteciler ve azatlılarla ilgili tüm konular" olarak belirtti. [82]
Okullar Büro tarafından Eylül 1865'te Harper's Ferry ve Martinsburg'da ve diğerleri daha sonra Charlestown ve Shepherdstown'da kuruldu. Martinsburg'daki okul dışında diğerleri direniş ve tacizle karşılaştı. [83]
1862'de Parkersburg, siyah çocuklar için bir okul kuran ilk şehir oldu. 1867'de iki okul vardı, bir beyaz öğretmenli devlet okulu ve R.H. Robinson tarafından yönetilen bir özel okul. Bazı veliler, devlet okulunun fazla mezhepçi olduğuna inanarak özel okulu tercih ettiler. [84]
Doğu panhandle dışında, Kanawha Vadisi en fazla siyah sakine sahipti. Büro, 1867'de bölgeyi ziyaret ettiğinde, siyah vatandaşlar tarafından halihazırda kurulmuş beş okul keşfetti, bunlardan birçoğu Rahip Lewis Rice tarafından. Büro, öğretimin kalitesini iyi, ancak fiziksel yapıları çok zayıf buldu. Yerel okul kurulları yeni binalar için fon tahsis etmeyi reddetti veya bazen erteledi. Brook's Hollow'da Büro, yeni bir okul binası için 300 dolar ve siyah sakinlere 323 dolar sağladı. [85]
Greenbrier County'deki White Sulphur Springs'de yerel bir sakin, yeni bir bina için arazi bağışladı ve Büro, inşaat malzemeleri için 177.10 $ sağladı ve siyah sakinler paranın geri kalanını topladı. 1868'in başlarında Lewisburg'da okul yönetimi, Büro ve siyah sakinlerin ortak çabalarıyla bir bina sağladı. [86]
Freedmen Bürosu'nun en dikkate değer başarısı, Harper's Ferry'de Storer College'ın kurulmasındaki çabalarıydı. Stanford, Maine'den John Storer'dan alınan ve denk fonlara bağlı olan bir hibe ile teşvik edilen Büro, Harper's Ferry'deki hükümet binalarının ve 7 dönümlük (28.000 m 2 ) arazinin tahsis edilmesini kolaylaştırdı. Büro ayrıca kolejin kurulmasına 18.000 $ katkıda bulunmuştur. 3 Aralık 1868'de Kongre, mülkün koleje devredilmesini sağlayan bir yasa tasarısını kabul etti. [87]
1868'de Ku Klux Klan, Batı Virginia'da klavenler örgütledi. Lizzie Grant hatırladı-"Aynı beyaz adamımızın bize söylediği gibi yapmamız gerektiğini söyleyen KKK'lar vardı, yapmasaydık, zavallı çaresiz zenciyi alıp onu döveceklerdi." [88] Colliers'da beyaz bir mafya, daha sonraki klan disiplini için üyeleri belirleyerek siyah siyasi bir toplantıyı böldü. [89] Harper's Ferry'de bir kalabalık siyahi bir okulu taşladı ve öğretmenlere saldırdı. [90]
Batı Virginia eyaleti 1863'te Virginia'nın elli batı ilçesinden oluşturulduğunda, vatandaşlarının çoğunun katılımı olmadan yapıldı. Savaşın sonunda Wheeling hükümeti, iktidarda kalmak için eski Konfederasyonları ve destekçilerini medeni haklarından - oy kullanma, jüri üyeliği yapma, öğretmenlik yapma, hukuk uygulama veya kamu görevinde bulunma hakkından - mahrum bırakmayı gerekli buldu. [91] 1869'da, oyları siyah erkek vatandaşlara genişletmeyi amaçlayan 15. Anayasa Değişikliği'nin yürürlüğe girmesi, haklarından mahrum bırakılmış beyazların haklarını yeniden kazanmaları için bir fırsat sağladı. Ailesi Wheeling hükümeti altında siyasi olarak acı çeken federal yargıç John Jay Jackson, Jr. [92], 15. Değişikliğin rengi ne olursa olsun tüm erkek vatandaşlar için geçerli olduğuna karar verdi ve bir erkek ikamet hakkını reddeden herhangi bir eyalet kayıt memurunun tutuklanmasını emretti. oylamak. Sonuç olarak, binlerce Konfederasyon gazisi ve destekçisi oylama listelerine alındı.
1871'de Wheeling hükümeti gücünü kaybetti ve eyalet anayasaları bir halk referandumuyla reddedildi. 1872'de eski Konfederasyon Teğmen Virginia Valisi Samuel Price'ın başkanlığında yeni bir eyalet anayasası yazıldı. 1876'ya gelindiğinde, valilik de dahil olmak üzere devlet daireleri için sekiz başarılı adaydan yedisi Konfederasyon ordusundaydı. [93] "Batı Virginia'nın Babası" Francis H. Pierpont, Delegeler Meclisi'ndeki koltuğunu kaybetti.
Yeni anayasa siyahlara oy kullanma ve kamu görevlerinde bulunma hakkını garanti etse de, ayrı eğitimler sağladı ve siyahlarla beyazların aynı okulda eğitim görmesini yasakladı. 1873'te yasama organı jüri görevini beyaz erkeklerle sınırlandırdı.
Savaştan sonra bazı siyah Batı Virjinyalılar siyasi olarak örgütlenmişlerdi. Haziran 1868'de Kentucky, Maryland, Missouri, Delaware ve Batı Virginia'dan 60 siyah Cumhuriyetçiden oluşan bir grup Baltimore'da bir araya geldi. Batı Virginia delegelerinden bazıları Rev. Dudly Asbury, William Thomas ve George Trother idi. Ağustos ayında Baltimore'da Renkli Sınır Eyalet Konvansiyonu olarak tekrar bir araya geldiler ve Batı Virjinyalı Adam Howard başkan yardımcılarından biri olarak seçildi. Konvansiyon, oy hakkını tartışmak üzere Ocak ayında bir ulusal konvansiyonun toplanması için bir çağrı yayınladı. Washington DC'deki Union League Hall'da 13 Ocak 1869'da Ulusal Renkli Adamlar Konvansiyonu, Frederick Douglass da dahil olmak üzere 200'den fazla üyeyle toplandı.İş, barınma ve eğitim konularının tümü tartışılsa da vurgu oy kazanma üzerindeydi. Sözleşme, Kongre'nin dikkatini 1870'te yasalaşan 15. Değişikliğe odaklamaya yardımcı oldu. [91]
1879'da ABD Yüksek Mahkemesi, Strauder - Batı Virginia davasında devletin "siyahların jüri üyesi olarak hizmet etme hakkına ve onları vatandaşlığa hak kazanma konusundaki diğer yükümlülüklerine izin vermediğine" karar verdi. [91]
Kölelikle ilgili sorunlar, savaşın sona ermesinden sonra yasal davalarda ortaya çıkmaya devam etti. 1878'de Thomas L. Feamster ve James Withrow arasında Konfederasyon para birimiyle satın alınan kölelerle ilgili bir dava eyalet yüksek mahkemesine götürüldü. [94] 1909'da, Batı Virginia eyaleti, Virginia hükümeti tarafından savaş öncesi Virginia Borçlarının düzeltilmesini içeren bir davada ölüm cezasına çarptırılan kölelerin değerini iddia etti. [95]
Amerikan Tarihinin En Büyük Köle Kaçışı Girişimi - TARİH
James Pennington, kölelikten kaçışını "Artık zamanı gelmişti" diye hatırlıyor, "ve adam hareket etmeli ve özgür olmalı ya da sonsuza dek köle olarak kalmalı... -mahkum." Kendi kendine mahkum. . . yine de birçok köle, başarısız bir kaçışın ölüm riski taşıdığını iyi biliyordu. Martin Jackson'ın babası, "Kötüden kötüye koşmanın faydası yok" diye tavsiyede bulunarak, "Savaş sonsuza kadar sürmeyecekti [ve] bizim sonsuza dek Güneyliler yalandıktan sonra onların arasında yaşamak için harcanacaktı" diye ekledi. Kaçmaya karar vermek, tartılması gereken birçok faktörün bulunduğu karmaşık bir karardı. Burada bireyin kaçma (ya da kaçmama) kararına ve kaçışın doğrudan sonuçlarına bakıyoruz. Bir sonraki Tema olan TOPLUM'da, Yeraltı Demiryolu ve kaçak yardım örgütleri dahil olmak üzere kaçışın organize yönlerini ele alacağız.
- Virginia kaçak reklamları. Kaçak reklamlar, kaçakların amaçlarını ve planlarını anlamak için alışılmadık bir kaynak gibi görünebilir, çünkü bunlar genellikle isimlerin, fiziksel açıklamaların ve sunulan ödüllerin standart listeleridir. Bununla birlikte, 1700'lerdeki bu otuz beş Virginia reklamı gibi pek çoğunda, köle sahipleri, kaçakların niyetleri ve potansiyel başarıları hakkında ya doğrudan ("o kadar usta bir adam ki, elini her şeye çevirebilir") çok şey ortaya koyuyor. ) veya dolaylı olarak ("çok kırbaçlandı, Sırtının göstereceği"). Kaçaklar arasında hangi ortak özellikleri buluyorsunuz? Birkaç köle ne zaman birlikte kaçar? İki kaçağın kaçış ve yakalama bildirimleri de dahil: girişimleri neden başarısız olmuş olabilir?
- Bir kişinin kölelikten kaçma kararını hangi faktörler karmaşıklaştırdı?
- Aile üyelerini ne zaman ve nasıl yanlarına aldılar?
- Neden bazı kaçaklar kendi çiftliklerine isteyerek döndüler?
- Başarılı kaçışları etkileyen cesaret, hızlı düşünme, yardım ve şans örneklerini sayın.
- Hangi faktörler başarısız kaçışlara yol açtı?
- Neden bazı köleleştirilmiş kişiler bir kaçış (veya ikinci bir kaçış) girişiminde bulunmamayı seçtiler?
- Başarılı kaçak köleler, hayatlarını özgürce (1865'ten önce) nasıl tanımlarlar? Hangi zorluklar kaldı?
- Kaçak reklamlarda köle direnişinin hangi eylemleri (ve tutumları) temsil ediliyor?
- Reklamlarda, köle sahipleri kaçak kölelerine nasıl örtülü bir saygı gösteriyor?
- Köle sahiplerinin kaçak ilanlarından genel olarak köleliğe karşı hangi tutumlar ortaya çıkıyor?
- Anthony Chase, kaçışını açıklamak için neden alışılmadık bir mektup yazarak adım atıyor?
- Neden kaçarken karısının masum olduğu konusunda ısrar ediyor?
- Sizce Jeremiah Hoffman neden Chase'in sahibine mal kaybını telafi etmesi için para gönderiyor?
- John Little ve karısının anlatılarını, özellikle kaçışlarının ayrıntıları ve Kanada'daki çiftçiler olarak yaşamları hakkında karşılaştırın. Her biri neyi vurgular? Niye ya?
- Littles'ın anlatılarını, her ikisi de İç Savaş'tan önce yayınlanan William Wells Brown'ın anlatılarıyla karşılaştırın. Kaçışlarındaki benzerlikleri ve farklılıkları, yayınlanan anıları için izleyicileri ve özgür insanlar olarak hayata karşı tutumlarını analiz edin.
- Kaçtıktan sonra William Wells Brown için yeni bir isim seçimi neden bu kadar önemli? Neden "Wells Brown"u seçiyor? Neden "William"ı tutuyor?
- On dokuzuncu ve yirminci yüzyıl anlatılarını karşılaştırın. Tonu, dinleyicileri, köleleştirme ve anlatı arasındaki zaman aralığını, eski köle sahiplerine karşı tutumlarını ve eski köleler ve daha sonra özgürler olarak kendi yaşamlarına ilişkin yargılarını düşünün.
- 1930'larda görüşülen Afrikalı Amerikalıların kaçmaya yönelik tutumlarını belirleyin. On dokuzuncu yüzyıl anlatılarında görülmeyen bu tutum dizisini ne açıklayabilir?
- Aşağıdaki kaçak kölelerden bir çift seçin ve aralarında hayali bir diyalog oluşturun. Diyalog için bir tema seçin (kaçış hedefleri, yakalanırsa yedek plan, yirmi birinci yüzyıla mesaj vb.). Verilen alıntıları ekleyin:
Kaçak reklamlar: 6 Chase mektubu: 2 Stills'in anlatıları: 9 W. W. Brown anlatısı: 7 WPA anlatıları: 7 TOPLAM 31 sayfa
Kaçak Yolculuklar, Hareket Halinde: Afrikalı-Amerikalı Göç Deneyimi, Schomburg Siyah Kültür Araştırma Merkezi, New York Halk Kütüphanesi
Virginia'daki Kölelik Coğrafyası: Tom Costa ve Virginia Üniversitesi'nden kaçak köleler ve hizmetçiler için 4.000 reklam
Gilder Lehrman Amerikan Tarihi Enstitüsü'nden 1850'lerde Özgürlüğe Giden Yolu takip edin, interaktif harita
Kuzey Amerika Köle Anlatıları (18.-19. yüzyıl), Giriş, Dr. William A. Andrews, UNC-Chapel Hill
Köle anlatıları, 19. yüzyıl, Amerikan Güneyini Belgelemek'te tam metin (UNC-Chapel Hill Kütüphanesi)
- -William Wells Brown, Bir Kaçak Köle William W. Brown'ın Öyküsü, 2d. baskı, 1849
- Kahverengi anlatı, 1. baskı, 1847
- Kahverengi anlatı, 2d. baskı, 1849
- - Köleliğin Kuzey Tarafından Bir Görünümü: Mülteci, 1856, Benjamin Drew, John Little ve karısı da dahil olmak üzere Kanada'daki kaçak kölelerle röportajlar
- - Kuzey Amerika Köle Anlatılarına Giriş (18.-19. yüzyıl), Chapel Hill'deki North Carolina Üniversitesi'nden Dr. William A. Andrews
Federal Yazarlar Projesi'nde (WPA) eski kölelerle görüşmelerin yürütülmesi ve kaydedilmesi hakkında Görüşmeciler için Kılavuz İlkeler, 1937 (PDF)
REFERANSLAR VE DAHA FAZLA OKUMA
İçin kölelik ekonomisi ile ilgili çalışmalar, özellikle bkz. Aitken, Hugh, editör. Kölelik Ödendi mi? Amerika Birleşik Devletleri'nde Siyah Kölelik Ekonomisinde Okumalar. Boston: Houghton-Mifflin, 1971.
Barzel, Yoram. “Köleliğin Ekonomik Bir Analizi.” Hukuk ve Ekonomi Dergisi 20 (1977): 87-110.
Conrad, Alfred H. ve John R. Meyer. Köleliğin Ekonomisi ve Diğer Çalışmalar. Şikago: Aldine, 1964.
David, Paul A., Herbert G. Gutman, Richard Sutch, Peter Temin ve Gavin Wright. Kölelikle Hesaplaşmak: Amerikan Zenci Köleliğinin Nicel Tarihinde Eleştirel Bir Çalışma. New York: Oxford University Press, 1976
Fogel, Robert W. Rıza veya Sözleşme Olmadan. New York: Norton, 1989.
Fogel, Robert W. ve Stanley L. Engerman. Haç Üzerinde Zaman: Amerikan Zenci Köleliğinin Ekonomisi. New York: Küçük, Kahverengi, 1974.
Galenson, David W. Tüccarlar, Yetiştiriciler ve Köleler: Erken İngiliz Amerikasında Pazar Davranışı. New York: Cambridge University Press, 1986
Kotlikoff, Laurence. “New Orleans'ta Köle Fiyatlarının Yapısı, 1804-1862.” Ekonomik Sorgulama 17 (1979): 496-518.
Ransom, Roger L. ve Richard Sutch. Tek Tür Özgürlük: Özgürleşmenin Ekonomik Sonuçları. New York: Cambridge University Press, 1977.
Ransom, Roger L. ve Richard Sutch “Sermayesiz Kapitalistler” Tarım Tarihi 62 (1988): 133-160.
Vedder, Richard K. “Köle Sömürü (Kamulaştırma) Oranı.” İktisat Tarihinde Keşifler 12 (1975): 453-57.
Wright, Gavin. Cotton South'un Politik Ekonomisi: Ondokuzuncu Yüzyılda Haneler, Piyasalar ve Zenginlik. New York: Norton, 1978.
Yasuba, Yasukichi. “ABD'de Köleliğin Karlılığı ve Uygulanabilirliği” Ekonomik Çalışmalar Üç Aylık 12 (1961): 60-67.
Köle ticareti ve satışı hesapları için bkz.
Bancroft, Frederic. Eski Güney'de Köle Ticareti. New York: Ungar, 1931. Tadman, Michael. Spekülatörler ve Köleler. Madison: Wisconsin Press Üniversitesi, 1989.
Köle avcılarının mesleğiyle ilgili tartışma için bkz.
Campbell, Stanley W. Köle Yakalayıcılar. Chapel Hill: North Carolina Press Üniversitesi, 1968.
Sanayide ve kentsel alanlarda köleler hakkında bilgi almak için bkz.
Çiğ, Charles B. Antebellum Güney Endüstrilerinde Kölelik. Bethesda: Amerika Üniversite Yayınları, 1991.
Goldin, Claudia D. Güney Amerika'da Kentsel Kölelik, 1820-1860: Niceliksel Bir Tarih. Chicago: Chicago Press Üniversitesi, 1976.
Starobin, Robert. Eski Güney'de Endüstriyel Kölelik. New York: Oxford University Press, 1970.
Ustalar ve gözetmenlerle ilgili tartışmalar için bkz.
Oakes, James. Egemen Irk: Amerikan Köle Sahiplerinin Tarihi. New York: Knopf, 1982.
Roark, James L. Kölesiz Efendiler. New York: Norton, 1977.
Scarborough, William K. Overseer: Eski Güney'de Plantasyon Yönetimi. Baton Rouge, Louisiana Eyalet Üniversitesi Yayınları, 1966.
Sözleşmeli kölelik hakkında bkz.
Galenson, David. “Amerika Kıtasında Sözleşmeli Köleliğin Yükselişi ve Düşüşü: Bir Ekonomik Analiz.” Ekonomi Tarihi Dergisi 44 (1984): 1-26.
Galenson, David. Sömürge Amerika'da Beyaz Kölelik: Ekonomik Bir Analiz. New York: Cambridge University Press, 1981.
Grubb, Farley. “Göçmen Hizmetçi Emeği: On Sekizinci Yüzyılın Sonları Orta Atlantik Ekonomisinde Mesleki ve Coğrafi Dağılımı” Sosyal Bilimler Tarihi 9 (1985): 249-75.
Menard, Russell R. “Hizmetkarlardan Kölelere: Chesapeake Emek Sisteminin Dönüşümü.” Güney Çalışmaları 16 (1977): 355-90.
Köle hukuku hakkında bkz.
Fed, Andrew. “ABD Güneyindeki Köle Alıcılar için Yasal Koruma.” Amerikan Hukuk Tarihi Dergisi 31 (1987). Finkelman, Paul. Kusurlu Bir Birlik: Kölelik, Federalizm ve Samimiyet. Chapel Hill: Kuzey Karolina Üniversitesi, 1981.
Finkelman, Paul. Kölelik, Irk ve Amerikan Hukuk Sistemi, 1700-1872. New York: Garland, 1988.
Finkelman, Paul, ed. Kölelik ve Hukuk. Madison: Madison Evi, 1997.
Flanigan, Daniel J. Kölelik ve Özgürlük Ceza Kanunu, 1800-68. New York: Garland, 1987.
Morris, Thomas D., Güney Köleliği ve Kanun: 1619-1860. Chapel Hill: North Carolina Press Üniversitesi, 1996.
Schafer, Judith K. Kölelik, Medeni Kanun ve Louisiana Yüksek Mahkemesi. Baton Rouge: Louisiana Eyalet Üniversitesi Yayınları, 1994.
Tushnet, Mark V. Amerikan Kölelik Yasası, 1810-60: İnsanlık ve Çıkar Konuları. Princeton: Princeton University Press, 1981.
Wahl, Jenny B. Bondsman'ın Yükü: Güney Köleliği Ortak Yasasının Ekonomik Bir Analizi. New York: Cambridge University Press, 1998.
Diğer faydalı kaynaklar şunları içerir:
Berlin, Ira ve Philip D. Morgan, der. Köle Ekonomisi: Amerika Kıtasındaki Köleler Tarafından Bağımsız Üretim. Londra: Frank Cass, 1991.
Berlin, Ira ve Philip D. Morgan, eds, Yetiştirme ve Kültür: Amerika Kıtasında Emek ve Köle Yaşamının Şekillendirilmesi. Charlottesville, Virginia Üniversitesi Yayınları, 1993.
Elkins, Stanley M. Kölelik: Amerikan Kurumsal ve Entelektüel Yaşamında Bir Sorun. Chicago: Chicago Press Üniversitesi, 1976.
Engerman, Stanley ve Eugene Genovese. Batı Yarımküre'de Irk ve Kölelik: Nicel Çalışmalar. Princeton: Princeton University Press, 1975.
Fehrenbacher, Don. Kölelik, Hukuk ve Politika. New York: Oxford University Press, 1981.
Franklin, John H. Kölelikten Özgürlüğe. New York: Knopf, 1988.
Ceneviz, Eugene D. Rulo, Ürdün, Rulo. New York: Panteon, 1974.
Ceneviz, Eugene D. Köleliğin Ekonomi Politiği: Köle Güney'in Ekonomisi ve Toplumu Üzerine Çalışmalar . Middletown, CT: Wesleyan, 1989.
Hindular, Michael S. Hapishane ve Plantasyon. Chapel Hill: North Carolina Press Üniversitesi, 1980.
Margo, Robert ve Richard Steckel. “Amerikan Kölelerinin Yükseklikleri: Köle Beslenmesi ve Sağlığına İlişkin Yeni Kanıtlar.” Sosyal Bilimler Tarihi 6 (1982): 516-538.
Phillips, Ulrich B. Amerikan Zenci Köleliği: Plantasyon Rejimi Tarafından Belirlenen Zenci Emeğinin Arz, İstihdam ve Kontrolüne İlişkin Bir Araştırma. New York: Appleton, 1918.
Damga, Kenneth M. Tuhaf Kurum: Güney Antebellum'da Kölelik. New York: Knopf, 1956.
Steckel, Richard. “Amerikalı Köleler Arasında Doğum Ağırlıkları ve Bebek Ölümleri.” İktisat Tarihinde Keşifler 23 (1986): 173-98.
Walton, Gary ve Hugh Rockoff. Amerikan Ekonomisinin Tarihi. Orlando: Harcourt Brace, 1994, bölüm 13.
Whaples, Robert. “Amerikalı İktisat Tarihçileri Arasında Nerde Uzlaşma Var?” Ekonomi Tarihi Dergisi 55 (1995): 139-154.List of site sources >>>