Bir zamanlar, uzak Sovyet zamanlarında, Sovyet bakış açımıza göre Avrupalıların ve Amerikalıların davranışlarından garip bir şekilde şaşırdım. Onlar ... gülümsedi! Sadece dışarıda gülümsedi. Konserde değil, sevgili veya arkadaşınızla toplantıda değil. Sadece birbirlerine, güneşe, yağmura, her şeye gülümsediler. Hatta bana gülümsemeyle trajedi hakkında konuştuklarını bile söylediler.
Bir çeşit mutlu insan dünyası. Hayır, elbette, evsiz insanlar, alkolikler ve suçlular gördüm. Gülümsemediler. Ama bu insanlar değil. Bu daha muhtemeldir, okuyucular yanlış karşılaştırma için beni affeder, insanların pisliği. Doğal seçilimin başarısız sonucu.
Asyalılar gülmedi. Afrikalılar gülmedi. Hispanikler bile gülümsemediler. Avrupalılar gülümsedi. Ve Amerikalılar gülümsedi.
Sadece zamanla, alıştıkları için gülümsemeleri beni etkiledi. Bilirsin, profesyonel gülümsemeler sakin. Ekstra kuruşa mal olan bir gülümseme. Hayır, gerçekten gülümsediler çünkü iyi hissettiler.
Neden gülümsemedik, biliyorum. Sürekli mücadeleyi hatırladın mı? Kırsal kesimde - hasat için savaş. Büyüdüklerimizi nasıl toplayacağımızı bilmiyorduk. Şehirde - dört yılda beş yıllık bir plan! Başlangıçta yüksek planlar yaptılar ve sonra onları çok yerine getirdiler. Gülüşler için zaman yoktu. Hayat mücadelesiydi. Ve ondan hoşlandık. Bu savaşın bir parçasıydık.
Herhangi bir Asya ülkesinde, herhangi bir Afrika ülkesinde aynıydı. Gelişmiş Japonya'da bile insanlar gülmedi. Çok çalıştılar! Avrupalılar gülüyordu.
Bu heyecanın sebebini anladım. Kararlı bir dünyada yaşadılar. İşteyken “dövmediler”, ancak işe yaradılar. Kazanılan paranın iyi yaşayabileceğini biliyorlardı. Yarının bugünden daha iyi olacağını biliyorlardı. Devletin iyi yaşayabilmeleri için yaratıldığını biliyorlardı.
Dünyanın geri kalanı mücadele etti. Akşam yemeği için bir parça ekmek, birileri hasat için, birileri de ülkelerinin özgürlüğü için. Herkes savaştı. Savaşmış, ancak kazanamamıştır. 20 gelişmiş ülkelerde aslan küresel ürün payını "yedi". Hırpalanmış kırıntıların geri kalanı.
Şimdi birçok okuyucu için küfürlü bir düşünceyi ifade edeceğim. SSCB'nin çöküşü, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'nın zaferine yol açmadı. Dünya devletlerin örgütlenme sisteminin tahribatına değil. SSCB'nin çöküşü, bir zamanlar sistemin kendisini düşünmek için "beslediğimiz" durumları zorladı. Doğru mu Neden biri gerçekten gergin değil, biri değil mi?
Bütün ulusları ve hatta kıtaları tembellik için suçlamak aptalca. Hepsi daha aptalca. Özellikle ABD ve Avrupa'daki bilim insanlarının ve mühendislerin çoğunluğunun "tembel" ülkelerden geldiğini düşünüyoruz.
"Baskı altındaki" Polonyalılar, Baltıklar ve diğer eski "İçişleri Bakanlığı üyeleri" gibi birileri, yeni mal sahibinin altına "koyuldu". Oyunun şartlarını kabul etti. Çinliler gibi diğerleri de modern dünya için ideolojiyi modernleştirdi. Yine de diğerleri saklandı. Ancak, ilk kategori dışındaki herkes, kendi ülkelerinde kimsenin değil, hayatlarını geliştirmek istediklerinin farkına vardı. Boğulan insanların kurtuluşu, boğulan insanların işidir!
Ve devlet büyümeye başladı. Çinliler aniden Çin oldu. Rusça - Rusya. Hintliler - Hindistan. Brezilyalılar - Brezilya. Birçok ülke devlet haline geldi. Ve Avrupa’da ve ABD’de olduğu gibi devletler de vatandaşlarına iyi bakmalı.
Henüz çok iş yok. Ama asıl şey oldu. En çok korkulan şeyin "beslendiği" ortaya çıktı. Devletler, ürünleri için gerçekten maliyeti olan parayı talep etmeye başladı. Sorma ve talep etme. Ve fiyat satıcıya uygun değilse Satmayı reddetme.
Elbette Batı, dünyanın değiştiğini anlıyor. Ve AB ve ABD lehine değişmiyor.
Lezzetli yemek yemenin ve kuş tüyü uykuda yatmanın artık çok kolay olmadığı ortaya çıktı. Böyle bir yaşam için bir ücret artık yeterli değil. İnsanlar, hükümetlerin rahat bir hayata dönmelerini istemeye başlıyor. Prömiyerlerin ve şansölyelerin başkanları ve başkanların başkanları sallanmaya başlar.
Ve insanlar istediğinde, gülümsemez. Yüzünde tamamen farklı bir yüz buruşturma var. Ve ellerinde artık sevdiği kadın için çiçekler değil, bir tuğla ya da bir çubuk.
Ancak gülümsemeler, gülümsemeyi bildiğini önceden bilmeyenlerden geliyordu. Hintlilerin gülüşünü görüyorum. Pakistanlıları gülümseyerek görüyorum. Suriyelileri gülümseyerek görüyorum. Ve sokakta, seni görüyorum. Ve ayrıca gülümseyerek.
Ülkeleri için gülümseyen ve gururlu. Çin geçit törenini izlemek ne kadar güzeldi. Ya da tankın en güçlü ülkenin en cesur başkanını korkuttuğu yerde Hintliler. Geçit törenimizi izlemek ne kadar güzel.
Anlaşıldığı üzere, bu his sadece ben değilim. Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, kar amacı gütmeyen kuruluşların temsilcileriyle yaptığı görüşmede 1 June, aynı fikri dile getirdi. Tass mesajı göndermeye başla.
“Uluslararası arenada çok büyük değişikliklere tanık oluyoruz” dedi. ”Rusya küresel dünyanın bir parçası ve kelimenin tam anlamıyla gözlerimizin önünde değişiyor.” Dedi.
Bakana göre, özellikle Asya-Pasifik bölgesi olmak üzere yeni büyüme ve etki merkezleri ortaya çıkıyor.
Lavrov, “Avrupa'nın, refahı değil, dışarıdaki istikrarsızlığı yansıtan bir bölgeye dönüşmesi gibi olağandışı bir olguyu da gözlemliyoruz” dedi.
Söylememek en iyisi.